phoneee/thai-legal-corpus huggingface dataset:
ระเบียบคณะกรรมการกำกับกิจการพลังงานระเบียบคณะกรรมการกำกับกิจการพลังงานว่าด้วยการเบิกจ่ายเงินค่าตอบแทนและค่าใช้จ่ายอื่นในการปฏิบัติงานของคณะกรรมการผู้ใช้พลังงานประจำเขตพ.ศ. ๒๕๕๓[๑] อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๙๘ วรรคสองแห่งพระราชบัญญัติการประกอบกิจการพลังงาน พ.ศ. ๒๕๕๐ อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๓ มาตรา ๔๑ มาตรา ๔๒ และมาตรา ๔๓ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย คณะกรรมการกำกับกิจการพลังงานจึงวางระเบียบไว้ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบคณะกรรมการกำกับกิจการพลังงานว่าด้วยการเบิกจ่ายเงินค่าตอบแทนและค่าใช้จ่ายอื่นในการปฏิบัติงานของคณะกรรมการผู้ใช้พลังงานประจำเขตพ.ศ. ๒๕๕๓ข้อ ๒ ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศเป็นต้นไปข้อ ๓ ในระเบียบนี้คพข. หมายความว่าคณะกรรมการผู้ใช้พลังงานประจำเขตการประชุม หมายความว่าการประชุม คพข.ค่าใช้จ่ายอื่นในการปฏิบัติงานหมายความว่าค่าใช้จ่ายในการเดินทางเพื่อมาประชุมหรือมาปฏิบัติภารกิจหน้าที่ตามที่สำนักงานคณะกรรมการกำกับกิจการพลังงานหรือสำนักงานคณะกรรมการกำกับกิจการพลังงานประจำเขตแจ้งซึ่งประกอบด้วย ค่าพาหนะเดินทาง ค่าที่พักและค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางตามที่กำหนดในระเบียบนี้ข้อ ๔ ให้ คพข.ที่มาประชุมมีสิทธิรับค่าตอบแทนเป็นเบี้ยประชุม ในอัตราดังนี้(๑) ประธานกรรมการ ๑,๕๐๐บาท(๒) กรรมการ ๑,๒๐๐บาททั้งนี้ ให้เบิกจ่ายได้ไม่เกิน ๒ครั้งในแต่ละเดือนข้อ ๕ ค่าใช้จ่ายในการปฏิบัติงานของ คพข.ตามระเบียบนี้ ได้แก่(๑) กรณีเดินทางโดยพาหนะประจำทางหรือพาหนะรับจ้าง ให้เบิกจ่ายค่าพาหนะได้เท่าที่จ่ายจริงและโดยประหยัด ทั้งนี้ การเบิกจ่ายค่าพาหนะรับจ้าง ให้ถือว่ารายการค่าใช้จ่ายดังกล่าวได้รับอนุมัติการจัดหาตามระเบียบคณะกรรมการกำกับกิจการพลังงานว่าด้วยการพัสดุแล้ว(๒) กรณีโดยสารเครื่องบินเพื่อประหยัดระยะเวลาเดินทาง หรือเดินทางเป็นคณะหรือถ้ามีความจำเป็นต้องเดินทางโดยเครื่องบินให้เบิกจ่ายในชั้นประหยัด ทั้งนี้ การเดินทางโดยสายการบินให้เดินทางโดยประหยัดระยะทางที่สั้น และเหมาะสมกับการเดินทาง(๓) กรณีเดินทางโดยพาหนะส่วนบุคคลให้เบิกจ่ายเงินชดเชยค่าเชื้อเพลิงในอัตรากิโลเมตรละ ๔ บาทและค่าผ่านทางพิเศษให้เบิกจ่ายได้เท่าที่จ่ายจริงและโดยประหยัด(๔) กรณีจำเป็นต้องพักค้างคืนการเบิกจ่ายค่าห้องพัก ให้เบิกจ่ายในลักษณะเหมาจ่าย คืนละ ๑,๒๐๐บาท ต่อวัน ต่อคน(๕)ค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางให้เบิกจ่ายในลักษณะเหมาจ่ายโดยนับวันตามวันปฏิทินให้เบิกจ่ายได้วันละ ๒๔๐ บาทข้อ ๖ กรณีที่ คพข.เดินทางเพื่อมาประชุมและได้รับเบี้ยประชุม ให้งดเบิกเบี้ยเลี้ยงเดินทางสำหรับวันที่เข้าร่วมประชุมในครั้งนั้นข้อ ๗ ให้ประธานกรรมการกำกับกิจการพลังงานเป็นผู้รักษาการตามระเบียบนี้และมีอำนาจวินิจฉัยชี้ขาดปัญหาเกี่ยวกับการปฏิบัติตามระเบียบนี้ประกาศณ วันที่ ๑๗ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๓ดิเรกลาวัณย์ศิริประธานกรรมการกำกับกิจการพลังงานปริยานุช/ผู้จัดทำ๒๘ตุลาคม ๒๕๕๓ณัฐวดี/ตรวจ๒๘ตุลาคม ๒๕๕๓[๑]ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๗/ตอนพิเศษ ๑๒๑ ง/หน้า ๑/๑๘ ตุลาคม ๒๕๕๓
