คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1451/2503หลักกฎหมาย: โจทก์นำยึดสังหาริมทรัพย์เพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษา แต่เป็นทรัพย์ซึ่งจำเลยจำนำไว้กับผู้ร้อง เช่นนี้ เมื่อผู้ร้องร้องเข้ามาหากกองหมายขายทอดตลาดแล้วได้เงินเท่าใดต้องหักใช้หนี้ผู้ร้องก่อน การจำนำ ไม่มีกฎหมายบังคับว่าต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ(อ้างฎีกาที่ 200/2496)ได้ความว่าศาลยึดสังหาริมทรัพย์ 3 รายการ ตามที่โจทก์ขอให้ยึดเพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษา แต่ทรัพย์ดังกล่าวจำเลยจำนำผู้ร้องไว้เพื่อประกันหนี้จำนวน 40,000 บาท ผู้ร้องขอให้ถอนการยึดเพื่อผู้ร้องจะได้บังคับจำนำหรือให้กองหมายขายเอาเงินชำระหนี้ผู้ร้องก่อน โจทก์ว่าไม่มีหลักฐานเป็นเอกสารจึงไม่เป็นจำนำ และเป็นโมฆะ คู่ความไม่สืบพยาน ศาลแพ่งเห็นว่า ผู้ร้องมีสิทธิได้รับชำระหนี้รายนี้ก่อนบุริมสิทธิในมูลซื้อขายสังหาริมทรัพย์ (คือ จำเลยซื้อเชื่อสังหาริมทรัพย์ดังกล่าวไปจากโจทก์) จึงมีคำสั่งว่า เมื่อกองหมายขายทอดตลาดแล้ว ได้เงินเท่าใด ให้หักใช้หนี้ผู้ร้องก่อน ศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาพิพากษายืน ข้อวินิจฉัยของศาลฎีกามีว่า ในเรื่องจำนำไม่มีกฎหมายบังคับว่าต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ เรื่องนี้จำเลยมอบทรัพย์ที่พิพาทให้ผู้ร้องไว้เป็นประกันการชำระหนี้เงิน 40,000 บาทที่จำเลยได้เอาของผู้ร้องไปเป็นการครบถ้วนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 747 แล้ว จึงไม่เป็นโมฆะอย่างที่โจทก์โต้เถียงมา ดังที่ศาลฎีกาได้เคยพิพากษาไว้โดยฎีกาที่ 200/2496 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1451/2503บริษัทมารูเบนีอีดา จำกัด โดยนาย คาซูโอะ โอบาโจทก์ผู้รับมอบอำนาจโจทก์บริษัทมุ่ยกวาง จำกัดจำเลยผู้ร้องขอเฉลี่ยจำเลยนางศรีประคอง แซ่เอี้ยจำเลย ป.พ.พ. ม. 214, ม. 251, ม. 259 (5), ม. 270, ม. 278 (3), ม. 747 ป.วิ.พ. ม. 288, ม. 289, ม. 290, ม. 308โจทก์นำยึดสังหาริมทรัพย์เพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษา แต่เป็นทรัพย์ซึ่งจำเลยจำนำไว้กับผู้ร้อง เช่นนี้ เมื่อผู้ร้องร้องเข้ามาหากกองหมายขายทอดตลาดแล้วได้เงินเท่าใดต้องหักใช้หนี้ผู้ร้องก่อน การจำนำ ไม่มีกฎหมายบังคับว่าต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ(อ้างฎีกาที่ 200/2496)ได้ความว่าศาลยึดสังหาริมทรัพย์ 3 รายการ ตามที่โจทก์ขอให้ยึดเพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษา แต่ทรัพย์ดังกล่าวจำเลยจำนำผู้ร้องไว้เพื่อประกันหนี้จำนวน 40,000 บาท ผู้ร้องขอให้ถอนการยึดเพื่อผู้ร้องจะได้บังคับจำนำหรือให้กองหมายขายเอาเงินชำระหนี้ผู้ร้องก่อน โจทก์ว่าไม่มีหลักฐานเป็นเอกสารจึงไม่เป็นจำนำ และเป็นโมฆะ คู่ความไม่สืบพยาน ศาลแพ่งเห็นว่า ผู้ร้องมีสิทธิได้รับชำระหนี้รายนี้ก่อนบุริมสิทธิในมูลซื้อขายสังหาริมทรัพย์ (คือ จำเลยซื้อเชื่อสังหาริมทรัพย์ดังกล่าวไปจากโจทก์) จึงมีคำสั่งว่า เมื่อกองหมายขายทอดตลาดแล้ว ได้เงินเท่าใด ให้หักใช้หนี้ผู้ร้องก่อน ศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาพิพากษายืน ข้อวินิจฉัยของศาลฎีกามีว่า ในเรื่องจำนำไม่มีกฎหมายบังคับว่าต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ เรื่องนี้จำเลยมอบทรัพย์ที่พิพาทให้ผู้ร้องไว้เป็นประกันการชำระหนี้เงิน 40,000 บาทที่จำเลยได้เอาของผู้ร้องไปเป็นการครบถ้วนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 