คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 188/2517หลักกฎหมาย: จำเลยนำสุกรออกจากเขตท้องที่ตำบลห้วยแก้งอำเภอกุดชุมจังหวัดยโสธร มายังเขตท้องที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองจังหวัดยโสธร จะนำสุกรนั้นไปขายที่จังหวัดร้อยเอ็ดโดยมิได้นำสุกรไปให้สัตวแพทย์ประจำท้องที่อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร ตรวจและทำลายเชื้อโรคระบาดสัตว์ตามระเบียบของกรมปศุสัตว์และยังไม่ได้รับอนุญาตจากสัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้นำไปยังท้องที่ต่างจังหวัดได้ แต่ถูกจับกุมพร้อมด้วยสุกรนั้นขณะจำเลยยังอยู่ในท้องที่ของจังหวัดยโสธร ดังนี้ จำเลยยังไม่มีความผิดฐานนำสุกรไปยังท้องที่ต่างจังหวัดโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ทราบประกาศกฎกระทรวงเกษตรฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2499) และฉบับที่ 5 (พ.ศ. 2499) ที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 7, 21 และ 34 แห่งพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 แล้ว จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันกระทำผิดกฎหมายหลายบทหลายกระทง ต่างกรรมต่างวาระ โดยจำเลยทั้งสองได้ร่วมกันทำการค้าสุกรในลักษณะคนกลาง คือ ซื้อเอาไปขายเอากำไร โดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่นายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมาย และบังอาจร่วมกันนำสุกร 56 ตัวออกจากเขตท้องที่ตำบลห้วยแก้ง อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร มายังเขตท้องที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร โดยจะนำไปขายในท้องที่จังหวัดร้อยเอ็ด มิใช่เพื่อนำไปเลี้ยง โดยมิได้นำสุกรดังกล่าวไปให้สัตวแพทย์ประจำท้องที่อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร ตรวจทำลายเชื้อโรคระบาดตามระเบียบของกรมปศุสัตว์เสียก่อน และไม่ได้รับใบอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่สัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้นำสุกรนั้นไปยังท้องที่ต่างจังหวัดได้ตามกฎหมาย เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยสุกรที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 มาตรา 7,21,34,42,49 กฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2499 และกฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499 ออกตามความในพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพตามฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 มาตรา 7,21,42 ฐานทำการค้าสัตว์ไม่รับอนุญาต กฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 3) และ (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499 ปรับ 600 บาท ลดกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78คงปรับ 300 บาท การกระทำของจำเลยยังไม่เป็นผิดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 มาตรา 34, 49 ยกฟ้องในข้อหาฐานนี้โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า มีความผิดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 มาตรา 34, 49 กฎกระทรวงเกษตร(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499 อีกกระทงหนึ่ง ปรับ 600 บาท ลดโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง ปรับ 300 บาท นอกจากที่แก้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสองฎีกาขอให้ยกฟ้องข้อหาฐานนำสัตว์ข้ามเขตจังหวัดโดยไม่รับอนุญาตข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นยุติตามคำฟ้องและคำให้การรับสารภาพของจำเลยทั้งสองว่า ในวันเกิดเหตุจำเลยทั้งสองได้ร่วมกันนำสุกร 56 ตัวออกจากเขตท้องที่ตำบลห้วยแก้ง อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร มายังเขตท้องที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร โดยจะนำไปขายในท้องที่จังหวัดร้อยเอ็ดเพื่อการค้า และจำเลยมิได้นำสุกรทั้ง 56 ตัวนั้นไปให้สัตวแพทย์ประจำท้องที่อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร ตรวจและทำลายเชื้อโรคระบาดสัตว์ตามระเบียบของกรมปศุสัตว์และยังไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่สัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้นำสุกร 56 ตัวไปยังต่างจังหวัดได้ตามกฎหมายตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ มาตรา 34 วรรคแรก บัญญัติว่า"ผู้ใดนำ.....