คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2574/2523หลักกฎหมาย: ปัญหาว่าศาลชั้นต้นวินิจฉัยนอกฟ้อง นอกคำให้การ เป็นปัญหาข้อกฎหมาย ไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224ฎีกาขอให้ศาลอุทธรณ์รับอุทธรณ์โจทก์ ต้องเสียค่าขึ้นศาลเรื่องละ 200 บาทตามตาราง 1 ข้อ(2) ไม่ใช่เสียตามราคาทรัพย์สินที่พิพาทโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ค้ำประกันเงินกู้หรือเบิกเงินเกินบัญชีที่ผู้ตายเบิกเงินเกินบัญชีจากธนาคารไป 10,000 บาท ต่อมาผู้ตายถึงแก่กรรมโดยมิได้ชำระหนี้ให้ธนาคาร ธนาคารทวงถาม โจทก์จึงได้ชำระหนี้พร้อมทั้งดอกเบี้ยให้ธนาคารไป ขอให้ศาลบังคับจำเลยให้ใช้เงินจำนวนดังกล่าวจากกองมรดกของผู้ตายจำเลยให้การว่า ผู้ตายเป็นสามีจำเลยไปทำสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลย สัญญาดังกล่าวจึงไม่เป็นไปตามกฎหมาย โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเงินที่ผู้ตายเบิกเกินบัญชีมาโจทก์ได้รับไปจากผู้ตายเพื่อนำไปใช้ในการสร้างบ้านและโจทก์เป็นผู้ได้รับบ้านดังกล่าวจากผู้ตาย โจทก์จึงต้องรับผิดในจำนวนเงินดังกล่าวศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์มีส่วนได้ประโยชน์ในเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีที่ผู้ตายกู้มาจากธนาคาร จำเลยไม่มีส่วนรู้เห็นในการทำสัญญา ทั้งไม่ปรากฏว่าผู้ตายได้นำเงินที่กู้มาใช้จ่ายในหนี้อันจะถือว่าเป็นหนี้ร่วมระหว่างสามีภรรยา จำเลยจึงไม่ต้องรับผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า อุทธรณ์ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224 พิพากษายกอุทธรณ์โจทก์ฎีกาว่าอุทธรณ์โจทก์เป็นอุทธรณ์ข้อกฎหมายศาลฎีกาเห็นว่า อุทธรณ์โจทก์ในข้อ 2.3 ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับนั้น มีข้ออุทธรณ์เป็นสองตอน ตอนแรกเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริง ส่วนตอนหลังโจทก์อุทธรณ์ว่า การที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าโจทก์มีส่วนได้ประโยชน์ในเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีที่นายวิจารณ์กู้มาจากธนาคารเป็นการวินิจฉัยนอกฟ้องนอกคำให้การ ศาลฎีกาเห็นว่า คดนี้เป็นคดีที่ผู้ค้ำประกันซึ่งได้ชำระหนี้แทนลูกหนี้ที่ถึงแก่กรรม ใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาจากจำเลยในฐานะทายาทโดยธรรมของลูกหนี้ที่ถึงแก่กรรม คดีไม่มีประเด็นจะวินิจฉัยว่าโจทก์มีส่วนได้ประโยชน์จากเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีหรือไม่ แม้จำเลยจะให้การไว้ก็ไม่ทำให้เป็นประเด็นขึ้นมา โจทก์อุทธรณ์ว่า ศาลชั้นต้นวินิจฉัยปัญหาข้อนี้เป็นการวินิจฉัยนอกฟ้องนอกคำให้การ เป็นปัญหาข้อกฎหมาย ไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาข้อกฎหมายดังกล่าว แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นนี้ให้ศาลอุทธรณ์รวมสั่งเมื่อพิพากษาใหม่ อนึ่ง คดีนี้โจทก์ฎีกาขอให้ศาลอุทธรณ์รับอุทธรณ์โจทก์ต้องเสียค่าขึ้นศาลเรื่องละ 200 บาท ตามตาราง 1 ข้อ(2) ไม่ใช่เสียค่าขึ้นศาลตามราคาทรัพย์สินที่พิพาท ให้คืนค่าขึ้นศาลที่เกินมาให้โจทก์ไป ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2574/2523นางหีด บุญคง หรือโสมทัตโจทก์นางปุ่น โสมทัตจำเลย ป.