คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2508/2529หลักกฎหมาย: ขณะที่จำเลยกับเพื่อนคนหนึ่งกำลังยืนคุยกันถูกต.กับพวก3-4คนวิ่งเข้ามาทำร้ายแล้วพากันวิ่งหนีไปจำเลยถือปืนวิ่งไล่ตามแต่เมื่อไล่ไม่ทันจำเลยก็วิ่งกลับมาที่เดิมนำเพื่อนขึ้นไปนั่งบนรถยนต์สองแถวเพื่อจะกลับบ้านแสดงว่าจำเลยไม่สมัครใจที่จะวิวาทกับต.และพวกต่อไปแล้วต.กับพวกแจ้งให้ผู้เสียหายซึ่งอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุทราบผู้เสียหายพร้อมด้วยต.กับพวกรวม7-8คนมีมีดเป็นอาวุธพากันวิ่งไปหาจำเลยซึ่งยืนอยู่ท้ายรถยนต์สองแถวจำเลยร้องห้ามไม่ให้ผู้เสียหายกับพวกเข้ามาผู้เสียหายกับพวกไม่ฟังเสียงพวกผู้เสียหายกลับพูดว่าลุยเข้าไปเลยกระสุนปืนหมดแล้วจำเลยชักปืนออกมาถือจ้องไว้ผู้เสียหายกับพวกก็ยังวิ่งเข้ามาจำเลยจึงยิงปืนออกไป1นัดในขณะที่ผู้เสียหายอยู่ห่างจำเลย10เมตรและต.อยู่ห่าง5เมตรดังนี้ถือได้ว่าเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึงและไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้เป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ.โจทก์ ฟ้อง ขอ ให้ ลงโทษ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33,80, 91, 288, 371, 376 พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯ และ ริบ ของกลาง จำเลย ให้การ ปฏิเสธ ศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯริบ ของกลาง ยก คำขอ อื่น โจทก์ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษา แก้ เป็น ว่า จำเลย มี ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80, 376 ลงโทษ ตาม มาตรา 288, 80 ซึ่งเป็น บทหนัก นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้น จำเลย ฎีกา ศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า ก่อน เกิดเหตุ จำเลย กับ เพื่อน คนหนึ่ง กำลังยืน คุย กัน อยู่ ใกล้ กับ ที่ รถยนต์สองแถว จอด ระหว่าง ที่ ยืน คุยกัน อยู่ นั้น นาย ตึ๋ง กับ พวก 3 - 4 คน วิ่ง เข้า มา ชก ต่อย จำเลยกับ เพื่อน และ นาย ตึ๋ง ใช้ ขวด ตี ศีรษะ เพื่อน ของ จำเลย แล้ว นายตึ๋ง กับพวก พา กัน วิ่ง หนี ไป จำเลย กับ เพื่อน วิ่งไล่ ตาม และ จำเลยถือ ปืน ไป ด้วย แต่ เมื่อ ไล่ ตาม ไม่ ทัน จำเลย ก็ วิ่ง กลับ มา ที่รถยนต์สองแถว นำ เพื่อน ขึ้น ไป นั่ง บน รถ เพื่อ จะ กลับ บ้าน แสดง ว่าจำเลย ไม่ สมัครใจ ที่ จะ วิวาท ทำร้าย กับ นาย ตึ๋ง และ พวก ต่อไป แล้ว แต่ ปรากฏ ว่า นาย ตึ๋ง กับ พวก วิ่ง หนี เข้า ไป ใน ตลาด บอกผู้เสียหาย ว่า ถูก จำเลย กับ พวก วิ่ง ไล่ ตาม มา จะ ยิง ผู้เสียหายกับ นาย ตึ๋ง เป็น ลูกพี่ ลูกน้อง กัน อาศัย อยู่ บ้าน เดียวกัน ขณะนั้นผู้เสียหาย กำลัง รับจ้าง ลับมีด บังตอ อยู่ ใน ตลาด เมื่อ ทราบ เรื่องผู้เสียหาย