คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 235/2540หลักกฎหมาย: โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยออกเช็คสั่งจ่ายเงินให้แก่ผู้เสียหายเพื่อชำระหนี้เงินกู้ซึ่งเป็นหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมายต่อมาธนาคารตามเช็คปฎิเสธการจ่ายเงินจำเลยให้การรับสารภาพข้อเท็จจริงจึงฟังได้ดังฟ้องของโจทก์จำเลยจะมาโต้เถียงในชั้นฎีกาว่าขณะที่จำเลยออกเช็คนั้นยังไม่มีหนี้ที่จะต้องชำระจึงมิใช่เป็นการออกเช็คเพื่อชำระหนี้ที่บังคับได้ตามกฎหมายการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตามฟ้องนั้นหาได้ไม่เพราะเป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่จำเลยให้การรับสารภาพแล้วทั้งยังเป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นฎีกาซึ่งเป็นปัญหาที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค2อีกด้วยฎีกาของจำเลยจึงเป็นฎีกาที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา249วรรคหนึ่งประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา15ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์2537 เวลากลางวัน จำเลยออกเช็คธนาคารกรุงไทย จำกัด สั่งจ่ายเงินจำนวน 900,000 บาท ชำระหนี้เงินกู้ซึ่งจำเลยกู้ยืมไปจากนางสุนีย์ อาติเกิด ผู้เสียหาย ซึ่งเป็นหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมาย หลังจากที่เช็คฉบับดังกล่าวถึงกำหนดชำระเงินแล้ว ผู้เสียหายนำเช็คไปเรียกเก็บเงิน แต่ธนาคารตามเช็คปฎิเสธการจ่ายเงิน ให้เหตุผลว่า โปรดติดต่อผู้สั่งจ่าย ทั้งนี้จำเลยออกเช็คโดยมีเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค จำเลยเป็นบุคคลเดียวกันกับจำเลยในคดีหมายเลขดำที่ 164/2538, 244/2538 และคดีหมายเลขแดงที่ 503/2538 ของศาลชั้นต้น ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534 มาตรา 4 และนับโทษต่อจากคดีดังกล่าวด้วยจำเลยให้การรับสารภาพภายหลังโจทก์นำสืบพยาน 1 ปาก ต่อมาขอเปลี่ยนจากรับสารภาพเป็นปฎิเสธตลอดข้อหา ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตและจำเลยรับว่าเป็นบุคคลเดียวกันกับจำเลยในคดีหมายเลขดำที่164/2538, 244/2538 และหมายเลขแดงที่ 503/2538 ของศาลชั้นต้นศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ โดยอัยการพิเศษประจำเขต 5 ซึ่งได้รับมอบหมายอัยการสูงสุดรับรองให้อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับเป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534มาตรา 4 ให้จำคุก 1 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 6 เดือน นับโทษต่อจากคดีอาญาหมายเลขแดงที่503/2538 ของศาลชั้นต้นจำเลย ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า เมื่อวันที่15 กุมภาพันธ์ 2537 เวลากลางวัน จำเลยออกเช็คธนาคารกรุงไทยจำกัด สาขาลำปาง ลงวันที่ 15 มีนาคม 2537 สั่งจ่ายเงินจำนวน900,000 บาท มอบให้แก่นางสุนีย์ อาติเกิด ผู้เสียหายเพื่อชำระหนี้เงินกู้ซึ่งเป็นหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมายต่อมาวันที่ 29 มีนาคม 2537 ผู้เสียหายนำเช็คดังกล่าวไปเรียกเก็บเงิน ธนาคารตามเช็คปฎิเสธการจ่ายเงินโดยให้เหตุผลว่า โปรดติดต่อผู้สั่งจ่าย ทั้งนี้จำเลยออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค ออกเช็คให้ใช้เงินที่มีจำนวนสูงกว่าจำนวนเงินที่มีอยู่ในบัญชีอันจะพึงให้ใช้เงินได้และในขณะที่ออกเช็คนั้นไม่มีเงินอยู่ในบัญชีอันจะพึงให้ใช้เงินได้ ดังนี้ เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพ ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ดังฟ้องของโจทก์ จำเลยจะมาโต้เถียงในชั้นฎีกาว่าขณะที่จำเลยออกเช็คนั้นยังไม่มีหนี้ที่จะต้องชำระจึงมิใช่เป็นการออกเช็คเพื่อชำระหนี้ที่บังคับได้ตามกฎหมายการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตามฟ้องนั้นหาได้ไม่ เพราะเป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่จำเลยให้การรับสารภาพแล้ว ทั้งยังเป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นฎีกาซึ่งเป็นปัญหาที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยขอในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 2 อีกด้วย ฎีกาของจำเลยดังกล่าวจึงเป็นฎีกาที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายกฎีกาของจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 235/2540พนักงานอัยการประจำศาลแขวงลำปางโจทก์นางสาว บุษกร คำแปล่งจำเลย ป.วิ.พ. ม. 249 ป.วิ.อ. ม. 15โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยออกเช็คสั่งจ่ายเงินให้แก่ผู้เสียหายเพื่อชำระหนี้เงินกู้ซึ่งเป็นหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมายต่อมาธนาคารตามเช็คปฎิเสธการจ่ายเงินจำเลยให้การรับสารภาพข้อเท็จจริงจึงฟังได้ดังฟ้องของโจทก์จำเลยจะมาโต้เถียงในชั้นฎีกาว่าขณะที่จำเลยออกเช็คนั้นยังไม่มีหนี้ที่จะต้องชำระจึงมิใช่เป็นการออกเช็คเพื่อชำระหนี้ที่บังคับได้ตามกฎหมายการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตามฟ้องนั้นหาได้ไม่เพราะเป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่จำเลยให้การรับสารภาพแล้วทั้งยังเป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นฎีกาซึ่งเป็นปัญหาที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค2อีกด้วยฎีกาของจำเลยจึงเป็นฎีกาที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา249วรรคหนึ่งประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา15ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์2537 เวลากลางวัน จำเลยออกเช็คธนาคารกรุงไทย จำกัด สั่งจ่ายเงินจำนวน 900,000 บาท ชำระหนี้เงินกู้ซึ่งจำเลยกู้ยืมไปจากนางสุนีย์ อาติเกิด ผู้เสียหาย ซึ่งเป็นหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมาย หลังจากที่เช็คฉบับดังกล่าวถึงกำหนดชำระเงินแล้ว ผู้เสียหายนำเช็คไปเรียกเก็บเงิน แต่ธนาคารตามเช็คปฎิเสธการจ่ายเงิน ให้เหตุผลว่า โปรดติดต่อผู้สั่งจ่าย ทั้งนี้จำเลยออกเช็คโดยมีเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค จำเลยเป็นบุคคลเดียวกันกับจำเลยในคดีหมายเลขดำที่ 164/2538, 244/2538 และคดีหมายเลขแดงที่ 503/2538 ของศาลชั้นต้น ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534 มาตรา 4 และนับโทษต่อจากคดีดังกล่าวด้วยจำเลยให้การรับสารภาพภายหลังโจทก์นำสืบพยาน 1 ปาก ต่อมาขอเปลี่ยนจากรับสารภาพเป็นปฎิเสธตลอดข้อหา ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตและจำเลยรับว่าเป็นบุคคลเดียวกันกับจำเลยในคดีหมายเลขดำที่164/2538, 244/2538 และหมายเลขแดงที่ 503/2538 ของศาลชั้นต้นศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ โดยอัยการพิเศษประจำเขต 5 ซึ่งได้รับมอบหมายอัยการสูงสุดรับรองให้อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับเป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534มาตรา 4 ให้จำคุก 1 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 6 เดือน นับโทษต่อจากคดีอาญาหมายเลขแดงที่503/2538 ของศาลชั้นต้นจำเลย ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า เมื่อวันที่15 กุมภาพันธ์ 2537 เวลากลางวัน จำเลยออกเช็คธนาคารกรุงไทยจำกัด สาขาลำปาง ลงวันที่ 15 มีนาคม 2537 สั่งจ่ายเงินจำนวน900,000 บาท มอบให้แก่นางสุนีย์ อาติเกิด ผู้เสียหายเพื่อชำระหนี้เงินกู้ซึ่งเป็นหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมายต่อมาวันที่ 29 มีนาคม 2537 ผู้เสียหายนำเช็คดังกล่าวไปเรียกเก็บเงิน ธนาคารตามเช็คปฎิเสธการจ่ายเงินโดยให้เหตุผลว่า โปรดติดต่อผู้สั่งจ่าย ทั้งนี้จำเลยออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค ออกเช็คให้ใช้เงินที่มีจำนวนสูงกว่าจำนวนเงินที่มีอยู่ในบัญชีอันจะพึงให้ใช้เงินได้และในขณะที่ออกเช็คนั้นไม่มีเงินอยู่ในบัญชีอันจะพึงให้ใช้เงินได้ ดังนี้ เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพ ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ดังฟ้องของโจทก์ จำเลยจะมาโต้เถียงในชั้นฎีกาว่าขณะที่จำเลยออกเช็คนั้นยังไม่มีหนี้ที่จะต้องชำระจึงมิใช่เป็นการออกเช็คเพื่อชำระหนี้ที่บังคับได้ตามกฎหมายการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตามฟ้องนั้นหาได้ไม่ เพราะเป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่จำเลยให้การรับสารภาพแล้ว ทั้งยังเป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นฎีกาซึ่งเป็นปัญหาที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยขอในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 2 อีกด้วย ฎีกาของจำเลยดังกล่าวจึงเป็นฎีกาที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายกฎีกาของจำเลย(พิธี อุปปาติก-ไพศาล รางชางกูร-ยรรยง ปานุราช)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1.คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คฯจำเลยให้การปฎิเสธหลังจากสืบพยานปากผู้เสียหายจบคำซักถามของโจทก์คดีก็เลื่อนไปให้จำเลยถามค้านในนัดต่อไปนัดต่อมาจำเลยขอให้การใหม่เป็นการรับสารภาพและจะผ่อนชำระหนี้ให้ผู้เสียหายนัดต่อมาจำเลยยื่นคำร้องขอถอนคำให้การรับสารภาพเป็นปฎิเสธอีกครั้งแต่ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับจำเลยฎีกาศาลฎีกาพิพากษายกฎีกา 2.จำเลยฎีกาว่าขณะออกเช็คยังไม่มีหนี้ที่จะต้องชำระการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดศาลฎีกาเห็นว่าเป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่จำเลยให้การรับสารภาพแล้วและเป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นฎีกาซึ่งเป็นปัญหาที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์คดีนี้เมื่อจำเลยยื่นคำร้องขอถอนคำให้การรับสารภาพเป็นให้การใหม่ปฎิเสธอ้างว่าเช็คพิพาทไม่มีมูลหนี้แต่ศาลไม่อนุญาตให้แก้ไขคำให้การฉะนั้นปัญหาเรื่องเช็คไม่มีมูลหนี้จึงเท่ากับว่าไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาในศาลชั้นต้น 3.จำเลยรับสารภาพแต่ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโดยศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า"ได้ความจากผู้เสียหายว่าจำเลยออกเช็คตามฟ้องให้เพื่อชำระหนี้เงินกู้ในวันเดียวกันกับที่จำเลยทำสัญญากู้เมื่อพิจารณาสัญญากู้ในตอนต้นได้ระบุรายละเอียดเช็คพิพาทตรงกับเช็คตามฟ้องแสดงให้เห็นว่าก่อนจำเลยออกเช็คพิพาทมอบให้ผู้เสียหายจำเลยเองก็ยังมิได้ทำหลักฐานการกู้เงินเพราะต้องมีการออกเช็คพิพาทแล้วจำเลยจึงสามารถนำรายละเอียดของเช็คมากรอกข้อความในสัญญากู้ภายหลังฟังได้ว่าจำเลยออกเช็คพิพาทมอบให้ผู้เสียหายแล้วจึงทำสัญญากู้ขึ้นจึงมิใช่เป็นการออกเช็คเพื่อชำระหนี้ที่ยังคับได้ตามกฎหมายการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิด"การวินิจฉัยของศาลชั้นต้นโดยข้อเท็จจริงจากพยานบุคคลยังไม่ยุติแล้ววินิจฉัยอนุมานเหตุผลความเป็นไปจากสัญญากู้และเช็คเป็นการวินิจฉัยแบบตรรกวิทยามากกว่าการวินิจฉัยปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา95,104ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา15,226 4.