คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2402/2530หลักกฎหมาย: โจทก์ประกอบกิจการเปิดบริการลูกค้ารวม 5 ประเภท ได้แก่การบริหารร่างกาย อบ ตัวด้วยไอน้ำแบบซาวน่า กระชับกล้ามเนื้อด้วยไฟฟ้าเรียกว่า เอส.ซี. ลดตะโพกด้วยเครื่องสั่นและลดหน้าท้องเรียกว่า อาร์.ซี. และนวด ในสถานที่แห่งเดียวกันโดยคิดค่าบริการรวมกันตามจำนวนครั้งที่มารับบริการ กิจการของโจทก์ถือได้ว่าเป็นการให้บริการในสถานอาบน้ำ นวด หรืออบ ตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการหรือสถานนวด หรืออบ ตัวอย่างอื่นตามความหมายในบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด 2 โจทก์จะต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 10ของรายรับ.โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ประกอบกิจการเป็นสถานบริหารร่างกายส่งเสริมสุขภาพและกายบำบัดเพื่อให้ร่างกายมีส่วนสัดสวยงามและบำรุงร่างกายตลอดจนฟื้นฟูสมรรถภาพด้วยวิธีการบริหารร่างกายเป็นหลัก การที่เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การประกอบกิจการค้าของโจทก์ทุกอย่าง เป็นการให้บริการในสถานอาบน้ำ นวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริหารหรือสถานนวดตัวอย่างอื่น ให้โจทก์เสียภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด2 ในอัตราร้อยละ 10 ของรายรับทั้งหมดจึงไม่ชอบด้วกฎหมาย ขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีของเจ้าพนักงานงานประเมิน และเพิกถอนคำวินิขฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จำเลยให้การว่า แม้กิจการค้าของโจทก์จะเป็นสถานบริการอาบน้ำนวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการหรือไม่ก็ตาม แต่กิจการของโจทก์ก็เป็นกิจการรับจ้างทำของให้บริการในสถานนวดหรืออบตัวอย่างอื่นซึ่งโจทก์ก็ต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 10 ของรายรับเช่นการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จึงชอบด้วยเหตุผลและหลักกฎหมายแล้วขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่า กิจการของโจทก์มีวัตถุประสงค์ให้ลูกค้าบริหารร่างกาย ลดน้ำหนัก เพื่อส่งเสริมสุขภาพ การนวดและอบตัวเป็นเพียงส่วนประกอบส่วนหนึ่งเท่านั้น รายรับจากการนวดตัวโจทก์ได้แยกประเภทจากรายรับประเภทอื่นและได้นำไปเสียภาษีการค้าตามบัญชีอัตราภาษีการค้าแล้ว ที่เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ทำการประเมินและวินิจฉัยอุทธรณ์ให้โจทก์เสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 10 ของยอดรายรับทุกประเภททั้งหมดจึงไม่ชอบ พิพากษาเพิกถอนการประเมินภาษีการค้าของเจ้าพนักงานประเมิน ตามแบบแจ้งการประเมินภาษีการค้าเลขที่ใบแจ้งภาษีอากร 1041/3/04917 และเลขที่ใบแจ้งภาษีอากร 1041/3/14918 ลงวันที่ 31 มกราคม 2527และคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์เลขที่ 45ก./2529/2 และเลขที่ 45 ข./2529/2 ลงวันที่ 13 มีนาคม 2529จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาในปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสี่ว่า โจทก์ได้ประกอบกิจการรับจ้างทำของ ่ตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด 2ซึ่งจะต้องเสียภาษีการค้าร้อยละ 10 ตามคำสั่งของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์หรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "แม้กิจการของโจทก์ดังกล่าวจะเป็นสถานที่ที่มีบริการอาบน้ำ นวดหรืออบตัว ซึ่งมีผู้บริการให้แก่ลูกค้าเพื่อให้บริการโดยหวังประโยชน์ในทางการค้ารวมอยู่ด้วยตรงตามพระราชบัญญัติสถานบริการ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2521 บัญญัติไว้แต่โจทก์อ้างว่ากิจการของโจทก์ไม่ใช่สถานบริการตามบทกฎหมายดังกล่าว แต่ก็เห็นว่า บัญชีอัตราภาษีการค้า ประเภทการค้า 4 ชนิด 2ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2521 และใช้บังคับอยู่ในขณะพิพาท ได้บัญญัติถึงการให้บริการในสถานอาบน้ำนวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการและได้บัญญัติรวมถึง การให้บริการในสถานนวด หรืออบตัวอย่างอื่นด้วย ดังนั้นแม้โจทก์จะอ้างว่ากิจการของโจทก์ไม่ใช่สถานบริการตามพระราชบัญญัติสถานบริการ แต่โจทก์ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ากิจการของโจทก์เป็นการให้บริการในสถานนวดหรืออบตัวอย่างอื่น ตามความหมายในบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด 2 ที่แก้ไขแล้วดังจำเลยทั้งสี่ฎีกาปัญหาที่ต่างนำสืบโต้แย้งกันต่อไปมีว่า กิจการของโจทก์ซึ่งได้แบ่งเป็นประเภทดังกล่าวแล้วนั้น พยานโจทก์ต่างเบิกความทำนองเดียวกันว่าแต่ละประเภทแยกเป็นสัดส่วนเป็นแผนก ๆ ไป ลูกค้ามีสิทธิจะเลือกรับบริการจากโจทก์ในประเภทใดหรือหลายประเภทก็ได้ ซึ่งโจทก์ได้ออกใบเสร็จระบุประเภทที่ลูกค้าเข้ารับบริการไว้รวมทั้งรายได้ที่โจทก์ได้รับจากลูกค้าก็ได้มีการลงรายงานรายรับแยกประเภทไว้ปรากฏตามเอกสารหมาย จ.7 และ จ.8 ส่วนฝ่ายจำเลยนำสืบโต้แย้งว่าโจทก์คิดค่าบริการเป็นคอร์ส แล้วแต่จำนวนครั้งที่จะมารับบริการ โดยได้ความจากนางศรีวัฒนา เกษมสุวรรณ หัวหน้าฝ่ายควบคุมการตรวจสอบกาองตรวจภาษีอากรของจำเลยที่ 1 ซึ่งได้ไปติดต่อและได้รับคำชี้แจงจากเจ้าหน้าที่ของโจทก์ดังกล่าวแล้ว นางสาววรรณี เศรษฐธนารักษ์ นิติกรประจำกองคดีของจำเลยที่ 1 ซึ่งเคยไปรับบริการจากโจทก์ก็ให้การทำนองเดียวกันว่าโจทก์คิดค่าบริการทั้งหมด 60 ครั้ง เป็นเงิน7,000 บาท ในเงื่อนไขว่า ลดน้ำหนักได้ตั้งแต่ 10 กิโลกรัมขึ้นไปศาลฎีกาเห็นว่าไม่ว่าโจทก์จะแยกประเภทการให้บริการเป็นแผนก ๆหรือไม่ก็ตาม ก็เห็นได้ชัดว่าการให้บริการลูกค้าทั้งห้าประเภทดังกล่าวแล้ว ก็ล้วนแต่เป็นการให้บริการในสถานอาบน้ำ นวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ หรือสถานนวด หรืออบตัวอย่างอื่นตามความหมายดังที่บัญญัติไว้ในบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า4 ชนิด 2 ซึ่งโจทก์จะต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 10 อขงรายรับทั้งสิ้น โจทก์หาชอบที่จะแยกบริการที่โจทก์อ้างว่าไม่ใช่เป็นการนวดตัวออกจากบริการนวดตัวเพื่อเสียภาษีการค้าต่างหากจากการนวดตัวดังโจทก์แก้ฎีกาได้ไม่ เพราะการให้บริการดังกล่าวทั้งหมด ต่างก็มีการให้บริการในสถานที่ซึ่งอยู่ในความหมายของกฎหมายดังกล่าวแล้วแห่งเดียวกันนั่นเอง แม้โจทก์จะอ้างว่ากิจการของโจทก์เป็นการออกกำลังกาย หรือส่งเสริมสุขภาพอนามัยด้วยการบริหารร่างกายโดยมีผู้เชี่ยวชาญคอยควบคุมดูแลด้วยดังโจทก์แก้ฎีกาก็ตามก็หาทำให้กิจการของโจทก์กลายเป็นไม่ใช่การให้บริการในสถานอาบน้ำนวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ หรือสถานนวดหรืออบตัวอย่างอื่น ตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด 2 ไปไม่คำสั่งของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จึงชอบแล้ว ที่ศาลภาษีอากรกลางให้เพิกถอนคำสั่งและคำวินิจฉัยดังกล่าว ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย อุทธรณ์จำเลยทั้งสี่ฟังขึ้น"พิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2402/2530บริษัทเวิลด์ฟิกเกอร์เซนเตอร์แอนด์เฮ็ลท์คลับ จำกัดโจทก์กรมสรรพากร กับพวกจำเลย ป.รัษฎากร บัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด 2โจทก์ประกอบกิจการเปิดบริการลูกค้ารวม 5 ประเภท ได้แก่การบริหารร่างกาย อบ ตัวด้วยไอน้ำแบบซาวน่า กระชับกล้ามเนื้อด้วยไฟฟ้าเรียกว่า เอส.ซี. ลดตะโพกด้วยเครื่องสั่นและลดหน้าท้องเรียกว่า อาร์.ซี. และนวด ในสถานที่แห่งเดียวกันโดยคิดค่าบริการรวมกันตามจำนวนครั้งที่มารับบริการ กิจการของโจทก์ถือได้ว่าเป็นการให้บริการในสถานอาบน้ำ นวด หรืออบ ตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการหรือสถานนวด หรืออบ ตัวอย่างอื่นตามความหมายในบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด 2 โจทก์จะต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 10ของรายรับ.โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ประกอบกิจการเป็นสถานบริหารร่างกายส่งเสริมสุขภาพและกายบำบัดเพื่อให้ร่างกายมีส่วนสัดสวยงามและบำรุงร่างกายตลอดจนฟื้นฟูสมรรถภาพด้วยวิธีการบริหารร่างกายเป็นหลัก การที่เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การประกอบกิจการค้าของโจทก์ทุกอย่าง เป็นการให้บริการในสถานอาบน้ำ นวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริหารหรือสถานนวดตัวอย่างอื่น ให้โจทก์เสียภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด2 ในอัตราร้อยละ 10 ของรายรับทั้งหมดจึงไม่ชอบด้วกฎหมาย ขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีของเจ้าพนักงานงานประเมิน และเพิกถอนคำวินิขฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จำเลยให้การว่า แม้กิจการค้าของโจทก์จะเป็นสถานบริการอาบน้ำนวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการหรือไม่ก็ตาม แต่กิจการของโจทก์ก็เป็นกิจการรับจ้างทำของให้บริการในสถานนวดหรืออบตัวอย่างอื่นซึ่งโจทก์ก็ต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 10 ของรายรับเช่นการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จึงชอบด้วยเหตุผลและหลักกฎหมายแล้วขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่า กิจการของโจทก์มีวัตถุประสงค์ให้ลูกค้าบริหารร่างกาย ลดน้ำหนัก เพื่อส่งเสริมสุขภาพ การนวดและอบตัวเป็นเพียงส่วนประกอบส่วนหนึ่งเท่านั้น รายรับจากการนวดตัวโจทก์ได้แยกประเภทจากรายรับประเภทอื่นและได้นำไปเสียภาษีการค้าตามบัญชีอัตราภาษีการค้าแล้ว