คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 825/2508หลักกฎหมาย: โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยเป็นเจ้าของรถ และจัดรถนั้นรับคนโดยสารนำเที่ยว เก็บค่าโดยสารคนละ 55 บาท และโจทก์เป็นผู้โดยสารแสดงให้เห็นถึงสภาพแห่งข้อหาว่าจำเลยมีหน้าที่เป็นผู้รับขนคนโดยสารแล้ว เมื่อรถที่ลูกจ้างขับไปชนรถอื่นเพราะเหตุสุดวิสัยนายจ้างไม่ต้องรับผิดทั้งในฐานะนายจ้างและในฐานะผู้รับขนคนโดยสารโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของรถยนต์ เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2502 จำเลยที่ 1 จัดรถยนต์ดังกล่าวรับคนโดยสารนำไปเที่ยวพระพุทธบาทสระบุรีเก็บค่าโดยสารคนละ 55 บาท จำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างขับรถของจำเลยที่ 1 โจทก์เป็นผู้โดยสาร จำเลยที่ 2 ขับรถในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 1 ไปด้วยความประมาทชนรถยนต์บรรทุกซุงเป็นเหตุให้โจทก์บาดเจ็บสาหัส ขอให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและชั้นพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้เป็นผู้จัดรถนำเที่ยวและจำเลยที่ 2ไม่ได้ประมาทศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นควรวินิจฉัยเสียก่อนว่าจำเลยต้องรับผิดในฐานะเป็นผู้รับขนคนโดยสารด้วยหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ถ้าโจทก์ประสงค์ให้จำเลยที่ 1 รับผิดเพียงในฐานะนายจ้างสถานเดียว จะกล่าวในฟ้องเพียงว่าจำเลยที่ 1เป็นเจ้าของรถ จำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างและขับรถไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 1 ด้วยความประมาท ทำให้โจทก์เสียหายก็พอแล้ว ไม่จำต้องกล่าวถึงว่าจำเลยที่ 1 เป็นผู้จัดรถคันดังกล่าวรับขนคนโดยสารค่าโดยสารคนละ 55 บาท ในลักษณะรับเหมาเท่ากันหมด และโจทก์โดยสารมาในรถคันนั้นด้วย การที่กล่าวเช่นนั้นก็เพื่อแสดงให้เห็นถึงสภาพแห่งข้อหาในฐานะที่จำเลยที่ 1 มีหน้าที่เป็นผู้รับขนคนโดยสารด้วย โจทก์ย่อมมีสิทธิฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยที่ 1 ในฐานะผู้รับขนคนโดยสารอีกโสดหนึ่ง ต้องรับวินิจฉัยให้ ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังขึ้นตามฟ้องโจทก์อ้างว่าจำเลยที่ 2 ประมาท แต่ข้อเท็จจริงนอกจากยังฟังไม่ได้ว่าเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดแล้วยังฟังได้ว่าการที่รถโดยสารถูกรถบรรทุกชนนั้นเป็นการนอกอำนาจของจำเลยที่ 2 จะป้องกันได้ ถือว่าเป็นเหตุสุดวิสัยของจำเลยที่ 2 ด้วย จำเลยที่ 1 ไม่ต้องรับผิดทั้งในฐานะนายจ้างของจำเลยที่ 2 และในฐานะผู้รับคนโดยสารพิพากษายืนในผลของคดีให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 825/2508นายอาจิว แซ่ม้าโจทก์นายสมัย คมกริช ที่ 1 นายเต๊า มิตะวัน ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 425, ม. 634 ป.วิ.พ. ม. 172 โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยเป็นเจ้าของรถ และจัดรถนั้นรับคนโดยสารนำเที่ยว เก็บค่าโดยสารคนละ 55 บาท และโจทก์เป็นผู้โดยสารแสดงให้เห็นถึงสภาพแห่งข้อหาว่าจำเลยมีหน้าที่เป็นผู้รับขนคนโดยสารแล้ว เมื่อรถที่ลูกจ้างขับไปชนรถอื่นเพราะเหตุสุดวิสัยนายจ้างไม่ต้องรับผิดทั้งในฐานะนายจ้างและในฐานะผู้รับขนคนโดยสารโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของรถยนต์ เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2502 จำเลยที่ 1 จัดรถยนต์ดังกล่าวรับคนโดยสารนำไปเที่ยวพระพุทธบาทสระบุรีเก็บค่าโดยสารคนละ 55 บาท จำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างขับรถของจำเลยที่ 1 โจทก์เป็นผู้โดยสาร จำเลยที่ 2 ขับรถในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 1 ไปด้วยความประมาทชนรถยนต์บรรทุกซุงเป็นเหตุให้โจทก์บาดเจ็บสาหัส ขอให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและชั้นพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้เป็นผู้จัดรถนำเที่ยวและจำเลยที่ 2ไม่ได้ประมาทศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นควรวินิจฉัยเสียก่อนว่าจำเลยต้องรับผิดในฐานะเป็นผู้รับขนคนโดยสารด้วยหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ถ้าโจทก์ประสงค์ให้จำเลยที่ 1 รับผิดเพียงในฐานะนายจ้างสถานเดียว จะกล่าวในฟ้องเพียงว่าจำเลยที่ 1เป็นเจ้าของรถ จำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างและขับรถไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 1 ด้วยความประมาท ทำให้โจทก์เสียหายก็พอแล้ว ไม่จำต้องกล่าวถึงว่าจำเลยที่ 1 เป็นผู้จัดรถคันดังกล่าวรับขนคนโดยสารค่าโดยสารคนละ 55 บาท ในลักษณะรับเหมาเท่ากันหมด และโจทก์โดยสารมาในรถคันนั้นด้วย การที่กล่าวเช่นนั้นก็เพื่อแสดงให้เห็นถึงสภาพแห่งข้อหาในฐานะที่จำเลยที่ 1 มีหน้าที่เป็นผู้รับขนคนโดยสารด้วย โจทก์ย่อมมีสิทธิฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยที่ 1 ในฐานะผู้รับขนคนโดยสารอีกโสดหนึ่ง ต้องรับวินิจฉัยให้ ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังขึ้นตามฟ้องโจทก์อ้างว่าจำเลยที่ 2 ประมาท แต่ข้อเท็จจริงนอกจากยังฟังไม่ได้ว่าเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดแล้วยังฟังได้ว่าการที่รถโดยสารถูกรถบรรทุกชนนั้นเป็นการนอกอำนาจของจำเลยที่ 2 จะป้องกันได้ ถือว่าเป็นเหตุสุดวิสัยของจำเลยที่ 2 ด้วย จำเลยที่ 1 ไม่ต้องรับผิดทั้งในฐานะนายจ้างของจำเลยที่ 2 และในฐานะผู้รับคนโดยสารพิพากษายืนในผลของคดีให้ยกฟ้องโจทก์(สวัสดิ์ พานิชอัตรา-วิชัยนิตินาท-คร้าม สิวายะวิโรจน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของรถยนต์ เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2502 จำเลยที่ 1 จัดรถยนต์ดังกล่าวรับคนโดยสารนำไปเที่ยวพระพุทธบาทสระบุรีเก็บค่าโดยสารคนละ 55 บาท จำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างขับรถของจำเลยที่ 1 โจทก์เป็นผู้โดยสาร จำเลยที่ 2 ขับรถในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 1 ไปด้วยความประมาทชนรถยนต์บรรทุกซุงเป็นเหตุให้โจทก์บาดเจ็บสาหัส ขอให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและชั้นพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้เป็นผู้จัดรถนำเที่ยวและจำเลยที่ 2ไม่ได้ประมาทศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นควรวินิจฉัยเสียก่อนว่าจำเลยต้องรับผิดในฐานะเป็นผู้รับขนคนโดยสารด้วยหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ถ้าโจทก์ประสงค์ให้จำเลยที่ 1 รับผิดเพียงในฐานะนายจ้างสถานเดียว จะกล่าวในฟ้องเพียงว่าจำเลยที่ 1เป็นเจ้าของรถ จำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างและขับรถไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 1 ด้วยความประมาท ทำให้โจทก์เสียหายก็พอแล้ว ไม่จำต้องกล่าวถึงว่าจำเลยที่ 1 เป็นผู้จัดรถคันดังกล่าวรับขนคนโดยสารค่าโดยสารคนละ 55 บาท ในลักษณะรับเหมาเท่ากันหมด และโจทก์โดยสารมาในรถคันนั้นด้วย การที่กล่าวเช่นนั้นก็เพื่อแสดงให้เห็นถึงสภาพแห่งข้อหาในฐานะที่จำเลยที่ 1 มีหน้าที่เป็นผู้รับขนคนโดยสารด้วย