คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1923/2521หลักกฎหมาย: ฟ้องว่าจำเลยกับพวกรุมกันชกต่อยและแทง ว.โดยเจตนาว. ตาย ขอให้ลงโทษตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 290พิจารณาได้ความว่าจำเลยชุลมุนชกต่อยกับพวก ว. มีผู้แทง ว. ตายข้อเท็จจริงในทางพิจารณาต่างกับฟ้องในสารสำคัญ ลงโทษจำเลยตาม มาตรา 294 ไม่ได้ เพราะเป็นข้อเท็จจริงที่โจทก์ไม่ประสงค์ให้ลงโทษศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องที่โจทก์อ้างประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290, 83 โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "คดีนี้ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่าวันเกิดเหตุ ผู้ตายกับพวกชุลมุนชกต่อยกับพวกของจำเลย และมีผู้แทงผู้ตายได้รับบาดเจ็บและถึงแก่ความตายในเวลาต่อมา ที่โจทก์ฎีกาว่า ข้อจริงในทางพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้องมิใช่ข้อสารสำคัญและจำเลยมิได้หลงต่อสู้ ศาลย่อมลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญาตามมาตรา 244 ซึ่งพิจารณาได้ความได้ ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่าข้อเท็จจริงในทางพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้องในข้อสารสำคัญนั้นเป็นข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการกระทำทั้งหลายที่โจทก์อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิด เมื่อโจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยกับพวกร่วมกันรุมชกต่อยและใช้มีดแทงผู้ตายโดยมีเจตนาทำร้ายร่างกาย แต่ทางพิจารณาได้ความว่าผู้ตายกับพวกชุลมุนชกต่อยกับพวกจำเลย และผู้ตายถูกแทงได้รับบาดเจ็บและถึงแก่ความตายในเวลาต่อมา โดยจำเลยมิได้เป็นคนใช้มีดแทงผู้ตายเช่นนี้ ข้อเท็จจริงในทางพิจารณาจึงแตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้องในสารสำคัญและจะลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 294 ก็ไม่ได้ เพราะเป็นข้อเท็จจริงที่โจทก์ไม่ประสงค์จะให้ลงโทษจำเลย"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1923/2521อัยการอยุธยาโจทก์นายนิกร หรือเต๊ะ ศรีดำแขกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192ฟ้องว่าจำเลยกับพวกรุมกันชกต่อยและแทง ว.โดยเจตนาว. ตาย ขอให้ลงโทษตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 290พิจารณาได้ความว่าจำเลยชุลมุนชกต่อยกับพวก ว. มีผู้แทง ว. ตายข้อเท็จจริงในทางพิจารณาต่างกับฟ้องในสารสำคัญ ลงโทษจำเลยตาม มาตรา 294 ไม่ได้ เพราะเป็นข้อเท็จจริงที่โจทก์ไม่ประสงค์ให้ลงโทษศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องที่โจทก์อ้างประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290, 83 โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "คดีนี้ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่าวันเกิดเหตุ ผู้ตายกับพวกชุลมุนชกต่อยกับพวกของจำเลย และมีผู้แทงผู้ตายได้รับบาดเจ็บและถึงแก่ความตายในเวลาต่อมา ที่โจทก์ฎีกาว่า ข้อจริงในทางพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้องมิใช่ข้อสารสำคัญและจำเลยมิได้หลงต่อสู้ ศาลย่อมลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญาตามมาตรา 244 ซึ่งพิจารณาได้ความได้ ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่าข้อเท็จจริงในทางพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้องในข้อสารสำคัญนั้นเป็นข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการกระทำทั้งหลายที่โจทก์อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิด เมื่อโจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยกับพวกร่วมกันรุมชกต่อยและใช้มีดแทงผู้ตายโดยมีเจตนาทำร้ายร่างกาย แต่ทางพิจารณาได้ความว่าผู้ตายกับพวกชุลมุนชกต่อยกับพวกจำเลย และผู้ตายถูกแทงได้รับบาดเจ็บและถึงแก่ความตายในเวลาต่อมา โดยจำเลยมิได้เป็นคนใช้มีดแทงผู้ตายเช่นนี้ ข้อเท็จจริงในทางพิจารณาจึงแตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้องในสารสำคัญและจะลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 294 ก็ไม่ได้ เพราะเป็นข้อเท็จจริงที่โจทก์ไม่ประสงค์จะให้ลงโทษจำเลย"พิพากษายืน(ประเสริฐ วราภรณ์-ยงยุทธ เลอลภ-สมชัย ทรัพยวณิช)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุเรื่องนี้เป็นกรณีตามมาตรา 193 วรรคแรก ซึ่งบรรยายฟ้องผิดจากข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ความ จะลงโทษได้ตามที่พิจารณาได้ความก็ต่อเมื่อเป็นข้อเท็จจริงที่ไม่ใช่สารสำคัญและจำเลยไม่หลงต่อสู้ ถ้าเป็นข้อสารสำคัญอย่างในคดีนี้ แม้ไม่หลงต่อสู้ก็ลงโทษไม่ได้ ส่วนที่แถวท้ายว่าไม่ใช่เรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษนั้น