คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1666/2498หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้อุบายหลอกลวงว่าที่ดินเป็นของจำเลยจะจำนองโจทก์โจทก์หลงเชื่อจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้าไป ครั้นต่อมาปรากฏว่าที่ดินมีชื่อบุตรจำเลยเป็นเจ้าของ จำเลยได้หลอกลวงว่าจะขออนุญาตศาลจำนอง ในคำร้องจำเลยอ้างว่าจะเอาเงินไปซื้อที่ดินใหม่และใช้จ่ายการศึกษาของบุตร แต่จำเลยรับกับเจ้าพนักงานศาลว่าเอาไปใช้หนี้ส่วนตัว ศาลจึงยกคำร้อง โจทก์จึงทราบชัดว่าจำเลยมีเจตนาทุจริตฉ้อโกงโจทก์ เช่นนี้ต้องถือว่าโจทก์รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำผิดตั้งแต่วันที่โจทก์รู้ว่าที่ดินมีชื่อบุตรในโฉนด นับจากวันนั้นพ้นสามเดือนโจทก์จึงไปร้องทุกข์ คดีโจทก์จึงขาดอายุความแล้วโจทก์ฟ้องว่าเมื่อเดือนมกราคม 2495 จำเลยใช้อุบายหลอกลวงด้วยความเท็จและปกปิดเหตุการณ์ที่ควรแจ้งให้โจทก์ทราบว่า จะขอจำนองที่ดินพร้อมทั้งตึกเป็นเงิน 400,000 บาท โดยจำเลยอ้างว่าที่ดินและตึกเป็นของจำเลยมีชื่อในโฉนด จำเลยขอรับเงินมัดจำล่วงหน้า200,000 บาท แล้ววันรุ่งขึ้นจะพากันไปทำจำนองต่อเจ้าพนักงานที่ดินโจทก์หลงเชื่อจึงจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้าไป วันรุ่งขึ้นพากันไปที่เจ้าพนักงานที่ดิน ความจริงจึงปรากฏว่าที่ดินและตึกเป็นของบุตรจำเลยมีชื่อในโฉนด เจ้าพนักงานไม่ยอมทำจำนองให้ จำเลยได้หลอกลวงรับรองต่อโจทก์ว่าจะร้องต่อศาลขอจำนองที่ดินและตึกให้แก่โจทก์โจทก์หลงเชื่อจึงยอมผ่อนผันเวลาให้ ต่อมาวันที่ 27 มีนาคม 2495 จำเลยได้ยื่นคำร้องต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางขอทำการจำนองที่ดินและตึกรายนี้กับธนาคารกับขอขายที่ดินอีกแปลงหนึ่งด้วย โดยอ้างว่าจำเอาเงินซื้อที่ใหม่ให้แก่บุตร และเพื่อการศึกษาของบุตร ครั้นเจ้าพนักงานศาลสอบถามจำเลย จำเลยกลับว่าเอาไปใช้หนี้ส่วนตัวของจำเลย ศาลจึงยกคำร้องเสียเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน 2495 โจทก์จึงทราบแน่ชัดว่าจำเลยทุจริตคิดฉ้อโกงโจทก์ จึงร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงานเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2495 แต่เจ้าพนักงานยังไม่จัดการให้ โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ขอให้ลงโทษศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีโจทก์ขาดอายุความพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าตามฟ้องโจทก์ความผิดฐานฉ้อโกงเกิดขึ้นเมื่อโจทก์ได้จ่ายเงินล่วงหน้าให้แก่จำเลย 200,000 บาท ในเดือนมกราคม2495 และถือได้ว่าโจทก์รู้เรื่องความผิดและรู้จักตัวผู้กระทำผิดแล้วในวันรุ่งขึ้นนั้น การผัดของจำเลยว่าจะไปยื่นคำร้องขอจำนองที่ดินแทนบุตรแต่ในที่สุดไม่สามารถจำนองนั้นเป็นเรื่องโจทก์ยินยอมเพื่อมิให้เงินสูญ โจทก์ไปร้องทุกข์วันที่ 22 สิงหาคม 2495 จึงขาดอายุความแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1666/2498นายเลียวไฮจา หรือประเสริฐ เสรฐภักดีโจทก์นายซิ้วเงี๊ยบ หรือเขี๊ยกจิ่น แซ่ฮ้อจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 80, ม. 304โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้อุบายหลอกลวงว่าที่ดินเป็นของจำเลยจะจำนองโจทก์โจทก์หลงเชื่อจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้าไป ครั้นต่อมาปรากฏว่าที่ดินมีชื่อบุตรจำเลยเป็นเจ้าของ จำเลยได้หลอกลวงว่าจะขออนุญาตศาลจำนอง ในคำร้องจำเลยอ้างว่าจะเอาเงินไปซื้อที่ดินใหม่และใช้จ่ายการศึกษาของบุตร แต่จำเลยรับกับเจ้าพนักงานศาลว่าเอาไปใช้หนี้ส่วนตัว ศาลจึงยกคำร้อง โจทก์จึงทราบชัดว่าจำเลยมีเจตนาทุจริตฉ้อโกงโจทก์ เช่นนี้ต้องถือว่าโจทก์รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำผิดตั้งแต่วันที่โจทก์รู้ว่าที่ดินมีชื่อบุตรในโฉนด นับจากวันนั้นพ้นสามเดือนโจทก์จึงไปร้องทุกข์ คดีโจทก์จึงขาดอายุความแล้วโจทก์ฟ้องว่าเมื่อเดือนมกราคม 2495 จำเลยใช้อุบายหลอกลวงด้วยความเท็จและปกปิดเหตุการณ์ที่ควรแจ้งให้โจทก์ทราบว่า จะขอจำนองที่ดินพร้อมทั้งตึกเป็นเงิน 400,000 บาท โดยจำเลยอ้างว่าที่ดินและตึกเป็นของจำเลยมีชื่อในโฉนด จำเลยขอรับเงินมัดจำล่วงหน้า200,000 บาท แล้ววันรุ่งขึ้นจะพากันไปทำจำนองต่อเจ้าพนักงานที่ดินโจทก์หลงเชื่อจึงจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้าไป วันรุ่งขึ้นพากันไปที่เจ้าพนักงานที่ดิน ความจริงจึงปรากฏว่าที่ดินและตึกเป็นของบุตรจำเลยมีชื่อในโฉนด เจ้าพนักงานไม่ยอมทำจำนองให้ จำเลยได้หลอกลวงรับรองต่อโจทก์ว่าจะร้องต่อศาลขอจำนองที่ดินและตึกให้แก่โจทก์โจทก์หลงเชื่อจึงยอมผ่อนผันเวลาให้ ต่อมาวันที่ 27 มีนาคม 2495 จำเลยได้ยื่นคำร้องต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางขอทำการจำนองที่ดินและตึกรายนี้กับธนาคารกับขอขายที่ดินอีกแปลงหนึ่งด้วย โดยอ้างว่าจำเอาเงินซื้อที่ใหม่ให้แก่บุตร และเพื่อการศึกษาของบุตร ครั้นเจ้าพนักงานศาลสอบถามจำเลย จำเลยกลับว่าเอาไปใช้หนี้ส่วนตัวของจำเลย ศาลจึงยกคำร้องเสียเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน 2495 โจทก์จึงทราบแน่ชัดว่าจำเลยทุจริตคิดฉ้อโกงโจทก์ จึงร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงานเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2495 แต่เจ้าพนักงานยังไม่จัดการให้ โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ขอให้ลงโทษศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีโจทก์ขาดอายุความพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าตามฟ้องโจทก์ความผิดฐานฉ้อโกงเกิดขึ้นเมื่อโจทก์ได้จ่ายเงินล่วงหน้าให้แก่จำเลย 200,000 บาท ในเดือนมกราคม2495 