คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4272/2530หลักกฎหมาย: คดีมีประเด็นข้อพิพาทว่า ส. เป็นลูกจ้างทำละเมิดในทางการที่จ้างหรือไม่ รถยนต์โจทก์เสียหายเพียงใด และคดีขาดอายุความหรือไม่ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่าคดีขาดอายุความ ประเด็นอื่นไม่ต้องวินิจฉัย พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ เมื่อศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าคดีไม่ขาดอายุความและเห็นว่าข้อเท็จจริงที่ว่า ส. เป็นลูกจ้างและกระทำการในทางการที่จ้างหรือไม่กับค่าเสียหายมีเพียงใดเป็นประเด็นในคดีซึ่งทั้งโจทก์และจำเลยทั้งสองได้นำสืบเสร็จสำนวนมาแล้วและพยานหลักฐานที่ปรากฏในสำนวนเพียงพอแก่การวินิจฉัยแล้ว ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจที่จะพิจารณาพิพากษาให้เสร็จไปได้ โดยไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่โจทก์ฟ้องว่า นายแสง ลูกจ้างจำเลยทั้งสองขับรถยนต์ในทางการที่จ้างโดยประมาทชนรถยนต์ของโจทก์เสียหายคิดเป็นเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ขอให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายและดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองให้การว่า นายแสงไม่ได้เป็นลูกจ้างในการขับรถและไม่ได้กระทำการในทางการที่จ้าง รถยนต์โจทก์เสียหายไม่ถึง ๑๐๐,๐๐๐ บาท ฟ้องโจทก์ขาดอายุความขอให้ยกฟ้อง ในวันชี้สองสถานศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทว่านายแสงเป็นลูกจ้างได้กระทำละเมิดในทางการที่จ้างหรือไม่ รถยนต์ของโจทก์เสียหายเพียงใด และคดีขาดอายุความหรือไม่ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า คดีขาดอายุความประเด็นข้ออื่นไม่จำต้องวินิจฉัย พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า นายแสงลูกจ้างได้กระทำละเมิดในทางการที่จ้างของจำเลย จำเลยจึงต้องรับผิดต่อโจทก์รถยนต์ของโจทก์เสียหาย ๑๐๐,๐๐๐ บาท และคดีไม่ขาดอายุความ พิพากษากลับให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายให้โจทก์เป็นเงิน๑๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า จำเลยทั้งสองฎีกาว่าศาลชั้นต้นยังมิได้วินิจฉัยในข้อที่ว่านายแสงเป็นลูกจ้างและกระทำละเมิดในทางการที่จ้างหรือไม่ กับค่าเสียหายมีเพียงใด การที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยไปโดยไม่ย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยเสียก่อนจึงไม่ชอบนั้นเห็นว่า ข้อเท็จจริงที่ว่านายแสงเป็นลูกจ้างและกระทำการไปในทางการที่จ้างหรือไม่ กับค่าเสียหายมีเพียงใดนั้น เป็นประเด็นในคดีนี้ซึ่งทั้งโจทก์และจำเลยทั้งสองได้นำสืบเสร็จสำนวนมาแล้ว และศาลอุทธรณ์เห็นว่าพยานหลักฐานที่ปรากฏในสำนวนเพียงพอแก่การวินิจฉัยแล้ว ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจที่จะพิจารณาให้เสร็จไปได้ โดยไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้วฎีกาจำเลยทั้งสองฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4272/2530นายเฉลิม ประดิษฐ์สุวรรณโจทก์นายพร หรือสมพร เขียวเงิน กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 425, ม. 438, ม. 448 ป.วิ.พ. ม. 240 (3), ม. 243 (1)คดีมีประเด็นข้อพิพาทว่า ส. เป็นลูกจ้างทำละเมิดในทางการที่จ้างหรือไม่ รถยนต์โจทก์เสียหายเพียงใด และคดีขาดอายุความหรือไม่ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่าคดีขาดอายุความ ประเด็นอื่นไม่ต้องวินิจฉัย พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ เมื่อศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าคดีไม่ขาดอายุความและเห็นว่าข้อเท็จจริงที่ว่า ส. เป็นลูกจ้างและกระทำการในทางการที่จ้างหรือไม่กับค่าเสียหายมีเพียงใดเป็นประเด็นในคดีซึ่งทั้งโจทก์และจำเลยทั้งสองได้นำสืบเสร็จสำนวนมาแล้วและพยานหลักฐานที่ปรากฏในสำนวนเพียงพอแก่การวินิจฉัยแล้ว ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจที่จะพิจารณาพิพากษาให้เสร็จไปได้ โดยไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่โจทก์ฟ้องว่า นายแสง ลูกจ้างจำเลยทั้งสองขับรถยนต์ในทางการที่จ้างโดยประมาทชนรถยนต์ของโจทก์เสียหายคิดเป็นเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ขอให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายและดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองให้การว่า นายแสงไม่ได้เป็นลูกจ้างในการขับรถและไม่ได้กระทำการในทางการที่จ้าง รถยนต์โจทก์เสียหายไม่ถึง ๑๐๐,๐๐๐ บาท ฟ้องโจทก์ขาดอายุความขอให้ยกฟ้อง ในวันชี้สองสถานศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทว่านายแสงเป็นลูกจ้างได้กระทำละเมิดในทางการที่จ้างหรือไม่ รถยนต์ของโจทก์เสียหายเพียงใด และคดีขาดอายุความหรือไม่ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า คดีขาดอายุความประเด็นข้ออื่นไม่จำต้องวินิจฉัย พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า นายแสงลูกจ้างได้กระทำละเมิดในทางการที่จ้างของจำเลย จำเลยจึงต้องรับผิดต่อโจทก์รถยนต์ของโจทก์เสียหาย ๑๐๐,๐๐๐ บาท และคดีไม่ขาดอายุความ พิพากษากลับให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายให้โจทก์เป็นเงิน๑๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า จำเลยทั้งสองฎีกาว่าศาลชั้นต้นยังมิได้วินิจฉัยในข้อที่ว่านายแสงเป็นลูกจ้างและกระทำละเมิดในทางการที่จ้างหรือไม่ กับค่าเสียหายมีเพียงใด การที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยไปโดยไม่ย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยเสียก่อนจึงไม่ชอบนั้นเห็นว่า ข้อเท็จจริงที่ว่านายแสงเป็นลูกจ้างและกระทำการไปในทางการที่จ้างหรือไม่ กับค่าเสียหายมีเพียงใดนั้น เป็นประเด็นในคดีนี้ซึ่งทั้งโจทก์และจำเลยทั้งสองได้นำสืบเสร็จสำนวนมาแล้ว และศาลอุทธรณ์เห็นว่าพยานหลักฐานที่ปรากฏในสำนวนเพียงพอแก่การวินิจฉัยแล้ว ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจที่จะพิจารณาให้เสร็จไปได้ โดยไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้วฎีกาจำเลยทั้งสองฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(พลจิตต์ ดียืน-ดุสิต วราโห-เสงี่ยม ทวีชัยการ)ศาลจังหวัดพิจิตร - นายชูเกียรติ ตันทวีวงศ์ศาลอุทธรณ์ - นายศรีภูมิ สุวรรณโรจน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า นายแสง ลูกจ้างจำเลยทั้งสองขับรถยนต์ในทางการที่จ้างโดยประมาทชนรถยนต์ของโจทก์เสียหายคิดเป็นเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ขอให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายและดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองให้การว่า นายแสงไม่ได้เป็นลูกจ้างในการขับรถและไม่ได้กระทำการในทางการที่จ้าง รถยนต์โจทก์เสียหายไม่ถึง ๑๐๐,๐๐๐ บาท ฟ้องโจทก์ขาดอายุความขอให้ยกฟ้อง ในวันชี้สองสถานศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทว่านายแสงเป็นลูกจ้างได้กระทำละเมิดในทางการที่จ้างหรือไม่ รถยนต์ของโจทก์เสียหายเพียงใด และคดีขาดอายุความหรือไม่ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า คดีขาดอายุความประเด็นข้ออื่นไม่จำต้องวินิจฉัย พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า นายแสงลูกจ้างได้กระทำละเมิดในทางการที่จ้างของจำเลย จำเลยจึงต้องรับผิดต่อโจทก์รถยนต์ของโจทก์เสียหาย ๑๐๐,๐๐๐ บาท และคดีไม่ขาดอายุความ พิพากษากลับให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายให้โจทก์เป็นเงิน๑๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า จำเลยทั้งสองฎีกาว่าศาลชั้นต้นยังมิได้วินิจฉัยในข้อที่ว่านายแสงเป็นลูกจ้างและกระทำละเมิดในทางการที่จ้างหรือไม่ กับค่าเสียหายมีเพียงใด การที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยไปโดยไม่ย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยเสียก่อนจึงไม่ชอบนั้นเห็นว่า