สุกร ฯลฯ ไปยังท้องที่ต่างจังหวัด ต้องได้รับอนุญาตจากสัตวแพทย์ประจำท้องที่" เมื่อปรากฏว่าจำเลยมุ่งหน้าจะนำสุกรจากจังหวัดยโสธรไปขายที่จังหวัดร้อยเอ็ด แต่ขณะที่จำเลยทั้งสองถูกจับกุมพร้อมด้วยสุกรนั้น จำเลยทั้งสองยังอยู่ในท้องที่ของจังหวัดยโสธร จำเลยยังไม่ได้นำสุกรไปยังท้องที่ต่างจังหวัดตามบทบัญญัติมาตรานี้ ดังนี้ จะถือว่าจำเลยมีความผิดตามมาตรานี้ไม่ได้อนึ่ง การที่จำเลยไม่ได้ยื่นคำขอต่อสัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้มีการตรวจและทำลายเชื้อโรคระบาดสุกรตามระเบียบของกรมปศุสัตว์เพื่อพิจารณาสั่งตามกฎหมาย และกฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499ก็ดี การที่จำเลยยังไม่ได้รับอนุญาตจากสัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้นำสุกรไปยังท้องที่ต่างจังหวัดตามกฎหมายและกฎกระทรวงฉบับเดียวกันนี้ก็ดี หาทำให้จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์พ.ศ. 2499 มาตรา 34 และมาตรา 49 และกฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499 ไม่พิพากษาแก้ เป็นยกฟ้องในข้อหาฐานนำสัตว์ข้ามเขตจังหวัดโดยไม่ได้รับอนุญาต นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 188/2517พนักงานอัยการจังหวัดยโสธรโจทก์นายรัญ สองจันทร์ ที่ 1 นายบัญชา สองจันทร์ ที่ 2จำเลย พ.ร.บ.โรคระบาดสัตว์ พ.ศ.2499 ม. 34, ม. 49จำเลยนำสุกรออกจากเขตท้องที่ตำบลห้วยแก้งอำเภอกุดชุมจังหวัดยโสธร มายังเขตท้องที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองจังหวัดยโสธร จะนำสุกรนั้นไปขายที่จังหวัดร้อยเอ็ดโดยมิได้นำสุกรไปให้สัตวแพทย์ประจำท้องที่อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร ตรวจและทำลายเชื้อโรคระบาดสัตว์ตามระเบียบของกรมปศุสัตว์และยังไม่ได้รับอนุญาตจากสัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้นำไปยังท้องที่ต่างจังหวัดได้ แต่ถูกจับกุมพร้อมด้วยสุกรนั้นขณะจำเลยยังอยู่ในท้องที่ของจังหวัดยโสธร ดังนี้ จำเลยยังไม่มีความผิดฐานนำสุกรไปยังท้องที่ต่างจังหวัดโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ทราบประกาศกฎกระทรวงเกษตรฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2499) และฉบับที่ 5 (พ.ศ. 2499) ที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 7, 21 และ 34 แห่งพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 แล้ว จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันกระทำผิดกฎหมายหลายบทหลายกระทง ต่างกรรมต่างวาระ โดยจำเลยทั้งสองได้ร่วมกันทำการค้าสุกรในลักษณะคนกลาง คือ ซื้อเอาไปขายเอากำไร โดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่นายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมาย และบังอาจร่วมกันนำสุกร 56 ตัวออกจากเขตท้องที่ตำบลห้วยแก้ง อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร มายังเขตท้องที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร โดยจะนำไปขายในท้องที่จังหวัดร้อยเอ็ด มิใช่เพื่อนำไปเลี้ยง โดยมิได้นำสุกรดังกล่าวไปให้สัตวแพทย์ประจำท้องที่อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร ตรวจทำลายเชื้อโรคระบาดตามระเบียบของกรมปศุสัตว์เสียก่อน และไม่ได้รับใบอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่สัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้นำสุกรนั้นไปยังท้องที่ต่างจังหวัดได้ตามกฎหมาย เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยสุกรที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 มาตรา 7,21,34,42,49 กฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2499 และกฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499 ออกตามความในพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพตามฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 มาตรา 7,21,42 ฐานทำการค้าสัตว์ไม่รับอนุญาต กฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 3) และ (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499 ปรับ 600 บาท ลดกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78คงปรับ 300 บาท การกระทำของจำเลยยังไม่เป็นผิดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 มาตรา 34, 49 ยกฟ้องในข้อหาฐานนี้โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า มีความผิดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 