คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 857/2530หลักกฎหมาย: ตาม พระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497มาตรา 3 ความผิดเกิดขึ้นเมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน เมื่อธนาคารที่ปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คมิได้ตั้งอยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดธัญบุรีศาลจังหวัดธัญบุรีจึงไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้แม้จำเลยจะออกเช็คให้โจทก์ในเขตอำเภอธัญบุรี สถานที่ดังกล่าวก็หาใช่สถานที่เกิดเหตุคดีนี้ไม่.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 ศาลจังหวัดธัญบุรีไต่สวนมูลฟ้องแล้ว สั่งว่าคดีมีมูลให้ประทับฟ้องไว้พิจารณา จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ระหว่างนัดสืบพยานโจทก์ จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องว่าคดีไม่อยู่ในเขตอำนาจของศาลจังหวัดธัญบุรี ขอให้ยกฟ้อง ศาลจังหวัดธัญบุรีพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 22บัญญัติไว้ความว่า เมื่อความผิดเกิดขึ้น อ้างหรือเชื่อว่าเกิดขึ้นในเขตอำนาจศาลใด ให้ชำระที่ศาลนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คนั้น ความผิดเกิดขึ้นเมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็ค สถานที่ตั้งของธนาคารที่ปฏิเสธการจ่ายเงินจึงเป็นสถานที่ที่ความผิดเกิดขึ้น เมื่อคดีได้ความตามฟ้องและตามทางพิจารณาชั้นไต่สวนมูลฟ้องคดีนี้ว่า ธนาคารที่ปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คคดีนี้ได้แก่ธนาคารศรีนคร จำกัด สาขาดอนเมือง ซึ่งมิได้ตั้งอยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดธัญบุรี ศาลจังหวัดธัญบุรีจึงไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้ ที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยทั้งสองซื้อต้นสนจากโจทก์ที่ตำบลบึงบาสาม อำเภอหนองเสือจังหวัดปทุมธานี และออกเช็คให้โจทก์ที่ตำบลรังสิต อำเภอธัญบุรีจังหวัดปทุมธานี ถือได้ว่าเป็นสถานที่เกิดเหตุอันตั้งอยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดธัญบุรีนั้น เห็นว่าสถานที่ดังกล่าวหาใช่สถานที่เกิดเหตุคดีนี้ไม่ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ที่ให้ยกฟ้องโจทก์ชอบแล้ว' พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 857/2530นายวันชัย กาญจนโอฬารศิริโจทก์นายบุญลือ ศรีหทัย กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 22 พ.ร.บ.ว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ.2497 ม. 3ตาม พระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497มาตรา 3 ความผิดเกิดขึ้นเมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน เมื่อธนาคารที่ปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คมิได้ตั้งอยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดธัญบุรีศาลจังหวัดธัญบุรีจึงไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้แม้จำเลยจะออกเช็คให้โจทก์ในเขตอำเภอธัญบุรี สถานที่ดังกล่าวก็หาใช่สถานที่เกิดเหตุคดีนี้ไม่.