วิ.พ. ม. 224, ม. 227, ม. 247, ปัญหาว่าศาลชั้นต้นวินิจฉัยนอกฟ้อง นอกคำให้การ เป็นปัญหาข้อกฎหมาย ไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224ฎีกาขอให้ศาลอุทธรณ์รับอุทธรณ์โจทก์ ต้องเสียค่าขึ้นศาลเรื่องละ 200 บาทตามตาราง 1 ข้อ(2) ไม่ใช่เสียตามราคาทรัพย์สินที่พิพาทโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ค้ำประกันเงินกู้หรือเบิกเงินเกินบัญชีที่ผู้ตายเบิกเงินเกินบัญชีจากธนาคารไป 10,000 บาท ต่อมาผู้ตายถึงแก่กรรมโดยมิได้ชำระหนี้ให้ธนาคาร ธนาคารทวงถาม โจทก์จึงได้ชำระหนี้พร้อมทั้งดอกเบี้ยให้ธนาคารไป ขอให้ศาลบังคับจำเลยให้ใช้เงินจำนวนดังกล่าวจากกองมรดกของผู้ตายจำเลยให้การว่า ผู้ตายเป็นสามีจำเลยไปทำสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลย สัญญาดังกล่าวจึงไม่เป็นไปตามกฎหมาย โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเงินที่ผู้ตายเบิกเกินบัญชีมาโจทก์ได้รับไปจากผู้ตายเพื่อนำไปใช้ในการสร้างบ้านและโจทก์เป็นผู้ได้รับบ้านดังกล่าวจากผู้ตาย โจทก์จึงต้องรับผิดในจำนวนเงินดังกล่าวศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์มีส่วนได้ประโยชน์ในเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีที่ผู้ตายกู้มาจากธนาคาร จำเลยไม่มีส่วนรู้เห็นในการทำสัญญา ทั้งไม่ปรากฏว่าผู้ตายได้นำเงินที่กู้มาใช้จ่ายในหนี้อันจะถือว่าเป็นหนี้ร่วมระหว่างสามีภรรยา จำเลยจึงไม่ต้องรับผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า อุทธรณ์ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224 พิพากษายกอุทธรณ์โจทก์ฎีกาว่าอุทธรณ์โจทก์เป็นอุทธรณ์ข้อกฎหมายศาลฎีกาเห็นว่า อุทธรณ์โจทก์ในข้อ 2.3 ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับนั้น มีข้ออุทธรณ์เป็นสองตอน ตอนแรกเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริง ส่วนตอนหลังโจทก์อุทธรณ์ว่า การที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าโจทก์มีส่วนได้ประโยชน์ในเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีที่นายวิจารณ์กู้มาจากธนาคารเป็นการวินิจฉัยนอกฟ้องนอกคำให้การ ศาลฎีกาเห็นว่า คดนี้เป็นคดีที่ผู้ค้ำประกันซึ่งได้ชำระหนี้แทนลูกหนี้ที่ถึงแก่กรรม ใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาจากจำเลยในฐานะทายาทโดยธรรมของลูกหนี้ที่ถึงแก่กรรม คดีไม่มีประเด็นจะวินิจฉัยว่าโจทก์มีส่วนได้ประโยชน์จากเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีหรือไม่ แม้จำเลยจะให้การไว้ก็ไม่ทำให้เป็นประเด็นขึ้นมา โจทก์อุทธรณ์ว่า ศาลชั้นต้นวินิจฉัยปัญหาข้อนี้เป็นการวินิจฉัยนอกฟ้องนอกคำให้การ เป็นปัญหาข้อกฎหมาย ไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาข้อกฎหมายดังกล่าว แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นนี้ให้ศาลอุทธรณ์รวมสั่งเมื่อพิพากษาใหม่ อนึ่ง คดีนี้โจทก์ฎีกาขอให้ศาลอุทธรณ์รับอุทธรณ์โจทก์ต้องเสียค่าขึ้นศาลเรื่องละ 200 บาท ตามตาราง 1 