คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1917/2522หลักกฎหมาย: ฟ้องโจทก์มีใจความว่า "จำเลยบังอาจมียา ....ซึ่งเป็นยาสิ้นอายุตามที่แสดงไว้ในสลากแล้ว (คือยาเสื่อมคุณภาพ) ไว้ในความครอบครองของจำเลยเพื่อขายและตามบทวิเคราะห์ศัพท์ในมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติยา คำว่า "มีไว้เพื่อขาย" มีความหมายเช่นเดียวกับคำว่า "ขาย" ฟ้องของโจทก์จึงได้ความตรงตามมาตรา 121 วรรคแรกแล้ว และความผิดตามมาตรานี้ (มาตรา 121) ต้องการเพียงเจตนาธรรมดาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59 เท่านั้นเมื่อโจทก์ใช้คำว่า"จำเลยบังอาจ" ก็เป็นการแสดงความหมายอยู่ในตัวว่าจำเลยเจตนากระทำผิดกฎหมายโจทก์หาจำต้องกล่าวในฟ้องว่า จำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นยาเสื่อมคุณภาพไว้ด้วยอีกโจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจมียากรีโซวิน 250 เม็ด ยาท๊อกไมซิน 150 แคปซูล ยายูโรเซ็บ 800 แคปซูล ยาเพ็นนิซิลิน 900 เม็ด ซึ่งเป็นยาสิ้นอายุตามที่แสดงไว้ในสลากแล้วไว้ในความครอบครองของจำเลยเพื่อขาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 ฯลฯจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 มาตรา 4, 72, 75, 121, 126 จำคุก 1 เดือน ปรับ 3,000 บาทลดโทษกึ่งหนึ่งคงจำคุก 15 วัน ปรับ 1,500 บาท โทษจำคุกเปลี่ยนเป็นกักขัง 15 วัน ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ ขอให้ลงโทษตามมาตรา 121 วรรคสองศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 มาตรา 121 บัญญัติว่า "ผู้ใดขายหรือนำหรือสั่งเข้ามาในราชอาณาจักร ซึ่งยาเสื่อมคุณภาพ อันเป็นการฝ่าฝืนมาตรา 72(3) ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินสามพันบาทหรือทั้งจำทั้งปรับถ้าผู้กระทำการตามวรรคหนึ่งกระทำโดยไม่รู้ว่าเป็นยาเสื่อมคุณภาพ ต้องระวางโทษปรับไม่เกินสามพันบาท"เมื่อได้พิจารณาคำฟ้องของโจทก์ซึ่งมีใจความว่า "จำเลยบังอาจมียาซึ่งเป็นยาสิ้นอายุตามที่แสดงไว้ในสลากแล้ว (ยาเสื่อมคุณภาพ) ไว้ในความครอบครองเพื่อขาย" แล้วจะเห็นได้ว่าข้อความ "มีไว้เพื่อขาย" มีความหมายเช่นเดียวกับคำว่า "ขาย" ตามบทวิเคราะห์ศัพท์ในมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 ฉะนั้น ตามคำฟ้องของโจทก์ดังกล่าวจึงได้ความตรงตามมาตรา 121 วรรคแรก แล้ว ซึ่งความผิดตามมาตรานี้ต้องการเพียงเจตนาธรรมดาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59 เท่านั้น เมื่อโจทก์ใช้คำว่า"บังอาจ" ก็เป็นการแสดงความหมายอยู่ในตัวว่าจำเลยเจตนากระทำผิดกฎหมาย โจทก์หาจำต้องกล่าวในคำฟ้องว่า จำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นยาเสื่อมคุณภาพดังที่จำเลยฎีกาขึ้นมาไม่ เมื่อจำเลยรับสารภาพตามฟ้องก็ย่อมลงโทษจำเลยได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1917/2522พนักงานอัยการประจำศาลแขวงนครศรีธรรมราชโจทก์นายสุขสันต์ เลาหะวลีสันต์จำเลย พ.ร.บ.ยา พ.ศ.2510 ม. 121 ป.อ. ม. 59ฟ้องโจทก์มีใจความว่า "จำเลยบังอาจมียา ....