คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1610/2539หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐาน ลักทรัพย์หรือ รับของโจรศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานใช้ให้ผู้อื่นกระทำผิดฐานลักทรัพย์ยกฟ้องฐานรับของโจรจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบฟังไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้ใช้ให้ผู้อื่นกระทำผิดฐานลักทรัพย์แต่การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานรับของโจรดังนี้แม้ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาจะต่างกันระหว่างการกระทำผิดฐานลักทรัพย์และรับของโจรก็ไม่ถือว่าต่างกันในสาระสำคัญและจำเลยก็มิได้หลงต่อสู้ทั้งข้อเท็จจริงดังกล่าวศาลล่างทั้งสองก็ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วเพียงแต่ปรับบทฐานความผิดต่างกันเท่านั้นศาลฎีกาย่อมมีอำนาจลงโทษจำเลยในความผิดฐาน รับของโจรตามข้อเท็จจริงที่ได้ความได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคสามไม่ถือว่าพิพากษาเกินคำขอโจทก์ ฟ้อง ขอให้ ลงโทษ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,335, 357จำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ฐาน ใช้ ให้ ผู้อื่นกระทำ ความผิด ฐาน ลักทรัพย์ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(1)(8)ประกอบ มาตรา 84 ยกฟ้อง ฐาน รับของโจรจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พยานหลักฐาน โจทก์ ที่ สืบ มา ฟัง ไม่ได้ ว่าจำเลย เป็น ผู้ใช้ ให้ นาย วีรวัฒน์ กระทำผิด ฐาน ลักทรัพย์ ของ ผู้เสียหาย ฎีกา โจทก์ ข้อ นี้ ฟังไม่ขึ้น แต่ ได้ความ จาก นาย วีรวัฒน์ เบิกความ ว่า จำเลย เคย สอบถาม นาย วีรวัฒน์ ว่า มี พระไหม ให้ ไป เอา ของ ผู้เสียหาย มา จะ นำ ไป ขาย ให้ และ ที่ จำเลย พา นาย วีรวัฒน์ ไป พบ นาย สุพจน์ และ ให้ นาย สุพจน์ นำ พระเครื่อง เลี่ยม ทองคำ 2 องค์ ที่ จำเลย ลัก มา ไป ขาย อีก ทั้ง จำเลย เป็น ผู้รับเงิน จาก นาย สุพจน์ จำนวน 5,000 บาท แทน นาย วีรวัฒน์ ซึ่ง ใน เวลา ต่อมา จำเลย ก็ นำ เงิน จำนวน นี้ ไป ให้ แก่ นาย วีรวัฒน์ จึง เป็น การ ช่วย จำหน่าย ช่วย พา เอาไป เสีย โดย รู้ ว่า พระเครื่อง เลี่ยม ทองคำ ดังกล่าว เป็น ทรัพย์ ซึ่ง ได้ มาจาก การกระทำความผิด ฐาน ลักทรัพย์ การกระทำ ของ จำเลย จึง เป็น ความผิด ฐาน รับของโจรมี ปัญหา ที่ ต้อง วินิจฉัย ประการ สุดท้าย ว่า ศาลฎีกา จะ พิพากษา ลงโทษจำเลย ฐาน รับของโจร ได้ หรือไม่ ปัญหา ดังกล่าว ศาลฎีกา โดย มติ ที่ที่ ประชุมใหญ่ เห็นว่า แม้ ข้อเท็จจริง ดังกล่าว ที่ ปรากฏ ใน การ พิจารณาจะ ต่างกัน ระหว่าง การกระทำ ความผิด ฐาน ลักทรัพย์ และ รับของโจร ก็ก็ ไม่ ถือว่า ต่างกัน ใน ข้อ สาระสำคัญ และ จำเลย ก็ มิได้ หลงต่อสู้ทั้ง ข้อเท็จจริง ดังกล่าว ศาลล่าง ทั้ง สอง ก็ ได้ ยกขึ้น ว่ากล่าว กันมา แล้ว เพียงแต่ ปรับ บท ฐาน ความผิด ต่างกัน เท่านั้น ศาลฎีกา มีอำนาจลงโทษ จำเลย ใน ความผิด ฐาน รับของโจร ตาม ข้อเท็จจริง ที่ ได้ความ ได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสามไม่ ถือว่า พิพากษา เกินคำขอ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษายก ฟ้อง นั้นศาลฎีกา ไม่เห็น พ้อง ด้วย "พิพากษากลับ ว่า จำเลย มี ความผิด ฐาน รับของโจร ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 357 วรรคหนึ่ง จำเลย อายุ ไม่เกิน 17 ปี ลด มาตรา ส่วน โทษให้ กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ให้ จำคุก 9 เดือนคำเบิกความ ของ จำเลย เป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา อยู่ บ้างมีเหตุ บรรเทา โทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษ ให้ อีกหนึ่ง ใน สาม คง จำคุก 6 เดือน จำเลย เป็น นักเรียน และ ไม่ ปรากฎ ว่าเคย ได้รับ โทษ จำคุก มา ก่อน อีก ทั้ง จำเลย ไม่ได้ ประโยชน์ จาก การกระทำความผิด เห็นสมควร ให้ โอกาส จำเลย ได้ กลับ ประพฤติ ตน เป็น คนดี ต่อไปจึง ให้ รอการลงโทษ จำคุก ให้ แก่ จำเลย ไว้ มี กำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 ข้อหา และ คำขอ อื่น นอกจาก นี้ ให้ยก ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1610/2539พนักงานอัยการจังหวัดเพชรบูรณ์โจทก์นาย อนันต์ ศรีเฉลียวหรือศรีเฉียงจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคแรก, ม. 