คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 880/2534หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทซึ่งขณะยื่นฟ้องมีค่าเช่า ไม่เกินเดือนละห้าพันบาท และจำเลยมิได้กล่าวแก้ เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์หรือมิได้ยกข้อโต้เถียงในเรื่องแปลความหมายแห่งข้อความในสัญญาที่ก่อให้เกิดสิทธิอยู่บนที่พิพาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ขับไล่จำเลยจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตาม ป.วิ.พ. มาตรา 248 ที่จำเลยฎีกาเรื่องอำนาจฟ้องว่าเจ้าของที่ดินมิได้ต่อสัญญาเช่าแก่โจทก์โจทก์อยู่ในที่ดินอย่างละเมิดเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ต้องอาศัยข้อเท็จจริงเพื่อการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายการเถียงข้อเท็จจริงซึ่งเป็นที่ยุติและต้องห้ามฎีกาเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมาย มีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาของจำเลยจึงต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าวโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ถือสิทธิการเช่าที่ดินของวัด นายสมจิตต์ เตียเหลียงขออาศัยโจทก์ปลูกกระต๊อบอยู่ชั่วคราวโดยสัญญาว่า หากโจทก์ต้องการใช้ที่ดินเมื่อไรจะรื้อกระต๊อบออกทันที ต่อมานายสมจิตต์ถึงแก่กรรม จำเลยและบริวารได้อาศัยอยู่จนถึงปัจจุบัน โจทก์ประสงค์จะใช้ที่ดินต่อเติมบ้านจึงแจ้งใหจำเลยรื้อถอนบ้านออกไปจากที่เช่าของโจทก์ จำเลยทราบแล้วเพิกเฉยทำให้โจทก์เสียหายไม่สามารถใช้ที่ดินดังกล่าวได้คิดเป็นค่าเสียหายเดือนละ 5,000 บาท ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารให้รื้อถอนบ้านออกไปจากที่เช่าของโจทก์ โดยให้จำเลยออกค่าใช้จ่ายเอง กับให้ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ 5,000 บาท ถึงวันฟ้องเป็นเงิน10,000 บาท และนับจากวันฟ้องจนกว่าจะออกไป จำเลยให้การว่า จำเลยเป็นเจ้าของบ้าน ซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินของวัด วัดได้แจ้งระงับการต่อสัญญาเช่าให้แก่โจทก์ แล้วได้ตกลงให้จำเลยเช่าที่ดินจากวันโดยตรงโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่เช่าของโจทก์ตามฟ้องโดยให้จำเลยรื้อถอนบ้านเลขที่ 25/2 หมู่ที่ 11 แขวงบางเวก เขตภาษีเจริญกรุงเทพมหานคร ออกไปจากที่เช่าดังกล่าว และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ในอัตราเดือนละ 500 บาท นับแต่วันที่ 13 เมษายน 2529 จนกว่าจำเลยและบริวารจะออกไปจกที่เช่าของโจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทซึ่งขณะที่ยื่นฟ้องมีค่าเช่าไม่เกินเดือนละห้าพันบาท และจำเลยมิได้กล่าวแก้เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์หรือมิได้ยกข้อโต้เถียงในเรื่องแปลความหมายแห่งข้อความในสัญญาที่ก่อให้เกิดสิทธิอยู่บนที่พิพาท ซึ่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ขับไล่จำเลย จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 จำเลยฎีกาเรื่องอำนาจฟ้องซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมาย แต่ข้ออ้างเป็นปัญหาข้อกฎหมายของจำเลยต้องอาศัยข้อเท็จจริงเพื่อการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมาย การเถียงข้อเท็จจริงว่ากรมการศาสนาเจ้าของที่ดินมิได้ต่อสัญญาเช่าแก่โจทก์ การอยู่ในที่เช่าของโจทก์จึงอยู่อย่างละเมิด ซึ่งเป็นที่ยุติและต้องห้ามฎีกาเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลย จึงมีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาของจำเลยจึงต้องห้ามตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้" พิพากษาให้ยกฎีกาของจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 880/2534นาย เล็ก มะลิ เถาโจทก์นาง สุมาลี จิตต์ ประเสริฐจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทซึ่งขณะยื่นฟ้องมีค่าเช่า ไม่เกินเดือนละห้าพันบาท และจำเลยมิได้กล่าวแก้ เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์หรือมิได้ยกข้อโต้เถียงในเรื่องแปลความหมายแห่งข้อความในสัญญาที่ก่อให้เกิดสิทธิอยู่บนที่พิพาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ขับไล่จำเลยจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตาม ป.วิ.พ. มาตรา 248 ที่จำเลยฎีกาเรื่องอำนาจฟ้องว่าเจ้าของที่ดินมิได้ต่อสัญญาเช่าแก่โจทก์โจทก์อยู่ในที่ดินอย่างละเมิดเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ต้องอาศัยข้อเท็จจริงเพื่อการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายการเถียงข้อเท็จจริงซึ่งเป็นที่ยุติและต้องห้ามฎีกาเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมาย มีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาของจำเลยจึงต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าวโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ถือสิทธิการเช่าที่ดินของวัด นายสมจิตต์ เตียเหลียงขออาศัยโจทก์ปลูกกระต๊อบอยู่ชั่วคราวโดยสัญญาว่า หากโจทก์ต้องการใช้ที่ดินเมื่อไรจะรื้อกระต๊อบออกทันที ต่อมานายสมจิตต์ถึงแก่กรรม จำเลยและบริวารได้อาศัยอยู่จนถึงปัจจุบัน โจทก์ประสงค์จะใช้ที่ดินต่อเติมบ้านจึงแจ้งใหจำเลยรื้อถอนบ้านออกไปจากที่เช่าของโจทก์ จำเลยทราบแล้วเพิกเฉยทำให้โจทก์เสียหายไม่สามารถใช้ที่ดินดังกล่าวได้คิดเป็นค่าเสียหายเดือนละ 5,000 บาท ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารให้รื้อถอนบ้านออกไปจากที่เช่าของโจทก์ โดยให้จำเลยออกค่าใช้จ่ายเอง กับให้ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ 5,000 บาท ถึงวันฟ้องเป็นเงิน10,000 บาท และนับจากวันฟ้องจนกว่าจะออกไป จำเลยให้การว่า จำเลยเป็นเจ้าของบ้าน ซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินของวัด วัดได้แจ้งระงับการต่อสัญญาเช่าให้แก่โจทก์ แล้วได้ตกลงให้จำเลยเช่าที่ดินจากวันโดยตรงโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่เช่าของโจทก์ตามฟ้องโดยให้จำเลยรื้อถอนบ้านเลขที่ 25/2 หมู่ที่ 11 แขวงบางเวก เขตภาษีเจริญกรุงเทพมหานคร ออกไปจากที่เช่าดังกล่าว และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ในอัตราเดือนละ 500 บาท นับแต่วันที่ 13 เมษายน 2529 จนกว่าจำเลยและบริวารจะออกไปจกที่เช่าของโจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทซึ่งขณะที่ยื่นฟ้องมีค่าเช่าไม่เกินเดือนละห้าพันบาท และจำเลยมิได้กล่าวแก้เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์หรือมิได้ยกข้อโต้เถียงในเรื่องแปลความหมายแห่งข้อความในสัญญาที่ก่อให้เกิดสิทธิอยู่บนที่พิพาท ซึ่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ขับไล่จำเลย จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 จำเลยฎีกาเรื่องอำนาจฟ้องซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมาย แต่ข้ออ้างเป็นปัญหาข้อกฎหมายของจำเลยต้องอาศัยข้อเท็จจริงเพื่อการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมาย การเถียงข้อเท็จจริงว่ากรมการศาสนาเจ้าของที่ดินมิได้ต่อสัญญาเช่าแก่โจทก์ การอยู่ในที่เช่าของโจทก์จึงอยู่อย่างละเมิด ซึ่งเป็นที่ยุติและต้องห้ามฎีกาเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลย จึงมีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาของจำเลยจึงต้องห้ามตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้" พิพากษาให้ยกฎีกาของจำเลย(บุญศรี กอบบุญ-เสียง ตรีวิมล-สมศักดิ์ วิธุรัติ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุปัญหาใดเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ปัญหาใดเป็นปัญหาข้อกฎหมาย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มิได้ให้บทวิเคราะห์ศัพท์เอาไว้ ปัญหาข้อเท็จจริง คือ การที่ศาลจะวินิจฉัยโดยฟังจากพยานหลักฐานที่คู่ความนำมาสืบเท่านั้น แล้วศาลใช้สามัญสำนึกวินิจฉัยเชื่อข้อเท็จจริงว่าเป็นเช่นนั้น ซึ่งลักษณะการเชื่อข้อเท็จจริงก็เป็นเพียงสมมุติฐานอย่างหนึ่งเท่านั้น จะเชื่อหรือไม่อย่างไรสามัญสำนึกของแต่ละคนแต่ละความคิดย่อมไม่เหมือนกัน แต่เมื่อศาลเห็นว่าควรเป็นเช่นนั้นก็ทำให้ข้อเท็จจริงยุติลง