กับพวก ได้ วิ่ง ไป ยัง ที่ เกิดเหตุ ทันที ผู้เสียหายกับพวก มี มีด ติดตัว ไป เกือบ ทุกคน วิ่ง กรู กัน เข้า มา ยัง รถยนต์สองแถว ที่ จอด อยู่ พอ เห็น เช่นนั้น จำเลย กระโดด ขึ้น ไป บน รถยนต์สองแถว และ พูด ห้าม ว่า อย่าง เข้า มา นะ แต่ ผู้เสียหาย กับ พวก ไม่ฟัง เสียง ตน ใน กลุ่ม ของ ผู้เสียหาย กลับ พูด ว่า ลุย เข้า ไป เลยกระสุนปืน หมด แล้ว จำเลย ได้ยิน ดังนั้น ได้ ชัก ปืน ออก มา ถือ จ้องไว้ ผู้เสียหาย กับพวก ก็ ยัง วิ่ง เข้า มา จำเลย จึง ยิง ปืน ออก ไป 1 นัด กระสุนปืน ถูก ผู้เสียหาย ล้มลง หลังจาก นั้น รถยนต์ สองแถว ก็แล่น ออก ไป ศาลฎีกา เห็น ว่า ขณะ เกิดเหตุ จำเลย อยู่ บน รถยนต์สองแถว ผู้เสียหาย กับพวก 7 - 8 คน ถือ มีด เข้า มา จะ ทำร้าย จำเลย ขณะ ที่จำเลย ใช้ ปืน ยิง ผู้เสียหาย กับพวก จำเลย อยู่ ห่าง ผู้เสียหาย ประมาณ 10 เมตร และ อยู่ ห่าง นาย ตึ๋ง ประมาณ 5 เมตร หาก ผู้เสียหาย กับพวกวิ่ง เข้า มา ถึง ตัว อาจ ทำร้าย จำเลย ถึง ตาย ได้ นับ ได้ ว่า เป็นภยันตราย ที่ ใกล้ จะ ถึง และ ไม่ มี ทาง หลีกเลี่ยง ได้ การ ที่ จำเลยใช้ ปืน ยิง ผู้เสียหาย กับพวก ใน ขณะ นั้น จึง เป็น การ ป้องกัน ตัวพอ สมควร แก่ เหตุ จำเลย ไม่ มี ความผิด ฐาน พยายาม ฆ่า ผู้เสียหาย และฐาน ยิงปืน โดย ใช่ เหตุ พิพากษา แก้ เป็น ว่า ให้ ยกฟ้อง ข้อหา พยายาม ฆ่า ผู้อื่น และ ข้อหายิง ปืน โดย ใช่ เหตุ ในเมือง หมู่บ้าน หรือ ที่ ชุมนุมชน ตามคำพิพากษา ศาลชั้นต้น นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษาศาลอุทธรณ์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2508/2529พนักงาน อัยการ กรมอัยการโจทก์นาย ประกิจ หรือ อ๊อด สุทธิธรรมจำเลย ป.อ. ม. 68, ม. 80, ม. 288ขณะที่จำเลยกับเพื่อนคนหนึ่งกำลังยืนคุยกันถูกต.กับพวก3-4คนวิ่งเข้ามาทำร้ายแล้วพากันวิ่งหนีไปจำเลยถือปืนวิ่งไล่ตามแต่เมื่อไล่ไม่ทันจำเลยก็วิ่งกลับมาที่เดิมนำเพื่อนขึ้นไปนั่งบนรถยนต์สองแถวเพื่อจะกลับบ้านแสดงว่าจำเลยไม่สมัครใจที่จะวิวาทกับต.และพวกต่อไปแล้วต.กับพวกแจ้งให้ผู้เสียหายซึ่งอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุทราบผู้เสียหายพร้อมด้วยต.กับพวกรวม7-8คนมีมีดเป็นอาวุธพากันวิ่งไปหาจำเลยซึ่งยืนอยู่ท้ายรถยนต์สองแถวจำเลยร้องห้ามไม่ให้ผู้เสียหายกับพวกเข้ามาผู้เสียหายกับพวกไม่ฟังเสียงพวกผู้เสียหายกลับพูดว่าลุยเข้าไปเลยกระสุนปืนหมดแล้วจำเลยชักปืนออกมาถือจ้องไว้ผู้เสียหายกับพวกก็ยังวิ่งเข้ามาจำเลยจึงยิงปืนออกไป1นัดในขณะที่ผู้เสียหายอยู่ห่างจำเลย10เมตรและต.อยู่ห่าง5เมตรดังนี้ถือได้ว่าเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึงและไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้เป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ.โจทก์ ฟ้อง ขอ ให้ ลงโทษ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33,80, 91, 288, 371, 376 พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯ และ ริบ ของกลาง จำเลย ให้การ ปฏิเสธ ศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯริบ ของกลาง ยก คำขอ อื่น โจทก์ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษา แก้ เป็น ว่า จำเลย มี ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80, 376 ลงโทษ ตาม มาตรา 288, 80 ซึ่งเป็น บทหนัก นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้น จำเลย ฎีกา ศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า ก่อน เกิดเหตุ จำเลย กับ เพื่อน คนหนึ่ง กำลังยืน คุย กัน อยู่ ใกล้ กับ ที่ รถยนต์สองแถว จอด ระหว่าง ที่ ยืน คุยกัน อยู่ นั้น นาย ตึ๋ง กับ พวก 3 - 4 คน วิ่ง เข้า มา ชก ต่อย จำเลยกับ เพื่อน และ นาย ตึ๋ง ใช้ ขวด ตี ศีรษะ เพื่อน ของ จำเลย แล้ว นายตึ๋ง กับพวก พา กัน วิ่ง หนี ไป จำเลย กับ เพื่อน วิ่งไล่ ตาม และ จำเลยถือ ปืน ไป ด้วย แต่ เมื่อ ไล่ ตาม ไม่ ทัน จำเลย ก็ วิ่ง กลับ มา ที่รถยนต์สองแถว นำ เพื่อน ขึ้น ไป นั่ง บน รถ เพื่อ จะ กลับ บ้าน แสดง ว่าจำเลย ไม่ สมัครใจ ที่ จะ วิวาท ทำร้าย กับ นาย ตึ๋ง และ พวก ต่อไป แล้ว แต่ ปรากฏ ว่า นาย ตึ๋ง กับ พวก วิ่ง หนี เข้า ไป ใน ตลาด บอกผู้เสียหาย ว่า ถูก จำเลย กับ พวก วิ่ง ไล่ ตาม มา จะ ยิง ผู้เสียหายกับ นาย ตึ๋ง เป็น ลูกพี่ ลูกน้อง กัน อาศัย อยู่ บ้าน เดียวกัน ขณะนั้นผู้เสียหาย กำลัง รับจ้าง ลับมีด บังตอ อยู่ ใน ตลาด เมื่อ ทราบ เรื่องผู้เสียหาย กับพวก ได้ วิ่ง ไป ยัง ที่ เกิดเหตุ ทันที ผู้เสียหายกับพวก มี มีด ติดตัว ไป เกือบ ทุกคน วิ่ง กรู กัน เข้า มา ยัง รถยนต์สองแถว ที่ จอด อยู่ พอ เห็น เช่นนั้น จำเลย กระโดด ขึ้น ไป บน รถยนต์สองแถว และ พูด ห้าม ว่า อย่าง เข้า มา นะ แต่ ผู้เสียหาย กับ พวก ไม่ฟัง เสียง ตน ใน กลุ่ม ของ ผู้เสียหาย กลับ พูด ว่า ลุย เข้า ไป เลยกระสุนปืน หมด แล้ว จำเลย ได้ยิน ดังนั้น ได้ ชัก ปืน ออก มา ถือ จ้องไว้ ผู้เสียหาย กับพวก ก็ ยัง วิ่ง เข้า มา จำเลย จึง ยิง ปืน ออก ไป 1 นัด กระสุนปืน ถูก ผู้เสียหาย ล้มลง หลังจาก นั้น รถยนต์ สองแถว ก็แล่น ออก ไป ศาลฎีกา เห็น ว่า ขณะ เกิดเหตุ จำเลย อยู่ บน รถยนต์สองแถว ผู้เสียหาย กับพวก 7 - 8 คน ถือ มีด เข้า มา จะ ทำร้าย จำเลย ขณะ ที่จำเลย ใช้ ปืน ยิง ผู้เสียหาย กับพวก จำเลย อยู่ ห่าง ผู้เสียหาย ประมาณ 10 เมตร และ อยู่ ห่าง นาย ตึ๋ง ประมาณ 5 เมตร หาก ผู้เสียหาย กับพวกวิ่ง เข้า มา ถึง ตัว อาจ ทำร้าย จำเลย ถึง ตาย ได้ นับ ได้ ว่า เป็นภยันตราย ที่ ใกล้ จะ ถึง และ ไม่ มี ทาง หลีกเลี่ยง ได้ การ ที่ จำเลยใช้ ปืน