คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 253/2514หลักกฎหมาย: ผู้ตายเดินตามหลังจำเลยไป ห่างกันไม่ถึง 1 วา แล้วใช้เหล็กตะบันหมากยาว 9 นิ้วฟุต ปลายแหลมมีคมแทงทำร้ายจำเลยทางด้านหลัง หากจำเลยหลบไม่ทันอาจถูกแทงถึงแก่ความตายได้ ดังนี้ เป็นภยันตรายที่มีมาถึงตัวจำเลย จำเลยมีสิทธิที่จะป้องกันตนได้ ไม่จำต้องหนีและการที่จำเลยใช้มีดปลายแหลมแทงตอบผู้ตายไปทันทีในขณะนั้น ถูกผู้ตายที่ชายโครงซ้ายแล้วปามีดทิ้งวิ่งหนีไป การกระทำของจำเลยจึงเป็นการป้องกันตนพอสมควรแก่เหตุโดยชอบด้วยกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดแทงทำร้ายนายเอี่ยม การุณกิจ ด้วยเจตนาฆ่าถูกบริเวณสีข้างใต้รักแร้ซ้าย ๑ ที ทะลุเข้าภายในนายเอี่ยมถึงแก่ความตายในเวลาต่อมา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำเลยให้การว่า จำเลยแทงเพื่อป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว จำเลยแทงผู้ตายเป็นการป้องกันตัวเกินกว่ากรณีจำต้องกระทำเพื่อป้องกัน พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๖๙ ให้จำคุก ๓ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันพอสมควรแก่เหตุ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๖๘ พิพากษากลับยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวเกินสมควรกว่าเหตุ ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า โจทก์มีนายโอเป็นพยานว่า เมื่อจำเลยพูดต่อว่าผู้ตายว่าหุงข้าวดิบ จำเลยก็ลุกไปจากแคร่ ผู้ตายเดินตามหลังไปห่างกันไม่ถึง ๑ วา แล้วใช้เหล็กตะบันหมากแทงจำเลยทางด้านหลัง หากจำเลยหลบไม่ทัน ก็อาจถูกแทงตรงชายโครงถึงแก่ความตายได้ จำเลยชักมีดปลายแหลมออกจากเอวแทงผู้ตายไป ๑ ที ถูกที่ชายโครงซ้าย แล้วปามีดทิ้งวิ่งหนีไป ศาลฎีกาเห็นว่าเหตุการณ์กะทันหันดังนี้ จำเลยไม่มีโอกาสเลือกที่หมายแทงผู้ตายได้ และจำเลยก็ไม่รู้ว่าผู้ตายพุ่งแทงด้วยวัตถุอะไร จำเลยแทงแล้วก็วิ่งหนี มิได้ทำซ้ำเติมอย่างใดอีก มีดที่จำเลยใช้ทำร้ายก็ไม่ปรากฏว่าจำเลยได้เตรียมมาเพื่อจะทำร้ายผู้ตาย เพราะก่อนเกิดเหตุไม่มีสาเหตุกันการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันพอสมควรแก่เหตุโดยชอบด้วยกฎหมายจึงไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๖๘ ที่โจทก์ฎีกาว่า สถานที่เกิดเหตุไม่ใช่ที่คับขันจำเลยมีโอกาสจะหลบหนีได้แต่จำเลยไม่หนีไปเสีย ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยถูกทำร้ายเป็นภยันตรายถึงตัวเช่นนี้จำเลยมีสิทธิที่จะป้องกันตนได้ไม่จำต้องหนี และจำเลยก็คงหลบหนีไม่ทันเพราะไม่แน่ว่าผู้ตายจะแทงซ้ำอีกหรือไม่ การประทุษร้ายยังติดพันอยู่ ยังคาดไม่ได้ว่าเมื่อผู้ตายแทงจำเลยไม่ถูกแล้วเหตุการณ์จะยุติลง