ที่เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ทำการประเมินและวินิจฉัยอุทธรณ์ให้โจทก์เสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 10 ของยอดรายรับทุกประเภททั้งหมดจึงไม่ชอบ พิพากษาเพิกถอนการประเมินภาษีการค้าของเจ้าพนักงานประเมิน ตามแบบแจ้งการประเมินภาษีการค้าเลขที่ใบแจ้งภาษีอากร 1041/3/04917 และเลขที่ใบแจ้งภาษีอากร 1041/3/14918 ลงวันที่ 31 มกราคม 2527และคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์เลขที่ 45ก./2529/2 และเลขที่ 45 ข./2529/2 ลงวันที่ 13 มีนาคม 2529จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาในปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสี่ว่า โจทก์ได้ประกอบกิจการรับจ้างทำของ ่ตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด 2ซึ่งจะต้องเสียภาษีการค้าร้อยละ 10 ตามคำสั่งของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์หรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "แม้กิจการของโจทก์ดังกล่าวจะเป็นสถานที่ที่มีบริการอาบน้ำ นวดหรืออบตัว ซึ่งมีผู้บริการให้แก่ลูกค้าเพื่อให้บริการโดยหวังประโยชน์ในทางการค้ารวมอยู่ด้วยตรงตามพระราชบัญญัติสถานบริการ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2521 บัญญัติไว้แต่โจทก์อ้างว่ากิจการของโจทก์ไม่ใช่สถานบริการตามบทกฎหมายดังกล่าว แต่ก็เห็นว่า บัญชีอัตราภาษีการค้า ประเภทการค้า 4 ชนิด 2ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2521 และใช้บังคับอยู่ในขณะพิพาท ได้บัญญัติถึงการให้บริการในสถานอาบน้ำนวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการและได้บัญญัติรวมถึง การให้บริการในสถานนวด หรืออบตัวอย่างอื่นด้วย ดังนั้นแม้โจทก์จะอ้างว่ากิจการของโจทก์ไม่ใช่สถานบริการตามพระราชบัญญัติสถานบริการ แต่โจทก์ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ากิจการของโจทก์เป็นการให้บริการในสถานนวดหรืออบตัวอย่างอื่น ตามความหมายในบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด 2 ที่แก้ไขแล้วดังจำเลยทั้งสี่ฎีกาปัญหาที่ต่างนำสืบโต้แย้งกันต่อไปมีว่า กิจการของโจทก์ซึ่งได้แบ่งเป็นประเภทดังกล่าวแล้วนั้น พยานโจทก์ต่างเบิกความทำนองเดียวกันว่าแต่ละประเภทแยกเป็นสัดส่วนเป็นแผนก ๆ ไป ลูกค้ามีสิทธิจะเลือกรับบริการจากโจทก์ในประเภทใดหรือหลายประเภทก็ได้ ซึ่งโจทก์ได้ออกใบเสร็จระบุประเภทที่ลูกค้าเข้ารับบริการไว้รวมทั้งรายได้ที่โจทก์ได้รับจากลูกค้าก็ได้มีการลงรายงานรายรับแยกประเภทไว้ปรากฏตามเอกสารหมาย จ.7 และ จ.8 ส่วนฝ่ายจำเลยนำสืบโต้แย้งว่าโจทก์คิดค่าบริการเป็นคอร์ส แล้วแต่จำนวนครั้งที่จะมารับบริการ โดยได้ความจากนางศรีวัฒนา เกษมสุวรรณ หัวหน้าฝ่ายควบคุมการตรวจสอบกาองตรวจภาษีอากรของจำเลยที่ 1 ซึ่งได้ไปติดต่อและได้รับคำชี้แจงจากเจ้าหน้าที่ของโจทก์ดังกล่าวแล้ว นางสาววรรณี เศรษฐธนารักษ์ นิติกรประจำกองคดีของจำเลยที่ 1 ซึ่งเคยไปรับบริการจากโจทก์ก็ให้การทำนองเดียวกันว่าโจทก์คิดค่าบริการทั้งหมด 60 ครั้ง เป็นเงิน7,000 บาท ในเงื่อนไขว่า ลดน้ำหนักได้ตั้งแต่ 10 กิโลกรัมขึ้นไปศาลฎีกาเห็นว่าไม่ว่าโจทก์จะแยกประเภทการให้บริการเป็นแผนก ๆหรือไม่ก็ตาม ก็เห็นได้ชัดว่าการให้บริการลูกค้าทั้งห้าประเภทดังกล่าวแล้ว ก็ล้วนแต่เป็นการให้บริการในสถานอาบน้ำ นวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ หรือสถานนวด หรืออบตัวอย่างอื่นตามความหมายดังที่บัญญัติไว้ในบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า4 ชนิด 2 ซึ่งโจทก์จะต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 10 อขงรายรับทั้งสิ้น โจทก์หาชอบที่จะแยกบริการที่โจทก์อ้างว่าไม่ใช่เป็นการนวดตัวออกจากบริการนวดตัวเพื่อเสียภาษีการค้าต่างหากจากการนวดตัวดังโจทก์แก้ฎีกาได้ไม่ เพราะการให้บริการดังกล่าวทั้งหมด ต่างก็มีการให้บริการในสถานที่ซึ่งอยู่ในความหมายของกฎหมายดังกล่าวแล้วแห่งเดียวกันนั่นเอง แม้โจทก์จะอ้างว่ากิจการของโจทก์เป็นการออกกำลังกาย หรือส่งเสริมสุขภาพอนามัยด้วยการบริหารร่างกายโดยมีผู้เชี่ยวชาญคอยควบคุมดูแลด้วยดังโจทก์แก้ฎีกาก็ตามก็หาทำให้กิจการของโจทก์กลายเป็นไม่ใช่การให้บริการในสถานอาบน้ำนวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ หรือสถานนวดหรืออบตัวอย่างอื่น ตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด 2 ไปไม่คำสั่งของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จึงชอบแล้ว ที่ศาลภาษีอากรกลางให้เพิกถอนคำสั่งและคำวินิจฉัยดังกล่าว ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย อุทธรณ์จำเลยทั้งสี่ฟังขึ้น"พิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์.