ระเบียบคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติระเบียบคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีจ่ายค่าเบี้ยเลี้ยงและค่าเดินทางของพยานบุคคลพยานผู้เชี่ยวชาญ พยานผู้ทรงคุณวุฒิ และพนักงานเจ้าหน้าที่ (ฉบับที่ ๒)พ.ศ. ๒๕๖๐ โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมระเบียบคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีจ่ายค่าเบี้ยเลี้ยงและค่าเดินทางของพยานบุคคลพยานผู้เชี่ยวชาญ พยานผู้ทรงคุณวุฒิ และพนักงานเจ้าหน้าที่ พ.ศ. ๒๕๕๔ให้มีความเหมาะสมมากยิ่งขึ้นอาศัยอำนาจตามความในมาตรา๔ และมาตรา ๓๒ (๔) แห่งพระราชบัญญัติคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๔๒ประธานกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติจึงออกระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้ข้อ๑ ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีจ่ายค่าเบี้ยเลี้ยงและค่าเดินทางของพยานบุคคล พยานผู้เชี่ยวชาญพยานผู้ทรงคุณวุฒิ และพนักงานเจ้าหน้าที่ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๖๐ข้อ ๒[๑] ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปข้อ ๓ ให้เพิ่มบทนิยามคำว่าพาหนะส่วนตัว ระหว่างบทนิยามคำว่า ค่าเดินทาง และ ค่าใช้จ่ายอื่น ในข้อ ๔ แห่งระเบียบคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีจ่ายค่าเบี้ยเลี้ยงและค่าเดินทางของพยานบุคคลพยานผู้เชี่ยวชาญ พยานผู้ทรงคุณวุฒิ และพนักงานเจ้าหน้าที่ พ.ศ. ๒๕๕๔พาหนะส่วนตัว หมายความว่าพาหนะส่วนบุคคลซึ่งมิใช่ของทางราชการ ทั้งนี้ไม่ว่าจะเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้เดินทางหรือไม่ก็ตามข้อ๔ ให้แก้ไขคำว่า รถยนต์ส่วนตัว ในระเบียบคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีจ่ายค่าเบี้ยเลี้ยงและค่าเดินทางของพยานบุคคลพยานผู้เชี่ยวชาญ พยานผู้ทรงคุณวุฒิ และพนักงานเจ้าหน้าที่ พ.ศ. ๒๕๕๔ เป็นคำว่า พาหนะส่วนตัว ทุกแห่งข้อ๕ ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็น (๑.๒.๓)และ (๑.๒.๔) ของข้อ ๑๐ (๑) แห่งระเบียบคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีจ่ายค่าเบี้ยเลี้ยงและค่าเดินทางของพยานบุคคลพยานผู้เชี่ยวชาญ พยานผู้ทรงคุณวุฒิ และพนักงานเจ้าหน้าที่ พ.ศ. ๒๕๕๔(๑.๒.๓) กรณีเป็นผู้พิการซึ่งมีบัตรประจำตัวคนพิการที่ออกโดยนายทะเบียนกลางหรือนายทะเบียนจังหวัดตามกฎหมายว่าด้วยการส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการซึ่งโดยสภาพทางกายภาพไม่อาจเดินทางโดยพาหนะประจำทางได้ ให้เบิกค่าเดินทางเท่าที่จ่ายจริงตามความจำเป็นเหมาะสมและประหยัดในอัตราดังนี้ก)การเดินทางโดยพาหนะรับจ้างให้เบิกค่าพาหนะรับจ้างตามความเป็นจริง สำหรับการเดินทางจากที่อยู่หรือที่พักไปยังสำนักงานหรือสถานที่ที่กำหนดและการเดินทางจากสำนักงานหรือสถานที่ที่กำหนดไปยังที่อยู่หรือที่พัก ทั้งนี้ให้แนบหลักฐานการจ่ายหรือใบรับรองการจ่ายตามแบบที่สำนักงานกำหนดเป็นหลักฐานประกอบการเบิกจ่ายข)การเดินทางโดยใช้พาหนะส่วนตัวของผู้พิการหรือพาหนะส่วนตัวของผู้ช่วยเหลือผู้พิการในการเดินทางให้จ่ายชดเชยเป็นค่าพาหนะตามอัตราที่กระทรวงการคลังกำหนดโดยอนุโลมและมิให้เบิกค่าธรรมเนียมการผ่านทางใดๆ อีกสำหรับการคำนวณระยะทางเพื่อเบิกจ่ายให้คำนวณตามเส้นทางของกรมทางหลวงในทางสั้นและตรงซึ่งสามารถเดินทางได้โดยสะดวกและปลอดภัยกรณีที่ไม่มีเส้นทางของกรมทางหลวงให้ใช้ระยะทางตามเส้นทางของหน่วยงานอื่นที่ตัดผ่านและในกรณีที่ไม่มีเส้นทางของกรมทางหลวงและของหน่วยงานอื่นให้ผู้เดินทางเป็นผู้รับรองระยะทางในการเดินทางทั้งนี้ผู้ช่วยเหลือผู้พิการในการเดินทางตามข้อนี้ไม่มีสิทธิได้รับค่าเดินทางตาม (๑.