คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3017/2537หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นเจ้าของผู้ครอบครองที่ดินอยู่ที่หมู่ที่ 2 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์โดยโจทก์ซื้อและรับโอนสิทธิครอบครองมาจาก ช. ส่วนจำเลยเป็นผู้ซื้อที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่1206 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จากการขายทอดตลาดของศาลจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ต่อมาโจทก์ยื่นคำขอออกโฉนดที่ดินเฉพาะราย จำเลยได้ยื่นคำคัดค้านการขอรังวัดออกโฉนดที่ดินของโจทก์ โดยอ้างว่าจำเลยซื้อที่ดินดังกล่าวมาจากการขายทอดตลาดของศาล โจทก์เพิ่งทราบว่าหนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยดังกล่าวออกมาทับที่ดินของโจทก์หมดทั้งแปลง การกระทำของจำเลยเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายขอให้บังคับจำเลยเพิกถอนหนังสือรับรองการทำประโยชน์ดังกล่าวดังนี้ คำฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายว่าจำเลยซื้อที่ดินจากการขายทอดตลาดของศาลโดยไม่สุจริตแต่อย่างใด แม้ศาลจะให้โจทก์สืบพยานหลักฐานไปตามคำฟ้องก็คงต้องฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยซื้อที่ดินโดยสุจริตจากการขายทอดตลาดของศาลอยู่นั่นเอง และสิทธิของจำเลยย่อมได้รับความคุ้มครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1330นอกจากนี้การที่จำเลยไปคัดค้านการขอออกโฉนดที่ดินของโจทก์ก็เป็นการใช้สิทธิของตนตามกฎหมาย หาได้เป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์ไม่โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของผู้ครอบครองที่ดินจำนวน 19 ไร่1 งาน 67 ตารางวา โดยซื้อและรับโอนสิทธิครอบครองมาจากนายชูชาติจำเลยเป็นผู้ซื้อที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.)เลขที่ 1206 เนื้อที่ 36 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา จากการขายทอดตลาดของศาลจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ครั้นโจทก์ยื่นคำขอออกโฉนดที่ดินเฉพาะราย จำเลยได้ยื่นคำคัดค้านการขอรังวัดออกโฉนดที่ดินของโจทก์เป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ขอให้บังคับจำเลยจดทะเบียนเพิกถอนหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 1206 หมู่ที่ 2ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ต่อเจ้าพนักงานภายใน 15 วัน นับแต่วันที่ศาลพิพากษา หากไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลย ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายจำนวน300,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ที่ดินพิพาทตามฟ้องโจทก์เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีคำสั่งยึดไว้เพื่อนำออกขายทอดตลาดในคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.41/2523 ของศาลแพ่ง จำเลยเป็นผู้ซื้อที่ดินพิพาทโดยสุจริตในการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลหรือคำสั่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ในคดีล้มละลาย สิทธิในที่ดินพิพาทของจำเลยย่อมมิเสียไปถึงแม้ภายหลังจะพิสูจน์ได้ว่าที่ดินพิพาทจะมิใช่ของบุคคลล้มละลายก็ตาม โจทก์มิได้เสียหายตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นงดสืบพยานโจทก์จำเลย แล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของผู้ครอบครองที่ดินอยู่ที่หมู่ที่ 2 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแกจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จำนวน 19 ไร่ 1 งาน 67 ตารางวา โดยโจทก์ซื้อและรับโอนสิทธิครอบครองมาจากนายชูชาติ สุขประเสริฐ ส่วนจำเลยเป็นผู้ซื้อที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.)