คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 324/2491หลักกฎหมาย: เจ้าทรัพย์นั่งรถ 3 ล้อของจำเลยแล้วลืมผ้าขาวม้าไว้ในรถ 3 ล้อนั้นจำเลยเก็บผ้าของกลางนั้นไว้ โดยไม่ทราบว่าเป็นของผู้ใด และไม่ทราบว่าเจ้าของทำหลงลืมไว้แต่เมื่อใดดังนี้ เป็นเรื่องเก็บของตกของหายตามมาตรา 318 หาใช่เรื่องลักทรัพย์ไม่ เมื่อโจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยลักทรัพย์ ศาลย่อมพิพากษาลงโทษจำเลยไม่ได้ได้ความว่า เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2490 ส.ต.ต.ขรรค์ชัย โดยสารรถจักรยาน 3 ล้อของจำเลย ขณะลงจากรถ ส.ต.ต.ขรรค์ชัยได้ลืมห่อผ้าขาวม้าผืนนี้ทิ้งไว้ในรถนั้น ภายหลังเมื่อรู้สึกว่าได้ลืมผ้าไว้ ได้ติดตามหาจำเลยแต่ไม่พบ ต่อมาวันที่ 6 มีนาคม 2490 จึงพบจำเลย ถือผ้าขาวม้าของกลางอยู่ เมื่อสอบถามจำเลยบอกว่าเก็บผ้าของกลางนี้ได้ในรถของจำเลยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 288ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ เห็นว่ารูปคดีเป็นเรื่องเก็บของตกได้แล้วไม่ทำตามที่กฎหมายบังคับตามมาตรา 318 จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกา เห็นว่า ขณะที่จำเลยเก็บผ้าของกลางได้จำเลยไม่รู้ว่าเป็นผ้าของผู้ใดจำเลยเก็บผ้านั้นไว้ ก็เป็นเรื่องเก็บของหาย เพราะจำเลยไม่ทราบตัวเจ้าของ และไม่ทราบว่าเจ้าของทำหลงลืมทิ้งไว้แต่เมื่อใดจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 324/2491อัยการจังหวัดลำปางโจทก์นายแตน ดวงแก้วจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 288, ม. 318 ป.วิ.อ. ม. 192เจ้าทรัพย์นั่งรถ 3 ล้อของจำเลยแล้วลืมผ้าขาวม้าไว้ในรถ 3 ล้อนั้นจำเลยเก็บผ้าของกลางนั้นไว้ โดยไม่ทราบว่าเป็นของผู้ใด และไม่ทราบว่าเจ้าของทำหลงลืมไว้แต่เมื่อใดดังนี้ เป็นเรื่องเก็บของตกของหายตามมาตรา 318 หาใช่เรื่องลักทรัพย์ไม่ เมื่อโจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยลักทรัพย์ ศาลย่อมพิพากษาลงโทษจำเลยไม่ได้ได้ความว่า เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2490 ส.ต.ต.ขรรค์ชัย โดยสารรถจักรยาน 3 ล้อของจำเลย ขณะลงจากรถ ส.ต.ต.ขรรค์ชัยได้ลืมห่อผ้าขาวม้าผืนนี้ทิ้งไว้ในรถนั้น ภายหลังเมื่อรู้สึกว่าได้ลืมผ้าไว้ ได้ติดตามหาจำเลยแต่ไม่พบ ต่อมาวันที่ 6 มีนาคม 2490 จึงพบจำเลย ถือผ้าขาวม้าของกลางอยู่ เมื่อสอบถามจำเลยบอกว่าเก็บผ้าของกลางนี้ได้ในรถของจำเลยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 288ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ เห็นว่ารูปคดีเป็นเรื่องเก็บของตกได้แล้วไม่ทำตามที่กฎหมายบังคับตามมาตรา 318 จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกา เห็นว่า ขณะที่จำเลยเก็บผ้าของกลางได้จำเลยไม่รู้ว่าเป็นผ้าของผู้ใดจำเลยเก็บผ้านั้นไว้ ก็เป็นเรื่องเก็บของหาย เพราะจำเลยไม่ทราบตัวเจ้าของ และไม่ทราบว่าเจ้าของทำหลงลืมทิ้งไว้แต่เมื่อใดจึงพิพากษายืน(นิติธรรมประกรณ์-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-นาถปรีชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่า เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2490 ส.ต.ต.ขรรค์ชัย โดยสารรถจักรยาน 3 ล้อของจำเลย ขณะลงจากรถ ส.ต.ต.ขรรค์ชัยได้ลืมห่อผ้าขาวม้าผืนนี้ทิ้งไว้ในรถนั้น ภายหลังเมื่อรู้สึกว่าได้ลืมผ้าไว้ ได้ติดตามหาจำเลยแต่ไม่พบ ต่อมาวันที่ 6 มีนาคม 2490 จึงพบจำเลย ถือผ้าขาวม้าของกลางอยู่ เมื่อสอบถามจำเลยบอกว่าเก็บผ้าของกลางนี้ได้ในรถของจำเลยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 288ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ เห็นว่ารูปคดีเป็นเรื่องเก็บของตกได้แล้วไม่ทำตามที่กฎหมายบังคับตามมาตรา 318 จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกา เห็นว่า ขณะที่จำเลยเก็บผ้าของกลางได้จำเลยไม่รู้ว่าเป็นผ้าของผู้ใดจำเลยเก็บผ้านั้นไว้ ก็เป็นเรื่องเก็บของหาย เพราะจำเลยไม่ทราบตัวเจ้าของ และไม่ทราบว่าเจ้าของทำหลงลืมทิ้งไว้แต่เมื่อใดจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 324/2491อัยการจังหวัดลำปางโจทก์นายแตน ดวงแก้วจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 288, ม. 318 ป.วิ.อ. ม. 192เจ้าทรัพย์นั่งรถ 3 ล้อของจำเลยแล้วลืมผ้าขาวม้าไว้ในรถ 3 ล้อนั้นจำเลยเก็บผ้าของกลางนั้นไว้ โดยไม่ทราบว่าเป็นของผู้ใด และไม่ทราบว่าเจ้าของทำหลงลืมไว้แต่เมื่อใดดังนี้ เป็นเรื่องเก็บของตกของหายตามมาตรา 318 หาใช่เรื่องลักทรัพย์ไม่ เมื่อโจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยลักทรัพย์ ศาลย่อมพิพากษาลงโทษจำเลยไม่ได้ได้ความว่า เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2490 ส.ต.ต.ขรรค์ชัย โดยสารรถจักรยาน 3 ล้อของจำเลย ขณะลงจากรถ ส.ต.ต.ขรรค์ชัยได้ลืมห่อผ้าขาวม้าผืนนี้ทิ้งไว้ในรถนั้น ภายหลังเมื่อรู้สึกว่าได้ลืมผ้าไว้ ได้ติดตามหาจำเลยแต่ไม่พบ ต่อมาวันที่ 6 มีนาคม 2490 จึงพบจำเลย ถือผ้าขาวม้าของกลางอยู่ เมื่อสอบถามจำเลยบอกว่าเก็บผ้าของกลางนี้ได้ในรถของจำเลยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 288ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ เห็นว่ารูปคดีเป็นเรื่องเก็บของตกได้แล้วไม่ทำตามที่กฎหมายบังคับตามมาตรา 318 จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกา เห็นว่า ขณะที่จำเลยเก็บผ้าของกลางได้จำเลยไม่รู้ว่าเป็นผ้าของผู้ใดจำเลยเก็บผ้านั้นไว้ ก็เป็นเรื่องเก็บของหาย เพราะจำเลยไม่ทราบตัวเจ้าของ และไม่ทราบว่าเจ้าของทำหลงลืมทิ้งไว้แต่เมื่อใดจึงพิพากษายืน(นิติธรรมประกรณ์-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-นาถปรีชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