คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2876/2530หลักกฎหมาย: โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยตำแหน่งพนักงานรักษาความปลอดภัย มีหน้าที่เฝ้าหรือดูแล สถานที่หรือทรัพย์สิน กรณีต้องด้วยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 36(6) โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลา แต่จำเลยยังคงมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างธรรมดาให้แก่โจทก์สำหรับเวลาที่ทำงานเกินเวลาทำงานปกติ.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้รับค่าจ้างชั่วโมงละ 10 บาท และทำงาน 8 ชั่วโมงต่อมาจำเลยให้โจทก์ทำงานวันละ 12 ชั่วโมง โดยจ่ายค่าจ้างวันละ90 บาท เป็นการให้ทำงานเกินกำหนดเวลาทำงานปกติวันละ 3 ชั่วโมงโดยไม่จ่ายค่าจ้าง รวมเป็นเงิน 5,940 บาท ขอให้พิพากษาให้จำเลยจ่ายเงิน 5,940 บาท ให้แก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยตกลงจ้างโจทก์เป็นรายวัน วันละ 90 บาทต่อการทำงานวันละ 12 ชั่วโมง ไม่ใช่ตกลงค่าจ้างเป็นรายชั่วโมงโจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าจ้างเพิ่ม และการทำงานของโจทก์ไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 36(1) (6)ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างสำหรับการทำงานที่เกินกำหนดเวลาทำงานปกติเป็นเงิน 1,980 บาท ให้แก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลแรงงานกลางสั่งรับอุทธรณ์ของจำเลยเฉพาะข้อ 2(2), 2(3)และ 2(5)ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ตามอุทธรณ์ของจำเลยข้อ 2(2), 2(3) และ 2(5) นั้น จำเลยอุทธรณ์ว่า เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยจ้างโจทก์เป็นรายวัน วันละ 90 บาท ต่อการทำงานวันละ 12 ชั่วโมง มิใช่ตกลงค่าจ้างเป็นรายชั่วโมงแล้ว โจทก์ย่อมไม่มีสิทธิเรียกค่าจ้างเพิ่มจากจำเลย และตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 36(1) (6) กำหนดไว้ชัดแจ้งว่าลูกจ้างประเภทโจทก์ไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลา ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์มีสิทธิได้รับค่าจ้างสำหรับการทำงานที่เกินกำหนดเวลาทำงานปกตินั้น เป็นการวินิจฉัยที่ขัดต่อบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว ไม่ชอบด้วยกฎหมายพิเคราะห์แล้วเห็นว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลย ตำแหน่งพนักงานรักษาความปลอดภัย มีหน้าที่เฝ้าหรือดูแลสถานที่หรือทรัพย์สินกรณีจึงต้องด้วยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 36(6) ซึ่งกำหนดให้ลูกจ้างผู้มีหน้าที่เฝ้าหรือดูแลสถานที่หรือทรัพย์สินไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาไว้ โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลา แต่จำเลยยังคงมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์สำหรับเวลาที่ทำงานเกินเวลาทำงานปกตินั้น หาใช่ว่าเมื่อลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาแล้วจะถูกตัดสิทธิมิให้ได้รับค่าจ้างธรรมดาไปด้วยหรือไม่ ศาลแรงงานกลางฟังว่าจำเลยให้โจทก์ทำงานเกินเวลาทำงานปกติไปวันละ 4 ชั่วโมง จำเลยจ่ายค่าจ้างไปแล้ว10 บาท จึงยังขาดอยู่วันละ 30 บาท จึงพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างสำหรับการทำงานเกินเวลาปกติวันละ 3 ชั่วโมง เป็นเวลา 66 วันรวม 198 ชั่วโมง ในอัตราค่าจ้างปกติเป็นเงินรวม 1,980 บาท จึงเป็นการชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2876/2530จ่าสิบตำรวจ อุด ม สุทธิส นโจทก์บริษัท ราช ดำริ รักษา ความปลอดภัย จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2, ข้อ 36(6)โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยตำแหน่งพนักงานรักษาความปลอดภัย มีหน้าที่เฝ้าหรือดูแล สถานที่หรือทรัพย์สิน กรณีต้องด้วยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 36(6) โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลา แต่จำเลยยังคงมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างธรรมดาให้แก่โจทก์สำหรับเวลาที่ทำงานเกินเวลาทำงานปกติ.