คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2466/2538หลักกฎหมาย: เช่าที่ดินเพื่อดำเนินธุรกิจเพาะพันธุ์ปลาเป็นการเช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นถือไม่ได้ว่าเป็นการเช่านาตามพระราชบัญญัติ การเช่าที่ดินเพื่อการเกษตรกรรมพ.ศ.2524ต้องนำมาตรา63แห่งพระราชบัญญัตินี้ที่การคุ้มครองต้องมีพระราชกฤษฎีกาออกมาใช้บังคับซึ่งขณะนี้ยังไม่มีพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวกรณีจึงไม่อยู่ในอำนาจของ คจก.ตำบล และ คจก.จังหวัดจะพิจารณาผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้มีคำสั่งบังคับผู้คัดค้านทั้งสองขายที่ดินพิพาทแก่ผู้ร้องในราคา700,000บาทหากไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำสั่งของศาลแทนการแสดงเจตนาของผู้คัดค้านทั้งสองผู้คัดค้านทั้งสองยื่นคำคัดค้านว่าคำวินิจฉัยของคณะบุคคลเมื่อวันที่3สิงหาคม2530ไม่ชอบด้วยกฎหมายเพราะมิใช่บุคคลตามที่กฎหมายกำหนดจึงไม่เป็นคจก.จังหวัดตามกฎหมายและผู้ร้องเป็นคนต่างด้าวเพิ่งได้สัญชาติไทยในวันที่7พฤษภาคม2529จึงเป็นบุคคลต้องห้ามตามประมวลกฎหมายที่ดินผู้ร้องจึงไม่มีอำนาจฟ้องทั้งผู้ร้องเช่าที่ดินจากนาง ปิ่นเพื่อเลี้ยงปลามิได้เช่าทำนาจึงไม่อยู่ในบังคับแห่งพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมและผู้ร้องไม่เคยร้องขอต่อคจก.ตำบล องครักษ์ มีแต่เพียงนาย สมเกียรติไตรพัฒนาพร ที่ร้องขอความเป็นธรรมให้คจก.ตำบล องครักษ์ วินิจฉัยให้ผู้คัดค้านทั้งสองขายที่ดินพิพาทให้แก่นาย สมเกียรติโดยมิได้ดำเนินการในฐานะผู้รับมอบอำนาจจากผู้ร้องคจก.ตำบล องครักษ์เป็นผู้มีส่วนได้เสียกับผู้ร้องจึงไม่ใช่ผู้เป็นกลางผู้ร้องเช่าที่ดินพิพาทเพียง40ไร่ส่วนอีก10ไร่26ตารางวาซึ่งอยู่ติดถนนสาย รังสิต-นครนายก ผู้ร้องมิได้เช่าด้วยและเรื่องนี้ผู้ร้องเคยขอให้คจก.จังหวัดนครนายกยื่นคำร้องต่อศาลมาครั้งหนึ่งแล้วโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันจึงเป็นการร้องซ้ำขอให้ยกคำร้องของผู้ร้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้ผู้คัดค้านทั้งสองขายที่ดินโฉนดเลขที่2284ตำบล องครักษ์อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายกเนื้อที่50ไร่26ตารางวาราคา700,000บาทให้แก่ผู้ร้องหากผู้คัดค้านทั้งสองไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของผู้คัดค้านทั้งสองผู้คัดค้านทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายกอุทธรณ์ของผู้คัดค้านทั้งสองผู้คัดค้านทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า"เห็นว่าจากหนังสือร้องขอความเป็นธรรมเอกสารหมายร.4ผู้ร้องเช่าที่ดินพิพาทเพื่อดำเนินธุรกิจฟาร์มเพาะพันธุ์ปลามิได้เช่าที่ดินพิพาทเพื่อใช้ทำนาจึงถือไม่ได้ว่าผู้ร้องเป็นผู้เช่านาตามความหมายในพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524เป็นการเช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นจึงต้องนำมาตรา63แห่งพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524มาใช้บังคับซึ่งมีใจความว่ากรณีที่รัฐบาลเห็นสมควรให้มีการควบคุมการเช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นนอกจากการเช่านาให้กระทำโดยตราเป็นพระราชกฤษฎีกาแต่จนบัดนี้ยังไม่มีการตราพระราชกฤษฎีกาให้มีการควบคุมการประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นใดอีกผู้ร้องจึงไม่ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายดังกล่าวกรณีนี้จึงไม่อยู่ในอำนาจหน้าที่ที่คจก.