มีข้อน่าพิจารณาประการสุดท้ายเกี่ยวกับการขอแก้ไขคำให้การจำเลยในชั้นพิจารณาแม้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา163วรรคสองจะเปิดช่องให้จำเลยขอแก้ไขคำให้การได้ก่อนศาลชั้นต้นพิพากษาก็ตามแต่ศาลก็มีดุลพินิจที่จะอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้แก้ไข(ที่อนุญาตให้แก้ไขดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่677/2485,1298/2501,2665/2515,2389/2525ที่ไม่อนุญาตให้แก้ไขดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่555/2501,667/2508)แม้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยแก้ไขเพิ่มเติม(ฉบับที่5)พุทธศักราช2538มาตรา29วรรคแรกในคดีอาญาให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าผู้ต้องหาหรือจำเลยไม่มีความผิดอันเป็นสิทธิมนุษยชนชั้นมูลฐานแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าการขอแก้ไขคำให้การของจำเลยจะทำไปได้ตามอำเภอใจโดยไม่มีกฎเกณฑ์ทั้งศาลมีดุลพินิจที่จะไม่เชื่อคำให้การใหม่จำเลยก็ได้ ประทีบอ่าววิจิตรกุลคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์2537 เวลากลางวัน จำเลยออกเช็คธนาคารกรุงไทย จำกัด สั่งจ่ายเงินจำนวน 900,000 บาท ชำระหนี้เงินกู้ซึ่งจำเลยกู้ยืมไปจากนางสุนีย์ อาติเกิด ผู้เสียหาย ซึ่งเป็นหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมาย หลังจากที่เช็คฉบับดังกล่าวถึงกำหนดชำระเงินแล้ว ผู้เสียหายนำเช็คไปเรียกเก็บเงิน แต่ธนาคารตามเช็คปฎิเสธการจ่ายเงิน ให้เหตุผลว่า โปรดติดต่อผู้สั่งจ่าย ทั้งนี้จำเลยออกเช็คโดยมีเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค จำเลยเป็นบุคคลเดียวกันกับจำเลยในคดีหมายเลขดำที่ 164/2538, 244/2538 และคดีหมายเลขแดงที่ 503/2538 ของศาลชั้นต้น ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534 มาตรา 4 และนับโทษต่อจากคดีดังกล่าวด้วยจำเลยให้การรับสารภาพภายหลังโจทก์นำสืบพยาน 1 ปาก ต่อมาขอเปลี่ยนจากรับสารภาพเป็นปฎิเสธตลอดข้อหา ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตและจำเลยรับว่าเป็นบุคคลเดียวกันกับจำเลยในคดีหมายเลขดำที่164/2538, 244/2538 และหมายเลขแดงที่ 503/2538 ของศาลชั้นต้นศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ โดยอัยการพิเศษประจำเขต 5 ซึ่งได้รับมอบหมายอัยการสูงสุดรับรองให้อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับเป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534มาตรา 4 ให้จำคุก 1 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 6 เดือน นับโทษต่อจากคดีอาญาหมายเลขแดงที่503/2538 ของศาลชั้นต้นจำเลย ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า เมื่อวันที่15 กุมภาพันธ์ 2537 เวลากลางวัน จำเลยออกเช็คธนาคารกรุงไทยจำกัด สาขาลำปาง ลงวันที่ 15 มีนาคม 2537 สั่งจ่ายเงินจำนวน900,000 บาท มอบให้แก่นางสุนีย์ อาติเกิด ผู้เสียหายเพื่อชำระหนี้เงินกู้ซึ่งเป็นหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมายต่อมาวันที่ 29 มีนาคม 2537 ผู้เสียหายนำเช็คดังกล่าวไปเรียกเก็บเงิน ธนาคารตามเช็คปฎิเสธการจ่ายเงินโดยให้เหตุผลว่า โปรดติดต่อผู้สั่งจ่าย ทั้งนี้จำเลยออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค ออกเช็คให้ใช้เงินที่มีจำนวนสูงกว่าจำนวนเงินที่มีอยู่ในบัญชีอันจะพึงให้ใช้เงินได้และในขณะที่ออกเช็คนั้นไม่มีเงินอยู่ในบัญชีอันจะพึงให้ใช้เงินได้ ดังนี้ เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพ ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ดังฟ้องของโจทก์ จำเลยจะมาโต้เถียงในชั้นฎีกาว่าขณะที่จำเลยออกเช็คนั้นยังไม่มีหนี้ที่จะต้องชำระจึงมิใช่เป็นการออกเช็คเพื่อชำระหนี้ที่บังคับได้ตามกฎหมายการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตามฟ้องนั้นหาได้ไม่ เพราะเป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่จำเลยให้การรับสารภาพแล้ว ทั้งยังเป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นฎีกาซึ่งเป็นปัญหาที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยขอในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 2 อีกด้วย ฎีกาของจำเลยดังกล่าวจึงเป็นฎีกาที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายกฎีกาของจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 235/2540พนักงานอัยการประจำศาลแขวงลำปางโจทก์นางสาว บุษกร คำแปล่งจำเลย ป.