จำเลยแทงไปทันทีไม่เป็นการเกินสมควรแก่เหตุ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 253/2514อัยการจังหวัดพัทลุงโจทก์นายซ้วน ศรีทวีจำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 68, ม. 69ผู้ตายเดินตามหลังจำเลยไป ห่างกันไม่ถึง 1 วา แล้วใช้เหล็กตะบันหมากยาว 9 นิ้วฟุต ปลายแหลมมีคมแทงทำร้ายจำเลยทางด้านหลัง หากจำเลยหลบไม่ทันอาจถูกแทงถึงแก่ความตายได้ ดังนี้ เป็นภยันตรายที่มีมาถึงตัวจำเลย จำเลยมีสิทธิที่จะป้องกันตนได้ ไม่จำต้องหนีและการที่จำเลยใช้มีดปลายแหลมแทงตอบผู้ตายไปทันทีในขณะนั้น ถูกผู้ตายที่ชายโครงซ้ายแล้วปามีดทิ้งวิ่งหนีไป การกระทำของจำเลยจึงเป็นการป้องกันตนพอสมควรแก่เหตุโดยชอบด้วยกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดแทงทำร้ายนายเอี่ยม การุณกิจ ด้วยเจตนาฆ่าถูกบริเวณสีข้างใต้รักแร้ซ้าย ๑ ที ทะลุเข้าภายในนายเอี่ยมถึงแก่ความตายในเวลาต่อมา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำเลยให้การว่า จำเลยแทงเพื่อป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว จำเลยแทงผู้ตายเป็นการป้องกันตัวเกินกว่ากรณีจำต้องกระทำเพื่อป้องกัน พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๖๙ ให้จำคุก ๓ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันพอสมควรแก่เหตุ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๖๘ พิพากษากลับยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวเกินสมควรกว่าเหตุ ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า โจทก์มีนายโอเป็นพยานว่า เมื่อจำเลยพูดต่อว่าผู้ตายว่าหุงข้าวดิบ จำเลยก็ลุกไปจากแคร่ ผู้ตายเดินตามหลังไปห่างกันไม่ถึง ๑ วา แล้วใช้เหล็กตะบันหมากแทงจำเลยทางด้านหลัง หากจำเลยหลบไม่ทัน ก็อาจถูกแทงตรงชายโครงถึงแก่ความตายได้ จำเลยชักมีดปลายแหลมออกจากเอวแทงผู้ตายไป ๑ ที ถูกที่ชายโครงซ้าย แล้วปามีดทิ้งวิ่งหนีไป ศาลฎีกาเห็นว่าเหตุการณ์กะทันหันดังนี้ จำเลยไม่มีโอกาสเลือกที่หมายแทงผู้ตายได้ และจำเลยก็ไม่รู้ว่าผู้ตายพุ่งแทงด้วยวัตถุอะไร จำเลยแทงแล้วก็วิ่งหนี มิได้ทำซ้ำเติมอย่างใดอีก มีดที่จำเลยใช้ทำร้ายก็ไม่ปรากฏว่าจำเลยได้เตรียมมาเพื่อจะทำร้ายผู้ตาย เพราะก่อนเกิดเหตุไม่มีสาเหตุกันการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันพอสมควรแก่เหตุโดยชอบด้วยกฎหมายจึงไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๖๘ ที่โจทก์ฎีกาว่า สถานที่เกิดเหตุไม่ใช่ที่คับขันจำเลยมีโอกาสจะหลบหนีได้แต่จำเลยไม่หนีไปเสีย ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยถูกทำร้ายเป็นภยันตรายถึงตัวเช่นนี้จำเลยมีสิทธิที่จะป้องกันตนได้ไม่จำต้องหนี และจำเลยก็คงหลบหนีไม่ทันเพราะไม่แน่ว่าผู้ตายจะแทงซ้ำอีกหรือไม่ การประทุษร้ายยังติดพันอยู่ ยังคาดไม่ได้ว่าเมื่อผู้ตายแทงจำเลยไม่ถูกแล้วเหตุการณ์จะยุติลง จำเลยแทงไปทันทีไม่เป็นการเกินสมควรแก่เหตุ พิพากษายืน(พิชัย รชตะนันทน์-ถาวร หุตะโกวิท-ฉัตร รัตนทัศนีย์)ศาลจังหวัดพัทลุง - นายวิน จันทร์เจริญศาลอุทธรณ์ - นายล้วน นิลกำแหงแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดแทงทำร้ายนายเอี่ยม การุณกิจ ด้วยเจตนาฆ่าถูกบริเวณสีข้างใต้รักแร้ซ้าย ๑ ที ทะลุเข้าภายในนายเอี่ยมถึงแก่ความตายในเวลาต่อมา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำเลยให้การว่า จำเลยแทงเพื่อป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว จำเลยแทงผู้ตายเป็นการป้องกันตัวเกินกว่ากรณีจำต้องกระทำเพื่อป้องกัน พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๖๙ ให้จำคุก ๓ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันพอสมควรแก่เหตุ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๖๘ พิพากษากลับยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวเกินสมควรกว่าเหตุ ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า โจทก์มีนายโอเป็นพยานว่า เมื่อจำเลยพูดต่อว่าผู้ตายว่าหุงข้าวดิบ จำเลยก็ลุกไปจากแคร่ ผู้ตายเดินตามหลังไปห่างกันไม่ถึง ๑ วา แล้วใช้เหล็กตะบันหมากแทงจำเลยทางด้านหลัง หากจำเลยหลบไม่ทัน ก็อาจถูกแทงตรงชายโครงถึงแก่ความตายได้ จำเลยชักมีดปลายแหลมออกจากเอวแทงผู้ตายไป ๑ ที ถูกที่ชายโครงซ้าย แล้วปามีดทิ้งวิ่งหนีไป ศาลฎีกาเห็นว่าเหตุการณ์กะทันหันดังนี้ จำเลยไม่มีโอกาสเลือกที่หมายแทงผู้ตายได้ และจำเลยก็ไม่รู้ว่าผู้ตายพุ่งแทงด้วยวัตถุอะไร จำเลยแทงแล้วก็วิ่งหนี มิได้ทำซ้ำเติมอย่างใดอีก มีดที่จำเลยใช้ทำร้ายก็ไม่ปรากฏว่าจำเลยได้เตรียมมาเพื่อจะทำร้ายผู้ตาย เพราะก่อนเกิดเหตุไม่มีสาเหตุกันการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันพอสมควรแก่เหตุโดยชอบด้วยกฎหมายจึงไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๖๘ ที่โจทก์ฎีกาว่า สถานที่เกิดเหตุไม่ใช่ที่คับขันจำเลยมีโอกาสจะหลบหนีได้แต่จำเลยไม่หนีไปเสีย ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยถูกทำร้ายเป็นภยันตรายถึงตัวเช่นนี้จำเลยมีสิทธิที่จะป้องกันตนได้ไม่จำต้องหนี และจำเลยก็คงหลบหนีไม่ทันเพราะไม่แน่ว่าผู้ตายจะแทงซ้ำอีกหรือไม่ การประทุษร้ายยังติดพันอยู่ ยังคาดไม่ได้ว่าเมื่อผู้ตายแทงจำเลยไม่ถูกแล้วเหตุการณ์จะยุติลง จำเลยแทงไปทันทีไม่เป็นการเกินสมควรแก่เหตุ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 253/2514อัยการจังหวัดพัทลุงโจทก์นายซ้วน ศรีทวีจำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 68, ม. 69ผู้ตายเดินตามหลังจำเลยไป ห่างกันไม่ถึง 1 วา แล้วใช้เหล็กตะบันหมากยาว 9 นิ้วฟุต ปลายแหลมมีคมแทงทำร้ายจำเลยทางด้านหลัง