เลขที่ 1206 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์จำนวน 36 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา จากการขายทอดตลาดของศาลจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ต่อมาโจทก์ยื่นคำขอออกโฉนดที่ดินเฉพาะรายจำเลยได้ยื่นคำคัดค้านการขอรังวัดออกโฉนดที่ดินของโจทก์ โดยอ้างว่าจำเลยซื้อที่ดินดังกล่าวมาจากการขายทอดตลาดของศาล โจทก์เพิ่งทราบว่าหนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยดังกล่าวออกมาทับที่ดินของโจทก์หมดทั้งแปลง การกระทำของจำเลยเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่าคำฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายว่าจำเลยซื้อที่ดินจากการขายทอดตลาดของศาลโดยไม่สุจริตแต่อย่างใด ดังนี้แม้จะให้โจทก์สืบพยานหลักฐานไปตามคำฟ้อง ก็คงต้องฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยซื้อที่ดินโดยสุจริตจากการขายทอดตลาดของศาลอยู่นั่นเอง และเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ดังกล่าวแล้ว สิทธิของจำเลยย่อมได้รับความคุ้มครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1330 ซึ่งบัญญัติว่า "สิทธิของบุคคลผู้ซื้อทรัพย์สินโดยสุจริตในการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลหรือคำสั่งเจ้าพนักงานรักษาทรัพย์ในคดีล้มละลายนั้น ท่านว่ามิเสียไป ถึงแม้ภายหลังจะพิสูจน์ได้ว่าทรัพย์สินนั้นมิใช่ของจำเลย หรือลูกหนี้โดยคำพิพากษาหรือผู้ล้มละลาย" นอกจากนี้การที่จำเลยไปคัดค้านการขอออกโฉนดที่ดินของโจทก์ก็เป็นการใช้สิทธิของตนตามกฎหมายหาได้เป็นการทำละเมิดต่อโจทก์ไม่ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3017/2537นาวาอากาศเอก ฉัตรชัย ชุตินันท์โจทก์นางสาว จินต นา คุ้ม วงศ์จำเลย ป.พ.พ. ม. 1330 ป.วิ.พ. ม. 55 โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นเจ้าของผู้ครอบครองที่ดินอยู่ที่หมู่ที่ 2 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์โดยโจทก์ซื้อและรับโอนสิทธิครอบครองมาจาก ช. ส่วนจำเลยเป็นผู้ซื้อที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่1206 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จากการขายทอดตลาดของศาลจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ต่อมาโจทก์ยื่นคำขอออกโฉนดที่ดินเฉพาะราย จำเลยได้ยื่นคำคัดค้านการขอรังวัดออกโฉนดที่ดินของโจทก์ โดยอ้างว่าจำเลยซื้อที่ดินดังกล่าวมาจากการขายทอดตลาดของศาล โจทก์เพิ่งทราบว่าหนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยดังกล่าวออกมาทับที่ดินของโจทก์หมดทั้งแปลง การกระทำของจำเลยเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายขอให้บังคับจำเลยเพิกถอนหนังสือรับรองการทำประโยชน์ดังกล่าวดังนี้ คำฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายว่าจำเลยซื้อที่ดินจากการขายทอดตลาดของศาลโดยไม่สุจริตแต่อย่างใด แม้ศาลจะให้โจทก์สืบพยานหลักฐานไปตามคำฟ้องก็คงต้องฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยซื้อที่ดินโดยสุจริตจากการขายทอดตลาดของศาลอยู่นั่นเอง และสิทธิของจำเลยย่อมได้รับความคุ้มครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1330นอกจากนี้การที่จำเลยไปคัดค้านการขอออกโฉนดที่ดินของโจทก์ก็เป็นการใช้สิทธิของตนตามกฎหมาย หาได้เป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์ไม่โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของผู้ครอบครองที่ดินจำนวน 19 ไร่1 งาน 67 ตารางวา โดยซื้อและรับโอนสิทธิครอบครองมาจากนายชูชาติจำเลยเป็นผู้ซื้อที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.)