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 ศาลจังหวัดธัญบุรีไต่สวนมูลฟ้องแล้ว สั่งว่าคดีมีมูลให้ประทับฟ้องไว้พิจารณา จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ระหว่างนัดสืบพยานโจทก์ จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องว่าคดีไม่อยู่ในเขตอำนาจของศาลจังหวัดธัญบุรี ขอให้ยกฟ้อง ศาลจังหวัดธัญบุรีพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 22บัญญัติไว้ความว่า เมื่อความผิดเกิดขึ้น อ้างหรือเชื่อว่าเกิดขึ้นในเขตอำนาจศาลใด ให้ชำระที่ศาลนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คนั้น ความผิดเกิดขึ้นเมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็ค สถานที่ตั้งของธนาคารที่ปฏิเสธการจ่ายเงินจึงเป็นสถานที่ที่ความผิดเกิดขึ้น เมื่อคดีได้ความตามฟ้องและตามทางพิจารณาชั้นไต่สวนมูลฟ้องคดีนี้ว่า ธนาคารที่ปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คคดีนี้ได้แก่ธนาคารศรีนคร จำกัด สาขาดอนเมือง ซึ่งมิได้ตั้งอยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดธัญบุรี ศาลจังหวัดธัญบุรีจึงไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้ ที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยทั้งสองซื้อต้นสนจากโจทก์ที่ตำบลบึงบาสาม อำเภอหนองเสือจังหวัดปทุมธานี และออกเช็คให้โจทก์ที่ตำบลรังสิต อำเภอธัญบุรีจังหวัดปทุมธานี ถือได้ว่าเป็นสถานที่เกิดเหตุอันตั้งอยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดธัญบุรีนั้น เห็นว่าสถานที่ดังกล่าวหาใช่สถานที่เกิดเหตุคดีนี้ไม่ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ที่ให้ยกฟ้องโจทก์ชอบแล้ว' พิพากษายืน.(คำนึง อุไรรัตน์-ดุสิต วราโห-สวัสดิ์ รอดเจริญ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุเป็นที่น่าสังเกตว่ามาตรา 22แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ใช้คำว่า "ความผิดเกิด"ความผิดเกิดได้ก็แต่การกระทำหรืองดเว้นการกระทำ คำว่าความผิดเกิดไม่ได้หมายความถึงเฉพาะจุดสุดท้ายอันเป็นขณะที่การกระทำรวมกันครบองค์เป็นความผิดเท่านั้น แต่ที่จริงความผิดเกิดเรื่องย ๆ มาตั้งแต่แรกที่มีการลงมือ ดังนั้นความผิดที่มีการกระทำเป็นส่วน ๆ แต่ละส่วนเกิดในที่ต่างแห่งกัน ย่อมเป็นความผิดที่มีที่เกิดเหตุหลายแห่งได้ไม่ใช่เพียงแห่งที่การกระทำทั้งหมดรวมกันเป็นความผิดขึ้นเท่านั้นในความผิดฐานออกเช็คโดยเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค องค์ประกอบความผิดที่ว่าธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็ค แม้เป็นเงื่อนไขที่เกิดความผิดขึ้นก็จริง แต่ก็เป็นพฤติการณ์ที่เป็นองค์ประกอบอันหนึ่งเท่านั้น ทั้งยังเป็นพฤติการณ์หรือข้อเท็จจริงที่ไม่ใช่การกระทำของผู้ออกเช็ค การกระทำของผู้ออกเช็คคือการสั่งจ่ายเช็คการออกเช็คหรือสั่งจ่ายเช็คจึงเป็นองค์ประกอบภายนอกของความผิดฐานนี้ดังนั้นความผิดย่อมเกิดขึ้นตั้งแต่ออกเช็ค ไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นในวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน ขณะที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเป็นเพียงจุดสุดท้ายที่การกระทำรวมกันครบองค์เป็นความผิดเท่านั้นสถานที่ออกเช็คซึ่งเป็นที่เริ่มต้นการกระทำจึงย่อมเป็นที่เกิดเหตุด้วย มิฉะนั้นพนักงานสอบสวนในท้องที่ ๆ ออกเช็คก็คงจะไม่มีอำนาจสอบสวนซึ่งเรื่องนี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1010/2508 