747 แล้ว จึงไม่เป็นโมฆะอย่างที่โจทก์โต้เถียงมา ดังที่ศาลฎีกาได้เคยพิพากษาไว้โดยฎีกาที่ 200/2496(ไชยเจริญ สันติศิริ-พิทักษ์มนูศาสตร์-พิชัยบัณฑิต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าศาลยึดสังหาริมทรัพย์ 3 รายการ ตามที่โจทก์ขอให้ยึดเพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษา แต่ทรัพย์ดังกล่าวจำเลยจำนำผู้ร้องไว้เพื่อประกันหนี้จำนวน 40,000 บาท ผู้ร้องขอให้ถอนการยึดเพื่อผู้ร้องจะได้บังคับจำนำหรือให้กองหมายขายเอาเงินชำระหนี้ผู้ร้องก่อน โจทก์ว่าไม่มีหลักฐานเป็นเอกสารจึงไม่เป็นจำนำ และเป็นโมฆะ คู่ความไม่สืบพยาน ศาลแพ่งเห็นว่า ผู้ร้องมีสิทธิได้รับชำระหนี้รายนี้ก่อนบุริมสิทธิในมูลซื้อขายสังหาริมทรัพย์ (คือ จำเลยซื้อเชื่อสังหาริมทรัพย์ดังกล่าวไปจากโจทก์) จึงมีคำสั่งว่า เมื่อกองหมายขายทอดตลาดแล้ว ได้เงินเท่าใด ให้หักใช้หนี้ผู้ร้องก่อน ศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาพิพากษายืน ข้อวินิจฉัยของศาลฎีกามีว่า ในเรื่องจำนำไม่มีกฎหมายบังคับว่าต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ เรื่องนี้จำเลยมอบทรัพย์ที่พิพาทให้ผู้ร้องไว้เป็นประกันการชำระหนี้เงิน 40,000 บาทที่จำเลยได้เอาของผู้ร้องไปเป็นการครบถ้วนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 747 แล้ว จึงไม่เป็นโมฆะอย่างที่โจทก์โต้เถียงมา ดังที่ศาลฎีกาได้เคยพิพากษาไว้โดยฎีกาที่ 200/2496 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1451/2503บริษัทมารูเบนีอีดา จำกัด โดยนาย คาซูโอะ โอบาโจทก์ผู้รับมอบอำนาจโจทก์บริษัทมุ่ยกวาง จำกัดจำเลยผู้ร้องขอเฉลี่ยจำเลยนางศรีประคอง แซ่เอี้ยจำเลย ป.พ.พ. ม. 214, ม. 251, ม. 259 (5), ม. 270, ม. 278 (3), ม. 747 ป.วิ.พ. ม. 288, ม. 289, ม. 290, ม. 308โจทก์นำยึดสังหาริมทรัพย์เพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษา แต่เป็นทรัพย์ซึ่งจำเลยจำนำไว้กับผู้ร้อง เช่นนี้ เมื่อผู้ร้องร้องเข้ามาหากกองหมายขายทอดตลาดแล้วได้เงินเท่าใดต้องหักใช้หนี้ผู้ร้องก่อน การจำนำ ไม่มีกฎหมายบังคับว่าต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ(อ้างฎีกาที่ 200/2496)ได้ความว่าศาลยึดสังหาริมทรัพย์ 3 รายการ ตามที่โจทก์ขอให้ยึดเพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษา แต่ทรัพย์ดังกล่าวจำเลยจำนำผู้ร้องไว้เพื่อประกันหนี้จำนวน 40,000 บาท ผู้ร้องขอให้ถอนการยึดเพื่อผู้ร้องจะได้บังคับจำนำหรือให้กองหมายขายเอาเงินชำระหนี้ผู้ร้องก่อน โจทก์ว่าไม่มีหลักฐานเป็นเอกสารจึงไม่เป็นจำนำ และเป็นโมฆะ คู่ความไม่สืบพยาน ศาลแพ่งเห็นว่า ผู้ร้องมีสิทธิได้รับชำระหนี้รายนี้ก่อนบุริมสิทธิในมูลซื้อขายสังหาริมทรัพย์ (คือ จำเลยซื้อเชื่อสังหาริมทรัพย์ดังกล่าวไปจากโจทก์) จึงมีคำสั่งว่า เมื่อกองหมายขายทอดตลาดแล้ว ได้เงินเท่าใด ให้หักใช้หนี้ผู้ร้องก่อน ศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาพิพากษายืน ข้อวินิจฉัยของศาลฎีกามีว่า ในเรื่องจำนำไม่มีกฎหมายบังคับว่าต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ เรื่องนี้จำเลยมอบทรัพย์ที่พิพาทให้ผู้ร้องไว้เป็นประกันการชำระหนี้เงิน 40,000 บาทที่จำเลยได้เอาของผู้ร้องไปเป็นการครบถ้วนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 747 แล้ว จึงไม่เป็นโมฆะอย่างที่โจทก์โต้เถียงมา ดังที่ศาลฎีกาได้เคยพิพากษาไว้โดยฎีกาที่ 200/2496(ไชยเจริญ สันติศิริ-พิทักษ์มนูศาสตร์-พิชัยบัณฑิต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