ซึ่งเป็นยาสิ้นอายุตามที่แสดงไว้ในสลากแล้ว (คือยาเสื่อมคุณภาพ) ไว้ในความครอบครองของจำเลยเพื่อขายและตามบทวิเคราะห์ศัพท์ในมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติยา คำว่า "มีไว้เพื่อขาย" มีความหมายเช่นเดียวกับคำว่า "ขาย" ฟ้องของโจทก์จึงได้ความตรงตามมาตรา 121 วรรคแรกแล้ว และความผิดตามมาตรานี้ (มาตรา 121) ต้องการเพียงเจตนาธรรมดาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59 เท่านั้นเมื่อโจทก์ใช้คำว่า"จำเลยบังอาจ" ก็เป็นการแสดงความหมายอยู่ในตัวว่าจำเลยเจตนากระทำผิดกฎหมายโจทก์หาจำต้องกล่าวในฟ้องว่า จำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นยาเสื่อมคุณภาพไว้ด้วยอีกโจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจมียากรีโซวิน 250 เม็ด ยาท๊อกไมซิน 150 แคปซูล ยายูโรเซ็บ 800 แคปซูล ยาเพ็นนิซิลิน 900 เม็ด ซึ่งเป็นยาสิ้นอายุตามที่แสดงไว้ในสลากแล้วไว้ในความครอบครองของจำเลยเพื่อขาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 ฯลฯจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 มาตรา 4, 72, 75, 121, 126 จำคุก 1 เดือน ปรับ 3,000 บาทลดโทษกึ่งหนึ่งคงจำคุก 15 วัน ปรับ 1,500 บาท โทษจำคุกเปลี่ยนเป็นกักขัง 15 วัน ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ ขอให้ลงโทษตามมาตรา 121 วรรคสองศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 มาตรา 121 บัญญัติว่า "ผู้ใดขายหรือนำหรือสั่งเข้ามาในราชอาณาจักร ซึ่งยาเสื่อมคุณภาพ อันเป็นการฝ่าฝืนมาตรา 72(3) ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินสามพันบาทหรือทั้งจำทั้งปรับถ้าผู้กระทำการตามวรรคหนึ่งกระทำโดยไม่รู้ว่าเป็นยาเสื่อมคุณภาพ ต้องระวางโทษปรับไม่เกินสามพันบาท"เมื่อได้พิจารณาคำฟ้องของโจทก์ซึ่งมีใจความว่า "จำเลยบังอาจมียาซึ่งเป็นยาสิ้นอายุตามที่แสดงไว้ในสลากแล้ว (ยาเสื่อมคุณภาพ) ไว้ในความครอบครองเพื่อขาย" แล้วจะเห็นได้ว่าข้อความ "มีไว้เพื่อขาย" มีความหมายเช่นเดียวกับคำว่า "ขาย" ตามบทวิเคราะห์ศัพท์ในมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 ฉะนั้น ตามคำฟ้องของโจทก์ดังกล่าวจึงได้ความตรงตามมาตรา 121 วรรคแรก แล้ว ซึ่งความผิดตามมาตรานี้ต้องการเพียงเจตนาธรรมดาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59 เท่านั้น เมื่อโจทก์ใช้คำว่า"บังอาจ" ก็เป็นการแสดงความหมายอยู่ในตัวว่าจำเลยเจตนากระทำผิดกฎหมาย โจทก์หาจำต้องกล่าวในคำฟ้องว่า จำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นยาเสื่อมคุณภาพดังที่จำเลยฎีกาขึ้นมาไม่ เมื่อจำเลยรับสารภาพตามฟ้องก็ย่อมลงโทษจำเลยได้พิพากษายืน(พิสัณห์ ลีตเวทย์-ขจร หะวานนท์-จรัญ สำเร็จประสงค์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจมียากรีโซวิน 250 เม็ด ยาท๊อกไมซิน 150 แคปซูล ยายูโรเซ็บ 800 แคปซูล ยาเพ็นนิซิลิน 900 เม็ด ซึ่งเป็นยาสิ้นอายุตามที่แสดงไว้ในสลากแล้วไว้ในความครอบครองของจำเลยเพื่อขาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 ฯลฯจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 มาตรา 4, 72, 75, 121, 126 จำคุก 1 เดือน ปรับ 3,000 บาทลดโทษกึ่งหนึ่งคงจำคุก 15 วัน ปรับ 1,500 บาท โทษจำคุกเปลี่ยนเป็นกักขัง 15 วัน ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ ขอให้ลงโทษตามมาตรา 121 วรรคสองศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 มาตรา 121 บัญญัติว่า "ผู้ใดขายหรือนำหรือสั่งเข้ามาในราชอาณาจักร ซึ่งยาเสื่อมคุณภาพ อันเป็นการฝ่าฝืนมาตรา 72(3) ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินสามพันบาทหรือทั้งจำทั้งปรับถ้าผู้กระทำการตามวรรคหนึ่งกระทำโดยไม่รู้ว่าเป็นยาเสื่อมคุณภาพ ต้องระวางโทษปรับไม่เกินสามพันบาท"เมื่อได้พิจารณาคำฟ้องของโจทก์ซึ่งมีใจความว่า "จำเลยบังอาจมียาซึ่งเป็นยาสิ้นอายุตามที่แสดงไว้ในสลากแล้ว (ยาเสื่อมคุณภาพ) ไว้ในความครอบครองเพื่อขาย" แล้วจะเห็นได้ว่าข้อความ "มีไว้เพื่อขาย" มีความหมายเช่นเดียวกับคำว่า "ขาย" ตามบทวิเคราะห์ศัพท์ในมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 