ข้อเท็จจริงที่ว่านายแสงเป็นลูกจ้างและกระทำการไปในทางการที่จ้างหรือไม่ กับค่าเสียหายมีเพียงใดนั้น เป็นประเด็นในคดีนี้ซึ่งทั้งโจทก์และจำเลยทั้งสองได้นำสืบเสร็จสำนวนมาแล้ว และศาลอุทธรณ์เห็นว่าพยานหลักฐานที่ปรากฏในสำนวนเพียงพอแก่การวินิจฉัยแล้ว ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจที่จะพิจารณาให้เสร็จไปได้ โดยไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้วฎีกาจำเลยทั้งสองฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4272/2530นายเฉลิม ประดิษฐ์สุวรรณโจทก์นายพร หรือสมพร เขียวเงิน กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 425, ม. 438, ม. 448 ป.วิ.พ. ม. 240 (3), ม. 243 (1)คดีมีประเด็นข้อพิพาทว่า ส. เป็นลูกจ้างทำละเมิดในทางการที่จ้างหรือไม่ รถยนต์โจทก์เสียหายเพียงใด และคดีขาดอายุความหรือไม่ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่าคดีขาดอายุความ ประเด็นอื่นไม่ต้องวินิจฉัย พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ เมื่อศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าคดีไม่ขาดอายุความและเห็นว่าข้อเท็จจริงที่ว่า ส. เป็นลูกจ้างและกระทำการในทางการที่จ้างหรือไม่กับค่าเสียหายมีเพียงใดเป็นประเด็นในคดีซึ่งทั้งโจทก์และจำเลยทั้งสองได้นำสืบเสร็จสำนวนมาแล้วและพยานหลักฐานที่ปรากฏในสำนวนเพียงพอแก่การวินิจฉัยแล้ว ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจที่จะพิจารณาพิพากษาให้เสร็จไปได้ โดยไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่โจทก์ฟ้องว่า นายแสง ลูกจ้างจำเลยทั้งสองขับรถยนต์ในทางการที่จ้างโดยประมาทชนรถยนต์ของโจทก์เสียหายคิดเป็นเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ขอให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายและดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองให้การว่า นายแสงไม่ได้เป็นลูกจ้างในการขับรถและไม่ได้กระทำการในทางการที่จ้าง รถยนต์โจทก์เสียหายไม่ถึง ๑๐๐,๐๐๐ บาท ฟ้องโจทก์ขาดอายุความขอให้ยกฟ้อง ในวันชี้สองสถานศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทว่านายแสงเป็นลูกจ้างได้กระทำละเมิดในทางการที่จ้างหรือไม่ รถยนต์ของโจทก์เสียหายเพียงใด และคดีขาดอายุความหรือไม่ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า คดีขาดอายุความประเด็นข้ออื่นไม่จำต้องวินิจฉัย พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า นายแสงลูกจ้างได้กระทำละเมิดในทางการที่จ้างของจำเลย จำเลยจึงต้องรับผิดต่อโจทก์รถยนต์ของโจทก์เสียหาย ๑๐๐,๐๐๐ บาท และคดีไม่ขาดอายุความ พิพากษากลับให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายให้โจทก์เป็นเงิน๑๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า จำเลยทั้งสองฎีกาว่าศาลชั้นต้นยังมิได้วินิจฉัยในข้อที่ว่านายแสงเป็นลูกจ้างและกระทำละเมิดในทางการที่จ้างหรือไม่ กับค่าเสียหายมีเพียงใด การที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยไปโดยไม่ย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยเสียก่อนจึงไม่ชอบนั้นเห็นว่า ข้อเท็จจริงที่ว่านายแสงเป็นลูกจ้างและกระทำการไปในทางการที่จ้างหรือไม่ กับค่าเสียหายมีเพียงใดนั้น เป็นประเด็นในคดีนี้ซึ่งทั้งโจทก์และจำเลยทั้งสองได้นำสืบเสร็จสำนวนมาแล้ว และศาลอุทธรณ์เห็นว่าพยานหลักฐานที่ปรากฏในสำนวนเพียงพอแก่การวินิจฉัยแล้ว ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจที่จะพิจารณาให้เสร็จไปได้ โดยไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้วฎีกาจำเลยทั้งสองฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(พลจิตต์ ดียืน-ดุสิต วราโห-เสงี่ยม ทวีชัยการ)ศาลจังหวัดพิจิตร - นายชูเกียรติ ตันทวีวงศ์ศาลอุทธรณ์ - นายศรีภูมิ สุวรรณโรจน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