กล่าวได้ว่าการกระทำของคู่ความได้กระทำอย่างไรเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ส่วนปัญหาข้อกฎหมายนั้นในการวินิจฉัยศาลเพียงแต่ปรับข้อเท็จจริงให้เข้ากับบทกฎหมายข้อใดเท่านั้น อย่างไรก็ดี ปัญหาเรื่องอำนาจฟ้อง โดยหลักแล้วถือว่าเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยและเป็นสาระแก่คดี ศาลย่อมหยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้ไม่ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248,249(คำสั่งคำร้องของศาลฎีกาที่ 689/2520,400/2521,966/2527) และปัญหาเดียวกันนี้ก็อาจเป็นได้ทั้งปัญหาข้อกฎหมายหรือข้อเท็จจริงถ้าเข้ากรณีเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่อยู่บนรากฐานข้อเท็จจริงเพราะจำเป็นต้องฟังข้อเท็จจริงให้ยุติเสียก่อนจึงจะวินิจฉัยข้อกฎหมายได้กล่าวคือถ้าหากข้อเท็จจริงว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่ในคดีชัดเจนเพียงพอที่จะให้ศาลวินิจฉัยประเด็นนี้ได้เลยโดยไม่ต้องสืบพยานอีกแต่ประการใดแล้วเรื่องอำนาจฟ้องก็เป็นการหารือบทเป็นการปรับข้อเท็จจริงกับตัวบทกฎหมายอันเป็นปัญหาข้อกฎหมาย(คำสั่งคำร้องของศาลฎีกาที่223/2506)ตรงกันข้ามถ้าหากการที่จะฟังว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่ต้องฟังจากพยานหลักฐานของคู่ความอีกการฎีกาดังกล่าวจึงเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลล่างเป็นปัญหาข้อเท็จจริง(คำสั่งคำร้องของศาลฎีกาที่49/2524) เหตุผลของเรื่องนี้อยู่ที่วิธีการเขียนฎีกากล่าวคือ ประการแรกหากบรรยายว่าข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ฟังยุติมานั้นโจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่โดยจำเลยมิได้ฎีกาโต้เถียงคัดค้านความเป็นมาแห่งข้อเท็จจริงตามที่ศาลล่างวินิจฉัยชี้ขาดต้องกันมานั้นเลยแต่โต้เถียงคัดค้านว่าตามข้อเท็จจริงที่ศาลล่างทั้งสองรับฟังมาและวินิจฉัยนั้นโจทก์มีอำนาจฟ้องเช่นนี้เป็นปัญหาข้อกฎหมายย่อมฎีกาได้ไม่ต้องห้าม ประการที่สองบรรยายข้อเท็จจริงว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องโดยอ้างเหตุว่ามีการกระทำอื่นหรือมีพยานอื่นใดเพิ่มขึ้นอีกหรือเถียงว่าข้อเท็จจริงศาลควรรับฟังเป็นอย่างอื่นนอกจากที่ศาลล่างทั้งสองฟังถือว่าเป็นการฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยข้อเท็จจริงใหม่ย่อมเป็นฎีกาเถียงข้อเท็จจริงไม่ใช่ปัญหาข้อกฎหมายต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ประการที่สามบรรยายว่าศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเรื่องอำนาจฟ้องของโจทก์ไม่ถูกต้องครบถ้วนตรงตามสำนวนหรือฟังนอกเหนือไปจากประเด็นพิพาทก็เป็นปัญหาข้อกฎหมายเช่นกัน(คำสั่งคำร้องของศาลฎีกาที่344/2528)เพราะศาลฎีกาต้องตรวจดูสำนวนว่าศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยถูกต้องหรือไม่หากวินิจฉัยผิดหรือวินิจฉัยข้อเท็จจริงไม่พอแก่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาอาจย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อเท็จจริงใหม่หรือศาลฎีกาอาจวินิจฉัยข้อเท็จจริงใหม่เลยโดยไม่ต้องย้อนสำนวนแล้วแต่จะเห็นสมควร(ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา243(3)ประกอบกับมาตรา247)แต่ลักษณะการบรรยายต้องปรากฏรายละเอียดให้ชัดเจนด้วยว่าที่ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงไม่ถูกต้องนั้นไม่ถูกต้องอย่างไรมีข้อเท็จจริงใดหรือพยานใดบ้างที่ศาลอุทธรณ์ไม่หยิบยกขึ้นวินิจฉัยและหากได้วินิจฉัยแล้วจะทำให้ฟังข้อเท็จจริงใหม่ไปอีกทางหนึ่งศาลฎีกาจึงจะรับวินิจฉัย(คำสั่งคำร้องของศาลฎีกาที่56/2519) กล่าวโดยสรุปการฎีกาปัญหาข้อกฎหมายที่ต้องอาศัยข้อเท็จจริงเพื่อวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายมิใช่ว่าจะมีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเสมอไปย่อมต้องแล้วแต่รูปคดีเป็นเรื่องๆไปด้วยหากในคำพิพากษาฎีกาฉบับนี้ข้อเท็จจริงในการเข้าอยู่ในที่ดินของโจทก์ฟังเป็นยุติแล้วจำเลยหยิบยกเอาข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ฟังแล้วขึ้นมาฎีกาว่าฟังไม่ได้ว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องย่อมเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายซึ่งหากพิจารณาแล้วเห็นว่าแม้ปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องจะเป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยและเป็นปัญหาข้อกฎหมายแต่แม้จะฟังได้ตามฎีกาก็ไม่เป็นสาระแก่คดีเพราะชัดเจนว่าจำเลยบิดเบือนข้อเท็จจริงให้เป็นข้อกฎหมายขึ้นก็ชอบที่จะมีคำสั่งไม่รับฎีกาไว้พิจารณาโดยถือว่าเป็นข้อกฎหมายซึ่งไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา249ได้(คำสั่งคำร้องของศาลฎีกาที่406/2504,755/2520,547/2532) คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่689/2520ปัญหาเกี่ยวกับอำนาจฟ้องเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยไม่ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา248,249 คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่400/2521ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโจทก์เพราะโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องแทนวัดอนงค์ปัญหาที่ว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายและเป็นสาระแก่คดีโจทก์มีสิทธิฎีกาได้ คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่966/2527จำเลยฎีกาปัญหาอำนาจฟ้องของโจทก์ซึ่งเป็นข้อกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนซึ่งศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยเพราะศาลชั้นต้นมิได้กำหนดเป็นประเด็นไว้ในการชี้สองสถานเป็นการวินิจฉัยขาดที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่ต้องห้ามให้รับฎีกาจำเลยในข้อนี้ คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่223/2506คู่ความยื่นคำร้องขอให้ศาลฎีกาอธิบายคำสั่งให้ชัดแจ้งได้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา15,218,223,224ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา143และปัญหาที่ว่ามีอำนาจฟ้องหรือไม่นั้นเป็นข้อกฎหมายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา55 คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่49/2524ฎีกาที่ว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะห้องพิพาทมิได้ปลูกอยู่ในที่ดินของโจทก์แต่ปลูกในที่สาธารณะเป็นฎีกาโต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ฟังมาจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามฎีกา คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่344/2528ฎีกาว่าศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิจารณาคดีนอกเหนือไปจากประเด็นพิพาทและรับฟังพยานหลักฐานนอกประเด็นมาเป็นผลร้ายแก่จำเลยเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ผิดต่อกฎหมายเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา249วรรคสอง คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่56/2519ฎีกาว่าศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยในประเด็นที่ว่าคนขับรถของจำเลยไม่ประมาทและได้เลี้ยวรถห่างจากรถที่เอาประกันภัยไว้กับบริษัทโจทก์ไม่ต่ำกว่า15เมตรตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกมาตรา9คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงไม่ชอบเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายที่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่406/2504ฎีกาโจทก์ที่อ้างว่าศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อเท็จจริงคลาดเคลื่อนจากถ้อยคำสำนวนและที่ดินที่จำเลยซื้อมาจากนายก.