คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1881/2533หลักกฎหมาย: ผู้พิพากษาซึ่ง พิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นมีคำสั่งเกี่ยวกับคำร้องซึ่ง จำเลยที่ 3 ขอให้รับรองให้จำเลยที่ 3 ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงโดย มีคำสั่งในฎีกาของจำเลยที่ 3 ว่า"พิเคราะห์แล้ว จำเลยที่ 3 เป็นหญิงหม้ายต้อง เลี้ยงดูบุตร จึงเห็นสมควรให้ศาลสูงสุดได้ วินิจฉัยอีกชั้น หนึ่ง จึงอนุญาตให้ฎีกาได้ สำเนาให้โจทก์" ดังนี้ คำสั่งดังกล่าวมิได้มีข้อความใด ที่แสดงว่าข้อความที่ตัดสินนั้นเป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุดและอนุญาตให้ฎีกากรณีจึงถือ ไม่ได้ว่าผู้พิพากษา ซึ่ง พิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษานั้นได้ อนุญาตให้จำเลยที่ 3 ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526มาตรา 4 พระราชบัญญัติสุรา พ.ศ. 2493 มาตรา 5, 30, 31, 32, 44พระราชบัญญัติสุรา (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2497 มาตรา 4, 5, 6, 12ริบของกลาง และนับโทษจำเลยที่ 1 ที่ 2 ต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 12099/2531 ของศาลชั้นต้นจำเลยทั้งห้าให้การรับสารภาพ และจำเลยที่ 1 ที่ 2 รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งห้ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 พระราชบัญญัติสุราพ.ศ. 2493 มาตรา 5, 30, 31, 32, 44 พระราชบัญญัติสุรา (ฉบับที่ 2)พ.ศ. 2497 มาตรา 4, 5, 6, 12 ฐานทำสุราไม่ได้รับอนุญาต จำคุกคนละ 5 เดือน ฐานมีไว้ในครอบครองซึ่งสุราที่ทำขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต ปรับคนละ 1,000 บาท ฐานมีภาชนะเครื่องกลั่นสำหรับทำสุราจำคุกคนละ 5 เดือน ฐานมีแสตมป์สุราปลอม จำคุกคนละ 6 เดือน ฐานขายสุราที่ทำขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต ปรับคนละ 3,000 บาท รวมจำคุกคนละ 1 ปี 4 เดือน และปรับคนละ 4,000 บาท จำเลยทั้งห้าให้การรับสารภาพลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงจำคุกคนละ 8 เดือน และปรับคนละ 2,000 บาท นับโทษจำเลยที่ 1 และที่ 2ต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 12099/2531 ของศาลชั้นต้นไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ของกลางริบจำเลยที่ 3 และที่ 5 อุทธรณ์ ขอให้รอการลงโทษระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ จำเลยที่ 5 ขอถอนอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์สั่งอนุญาตศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกาโดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปรากฏว่าผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นมีคำสั่งเกี่ยวกับคำร้องซึ่งจำเลยที่ 3 ขอให้รับรองให้จำเลยที่ 3 ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง โดยมีคำสั่งในฎีกาของจำเลยที่ 3 ว่า "พิเคราะห์แล้ว จำเลยที่ 3 เป็นหญิงหม้ายต้องเลี้ยงดูบุตรจึงเห็นสมควรให้ศาลสูงสุดได้วินิจฉัยอีกชั้นหนึ่งจึงอนุญาตให้ฎีกาได้ สำเนาให้โจทก์" เห็นได้ว่า คำสั่งดังกล่าวมิได้มีข้อความใดที่แสดงว่าข้อความที่ตัดสินนั้นเป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุดและอนุญาตให้ฎีกา กรณีจึงถือไม่ได้ว่า ผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษานั้นได้อนุญาตให้จำเลยที่ 3 ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายกฎีกาจำเลยที่ 3. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1881/2533พนักงานอัยการ จังหวัด สมุทรปราการโจทก์นาย จวน แคโอชา หรือ แดโอชา กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 221ผู้พิพากษาซึ่ง พิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นมีคำสั่งเกี่ยวกับคำร้องซึ่ง จำเลยที่ 3 ขอให้รับรองให้จำเลยที่ 3 ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงโดย มีคำสั่งในฎีกาของจำเลยที่ 3 ว่า"พิเคราะห์แล้ว จำเลยที่ 3 เป็นหญิงหม้ายต้อง เลี้ยงดูบุตร จึงเห็นสมควรให้ศาลสูงสุดได้ วินิจฉัยอีกชั้น หนึ่ง จึงอนุญาตให้ฎีกาได้ สำเนาให้โจทก์" ดังนี้ คำสั่งดังกล่าวมิได้มีข้อความใด ที่แสดงว่าข้อความที่ตัดสินนั้นเป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุดและอนุญาตให้ฎีกากรณีจึงถือ ไม่ได้ว่าผู้พิพากษา ซึ่ง พิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษานั้นได้ อนุญาตให้จำเลยที่ 3 ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526มาตรา 4 พระราชบัญญัติสุรา พ.ศ. 2493 มาตรา 5, 30, 31, 32, 44พระราชบัญญัติสุรา (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2497 มาตรา 4, 5, 6, 12ริบของกลาง และนับโทษจำเลยที่ 1 ที่ 2 ต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 12099/2531 ของศาลชั้นต้นจำเลยทั้งห้าให้การรับสารภาพ และจำเลยที่ 1 ที่ 2 รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งห้ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 พระราชบัญญัติสุราพ.ศ. 2493 มาตรา 5, 30, 31, 32, 44 พระราชบัญญัติสุรา (ฉบับที่ 2)พ.ศ. 2497 มาตรา 4, 5, 6, 12 ฐานทำสุราไม่ได้รับอนุญาต จำคุกคนละ 5 เดือน ฐานมีไว้ในครอบครองซึ่งสุราที่ทำขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต ปรับคนละ 1,000 บาท ฐานมีภาชนะเครื่องกลั่นสำหรับทำสุราจำคุกคนละ 5 เดือน ฐานมีแสตมป์สุราปลอม จำคุกคนละ 6 เดือน ฐานขายสุราที่ทำขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต ปรับคนละ 3,000 บาท รวมจำคุกคนละ 1 ปี 4 เดือน และปรับคนละ 4,000 บาท จำเลยทั้งห้าให้การรับสารภาพลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงจำคุกคนละ 8 เดือน และปรับคนละ 2,000 บาท นับโทษจำเลยที่ 1 และที่ 2ต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 12099/2531 ของศาลชั้นต้นไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ของกลางริบจำเลยที่ 3 และที่ 5 อุทธรณ์ ขอให้รอการลงโทษระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ จำเลยที่ 5 ขอถอนอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์สั่งอนุญาตศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกาโดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปรากฏว่าผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นมีคำสั่งเกี่ยวกับคำร้องซึ่งจำเลยที่ 3 ขอให้รับรองให้จำเลยที่ 3 ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง โดยมีคำสั่งในฎีกาของจำเลยที่ 3 ว่า "พิเคราะห์แล้ว จำเลยที่ 3 เป็นหญิงหม้ายต้องเลี้ยงดูบุตรจึงเห็นสมควรให้ศาลสูงสุดได้วินิจฉัยอีกชั้นหนึ่งจึงอนุญาตให้ฎีกาได้ สำเนาให้โจทก์" เห็นได้ว่า คำสั่งดังกล่าวมิได้มีข้อความใดที่แสดงว่าข้อความที่ตัดสินนั้นเป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุดและอนุญาตให้ฎีกา กรณีจึงถือไม่ได้ว่า ผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษานั้นได้อนุญาตให้จำเลยที่ 3 ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายกฎีกาจำเลยที่ 3.(สุวิทย์ ธีรพงษ์-ไมตรี กลั่นนุรักษ์-อุไร คังคะเกตุ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุได้มีตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาตัดสินเกี่ยวกับเรื่องนี้ซึ่งถือว่าไม่รับรองให้อุทธรณ์ หรือฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ไว้ดังนี้ 1."