มาตรา 34, 49 กฎกระทรวงเกษตร(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499 อีกกระทงหนึ่ง ปรับ 600 บาท ลดโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง ปรับ 300 บาท นอกจากที่แก้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสองฎีกาขอให้ยกฟ้องข้อหาฐานนำสัตว์ข้ามเขตจังหวัดโดยไม่รับอนุญาตข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นยุติตามคำฟ้องและคำให้การรับสารภาพของจำเลยทั้งสองว่า ในวันเกิดเหตุจำเลยทั้งสองได้ร่วมกันนำสุกร 56 ตัวออกจากเขตท้องที่ตำบลห้วยแก้ง อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร มายังเขตท้องที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร โดยจะนำไปขายในท้องที่จังหวัดร้อยเอ็ดเพื่อการค้า และจำเลยมิได้นำสุกรทั้ง 56 ตัวนั้นไปให้สัตวแพทย์ประจำท้องที่อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร ตรวจและทำลายเชื้อโรคระบาดสัตว์ตามระเบียบของกรมปศุสัตว์และยังไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่สัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้นำสุกร 56 ตัวไปยังต่างจังหวัดได้ตามกฎหมายตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ มาตรา 34 วรรคแรก บัญญัติว่า"ผู้ใดนำ.....สุกร ฯลฯ ไปยังท้องที่ต่างจังหวัด ต้องได้รับอนุญาตจากสัตวแพทย์ประจำท้องที่" เมื่อปรากฏว่าจำเลยมุ่งหน้าจะนำสุกรจากจังหวัดยโสธรไปขายที่จังหวัดร้อยเอ็ด แต่ขณะที่จำเลยทั้งสองถูกจับกุมพร้อมด้วยสุกรนั้น จำเลยทั้งสองยังอยู่ในท้องที่ของจังหวัดยโสธร จำเลยยังไม่ได้นำสุกรไปยังท้องที่ต่างจังหวัดตามบทบัญญัติมาตรานี้ ดังนี้ จะถือว่าจำเลยมีความผิดตามมาตรานี้ไม่ได้อนึ่ง การที่จำเลยไม่ได้ยื่นคำขอต่อสัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้มีการตรวจและทำลายเชื้อโรคระบาดสุกรตามระเบียบของกรมปศุสัตว์เพื่อพิจารณาสั่งตามกฎหมาย และกฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499ก็ดี การที่จำเลยยังไม่ได้รับอนุญาตจากสัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้นำสุกรไปยังท้องที่ต่างจังหวัดตามกฎหมายและกฎกระทรวงฉบับเดียวกันนี้ก็ดี หาทำให้จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์พ.ศ. 2499 มาตรา 34 และมาตรา 49 และกฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499 ไม่พิพากษาแก้ เป็นยกฟ้องในข้อหาฐานนำสัตว์ข้ามเขตจังหวัดโดยไม่ได้รับอนุญาต นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ธานินทร์ กรัยวิเชียร-ดวง ดีวาจิน-มงคล วัลยะเพ็ชร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ทราบประกาศกฎกระทรวงเกษตรฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2499) และฉบับที่ 5 (พ.ศ. 2499) ที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 7, 21 และ 34 แห่งพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 แล้ว จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันกระทำผิดกฎหมายหลายบทหลายกระทง ต่างกรรมต่างวาระ โดยจำเลยทั้งสองได้ร่วมกันทำการค้าสุกรในลักษณะคนกลาง คือ ซื้อเอาไปขายเอากำไร โดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่นายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมาย และบังอาจร่วมกันนำสุกร 56 ตัวออกจากเขตท้องที่ตำบลห้วยแก้ง อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร มายังเขตท้องที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร โดยจะนำไปขายในท้องที่จังหวัดร้อยเอ็ด มิใช่เพื่อนำไปเลี้ยง โดยมิได้นำสุกรดังกล่าวไปให้สัตวแพทย์ประจำท้องที่อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร ตรวจทำลายเชื้อโรคระบาดตามระเบียบของกรมปศุสัตว์เสียก่อน และไม่ได้รับใบอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่สัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้นำสุกรนั้นไปยังท้องที่ต่างจังหวัดได้ตามกฎหมาย เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยสุกรที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 มาตรา 7,21,34,42,49 กฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2499 และกฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499 ออกตามความในพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพตามฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 มาตรา 7,21,42 ฐานทำการค้าสัตว์ไม่รับอนุญาต กฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 3) และ (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499 ปรับ 600 บาท ลดกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78คงปรับ 300 บาท การกระทำของจำเลยยังไม่เป็นผิดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 มาตรา 34, 49 ยกฟ้องในข้อหาฐานนี้โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า มีความผิดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 มาตรา 34, 49 กฎกระทรวงเกษตร(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499 อีกกระทงหนึ่ง ปรับ 600 บาท ลดโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง ปรับ 300 บาท นอกจากที่แก้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสองฎีกาขอให้ยกฟ้องข้อหาฐานนำสัตว์ข้ามเขตจังหวัดโดยไม่รับอนุญาตข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นยุติตามคำฟ้องและคำให้การรับสารภาพของจำเลยทั้งสองว่า ในวันเกิดเหตุจำเลยทั้งสองได้ร่วมกันนำสุกร 56 ตัวออกจากเขตท้องที่ตำบลห้วยแก้ง อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร มายังเขตท้องที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร โดยจะนำไปขายในท้องที่จังหวัดร้อยเอ็ดเพื่อการค้า และจำเลยมิได้นำสุกรทั้ง 56 ตัวนั้นไปให้สัตวแพทย์ประจำท้องที่อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร ตรวจและทำลายเชื้อโรคระบาดสัตว์ตามระเบียบของกรมปศุสัตว์และยังไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่สัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้นำสุกร 56 ตัวไปยังต่างจังหวัดได้ตามกฎหมายตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ มาตรา 34 วรรคแรก บัญญัติว่า"ผู้ใดนำ.....สุกร ฯลฯ ไปยังท้องที่ต่างจังหวัด ต้องได้รับอนุญาตจากสัตวแพทย์ประจำท้องที่" เมื่อปรากฏว่าจำเลยมุ่งหน้าจะนำสุกรจากจังหวัดยโสธรไปขายที่จังหวัดร้อยเอ็ด แต่ขณะที่จำเลยทั้งสองถูกจับกุมพร้อมด้วยสุกรนั้น จำเลยทั้งสองยังอยู่ในท้องที่ของจังหวัดยโสธร จำเลยยังไม่ได้นำสุกรไปยังท้องที่ต่างจังหวัดตามบทบัญญัติมาตรานี้ ดังนี้ จะถือว่าจำเลยมีความผิดตามมาตรานี้ไม่ได้อนึ่ง การที่จำเลยไม่ได้ยื่นคำขอต่อสัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้มีการตรวจและทำลายเชื้อโรคระบาดสุกรตามระเบียบของกรมปศุสัตว์เพื่อพิจารณาสั่งตามกฎหมาย และกฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499ก็ดี การที่จำเลยยังไม่ได้รับอนุญาตจากสัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้นำสุกรไปยังท้องที่ต่างจังหวัดตามกฎหมายและกฎกระทรวงฉบับเดียวกันนี้ก็ดี หาทำให้จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์พ.ศ. 2499 มาตรา 34 และมาตรา 49 และกฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499 ไม่พิพากษาแก้ เป็นยกฟ้องในข้อหาฐานนำสัตว์ข้ามเขตจังหวัดโดยไม่ได้รับอนุญาต นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 188/2517พนักงานอัยการจังหวัดยโสธรโจทก์นายรัญ สองจันทร์ ที่ 1 นายบัญชา สองจันทร์ ที่ 2จำเลย พ.ร.บ.โรคระบาดสัตว์ พ.ศ.2499 ม. 34, ม. 49จำเลยนำสุกรออกจากเขตท้องที่ตำบลห้วยแก้งอำเภอกุดชุมจังหวัดยโสธร มายังเขตท้องที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองจังหวัดยโสธร จะนำสุกรนั้นไปขายที่จังหวัดร้อยเอ็ดโดยมิได้นำสุกรไปให้สัตวแพทย์ประจำท้องที่อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร ตรวจและทำลายเชื้อโรคระบาดสัตว์ตามระเบียบของกรมปศุสัตว์และยังไม่ได้รับอนุญาตจากสัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้นำไปยังท้องที่ต่างจังหวัดได้ แต่ถูกจับกุมพร้อมด้วยสุกรนั้นขณะจำเลยยังอยู่ในท้องที่ของจังหวัดยโสธร ดังนี้ จำเลยยังไม่มีความผิดฐานนำสุกรไปยังท้องที่ต่างจังหวัดโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ทราบประกาศกฎกระทรวงเกษตรฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2499) และฉบับที่ 5 (พ.