คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5622/2530หลักกฎหมาย: สัญญาที่โจทก์รับจ้างว่าความว่าต่างให้จำเลยทั้งสามโดยคิดค่าจ้างร้อยละสามสิบของเงินที่ได้มาทั้งหมด มิได้คิดจากจำนวนทุนทรัพย์ที่ฟ้องเป็นการแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นมูลพิพาทอันจะพึงได้แก่ลูกความจึงมีวัตถุประสงค์ขัดต่อ พ.ร.บ. ทนายความพ.ศ. 2508 มาตรา 41 ประกอบกับ พ.ร.บ. ทนายความ พุทธศักราช 2477มาตรา 12(2) เป็นโมฆะ ตาม ป.พ.พ. มาตรา 113 แม้ต่อมาจะได้มีพ.ร.บ. ทนายความ พ.ศ. 2528 ให้ยกเลิก พ.ร.บ. ทนายความพ.ศ. 2508 ไปแล้ว และกำหนดให้คณะกรรมการ(คณะกรรมการสภาทนายความ) ออกข้อบังคับว่าด้วยมรรยาท ทนายความตามมาตรา 53 ซึ่งข้อบังคับนั้นมิได้กำหนดเรื่องค่าจ้างการว่าความไว้ก็ตาม ก็ไม่ทำให้สัญญาที่เป็นโมฆะแต่ต้น กลับสมบูรณ์ขึ้น.โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระค่าจ้างว่าความพร้อมดอกเบี้ยจำเลยทั้งสามให้การว่า โจทก์ได้รับเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่ศาลส่งคืนไว้โดยไม่จ่ายคืนแก่จำเลย และข้อตกลงเรื่องค่าจ้างว่าความเป็นโมฆะวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์และจำเลยทั้งสามท้ากันว่า ถ้าข้อตกลงเรื่องค่าจ้างว่าความเป็นโมฆะ โจทก์ยอมแพ้ ถ้าสมบูรณ์ จำเลยยอมชำระเงินให้โจทก์ตามฟ้องขอให้ศาลวินิจฉัยสัญญาว่าความตามที่ท้ากัน โจทก์และจำเลยทั้งสามไม่สืบพยานศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาโจทก์เฉพาะข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ข้อเท็จจริงฟังยุติว่า จำเลยทั้งสามตกลงจ้างโจทก์ว่าความโดยคิดค่าจ้างร้อยละสามสิบของเงินที่ได้มาทั้งหมด มิได้คิดจากจำนวนทุนทรัพย์ที่ฟ้อง และที่โจทก์ฎีกาว่าโจทก์คิดค่าจ้างว่าความร้อยละสามสิบของเงินที่ได้มาทั้งหมดมิได้คิดจากจำนวนทุนทรัพย์ที่ฟ้อง และที่โจทก์ฎีกาว่า โจทก์คิดคิดค่าจ้างว่าความร้อยละสามสิบของเงินที่ได้มา โดยจำเลยทั้งสามตกลงด้วยในลัษณะเช่นนี้ เป็นการตกลงที่ชอบด้วยกฎหมายนั้น พิเคราะห์แล้ว เห็นว่า สัญญาดังกล่าวเป็นสัญญาที่โจทก์รับจ้างว่าความว่าต่างให้จำเลยทั้งสามโดยวิธีสัญญาแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นมูลพิพาทอันจะพึงได้แก่ลูกความ จึงมีวัตถุประสงค์ขัดต่อพระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2508 มาตรา 41 ประกอบกับพระราชบัญญัติทนายความ พุทธศักราช 2477 มาตรา 12(2) เป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 113 แม้ต่อมาจะได้มีพระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2528 ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติทนายความพ.ศ. 2508 ไปแล้ว และตามพระราชบัญญัติดังกล่าวมีบทเฉพาะกาลมาตรา 86 กำหนดให้คณะกรรมการออกข้อบังคับว่าด้วยมรรยาททนายความตามมาตรา 53 ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 103 ตอนที่ 25ลงวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2529 หมวด 3 มรรยาทต่อหัวความนั้น มิได้กำหนดเรื่องค่าจ้างการว่าความไว้ก็ตาม ก็ไม่ทำให้สัญญาระหว่างโจทก์จำเลยทั้งสามที่เป็นโมฆะมาแต่ต้นมาแล้วกลับสมบูรณ์ได้อีกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสองชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5622/2530นายวีระ มุสิกะโสภณโจทก์นายสวิท ศรีพันธ์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 113 พ.