คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2877/2524หลักกฎหมาย: โจทก์อ้างว่าโจทก์จำเลยได้ตกลงกันว่าหากมีข้อพิพาทเกิดขึ้นก็ให้นำคดีขึ้นสู่ศาลจังหวัดสงขลา แต่เมื่อโจทก์มีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดนราธิวาส จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ที่กรุงเทพ ตามฟ้องโจทก์อ้างว่าจำเลยปฏิบัติผิดสัญญาซึ่งทำที่กรุงเทพฯ ดังนี้ สถานที่ที่มีมูลคดีเกิดขึ้นคือกรุงเทพฯแม้ตามสัญญาที่ทำกันไว้จำเลยจะได้รับเงินค่าจ้างจากผู้ว่าจ้างที่จังหวัดสงขลาและจะต้องแบ่งเงินให้โจทก์ที่จังหวัดนั้น ก็ถือไม่ได้ว่าสัญญาเกิดขึ้นที่จังหวัดสงขลา เพราะการตกลงให้มีการรับเงินกันที่ใดเป็นคนละเรื่องกับการเกิดของสัญญา ศาลจังหวัดสงขลาจึงไม่มีอำนาจรับฟ้องของโจทก์ไว้พิจารณาโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ทำสัญญาจ้างเหมาก่อสร้างกับกรมประชาสงเคราะห์ ต่อมาโจทก์จำเลยได้ตกลงทำสัญญาแบ่งงานรับจ้างเหมานั้น เมื่อจำเลยเบิกเงินจากกรมประชาสงเคราะห์ได้ต้องจ่ายให้โจทก์ทันที และตกลงกันว่าหากมีกรณีพิพาทเกิดขึ้นให้ฟ้องคดีต่อศาลจังหวัดสงขลาซึ่งเป็นจังหวัดที่จำเลยรับเงินจากกรมประชาสงเคราะห์จำเลยผิดสัญญาไม่ยอมจ่ายเงินให้แก่โจทก์ ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยใช้เงินพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ พร้อมกับคำฟ้องโจทก์ยื่นคำร้องว่า โจทก์มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดนราธิวาส จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ในเขตอำนาจศาลแพ่ง โจทก์จำเลยตกลงกันว่า หากมีข้อพิพาทเกิดขึ้นให้นำคดีขึ้นสู่ศาลจังหวัดสงขลา จำเลยได้รับเงินค่าจ้างที่จังหวัดสงขลาแล้วไม่ให้โจทก์ตามสัญญา ถือได้ว่ามูลคดีเกิดขึ้นในเขตอำนาจศาลจังหวัดสงขลา โจทก์จึงขออนุญาตฟ้องที่ศาลจังหวัดสงขลาศาลจังหวัดสงขลาสั่งคำร้องของโจทก์ว่า ฟ้องโจทก์เป็นเรื่องผิดสัญญาซึ่งทำที่กรุงเทพฯ มูลคดีเกิดที่กรุงเทพฯ แม้จะตกลงกันให้ฟ้องที่ศาลจังหวัดสงขลาก็เป็นการฝ่าฝืนประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 7(4) ศาลจังหวัดสงขลาไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้ไม่อนุญาตให้ฟ้องที่ศาลจังหวัดสงขลาและได้สั่งในคำฟ้องว่า คืนฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ปรากฏตามคำร้องและคำฟ้องของโจทก์ว่าโจทก์จำเลยมิได้มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาลจังหวัดสงขลาคือ โจทก์มีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดนราธิวาส จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ที่กรุงเทพฯ โจทก์ฟ้องกล่าวหาว่า จำเลยปฏิบัติผิดสัญญาที่โจทก์จำเลยตกลงกันไว้สัญญาที่โจทก์อ้างทำที่กรุงเทพฯ ฉะนั้น สถานที่ทำสัญญาจึงเป็นสถานที่มูลคดีเกิดขึ้น ที่โจทก์อ้างว่าตามสัญญาจำเลยจะต้องรับเงินค่าจ้างเหมาจากกรมประชาสงเคราะห์ที่จังหวัดสงขลาและต้องแบ่งเงินให้โจทก์ที่จังหวัดสงขลา มูลคดีของเรื่องจึงต้องถือว่าเกิดขึ้นที่จังหวัดสงขลานั้น ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อกรณีเป็นเรื่องที่โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยผิดสัญญา สัญญาทำขึ้นที่ไหนมูลคดีฟ้องร้องก็ต้องถือว่าเกิดขึ้นที่นั้นส่วนการที่จะตกลงให้มีการรับเงินกันที่ไหนเป็นคนละเรื่องกับการเกิดของสัญญา