คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 958/2509หลักกฎหมาย: บ่ออยู่ในลำรางสาธารณะซึ่งอยู่ติดต่อกับคลอง ระหว่างบ่อกับคลองมีร่องน้ำ ซึ่งร่องน้ำได้เป็นทางให้ปลาในบ่อกับในลำคลองเข้าออกถึงกันได้โดยอิสระ ปลาที่อยู่ในบ่อยังไม่ได้อยู่ในความยึดถือหรือยังไม่เป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ใด แม้จำเลยจะได้จับเอาปลาไปจากบ่อ การกระทำของจำเลยยังไม่เป็นความผิดฐานลักทรัพย์ (อ้างฎีกาที่ 1006/2475 และ 432/2476)คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยร่วมกันเป็นคนร้ายลักปลาชนิดต่าง ๆ รวมราคา ๕๐๐ บาทของนายคำ มีนิศัย ซึ่งเลี้ยงไว้ในบ่อเลี้ยงปลาไป ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๓๕, ๘๓ และให้ใช้หรือคืนราคาทรัพย์ด้วย จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า พยานหลักฐานของโจทก์ไม่พอฟังว่านายคำ ผู้เสียหายได้ขุดบ่อปลาและปล่อยปลาไว้ บ่อที่หาว่าจำเลยลักปลานี้อยู่ในลำรางสาธารณะนอกที่นาของผู้เสียหายโดยกำนันขุดไว้เดิม ลำรางนี้ชาวบ้านหาปลากินได้ไม่มีใครหวงห้ามได้ คนหาปลาในลำรางปลาก็วิ่งเข้าบ่อ บ่อนี้มีช่องประมาณ ๒ วาต่อกับคลอง ฤดูน้ำน้ำเข้าออกได้ จะถือว่าปลาในบ่อเป็นของผู้เสียหายไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้เพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๒๑๙ และวินิจฉัยข้อกฎหมายต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาจากพยานหลักฐานในสำนวน ข้อเท็จจริงฟังว่า บ่ออยู่ในลำรางสาธารณะซึ่งติดต่อกับคลองลำใด ระหว่างบ่อกับคลองลำใดมีร่องน้ำ ซึ่งร่องน้ำนี้ย่อมเป็นทางให้ปลาในบ่อกับในคลองลำใดเข้าออกถึงกันได้โดยอิสระ ปลาที่อยู่ในบ่อไม่อยู่ในความยึดถือหรือคุ้มครองของนายคำ เพราะปลาอาจออกไปสู่ลำรางและคลองลำใดได้ จึงยังไม่เป็นกรรมสิทธิ์ของนายคำ แม้จำเลยจะได้จับปลาไปจากบ่อดังกล่าวจริง การกระทำของจำเลยยังไม่เป็นความผิดฐานลักทรัพย์ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๔๓๒/๒๔๗๖ และ ๑๐๐๖/๒๔๗๕ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 958/2509อัยการจังหวัดพิจิตรโจทก์นายสุข คงประสิทธิ์ ที่1นายสละ ศิริวงษ์ ที่ 2จำเลย ป.อ. ม. 335, ม. 83 ป.วิ.อ. ม. 219บ่ออยู่ในลำรางสาธารณะซึ่งอยู่ติดต่อกับคลอง ระหว่างบ่อกับคลองมีร่องน้ำ ซึ่งร่องน้ำได้เป็นทางให้ปลาในบ่อกับในลำคลองเข้าออกถึงกันได้โดยอิสระ ปลาที่อยู่ในบ่อยังไม่ได้อยู่ในความยึดถือหรือยังไม่เป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ใด แม้จำเลยจะได้จับเอาปลาไปจากบ่อ การกระทำของจำเลยยังไม่เป็นความผิดฐานลักทรัพย์ (อ้างฎีกาที่ 1006/2475 และ 432/2476)คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยร่วมกันเป็นคนร้ายลักปลาชนิดต่าง