ตำบลองครักษ์ และคจก.จังหวัดนครนายกจะพิจารณาได้ดังนั้นคำชี้ขาดของคจก.จังหวัดนครนายกที่ให้ผู้คัดค้านขายที่ดินพิพาทแก่ผู้ร้องจึงเป็นคำชี้ขาดที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายดังกล่าวข้างต้นศาลชั้นต้นต้องปฏิเสธไม่รับบังคับตามคำชี้ขาดตามพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524มาตรา58วรรคหนึ่งประกอบพระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการพ.ศ.2530มาตรา24ที่ศาลชั้นต้นพิพากษาบังคับตามคำชี้ขาดของคจก.จังหวัดนครนายกที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายจึงเป็นคำพิพากษาที่ฝ่าฝืนต่อบทกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนผู้คัดค้านทั้งสองจึงมีสิทธิอุทธรณ์ได้ตามข้อยกเว้นของมาตรา26(2)แห่งพระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการพ.ศ.2530ที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้คัดค้านทั้งสองนั้นไม่ชอบฎีกาผู้คัดค้านทั้งสองข้อนี้ฟังขึ้นและไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของผู้คัดค้านทั้งสองอีกต่อไป"พิพากษากลับให้ยกคำร้องของผู้ร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2466/2538นาย เพียวหรือเพียวพันธุ์ แซ่โล้ว หรือผู้ร้องวาริชนันท์หรือไตรพัฒนาพรผู้ร้องนาง ซะ ขามเทศทอง กับพวกผู้คัดค้าน พ.ร.บ.การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ.2524 ม. 63เช่าที่ดินเพื่อดำเนินธุรกิจเพาะพันธุ์ปลาเป็นการเช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นถือไม่ได้ว่าเป็นการเช่านาตามพระราชบัญญัติ การเช่าที่ดินเพื่อการเกษตรกรรมพ.ศ.2524ต้องนำมาตรา63แห่งพระราชบัญญัตินี้ที่การคุ้มครองต้องมีพระราชกฤษฎีกาออกมาใช้บังคับซึ่งขณะนี้ยังไม่มีพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวกรณีจึงไม่อยู่ในอำนาจของ คจก.ตำบล และ คจก.จังหวัดจะพิจารณาผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้มีคำสั่งบังคับผู้คัดค้านทั้งสองขายที่ดินพิพาทแก่ผู้ร้องในราคา700,000บาทหากไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำสั่งของศาลแทนการแสดงเจตนาของผู้คัดค้านทั้งสองผู้คัดค้านทั้งสองยื่นคำคัดค้านว่าคำวินิจฉัยของคณะบุคคลเมื่อวันที่3สิงหาคม2530ไม่ชอบด้วยกฎหมายเพราะมิใช่บุคคลตามที่กฎหมายกำหนดจึงไม่เป็นคจก.จังหวัดตามกฎหมายและผู้ร้องเป็นคนต่างด้าวเพิ่งได้สัญชาติไทยในวันที่7พฤษภาคม2529จึงเป็นบุคคลต้องห้ามตามประมวลกฎหมายที่ดินผู้ร้องจึงไม่มีอำนาจฟ้องทั้งผู้ร้องเช่าที่ดินจากนาง ปิ่นเพื่อเลี้ยงปลามิได้เช่าทำนาจึงไม่อยู่ในบังคับแห่งพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมและผู้ร้องไม่เคยร้องขอต่อคจก.