คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3044/2541หลักกฎหมาย: ตามคำให้การของจำเลยมีข้อความระบุไว้ว่า "จำเลยเคย เสนอเหตุผลว่า จำเลยนี้ไม่เคยติดค้างค่าจางแก่โจทก์กับพวก ดังที่กล่าวอ้างมาในคำฟ้อง" ย่อมมีความหมายว่า จำเลยได้ให้การปฏิเสธว่าจำเลยไม่ได้เป็นหนี้ค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ ดังนี้ การที่ศาลแรงงานวินิจฉัยว่า ตามคำให้การของจำเลย ไม่ปรากฏว่าจำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์ ต้องถือว่าจำเลยยอมรับว่าค้างจ่ายค่าจ้างจริงตามที่โจทก์ฟ้อง จึงมีคำสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลย และพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ตามฟ้อง จึงไม่ถูกต้องกรณีมีเหตุที่ศาลฎีกาจะย้อนสำนวนไปให้ศาลแรงงานดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปคดีทั้งสี่สำนวนนี้กับคดีหมายเลขดำที่ 12805/2540, 12806/2540, 13081/2540, 13096-13101/2540, 13116-13120/2540และ 13157-13158/2540 ศาลแรงงานกลางให้รวมพิจารณาพิพากษาเข้าด้วยกันโดยเรียกโจทก์ตามลำดับสำนวนว่า โจทก์ที่ 1 ถึงโจทก์ที่ 20 แต่ระหว่างพิจารณาโจทก์ที่ 3 ที่ 4 และที่ 8 ถึงที่ 20 ขอถอนฟ้อง ศาลแรงงานกลางอนุญาต ให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความ ส่วนโจทก์ที่ 7 ไม่มาศาลในวันนัดพิจารณาและสืบพยานโจทก์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งจำหน่ายคดีของโจทก์ที่ 7 ออกเสียจากสารบบความเช่นกัน คดีคงมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะสำนวนคดีของโจทก์ที่ 1ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 เท่านั้นโจทก์ทั้งสี่สำนวนฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และ ที่ 6 เป็นลูกจ้างจำเลย ครั้งสุดท้ายโจทก์ที่ 1 ทำหน้าที่เจ้าพนักงานบัญชีโจทก์ที่ 2 ทำหน้าที่ควบคุมดูแลคนงานของจำเลยโจทก์ที่ 5 และที่ 6 ทำหน้าที่หัวหน้าคนงานโจทก์ที่ 1 ที่ 2ที่ 5 และที่ 6 ได้ค่าจ้างเดือนละ 32,000 บาท 16,500 บาท25,200 บาท และ 25,200 บาท ตามลำดับ ระหว่างที่โจทก์ทั้งสี่ทำงานกับจำเลย จำเลยค้างค่าจ้างโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ระหว่างวันที่ 29 สิงหาคม 2540 ถึงวันที่ 28 กันยายน 2540 จำนวน 37,000 บาท19,500 บาท โจทก์ที่ 5 และที่ 6 ระหว่างวันที่ 1 ถึง 30 กันยายน2540 จำนวน 25,200 บาท และ 25,200 ตามลำดับ โจทก์ทั้งสี่ทวงถามแล้ว จำเลยไม่ยอมชำระ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 37,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 19,500 บาทโจทก์ที่ 5 และที่ 6 จำนวนคนละ 25,200 บาทจำเลยทั้งสี่สำนวนให้การว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 มิได้รับค่าจ้างตามที่โจทก์กล่าวอ้าง เงินที่โจทก์ที่ 1ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 เรียกให้จำเลยชดใช้คำนวณแล้วเกินความเป็นจริง โจทก์แต่ละคนทำงานกับจำเลยเพียง 3 เดือน แล้วพร้อมใจกันนัดหยุดงานติดต่อกันเกิน 3 วันทำงาน เป็นการจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5และที่ 6 ได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า จำเลยเคยเสนอเหตุผลว่าจำเลยไม่เคยติดค้างค่าจ้างของโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 ตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องในวันนัดพิจารณาและสืบพยานโจทก์ ศาลแรงงานกลางบันทึกในรายงานกระบวนพิจารณา ลงวันที่ 13 พฤศจิกายน 2540 ว่า ศาลได้ตรวจคำให้การของจำเลยโดยตลอดแล้ว จำเลยมิได้ให้การปฏิเสธว่าไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างตามที่โจทก์ฟ้อง ถือว่าจำเลยรับว่าค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 ตามฟ้อง คดีไม่มีประเด็นข้อพิพาทต่อไป จึงมีคำสั่งให้งดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้ววินิจฉัยว่า