ข้อ(2) ไม่ใช่เสียค่าขึ้นศาลตามราคาทรัพย์สินที่พิพาท ให้คืนค่าขึ้นศาลที่เกินมาให้โจทก์ไป(สุวัฒน์ รัตรสาร-จันทร์ ระรวยทรง-สุไพศาล วิบุลศิลป์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ค้ำประกันเงินกู้หรือเบิกเงินเกินบัญชีที่ผู้ตายเบิกเงินเกินบัญชีจากธนาคารไป 10,000 บาท ต่อมาผู้ตายถึงแก่กรรมโดยมิได้ชำระหนี้ให้ธนาคาร ธนาคารทวงถาม โจทก์จึงได้ชำระหนี้พร้อมทั้งดอกเบี้ยให้ธนาคารไป ขอให้ศาลบังคับจำเลยให้ใช้เงินจำนวนดังกล่าวจากกองมรดกของผู้ตายจำเลยให้การว่า ผู้ตายเป็นสามีจำเลยไปทำสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลย สัญญาดังกล่าวจึงไม่เป็นไปตามกฎหมาย โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเงินที่ผู้ตายเบิกเกินบัญชีมาโจทก์ได้รับไปจากผู้ตายเพื่อนำไปใช้ในการสร้างบ้านและโจทก์เป็นผู้ได้รับบ้านดังกล่าวจากผู้ตาย โจทก์จึงต้องรับผิดในจำนวนเงินดังกล่าวศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์มีส่วนได้ประโยชน์ในเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีที่ผู้ตายกู้มาจากธนาคาร จำเลยไม่มีส่วนรู้เห็นในการทำสัญญา ทั้งไม่ปรากฏว่าผู้ตายได้นำเงินที่กู้มาใช้จ่ายในหนี้อันจะถือว่าเป็นหนี้ร่วมระหว่างสามีภรรยา จำเลยจึงไม่ต้องรับผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า อุทธรณ์ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224 พิพากษายกอุทธรณ์โจทก์ฎีกาว่าอุทธรณ์โจทก์เป็นอุทธรณ์ข้อกฎหมายศาลฎีกาเห็นว่า อุทธรณ์โจทก์ในข้อ 2.3 ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับนั้น มีข้ออุทธรณ์เป็นสองตอน ตอนแรกเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริง ส่วนตอนหลังโจทก์อุทธรณ์ว่า การที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าโจทก์มีส่วนได้ประโยชน์ในเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีที่นายวิจารณ์กู้มาจากธนาคารเป็นการวินิจฉัยนอกฟ้องนอกคำให้การ ศาลฎีกาเห็นว่า คดนี้เป็นคดีที่ผู้ค้ำประกันซึ่งได้ชำระหนี้แทนลูกหนี้ที่ถึงแก่กรรม ใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาจากจำเลยในฐานะทายาทโดยธรรมของลูกหนี้ที่ถึงแก่กรรม คดีไม่มีประเด็นจะวินิจฉัยว่าโจทก์มีส่วนได้ประโยชน์จากเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีหรือไม่ แม้จำเลยจะให้การไว้ก็ไม่ทำให้เป็นประเด็นขึ้นมา โจทก์อุทธรณ์ว่า ศาลชั้นต้นวินิจฉัยปัญหาข้อนี้เป็นการวินิจฉัยนอกฟ้องนอกคำให้การ เป็นปัญหาข้อกฎหมาย ไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาข้อกฎหมายดังกล่าว แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นนี้ให้ศาลอุทธรณ์รวมสั่งเมื่อพิพากษาใหม่ อนึ่ง คดีนี้โจทก์ฎีกาขอให้ศาลอุทธรณ์รับอุทธรณ์โจทก์ต้องเสียค่าขึ้นศาลเรื่องละ 200 บาท ตามตาราง 1 ข้อ(2) ไม่ใช่เสียค่าขึ้นศาลตามราคาทรัพย์สินที่พิพาท ให้คืนค่าขึ้นศาลที่เกินมาให้โจทก์ไป ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2574/2523นางหีด บุญคง หรือโสมทัตโจทก์นางปุ่น โสมทัตจำเลย ป.วิ.