คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 900/2508หลักกฎหมาย: ฟ้องว่า จำเลยที่ 1-2 ฝ่ายหนึ่ง กับผู้ตายอีกฝ่ายหนึ่งร่วมชุลมุนต่อสู้ทำร้ายกันและกันในการต่อสู้กันนี้ จำเลยที่ 1 ใช้มีดฟันผู้ตายถูกที่บริเวณศีรษะโดยมีเจตนาฆ่าให้ตาย ผู้ตายถึงแก่ความตายด้วยบาดแผลนั้นขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288,294ไม่เป็นฟ้องที่ขัดแย้งกัน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 ผู้ที่ชุลมุนต่อสู้กันนั้นต้องมีความผิดทุกคนเว้นแต่แสดงได้ว่าได้กระทำไปเพื่อห้ามการชุลมุนต่อสู้ หรือเพื่อป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 ถ้าปรากฏว่าในพวกที่ชุลมุนกันนั้นบุคคลใดเป็นผู้กระทำให้ตาย อาจมีความผิดฐานฆ่าคนตายตามมาตรา 288 อีกบทหนึ่งต่างหากเพราะมาตรา 294 ไม่ลบล้างความผิดฐานฆ่าคนตายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่ง กับนายสวัสดิ์ สารภีผู้ตายอีกฝ่ายหนึ่ง ได้บังอาจเข้าร่วมชุลมุนต่อสู้ทำร้ายกันและกันและในการต่อสู้กันนี้นายสวัสดิ์ถูกฆ่าตายโดยเจตนา กล่าวคือนายสวัสดิ์ได้ใช้ไม้ตะบองตีจำเลยที่ 1 ถูกบริเวณขาขวาถึงบาดเจ็บจำเลยที่ 2 ใช้มีดตาแววฟันนายสวัสดิ์ แต่ไม่ถูก เพราะนายสวัสดิ์ได้ใช้ไม้ตะบองตีป้องกัน เป็นเหตุให้มีดหลุดจากมือจำเลยที่ 2ทันใดนั้นจำเลยที่ 1 ใช้มีดตาแววฟันนายสวัสดิ์ถูกที่บริเวณศีรษะ โดยมีเจตนาฆ่าให้ตาย นายสวัสดิ์ได้ถึงแก่ความตายด้วยบาดแผลนั้น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 294ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้ ไม่สืบพยาน แล้ววินิจฉัยว่าฟ้องของโจทก์ขัดแย้งกันเอง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์ไม่ขัดแย้งและชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น และให้สืบพยานโจทก์จำเลยต่อไป แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดีจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าเป็นการบรรยายฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายอาญามาตรา 294 กล่าวคือ ในความผิดเข้าร่วมชุลมุนต่อสู้ระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไปและบุคคลหนึ่งบุคคลใดไม่ว่าจะเป็นผู้เข้าร่วมในการนั้นหรือไม่ ถึงแก่ความตาย โดยการกระทำในการชุลมุนต่อสู้นั้นโดยไม่สามารถจะรู้ได้ว่าโดยบุคคลใดทำให้ตายแล้วบุคคลที่ชุลมุนต่อสู้กันนั้นต้องมีความผิดทุกคน เพราะโดยมากมักจะรู้ไม่ได้ว่าใครเป็นผู้ทำให้ตาย เว้นแต่ผู้ที่เข้าร่วมชุลมุนต่อสู้นั้นแสดงได้ว่าได้กระทำไปเพื่อห้ามการชุลมุนหรือเพื่อป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ผู้นั้นไม่ต้องรับโทษ แต่ถ้าปรากฏว่าในพวกที่ชุลมุนกันนั้น บุคคลใดเป็นผู้ได้กระทำให้ตาย บุคคลนั้นยังอาจมีความผิดฐานฆ่าคนตายตามมาตรา 288 อีกบทหนึ่งต่างหาก เพราะมาตรา 294 ไม่ได้ลบล้างความผิดฐานฆ่าคนตาย การที่โจทก์บรรยายการกระทำของจำเลยแต่ละคนก็ประสงค์จะให้ศาลลงโทษตามกฎหมายนั้น ๆ ฉะนั้น ฟ้องของโจทก์จึงไม่ขัดแย้งกันและชอบด้วยกฎหมายดังกล่าว และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5)พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 900/2508อัยการจังหวัดสุรินทร์โจทก์นายบี หมั่นหมาย ที่ 1 นายวาด สุขสงวน ที่ 2จำเลย ป.