คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1374/2513หลักกฎหมาย: จำเลยตกลงรับจ้างทำการชักลากไม้ของโจทก์จำนวน 60 ท่อน จากป่าระหารไปส่งให้แก่โจทก์ผู้ว่าจ้างที่บ้านท่าพุทรา ซึ่งเป็นการขนเฉพาะไม้รายนี้ให้โจทก์ให้เสร็จภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญา โดยโจทก์คิดค่าจ้างให้จำเลยเพื่อผลสำเร็จแห่งการงานนั้น ในจำนวนไม้ตามที่จำเลยส่งมอบให้โจทก์ ในอัตราลูกบาศก์เมตรละ 60 บาท หาใช่เป็นสัญญาที่จำเลยมีหน้าที่จะต้องทำการขนไม้รายอื่น ๆ ให้โจทก์อยู่ตลอดเวลาที่จ้างตามที่กำหนดไว้นั้นไม่ สัญญาที่จำเลยทำจึงเป็นสัญญาจ้างทำของ หาใช่เป็นสัญญาจ้างแรงงานไม่ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 601 การชำรุดบกพร่องจะต้องเป็นความชำรุดบกพร่องแก่ตัวทรัพย์ที่จำเลยทำการขนส่งมอบแก่โจทก์ จำเลยขนไม้ไปส่งมอบให้โจทก์ไม่ครบจำนวน จึงเป็นเรื่องที่จำเลยผิดสัญญาที่ทำไว้กับโจทก์ กรณีไม่เข้ามาตรา 601 ตามสัญญาจ้างชักลากไม้ก็มีความว่า หากปรากฏว่าไม้ที่จ้างกันนี้สูญหายหรือเสียหายด้วยประการใด ๆ จำเลยผู้รับจ้างจะต้องใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ โจทก์ย่อมมีสิทธิเรียกร้องค่าไม้ที่ขาดหายไปนั้นจากจำเลยได้ภายในกำหนด 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164โจทก์ฟ้องว่า ตัวแทนโจทก์ผู้จ้างได้ทำสัญญาจ้างจำเลยผู้รับจ้างทำการชักลากไม้สักของกลาง จำนวน ๖๐ ท่อน ซึ่งเจ้าหน้าที่ของโจทก์ได้จับยึดจากผู้กระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ มาส่งมอบให้แก่ตัวแทนโจทก์ผู้จ้างให้เสร็จสิ้นครบถ้วนภายในวันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๐๑ จำเลยผู้รับจ้างได้ชักลากไม้ของกลางตามสัญญามาส่งมอบเพียงจำนวน ๑๓ ท่อน จำเลยได้ทำสูญหายไปในระหว่างอยู่ในความรับผิดชอบของจำเลย จึงขอให้ศาลพิพากษาบังคับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายจำนวนเงิน ๒๕,๔๘๒ บาทแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยทำสัญญารับจ้างชักลากไม้ของกลาง จำเลยขอตัดฟ้องว่า หนังสือสัญญารับจ้างชักลากไม้เป็นเอกสารที่มีอายุความ ชั้นพิจารณา จำเลยยื่นคำร้องต่อศาลว่า สัญญาที่โจทก์นำมาฟ้องจำเลยนั้น เป็นสัญญาจ้างทำของ ขอให้ศาลชี้ขาดเบื้องต้นก่อนดำเนินการพิจารณา ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้แล้วให้งดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลย วินิจฉัยว่า สัญญาระหว่างโจทก์จำเลยเป็นการจ้างทำของ คดีของโจทก์ขาดอายุความ จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา มีปัญหาว่า สัญญาที่ผู้แทนโจทก์กับจำเลยทำไว้ต่อกันนี้เป็นสัญญาจ้างแรงงานหรือจ้างทำของ ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ในสัญญาจะมีข้อความว่า โจทก์หรือผู้แทนมีสิทธิที่จะเข้าตรวจการงานได้ทุกเวลาก็ตาม