พ. ม. 224, ม. 227, ม. 247, ปัญหาว่าศาลชั้นต้นวินิจฉัยนอกฟ้อง นอกคำให้การ เป็นปัญหาข้อกฎหมาย ไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224ฎีกาขอให้ศาลอุทธรณ์รับอุทธรณ์โจทก์ ต้องเสียค่าขึ้นศาลเรื่องละ 200 บาทตามตาราง 1 ข้อ(2) ไม่ใช่เสียตามราคาทรัพย์สินที่พิพาทโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ค้ำประกันเงินกู้หรือเบิกเงินเกินบัญชีที่ผู้ตายเบิกเงินเกินบัญชีจากธนาคารไป 10,000 บาท ต่อมาผู้ตายถึงแก่กรรมโดยมิได้ชำระหนี้ให้ธนาคาร ธนาคารทวงถาม โจทก์จึงได้ชำระหนี้พร้อมทั้งดอกเบี้ยให้ธนาคารไป ขอให้ศาลบังคับจำเลยให้ใช้เงินจำนวนดังกล่าวจากกองมรดกของผู้ตายจำเลยให้การว่า ผู้ตายเป็นสามีจำเลยไปทำสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลย สัญญาดังกล่าวจึงไม่เป็นไปตามกฎหมาย โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเงินที่ผู้ตายเบิกเกินบัญชีมาโจทก์ได้รับไปจากผู้ตายเพื่อนำไปใช้ในการสร้างบ้านและโจทก์เป็นผู้ได้รับบ้านดังกล่าวจากผู้ตาย โจทก์จึงต้องรับผิดในจำนวนเงินดังกล่าวศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์มีส่วนได้ประโยชน์ในเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีที่ผู้ตายกู้มาจากธนาคาร จำเลยไม่มีส่วนรู้เห็นในการทำสัญญา ทั้งไม่ปรากฏว่าผู้ตายได้นำเงินที่กู้มาใช้จ่ายในหนี้อันจะถือว่าเป็นหนี้ร่วมระหว่างสามีภรรยา จำเลยจึงไม่ต้องรับผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า อุทธรณ์ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224 พิพากษายกอุทธรณ์โจทก์ฎีกาว่าอุทธรณ์โจทก์เป็นอุทธรณ์ข้อกฎหมายศาลฎีกาเห็นว่า อุทธรณ์โจทก์ในข้อ 2.3 ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับนั้น มีข้ออุทธรณ์เป็นสองตอน ตอนแรกเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริง ส่วนตอนหลังโจทก์อุทธรณ์ว่า การที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าโจทก์มีส่วนได้ประโยชน์ในเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีที่นายวิจารณ์กู้มาจากธนาคารเป็นการวินิจฉัยนอกฟ้องนอกคำให้การ ศาลฎีกาเห็นว่า คดนี้เป็นคดีที่ผู้ค้ำประกันซึ่งได้ชำระหนี้แทนลูกหนี้ที่ถึงแก่กรรม ใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาจากจำเลยในฐานะทายาทโดยธรรมของลูกหนี้ที่ถึงแก่กรรม คดีไม่มีประเด็นจะวินิจฉัยว่าโจทก์มีส่วนได้ประโยชน์จากเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีหรือไม่ แม้จำเลยจะให้การไว้ก็ไม่ทำให้เป็นประเด็นขึ้นมา โจทก์อุทธรณ์ว่า ศาลชั้นต้นวินิจฉัยปัญหาข้อนี้เป็นการวินิจฉัยนอกฟ้องนอกคำให้การ เป็นปัญหาข้อกฎหมาย ไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาข้อกฎหมายดังกล่าว แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นนี้ให้ศาลอุทธรณ์รวมสั่งเมื่อพิพากษาใหม่ อนึ่ง คดีนี้โจทก์ฎีกาขอให้ศาลอุทธรณ์รับอุทธรณ์โจทก์ต้องเสียค่าขึ้นศาลเรื่องละ 200 บาท ตามตาราง 1 ข้อ(2) ไม่ใช่เสียค่าขึ้นศาลตามราคาทรัพย์สินที่พิพาท ให้คืนค่าขึ้นศาลที่เกินมาให้โจทก์ไป(สุวัฒน์ รัตรสาร-จันทร์ ระรวยทรง-สุไพศาล วิบุลศิลป์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