คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 269/2525หลักกฎหมาย: การที่ลูกจ้างขอลาออกจากงานก่อนครบเกษียณอายุ 2 เดือน มิใช่การเลิกจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน นายจ้างไม่จำต้องจ่ายค่าชดเชยให้ลูกจ้างโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย เมื่อวันที่ ๑ ธันวาคม ๒๕๒๒ จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเหตุเกษียณอายุ แต่ไม่จ่ายค่าชดเชยให้ขอให้บังคับจำเลยให้จ่ายค่าชดเชย ๑๔๕,๗๔๐ บาท จำเลยให้การว่า จำเลยมิได้เลิกจ้างโจทก์แต่โจทก์ลาออกเมื่อวันที่ ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๒๒ ก่อนครบเกษียณอายุ โจทก์ไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชย อย่างไรก็ตามจำเลยได้จ่ายค่าชดเชยให้โจทก์แล้ว โดยจ่ายรวมกับเงินสำรองเลี้ยงชีพเป็นเงินรวมทั้งสิ้น ๓๙๘,๕๗๐.๗๖ บาท ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยมิได้เลิกจ้างโจทก์ แต่โจทก์ลาออกจึงไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชย พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า กรณีโจทก์ขอออกจากงานก่อนครบเกษียณอายุและจำเลยอนุญาตนั้น ถือได้ว่าเป็นการลาออก การจ่ายค่าจ้างและเงินโครงการเกษียณอายุให้โจทก์นั้น แม้รายแรกจะเรียกว่าค่าจ้าง แต่ความจริงมิใช่ค่าจ้าง เพราะมิใช่เงินที่จ่ายเพื่อตอบแทนการทำงานและรายหลังนั้น แม้จะเป็นเงินโครงการเกษียณอายุซึ่งตามข้อบังคับจ่ายให้แก่ผู้ที่ออกจากงานเพราะเหตุเกษียณอายุก็ตาม เห็นได้ชัดว่าการจ่ายเงินดังกล่าวให้โจทก์มิได้เป็นไปตามข้อบังคับนั้น การที่จำเลยจ่ายเงิน ๒ รายนี้ให้โจทก์มิได้หมายความว่า โจทก์ยังเป็นลูกจ้างของจำเลยตลอดมาจนครบเกษียณอายุ กรณีดังกล่าวถือได้ว่าโจทก์ลาออกจากงานมิใช่จำเลยเลิกจ้าง พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 269/2525นายชยันต์ ทองบุศย์โจทก์บริษัทเกสเต็ดเนอร์ (ประเทศไทย) จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม. 46การที่ลูกจ้างขอลาออกจากงานก่อนครบเกษียณอายุ 2 เดือน มิใช่การเลิกจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน นายจ้างไม่จำต้องจ่ายค่าชดเชยให้ลูกจ้างโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย เมื่อวันที่ ๑ ธันวาคม ๒๕๒๒ จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเหตุเกษียณอายุ แต่ไม่จ่ายค่าชดเชยให้ขอให้บังคับจำเลยให้จ่ายค่าชดเชย ๑๔๕,๗๔๐ บาท จำเลยให้การว่า จำเลยมิได้เลิกจ้างโจทก์แต่โจทก์ลาออกเมื่อวันที่ ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๒๒ ก่อนครบเกษียณอายุ โจทก์ไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชย อย่างไรก็ตามจำเลยได้จ่ายค่าชดเชยให้โจทก์แล้ว โดยจ่ายรวมกับเงินสำรองเลี้ยงชีพเป็นเงินรวมทั้งสิ้น ๓๙๘,๕๗๐.๗๖ บาท ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยมิได้เลิกจ้างโจทก์ แต่โจทก์ลาออกจึงไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชย พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า กรณีโจทก์ขอออกจากงานก่อนครบเกษียณอายุและจำเลยอนุญาตนั้น ถือได้ว่าเป็นการลาออก การจ่ายค่าจ้างและเงินโครงการเกษียณอายุให้โจทก์นั้น แม้รายแรกจะเรียกว่าค่าจ้าง แต่ความจริงมิใช่ค่าจ้าง เพราะมิใช่เงินที่จ่ายเพื่อตอบแทนการทำงานและรายหลังนั้น แม้จะเป็นเงินโครงการเกษียณอายุซึ่งตามข้อบังคับจ่ายให้แก่ผู้ที่ออกจากงานเพราะเหตุเกษียณอายุก็ตาม เห็นได้ชัดว่าการจ่ายเงินดังกล่าวให้โจทก์มิได้เป็นไปตามข้อบังคับนั้น การที่จำเลยจ่ายเงิน ๒ รายนี้ให้โจทก์มิได้หมายความว่า โจทก์ยังเป็นลูกจ้างของจำเลยตลอดมาจนครบเกษียณอายุ กรณีดังกล่าวถือได้ว่าโจทก์ลาออกจากงานมิใช่จำเลยเลิกจ้าง พิพากษายืน(ธาดา