อ. ม. 294, ม. 288 ป.วิ.อ. ม. 158 (5) ฟ้องว่า จำเลยที่ 1-2 ฝ่ายหนึ่ง กับผู้ตายอีกฝ่ายหนึ่งร่วมชุลมุนต่อสู้ทำร้ายกันและกันในการต่อสู้กันนี้ จำเลยที่ 1 ใช้มีดฟันผู้ตายถูกที่บริเวณศีรษะโดยมีเจตนาฆ่าให้ตาย ผู้ตายถึงแก่ความตายด้วยบาดแผลนั้นขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288,294ไม่เป็นฟ้องที่ขัดแย้งกัน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 ผู้ที่ชุลมุนต่อสู้กันนั้นต้องมีความผิดทุกคนเว้นแต่แสดงได้ว่าได้กระทำไปเพื่อห้ามการชุลมุนต่อสู้ หรือเพื่อป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 ถ้าปรากฏว่าในพวกที่ชุลมุนกันนั้นบุคคลใดเป็นผู้กระทำให้ตาย อาจมีความผิดฐานฆ่าคนตายตามมาตรา 288 อีกบทหนึ่งต่างหากเพราะมาตรา 294 ไม่ลบล้างความผิดฐานฆ่าคนตายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่ง กับนายสวัสดิ์ สารภีผู้ตายอีกฝ่ายหนึ่ง ได้บังอาจเข้าร่วมชุลมุนต่อสู้ทำร้ายกันและกันและในการต่อสู้กันนี้นายสวัสดิ์ถูกฆ่าตายโดยเจตนา กล่าวคือนายสวัสดิ์ได้ใช้ไม้ตะบองตีจำเลยที่ 1 ถูกบริเวณขาขวาถึงบาดเจ็บจำเลยที่ 2 ใช้มีดตาแววฟันนายสวัสดิ์ แต่ไม่ถูก เพราะนายสวัสดิ์ได้ใช้ไม้ตะบองตีป้องกัน เป็นเหตุให้มีดหลุดจากมือจำเลยที่ 2ทันใดนั้นจำเลยที่ 1 ใช้มีดตาแววฟันนายสวัสดิ์ถูกที่บริเวณศีรษะ โดยมีเจตนาฆ่าให้ตาย นายสวัสดิ์ได้ถึงแก่ความตายด้วยบาดแผลนั้น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 294ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้ ไม่สืบพยาน แล้ววินิจฉัยว่าฟ้องของโจทก์ขัดแย้งกันเอง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์ไม่ขัดแย้งและชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น และให้สืบพยานโจทก์จำเลยต่อไป แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดีจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าเป็นการบรรยายฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายอาญามาตรา 294 กล่าวคือ ในความผิดเข้าร่วมชุลมุนต่อสู้ระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไปและบุคคลหนึ่งบุคคลใดไม่ว่าจะเป็นผู้เข้าร่วมในการนั้นหรือไม่ ถึงแก่ความตาย โดยการกระทำในการชุลมุนต่อสู้นั้นโดยไม่สามารถจะรู้ได้ว่าโดยบุคคลใดทำให้ตายแล้วบุคคลที่ชุลมุนต่อสู้กันนั้นต้องมีความผิดทุกคน เพราะโดยมากมักจะรู้ไม่ได้ว่าใครเป็นผู้ทำให้ตาย เว้นแต่ผู้ที่เข้าร่วมชุลมุนต่อสู้นั้นแสดงได้ว่าได้กระทำไปเพื่อห้ามการชุลมุนหรือเพื่อป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ผู้นั้นไม่ต้องรับโทษ แต่ถ้าปรากฏว่าในพวกที่ชุลมุนกันนั้น บุคคลใดเป็นผู้ได้กระทำให้ตาย บุคคลนั้นยังอาจมีความผิดฐานฆ่าคนตายตามมาตรา 