คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 125/2485หลักกฎหมาย: เอกชนไม่มีอำนาจฟ้องตามพ.ร.บ.การพิมพ์ เพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับระเบียบควบคุมการพิมพ์โดยฉะเพาะ. ผู้พิมพ์ซึ่งไม่ใช่เจ้าของลิขสิทธิไม่มีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องผู้ละเมิดสิขสิทธิหนังสือนั้น. ศาลไม่อนุญาตให้คู่ความสืบพะยานเพิ่มเติมได้ ไม่ผิดต่อประมวลวิธีพิจารณา เพราะเป็นการใช้ดุลพินิจ จำเลยพิมพ์หนังสือของผู้เสียหายอันเป็นการละเมิดลิขสิทธิ และประทับตราปลอมดวงตราของผู้เสียหายในหนังสือนี้ ผิดฐานละเมิดลิขสิทธิกะทงหนึ่งด้วย และฐานปลอมหนังสืออีกกะทงหนึ่งด้วยโจทก์ฟ้องว่าจำเลยพิมพ์สำเนาหนังสือจำลองหนังสือแบบเรียนต่าง ๆอันเป็นวรรณกรรมของนายจำลอง,นายน้อยโจทก์กับของนายสุภาพซึ่งได้ทำสัญญาขายลิขสิทธิให้โจทก์ และของขุนประสงค์จรรยาซึ่งได้ทำสัญญามอบให้โจทก์เป็นผู้พิมพ์จำหน่ายในการพิมพ์นี้จำเลยไม่ได้พิมพ์ชื่อผู้พิมพ์โฆษณา ชื่อโรงพิมพ์และหลักแหล่งของโรงพิมพ์ตามความจริง เมื่อพิมพ์แล้วจำเลยได้ประทับตราปลอมชื่อของนายจำลองโจทก์และของขุนประสงค์จรรยาโดยลักษณที่สามารถอาจจะเกิดเสียหายแก่โจทย์และขุนประสงค์จรรยากับสารธารชน ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องตามพระราชบัญญัติการพิมพ์ และไม่มีอำนาจฟ้องเกี่ยวกับหนังสือของขุนประสงค์จรรยาและการใช้ชื่อนายเล่งแซ่ แซ่เตียว เพราะโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย จำเลยผิดในการละเมิดลิขสิทธิของโจทก์ ใช้ตราชื่อปลอมของโจทก์ที่ ๒ และใช้ชื่อบุคคลและโรงพิมพ์ลงในสิ่งสินค้าโดยไม่มีอำนาจ พิพากษาลงโทษตามพระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรมาตรา ๒๕ และกฏหมายลักษณอาญามาตรา ๒๓๓,๒๓๕. ศาลอุทธรณ์ไม่อนุญาตให้จำเลยสืบพะยานเพิ่มเติมชั้นอุทธรณื และพิพากษายืน. โจทย์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าเรื่องอำนาจฟ้องตามพระราชบัญญัติมาตรา ๑๔,๓๕ เป็นเรื่องควบคุมสิ่งพิมพ์ในทางเกี่ยวกับระเบียบโดยฉะเพาะ ไม่เป็นความผิดอันเกี่ยวไปถึงเอกชนใดๆ โจทก์จึงไม่ใช่ผู้เสียหาย ส่วนการฟ้องแทนขุนประสงค์จรรยาและนายสุภาพกับนายเล่วแซ แซ่เตียวนั้น โจทก์ไม่ใช่เจ้าจองสิขสิทธิหรือเป็นผู้เสียหาย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง และฉะเพาะข้อที่ว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องแทนนายสุภาพโดยไม่มีใครอุทธรณ์นั้น เห็นว่าจำเลยอุทธรณ์ว่าไม่ควรมีความผิดศาลก็มีอำนาจวินิจฉัยถึงอำนาจฟ้องของโจทก์ได้ ฏีกาจำเลยเรื่องขอสืบพะยานเพิ่มเติมนั้น ศาลอุทธรณ์สั่งไม่อนุญาตขอบแล้วและเป็นดุลยพินิจของศาลจึงไม่ผิดกฏหมายส่วนปัญหาว่าจำเลยมีผิดฐานละเมิดลิขสิทธิแล้ว จะมีผิดฐานปลอมหนังสือด้วยหรือไม่นั้นเห็นว่าเป็นการผิดกฏหมายหลายกะทง จึงลงโทษฐานปลอมหนังสือด้วยอีกกะทงหนึ่งได้จึงพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 125/2485นายน้อย เลปาจารย์ ในส่วนตัวและแทนนางบุญช่วย เลปาจารย์ ภริยาที่1นายจำลอง สง่ามั่งคั้งโจทก์นายกิม หงษ์สดารมย์ที่ 1 นางรั่งเฮียง หงศิสดารมย์ที่ 2จำเลย พ.