ร.บ.ทนายความ พ.ศ.2477 ม. 53สัญญาที่โจทก์รับจ้างว่าความว่าต่างให้จำเลยทั้งสามโดยคิดค่าจ้างร้อยละสามสิบของเงินที่ได้มาทั้งหมด มิได้คิดจากจำนวนทุนทรัพย์ที่ฟ้องเป็นการแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นมูลพิพาทอันจะพึงได้แก่ลูกความจึงมีวัตถุประสงค์ขัดต่อ พ.ร.บ. ทนายความพ.ศ. 2508 มาตรา 41 ประกอบกับ พ.ร.บ. ทนายความ พุทธศักราช 2477มาตรา 12(2) เป็นโมฆะ ตาม ป.พ.พ. มาตรา 113 แม้ต่อมาจะได้มีพ.ร.บ. ทนายความ พ.ศ. 2528 ให้ยกเลิก พ.ร.บ. ทนายความพ.ศ. 2508 ไปแล้ว และกำหนดให้คณะกรรมการ(คณะกรรมการสภาทนายความ) ออกข้อบังคับว่าด้วยมรรยาท ทนายความตามมาตรา 53 ซึ่งข้อบังคับนั้นมิได้กำหนดเรื่องค่าจ้างการว่าความไว้ก็ตาม ก็ไม่ทำให้สัญญาที่เป็นโมฆะแต่ต้น กลับสมบูรณ์ขึ้น.โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระค่าจ้างว่าความพร้อมดอกเบี้ยจำเลยทั้งสามให้การว่า โจทก์ได้รับเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่ศาลส่งคืนไว้โดยไม่จ่ายคืนแก่จำเลย และข้อตกลงเรื่องค่าจ้างว่าความเป็นโมฆะวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์และจำเลยทั้งสามท้ากันว่า ถ้าข้อตกลงเรื่องค่าจ้างว่าความเป็นโมฆะ โจทก์ยอมแพ้ ถ้าสมบูรณ์ จำเลยยอมชำระเงินให้โจทก์ตามฟ้องขอให้ศาลวินิจฉัยสัญญาว่าความตามที่ท้ากัน โจทก์และจำเลยทั้งสามไม่สืบพยานศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาโจทก์เฉพาะข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ข้อเท็จจริงฟังยุติว่า จำเลยทั้งสามตกลงจ้างโจทก์ว่าความโดยคิดค่าจ้างร้อยละสามสิบของเงินที่ได้มาทั้งหมด มิได้คิดจากจำนวนทุนทรัพย์ที่ฟ้อง และที่โจทก์ฎีกาว่าโจทก์คิดค่าจ้างว่าความร้อยละสามสิบของเงินที่ได้มาทั้งหมดมิได้คิดจากจำนวนทุนทรัพย์ที่ฟ้อง และที่โจทก์ฎีกาว่า โจทก์คิดคิดค่าจ้างว่าความร้อยละสามสิบของเงินที่ได้มา โดยจำเลยทั้งสามตกลงด้วยในลัษณะเช่นนี้ เป็นการตกลงที่ชอบด้วยกฎหมายนั้น พิเคราะห์แล้ว เห็นว่า สัญญาดังกล่าวเป็นสัญญาที่โจทก์รับจ้างว่าความว่าต่างให้จำเลยทั้งสามโดยวิธีสัญญาแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นมูลพิพาทอันจะพึงได้แก่ลูกความ จึงมีวัตถุประสงค์ขัดต่อพระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2508 มาตรา 41 ประกอบกับพระราชบัญญัติทนายความ พุทธศักราช 2477 มาตรา 12(2) เป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 113 แม้ต่อมาจะได้มีพระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2528 ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติทนายความพ.ศ. 2508 ไปแล้ว และตามพระราชบัญญัติดังกล่าวมีบทเฉพาะกาลมาตรา 86 กำหนดให้คณะกรรมการออกข้อบังคับว่าด้วยมรรยาททนายความตามมาตรา 53 ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 103 ตอนที่ 25ลงวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2529 หมวด 3 มรรยาทต่อหัวความนั้น มิได้กำหนดเรื่องค่าจ้างการว่าความไว้ก็ตาม ก็ไม่ทำให้สัญญาระหว่างโจทก์จำเลยทั้งสามที่เป็นโมฆะมาแต่ต้นมาแล้วกลับสมบูรณ์ได้อีกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสองชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(อรรถวิทย์ วรรธนวินิจ-ธิรพันธุ์ รัศมิทัต-สมบูรณ์ ฤกษ์สำราญ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามหลักวิชาชีพนักกฎหมายทนายความเป็นบุคคลหนึ่งซึ่งปฎิบัติหน้าที่รับใช้ประชาชนด้านความยุติธรรม ถือว่าเป็นเจ้าหน้าที่ประเภทหนึ่งของศาลการดำเนินคดีต้องกระทำตามทำนองคลองธรรม ถ้ามีส่วนได้เสียด้วยกับผลแห่งคดีก็ทำหน้าที่โดยสมบูรณ์ไม่ได้ พระราชบัญญัติทนายความ พุทธศักราช 2477มาตรา 12(2) จึงบัญญัติห้าม "...ทนายความคนใด...เข้าเป็นทนายว่าต่างแก้ต่างโดยวิธีสัญญาแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นมูลพิพาทอันจะพึงได้แก่ลูกความ"และพระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2508 มาตรา 41 ให้ถือว่าความในมาตรา 12(2)แห่งพระราชบัญญัติทนายความ พุทธศักราช 2577 ใช้บังคับเป็นเสมือนข้อบังคับเนติบัณฑิตยสภาระหว่างที่เนติบัณฑิตยสภายังมิได้ตราข้อบังคับขึ้น คำพิพากษาศาลฎีกาบางเรื่องวินิจฉัยว่าสัญญาจ้างว่าความที่มีลักษณะดังกล่าวตกเป็นโมฆะโดยผูกไว้กับพระราชบัญญัติทนายความพุทธศักราช 2477 ทำให้วัตถุประสงค์ต้องห้ามตามกฎหมาย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1558/2526) ถ้าไม่ขัดต่อพระราชบัญญัติทนายความ พุทธศักราช 2477 ย่อมกระทำได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1458/2511 และ 4454/2528) อย่างไรก็ดีเรื่องการคิดค่าจ้างว่าความโดยวิธีแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นพิพาทอันจะพึงได้แก่ลูกความนั้น มีหลักทั่วไปอยู่ว่า ถ้าทนายความมีส่วนได้เสียด้วยกับผลแห่งคดี ก็มุ่งแต่จะชนะคดีไม่สามารถดำรงคุณธรรมแห่งวิชาชีพในการรักษาความยุติธรรมไว้ได้ ทำให้ปฏิบัติหน้าที่ไม่ตรงตามหลักวิชาชีพนักกฎหมายและเกิดผลร้ายแก่ประชาชนเป็นส่วนรวม คำพิพากษาฎีกาบางเรื่องจึงวินิจฉัยว่าข้อสัญญาดังกล่าวขัดต่อความสงบเรียบร้อยของประชาชน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 871/2486) บางเรื่องวินิจฉัยว่า ขัดต่อพระราชบัญญัติทนายความ พุทธศักราช 2477 และขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนด้วย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 492/2511) ในเรื่องค่าจ้างว่าความนี้บางลักษณะแม้ไม่ขัดต่อมรรยาททนายความ แต่จำนวนสูงเกินไปศาลกำหนดให้ใหม่ได้ตามสมควรแก่กิจการที่ได้กระทำไป (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1454/2510) ซึ่งสอดคล้องกับหลักวิชาชีพนักกฎหมาย อีกประการหนึ่งที่ว่าทนายความเป็นเจ้าหน้าที่ประเภทหนึ่งของศาล ศาลย่อมมีหน้าที่ดูแลกิจกรรมของทนายความได้ จึงเห็นได้ว่า การว่าความเป็นบริการที่จำเป็นแก่ประชาชนในเนื้อหาของหลักกฎหมายทั่วไป เรื่องค่าจ้างว่าความนี้เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนอย่างแท้จริง ดังนั้นแม้พระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2528 มาตรา 51 บัญญัติให้คณะกรรมการการสภาทนายความไปออกข้อบังคับว่าด้วย มรรยาททนายความและคณะกรรมการสภาทนายความได้ออกข้อบังคับดังกล่าวโดยไม่มีบทบัญญัติเรื่อง การเรียกค่าจ้างว่าความโดยวิธีแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นมูลพิพาทอันจะพึงได้แก่ลูกความ ข้อตกลงดังกล่าวย่อมขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน ตกเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 113ในเนื้อหาอยู่แล้ว จิรนิติหะวานนท์.