ยิง ผู้เสียหาย กับพวก ใน ขณะ นั้น จึง เป็น การ ป้องกัน ตัวพอ สมควร แก่ เหตุ จำเลย ไม่ มี ความผิด ฐาน พยายาม ฆ่า ผู้เสียหาย และฐาน ยิงปืน โดย ใช่ เหตุ พิพากษา แก้ เป็น ว่า ให้ ยกฟ้อง ข้อหา พยายาม ฆ่า ผู้อื่น และ ข้อหายิง ปืน โดย ใช่ เหตุ ในเมือง หมู่บ้าน หรือ ที่ ชุมนุมชน ตามคำพิพากษา ศาลชั้นต้น นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษาศาลอุทธรณ์.(เสรี แสงศิลป์-สุชาติ จิวะชาติ-อำนวย เปล่งวิทยา)แหล่งที่มาADMINแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ขอ ให้ ลงโทษ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33,80, 91, 288, 371, 376 พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯ และ ริบ ของกลาง จำเลย ให้การ ปฏิเสธ ศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯริบ ของกลาง ยก คำขอ อื่น โจทก์ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษา แก้ เป็น ว่า จำเลย มี ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80, 376 ลงโทษ ตาม มาตรา 288, 80 ซึ่งเป็น บทหนัก นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้น จำเลย ฎีกา ศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า ก่อน เกิดเหตุ จำเลย กับ เพื่อน คนหนึ่ง กำลังยืน คุย กัน อยู่ ใกล้ กับ ที่ รถยนต์สองแถว จอด ระหว่าง ที่ ยืน คุยกัน อยู่ นั้น นาย ตึ๋ง กับ พวก 3 - 4 คน วิ่ง เข้า มา ชก ต่อย จำเลยกับ เพื่อน และ นาย ตึ๋ง ใช้ ขวด ตี ศีรษะ เพื่อน ของ จำเลย แล้ว นายตึ๋ง กับพวก พา กัน วิ่ง หนี ไป จำเลย กับ เพื่อน วิ่งไล่ ตาม และ จำเลยถือ ปืน ไป ด้วย แต่ เมื่อ ไล่ ตาม ไม่ ทัน จำเลย ก็ วิ่ง กลับ มา ที่รถยนต์สองแถว นำ เพื่อน ขึ้น ไป นั่ง บน รถ เพื่อ จะ กลับ บ้าน แสดง ว่าจำเลย ไม่ สมัครใจ ที่ จะ วิวาท ทำร้าย กับ นาย ตึ๋ง และ พวก ต่อไป แล้ว แต่ ปรากฏ ว่า นาย ตึ๋ง กับ พวก วิ่ง หนี เข้า ไป ใน ตลาด บอกผู้เสียหาย ว่า ถูก จำเลย กับ พวก วิ่ง ไล่ ตาม มา จะ ยิง ผู้เสียหายกับ นาย ตึ๋ง เป็น ลูกพี่ ลูกน้อง กัน อาศัย อยู่ บ้าน เดียวกัน ขณะนั้นผู้เสียหาย กำลัง รับจ้าง ลับมีด บังตอ อยู่ ใน ตลาด เมื่อ ทราบ เรื่องผู้เสียหาย กับพวก ได้ วิ่ง ไป ยัง ที่ เกิดเหตุ ทันที ผู้เสียหายกับพวก มี มีด ติดตัว ไป เกือบ ทุกคน วิ่ง กรู กัน เข้า มา ยัง รถยนต์สองแถว ที่ จอด อยู่ พอ เห็น เช่นนั้น จำเลย กระโดด ขึ้น ไป บน รถยนต์สองแถว และ พูด ห้าม ว่า อย่าง เข้า มา นะ แต่ ผู้เสียหาย กับ พวก ไม่ฟัง เสียง ตน ใน กลุ่ม ของ ผู้เสียหาย กลับ พูด ว่า ลุย เข้า ไป เลยกระสุนปืน หมด แล้ว จำเลย ได้ยิน ดังนั้น ได้ ชัก ปืน ออก มา ถือ จ้องไว้ ผู้เสียหาย กับพวก ก็ ยัง วิ่ง เข้า มา จำเลย จึง ยิง ปืน ออก ไป 1 นัด กระสุนปืน ถูก