คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1030/2509หลักกฎหมาย: ฟ้องว่าจำเลยบุกรุก ขอให้พิพากษาว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์และขอให้ขับไล่จำเลย จำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทเป็นจำเลย ดังนี้ เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ แม้จะมีคำขอให้ขับไล่รวมอยู่ด้วย ก็เป็นเพียงผลต่อเนื่องในเรื่องกรรมสิทธิ์ที่พิพาทเท่านั้น ประเด็นสำคัญของคดีอยู่ที่ว่าที่พิพาทเป็นของใคร จึงถือไม่ได้ว่าเป็นคดีมีคำขออันไม่มีทุนทรัพย์แยกกันได้จากคำขอที่เป็นทุนทรัพย์ เมื่อศาอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นและที่พิพาทมีราคาไม่เกิน 5,000 บาท คู่ความจึงฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงมิได้(อ้างคำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่ 568/2504) คดีก่อน โจทก์ฟ้องขอแบ่งมรดก คดีหลังโจทก์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกที่ดินที่ได้มาจากคดีก่อนเป็นคนละประเด็นไม่เป็นฟ้องซ้ำ จำเลยต่อสู้ในศาลชั้นต้นว่า ฟ้องเคลือบคลุม แต่มิได้ยกขึ้นอ้างในชั้นศาลอุทธรณ์ ดังนี้ จะมาอ้างในชั้นศาลฎีกามิได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ปลูกเรือนรุกล้ำที่ดินของโจทก์โดยเจตนาแย่งกรรมสิทธิ์ จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ ขอให้ขับไล่จำเลยรื้อเรือนและสิ่งปลูกสร้างออกไป จำเลยต่อสู้ว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยคดีโจทก์ขาดอายุความ เป็นฟ้องซ้ำกับคดีแดงที่ ๑๐๑/๒๔๙๙ และฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์ คดีไม่ขาดอายุความ ไม่เป็นฟ้องซ้ำ และฟ้องไม่เคลือบคลุม จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลย และคดีขาดอายุความ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสองฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงและว่าคดีขาดอายุความ ฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องซ้ำและเคลือบคลุม ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลย เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ และที่พิพาทมีราคา ๓,๐๐๐ บาท แม้จะมีคำขอให้ขับไล่จำเลยและให้รื้อเรือนออกไปจากที่พิพาทรวมอยู่ด้วย ก็ต้องพิจารณาว่าคำขอนั้นแยกจากกันได้หรือไม่ คดีนี้ประเด็นสำคัญของคดีอยู่ที่ว่าที่พิพาทเป็นของใคร ส่วนคำขอให้ขับไล่และรื้อเรือนเป็นเพียงผลต่อเนื่องในเรื่องกรรมสิทธิ์ในที่พิพาทเท่านั้น เรียกไม่ได้ว่าเป็นคดีมีคำขออันไม่มีทุนทรัพย์แยกกันได้จากคำขอที่เป็นทุนทรัพย์ ถือได้ว่าเป็นคดีมีทุนทรัพย์อย่างเดียว เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยจึงฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ ตามแนวคำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่ ๕๖๘/๒๕๐๔ ศาลฎีกาฟังว่าคดีโจทก์ไม่ขาดอายุความและคดีของโจทก์ไม่เป็นฟ้องซ้ำเพราะคดีแดงที่ ๑๐๑/๒๔๙๙ โจทก์ฟ้องขอแบ่งมรดกจากจำเลย แต่คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกที่พิพาทที่โจทก์ได้รับมาจากคดีก่อนเป็นคนละประเด็น ส่วนที่จำเลยอ้างว่าฟ้องเคลือบคลุมนั้น จำเลยมิได้ยกปัญหานี้ขึ้นว่ากล่าวในชั้นศาลอุทธรณ์ จึงจะยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นฎีกาไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๙ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1030/2509นางแม้ว เหมทานนท์ ที่1นายเจริญ นาคเอียด ที่ 2โจทก์นายจ่าง บุญขวัญ ที่1นางละม้าย บุญขวัญ ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 148, ม. 248, ม. 249ฟ้องว่าจำเลยบุกรุก ขอให้พิพากษาว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์และขอให้ขับไล่จำเลย จำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทเป็นจำเลย ดังนี้ เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ แม้จะมีคำขอให้ขับไล่รวมอยู่ด้วย ก็เป็นเพียงผลต่อเนื่องในเรื่องกรรมสิทธิ์ที่พิพาทเท่านั้น ประเด็นสำคัญของคดีอยู่ที่ว่าที่พิพาทเป็นของใคร จึงถือไม่ได้ว่าเป็นคดีมีคำขออันไม่มีทุนทรัพย์แยกกันได้จากคำขอที่เป็นทุนทรัพย์ เมื่อศาอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นและที่พิพาทมีราคาไม่เกิน 5,000 บาท