และถือได้ว่าโจทก์รู้เรื่องความผิดและรู้จักตัวผู้กระทำผิดแล้วในวันรุ่งขึ้นนั้น การผัดของจำเลยว่าจะไปยื่นคำร้องขอจำนองที่ดินแทนบุตรแต่ในที่สุดไม่สามารถจำนองนั้นเป็นเรื่องโจทก์ยินยอมเพื่อมิให้เงินสูญ โจทก์ไปร้องทุกข์วันที่ 22 สิงหาคม 2495 จึงขาดอายุความแล้ว พิพากษายืน(ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย-ประศาสน์วินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าเมื่อเดือนมกราคม 2495 จำเลยใช้อุบายหลอกลวงด้วยความเท็จและปกปิดเหตุการณ์ที่ควรแจ้งให้โจทก์ทราบว่า จะขอจำนองที่ดินพร้อมทั้งตึกเป็นเงิน 400,000 บาท โดยจำเลยอ้างว่าที่ดินและตึกเป็นของจำเลยมีชื่อในโฉนด จำเลยขอรับเงินมัดจำล่วงหน้า200,000 บาท แล้ววันรุ่งขึ้นจะพากันไปทำจำนองต่อเจ้าพนักงานที่ดินโจทก์หลงเชื่อจึงจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้าไป วันรุ่งขึ้นพากันไปที่เจ้าพนักงานที่ดิน ความจริงจึงปรากฏว่าที่ดินและตึกเป็นของบุตรจำเลยมีชื่อในโฉนด เจ้าพนักงานไม่ยอมทำจำนองให้ จำเลยได้หลอกลวงรับรองต่อโจทก์ว่าจะร้องต่อศาลขอจำนองที่ดินและตึกให้แก่โจทก์โจทก์หลงเชื่อจึงยอมผ่อนผันเวลาให้ ต่อมาวันที่ 27 มีนาคม 2495 จำเลยได้ยื่นคำร้องต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางขอทำการจำนองที่ดินและตึกรายนี้กับธนาคารกับขอขายที่ดินอีกแปลงหนึ่งด้วย โดยอ้างว่าจำเอาเงินซื้อที่ใหม่ให้แก่บุตร และเพื่อการศึกษาของบุตร ครั้นเจ้าพนักงานศาลสอบถามจำเลย จำเลยกลับว่าเอาไปใช้หนี้ส่วนตัวของจำเลย ศาลจึงยกคำร้องเสียเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน 2495 โจทก์จึงทราบแน่ชัดว่าจำเลยทุจริตคิดฉ้อโกงโจทก์ จึงร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงานเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2495 แต่เจ้าพนักงานยังไม่จัดการให้ โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ขอให้ลงโทษศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีโจทก์ขาดอายุความพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าตามฟ้องโจทก์ความผิดฐานฉ้อโกงเกิดขึ้นเมื่อโจทก์ได้จ่ายเงินล่วงหน้าให้แก่จำเลย 200,000 บาท ในเดือนมกราคม2495 และถือได้ว่าโจทก์รู้เรื่องความผิดและรู้จักตัวผู้กระทำผิดแล้วในวันรุ่งขึ้นนั้น การผัดของจำเลยว่าจะไปยื่นคำร้องขอจำนองที่ดินแทนบุตรแต่ในที่สุดไม่สามารถจำนองนั้นเป็นเรื่องโจทก์ยินยอมเพื่อมิให้เงินสูญ โจทก์ไปร้องทุกข์วันที่ 22 สิงหาคม 2495 จึงขาดอายุความแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1666/2498นายเลียวไฮจา หรือประเสริฐ เสรฐภักดีโจทก์นายซิ้วเงี๊ยบ หรือเขี๊ยกจิ่น แซ่ฮ้อจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 80, ม. 304โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้อุบายหลอกลวงว่าที่ดินเป็นของจำเลยจะจำนองโจทก์โจทก์หลงเชื่อจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้าไป