ตำบล องครักษ์ มีแต่เพียงนาย สมเกียรติไตรพัฒนาพร ที่ร้องขอความเป็นธรรมให้คจก.ตำบล องครักษ์ วินิจฉัยให้ผู้คัดค้านทั้งสองขายที่ดินพิพาทให้แก่นาย สมเกียรติโดยมิได้ดำเนินการในฐานะผู้รับมอบอำนาจจากผู้ร้องคจก.ตำบล องครักษ์เป็นผู้มีส่วนได้เสียกับผู้ร้องจึงไม่ใช่ผู้เป็นกลางผู้ร้องเช่าที่ดินพิพาทเพียง40ไร่ส่วนอีก10ไร่26ตารางวาซึ่งอยู่ติดถนนสาย รังสิต-นครนายก ผู้ร้องมิได้เช่าด้วยและเรื่องนี้ผู้ร้องเคยขอให้คจก.จังหวัดนครนายกยื่นคำร้องต่อศาลมาครั้งหนึ่งแล้วโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันจึงเป็นการร้องซ้ำขอให้ยกคำร้องของผู้ร้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้ผู้คัดค้านทั้งสองขายที่ดินโฉนดเลขที่2284ตำบล องครักษ์อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายกเนื้อที่50ไร่26ตารางวาราคา700,000บาทให้แก่ผู้ร้องหากผู้คัดค้านทั้งสองไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของผู้คัดค้านทั้งสองผู้คัดค้านทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายกอุทธรณ์ของผู้คัดค้านทั้งสองผู้คัดค้านทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า"เห็นว่าจากหนังสือร้องขอความเป็นธรรมเอกสารหมายร.4ผู้ร้องเช่าที่ดินพิพาทเพื่อดำเนินธุรกิจฟาร์มเพาะพันธุ์ปลามิได้เช่าที่ดินพิพาทเพื่อใช้ทำนาจึงถือไม่ได้ว่าผู้ร้องเป็นผู้เช่านาตามความหมายในพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524เป็นการเช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นจึงต้องนำมาตรา63แห่งพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524มาใช้บังคับซึ่งมีใจความว่ากรณีที่รัฐบาลเห็นสมควรให้มีการควบคุมการเช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นนอกจากการเช่านาให้กระทำโดยตราเป็นพระราชกฤษฎีกาแต่จนบัดนี้ยังไม่มีการตราพระราชกฤษฎีกาให้มีการควบคุมการประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นใดอีกผู้ร้องจึงไม่ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายดังกล่าวกรณีนี้จึงไม่อยู่ในอำนาจหน้าที่ที่คจก.ตำบลองครักษ์ และคจก.จังหวัดนครนายกจะพิจารณาได้ดังนั้นคำชี้ขาดของคจก.จังหวัดนครนายกที่ให้ผู้คัดค้านขายที่ดินพิพาทแก่ผู้ร้องจึงเป็นคำชี้ขาดที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายดังกล่าวข้างต้นศาลชั้นต้นต้องปฏิเสธไม่รับบังคับตามคำชี้ขาดตามพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524มาตรา58วรรคหนึ่งประกอบพระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการพ.ศ.2530มาตรา24ที่ศาลชั้นต้นพิพากษาบังคับตามคำชี้ขาดของคจก.จังหวัดนครนายกที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายจึงเป็นคำพิพากษาที่ฝ่าฝืนต่อบทกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนผู้คัดค้านทั้งสองจึงมีสิทธิอุทธรณ์ได้ตามข้อยกเว้นของมาตรา26(2)แห่งพระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการพ.ศ.2530ที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้คัดค้านทั้งสองนั้นไม่ชอบฎีกาผู้คัดค้านทั้งสองข้อนี้ฟังขึ้นและไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของผู้คัดค้านทั้งสองอีกต่อไป"พิพากษากลับให้ยกคำร้องของผู้ร้อง(ปราโมทย์ ชพานนท์-อุระ หวังอ้อมกลาง-เสริม บุญทรงสันติกุล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524เป็นบทบัญญัติที่สืบต่อเนื่องมาจากพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านาพ.ศ.2517เพื่อคุ้มครองสิทธิประโยชน์ของผู้เช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมเพื่อสามารถประกอบการเกษตรกรรมเช่นทำนาทำสวนทำนาเกลือหรือเลี้ยงสัตว์ได้ต่อเนื่องในช่วงกำหนดเวลาหนึ่งเช่นกำหนดเวลาการเช่าไม่น้อยกว่าคราวละ6ปีโดยไม่กังวลว่าจะถูกผู้ให้เช่าขับไล่ในระยะเวลาสั้นๆ การเกษตรกรรมประเภทใดที่จะได้รับความคุ้มครองตามบทบัญญัตินี้จะต้องมีบัญญัติไว้โดยชัดแจ้งเช่นการเช่านาเพื่อทำนาจะมีระบุไว้ตั้งแต่มาตรา21ถึงมาตรา58และมาตราอื่นๆที่เกี่ยวข้อง ส่วนเกษตรกรรมประเภทอื่นมิได้มีระบุไว้เลยให้ได้รับความคุ้มครองตามบทบัญญัตินี้แต่ก็มีผู้เข้าใจผิดอยู่เสมอว่าได้รับความคุ้มครองเช่นเดียวกันอย่างไรก็ดีกฎหมายเปิดช่องไว้ว่าในกรณีที่การเช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทใดนอกจากการเช่านาเป็นช่องทางให้เกิดการเอารัดเอาเปรียบเกษตรกรผู้เช่าโดยไม่เป็นธรรมจนเกิดความเดือดร้อนและเสียหายต่อเศรษฐกิจของประเทศเมื่อรัฐบาลเห็นสมควรกำหนดให้การเช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทนั้นมีการควบคุมตามพระราชบัญญัตินี้เพื่อขจัดปัญหาดังกล่าวก็ให้มีอำนาจกระทำได้โดยตราเป็นพระราชกฤษฎีกา ปัญหาว่าการเช่าที่ดินเพื่อดำเนินธุรกิจฟาร์มเพาะพันธุ์ปลาถือว่าเป็นการเช่านาหรือไม่ในพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524มาตรา21ให้ความหมายคำว่านาว่าหมายความว่าที่ดินที่เช่าเพื่อทำนาทั้งหมดหรือเป็นส่วนใหญ่และคำว่าทำนาหมายถึงการเพาะปลูกข้าวหรือพืชไร่ดังนี้จึงเป็นที่เห็นได้ว่าการเช่าที่ดินเพื่อดำเนินธุรกิจฟาร์มเพาะพันธุ์ปลาไม่ใช่เป็นการเช่าที่ดินเพื่อใช้ทำนาจึงไม่อาจนำบทบัญญัติว่าด้วยการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมมาใช้บังคับได้ ต้องพิจารณาต่อไปว่าการเช่าที่ดินเพื่อดำเนินธุรกิจฟาร์มเพาะพันธุ์ปลาถือเป็นการเช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นหรือไม่และถ้าเป็นมีพระราชกฤษฎีกาที่ออกตามความในมาตรา63แห่งพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524มาคุ้มครองหรือไม่ ปรากฏว่าจนถึงบัดนี้ยังไม่มีการตราพระราชกฤษฎีกาออกมาคุ้มครองผู้เช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นๆเลยแม้แต่การเช่าที่ดินทำสวน(คำพิพากษาศาลฎีกาที่335/2536)ปัจจุบันจึงคุ้มครองเฉพาะผู้เช่าที่ดินเพื่อทำนาเท่านั้น กรณีข้อเท็จจริงตามคดีหัวข้อหมายเหตุนี้เป็นเรื่องที่น่าศึกษาว่าการออกกฎหมายใดๆมาเพื่อคุ้มครองเกษตรกรผู้เช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมนับว่าเป็นเรื่องที่รัฐต้องคำนึงถึงและติดตามผลเพื่อประโยชน์ของเกษตรกรซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่ของประเทศและพร้อมกันนั้นก็ต้องให้ความเป็นธรรมแก่ผู้ให้เช่าซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินเช่นกัน พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษาคำพิพากษา: ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้มีคำสั่งบังคับผู้คัดค้านทั้งสองขายที่ดินพิพาทแก่ผู้ร้องในราคา700,000บาทหากไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำสั่งของศาลแทนการแสดงเจตนาของผู้คัดค้านทั้งสองผู้คัดค้านทั้งสองยื่นคำคัดค้านว่าคำวินิจฉัยของคณะบุคคลเมื่อวันที่3สิงหาคม2530ไม่ชอบด้วยกฎหมายเพราะมิใช่บุคคลตามที่กฎหมายกำหนดจึงไม่เป็นคจก.จังหวัดตามกฎหมายและผู้ร้องเป็นคนต่างด้าวเพิ่งได้สัญชาติไทยในวันที่7พฤษภาคม2529จึงเป็นบุคคลต้องห้ามตามประมวลกฎหมายที่ดินผู้ร้องจึงไม่มีอำนาจฟ้องทั้งผู้ร้องเช่าที่ดินจากนาง ปิ่นเพื่อเลี้ยงปลามิได้เช่าทำนาจึงไม่อยู่ในบังคับแห่งพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมและผู้ร้องไม่เคยร้องขอต่อคจก.ตำบล องครักษ์ มีแต่เพียงนาย สมเกียรติไตรพัฒนาพร ที่ร้องขอความเป็นธรรมให้คจก.ตำบล องครักษ์ วินิจฉัยให้ผู้คัดค้านทั้งสองขายที่ดินพิพาทให้แก่นาย สมเกียรติโดยมิได้ดำเนินการในฐานะผู้รับมอบอำนาจจากผู้ร้องคจก.ตำบล องครักษ์เป็นผู้มีส่วนได้เสียกับผู้ร้องจึงไม่ใช่ผู้เป็นกลางผู้ร้องเช่าที่ดินพิพาทเพียง40ไร่ส่วนอีก10ไร่26ตารางวาซึ่งอยู่ติดถนนสาย รังสิต-นครนายก ผู้ร้องมิได้เช่าด้วยและเรื่องนี้ผู้ร้องเคยขอให้คจก.จังหวัดนครนายกยื่นคำร้องต่อศาลมาครั้งหนึ่งแล้วโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันจึงเป็นการร้องซ้ำขอให้ยกคำร้องของผู้ร้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้ผู้คัดค้านทั้งสองขายที่ดินโฉนดเลขที่2284ตำบล องครักษ์อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายกเนื้อที่50ไร่26ตารางวาราคา700,000บาทให้แก่ผู้ร้องหากผู้คัดค้านทั้งสองไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของผู้คัดค้านทั้งสองผู้คัดค้านทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายกอุทธรณ์ของผู้คัดค้านทั้งสองผู้คัดค้านทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า"เห็นว่าจากหนังสือร้องขอความเป็นธรรมเอกสารหมายร.4ผู้ร้องเช่าที่ดินพิพาทเพื่อดำเนินธุรกิจฟาร์มเพาะพันธุ์ปลามิได้เช่าที่ดินพิพาทเพื่อใช้ทำนาจึงถือไม่ได้ว่าผู้ร้องเป็นผู้เช่านาตามความหมายในพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524เป็นการเช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นจึงต้องนำมาตรา63แห่งพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524มาใช้บังคับซึ่งมีใจความว่ากรณีที่รัฐบาลเห็นสมควรให้มีการควบคุมการเช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นนอกจากการเช่านาให้กระทำโดยตราเป็นพระราชกฤษฎีกาแต่จนบัดนี้ยังไม่มีการตราพระราชกฤษฎีกาให้มีการควบคุมการประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นใดอีกผู้ร้องจึงไม่ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายดังกล่าวกรณีนี้จึงไม่อยู่ในอำนาจหน้าที่ที่คจก.