คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2360/2523หลักกฎหมาย: หนังสือพิมพ์ของโจทก์พิมพ์ที่กรุงเทพมหานครและออกจำหน่ายทั่วราชอาณาจักรรวมทั้งที่จังหวัดราชบุรีด้วย ถ้าหนังสือพิมพ์โจทก์พิมพ์ข้อความที่เป็นหมิ่นประมาทจำเลย ก็ต้องถือว่าสถานที่ที่หนังสือพิมพ์ ของโจทก์ออกจำหน่ายทุกแห่งเป็นที่เกิดเหตุซึ่งความผิดเกิดขึ้นตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 22ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่าที่จังหวัดราชบุรีไม่ใช่ที่เกิดเหตุตามความหมายของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 22 การที่จำเลยยื่นฟ้องต่อศาลแขวงราชบุรีโดยระบุในฟ้องว่าเหตุเกิดที่จังหวัดราชบุรีจึงเป็นการฟ้องเท็จนั้น พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงว่าหนังสือพิมพ์ของโจทก์พิมพ์ที่กรุงเทพมหานคร และออกจำหน่ายทั่วราชอาณาจักรซึ่งรวมทั้งที่จังหวัดราชบุรีด้วย ซึ่งถ้าหนังสือพิมพ์ของโจทก์พิมพ์ข้อความที่เป็นหมิ่นประมาทจำเลยที่ 1ก็ต้องถือว่าสถานที่ที่หนังสือพิมพ์ของโจทก์ออกจำหน่ายทุกแห่งเป็นที่เกิดเหตุที่ความผิดเกิดขึ้น ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 22ดังนั้นการที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยว่าที่จังหวัดราชบุรีเป็นสถานที่เกิดเหตุฟ้องของจำเลยจึงไม่เป็นความเท็จในส่วนนี้ คดีของโจทก์ไม่มีมูล จึงต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2360/2523นายเชลง กัทลีรดะพันธุ์โจทก์นายสมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 22หนังสือพิมพ์ของโจทก์พิมพ์ที่กรุงเทพมหานครและออกจำหน่ายทั่วราชอาณาจักรรวมทั้งที่จังหวัดราชบุรีด้วย ถ้าหนังสือพิมพ์โจทก์พิมพ์ข้อความที่เป็นหมิ่นประมาทจำเลย ก็ต้องถือว่าสถานที่ที่หนังสือพิมพ์ ของโจทก์ออกจำหน่ายทุกแห่งเป็นที่เกิดเหตุซึ่งความผิดเกิดขึ้นตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 22ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่าที่จังหวัดราชบุรีไม่ใช่ที่เกิดเหตุตามความหมายของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 22 การที่จำเลยยื่นฟ้องต่อศาลแขวงราชบุรีโดยระบุในฟ้องว่าเหตุเกิดที่จังหวัดราชบุรีจึงเป็นการฟ้องเท็จนั้น พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงว่าหนังสือพิมพ์ของโจทก์พิมพ์ที่กรุงเทพมหานคร และออกจำหน่ายทั่วราชอาณาจักรซึ่งรวมทั้งที่จังหวัดราชบุรีด้วย ซึ่งถ้าหนังสือพิมพ์ของโจทก์พิมพ์ข้อความที่เป็นหมิ่นประมาทจำเลยที่ 1ก็ต้องถือว่าสถานที่ที่หนังสือพิมพ์ของโจทก์ออกจำหน่ายทุกแห่งเป็นที่เกิดเหตุที่ความผิดเกิดขึ้น ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 22ดังนั้นการที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยว่าที่จังหวัดราชบุรีเป็นสถานที่เกิดเหตุฟ้องของจำเลยจึงไม่เป็นความเท็จในส่วนนี้ คดีของโจทก์ไม่มีมูล จึงต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา"พิพากษายืน(ปรีชา สุมาวงศ์-กุศล บุญยืน-สุวรรณพ กองวารี)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่าที่จังหวัดราชบุรีไม่ใช่ที่เกิดเหตุตามความหมายของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 22 การที่จำเลยยื่นฟ้องต่อศาลแขวงราชบุรีโดยระบุในฟ้องว่าเหตุเกิดที่จังหวัดราชบุรีจึงเป็นการฟ้องเท็จนั้น พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงว่าหนังสือพิมพ์ของโจทก์พิมพ์ที่กรุงเทพมหานคร และออกจำหน่ายทั่วราชอาณาจักรซึ่งรวมทั้งที่จังหวัดราชบุรีด้วย ซึ่งถ้าหนังสือพิมพ์ของโจทก์พิมพ์ข้อความที่เป็นหมิ่นประมาทจำเลยที่ 1ก็ต้องถือว่าสถานที่ที่หนังสือพิมพ์ของโจทก์ออกจำหน่ายทุกแห่งเป็นที่เกิดเหตุที่ความผิดเกิดขึ้น ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 22ดังนั้นการที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยว่าที่จังหวัดราชบุรีเป็นสถานที่เกิดเหตุฟ้องของจำเลยจึงไม่เป็นความเท็จในส่วนนี้ คดีของโจทก์ไม่มีมูล จึงต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2360/2523นายเชลง กัทลีรดะพันธุ์โจทก์นายสมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 22หนังสือพิมพ์ของโจทก์พิมพ์ที่กรุงเทพมหานครและออกจำหน่ายทั่วราชอาณาจักรรวมทั้งที่จังหวัดราชบุรีด้วย ถ้าหนังสือพิมพ์โจทก์พิมพ์ข้อความที่เป็นหมิ่นประมาทจำเลย ก็ต้องถือว่าสถานที่ที่หนังสือพิมพ์ ของโจทก์ออกจำหน่ายทุกแห่งเป็นที่เกิดเหตุซึ่งความผิดเกิดขึ้นตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 22ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่าที่จังหวัดราชบุรีไม่ใช่ที่เกิดเหตุตามความหมายของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 22 การที่จำเลยยื่นฟ้องต่อศาลแขวงราชบุรีโดยระบุในฟ้องว่าเหตุเกิดที่จังหวัดราชบุรีจึงเป็นการฟ้องเท็จนั้น พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงว่าหนังสือพิมพ์ของโจทก์พิมพ์ที่กรุงเทพมหานคร และออกจำหน่ายทั่วราชอาณาจักรซึ่งรวมทั้งที่จังหวัดราชบุรีด้วย ซึ่งถ้าหนังสือพิมพ์ของโจทก์พิมพ์ข้อความที่เป็นหมิ่นประมาทจำเลยที่ 1ก็ต้องถือว่าสถานที่ที่หนังสือพิมพ์ของโจทก์ออกจำหน่ายทุกแห่งเป็นที่เกิดเหตุที่ความผิดเกิดขึ้น ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 22ดังนั้นการที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยว่าที่จังหวัดราชบุรีเป็นสถานที่เกิดเหตุฟ้องของจำเลยจึงไม่เป็นความเท็จในส่วนนี้ คดีของโจทก์ไม่มีมูล จึงต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา"พิพากษายืน(ปรีชา สุมาวงศ์-กุศล บุญยืน-สุวรรณพ กองวารี)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