(วิฑูรย์ ตั้งตรงจิตต์-ชูเชิด รักตะบุตร์-สมศักดิ์ จูสวัสดิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกานี้มีข้อน่าคิดสองประการดังต่อไปนี้ คือ ประการแรก การประกอบกิจการให้บริการบริหารร่างกายเพื่อสุขภาพกายภาพบำบัด ลดความอ้วนให้ร่างกายมีส่วนสัดและออกกำลังกายต่าง ๆหลังจากนั้นแล้วมีการให้บริการอาบน้ำ อบตัว นวดกล้ามเนื้อกิจการดังกล่าวนี้เปิดให้บริการแพร่หลายในเมืองใหญ่ ๆ ที่ต่างประเทศเพราะชีวิตชาวเมืองใหญ่ ๆ นั้น ไม่มีสถานที่พอจะใช้ออกกำลังกายทั้งเครื่องมือเครื่องใช้ที่จะจัดซื้อมาแต่ละอย่างแต่ละประเภทล้วนราคาสูงมากจึงมีกิจการดังกล่าวเปิดให้บริการแก่ลูกค้ามาใช้บริการแล้วเก็บค่าบริการเป็นครั้งคราวไปส่วนตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 การรับจ้างทำของ ชนิด 2 การให้บริการในสถานอาบน้ำ นวด หรืออบตัว ตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ หรือสถานนวด หรืออบตัวอย่างอื่น ซึ่งให้ผู้ประกอบกิจการเสียภาษีการค้าร้อยละ 10 ของรายรับนั้น เห็นได้ว่าเรียกเก็บในอัตราสูงกว่ารายรับจากการจ้างทำของทั่วไป ซึ่งเก็บเพียงอัตราร้อยละ 3 เท่านั้นแสดงว่ากฎหมายมุ่งหมายเก็บภาษีการค้าจากการอาบ อบ นวดที่ให้บริการแก่ ชายขี้เมื่อย ทั้งหลาย ให้รับภาระภาษีแพงเพราะเป็นบริการที่ฟุ่มเฟื่อย ดังนั้น ผู้เขียนจึงเห็นว่า คำว่า หรือ สถานนวดหรืออบตัวอย่างอื่นนั้นต้องเป็น การค้าประเภทเดียวกันหรือคล้ายคลึงกับการให้บริการสถานอาบน้ำนวด หรืออบตัว ตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการด้วย เช่น การนวดแผนโบราณ (ดูเหมือนต้องขออนุญาตตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ) กิจการของโจทก์ไม่เป็นสถานบริการตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ แต่ศาลฎีกาวินิจฉัยโดยเหตุผลว่ากิจการของโจทก์มีการให้บริการอาบ อบ นวดตัวด้วย จึงต้องเสียภาษีการค้าอัตราร้อยละ 10 ด้วยเหตุผลตามคำวินิจฉัยดังกล่าวนี้น่าเป็นห่วงว่า สโมสรโรงแรมต่าง ๆ ในประเทศไทย และที่ผู้เขียนไปเห็นมาที่ศาลภาษีอากรในประเทศสหรัฐฯ มีห้องบริการดังกล่าวและห้องอบตัวและอาบน้ำ(ห้องซาวน่า) แก่ผู้พิพากษาและข้าราชการด้วยสถานที่ดังกล่าวนั้นไม่กลายเป็นสถานบริการอาบ อบ นวด ต้องเสียภาษีการค้าร้อยละ 10ของรายรับไปหรือ ซึ่งผู้เขียนก็เห็นว่า รัฐไม่พึงเก็บภาษีจากสถานบริการที่จัดทำเพื่อส่งเสริมสุขภาพของประชาชนเสียด้วยซ้ำไปหาใช่ว่า กิจการใดถ้ามีสถานที่บริการให้ลูกค้า หรือสมาชิก อาบน้ำชำระร่างกาย มีห้องซาวน่าอบตัว เป็นสถานบริการอาบ อบ นวดไปเสียหมด สรุปแล้วในประการแรก ผู้เขียนตีความคำว่า อาบ อบ นวด ในสถานบริการหรือที่เรียกกันทั่วไปว่า ลงอ่าง กับการให้บริการอาบน้ำอบตัว และนวดตัวภายหลังการออกกำลังกายมีวัตถุที่ประสงค์แตกต่างกันจึงไม่น่าต้องเสียภาษีการค้าในประเภทเดียวกัน ประการที่สอง ศาลฎีกาดูเหมือนจะวางหลักว่า กิจการค้าที่ให้บริการ 5 ประเภทนั้นถ้าประเภทหนึ่งประเภทใดไปเข้าประเภทการค้าที่มีอัตราภาษีการค้าสูงแล้ว การค้าประเภทอื่นซึ่งต้องเสียภาษีการค้าต่ำกว่านั้นต้องมารวมเสียภาษีการค้าในอัตราเดียวกัน คืออัตราสูงด้วยทั้งหมด ถ้าความเข้าใจของผู้เขียนไม่ผิด ผู้เขียนเป็นห่วงว่าข้อวินิจฉัยดังกล่าวจะกระทบกระเทือนต่อระบบเศรษฐกิจของประเทศและค่าครองชีพของประชาชนมาก ภาษีการค้านั้น มีหลักการจัดเก็บภาษีตามประเภทการค้าเป็นอย่าง ๆ แต่ละประเภทไปสุดแท้แต่นโยบายของรัฐ ดังจะเห็นได้ว่าในประเภทการค้า 4 การรับจ้างทำของนี้เอง ชนิด 1 คงเรียกเก็บอัตราร้อยละ 3 แต่ถ้าบริการอาบอบนวด(ลงอ่าง) เก็บอัตราร้อยละ 10 เพราะถือเป็นกิจการฟุ่มเฟือย เป็นต้น ดังนั้น ถ้าตีความว่าบุคคลที่มีรายรับจากประเภทการค้าหลายประเภทหลายชนิดรวมกันต้องเสียภาษีการค้าประเภทที่มีอัตราสูงที่สุดแล้ว ย่อมผิดหลักการบัญชีทั่วไปประกอบกับหลักการเก็บภาษีเงินได้ ไม่ใช่ว่า ประเภทการค้าที่ขาดทุนไม่ต้องเสียภาษี ส่วนประเภทการค้าที่กำไรต้องนำไปเสียภาษีโดยไม่ยอมให้นำผลขาดทุนของประเภทการค้าที่ขาดทุนมาหัก (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3545/2528) ผู้เขียนจึงเห็นว่า หลักการจัดเก็บภาษีการค้า มุ่งเก็บในอัตราสูงจากรายรับที่เป็นสินค้าฟุ่มเฟื่อย แต่เก็บในอัตราต่ำ หรือยกเว้นไม่เก็บเลยจากรายรับที่เป็นสินค้าจำเป็น ต่อการครองชีพของประชาชนดังนั้น กิจการใดมีการค้าหลายประเภทก็ชอบจะจัดเก็บภาษีการค้าตามประเภทการค้าแต่ละอย่างแต่ละประเภทแต่ละชนิดไป หาใช่นำมารวมให้เสียในประเภทการค้าสูงสุดไม่ เมื่อการจัดเก็บในอัตราสูงประเภทเดียวกระทบกระเทือนต่อราคาต้นทุนพ่อค้าผู้เสียภาษีก็จะแยกประเภทการค้าเป็นนิติบุคคลต่างหากหรือให้เช่าการค้าประเภทที่ต้องเสียภาษีการค้าอัตราสูงให้แก่บุคคลอื่นไป ต้นทุนของสินค้าหรือบริการย่อมต้องสูงตามไปเพราะค่าใช้จ่ายที่ต้องแยกนิติบุคคลหรือให้เช่าย่อมกระทบกระเทือนต่อผู้บริโภค สรุปอีกที ผู้เขียนเห็นว่าคำพิพากษาศาลฎีกานี้ ถ้าจะวินิจฉัยในปัญหาข้อเท็จจริงว่า รายการทุกประเภทนั้นตามข้อเท็จจริงเป็นรายการเดียวกัน มีการให้บริการรวมเป็นคอร์สเดียวกัน จึงถือว่าเป็นรายรับประเภทการค้า 4 ชนิด 2 ก็จะมีผลเฉพาะคดีนี้ไม่กระทบถึงเรื่องอื่น ๆ. อัมพรณตะถั่วทุ่ง.