คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 694/2499หลักกฎหมาย: กล่าวฟ้องว่าวันที่ 23 เวลากลางคืนหลังเที่ยงแสดงชัดเจนอยู่แล้วว่าเป็นเวลากลางคืนก่อน 24.00 น. ของวันที่ 23 คำว่าหลังเที่ยงย่อมเข้าใจได้ว่าหลังเที่ยงวันคือหลัง 12.00 น. ของวันนั้นหาใช่หลังเที่ยงคืนไม่ ปืนโดยปกติเป็นเครื่องประหารที่ร้ายแรงอยู่แล้ว ประกอบกับผู้บาดเจ็บถูกกระสุนปืนมีบาดแผล 9 แห่งซึ่งผู้ชันสูตรฯว่าถ้าถูกที่สำคัญอาจถึงตายได้ เช่นนี้จำเลยจึงต้องมีผิดฐานพยายามฆ่าคนโจทก์ฟ้องว่าวันที่ 23 ธันวาคม 2497 เวลากลางคืนหลังเที่ยงจำเลยใช้ปืนลูกซองพกสั้นยิงนายสงบ 1 นัดถูกขาขวาเป็นบาดเจ็บโดยเจตนาจะฆ่าหากกระสุนปืนไม่ถูกที่สำคัญจึงไม่ตาย ขอให้ลงโทษจำเลยปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย 10 ปี ตาม มาตรา 249, 60จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องของโจทก์ที่ว่าเกิดเหตุวันที่ 23 ธันวาคม 2497 เวลากลางคืนหลังเที่ยง นั้นชัดเจนอยู่แล้วว่าเป็นเวลากลางคืนก่อน 24.00 น.ของวันที่ 23 ธันวาคม 2497 คำว่าหลังเที่ยงย่อมเข้าใจได้ว่าหลังเที่ยงวันคืนหลัง 12.00 น.ของวันนั้นไม่มีอะไรที่จะทำให้เข้าใจเป็นหลังเที่ยงคืนวันที่จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าโดยปกติปืนเป็นเครื่องประหารที่ร้ายแรงอยู่แล้วเฉพาะคดีเรื่องนี้บาดแผลของนายสงบมีประกอบอยู่ซึ่งผู้ชัณสูตรบาดแผลยืนยันว่าบาดแผลเช่นนี้ถ้าถูกในที่สำคัญเช่นที่บริเวณหน้าอกก็อาจทำให้ถึงตายได้จำเลยจึงต้องเป็นผิดฐานพยายามฆ่าคนจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 694/2499อัยการจังหวัดนครสวรรค์โจทก์นายโฮม ศรีณรงค์จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 249, ม. 60, ม. 6 (24)กล่าวฟ้องว่าวันที่ 23 เวลากลางคืนหลังเที่ยงแสดงชัดเจนอยู่แล้วว่าเป็นเวลากลางคืนก่อน 24.00 น. ของวันที่ 23 คำว่าหลังเที่ยงย่อมเข้าใจได้ว่าหลังเที่ยงวันคือหลัง 12.00 น. ของวันนั้นหาใช่หลังเที่ยงคืนไม่ ปืนโดยปกติเป็นเครื่องประหารที่ร้ายแรงอยู่แล้ว ประกอบกับผู้บาดเจ็บถูกกระสุนปืนมีบาดแผล 9 แห่งซึ่งผู้ชันสูตรฯว่าถ้าถูกที่สำคัญอาจถึงตายได้ เช่นนี้จำเลยจึงต้องมีผิดฐานพยายามฆ่าคนโจทก์ฟ้องว่าวันที่ 23 ธันวาคม 2497 เวลากลางคืนหลังเที่ยงจำเลยใช้ปืนลูกซองพกสั้นยิงนายสงบ 1 นัดถูกขาขวาเป็นบาดเจ็บโดยเจตนาจะฆ่าหากกระสุนปืนไม่ถูกที่สำคัญจึงไม่ตาย ขอให้ลงโทษจำเลยปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย 10 ปี ตาม มาตรา 249, 60จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องของโจทก์ที่ว่าเกิดเหตุวันที่ 23 ธันวาคม 2497 เวลากลางคืนหลังเที่ยง นั้นชัดเจนอยู่แล้วว่าเป็นเวลากลางคืนก่อน 24.00 น.ของวันที่ 23 ธันวาคม 2497 คำว่าหลังเที่ยงย่อมเข้าใจได้ว่าหลังเที่ยงวันคืนหลัง 12.00 น.