แต่ตามสัญญานั้นจะเห็นได้ว่าจำเลยเพียงแต่ตกลงรับจ้างทำการชักลากไม้ของโจทก์จำนวน ๖๐ ท่อนจากป่าระหาร ไปส่งให้แก่โจทก์ผู้จ้างที่บ้านท่าพุทราซึ่งเป็นการขนเฉพาะไม้รายนี้ให้โจทก์ให้เสร็จภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญา โดยโจทก์คิดค่าจ้างให้จำเลยเพื่อผลสำเร็จแห่งการงานนั้น ในจำนวนไม้ตามที่จำเลยส่งมอบให้โจทก์ในอัตราลูกบาศก์เมตรละ ๖๐ บาท หาใช่เป็นสัญญาที่จำเลยมีหน้าที่จะต้องทำการขนไม้รายอื่น ๆ ให้โจทก์อยู่ตลอดเวลาที่จ้างภายในกำหนดไว้นั้นไม่ สัญญาที่จำเลยทำไว้กับผู้แทนโจทก์ตามสำเนาท้ายฟ้องหมายเลข ๑ จึงเป็นสัญญาจ้างทำของ หาใช่เป็นสัญญาจ้างแรงงานตามที่โจทก์ฎีกามาไม่ ส่วนปัญหาที่ว่าฟ้องของโจทก์จะขาดอายุความแล้วหรือไม่ ได้ความว่า จำเลยได้ทำสัญญากับโจทก์ว่า จำเลยรับจ้างชักลากไม้สักจำนวน ๖๐ ท่อน เพื่อส่งมอบให้โจทก์ให้เสร็จสิ้นภายในวันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๐๑ แต่คงปรากฏว่า จำเลยชักลากไม้ส่งมอบให้ตัวแทนโจทก์เพียงจำนวน ๑๓ ท่อน ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๐ บัญญัติว่า "ท่านห้ามมิให้ฟ้องผู้รับจ้างเพื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่การชำรุดบกพร่องได้ปรากฏขึ้น" การชำรุดบกพร่องที่ว่านี้ ศาลฎีกาเห็นว่าจะต้องเป็นความชำรุดบกพร่องแก่ตัวทรัพย์ที่จำเลยทำการขนส่งมอบแก่โจทก์ แต่คดีนี้ปรากฏว่า จำเลยขนไม้ไปส่งมอบให้โจทก์ไม่ครบตามจำนวน จึงเป็นเรื่องที่จำเลยผิดสัญญาที่ทำไว้กับโจทก์ กรณีไม่เข้าประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๐ ตามสัญญาจ้างชักลากไม้ของกลางท้ายฟ้องโจทก์ ข้อ ๗ ก็มีความว่า หากปรากฏว่าไม้ที่จ้างกันนี้สูญหายหรือเสียหายด้วยประการใด ๆ จำเลยผู้รับจ้างจะต้องใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ โจทก์ย่อมมีสิทธิเรียกร้องค่าไม้ที่ขาดหายไปนั้นจากจำเลยได้ภายในกำหนด ๑๐ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๔ ที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยว่า ฟ้องของโจทก์ขาดอายุความแล้วนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย จึงพร้อมกันพิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เสีย ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาตามประเด็นที่คู่ความโต้เถียงกันนั้นต่อไป แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1374/2513กรมป่าไม้ โดยนายปิ่น สหัสโชติ ผู้ว่าราชการจังหวัดกำแพงเพชรผู้รับมอบอำนาจโจทก์นายขาว ศรีวังราชล. ป.พ.