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้รับค่าจ้างชั่วโมงละ 10 บาท และทำงาน 8 ชั่วโมงต่อมาจำเลยให้โจทก์ทำงานวันละ 12 ชั่วโมง โดยจ่ายค่าจ้างวันละ90 บาท เป็นการให้ทำงานเกินกำหนดเวลาทำงานปกติวันละ 3 ชั่วโมงโดยไม่จ่ายค่าจ้าง รวมเป็นเงิน 5,940 บาท ขอให้พิพากษาให้จำเลยจ่ายเงิน 5,940 บาท ให้แก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยตกลงจ้างโจทก์เป็นรายวัน วันละ 90 บาทต่อการทำงานวันละ 12 ชั่วโมง ไม่ใช่ตกลงค่าจ้างเป็นรายชั่วโมงโจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าจ้างเพิ่ม และการทำงานของโจทก์ไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 36(1) (6)ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างสำหรับการทำงานที่เกินกำหนดเวลาทำงานปกติเป็นเงิน 1,980 บาท ให้แก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลแรงงานกลางสั่งรับอุทธรณ์ของจำเลยเฉพาะข้อ 2(2), 2(3)และ 2(5)ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ตามอุทธรณ์ของจำเลยข้อ 2(2), 2(3) และ 2(5) นั้น จำเลยอุทธรณ์ว่า เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยจ้างโจทก์เป็นรายวัน วันละ 90 บาท ต่อการทำงานวันละ 12 ชั่วโมง มิใช่ตกลงค่าจ้างเป็นรายชั่วโมงแล้ว โจทก์ย่อมไม่มีสิทธิเรียกค่าจ้างเพิ่มจากจำเลย และตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 36(1) (6) กำหนดไว้ชัดแจ้งว่าลูกจ้างประเภทโจทก์ไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลา ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์มีสิทธิได้รับค่าจ้างสำหรับการทำงานที่เกินกำหนดเวลาทำงานปกตินั้น เป็นการวินิจฉัยที่ขัดต่อบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว ไม่ชอบด้วยกฎหมายพิเคราะห์แล้วเห็นว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลย ตำแหน่งพนักงานรักษาความปลอดภัย มีหน้าที่เฝ้าหรือดูแลสถานที่หรือทรัพย์สินกรณีจึงต้องด้วยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 36(6) ซึ่งกำหนดให้ลูกจ้างผู้มีหน้าที่เฝ้าหรือดูแลสถานที่หรือทรัพย์สินไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาไว้ โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลา แต่จำเลยยังคงมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์สำหรับเวลาที่ทำงานเกินเวลาทำงานปกตินั้น หาใช่ว่าเมื่อลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาแล้วจะถูกตัดสิทธิมิให้ได้รับค่าจ้างธรรมดาไปด้วยหรือไม่ ศาลแรงงานกลางฟังว่าจำเลยให้โจทก์ทำงานเกินเวลาทำงานปกติไปวันละ 4 ชั่วโมง จำเลยจ่ายค่าจ้างไปแล้ว10 บาท จึงยังขาดอยู่วันละ 30 บาท จึงพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างสำหรับการทำงานเกินเวลาปกติวันละ 3 ชั่วโมง เป็นเวลา 66 วันรวม 198 ชั่วโมง ในอัตราค่าจ้างปกติเป็นเงินรวม 1,980 บาท จึงเป็นการชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(สุพจน์ นาถะพินธุ-จุนท์ จันทรวงศ์-มาโนช เพียรสนอง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้รับค่าจ้างชั่วโมงละ 10 บาท และทำงาน 8 ชั่วโมงต่อมาจำเลยให้โจทก์ทำงานวันละ 12 ชั่วโมง โดยจ่ายค่าจ้างวันละ90 บาท เป็นการให้ทำงานเกินกำหนดเวลาทำงานปกติวันละ 3 ชั่วโมงโดยไม่จ่ายค่าจ้าง รวมเป็นเงิน 5,940 บาท ขอให้พิพากษาให้จำเลยจ่ายเงิน 5,940 บาท ให้แก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยตกลงจ้างโจทก์เป็นรายวัน วันละ 90 บาทต่อการทำงานวันละ 12 ชั่วโมง ไม่ใช่ตกลงค่าจ้างเป็นรายชั่วโมงโจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าจ้างเพิ่ม และการทำงานของโจทก์ไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 36(1) (6)ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างสำหรับการทำงานที่เกินกำหนดเวลาทำงานปกติเป็นเงิน 1,980 บาท ให้แก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลแรงงานกลางสั่งรับอุทธรณ์ของจำเลยเฉพาะข้อ 2(2), 2(3)และ 2(5)ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ตามอุทธรณ์ของจำเลยข้อ 2(2), 2(3) และ 2(5) นั้น จำเลยอุทธรณ์ว่า เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยจ้างโจทก์เป็นรายวัน วันละ 90 บาท ต่อการทำงานวันละ 12 ชั่วโมง มิใช่ตกลงค่าจ้างเป็นรายชั่วโมงแล้ว โจทก์ย่อมไม่มีสิทธิเรียกค่าจ้างเพิ่มจากจำเลย และตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 36(1) (6) กำหนดไว้ชัดแจ้งว่าลูกจ้างประเภทโจทก์ไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลา ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์มีสิทธิได้รับค่าจ้างสำหรับการทำงานที่เกินกำหนดเวลาทำงานปกตินั้น เป็นการวินิจฉัยที่ขัดต่อบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว ไม่ชอบด้วยกฎหมายพิเคราะห์แล้วเห็นว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลย ตำแหน่งพนักงานรักษาความปลอดภัย มีหน้าที่เฝ้าหรือดูแลสถานที่หรือทรัพย์สินกรณีจึงต้องด้วยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 