ๆ รวมราคา ๕๐๐ บาทของนายคำ มีนิศัย ซึ่งเลี้ยงไว้ในบ่อเลี้ยงปลาไป ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๓๕, ๘๓ และให้ใช้หรือคืนราคาทรัพย์ด้วย จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า พยานหลักฐานของโจทก์ไม่พอฟังว่านายคำ ผู้เสียหายได้ขุดบ่อปลาและปล่อยปลาไว้ บ่อที่หาว่าจำเลยลักปลานี้อยู่ในลำรางสาธารณะนอกที่นาของผู้เสียหายโดยกำนันขุดไว้เดิม ลำรางนี้ชาวบ้านหาปลากินได้ไม่มีใครหวงห้ามได้ คนหาปลาในลำรางปลาก็วิ่งเข้าบ่อ บ่อนี้มีช่องประมาณ ๒ วาต่อกับคลอง ฤดูน้ำน้ำเข้าออกได้ จะถือว่าปลาในบ่อเป็นของผู้เสียหายไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้เพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๒๑๙ และวินิจฉัยข้อกฎหมายต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาจากพยานหลักฐานในสำนวน ข้อเท็จจริงฟังว่า บ่ออยู่ในลำรางสาธารณะซึ่งติดต่อกับคลองลำใด ระหว่างบ่อกับคลองลำใดมีร่องน้ำ ซึ่งร่องน้ำนี้ย่อมเป็นทางให้ปลาในบ่อกับในคลองลำใดเข้าออกถึงกันได้โดยอิสระ ปลาที่อยู่ในบ่อไม่อยู่ในความยึดถือหรือคุ้มครองของนายคำ เพราะปลาอาจออกไปสู่ลำรางและคลองลำใดได้ จึงยังไม่เป็นกรรมสิทธิ์ของนายคำ แม้จำเลยจะได้จับปลาไปจากบ่อดังกล่าวจริง การกระทำของจำเลยยังไม่เป็นความผิดฐานลักทรัพย์ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๔๓๒/๒๔๗๖ และ ๑๐๐๖/๒๔๗๕ พิพากษายืน(สุทิน เกษคุปต์-ยง เหลืองรังษี-ศริ มลิลา)ศาลจังหวัดพิจิตร - นายสมริด นิลกำแหงศาลอุทธรณ์ - นายเกียรติ ผลสวัสดิ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยร่วมกันเป็นคนร้ายลักปลาชนิดต่าง ๆ รวมราคา ๕๐๐ บาทของนายคำ มีนิศัย ซึ่งเลี้ยงไว้ในบ่อเลี้ยงปลาไป ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๓๕, ๘๓ และให้ใช้หรือคืนราคาทรัพย์ด้วย จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า พยานหลักฐานของโจทก์ไม่พอฟังว่านายคำ ผู้เสียหายได้ขุดบ่อปลาและปล่อยปลาไว้ บ่อที่หาว่าจำเลยลักปลานี้อยู่ในลำรางสาธารณะนอกที่นาของผู้เสียหายโดยกำนันขุดไว้เดิม ลำรางนี้ชาวบ้านหาปลากินได้ไม่มีใครหวงห้ามได้ คนหาปลาในลำรางปลาก็วิ่งเข้าบ่อ บ่อนี้มีช่องประมาณ ๒ วาต่อกับคลอง ฤดูน้ำน้ำเข้าออกได้ จะถือว่าปลาในบ่อเป็นของผู้เสียหายไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้เพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๒๑๙ และวินิจฉัยข้อกฎหมายต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาจากพยานหลักฐานในสำนวน ข้อเท็จจริงฟังว่า บ่ออยู่ในลำรางสาธารณะซึ่งติดต่อกับคลองลำใด ระหว่างบ่อกับคลองลำใดมีร่องน้ำ ซึ่งร่องน้ำนี้ย่อมเป็นทางให้ปลาในบ่อกับในคลองลำใดเข้าออกถึงกันได้โดยอิสระ ปลาที่อยู่ในบ่อไม่อยู่ในความยึดถือหรือคุ้มครองของนายคำ เพราะปลาอาจออกไปสู่ลำรางและคลองลำใดได้ จึงยังไม่เป็นกรรมสิทธิ์ของนายคำ แม้จำเลยจะได้จับปลาไปจากบ่อดังกล่าวจริง การกระทำของจำเลยยังไม่เป็นความผิดฐานลักทรัพย์ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๔๓๒/๒๔๗๖ และ ๑๐๐๖/๒๔๗๕ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 958/2509อัยการจังหวัดพิจิตรโจทก์นายสุข คงประสิทธิ์ ที่1นายสละ ศิริวงษ์ ที่ 2จำเลย ป.อ. ม. 335, ม. 83 ป.วิ.อ. ม. 219บ่ออยู่ในลำรางสาธารณะซึ่งอยู่ติดต่อกับคลอง ระหว่างบ่อกับคลองมีร่องน้ำ ซึ่งร่องน้ำได้เป็นทางให้ปลาในบ่อกับในลำคลองเข้าออกถึงกันได้โดยอิสระ ปลาที่อยู่ในบ่อยังไม่ได้อยู่ในความยึดถือหรือยังไม่เป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ใด แม้จำเลยจะได้จับเอาปลาไปจากบ่อ การกระทำของจำเลยยังไม่เป็นความผิดฐานลักทรัพย์ (อ้างฎีกาที่ 1006/2475 และ 432/2476)คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยร่วมกันเป็นคนร้ายลักปลาชนิดต่าง ๆ รวมราคา ๕๐๐ บาทของนายคำ มีนิศัย ซึ่งเลี้ยงไว้ในบ่อเลี้ยงปลาไป ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๓๕, ๘๓ และให้ใช้หรือคืนราคาทรัพย์ด้วย จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า พยานหลักฐานของโจทก์ไม่พอฟังว่านายคำ ผู้เสียหายได้ขุดบ่อปลาและปล่อยปลาไว้ บ่อที่หาว่าจำเลยลักปลานี้อยู่ในลำรางสาธารณะนอกที่นาของผู้เสียหายโดยกำนันขุดไว้เดิม ลำรางนี้ชาวบ้านหาปลากินได้ไม่มีใครหวงห้ามได้ คนหาปลาในลำรางปลาก็วิ่งเข้าบ่อ บ่อนี้มีช่องประมาณ ๒ วาต่อกับคลอง ฤดูน้ำน้ำเข้าออกได้ จะถือว่าปลาในบ่อเป็นของผู้เสียหายไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้เพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๒๑๙ และวินิจฉัยข้อกฎหมายต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาจากพยานหลักฐานในสำนวน ข้อเท็จจริงฟังว่า บ่ออยู่ในลำรางสาธารณะซึ่งติดต่อกับคลองลำใด ระหว่างบ่อกับคลองลำใดมีร่องน้ำ ซึ่งร่องน้ำนี้ย่อมเป็นทางให้ปลาในบ่อกับในคลองลำใดเข้าออกถึงกันได้โดยอิสระ ปลาที่อยู่ในบ่อไม่อยู่ในความยึดถือหรือคุ้มครองของนายคำ เพราะปลาอาจออกไปสู่ลำรางและคลองลำใดได้ จึงยังไม่เป็นกรรมสิทธิ์ของนายคำ แม้จำเลยจะได้จับปลาไปจากบ่อดังกล่าวจริง การกระทำของจำเลยยังไม่เป็นความผิดฐานลักทรัพย์ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๔๓๒/๒๔๗๖ และ ๑๐๐๖/๒๔๗๕ พิพากษายืน(สุทิน เกษคุปต์-ยง เหลืองรังษี-ศริ มลิลา)ศาลจังหวัดพิจิตร - นายสมริด นิลกำแหงศาลอุทธรณ์ - นายเกียรติ ผลสวัสดิ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