พ. ม. 164, ม. 215, ม. 575, ม. 587, ม. 600, ม. 601จำเลยตกลงรับจ้างทำการชักลากไม้ของโจทก์จำนวน 60 ท่อน จากป่าระหารไปส่งให้แก่โจทก์ผู้ว่าจ้างที่บ้านท่าพุทรา ซึ่งเป็นการขนเฉพาะไม้รายนี้ให้โจทก์ให้เสร็จภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญา โดยโจทก์คิดค่าจ้างให้จำเลยเพื่อผลสำเร็จแห่งการงานนั้น ในจำนวนไม้ตามที่จำเลยส่งมอบให้โจทก์ ในอัตราลูกบาศก์เมตรละ 60 บาท หาใช่เป็นสัญญาที่จำเลยมีหน้าที่จะต้องทำการขนไม้รายอื่น ๆ ให้โจทก์อยู่ตลอดเวลาที่จ้างตามที่กำหนดไว้นั้นไม่ สัญญาที่จำเลยทำจึงเป็นสัญญาจ้างทำของ หาใช่เป็นสัญญาจ้างแรงงานไม่ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 601 การชำรุดบกพร่องจะต้องเป็นความชำรุดบกพร่องแก่ตัวทรัพย์ที่จำเลยทำการขนส่งมอบแก่โจทก์ จำเลยขนไม้ไปส่งมอบให้โจทก์ไม่ครบจำนวน จึงเป็นเรื่องที่จำเลยผิดสัญญาที่ทำไว้กับโจทก์ กรณีไม่เข้ามาตรา 601 ตามสัญญาจ้างชักลากไม้ก็มีความว่า หากปรากฏว่าไม้ที่จ้างกันนี้สูญหายหรือเสียหายด้วยประการใด ๆ จำเลยผู้รับจ้างจะต้องใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ โจทก์ย่อมมีสิทธิเรียกร้องค่าไม้ที่ขาดหายไปนั้นจากจำเลยได้ภายในกำหนด 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164โจทก์ฟ้องว่า ตัวแทนโจทก์ผู้จ้างได้ทำสัญญาจ้างจำเลยผู้รับจ้างทำการชักลากไม้สักของกลาง จำนวน ๖๐ ท่อน ซึ่งเจ้าหน้าที่ของโจทก์ได้จับยึดจากผู้กระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ มาส่งมอบให้แก่ตัวแทนโจทก์ผู้จ้างให้เสร็จสิ้นครบถ้วนภายในวันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๐๑ จำเลยผู้รับจ้างได้ชักลากไม้ของกลางตามสัญญามาส่งมอบเพียงจำนวน ๑๓ ท่อน จำเลยได้ทำสูญหายไปในระหว่างอยู่ในความรับผิดชอบของจำเลย จึงขอให้ศาลพิพากษาบังคับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายจำนวนเงิน ๒๕,๔๘๒ บาทแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยทำสัญญารับจ้างชักลากไม้ของกลาง จำเลยขอตัดฟ้องว่า หนังสือสัญญารับจ้างชักลากไม้เป็นเอกสารที่มีอายุความ ชั้นพิจารณา จำเลยยื่นคำร้องต่อศาลว่า สัญญาที่โจทก์นำมาฟ้องจำเลยนั้น เป็นสัญญาจ้างทำของ ขอให้ศาลชี้ขาดเบื้องต้นก่อนดำเนินการพิจารณา ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้แล้วให้งดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลย วินิจฉัยว่า สัญญาระหว่างโจทก์จำเลยเป็นการจ้างทำของ คดีของโจทก์ขาดอายุความ จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา มีปัญหาว่า สัญญาที่ผู้แทนโจทก์กับจำเลยทำไว้ต่อกันนี้เป็นสัญญาจ้างแรงงานหรือจ้างทำของ ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ในสัญญาจะมีข้อความว่า โจทก์หรือผู้แทนมีสิทธิที่จะเข้าตรวจการงานได้ทุกเวลาก็ตาม แต่ตามสัญญานั้นจะเห็นได้ว่าจำเลยเพียงแต่ตกลงรับจ้างทำการชักลากไม้ของโจทก์จำนวน ๖๐ ท่อนจากป่าระหาร ไปส่งให้แก่โจทก์ผู้จ้างที่บ้านท่าพุทราซึ่งเป็นการขนเฉพาะไม้รายนี้ให้โจทก์ให้เสร็จภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญา โดยโจทก์คิดค่าจ้างให้จำเลยเพื่อผลสำเร็จแห่งการงานนั้น ในจำนวนไม้ตามที่จำเลยส่งมอบให้โจทก์ในอัตราลูกบาศก์เมตรละ ๖๐ บาท หาใช่เป็นสัญญาที่จำเลยมีหน้าที่จะต้องทำการขนไม้รายอื่น