จึงถือไม่ได้ว่าสัญญาเกิดขึ้นที่จังหวัดสงขลาดังที่โจทก์เข้าใจพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2877/2524ห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคลพัฒนาธรณีฯโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัดพงษ์สถิตก่อสร้างฯ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 7 (4)โจทก์อ้างว่าโจทก์จำเลยได้ตกลงกันว่าหากมีข้อพิพาทเกิดขึ้นก็ให้นำคดีขึ้นสู่ศาลจังหวัดสงขลา แต่เมื่อโจทก์มีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดนราธิวาส จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ที่กรุงเทพ ตามฟ้องโจทก์อ้างว่าจำเลยปฏิบัติผิดสัญญาซึ่งทำที่กรุงเทพฯ ดังนี้ สถานที่ที่มีมูลคดีเกิดขึ้นคือกรุงเทพฯแม้ตามสัญญาที่ทำกันไว้จำเลยจะได้รับเงินค่าจ้างจากผู้ว่าจ้างที่จังหวัดสงขลาและจะต้องแบ่งเงินให้โจทก์ที่จังหวัดนั้น ก็ถือไม่ได้ว่าสัญญาเกิดขึ้นที่จังหวัดสงขลา เพราะการตกลงให้มีการรับเงินกันที่ใดเป็นคนละเรื่องกับการเกิดของสัญญา ศาลจังหวัดสงขลาจึงไม่มีอำนาจรับฟ้องของโจทก์ไว้พิจารณาโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ทำสัญญาจ้างเหมาก่อสร้างกับกรมประชาสงเคราะห์ ต่อมาโจทก์จำเลยได้ตกลงทำสัญญาแบ่งงานรับจ้างเหมานั้น เมื่อจำเลยเบิกเงินจากกรมประชาสงเคราะห์ได้ต้องจ่ายให้โจทก์ทันที และตกลงกันว่าหากมีกรณีพิพาทเกิดขึ้นให้ฟ้องคดีต่อศาลจังหวัดสงขลาซึ่งเป็นจังหวัดที่จำเลยรับเงินจากกรมประชาสงเคราะห์จำเลยผิดสัญญาไม่ยอมจ่ายเงินให้แก่โจทก์ ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยใช้เงินพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ พร้อมกับคำฟ้องโจทก์ยื่นคำร้องว่า โจทก์มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดนราธิวาส จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ในเขตอำนาจศาลแพ่ง โจทก์จำเลยตกลงกันว่า หากมีข้อพิพาทเกิดขึ้นให้นำคดีขึ้นสู่ศาลจังหวัดสงขลา จำเลยได้รับเงินค่าจ้างที่จังหวัดสงขลาแล้วไม่ให้โจทก์ตามสัญญา ถือได้ว่ามูลคดีเกิดขึ้นในเขตอำนาจศาลจังหวัดสงขลา โจทก์จึงขออนุญาตฟ้องที่ศาลจังหวัดสงขลาศาลจังหวัดสงขลาสั่งคำร้องของโจทก์ว่า ฟ้องโจทก์เป็นเรื่องผิดสัญญาซึ่งทำที่กรุงเทพฯ มูลคดีเกิดที่กรุงเทพฯ แม้จะตกลงกันให้ฟ้องที่ศาลจังหวัดสงขลาก็เป็นการฝ่าฝืนประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 7(4) ศาลจังหวัดสงขลาไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้ไม่อนุญาตให้ฟ้องที่ศาลจังหวัดสงขลาและได้สั่งในคำฟ้องว่า คืนฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ปรากฏตามคำร้องและคำฟ้องของโจทก์ว่าโจทก์จำเลยมิได้มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาลจังหวัดสงขลาคือ โจทก์มีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดนราธิวาส จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ที่กรุงเทพฯ โจทก์ฟ้องกล่าวหาว่า จำเลยปฏิบัติผิดสัญญาที่โจทก์จำเลยตกลงกันไว้สัญญาที่โจทก์อ้างทำที่กรุงเทพฯ ฉะนั้น สถานที่ทำสัญญาจึงเป็นสถานที่มูลคดีเกิดขึ้น ที่โจทก์อ้างว่าตามสัญญาจำเลยจะต้องรับเงินค่าจ้างเหมาจากกรมประชาสงเคราะห์ที่จังหวัดสงขลาและต้องแบ่งเงินให้โจทก์ที่จังหวัดสงขลา มูลคดีของเรื่องจึงต้องถือว่าเกิดขึ้นที่จังหวัดสงขลานั้น ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อกรณีเป็นเรื่องที่โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยผิดสัญญา