คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 763/2513หลักกฎหมาย: ในคดีราษฎรเป็นโจทก์และศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้องและศาลอุทธรณ์พิพากษายืนแล้วโจทก์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ การบำรุงรักษาจัดการวัด พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505บัญญัติให้อยู่ในอำนาจและหน้าที่ของเจ้าอาวาส การที่โจทก์จะเข้าไปบูรณะซ่อมแซมหลังคาวิหารโดยพลการเจ้าอาวาสมีอำนาจที่จะห้ามปรามได้ ไม่ถือเป็นเรื่องเจ้าอาวาสปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157โจทก์ฟ้องว่า โจทก์กับพวกจะซ่อมแซมหลังคาวิหารของวัดที่ชำรุดทรุดโทรมจำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัดนั้นขัดขวางไม่ยอมให้ซ่อม เป็นเหตุให้ศาสนสมบัติและโจทก์กับพวกเสียหาย จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นเจ้าคณะจังหวัดได้ยุยงและสนับสนุนการกระทำของจำเลยที่ ๒ เป็นการปฏิบัติและละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๕๗, ๘๓,๘๔ และ ๘๖ ประกอบด้วยพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕มาตรา ๓๗, ๓๘ ฯลฯ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน (ระหว่างอุทธรณ์จำเลยที่ ๑ มรณภาพศาลสั่งจำหน่ายคดีเฉพาะตัว) โจทก์ฎีกา ปรากฏว่าศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของโจทก์ทั้งในปัญหาข้อกฎหมายและข้อเท็จจริงแต่คดีนี้ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้องและศาลอุทธรณ์พิพากษายืนแล้วและไม่ปรากฏว่าผู้พิพากษาที่พิจารณาคดีนี้ได้อนุญาตให้ฎีกา โจทก์จึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๙ ประกอบด้วยมาตรา ๑๗๐ สำหรับในปัญหาข้อกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่าเรื่องการบำรุงรักษาจัดการวัดอยู่ในอำนาจและหน้าที่ของเจ้าอาวาสดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๓๗, ๘๓ พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕ การที่โจทก์กับพวกจะเข้าไปบูรณะซ่อมแซมหลังคาวิหารโดยพลการ จึงถือว่าเป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เจ้าอาวาสมีอำนาจที่จะห้ามปรามการกระทำของโจทก์ไม่ใช่เป็นเรื่องจำเลยปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๕๗ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 763/2513นายเรียบ เพ็ชรประภาโจทก์พระราชรัตนมุนี ที่ 1 กับพวกรวม 2 คนจำเลย ป.วิ.อ. ม. 170, ม. 219, ม. 221 ป.อ. ม. 157 พ.ร.บ.คณะสงฆ์ พ.ศ.2505 ม. 37, ม. 38ในคดีราษฎรเป็นโจทก์และศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้องและศาลอุทธรณ์พิพากษายืนแล้วโจทก์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ การบำรุงรักษาจัดการวัด พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505บัญญัติให้อยู่ในอำนาจและหน้าที่ของเจ้าอาวาส การที่โจทก์จะเข้าไปบูรณะซ่อมแซมหลังคาวิหารโดยพลการเจ้าอาวาสมีอำนาจที่จะห้ามปรามได้ ไม่ถือเป็นเรื่องเจ้าอาวาสปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157โจทก์ฟ้องว่า โจทก์กับพวกจะซ่อมแซมหลังคาวิหารของวัดที่ชำรุดทรุดโทรมจำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัดนั้นขัดขวางไม่ยอมให้ซ่อม เป็นเหตุให้ศาสนสมบัติและโจทก์กับพวกเสียหาย จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นเจ้าคณะจังหวัดได้ยุยงและสนับสนุนการกระทำของจำเลยที่ ๒ เป็นการปฏิบัติและละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๕๗, ๘๓,๘๔ และ ๘๖ ประกอบด้วยพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕มาตรา ๓๗, ๓๘ ฯลฯ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน (ระหว่างอุทธรณ์จำเลยที่ ๑ มรณภาพศาลสั่งจำหน่ายคดีเฉพาะตัว) โจทก์ฎีกา ปรากฏว่าศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของโจทก์ทั้งในปัญหาข้อกฎหมายและข้อเท็จจริงแต่คดีนี้ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้องและศาลอุทธรณ์พิพากษายืนแล้วและไม่ปรากฏว่าผู้พิพากษาที่พิจารณาคดีนี้ได้อนุญาตให้ฎีกา โจทก์จึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๙ ประกอบด้วยมาตรา ๑๗๐ สำหรับในปัญหาข้อกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่าเรื่องการบำรุงรักษาจัดการวัดอยู่ในอำนาจและหน้าที่ของเจ้าอาวาสดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๓๗, ๘๓ พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕ การที่โจทก์กับพวกจะเข้าไปบูรณะซ่อมแซมหลังคาวิหารโดยพลการ จึงถือว่าเป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เจ้าอาวาสมีอำนาจที่จะห้ามปรามการกระทำของโจทก์ไม่ใช่เป็นเรื่องจำเลยปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๕๗ พิพากษายืน(ถาวร หุตะโกวิท-ชลอ บุปผเวส-จรัญ อิศระ)ศาลจังหวัดพิษณุโลก - นายจรัญ สำเร็จประสงค์ศาลอุทธรณ์ - นายสนิท บริรักษ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์กับพวกจะซ่อมแซมหลังคาวิหารของวัดที่ชำรุดทรุดโทรมจำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัดนั้นขัดขวางไม่ยอมให้ซ่อม เป็นเหตุให้ศาสนสมบัติและโจทก์กับพวกเสียหาย จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นเจ้าคณะจังหวัดได้ยุยงและสนับสนุนการกระทำของจำเลยที่ ๒ เป็นการปฏิบัติและละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๕๗, ๘๓,๘๔ และ ๘๖ ประกอบด้วยพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕มาตรา ๓๗, ๓๘ ฯลฯ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน (ระหว่างอุทธรณ์จำเลยที่ ๑ มรณภาพศาลสั่งจำหน่ายคดีเฉพาะตัว) โจทก์ฎีกา ปรากฏว่าศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของโจทก์ทั้งในปัญหาข้อกฎหมายและข้อเท็จจริงแต่คดีนี้ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้องและศาลอุทธรณ์พิพากษายืนแล้วและไม่ปรากฏว่าผู้พิพากษาที่พิจารณาคดีนี้ได้อนุญาตให้ฎีกา โจทก์จึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๙ ประกอบด้วยมาตรา ๑๗๐ สำหรับในปัญหาข้อกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่าเรื่องการบำรุงรักษาจัดการวัดอยู่ในอำนาจและหน้าที่ของเจ้าอาวาสดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๓๗, ๘๓ พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕ การที่โจทก์กับพวกจะเข้าไปบูรณะซ่อมแซมหลังคาวิหารโดยพลการ จึงถือว่าเป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เจ้าอาวาสมีอำนาจที่จะห้ามปรามการกระทำของโจทก์ไม่ใช่เป็นเรื่องจำเลยปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๕๗ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 763/2513นายเรียบ เพ็ชรประภาโจทก์พระราชรัตนมุนี ที่ 1 กับพวกรวม 2 คนจำเลย ป.วิ.อ. ม. 170, ม. 219, ม. 221 ป.อ. ม. 157 พ.ร.บ.คณะสงฆ์ พ.ศ.2505 ม. 37, ม. 38ในคดีราษฎรเป็นโจทก์และศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้องและศาลอุทธรณ์พิพากษายืนแล้วโจทก์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ การบำรุงรักษาจัดการวัด พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505บัญญัติให้อยู่ในอำนาจและหน้าที่ของเจ้าอาวาส การที่โจทก์จะเข้าไปบูรณะซ่อมแซมหลังคาวิหารโดยพลการเจ้าอาวาสมีอำนาจที่จะห้ามปรามได้ ไม่ถือเป็นเรื่องเจ้าอาวาสปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157โจทก์ฟ้องว่า โจทก์กับพวกจะซ่อมแซมหลังคาวิหารของวัดที่ชำรุดทรุดโทรมจำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัดนั้นขัดขวางไม่ยอมให้ซ่อม เป็นเหตุให้ศาสนสมบัติและโจทก์กับพวกเสียหาย จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นเจ้าคณะจังหวัดได้ยุยงและสนับสนุนการกระทำของจำเลยที่ ๒ เป็นการปฏิบัติและละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๕๗, ๘๓,๘๔ และ ๘๖ ประกอบด้วยพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕มาตรา ๓๗, ๓๘ ฯลฯ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน (ระหว่างอุทธรณ์จำเลยที่ ๑ มรณภาพศาลสั่งจำหน่ายคดีเฉพาะตัว) โจทก์ฎีกา ปรากฏว่าศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของโจทก์ทั้งในปัญหาข้อกฎหมายและข้อเท็จจริงแต่คดีนี้ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้องและศาลอุทธรณ์พิพากษายืนแล้วและไม่ปรากฏว่าผู้พิพากษาที่พิจารณาคดีนี้ได้อนุญาตให้ฎีกา โจทก์จึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๙ ประกอบด้วยมาตรา ๑๗๐ สำหรับในปัญหาข้อกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่าเรื่องการบำรุงรักษาจัดการวัดอยู่ในอำนาจและหน้าที่ของเจ้าอาวาสดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๓๗, ๘๓ พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕ การที่โจทก์กับพวกจะเข้าไปบูรณะซ่อมแซมหลังคาวิหารโดยพลการ จึงถือว่าเป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เจ้าอาวาสมีอำนาจที่จะห้ามปรามการกระทำของโจทก์ไม่ใช่เป็นเรื่องจำเลยปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๕๗ พิพากษายืน(ถาวร หุตะโกวิท-ชลอ บุปผเวส-จรัญ อิศระ)ศาลจังหวัดพิษณุโลก - นายจรัญ สำเร็จประสงค์ศาลอุทธรณ์ - นายสนิท บริรักษ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