วินิจฉัยว่า"จำเลยออกเช็คเป็นการชำระหนี้ค่าของที่ซื้อจากผู้เสียหาย ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินโดยจำเลยไม่มีเงินในบัญชีพอจ่าย จำเลยออกเช็คนั้นที่โรงงานของผู้เสียหาย ตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา เพราะซื้อขายกันที่นั้น แต่ผู้เสียหายต้องไปเบิกเงินที่ธนาคารที่อำเภอหาดใหญ่ความผิดของจำเลยเป็นการกระทำต่อเนื่องกัน พนักงานสอบสวนอำเภอเมืองสงขลามีอำนาจสอบสวน" ดังนั้น ศาลในเขตที่ออกเช็คก็น่าจะมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีได้ด้วย เพราะถือว่าความผิดได้เกิดในเขตอำนาจเขตอำนาจศาลกับเขตอำนาจสอบสวนในเรื่องนี้จึงไม่น่าจะต่างกัน แม้ในเรื่องอำนาจศาลตามบทบัญญัติในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาจะไม่มีบทบัญญัติที่กล่าวถึงความผิดเกี่ยวเนื่องอย่างเช่นที่บัญญัติไว้ในมาตรา 19 ของเรื่องอำนาจสอบสวนก็ตาม แต่เมื่อพิจารณามาตรา 19นี้โดยถ่องแท้แล้ว จะเห็นได้ว่ามาตราดังกล่าวมุ่งกล่าวถึงในแง่ที่ว่าพนักงานสอบสวนท้องที่ใดเป็นผู้รับผิดชอบในการสอบสวนกันแน่เท่านั้น ไม่ใช่มุ่งให้พนักงานสอบสวนมีเขตอำนาจสอบสวนแตกต่างกับเขตอำนาจพิจารณาของศาล คือมีอำนาจสอบสวนความผิดที่มีการกระทำเกี่ยวเนื่องกับความผิดที่เกิดขึ้นในเขตอำนาจได้ด้วย ดังนั้นหากความผิดที่เกิดขึ้นเกี่ยวเนื่องหลายเขตศาล ศาลในเขตหนึ่งเขตใดที่เกี่ยวข้องย่อมมีอำนาจพิจารณาพิพากษาได้ด้วย แล้วแต่ว่าผู้เสียหายจะฟ้องที่ศาลใด อย่างไรก็ดีเมื่อมีคำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยไว้เช่นในคดีนี้ และยังมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1222/2519ซึ่งวินิจฉัยว่า "เขตอำนาจศาลนั้นแตกต่างกับเขตอำนาจสอบสวน เพราะพนักงานสอบสวนมีอำนาจสอบสวนความผิดที่มีการกระทำเกี่ยวเนื่องกับความผิดที่เกิดขึ้นในเขตอำนาจด้วย" แล้วเช่นนี้ก็คงจะต้องถือตามต่อไป. ทองธารเหลืองเรืองรอง.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 ศาลจังหวัดธัญบุรีไต่สวนมูลฟ้องแล้ว สั่งว่าคดีมีมูลให้ประทับฟ้องไว้พิจารณา จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ระหว่างนัดสืบพยานโจทก์ จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องว่าคดีไม่อยู่ในเขตอำนาจของศาลจังหวัดธัญบุรี ขอให้ยกฟ้อง ศาลจังหวัดธัญบุรีพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 22บัญญัติไว้ความว่า เมื่อความผิดเกิดขึ้น อ้างหรือเชื่อว่าเกิดขึ้นในเขตอำนาจศาลใด ให้ชำระที่ศาลนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คนั้น ความผิดเกิดขึ้นเมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็ค สถานที่ตั้งของธนาคารที่ปฏิเสธการจ่ายเงินจึงเป็นสถานที่ที่ความผิดเกิดขึ้น เมื่อคดีได้ความตามฟ้องและตามทางพิจารณาชั้นไต่สวนมูลฟ้องคดีนี้ว่า ธนาคารที่ปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คคดีนี้ได้แก่ธนาคารศรีนคร จำกัด สาขาดอนเมือง ซึ่งมิได้ตั้งอยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดธัญบุรี ศาลจังหวัดธัญบุรีจึงไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้ ที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยทั้งสองซื้อต้นสนจากโจทก์ที่ตำบลบึงบาสาม