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระค่าจ้างว่าความพร้อมดอกเบี้ยจำเลยทั้งสามให้การว่า โจทก์ได้รับเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่ศาลส่งคืนไว้โดยไม่จ่ายคืนแก่จำเลย และข้อตกลงเรื่องค่าจ้างว่าความเป็นโมฆะวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์และจำเลยทั้งสามท้ากันว่า ถ้าข้อตกลงเรื่องค่าจ้างว่าความเป็นโมฆะ โจทก์ยอมแพ้ ถ้าสมบูรณ์ จำเลยยอมชำระเงินให้โจทก์ตามฟ้องขอให้ศาลวินิจฉัยสัญญาว่าความตามที่ท้ากัน โจทก์และจำเลยทั้งสามไม่สืบพยานศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาโจทก์เฉพาะข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ข้อเท็จจริงฟังยุติว่า จำเลยทั้งสามตกลงจ้างโจทก์ว่าความโดยคิดค่าจ้างร้อยละสามสิบของเงินที่ได้มาทั้งหมด มิได้คิดจากจำนวนทุนทรัพย์ที่ฟ้อง และที่โจทก์ฎีกาว่าโจทก์คิดค่าจ้างว่าความร้อยละสามสิบของเงินที่ได้มาทั้งหมดมิได้คิดจากจำนวนทุนทรัพย์ที่ฟ้อง และที่โจทก์ฎีกาว่า โจทก์คิดคิดค่าจ้างว่าความร้อยละสามสิบของเงินที่ได้มา โดยจำเลยทั้งสามตกลงด้วยในลัษณะเช่นนี้ เป็นการตกลงที่ชอบด้วยกฎหมายนั้น พิเคราะห์แล้ว เห็นว่า สัญญาดังกล่าวเป็นสัญญาที่โจทก์รับจ้างว่าความว่าต่างให้จำเลยทั้งสามโดยวิธีสัญญาแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นมูลพิพาทอันจะพึงได้แก่ลูกความ จึงมีวัตถุประสงค์ขัดต่อพระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2508 มาตรา 41 ประกอบกับพระราชบัญญัติทนายความ พุทธศักราช 2477 มาตรา 12(2) เป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 113 แม้ต่อมาจะได้มีพระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2528 ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติทนายความพ.ศ. 2508 ไปแล้ว และตามพระราชบัญญัติดังกล่าวมีบทเฉพาะกาลมาตรา 86 กำหนดให้คณะกรรมการออกข้อบังคับว่าด้วยมรรยาททนายความตามมาตรา 53 ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 103 ตอนที่ 25ลงวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2529 หมวด 3 มรรยาทต่อหัวความนั้น มิได้กำหนดเรื่องค่าจ้างการว่าความไว้ก็ตาม ก็ไม่ทำให้สัญญาระหว่างโจทก์จำเลยทั้งสามที่เป็นโมฆะมาแต่ต้นมาแล้วกลับสมบูรณ์ได้อีกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสองชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5622/2530นายวีระ มุสิกะโสภณโจทก์นายสวิท ศรีพันธ์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 113 พ.ร.บ.ทนายความ พ.ศ.2477 ม. 53สัญญาที่โจทก์รับจ้างว่าความว่าต่างให้จำเลยทั้งสามโดยคิดค่าจ้างร้อยละสามสิบของเงินที่ได้มาทั้งหมด มิได้คิดจากจำนวนทุนทรัพย์ที่ฟ้องเป็นการแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นมูลพิพาทอันจะพึงได้แก่ลูกความจึงมีวัตถุประสงค์ขัดต่อ พ.