สัญญาทำขึ้นที่ไหนมูลคดีฟ้องร้องก็ต้องถือว่าเกิดขึ้นที่นั้นส่วนการที่จะตกลงให้มีการรับเงินกันที่ไหนเป็นคนละเรื่องกับการเกิดของสัญญา จึงถือไม่ได้ว่าสัญญาเกิดขึ้นที่จังหวัดสงขลาดังที่โจทก์เข้าใจพิพากษายืน(สำเนียง ด้วงมหาสอน-สนิท อังศุสิงห์-ศักดิ์ สนองชาติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ทำสัญญาจ้างเหมาก่อสร้างกับกรมประชาสงเคราะห์ ต่อมาโจทก์จำเลยได้ตกลงทำสัญญาแบ่งงานรับจ้างเหมานั้น เมื่อจำเลยเบิกเงินจากกรมประชาสงเคราะห์ได้ต้องจ่ายให้โจทก์ทันที และตกลงกันว่าหากมีกรณีพิพาทเกิดขึ้นให้ฟ้องคดีต่อศาลจังหวัดสงขลาซึ่งเป็นจังหวัดที่จำเลยรับเงินจากกรมประชาสงเคราะห์จำเลยผิดสัญญาไม่ยอมจ่ายเงินให้แก่โจทก์ ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยใช้เงินพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ พร้อมกับคำฟ้องโจทก์ยื่นคำร้องว่า โจทก์มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดนราธิวาส จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ในเขตอำนาจศาลแพ่ง โจทก์จำเลยตกลงกันว่า หากมีข้อพิพาทเกิดขึ้นให้นำคดีขึ้นสู่ศาลจังหวัดสงขลา จำเลยได้รับเงินค่าจ้างที่จังหวัดสงขลาแล้วไม่ให้โจทก์ตามสัญญา ถือได้ว่ามูลคดีเกิดขึ้นในเขตอำนาจศาลจังหวัดสงขลา โจทก์จึงขออนุญาตฟ้องที่ศาลจังหวัดสงขลาศาลจังหวัดสงขลาสั่งคำร้องของโจทก์ว่า ฟ้องโจทก์เป็นเรื่องผิดสัญญาซึ่งทำที่กรุงเทพฯ มูลคดีเกิดที่กรุงเทพฯ แม้จะตกลงกันให้ฟ้องที่ศาลจังหวัดสงขลาก็เป็นการฝ่าฝืนประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 7(4) ศาลจังหวัดสงขลาไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้ไม่อนุญาตให้ฟ้องที่ศาลจังหวัดสงขลาและได้สั่งในคำฟ้องว่า คืนฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ปรากฏตามคำร้องและคำฟ้องของโจทก์ว่าโจทก์จำเลยมิได้มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาลจังหวัดสงขลาคือ โจทก์มีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดนราธิวาส จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ที่กรุงเทพฯ โจทก์ฟ้องกล่าวหาว่า จำเลยปฏิบัติผิดสัญญาที่โจทก์จำเลยตกลงกันไว้สัญญาที่โจทก์อ้างทำที่กรุงเทพฯ ฉะนั้น สถานที่ทำสัญญาจึงเป็นสถานที่มูลคดีเกิดขึ้น ที่โจทก์อ้างว่าตามสัญญาจำเลยจะต้องรับเงินค่าจ้างเหมาจากกรมประชาสงเคราะห์ที่จังหวัดสงขลาและต้องแบ่งเงินให้โจทก์ที่จังหวัดสงขลา มูลคดีของเรื่องจึงต้องถือว่าเกิดขึ้นที่จังหวัดสงขลานั้น ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อกรณีเป็นเรื่องที่โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยผิดสัญญา สัญญาทำขึ้นที่ไหนมูลคดีฟ้องร้องก็ต้องถือว่าเกิดขึ้นที่นั้นส่วนการที่จะตกลงให้มีการรับเงินกันที่ไหนเป็นคนละเรื่องกับการเกิดของสัญญา จึงถือไม่ได้ว่าสัญญาเกิดขึ้นที่จังหวัดสงขลาดังที่โจทก์เข้าใจพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2877/2524ห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคลพัฒนาธรณีฯโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัดพงษ์สถิตก่อสร้างฯ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 7 (4)โจทก์อ้างว่าโจทก์จำเลยได้ตกลงกันว่าหากมีข้อพิพาทเกิดขึ้นก็ให้นำคดีขึ้นสู่ศาลจังหวัดสงขลา