192 วรรคสาม, ม. 225โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐาน ลักทรัพย์หรือ รับของโจรศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานใช้ให้ผู้อื่นกระทำผิดฐานลักทรัพย์ยกฟ้องฐานรับของโจรจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบฟังไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้ใช้ให้ผู้อื่นกระทำผิดฐานลักทรัพย์แต่การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานรับของโจรดังนี้แม้ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาจะต่างกันระหว่างการกระทำผิดฐานลักทรัพย์และรับของโจรก็ไม่ถือว่าต่างกันในสาระสำคัญและจำเลยก็มิได้หลงต่อสู้ทั้งข้อเท็จจริงดังกล่าวศาลล่างทั้งสองก็ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วเพียงแต่ปรับบทฐานความผิดต่างกันเท่านั้นศาลฎีกาย่อมมีอำนาจลงโทษจำเลยในความผิดฐาน รับของโจรตามข้อเท็จจริงที่ได้ความได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคสามไม่ถือว่าพิพากษาเกินคำขอโจทก์ ฟ้อง ขอให้ ลงโทษ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,335, 357จำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ฐาน ใช้ ให้ ผู้อื่นกระทำ ความผิด ฐาน ลักทรัพย์ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(1)(8)ประกอบ มาตรา 84 ยกฟ้อง ฐาน รับของโจรจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พยานหลักฐาน โจทก์ ที่ สืบ มา ฟัง ไม่ได้ ว่าจำเลย เป็น ผู้ใช้ ให้ นาย วีรวัฒน์ กระทำผิด ฐาน ลักทรัพย์ ของ ผู้เสียหาย ฎีกา โจทก์ ข้อ นี้ ฟังไม่ขึ้น แต่ ได้ความ จาก นาย วีรวัฒน์ เบิกความ ว่า จำเลย เคย สอบถาม นาย วีรวัฒน์ ว่า มี พระไหม ให้ ไป เอา ของ ผู้เสียหาย มา จะ นำ ไป ขาย ให้ และ ที่ จำเลย พา นาย วีรวัฒน์ ไป พบ นาย สุพจน์ และ ให้ นาย สุพจน์ นำ พระเครื่อง เลี่ยม ทองคำ 2 องค์ ที่ จำเลย ลัก มา ไป ขาย อีก ทั้ง จำเลย เป็น ผู้รับเงิน จาก นาย สุพจน์ จำนวน 5,000 บาท แทน นาย วีรวัฒน์ ซึ่ง ใน เวลา ต่อมา จำเลย ก็ นำ เงิน จำนวน นี้ ไป ให้ แก่ นาย วีรวัฒน์ จึง เป็น การ ช่วย จำหน่าย ช่วย พา เอาไป เสีย โดย รู้ ว่า พระเครื่อง เลี่ยม ทองคำ ดังกล่าว เป็น ทรัพย์ ซึ่ง ได้ มาจาก การกระทำความผิด ฐาน ลักทรัพย์ การกระทำ ของ จำเลย จึง เป็น ความผิด ฐาน รับของโจรมี ปัญหา ที่ ต้อง วินิจฉัย ประการ สุดท้าย ว่า ศาลฎีกา จะ พิพากษา ลงโทษจำเลย ฐาน รับของโจร ได้ หรือไม่ ปัญหา ดังกล่าว ศาลฎีกา โดย มติ ที่ที่ ประชุมใหญ่ เห็นว่า แม้ ข้อเท็จจริง ดังกล่าว ที่ ปรากฏ ใน การ พิจารณาจะ ต่างกัน ระหว่าง การกระทำ ความผิด ฐาน ลักทรัพย์ และ รับของโจร ก็ก็ ไม่ ถือว่า ต่างกัน ใน ข้อ สาระสำคัญ และ จำเลย ก็ มิได้ หลงต่อสู้ทั้ง ข้อเท็จจริง ดังกล่าว ศาลล่าง ทั้ง สอง ก็ ได้ ยกขึ้น ว่ากล่าว กันมา แล้ว เพียงแต่ ปรับ บท ฐาน ความผิด ต่างกัน เท่านั้น ศาลฎีกา มีอำนาจลงโทษ จำเลย ใน ความผิด ฐาน รับของโจร ตาม ข้อเท็จจริง ที่ ได้ความ ได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสามไม่ ถือว่า พิพากษา เกินคำขอ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษายก ฟ้อง นั้นศาลฎีกา ไม่เห็น พ้อง ด้วย "พิพากษากลับ ว่า จำเลย มี ความผิด ฐาน รับของโจร ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 357 วรรคหนึ่ง จำเลย อายุ ไม่เกิน 17 ปี ลด มาตรา ส่วน โทษให้ กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ให้ จำคุก 9 เดือนคำเบิกความ ของ จำเลย เป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา อยู่ บ้างมีเหตุ บรรเทา โทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษ ให้ อีกหนึ่ง ใน สาม คง จำคุก 6 เดือน จำเลย เป็น นักเรียน และ ไม่ ปรากฎ ว่าเคย ได้รับ โทษ จำคุก มา ก่อน อีก ทั้ง จำเลย ไม่ได้ ประโยชน์ จาก การกระทำความผิด เห็นสมควร ให้ โอกาส จำเลย ได้ กลับ ประพฤติ ตน เป็น คนดี ต่อไปจึง ให้ รอการลงโทษ จำคุก ให้ แก่ จำเลย ไว้ มี กำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 ข้อหา และ คำขอ อื่น นอกจาก นี้ ให้ยก(วุฒิ คราวุฒิ-มงคล สระฏัน-อธิราช