คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 193/2490หลักกฎหมาย: ในเรื่องขอให้ลงโทษฐานตัดไม้ประเภทหวงห้ามโจทก์จะต้องนำสืบให้เห็นว่า ที่ที่ตัดไม้นั้นเป็นที่ป่าในเรื่องความผิดฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานนั้น จำเลยจะต้องรู้ว่า คำสั่งนั้นชอบด้วยกฎหมาย และมีเจตนาขัดขืนจึงจะมีความผิดโจทก์ฟ้องว่า จำเลยตัดไม้หวงห้ามในป่า และขัดคำสั่งเจ้าพนักงานที่ให้ออกจากที่หวงห้ามไว้เพื่อสาธารณะประโยชน์ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษตาม พระราชบัญญัติป่าไม้ และกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 334(2) จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังว่า จำเลยนำสืบว่า ครอบครองที่รายนี้มา 16 ปีแล้วโดยบิดามารดาซื้อมานาน 28 ปีแล้ว พยานโจทก์ฟังไม่ได้ว่า เป็นที่รกร้างว่างเปล่าไม่มีผู้ครอบครองมาก่อน นอกจากว่า กำนันผู้ใหญ่บ้านเคยประกาศ (ตามคำสั่งของนายอำเภอซึ่งให้จัดหาที่สาธารณะ กำนันจัดหาได้แล้วจึงประกาศเอาเป็นที่สาธารณะ) ด้วยปากให้ราษฎรในหมู่บ้านหนองกุงคัดค้านภายใน 1 เดือน จำเลยอยู่ในอีกหมู่บ้านหนึ่งอาจไม่ทราบเรื่อง ได้ความเพียงเท่านี้ จะถือว่าจำเลยยอมรับว่าที่นั้นเป็นที่รกร้างว่างเปล่าไม่ได้ พฤติการณ์ที่จำเลยเข้าทำนาแสดงว่า จำเลยต่อสู้สิทธิ์ของตนที่ครอบครองมาก่อนหามีเจตนาขัดขืนคำสั่งซึ่งจำเลยจะควรรู้ว่าชอบด้วยกฎหมายไม่ ทั้งโจทก์สืบไม่ได้ว่าจำเลยตัดไม้หวงห้ามในที่ป่า จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 193/2490อัยการจังหวัดร้อยเอ็ดโจทก์นายขุน จันเหลืองจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 117, ม. 334 (2) ป.พ.พ. ม. 1367 พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 พ.ร.บ.ลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 ในเรื่องขอให้ลงโทษฐานตัดไม้ประเภทหวงห้ามโจทก์จะต้องนำสืบให้เห็นว่า ที่ที่ตัดไม้นั้นเป็นที่ป่าในเรื่องความผิดฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานนั้น จำเลยจะต้องรู้ว่า คำสั่งนั้นชอบด้วยกฎหมาย และมีเจตนาขัดขืนจึงจะมีความผิดโจทก์ฟ้องว่า จำเลยตัดไม้หวงห้ามในป่า และขัดคำสั่งเจ้าพนักงานที่ให้ออกจากที่หวงห้ามไว้เพื่อสาธารณะประโยชน์ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษตาม พระราชบัญญัติป่าไม้ และกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 334(2) จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังว่า จำเลยนำสืบว่า ครอบครองที่รายนี้มา 16 ปีแล้วโดยบิดามารดาซื้อมานาน 28 ปีแล้ว พยานโจทก์ฟังไม่ได้ว่า เป็นที่รกร้างว่างเปล่าไม่มีผู้ครอบครองมาก่อน นอกจากว่า กำนันผู้ใหญ่บ้านเคยประกาศ (ตามคำสั่งของนายอำเภอซึ่งให้จัดหาที่สาธารณะ กำนันจัดหาได้แล้วจึงประกาศเอาเป็นที่สาธารณะ) ด้วยปากให้ราษฎรในหมู่บ้านหนองกุงคัดค้านภายใน 1 เดือน จำเลยอยู่ในอีกหมู่บ้านหนึ่งอาจไม่ทราบเรื่อง ได้ความเพียงเท่านี้ จะถือว่าจำเลยยอมรับว่าที่นั้นเป็นที่รกร้างว่างเปล่าไม่ได้ พฤติการณ์ที่จำเลยเข้าทำนาแสดงว่า จำเลยต่อสู้สิทธิ์ของตนที่ครอบครองมาก่อนหามีเจตนาขัดขืนคำสั่งซึ่งจำเลยจะควรรู้ว่าชอบด้วยกฎหมายไม่ ทั้งโจทก์สืบไม่ได้ว่าจำเลยตัดไม้หวงห้ามในที่ป่า จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ประมูล สุวรรณศร-นาถปรีชา-เลขวณิชธรรมวิทักษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยตัดไม้หวงห้ามในป่า และขัดคำสั่งเจ้าพนักงานที่ให้ออกจากที่หวงห้ามไว้เพื่อสาธารณะประโยชน์ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษตาม พระราชบัญญัติป่าไม้ และกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 334(2) จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังว่า จำเลยนำสืบว่า ครอบครองที่รายนี้มา 16 ปีแล้วโดยบิดามารดาซื้อมานาน 28 ปีแล้ว พยานโจทก์ฟังไม่ได้ว่า เป็นที่รกร้างว่างเปล่าไม่มีผู้ครอบครองมาก่อน นอกจากว่า กำนันผู้ใหญ่บ้านเคยประกาศ (ตามคำสั่งของนายอำเภอซึ่งให้จัดหาที่สาธารณะ กำนันจัดหาได้แล้วจึงประกาศเอาเป็นที่สาธารณะ) ด้วยปากให้ราษฎรในหมู่บ้านหนองกุงคัดค้านภายใน 1 เดือน จำเลยอยู่ในอีกหมู่บ้านหนึ่งอาจไม่ทราบเรื่อง ได้ความเพียงเท่านี้ จะถือว่าจำเลยยอมรับว่าที่นั้นเป็นที่รกร้างว่างเปล่าไม่ได้ พฤติการณ์ที่จำเลยเข้าทำนาแสดงว่า จำเลยต่อสู้สิทธิ์ของตนที่ครอบครองมาก่อนหามีเจตนาขัดขืนคำสั่งซึ่งจำเลยจะควรรู้ว่าชอบด้วยกฎหมายไม่ ทั้งโจทก์สืบไม่ได้ว่าจำเลยตัดไม้หวงห้ามในที่ป่า จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 193/2490อัยการจังหวัดร้อยเอ็ดโจทก์นายขุน จันเหลืองจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 117, ม. 334 (2) ป.พ.พ. ม. 1367 พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 พ.ร.บ.ลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 ในเรื่องขอให้ลงโทษฐานตัดไม้ประเภทหวงห้ามโจทก์จะต้องนำสืบให้เห็นว่า ที่ที่ตัดไม้นั้นเป็นที่ป่าในเรื่องความผิดฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานนั้น จำเลยจะต้องรู้ว่า คำสั่งนั้นชอบด้วยกฎหมาย และมีเจตนาขัดขืนจึงจะมีความผิดโจทก์ฟ้องว่า จำเลยตัดไม้หวงห้ามในป่า และขัดคำสั่งเจ้าพนักงานที่ให้ออกจากที่หวงห้ามไว้เพื่อสาธารณะประโยชน์ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษตาม พระราชบัญญัติป่าไม้ และกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 334(2) จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังว่า จำเลยนำสืบว่า ครอบครองที่รายนี้มา 16 ปีแล้วโดยบิดามารดาซื้อมานาน 28 ปีแล้ว พยานโจทก์ฟังไม่ได้ว่า เป็นที่รกร้างว่างเปล่าไม่มีผู้ครอบครองมาก่อน นอกจากว่า กำนันผู้ใหญ่บ้านเคยประกาศ (ตามคำสั่งของนายอำเภอซึ่งให้จัดหาที่สาธารณะ กำนันจัดหาได้แล้วจึงประกาศเอาเป็นที่สาธารณะ) ด้วยปากให้ราษฎรในหมู่บ้านหนองกุงคัดค้านภายใน 1 เดือน จำเลยอยู่ในอีกหมู่บ้านหนึ่งอาจไม่ทราบเรื่อง ได้ความเพียงเท่านี้ จะถือว่าจำเลยยอมรับว่าที่นั้นเป็นที่รกร้างว่างเปล่าไม่ได้ พฤติการณ์ที่จำเลยเข้าทำนาแสดงว่า จำเลยต่อสู้สิทธิ์ของตนที่ครอบครองมาก่อนหามีเจตนาขัดขืนคำสั่งซึ่งจำเลยจะควรรู้ว่าชอบด้วยกฎหมายไม่ ทั้งโจทก์สืบไม่ได้ว่าจำเลยตัดไม้หวงห้ามในที่ป่า จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ประมูล สุวรรณศร-นาถปรีชา-เลขวณิชธรรมวิทักษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