คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4774/2533หลักกฎหมาย: โจทก์มิได้ชำระค่าภาษีโรงเรือนและที่ดินก่อนยื่นฟ้องโต้แย้งการประเมินของจำเลย แม้กำหนดระยะเวลาชำระค่าภาษียังไม่สิ้นสุดในขณะยื่นฟ้องก็ตาม แต่ก็เป็นกรณีที่ถึงกำหนดชำระระหว่างที่คดียังอยู่ในศาล โจทก์จึงต้องชำระค่าภาษีก่อนยื่นฟ้อง เมื่อโจทก์เพิ่งชำระภายหลังจากยื่นฟ้องแล้วโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยประเมินค่ารายปีเพื่อเรียกเก็บภาษีโรงเรือนและที่ดินสำหรับปี พ.ศ. 2530 ไม่ชอบ ขอให้เพิกถอนและให้จำเลยคืนเงินที่เรียกเก็บเกินไปจำนวน 8,435 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ได้ยื่นแบบแสดงรายการประเมินค่ารายปีเพื่อเสียภาษีโรงเรือนและที่ดิน ปี พ.ศ. 2530 เป็นเงิน 64,080 บาทชำระค่าภาษีเป็นเงิน 8,080 บาท เป็นการประเมินไม่ถูกต้องเจ้าพนักงานประเมินจึงได้ประเมินค่ารายปีอาคารของโจทก์เสียใหม่ตามหลักฐานที่ตรวจพบ ให้โจทก์เสียภาษีเพิ่ม โจทก์ได้อุทธรณ์การประเมินต่อจำเลย จำเลยพิจารณาแล้วเห็นว่าการประเมินของเจ้าพนักงานชอบแล้วฟ้องโจทก์เคลือบคลุม และโจทก์ฟ้องคดีนี้โดยยังไม่ได้ชำระค่าภาษีโรงเรือนและที่ดิน โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ขอให้ยกฟ้อง ในวันนัดชี้สองสถาน โจทก์จำเลยแถลงรับข้อเท็จจริงว่า โจทก์ได้ชำระค่าภาษีหลังจากฟ้องคดีแล้วศาลภาษีอากรกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่ โดยโจทก์อุทธรณ์ว่า คดีนี้ โจทก์ได้ยื่นฟ้องต่อศาลตามมาตรา 31 แล้ว และโจทก์ได้ทำให้เป็นที่พอใจศาลแล้วว่า โจทก์ซึ่งเป็นผู้รับประเมินได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นซึ่งถึงกำหนดชำระ เพราะเวลาซึ่งท่านให้ไว้ตามมาตรา38 ยังไม่สิ้นหรือจะถึงกำหนดชำระระหว่างคดียังอยู่ในศาล โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ พิเคราะห์แล้ว เห็นว่า ตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศง 2475 มาตรา 39 วรรคแรก บัญญัติว่า "ถ้ามีผู้ยื่นฟ้องต่อศาลตามความในมาตรา 31 ท่านห้ามมิให้ศาลประทับเป็นฟ้องตามกฎหมายเว้นแต่จะเป็นที่พอใจศาลว่า ผู้รับประเมินได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นซึ่งถึงกำหนดต้องชำระ เพราะเวลาซึ่งท่านให้ไว้ตามมาตรา 38 นั้นได้สิ้นไปแล้ว หรือจะถึงกำหนดชำระระหว่างที่คดียังอยู่ในศาล" จากบทบัญญัติดังกล่าว ย่อมหมายความว่า โจทก์จะมีอำนาจฟ้องต่อเมื่อโจทก์ได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นก่อนแล้ว ไม่ว่ากำหนดระยะเวลาการชำระค่าภาษีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 38 ได้สิ้นสุดลงแล้วก่อนโจทก์ฟ้องคดีหรือจะสิ้นสุดลงในระหว่างที่คดียังอยู่ในศาลก็ตาม กรณีของโจทก์คดีนี้ แม้กำหนดชำระค่าภาษีตามมาตรา 38 ยังไม่สิ้นสุดในขณะยื่นฟ้องก็ตาม ก็เป็นกรณีที่ถึงกำหนดชำระระหว่างที่คดียังอยู่ในศาลซึ่งมาตรา 39 ก็บัญญัติให้โจทก์ต้องชำระเสียก่อนยื่นฟ้องคดีเมื่อข้อเท็จจริงปรากฏตามคำแถลงรับของคู่ความว่า ขณะที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ โจทก์ยังมิได้ชำระค่าภาษีดังกล่าว แต่เพิ่งมาชำระหลังจากได้ยื่นฟ้องคดีนี้แล้ว ดังนั้นโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4774/2533นาย ยรรยง วง สกุลโจทก์เทศบาล ตำบล ท่าเรือ พระ แท่นจำเลย พ.ร.บ.ภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 ม. 38, ม. 39โจทก์มิได้ชำระค่าภาษีโรงเรือนและที่ดินก่อนยื่นฟ้องโต้แย้งการประเมินของจำเลย แม้กำหนดระยะเวลาชำระค่าภาษียังไม่สิ้นสุดในขณะยื่นฟ้องก็ตาม แต่ก็เป็นกรณีที่ถึงกำหนดชำระระหว่างที่คดียังอยู่ในศาล โจทก์จึงต้องชำระค่าภาษีก่อนยื่นฟ้อง เมื่อโจทก์เพิ่งชำระภายหลังจากยื่นฟ้องแล้วโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยประเมินค่ารายปีเพื่อเรียกเก็บภาษีโรงเรือนและที่ดินสำหรับปี พ.