อำเภอหนองเสือจังหวัดปทุมธานี และออกเช็คให้โจทก์ที่ตำบลรังสิต อำเภอธัญบุรีจังหวัดปทุมธานี ถือได้ว่าเป็นสถานที่เกิดเหตุอันตั้งอยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดธัญบุรีนั้น เห็นว่าสถานที่ดังกล่าวหาใช่สถานที่เกิดเหตุคดีนี้ไม่ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ที่ให้ยกฟ้องโจทก์ชอบแล้ว' พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 857/2530นายวันชัย กาญจนโอฬารศิริโจทก์นายบุญลือ ศรีหทัย กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 22 พ.ร.บ.ว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ.2497 ม. 3ตาม พระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497มาตรา 3 ความผิดเกิดขึ้นเมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน เมื่อธนาคารที่ปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คมิได้ตั้งอยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดธัญบุรีศาลจังหวัดธัญบุรีจึงไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้แม้จำเลยจะออกเช็คให้โจทก์ในเขตอำเภอธัญบุรี สถานที่ดังกล่าวก็หาใช่สถานที่เกิดเหตุคดีนี้ไม่.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 ศาลจังหวัดธัญบุรีไต่สวนมูลฟ้องแล้ว สั่งว่าคดีมีมูลให้ประทับฟ้องไว้พิจารณา จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ระหว่างนัดสืบพยานโจทก์ จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องว่าคดีไม่อยู่ในเขตอำนาจของศาลจังหวัดธัญบุรี ขอให้ยกฟ้อง ศาลจังหวัดธัญบุรีพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 22บัญญัติไว้ความว่า เมื่อความผิดเกิดขึ้น อ้างหรือเชื่อว่าเกิดขึ้นในเขตอำนาจศาลใด ให้ชำระที่ศาลนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คนั้น ความผิดเกิดขึ้นเมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็ค สถานที่ตั้งของธนาคารที่ปฏิเสธการจ่ายเงินจึงเป็นสถานที่ที่ความผิดเกิดขึ้น เมื่อคดีได้ความตามฟ้องและตามทางพิจารณาชั้นไต่สวนมูลฟ้องคดีนี้ว่า ธนาคารที่ปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คคดีนี้ได้แก่ธนาคารศรีนคร จำกัด สาขาดอนเมือง ซึ่งมิได้ตั้งอยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดธัญบุรี ศาลจังหวัดธัญบุรีจึงไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้ ที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยทั้งสองซื้อต้นสนจากโจทก์ที่ตำบลบึงบาสาม อำเภอหนองเสือจังหวัดปทุมธานี และออกเช็คให้โจทก์ที่ตำบลรังสิต อำเภอธัญบุรีจังหวัดปทุมธานี ถือได้ว่าเป็นสถานที่เกิดเหตุอันตั้งอยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดธัญบุรีนั้น เห็นว่าสถานที่ดังกล่าวหาใช่สถานที่เกิดเหตุคดีนี้ไม่ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ที่ให้ยกฟ้องโจทก์ชอบแล้ว' พิพากษายืน.