ตามคำให้การของจำเลยไม่ปรากฏว่าจำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่ค้างจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ตั้งแต่วันที่ 29 สิงหาคม 2540ถึงวันที่ 28 กันยายน 2540 ถือว่าจำเลยยอมรับว่าค้างจ่ายค่าจ้างจริงตามที่โจทก์ฟ้อง พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 37,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 19,500 บาทโจทก์ที่ 5 และที่ 6 จำนวนคนละ 25,200 บาทจำเลยทั้งสี่สำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่จำเลยอุทธรณ์ว่าการที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลยและพิพากษาในวันเดียวกัน โดยมิได้มีการสืบพยานโจทก์จำเลย เป็นการมิชอบด้วยกฎหมาย โจทก์ต้องนำพยานมาสืบให้สมฟ้องนั้น เห็นว่า ตามคำให้การของจำเลยมีข้อความระบุไว้ว่า "จำเลยเคยเสนอเหตุผลว่าจำเลยนี้ไม่เคยติดค้างค่าจ้างแก่โจทก์กับพวกดังที่กล่าวอ้างมาในคำฟ้องแต่อย่างใด" จากข้อความในส่วนนี้ย่อมมีความหมายว่าจำเลยได้ให้การปฏิเสธว่าจำเลยไม่ได้เป็นหนี้ค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าตามคำให้การของจำเลยไม่ปรากฏว่าจำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์ตั้งแต่วันที่ 29 สิงหาคม 2540 ถึงวันที่28 กันยายน 2540 ต้องถือว่าจำเลยยอมรับว่าค้างจ่ายค่าจ้างจริงตามที่โจทก์ฟ้อง และพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 37,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 19,500 บาทโจทก์ที่ 5 และที่ 6 จำนวนคนละ 25,200 บาท จึงไม่ถูกต้องที่ศาลแรงงานกลางสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลยจึงเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย กรณีมีเหตุที่จะย้อนสำนวนไปให้ศาลแรงงานกลางดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปพิพากษายกคำสั่งศาลแรงงานกลางที่ให้งดสืบพยาน โจทก์จำเลยและคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง ให้ศาลแรงงานกลางดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไป แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3044/2541นาย ปริญญา มูล ทรัพย์โจทก์บริษัท คอ ร์ดุ๊คส์ ไทย จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 84, ม. 86, ม. 104, ม. 177, ม. 243 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31, ม. 56ตามคำให้การของจำเลยมีข้อความระบุไว้ว่า "จำเลยเคย เสนอเหตุผลว่า จำเลยนี้ไม่เคยติดค้างค่าจางแก่โจทก์กับพวก ดังที่กล่าวอ้างมาในคำฟ้อง" ย่อมมีความหมายว่า จำเลยได้ให้การปฏิเสธว่าจำเลยไม่ได้เป็นหนี้ค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ ดังนี้ การที่ศาลแรงงานวินิจฉัยว่า ตามคำให้การของจำเลย ไม่ปรากฏว่าจำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์ ต้องถือว่าจำเลยยอมรับว่าค้างจ่ายค่าจ้างจริงตามที่โจทก์ฟ้อง จึงมีคำสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลย และพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ตามฟ้อง จึงไม่ถูกต้องกรณีมีเหตุที่ศาลฎีกาจะย้อนสำนวนไปให้ศาลแรงงานดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปคดีทั้งสี่สำนวนนี้กับคดีหมายเลขดำที่ 12805/2540, 12806/2540, 13081/2540, 13096-13101/2540, 13116-13120/2540และ 13157-13158/2540 ศาลแรงงานกลางให้รวมพิจารณาพิพากษาเข้าด้วยกันโดยเรียกโจทก์ตามลำดับสำนวนว่า โจทก์ที่ 1 ถึงโจทก์ที่ 20 แต่ระหว่างพิจารณาโจทก์ที่ 3 ที่ 4 และที่ 8 ถึงที่ 20 ขอถอนฟ้อง ศาลแรงงานกลางอนุญาต ให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความ ส่วนโจทก์ที่ 7 ไม่มาศาลในวันนัดพิจารณาและสืบพยานโจทก์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งจำหน่ายคดีของโจทก์ที่ 7 ออกเสียจากสารบบความเช่นกัน คดีคงมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะสำนวนคดีของโจทก์ที่ 1ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 เท่านั้นโจทก์ทั้งสี่สำนวนฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และ ที่ 6 เป็นลูกจ้างจำเลย ครั้งสุดท้ายโจทก์ที่ 1 ทำหน้าที่เจ้าพนักงานบัญชีโจทก์ที่ 2 ทำหน้าที่ควบคุมดูแลคนงานของจำเลยโจทก์ที่ 5 และที่ 6 ทำหน้าที่หัวหน้าคนงานโจทก์ที่ 1 ที่ 2ที่ 5 และที่ 6 ได้ค่าจ้างเดือนละ 32,000 บาท 16,500 บาท25,200 บาท และ 25,200 บาท ตามลำดับ ระหว่างที่โจทก์ทั้งสี่ทำงานกับจำเลย จำเลยค้างค่าจ้างโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ระหว่างวันที่ 29 สิงหาคม 2540 ถึงวันที่ 28 กันยายน 2540 จำนวน 37,000 บาท19,500 บาท โจทก์ที่ 5 และที่ 6 ระหว่างวันที่ 1 ถึง 30 กันยายน2540 จำนวน 25,200 บาท และ 25,200 ตามลำดับ โจทก์ทั้งสี่ทวงถามแล้ว จำเลยไม่ยอมชำระ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 37,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 19,500 บาทโจทก์ที่ 5 และที่ 6 จำนวนคนละ 25,200 บาทจำเลยทั้งสี่สำนวนให้การว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 มิได้รับค่าจ้างตามที่โจทก์กล่าวอ้าง เงินที่โจทก์ที่ 1ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 เรียกให้จำเลยชดใช้คำนวณแล้วเกินความเป็นจริง โจทก์แต่ละคนทำงานกับจำเลยเพียง 3 เดือน แล้วพร้อมใจกันนัดหยุดงานติดต่อกันเกิน 3 วันทำงาน เป็นการจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5และที่ 6 ได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า จำเลยเคยเสนอเหตุผลว่าจำเลยไม่เคยติดค้างค่าจ้างของโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 ตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องในวันนัดพิจารณาและสืบพยานโจทก์ ศาลแรงงานกลางบันทึกในรายงานกระบวนพิจารณา ลงวันที่ 13 พฤศจิกายน 2540 ว่า ศาลได้ตรวจคำให้การของจำเลยโดยตลอดแล้ว จำเลยมิได้ให้การปฏิเสธว่าไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างตามที่โจทก์ฟ้อง ถือว่าจำเลยรับว่าค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 ตามฟ้อง คดีไม่มีประเด็นข้อพิพาทต่อไป จึงมีคำสั่งให้งดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้ววินิจฉัยว่า ตามคำให้การของจำเลยไม่ปรากฏว่าจำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่ค้างจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ตั้งแต่วันที่ 29 สิงหาคม 2540ถึงวันที่ 28 กันยายน 2540 ถือว่าจำเลยยอมรับว่าค้างจ่ายค่าจ้างจริงตามที่โจทก์ฟ้อง พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 37,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 19,500 บาทโจทก์ที่ 5 และที่ 6 จำนวนคนละ 25,200 บาทจำเลยทั้งสี่สำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่จำเลยอุทธรณ์ว่าการที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลยและพิพากษาในวันเดียวกัน โดยมิได้มีการสืบพยานโจทก์จำเลย เป็นการมิชอบด้วยกฎหมาย โจทก์ต้องนำพยานมาสืบให้สมฟ้องนั้น เห็นว่า ตามคำให้การของจำเลยมีข้อความระบุไว้ว่า "จำเลยเคยเสนอเหตุผลว่าจำเลยนี้ไม่เคยติดค้างค่าจ้างแก่โจทก์กับพวกดังที่กล่าวอ้างมาในคำฟ้องแต่อย่างใด" จากข้อความในส่วนนี้ย่อมมีความหมายว่าจำเลยได้ให้การปฏิเสธว่าจำเลยไม่ได้เป็นหนี้ค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าตามคำให้การของจำเลยไม่ปรากฏว่าจำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์ตั้งแต่วันที่ 29 สิงหาคม 2540 ถึงวันที่28 กันยายน 2540 ต้องถือว่าจำเลยยอมรับว่าค้างจ่ายค่าจ้างจริงตามที่โจทก์ฟ้อง และพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 37,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 19,500 บาทโจทก์ที่ 5 และที่ 6 จำนวนคนละ 25,200 บาท จึงไม่ถูกต้องที่ศาลแรงงานกลางสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลยจึงเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย กรณีมีเหตุที่จะย้อนสำนวนไปให้ศาลแรงงานกลางดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปพิพากษายกคำสั่งศาลแรงงานกลางที่ให้งดสืบพยาน