ขอรับรองว่า ข้อเท็จจริงในคดีนี้มีเหตุสมควรจะอ้างประกอบฎีกาได้"(ฎ 425/2495) 2."รับเป็นอุทธรณ์"(ฎ 1867/2497,1144/2499) 3."รับเป็นอุทธรณ์ของจำเลยให้นำสำเนาให้โจทก์ภายใน 15 วัน"(ฎ 1619/2506) 4."ให้รับเป็นฟ้องอุทธรณ์"(ฎ 1041/2508) 5."จำเลยอุทธรณ์ทั้งปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย เห็นควรรับอุทธรณ์ทั้งหมด จึงรับเป็นอุทธรณ์"(ฎ 636-638/2515) 6."รับเป็นคำฟ้องอุทธรณ์ สำเนาให้ฝ่ายหนึ่งแก้"(ฎ 1974/2516) 7."เนื่องจากจำเลยได้ยอมชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้เสียหายไปแล้ว 5,000 บาท กรณีมีเหตุที่ศาลสูงจะพึงใช้ดุลพินิจในทางที่เป็นคุณแก่จำเลย"(ฎ 906/2518) 8."และรับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง"(ฎ 191/2520ประชุมใหญ่) 9."จำเลยถูกพิพากษาลงโทษโดยกฎหมายซึ่งแก้ไขโทษขั้นต่ำให้สูงจากเดิมมาก สมควรให้ศาลฎีกาวินิจฉัยเพื่อเป็นบรรทัดฐานต่อไปจึงรับรองให้จำเลยทั้งหมดฎีกาได้"(ฎ 2646/2523) 10."ในฐานะเป็นองค์คณะพิจารณาคดีนี้ขอรับรองให้จำเลยฎีกาได้จำเลยฎีกาในกำหนดรับเป็นฎีกาของจำเลย"(ฎ 2851/2525) 11."จำเลยเป็นข้าราชการ มีปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายควรที่ศาลสูงจะได้พิจารณา จึงรับรองให้ฎีกาข้อเท็จจริงได้ด้วย"(ฎ 3152/2530) 12."ฎีกาของจำเลยทั้งสองมีเหตุอันควรฎีกาในข้อเท็จจริงได้จึงรับรองให้ฎีกา"(ฎ 1352/2530) สรุปแล้ว ฎีกาดังกล่าวข้างต้นส่วนมากจะไม่มีระบุหรือเขียนไว้แจ้งชัดว่าข้อที่อุทธรณ์หรือฎีกาเป็นข้อที่ตัดสินอันเป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุด ซึ่งจะหมายถึงข้อความที่ศาลชั้นต้น หรือศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า พยานหลักฐานของโจทก์และจำเลยฟังได้ว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้องหรือไม่เป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุด หรือมิฉะนั้นก็จะต้องเป็นข้อความซึ่งมีปัญหาสำคัญอันจำเป็นที่ควรจะได้รับการวินิจฉัยกลั่นกรองจากศาลสูงสุดเป็นพิเศษอีกชั้นหนึ่ง. ไพจิตรสวัสดิสาร.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526มาตรา 4 พระราชบัญญัติสุรา พ.ศ. 2493 มาตรา 5, 30, 31, 32, 44พระราชบัญญัติสุรา (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2497 มาตรา 4, 5, 6, 12ริบของกลาง และนับโทษจำเลยที่ 1 ที่ 2 ต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 12099/2531 ของศาลชั้นต้นจำเลยทั้งห้าให้การรับสารภาพ และจำเลยที่ 1 ที่ 2 รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งห้ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 พระราชบัญญัติสุราพ.ศ. 2493 มาตรา 5, 30, 31, 32, 44 พระราชบัญญัติสุรา (ฉบับที่ 2)พ.ศ. 2497 มาตรา 4, 5, 6, 12 ฐานทำสุราไม่ได้รับอนุญาต จำคุกคนละ 5 เดือน ฐานมีไว้ในครอบครองซึ่งสุราที่ทำขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต ปรับคนละ 1,000 บาท ฐานมีภาชนะเครื่องกลั่นสำหรับทำสุราจำคุกคนละ 5 เดือน ฐานมีแสตมป์สุราปลอม จำคุกคนละ 6 เดือน ฐานขายสุราที่ทำขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต ปรับคนละ 3,000 บาท รวมจำคุกคนละ 1 ปี 4 เดือน และปรับคนละ 4,000 บาท จำเลยทั้งห้าให้การรับสารภาพลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงจำคุกคนละ 8 เดือน และปรับคนละ 2,000 บาท นับโทษจำเลยที่ 1 และที่ 2ต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 12099/2531 