ร.บ.คุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรม พ.ศ.2474 ม. 15. พ.ร.บ.การพิมพ์ พ.ศ.2476 ม. 14, ม. 35. ป.อ. ม. 71, ม. 223, ม. 235. ป.วิ.พ. ม. 120. ป.วิ.อ. ม. 2 (4), ม. 28, ม. 218.เอกชนไม่มีอำนาจฟ้องตามพ.ร.บ.การพิมพ์ เพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับระเบียบควบคุมการพิมพ์โดยฉะเพาะ. ผู้พิมพ์ซึ่งไม่ใช่เจ้าของลิขสิทธิไม่มีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องผู้ละเมิดสิขสิทธิหนังสือนั้น. ศาลไม่อนุญาตให้คู่ความสืบพะยานเพิ่มเติมได้ ไม่ผิดต่อประมวลวิธีพิจารณา เพราะเป็นการใช้ดุลพินิจ จำเลยพิมพ์หนังสือของผู้เสียหายอันเป็นการละเมิดลิขสิทธิ และประทับตราปลอมดวงตราของผู้เสียหายในหนังสือนี้ ผิดฐานละเมิดลิขสิทธิกะทงหนึ่งด้วย และฐานปลอมหนังสืออีกกะทงหนึ่งด้วยโจทก์ฟ้องว่าจำเลยพิมพ์สำเนาหนังสือจำลองหนังสือแบบเรียนต่าง ๆอันเป็นวรรณกรรมของนายจำลอง,นายน้อยโจทก์กับของนายสุภาพซึ่งได้ทำสัญญาขายลิขสิทธิให้โจทก์ และของขุนประสงค์จรรยาซึ่งได้ทำสัญญามอบให้โจทก์เป็นผู้พิมพ์จำหน่ายในการพิมพ์นี้จำเลยไม่ได้พิมพ์ชื่อผู้พิมพ์โฆษณา ชื่อโรงพิมพ์และหลักแหล่งของโรงพิมพ์ตามความจริง เมื่อพิมพ์แล้วจำเลยได้ประทับตราปลอมชื่อของนายจำลองโจทก์และของขุนประสงค์จรรยาโดยลักษณที่สามารถอาจจะเกิดเสียหายแก่โจทย์และขุนประสงค์จรรยากับสารธารชน ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องตามพระราชบัญญัติการพิมพ์ และไม่มีอำนาจฟ้องเกี่ยวกับหนังสือของขุนประสงค์จรรยาและการใช้ชื่อนายเล่งแซ่ แซ่เตียว เพราะโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย จำเลยผิดในการละเมิดลิขสิทธิของโจทก์ ใช้ตราชื่อปลอมของโจทก์ที่ ๒ และใช้ชื่อบุคคลและโรงพิมพ์ลงในสิ่งสินค้าโดยไม่มีอำนาจ พิพากษาลงโทษตามพระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรมาตรา ๒๕ และกฏหมายลักษณอาญามาตรา ๒๓๓,๒๓๕. ศาลอุทธรณ์ไม่อนุญาตให้จำเลยสืบพะยานเพิ่มเติมชั้นอุทธรณื และพิพากษายืน. โจทย์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าเรื่องอำนาจฟ้องตามพระราชบัญญัติมาตรา ๑๔,๓๕ เป็นเรื่องควบคุมสิ่งพิมพ์ในทางเกี่ยวกับระเบียบโดยฉะเพาะ ไม่เป็นความผิดอันเกี่ยวไปถึงเอกชนใดๆ โจทก์จึงไม่ใช่ผู้เสียหาย ส่วนการฟ้องแทนขุนประสงค์จรรยาและนายสุภาพกับนายเล่วแซ แซ่เตียวนั้น โจทก์ไม่ใช่เจ้าจองสิขสิทธิหรือเป็นผู้เสียหาย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง และฉะเพาะข้อที่ว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องแทนนายสุภาพโดยไม่มีใครอุทธรณ์นั้น เห็นว่าจำเลยอุทธรณ์ว่าไม่ควรมีความผิดศาลก็มีอำนาจวินิจฉัยถึงอำนาจฟ้องของโจทก์ได้ ฏีกาจำเลยเรื่องขอสืบพะยานเพิ่มเติมนั้น ศาลอุทธรณ์สั่งไม่อนุญาตขอบแล้วและเป็นดุลยพินิจของศาลจึงไม่ผิดกฏหมายส่วนปัญหาว่าจำเลยมีผิดฐานละเมิดลิขสิทธิแล้ว จะมีผิดฐานปลอมหนังสือด้วยหรือไม่นั้นเห็นว่าเป็นการผิดกฏหมายหลายกะทง จึงลงโทษฐานปลอมหนังสือด้วยอีกกะทงหนึ่งได้จึงพิพากษายืน.