ตำบลองครักษ์ และคจก.จังหวัดนครนายกจะพิจารณาได้ดังนั้นคำชี้ขาดของคจก.จังหวัดนครนายกที่ให้ผู้คัดค้านขายที่ดินพิพาทแก่ผู้ร้องจึงเป็นคำชี้ขาดที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายดังกล่าวข้างต้นศาลชั้นต้นต้องปฏิเสธไม่รับบังคับตามคำชี้ขาดตามพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524มาตรา58วรรคหนึ่งประกอบพระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการพ.ศ.2530มาตรา24ที่ศาลชั้นต้นพิพากษาบังคับตามคำชี้ขาดของคจก.จังหวัดนครนายกที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายจึงเป็นคำพิพากษาที่ฝ่าฝืนต่อบทกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนผู้คัดค้านทั้งสองจึงมีสิทธิอุทธรณ์ได้ตามข้อยกเว้นของมาตรา26(2)แห่งพระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการพ.ศ.2530ที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้คัดค้านทั้งสองนั้นไม่ชอบฎีกาผู้คัดค้านทั้งสองข้อนี้ฟังขึ้นและไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของผู้คัดค้านทั้งสองอีกต่อไป"พิพากษากลับให้ยกคำร้องของผู้ร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2466/2538นาย เพียวหรือเพียวพันธุ์ แซ่โล้ว หรือผู้ร้องวาริชนันท์หรือไตรพัฒนาพรผู้ร้องนาง ซะ ขามเทศทอง กับพวกผู้คัดค้าน พ.ร.บ.การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ.2524 ม. 63เช่าที่ดินเพื่อดำเนินธุรกิจเพาะพันธุ์ปลาเป็นการเช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นถือไม่ได้ว่าเป็นการเช่านาตามพระราชบัญญัติ การเช่าที่ดินเพื่อการเกษตรกรรมพ.ศ.2524ต้องนำมาตรา63แห่งพระราชบัญญัตินี้ที่การคุ้มครองต้องมีพระราชกฤษฎีกาออกมาใช้บังคับซึ่งขณะนี้ยังไม่มีพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวกรณีจึงไม่อยู่ในอำนาจของ คจก.ตำบล และ คจก.จังหวัดจะพิจารณาผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้มีคำสั่งบังคับผู้คัดค้านทั้งสองขายที่ดินพิพาทแก่ผู้ร้องในราคา700,000บาทหากไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำสั่งของศาลแทนการแสดงเจตนาของผู้คัดค้านทั้งสองผู้คัดค้านทั้งสองยื่นคำคัดค้านว่าคำวินิจฉัยของคณะบุคคลเมื่อวันที่3สิงหาคม2530ไม่ชอบด้วยกฎหมายเพราะมิใช่บุคคลตามที่กฎหมายกำหนดจึงไม่เป็นคจก.จังหวัดตามกฎหมายและผู้ร้องเป็นคนต่างด้าวเพิ่งได้สัญชาติไทยในวันที่7พฤษภาคม2529จึงเป็นบุคคลต้องห้ามตามประมวลกฎหมายที่ดินผู้ร้องจึงไม่มีอำนาจฟ้องทั้งผู้ร้องเช่าที่ดินจากนาง ปิ่นเพื่อเลี้ยงปลามิได้เช่าทำนาจึงไม่อยู่ในบังคับแห่งพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมและผู้ร้องไม่เคยร้องขอต่อคจก.ตำบล องครักษ์ มีแต่เพียงนาย สมเกียรติไตรพัฒนาพร ที่ร้องขอความเป็นธรรมให้คจก.ตำบล องครักษ์ วินิจฉัยให้ผู้คัดค้านทั้งสองขายที่ดินพิพาทให้แก่นาย สมเกียรติโดยมิได้ดำเนินการในฐานะผู้รับมอบอำนาจจากผู้ร้องคจก.