ศ. 2530 ไม่ชอบ ขอให้เพิกถอนและให้จำเลยคืนเงินที่เรียกเก็บเกินไปจำนวน 8,435 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ได้ยื่นแบบแสดงรายการประเมินค่ารายปีเพื่อเสียภาษีโรงเรือนและที่ดิน ปี พ.ศ. 2530 เป็นเงิน 64,080 บาทชำระค่าภาษีเป็นเงิน 8,080 บาท เป็นการประเมินไม่ถูกต้องเจ้าพนักงานประเมินจึงได้ประเมินค่ารายปีอาคารของโจทก์เสียใหม่ตามหลักฐานที่ตรวจพบ ให้โจทก์เสียภาษีเพิ่ม โจทก์ได้อุทธรณ์การประเมินต่อจำเลย จำเลยพิจารณาแล้วเห็นว่าการประเมินของเจ้าพนักงานชอบแล้วฟ้องโจทก์เคลือบคลุม และโจทก์ฟ้องคดีนี้โดยยังไม่ได้ชำระค่าภาษีโรงเรือนและที่ดิน โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ขอให้ยกฟ้อง ในวันนัดชี้สองสถาน โจทก์จำเลยแถลงรับข้อเท็จจริงว่า โจทก์ได้ชำระค่าภาษีหลังจากฟ้องคดีแล้วศาลภาษีอากรกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่ โดยโจทก์อุทธรณ์ว่า คดีนี้ โจทก์ได้ยื่นฟ้องต่อศาลตามมาตรา 31 แล้ว และโจทก์ได้ทำให้เป็นที่พอใจศาลแล้วว่า โจทก์ซึ่งเป็นผู้รับประเมินได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นซึ่งถึงกำหนดชำระ เพราะเวลาซึ่งท่านให้ไว้ตามมาตรา38 ยังไม่สิ้นหรือจะถึงกำหนดชำระระหว่างคดียังอยู่ในศาล โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ พิเคราะห์แล้ว เห็นว่า ตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศง 2475 มาตรา 39 วรรคแรก บัญญัติว่า "ถ้ามีผู้ยื่นฟ้องต่อศาลตามความในมาตรา 31 ท่านห้ามมิให้ศาลประทับเป็นฟ้องตามกฎหมายเว้นแต่จะเป็นที่พอใจศาลว่า ผู้รับประเมินได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นซึ่งถึงกำหนดต้องชำระ เพราะเวลาซึ่งท่านให้ไว้ตามมาตรา 38 นั้นได้สิ้นไปแล้ว หรือจะถึงกำหนดชำระระหว่างที่คดียังอยู่ในศาล" จากบทบัญญัติดังกล่าว ย่อมหมายความว่า โจทก์จะมีอำนาจฟ้องต่อเมื่อโจทก์ได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นก่อนแล้ว ไม่ว่ากำหนดระยะเวลาการชำระค่าภาษีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 38 ได้สิ้นสุดลงแล้วก่อนโจทก์ฟ้องคดีหรือจะสิ้นสุดลงในระหว่างที่คดียังอยู่ในศาลก็ตาม กรณีของโจทก์คดีนี้ แม้กำหนดชำระค่าภาษีตามมาตรา 38 ยังไม่สิ้นสุดในขณะยื่นฟ้องก็ตาม ก็เป็นกรณีที่ถึงกำหนดชำระระหว่างที่คดียังอยู่ในศาลซึ่งมาตรา 39 ก็บัญญัติให้โจทก์ต้องชำระเสียก่อนยื่นฟ้องคดีเมื่อข้อเท็จจริงปรากฏตามคำแถลงรับของคู่ความว่า ขณะที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ โจทก์ยังมิได้ชำระค่าภาษีดังกล่าว แต่เพิ่งมาชำระหลังจากได้ยื่นฟ้องคดีนี้แล้ว ดังนั้นโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง..."พิพากษายืน.(ตัน เวทไว-เดชา สุวรรณโณ-ก้าน อันนานนท์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พุทธศักราช 2475 มาตรา31 กำหนดให้ผู้รับประเมินมีสิทธินำคดีไปสู่ศาลภายใน 30 วัน นับแต่วันรับแจ้งคำชี้ขาดของฝ่ายบริหาร ซึ่งอาจเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร คณะเทศมนตรี หรือคณะกรรมการสุขาภิบาลแล้วแต่กรณี นอกจากนี้จะต้องชำระค่าภาษีให้เรียบร้อยมิฉะนั้นศาลจะไม่รับฟ้อง ดังที่มาตรา 39 บัญญัติว่า "ถ้ามีผู้ยื่นฟ้องต่อศาลตามความในมาตรา 31 ท่านห้ามมิให้ศาลประทับเป็นฟ้องตามกฎหมาย เว้นแต่จะเป็นที่พอใจศาลว่าผู้รับประเมินได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นซึ่งถึงกำหนดต้องชำระ เพราะเวลาซึ่งท่านให้ไว้ตามมาตรา 38 นั้น ได้สิ้นไปแล้วหรือจะถึงกำหนดชำระระหว่างที่คดียังอยู่ในศาล..." กฎหมายกำหนดเงื่อนไขให้ชำระภาษีก่อนนำคดีไปสู่ศาล ซึ่งมีความสำคัญมาก ถ้าโจทก์ไม่จัดการชำระภาษีให้เรียบร้อยถือว่าไม่มีอำนาจฟ้องเลยทีเดียว และเป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยศาลหยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้เองดังนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 696/2510 ระหว่าง นายบุญเรือง สงวนวงศ์วิจิตร โจทก์ เทศบาลเมืองนครราชสีมา จำเลย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า"...