ๆ ให้โจทก์อยู่ตลอดเวลาที่จ้างภายในกำหนดไว้นั้นไม่ สัญญาที่จำเลยทำไว้กับผู้แทนโจทก์ตามสำเนาท้ายฟ้องหมายเลข ๑ จึงเป็นสัญญาจ้างทำของ หาใช่เป็นสัญญาจ้างแรงงานตามที่โจทก์ฎีกามาไม่ ส่วนปัญหาที่ว่าฟ้องของโจทก์จะขาดอายุความแล้วหรือไม่ ได้ความว่า จำเลยได้ทำสัญญากับโจทก์ว่า จำเลยรับจ้างชักลากไม้สักจำนวน ๖๐ ท่อน เพื่อส่งมอบให้โจทก์ให้เสร็จสิ้นภายในวันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๐๑ แต่คงปรากฏว่า จำเลยชักลากไม้ส่งมอบให้ตัวแทนโจทก์เพียงจำนวน ๑๓ ท่อน ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๐ บัญญัติว่า "ท่านห้ามมิให้ฟ้องผู้รับจ้างเพื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่การชำรุดบกพร่องได้ปรากฏขึ้น" การชำรุดบกพร่องที่ว่านี้ ศาลฎีกาเห็นว่าจะต้องเป็นความชำรุดบกพร่องแก่ตัวทรัพย์ที่จำเลยทำการขนส่งมอบแก่โจทก์ แต่คดีนี้ปรากฏว่า จำเลยขนไม้ไปส่งมอบให้โจทก์ไม่ครบตามจำนวน จึงเป็นเรื่องที่จำเลยผิดสัญญาที่ทำไว้กับโจทก์ กรณีไม่เข้าประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๐ ตามสัญญาจ้างชักลากไม้ของกลางท้ายฟ้องโจทก์ ข้อ ๗ ก็มีความว่า หากปรากฏว่าไม้ที่จ้างกันนี้สูญหายหรือเสียหายด้วยประการใด ๆ จำเลยผู้รับจ้างจะต้องใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ โจทก์ย่อมมีสิทธิเรียกร้องค่าไม้ที่ขาดหายไปนั้นจากจำเลยได้ภายในกำหนด ๑๐ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๔ ที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยว่า ฟ้องของโจทก์ขาดอายุความแล้วนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย จึงพร้อมกันพิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เสีย ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาตามประเด็นที่คู่ความโต้เถียงกันนั้นต่อไป แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี(จำรูญ โชติรัต-แถม สิริสาลี-ชวน พูนคำ)ศาลจังหวัดกำแพงเพชร - นายอุดม เฟื่องฟุ้งศาลอุทธรณ์ - นายประเสริฐ สุนทรนันท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า ตัวแทนโจทก์ผู้จ้างได้ทำสัญญาจ้างจำเลยผู้รับจ้างทำการชักลากไม้สักของกลาง จำนวน ๖๐ ท่อน ซึ่งเจ้าหน้าที่ของโจทก์ได้จับยึดจากผู้กระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ มาส่งมอบให้แก่ตัวแทนโจทก์ผู้จ้างให้เสร็จสิ้นครบถ้วนภายในวันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๐๑ จำเลยผู้รับจ้างได้ชักลากไม้ของกลางตามสัญญามาส่งมอบเพียงจำนวน ๑๓ ท่อน จำเลยได้ทำสูญหายไปในระหว่างอยู่ในความรับผิดชอบของจำเลย จึงขอให้ศาลพิพากษาบังคับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายจำนวนเงิน ๒๕,๔๘๒ บาทแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยทำสัญญารับจ้างชักลากไม้ของกลาง จำเลยขอตัดฟ้องว่า หนังสือสัญญารับจ้างชักลากไม้เป็นเอกสารที่มีอายุความ ชั้นพิจารณา จำเลยยื่นคำร้องต่อศาลว่า สัญญาที่โจทก์นำมาฟ้องจำเลยนั้น เป็นสัญญาจ้างทำของ ขอให้ศาลชี้ขาดเบื้องต้นก่อนดำเนินการพิจารณา ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้แล้วให้งดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลย วินิจฉัยว่า สัญญาระหว่างโจทก์จำเลยเป็นการจ้างทำของ คดีของโจทก์ขาดอายุความ จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา มีปัญหาว่า สัญญาที่ผู้แทนโจทก์กับจำเลยทำไว้ต่อกันนี้เป็นสัญญาจ้างแรงงานหรือจ้างทำของ ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ในสัญญาจะมีข้อความว่า โจทก์หรือผู้แทนมีสิทธิที่จะเข้าตรวจการงานได้ทุกเวลาก็ตาม แต่ตามสัญญานั้นจะเห็นได้ว่าจำเลยเพียงแต่ตกลงรับจ้างทำการชักลากไม้ของโจทก์จำนวน ๖๐ ท่อนจากป่าระหาร ไปส่งให้แก่โจทก์ผู้จ้างที่บ้านท่าพุทราซึ่งเป็นการขนเฉพาะไม้รายนี้ให้โจทก์ให้เสร็จภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญา โดยโจทก์คิดค่าจ้างให้จำเลยเพื่อผลสำเร็จแห่งการงานนั้น ในจำนวนไม้ตามที่จำเลยส่งมอบให้โจทก์ในอัตราลูกบาศก์เมตรละ ๖๐ บาท หาใช่เป็นสัญญาที่จำเลยมีหน้าที่จะต้องทำการขนไม้รายอื่น ๆ ให้โจทก์อยู่ตลอดเวลาที่จ้างภายในกำหนดไว้นั้นไม่ สัญญาที่จำเลยทำไว้กับผู้แทนโจทก์ตามสำเนาท้ายฟ้องหมายเลข ๑ จึงเป็นสัญญาจ้างทำของ หาใช่เป็นสัญญาจ้างแรงงานตามที่โจทก์ฎีกามาไม่ ส่วนปัญหาที่ว่าฟ้องของโจทก์จะขาดอายุความแล้วหรือไม่ ได้ความว่า จำเลยได้ทำสัญญากับโจทก์ว่า จำเลยรับจ้างชักลากไม้สักจำนวน ๖๐ ท่อน เพื่อส่งมอบให้โจทก์ให้เสร็จสิ้นภายในวันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๐๑ แต่คงปรากฏว่า จำเลยชักลากไม้ส่งมอบให้ตัวแทนโจทก์เพียงจำนวน ๑๓ ท่อน ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๐ บัญญัติว่า "ท่านห้ามมิให้ฟ้องผู้รับจ้างเพื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่การชำรุดบกพร่องได้ปรากฏขึ้น" การชำรุดบกพร่องที่ว่านี้ ศาลฎีกาเห็นว่าจะต้องเป็นความชำรุดบกพร่องแก่ตัวทรัพย์ที่จำเลยทำการขนส่งมอบแก่โจทก์ แต่คดีนี้ปรากฏว่า จำเลยขนไม้ไปส่งมอบให้โจทก์ไม่ครบตามจำนวน จึงเป็นเรื่องที่จำเลยผิดสัญญาที่ทำไว้กับโจทก์ กรณีไม่เข้าประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๐ ตามสัญญาจ้างชักลากไม้ของกลางท้ายฟ้องโจทก์ ข้อ ๗ ก็มีความว่า หากปรากฏว่าไม้ที่จ้างกันนี้สูญหายหรือเสียหายด้วยประการใด ๆ จำเลยผู้รับจ้างจะต้องใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ โจทก์ย่อมมีสิทธิเรียกร้องค่าไม้ที่ขาดหายไปนั้นจากจำเลยได้ภายในกำหนด ๑๐ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๔ ที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยว่า ฟ้องของโจทก์ขาดอายุความแล้วนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย จึงพร้อมกันพิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เสีย ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาตามประเด็นที่คู่ความโต้เถียงกันนั้นต่อไป แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1374/2513กรมป่าไม้ โดยนายปิ่น สหัสโชติ ผู้ว่าราชการจังหวัดกำแพงเพชรผู้รับมอบอำนาจโจทก์นายขาว ศรีวังราชล. ป.พ.พ. ม. 164, ม. 215, ม. 575, ม. 587, ม. 600, ม. 601จำเลยตกลงรับจ้างทำการชักลากไม้ของโจทก์จำนวน 60 ท่อน จากป่าระหารไปส่งให้แก่โจทก์ผู้ว่าจ้างที่บ้านท่าพุทรา ซึ่งเป็นการขนเฉพาะไม้รายนี้ให้โจทก์ให้เสร็จภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญา โดยโจทก์คิดค่าจ้างให้จำเลยเพื่อผลสำเร็จแห่งการงานนั้น ในจำนวนไม้ตามที่จำเลยส่งมอบให้โจทก์ ในอัตราลูกบาศก์เมตรละ 60 บาท หาใช่เป็นสัญญาที่จำเลยมีหน้าที่จะต้องทำการขนไม้รายอื่น ๆ ให้โจทก์อยู่ตลอดเวลาที่จ้างตามที่กำหนดไว้นั้นไม่ สัญญาที่จำเลยทำจึงเป็นสัญญาจ้างทำของ หาใช่เป็นสัญญาจ้างแรงงานไม่ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 601 การชำรุดบกพร่องจะต้องเป็นความชำรุดบกพร่องแก่ตัวทรัพย์ที่จำเลยทำการขนส่งมอบแก่โจทก์ จำเลยขนไม้ไปส่งมอบให้โจทก์ไม่ครบจำนวน จึงเป็นเรื่องที่จำเลยผิดสัญญาที่ทำไว้กับโจทก์ กรณีไม่เข้ามาตรา 601 ตามสัญญาจ้างชักลากไม้ก็มีความว่า หากปรากฏว่าไม้ที่จ้างกันนี้สูญหายหรือเสียหายด้วยประการใด ๆ จำเลยผู้รับจ้างจะต้องใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ โจทก์ย่อมมีสิทธิเรียกร้องค่าไม้ที่ขาดหายไปนั้นจากจำเลยได้ภายในกำหนด 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164โจทก์ฟ้องว่า ตัวแทนโจทก์ผู้จ้างได้ทำสัญญาจ้างจำเลยผู้รับจ้างทำการชักลากไม้สักของกลาง จำนวน ๖๐ ท่อน ซึ่งเจ้าหน้าที่ของโจทก์ได้จับยึดจากผู้กระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ มาส่งมอบให้แก่ตัวแทนโจทก์ผู้จ้างให้เสร็จสิ้นครบถ้วนภายในวันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๐๑ จำเลยผู้รับจ้างได้ชักลากไม้ของกลางตามสัญญามาส่งมอบเพียงจำนวน ๑๓ ท่อน จำเลยได้ทำสูญหายไปในระหว่างอยู่ในความรับผิดชอบของจำเลย จึงขอให้ศาลพิพากษาบังคับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายจำนวนเงิน ๒๕,๔๘๒ บาทแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยทำสัญญารับจ้างชักลากไม้ของกลาง จำเลยขอตัดฟ้องว่า หนังสือสัญญารับจ้างชักลากไม้เป็นเอกสารที่มีอายุความ ชั้นพิจารณา จำเลยยื่นคำร้องต่อศาลว่า สัญญาที่โจทก์นำมาฟ้องจำเลยนั้น เป็นสัญญาจ้างทำของ ขอให้ศาลชี้ขาดเบื้องต้นก่อนดำเนินการพิจารณา ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้แล้วให้งดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลย วินิจฉัยว่า สัญญาระหว่างโจทก์จำเลยเป็นการจ้างทำของ คดีของโจทก์ขาดอายุความ จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา มีปัญหาว่า สัญญาที่ผู้แทนโจทก์กับจำเลยทำไว้ต่อกันนี้เป็นสัญญาจ้างแรงงานหรือจ้างทำของ ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ในสัญญาจะมีข้อความว่า โจทก์หรือผู้แทนมีสิทธิที่จะเข้าตรวจการงานได้ทุกเวลาก็ตาม แต่ตามสัญญานั้นจะเห็นได้ว่าจำเลยเพียงแต่ตกลงรับจ้างทำการชักลากไม้ของโจทก์จำนวน ๖๐ ท่อนจากป่าระหาร ไปส่งให้แก่โจทก์ผู้จ้างที่บ้านท่าพุทราซึ่งเป็นการขนเฉพาะไม้รายนี้ให้โจทก์ให้เสร็จภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญา โดยโจทก์คิดค่าจ้างให้จำเลยเพื่อผลสำเร็จแห่งการงานนั้น ในจำนวนไม้ตามที่จำเลยส่งมอบให้โจทก์ในอัตราลูกบาศก์เมตรละ ๖๐ บาท หาใช่เป็นสัญญาที่จำเลยมีหน้าที่จะต้องทำการขนไม้รายอื่น ๆ ให้โจทก์อยู่ตลอดเวลาที่จ้างภายในกำหนดไว้นั้นไม่ สัญญาที่จำเลยทำไว้กับผู้แทนโจทก์ตามสำเนาท้ายฟ้องหมายเลข ๑ จึงเป็นสัญญาจ้างทำของ หาใช่เป็นสัญญาจ้างแรงงานตามที่โจทก์ฎีกามาไม่ ส่วนปัญหาที่ว่าฟ้องของโจทก์จะขาดอายุความแล้วหรือไม่ ได้ความว่า จำเลยได้ทำสัญญากับโจทก์ว่า จำเลยรับจ้างชักลากไม้สักจำนวน ๖๐ ท่อน เพื่อส่งมอบให้โจทก์ให้เสร็จสิ้นภายในวันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๐๑ แต่คงปรากฏว่า จำเลยชักลากไม้ส่งมอบให้ตัวแทนโจทก์เพียงจำนวน ๑๓ ท่อน ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๐ บัญญัติว่า "ท่านห้ามมิให้ฟ้องผู้รับจ้างเพื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่การชำรุดบกพร่องได้ปรากฏขึ้น" การชำรุดบกพร่องที่ว่านี้ ศาลฎีกาเห็นว่าจะต้องเป็นความชำรุดบกพร่องแก่ตัวทรัพย์ที่จำเลยทำการขนส่งมอบแก่โจทก์ แต่คดีนี้ปรากฏว่า จำเลยขนไม้ไปส่งมอบให้โจทก์ไม่ครบตามจำนวน จึงเป็นเรื่องที่จำเลยผิดสัญญาที่ทำไว้กับโจทก์ กรณีไม่เข้าประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๐ ตามสัญญาจ้างชักลากไม้ของกลางท้ายฟ้องโจทก์ ข้อ ๗ ก็มีความว่า หากปรากฏว่าไม้ที่จ้างกันนี้สูญหายหรือเสียหายด้วยประการใด ๆ จำเลยผู้รับจ้างจะต้องใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ โจทก์ย่อมมีสิทธิเรียกร้องค่าไม้ที่ขาดหายไปนั้นจากจำเลยได้ภายในกำหนด ๑๐ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๔ ที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยว่า ฟ้องของโจทก์ขาดอายุความแล้วนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย จึงพร้อมกันพิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เสีย ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาตามประเด็นที่คู่ความโต้เถียงกันนั้นต่อไป แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี(จำรูญ โชติรัต-แถม สิริสาลี-ชวน พูนคำ)ศาลจังหวัดกำแพงเพชร - นายอุดม เฟื่องฟุ้งศาลอุทธรณ์ - นายประเสริฐ สุนทรนันท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