เป็นกรณีตามวรรคสาม ซึ่งเป็นเรื่องที่ได้กล่าวในฟ้องแล้วและพิจารณาได้ความด้วย แต่ก็ไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ จึงลงโทษไม่ได้ จิตติคำพิพากษา: ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องที่โจทก์อ้างประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290, 83 โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "คดีนี้ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่าวันเกิดเหตุ ผู้ตายกับพวกชุลมุนชกต่อยกับพวกของจำเลย และมีผู้แทงผู้ตายได้รับบาดเจ็บและถึงแก่ความตายในเวลาต่อมา ที่โจทก์ฎีกาว่า ข้อจริงในทางพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้องมิใช่ข้อสารสำคัญและจำเลยมิได้หลงต่อสู้ ศาลย่อมลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญาตามมาตรา 244 ซึ่งพิจารณาได้ความได้ ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่าข้อเท็จจริงในทางพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้องในข้อสารสำคัญนั้นเป็นข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการกระทำทั้งหลายที่โจทก์อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิด เมื่อโจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยกับพวกร่วมกันรุมชกต่อยและใช้มีดแทงผู้ตายโดยมีเจตนาทำร้ายร่างกาย แต่ทางพิจารณาได้ความว่าผู้ตายกับพวกชุลมุนชกต่อยกับพวกจำเลย และผู้ตายถูกแทงได้รับบาดเจ็บและถึงแก่ความตายในเวลาต่อมา โดยจำเลยมิได้เป็นคนใช้มีดแทงผู้ตายเช่นนี้ ข้อเท็จจริงในทางพิจารณาจึงแตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้องในสารสำคัญและจะลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 294 ก็ไม่ได้ เพราะเป็นข้อเท็จจริงที่โจทก์ไม่ประสงค์จะให้ลงโทษจำเลย"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1923/2521อัยการอยุธยาโจทก์นายนิกร หรือเต๊ะ ศรีดำแขกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192ฟ้องว่าจำเลยกับพวกรุมกันชกต่อยและแทง ว.โดยเจตนาว. ตาย ขอให้ลงโทษตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 290พิจารณาได้ความว่าจำเลยชุลมุนชกต่อยกับพวก ว. มีผู้แทง ว. ตายข้อเท็จจริงในทางพิจารณาต่างกับฟ้องในสารสำคัญ ลงโทษจำเลยตาม มาตรา 294 ไม่ได้ เพราะเป็นข้อเท็จจริงที่โจทก์ไม่ประสงค์ให้ลงโทษศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องที่โจทก์อ้างประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290, 83 โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "คดีนี้ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่าวันเกิดเหตุ ผู้ตายกับพวกชุลมุนชกต่อยกับพวกของจำเลย และมีผู้แทงผู้ตายได้รับบาดเจ็บและถึงแก่ความตายในเวลาต่อมา ที่โจทก์ฎีกาว่า ข้อจริงในทางพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้องมิใช่ข้อสารสำคัญและจำเลยมิได้หลงต่อสู้ ศาลย่อมลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญาตามมาตรา 244 ซึ่งพิจารณาได้ความได้ ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่าข้อเท็จจริงในทางพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้องในข้อสารสำคัญนั้นเป็นข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการกระทำทั้งหลายที่โจทก์อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิด เมื่อโจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยกับพวกร่วมกันรุมชกต่อยและใช้มีดแทงผู้ตายโดยมีเจตนาทำร้ายร่างกาย แต่ทางพิจารณาได้ความว่าผู้ตายกับพวกชุลมุนชกต่อยกับพวกจำเลย และผู้ตายถูกแทงได้รับบาดเจ็บและถึงแก่ความตายในเวลาต่อมา โดยจำเลยมิได้เป็นคนใช้มีดแทงผู้ตายเช่นนี้ ข้อเท็จจริงในทางพิจารณาจึงแตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้องในสารสำคัญและจะลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 294 ก็ไม่ได้ เพราะเป็นข้อเท็จจริงที่โจทก์ไม่ประสงค์จะให้ลงโทษจำเลย"พิพากษายืน(ประเสริฐ วราภรณ์-ยงยุทธ เลอลภ-สมชัย ทรัพยวณิช)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุเรื่องนี้เป็นกรณีตามมาตรา 193 วรรคแรก ซึ่งบรรยายฟ้องผิดจากข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ความ จะลงโทษได้ตามที่พิจารณาได้ความก็ต่อเมื่อเป็นข้อเท็จจริงที่ไม่ใช่สารสำคัญและจำเลยไม่หลงต่อสู้ ถ้าเป็นข้อสารสำคัญอย่างในคดีนี้ แม้ไม่หลงต่อสู้ก็ลงโทษไม่ได้ ส่วนที่แถวท้ายว่าไม่ใช่เรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษนั้น เป็นกรณีตามวรรคสาม ซึ่งเป็นเรื่องที่ได้กล่าวในฟ้องแล้วและพิจารณาได้ความด้วย แต่ก็ไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ จึงลงโทษไม่ได้ จิตติ