(ทิพปัญญา-ธรรมบัณฑิต-ลัดพลีธรรมประคัลภ์)ศาลชั้นต้น - พระดุลยทัณฑ์ชนาณัติศาลอุทธรณ์ - หลวงประเสริญอนุกิจแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยพิมพ์สำเนาหนังสือจำลองหนังสือแบบเรียนต่าง ๆอันเป็นวรรณกรรมของนายจำลอง,นายน้อยโจทก์กับของนายสุภาพซึ่งได้ทำสัญญาขายลิขสิทธิให้โจทก์ และของขุนประสงค์จรรยาซึ่งได้ทำสัญญามอบให้โจทก์เป็นผู้พิมพ์จำหน่ายในการพิมพ์นี้จำเลยไม่ได้พิมพ์ชื่อผู้พิมพ์โฆษณา ชื่อโรงพิมพ์และหลักแหล่งของโรงพิมพ์ตามความจริง เมื่อพิมพ์แล้วจำเลยได้ประทับตราปลอมชื่อของนายจำลองโจทก์และของขุนประสงค์จรรยาโดยลักษณที่สามารถอาจจะเกิดเสียหายแก่โจทย์และขุนประสงค์จรรยากับสารธารชน ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องตามพระราชบัญญัติการพิมพ์ และไม่มีอำนาจฟ้องเกี่ยวกับหนังสือของขุนประสงค์จรรยาและการใช้ชื่อนายเล่งแซ่ แซ่เตียว เพราะโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย จำเลยผิดในการละเมิดลิขสิทธิของโจทก์ ใช้ตราชื่อปลอมของโจทก์ที่ ๒ และใช้ชื่อบุคคลและโรงพิมพ์ลงในสิ่งสินค้าโดยไม่มีอำนาจ พิพากษาลงโทษตามพระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรมาตรา ๒๕ และกฏหมายลักษณอาญามาตรา ๒๓๓,๒๓๕. ศาลอุทธรณ์ไม่อนุญาตให้จำเลยสืบพะยานเพิ่มเติมชั้นอุทธรณื และพิพากษายืน. โจทย์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าเรื่องอำนาจฟ้องตามพระราชบัญญัติมาตรา ๑๔,๓๕ เป็นเรื่องควบคุมสิ่งพิมพ์ในทางเกี่ยวกับระเบียบโดยฉะเพาะ ไม่เป็นความผิดอันเกี่ยวไปถึงเอกชนใดๆ โจทก์จึงไม่ใช่ผู้เสียหาย ส่วนการฟ้องแทนขุนประสงค์จรรยาและนายสุภาพกับนายเล่วแซ แซ่เตียวนั้น โจทก์ไม่ใช่เจ้าจองสิขสิทธิหรือเป็นผู้เสียหาย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง และฉะเพาะข้อที่ว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องแทนนายสุภาพโดยไม่มีใครอุทธรณ์นั้น เห็นว่าจำเลยอุทธรณ์ว่าไม่ควรมีความผิดศาลก็มีอำนาจวินิจฉัยถึงอำนาจฟ้องของโจทก์ได้ ฏีกาจำเลยเรื่องขอสืบพะยานเพิ่มเติมนั้น ศาลอุทธรณ์สั่งไม่อนุญาตขอบแล้วและเป็นดุลยพินิจของศาลจึงไม่ผิดกฏหมายส่วนปัญหาว่าจำเลยมีผิดฐานละเมิดลิขสิทธิแล้ว จะมีผิดฐานปลอมหนังสือด้วยหรือไม่นั้นเห็นว่าเป็นการผิดกฏหมายหลายกะทง จึงลงโทษฐานปลอมหนังสือด้วยอีกกะทงหนึ่งได้จึงพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 125/2485นายน้อย เลปาจารย์ ในส่วนตัวและแทนนางบุญช่วย เลปาจารย์ ภริยาที่1นายจำลอง สง่ามั่งคั้งโจทก์นายกิม หงษ์สดารมย์ที่ 1 นางรั่งเฮียง หงศิสดารมย์ที่ 2จำเลย พ.ร.บ.คุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรม พ.ศ.2474 ม. 15. พ.ร.บ.การพิมพ์ พ.ศ.2476 ม. 14, ม. 35. ป.อ. ม. 71, ม. 223, ม. 235. ป.วิ.พ. ม. 120. ป.วิ.อ. ม. 2 (4), ม. 28, ม. 218.