ศ. 2499) ที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 7, 21 และ 34 แห่งพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 แล้ว จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันกระทำผิดกฎหมายหลายบทหลายกระทง ต่างกรรมต่างวาระ โดยจำเลยทั้งสองได้ร่วมกันทำการค้าสุกรในลักษณะคนกลาง คือ ซื้อเอาไปขายเอากำไร โดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่นายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมาย และบังอาจร่วมกันนำสุกร 56 ตัวออกจากเขตท้องที่ตำบลห้วยแก้ง อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร มายังเขตท้องที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร โดยจะนำไปขายในท้องที่จังหวัดร้อยเอ็ด มิใช่เพื่อนำไปเลี้ยง โดยมิได้นำสุกรดังกล่าวไปให้สัตวแพทย์ประจำท้องที่อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร ตรวจทำลายเชื้อโรคระบาดตามระเบียบของกรมปศุสัตว์เสียก่อน และไม่ได้รับใบอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่สัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้นำสุกรนั้นไปยังท้องที่ต่างจังหวัดได้ตามกฎหมาย เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยสุกรที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 มาตรา 7,21,34,42,49 กฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2499 และกฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499 ออกตามความในพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพตามฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 มาตรา 7,21,42 ฐานทำการค้าสัตว์ไม่รับอนุญาต กฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 3) และ (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499 ปรับ 600 บาท ลดกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78คงปรับ 300 บาท การกระทำของจำเลยยังไม่เป็นผิดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 มาตรา 34, 49 ยกฟ้องในข้อหาฐานนี้โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า มีความผิดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2499 มาตรา 34, 49 กฎกระทรวงเกษตร(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499 อีกกระทงหนึ่ง ปรับ 600 บาท ลดโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง ปรับ 300 บาท นอกจากที่แก้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสองฎีกาขอให้ยกฟ้องข้อหาฐานนำสัตว์ข้ามเขตจังหวัดโดยไม่รับอนุญาตข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นยุติตามคำฟ้องและคำให้การรับสารภาพของจำเลยทั้งสองว่า ในวันเกิดเหตุจำเลยทั้งสองได้ร่วมกันนำสุกร 56 ตัวออกจากเขตท้องที่ตำบลห้วยแก้ง อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร มายังเขตท้องที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร โดยจะนำไปขายในท้องที่จังหวัดร้อยเอ็ดเพื่อการค้า และจำเลยมิได้นำสุกรทั้ง 56 ตัวนั้นไปให้สัตวแพทย์ประจำท้องที่อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร ตรวจและทำลายเชื้อโรคระบาดสัตว์ตามระเบียบของกรมปศุสัตว์และยังไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่สัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้นำสุกร 56 ตัวไปยังต่างจังหวัดได้ตามกฎหมายตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ มาตรา 34 วรรคแรก บัญญัติว่า"ผู้ใดนำ.....สุกร ฯลฯ ไปยังท้องที่ต่างจังหวัด ต้องได้รับอนุญาตจากสัตวแพทย์ประจำท้องที่" เมื่อปรากฏว่าจำเลยมุ่งหน้าจะนำสุกรจากจังหวัดยโสธรไปขายที่จังหวัดร้อยเอ็ด แต่ขณะที่จำเลยทั้งสองถูกจับกุมพร้อมด้วยสุกรนั้น จำเลยทั้งสองยังอยู่ในท้องที่ของจังหวัดยโสธร จำเลยยังไม่ได้นำสุกรไปยังท้องที่ต่างจังหวัดตามบทบัญญัติมาตรานี้ ดังนี้ จะถือว่าจำเลยมีความผิดตามมาตรานี้ไม่ได้อนึ่ง การที่จำเลยไม่ได้ยื่นคำขอต่อสัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้มีการตรวจและทำลายเชื้อโรคระบาดสุกรตามระเบียบของกรมปศุสัตว์เพื่อพิจารณาสั่งตามกฎหมาย และกฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499ก็ดี การที่จำเลยยังไม่ได้รับอนุญาตจากสัตวแพทย์ประจำท้องที่ให้นำสุกรไปยังท้องที่ต่างจังหวัดตามกฎหมายและกฎกระทรวงฉบับเดียวกันนี้ก็ดี หาทำให้จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์พ.ศ. 2499 มาตรา 34 และมาตรา 49 และกฎกระทรวงเกษตร (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499 ไม่พิพากษาแก้ เป็นยกฟ้องในข้อหาฐานนำสัตว์ข้ามเขตจังหวัดโดยไม่ได้รับอนุญาต นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ธานินทร์ กรัยวิเชียร-ดวง ดีวาจิน-มงคล วัลยะเพ็ชร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