ก็ได้มาโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้นเมื่อปรากฏว่าเป็นเรื่องโจทก์บิดเบือนข้อเท็จจริงให้เป็นข้อกฎหมายข้อกฎหมายนี้จึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่755/2520ข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลยเป็นข้อกฎหมายซึ่งศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยไว้โดยชัดแจ้งแล้วและไม่มีข้อเคลือบคลุมน่าสงสัยอีกดังนั้นข้อกฎหมายนั้นจึงถือว่าเป็นข้อกฎหมายซึ่งไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา249 คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่547/2532แม้จำเลยจะฎีกาว่าการกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวควรลงโทษบทหนักเป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนดังนี้ก็เป็นข้อที่มิได้ว่ากล่าวกันมาในชั้นอุทธรณ์และไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยไม่รับฎีกาของจำเลย สุจริตโพทะยะคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ถือสิทธิการเช่าที่ดินของวัด นายสมจิตต์ เตียเหลียงขออาศัยโจทก์ปลูกกระต๊อบอยู่ชั่วคราวโดยสัญญาว่า หากโจทก์ต้องการใช้ที่ดินเมื่อไรจะรื้อกระต๊อบออกทันที ต่อมานายสมจิตต์ถึงแก่กรรม จำเลยและบริวารได้อาศัยอยู่จนถึงปัจจุบัน โจทก์ประสงค์จะใช้ที่ดินต่อเติมบ้านจึงแจ้งใหจำเลยรื้อถอนบ้านออกไปจากที่เช่าของโจทก์ จำเลยทราบแล้วเพิกเฉยทำให้โจทก์เสียหายไม่สามารถใช้ที่ดินดังกล่าวได้คิดเป็นค่าเสียหายเดือนละ 5,000 บาท ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารให้รื้อถอนบ้านออกไปจากที่เช่าของโจทก์ โดยให้จำเลยออกค่าใช้จ่ายเอง กับให้ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ 5,000 บาท ถึงวันฟ้องเป็นเงิน10,000 บาท และนับจากวันฟ้องจนกว่าจะออกไป จำเลยให้การว่า จำเลยเป็นเจ้าของบ้าน ซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินของวัด วัดได้แจ้งระงับการต่อสัญญาเช่าให้แก่โจทก์ แล้วได้ตกลงให้จำเลยเช่าที่ดินจากวันโดยตรงโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่เช่าของโจทก์ตามฟ้องโดยให้จำเลยรื้อถอนบ้านเลขที่ 25/2 หมู่ที่ 11 แขวงบางเวก เขตภาษีเจริญกรุงเทพมหานคร ออกไปจากที่เช่าดังกล่าว และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ในอัตราเดือนละ 500 บาท นับแต่วันที่ 13 เมษายน 2529 จนกว่าจำเลยและบริวารจะออกไปจกที่เช่าของโจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทซึ่งขณะที่ยื่นฟ้องมีค่าเช่าไม่เกินเดือนละห้าพันบาท และจำเลยมิได้กล่าวแก้เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์หรือมิได้ยกข้อโต้เถียงในเรื่องแปลความหมายแห่งข้อความในสัญญาที่ก่อให้เกิดสิทธิอยู่บนที่พิพาท ซึ่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ขับไล่จำเลย จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 จำเลยฎีกาเรื่องอำนาจฟ้องซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมาย แต่ข้ออ้างเป็นปัญหาข้อกฎหมายของจำเลยต้องอาศัยข้อเท็จจริงเพื่อการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมาย การเถียงข้อเท็จจริงว่ากรมการศาสนาเจ้าของที่ดินมิได้ต่อสัญญาเช่าแก่โจทก์ การอยู่ในที่เช่าของโจทก์จึงอยู่อย่างละเมิด ซึ่งเป็นที่ยุติและต้องห้ามฎีกาเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลย จึงมีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาของจำเลยจึงต้องห้ามตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้" พิพากษาให้ยกฎีกาของจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 880/2534นาย เล็ก มะลิ เถาโจทก์นาง สุมาลี จิตต์ ประเสริฐจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทซึ่งขณะยื่นฟ้องมีค่าเช่า ไม่เกินเดือนละห้าพันบาท และจำเลยมิได้กล่าวแก้ เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์หรือมิได้ยกข้อโต้เถียงในเรื่องแปลความหมายแห่งข้อความในสัญญาที่ก่อให้เกิดสิทธิอยู่บนที่พิพาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ขับไล่จำเลยจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตาม ป.วิ.