คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 174/2488หลักกฎหมาย: การที่สามีไปต่างประเทศถือว่าเป็นการละทิ้งภรรยา ภรรยาจึงไม่มีอำนาจทำการผูกพันสินบริคณห์ตามลำพัง ภรรยาได้รับอนุญาตให้ค้าโลงศพ จะเอาห้องที่เช่าทำการค้านั้นไปให้เช่าไม่ได้ เพราะเป็นการนอกกิจการค้าจำเลยทั้งสองเป็นสามีภรรยากันเป็นเจ้าของเช่าห้องค้าโลงใส่ศพ ต่อมาสามีไปประเทศจีน นางเซียมเองภริยาก็ยังทำการค้าอยู่ ต่อมาทำสัญญาให้โจทก์เช่าช่วงตั้งร้านดัดผม โดยนางเซียมเองภริยาเป็นเจ้าของเครื่องอุปกรณ์ต่างๆ โจทก์ก็เพียงออกหน้าทำการดัดเท่านั้น เพราะนางเซียมเองเป็นชนต่างด้าวห้ามตามกฎหมายมิให้ประกอบอาชีพนี้ในขณะนั้น สามีจำเลยกลับมาและบอกล้างสัญญานั้น โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ ศาลล่างทั้ง ๒ เห็นว่าการที่สามีไปต่างประเทศมิได้ละทิ้งภรรยาๆ ไม่มีอำนาจทำสัญญาให้โจทก์เช่าห้องโดยลำพัง เมื่อสามีบอกล้างแล้วสัญญานั้นก็ตกเป็นโมฆะ และสัญญาตั้งร้านดัดผมก็เป็นนิติกรรมอำพราง พิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าแม้ทำสัญญาเช่ากันจริง การไปต่างประเทศของสามีก็มิได้เป็นการละทิ้งภริยา ภริยาจึงไม่มีสิทธิทำสัญญาเช่าช่วงห้องอันเป็นกรผูกพันสินบริคณห์โดยมิได้รับอนุญาตจากสามีก่อน สามีมีสิทธิ์บอกล้างสัญญานั้นได้ และแม้จะฟังว่าสามีอนุญาตให้ทำการค้าโรงใส่ศพก็ตาม สัญญาเช่าช่วงก็มิได้อยู่ในขอบแห่งกิจการค้าของโลงศพแต่อย่างได จึงมิได้ตกอยู่ในบทบัญญัติแห่งประมวลแพ่ง ฯ ม.๔๑ วรรค ๑ และฟังว่าการตั้งร้านดัดผมระหว่างนางเซียมเองกับโจทก์ เป็นเพียงให้โจทก์บังหน้าในการที่นางเซียมเองจะเปิดร้านดัดผม จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 174/2488นางสาวถมยา กัลยาณมิตร์โจทก์นางเซียมเอง แซ่เตีย , นายฮั่งเฮง แซ่เต๊าะจำเลย ป.พ.พ. ม. 38, ม. 39, ม. 41, ม. 118, ม. 137, ม. 138, ม. 1462การที่สามีไปต่างประเทศถือว่าเป็นการละทิ้งภรรยา ภรรยาจึงไม่มีอำนาจทำการผูกพันสินบริคณห์ตามลำพัง ภรรยาได้รับอนุญาตให้ค้าโลงศพ จะเอาห้องที่เช่าทำการค้านั้นไปให้เช่าไม่ได้ เพราะเป็นการนอกกิจการค้าจำเลยทั้งสองเป็นสามีภรรยากันเป็นเจ้าของเช่าห้องค้าโลงใส่ศพ ต่อมาสามีไปประเทศจีน นางเซียมเองภริยาก็ยังทำการค้าอยู่ ต่อมาทำสัญญาให้โจทก์เช่าช่วงตั้งร้านดัดผม โดยนางเซียมเองภริยาเป็นเจ้าของเครื่องอุปกรณ์ต่างๆ โจทก์ก็เพียงออกหน้าทำการดัดเท่านั้น เพราะนางเซียมเองเป็นชนต่างด้าวห้ามตามกฎหมายมิให้ประกอบอาชีพนี้ในขณะนั้น สามีจำเลยกลับมาและบอกล้างสัญญานั้น โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ ศาลล่างทั้ง ๒ เห็นว่าการที่สามีไปต่างประเทศมิได้ละทิ้งภรรยาๆ ไม่มีอำนาจทำสัญญาให้โจทก์เช่าห้องโดยลำพัง เมื่อสามีบอกล้างแล้วสัญญานั้นก็ตกเป็นโมฆะ และสัญญาตั้งร้านดัดผมก็เป็นนิติกรรมอำพราง พิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าแม้ทำสัญญาเช่ากันจริง การไปต่างประเทศของสามีก็มิได้เป็นการละทิ้งภริยา ภริยาจึงไม่มีสิทธิทำสัญญาเช่าช่วงห้องอันเป็นกรผูกพันสินบริคณห์โดยมิได้รับอนุญาตจากสามีก่อน สามีมีสิทธิ์บอกล้างสัญญานั้นได้ และแม้จะฟังว่าสามีอนุญาตให้ทำการค้าโรงใส่ศพก็ตาม สัญญาเช่าช่วงก็มิได้อยู่ในขอบแห่งกิจการค้าของโลงศพแต่อย่างได จึงมิได้ตกอยู่ในบทบัญญัติแห่งประมวลแพ่ง ฯ ม.๔๑ วรรค ๑ และฟังว่าการตั้งร้านดัดผมระหว่างนางเซียมเองกับโจทก์ เป็นเพียงให้โจทก์บังหน้าในการที่นางเซียมเองจะเปิดร้านดัดผม จึงพิพากษายืน(จำรูญเนติศาสตร์-อิศรภักดีธรรมวิเทต-เลขวณิชธรรมวิทักษ์)ศาลชั้นต้น - นาย ธ.