คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 287/2503หลักกฎหมาย: ในคดีความผิดต่อส่วนตัว เมื่อโจทก์ได้บรรยายฟ้องไว้ด้วยว่าผู้เสียหายได้ร้องทุกข์มอบคดีแล้ว แต่จำเลยก็มิได้ยกข้อต่อสู้ว่าผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์มอบคดีโดยชอบด้วยกฎหมายให้เป็นประเด็นขึ้นมา โจทก์จึงไม่มีข้อที่จะต้องนำสืบในข้อนี้ว่าผู้เสียหายได้แจ้งความร้องทุกข์และเจ้าพนักงานได้บันทึกรับแจ้งความไว้ว่าอย่างไร จำเลยเพิ่งมายกเป็นข้อต่อสู้ขึ้นในชั้นอุทธรณ์หาชอบด้วยกระบวนพิจารณาไม่ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานสมคบกันทำร้ายร่างกาย พยายามฆ่าคนและหน่วงเหนี่ยวกักขังนายทอด และกล่าวในฟ้องด้วยว่าความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังทำให้ปราศจากเสรีภาพในร่างกายผู้เสียหายได้ร้องทุกข์มอบคดีให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีตามกฎหมายแล้วจำเลยที่ 1 ปฏิเสธ จำเลยที่ 2 ต่อสู้ป้องกันตัว จำเลยที่ 3 ต่อสู้อ้างฐานที่อยู่ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1-2 ผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 และ 310 วรรคแรก ให้จำคุกกระทงละ 6 เดือน รวมเป็นจำคุกคนละ 1 ปี ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3จำเลยที่ 1-2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1-2 ฎีกาข้อกฎหมายว่า คำร้องทุกข์ของผู้เสียหายกินความไม่ถึงความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขัง เป็นคำร้องทุกข์ที่ไม่ชอบ เพราะไม่ได้ทำเป็นหนังสือ กับว่า ศาลลงโทษจำเลยฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังเกินจากพยานหลักฐานในสำนวน ขอให้ยกฟ้องเฉพาะความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังตาม มาตรา 310ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้บรรยายฟ้องแล้วว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์มอบคดีแล้ว แต่จำเลยก็มิได้ยกข้อต่อสู้ว่า ผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์มอบคดีโดยชอบด้วยกฎหมายให้เป็นประเด็นขึ้นมาโจทก์จึงไม่มีข้อที่จะต้องนำสืบในข้อนี้ว่า ผู้เสียหายได้แจ้งความร้องทุกข์และเจ้าพนักงานได้บันทึกรับแจ้งความไว้ว่าอย่างไรจำเลยเพิ่งมายกเป็นข้อต่อสู้ขึ้นในชั้นอุทธรณ์ หาชอบด้วยกระบวนพิจารณาไม่ ส่วนข้อที่ว่าศาลลงโทษจำเลยเกินจากพยานหลักฐานในสำนวนนั้น เมื่อคดีฟังได้ว่าจำเลยสมคบกับพวกมัดผู้เสียหายจำเลยไม่จำต้องเป็นผู้มัดเองจำเลยก็ย่อมมีความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังแล้วศาลฎีกาพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 287/2503อัยการจังหวัดฉะเชิงเทราโจทก์นายโอภาส หรือหล่ง เทพพนม ที่ 1 นายเหลียง วงษ์กำภู ที่ 2 นายเอ๋ง หรือป๋อ แซ่ลือ ที่ 3จำเลย ป.วิ.อ. ม. 121 วรรคสอง, ม. 123, ม. 124, ม. 158 (5), ม. 195, ม. 225 ในคดีความผิดต่อส่วนตัว เมื่อโจทก์ได้บรรยายฟ้องไว้ด้วยว่าผู้เสียหายได้ร้องทุกข์มอบคดีแล้ว แต่จำเลยก็มิได้ยกข้อต่อสู้ว่าผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์มอบคดีโดยชอบด้วยกฎหมายให้เป็นประเด็นขึ้นมา โจทก์จึงไม่มีข้อที่จะต้องนำสืบในข้อนี้ว่าผู้เสียหายได้แจ้งความร้องทุกข์และเจ้าพนักงานได้บันทึกรับแจ้งความไว้ว่าอย่างไร จำเลยเพิ่งมายกเป็นข้อต่อสู้ขึ้นในชั้นอุทธรณ์หาชอบด้วยกระบวนพิจารณาไม่ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานสมคบกันทำร้ายร่างกาย