หากจำเลยหลบไม่ทันอาจถูกแทงถึงแก่ความตายได้ ดังนี้ เป็นภยันตรายที่มีมาถึงตัวจำเลย จำเลยมีสิทธิที่จะป้องกันตนได้ ไม่จำต้องหนีและการที่จำเลยใช้มีดปลายแหลมแทงตอบผู้ตายไปทันทีในขณะนั้น ถูกผู้ตายที่ชายโครงซ้ายแล้วปามีดทิ้งวิ่งหนีไป การกระทำของจำเลยจึงเป็นการป้องกันตนพอสมควรแก่เหตุโดยชอบด้วยกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดแทงทำร้ายนายเอี่ยม การุณกิจ ด้วยเจตนาฆ่าถูกบริเวณสีข้างใต้รักแร้ซ้าย ๑ ที ทะลุเข้าภายในนายเอี่ยมถึงแก่ความตายในเวลาต่อมา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำเลยให้การว่า จำเลยแทงเพื่อป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว จำเลยแทงผู้ตายเป็นการป้องกันตัวเกินกว่ากรณีจำต้องกระทำเพื่อป้องกัน พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๖๙ ให้จำคุก ๓ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันพอสมควรแก่เหตุ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๖๘ พิพากษากลับยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวเกินสมควรกว่าเหตุ ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า โจทก์มีนายโอเป็นพยานว่า เมื่อจำเลยพูดต่อว่าผู้ตายว่าหุงข้าวดิบ จำเลยก็ลุกไปจากแคร่ ผู้ตายเดินตามหลังไปห่างกันไม่ถึง ๑ วา แล้วใช้เหล็กตะบันหมากแทงจำเลยทางด้านหลัง หากจำเลยหลบไม่ทัน ก็อาจถูกแทงตรงชายโครงถึงแก่ความตายได้ จำเลยชักมีดปลายแหลมออกจากเอวแทงผู้ตายไป ๑ ที ถูกที่ชายโครงซ้าย แล้วปามีดทิ้งวิ่งหนีไป ศาลฎีกาเห็นว่าเหตุการณ์กะทันหันดังนี้ จำเลยไม่มีโอกาสเลือกที่หมายแทงผู้ตายได้ และจำเลยก็ไม่รู้ว่าผู้ตายพุ่งแทงด้วยวัตถุอะไร จำเลยแทงแล้วก็วิ่งหนี มิได้ทำซ้ำเติมอย่างใดอีก มีดที่จำเลยใช้ทำร้ายก็ไม่ปรากฏว่าจำเลยได้เตรียมมาเพื่อจะทำร้ายผู้ตาย เพราะก่อนเกิดเหตุไม่มีสาเหตุกันการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันพอสมควรแก่เหตุโดยชอบด้วยกฎหมายจึงไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๖๘ ที่โจทก์ฎีกาว่า สถานที่เกิดเหตุไม่ใช่ที่คับขันจำเลยมีโอกาสจะหลบหนีได้แต่จำเลยไม่หนีไปเสีย ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยถูกทำร้ายเป็นภยันตรายถึงตัวเช่นนี้จำเลยมีสิทธิที่จะป้องกันตนได้ไม่จำต้องหนี และจำเลยก็คงหลบหนีไม่ทันเพราะไม่แน่ว่าผู้ตายจะแทงซ้ำอีกหรือไม่ การประทุษร้ายยังติดพันอยู่ ยังคาดไม่ได้ว่าเมื่อผู้ตายแทงจำเลยไม่ถูกแล้วเหตุการณ์จะยุติลง จำเลยแทงไปทันทีไม่เป็นการเกินสมควรแก่เหตุ พิพากษายืน(พิชัย รชตะนันทน์-ถาวร หุตะโกวิท-ฉัตร รัตนทัศนีย์)ศาลจังหวัดพัทลุง - นายวิน จันทร์เจริญศาลอุทธรณ์ - นายล้วน นิลกำแหงแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