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 967/2464หลักกฎหมาย: ปล้น ปล่อยจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 967/2464 ป.อ. ม. 301ปล้น ปล่อยจำเลย()แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ปล้น ปล่อยจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 967/2464 ป.อ. ม. 301ปล้น ปล่อยจำเลย()แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 61858หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยทั้งสองขอให้ศาลปล่อยชั่วคราวในระหว่างฎีกาโดยผู้ขอประกันได้เสนอบัญชีทรัพย์มาพร้อมคำร้องแล้วหมายเหตุ ระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้น นายถิ้ง บุญแก้วผู้เสียหายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลชั้นต้นอนุญาต (อันดับ 21,34)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 83ให้จำคุกตลอดชีวิตศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ แต่ให้ขังจำเลยทั้งสองไว้ในระหว่างฎีกาจำเลยทั้งสองยื่นคำร้องดังกล่าว (อันดับ 95 ถึง 99)ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราว โดยตีราคาประกันคนละสองแสนห้าหมื่นบาท (อันดับ 36)คำสั่งพิเคราะห์ความหนักเบาแห่งข้อหาและพฤติการณ์แห่งคดีแล้วยังไม่มีเหตุสมควรปล่อยชั่วคราวระหว่างฎีกา ไม่อนุญาต ให้ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1382/2531พนักงานอัยการจังหวัดกระบี่โจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นายถิ้ง บุญแก้วโจทก์นายพรรณ เอ่งฉ้วน กับพวกจำเลยนายพรรณ เอ่งฉ้วน ที่ 1ผู้ยื่นคำร้องนายวิมลหรือเอียด ทองปรุง ที่ 2 จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 106, ม. 107, ม. 108, ม. 207ความว่า จำเลยทั้งสองขอให้ศาลปล่อยชั่วคราวในระหว่างฎีกาโดยผู้ขอประกันได้เสนอบัญชีทรัพย์มาพร้อมคำร้องแล้วหมายเหตุ ระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้น นายถิ้ง บุญแก้วผู้เสียหายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลชั้นต้นอนุญาต (อันดับ 21,34)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 83ให้จำคุกตลอดชีวิตศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ แต่ให้ขังจำเลยทั้งสองไว้ในระหว่างฎีกาจำเลยทั้งสองยื่นคำร้องดังกล่าว (อันดับ 95 ถึง 99)ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราว โดยตีราคาประกันคนละสองแสนห้าหมื่นบาท (อันดับ 36)คำสั่งพิเคราะห์ความหนักเบาแห่งข้อหาและพฤติการณ์แห่งคดีแล้วยังไม่มีเหตุสมควรปล่อยชั่วคราวระหว่างฎีกา ไม่อนุญาต ให้ยกคำร้อง(เสริมพงศ์ วรยิ่งยง-ดุสิต วราโห-ประชา บุญวนิช)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1382/2531พนักงานอัยการจังหวัดกระบี่โจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นายถิ้ง บุญแก้วโจทก์นายพรรณ เอ่งฉ้วน กับพวกจำเลยนายพรรณ เอ่งฉ้วน ที่ 1ผู้ยื่นคำร้องนายวิมลหรือเอียด ทองปรุง ที่ 2 จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 106, ม. 107, ม. 108, ม. 207ความว่า จำเลยทั้งสองขอให้ศาลปล่อยชั่วคราวในระหว่างฎีกาโดยผู้ขอประกันได้เสนอบัญชีทรัพย์มาพร้อมคำร้องแล้วหมายเหตุ ระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้น นายถิ้ง บุญแก้วผู้เสียหายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลชั้นต้นอนุญาต (อันดับ 21,34)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 83ให้จำคุกตลอดชีวิตศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ แต่ให้ขังจำเลยทั้งสองไว้ในระหว่างฎีกาจำเลยทั้งสองยื่นคำร้องดังกล่าว (อันดับ 95 ถึง 99)ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราว โดยตีราคาประกันคนละสองแสนห้าหมื่นบาท (อันดับ 36)คำสั่งพิเคราะห์ความหนักเบาแห่งข้อหาและพฤติการณ์แห่งคดีแล้วยังไม่มีเหตุสมควรปล่อยชั่วคราวระหว่างฎีกา ไม่อนุญาต ให้ยกคำร้อง(เสริมพงศ์ วรยิ่งยง-ดุสิต วราโห-ประชา บุญวนิช)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8466/2546หลักกฎหมาย: ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานหลักทรัพย์และเอาไปเสียซึ่งเอกสารตาม ป.