พยายามฆ่าคนและหน่วงเหนี่ยวกักขังนายทอด และกล่าวในฟ้องด้วยว่าความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังทำให้ปราศจากเสรีภาพในร่างกายผู้เสียหายได้ร้องทุกข์มอบคดีให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีตามกฎหมายแล้วจำเลยที่ 1 ปฏิเสธ จำเลยที่ 2 ต่อสู้ป้องกันตัว จำเลยที่ 3 ต่อสู้อ้างฐานที่อยู่ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1-2 ผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 และ 310 วรรคแรก ให้จำคุกกระทงละ 6 เดือน รวมเป็นจำคุกคนละ 1 ปี ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3จำเลยที่ 1-2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1-2 ฎีกาข้อกฎหมายว่า คำร้องทุกข์ของผู้เสียหายกินความไม่ถึงความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขัง เป็นคำร้องทุกข์ที่ไม่ชอบ เพราะไม่ได้ทำเป็นหนังสือ กับว่า ศาลลงโทษจำเลยฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังเกินจากพยานหลักฐานในสำนวน ขอให้ยกฟ้องเฉพาะความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังตาม มาตรา 310ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้บรรยายฟ้องแล้วว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์มอบคดีแล้ว แต่จำเลยก็มิได้ยกข้อต่อสู้ว่า ผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์มอบคดีโดยชอบด้วยกฎหมายให้เป็นประเด็นขึ้นมาโจทก์จึงไม่มีข้อที่จะต้องนำสืบในข้อนี้ว่า ผู้เสียหายได้แจ้งความร้องทุกข์และเจ้าพนักงานได้บันทึกรับแจ้งความไว้ว่าอย่างไรจำเลยเพิ่งมายกเป็นข้อต่อสู้ขึ้นในชั้นอุทธรณ์ หาชอบด้วยกระบวนพิจารณาไม่ ส่วนข้อที่ว่าศาลลงโทษจำเลยเกินจากพยานหลักฐานในสำนวนนั้น เมื่อคดีฟังได้ว่าจำเลยสมคบกับพวกมัดผู้เสียหายจำเลยไม่จำต้องเป็นผู้มัดเองจำเลยก็ย่อมมีความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังแล้วศาลฎีกาพิพากษายืน(พิชัยบัณฑิต-ไชยเจริญ สันติศิริ-พิทักษ์มนูศาสตร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานสมคบกันทำร้ายร่างกาย พยายามฆ่าคนและหน่วงเหนี่ยวกักขังนายทอด และกล่าวในฟ้องด้วยว่าความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังทำให้ปราศจากเสรีภาพในร่างกายผู้เสียหายได้ร้องทุกข์มอบคดีให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีตามกฎหมายแล้วจำเลยที่ 1 ปฏิเสธ จำเลยที่ 2 ต่อสู้ป้องกันตัว จำเลยที่ 3 ต่อสู้อ้างฐานที่อยู่ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1-2 ผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 และ 310 วรรคแรก ให้จำคุกกระทงละ 6 เดือน รวมเป็นจำคุกคนละ 1 ปี ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3จำเลยที่ 1-2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1-2 ฎีกาข้อกฎหมายว่า คำร้องทุกข์ของผู้เสียหายกินความไม่ถึงความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขัง เป็นคำร้องทุกข์ที่ไม่ชอบ เพราะไม่ได้ทำเป็นหนังสือ กับว่า ศาลลงโทษจำเลยฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังเกินจากพยานหลักฐานในสำนวน ขอให้ยกฟ้องเฉพาะความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังตาม มาตรา 310ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้บรรยายฟ้องแล้วว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์มอบคดีแล้ว แต่จำเลยก็มิได้ยกข้อต่อสู้ว่า ผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์มอบคดีโดยชอบด้วยกฎหมายให้เป็นประเด็นขึ้นมาโจทก์จึงไม่มีข้อที่จะต้องนำสืบในข้อนี้ว่า ผู้เสียหายได้แจ้งความร้องทุกข์และเจ้าพนักงานได้บันทึกรับแจ้งความไว้ว่าอย่างไรจำเลยเพิ่งมายกเป็นข้อต่อสู้ขึ้นในชั้นอุทธรณ์ หาชอบด้วยกระบวนพิจารณาไม่ ส่วนข้อที่ว่าศาลลงโทษจำเลยเกินจากพยานหลักฐานในสำนวนนั้น เมื่อคดีฟังได้ว่าจำเลยสมคบกับพวกมัดผู้เสียหายจำเลยไม่จำต้องเป็นผู้มัดเองจำเลยก็ย่อมมีความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังแล้วศาลฎีกาพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 287/2503อัยการจังหวัดฉะเชิงเทราโจทก์นายโอภาส หรือหล่ง เทพพนม ที่ 1 นายเหลียง วงษ์กำภู ที่ 2 นายเอ๋ง หรือป๋อ แซ่ลือ ที่ 3จำเลย ป.วิ.อ. ม. 121 วรรคสอง, ม. 123, ม. 124, ม. 158 (5), ม. 195, ม. 225 ในคดีความผิดต่อส่วนตัว เมื่อโจทก์ได้บรรยายฟ้องไว้ด้วยว่าผู้เสียหายได้ร้องทุกข์มอบคดีแล้ว แต่จำเลยก็มิได้ยกข้อต่อสู้ว่าผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์มอบคดีโดยชอบด้วยกฎหมายให้เป็นประเด็นขึ้นมา โจทก์จึงไม่มีข้อที่จะต้องนำสืบในข้อนี้ว่าผู้เสียหายได้แจ้งความร้องทุกข์และเจ้าพนักงานได้บันทึกรับแจ้งความไว้ว่าอย่างไร จำเลยเพิ่งมายกเป็นข้อต่อสู้ขึ้นในชั้นอุทธรณ์หาชอบด้วยกระบวนพิจารณาไม่ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานสมคบกันทำร้ายร่างกาย พยายามฆ่าคนและหน่วงเหนี่ยวกักขังนายทอด และกล่าวในฟ้องด้วยว่าความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังทำให้ปราศจากเสรีภาพในร่างกายผู้เสียหายได้ร้องทุกข์มอบคดีให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีตามกฎหมายแล้วจำเลยที่ 1 ปฏิเสธ จำเลยที่ 2 ต่อสู้ป้องกันตัว จำเลยที่ 3 ต่อสู้อ้างฐานที่อยู่ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1-2 ผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 และ 310 วรรคแรก ให้จำคุกกระทงละ 6 เดือน รวมเป็นจำคุกคนละ 1 ปี ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3จำเลยที่ 1-2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1-2 ฎีกาข้อกฎหมายว่า คำร้องทุกข์ของผู้เสียหายกินความไม่ถึงความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขัง เป็นคำร้องทุกข์ที่ไม่ชอบ เพราะไม่ได้ทำเป็นหนังสือ กับว่า ศาลลงโทษจำเลยฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังเกินจากพยานหลักฐานในสำนวน ขอให้ยกฟ้องเฉพาะความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังตาม มาตรา 310ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้บรรยายฟ้องแล้วว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์มอบคดีแล้ว แต่จำเลยก็มิได้ยกข้อต่อสู้ว่า ผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์มอบคดีโดยชอบด้วยกฎหมายให้เป็นประเด็นขึ้นมาโจทก์จึงไม่มีข้อที่จะต้องนำสืบในข้อนี้ว่า ผู้เสียหายได้แจ้งความร้องทุกข์และเจ้าพนักงานได้บันทึกรับแจ้งความไว้ว่าอย่างไรจำเลยเพิ่งมายกเป็นข้อต่อสู้ขึ้นในชั้นอุทธรณ์ หาชอบด้วยกระบวนพิจารณาไม่ ส่วนข้อที่ว่าศาลลงโทษจำเลยเกินจากพยานหลักฐานในสำนวนนั้น เมื่อคดีฟังได้ว่าจำเลยสมคบกับพวกมัดผู้เสียหายจำเลยไม่จำต้องเป็นผู้มัดเองจำเลยก็ย่อมมีความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังแล้วศาลฎีกาพิพากษายืน(พิชัยบัณฑิต-ไชยเจริญ สันติศิริ-พิทักษ์มนูศาสตร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