วัชรานันท์-ขจร หะวานนท์-สมศักดิ์ ปาลวัฒน์วิไชย)ศาลแรงงานกลาง - นายประคนธ์ พันธุ์วิชาติกุลศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย เมื่อวันที่ ๑ ธันวาคม ๒๕๒๒ จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเหตุเกษียณอายุ แต่ไม่จ่ายค่าชดเชยให้ขอให้บังคับจำเลยให้จ่ายค่าชดเชย ๑๔๕,๗๔๐ บาท จำเลยให้การว่า จำเลยมิได้เลิกจ้างโจทก์แต่โจทก์ลาออกเมื่อวันที่ ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๒๒ ก่อนครบเกษียณอายุ โจทก์ไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชย อย่างไรก็ตามจำเลยได้จ่ายค่าชดเชยให้โจทก์แล้ว โดยจ่ายรวมกับเงินสำรองเลี้ยงชีพเป็นเงินรวมทั้งสิ้น ๓๙๘,๕๗๐.๗๖ บาท ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยมิได้เลิกจ้างโจทก์ แต่โจทก์ลาออกจึงไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชย พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า กรณีโจทก์ขอออกจากงานก่อนครบเกษียณอายุและจำเลยอนุญาตนั้น ถือได้ว่าเป็นการลาออก การจ่ายค่าจ้างและเงินโครงการเกษียณอายุให้โจทก์นั้น แม้รายแรกจะเรียกว่าค่าจ้าง แต่ความจริงมิใช่ค่าจ้าง เพราะมิใช่เงินที่จ่ายเพื่อตอบแทนการทำงานและรายหลังนั้น แม้จะเป็นเงินโครงการเกษียณอายุซึ่งตามข้อบังคับจ่ายให้แก่ผู้ที่ออกจากงานเพราะเหตุเกษียณอายุก็ตาม เห็นได้ชัดว่าการจ่ายเงินดังกล่าวให้โจทก์มิได้เป็นไปตามข้อบังคับนั้น การที่จำเลยจ่ายเงิน ๒ รายนี้ให้โจทก์มิได้หมายความว่า โจทก์ยังเป็นลูกจ้างของจำเลยตลอดมาจนครบเกษียณอายุ กรณีดังกล่าวถือได้ว่าโจทก์ลาออกจากงานมิใช่จำเลยเลิกจ้าง พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 269/2525นายชยันต์ ทองบุศย์โจทก์บริษัทเกสเต็ดเนอร์ (ประเทศไทย) จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม. 46การที่ลูกจ้างขอลาออกจากงานก่อนครบเกษียณอายุ 2 เดือน มิใช่การเลิกจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน นายจ้างไม่จำต้องจ่ายค่าชดเชยให้ลูกจ้างโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย เมื่อวันที่ ๑ ธันวาคม ๒๕๒๒ จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเหตุเกษียณอายุ แต่ไม่จ่ายค่าชดเชยให้ขอให้บังคับจำเลยให้จ่ายค่าชดเชย ๑๔๕,๗๔๐ บาท จำเลยให้การว่า จำเลยมิได้เลิกจ้างโจทก์แต่โจทก์ลาออกเมื่อวันที่ ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๒๒ ก่อนครบเกษียณอายุ โจทก์ไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชย อย่างไรก็ตามจำเลยได้จ่ายค่าชดเชยให้โจทก์แล้ว โดยจ่ายรวมกับเงินสำรองเลี้ยงชีพเป็นเงินรวมทั้งสิ้น ๓๙๘,๕๗๐.๗๖ บาท ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยมิได้เลิกจ้างโจทก์ แต่โจทก์ลาออกจึงไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชย พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า กรณีโจทก์ขอออกจากงานก่อนครบเกษียณอายุและจำเลยอนุญาตนั้น ถือได้ว่าเป็นการลาออก การจ่ายค่าจ้างและเงินโครงการเกษียณอายุให้โจทก์นั้น แม้รายแรกจะเรียกว่าค่าจ้าง แต่ความจริงมิใช่ค่าจ้าง เพราะมิใช่เงินที่จ่ายเพื่อตอบแทนการทำงานและรายหลังนั้น แม้จะเป็นเงินโครงการเกษียณอายุซึ่งตามข้อบังคับจ่ายให้แก่ผู้ที่ออกจากงานเพราะเหตุเกษียณอายุก็ตาม เห็นได้ชัดว่าการจ่ายเงินดังกล่าวให้โจทก์มิได้เป็นไปตามข้อบังคับนั้น การที่จำเลยจ่ายเงิน ๒ รายนี้ให้โจทก์มิได้หมายความว่า โจทก์ยังเป็นลูกจ้างของจำเลยตลอดมาจนครบเกษียณอายุ กรณีดังกล่าวถือได้ว่าโจทก์ลาออกจากงานมิใช่จำเลยเลิกจ้าง พิพากษายืน(ธาดา วัชรานันท์-ขจร หะวานนท์-สมศักดิ์ ปาลวัฒน์วิไชย)ศาลแรงงานกลาง - นายประคนธ์ พันธุ์วิชาติกุลศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