288 อีกบทหนึ่งต่างหาก เพราะมาตรา 294 ไม่ได้ลบล้างความผิดฐานฆ่าคนตาย การที่โจทก์บรรยายการกระทำของจำเลยแต่ละคนก็ประสงค์จะให้ศาลลงโทษตามกฎหมายนั้น ๆ ฉะนั้น ฟ้องของโจทก์จึงไม่ขัดแย้งกันและชอบด้วยกฎหมายดังกล่าว และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5)พิพากษายืน(ชิต บุณยประภัศร-คร้าม สิวายะวิโรจน์-บุศย์ ขันธวิทย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่ง กับนายสวัสดิ์ สารภีผู้ตายอีกฝ่ายหนึ่ง ได้บังอาจเข้าร่วมชุลมุนต่อสู้ทำร้ายกันและกันและในการต่อสู้กันนี้นายสวัสดิ์ถูกฆ่าตายโดยเจตนา กล่าวคือนายสวัสดิ์ได้ใช้ไม้ตะบองตีจำเลยที่ 1 ถูกบริเวณขาขวาถึงบาดเจ็บจำเลยที่ 2 ใช้มีดตาแววฟันนายสวัสดิ์ แต่ไม่ถูก เพราะนายสวัสดิ์ได้ใช้ไม้ตะบองตีป้องกัน เป็นเหตุให้มีดหลุดจากมือจำเลยที่ 2ทันใดนั้นจำเลยที่ 1 ใช้มีดตาแววฟันนายสวัสดิ์ถูกที่บริเวณศีรษะ โดยมีเจตนาฆ่าให้ตาย นายสวัสดิ์ได้ถึงแก่ความตายด้วยบาดแผลนั้น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 294ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้ ไม่สืบพยาน แล้ววินิจฉัยว่าฟ้องของโจทก์ขัดแย้งกันเอง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์ไม่ขัดแย้งและชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น และให้สืบพยานโจทก์จำเลยต่อไป แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดีจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าเป็นการบรรยายฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายอาญามาตรา 294 กล่าวคือ ในความผิดเข้าร่วมชุลมุนต่อสู้ระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไปและบุคคลหนึ่งบุคคลใดไม่ว่าจะเป็นผู้เข้าร่วมในการนั้นหรือไม่ ถึงแก่ความตาย โดยการกระทำในการชุลมุนต่อสู้นั้นโดยไม่สามารถจะรู้ได้ว่าโดยบุคคลใดทำให้ตายแล้วบุคคลที่ชุลมุนต่อสู้กันนั้นต้องมีความผิดทุกคน เพราะโดยมากมักจะรู้ไม่ได้ว่าใครเป็นผู้ทำให้ตาย เว้นแต่ผู้ที่เข้าร่วมชุลมุนต่อสู้นั้นแสดงได้ว่าได้กระทำไปเพื่อห้ามการชุลมุนหรือเพื่อป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ผู้นั้นไม่ต้องรับโทษ แต่ถ้าปรากฏว่าในพวกที่ชุลมุนกันนั้น บุคคลใดเป็นผู้ได้กระทำให้ตาย บุคคลนั้นยังอาจมีความผิดฐานฆ่าคนตายตามมาตรา 288 อีกบทหนึ่งต่างหาก เพราะมาตรา 294 ไม่ได้ลบล้างความผิดฐานฆ่าคนตาย การที่โจทก์บรรยายการกระทำของจำเลยแต่ละคนก็ประสงค์จะให้ศาลลงโทษตามกฎหมายนั้น ๆ ฉะนั้น ฟ้องของโจทก์จึงไม่ขัดแย้งกันและชอบด้วยกฎหมายดังกล่าว และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5)พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 900/2508อัยการจังหวัดสุรินทร์โจทก์นายบี หมั่นหมาย ที่ 1 นายวาด สุขสงวน ที่ 2จำเลย ป.อ. ม. 294, ม. 288 ป.วิ.