พ. มาตรา 248 ที่จำเลยฎีกาเรื่องอำนาจฟ้องว่าเจ้าของที่ดินมิได้ต่อสัญญาเช่าแก่โจทก์โจทก์อยู่ในที่ดินอย่างละเมิดเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ต้องอาศัยข้อเท็จจริงเพื่อการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายการเถียงข้อเท็จจริงซึ่งเป็นที่ยุติและต้องห้ามฎีกาเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมาย มีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาของจำเลยจึงต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าวโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ถือสิทธิการเช่าที่ดินของวัด นายสมจิตต์ เตียเหลียงขออาศัยโจทก์ปลูกกระต๊อบอยู่ชั่วคราวโดยสัญญาว่า หากโจทก์ต้องการใช้ที่ดินเมื่อไรจะรื้อกระต๊อบออกทันที ต่อมานายสมจิตต์ถึงแก่กรรม จำเลยและบริวารได้อาศัยอยู่จนถึงปัจจุบัน โจทก์ประสงค์จะใช้ที่ดินต่อเติมบ้านจึงแจ้งใหจำเลยรื้อถอนบ้านออกไปจากที่เช่าของโจทก์ จำเลยทราบแล้วเพิกเฉยทำให้โจทก์เสียหายไม่สามารถใช้ที่ดินดังกล่าวได้คิดเป็นค่าเสียหายเดือนละ 5,000 บาท ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารให้รื้อถอนบ้านออกไปจากที่เช่าของโจทก์ โดยให้จำเลยออกค่าใช้จ่ายเอง กับให้ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ 5,000 บาท ถึงวันฟ้องเป็นเงิน10,000 บาท และนับจากวันฟ้องจนกว่าจะออกไป จำเลยให้การว่า จำเลยเป็นเจ้าของบ้าน ซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินของวัด วัดได้แจ้งระงับการต่อสัญญาเช่าให้แก่โจทก์ แล้วได้ตกลงให้จำเลยเช่าที่ดินจากวันโดยตรงโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่เช่าของโจทก์ตามฟ้องโดยให้จำเลยรื้อถอนบ้านเลขที่ 25/2 หมู่ที่ 11 แขวงบางเวก เขตภาษีเจริญกรุงเทพมหานคร ออกไปจากที่เช่าดังกล่าว และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ในอัตราเดือนละ 500 บาท นับแต่วันที่ 13 เมษายน 2529 จนกว่าจำเลยและบริวารจะออกไปจกที่เช่าของโจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทซึ่งขณะที่ยื่นฟ้องมีค่าเช่าไม่เกินเดือนละห้าพันบาท และจำเลยมิได้กล่าวแก้เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์หรือมิได้ยกข้อโต้เถียงในเรื่องแปลความหมายแห่งข้อความในสัญญาที่ก่อให้เกิดสิทธิอยู่บนที่พิพาท ซึ่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ขับไล่จำเลย จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 จำเลยฎีกาเรื่องอำนาจฟ้องซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมาย แต่ข้ออ้างเป็นปัญหาข้อกฎหมายของจำเลยต้องอาศัยข้อเท็จจริงเพื่อการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมาย การเถียงข้อเท็จจริงว่ากรมการศาสนาเจ้าของที่ดินมิได้ต่อสัญญาเช่าแก่โจทก์ การอยู่ในที่เช่าของโจทก์จึงอยู่อย่างละเมิด ซึ่งเป็นที่ยุติและต้องห้ามฎีกาเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลย จึงมีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาของจำเลยจึงต้องห้ามตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้" พิพากษาให้ยกฎีกาของจำเลย(บุญศรี กอบบุญ-เสียง ตรีวิมล-สมศักดิ์ วิธุรัติ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุปัญหาใดเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ปัญหาใดเป็นปัญหาข้อกฎหมาย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มิได้ให้บทวิเคราะห์ศัพท์เอาไว้ ปัญหาข้อเท็จจริง คือ การที่ศาลจะวินิจฉัยโดยฟังจากพยานหลักฐานที่คู่ความนำมาสืบเท่านั้น แล้วศาลใช้สามัญสำนึกวินิจฉัยเชื่อข้อเท็จจริงว่าเป็นเช่นนั้น ซึ่งลักษณะการเชื่อข้อเท็จจริงก็เป็นเพียงสมมุติฐานอย่างหนึ่งเท่านั้น จะเชื่อหรือไม่อย่างไรสามัญสำนึกของแต่ละคนแต่ละความคิดย่อมไม่เหมือนกัน แต่เมื่อศาลเห็นว่าควรเป็นเช่นนั้นก็ทำให้ข้อเท็จจริงยุติลง กล่าวได้ว่าการกระทำของคู่ความได้กระทำอย่างไรเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ส่วนปัญหาข้อกฎหมายนั้นในการวินิจฉัยศาลเพียงแต่ปรับข้อเท็จจริงให้เข้ากับบทกฎหมายข้อใดเท่านั้น อย่างไรก็ดี ปัญหาเรื่องอำนาจฟ้อง โดยหลักแล้วถือว่าเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยและเป็นสาระแก่คดี ศาลย่อมหยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้ไม่ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248,249(คำสั่งคำร้องของศาลฎีกาที่ 