36(6) ซึ่งกำหนดให้ลูกจ้างผู้มีหน้าที่เฝ้าหรือดูแลสถานที่หรือทรัพย์สินไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาไว้ โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลา แต่จำเลยยังคงมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์สำหรับเวลาที่ทำงานเกินเวลาทำงานปกตินั้น หาใช่ว่าเมื่อลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาแล้วจะถูกตัดสิทธิมิให้ได้รับค่าจ้างธรรมดาไปด้วยหรือไม่ ศาลแรงงานกลางฟังว่าจำเลยให้โจทก์ทำงานเกินเวลาทำงานปกติไปวันละ 4 ชั่วโมง จำเลยจ่ายค่าจ้างไปแล้ว10 บาท จึงยังขาดอยู่วันละ 30 บาท จึงพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างสำหรับการทำงานเกินเวลาปกติวันละ 3 ชั่วโมง เป็นเวลา 66 วันรวม 198 ชั่วโมง ในอัตราค่าจ้างปกติเป็นเงินรวม 1,980 บาท จึงเป็นการชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2876/2530จ่าสิบตำรวจ อุด ม สุทธิส นโจทก์บริษัท ราช ดำริ รักษา ความปลอดภัย จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2, ข้อ 36(6)โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยตำแหน่งพนักงานรักษาความปลอดภัย มีหน้าที่เฝ้าหรือดูแล สถานที่หรือทรัพย์สิน กรณีต้องด้วยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 36(6) โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลา แต่จำเลยยังคงมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างธรรมดาให้แก่โจทก์สำหรับเวลาที่ทำงานเกินเวลาทำงานปกติ.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้รับค่าจ้างชั่วโมงละ 10 บาท และทำงาน 8 ชั่วโมงต่อมาจำเลยให้โจทก์ทำงานวันละ 12 ชั่วโมง โดยจ่ายค่าจ้างวันละ90 บาท เป็นการให้ทำงานเกินกำหนดเวลาทำงานปกติวันละ 3 ชั่วโมงโดยไม่จ่ายค่าจ้าง รวมเป็นเงิน 5,940 บาท ขอให้พิพากษาให้จำเลยจ่ายเงิน 5,940 บาท ให้แก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยตกลงจ้างโจทก์เป็นรายวัน วันละ 90 บาทต่อการทำงานวันละ 12 ชั่วโมง ไม่ใช่ตกลงค่าจ้างเป็นรายชั่วโมงโจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าจ้างเพิ่ม และการทำงานของโจทก์ไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 36(1) (6)ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างสำหรับการทำงานที่เกินกำหนดเวลาทำงานปกติเป็นเงิน 1,980 บาท ให้แก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลแรงงานกลางสั่งรับอุทธรณ์ของจำเลยเฉพาะข้อ 2(2), 2(3)และ 2(5)ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ตามอุทธรณ์ของจำเลยข้อ 2(2), 2(3) และ 2(5) นั้น จำเลยอุทธรณ์ว่า เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยจ้างโจทก์เป็นรายวัน วันละ 90 บาท ต่อการทำงานวันละ 12 ชั่วโมง มิใช่ตกลงค่าจ้างเป็นรายชั่วโมงแล้ว โจทก์ย่อมไม่มีสิทธิเรียกค่าจ้างเพิ่มจากจำเลย และตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 36(1) (6) กำหนดไว้ชัดแจ้งว่าลูกจ้างประเภทโจทก์ไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลา ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์มีสิทธิได้รับค่าจ้างสำหรับการทำงานที่เกินกำหนดเวลาทำงานปกตินั้น เป็นการวินิจฉัยที่ขัดต่อบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว ไม่ชอบด้วยกฎหมายพิเคราะห์แล้วเห็นว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลย ตำแหน่งพนักงานรักษาความปลอดภัย มีหน้าที่เฝ้าหรือดูแลสถานที่หรือทรัพย์สินกรณีจึงต้องด้วยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 36(6) ซึ่งกำหนดให้ลูกจ้างผู้มีหน้าที่เฝ้าหรือดูแลสถานที่หรือทรัพย์สินไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาไว้ โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลา แต่จำเลยยังคงมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์สำหรับเวลาที่ทำงานเกินเวลาทำงานปกตินั้น หาใช่ว่าเมื่อลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาแล้วจะถูกตัดสิทธิมิให้ได้รับค่าจ้างธรรมดาไปด้วยหรือไม่ ศาลแรงงานกลางฟังว่าจำเลยให้โจทก์ทำงานเกินเวลาทำงานปกติไปวันละ 4 ชั่วโมง จำเลยจ่ายค่าจ้างไปแล้ว10 บาท จึงยังขาดอยู่วันละ 30 บาท จึงพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างสำหรับการทำงานเกินเวลาปกติวันละ 3 ชั่วโมง เป็นเวลา 66 วันรวม 198 ชั่วโมง ในอัตราค่าจ้างปกติเป็นเงินรวม 1,980 บาท จึงเป็นการชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(สุพจน์ นาถะพินธุ-จุนท์ จันทรวงศ์-มาโนช เพียรสนอง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