โจทก์จำเลยและคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง ให้ศาลแรงงานกลางดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไป แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี(กมล เพียรพิทักษ์-พรชัย สมรรถเวช-อร่าม หุตางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีทั้งสี่สำนวนนี้กับคดีหมายเลขดำที่ 12805/2540, 12806/2540, 13081/2540, 13096-13101/2540, 13116-13120/2540และ 13157-13158/2540 ศาลแรงงานกลางให้รวมพิจารณาพิพากษาเข้าด้วยกันโดยเรียกโจทก์ตามลำดับสำนวนว่า โจทก์ที่ 1 ถึงโจทก์ที่ 20 แต่ระหว่างพิจารณาโจทก์ที่ 3 ที่ 4 และที่ 8 ถึงที่ 20 ขอถอนฟ้อง ศาลแรงงานกลางอนุญาต ให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความ ส่วนโจทก์ที่ 7 ไม่มาศาลในวันนัดพิจารณาและสืบพยานโจทก์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งจำหน่ายคดีของโจทก์ที่ 7 ออกเสียจากสารบบความเช่นกัน คดีคงมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะสำนวนคดีของโจทก์ที่ 1ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 เท่านั้นโจทก์ทั้งสี่สำนวนฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และ ที่ 6 เป็นลูกจ้างจำเลย ครั้งสุดท้ายโจทก์ที่ 1 ทำหน้าที่เจ้าพนักงานบัญชีโจทก์ที่ 2 ทำหน้าที่ควบคุมดูแลคนงานของจำเลยโจทก์ที่ 5 และที่ 6 ทำหน้าที่หัวหน้าคนงานโจทก์ที่ 1 ที่ 2ที่ 5 และที่ 6 ได้ค่าจ้างเดือนละ 32,000 บาท 16,500 บาท25,200 บาท และ 25,200 บาท ตามลำดับ ระหว่างที่โจทก์ทั้งสี่ทำงานกับจำเลย จำเลยค้างค่าจ้างโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ระหว่างวันที่ 29 สิงหาคม 2540 ถึงวันที่ 28 กันยายน 2540 จำนวน 37,000 บาท19,500 บาท โจทก์ที่ 5 และที่ 6 ระหว่างวันที่ 1 ถึง 30 กันยายน2540 จำนวน 25,200 บาท และ 25,200 ตามลำดับ โจทก์ทั้งสี่ทวงถามแล้ว จำเลยไม่ยอมชำระ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 37,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 19,500 บาทโจทก์ที่ 5 และที่ 6 จำนวนคนละ 25,200 บาทจำเลยทั้งสี่สำนวนให้การว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 มิได้รับค่าจ้างตามที่โจทก์กล่าวอ้าง เงินที่โจทก์ที่ 1ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 เรียกให้จำเลยชดใช้คำนวณแล้วเกินความเป็นจริง โจทก์แต่ละคนทำงานกับจำเลยเพียง 3 เดือน แล้วพร้อมใจกันนัดหยุดงานติดต่อกันเกิน 3 วันทำงาน เป็นการจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5และที่ 6 ได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า จำเลยเคยเสนอเหตุผลว่าจำเลยไม่เคยติดค้างค่าจ้างของโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 ตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องในวันนัดพิจารณาและสืบพยานโจทก์ ศาลแรงงานกลางบันทึกในรายงานกระบวนพิจารณา ลงวันที่ 13 พฤศจิกายน 2540 ว่า ศาลได้ตรวจคำให้การของจำเลยโดยตลอดแล้ว จำเลยมิได้ให้การปฏิเสธว่าไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างตามที่โจทก์ฟ้อง ถือว่าจำเลยรับว่าค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 ตามฟ้อง คดีไม่มีประเด็นข้อพิพาทต่อไป จึงมีคำสั่งให้งดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้ววินิจฉัยว่า ตามคำให้การของจำเลยไม่ปรากฏว่าจำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่ค้างจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ตั้งแต่วันที่ 29 สิงหาคม 2540ถึงวันที่ 28 กันยายน 2540 ถือว่าจำเลยยอมรับว่าค้างจ่ายค่าจ้างจริงตามที่โจทก์ฟ้อง พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 37,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 19,500 บาทโจทก์ที่ 5 และที่ 6 จำนวนคนละ 25,200 