อ. มาตรา 188 และ 335 (3) วรรคแรก โดยความผิดฐานหลักทรัพย์กับความผิดฐานเอาไปเสียซึ่งเอกสารเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานหลักทรัพย์อื่นเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 2 ปี กับมีความผิดฐานปลอมเอกสารและใช้เอกสารปลอมตาม ป.อ. มาตรา 264 วรรคแรก และ 268 รวม 5 กระทง จำคุกกระทงละ 1 ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เพียงว่า จำเลยกระทำผิดฐานปลอมเอกสารและใช้เอกสารสิทธิปลอม ตาม ป.อ. มาตรา 264 วรรคแรก 265 และ 268 วรรคแรก ให้ลงโทษตามมาตรา 268 วรรคสอง โดยวางโทษตาม มาตรา 265 รวม 4 กระทง ให้จำคุกกระทงละ 1 ปี เป็นการแก้ไขเล็กน้อยและยังคงลงโทษจำคุกจำเลยกระทงละไม่เกิน 5 ปี ห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตาม ป.วิ.อ. มาตรา 218 วรรคหนึ่ง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8466/2546พนักงานอัยการ สำนักงานอัยการสูงสุดโจทก์นายสุเทพ กิตติวัชราพงษ์ กับพวกโจทก์ร่วมนายสมเดช บุญมีจำเลย ป.วิ.อ. ม. 218 วรรคหนึ่งศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานหลักทรัพย์และเอาไปเสียซึ่งเอกสารตาม ป.อ. มาตรา 188 และ 335 (3) วรรคแรก โดยความผิดฐานหลักทรัพย์กับความผิดฐานเอาไปเสียซึ่งเอกสารเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานหลักทรัพย์อื่นเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 2 ปี กับมีความผิดฐานปลอมเอกสารและใช้เอกสารปลอมตาม ป.อ. มาตรา 264 วรรคแรก และ 268 รวม 5 กระทง จำคุกกระทงละ 1 ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เพียงว่า จำเลยกระทำผิดฐานปลอมเอกสารและใช้เอกสารสิทธิปลอม ตาม ป.อ. มาตรา 264 วรรคแรก 265 และ 268 วรรคแรก ให้ลงโทษตามมาตรา 268 วรรคสอง โดยวางโทษตาม มาตรา 265 รวม 4 กระทง ให้จำคุกกระทงละ 1 ปี เป็นการแก้ไขเล็กน้อยและยังคงลงโทษจำคุกจำเลยกระทงละไม่เกิน 5 ปี ห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตาม ป.วิ.อ. มาตรา 218 วรรคหนึ่ง(วิชา มั่นสกุล-ม.ล.ไกรฤกษ์ เกษมสันต์-ยงยศ นิสภัครกุล)ศาลอาญากรุงเทพใต้ - นายเฉลิมชัย ศรีเลิศชัยพาณิชศาลอุทธรณ์ - นายทรงธรรม สุดสวาสดิ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8466/2546พนักงานอัยการ สำนักงานอัยการสูงสุดโจทก์นายสุเทพ กิตติวัชราพงษ์ กับพวกโจทก์ร่วมนายสมเดช บุญมีจำเลย ป.วิ.อ. ม. 218 วรรคหนึ่งศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานหลักทรัพย์และเอาไปเสียซึ่งเอกสารตาม ป.อ. มาตรา 188 และ 335 (3) วรรคแรก โดยความผิดฐานหลักทรัพย์กับความผิดฐานเอาไปเสียซึ่งเอกสารเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานหลักทรัพย์อื่นเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 2 ปี กับมีความผิดฐานปลอมเอกสารและใช้เอกสารปลอมตาม ป.อ. มาตรา 264 วรรคแรก และ 268 รวม 5 กระทง จำคุกกระทงละ 1 ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เพียงว่า จำเลยกระทำผิดฐานปลอมเอกสารและใช้เอกสารสิทธิปลอม ตาม ป.อ. มาตรา 264 วรรคแรก 265 และ 268 วรรคแรก ให้ลงโทษตามมาตรา 268 วรรคสอง โดยวางโทษตาม มาตรา 265 รวม 4 กระทง ให้จำคุกกระทงละ 1 ปี เป็นการแก้ไขเล็กน้อยและยังคงลงโทษจำคุกจำเลยกระทงละไม่เกิน 5 ปี ห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตาม ป.วิ.อ. มาตรา 218 วรรคหนึ่ง(วิชา มั่นสกุล-ม.ล.ไกรฤกษ์ เกษมสันต์-ยงยศ นิสภัครกุล)ศาลอาญากรุงเทพใต้ - นายเฉลิมชัย ศรีเลิศชัยพาณิชศาลอุทธรณ์ - นายทรงธรรม สุดสวาสดิ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2893/2537หลักกฎหมาย: ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืน ให้จำเลยที่ 2 ชำระเงินแก่โจทก์ทั้งสองจำนวน 290, 500 บาท พร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ 2 ฎีกาว่าป.