คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 79231หลักกฎหมาย: หนองสาธารณที่ทางราชการหวงห้ามไว้เพื่อสาธารณประโยชน์ สำหรับคนและสัตว์ใช้อาบกินร่วมกัน นั้น เป็นอำนาจหน้าที่ของกรมการอำเภอที่จะดูแลรักษาตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457 มาตรา 122 ซึ่งต่อมาได้โอนมาเป็นอำนาจหน้าที่ของนายอำเภอตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ. 2495 มาตรา 40 วรรค 3 นายอำเภอจึงมีอำนาจออกคำสั่งให้ผู้บุกรุกหนองสาธารณประโยชน์ออกไปจากหนองนั้นได้ ผู้ใดขัดขืนย่อมมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 368 พระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457 มาตรา 122 มิได้ถูกยกเลิกหรือขัดแย้งกับประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา 8 และไม่ต้องด้วยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 มาตรา 4โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขัดขืนคำสั่งของนายอำเภอที่สั่งให้จำเลยออกไปจากหนองสาธารณประโยชน์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๘ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่าอำนาจหน้าที่ของกรมการอำเภอหรือนายอำเภอตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. ๒๔๕๗ มาตรา ๑๒๒ ได้ถูกยกเลิกไปโดยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๔ และประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา ๘ ซึ่งเป็นอำนาจของอธิบดีกรมที่ดิน นายอำเภอไม่มีอำนาจออกคำสั่ง จึงพิพากษายกฟ้องโดยไม่ต้องวินิจฉัยข้อเท็จจริง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้พิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืน โดยข้อกฎหมายข้างต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 227 - 229/2504อัยการจังหวัดศรีสะเกษโจทก์นายวัง นครชัยจำเลยอัยการจังหวัดศรีสะเกษโจทก์นางเยอร์ วงสาลีจำเลยอัยการจังหวัดศรีสะเกษโจทก์นางสิงห์ แก่นจันทร์จำเลย ป.อ. ม. 368 พ.ร.บ.ลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 ม. 122 พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ.2497 ม. 4 ป.ที่ดิน ม. 8หนองสาธารณที่ทางราชการหวงห้ามไว้เพื่อสาธารณประโยชน์ สำหรับคนและสัตว์ใช้อาบกินร่วมกัน นั้น เป็นอำนาจหน้าที่ของกรมการอำเภอที่จะดูแลรักษาตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457 มาตรา 122 ซึ่งต่อมาได้โอนมาเป็นอำนาจหน้าที่ของนายอำเภอตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ. 2495 มาตรา 40 วรรค 3 นายอำเภอจึงมีอำนาจออกคำสั่งให้ผู้บุกรุกหนองสาธารณประโยชน์ออกไปจากหนองนั้นได้ ผู้ใดขัดขืนย่อมมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 368 พระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457 มาตรา 122 มิได้ถูกยกเลิกหรือขัดแย้งกับประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา 8 และไม่ต้องด้วยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 มาตรา 4โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขัดขืนคำสั่งของนายอำเภอที่สั่งให้จำเลยออกไปจากหนองสาธารณประโยชน์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๘ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่าอำนาจหน้าที่ของกรมการอำเภอหรือนายอำเภอตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. ๒๔๕๗ มาตรา ๑๒๒ ได้ถูกยกเลิกไปโดยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๔ และประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา ๘ ซึ่งเป็นอำนาจของอธิบดีกรมที่ดิน นายอำเภอไม่มีอำนาจออกคำสั่ง จึงพิพากษายกฟ้องโดยไม่ต้องวินิจฉัยข้อเท็จจริง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้พิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืน โดยข้อกฎหมายข้างต้น(คร้าม สิวายะวิโรจน์-ประกอบ หุตะสิงห์-พจน์ ปุษปาคม)ศาลจังหวัดศรีสะเกษ - นายแต่ง ทองภักดีศาลอุทธรณ์ - นายวิเชียร เศวตรุนทร์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขัดขืนคำสั่งของนายอำเภอที่สั่งให้จำเลยออกไปจากหนองสาธารณประโยชน์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๘ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่าอำนาจหน้าที่ของกรมการอำเภอหรือนายอำเภอตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. ๒๔๕๗ มาตรา ๑๒๒ ได้ถูกยกเลิกไปโดยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๔ และประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา ๘ ซึ่งเป็นอำนาจของอธิบดีกรมที่ดิน นายอำเภอไม่มีอำนาจออกคำสั่ง จึงพิพากษายกฟ้องโดยไม่ต้องวินิจฉัยข้อเท็จจริง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้พิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืน โดยข้อกฎหมายข้างต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 227 - 229/2504อัยการจังหวัดศรีสะเกษโจทก์นายวัง นครชัยจำเลยอัยการจังหวัดศรีสะเกษโจทก์นางเยอร์ วงสาลีจำเลยอัยการจังหวัดศรีสะเกษโจทก์นางสิงห์ แก่นจันทร์จำเลย ป.อ. ม. 368 พ.ร.บ.ลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 ม. 122 พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ.2497 ม. 4 ป.ที่ดิน ม. 8หนองสาธารณที่ทางราชการหวงห้ามไว้เพื่อสาธารณประโยชน์ สำหรับคนและสัตว์ใช้อาบกินร่วมกัน นั้น เป็นอำนาจหน้าที่ของกรมการอำเภอที่จะดูแลรักษาตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457 มาตรา 122 ซึ่งต่อมาได้โอนมาเป็นอำนาจหน้าที่ของนายอำเภอตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ. 2495 มาตรา 40 วรรค 3 นายอำเภอจึงมีอำนาจออกคำสั่งให้ผู้บุกรุกหนองสาธารณประโยชน์ออกไปจากหนองนั้นได้ ผู้ใดขัดขืนย่อมมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 368 พระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457 มาตรา 122 มิได้ถูกยกเลิกหรือขัดแย้งกับประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา 8 และไม่ต้องด้วยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 มาตรา 4โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขัดขืนคำสั่งของนายอำเภอที่สั่งให้จำเลยออกไปจากหนองสาธารณประโยชน์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๘ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่าอำนาจหน้าที่ของกรมการอำเภอหรือนายอำเภอตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. ๒๔๕๗ มาตรา ๑๒๒ ได้ถูกยกเลิกไปโดยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๔ และประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา ๘ ซึ่งเป็นอำนาจของอธิบดีกรมที่ดิน นายอำเภอไม่มีอำนาจออกคำสั่ง จึงพิพากษายกฟ้องโดยไม่ต้องวินิจฉัยข้อเท็จจริง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้พิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืน โดยข้อกฎหมายข้างต้น(คร้าม สิวายะวิโรจน์-ประกอบ หุตะสิงห์-พจน์ ปุษปาคม)ศาลจังหวัดศรีสะเกษ - นายแต่ง ทองภักดีศาลอุทธรณ์ - นายวิเชียร เศวตรุนทร์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