บาทจำเลยทั้งสี่สำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่จำเลยอุทธรณ์ว่าการที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลยและพิพากษาในวันเดียวกัน โดยมิได้มีการสืบพยานโจทก์จำเลย เป็นการมิชอบด้วยกฎหมาย โจทก์ต้องนำพยานมาสืบให้สมฟ้องนั้น เห็นว่า ตามคำให้การของจำเลยมีข้อความระบุไว้ว่า "จำเลยเคยเสนอเหตุผลว่าจำเลยนี้ไม่เคยติดค้างค่าจ้างแก่โจทก์กับพวกดังที่กล่าวอ้างมาในคำฟ้องแต่อย่างใด" จากข้อความในส่วนนี้ย่อมมีความหมายว่าจำเลยได้ให้การปฏิเสธว่าจำเลยไม่ได้เป็นหนี้ค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าตามคำให้การของจำเลยไม่ปรากฏว่าจำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์ตั้งแต่วันที่ 29 สิงหาคม 2540 ถึงวันที่28 กันยายน 2540 ต้องถือว่าจำเลยยอมรับว่าค้างจ่ายค่าจ้างจริงตามที่โจทก์ฟ้อง และพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 37,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 19,500 บาทโจทก์ที่ 5 และที่ 6 จำนวนคนละ 25,200 บาท จึงไม่ถูกต้องที่ศาลแรงงานกลางสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลยจึงเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย กรณีมีเหตุที่จะย้อนสำนวนไปให้ศาลแรงงานกลางดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปพิพากษายกคำสั่งศาลแรงงานกลางที่ให้งดสืบพยาน โจทก์จำเลยและคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง ให้ศาลแรงงานกลางดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไป แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3044/2541นาย ปริญญา มูล ทรัพย์โจทก์บริษัท คอ ร์ดุ๊คส์ ไทย จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 84, ม. 86, ม. 104, ม. 177, ม. 243 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31, ม. 56ตามคำให้การของจำเลยมีข้อความระบุไว้ว่า "จำเลยเคย เสนอเหตุผลว่า จำเลยนี้ไม่เคยติดค้างค่าจางแก่โจทก์กับพวก ดังที่กล่าวอ้างมาในคำฟ้อง" ย่อมมีความหมายว่า จำเลยได้ให้การปฏิเสธว่าจำเลยไม่ได้เป็นหนี้ค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ ดังนี้ การที่ศาลแรงงานวินิจฉัยว่า ตามคำให้การของจำเลย ไม่ปรากฏว่าจำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์ ต้องถือว่าจำเลยยอมรับว่าค้างจ่ายค่าจ้างจริงตามที่โจทก์ฟ้อง จึงมีคำสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลย และพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ตามฟ้อง จึงไม่ถูกต้องกรณีมีเหตุที่ศาลฎีกาจะย้อนสำนวนไปให้ศาลแรงงานดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปคดีทั้งสี่สำนวนนี้กับคดีหมายเลขดำที่ 12805/2540, 12806/2540, 13081/2540, 13096-13101/2540, 13116-13120/2540และ 13157-13158/2540 ศาลแรงงานกลางให้รวมพิจารณาพิพากษาเข้าด้วยกันโดยเรียกโจทก์ตามลำดับสำนวนว่า โจทก์ที่ 1 ถึงโจทก์ที่ 20 แต่ระหว่างพิจารณาโจทก์ที่ 3 ที่ 4 และที่ 8 ถึงที่ 20 ขอถอนฟ้อง ศาลแรงงานกลางอนุญาต ให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความ ส่วนโจทก์ที่ 7 ไม่มาศาลในวันนัดพิจารณาและสืบพยานโจทก์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งจำหน่ายคดีของโจทก์ที่ 7 ออกเสียจากสารบบความเช่นกัน คดีคงมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะสำนวนคดีของโจทก์ที่ 1ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 เท่านั้นโจทก์ทั้งสี่สำนวนฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และ ที่ 6 เป็นลูกจ้างจำเลย ครั้งสุดท้ายโจทก์ที่ 1 ทำหน้าที่เจ้าพนักงานบัญชีโจทก์ที่ 2 ทำหน้าที่ควบคุมดูแลคนงานของจำเลยโจทก์ที่ 5 และที่ 6 ทำหน้าที่หัวหน้าคนงานโจทก์ที่ 1 ที่ 2ที่ 5 และที่ 6 ได้ค่าจ้างเดือนละ 32,000 บาท 16,500 บาท25,200 บาท และ 25,200 บาท ตามลำดับ ระหว่างที่โจทก์ทั้งสี่ทำงานกับจำเลย จำเลยค้างค่าจ้างโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ระหว่างวันที่ 29 สิงหาคม 2540 