ของวันนั้นไม่มีอะไรที่จะทำให้เข้าใจเป็นหลังเที่ยงคืนวันที่จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าโดยปกติปืนเป็นเครื่องประหารที่ร้ายแรงอยู่แล้วเฉพาะคดีเรื่องนี้บาดแผลของนายสงบมีประกอบอยู่ซึ่งผู้ชัณสูตรบาดแผลยืนยันว่าบาดแผลเช่นนี้ถ้าถูกในที่สำคัญเช่นที่บริเวณหน้าอกก็อาจทำให้ถึงตายได้จำเลยจึงต้องเป็นผิดฐานพยายามฆ่าคนจึงพิพากษายืน(ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ-ประมูล สุวรรณศร-วิเทศจรรยารักษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าวันที่ 23 ธันวาคม 2497 เวลากลางคืนหลังเที่ยงจำเลยใช้ปืนลูกซองพกสั้นยิงนายสงบ 1 นัดถูกขาขวาเป็นบาดเจ็บโดยเจตนาจะฆ่าหากกระสุนปืนไม่ถูกที่สำคัญจึงไม่ตาย ขอให้ลงโทษจำเลยปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย 10 ปี ตาม มาตรา 249, 60จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องของโจทก์ที่ว่าเกิดเหตุวันที่ 23 ธันวาคม 2497 เวลากลางคืนหลังเที่ยง นั้นชัดเจนอยู่แล้วว่าเป็นเวลากลางคืนก่อน 24.00 น.ของวันที่ 23 ธันวาคม 2497 คำว่าหลังเที่ยงย่อมเข้าใจได้ว่าหลังเที่ยงวันคืนหลัง 12.00 น.ของวันนั้นไม่มีอะไรที่จะทำให้เข้าใจเป็นหลังเที่ยงคืนวันที่จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าโดยปกติปืนเป็นเครื่องประหารที่ร้ายแรงอยู่แล้วเฉพาะคดีเรื่องนี้บาดแผลของนายสงบมีประกอบอยู่ซึ่งผู้ชัณสูตรบาดแผลยืนยันว่าบาดแผลเช่นนี้ถ้าถูกในที่สำคัญเช่นที่บริเวณหน้าอกก็อาจทำให้ถึงตายได้จำเลยจึงต้องเป็นผิดฐานพยายามฆ่าคนจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 694/2499อัยการจังหวัดนครสวรรค์โจทก์นายโฮม ศรีณรงค์จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 249, ม. 60, ม. 6 (24)กล่าวฟ้องว่าวันที่ 23 เวลากลางคืนหลังเที่ยงแสดงชัดเจนอยู่แล้วว่าเป็นเวลากลางคืนก่อน 24.00 น. ของวันที่ 23 คำว่าหลังเที่ยงย่อมเข้าใจได้ว่าหลังเที่ยงวันคือหลัง 12.00 น. ของวันนั้นหาใช่หลังเที่ยงคืนไม่ ปืนโดยปกติเป็นเครื่องประหารที่ร้ายแรงอยู่แล้ว ประกอบกับผู้บาดเจ็บถูกกระสุนปืนมีบาดแผล 9 แห่งซึ่งผู้ชันสูตรฯว่าถ้าถูกที่สำคัญอาจถึงตายได้ เช่นนี้จำเลยจึงต้องมีผิดฐานพยายามฆ่าคนโจทก์ฟ้องว่าวันที่ 23 ธันวาคม 2497 เวลากลางคืนหลังเที่ยงจำเลยใช้ปืนลูกซองพกสั้นยิงนายสงบ 1 นัดถูกขาขวาเป็นบาดเจ็บโดยเจตนาจะฆ่าหากกระสุนปืนไม่ถูกที่สำคัญจึงไม่ตาย ขอให้ลงโทษจำเลยปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย 10 ปี ตาม มาตรา 249, 60จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องของโจทก์ที่ว่าเกิดเหตุวันที่ 23 ธันวาคม 2497 เวลากลางคืนหลังเที่ยง นั้นชัดเจนอยู่แล้วว่าเป็นเวลากลางคืนก่อน 24.00 น.ของวันที่ 23 ธันวาคม 2497 คำว่าหลังเที่ยงย่อมเข้าใจได้ว่าหลังเที่ยงวันคืนหลัง 12.00 น.ของวันนั้นไม่มีอะไรที่จะทำให้เข้าใจเป็นหลังเที่ยงคืนวันที่จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าโดยปกติปืนเป็นเครื่องประหารที่ร้ายแรงอยู่แล้วเฉพาะคดีเรื่องนี้บาดแผลของนายสงบมีประกอบอยู่ซึ่งผู้ชัณสูตรบาดแผลยืนยันว่าบาดแผลเช่นนี้ถ้าถูกในที่สำคัญเช่นที่บริเวณหน้าอกก็อาจทำให้ถึงตายได้จำเลยจึงต้องเป็นผิดฐานพยายามฆ่าคนจึงพิพากษายืน(ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ-ประมูล สุวรรณศร-วิเทศจรรยารักษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