เอกชนไม่มีอำนาจฟ้องตามพ.ร.บ.การพิมพ์ เพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับระเบียบควบคุมการพิมพ์โดยฉะเพาะ. ผู้พิมพ์ซึ่งไม่ใช่เจ้าของลิขสิทธิไม่มีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องผู้ละเมิดสิขสิทธิหนังสือนั้น. ศาลไม่อนุญาตให้คู่ความสืบพะยานเพิ่มเติมได้ ไม่ผิดต่อประมวลวิธีพิจารณา เพราะเป็นการใช้ดุลพินิจ จำเลยพิมพ์หนังสือของผู้เสียหายอันเป็นการละเมิดลิขสิทธิ และประทับตราปลอมดวงตราของผู้เสียหายในหนังสือนี้ ผิดฐานละเมิดลิขสิทธิกะทงหนึ่งด้วย และฐานปลอมหนังสืออีกกะทงหนึ่งด้วยโจทก์ฟ้องว่าจำเลยพิมพ์สำเนาหนังสือจำลองหนังสือแบบเรียนต่าง ๆอันเป็นวรรณกรรมของนายจำลอง,นายน้อยโจทก์กับของนายสุภาพซึ่งได้ทำสัญญาขายลิขสิทธิให้โจทก์ และของขุนประสงค์จรรยาซึ่งได้ทำสัญญามอบให้โจทก์เป็นผู้พิมพ์จำหน่ายในการพิมพ์นี้จำเลยไม่ได้พิมพ์ชื่อผู้พิมพ์โฆษณา ชื่อโรงพิมพ์และหลักแหล่งของโรงพิมพ์ตามความจริง เมื่อพิมพ์แล้วจำเลยได้ประทับตราปลอมชื่อของนายจำลองโจทก์และของขุนประสงค์จรรยาโดยลักษณที่สามารถอาจจะเกิดเสียหายแก่โจทย์และขุนประสงค์จรรยากับสารธารชน ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องตามพระราชบัญญัติการพิมพ์ และไม่มีอำนาจฟ้องเกี่ยวกับหนังสือของขุนประสงค์จรรยาและการใช้ชื่อนายเล่งแซ่ แซ่เตียว เพราะโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย จำเลยผิดในการละเมิดลิขสิทธิของโจทก์ ใช้ตราชื่อปลอมของโจทก์ที่ ๒ และใช้ชื่อบุคคลและโรงพิมพ์ลงในสิ่งสินค้าโดยไม่มีอำนาจ พิพากษาลงโทษตามพระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรมาตรา ๒๕ และกฏหมายลักษณอาญามาตรา ๒๓๓,๒๓๕. ศาลอุทธรณ์ไม่อนุญาตให้จำเลยสืบพะยานเพิ่มเติมชั้นอุทธรณื และพิพากษายืน. โจทย์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าเรื่องอำนาจฟ้องตามพระราชบัญญัติมาตรา ๑๔,๓๕ เป็นเรื่องควบคุมสิ่งพิมพ์ในทางเกี่ยวกับระเบียบโดยฉะเพาะ ไม่เป็นความผิดอันเกี่ยวไปถึงเอกชนใดๆ โจทก์จึงไม่ใช่ผู้เสียหาย ส่วนการฟ้องแทนขุนประสงค์จรรยาและนายสุภาพกับนายเล่วแซ แซ่เตียวนั้น โจทก์ไม่ใช่เจ้าจองสิขสิทธิหรือเป็นผู้เสียหาย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง และฉะเพาะข้อที่ว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องแทนนายสุภาพโดยไม่มีใครอุทธรณ์นั้น เห็นว่าจำเลยอุทธรณ์ว่าไม่ควรมีความผิดศาลก็มีอำนาจวินิจฉัยถึงอำนาจฟ้องของโจทก์ได้ ฏีกาจำเลยเรื่องขอสืบพะยานเพิ่มเติมนั้น ศาลอุทธรณ์สั่งไม่อนุญาตขอบแล้วและเป็นดุลยพินิจของศาลจึงไม่ผิดกฏหมายส่วนปัญหาว่าจำเลยมีผิดฐานละเมิดลิขสิทธิแล้ว จะมีผิดฐานปลอมหนังสือด้วยหรือไม่นั้นเห็นว่าเป็นการผิดกฏหมายหลายกะทง จึงลงโทษฐานปลอมหนังสือด้วยอีกกะทงหนึ่งได้จึงพิพากษายืน.(ทิพปัญญา-ธรรมบัณฑิต-ลัดพลีธรรมประคัลภ์)ศาลชั้นต้น - พระดุลยทัณฑ์ชนาณัติศาลอุทธรณ์ - หลวงประเสริญอนุกิจแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