มีส่วนประมาทเลินเล่อด้วย จำเลยที่ 2 จึงรับผิดไม่เกินครึ่งหนึ่งของค่าสินไหม-ทดแทนทั้งหมด ดังนี้ ฎีกาของจำเลยที่ 2 เป็นการโต้แย้งในข้อเท็จจริงและจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นฎีกาไม่เกินสองแสนบาท จึงเป็นฎีกาที่ต้องห้ามตามป.วิ.พ. มาตรา 248 ซึ่งแก้ไขโดย พ.ร.บ. แก้ไขเพิ่มเติม ป.วิ.พ.(ฉบับที่ 12) พ.ศ.2534 มาตรา 18 แม้ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกามา ศาลฎีกาก็วินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 2 ไม่ได้ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2893/2537นายพุธ ภักดิ์สรสิทธิ์ กับพวกโจทก์นายสุกิจ โกมะหะวงค์ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248 พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติม ป.วิ.พ. (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2534 ม. 18ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืน ให้จำเลยที่ 2 ชำระเงินแก่โจทก์ทั้งสองจำนวน 290, 500 บาท พร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ 2 ฎีกาว่าป.มีส่วนประมาทเลินเล่อด้วย จำเลยที่ 2 จึงรับผิดไม่เกินครึ่งหนึ่งของค่าสินไหม-ทดแทนทั้งหมด ดังนี้ ฎีกาของจำเลยที่ 2 เป็นการโต้แย้งในข้อเท็จจริงและจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นฎีกาไม่เกินสองแสนบาท จึงเป็นฎีกาที่ต้องห้ามตามป.วิ.พ. มาตรา 248 ซึ่งแก้ไขโดย พ.ร.บ. แก้ไขเพิ่มเติม ป.วิ.พ.(ฉบับที่ 12) พ.ศ.2534 มาตรา 18 แม้ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกามา ศาลฎีกาก็วินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 2 ไม่ได้(จเร อำนวยวัฒนา-อุดม มั่งมีดี-สุชาติ ถาวรวงษ์)ศาลจังหวัดนครพนม - นายพิชัยวัฒน์ อุตะเดชศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายเดิมพัน จรรยามั่นแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2893/2537นายพุธ ภักดิ์สรสิทธิ์ กับพวกโจทก์นายสุกิจ โกมะหะวงค์ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248 พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติม ป.วิ.พ. (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2534 ม. 18ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืน ให้จำเลยที่ 2 ชำระเงินแก่โจทก์ทั้งสองจำนวน 290, 500 บาท พร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ 2 ฎีกาว่าป.มีส่วนประมาทเลินเล่อด้วย จำเลยที่ 2 จึงรับผิดไม่เกินครึ่งหนึ่งของค่าสินไหม-ทดแทนทั้งหมด ดังนี้ ฎีกาของจำเลยที่ 2 เป็นการโต้แย้งในข้อเท็จจริงและจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นฎีกาไม่เกินสองแสนบาท จึงเป็นฎีกาที่ต้องห้ามตามป.วิ.พ. มาตรา 248 ซึ่งแก้ไขโดย พ.ร.บ. แก้ไขเพิ่มเติม ป.วิ.พ.(ฉบับที่ 12) พ.ศ.2534 มาตรา 18 แม้ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกามา ศาลฎีกาก็วินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 2 ไม่ได้(จเร อำนวยวัฒนา-อุดม มั่งมีดี-สุชาติ ถาวรวงษ์)ศาลจังหวัดนครพนม - นายพิชัยวัฒน์ อุตะเดชศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายเดิมพัน จรรยามั่นแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
พระราชกฤษฎีกาพระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ. ๒๕๒๒บังคับในท้องที่บางแห่งในเขตเทศบาลตำบลนางแลอำเภอเมืองเชียงรายจังหวัดเชียงรายพ.ศ. ๒๕๕๖ ภูมิพลอดุลยเดชป.ร.ให้ไว้ ณวันที่ ๘ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๖เป็นปีที่ ๖๘ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่าโดยที่เป็นการสมควรให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. ๒๕๒๒บังคับในท้องที่บางแห่งในเขตเทศบาลตำบลนางแล อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงรายอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๘๗ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยและมาตรา ๒ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. ๒๕๒๒ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๓อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๒ มาตรา ๓๓ มาตรา ๔๑ มาตรา ๔๒ และมาตรา ๔๓ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่าพระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. ๒๕๒๒ บังคับในท้องที่บางแห่งในเขตเทศบาลตำบลนางแลอำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย พ.ศ. ๒๕๕๖มาตรา ๒[๑] พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา ๓ ให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. ๒๕๒๒บังคับในท้องที่บางแห่งในเขตเทศบาลตำบลนางแล อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงรายภายในแนวเขตตามแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้มาตรา ๔ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการยิ่งลักษณ์ชินวัตรนายกรัฐมนตรี[เอกสารแนบท้าย]๑. แผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. ๒๕๒๒บังคับในท้องที่บางแห่งในเขตเทศบาลตำบลนางแล อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย พ.ศ.๒๕๕๖(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือเนื่องจากในท้องที่บางแห่งในเขตเทศบาลตำบลนางแล อำเภอเมืองเชียงรายจังหวัดเชียงราย มีการขยายตัวทั้งในด้านการก่อสร้างอาคารและการผังเมือง สมควรให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ. ๒๕๒๒ บังคับในท้องที่ดังกล่าวเพื่อประโยชน์ในด้านการควบคุมเกี่ยวกับความมั่นคงแข็งแรง ความปลอดภัยการป้องกันอัคคีภัย การสาธารณสุข การรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม การผังเมืองการสถาปัตยกรรม และการอำนวยความสะดวกแก่การจราจร จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ปริยานุช/ผู้จัดทำ๒๑ พฤษภาคม๒๕๕๖เอกฤทธิ์/ผู้ตรวจ๒๑ พฤษภาคม๒๕๕๖[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๓๐/ตอนที่ ๔๒ ก/หน้า ๗/๑๗ พฤษภาคม ๒๕๕๖
พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินที่จะเวนคืน ในท้องที่ตำบลพระบาท และตำบลพิชัย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง พ.ศ. 2566พระราชกฤษฎีกา กำหนดเขตที่ดินที่จะเวนคืน ในท้องที่ตำบลพระบาท และตำบลพิชัย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง พ.ศ. ๒๕๖๖พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณ พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๕ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๖ เป็นปีที่ ๘ ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณ พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า โดยที่เป็นการสมควรกำหนดเขตที่ดินที่จะเวนคืน ในท้องที่ตำบลพระบาท และตำบลพิชัย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง เพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๑๒๗และเพื่อนำที่ดินไปชดเชยให้เกิดความเป็นธรรมแก่เจ้าของที่ดินที่ถูกเวนคืนอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๗๕ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย มาตรา ๘ วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนและการได้มาซึ่งอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. ๒๕๖๒ และมาตรา ๖๘/๑ แห่งพระราชบัญญัติทางหลวง พ.