ร.บ. ทนายความพ.ศ. 2508 มาตรา 41 ประกอบกับ พ.ร.บ. ทนายความ พุทธศักราช 2477มาตรา 12(2) เป็นโมฆะ ตาม ป.พ.พ. มาตรา 113 แม้ต่อมาจะได้มีพ.ร.บ. ทนายความ พ.ศ. 2528 ให้ยกเลิก พ.ร.บ. ทนายความพ.ศ. 2508 ไปแล้ว และกำหนดให้คณะกรรมการ(คณะกรรมการสภาทนายความ) ออกข้อบังคับว่าด้วยมรรยาท ทนายความตามมาตรา 53 ซึ่งข้อบังคับนั้นมิได้กำหนดเรื่องค่าจ้างการว่าความไว้ก็ตาม ก็ไม่ทำให้สัญญาที่เป็นโมฆะแต่ต้น กลับสมบูรณ์ขึ้น.โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระค่าจ้างว่าความพร้อมดอกเบี้ยจำเลยทั้งสามให้การว่า โจทก์ได้รับเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่ศาลส่งคืนไว้โดยไม่จ่ายคืนแก่จำเลย และข้อตกลงเรื่องค่าจ้างว่าความเป็นโมฆะวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์และจำเลยทั้งสามท้ากันว่า ถ้าข้อตกลงเรื่องค่าจ้างว่าความเป็นโมฆะ โจทก์ยอมแพ้ ถ้าสมบูรณ์ จำเลยยอมชำระเงินให้โจทก์ตามฟ้องขอให้ศาลวินิจฉัยสัญญาว่าความตามที่ท้ากัน โจทก์และจำเลยทั้งสามไม่สืบพยานศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาโจทก์เฉพาะข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ข้อเท็จจริงฟังยุติว่า จำเลยทั้งสามตกลงจ้างโจทก์ว่าความโดยคิดค่าจ้างร้อยละสามสิบของเงินที่ได้มาทั้งหมด มิได้คิดจากจำนวนทุนทรัพย์ที่ฟ้อง และที่โจทก์ฎีกาว่าโจทก์คิดค่าจ้างว่าความร้อยละสามสิบของเงินที่ได้มาทั้งหมดมิได้คิดจากจำนวนทุนทรัพย์ที่ฟ้อง และที่โจทก์ฎีกาว่า โจทก์คิดคิดค่าจ้างว่าความร้อยละสามสิบของเงินที่ได้มา โดยจำเลยทั้งสามตกลงด้วยในลัษณะเช่นนี้ เป็นการตกลงที่ชอบด้วยกฎหมายนั้น พิเคราะห์แล้ว เห็นว่า สัญญาดังกล่าวเป็นสัญญาที่โจทก์รับจ้างว่าความว่าต่างให้จำเลยทั้งสามโดยวิธีสัญญาแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นมูลพิพาทอันจะพึงได้แก่ลูกความ จึงมีวัตถุประสงค์ขัดต่อพระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2508 มาตรา 41 ประกอบกับพระราชบัญญัติทนายความ พุทธศักราช 2477 มาตรา 12(2) เป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 113 แม้ต่อมาจะได้มีพระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2528 ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติทนายความพ.ศ. 2508 ไปแล้ว และตามพระราชบัญญัติดังกล่าวมีบทเฉพาะกาลมาตรา 86 กำหนดให้คณะกรรมการออกข้อบังคับว่าด้วยมรรยาททนายความตามมาตรา 53 ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 103 ตอนที่ 25ลงวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2529 หมวด 3 มรรยาทต่อหัวความนั้น มิได้กำหนดเรื่องค่าจ้างการว่าความไว้ก็ตาม ก็ไม่ทำให้สัญญาระหว่างโจทก์จำเลยทั้งสามที่เป็นโมฆะมาแต่ต้นมาแล้วกลับสมบูรณ์ได้อีกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสองชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(อรรถวิทย์ วรรธนวินิจ-ธิรพันธุ์ รัศมิทัต-สมบูรณ์ ฤกษ์สำราญ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามหลักวิชาชีพนักกฎหมายทนายความเป็นบุคคลหนึ่งซึ่งปฎิบัติหน้าที่รับใช้ประชาชนด้านความยุติธรรม ถือว่าเป็นเจ้าหน้าที่ประเภทหนึ่งของศาลการดำเนินคดีต้องกระทำตามทำนองคลองธรรม ถ้ามีส่วนได้เสียด้วยกับผลแห่งคดีก็ทำหน้าที่โดยสมบูรณ์ไม่ได้ พระราชบัญญัติทนายความ พุทธศักราช 2477มาตรา 12(2) จึงบัญญัติห้าม "...