ของศาลชั้นต้นไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ของกลางริบจำเลยที่ 3 และที่ 5 อุทธรณ์ ขอให้รอการลงโทษระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ จำเลยที่ 5 ขอถอนอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์สั่งอนุญาตศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกาโดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปรากฏว่าผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นมีคำสั่งเกี่ยวกับคำร้องซึ่งจำเลยที่ 3 ขอให้รับรองให้จำเลยที่ 3 ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง โดยมีคำสั่งในฎีกาของจำเลยที่ 3 ว่า "พิเคราะห์แล้ว จำเลยที่ 3 เป็นหญิงหม้ายต้องเลี้ยงดูบุตรจึงเห็นสมควรให้ศาลสูงสุดได้วินิจฉัยอีกชั้นหนึ่งจึงอนุญาตให้ฎีกาได้ สำเนาให้โจทก์" เห็นได้ว่า คำสั่งดังกล่าวมิได้มีข้อความใดที่แสดงว่าข้อความที่ตัดสินนั้นเป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุดและอนุญาตให้ฎีกา กรณีจึงถือไม่ได้ว่า ผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษานั้นได้อนุญาตให้จำเลยที่ 3 ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายกฎีกาจำเลยที่ 3. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1881/2533พนักงานอัยการ จังหวัด สมุทรปราการโจทก์นาย จวน แคโอชา หรือ แดโอชา กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 221ผู้พิพากษาซึ่ง พิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นมีคำสั่งเกี่ยวกับคำร้องซึ่ง จำเลยที่ 3 ขอให้รับรองให้จำเลยที่ 3 ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงโดย มีคำสั่งในฎีกาของจำเลยที่ 3 ว่า"พิเคราะห์แล้ว จำเลยที่ 3 เป็นหญิงหม้ายต้อง เลี้ยงดูบุตร จึงเห็นสมควรให้ศาลสูงสุดได้ วินิจฉัยอีกชั้น หนึ่ง จึงอนุญาตให้ฎีกาได้ สำเนาให้โจทก์" ดังนี้ คำสั่งดังกล่าวมิได้มีข้อความใด ที่แสดงว่าข้อความที่ตัดสินนั้นเป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุดและอนุญาตให้ฎีกากรณีจึงถือ ไม่ได้ว่าผู้พิพากษา ซึ่ง พิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษานั้นได้ อนุญาตให้จำเลยที่ 3 ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526มาตรา 4 พระราชบัญญัติสุรา พ.ศ. 2493 มาตรา 5, 30, 31, 32, 44พระราชบัญญัติสุรา (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2497 มาตรา 4, 5, 6, 12ริบของกลาง และนับโทษจำเลยที่ 1 ที่ 2 ต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 12099/2531 ของศาลชั้นต้นจำเลยทั้งห้าให้การรับสารภาพ และจำเลยที่ 1 ที่ 2 รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งห้ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 พระราชบัญญัติสุราพ.ศ. 2493 มาตรา 5, 30, 31, 32, 44 พระราชบัญญัติสุรา (ฉบับที่ 2)พ.ศ. 2497 มาตรา 4, 5, 6, 12 ฐานทำสุราไม่ได้รับอนุญาต จำคุกคนละ 5 เดือน ฐานมีไว้ในครอบครองซึ่งสุราที่ทำขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต ปรับคนละ 1,000 บาท ฐานมีภาชนะเครื่องกลั่นสำหรับทำสุราจำคุกคนละ 5 เดือน ฐานมีแสตมป์สุราปลอม จำคุกคนละ 6 เดือน ฐานขายสุราที่ทำขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต ปรับคนละ 3,000 บาท รวมจำคุกคนละ 1 ปี 4 เดือน และปรับคนละ 4,000 บาท จำเลยทั้งห้าให้การรับสารภาพลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงจำคุกคนละ 8 เดือน และปรับคนละ 2,000 บาท นับโทษจำเลยที่ 1 และที่ 2ต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 12099/2531 