689/2520,400/2521,966/2527) และปัญหาเดียวกันนี้ก็อาจเป็นได้ทั้งปัญหาข้อกฎหมายหรือข้อเท็จจริงถ้าเข้ากรณีเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่อยู่บนรากฐานข้อเท็จจริงเพราะจำเป็นต้องฟังข้อเท็จจริงให้ยุติเสียก่อนจึงจะวินิจฉัยข้อกฎหมายได้กล่าวคือถ้าหากข้อเท็จจริงว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่ในคดีชัดเจนเพียงพอที่จะให้ศาลวินิจฉัยประเด็นนี้ได้เลยโดยไม่ต้องสืบพยานอีกแต่ประการใดแล้วเรื่องอำนาจฟ้องก็เป็นการหารือบทเป็นการปรับข้อเท็จจริงกับตัวบทกฎหมายอันเป็นปัญหาข้อกฎหมาย(คำสั่งคำร้องของศาลฎีกาที่223/2506)ตรงกันข้ามถ้าหากการที่จะฟังว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่ต้องฟังจากพยานหลักฐานของคู่ความอีกการฎีกาดังกล่าวจึงเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลล่างเป็นปัญหาข้อเท็จจริง(คำสั่งคำร้องของศาลฎีกาที่49/2524) เหตุผลของเรื่องนี้อยู่ที่วิธีการเขียนฎีกากล่าวคือ ประการแรกหากบรรยายว่าข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ฟังยุติมานั้นโจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่โดยจำเลยมิได้ฎีกาโต้เถียงคัดค้านความเป็นมาแห่งข้อเท็จจริงตามที่ศาลล่างวินิจฉัยชี้ขาดต้องกันมานั้นเลยแต่โต้เถียงคัดค้านว่าตามข้อเท็จจริงที่ศาลล่างทั้งสองรับฟังมาและวินิจฉัยนั้นโจทก์มีอำนาจฟ้องเช่นนี้เป็นปัญหาข้อกฎหมายย่อมฎีกาได้ไม่ต้องห้าม ประการที่สองบรรยายข้อเท็จจริงว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องโดยอ้างเหตุว่ามีการกระทำอื่นหรือมีพยานอื่นใดเพิ่มขึ้นอีกหรือเถียงว่าข้อเท็จจริงศาลควรรับฟังเป็นอย่างอื่นนอกจากที่ศาลล่างทั้งสองฟังถือว่าเป็นการฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยข้อเท็จจริงใหม่ย่อมเป็นฎีกาเถียงข้อเท็จจริงไม่ใช่ปัญหาข้อกฎหมายต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ประการที่สามบรรยายว่าศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเรื่องอำนาจฟ้องของโจทก์ไม่ถูกต้องครบถ้วนตรงตามสำนวนหรือฟังนอกเหนือไปจากประเด็นพิพาทก็เป็นปัญหาข้อกฎหมายเช่นกัน(คำสั่งคำร้องของศาลฎีกาที่344/2528)เพราะศาลฎีกาต้องตรวจดูสำนวนว่าศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยถูกต้องหรือไม่หากวินิจฉัยผิดหรือวินิจฉัยข้อเท็จจริงไม่พอแก่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาอาจย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อเท็จจริงใหม่หรือศาลฎีกาอาจวินิจฉัยข้อเท็จจริงใหม่เลยโดยไม่ต้องย้อนสำนวนแล้วแต่จะเห็นสมควร(ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา243(3)ประกอบกับมาตรา247)แต่ลักษณะการบรรยายต้องปรากฏรายละเอียดให้ชัดเจนด้วยว่าที่ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงไม่ถูกต้องนั้นไม่ถูกต้องอย่างไรมีข้อเท็จจริงใดหรือพยานใดบ้างที่ศาลอุทธรณ์ไม่หยิบยกขึ้นวินิจฉัยและหากได้วินิจฉัยแล้วจะทำให้ฟังข้อเท็จจริงใหม่ไปอีกทางหนึ่งศาลฎีกาจึงจะรับวินิจฉัย(คำสั่งคำร้องของศาลฎีกาที่56/2519) กล่าวโดยสรุปการฎีกาปัญหาข้อกฎหมายที่ต้องอาศัยข้อเท็จจริงเพื่อวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายมิใช่ว่าจะมีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเสมอไปย่อมต้องแล้วแต่รูปคดีเป็นเรื่องๆไปด้วยหากในคำพิพากษาฎีกาฉบับนี้ข้อเท็จจริงในการเข้าอยู่ในที่ดินของโจทก์ฟังเป็นยุติแล้วจำเลยหยิบยกเอาข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ฟังแล้วขึ้นมาฎีกาว่าฟังไม่ได้ว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องย่อมเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายซึ่งหากพิจารณาแล้วเห็นว่าแม้ปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องจะเป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยและเป็นปัญหาข้อกฎหมายแต่แม้จะฟังได้ตามฎีกาก็ไม่เป็นสาระแก่คดีเพราะชัดเจนว่าจำเลยบิดเบือนข้อเท็จจริงให้เป็นข้อกฎหมายขึ้นก็ชอบที่จะมีคำสั่งไม่รับฎีกาไว้พิจารณาโดยถือว่าเป็นข้อกฎหมายซึ่งไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา249ได้(คำสั่งคำร้องของศาลฎีกาที่406/2504,755/2520,547/2532) คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่689/2520ปัญหาเกี่ยวกับอำนาจฟ้องเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยไม่ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา248,249 คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่400/2521ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโจทก์เพราะโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องแทนวัดอนงค์ปัญหาที่ว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายและเป็นสาระแก่คดีโจทก์มีสิทธิฎีกาได้ คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่966/2527จำเลยฎีกาปัญหาอำนาจฟ้องของโจทก์ซึ่งเป็นข้อกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนซึ่งศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยเพราะศาลชั้นต้นมิได้กำหนดเป็นประเด็นไว้ในการชี้สองสถานเป็นการวินิจฉัยขาดที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่ต้องห้ามให้รับฎีกาจำเลยในข้อนี้ คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่223/2506คู่ความยื่นคำร้องขอให้ศาลฎีกาอธิบายคำสั่งให้ชัดแจ้งได้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา15,218,223,224ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา143และปัญหาที่ว่ามีอำนาจฟ้องหรือไม่นั้นเป็นข้อกฎหมายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา55 คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่49/2524ฎีกาที่ว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะห้องพิพาทมิได้ปลูกอยู่ในที่ดินของโจทก์แต่ปลูกในที่สาธารณะเป็นฎีกาโต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ฟังมาจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามฎีกา คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่344/2528ฎีกาว่าศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิจารณาคดีนอกเหนือไปจากประเด็นพิพาทและรับฟังพยานหลักฐานนอกประเด็นมาเป็นผลร้ายแก่จำเลยเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ผิดต่อกฎหมายเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา249วรรคสอง คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่56/2519ฎีกาว่าศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยในประเด็นที่ว่าคนขับรถของจำเลยไม่ประมาทและได้เลี้ยวรถห่างจากรถที่เอาประกันภัยไว้กับบริษัทโจทก์ไม่ต่ำกว่า15เมตรตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกมาตรา9คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงไม่ชอบเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายที่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่406/2504ฎีกาโจทก์ที่อ้างว่าศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อเท็จจริงคลาดเคลื่อนจากถ้อยคำสำนวนและที่ดินที่จำเลยซื้อมาจากนายก.ก็ได้มาโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้นเมื่อปรากฏว่าเป็นเรื่องโจทก์บิดเบือนข้อเท็จจริงให้เป็นข้อกฎหมายข้อกฎหมายนี้จึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่755/2520ข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลยเป็นข้อกฎหมายซึ่งศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยไว้โดยชัดแจ้งแล้วและไม่มีข้อเคลือบคลุมน่าสงสัยอีกดังนั้นข้อกฎหมายนั้นจึงถือว่าเป็นข้อกฎหมายซึ่งไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา249 คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่547/2532แม้จำเลยจะฎีกาว่าการกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวควรลงโทษบทหนักเป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนดังนี้ก็เป็นข้อที่มิได้ว่ากล่าวกันมาในชั้นอุทธรณ์และไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยไม่รับฎีกาของจำเลย สุจริตโพทะยะ