ฉะนั้น ตามคำฟ้องของโจทก์ดังกล่าวจึงได้ความตรงตามมาตรา 121 วรรคแรก แล้ว ซึ่งความผิดตามมาตรานี้ต้องการเพียงเจตนาธรรมดาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59 เท่านั้น เมื่อโจทก์ใช้คำว่า"บังอาจ" ก็เป็นการแสดงความหมายอยู่ในตัวว่าจำเลยเจตนากระทำผิดกฎหมาย โจทก์หาจำต้องกล่าวในคำฟ้องว่า จำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นยาเสื่อมคุณภาพดังที่จำเลยฎีกาขึ้นมาไม่ เมื่อจำเลยรับสารภาพตามฟ้องก็ย่อมลงโทษจำเลยได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1917/2522พนักงานอัยการประจำศาลแขวงนครศรีธรรมราชโจทก์นายสุขสันต์ เลาหะวลีสันต์จำเลย พ.ร.บ.ยา พ.ศ.2510 ม. 121 ป.อ. ม. 59ฟ้องโจทก์มีใจความว่า "จำเลยบังอาจมียา ....ซึ่งเป็นยาสิ้นอายุตามที่แสดงไว้ในสลากแล้ว (คือยาเสื่อมคุณภาพ) ไว้ในความครอบครองของจำเลยเพื่อขายและตามบทวิเคราะห์ศัพท์ในมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติยา คำว่า "มีไว้เพื่อขาย" มีความหมายเช่นเดียวกับคำว่า "ขาย" ฟ้องของโจทก์จึงได้ความตรงตามมาตรา 121 วรรคแรกแล้ว และความผิดตามมาตรานี้ (มาตรา 121) ต้องการเพียงเจตนาธรรมดาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59 เท่านั้นเมื่อโจทก์ใช้คำว่า"จำเลยบังอาจ" ก็เป็นการแสดงความหมายอยู่ในตัวว่าจำเลยเจตนากระทำผิดกฎหมายโจทก์หาจำต้องกล่าวในฟ้องว่า จำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นยาเสื่อมคุณภาพไว้ด้วยอีกโจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจมียากรีโซวิน 250 เม็ด ยาท๊อกไมซิน 150 แคปซูล ยายูโรเซ็บ 800 แคปซูล ยาเพ็นนิซิลิน 900 เม็ด ซึ่งเป็นยาสิ้นอายุตามที่แสดงไว้ในสลากแล้วไว้ในความครอบครองของจำเลยเพื่อขาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 ฯลฯจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 มาตรา 4, 72, 75, 121, 126 จำคุก 1 เดือน ปรับ 3,000 บาทลดโทษกึ่งหนึ่งคงจำคุก 15 วัน ปรับ 1,500 บาท โทษจำคุกเปลี่ยนเป็นกักขัง 15 วัน ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ ขอให้ลงโทษตามมาตรา 121 วรรคสองศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 มาตรา 121 บัญญัติว่า "ผู้ใดขายหรือนำหรือสั่งเข้ามาในราชอาณาจักร ซึ่งยาเสื่อมคุณภาพ อันเป็นการฝ่าฝืนมาตรา 72(3) ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินสามพันบาทหรือทั้งจำทั้งปรับถ้าผู้กระทำการตามวรรคหนึ่งกระทำโดยไม่รู้ว่าเป็นยาเสื่อมคุณภาพ ต้องระวางโทษปรับไม่เกินสามพันบาท"เมื่อได้พิจารณาคำฟ้องของโจทก์ซึ่งมีใจความว่า "จำเลยบังอาจมียาซึ่งเป็นยาสิ้นอายุตามที่แสดงไว้ในสลากแล้ว (ยาเสื่อมคุณภาพ) ไว้ในความครอบครองเพื่อขาย" แล้วจะเห็นได้ว่าข้อความ "มีไว้เพื่อขาย" มีความหมายเช่นเดียวกับคำว่า "ขาย" ตามบทวิเคราะห์ศัพท์ในมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 ฉะนั้น ตามคำฟ้องของโจทก์ดังกล่าวจึงได้ความตรงตามมาตรา 121 วรรคแรก แล้ว ซึ่งความผิดตามมาตรานี้ต้องการเพียงเจตนาธรรมดาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59 เท่านั้น เมื่อโจทก์ใช้คำว่า"บังอาจ" ก็เป็นการแสดงความหมายอยู่ในตัวว่าจำเลยเจตนากระทำผิดกฎหมาย โจทก์หาจำต้องกล่าวในคำฟ้องว่า จำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นยาเสื่อมคุณภาพดังที่จำเลยฎีกาขึ้นมาไม่ เมื่อจำเลยรับสารภาพตามฟ้องก็ย่อมลงโทษจำเลยได้พิพากษายืน(พิสัณห์ ลีตเวทย์-ขจร หะวานนท์-จรัญ สำเร็จประสงค์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