ส่วนประเด็นที่ว่าปัญหาข้อกฎหมายที่จำเลยอ้างตัดฟ้องนี้เป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ซึ่งศาลชอบที่จะหยิบยกขึ้นวินิจฉัยแล้วพิพากษาไปได้ตามความในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5) หรือไม่ และศาลอุทธรณ์อาจยกมาตรา 39 แห่งพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดินมาเป็นข้อชี้ขาดว่า ฟ้องโจทก์ต้องห้ามตามกฎหมายได้หรือไม่นั้น ศาลฎีกาก็ได้พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าเท่าที่มาตรา 39 แห่งพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ. 2475บัญญัติว่า "ถ้าผู้ยื่นฟ้องต่อศาลตามความในมาตรา 31 ท่านห้ามมิให้ศาลประทับเป็นฟ้องตามกฎหมาย เว้นแต่จะเป็นที่พอใจศาลว่าผู้รับประเมินได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นซึ่งถึงกำหนดต้องชำระ เพราะเวลาซึ่งท่านให้ไว้ตามมาตรา 38 นั้น ได้สิ้นไปแล้ว หรือจะถึงกำหนดชำระระหว่างที่คดียังอยู่ในศาล ฯลฯ" นั้น เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน เพราะเป็นบทบัญญัติที่เกี่ยวกับสิทธิของประชาชนผู้จะต้องใช้สิทธิฟ้องคดี ทั้งเมื่อได้พิเคราะห์คำฟ้องคำให้การและคำเบิกความของโจทก์จำเลยแล้วเห็นว่าคดีฟังได้ว่าโจทก์ยังมิได้ชำระภาษีตามที่พนักงานเจ้าหน้าที่ได้ประเมินและชี้ขาดไว้นั้นให้แก่เทศบาลเมืองนครราชสีมา คดีต้องห้ามมิให้ศาลประทับฟ้องตามนัยแห่งบทกฎหมายดังกล่าวแล้ว ศาลจึงยกบทกฎหมายนั้นขึ้นมาพิจารณาชี้ขาดเองได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5)..."ต่อมาศาลฎีกาได้วินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ยืนยันหลักอำนาจฟ้องของผู้รับประเมินให้เสียภาษีโรงเรือนและที่ดินว่าจะต้องชำระภาษีตามคำชี้ขาดของเจ้าพนักงานฝ่ายบริหารให้เสร็จสิ้นก่อน จึงจะมีอำนาจฟ้องตามกฎหมาย ปรากฏตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1125/2512(ประชุมใหญ่)ระหว่าง สมาคมพาณิชย์อินเดีย โจทก์ เทศบาลนครกรุงเทพ จำเลย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ. 2475มาตรา 39 บัญญัติว่า "ถ้ามีผู้ยื่นฟ้องต่อศาลตามความในมาตรา 31 ท่านห้ามมิให้ศาลประทับเป็นฟ้องตามกฎหมาย เว้นแต่จะเป็นที่พอใจศาลว่าผู้รับประเมินได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้น ซึ่งถึงกำหนดต้องชำระ เพราะเวลาซึ่งท่านให้ไว้ตามมาตรา 38 นั้นได้สิ้นไปแล้ว หรือถึงกำหนดชำระระหว่างที่คดียังอยู่ในศาล" โจทก์ฎีกาว่า สมาคมใช้โรงเรือนเป็นที่ตั้งสำนักงานของตนเอง ย่อมได้ชื่อว่าใช้อยู่เอง ได้รับการงดเว้นเสียภาษีไม่ต้องยื่นรายการประเมิน จึงไม่ใช่ผู้รับประเมินไม่อยู่ในบังคับของมาตรา 39 แต่เป็นเรื่องของโจทก์ถูกโต้แย้งสิทธิตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 มีสิทธิยื่นฟ้องต่อศาลได้โดยไม่จำต้องชำระค่าภาษีก่อนฟ้อง ข้อเท็จจริงแห่งกรณีนี้ฟังได้ว่าโจทก์ยื่นแบบแจ้งรายการเพื่อเสียภาษีโรงเรือน (ภ.ร.