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ประกอบกิจการเป็นสถานบริหารร่างกายส่งเสริมสุขภาพและกายบำบัดเพื่อให้ร่างกายมีส่วนสัดสวยงามและบำรุงร่างกายตลอดจนฟื้นฟูสมรรถภาพด้วยวิธีการบริหารร่างกายเป็นหลัก การที่เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การประกอบกิจการค้าของโจทก์ทุกอย่าง เป็นการให้บริการในสถานอาบน้ำ นวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริหารหรือสถานนวดตัวอย่างอื่น ให้โจทก์เสียภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด2 ในอัตราร้อยละ 10 ของรายรับทั้งหมดจึงไม่ชอบด้วกฎหมาย ขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีของเจ้าพนักงานงานประเมิน และเพิกถอนคำวินิขฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จำเลยให้การว่า แม้กิจการค้าของโจทก์จะเป็นสถานบริการอาบน้ำนวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการหรือไม่ก็ตาม แต่กิจการของโจทก์ก็เป็นกิจการรับจ้างทำของให้บริการในสถานนวดหรืออบตัวอย่างอื่นซึ่งโจทก์ก็ต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 10 ของรายรับเช่นการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จึงชอบด้วยเหตุผลและหลักกฎหมายแล้วขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่า กิจการของโจทก์มีวัตถุประสงค์ให้ลูกค้าบริหารร่างกาย ลดน้ำหนัก เพื่อส่งเสริมสุขภาพ การนวดและอบตัวเป็นเพียงส่วนประกอบส่วนหนึ่งเท่านั้น รายรับจากการนวดตัวโจทก์ได้แยกประเภทจากรายรับประเภทอื่นและได้นำไปเสียภาษีการค้าตามบัญชีอัตราภาษีการค้าแล้ว ที่เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ทำการประเมินและวินิจฉัยอุทธรณ์ให้โจทก์เสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 10 ของยอดรายรับทุกประเภททั้งหมดจึงไม่ชอบ พิพากษาเพิกถอนการประเมินภาษีการค้าของเจ้าพนักงานประเมิน ตามแบบแจ้งการประเมินภาษีการค้าเลขที่ใบแจ้งภาษีอากร 1041/3/04917 และเลขที่ใบแจ้งภาษีอากร 1041/3/14918 ลงวันที่ 31 มกราคม 2527และคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์เลขที่ 45ก./2529/2 และเลขที่ 45 ข./2529/2 ลงวันที่ 13 มีนาคม 2529จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาในปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสี่ว่า โจทก์ได้ประกอบกิจการรับจ้างทำของ ่ตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด 2ซึ่งจะต้องเสียภาษีการค้าร้อยละ 10 ตามคำสั่งของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์หรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "แม้กิจการของโจทก์ดังกล่าวจะเป็นสถานที่ที่มีบริการอาบน้ำ นวดหรืออบตัว ซึ่งมีผู้บริการให้แก่ลูกค้าเพื่อให้บริการโดยหวังประโยชน์ในทางการค้ารวมอยู่ด้วยตรงตามพระราชบัญญัติสถานบริการ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2521 บัญญัติไว้แต่โจทก์อ้างว่ากิจการของโจทก์ไม่ใช่สถานบริการตามบทกฎหมายดังกล่าว แต่ก็เห็นว่า บัญชีอัตราภาษีการค้า ประเภทการค้า 4 ชนิด 2ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2521 และใช้บังคับอยู่ในขณะพิพาท ได้บัญญัติถึงการให้บริการในสถานอาบน้ำนวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการและได้บัญญัติรวมถึง การให้บริการในสถานนวด หรืออบตัวอย่างอื่นด้วย ดังนั้นแม้โจทก์จะอ้างว่ากิจการของโจทก์ไม่ใช่สถานบริการตามพระราชบัญญัติสถานบริการ แต่โจทก์ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ากิจการของโจทก์เป็นการให้บริการในสถานนวดหรืออบตัวอย่างอื่น ตามความหมายในบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด 2 ที่แก้ไขแล้วดังจำเลยทั้งสี่ฎีกาปัญหาที่ต่างนำสืบโต้แย้งกันต่อไปมีว่า กิจการของโจทก์ซึ่งได้แบ่งเป็นประเภทดังกล่าวแล้วนั้น พยานโจทก์ต่างเบิกความทำนองเดียวกันว่าแต่ละประเภทแยกเป็นสัดส่วนเป็นแผนก ๆ ไป ลูกค้ามีสิทธิจะเลือกรับบริการจากโจทก์ในประเภทใดหรือหลายประเภทก็ได้ ซึ่งโจทก์ได้ออกใบเสร็จระบุประเภทที่ลูกค้าเข้ารับบริการไว้รวมทั้งรายได้ที่โจทก์ได้รับจากลูกค้าก็ได้มีการลงรายงานรายรับแยกประเภทไว้ปรากฏตามเอกสารหมาย จ.7 และ จ.8 ส่วนฝ่ายจำเลยนำสืบโต้แย้งว่าโจทก์คิดค่าบริการเป็นคอร์ส แล้วแต่จำนวนครั้งที่จะมารับบริการ โดยได้ความจากนางศรีวัฒนา เกษมสุวรรณ หัวหน้าฝ่ายควบคุมการตรวจสอบกาองตรวจภาษีอากรของจำเลยที่ 