แต่เมื่อโจทก์มีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดนราธิวาส จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ที่กรุงเทพ ตามฟ้องโจทก์อ้างว่าจำเลยปฏิบัติผิดสัญญาซึ่งทำที่กรุงเทพฯ ดังนี้ สถานที่ที่มีมูลคดีเกิดขึ้นคือกรุงเทพฯแม้ตามสัญญาที่ทำกันไว้จำเลยจะได้รับเงินค่าจ้างจากผู้ว่าจ้างที่จังหวัดสงขลาและจะต้องแบ่งเงินให้โจทก์ที่จังหวัดนั้น ก็ถือไม่ได้ว่าสัญญาเกิดขึ้นที่จังหวัดสงขลา เพราะการตกลงให้มีการรับเงินกันที่ใดเป็นคนละเรื่องกับการเกิดของสัญญา ศาลจังหวัดสงขลาจึงไม่มีอำนาจรับฟ้องของโจทก์ไว้พิจารณาโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ทำสัญญาจ้างเหมาก่อสร้างกับกรมประชาสงเคราะห์ ต่อมาโจทก์จำเลยได้ตกลงทำสัญญาแบ่งงานรับจ้างเหมานั้น เมื่อจำเลยเบิกเงินจากกรมประชาสงเคราะห์ได้ต้องจ่ายให้โจทก์ทันที และตกลงกันว่าหากมีกรณีพิพาทเกิดขึ้นให้ฟ้องคดีต่อศาลจังหวัดสงขลาซึ่งเป็นจังหวัดที่จำเลยรับเงินจากกรมประชาสงเคราะห์จำเลยผิดสัญญาไม่ยอมจ่ายเงินให้แก่โจทก์ ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยใช้เงินพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ พร้อมกับคำฟ้องโจทก์ยื่นคำร้องว่า โจทก์มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดนราธิวาส จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ในเขตอำนาจศาลแพ่ง โจทก์จำเลยตกลงกันว่า หากมีข้อพิพาทเกิดขึ้นให้นำคดีขึ้นสู่ศาลจังหวัดสงขลา จำเลยได้รับเงินค่าจ้างที่จังหวัดสงขลาแล้วไม่ให้โจทก์ตามสัญญา ถือได้ว่ามูลคดีเกิดขึ้นในเขตอำนาจศาลจังหวัดสงขลา โจทก์จึงขออนุญาตฟ้องที่ศาลจังหวัดสงขลาศาลจังหวัดสงขลาสั่งคำร้องของโจทก์ว่า ฟ้องโจทก์เป็นเรื่องผิดสัญญาซึ่งทำที่กรุงเทพฯ มูลคดีเกิดที่กรุงเทพฯ แม้จะตกลงกันให้ฟ้องที่ศาลจังหวัดสงขลาก็เป็นการฝ่าฝืนประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 7(4) ศาลจังหวัดสงขลาไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้ไม่อนุญาตให้ฟ้องที่ศาลจังหวัดสงขลาและได้สั่งในคำฟ้องว่า คืนฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ปรากฏตามคำร้องและคำฟ้องของโจทก์ว่าโจทก์จำเลยมิได้มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาลจังหวัดสงขลาคือ โจทก์มีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดนราธิวาส จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ที่กรุงเทพฯ โจทก์ฟ้องกล่าวหาว่า จำเลยปฏิบัติผิดสัญญาที่โจทก์จำเลยตกลงกันไว้สัญญาที่โจทก์อ้างทำที่กรุงเทพฯ ฉะนั้น สถานที่ทำสัญญาจึงเป็นสถานที่มูลคดีเกิดขึ้น ที่โจทก์อ้างว่าตามสัญญาจำเลยจะต้องรับเงินค่าจ้างเหมาจากกรมประชาสงเคราะห์ที่จังหวัดสงขลาและต้องแบ่งเงินให้โจทก์ที่จังหวัดสงขลา มูลคดีของเรื่องจึงต้องถือว่าเกิดขึ้นที่จังหวัดสงขลานั้น ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อกรณีเป็นเรื่องที่โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยผิดสัญญา สัญญาทำขึ้นที่ไหนมูลคดีฟ้องร้องก็ต้องถือว่าเกิดขึ้นที่นั้นส่วนการที่จะตกลงให้มีการรับเงินกันที่ไหนเป็นคนละเรื่องกับการเกิดของสัญญา จึงถือไม่ได้ว่าสัญญาเกิดขึ้นที่จังหวัดสงขลาดังที่โจทก์เข้าใจพิพากษายืน(สำเนียง ด้วงมหาสอน-สนิท อังศุสิงห์-ศักดิ์ สนองชาติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