มณีภาค)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามคำพิพากษาศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ดังกล่าวกลับหลักคำพิพากษาศาลฎีกาซึ่งเคยวินิจฉัยว่าโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรหากศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์แล้วถือว่าเป็นที่พอใจของโจทก์โจทก์จะไม่อุทธรณ์อีกนัยหนึ่งคือโจทก์อุทธรณ์ไม่ได้ถือว่าข้อหารับของโจรยุติเมื่อจำเลยอุทธรณ์หรือฎีกาคงมีปัญหาในชั้นอุทธรณ์หรือฎีกาเพียงว่าจำเลยกระทำความผิดฐานลักทรัพย์หรือไม่เท่านั้นหากศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาพิพากษาว่าจำเลยกระทำความผิดฐานรับของโจรจะไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาคำพิพากษาที่วินิจฉัยทำนองดังกล่าวได้แก่คำพิพากษาศาลฎีกาที่2124/2520,คำพิพากษาศาลฎีกาที่2710/2525,คำพิพากษาศาลฎีกาที่1446/2527คำพิพากษาศาลฎีกาที่2546/2527,คำพิพากษาศาลฎีกาที่3117/2528,คำพิพากษาศาลฎีกาที่4048/2529 คำพิพากษาศาลฎีกาที่2128/2520โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรไก่ของกลางศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานลักทรัพย์ส่วนข้อหาฐานรับของโจรให้ยกจำเลยอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องในความผิดฐานลักทรัพย์ศาลอุทธรณ์ตั้งประเด็นวินิจฉัยว่าจำเลยรับของโจรไก่ของกลางหรือไม่แล้วพิพากษากลับให้ยกฟ้องหาได้วินิจฉัยถึงความผิดฐานลักทรัพย์ตามอุทธรณ์ของจำเลยไม่ดังนั้นเป็นการวินิจฉัยนอกฟ้องอุทธรณ์จำเป็นที่จะต้องย้อนสำนวนเนื่องจากศาลอุทธรณ์มิได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามกระบวนพิจารณาและเพื่อให้การวินิจฉัยความผิดของจำเลยเป็นไปตามลำดับศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา208(2),225ศาลฎีกาพิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาอุทธรณ์ของจำเลยใหม่ตามรูปคดี คำพิพากษาศาลฎีกาที่2710/2525โจทก์ฟ้องข้อหาลักทรัพย์หรือรับของโจรศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยในข้อหาลักทรัพย์โจทก์ไม่อุทธรณ์ต้องถือว่าข้อหารับของโจรยุติไปแล้วแม้จำเลยจะอุทธรณ์ในข้อหารับของโจรว่าเป็นฟ้องซ้ำลงโทษในข้อหานี้อีกไม่ได้ก็ไม่มีประโยชน์แก่คดีแต่อย่างใดเพราะศาลชั้นต้นไม่ได้ลงโทษจำเลยในข้อหานี้อยู่แล้วจึงไม่ชอบที่ศาลอุทธรณ์จะรับวินิจฉัยข้ออุทธรณ์ดังกล่าวเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยไม่มีความผิดในข้อหาลักทรัพย์แล้วโจทก์ย่อมฎีกาได้เฉพาะในข้อหาลักทรัพย์เท่านั้นจะฎีกาในข้อหารับของโจรอีกไม่ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่1446/2527คดีที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยในข้อหาลักทรัพย์หรือรับของโจรฐานใดฐานหนึ่งศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ทุกข้อหาโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยในข้อหาลักทรัพย์จำเลยฎีกาโจทก์มิได้ฎีกาดังนี้ถือว่าข้อหารับของโจรยุติไปแล้วตั้งแต่ศาลอุทธรณ์ในชั้นฎีกาคดีคงมีปัญหาว่าจำเลยกระทำผิดฐานลักทรัพย์เท่านั้นเมื่อศาลฎีกาเห็นว่าพยานหลักฐานโจทก์ยังฟังลงโทษจำเลยในข้อหาลักทรัพย์ไม่ได้ต้องพิพากษายกฟ้องตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่2546/2527โจทก์ฟ้องข้อหาลักทรัพย์หรือรับของโจรศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ย่อมถือได้ว่ายกฟ้องในข้อหารับของโจรเมื่อโจทก์ไม่อุทธรณ์ต้องถือว่าข้อหารับของโจรได้ยุติไปแล้วและเมื่อจำเลยอุทธรณ์ปัญหาวินิจฉัยในชั้นอุทธรณ์คงมีเพียงว่าจำเลยกระทำผิดฐานลักทรัพย์หรือไม่การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยกระทำผิดฐานรับของโจรจึงไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาแต่ถือได้ว่าศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องในข้อหาลักทรัพย์ด้วยโจทก์จึงมีสิทธิฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ได้แต่ที่จำเลยฎีกาขอให้แก่คำพิพากษาศาลอุทธรณ์โดยยกฟ้องโจทก์นั้นย่อมมีความหมายว่าขอให้ศาลฎีกายกฟ้องโจทก์ศาลอุทธรณ์โดยยกฟ้องโจทก์นั้นย่อมมีความหมายว่าขอให้ศาลฎีกายกฟ้องโจทก์ในข้อหารับของโจรซึ่งยุติไปแล้วตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัย คำพิพากษาศาลฎีกาที่3117/2528โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่1และจำเลยที่2มีความผิดฐานลักทรัพย์จึงมีผลเป็นว่าศาลชั้นต้นได้ยกฟ้องในข้อหารับของโจรแล้วซึ่งโจทก์มิได้อุทธรณ์จึงต้องถือว่าข้อหารับของโจรเฉพาะจำเลยที่1และที่2ยุติไปแล้วตั้งแต่ศาลชั้นต้นเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยที่1และที่2ไม่มีความผิดฐานลักทรัพย์โจทก์ย่อมฎีกาได้เฉพาะข้อหาลักทรัพย์เท่านั้นจะฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่1,ที่2ในข้อหารับของโจรซึ่งได้ยุติไปแล้วนั้นอีกไม่ได้ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย คำพิพากษาศาลฎีกาที่4048/2529โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่1มีความผิดฐานลักทรัพย์เมื่อโจทก์ไม่อุทธรณ์ต้องถือว่าข้อหาฐานรับของโจรเฉพาะจำเลยที่1ยุติไปแล้วจำเลยที่1อุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องในข้อหาลักทรัพย์ประเด็นที่ศาลอุทธรณ์ต้องวินิจฉัยคือจำเลยที่1กระทำผิดฐานลักทรัพย์หรือไม่การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยที่1ฐานรับของโจรจึงไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่1ฐานลักทรัพย์ได้ศาลฎีกาวินิจฉัยความผิดฐานลักทรัพย์โดยไม่ย้อนสำนวนไปยังศาลอุทธรณ์ อย่างไรก็ตามได้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ได้วินิจฉัยทำนองเดียวกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่1610/2539ประชุมใหญ่ได้แก่คำพิพากษาศาลฎีกาที่432/2514,คำพิพากษาศาลฎีกาที่1109/2527,คำพิพากษาศาลฎีกาที่3483/2534,คำพิพากษาศาลฎีกาที่3773/2536 คำพิพากษาศาลฎีกาที่432/2515ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรมาด้วยกันสองฐานศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ยกข้อหารับของโจรแม้จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ว่าไม่ได้กระทำผิดเมื่อศาลอุทธรณ์พิจารณาเห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นเพียงความผิดฐานรับของโจรซึ่งมีอัตราโทษที่จะลงเบากว่าความผิดฐานลักทรัพย์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยในความผิดฐานรับของโจรได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่1109/2527โจทก์ฟ้องว่าจำเลยร่วมกับพวกเข้าไปลักทรัพย์ในบริเวณบ้านของผู้เสียหายขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา335ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาดังนี้หากศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยกระทำความผิดตามฟ้องแต่ฟังได้ว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้องมีคนร้ายลักเอาทรัพย์ของผู้เสียหายไปและต่อมายึดทรัพย์นั้นได้ในบริเวณบ้านของจำเลยโดยจำเลยช่วยซ่อนเร้นและรับเอาไว้ซึ่งทรัพย์ของผู้เสียหายโดยรู้อยู่ว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำผิดฐานลักทรัพย์อันเป็นความผิดฐานรับของโจรแล้วศาลฎีกาลงโทษจำเลยฐานรับของโจรได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคสามซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา5แห่งพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา(ฉบับที่10)พ.ศ.2522 คำพิพากษาศาลฎีกาที่3483/2534โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษฐานลักทรัพย์รับของโจรศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยฐานรับของโจรจำเลยฎีกาว่าจำเลยมิได้กระทำความผิดฐานรับของโจรศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยเป็นคนร้ายที่กระทำความผิดเข้าองค์ประกอบฐานลักทรัพย์ศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา334ประกอบด้วยมาตรา336ทวิแต่ให้กำหนดโทษคงเดิมได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคสาม คำพิพากษาศาลฎีกาที่3773/2536โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดฐานลักทรัพย์แต่ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยกระทำความผิดฐานรับของโจรข้อแตกต่างดังกล่าวมิใช่สาระสำคัญเมื่อจำเลยมิได้หลงต่อสู้จึงลงโทษจำเลยฐานรับของโจรได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคสาม จะเห็นว่าแนวทางคำพิพากษาในปัจจุบันศาลจะนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคสามมาปรับเพื่อลงโทษผู้กระทำความผิดทั้งนี้เพราะเหตุว่าหากศาลเคร่งครัดในกฎหมายวิธีพิจารณาความมากเกินไปโดยถือว่าข้อเท็จจริงในอีกข้อหาหนึ่งฟังเป็นยุติทั้งที่เคยว่ากันมาแล้วเพียงแต่ศาลล่างเห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดข้อหาหนึ่งเท่านั้นเมื่อศาลสูงเห็นว่าจำเลยกระทำความผิดจริงแต่เป็นอีกข้อหาหนึ่งแล้วลงโทษจำเลยไม่ได้ทั้งที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคสามบัญญัติว่าความผิดลักษณะดังกล่าวถือว่าไม่แตกต่างในข้อสาระสำคัญ การที่ศาลต้องปล่อยผู้กระทำความผิดนอกจากความเสียหายจะเกิดแก่รัฐแล้วประชาชนผู้บริสุทธิ์ก็จะเกิดแต่ความเดือดร้อนเพราะกฎหมายไปคุ้มครองผู้กระทำความผิดคำพิพากษาศาลฎีกาที่1610/2539ประชุมใหญ่จึงถือเป็นบรรทัดฐานต่อไป ?