เลขที่ 1206 เนื้อที่ 36 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา จากการขายทอดตลาดของศาลจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ครั้นโจทก์ยื่นคำขอออกโฉนดที่ดินเฉพาะราย จำเลยได้ยื่นคำคัดค้านการขอรังวัดออกโฉนดที่ดินของโจทก์เป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ขอให้บังคับจำเลยจดทะเบียนเพิกถอนหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 1206 หมู่ที่ 2ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ต่อเจ้าพนักงานภายใน 15 วัน นับแต่วันที่ศาลพิพากษา หากไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลย ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายจำนวน300,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ที่ดินพิพาทตามฟ้องโจทก์เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีคำสั่งยึดไว้เพื่อนำออกขายทอดตลาดในคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.41/2523 ของศาลแพ่ง จำเลยเป็นผู้ซื้อที่ดินพิพาทโดยสุจริตในการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลหรือคำสั่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ในคดีล้มละลาย สิทธิในที่ดินพิพาทของจำเลยย่อมมิเสียไปถึงแม้ภายหลังจะพิสูจน์ได้ว่าที่ดินพิพาทจะมิใช่ของบุคคลล้มละลายก็ตาม โจทก์มิได้เสียหายตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นงดสืบพยานโจทก์จำเลย แล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของผู้ครอบครองที่ดินอยู่ที่หมู่ที่ 2 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแกจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จำนวน 19 ไร่ 1 งาน 67 ตารางวา โดยโจทก์ซื้อและรับโอนสิทธิครอบครองมาจากนายชูชาติ สุขประเสริฐ ส่วนจำเลยเป็นผู้ซื้อที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.)เลขที่ 1206 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์จำนวน 36 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา จากการขายทอดตลาดของศาลจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ต่อมาโจทก์ยื่นคำขอออกโฉนดที่ดินเฉพาะรายจำเลยได้ยื่นคำคัดค้านการขอรังวัดออกโฉนดที่ดินของโจทก์ โดยอ้างว่าจำเลยซื้อที่ดินดังกล่าวมาจากการขายทอดตลาดของศาล โจทก์เพิ่งทราบว่าหนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยดังกล่าวออกมาทับที่ดินของโจทก์หมดทั้งแปลง การกระทำของจำเลยเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่าคำฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายว่าจำเลยซื้อที่ดินจากการขายทอดตลาดของศาลโดยไม่สุจริตแต่อย่างใด ดังนี้แม้จะให้โจทก์สืบพยานหลักฐานไปตามคำฟ้อง ก็คงต้องฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยซื้อที่ดินโดยสุจริตจากการขายทอดตลาดของศาลอยู่นั่นเอง และเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ดังกล่าวแล้ว สิทธิของจำเลยย่อมได้รับความคุ้มครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1330 ซึ่งบัญญัติว่า "สิทธิของบุคคลผู้ซื้อทรัพย์สินโดยสุจริตในการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลหรือคำสั่งเจ้าพนักงานรักษาทรัพย์ในคดีล้มละลายนั้น ท่านว่ามิเสียไป ถึงแม้ภายหลังจะพิสูจน์ได้ว่าทรัพย์สินนั้นมิใช่ของจำเลย หรือลูกหนี้โดยคำพิพากษาหรือผู้ล้มละลาย" นอกจากนี้การที่จำเลยไปคัดค้านการขอออกโฉนดที่ดินของโจทก์ก็เป็นการใช้สิทธิของตนตามกฎหมายหาได้เป็นการทำละเมิดต่อโจทก์ไม่ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สะสม สิริเจริญสุข-กู้เกียรติ สุนทรบุระ-ชัยนาท พันตาวงศ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ เรื่องนี้มีปัญหาว่า การซื้อที่ดินมือเปล่าจากการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลหรือคำสั่งของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ในคดีล้มละลายจะได้รับความคุ้มครองจากบทบัญญัติมาตรา 1330 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เหมือนอย่างกรณีเป็นที่ดินมีโฉนดหรือไม่ หากพิจารณาโครงสร้างของบทบัญญัติมาตรา 1330 ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์จะเห็นได้ว่าอยู่ในบรรพ 4 ลักษณะ 2 หมวด 1 เรื่อง "การได้มาซึ่งกรรมสิทธิ์" ทำให้น่าคิดว่า ถ้าเป็นเพียงที่ดินมือเปล่าซึ่งผู้ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าของยังคงไม่มีกรรมสิทธิ์ในที่ดินนั้นจะนำไปสู่การถกเถียงกันเรื่องกรรมสิทธิ์ได้อย่างไรเพราะไม่ใช่เรื่องกรรมสิทธิ์ไปเสียแล้ว ต้องไม่ลืมว่าที่ดินมือเปล่านั้นเอกชนจะมีกรรมสิทธิ์ไม่ได้ ต้องได้โฉนดที่ดินเสียก่อน จึงจะมีกรรมสิทธิ์ แต่ก็ยังมีคำถามต่อไปว่า จะถือโครงสร้างของตัวบทกฎหมายเป็นสำคัญและใช้โครงสร้างนี้เป็นตัวจำกัดขอบเขตของการปรับใช้กฎหมายหรือจะหันไปให้ความสำคัญกับข้อความที่อยู่ในแต่ละบทมาตรานั้นเองเพื่อพิจารณาว่าเนื้อความของตัวบทกฎหมายนั้นเปิดช่องให้ใช้กฎหมายข้อนั้นหรือไม่ ตามกรณีมาตรา 1330 เห็นได้ว่าไม่มีข้อความใดกล่าวถึงกรรมสิทธิ์ มาตรา 1330 กล่าวไว้แต่เพียงว่า "สิทธิของบุคคลผู้ซื้อทรัพย์สินโดยสุจริตในการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาล หรือคำสั่งเจ้าพนักงานรักษาทรัพย์ในคดีล้มละลายนั้น ท่านว่ามิเสียไปถึงแม้ภายหลังจะพิสูจน์ได้ว่าทรัพย์สินนั้นมิใช่ของจำเลยหรือลูกหนี้โดยคำพิพากษาหรือผู้ล้มละลาย" เหตุผลของทั้งสองฝ่ายดูจะมีน้ำหนักด้วยกันทั้งคู่ อย่างไรก็ตามศาลถือเสมอมาว่า ที่ดินที่ถูกยึดมาอยู่ในอำนาจศาล เพื่อดำเนินการขายทอดตลาดไม่ว่าจะเป็นที่ดินมือเปล่าหรือไม่ หากมีเจ้าของที่ดินที่แท้จริง ผู้นั้นต้องร้องคัดค้านขึ้นมา ในกรณีที่มีการขายทอดตลาดไปโดยไม่มีผู้ใดคัดค้าน ต้องถือว่าศาลได้ขายไปโดยถูกต้อง ผลคือมาตรา 1330 คุ้มครองผู้ซื้อทรัพย์จากการขายทอดตลาดโดยสุจริต บุคคลสำคัญที่ให้เหตุผลดังกล่าวนี้ ได้แก่พระยาเทพวิทูร ในคราวการพิจารณาคดีในที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกาตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 663/2475 ในการคุ้มครองบุคคลที่สามนี้ ผู้ซื้อทรัพย์สินโดยสุจริตจากการขายทอดตลาดตามคำสั่งของศาลอันชอบด้วยกฎหมาย ย่อมได้"กรรมสิทธิ์" ในทรัพย์สินที่ซื้อนั้น แม้ทรัพย์สินนั้นจะปรากฏภายหลังว่า เป็นของบุคคลใดซึ่งได้ถูกยึดมาผิดก็ดี เมื่อผู้เป็นเจ้าของแท้จริงไม่คัดค้านแต่ต้นแล้วจะมาฟ้องขอให้ทำลายสัญญาซื้อขายนั้นไม่ได้ได้แต่มีสิทธิติดตามเรียกร้องราคาค่าแห่งทรัพย์สินนั้นจากผู้ที่ไม่ควรจะได้รับ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1/2479) ดังนั้น เมื่อมีเหตุผลสำคัญมาประกอบการพิจารณาเช่นนี้ศาลจึงปรับใช้มาตรา 1330 กับกรณีซื้อที่ดินมือเปล่าโดยสุจริตจากการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลหรือคำสั่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ในคดีล้มละลายด้วย มาถึงตอนนี้ บางท่านอาจสงสัยว่า เหตุใดมาตรา 1299 ไม่ใช้กับเรื่องที่ดินมือเปล่า แต่พอถึงมาตรา 1330 กลับใช้กับเรื่องที่ดินมือเปล่าได้ด้วย เรื่องนี้อาจให้คำตอบสั้น ๆ ได้ว่า มาตรา 1299 เป็นเรื่องหลักคุ้มครองผู้ได้มาซึ่งทรัพย์สิทธิเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์โดยทางทะเบียน ซึ่งมุ่งหมายถึงกรณีที่ดินมีโฉนดที่มีทะเบียนกรรมสิทธิ์เป็นหลักสำคัญ จำเป็นต้องมีบทคุ้มครองผู้ได้สิทธิทางทะเบียนโดยสุจริตและเสียค่าตอบแทนให้ได้รับยกเว้นจากการใช้หลักผู้รับโอนไม่มีสิทธิดีกว่าผู้โอน ถือเป็นหลักคุ้มครองทางทะเบียนกรรมสิทธิ์ ซึ่งจะใช้กับเรื่องที่ดินมือเปล่าไม่ได้ เพราะที่ดินมือเปล่าไม่มีทะเบียนกรรมสิทธิ์ การโอนที่ดินมือเปล่าโดยสมัครใจนั้นทำได้ 2 วิธี โอนสิทธิทางทะเบียนโดยวิธีทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่วิธีหนึ่ง กับการโอนสิทธิทางข้อเท็จจริงโดยการส่งมอบการครอบครองอีกวิธีหนึ่ง จะเห็นได้ว่าการโอนทางทะเบียนของที่ดินมือเปล่าเป็นเพียงรูปแบบอย่างหนึ่งของการโอนเท่านั้น แต่ถ้าจะโอนโดยการส่งมอบก็สามารถทำได้ ทะเบียนของที่ดินมือเปล่าไม่อาจปิดกั้นไม่ให้ทำการโอนที่ดินนั้นไปโดยวิธีอื่นได้ ดังนั้น จึงไม่อาจสร้างหลักคุ้มครองผู้ได้มาซึ่งที่ดินมือเปล่าทางทะเบียนโดยสุจริตและเสียค่าตอบแทน เหมือนอย่างกรณีของที่ดินมีโฉนดขึ้นมาได้ โดยหลักเรื่องของทะเบียนที่ดินมือเปล่า จึงต้องบังคับกันตามหลักผู้รับโอนไม่มีสิทธิดีกว่าผู้โอน กล่าวคือ พิจารณาตามสิทธิของผู้กล่าวอ้างแต่ละคนว่าใครมีสิทธิอยู่อย่างไร และได้รับโอนทรัพย์มาจากผู้มีสิทธิที่แท้จริงเหมือนทรัพย์นั้นหรือไม่ ส่วนเรื่องมาตรา 1330 นั้น เป็นเรื่องเกี่ยวกับการเคารพความศักดิ์สิทธิ์ของการบังคับคดีตามคำพิพากษาทั้งในคดีแพ่งธรรมดาและคดีล้มละลาย เมื่อได้ทรัพย์นั้นมาอยู่ในอำนาจศาลแล้ว ผู้ซื้อทรัพย์ไปโดยสุจริตย่อมจะต้องได้รับความคุ้มครองเป็นพิเศษ สมเกียรติวรปัญญาอนันต์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของผู้ครอบครองที่ดินจำนวน 19 ไร่1 งาน 67 ตารางวา โดยซื้อและรับโอนสิทธิครอบครองมาจากนายชูชาติจำเลยเป็นผู้ซื้อที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.)เลขที่ 1206 เนื้อที่ 36 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา จากการขายทอดตลาดของศาลจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ครั้นโจทก์ยื่นคำขอออกโฉนดที่ดินเฉพาะราย จำเลยได้ยื่นคำคัดค้านการขอรังวัดออกโฉนดที่ดินของโจทก์เป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ขอให้บังคับจำเลยจดทะเบียนเพิกถอนหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 1206 หมู่ที่ 2ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ต่อเจ้าพนักงานภายใน 15 วัน นับแต่วันที่ศาลพิพากษา หากไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลย ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายจำนวน300,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ที่ดินพิพาทตามฟ้องโจทก์เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีคำสั่งยึดไว้เพื่อนำออกขายทอดตลาดในคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.41/2523 ของศาลแพ่ง จำเลยเป็นผู้ซื้อที่ดินพิพาทโดยสุจริตในการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลหรือคำสั่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ในคดีล้มละลาย สิทธิในที่ดินพิพาทของจำเลยย่อมมิเสียไปถึงแม้ภายหลังจะพิสูจน์ได้ว่าที่ดินพิพาทจะมิใช่ของบุคคลล้มละลายก็ตาม โจทก์มิได้เสียหายตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นงดสืบพยานโจทก์จำเลย แล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของผู้ครอบครองที่ดินอยู่ที่หมู่ที่ 2 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแกจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จำนวน 19 ไร่ 1 งาน 67 ตารางวา โดยโจทก์ซื้อและรับโอนสิทธิครอบครองมาจากนายชูชาติ สุขประเสริฐ ส่วนจำเลยเป็นผู้ซื้อที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.)เลขที่ 1206 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์จำนวน 36 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา จากการขายทอดตลาดของศาลจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ต่อมาโจทก์ยื่นคำขอออกโฉนดที่ดินเฉพาะรายจำเลยได้ยื่นคำคัดค้านการขอรังวัดออกโฉนดที่ดินของโจทก์ โดยอ้างว่าจำเลยซื้อที่ดินดังกล่าวมาจากการขายทอดตลาดของศาล โจทก์เพิ่งทราบว่าหนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยดังกล่าวออกมาทับที่ดินของโจทก์หมดทั้งแปลง การกระทำของจำเลยเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่าคำฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายว่าจำเลยซื้อที่ดินจากการขายทอดตลาดของศาลโดยไม่สุจริตแต่อย่างใด ดังนี้แม้จะให้โจทก์สืบพยานหลักฐานไปตามคำฟ้อง