ทนายความคนใด...เข้าเป็นทนายว่าต่างแก้ต่างโดยวิธีสัญญาแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นมูลพิพาทอันจะพึงได้แก่ลูกความ"และพระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2508 มาตรา 41 ให้ถือว่าความในมาตรา 12(2)แห่งพระราชบัญญัติทนายความ พุทธศักราช 2577 ใช้บังคับเป็นเสมือนข้อบังคับเนติบัณฑิตยสภาระหว่างที่เนติบัณฑิตยสภายังมิได้ตราข้อบังคับขึ้น คำพิพากษาศาลฎีกาบางเรื่องวินิจฉัยว่าสัญญาจ้างว่าความที่มีลักษณะดังกล่าวตกเป็นโมฆะโดยผูกไว้กับพระราชบัญญัติทนายความพุทธศักราช 2477 ทำให้วัตถุประสงค์ต้องห้ามตามกฎหมาย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1558/2526) ถ้าไม่ขัดต่อพระราชบัญญัติทนายความ พุทธศักราช 2477 ย่อมกระทำได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1458/2511 และ 4454/2528) อย่างไรก็ดีเรื่องการคิดค่าจ้างว่าความโดยวิธีแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นพิพาทอันจะพึงได้แก่ลูกความนั้น มีหลักทั่วไปอยู่ว่า ถ้าทนายความมีส่วนได้เสียด้วยกับผลแห่งคดี ก็มุ่งแต่จะชนะคดีไม่สามารถดำรงคุณธรรมแห่งวิชาชีพในการรักษาความยุติธรรมไว้ได้ ทำให้ปฏิบัติหน้าที่ไม่ตรงตามหลักวิชาชีพนักกฎหมายและเกิดผลร้ายแก่ประชาชนเป็นส่วนรวม คำพิพากษาฎีกาบางเรื่องจึงวินิจฉัยว่าข้อสัญญาดังกล่าวขัดต่อความสงบเรียบร้อยของประชาชน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 871/2486) บางเรื่องวินิจฉัยว่า ขัดต่อพระราชบัญญัติทนายความ พุทธศักราช 2477 และขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนด้วย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 492/2511) ในเรื่องค่าจ้างว่าความนี้บางลักษณะแม้ไม่ขัดต่อมรรยาททนายความ แต่จำนวนสูงเกินไปศาลกำหนดให้ใหม่ได้ตามสมควรแก่กิจการที่ได้กระทำไป (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1454/2510) ซึ่งสอดคล้องกับหลักวิชาชีพนักกฎหมาย อีกประการหนึ่งที่ว่าทนายความเป็นเจ้าหน้าที่ประเภทหนึ่งของศาล ศาลย่อมมีหน้าที่ดูแลกิจกรรมของทนายความได้ จึงเห็นได้ว่า การว่าความเป็นบริการที่จำเป็นแก่ประชาชนในเนื้อหาของหลักกฎหมายทั่วไป เรื่องค่าจ้างว่าความนี้เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนอย่างแท้จริง ดังนั้นแม้พระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2528 มาตรา 51 บัญญัติให้คณะกรรมการการสภาทนายความไปออกข้อบังคับว่าด้วย มรรยาททนายความและคณะกรรมการสภาทนายความได้ออกข้อบังคับดังกล่าวโดยไม่มีบทบัญญัติเรื่อง การเรียกค่าจ้างว่าความโดยวิธีแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นมูลพิพาทอันจะพึงได้แก่ลูกความ ข้อตกลงดังกล่าวย่อมขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน ตกเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 113ในเนื้อหาอยู่แล้ว จิรนิติหะวานนท์.