ด.8) ไปยังโจทก์ดังนี้ ถือได้หรือไม่ว่าโจทก์เป็น "ผู้รับประเมิน" ซึ่งตามมาตรา 5หมายความว่า "บุคคลผู้พึงชำระค่าภาษี" เห็นว่าหากจะถือเอาตามที่โจทก์อ้างมาในฎีกาก็จะมีปัญหาขัดข้องตอนศาลจะสั่งฟ้อง คือ ในกรณีที่โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ไม่จำต้องเสียภาษีจะเพราะเหตุใด ๆ ก็ตามแต่เจ้าพนักงานประเมินมาให้โจทก์เสียภาษีในขณะโจทก์ยื่นฟ้องศาลยังไม่ได้อาจทราบว่าจำเลยจะต้องต่อสู้คดีอย่างไร ข้อเท็จจริงที่จะได้ความในการพิจารณาคดีต่อไปจะเป็นอย่างไรยังไม่อาจทราบได้ว่าโจทก์จะเป็นผู้ไม่ต้องเสียภาษีเลยหรือต้องเสียเต็มจำนวนหรือต้องเสียเพียงบางส่วน ดังนี้ ศาลก็ไม่อาจรู้ได้ว่าจะต้องใช้มาตรา 39 ในการสั่งประทับฟ้องหรือไม่ ถ้าในกรณีเช่นนี้ศาลรับฟ้องไว้โดยโจทก์ไม่ต้องชำระภาษีก่อน ก็จะไม่มีผู้ใดยอมชำระภาษีที่ถูกประเมินก่อนฟ้อง เพราะเมื่อศาลพิจารณาคดีไปในที่สุดจะชี้ขาดว่าโจทก์ต้องเสียหรือไม่ต้องเสียก็ตามแต่ โจทก์ก็ต้องเสียหรือไม่ต้องเสียไปตามชี้ขาดนั้น โจทก์จะได้ชำระภาษีก่อนฟ้องหรือไม่ไม่มีผลอะไรเลย บทบัญญัติของมาตรา 39 ก็จะไร้ผลเหตุดังกล่าวศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่าเมื่อเจ้าพนักงานแจ้งรายการประเมินภาษีตามมาตรา 24(ภ.ร.ด.8) ไปยังผู้ใด บุคคลผู้นั้นก็ได้ชื่อว่าเป็น"ผู้รับประเมิน" โดยเป็น "บุคคลผู้พึงชำระภาษี" ตามที่ประเมินมานั้น ถ้าไม่พอใจการประเมิน จะอ้างว่าเพราะพนักงานเจ้าหน้าที่ประเมินผิดให้เสียภาษีในกรณีไม่ต้องเสียหรือประเมินให้เสียมากกว่าที่ควรต้องเสียบุคคลนั้นต้องฟ้องคดีต่อศาลว่าการประเมินไม่ถูกจึงต้องอยู่ภายในบทบัญญัติมาตรา 39 ทั้งสิ้น คือ ต้องชำระค่าภาษีไปก่อน..."ตามแนวคำพิพากษาฎีกาดังกล่าวได้วางหลักไว้ชัดว่าผู้รับประเมินจะมีอำนาจฟ้องต่อเมื่อได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติ มาตรา 39 แห่งพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พุทธศักราช 2475 ครบถ้วนแล้ว แม้โจทก์จะตั้งรูปคดีเป็นเรื่องละเมิดมาด้วย หากโจทก์ยังไม่ชำระค่าภาษีตามคำชี้ขาดก็หามีอำนาจฟ้องไม่ (ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1136/2531)ในกรณีโจทก์ยื่นฟ้องโดยไม่ชำระค่าภาษีตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พุทธศักราช 2475 มาตรา 39 ศาลก็ไม่อาจที่จะสั่งให้โจทก์นำค่าภาษีไปชำระหลังจากฟ้องได้ ศาลต้องพิพากษายกฟ้อง (ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4051/2524) กล่าวคือมิใช่กรณีฟ้องโจทก์ไม่สมบูรณ์ที่ศาลจะสั่งให้โจทก์แก้ไขเสียให้ถูกต้องได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18 ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่บันทึกนี้เป็นกรณี โจทก์ได้ยื่นฟ้องและศาลมีคำสั่งให้รับฟ้องไว้พิจารณาแล้ว โจทก์เพิ่งชำระค่าภาษีภายหลังจากได้ยื่นฟ้องแล้ว ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เมื่อโจทก์ไม่ชำระค่าภาษีย่อมไม่มีอำนาจฟ้องมาแต่แรกแม้ภายหลังโจทก์จะได้ชำระค่าภาษีก็หาทำให้ฟ้องที่ไม่ชอบมาแต่แรกกลับเป็นฟ้องที่ชอบไม่ ข้อสังเกตประการสุดท้าย กำหนดระยะเวลาให้ผู้รับประเมินต้องชำระค่าภาษีภายใน 90 วัน ตามมาตรา 38 แห่งพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พุทธศักราช 2475 มิใช่บทบังคับว่าหากไม่ชำระค่าภาษีภายใน90 วัน นับตั้งแต่วันที่ได้รับแจ้งการประเมินแล้วจะทำให้ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะถ้อยคำในมาตรา 39 กำหนดว่า เว้นแต่จะเป็นที่พอใจศาลว่าผู้รับประเมินได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นซึ่งถึงกำหนดต้องชำระ เพราะเวลาซึ่งท่านให้ไว้ตามมาตรา 38 ได้สิ้นไปแล้ว ย่อมหมายความว่าระยะเวลา90 วัน ได้ผ่านพ้นไปโดยยังไม่มีการชำระค่าภาษีตามประเมินนั่นเองดังนั้น ถ้ามีการชำระค่าภาษีแม้จะเกินกำหนดระยะเวลา 90 วัน โจทก์ก็มีอำนาจฟ้อง กรณีที่ไม่ชำระค่าภาษีภายในกำหนด 90 วัน ก็เป็นเรื่องภาษีค้างจะต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 43(ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่2925/2516) จึงกล่าวได้ว่ากำหนดระยะเวลาการชำระค่าภาษีมิใช่สาระสำคัญ ความสำคัญอยู่ที่ว่าโจทก์จะต้องชำระค่าภาษีตามที่ได้รับแจ้งการประเมินให้เรียบร้อยก่อนยื่นฟ้องคดี มิฉะนั้นโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง. วัชรินทร์ปัจเจกวิญญูสกุล.