ก็คงต้องฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยซื้อที่ดินโดยสุจริตจากการขายทอดตลาดของศาลอยู่นั่นเอง และเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ดังกล่าวแล้ว สิทธิของจำเลยย่อมได้รับความคุ้มครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1330 ซึ่งบัญญัติว่า "สิทธิของบุคคลผู้ซื้อทรัพย์สินโดยสุจริตในการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลหรือคำสั่งเจ้าพนักงานรักษาทรัพย์ในคดีล้มละลายนั้น ท่านว่ามิเสียไป ถึงแม้ภายหลังจะพิสูจน์ได้ว่าทรัพย์สินนั้นมิใช่ของจำเลย หรือลูกหนี้โดยคำพิพากษาหรือผู้ล้มละลาย" นอกจากนี้การที่จำเลยไปคัดค้านการขอออกโฉนดที่ดินของโจทก์ก็เป็นการใช้สิทธิของตนตามกฎหมายหาได้เป็นการทำละเมิดต่อโจทก์ไม่ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3017/2537นาวาอากาศเอก ฉัตรชัย ชุตินันท์โจทก์นางสาว จินต นา คุ้ม วงศ์จำเลย ป.พ.พ. ม. 1330 ป.วิ.พ. ม. 55 โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นเจ้าของผู้ครอบครองที่ดินอยู่ที่หมู่ที่ 2 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์โดยโจทก์ซื้อและรับโอนสิทธิครอบครองมาจาก ช. ส่วนจำเลยเป็นผู้ซื้อที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่1206 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จากการขายทอดตลาดของศาลจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ต่อมาโจทก์ยื่นคำขอออกโฉนดที่ดินเฉพาะราย จำเลยได้ยื่นคำคัดค้านการขอรังวัดออกโฉนดที่ดินของโจทก์ โดยอ้างว่าจำเลยซื้อที่ดินดังกล่าวมาจากการขายทอดตลาดของศาล โจทก์เพิ่งทราบว่าหนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยดังกล่าวออกมาทับที่ดินของโจทก์หมดทั้งแปลง การกระทำของจำเลยเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายขอให้บังคับจำเลยเพิกถอนหนังสือรับรองการทำประโยชน์ดังกล่าวดังนี้ คำฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายว่าจำเลยซื้อที่ดินจากการขายทอดตลาดของศาลโดยไม่สุจริตแต่อย่างใด แม้ศาลจะให้โจทก์สืบพยานหลักฐานไปตามคำฟ้องก็คงต้องฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยซื้อที่ดินโดยสุจริตจากการขายทอดตลาดของศาลอยู่นั่นเอง และสิทธิของจำเลยย่อมได้รับความคุ้มครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1330นอกจากนี้การที่จำเลยไปคัดค้านการขอออกโฉนดที่ดินของโจทก์ก็เป็นการใช้สิทธิของตนตามกฎหมาย หาได้เป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์ไม่โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของผู้ครอบครองที่ดินจำนวน 19 ไร่1 งาน 67 ตารางวา โดยซื้อและรับโอนสิทธิครอบครองมาจากนายชูชาติจำเลยเป็นผู้ซื้อที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.)เลขที่ 1206 เนื้อที่ 36 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา จากการขายทอดตลาดของศาลจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ครั้นโจทก์ยื่นคำขอออกโฉนดที่ดินเฉพาะราย จำเลยได้ยื่นคำคัดค้านการขอรังวัดออกโฉนดที่ดินของโจทก์เป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ขอให้บังคับจำเลยจดทะเบียนเพิกถอนหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 1206 หมู่ที่ 2ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ต่อเจ้าพนักงานภายใน 15 วัน นับแต่วันที่ศาลพิพากษา หากไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลย ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายจำนวน300,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ที่ดินพิพาทตามฟ้องโจทก์เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีคำสั่งยึดไว้เพื่อนำออกขายทอดตลาดในคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.41/2523 ของศาลแพ่ง