1 ซึ่งได้ไปติดต่อและได้รับคำชี้แจงจากเจ้าหน้าที่ของโจทก์ดังกล่าวแล้ว นางสาววรรณี เศรษฐธนารักษ์ นิติกรประจำกองคดีของจำเลยที่ 1 ซึ่งเคยไปรับบริการจากโจทก์ก็ให้การทำนองเดียวกันว่าโจทก์คิดค่าบริการทั้งหมด 60 ครั้ง เป็นเงิน7,000 บาท ในเงื่อนไขว่า ลดน้ำหนักได้ตั้งแต่ 10 กิโลกรัมขึ้นไปศาลฎีกาเห็นว่าไม่ว่าโจทก์จะแยกประเภทการให้บริการเป็นแผนก ๆหรือไม่ก็ตาม ก็เห็นได้ชัดว่าการให้บริการลูกค้าทั้งห้าประเภทดังกล่าวแล้ว ก็ล้วนแต่เป็นการให้บริการในสถานอาบน้ำ นวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ หรือสถานนวด หรืออบตัวอย่างอื่นตามความหมายดังที่บัญญัติไว้ในบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า4 ชนิด 2 ซึ่งโจทก์จะต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 10 อขงรายรับทั้งสิ้น โจทก์หาชอบที่จะแยกบริการที่โจทก์อ้างว่าไม่ใช่เป็นการนวดตัวออกจากบริการนวดตัวเพื่อเสียภาษีการค้าต่างหากจากการนวดตัวดังโจทก์แก้ฎีกาได้ไม่ เพราะการให้บริการดังกล่าวทั้งหมด ต่างก็มีการให้บริการในสถานที่ซึ่งอยู่ในความหมายของกฎหมายดังกล่าวแล้วแห่งเดียวกันนั่นเอง แม้โจทก์จะอ้างว่ากิจการของโจทก์เป็นการออกกำลังกาย หรือส่งเสริมสุขภาพอนามัยด้วยการบริหารร่างกายโดยมีผู้เชี่ยวชาญคอยควบคุมดูแลด้วยดังโจทก์แก้ฎีกาก็ตามก็หาทำให้กิจการของโจทก์กลายเป็นไม่ใช่การให้บริการในสถานอาบน้ำนวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ หรือสถานนวดหรืออบตัวอย่างอื่น ตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด 2 ไปไม่คำสั่งของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จึงชอบแล้ว ที่ศาลภาษีอากรกลางให้เพิกถอนคำสั่งและคำวินิจฉัยดังกล่าว ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย อุทธรณ์จำเลยทั้งสี่ฟังขึ้น"พิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2402/2530บริษัทเวิลด์ฟิกเกอร์เซนเตอร์แอนด์เฮ็ลท์คลับ จำกัดโจทก์กรมสรรพากร กับพวกจำเลย ป.รัษฎากร บัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด 2โจทก์ประกอบกิจการเปิดบริการลูกค้ารวม 5 ประเภท ได้แก่การบริหารร่างกาย อบ ตัวด้วยไอน้ำแบบซาวน่า กระชับกล้ามเนื้อด้วยไฟฟ้าเรียกว่า เอส.ซี. ลดตะโพกด้วยเครื่องสั่นและลดหน้าท้องเรียกว่า อาร์.ซี. และนวด ในสถานที่แห่งเดียวกันโดยคิดค่าบริการรวมกันตามจำนวนครั้งที่มารับบริการ กิจการของโจทก์ถือได้ว่าเป็นการให้บริการในสถานอาบน้ำ นวด หรืออบ ตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการหรือสถานนวด หรืออบ ตัวอย่างอื่นตามความหมายในบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด 2 โจทก์จะต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 10ของรายรับ.โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ประกอบกิจการเป็นสถานบริหารร่างกายส่งเสริมสุขภาพและกายบำบัดเพื่อให้ร่างกายมีส่วนสัดสวยงามและบำรุงร่างกายตลอดจนฟื้นฟูสมรรถภาพด้วยวิธีการบริหารร่างกายเป็นหลัก การที่เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การประกอบกิจการค้าของโจทก์ทุกอย่าง เป็นการให้บริการในสถานอาบน้ำ นวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริหารหรือสถานนวดตัวอย่างอื่น ให้โจทก์เสียภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด2 ในอัตราร้อยละ 10 ของรายรับทั้งหมดจึงไม่ชอบด้วกฎหมาย ขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีของเจ้าพนักงานงานประเมิน และเพิกถอนคำวินิขฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จำเลยให้การว่า แม้กิจการค้าของโจทก์จะเป็นสถานบริการอาบน้ำนวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการหรือไม่ก็ตาม แต่กิจการของโจทก์ก็เป็นกิจการรับจ้างทำของให้บริการในสถานนวดหรืออบตัวอย่างอื่นซึ่งโจทก์ก็ต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 10 ของรายรับเช่นการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จึงชอบด้วยเหตุผลและหลักกฎหมายแล้วขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่า กิจการของโจทก์มีวัตถุประสงค์ให้ลูกค้าบริหารร่างกาย ลดน้ำหนัก เพื่อส่งเสริมสุขภาพ การนวดและอบตัวเป็นเพียงส่วนประกอบส่วนหนึ่งเท่านั้น รายรับจากการนวดตัวโจทก์ได้แยกประเภทจากรายรับประเภทอื่นและได้นำไปเสียภาษีการค้าตามบัญชีอัตราภาษีการค้าแล้ว ที่เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ทำการประเมินและวินิจฉัยอุทธรณ์ให้โจทก์เสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 10 ของยอดรายรับทุกประเภททั้งหมดจึงไม่ชอบ พิพากษาเพิกถอนการประเมินภาษีการค้าของเจ้าพนักงานประเมิน ตามแบบแจ้งการประเมินภาษีการค้าเลขที่ใบแจ้งภาษีอากร 