ศ. ๒๕๓๕ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติทางหลวง (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๔๙ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้มาตรา 1 มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า "พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินที่จะเวนคืน ในท้องที่ตำบลพระบาท และตำบลพิชัย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง พ.ศ. ๒๕๖๖"มาตรา 2 มาตรา ๒ พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา 3 มาตรา ๓ ที่ดินที่จะเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อใช้ในการสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๑๒๗ สายทางเลี่ยงเมืองลำปาง ตอนทางเลี่ยงเมืองลำปางด้านตะวันออก และเพื่อนำที่ดินไปชดเชยให้เกิดความเป็นธรรมแก่เจ้าของที่ดินที่ถูกเวนคืนมาตรา 4 มาตรา ๔ พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับได้มีกำหนดห้าปีมาตรา 5 มาตรา ๕ เขตที่ดินที่จะเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกานี้ อยู่ในท้องที่ตำบลพระบาท และตำบลพิชัย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง มีส่วนกว้างสี่ร้อยเมตร ทั้งนี้ ภายในแนวเขตตามแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้มาตรา 6 มาตรา ๖ ให้เริ่มต้นเข้าสำรวจที่ดินและอสังหาริมทรัพย์ที่อยู่ภายในแนวเขตที่ดินที่จะเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกานี้ภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับมาตรา 7 มาตรา ๗ ให้กรมทางหลวงเป็นเจ้าหน้าที่ในการเวนคืนมาตรา 8 มาตรา ๘ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรีหมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ เนื่องจากมีความจำเป็นต้องสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๑๒๗ สายทางเลี่ยงเมืองลำปาง ตอนทางเลี่ยงเมืองลำปางด้านตะวันออก ในท้องที่ตำบลพระบาท และตำบลพิชัย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปางเพื่ออำนวยความสะดวกและความรวดเร็วแก่การจราจรและการขนส่งอันเป็นกิจการสาธารณูปโภค และเพื่อนำที่ดินไปชดเชยให้เกิดความเป็นธรรมแก่เจ้าของที่ดินที่ถูกเวนคืน สมควรกำหนดเขตที่ดินที่จะเวนคืนในท้องที่ดังกล่าวเพื่อให้พนักงานเจ้าหน้าที่มีสิทธิเข้าไปทำการสำรวจเพื่อให้ทราบข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ที่ต้องได้มาโดยแน่ชัด จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7898/2542หลักกฎหมาย: เมื่อเจ้าหนี้ได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ในคดีล้มละลาย อายุความย่อมสะดุดหยุดลง ตาม ป.พ.พ. มาตรา 193/14 (3) อันเป็นโทษแก่ลูกหนี้ ย่อมเป็นโทษแก่ผู้ค้ำประกันซึ่งยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมด้วยตาม ป.พ.พ. มาตรา 692 ผู้คัดค้านจึงใช้อำนาจตาม พ.ร.บ. ล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 119 มีหนังสือทวงหนี้ให้ผู้ร้องซึ่งเป็นผู้ค้ำประกันชำระหนี้ได้ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7898/2542นายทรงเดช ประดิษฐ์สมานนท์โจทก์นายบรรยง จริยเศรษฐวงศ์ผู้ร้องเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ผู้คัดค้านบริษัทเงินทุนพานิช จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 193/14 (3), ม. 692 พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 119เมื่อเจ้าหนี้ได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ในคดีล้มละลาย อายุความย่อมสะดุดหยุดลง ตาม ป.พ.พ. มาตรา 193/14 (3) อันเป็นโทษแก่ลูกหนี้ ย่อมเป็นโทษแก่ผู้ค้ำประกันซึ่งยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมด้วยตาม ป.