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยประเมินค่ารายปีเพื่อเรียกเก็บภาษีโรงเรือนและที่ดินสำหรับปี พ.ศ. 2530 ไม่ชอบ ขอให้เพิกถอนและให้จำเลยคืนเงินที่เรียกเก็บเกินไปจำนวน 8,435 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ได้ยื่นแบบแสดงรายการประเมินค่ารายปีเพื่อเสียภาษีโรงเรือนและที่ดิน ปี พ.ศ. 2530 เป็นเงิน 64,080 บาทชำระค่าภาษีเป็นเงิน 8,080 บาท เป็นการประเมินไม่ถูกต้องเจ้าพนักงานประเมินจึงได้ประเมินค่ารายปีอาคารของโจทก์เสียใหม่ตามหลักฐานที่ตรวจพบ ให้โจทก์เสียภาษีเพิ่ม โจทก์ได้อุทธรณ์การประเมินต่อจำเลย จำเลยพิจารณาแล้วเห็นว่าการประเมินของเจ้าพนักงานชอบแล้วฟ้องโจทก์เคลือบคลุม และโจทก์ฟ้องคดีนี้โดยยังไม่ได้ชำระค่าภาษีโรงเรือนและที่ดิน โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ขอให้ยกฟ้อง ในวันนัดชี้สองสถาน โจทก์จำเลยแถลงรับข้อเท็จจริงว่า โจทก์ได้ชำระค่าภาษีหลังจากฟ้องคดีแล้วศาลภาษีอากรกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่ โดยโจทก์อุทธรณ์ว่า คดีนี้ โจทก์ได้ยื่นฟ้องต่อศาลตามมาตรา 31 แล้ว และโจทก์ได้ทำให้เป็นที่พอใจศาลแล้วว่า โจทก์ซึ่งเป็นผู้รับประเมินได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นซึ่งถึงกำหนดชำระ เพราะเวลาซึ่งท่านให้ไว้ตามมาตรา38 ยังไม่สิ้นหรือจะถึงกำหนดชำระระหว่างคดียังอยู่ในศาล โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ พิเคราะห์แล้ว เห็นว่า ตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศง 2475 มาตรา 39 วรรคแรก บัญญัติว่า "ถ้ามีผู้ยื่นฟ้องต่อศาลตามความในมาตรา 31 ท่านห้ามมิให้ศาลประทับเป็นฟ้องตามกฎหมายเว้นแต่จะเป็นที่พอใจศาลว่า ผู้รับประเมินได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นซึ่งถึงกำหนดต้องชำระ เพราะเวลาซึ่งท่านให้ไว้ตามมาตรา 38 นั้นได้สิ้นไปแล้ว หรือจะถึงกำหนดชำระระหว่างที่คดียังอยู่ในศาล" จากบทบัญญัติดังกล่าว ย่อมหมายความว่า โจทก์จะมีอำนาจฟ้องต่อเมื่อโจทก์ได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นก่อนแล้ว ไม่ว่ากำหนดระยะเวลาการชำระค่าภาษีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 38 ได้สิ้นสุดลงแล้วก่อนโจทก์ฟ้องคดีหรือจะสิ้นสุดลงในระหว่างที่คดียังอยู่ในศาลก็ตาม กรณีของโจทก์คดีนี้ แม้กำหนดชำระค่าภาษีตามมาตรา 38 ยังไม่สิ้นสุดในขณะยื่นฟ้องก็ตาม ก็เป็นกรณีที่ถึงกำหนดชำระระหว่างที่คดียังอยู่ในศาลซึ่งมาตรา 39 ก็บัญญัติให้โจทก์ต้องชำระเสียก่อนยื่นฟ้องคดีเมื่อข้อเท็จจริงปรากฏตามคำแถลงรับของคู่ความว่า ขณะที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ โจทก์ยังมิได้ชำระค่าภาษีดังกล่าว แต่เพิ่งมาชำระหลังจากได้ยื่นฟ้องคดีนี้แล้ว ดังนั้นโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4774/2533นาย ยรรยง วง สกุลโจทก์เทศบาล ตำบล ท่าเรือ พระ แท่นจำเลย พ.ร.บ.ภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 ม. 38, ม. 39โจทก์มิได้ชำระค่าภาษีโรงเรือนและที่ดินก่อนยื่นฟ้องโต้แย้งการประเมินของจำเลย แม้กำหนดระยะเวลาชำระค่าภาษียังไม่สิ้นสุดในขณะยื่นฟ้องก็ตาม แต่ก็เป็นกรณีที่ถึงกำหนดชำระระหว่างที่คดียังอยู่ในศาล โจทก์จึงต้องชำระค่าภาษีก่อนยื่นฟ้อง เมื่อโจทก์เพิ่งชำระภายหลังจากยื่นฟ้องแล้วโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยประเมินค่ารายปีเพื่อเรียกเก็บภาษีโรงเรือนและที่ดินสำหรับปี พ.