ครั้นต่อมาปรากฏว่าที่ดินมีชื่อบุตรจำเลยเป็นเจ้าของ จำเลยได้หลอกลวงว่าจะขออนุญาตศาลจำนอง ในคำร้องจำเลยอ้างว่าจะเอาเงินไปซื้อที่ดินใหม่และใช้จ่ายการศึกษาของบุตร แต่จำเลยรับกับเจ้าพนักงานศาลว่าเอาไปใช้หนี้ส่วนตัว ศาลจึงยกคำร้อง โจทก์จึงทราบชัดว่าจำเลยมีเจตนาทุจริตฉ้อโกงโจทก์ เช่นนี้ต้องถือว่าโจทก์รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำผิดตั้งแต่วันที่โจทก์รู้ว่าที่ดินมีชื่อบุตรในโฉนด นับจากวันนั้นพ้นสามเดือนโจทก์จึงไปร้องทุกข์ คดีโจทก์จึงขาดอายุความแล้วโจทก์ฟ้องว่าเมื่อเดือนมกราคม 2495 จำเลยใช้อุบายหลอกลวงด้วยความเท็จและปกปิดเหตุการณ์ที่ควรแจ้งให้โจทก์ทราบว่า จะขอจำนองที่ดินพร้อมทั้งตึกเป็นเงิน 400,000 บาท โดยจำเลยอ้างว่าที่ดินและตึกเป็นของจำเลยมีชื่อในโฉนด จำเลยขอรับเงินมัดจำล่วงหน้า200,000 บาท แล้ววันรุ่งขึ้นจะพากันไปทำจำนองต่อเจ้าพนักงานที่ดินโจทก์หลงเชื่อจึงจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้าไป วันรุ่งขึ้นพากันไปที่เจ้าพนักงานที่ดิน ความจริงจึงปรากฏว่าที่ดินและตึกเป็นของบุตรจำเลยมีชื่อในโฉนด เจ้าพนักงานไม่ยอมทำจำนองให้ จำเลยได้หลอกลวงรับรองต่อโจทก์ว่าจะร้องต่อศาลขอจำนองที่ดินและตึกให้แก่โจทก์โจทก์หลงเชื่อจึงยอมผ่อนผันเวลาให้ ต่อมาวันที่ 27 มีนาคม 2495 จำเลยได้ยื่นคำร้องต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางขอทำการจำนองที่ดินและตึกรายนี้กับธนาคารกับขอขายที่ดินอีกแปลงหนึ่งด้วย โดยอ้างว่าจำเอาเงินซื้อที่ใหม่ให้แก่บุตร และเพื่อการศึกษาของบุตร ครั้นเจ้าพนักงานศาลสอบถามจำเลย จำเลยกลับว่าเอาไปใช้หนี้ส่วนตัวของจำเลย ศาลจึงยกคำร้องเสียเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน 2495 โจทก์จึงทราบแน่ชัดว่าจำเลยทุจริตคิดฉ้อโกงโจทก์ จึงร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงานเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2495 แต่เจ้าพนักงานยังไม่จัดการให้ โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ขอให้ลงโทษศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีโจทก์ขาดอายุความพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าตามฟ้องโจทก์ความผิดฐานฉ้อโกงเกิดขึ้นเมื่อโจทก์ได้จ่ายเงินล่วงหน้าให้แก่จำเลย 200,000 บาท ในเดือนมกราคม2495 และถือได้ว่าโจทก์รู้เรื่องความผิดและรู้จักตัวผู้กระทำผิดแล้วในวันรุ่งขึ้นนั้น การผัดของจำเลยว่าจะไปยื่นคำร้องขอจำนองที่ดินแทนบุตรแต่ในที่สุดไม่สามารถจำนองนั้นเป็นเรื่องโจทก์ยินยอมเพื่อมิให้เงินสูญ โจทก์ไปร้องทุกข์วันที่ 22 สิงหาคม 2495 จึงขาดอายุความแล้ว พิพากษายืน(ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย-ประศาสน์วินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