พ.พ. มาตรา 692 ผู้คัดค้านจึงใช้อำนาจตาม พ.ร.บ. ล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 119 มีหนังสือทวงหนี้ให้ผู้ร้องซึ่งเป็นผู้ค้ำประกันชำระหนี้ได้(ศิริชัย สวัสดิ์มงคล-จำลอง สุขศิริ-พิชัย เตโชพิทยากูล)ศาลแพ่ง - นายวิทยา จิญกาญจน์ศาลอุทธรณ์ - นางคำนวน เทียมสอาดแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7898/2542นายทรงเดช ประดิษฐ์สมานนท์โจทก์นายบรรยง จริยเศรษฐวงศ์ผู้ร้องเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ผู้คัดค้านบริษัทเงินทุนพานิช จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 193/14 (3), ม. 692 พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 119เมื่อเจ้าหนี้ได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ในคดีล้มละลาย อายุความย่อมสะดุดหยุดลง ตาม ป.พ.พ. มาตรา 193/14 (3) อันเป็นโทษแก่ลูกหนี้ ย่อมเป็นโทษแก่ผู้ค้ำประกันซึ่งยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมด้วยตาม ป.พ.พ. มาตรา 692 ผู้คัดค้านจึงใช้อำนาจตาม พ.ร.บ. ล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 119 มีหนังสือทวงหนี้ให้ผู้ร้องซึ่งเป็นผู้ค้ำประกันชำระหนี้ได้(ศิริชัย สวัสดิ์มงคล-จำลอง สุขศิริ-พิชัย เตโชพิทยากูล)ศาลแพ่ง - นายวิทยา จิญกาญจน์ศาลอุทธรณ์ - นางคำนวน เทียมสอาดแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
พระราชกฤษฎีกาพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในท้องที่ตำบลชะไว ตำบลหลักฟ้า ตำบลตรีณรงค์และตำบลจรเข้ร้องอำเภอไชโย จังหวัดอ่างทองให้เป็นเขตปฏิรูปที่ดินพ.ศ. ๒๕๕๗ ภูมิพลอดุลยเดชป.ร.ให้ไว้ ณวันที่ ๓ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๗เป็นปีที่ ๖๙ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่าโดยที่เป็นการสมควรกำหนดเขตที่ดิน ในท้องที่ตำบลชะไว ตำบลหลักฟ้าตำบลตรีณรงค์ และตำบลจรเข้ร้อง อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง ให้เป็นเขตปฏิรูปที่ดินอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๒๒ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย(ฉบับชั่วคราว) พุทธศักราช ๒๕๕๗ และมาตรา ๒๕ วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติการปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. ๒๕๑๘ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่าพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดิน ในท้องที่ตำบลชะไว ตำบลหลักฟ้า ตำบลตรีณรงค์และตำบลจรเข้ร้อง อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง ให้เป็นเขตปฏิรูปที่ดิน พ.ศ. ๒๕๕๗มาตรา ๒[๑] พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา ๓ ให้ที่ดินในท้องที่ตำบลชะไวตำบลหลักฟ้า ตำบลตรีณรงค์ และตำบลจระเข้ร้อง อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทองภายในแนวเขตตามแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้ เป็นเขตปฏิรูปที่ดินมาตรา ๔ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชานายกรัฐมนตรี[เอกสารแนบท้าย]๑. แผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดิน ในท้องที่ตำบลชะไว ตำบลหลักฟ้าตำบลตรีณรงค์ และตำบลจรเข้ร้อง อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง ให้เป็นเขตปฏิรูปที่ดิน พ.ศ.๒๕๕๗(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ เนื่องจากในท้องที่ตำบลชะไวตำบลหลักฟ้า ตำบลตรีณรงค์ และตำบลจรเข้ร้อง อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทองมีเกษตรกรผู้ไม่มีที่ดินประกอบเกษตรกรรมเป็นของตนเองหรือมีที่ดินเล็กน้อยไม่เพียงพอแก่การครองชีพ หรือต้องเช่าที่ดินของผู้อื่นประกอบเกษตรกรรมอยู่เป็นจำนวนมากสมควรกำหนดเขตที่ดินในท้องที่ดังกล่าวให้เป็นเขตปฏิรูปที่ดิน จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ปริยานุช/ผู้จัดทำ๑๒ พฤศจิกายน๒๕๕๗จุฑามาศ/ผู้ตรวจ๑๘ พฤศจิกายน๒๕๕๗[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๓๑/ตอนที่ ๗๕ ก/หน้า ๑๐/๑๐ พฤศจิกายน ๒๕๕๗