ถึงวันที่ 28 กันยายน 2540 จำนวน 37,000 บาท19,500 บาท โจทก์ที่ 5 และที่ 6 ระหว่างวันที่ 1 ถึง 30 กันยายน2540 จำนวน 25,200 บาท และ 25,200 ตามลำดับ โจทก์ทั้งสี่ทวงถามแล้ว จำเลยไม่ยอมชำระ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 37,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 19,500 บาทโจทก์ที่ 5 และที่ 6 จำนวนคนละ 25,200 บาทจำเลยทั้งสี่สำนวนให้การว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 มิได้รับค่าจ้างตามที่โจทก์กล่าวอ้าง เงินที่โจทก์ที่ 1ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 เรียกให้จำเลยชดใช้คำนวณแล้วเกินความเป็นจริง โจทก์แต่ละคนทำงานกับจำเลยเพียง 3 เดือน แล้วพร้อมใจกันนัดหยุดงานติดต่อกันเกิน 3 วันทำงาน เป็นการจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5และที่ 6 ได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า จำเลยเคยเสนอเหตุผลว่าจำเลยไม่เคยติดค้างค่าจ้างของโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 ตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องในวันนัดพิจารณาและสืบพยานโจทก์ ศาลแรงงานกลางบันทึกในรายงานกระบวนพิจารณา ลงวันที่ 13 พฤศจิกายน 2540 ว่า ศาลได้ตรวจคำให้การของจำเลยโดยตลอดแล้ว จำเลยมิได้ให้การปฏิเสธว่าไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างตามที่โจทก์ฟ้อง ถือว่าจำเลยรับว่าค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 ตามฟ้อง คดีไม่มีประเด็นข้อพิพาทต่อไป จึงมีคำสั่งให้งดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้ววินิจฉัยว่า ตามคำให้การของจำเลยไม่ปรากฏว่าจำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่ค้างจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ตั้งแต่วันที่ 29 สิงหาคม 2540ถึงวันที่ 28 กันยายน 2540 ถือว่าจำเลยยอมรับว่าค้างจ่ายค่าจ้างจริงตามที่โจทก์ฟ้อง พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 37,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 19,500 บาทโจทก์ที่ 5 และที่ 6 จำนวนคนละ 25,200 บาทจำเลยทั้งสี่สำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่จำเลยอุทธรณ์ว่าการที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลยและพิพากษาในวันเดียวกัน โดยมิได้มีการสืบพยานโจทก์จำเลย เป็นการมิชอบด้วยกฎหมาย โจทก์ต้องนำพยานมาสืบให้สมฟ้องนั้น เห็นว่า ตามคำให้การของจำเลยมีข้อความระบุไว้ว่า "จำเลยเคยเสนอเหตุผลว่าจำเลยนี้ไม่เคยติดค้างค่าจ้างแก่โจทก์กับพวกดังที่กล่าวอ้างมาในคำฟ้องแต่อย่างใด" จากข้อความในส่วนนี้ย่อมมีความหมายว่าจำเลยได้ให้การปฏิเสธว่าจำเลยไม่ได้เป็นหนี้ค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 และที่ 6 ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าตามคำให้การของจำเลยไม่ปรากฏว่าจำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์ตั้งแต่วันที่ 29 สิงหาคม 2540 ถึงวันที่28 กันยายน 2540 ต้องถือว่าจำเลยยอมรับว่าค้างจ่ายค่าจ้างจริงตามที่โจทก์ฟ้อง และพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 37,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 19,500 บาทโจทก์ที่ 5 และที่ 6 จำนวนคนละ 25,200 บาท จึงไม่ถูกต้องที่ศาลแรงงานกลางสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลยจึงเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย กรณีมีเหตุที่จะย้อนสำนวนไปให้ศาลแรงงานกลางดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปพิพากษายกคำสั่งศาลแรงงานกลางที่ให้งดสืบพยาน โจทก์จำเลยและคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง ให้ศาลแรงงานกลางดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไป แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี(กมล เพียรพิทักษ์-พรชัย สมรรถเวช-อร่าม หุตางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