(คำนึง อุไรรัตน์-ดุสิต วราโห-สวัสดิ์ รอดเจริญ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุเป็นที่น่าสังเกตว่ามาตรา 22แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ใช้คำว่า "ความผิดเกิด"ความผิดเกิดได้ก็แต่การกระทำหรืองดเว้นการกระทำ คำว่าความผิดเกิดไม่ได้หมายความถึงเฉพาะจุดสุดท้ายอันเป็นขณะที่การกระทำรวมกันครบองค์เป็นความผิดเท่านั้น แต่ที่จริงความผิดเกิดเรื่องย ๆ มาตั้งแต่แรกที่มีการลงมือ ดังนั้นความผิดที่มีการกระทำเป็นส่วน ๆ แต่ละส่วนเกิดในที่ต่างแห่งกัน ย่อมเป็นความผิดที่มีที่เกิดเหตุหลายแห่งได้ไม่ใช่เพียงแห่งที่การกระทำทั้งหมดรวมกันเป็นความผิดขึ้นเท่านั้นในความผิดฐานออกเช็คโดยเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค องค์ประกอบความผิดที่ว่าธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็ค แม้เป็นเงื่อนไขที่เกิดความผิดขึ้นก็จริง แต่ก็เป็นพฤติการณ์ที่เป็นองค์ประกอบอันหนึ่งเท่านั้น ทั้งยังเป็นพฤติการณ์หรือข้อเท็จจริงที่ไม่ใช่การกระทำของผู้ออกเช็ค การกระทำของผู้ออกเช็คคือการสั่งจ่ายเช็คการออกเช็คหรือสั่งจ่ายเช็คจึงเป็นองค์ประกอบภายนอกของความผิดฐานนี้ดังนั้นความผิดย่อมเกิดขึ้นตั้งแต่ออกเช็ค ไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นในวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน ขณะที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเป็นเพียงจุดสุดท้ายที่การกระทำรวมกันครบองค์เป็นความผิดเท่านั้นสถานที่ออกเช็คซึ่งเป็นที่เริ่มต้นการกระทำจึงย่อมเป็นที่เกิดเหตุด้วย มิฉะนั้นพนักงานสอบสวนในท้องที่ ๆ ออกเช็คก็คงจะไม่มีอำนาจสอบสวนซึ่งเรื่องนี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1010/2508 วินิจฉัยว่า"จำเลยออกเช็คเป็นการชำระหนี้ค่าของที่ซื้อจากผู้เสียหาย ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินโดยจำเลยไม่มีเงินในบัญชีพอจ่าย จำเลยออกเช็คนั้นที่โรงงานของผู้เสียหาย ตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา เพราะซื้อขายกันที่นั้น แต่ผู้เสียหายต้องไปเบิกเงินที่ธนาคารที่อำเภอหาดใหญ่ความผิดของจำเลยเป็นการกระทำต่อเนื่องกัน พนักงานสอบสวนอำเภอเมืองสงขลามีอำนาจสอบสวน" ดังนั้น ศาลในเขตที่ออกเช็คก็น่าจะมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีได้ด้วย เพราะถือว่าความผิดได้เกิดในเขตอำนาจเขตอำนาจศาลกับเขตอำนาจสอบสวนในเรื่องนี้จึงไม่น่าจะต่างกัน แม้ในเรื่องอำนาจศาลตามบทบัญญัติในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาจะไม่มีบทบัญญัติที่กล่าวถึงความผิดเกี่ยวเนื่องอย่างเช่นที่บัญญัติไว้ในมาตรา 19 ของเรื่องอำนาจสอบสวนก็ตาม แต่เมื่อพิจารณามาตรา 19นี้โดยถ่องแท้แล้ว จะเห็นได้ว่ามาตราดังกล่าวมุ่งกล่าวถึงในแง่ที่ว่าพนักงานสอบสวนท้องที่ใดเป็นผู้รับผิดชอบในการสอบสวนกันแน่เท่านั้น ไม่ใช่มุ่งให้พนักงานสอบสวนมีเขตอำนาจสอบสวนแตกต่างกับเขตอำนาจพิจารณาของศาล คือมีอำนาจสอบสวนความผิดที่มีการกระทำเกี่ยวเนื่องกับความผิดที่เกิดขึ้นในเขตอำนาจได้ด้วย ดังนั้นหากความผิดที่เกิดขึ้นเกี่ยวเนื่องหลายเขตศาล ศาลในเขตหนึ่งเขตใดที่เกี่ยวข้องย่อมมีอำนาจพิจารณาพิพากษาได้ด้วย แล้วแต่ว่าผู้เสียหายจะฟ้องที่ศาลใด อย่างไรก็ดีเมื่อมีคำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยไว้เช่นในคดีนี้ และยังมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1222/2519ซึ่งวินิจฉัยว่า "เขตอำนาจศาลนั้นแตกต่างกับเขตอำนาจสอบสวน เพราะพนักงานสอบสวนมีอำนาจสอบสวนความผิดที่มีการกระทำเกี่ยวเนื่องกับความผิดที่เกิดขึ้นในเขตอำนาจด้วย" แล้วเช่นนี้ก็คงจะต้องถือตามต่อไป. ทองธารเหลืองเรืองรอง.