วิ.พ. ม. 249 ป.วิ.อ. ม. 15โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยออกเช็คสั่งจ่ายเงินให้แก่ผู้เสียหายเพื่อชำระหนี้เงินกู้ซึ่งเป็นหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมายต่อมาธนาคารตามเช็คปฎิเสธการจ่ายเงินจำเลยให้การรับสารภาพข้อเท็จจริงจึงฟังได้ดังฟ้องของโจทก์จำเลยจะมาโต้เถียงในชั้นฎีกาว่าขณะที่จำเลยออกเช็คนั้นยังไม่มีหนี้ที่จะต้องชำระจึงมิใช่เป็นการออกเช็คเพื่อชำระหนี้ที่บังคับได้ตามกฎหมายการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตามฟ้องนั้นหาได้ไม่เพราะเป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่จำเลยให้การรับสารภาพแล้วทั้งยังเป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นฎีกาซึ่งเป็นปัญหาที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค2อีกด้วยฎีกาของจำเลยจึงเป็นฎีกาที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา249วรรคหนึ่งประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา15ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์2537 เวลากลางวัน จำเลยออกเช็คธนาคารกรุงไทย จำกัด สั่งจ่ายเงินจำนวน 900,000 บาท ชำระหนี้เงินกู้ซึ่งจำเลยกู้ยืมไปจากนางสุนีย์ อาติเกิด ผู้เสียหาย ซึ่งเป็นหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมาย หลังจากที่เช็คฉบับดังกล่าวถึงกำหนดชำระเงินแล้ว ผู้เสียหายนำเช็คไปเรียกเก็บเงิน แต่ธนาคารตามเช็คปฎิเสธการจ่ายเงิน ให้เหตุผลว่า โปรดติดต่อผู้สั่งจ่าย ทั้งนี้จำเลยออกเช็คโดยมีเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค จำเลยเป็นบุคคลเดียวกันกับจำเลยในคดีหมายเลขดำที่ 164/2538, 244/2538 และคดีหมายเลขแดงที่ 503/2538 ของศาลชั้นต้น ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534 มาตรา 4 และนับโทษต่อจากคดีดังกล่าวด้วยจำเลยให้การรับสารภาพภายหลังโจทก์นำสืบพยาน 1 ปาก ต่อมาขอเปลี่ยนจากรับสารภาพเป็นปฎิเสธตลอดข้อหา ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตและจำเลยรับว่าเป็นบุคคลเดียวกันกับจำเลยในคดีหมายเลขดำที่164/2538, 244/2538 และหมายเลขแดงที่ 503/2538 ของศาลชั้นต้นศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ โดยอัยการพิเศษประจำเขต 5 ซึ่งได้รับมอบหมายอัยการสูงสุดรับรองให้อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับเป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534มาตรา 4 ให้จำคุก 1 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 6 เดือน นับโทษต่อจากคดีอาญาหมายเลขแดงที่503/2538 ของศาลชั้นต้นจำเลย ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า เมื่อวันที่15 กุมภาพันธ์ 2537 เวลากลางวัน จำเลยออกเช็คธนาคารกรุงไทยจำกัด สาขาลำปาง ลงวันที่ 15 มีนาคม 2537 สั่งจ่ายเงินจำนวน900,000 บาท มอบให้แก่นางสุนีย์ อาติเกิด ผู้เสียหายเพื่อชำระหนี้เงินกู้ซึ่งเป็นหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมายต่อมาวันที่ 29 มีนาคม 2537 ผู้เสียหายนำเช็คดังกล่าวไปเรียกเก็บเงิน ธนาคารตามเช็คปฎิเสธการจ่ายเงินโดยให้เหตุผลว่า โปรดติดต่อผู้สั่งจ่าย ทั้งนี้จำเลยออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค ออกเช็คให้ใช้เงินที่มีจำนวนสูงกว่าจำนวนเงินที่มีอยู่ในบัญชีอันจะพึงให้ใช้เงินได้และในขณะที่ออกเช็คนั้นไม่มีเงินอยู่ในบัญชีอันจะพึงให้ใช้เงินได้ ดังนี้ เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพ ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ดังฟ้องของโจทก์ จำเลยจะมาโต้เถียงในชั้นฎีกาว่าขณะที่จำเลยออกเช็คนั้นยังไม่มีหนี้ที่จะต้องชำระจึงมิใช่เป็นการออกเช็คเพื่อชำระหนี้ที่บังคับได้ตามกฎหมายการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตามฟ้องนั้นหาได้ไม่ เพราะเป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่จำเลยให้การรับสารภาพแล้ว ทั้งยังเป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นฎีกาซึ่งเป็นปัญหาที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยขอในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 2 อีกด้วย ฎีกาของจำเลยดังกล่าวจึงเป็นฎีกาที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายกฎีกาของจำเลย(พิธี อุปปาติก-ไพศาล รางชางกูร-ยรรยง ปานุราช)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1.คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คฯจำเลยให้การปฎิเสธหลังจากสืบพยานปากผู้เสียหายจบคำซักถามของโจทก์คดีก็เลื่อนไปให้จำเลยถามค้านในนัดต่อไปนัดต่อมาจำเลยขอให้การใหม่เป็นการรับสารภาพและจะผ่อนชำระหนี้ให้ผู้เสียหายนัดต่อมาจำเลยยื่นคำร้องขอถอนคำให้การรับสารภาพเป็นปฎิเสธอีกครั้งแต่ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับจำเลยฎีกาศาลฎีกาพิพากษายกฎีกา 2.จำเลยฎีกาว่าขณะออกเช็คยังไม่มีหนี้ที่จะต้องชำระการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดศาลฎีกาเห็นว่าเป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่จำเลยให้การรับสารภาพแล้วและเป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นฎีกาซึ่งเป็นปัญหาที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์คดีนี้เมื่อจำเลยยื่นคำร้องขอถอนคำให้การรับสารภาพเป็นให้การใหม่ปฎิเสธอ้างว่าเช็คพิพาทไม่มีมูลหนี้แต่ศาลไม่อนุญาตให้แก้ไขคำให้การฉะนั้นปัญหาเรื่องเช็คไม่มีมูลหนี้จึงเท่ากับว่าไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาในศาลชั้นต้น 3.จำเลยรับสารภาพแต่ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโดยศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า"ได้ความจากผู้เสียหายว่าจำเลยออกเช็คตามฟ้องให้เพื่อชำระหนี้เงินกู้ในวันเดียวกันกับที่จำเลยทำสัญญากู้เมื่อพิจารณาสัญญากู้ในตอนต้นได้ระบุรายละเอียดเช็คพิพาทตรงกับเช็คตามฟ้องแสดงให้เห็นว่าก่อนจำเลยออกเช็คพิพาทมอบให้ผู้เสียหายจำเลยเองก็ยังมิได้ทำหลักฐานการกู้เงินเพราะต้องมีการออกเช็คพิพาทแล้วจำเลยจึงสามารถนำรายละเอียดของเช็คมากรอกข้อความในสัญญากู้ภายหลังฟังได้ว่าจำเลยออกเช็คพิพาทมอบให้ผู้เสียหายแล้วจึงทำสัญญากู้ขึ้นจึงมิใช่เป็นการออกเช็คเพื่อชำระหนี้ที่ยังคับได้ตามกฎหมายการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิด"การวินิจฉัยของศาลชั้นต้นโดยข้อเท็จจริงจากพยานบุคคลยังไม่ยุติแล้ววินิจฉัยอนุมานเหตุผลความเป็นไปจากสัญญากู้และเช็คเป็นการวินิจฉัยแบบตรรกวิทยามากกว่าการวินิจฉัยปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา95,104ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา15,226 4.มีข้อน่าพิจารณาประการสุดท้ายเกี่ยวกับการขอแก้ไขคำให้การจำเลยในชั้นพิจารณาแม้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา163วรรคสองจะเปิดช่องให้จำเลยขอแก้ไขคำให้การได้ก่อนศาลชั้นต้นพิพากษาก็ตามแต่ศาลก็มีดุลพินิจที่จะอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้แก้ไข(ที่อนุญาตให้แก้ไขดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่677/2485,1298/2501,2665/2515,2389/2525ที่ไม่อนุญาตให้แก้ไขดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่555/2501,667/2508)แม้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยแก้ไขเพิ่มเติม(ฉบับที่5)พุทธศักราช2538มาตรา29วรรคแรกในคดีอาญาให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าผู้ต้องหาหรือจำเลยไม่มีความผิดอันเป็นสิทธิมนุษยชนชั้นมูลฐานแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าการขอแก้ไขคำให้การของจำเลยจะทำไปได้ตามอำเภอใจโดยไม่มีกฎเกณฑ์ทั้งศาลมีดุลพินิจที่จะไม่เชื่อคำให้การใหม่จำเลยก็ได้ ประทีบอ่าววิจิตรกุล