คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 550/2517หลักกฎหมาย: ผู้ตายเมาสุรามาด่าจำเลยโดยไม่ออกชื่อ แล้วเข้าบ้านไปถือมีดดาบมาท้าทายจำเลยอีก จำเลยถือไม้ไผ่ด้ามพลั่วอันหนึ่งเดินไปหาผู้ตาย ต่างพูดท้าทายกัน แล้วผู้ตายใช้มีดดาบฟันจำเลยก่อน จำเลยหลบทันและล้มลงยังพื้นดิน แล้วจำเลยลุกขึ้นใช้ไม้ไผ่ที่ถือมานั้นตีผู้ตายถึงแก่ความตาย การที่จำเลยถือไม้เดินไปหาผู้ตาย เป็นการแสดงความสมัครใจจะต่อสู้กับผู้ตายจำเลยจะอ้างการป้องกันไม่ได้ แต่การที่ผู้ตายมาด่าจำเลยแล้วกลับไปเอามีดดาบมาท้าทายจำเลยอีก และยังเป็นฝ่ายลงมือฟันจำเลยก่อนด้วย เช่นนี้ เป็นการข่มเหงจำเลยอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม ต้องถือว่าที่จำเลยตีผู้ตายไปในขณะนั้นเป็นการกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะโจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ไม้ด้ามพลั่วขุดดินเป็นอาวุธตีโดยมีเจตนาฆ่านายแก้ว คณาเดิม หลายที ถูกบริเวณศีรษะ จนนายแก้วถึงแก่ความตายขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ และริบด้ามพลั่วของกลาง จำเลยให้การว่า ได้ใช้ด้ามพลั่วตีผู้ตายเพื่อป้องกันตัว ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง คืนไม้ของกลางให้จำเลย โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ให้จำคุก ๑๕ ปี คำให้การชั้นสอบสวนของจำเลยเป็นประโยชน์ต่อการพิจารณา ลดโทษให้หนึ่งในสาม ตามมาตรา ๗๘ คงจำคุก ๑๐ ปี ไม้ของกลางริบ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ตายเมาสุรามาด่าจำเลยโดยไม่ออกชื่อแล้วเข้าบ้านไปถือมีดดาบมาท้าทายจำเลยอีก จำเลยถือไม้ไผ่ด้ามพลั่วอันหนึ่งเดินไปหาผู้ตาย ต่างพูดท้าทายกัน แล้วผู้ตายใช้มีดดาบฟันจำเลยก่อน จำเลยหลบทันและล้มลงยังพื้นดิน แล้วจำเลยลุกขึ้นใช้ไม้ไผ่ที่ถือมานั้นตีผู้ตายถึงแก่ความตาย วินิจฉัยว่าตามข้อเท็จจริงที่รับฟังมานี้ จะถือว่าจำเลยตีผู้ตายเพื่อป้องกันตัวหาได้ไม่ เพราะจำเลยถือไม้เดินไปหาผู้ตายแสดงความสมัครใจจะต่อสู้กับผู้ตาย จึงอ้างการป้องกันไม่ได้ แต่การที่ผู้ตายมาด่าจำเลยแล้วกลับไปเอามีดดาบมาท้าทายจำเลยอีก และยังเป็นฝ่ายลงมือฟันจำเลยก่อนด้วย เช่นนี้ เป็นการข่มเหงจำเลยอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม จึงต้องถือว่า ที่จำเลยตีผู้ตายไปในขณะนั้น เป็นการกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๗๒ ให้จำคุกจำเลย ๓ ปี นอกจากที่แก้นี้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 550/2517พนักงานอัยการจังหวัดนครปฐมโจทก์นายช่วย นัดสูงวงค์จำเลย ป.อ. ม. 68, ม. 72, ม. 288ผู้ตายเมาสุรามาด่าจำเลยโดยไม่ออกชื่อ แล้วเข้าบ้านไปถือมีดดาบมาท้าทายจำเลยอีก จำเลยถือไม้ไผ่ด้ามพลั่วอันหนึ่งเดินไปหาผู้ตาย ต่างพูดท้าทายกัน แล้วผู้ตายใช้มีดดาบฟันจำเลยก่อน จำเลยหลบทันและล้มลงยังพื้นดิน แล้วจำเลยลุกขึ้นใช้ไม้ไผ่ที่ถือมานั้นตีผู้ตายถึงแก่ความตาย การที่จำเลยถือไม้เดินไปหาผู้ตาย เป็นการแสดงความสมัครใจจะต่อสู้กับผู้ตายจำเลยจะอ้างการป้องกันไม่ได้ แต่การที่ผู้ตายมาด่าจำเลยแล้วกลับไปเอามีดดาบมาท้าทายจำเลยอีก และยังเป็นฝ่ายลงมือฟันจำเลยก่อนด้วย เช่นนี้ เป็นการข่มเหงจำเลยอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม ต้องถือว่าที่จำเลยตีผู้ตายไปในขณะนั้นเป็นการกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะโจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ไม้ด้ามพลั่วขุดดินเป็นอาวุธตีโดยมีเจตนาฆ่านายแก้ว คณาเดิม หลายที ถูกบริเวณศีรษะ จนนายแก้วถึงแก่ความตายขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ และริบด้ามพลั่วของกลาง จำเลยให้การว่า ได้ใช้ด้ามพลั่วตีผู้ตายเพื่อป้องกันตัว ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง คืนไม้ของกลางให้จำเลย โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ให้จำคุก ๑๕ ปี คำให้การชั้นสอบสวนของจำเลยเป็นประโยชน์ต่อการพิจารณา ลดโทษให้หนึ่งในสาม ตามมาตรา ๗๘ คงจำคุก ๑๐ ปี ไม้ของกลางริบ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ตายเมาสุรามาด่าจำเลยโดยไม่ออกชื่อแล้วเข้าบ้านไปถือมีดดาบมาท้าทายจำเลยอีก จำเลยถือไม้ไผ่ด้ามพลั่วอันหนึ่งเดินไปหาผู้ตาย ต่างพูดท้าทายกัน แล้วผู้ตายใช้มีดดาบฟันจำเลยก่อน จำเลยหลบทันและล้มลงยังพื้นดิน แล้วจำเลยลุกขึ้นใช้ไม้ไผ่ที่ถือมานั้นตีผู้ตายถึงแก่ความตาย วินิจฉัยว่าตามข้อเท็จจริงที่รับฟังมานี้ จะถือว่าจำเลยตีผู้ตายเพื่อป้องกันตัวหาได้ไม่ เพราะจำเลยถือไม้เดินไปหาผู้ตายแสดงความสมัครใจจะต่อสู้กับผู้ตาย จึงอ้างการป้องกันไม่ได้ แต่การที่ผู้ตายมาด่าจำเลยแล้วกลับไปเอามีดดาบมาท้าทายจำเลยอีก และยังเป็นฝ่ายลงมือฟันจำเลยก่อนด้วย เช่นนี้ เป็นการข่มเหงจำเลยอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม จึงต้องถือว่า ที่จำเลยตีผู้ตายไปในขณะนั้น เป็นการกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๗๒ ให้จำคุกจำเลย ๓ ปี นอกจากที่แก้นี้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ดวง ดีวาจิน-ธานินทร์ กรัยวิเชียร-มงคล วัลยะเพ็ชร์)ศาลจังหวัดนครปฐม - นายประศาสน์ ธำรงกาญจน์ศาลอุทธรณ์ - นายสมัย พนมวัน ณ อยุธยาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ไม้ด้ามพลั่วขุดดินเป็นอาวุธตีโดยมีเจตนาฆ่านายแก้ว คณาเดิม หลายที ถูกบริเวณศีรษะ จนนายแก้วถึงแก่ความตายขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ และริบด้ามพลั่วของกลาง จำเลยให้การว่า ได้ใช้ด้ามพลั่วตีผู้ตายเพื่อป้องกันตัว ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง คืนไม้ของกลางให้จำเลย โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ให้จำคุก ๑๕ ปี คำให้การชั้นสอบสวนของจำเลยเป็นประโยชน์ต่อการพิจารณา ลดโทษให้หนึ่งในสาม ตามมาตรา ๗๘ คงจำคุก ๑๐ ปี ไม้ของกลางริบ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ตายเมาสุรามาด่าจำเลยโดยไม่ออกชื่อแล้วเข้าบ้านไปถือมีดดาบมาท้าทายจำเลยอีก จำเลยถือไม้ไผ่ด้ามพลั่วอันหนึ่งเดินไปหาผู้ตาย ต่างพูดท้าทายกัน แล้วผู้ตายใช้มีดดาบฟันจำเลยก่อน จำเลยหลบทันและล้มลงยังพื้นดิน แล้วจำเลยลุกขึ้นใช้ไม้ไผ่ที่ถือมานั้นตีผู้ตายถึงแก่ความตาย วินิจฉัยว่าตามข้อเท็จจริงที่รับฟังมานี้ จะถือว่าจำเลยตีผู้ตายเพื่อป้องกันตัวหาได้ไม่ เพราะจำเลยถือไม้เดินไปหาผู้ตายแสดงความสมัครใจจะต่อสู้กับผู้ตาย จึงอ้างการป้องกันไม่ได้ แต่การที่ผู้ตายมาด่าจำเลยแล้วกลับไปเอามีดดาบมาท้าทายจำเลยอีก และยังเป็นฝ่ายลงมือฟันจำเลยก่อนด้วย เช่นนี้ เป็นการข่มเหงจำเลยอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม จึงต้องถือว่า ที่จำเลยตีผู้ตายไปในขณะนั้น เป็นการกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๗๒ ให้จำคุกจำเลย ๓ ปี นอกจากที่แก้นี้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 550/2517พนักงานอัยการจังหวัดนครปฐมโจทก์นายช่วย นัดสูงวงค์จำเลย ป.อ. ม. 68, ม. 72, ม. 288ผู้ตายเมาสุรามาด่าจำเลยโดยไม่ออกชื่อ แล้วเข้าบ้านไปถือมีดดาบมาท้าทายจำเลยอีก จำเลยถือไม้ไผ่ด้ามพลั่วอันหนึ่งเดินไปหาผู้ตาย ต่างพูดท้าทายกัน แล้วผู้ตายใช้มีดดาบฟันจำเลยก่อน จำเลยหลบทันและล้มลงยังพื้นดิน แล้วจำเลยลุกขึ้นใช้ไม้ไผ่ที่ถือมานั้นตีผู้ตายถึงแก่ความตาย การที่จำเลยถือไม้เดินไปหาผู้ตาย เป็นการแสดงความสมัครใจจะต่อสู้กับผู้ตายจำเลยจะอ้างการป้องกันไม่ได้ แต่การที่ผู้ตายมาด่าจำเลยแล้วกลับไปเอามีดดาบมาท้าทายจำเลยอีก และยังเป็นฝ่ายลงมือฟันจำเลยก่อนด้วย เช่นนี้ เป็นการข่มเหงจำเลยอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม ต้องถือว่าที่จำเลยตีผู้ตายไปในขณะนั้นเป็นการกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะโจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ไม้ด้ามพลั่วขุดดินเป็นอาวุธตีโดยมีเจตนาฆ่านายแก้ว คณาเดิม หลายที ถูกบริเวณศีรษะ จนนายแก้วถึงแก่ความตายขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ และริบด้ามพลั่วของกลาง จำเลยให้การว่า ได้ใช้ด้ามพลั่วตีผู้ตายเพื่อป้องกันตัว ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง คืนไม้ของกลางให้จำเลย โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ให้จำคุก ๑๕ ปี คำให้การชั้นสอบสวนของจำเลยเป็นประโยชน์ต่อการพิจารณา ลดโทษให้หนึ่งในสาม ตามมาตรา ๗๘ คงจำคุก ๑๐ ปี ไม้ของกลางริบ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ตายเมาสุรามาด่าจำเลยโดยไม่ออกชื่อแล้วเข้าบ้านไปถือมีดดาบมาท้าทายจำเลยอีก จำเลยถือไม้ไผ่ด้ามพลั่วอันหนึ่งเดินไปหาผู้ตาย ต่างพูดท้าทายกัน แล้วผู้ตายใช้มีดดาบฟันจำเลยก่อน จำเลยหลบทันและล้มลงยังพื้นดิน แล้วจำเลยลุกขึ้นใช้ไม้ไผ่ที่ถือมานั้นตีผู้ตายถึงแก่ความตาย วินิจฉัยว่าตามข้อเท็จจริงที่รับฟังมานี้ จะถือว่าจำเลยตีผู้ตายเพื่อป้องกันตัวหาได้ไม่ เพราะจำเลยถือไม้เดินไปหาผู้ตายแสดงความสมัครใจจะต่อสู้กับผู้ตาย จึงอ้างการป้องกันไม่ได้ แต่การที่ผู้ตายมาด่าจำเลยแล้วกลับไปเอามีดดาบมาท้าทายจำเลยอีก และยังเป็นฝ่ายลงมือฟันจำเลยก่อนด้วย เช่นนี้ เป็นการข่มเหงจำเลยอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม จึงต้องถือว่า ที่จำเลยตีผู้ตายไปในขณะนั้น เป็นการกระทำความผิดโดยบันดาลโทสะ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๗๒ ให้จำคุกจำเลย ๓ ปี นอกจากที่แก้นี้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ดวง ดีวาจิน-ธานินทร์ กรัยวิเชียร-มงคล วัลยะเพ็ชร์)ศาลจังหวัดนครปฐม - นายประศาสน์ ธำรงกาญจน์ศาลอุทธรณ์ - นายสมัย พนมวัน ณ อยุธยาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