ผู้เสียหาย ล้มลง หลังจาก นั้น รถยนต์ สองแถว ก็แล่น ออก ไป ศาลฎีกา เห็น ว่า ขณะ เกิดเหตุ จำเลย อยู่ บน รถยนต์สองแถว ผู้เสียหาย กับพวก 7 - 8 คน ถือ มีด เข้า มา จะ ทำร้าย จำเลย ขณะ ที่จำเลย ใช้ ปืน ยิง ผู้เสียหาย กับพวก จำเลย อยู่ ห่าง ผู้เสียหาย ประมาณ 10 เมตร และ อยู่ ห่าง นาย ตึ๋ง ประมาณ 5 เมตร หาก ผู้เสียหาย กับพวกวิ่ง เข้า มา ถึง ตัว อาจ ทำร้าย จำเลย ถึง ตาย ได้ นับ ได้ ว่า เป็นภยันตราย ที่ ใกล้ จะ ถึง และ ไม่ มี ทาง หลีกเลี่ยง ได้ การ ที่ จำเลยใช้ ปืน ยิง ผู้เสียหาย กับพวก ใน ขณะ นั้น จึง เป็น การ ป้องกัน ตัวพอ สมควร แก่ เหตุ จำเลย ไม่ มี ความผิด ฐาน พยายาม ฆ่า ผู้เสียหาย และฐาน ยิงปืน โดย ใช่ เหตุ พิพากษา แก้ เป็น ว่า ให้ ยกฟ้อง ข้อหา พยายาม ฆ่า ผู้อื่น และ ข้อหายิง ปืน โดย ใช่ เหตุ ในเมือง หมู่บ้าน หรือ ที่ ชุมนุมชน ตามคำพิพากษา ศาลชั้นต้น นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษาศาลอุทธรณ์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2508/2529พนักงาน อัยการ กรมอัยการโจทก์นาย ประกิจ หรือ อ๊อด สุทธิธรรมจำเลย ป.อ. ม. 68, ม. 80, ม. 288ขณะที่จำเลยกับเพื่อนคนหนึ่งกำลังยืนคุยกันถูกต.กับพวก3-4คนวิ่งเข้ามาทำร้ายแล้วพากันวิ่งหนีไปจำเลยถือปืนวิ่งไล่ตามแต่เมื่อไล่ไม่ทันจำเลยก็วิ่งกลับมาที่เดิมนำเพื่อนขึ้นไปนั่งบนรถยนต์สองแถวเพื่อจะกลับบ้านแสดงว่าจำเลยไม่สมัครใจที่จะวิวาทกับต.และพวกต่อไปแล้วต.กับพวกแจ้งให้ผู้เสียหายซึ่งอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุทราบผู้เสียหายพร้อมด้วยต.กับพวกรวม7-8คนมีมีดเป็นอาวุธพากันวิ่งไปหาจำเลยซึ่งยืนอยู่ท้ายรถยนต์สองแถวจำเลยร้องห้ามไม่ให้ผู้เสียหายกับพวกเข้ามาผู้เสียหายกับพวกไม่ฟังเสียงพวกผู้เสียหายกลับพูดว่าลุยเข้าไปเลยกระสุนปืนหมดแล้วจำเลยชักปืนออกมาถือจ้องไว้ผู้เสียหายกับพวกก็ยังวิ่งเข้ามาจำเลยจึงยิงปืนออกไป1นัดในขณะที่ผู้เสียหายอยู่ห่างจำเลย10เมตรและต.อยู่ห่าง5เมตรดังนี้ถือได้ว่าเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึงและไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้เป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ.โจทก์ ฟ้อง ขอ ให้ ลงโทษ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33,80, 91, 288, 371, 376 พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯ และ ริบ ของกลาง จำเลย ให้การ ปฏิเสธ ศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯริบ ของกลาง ยก คำขอ อื่น โจทก์ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษา แก้ เป็น ว่า จำเลย มี ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80, 376 ลงโทษ ตาม มาตรา 288, 80 ซึ่งเป็น บทหนัก นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้น จำเลย ฎีกา ศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า ก่อน เกิดเหตุ จำเลย กับ เพื่อน คนหนึ่ง กำลังยืน คุย กัน อยู่ ใกล้ กับ ที่ รถยนต์สองแถว จอด ระหว่าง ที่ ยืน คุยกัน อยู่ นั้น นาย ตึ๋ง กับ พวก 3 - 4 คน วิ่ง เข้า มา ชก ต่อย จำเลยกับ เพื่อน และ นาย ตึ๋ง ใช้ ขวด ตี ศีรษะ เพื่อน ของ จำเลย แล้ว นายตึ๋ง กับพวก พา กัน วิ่ง หนี ไป จำเลย กับ เพื่อน วิ่งไล่ ตาม และ จำเลยถือ ปืน ไป ด้วย แต่ เมื่อ ไล่ ตาม ไม่ ทัน จำเลย ก็ วิ่ง กลับ มา ที่รถยนต์สองแถว นำ เพื่อน ขึ้น ไป นั่ง บน รถ เพื่อ จะ กลับ บ้าน แสดง ว่าจำเลย ไม่ สมัครใจ ที่ จะ วิวาท ทำร้าย กับ นาย ตึ๋ง และ พวก ต่อไป แล้ว แต่ ปรากฏ ว่า นาย ตึ๋ง กับ พวก วิ่ง หนี เข้า ไป ใน ตลาด บอกผู้เสียหาย ว่า ถูก จำเลย กับ พวก วิ่ง ไล่ ตาม มา จะ ยิง ผู้เสียหายกับ นาย ตึ๋ง เป็น ลูกพี่ ลูกน้อง กัน อาศัย อยู่ บ้าน เดียวกัน ขณะนั้นผู้เสียหาย กำลัง รับจ้าง ลับมีด บังตอ อยู่ ใน ตลาด เมื่อ ทราบ เรื่องผู้เสียหาย กับพวก ได้ วิ่ง ไป ยัง ที่ เกิดเหตุ ทันที ผู้เสียหายกับพวก มี มีด ติดตัว ไป เกือบ ทุกคน วิ่ง กรู กัน เข้า มา ยัง รถยนต์สองแถว ที่ จอด อยู่ พอ เห็น เช่นนั้น จำเลย กระโดด ขึ้น ไป บน รถยนต์สองแถว และ พูด ห้าม ว่า อย่าง เข้า มา นะ แต่ ผู้เสียหาย กับ พวก ไม่ฟัง เสียง ตน ใน กลุ่ม ของ ผู้เสียหาย กลับ พูด ว่า ลุย เข้า ไป เลยกระสุนปืน หมด แล้ว จำเลย ได้ยิน ดังนั้น ได้ ชัก ปืน ออก มา ถือ จ้องไว้ ผู้เสียหาย กับพวก ก็ ยัง วิ่ง เข้า มา จำเลย จึง ยิง ปืน ออก ไป 1 นัด กระสุนปืน ถูก ผู้เสียหาย ล้มลง หลังจาก นั้น รถยนต์ สองแถว ก็แล่น ออก ไป ศาลฎีกา เห็น ว่า ขณะ เกิดเหตุ จำเลย อยู่ บน รถยนต์สองแถว ผู้เสียหาย กับพวก 7 - 8 คน ถือ มีด เข้า มา จะ ทำร้าย จำเลย ขณะ ที่จำเลย ใช้ ปืน ยิง ผู้เสียหาย กับพวก จำเลย อยู่ ห่าง ผู้เสียหาย ประมาณ 10 เมตร และ อยู่ ห่าง นาย ตึ๋ง ประมาณ 5 เมตร หาก ผู้เสียหาย กับพวกวิ่ง เข้า มา ถึง ตัว อาจ ทำร้าย จำเลย ถึง ตาย ได้ นับ ได้ ว่า เป็นภยันตราย ที่ ใกล้ จะ ถึง และ ไม่ มี ทาง หลีกเลี่ยง ได้ การ ที่ จำเลยใช้ ปืน ยิง ผู้เสียหาย กับพวก ใน ขณะ นั้น จึง เป็น การ ป้องกัน ตัวพอ สมควร แก่ เหตุ จำเลย ไม่ มี ความผิด ฐาน พยายาม ฆ่า ผู้เสียหาย และฐาน ยิงปืน โดย ใช่ เหตุ พิพากษา แก้ เป็น ว่า ให้ ยกฟ้อง ข้อหา พยายาม ฆ่า ผู้อื่น และ ข้อหายิง ปืน โดย ใช่ เหตุ ในเมือง หมู่บ้าน หรือ ที่ ชุมนุมชน ตามคำพิพากษา ศาลชั้นต้น นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษาศาลอุทธรณ์.(เสรี แสงศิลป์-สุชาติ จิวะชาติ-อำนวย เปล่งวิทยา)แหล่งที่มาADMINแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