๘)อีกค)กรณีที่ไม่อาจเดินทางตาม ก) และ ข) ได้ และมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องจ้างเหมาบริการพาหนะเพื่อเดินทางมาให้ถ้อยคำหรือเป็นพยานในการตรวจสอบการละเมิดสิทธิมนุษยชนให้อยู่ในดุลพินิจของสำนักงานในการพิจารณาอนุมัติค่าเดินทางโดยให้เบิกได้เท่าที่จ่ายจริงไม่เกินอัตราค่าจ้างเหมาบริการพาหนะทั่วไป เว้นแต่โดยสภาพทางกายภาพไม่อาจเดินทางโดยพาหนะประเภททั่วไปได้ให้เบิกจ่ายเท่าที่จ่ายจริงไม่เกินอัตราค่าจ้างเหมาบริการพาหนะประเภทพิเศษที่กำหนดไว้ในบัญชีหมายเลข๓ ท้ายระเบียบนี้และการจ่ายค่าเชื้อเพลิงหรือพลังงานสำหรับพาหนะให้จ่ายโดยเทียบเคียงกับอัตราเงินชดเชยในการใช้พาหนะส่วนตัวในการเดินทางไปราชการตามที่กระทรวงการคลังกำหนดโดยอนุโลม ทั้งนี้ ให้แนบหลักฐานการจ่ายหรือใบรับรองการจ่ายตามแบบที่สำนักงานกำหนดเป็นหลักฐานประกอบการเบิกจ่ายโดยผู้ช่วยเหลือในการเดินทางตามข้อนี้ไม่มีสิทธิได้รับค่าเดินทางตาม(๑.๘) อีก (๑.๒.๔)กรณีเป็นผู้พิการที่ไม่มีบัตรประจำตัวคนพิการตาม (๑.๒.๓)หรือกรณีเป็นบุคคลซึ่งโดยสภาพทางกายภาพไม่อาจเดินทางโดยพาหนะประจำทางได้หากคณะกรรมการหรือคณะอนุกรรมการเห็นสมควร ให้เบิกค่าเดินทางได้ในอัตราตาม (๑.๒.๓)โดยอนุโลมข้อ๖ ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็น (๒.๙)ของข้อ ๑๐ (๒) แห่งระเบียบคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีจ่ายค่าเบี้ยเลี้ยงและค่าเดินทางของพยานบุคคลพยานผู้เชี่ยวชาญพยานผู้ทรงคุณวุฒิ และพนักงานเจ้าหน้าที่ พ.ศ. ๒๕๕๔(๒.๙) พยานผู้เชี่ยวชาญหรือพยานผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งโดยสภาพทางกายภาพไม่อาจเดินทางตาม (๒.๒) (๒.๓) หรือ (๒.๔) ได้ และมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องจ้างเหมาบริการพาหนะเพื่อเดินทางมาให้ถ้อยคำหรือเป็นพยานในการตรวจสอบการละเมิดสิทธิมนุษยชนให้อยู่ในดุลพินิจของสำนักงานในการพิจารณาอนุมัติค่าเดินทางโดยให้เบิกได้เท่าที่จ่ายจริงไม่เกินอัตราค่าจ้างเหมาบริการพาหนะประเภททั่วไปเว้นแต่ โดยสภาพทางกายภาพไม่อาจเดินทางโดยพาหนะประเภททั่วไปได้ให้เบิกจ่ายเท่าที่จ่ายจริงไม่เกินอัตราค่าจ้างเหมาบริการพาหนะประเภทพิเศษที่กำหนดไว้ในบัญชีหมายเลข๓ ท้ายระเบียบนี้และการจ่ายค่าเชื้อเพลิงหรือพลังงานสำหรับพาหนะให้จ่ายโดยเทียบเคียงกับอัตราเงินชดเชยในการใช้พาหนะส่วนตัวในการเดินทางไปราชการตามที่กระทรวงการคลังกำหนดโดยอนุโลม ทั้งนี้ให้แนบหลักฐานการจ่ายหรือใบรับรองการจ่ายตามแบบที่สำนักงานกำหนดเป็นหลักฐานประกอบการเบิกจ่ายโดยผู้ช่วยเหลือในการเดินทางตามข้อนี้ไม่มีสิทธิได้รับค่าเดินทางตาม (๒.๘) อีกประกาศ ณ วันที่ ๒๒มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๐วัส ติงสมิตรประธานกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ[เอกสารแนบท้าย]๑. บัญชีหมายเลข๓ อัตราค่าจ้างเหมาบริการพาหนะ(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)ภวรรณตรี/จัดทำ๒๘ เมษายน ๒๕๖๐วริญา/ตรวจ๒๘ เมษายน ๒๕๖๐[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๓๔/ตอนพิเศษ ๑๑๔ ง/หน้า ๙/๒๕ เมษายน ๒๕๖๐