ศ. 2530 ไม่ชอบ ขอให้เพิกถอนและให้จำเลยคืนเงินที่เรียกเก็บเกินไปจำนวน 8,435 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ได้ยื่นแบบแสดงรายการประเมินค่ารายปีเพื่อเสียภาษีโรงเรือนและที่ดิน ปี พ.ศ. 2530 เป็นเงิน 64,080 บาทชำระค่าภาษีเป็นเงิน 8,080 บาท เป็นการประเมินไม่ถูกต้องเจ้าพนักงานประเมินจึงได้ประเมินค่ารายปีอาคารของโจทก์เสียใหม่ตามหลักฐานที่ตรวจพบ ให้โจทก์เสียภาษีเพิ่ม โจทก์ได้อุทธรณ์การประเมินต่อจำเลย จำเลยพิจารณาแล้วเห็นว่าการประเมินของเจ้าพนักงานชอบแล้วฟ้องโจทก์เคลือบคลุม และโจทก์ฟ้องคดีนี้โดยยังไม่ได้ชำระค่าภาษีโรงเรือนและที่ดิน โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ขอให้ยกฟ้อง ในวันนัดชี้สองสถาน โจทก์จำเลยแถลงรับข้อเท็จจริงว่า โจทก์ได้ชำระค่าภาษีหลังจากฟ้องคดีแล้วศาลภาษีอากรกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่ โดยโจทก์อุทธรณ์ว่า คดีนี้ โจทก์ได้ยื่นฟ้องต่อศาลตามมาตรา 31 แล้ว และโจทก์ได้ทำให้เป็นที่พอใจศาลแล้วว่า โจทก์ซึ่งเป็นผู้รับประเมินได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นซึ่งถึงกำหนดชำระ เพราะเวลาซึ่งท่านให้ไว้ตามมาตรา38 ยังไม่สิ้นหรือจะถึงกำหนดชำระระหว่างคดียังอยู่ในศาล โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ พิเคราะห์แล้ว เห็นว่า ตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศง 2475 มาตรา 39 วรรคแรก บัญญัติว่า "ถ้ามีผู้ยื่นฟ้องต่อศาลตามความในมาตรา 31 ท่านห้ามมิให้ศาลประทับเป็นฟ้องตามกฎหมายเว้นแต่จะเป็นที่พอใจศาลว่า ผู้รับประเมินได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นซึ่งถึงกำหนดต้องชำระ เพราะเวลาซึ่งท่านให้ไว้ตามมาตรา 38 นั้นได้สิ้นไปแล้ว หรือจะถึงกำหนดชำระระหว่างที่คดียังอยู่ในศาล" จากบทบัญญัติดังกล่าว ย่อมหมายความว่า โจทก์จะมีอำนาจฟ้องต่อเมื่อโจทก์ได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นก่อนแล้ว ไม่ว่ากำหนดระยะเวลาการชำระค่าภาษีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 38 ได้สิ้นสุดลงแล้วก่อนโจทก์ฟ้องคดีหรือจะสิ้นสุดลงในระหว่างที่คดียังอยู่ในศาลก็ตาม กรณีของโจทก์คดีนี้ แม้กำหนดชำระค่าภาษีตามมาตรา 38 ยังไม่สิ้นสุดในขณะยื่นฟ้องก็ตาม ก็เป็นกรณีที่ถึงกำหนดชำระระหว่างที่คดียังอยู่ในศาลซึ่งมาตรา 39 ก็บัญญัติให้โจทก์ต้องชำระเสียก่อนยื่นฟ้องคดีเมื่อข้อเท็จจริงปรากฏตามคำแถลงรับของคู่ความว่า ขณะที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ โจทก์ยังมิได้ชำระค่าภาษีดังกล่าว แต่เพิ่งมาชำระหลังจากได้ยื่นฟ้องคดีนี้แล้ว ดังนั้นโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง..."พิพากษายืน.(ตัน เวทไว-เดชา สุวรรณโณ-ก้าน อันนานนท์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พุทธศักราช 2475 มาตรา31 กำหนดให้ผู้รับประเมินมีสิทธินำคดีไปสู่ศาลภายใน 30 วัน นับแต่วันรับแจ้งคำชี้ขาดของฝ่ายบริหาร ซึ่งอาจเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร คณะเทศมนตรี หรือคณะกรรมการสุขาภิบาลแล้วแต่กรณี นอกจากนี้จะต้องชำระค่าภาษีให้เรียบร้อยมิฉะนั้นศาลจะไม่รับฟ้อง ดังที่มาตรา 39 บัญญัติว่า "ถ้ามีผู้ยื่นฟ้องต่อศาลตามความในมาตรา 31 ท่านห้ามมิให้ศาลประทับเป็นฟ้องตามกฎหมาย เว้นแต่จะเป็นที่พอใจศาลว่าผู้รับประเมินได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นซึ่งถึงกำหนดต้องชำระ เพราะเวลาซึ่งท่านให้ไว้ตามมาตรา 38 นั้น ได้สิ้นไปแล้วหรือจะถึงกำหนดชำระระหว่างที่คดียังอยู่ในศาล..." กฎหมายกำหนดเงื่อนไขให้ชำระภาษีก่อนนำคดีไปสู่ศาล ซึ่งมีความสำคัญมาก ถ้าโจทก์ไม่จัดการชำระภาษีให้เรียบร้อยถือว่าไม่มีอำนาจฟ้องเลยทีเดียว และเป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยศาลหยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้เองดังนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 696/2510 ระหว่าง นายบุญเรือง สงวนวงศ์วิจิตร โจทก์ เทศบาลเมืองนครราชสีมา จำเลย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า"...