ของศาลชั้นต้นไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ของกลางริบจำเลยที่ 3 และที่ 5 อุทธรณ์ ขอให้รอการลงโทษระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ จำเลยที่ 5 ขอถอนอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์สั่งอนุญาตศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกาโดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปรากฏว่าผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นมีคำสั่งเกี่ยวกับคำร้องซึ่งจำเลยที่ 3 ขอให้รับรองให้จำเลยที่ 3 ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง โดยมีคำสั่งในฎีกาของจำเลยที่ 3 ว่า "พิเคราะห์แล้ว จำเลยที่ 3 เป็นหญิงหม้ายต้องเลี้ยงดูบุตรจึงเห็นสมควรให้ศาลสูงสุดได้วินิจฉัยอีกชั้นหนึ่งจึงอนุญาตให้ฎีกาได้ สำเนาให้โจทก์" เห็นได้ว่า คำสั่งดังกล่าวมิได้มีข้อความใดที่แสดงว่าข้อความที่ตัดสินนั้นเป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุดและอนุญาตให้ฎีกา กรณีจึงถือไม่ได้ว่า ผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษานั้นได้อนุญาตให้จำเลยที่ 3 ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายกฎีกาจำเลยที่ 3.(สุวิทย์ ธีรพงษ์-ไมตรี กลั่นนุรักษ์-อุไร คังคะเกตุ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุได้มีตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาตัดสินเกี่ยวกับเรื่องนี้ซึ่งถือว่าไม่รับรองให้อุทธรณ์ หรือฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ไว้ดังนี้ 1."ขอรับรองว่า ข้อเท็จจริงในคดีนี้มีเหตุสมควรจะอ้างประกอบฎีกาได้"(ฎ 425/2495) 2."รับเป็นอุทธรณ์"(ฎ 1867/2497,1144/2499) 3."รับเป็นอุทธรณ์ของจำเลยให้นำสำเนาให้โจทก์ภายใน 15 วัน"(ฎ 1619/2506) 4."ให้รับเป็นฟ้องอุทธรณ์"(ฎ 1041/2508) 5."จำเลยอุทธรณ์ทั้งปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย เห็นควรรับอุทธรณ์ทั้งหมด จึงรับเป็นอุทธรณ์"(ฎ 636-638/2515) 6."รับเป็นคำฟ้องอุทธรณ์ สำเนาให้ฝ่ายหนึ่งแก้"(ฎ 1974/2516) 7."เนื่องจากจำเลยได้ยอมชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้เสียหายไปแล้ว 5,000 บาท กรณีมีเหตุที่ศาลสูงจะพึงใช้ดุลพินิจในทางที่เป็นคุณแก่จำเลย"(ฎ 906/2518) 8."และรับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง"(ฎ 191/2520ประชุมใหญ่) 9."จำเลยถูกพิพากษาลงโทษโดยกฎหมายซึ่งแก้ไขโทษขั้นต่ำให้สูงจากเดิมมาก สมควรให้ศาลฎีกาวินิจฉัยเพื่อเป็นบรรทัดฐานต่อไปจึงรับรองให้จำเลยทั้งหมดฎีกาได้"(ฎ 2646/2523) 10."ในฐานะเป็นองค์คณะพิจารณาคดีนี้ขอรับรองให้จำเลยฎีกาได้จำเลยฎีกาในกำหนดรับเป็นฎีกาของจำเลย"(ฎ 2851/2525) 11."จำเลยเป็นข้าราชการ มีปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายควรที่ศาลสูงจะได้พิจารณา จึงรับรองให้ฎีกาข้อเท็จจริงได้ด้วย"(ฎ 3152/2530) 12."ฎีกาของจำเลยทั้งสองมีเหตุอันควรฎีกาในข้อเท็จจริงได้จึงรับรองให้ฎีกา"(ฎ 1352/2530) สรุปแล้ว ฎีกาดังกล่าวข้างต้นส่วนมากจะไม่มีระบุหรือเขียนไว้แจ้งชัดว่าข้อที่อุทธรณ์หรือฎีกาเป็นข้อที่ตัดสินอันเป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุด ซึ่งจะหมายถึงข้อความที่ศาลชั้นต้น หรือศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า พยานหลักฐานของโจทก์และจำเลยฟังได้ว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้องหรือไม่เป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุด หรือมิฉะนั้นก็จะต้องเป็นข้อความซึ่งมีปัญหาสำคัญอันจำเป็นที่ควรจะได้รับการวินิจฉัยกลั่นกรองจากศาลสูงสุดเป็นพิเศษอีกชั้นหนึ่ง. ไพจิตรสวัสดิสาร.