ตำบล องครักษ์เป็นผู้มีส่วนได้เสียกับผู้ร้องจึงไม่ใช่ผู้เป็นกลางผู้ร้องเช่าที่ดินพิพาทเพียง40ไร่ส่วนอีก10ไร่26ตารางวาซึ่งอยู่ติดถนนสาย รังสิต-นครนายก ผู้ร้องมิได้เช่าด้วยและเรื่องนี้ผู้ร้องเคยขอให้คจก.จังหวัดนครนายกยื่นคำร้องต่อศาลมาครั้งหนึ่งแล้วโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันจึงเป็นการร้องซ้ำขอให้ยกคำร้องของผู้ร้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้ผู้คัดค้านทั้งสองขายที่ดินโฉนดเลขที่2284ตำบล องครักษ์อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายกเนื้อที่50ไร่26ตารางวาราคา700,000บาทให้แก่ผู้ร้องหากผู้คัดค้านทั้งสองไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของผู้คัดค้านทั้งสองผู้คัดค้านทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายกอุทธรณ์ของผู้คัดค้านทั้งสองผู้คัดค้านทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า"เห็นว่าจากหนังสือร้องขอความเป็นธรรมเอกสารหมายร.4ผู้ร้องเช่าที่ดินพิพาทเพื่อดำเนินธุรกิจฟาร์มเพาะพันธุ์ปลามิได้เช่าที่ดินพิพาทเพื่อใช้ทำนาจึงถือไม่ได้ว่าผู้ร้องเป็นผู้เช่านาตามความหมายในพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524เป็นการเช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นจึงต้องนำมาตรา63แห่งพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524มาใช้บังคับซึ่งมีใจความว่ากรณีที่รัฐบาลเห็นสมควรให้มีการควบคุมการเช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นนอกจากการเช่านาให้กระทำโดยตราเป็นพระราชกฤษฎีกาแต่จนบัดนี้ยังไม่มีการตราพระราชกฤษฎีกาให้มีการควบคุมการประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นใดอีกผู้ร้องจึงไม่ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายดังกล่าวกรณีนี้จึงไม่อยู่ในอำนาจหน้าที่ที่คจก.ตำบลองครักษ์ และคจก.จังหวัดนครนายกจะพิจารณาได้ดังนั้นคำชี้ขาดของคจก.จังหวัดนครนายกที่ให้ผู้คัดค้านขายที่ดินพิพาทแก่ผู้ร้องจึงเป็นคำชี้ขาดที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายดังกล่าวข้างต้นศาลชั้นต้นต้องปฏิเสธไม่รับบังคับตามคำชี้ขาดตามพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524มาตรา58วรรคหนึ่งประกอบพระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการพ.ศ.2530มาตรา24ที่ศาลชั้นต้นพิพากษาบังคับตามคำชี้ขาดของคจก.จังหวัดนครนายกที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายจึงเป็นคำพิพากษาที่ฝ่าฝืนต่อบทกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนผู้คัดค้านทั้งสองจึงมีสิทธิอุทธรณ์ได้ตามข้อยกเว้นของมาตรา26(2)แห่งพระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการพ.ศ.2530ที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้คัดค้านทั้งสองนั้นไม่ชอบฎีกาผู้คัดค้านทั้งสองข้อนี้ฟังขึ้นและไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของผู้คัดค้านทั้งสองอีกต่อไป"พิพากษากลับให้ยกคำร้องของผู้ร้อง(ปราโมทย์ ชพานนท์-อุระ หวังอ้อมกลาง-เสริม บุญทรงสันติกุล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524เป็นบทบัญญัติที่สืบต่อเนื่องมาจากพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านาพ.