จรูญนาคเสน?คำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ขอให้ ลงโทษ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,335, 357จำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ฐาน ใช้ ให้ ผู้อื่นกระทำ ความผิด ฐาน ลักทรัพย์ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(1)(8)ประกอบ มาตรา 84 ยกฟ้อง ฐาน รับของโจรจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พยานหลักฐาน โจทก์ ที่ สืบ มา ฟัง ไม่ได้ ว่าจำเลย เป็น ผู้ใช้ ให้ นาย วีรวัฒน์ กระทำผิด ฐาน ลักทรัพย์ ของ ผู้เสียหาย ฎีกา โจทก์ ข้อ นี้ ฟังไม่ขึ้น แต่ ได้ความ จาก นาย วีรวัฒน์ เบิกความ ว่า จำเลย เคย สอบถาม นาย วีรวัฒน์ ว่า มี พระไหม ให้ ไป เอา ของ ผู้เสียหาย มา จะ นำ ไป ขาย ให้ และ ที่ จำเลย พา นาย วีรวัฒน์ ไป พบ นาย สุพจน์ และ ให้ นาย สุพจน์ นำ พระเครื่อง เลี่ยม ทองคำ 2 องค์ ที่ จำเลย ลัก มา ไป ขาย อีก ทั้ง จำเลย เป็น ผู้รับเงิน จาก นาย สุพจน์ จำนวน 5,000 บาท แทน นาย วีรวัฒน์ ซึ่ง ใน เวลา ต่อมา จำเลย ก็ นำ เงิน จำนวน นี้ ไป ให้ แก่ นาย วีรวัฒน์ จึง เป็น การ ช่วย จำหน่าย ช่วย พา เอาไป เสีย โดย รู้ ว่า พระเครื่อง เลี่ยม ทองคำ ดังกล่าว เป็น ทรัพย์ ซึ่ง ได้ มาจาก การกระทำความผิด ฐาน ลักทรัพย์ การกระทำ ของ จำเลย จึง เป็น ความผิด ฐาน รับของโจรมี ปัญหา ที่ ต้อง วินิจฉัย ประการ สุดท้าย ว่า ศาลฎีกา จะ พิพากษา ลงโทษจำเลย ฐาน รับของโจร ได้ หรือไม่ ปัญหา ดังกล่าว ศาลฎีกา โดย มติ ที่ที่ ประชุมใหญ่ เห็นว่า แม้ ข้อเท็จจริง ดังกล่าว ที่ ปรากฏ ใน การ พิจารณาจะ ต่างกัน ระหว่าง การกระทำ ความผิด ฐาน ลักทรัพย์ และ รับของโจร ก็ก็ ไม่ ถือว่า ต่างกัน ใน ข้อ สาระสำคัญ และ จำเลย ก็ มิได้ หลงต่อสู้ทั้ง ข้อเท็จจริง ดังกล่าว ศาลล่าง ทั้ง สอง ก็ ได้ ยกขึ้น ว่ากล่าว กันมา แล้ว เพียงแต่ ปรับ บท ฐาน ความผิด ต่างกัน เท่านั้น ศาลฎีกา มีอำนาจลงโทษ จำเลย ใน ความผิด ฐาน รับของโจร ตาม ข้อเท็จจริง ที่ ได้ความ ได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสามไม่ ถือว่า พิพากษา เกินคำขอ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษายก ฟ้อง นั้นศาลฎีกา ไม่เห็น พ้อง ด้วย "พิพากษากลับ ว่า จำเลย มี ความผิด ฐาน รับของโจร ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 357 วรรคหนึ่ง จำเลย อายุ ไม่เกิน 17 ปี ลด มาตรา ส่วน โทษให้ กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ให้ จำคุก 9 เดือนคำเบิกความ ของ จำเลย เป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา อยู่ บ้างมีเหตุ บรรเทา โทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษ ให้ อีกหนึ่ง ใน สาม คง จำคุก 6 เดือน จำเลย เป็น นักเรียน และ ไม่ ปรากฎ ว่าเคย ได้รับ โทษ จำคุก มา ก่อน อีก ทั้ง จำเลย ไม่ได้ ประโยชน์ จาก การกระทำความผิด เห็นสมควร ให้ โอกาส จำเลย ได้ กลับ ประพฤติ ตน เป็น คนดี ต่อไปจึง ให้ รอการลงโทษ จำคุก ให้ แก่ จำเลย ไว้ มี กำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 ข้อหา และ คำขอ อื่น นอกจาก นี้ ให้ยก ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1610/2539พนักงานอัยการจังหวัดเพชรบูรณ์โจทก์นาย อนันต์ ศรีเฉลียวหรือศรีเฉียงจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคแรก, ม. 192 วรรคสาม, ม. 225โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐาน ลักทรัพย์หรือ รับของโจรศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานใช้ให้ผู้อื่นกระทำผิดฐานลักทรัพย์ยกฟ้องฐานรับของโจรจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบฟังไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้ใช้ให้ผู้อื่นกระทำผิดฐานลักทรัพย์แต่การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานรับของโจรดังนี้แม้ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาจะต่างกันระหว่างการกระทำผิดฐานลักทรัพย์และรับของโจรก็ไม่ถือว่าต่างกันในสาระสำคัญและจำเลยก็มิได้หลงต่อสู้ทั้งข้อเท็จจริงดังกล่าวศาลล่างทั้งสองก็ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วเพียงแต่ปรับบทฐานความผิดต่างกันเท่านั้นศาลฎีกาย่อมมีอำนาจลงโทษจำเลยในความผิดฐาน รับของโจรตามข้อเท็จจริงที่ได้ความได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคสามไม่ถือว่าพิพากษาเกินคำขอโจทก์ ฟ้อง ขอให้ ลงโทษ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,335, 357จำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ฐาน ใช้ ให้ ผู้อื่นกระทำ ความผิด ฐาน ลักทรัพย์ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(1)(8)ประกอบ มาตรา 84 ยกฟ้อง ฐาน รับของโจรจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พยานหลักฐาน โจทก์ ที่ สืบ มา ฟัง ไม่ได้ ว่าจำเลย เป็น ผู้ใช้ ให้ นาย วีรวัฒน์ กระทำผิด ฐาน ลักทรัพย์ ของ ผู้เสียหาย ฎีกา โจทก์ ข้อ นี้ ฟังไม่ขึ้น แต่ ได้ความ จาก นาย วีรวัฒน์ เบิกความ ว่า จำเลย เคย สอบถาม นาย วีรวัฒน์ ว่า มี พระไหม ให้ ไป เอา ของ ผู้เสียหาย มา จะ นำ ไป ขาย ให้ และ ที่ จำเลย พา นาย วีรวัฒน์ ไป พบ นาย สุพจน์ และ ให้ นาย สุพจน์ นำ พระเครื่อง เลี่ยม ทองคำ 2 องค์ ที่ จำเลย ลัก มา ไป ขาย อีก ทั้ง จำเลย เป็น ผู้รับเงิน จาก นาย สุพจน์ จำนวน 5,000 บาท แทน นาย วีรวัฒน์ ซึ่ง ใน เวลา ต่อมา จำเลย ก็ นำ เงิน จำนวน นี้ ไป ให้ แก่ นาย วีรวัฒน์ จึง เป็น การ ช่วย จำหน่าย ช่วย พา เอาไป เสีย โดย รู้ ว่า พระเครื่อง เลี่ยม ทองคำ ดังกล่าว เป็น ทรัพย์ ซึ่ง ได้ มาจาก การกระทำความผิด ฐาน ลักทรัพย์ การกระทำ ของ จำเลย จึง เป็น ความผิด ฐาน รับของโจรมี ปัญหา ที่ ต้อง วินิจฉัย ประการ สุดท้าย ว่า ศาลฎีกา จะ พิพากษา ลงโทษจำเลย ฐาน รับของโจร ได้ หรือไม่ ปัญหา ดังกล่าว ศาลฎีกา โดย มติ ที่ที่ ประชุมใหญ่ เห็นว่า แม้ ข้อเท็จจริง ดังกล่าว ที่ ปรากฏ ใน การ พิจารณาจะ ต่างกัน ระหว่าง การกระทำ ความผิด ฐาน ลักทรัพย์ และ รับของโจร ก็ก็ ไม่ ถือว่า ต่างกัน ใน ข้อ สาระสำคัญ และ จำเลย ก็ มิได้ หลงต่อสู้ทั้ง ข้อเท็จจริง ดังกล่าว ศาลล่าง ทั้ง สอง ก็ ได้ ยกขึ้น ว่ากล่าว กันมา แล้ว เพียงแต่ ปรับ บท ฐาน ความผิด ต่างกัน เท่านั้น ศาลฎีกา มีอำนาจลงโทษ จำเลย ใน ความผิด ฐาน รับของโจร ตาม ข้อเท็จจริง ที่ ได้ความ ได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสามไม่ ถือว่า พิพากษา เกินคำขอ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษายก ฟ้อง นั้นศาลฎีกา ไม่เห็น พ้อง ด้วย "พิพากษากลับ ว่า จำเลย มี ความผิด ฐาน รับของโจร ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 357 วรรคหนึ่ง จำเลย อายุ ไม่เกิน 17 ปี ลด มาตรา ส่วน โทษให้ กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ให้ จำคุก 9 เดือนคำเบิกความ ของ จำเลย เป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา อยู่ บ้างมีเหตุ บรรเทา โทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษ ให้ อีกหนึ่ง ใน สาม คง จำคุก 6 เดือน จำเลย เป็น นักเรียน และ ไม่ ปรากฎ ว่าเคย ได้รับ โทษ จำคุก มา ก่อน อีก ทั้ง จำเลย ไม่ได้ ประโยชน์ จาก การกระทำความผิด เห็นสมควร ให้ โอกาส จำเลย ได้ กลับ ประพฤติ ตน เป็น คนดี ต่อไปจึง ให้ รอการลงโทษ จำคุก ให้ แก่ จำเลย ไว้ มี กำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 ข้อหา และ คำขอ อื่น นอกจาก นี้ ให้ยก(วุฒิ คราวุฒิ-มงคล สระฏัน-อธิราช มณีภาค)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามคำพิพากษาศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ดังกล่าวกลับหลักคำพิพากษาศาลฎีกาซึ่งเคยวินิจฉัยว่าโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรหากศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์แล้วถือว่าเป็นที่พอใจของโจทก์โจทก์จะไม่อุทธรณ์อีกนัยหนึ่งคือโจทก์อุทธรณ์ไม่ได้ถือว่าข้อหารับของโจรยุติเมื่อจำเลยอุทธรณ์หรือฎีกาคงมีปัญหาในชั้นอุทธรณ์หรือฎีกาเพียงว่าจำเลยกระทำความผิดฐานลักทรัพย์หรือไม่เท่านั้นหากศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาพิพากษาว่าจำเลยกระทำความผิดฐานรับของโจรจะไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาคำพิพากษาที่วินิจฉัยทำนองดังกล่าวได้แก่คำพิพากษาศาลฎีกาที่2124/2520,คำพิพากษาศาลฎีกาที่2710/2525,คำพิพากษาศาลฎีกาที่1446/2527คำพิพากษาศาลฎีกาที่2546/2527,คำพิพากษาศาลฎีกาที่3117/2528,คำพิพากษาศาลฎีกาที่4048/2529 