อ. ม. 158 (5) ฟ้องว่า จำเลยที่ 1-2 ฝ่ายหนึ่ง กับผู้ตายอีกฝ่ายหนึ่งร่วมชุลมุนต่อสู้ทำร้ายกันและกันในการต่อสู้กันนี้ จำเลยที่ 1 ใช้มีดฟันผู้ตายถูกที่บริเวณศีรษะโดยมีเจตนาฆ่าให้ตาย ผู้ตายถึงแก่ความตายด้วยบาดแผลนั้นขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288,294ไม่เป็นฟ้องที่ขัดแย้งกัน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 ผู้ที่ชุลมุนต่อสู้กันนั้นต้องมีความผิดทุกคนเว้นแต่แสดงได้ว่าได้กระทำไปเพื่อห้ามการชุลมุนต่อสู้ หรือเพื่อป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 ถ้าปรากฏว่าในพวกที่ชุลมุนกันนั้นบุคคลใดเป็นผู้กระทำให้ตาย อาจมีความผิดฐานฆ่าคนตายตามมาตรา 288 อีกบทหนึ่งต่างหากเพราะมาตรา 294 ไม่ลบล้างความผิดฐานฆ่าคนตายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่ง กับนายสวัสดิ์ สารภีผู้ตายอีกฝ่ายหนึ่ง ได้บังอาจเข้าร่วมชุลมุนต่อสู้ทำร้ายกันและกันและในการต่อสู้กันนี้นายสวัสดิ์ถูกฆ่าตายโดยเจตนา กล่าวคือนายสวัสดิ์ได้ใช้ไม้ตะบองตีจำเลยที่ 1 ถูกบริเวณขาขวาถึงบาดเจ็บจำเลยที่ 2 ใช้มีดตาแววฟันนายสวัสดิ์ แต่ไม่ถูก เพราะนายสวัสดิ์ได้ใช้ไม้ตะบองตีป้องกัน เป็นเหตุให้มีดหลุดจากมือจำเลยที่ 2ทันใดนั้นจำเลยที่ 1 ใช้มีดตาแววฟันนายสวัสดิ์ถูกที่บริเวณศีรษะ โดยมีเจตนาฆ่าให้ตาย นายสวัสดิ์ได้ถึงแก่ความตายด้วยบาดแผลนั้น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 294ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้ ไม่สืบพยาน แล้ววินิจฉัยว่าฟ้องของโจทก์ขัดแย้งกันเอง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์ไม่ขัดแย้งและชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น และให้สืบพยานโจทก์จำเลยต่อไป แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดีจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าเป็นการบรรยายฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายอาญามาตรา 294 กล่าวคือ ในความผิดเข้าร่วมชุลมุนต่อสู้ระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไปและบุคคลหนึ่งบุคคลใดไม่ว่าจะเป็นผู้เข้าร่วมในการนั้นหรือไม่ ถึงแก่ความตาย โดยการกระทำในการชุลมุนต่อสู้นั้นโดยไม่สามารถจะรู้ได้ว่าโดยบุคคลใดทำให้ตายแล้วบุคคลที่ชุลมุนต่อสู้กันนั้นต้องมีความผิดทุกคน เพราะโดยมากมักจะรู้ไม่ได้ว่าใครเป็นผู้ทำให้ตาย เว้นแต่ผู้ที่เข้าร่วมชุลมุนต่อสู้นั้นแสดงได้ว่าได้กระทำไปเพื่อห้ามการชุลมุนหรือเพื่อป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ผู้นั้นไม่ต้องรับโทษ แต่ถ้าปรากฏว่าในพวกที่ชุลมุนกันนั้น บุคคลใดเป็นผู้ได้กระทำให้ตาย บุคคลนั้นยังอาจมีความผิดฐานฆ่าคนตายตามมาตรา 288 อีกบทหนึ่งต่างหาก เพราะมาตรา 294 ไม่ได้ลบล้างความผิดฐานฆ่าคนตาย การที่โจทก์บรรยายการกระทำของจำเลยแต่ละคนก็ประสงค์จะให้ศาลลงโทษตามกฎหมายนั้น ๆ ฉะนั้น ฟ้องของโจทก์จึงไม่ขัดแย้งกันและชอบด้วยกฎหมายดังกล่าว และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5)พิพากษายืน(ชิต บุณยประภัศร-คร้าม สิวายะวิโรจน์-บุศย์ ขันธวิทย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