โจทก์ย่อมมีสิทธิฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยที่ 1 ในฐานะผู้รับขนคนโดยสารอีกโสดหนึ่ง ต้องรับวินิจฉัยให้ ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังขึ้นตามฟ้องโจทก์อ้างว่าจำเลยที่ 2 ประมาท แต่ข้อเท็จจริงนอกจากยังฟังไม่ได้ว่าเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดแล้วยังฟังได้ว่าการที่รถโดยสารถูกรถบรรทุกชนนั้นเป็นการนอกอำนาจของจำเลยที่ 2 จะป้องกันได้ ถือว่าเป็นเหตุสุดวิสัยของจำเลยที่ 2 ด้วย จำเลยที่ 1 ไม่ต้องรับผิดทั้งในฐานะนายจ้างของจำเลยที่ 2 และในฐานะผู้รับคนโดยสารพิพากษายืนในผลของคดีให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 825/2508นายอาจิว แซ่ม้าโจทก์นายสมัย คมกริช ที่ 1 นายเต๊า มิตะวัน ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 425, ม. 634 ป.วิ.พ. ม. 172 โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยเป็นเจ้าของรถ และจัดรถนั้นรับคนโดยสารนำเที่ยว เก็บค่าโดยสารคนละ 55 บาท และโจทก์เป็นผู้โดยสารแสดงให้เห็นถึงสภาพแห่งข้อหาว่าจำเลยมีหน้าที่เป็นผู้รับขนคนโดยสารแล้ว เมื่อรถที่ลูกจ้างขับไปชนรถอื่นเพราะเหตุสุดวิสัยนายจ้างไม่ต้องรับผิดทั้งในฐานะนายจ้างและในฐานะผู้รับขนคนโดยสารโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของรถยนต์ เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2502 จำเลยที่ 1 จัดรถยนต์ดังกล่าวรับคนโดยสารนำไปเที่ยวพระพุทธบาทสระบุรีเก็บค่าโดยสารคนละ 55 บาท จำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างขับรถของจำเลยที่ 1 โจทก์เป็นผู้โดยสาร จำเลยที่ 2 ขับรถในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 1 ไปด้วยความประมาทชนรถยนต์บรรทุกซุงเป็นเหตุให้โจทก์บาดเจ็บสาหัส ขอให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและชั้นพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้เป็นผู้จัดรถนำเที่ยวและจำเลยที่ 2ไม่ได้ประมาทศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นควรวินิจฉัยเสียก่อนว่าจำเลยต้องรับผิดในฐานะเป็นผู้รับขนคนโดยสารด้วยหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ถ้าโจทก์ประสงค์ให้จำเลยที่ 1 รับผิดเพียงในฐานะนายจ้างสถานเดียว จะกล่าวในฟ้องเพียงว่าจำเลยที่ 1เป็นเจ้าของรถ จำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างและขับรถไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 1 ด้วยความประมาท ทำให้โจทก์เสียหายก็พอแล้ว ไม่จำต้องกล่าวถึงว่าจำเลยที่ 1 เป็นผู้จัดรถคันดังกล่าวรับขนคนโดยสารค่าโดยสารคนละ 55 บาท ในลักษณะรับเหมาเท่ากันหมด และโจทก์โดยสารมาในรถคันนั้นด้วย การที่กล่าวเช่นนั้นก็เพื่อแสดงให้เห็นถึงสภาพแห่งข้อหาในฐานะที่จำเลยที่ 1 มีหน้าที่เป็นผู้รับขนคนโดยสารด้วย โจทก์ย่อมมีสิทธิฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยที่ 1 ในฐานะผู้รับขนคนโดยสารอีกโสดหนึ่ง ต้องรับวินิจฉัยให้ ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังขึ้นตามฟ้องโจทก์อ้างว่าจำเลยที่ 2 ประมาท แต่ข้อเท็จจริงนอกจากยังฟังไม่ได้ว่าเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดแล้วยังฟังได้ว่าการที่รถโดยสารถูกรถบรรทุกชนนั้นเป็นการนอกอำนาจของจำเลยที่ 2 จะป้องกันได้ ถือว่าเป็นเหตุสุดวิสัยของจำเลยที่ 2 ด้วย จำเลยที่ 1 ไม่ต้องรับผิดทั้งในฐานะนายจ้างของจำเลยที่ 2 และในฐานะผู้รับคนโดยสารพิพากษายืนในผลของคดีให้ยกฟ้องโจทก์(สวัสดิ์ พานิชอัตรา-วิชัยนิตินาท-คร้าม สิวายะวิโรจน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