คำพิพากษาศาลฎีกาที่2128/2520โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรไก่ของกลางศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานลักทรัพย์ส่วนข้อหาฐานรับของโจรให้ยกจำเลยอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องในความผิดฐานลักทรัพย์ศาลอุทธรณ์ตั้งประเด็นวินิจฉัยว่าจำเลยรับของโจรไก่ของกลางหรือไม่แล้วพิพากษากลับให้ยกฟ้องหาได้วินิจฉัยถึงความผิดฐานลักทรัพย์ตามอุทธรณ์ของจำเลยไม่ดังนั้นเป็นการวินิจฉัยนอกฟ้องอุทธรณ์จำเป็นที่จะต้องย้อนสำนวนเนื่องจากศาลอุทธรณ์มิได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามกระบวนพิจารณาและเพื่อให้การวินิจฉัยความผิดของจำเลยเป็นไปตามลำดับศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา208(2),225ศาลฎีกาพิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาอุทธรณ์ของจำเลยใหม่ตามรูปคดี คำพิพากษาศาลฎีกาที่2710/2525โจทก์ฟ้องข้อหาลักทรัพย์หรือรับของโจรศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยในข้อหาลักทรัพย์โจทก์ไม่อุทธรณ์ต้องถือว่าข้อหารับของโจรยุติไปแล้วแม้จำเลยจะอุทธรณ์ในข้อหารับของโจรว่าเป็นฟ้องซ้ำลงโทษในข้อหานี้อีกไม่ได้ก็ไม่มีประโยชน์แก่คดีแต่อย่างใดเพราะศาลชั้นต้นไม่ได้ลงโทษจำเลยในข้อหานี้อยู่แล้วจึงไม่ชอบที่ศาลอุทธรณ์จะรับวินิจฉัยข้ออุทธรณ์ดังกล่าวเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยไม่มีความผิดในข้อหาลักทรัพย์แล้วโจทก์ย่อมฎีกาได้เฉพาะในข้อหาลักทรัพย์เท่านั้นจะฎีกาในข้อหารับของโจรอีกไม่ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่1446/2527คดีที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยในข้อหาลักทรัพย์หรือรับของโจรฐานใดฐานหนึ่งศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ทุกข้อหาโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยในข้อหาลักทรัพย์จำเลยฎีกาโจทก์มิได้ฎีกาดังนี้ถือว่าข้อหารับของโจรยุติไปแล้วตั้งแต่ศาลอุทธรณ์ในชั้นฎีกาคดีคงมีปัญหาว่าจำเลยกระทำผิดฐานลักทรัพย์เท่านั้นเมื่อศาลฎีกาเห็นว่าพยานหลักฐานโจทก์ยังฟังลงโทษจำเลยในข้อหาลักทรัพย์ไม่ได้ต้องพิพากษายกฟ้องตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่2546/2527โจทก์ฟ้องข้อหาลักทรัพย์หรือรับของโจรศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ย่อมถือได้ว่ายกฟ้องในข้อหารับของโจรเมื่อโจทก์ไม่อุทธรณ์ต้องถือว่าข้อหารับของโจรได้ยุติไปแล้วและเมื่อจำเลยอุทธรณ์ปัญหาวินิจฉัยในชั้นอุทธรณ์คงมีเพียงว่าจำเลยกระทำผิดฐานลักทรัพย์หรือไม่การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยกระทำผิดฐานรับของโจรจึงไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาแต่ถือได้ว่าศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องในข้อหาลักทรัพย์ด้วยโจทก์จึงมีสิทธิฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ได้แต่ที่จำเลยฎีกาขอให้แก่คำพิพากษาศาลอุทธรณ์โดยยกฟ้องโจทก์นั้นย่อมมีความหมายว่าขอให้ศาลฎีกายกฟ้องโจทก์ศาลอุทธรณ์โดยยกฟ้องโจทก์นั้นย่อมมีความหมายว่าขอให้ศาลฎีกายกฟ้องโจทก์ในข้อหารับของโจรซึ่งยุติไปแล้วตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัย คำพิพากษาศาลฎีกาที่3117/2528โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่1และจำเลยที่2มีความผิดฐานลักทรัพย์จึงมีผลเป็นว่าศาลชั้นต้นได้ยกฟ้องในข้อหารับของโจรแล้วซึ่งโจทก์มิได้อุทธรณ์จึงต้องถือว่าข้อหารับของโจรเฉพาะจำเลยที่1และที่2ยุติไปแล้วตั้งแต่ศาลชั้นต้นเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยที่1และที่2ไม่มีความผิดฐานลักทรัพย์โจทก์ย่อมฎีกาได้เฉพาะข้อหาลักทรัพย์เท่านั้นจะฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่1,ที่2ในข้อหารับของโจรซึ่งได้ยุติไปแล้วนั้นอีกไม่ได้ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย คำพิพากษาศาลฎีกาที่4048/2529โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่1มีความผิดฐานลักทรัพย์เมื่อโจทก์ไม่อุทธรณ์ต้องถือว่าข้อหาฐานรับของโจรเฉพาะจำเลยที่1ยุติไปแล้วจำเลยที่1อุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องในข้อหาลักทรัพย์ประเด็นที่ศาลอุทธรณ์ต้องวินิจฉัยคือจำเลยที่1กระทำผิดฐานลักทรัพย์หรือไม่การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยที่1ฐานรับของโจรจึงไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่1ฐานลักทรัพย์ได้ศาลฎีกาวินิจฉัยความผิดฐานลักทรัพย์โดยไม่ย้อนสำนวนไปยังศาลอุทธรณ์ อย่างไรก็ตามได้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ได้วินิจฉัยทำนองเดียวกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่1610/2539ประชุมใหญ่ได้แก่คำพิพากษาศาลฎีกาที่432/2514,คำพิพากษาศาลฎีกาที่1109/2527,คำพิพากษาศาลฎีกาที่3483/2534,คำพิพากษาศาลฎีกาที่3773/2536 คำพิพากษาศาลฎีกาที่432/2515ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรมาด้วยกันสองฐานศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ยกข้อหารับของโจรแม้จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ว่าไม่ได้กระทำผิดเมื่อศาลอุทธรณ์พิจารณาเห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นเพียงความผิดฐานรับของโจรซึ่งมีอัตราโทษที่จะลงเบากว่าความผิดฐานลักทรัพย์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยในความผิดฐานรับของโจรได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่1109/2527โจทก์ฟ้องว่าจำเลยร่วมกับพวกเข้าไปลักทรัพย์ในบริเวณบ้านของผู้เสียหายขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา335ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาดังนี้หากศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยกระทำความผิดตามฟ้องแต่ฟังได้ว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้องมีคนร้ายลักเอาทรัพย์ของผู้เสียหายไปและต่อมายึดทรัพย์นั้นได้ในบริเวณบ้านของจำเลยโดยจำเลยช่วยซ่อนเร้นและรับเอาไว้ซึ่งทรัพย์ของผู้เสียหายโดยรู้อยู่ว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำผิดฐานลักทรัพย์อันเป็นความผิดฐานรับของโจรแล้วศาลฎีกาลงโทษจำเลยฐานรับของโจรได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคสามซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา5แห่งพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา(ฉบับที่10)พ.ศ.2522 คำพิพากษาศาลฎีกาที่3483/2534โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษฐานลักทรัพย์รับของโจรศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยฐานรับของโจรจำเลยฎีกาว่าจำเลยมิได้กระทำความผิดฐานรับของโจรศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยเป็นคนร้ายที่กระทำความผิดเข้าองค์ประกอบฐานลักทรัพย์ศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา334ประกอบด้วยมาตรา336ทวิแต่ให้กำหนดโทษคงเดิมได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคสาม คำพิพากษาศาลฎีกาที่3773/2536โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดฐานลักทรัพย์แต่ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยกระทำความผิดฐานรับของโจรข้อแตกต่างดังกล่าวมิใช่สาระสำคัญเมื่อจำเลยมิได้หลงต่อสู้จึงลงโทษจำเลยฐานรับของโจรได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคสาม จะเห็นว่าแนวทางคำพิพากษาในปัจจุบันศาลจะนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคสามมาปรับเพื่อลงโทษผู้กระทำความผิดทั้งนี้เพราะเหตุว่าหากศาลเคร่งครัดในกฎหมายวิธีพิจารณาความมากเกินไปโดยถือว่าข้อเท็จจริงในอีกข้อหาหนึ่งฟังเป็นยุติทั้งที่เคยว่ากันมาแล้วเพียงแต่ศาลล่างเห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดข้อหาหนึ่งเท่านั้นเมื่อศาลสูงเห็นว่าจำเลยกระทำความผิดจริงแต่เป็นอีกข้อหาหนึ่งแล้วลงโทษจำเลยไม่ได้ทั้งที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคสามบัญญัติว่าความผิดลักษณะดังกล่าวถือว่าไม่แตกต่างในข้อสาระสำคัญ การที่ศาลต้องปล่อยผู้กระทำความผิดนอกจากความเสียหายจะเกิดแก่รัฐแล้วประชาชนผู้บริสุทธิ์ก็จะเกิดแต่ความเดือดร้อนเพราะกฎหมายไปคุ้มครองผู้กระทำความผิดคำพิพากษาศาลฎีกาที่1610/2539ประชุมใหญ่จึงถือเป็นบรรทัดฐานต่อไป ?จรูญนาคเสน?