จำเลยเป็นผู้ซื้อที่ดินพิพาทโดยสุจริตในการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลหรือคำสั่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ในคดีล้มละลาย สิทธิในที่ดินพิพาทของจำเลยย่อมมิเสียไปถึงแม้ภายหลังจะพิสูจน์ได้ว่าที่ดินพิพาทจะมิใช่ของบุคคลล้มละลายก็ตาม โจทก์มิได้เสียหายตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นงดสืบพยานโจทก์จำเลย แล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของผู้ครอบครองที่ดินอยู่ที่หมู่ที่ 2 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแกจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จำนวน 19 ไร่ 1 งาน 67 ตารางวา โดยโจทก์ซื้อและรับโอนสิทธิครอบครองมาจากนายชูชาติ สุขประเสริฐ ส่วนจำเลยเป็นผู้ซื้อที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.)เลขที่ 1206 ตำบลอ่างทอง อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์จำนวน 36 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา จากการขายทอดตลาดของศาลจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ต่อมาโจทก์ยื่นคำขอออกโฉนดที่ดินเฉพาะรายจำเลยได้ยื่นคำคัดค้านการขอรังวัดออกโฉนดที่ดินของโจทก์ โดยอ้างว่าจำเลยซื้อที่ดินดังกล่าวมาจากการขายทอดตลาดของศาล โจทก์เพิ่งทราบว่าหนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยดังกล่าวออกมาทับที่ดินของโจทก์หมดทั้งแปลง การกระทำของจำเลยเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่าคำฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายว่าจำเลยซื้อที่ดินจากการขายทอดตลาดของศาลโดยไม่สุจริตแต่อย่างใด ดังนี้แม้จะให้โจทก์สืบพยานหลักฐานไปตามคำฟ้อง ก็คงต้องฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยซื้อที่ดินโดยสุจริตจากการขายทอดตลาดของศาลอยู่นั่นเอง และเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ดังกล่าวแล้ว สิทธิของจำเลยย่อมได้รับความคุ้มครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1330 ซึ่งบัญญัติว่า "สิทธิของบุคคลผู้ซื้อทรัพย์สินโดยสุจริตในการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลหรือคำสั่งเจ้าพนักงานรักษาทรัพย์ในคดีล้มละลายนั้น ท่านว่ามิเสียไป ถึงแม้ภายหลังจะพิสูจน์ได้ว่าทรัพย์สินนั้นมิใช่ของจำเลย หรือลูกหนี้โดยคำพิพากษาหรือผู้ล้มละลาย" นอกจากนี้การที่จำเลยไปคัดค้านการขอออกโฉนดที่ดินของโจทก์ก็เป็นการใช้สิทธิของตนตามกฎหมายหาได้เป็นการทำละเมิดต่อโจทก์ไม่ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สะสม สิริเจริญสุข-กู้เกียรติ สุนทรบุระ-ชัยนาท พันตาวงศ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ เรื่องนี้มีปัญหาว่า การซื้อที่ดินมือเปล่าจากการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลหรือคำสั่งของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ในคดีล้มละลายจะได้รับความคุ้มครองจากบทบัญญัติมาตรา 1330 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เหมือนอย่างกรณีเป็นที่ดินมีโฉนดหรือไม่ หากพิจารณาโครงสร้างของบทบัญญัติมาตรา 1330 ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์จะเห็นได้ว่าอยู่ในบรรพ 4 ลักษณะ 2 หมวด 1 เรื่อง "การได้มาซึ่งกรรมสิทธิ์" ทำให้น่าคิดว่า ถ้าเป็นเพียงที่ดินมือเปล่าซึ่งผู้ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าของยังคงไม่มีกรรมสิทธิ์ในที่ดินนั้นจะนำไปสู่การถกเถียงกันเรื่องกรรมสิทธิ์ได้อย่างไรเพราะไม่ใช่เรื่องกรรมสิทธิ์ไปเสียแล้ว ต้องไม่ลืมว่าที่ดินมือเปล่านั้นเอกชนจะมีกรรมสิทธิ์ไม่ได้ ต้องได้โฉนดที่ดินเสียก่อน จึงจะมีกรรมสิทธิ์ แต่ก็ยังมีคำถามต่อไปว่า จะถือโครงสร้างของตัวบทกฎหมายเป็นสำคัญและใช้โครงสร้างนี้เป็นตัวจำกัดขอบเขตของการปรับใช้กฎหมายหรือจะหันไปให้ความสำคัญกับข้อความที่อยู่ในแต่ละบทมาตรานั้นเองเพื่อพิจารณาว่าเนื้อความของตัวบทกฎหมายนั้นเปิดช่องให้ใช้กฎหมายข้อนั้นหรือไม่ ตามกรณีมาตรา 1330 เห็นได้ว่าไม่มีข้อความใดกล่าวถึงกรรมสิทธิ์ มาตรา 1330 กล่าวไว้แต่เพียงว่า "สิทธิของบุคคลผู้ซื้อทรัพย์สินโดยสุจริตในการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาล หรือคำสั่งเจ้าพนักงานรักษาทรัพย์ในคดีล้มละลายนั้น ท่านว่ามิเสียไปถึงแม้ภายหลังจะพิสูจน์ได้ว่าทรัพย์สินนั้นมิใช่ของจำเลยหรือลูกหนี้โดยคำพิพากษาหรือผู้ล้มละลาย" เหตุผลของทั้งสองฝ่ายดูจะมีน้ำหนักด้วยกันทั้งคู่ อย่างไรก็ตามศาลถือเสมอมาว่า ที่ดินที่ถูกยึดมาอยู่ในอำนาจศาล เพื่อดำเนินการขายทอดตลาดไม่ว่าจะเป็นที่ดินมือเปล่าหรือไม่ หากมีเจ้าของที่ดินที่แท้จริง ผู้นั้นต้องร้องคัดค้านขึ้นมา ในกรณีที่มีการขายทอดตลาดไปโดยไม่มีผู้ใดคัดค้าน ต้องถือว่าศาลได้ขายไปโดยถูกต้อง ผลคือมาตรา 1330 คุ้มครองผู้ซื้อทรัพย์จากการขายทอดตลาดโดยสุจริต บุคคลสำคัญที่ให้เหตุผลดังกล่าวนี้ ได้แก่พระยาเทพวิทูร ในคราวการพิจารณาคดีในที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกาตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 663/2475 ในการคุ้มครองบุคคลที่สามนี้ ผู้ซื้อทรัพย์สินโดยสุจริตจากการขายทอดตลาดตามคำสั่งของศาลอันชอบด้วยกฎหมาย ย่อมได้"กรรมสิทธิ์" ในทรัพย์สินที่ซื้อนั้น แม้ทรัพย์สินนั้นจะปรากฏภายหลังว่า เป็นของบุคคลใดซึ่งได้ถูกยึดมาผิดก็ดี เมื่อผู้เป็นเจ้าของแท้จริงไม่คัดค้านแต่ต้นแล้วจะมาฟ้องขอให้ทำลายสัญญาซื้อขายนั้นไม่ได้ได้แต่มีสิทธิติดตามเรียกร้องราคาค่าแห่งทรัพย์สินนั้นจากผู้ที่ไม่ควรจะได้รับ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1/2479) ดังนั้น เมื่อมีเหตุผลสำคัญมาประกอบการพิจารณาเช่นนี้ศาลจึงปรับใช้มาตรา 1330 กับกรณีซื้อที่ดินมือเปล่าโดยสุจริตจากการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลหรือคำสั่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ในคดีล้มละลายด้วย มาถึงตอนนี้ บางท่านอาจสงสัยว่า เหตุใดมาตรา 1299 ไม่ใช้กับเรื่องที่ดินมือเปล่า แต่พอถึงมาตรา 1330 กลับใช้กับเรื่องที่ดินมือเปล่าได้ด้วย เรื่องนี้อาจให้คำตอบสั้น ๆ ได้ว่า มาตรา 1299 เป็นเรื่องหลักคุ้มครองผู้ได้มาซึ่งทรัพย์สิทธิเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์โดยทางทะเบียน ซึ่งมุ่งหมายถึงกรณีที่ดินมีโฉนดที่มีทะเบียนกรรมสิทธิ์เป็นหลักสำคัญ จำเป็นต้องมีบทคุ้มครองผู้ได้สิทธิทางทะเบียนโดยสุจริตและเสียค่าตอบแทนให้ได้รับยกเว้นจากการใช้หลักผู้รับโอนไม่มีสิทธิดีกว่าผู้โอน ถือเป็นหลักคุ้มครองทางทะเบียนกรรมสิทธิ์ ซึ่งจะใช้กับเรื่องที่ดินมือเปล่าไม่ได้ เพราะที่ดินมือเปล่าไม่มีทะเบียนกรรมสิทธิ์ การโอนที่ดินมือเปล่าโดยสมัครใจนั้นทำได้ 2 วิธี โอนสิทธิทางทะเบียนโดยวิธีทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่วิธีหนึ่ง กับการโอนสิทธิทางข้อเท็จจริงโดยการส่งมอบการครอบครองอีกวิธีหนึ่ง จะเห็นได้ว่าการโอนทางทะเบียนของที่ดินมือเปล่าเป็นเพียงรูปแบบอย่างหนึ่งของการโอนเท่านั้น แต่ถ้าจะโอนโดยการส่งมอบก็สามารถทำได้ ทะเบียนของที่ดินมือเปล่าไม่อาจปิดกั้นไม่ให้ทำการโอนที่ดินนั้นไปโดยวิธีอื่นได้ ดังนั้น จึงไม่อาจสร้างหลักคุ้มครองผู้ได้มาซึ่งที่ดินมือเปล่าทางทะเบียนโดยสุจริตและเสียค่าตอบแทน เหมือนอย่างกรณีของที่ดินมีโฉนดขึ้นมาได้ โดยหลักเรื่องของทะเบียนที่ดินมือเปล่า จึงต้องบังคับกันตามหลักผู้รับโอนไม่มีสิทธิดีกว่าผู้โอน กล่าวคือ พิจารณาตามสิทธิของผู้กล่าวอ้างแต่ละคนว่าใครมีสิทธิอยู่อย่างไร และได้รับโอนทรัพย์มาจากผู้มีสิทธิที่แท้จริงเหมือนทรัพย์นั้นหรือไม่ ส่วนเรื่องมาตรา 1330 นั้น เป็นเรื่องเกี่ยวกับการเคารพความศักดิ์สิทธิ์ของการบังคับคดีตามคำพิพากษาทั้งในคดีแพ่งธรรมดาและคดีล้มละลาย เมื่อได้ทรัพย์นั้นมาอยู่ในอำนาจศาลแล้ว ผู้ซื้อทรัพย์ไปโดยสุจริตย่อมจะต้องได้รับความคุ้มครองเป็นพิเศษ สมเกียรติวรปัญญาอนันต์