สารนัย ณ สงขลาศาลอุทธรณ์ - นายโต มกรานนท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: จำเลยทั้งสองเป็นสามีภรรยากันเป็นเจ้าของเช่าห้องค้าโลงใส่ศพ ต่อมาสามีไปประเทศจีน นางเซียมเองภริยาก็ยังทำการค้าอยู่ ต่อมาทำสัญญาให้โจทก์เช่าช่วงตั้งร้านดัดผม โดยนางเซียมเองภริยาเป็นเจ้าของเครื่องอุปกรณ์ต่างๆ โจทก์ก็เพียงออกหน้าทำการดัดเท่านั้น เพราะนางเซียมเองเป็นชนต่างด้าวห้ามตามกฎหมายมิให้ประกอบอาชีพนี้ในขณะนั้น สามีจำเลยกลับมาและบอกล้างสัญญานั้น โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ ศาลล่างทั้ง ๒ เห็นว่าการที่สามีไปต่างประเทศมิได้ละทิ้งภรรยาๆ ไม่มีอำนาจทำสัญญาให้โจทก์เช่าห้องโดยลำพัง เมื่อสามีบอกล้างแล้วสัญญานั้นก็ตกเป็นโมฆะ และสัญญาตั้งร้านดัดผมก็เป็นนิติกรรมอำพราง พิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าแม้ทำสัญญาเช่ากันจริง การไปต่างประเทศของสามีก็มิได้เป็นการละทิ้งภริยา ภริยาจึงไม่มีสิทธิทำสัญญาเช่าช่วงห้องอันเป็นกรผูกพันสินบริคณห์โดยมิได้รับอนุญาตจากสามีก่อน สามีมีสิทธิ์บอกล้างสัญญานั้นได้ และแม้จะฟังว่าสามีอนุญาตให้ทำการค้าโรงใส่ศพก็ตาม สัญญาเช่าช่วงก็มิได้อยู่ในขอบแห่งกิจการค้าของโลงศพแต่อย่างได จึงมิได้ตกอยู่ในบทบัญญัติแห่งประมวลแพ่ง ฯ ม.๔๑ วรรค ๑ และฟังว่าการตั้งร้านดัดผมระหว่างนางเซียมเองกับโจทก์ เป็นเพียงให้โจทก์บังหน้าในการที่นางเซียมเองจะเปิดร้านดัดผม จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 174/2488นางสาวถมยา กัลยาณมิตร์โจทก์นางเซียมเอง แซ่เตีย , นายฮั่งเฮง แซ่เต๊าะจำเลย ป.พ.พ. ม. 38, ม. 39, ม. 41, ม. 118, ม. 137, ม. 138, ม. 1462การที่สามีไปต่างประเทศถือว่าเป็นการละทิ้งภรรยา ภรรยาจึงไม่มีอำนาจทำการผูกพันสินบริคณห์ตามลำพัง ภรรยาได้รับอนุญาตให้ค้าโลงศพ จะเอาห้องที่เช่าทำการค้านั้นไปให้เช่าไม่ได้ เพราะเป็นการนอกกิจการค้าจำเลยทั้งสองเป็นสามีภรรยากันเป็นเจ้าของเช่าห้องค้าโลงใส่ศพ ต่อมาสามีไปประเทศจีน นางเซียมเองภริยาก็ยังทำการค้าอยู่ ต่อมาทำสัญญาให้โจทก์เช่าช่วงตั้งร้านดัดผม โดยนางเซียมเองภริยาเป็นเจ้าของเครื่องอุปกรณ์ต่างๆ โจทก์ก็เพียงออกหน้าทำการดัดเท่านั้น เพราะนางเซียมเองเป็นชนต่างด้าวห้ามตามกฎหมายมิให้ประกอบอาชีพนี้ในขณะนั้น สามีจำเลยกลับมาและบอกล้างสัญญานั้น โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ ศาลล่างทั้ง ๒ เห็นว่าการที่สามีไปต่างประเทศมิได้ละทิ้งภรรยาๆ ไม่มีอำนาจทำสัญญาให้โจทก์เช่าห้องโดยลำพัง เมื่อสามีบอกล้างแล้วสัญญานั้นก็ตกเป็นโมฆะ และสัญญาตั้งร้านดัดผมก็เป็นนิติกรรมอำพราง พิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าแม้ทำสัญญาเช่ากันจริง การไปต่างประเทศของสามีก็มิได้เป็นการละทิ้งภริยา ภริยาจึงไม่มีสิทธิทำสัญญาเช่าช่วงห้องอันเป็นกรผูกพันสินบริคณห์โดยมิได้รับอนุญาตจากสามีก่อน สามีมีสิทธิ์บอกล้างสัญญานั้นได้ และแม้จะฟังว่าสามีอนุญาตให้ทำการค้าโรงใส่ศพก็ตาม สัญญาเช่าช่วงก็มิได้อยู่ในขอบแห่งกิจการค้าของโลงศพแต่อย่างได จึงมิได้ตกอยู่ในบทบัญญัติแห่งประมวลแพ่ง ฯ ม.๔๑ วรรค ๑ และฟังว่าการตั้งร้านดัดผมระหว่างนางเซียมเองกับโจทก์ เป็นเพียงให้โจทก์บังหน้าในการที่นางเซียมเองจะเปิดร้านดัดผม จึงพิพากษายืน(จำรูญเนติศาสตร์-อิศรภักดีธรรมวิเทต-เลขวณิชธรรมวิทักษ์)ศาลชั้นต้น - นาย ธ.สารนัย ณ สงขลาศาลอุทธรณ์ - นายโต มกรานนท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