ส่วนประเด็นที่ว่าปัญหาข้อกฎหมายที่จำเลยอ้างตัดฟ้องนี้เป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ซึ่งศาลชอบที่จะหยิบยกขึ้นวินิจฉัยแล้วพิพากษาไปได้ตามความในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5) หรือไม่ และศาลอุทธรณ์อาจยกมาตรา 39 แห่งพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดินมาเป็นข้อชี้ขาดว่า ฟ้องโจทก์ต้องห้ามตามกฎหมายได้หรือไม่นั้น ศาลฎีกาก็ได้พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าเท่าที่มาตรา 39 แห่งพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ. 2475บัญญัติว่า "ถ้าผู้ยื่นฟ้องต่อศาลตามความในมาตรา 31 ท่านห้ามมิให้ศาลประทับเป็นฟ้องตามกฎหมาย เว้นแต่จะเป็นที่พอใจศาลว่าผู้รับประเมินได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นซึ่งถึงกำหนดต้องชำระ เพราะเวลาซึ่งท่านให้ไว้ตามมาตรา 38 นั้น ได้สิ้นไปแล้ว หรือจะถึงกำหนดชำระระหว่างที่คดียังอยู่ในศาล ฯลฯ" นั้น เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน เพราะเป็นบทบัญญัติที่เกี่ยวกับสิทธิของประชาชนผู้จะต้องใช้สิทธิฟ้องคดี ทั้งเมื่อได้พิเคราะห์คำฟ้องคำให้การและคำเบิกความของโจทก์จำเลยแล้วเห็นว่าคดีฟังได้ว่าโจทก์ยังมิได้ชำระภาษีตามที่พนักงานเจ้าหน้าที่ได้ประเมินและชี้ขาดไว้นั้นให้แก่เทศบาลเมืองนครราชสีมา คดีต้องห้ามมิให้ศาลประทับฟ้องตามนัยแห่งบทกฎหมายดังกล่าวแล้ว ศาลจึงยกบทกฎหมายนั้นขึ้นมาพิจารณาชี้ขาดเองได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5)..."ต่อมาศาลฎีกาได้วินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ยืนยันหลักอำนาจฟ้องของผู้รับประเมินให้เสียภาษีโรงเรือนและที่ดินว่าจะต้องชำระภาษีตามคำชี้ขาดของเจ้าพนักงานฝ่ายบริหารให้เสร็จสิ้นก่อน จึงจะมีอำนาจฟ้องตามกฎหมาย ปรากฏตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1125/2512(ประชุมใหญ่)ระหว่าง สมาคมพาณิชย์อินเดีย โจทก์ เทศบาลนครกรุงเทพ จำเลย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ. 2475มาตรา 39 บัญญัติว่า "ถ้ามีผู้ยื่นฟ้องต่อศาลตามความในมาตรา 31 ท่านห้ามมิให้ศาลประทับเป็นฟ้องตามกฎหมาย เว้นแต่จะเป็นที่พอใจศาลว่าผู้รับประเมินได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้น ซึ่งถึงกำหนดต้องชำระ เพราะเวลาซึ่งท่านให้ไว้ตามมาตรา 38 นั้นได้สิ้นไปแล้ว หรือถึงกำหนดชำระระหว่างที่คดียังอยู่ในศาล" โจทก์ฎีกาว่า สมาคมใช้โรงเรือนเป็นที่ตั้งสำนักงานของตนเอง ย่อมได้ชื่อว่าใช้อยู่เอง ได้รับการงดเว้นเสียภาษีไม่ต้องยื่นรายการประเมิน จึงไม่ใช่ผู้รับประเมินไม่อยู่ในบังคับของมาตรา 39 แต่เป็นเรื่องของโจทก์ถูกโต้แย้งสิทธิตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 มีสิทธิยื่นฟ้องต่อศาลได้โดยไม่จำต้องชำระค่าภาษีก่อนฟ้อง ข้อเท็จจริงแห่งกรณีนี้ฟังได้ว่าโจทก์ยื่นแบบแจ้งรายการเพื่อเสียภาษีโรงเรือน (ภ.ร.