ศ.2517เพื่อคุ้มครองสิทธิประโยชน์ของผู้เช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมเพื่อสามารถประกอบการเกษตรกรรมเช่นทำนาทำสวนทำนาเกลือหรือเลี้ยงสัตว์ได้ต่อเนื่องในช่วงกำหนดเวลาหนึ่งเช่นกำหนดเวลาการเช่าไม่น้อยกว่าคราวละ6ปีโดยไม่กังวลว่าจะถูกผู้ให้เช่าขับไล่ในระยะเวลาสั้นๆ การเกษตรกรรมประเภทใดที่จะได้รับความคุ้มครองตามบทบัญญัตินี้จะต้องมีบัญญัติไว้โดยชัดแจ้งเช่นการเช่านาเพื่อทำนาจะมีระบุไว้ตั้งแต่มาตรา21ถึงมาตรา58และมาตราอื่นๆที่เกี่ยวข้อง ส่วนเกษตรกรรมประเภทอื่นมิได้มีระบุไว้เลยให้ได้รับความคุ้มครองตามบทบัญญัตินี้แต่ก็มีผู้เข้าใจผิดอยู่เสมอว่าได้รับความคุ้มครองเช่นเดียวกันอย่างไรก็ดีกฎหมายเปิดช่องไว้ว่าในกรณีที่การเช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทใดนอกจากการเช่านาเป็นช่องทางให้เกิดการเอารัดเอาเปรียบเกษตรกรผู้เช่าโดยไม่เป็นธรรมจนเกิดความเดือดร้อนและเสียหายต่อเศรษฐกิจของประเทศเมื่อรัฐบาลเห็นสมควรกำหนดให้การเช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทนั้นมีการควบคุมตามพระราชบัญญัตินี้เพื่อขจัดปัญหาดังกล่าวก็ให้มีอำนาจกระทำได้โดยตราเป็นพระราชกฤษฎีกา ปัญหาว่าการเช่าที่ดินเพื่อดำเนินธุรกิจฟาร์มเพาะพันธุ์ปลาถือว่าเป็นการเช่านาหรือไม่ในพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524มาตรา21ให้ความหมายคำว่านาว่าหมายความว่าที่ดินที่เช่าเพื่อทำนาทั้งหมดหรือเป็นส่วนใหญ่และคำว่าทำนาหมายถึงการเพาะปลูกข้าวหรือพืชไร่ดังนี้จึงเป็นที่เห็นได้ว่าการเช่าที่ดินเพื่อดำเนินธุรกิจฟาร์มเพาะพันธุ์ปลาไม่ใช่เป็นการเช่าที่ดินเพื่อใช้ทำนาจึงไม่อาจนำบทบัญญัติว่าด้วยการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมมาใช้บังคับได้ ต้องพิจารณาต่อไปว่าการเช่าที่ดินเพื่อดำเนินธุรกิจฟาร์มเพาะพันธุ์ปลาถือเป็นการเช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นหรือไม่และถ้าเป็นมีพระราชกฤษฎีกาที่ออกตามความในมาตรา63แห่งพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมพ.ศ.2524มาคุ้มครองหรือไม่ ปรากฏว่าจนถึงบัดนี้ยังไม่มีการตราพระราชกฤษฎีกาออกมาคุ้มครองผู้เช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมประเภทอื่นๆเลยแม้แต่การเช่าที่ดินทำสวน(คำพิพากษาศาลฎีกาที่335/2536)ปัจจุบันจึงคุ้มครองเฉพาะผู้เช่าที่ดินเพื่อทำนาเท่านั้น กรณีข้อเท็จจริงตามคดีหัวข้อหมายเหตุนี้เป็นเรื่องที่น่าศึกษาว่าการออกกฎหมายใดๆมาเพื่อคุ้มครองเกษตรกรผู้เช่าที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมนับว่าเป็นเรื่องที่รัฐต้องคำนึงถึงและติดตามผลเพื่อประโยชน์ของเกษตรกรซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่ของประเทศและพร้อมกันนั้นก็ต้องให้ความเป็นธรรมแก่ผู้ให้เช่าซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินเช่นกัน พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษา