คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1099/2520หลักกฎหมาย: การที่จำเลยมีใบเสร็จการชำระค่าเช่าในระยะหลังนั้น มิได้หมายความ ว่าค่าเช่าก่อน ๆ นั้นจำเลยมิได้ค้างชำระประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 327 วรรคแรกซึ่งบัญญัติว่า 'ในกรณีชำระดอกเบี้ย หรือชำระหนี้ อย่างอื่นอันมีกำหนดชำระเป็นระยะเวลานั้น ถ้าเจ้าหนี้ออกใบเสร็จให้เพื่อ ระยะหนึ่งแล้วโดยมิได้อิดเอื้อน ท่านให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่า เจ้าหนี้ได้รับ ชำระหนี้เพื่อระยะก่อนๆ นั้นด้วยแล้ว' นั้นเป็นเพียงข้อสันนิษฐานซึ่งเป็น คุณแก่จำเลยผู้มีใบเสร็จที่จะไม่ต้องนำพยานหลักฐานมาสืบว่าไม่ได้ค้างชำระ ค่าเช่าในระยะก่อนเท่านั้น คือตกเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบหักล้าง หาใช่เป็นข้อสันนิษฐานเด็ดขาดไม่ เมื่อศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้ค้างชำระค่าเช่าการที่ จำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยมิได้ค้างค่าเช่า ย่อมเป็นการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงโจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าห้องแถวโจทก์โดยไม่มีสัญญาเช่าและไม่ชำระค่าเช่า ขอให้บังคับให้จำเลยชำระค่าเช่าที่ค้างและขับไล่จำเลยจำเลยให้การว่าจำเลยไม่เคยค้างค่าเช่าศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยค้างชำระเป็นการผิดสัญญาเช่า โจทก์บอกเลิกสัญญาแล้ว พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและให้จำเลยใช้ค่าเสียหายจำเลยอุทธรณ์ว่า จำเลยมิได้ค้างค่าเช่าโดยจำเลยมีใบเสร็จรับเงินระยะหลังต้องสันนิษฐานว่าจำเลยไม่ติดค้างค่าเช่าในระยะก่อนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 327 ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การอุทธรณ์ดังกล่าวเป็นการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงและเป็นกรณีต้องห้ามอุทธรณ์ ให้ยกอุทธรณ์จำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยมีใบเสร็จการชำระค่าเช่าในระยะหลังนั้นมิได้หมายความว่าค่าเช่าก่อน ๆ นั้นจำเลยได้ชำระแล้ว ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 327 วรรคแรก นั้นเป็นเพียงข้อสันนิษฐานซึ่งเป็นคุณแก่จำเลยผู้มีใบเสร็จที่จะไม่ต้องนำพยานหลักฐานมาสืบว่าไม่ได้ค้างชำระค่าเช่าในระยะก่อนเท่านั้น คือตกเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบหักล้างหาใช่เป็นข้อสันนิษฐานเด็ดขาดไม่ เมื่อศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้ค้างชำระค่าเช่า การที่จำเลยอุทธรณ์ว่ามิได้ค้างค่าเช่าโดยอาศัยมาตรา 327 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์นั้นย่อมเป็นการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1099/2520นางบุญถึง ลินานนท์โจทก์นายเย้ากวาง แซ่หลิ่ว หรือแหว่จำเลย ป.พ.พ. ม. 327 วรรคหนึ่ง ป.วิ.พ. ม. 224การที่จำเลยมีใบเสร็จการชำระค่าเช่าในระยะหลังนั้น มิได้หมายความ ว่าค่าเช่าก่อน ๆ นั้นจำเลยมิได้ค้างชำระประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 327 วรรคแรกซึ่งบัญญัติว่า 'ในกรณีชำระดอกเบี้ย หรือชำระหนี้ อย่างอื่นอันมีกำหนดชำระเป็นระยะเวลานั้น ถ้าเจ้าหนี้ออกใบเสร็จให้เพื่อ ระยะหนึ่งแล้วโดยมิได้อิดเอื้อน ท่านให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่า เจ้าหนี้ได้รับ ชำระหนี้เพื่อระยะก่อนๆ นั้นด้วยแล้ว' นั้นเป็นเพียงข้อสันนิษฐานซึ่งเป็น คุณแก่จำเลยผู้มีใบเสร็จที่จะไม่ต้องนำพยานหลักฐานมาสืบว่าไม่ได้ค้างชำระ ค่าเช่าในระยะก่อนเท่านั้น คือตกเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบหักล้าง หาใช่เป็นข้อสันนิษฐานเด็ดขาดไม่ เมื่อศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้ค้างชำระค่าเช่าการที่ จำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยมิได้ค้างค่าเช่า ย่อมเป็นการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงโจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าห้องแถวโจทก์โดยไม่มีสัญญาเช่าและไม่ชำระค่าเช่า ขอให้บังคับให้จำเลยชำระค่าเช่าที่ค้างและขับไล่จำเลยจำเลยให้การว่าจำเลยไม่เคยค้างค่าเช่าศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยค้างชำระเป็นการผิดสัญญาเช่า โจทก์บอกเลิกสัญญาแล้ว พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและให้จำเลยใช้ค่าเสียหายจำเลยอุทธรณ์ว่า จำเลยมิได้ค้างค่าเช่าโดยจำเลยมีใบเสร็จรับเงินระยะหลังต้องสันนิษฐานว่าจำเลยไม่ติดค้างค่าเช่าในระยะก่อนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 327 ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การอุทธรณ์ดังกล่าวเป็นการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงและเป็นกรณีต้องห้ามอุทธรณ์ ให้ยกอุทธรณ์จำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยมีใบเสร็จการชำระค่าเช่าในระยะหลังนั้นมิได้หมายความว่าค่าเช่าก่อน ๆ นั้นจำเลยได้ชำระแล้ว ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 327 วรรคแรก นั้นเป็นเพียงข้อสันนิษฐานซึ่งเป็นคุณแก่จำเลยผู้มีใบเสร็จที่จะไม่ต้องนำพยานหลักฐานมาสืบว่าไม่ได้ค้างชำระค่าเช่าในระยะก่อนเท่านั้น คือตกเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบหักล้างหาใช่เป็นข้อสันนิษฐานเด็ดขาดไม่ เมื่อศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้ค้างชำระค่าเช่า การที่จำเลยอุทธรณ์ว่ามิได้ค้างค่าเช่าโดยอาศัยมาตรา 327 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์นั้นย่อมเป็นการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงพิพากษายืน(กุศล บุญยืน-ชุ่ม สุนทรธัย-ไพโรจน์ ไวกาสี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าห้องแถวโจทก์โดยไม่มีสัญญาเช่าและไม่ชำระค่าเช่า ขอให้บังคับให้จำเลยชำระค่าเช่าที่ค้างและขับไล่จำเลยจำเลยให้การว่าจำเลยไม่เคยค้างค่าเช่าศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยค้างชำระเป็นการผิดสัญญาเช่า โจทก์บอกเลิกสัญญาแล้ว พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและให้จำเลยใช้ค่าเสียหายจำเลยอุทธรณ์ว่า จำเลยมิได้ค้างค่าเช่าโดยจำเลยมีใบเสร็จรับเงินระยะหลังต้องสันนิษฐานว่าจำเลยไม่ติดค้างค่าเช่าในระยะก่อนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 327 ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การอุทธรณ์ดังกล่าวเป็นการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงและเป็นกรณีต้องห้ามอุทธรณ์ ให้ยกอุทธรณ์จำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยมีใบเสร็จการชำระค่าเช่าในระยะหลังนั้นมิได้หมายความว่าค่าเช่าก่อน ๆ นั้นจำเลยได้ชำระแล้ว ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 327 วรรคแรก นั้นเป็นเพียงข้อสันนิษฐานซึ่งเป็นคุณแก่จำเลยผู้มีใบเสร็จที่จะไม่ต้องนำพยานหลักฐานมาสืบว่าไม่ได้ค้างชำระค่าเช่าในระยะก่อนเท่านั้น คือตกเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบหักล้างหาใช่เป็นข้อสันนิษฐานเด็ดขาดไม่ เมื่อศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้ค้างชำระค่าเช่า การที่จำเลยอุทธรณ์ว่ามิได้ค้างค่าเช่าโดยอาศัยมาตรา 327 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์นั้นย่อมเป็นการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1099/2520นางบุญถึง ลินานนท์โจทก์นายเย้ากวาง แซ่หลิ่ว หรือแหว่จำเลย ป.พ.พ. ม. 327 วรรคหนึ่ง ป.วิ.พ. ม. 224การที่จำเลยมีใบเสร็จการชำระค่าเช่าในระยะหลังนั้น มิได้หมายความ ว่าค่าเช่าก่อน ๆ นั้นจำเลยมิได้ค้างชำระประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 327 วรรคแรกซึ่งบัญญัติว่า 'ในกรณีชำระดอกเบี้ย หรือชำระหนี้ อย่างอื่นอันมีกำหนดชำระเป็นระยะเวลานั้น ถ้าเจ้าหนี้ออกใบเสร็จให้เพื่อ ระยะหนึ่งแล้วโดยมิได้อิดเอื้อน ท่านให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่า เจ้าหนี้ได้รับ ชำระหนี้เพื่อระยะก่อนๆ นั้นด้วยแล้ว' นั้นเป็นเพียงข้อสันนิษฐานซึ่งเป็น คุณแก่จำเลยผู้มีใบเสร็จที่จะไม่ต้องนำพยานหลักฐานมาสืบว่าไม่ได้ค้างชำระ ค่าเช่าในระยะก่อนเท่านั้น คือตกเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบหักล้าง หาใช่เป็นข้อสันนิษฐานเด็ดขาดไม่ เมื่อศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้ค้างชำระค่าเช่าการที่ จำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยมิได้ค้างค่าเช่า ย่อมเป็นการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงโจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าห้องแถวโจทก์โดยไม่มีสัญญาเช่าและไม่ชำระค่าเช่า ขอให้บังคับให้จำเลยชำระค่าเช่าที่ค้างและขับไล่จำเลยจำเลยให้การว่าจำเลยไม่เคยค้างค่าเช่าศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยค้างชำระเป็นการผิดสัญญาเช่า โจทก์บอกเลิกสัญญาแล้ว พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและให้จำเลยใช้ค่าเสียหายจำเลยอุทธรณ์ว่า จำเลยมิได้ค้างค่าเช่าโดยจำเลยมีใบเสร็จรับเงินระยะหลังต้องสันนิษฐานว่าจำเลยไม่ติดค้างค่าเช่าในระยะก่อนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 327 ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การอุทธรณ์ดังกล่าวเป็นการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงและเป็นกรณีต้องห้ามอุทธรณ์ ให้ยกอุทธรณ์จำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยมีใบเสร็จการชำระค่าเช่าในระยะหลังนั้นมิได้หมายความว่าค่าเช่าก่อน ๆ นั้นจำเลยได้ชำระแล้ว ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 327 วรรคแรก นั้นเป็นเพียงข้อสันนิษฐานซึ่งเป็นคุณแก่จำเลยผู้มีใบเสร็จที่จะไม่ต้องนำพยานหลักฐานมาสืบว่าไม่ได้ค้างชำระค่าเช่าในระยะก่อนเท่านั้น คือตกเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบหักล้างหาใช่เป็นข้อสันนิษฐานเด็ดขาดไม่ เมื่อศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้ค้างชำระค่าเช่า การที่จำเลยอุทธรณ์ว่ามิได้ค้างค่าเช่าโดยอาศัยมาตรา 327 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์นั้นย่อมเป็นการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงพิพากษายืน(กุศล บุญยืน-ชุ่ม สุนทรธัย-ไพโรจน์ ไวกาสี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