คู่ความจึงฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงมิได้(อ้างคำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่ 568/2504) คดีก่อน โจทก์ฟ้องขอแบ่งมรดก คดีหลังโจทก์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกที่ดินที่ได้มาจากคดีก่อนเป็นคนละประเด็นไม่เป็นฟ้องซ้ำ จำเลยต่อสู้ในศาลชั้นต้นว่า ฟ้องเคลือบคลุม แต่มิได้ยกขึ้นอ้างในชั้นศาลอุทธรณ์ ดังนี้ จะมาอ้างในชั้นศาลฎีกามิได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ปลูกเรือนรุกล้ำที่ดินของโจทก์โดยเจตนาแย่งกรรมสิทธิ์ จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ ขอให้ขับไล่จำเลยรื้อเรือนและสิ่งปลูกสร้างออกไป จำเลยต่อสู้ว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยคดีโจทก์ขาดอายุความ เป็นฟ้องซ้ำกับคดีแดงที่ ๑๐๑/๒๔๙๙ และฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์ คดีไม่ขาดอายุความ ไม่เป็นฟ้องซ้ำ และฟ้องไม่เคลือบคลุม จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลย และคดีขาดอายุความ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสองฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงและว่าคดีขาดอายุความ ฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องซ้ำและเคลือบคลุม ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลย เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ และที่พิพาทมีราคา ๓,๐๐๐ บาท แม้จะมีคำขอให้ขับไล่จำเลยและให้รื้อเรือนออกไปจากที่พิพาทรวมอยู่ด้วย ก็ต้องพิจารณาว่าคำขอนั้นแยกจากกันได้หรือไม่ คดีนี้ประเด็นสำคัญของคดีอยู่ที่ว่าที่พิพาทเป็นของใคร ส่วนคำขอให้ขับไล่และรื้อเรือนเป็นเพียงผลต่อเนื่องในเรื่องกรรมสิทธิ์ในที่พิพาทเท่านั้น เรียกไม่ได้ว่าเป็นคดีมีคำขออันไม่มีทุนทรัพย์แยกกันได้จากคำขอที่เป็นทุนทรัพย์ ถือได้ว่าเป็นคดีมีทุนทรัพย์อย่างเดียว เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยจึงฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ ตามแนวคำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่ ๕๖๘/๒๕๐๔ ศาลฎีกาฟังว่าคดีโจทก์ไม่ขาดอายุความและคดีของโจทก์ไม่เป็นฟ้องซ้ำเพราะคดีแดงที่ ๑๐๑/๒๔๙๙ โจทก์ฟ้องขอแบ่งมรดกจากจำเลย แต่คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกที่พิพาทที่โจทก์ได้รับมาจากคดีก่อนเป็นคนละประเด็น ส่วนที่จำเลยอ้างว่าฟ้องเคลือบคลุมนั้น จำเลยมิได้ยกปัญหานี้ขึ้นว่ากล่าวในชั้นศาลอุทธรณ์ จึงจะยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นฎีกาไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๙ พิพากษายืน(สวัสดิ์ พานิชอัตรา-โพยม เลขยานนท์-อรุณ ตินทุกะสิริ)ศาลจังหวัดปากพนัง - นายดำรง อุณหวัฒน์ศาลอุทธรณ์ - นายเนิ่น กฤษณะเศรนีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ปลูกเรือนรุกล้ำที่ดินของโจทก์โดยเจตนาแย่งกรรมสิทธิ์ จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ ขอให้ขับไล่จำเลยรื้อเรือนและสิ่งปลูกสร้างออกไป จำเลยต่อสู้ว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยคดีโจทก์ขาดอายุความ เป็นฟ้องซ้ำกับคดีแดงที่ ๑๐๑/๒๔๙๙ และฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์ คดีไม่ขาดอายุความ ไม่เป็นฟ้องซ้ำ และฟ้องไม่เคลือบคลุม จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลย และคดีขาดอายุความ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสองฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงและว่าคดีขาดอายุความ ฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องซ้ำและเคลือบคลุม ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลย เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ และที่พิพาทมีราคา ๓,๐๐๐ บาท แม้จะมีคำขอให้ขับไล่จำเลยและให้รื้อเรือนออกไปจากที่พิพาทรวมอยู่ด้วย ก็ต้องพิจารณาว่าคำขอนั้นแยกจากกันได้หรือไม่ คดีนี้ประเด็นสำคัญของคดีอยู่ที่ว่าที่พิพาทเป็นของใคร ส่วนคำขอให้ขับไล่และรื้อเรือนเป็นเพียงผลต่อเนื่องในเรื่องกรรมสิทธิ์ในที่พิพาทเท่านั้น เรียกไม่ได้ว่าเป็นคดีมีคำขออันไม่มีทุนทรัพย์แยกกันได้จากคำขอที่เป็นทุนทรัพย์ ถือได้ว่าเป็นคดีมีทุนทรัพย์อย่างเดียว เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยจึงฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ ตามแนวคำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่ ๕๖๘/๒๕๐๔ ศาลฎีกาฟังว่าคดีโจทก์ไม่ขาดอายุความและคดีของโจทก์ไม่เป็นฟ้องซ้ำเพราะคดีแดงที่ ๑๐๑/๒๔๙๙ โจทก์ฟ้องขอแบ่งมรดกจากจำเลย แต่คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกที่พิพาทที่โจทก์ได้รับมาจากคดีก่อนเป็นคนละประเด็น ส่วนที่จำเลยอ้างว่าฟ้องเคลือบคลุมนั้น จำเลยมิได้ยกปัญหานี้ขึ้นว่ากล่าวในชั้นศาลอุทธรณ์ จึงจะยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นฎีกาไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๙ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1030/2509นางแม้ว เหมทานนท์ ที่1นายเจริญ นาคเอียด ที่ 2โจทก์นายจ่าง บุญขวัญ ที่1นางละม้าย บุญขวัญ ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 148, ม. 248, ม. 249ฟ้องว่าจำเลยบุกรุก ขอให้พิพากษาว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์และขอให้ขับไล่จำเลย จำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทเป็นจำเลย ดังนี้ เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ แม้จะมีคำขอให้ขับไล่รวมอยู่ด้วย ก็เป็นเพียงผลต่อเนื่องในเรื่องกรรมสิทธิ์ที่พิพาทเท่านั้น ประเด็นสำคัญของคดีอยู่ที่ว่าที่พิพาทเป็นของใคร จึงถือไม่ได้ว่าเป็นคดีมีคำขออันไม่มีทุนทรัพย์แยกกันได้จากคำขอที่เป็นทุนทรัพย์ เมื่อศาอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นและที่พิพาทมีราคาไม่เกิน 5,000 บาท คู่ความจึงฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงมิได้(อ้างคำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่ 568/2504) คดีก่อน โจทก์ฟ้องขอแบ่งมรดก คดีหลังโจทก์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกที่ดินที่ได้มาจากคดีก่อนเป็นคนละประเด็นไม่เป็นฟ้องซ้ำ จำเลยต่อสู้ในศาลชั้นต้นว่า ฟ้องเคลือบคลุม แต่มิได้ยกขึ้นอ้างในชั้นศาลอุทธรณ์ ดังนี้ จะมาอ้างในชั้นศาลฎีกามิได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ปลูกเรือนรุกล้ำที่ดินของโจทก์โดยเจตนาแย่งกรรมสิทธิ์ จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ ขอให้ขับไล่จำเลยรื้อเรือนและสิ่งปลูกสร้างออกไป จำเลยต่อสู้ว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยคดีโจทก์ขาดอายุความ เป็นฟ้องซ้ำกับคดีแดงที่ ๑๐๑/๒๔๙๙ และฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์ คดีไม่ขาดอายุความ ไม่เป็นฟ้องซ้ำ และฟ้องไม่เคลือบคลุม จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลย และคดีขาดอายุความ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสองฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงและว่าคดีขาดอายุความ ฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องซ้ำและเคลือบคลุม ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลย เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ และที่พิพาทมีราคา ๓,๐๐๐ บาท แม้จะมีคำขอให้ขับไล่จำเลยและให้รื้อเรือนออกไปจากที่พิพาทรวมอยู่ด้วย ก็ต้องพิจารณาว่าคำขอนั้นแยกจากกันได้หรือไม่ คดีนี้ประเด็นสำคัญของคดีอยู่ที่ว่าที่พิพาทเป็นของใคร ส่วนคำขอให้ขับไล่และรื้อเรือนเป็นเพียงผลต่อเนื่องในเรื่องกรรมสิทธิ์ในที่พิพาทเท่านั้น เรียกไม่ได้ว่าเป็นคดีมีคำขออันไม่มีทุนทรัพย์แยกกันได้จากคำขอที่เป็นทุนทรัพย์ ถือได้ว่าเป็นคดีมีทุนทรัพย์อย่างเดียว เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยจึงฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ ตามแนวคำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่ ๕๖๘/๒๕๐๔ ศาลฎีกาฟังว่าคดีโจทก์ไม่ขาดอายุความและคดีของโจทก์ไม่เป็นฟ้องซ้ำเพราะคดีแดงที่ ๑๐๑/๒๔๙๙ โจทก์ฟ้องขอแบ่งมรดกจากจำเลย แต่คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกที่พิพาทที่โจทก์ได้รับมาจากคดีก่อนเป็นคนละประเด็น ส่วนที่จำเลยอ้างว่าฟ้องเคลือบคลุมนั้น จำเลยมิได้ยกปัญหานี้ขึ้นว่ากล่าวในชั้นศาลอุทธรณ์ จึงจะยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นฎีกาไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๙ พิพากษายืน(สวัสดิ์ พานิชอัตรา-โพยม เลขยานนท์-อรุณ ตินทุกะสิริ)ศาลจังหวัดปากพนัง - นายดำรง อุณหวัฒน์ศาลอุทธรณ์ - นายเนิ่น กฤษณะเศรนีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