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 113/2470หลักกฎหมาย: กระบือสมัคชนกันเองเจ้าของไม่ต้องรับผิดชอบต่อกันได้ความว่าโจทย์จำเลยได้ปล่อยกระบือเลี้ยงให้กินหญ้าอยู่ในทุ่งนาเดียวกัน กระบือของโจทย์จำเลยต่างสมัคเข้าขวิดกันเอง และมีบาดเจ็บด้วยกันทั้งสองฝ่าย แต่กระบือของโจทย์มีบาดเจ็บมากกว่าของจำเลย ปัญหาจึงมีว่าจำเลยจะต้องรับผิดชอบใช้ค่าเสียหายให้โจทย์หรือไม่ ฎีกาตัดสินว่าจำเลยไม่ต้องรับผิดชอบ เพราะกระบือเข้าชนกันเอง อ้างกฎหมายเบ็ดเสร็จบทที่ ๑๓๑ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 113/2470นายแก้มโจทก์นายโปรยนายสายล.กระบือสมัคชนกันเองเจ้าของไม่ต้องรับผิดชอบต่อกันได้ความว่าโจทย์จำเลยได้ปล่อยกระบือเลี้ยงให้กินหญ้าอยู่ในทุ่งนาเดียวกัน กระบือของโจทย์จำเลยต่างสมัคเข้าขวิดกันเอง และมีบาดเจ็บด้วยกันทั้งสองฝ่าย แต่กระบือของโจทย์มีบาดเจ็บมากกว่าของจำเลย ปัญหาจึงมีว่าจำเลยจะต้องรับผิดชอบใช้ค่าเสียหายให้โจทย์หรือไม่ ฎีกาตัดสินว่าจำเลยไม่ต้องรับผิดชอบ เพราะกระบือเข้าชนกันเอง อ้างกฎหมายเบ็ดเสร็จบทที่ ๑๓๑(ศรี-พิพาก-หริศ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าโจทย์จำเลยได้ปล่อยกระบือเลี้ยงให้กินหญ้าอยู่ในทุ่งนาเดียวกัน กระบือของโจทย์จำเลยต่างสมัคเข้าขวิดกันเอง และมีบาดเจ็บด้วยกันทั้งสองฝ่าย แต่กระบือของโจทย์มีบาดเจ็บมากกว่าของจำเลย ปัญหาจึงมีว่าจำเลยจะต้องรับผิดชอบใช้ค่าเสียหายให้โจทย์หรือไม่ ฎีกาตัดสินว่าจำเลยไม่ต้องรับผิดชอบ เพราะกระบือเข้าชนกันเอง อ้างกฎหมายเบ็ดเสร็จบทที่ ๑๓๑ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 113/2470นายแก้มโจทก์นายโปรยนายสายล.กระบือสมัคชนกันเองเจ้าของไม่ต้องรับผิดชอบต่อกันได้ความว่าโจทย์จำเลยได้ปล่อยกระบือเลี้ยงให้กินหญ้าอยู่ในทุ่งนาเดียวกัน กระบือของโจทย์จำเลยต่างสมัคเข้าขวิดกันเอง และมีบาดเจ็บด้วยกันทั้งสองฝ่าย แต่กระบือของโจทย์มีบาดเจ็บมากกว่าของจำเลย ปัญหาจึงมีว่าจำเลยจะต้องรับผิดชอบใช้ค่าเสียหายให้โจทย์หรือไม่ ฎีกาตัดสินว่าจำเลยไม่ต้องรับผิดชอบ เพราะกระบือเข้าชนกันเอง อ้างกฎหมายเบ็ดเสร็จบทที่ ๑๓๑(ศรี-พิพาก-หริศ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศสํานักงานคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ที่ สน. 24/2563เรื่อง รายละเอียดของโครงการจัดการกองทุนรวมอสังหาริมทรัพย์(ฉบับที่ 2) อาศัยอํานาจตามความในมาตรา 118(1) แห่งพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ พ.ศ. 2535 สํานักงานออกประกาศไว้ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็น (14/1) ของข้อ 5 แห่งประกาศสํานักงานคณะกรรมการ กํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ ที่ สน. 41/2562 เรื่อง รายละเอียดของโครงการจัดการกองทุนรวม อสังหาริมทรัพย์ ลงวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2562 "(14/1) การดําเนินการเกี่ยวกับการจัดให้บริษัทจัดการอื่นเข้าจัดการกองทุนรวมในกรณีที่บริษัทจัดการไม่สามารถดํารงเงินกองทุน"ข้อ ๒ ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 เป็นต้นไปผู้มีอํานาจลงนาม - ประกาศ ณ วันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2563 (นางสาวรื่นวดี สุวรรณมงคล) เลขาธิการ สํานักงานคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์