ด.8) ไปยังโจทก์ดังนี้ ถือได้หรือไม่ว่าโจทก์เป็น "ผู้รับประเมิน" ซึ่งตามมาตรา 5หมายความว่า "บุคคลผู้พึงชำระค่าภาษี" เห็นว่าหากจะถือเอาตามที่โจทก์อ้างมาในฎีกาก็จะมีปัญหาขัดข้องตอนศาลจะสั่งฟ้อง คือ ในกรณีที่โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ไม่จำต้องเสียภาษีจะเพราะเหตุใด ๆ ก็ตามแต่เจ้าพนักงานประเมินมาให้โจทก์เสียภาษีในขณะโจทก์ยื่นฟ้องศาลยังไม่ได้อาจทราบว่าจำเลยจะต้องต่อสู้คดีอย่างไร ข้อเท็จจริงที่จะได้ความในการพิจารณาคดีต่อไปจะเป็นอย่างไรยังไม่อาจทราบได้ว่าโจทก์จะเป็นผู้ไม่ต้องเสียภาษีเลยหรือต้องเสียเต็มจำนวนหรือต้องเสียเพียงบางส่วน ดังนี้ ศาลก็ไม่อาจรู้ได้ว่าจะต้องใช้มาตรา 39 ในการสั่งประทับฟ้องหรือไม่ ถ้าในกรณีเช่นนี้ศาลรับฟ้องไว้โดยโจทก์ไม่ต้องชำระภาษีก่อน ก็จะไม่มีผู้ใดยอมชำระภาษีที่ถูกประเมินก่อนฟ้อง เพราะเมื่อศาลพิจารณาคดีไปในที่สุดจะชี้ขาดว่าโจทก์ต้องเสียหรือไม่ต้องเสียก็ตามแต่ โจทก์ก็ต้องเสียหรือไม่ต้องเสียไปตามชี้ขาดนั้น โจทก์จะได้ชำระภาษีก่อนฟ้องหรือไม่ไม่มีผลอะไรเลย บทบัญญัติของมาตรา 39 ก็จะไร้ผลเหตุดังกล่าวศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่าเมื่อเจ้าพนักงานแจ้งรายการประเมินภาษีตามมาตรา 24(ภ.ร.ด.8) ไปยังผู้ใด บุคคลผู้นั้นก็ได้ชื่อว่าเป็น"ผู้รับประเมิน" โดยเป็น "บุคคลผู้พึงชำระภาษี" ตามที่ประเมินมานั้น ถ้าไม่พอใจการประเมิน จะอ้างว่าเพราะพนักงานเจ้าหน้าที่ประเมินผิดให้เสียภาษีในกรณีไม่ต้องเสียหรือประเมินให้เสียมากกว่าที่ควรต้องเสียบุคคลนั้นต้องฟ้องคดีต่อศาลว่าการประเมินไม่ถูกจึงต้องอยู่ภายในบทบัญญัติมาตรา 39 ทั้งสิ้น คือ ต้องชำระค่าภาษีไปก่อน..."ตามแนวคำพิพากษาฎีกาดังกล่าวได้วางหลักไว้ชัดว่าผู้รับประเมินจะมีอำนาจฟ้องต่อเมื่อได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติ มาตรา 39 แห่งพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พุทธศักราช 2475 ครบถ้วนแล้ว แม้โจทก์จะตั้งรูปคดีเป็นเรื่องละเมิดมาด้วย หากโจทก์ยังไม่ชำระค่าภาษีตามคำชี้ขาดก็หามีอำนาจฟ้องไม่ (ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1136/2531)ในกรณีโจทก์ยื่นฟ้องโดยไม่ชำระค่าภาษีตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พุทธศักราช 2475 มาตรา 39 ศาลก็ไม่อาจที่จะสั่งให้โจทก์นำค่าภาษีไปชำระหลังจากฟ้องได้ ศาลต้องพิพากษายกฟ้อง (ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4051/2524) กล่าวคือมิใช่กรณีฟ้องโจทก์ไม่สมบูรณ์ที่ศาลจะสั่งให้โจทก์แก้ไขเสียให้ถูกต้องได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18 ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่บันทึกนี้เป็นกรณี โจทก์ได้ยื่นฟ้องและศาลมีคำสั่งให้รับฟ้องไว้พิจารณาแล้ว โจทก์เพิ่งชำระค่าภาษีภายหลังจากได้ยื่นฟ้องแล้ว ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เมื่อโจทก์ไม่ชำระค่าภาษีย่อมไม่มีอำนาจฟ้องมาแต่แรกแม้ภายหลังโจทก์จะได้ชำระค่าภาษีก็หาทำให้ฟ้องที่ไม่ชอบมาแต่แรกกลับเป็นฟ้องที่ชอบไม่ ข้อสังเกตประการสุดท้าย กำหนดระยะเวลาให้ผู้รับประเมินต้องชำระค่าภาษีภายใน 90 วัน ตามมาตรา 38 แห่งพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พุทธศักราช 2475 มิใช่บทบังคับว่าหากไม่ชำระค่าภาษีภายใน90 วัน นับตั้งแต่วันที่ได้รับแจ้งการประเมินแล้วจะทำให้ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะถ้อยคำในมาตรา 39 กำหนดว่า เว้นแต่จะเป็นที่พอใจศาลว่าผู้รับประเมินได้ชำระค่าภาษีทั้งสิ้นซึ่งถึงกำหนดต้องชำระ เพราะเวลาซึ่งท่านให้ไว้ตามมาตรา 38 ได้สิ้นไปแล้ว ย่อมหมายความว่าระยะเวลา90 วัน ได้ผ่านพ้นไปโดยยังไม่มีการชำระค่าภาษีตามประเมินนั่นเองดังนั้น ถ้ามีการชำระค่าภาษีแม้จะเกินกำหนดระยะเวลา 90 วัน โจทก์ก็มีอำนาจฟ้อง กรณีที่ไม่ชำระค่าภาษีภายในกำหนด 90 วัน ก็เป็นเรื่องภาษีค้างจะต้องเสียเงินเพิ่มตามมาตรา 43(ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่2925/2516) จึงกล่าวได้ว่ากำหนดระยะเวลาการชำระค่าภาษีมิใช่สาระสำคัญ ความสำคัญอยู่ที่ว่าโจทก์จะต้องชำระค่าภาษีตามที่ได้รับแจ้งการประเมินให้เรียบร้อยก่อนยื่นฟ้องคดี มิฉะนั้นโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง. วัชรินทร์ปัจเจกวิญญูสกุล.