1041/3/04917 และเลขที่ใบแจ้งภาษีอากร 1041/3/14918 ลงวันที่ 31 มกราคม 2527และคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์เลขที่ 45ก./2529/2 และเลขที่ 45 ข./2529/2 ลงวันที่ 13 มีนาคม 2529จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาในปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสี่ว่า โจทก์ได้ประกอบกิจการรับจ้างทำของ ่ตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด 2ซึ่งจะต้องเสียภาษีการค้าร้อยละ 10 ตามคำสั่งของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์หรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "แม้กิจการของโจทก์ดังกล่าวจะเป็นสถานที่ที่มีบริการอาบน้ำ นวดหรืออบตัว ซึ่งมีผู้บริการให้แก่ลูกค้าเพื่อให้บริการโดยหวังประโยชน์ในทางการค้ารวมอยู่ด้วยตรงตามพระราชบัญญัติสถานบริการ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2521 บัญญัติไว้แต่โจทก์อ้างว่ากิจการของโจทก์ไม่ใช่สถานบริการตามบทกฎหมายดังกล่าว แต่ก็เห็นว่า บัญชีอัตราภาษีการค้า ประเภทการค้า 4 ชนิด 2ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2521 และใช้บังคับอยู่ในขณะพิพาท ได้บัญญัติถึงการให้บริการในสถานอาบน้ำนวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการและได้บัญญัติรวมถึง การให้บริการในสถานนวด หรืออบตัวอย่างอื่นด้วย ดังนั้นแม้โจทก์จะอ้างว่ากิจการของโจทก์ไม่ใช่สถานบริการตามพระราชบัญญัติสถานบริการ แต่โจทก์ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ากิจการของโจทก์เป็นการให้บริการในสถานนวดหรืออบตัวอย่างอื่น ตามความหมายในบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด 2 ที่แก้ไขแล้วดังจำเลยทั้งสี่ฎีกาปัญหาที่ต่างนำสืบโต้แย้งกันต่อไปมีว่า กิจการของโจทก์ซึ่งได้แบ่งเป็นประเภทดังกล่าวแล้วนั้น พยานโจทก์ต่างเบิกความทำนองเดียวกันว่าแต่ละประเภทแยกเป็นสัดส่วนเป็นแผนก ๆ ไป ลูกค้ามีสิทธิจะเลือกรับบริการจากโจทก์ในประเภทใดหรือหลายประเภทก็ได้ ซึ่งโจทก์ได้ออกใบเสร็จระบุประเภทที่ลูกค้าเข้ารับบริการไว้รวมทั้งรายได้ที่โจทก์ได้รับจากลูกค้าก็ได้มีการลงรายงานรายรับแยกประเภทไว้ปรากฏตามเอกสารหมาย จ.7 และ จ.8 ส่วนฝ่ายจำเลยนำสืบโต้แย้งว่าโจทก์คิดค่าบริการเป็นคอร์ส แล้วแต่จำนวนครั้งที่จะมารับบริการ โดยได้ความจากนางศรีวัฒนา เกษมสุวรรณ หัวหน้าฝ่ายควบคุมการตรวจสอบกาองตรวจภาษีอากรของจำเลยที่ 1 ซึ่งได้ไปติดต่อและได้รับคำชี้แจงจากเจ้าหน้าที่ของโจทก์ดังกล่าวแล้ว นางสาววรรณี เศรษฐธนารักษ์ นิติกรประจำกองคดีของจำเลยที่ 1 ซึ่งเคยไปรับบริการจากโจทก์ก็ให้การทำนองเดียวกันว่าโจทก์คิดค่าบริการทั้งหมด 60 ครั้ง เป็นเงิน7,000 บาท ในเงื่อนไขว่า ลดน้ำหนักได้ตั้งแต่ 10 กิโลกรัมขึ้นไปศาลฎีกาเห็นว่าไม่ว่าโจทก์จะแยกประเภทการให้บริการเป็นแผนก ๆหรือไม่ก็ตาม ก็เห็นได้ชัดว่าการให้บริการลูกค้าทั้งห้าประเภทดังกล่าวแล้ว ก็ล้วนแต่เป็นการให้บริการในสถานอาบน้ำ นวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ หรือสถานนวด หรืออบตัวอย่างอื่นตามความหมายดังที่บัญญัติไว้ในบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า4 ชนิด 2 ซึ่งโจทก์จะต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 10 อขงรายรับทั้งสิ้น โจทก์หาชอบที่จะแยกบริการที่โจทก์อ้างว่าไม่ใช่เป็นการนวดตัวออกจากบริการนวดตัวเพื่อเสียภาษีการค้าต่างหากจากการนวดตัวดังโจทก์แก้ฎีกาได้ไม่ เพราะการให้บริการดังกล่าวทั้งหมด ต่างก็มีการให้บริการในสถานที่ซึ่งอยู่ในความหมายของกฎหมายดังกล่าวแล้วแห่งเดียวกันนั่นเอง แม้โจทก์จะอ้างว่ากิจการของโจทก์เป็นการออกกำลังกาย หรือส่งเสริมสุขภาพอนามัยด้วยการบริหารร่างกายโดยมีผู้เชี่ยวชาญคอยควบคุมดูแลด้วยดังโจทก์แก้ฎีกาก็ตามก็หาทำให้กิจการของโจทก์กลายเป็นไม่ใช่การให้บริการในสถานอาบน้ำนวดหรืออบตัวตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ หรือสถานนวดหรืออบตัวอย่างอื่น ตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 ชนิด 2 ไปไม่คำสั่งของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จึงชอบแล้ว ที่ศาลภาษีอากรกลางให้เพิกถอนคำสั่งและคำวินิจฉัยดังกล่าว ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย อุทธรณ์จำเลยทั้งสี่ฟังขึ้น"พิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์.(วิฑูรย์ ตั้งตรงจิตต์-ชูเชิด รักตะบุตร์-สมศักดิ์ จูสวัสดิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกานี้มีข้อน่าคิดสองประการดังต่อไปนี้ คือ ประการแรก การประกอบกิจการให้บริการบริหารร่างกายเพื่อสุขภาพกายภาพบำบัด ลดความอ้วนให้ร่างกายมีส่วนสัดและออกกำลังกายต่าง ๆหลังจากนั้นแล้วมีการให้บริการอาบน้ำ อบตัว นวดกล้ามเนื้อกิจการดังกล่าวนี้เปิดให้บริการแพร่หลายในเมืองใหญ่ ๆ ที่ต่างประเทศเพราะชีวิตชาวเมืองใหญ่ ๆ นั้น ไม่มีสถานที่พอจะใช้ออกกำลังกายทั้งเครื่องมือเครื่องใช้ที่จะจัดซื้อมาแต่ละอย่างแต่ละประเภทล้วนราคาสูงมากจึงมีกิจการดังกล่าวเปิดให้บริการแก่ลูกค้ามาใช้บริการแล้วเก็บค่าบริการเป็นครั้งคราวไปส่วนตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 4 การรับจ้างทำของ ชนิด 2 การให้บริการในสถานอาบน้ำ นวด หรืออบตัว ตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ หรือสถานนวด หรืออบตัวอย่างอื่น ซึ่งให้ผู้ประกอบกิจการเสียภาษีการค้าร้อยละ 10 ของรายรับนั้น เห็นได้ว่าเรียกเก็บในอัตราสูงกว่ารายรับจากการจ้างทำของทั่วไป ซึ่งเก็บเพียงอัตราร้อยละ 3 เท่านั้นแสดงว่ากฎหมายมุ่งหมายเก็บภาษีการค้าจากการอาบ อบ นวดที่ให้บริการแก่ ชายขี้เมื่อย ทั้งหลาย ให้รับภาระภาษีแพงเพราะเป็นบริการที่ฟุ่มเฟื่อย ดังนั้น ผู้เขียนจึงเห็นว่า คำว่า หรือ สถานนวดหรืออบตัวอย่างอื่นนั้นต้องเป็น การค้าประเภทเดียวกันหรือคล้ายคลึงกับการให้บริการสถานอาบน้ำนวด หรืออบตัว ตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการด้วย เช่น การนวดแผนโบราณ (ดูเหมือนต้องขออนุญาตตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ) กิจการของโจทก์ไม่เป็นสถานบริการตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ แต่ศาลฎีกาวินิจฉัยโดยเหตุผลว่ากิจการของโจทก์มีการให้บริการอาบ อบ นวดตัวด้วย จึงต้องเสียภาษีการค้าอัตราร้อยละ 10 ด้วยเหตุผลตามคำวินิจฉัยดังกล่าวนี้น่าเป็นห่วงว่า สโมสรโรงแรมต่าง ๆ ในประเทศไทย และที่ผู้เขียนไปเห็นมาที่ศาลภาษีอากรในประเทศสหรัฐฯ มีห้องบริการดังกล่าวและห้องอบตัวและอาบน้ำ(ห้องซาวน่า) แก่ผู้พิพากษาและข้าราชการด้วยสถานที่ดังกล่าวนั้นไม่กลายเป็นสถานบริการอาบ อบ นวด ต้องเสียภาษีการค้าร้อยละ 10ของรายรับไปหรือ ซึ่งผู้เขียนก็เห็นว่า รัฐไม่พึงเก็บภาษีจากสถานบริการที่จัดทำเพื่อส่งเสริมสุขภาพของประชาชนเสียด้วยซ้ำไปหาใช่ว่า กิจการใดถ้ามีสถานที่บริการให้ลูกค้า หรือสมาชิก อาบน้ำชำระร่างกาย มีห้องซาวน่าอบตัว เป็นสถานบริการอาบ อบ นวดไปเสียหมด สรุปแล้วในประการแรก ผู้เขียนตีความคำว่า อาบ อบ นวด ในสถานบริการหรือที่เรียกกันทั่วไปว่า ลงอ่าง กับการให้บริการอาบน้ำอบตัว และนวดตัวภายหลังการออกกำลังกายมีวัตถุที่ประสงค์แตกต่างกันจึงไม่น่าต้องเสียภาษีการค้าในประเภทเดียวกัน ประการที่สอง ศาลฎีกาดูเหมือนจะวางหลักว่า กิจการค้าที่ให้บริการ 5 ประเภทนั้นถ้าประเภทหนึ่งประเภทใดไปเข้าประเภทการค้าที่มีอัตราภาษีการค้าสูงแล้ว การค้าประเภทอื่นซึ่งต้องเสียภาษีการค้าต่ำกว่านั้นต้องมารวมเสียภาษีการค้าในอัตราเดียวกัน คืออัตราสูงด้วยทั้งหมด ถ้าความเข้าใจของผู้เขียนไม่ผิด ผู้เขียนเป็นห่วงว่าข้อวินิจฉัยดังกล่าวจะกระทบกระเทือนต่อระบบเศรษฐกิจของประเทศและค่าครองชีพของประชาชนมาก ภาษีการค้านั้น มีหลักการจัดเก็บภาษีตามประเภทการค้าเป็นอย่าง ๆ แต่ละประเภทไปสุดแท้แต่นโยบายของรัฐ ดังจะเห็นได้ว่าในประเภทการค้า 4 การรับจ้างทำของนี้เอง ชนิด 1 คงเรียกเก็บอัตราร้อยละ 3 แต่ถ้าบริการอาบอบนวด(ลงอ่าง) เก็บอัตราร้อยละ 10 เพราะถือเป็นกิจการฟุ่มเฟือย เป็นต้น ดังนั้น ถ้าตีความว่าบุคคลที่มีรายรับจากประเภทการค้าหลายประเภทหลายชนิดรวมกันต้องเสียภาษีการค้าประเภทที่มีอัตราสูงที่สุดแล้ว ย่อมผิดหลักการบัญชีทั่วไปประกอบกับหลักการเก็บภาษีเงินได้ ไม่ใช่ว่า ประเภทการค้าที่ขาดทุนไม่ต้องเสียภาษี ส่วนประเภทการค้าที่กำไรต้องนำไปเสียภาษีโดยไม่ยอมให้นำผลขาดทุนของประเภทการค้าที่ขาดทุนมาหัก (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3545/2528) ผู้เขียนจึงเห็นว่า หลักการจัดเก็บภาษีการค้า มุ่งเก็บในอัตราสูงจากรายรับที่เป็นสินค้าฟุ่มเฟื่อย แต่เก็บในอัตราต่ำ หรือยกเว้นไม่เก็บเลยจากรายรับที่เป็นสินค้าจำเป็น ต่อการครองชีพของประชาชนดังนั้น กิจการใดมีการค้าหลายประเภทก็ชอบจะจัดเก็บภาษีการค้าตามประเภทการค้าแต่ละอย่างแต่ละประเภทแต่ละชนิดไป หาใช่นำมารวมให้เสียในประเภทการค้าสูงสุดไม่ เมื่อการจัดเก็บในอัตราสูงประเภทเดียวกระทบกระเทือนต่อราคาต้นทุนพ่อค้าผู้เสียภาษีก็จะแยกประเภทการค้าเป็นนิติบุคคลต่างหากหรือให้เช่าการค้าประเภทที่ต้องเสียภาษีการค้าอัตราสูงให้แก่บุคคลอื่นไป ต้นทุนของสินค้าหรือบริการย่อมต้องสูงตามไปเพราะค่าใช้จ่ายที่ต้องแยกนิติบุคคลหรือให้เช่าย่อมกระทบกระเทือนต่อผู้บริโภค สรุปอีกที ผู้เขียนเห็นว่าคำพิพากษาศาลฎีกานี้ ถ้าจะวินิจฉัยในปัญหาข้อเท็จจริงว่า รายการทุกประเภทนั้นตามข้อเท็จจริงเป็นรายการเดียวกัน มีการให้บริการรวมเป็นคอร์สเดียวกัน จึงถือว่าเป็นรายรับประเภทการค้า 4 ชนิด 2 ก็จะมีผลเฉพาะคดีนี้ไม่กระทบถึงเรื่องอื่น ๆ. อัมพรณตะถั่วทุ่ง.