คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 106243หลักกฎหมาย: การที่จำเลยกับพวกนั่งรออยู่ในห้องโถงชั้นล่างของโรงแรมอันเป็นสถานที่เปิดเผยก็เพื่อการค้าประเวณี โดยแสดงตัวให้ชายที่มาเที่ยวพบเห็นเพื่อจะได้ร่วมประเวณีด้วยเท่ากับจำเลยได้แนะนำตัวในที่อันเป็นการเปิดเผยและน่าอับอายตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2503 มาตรา 5 (1) แล้วคดีทั้งสามสำนวนนี้ศาลชั้นต้นได้พิจารณาและพิพากษารวมกัน โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสามได้กระทำเพื่อการค้าประเวณี โดยบังอาจเตร็ดเตร่หรือคอยอยู่ที่โรงแรมอันเป็นสาธารณสถานในลักษณะหรืออาการที่เห็นได้ว่าเป็นการเรียกร้องติดต่อในการค้าประเวณี และตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยได้เข้าติดต่อชักชวนแนะนำตัวกับผู้มีชื่อในสถานที่ดังกล่าวอันเป็นการเปิดเผยและน่าอับอาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๕(๑)(๒) จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นเห็นว่าข้อเท็จจริงเป็นเรื่องจำเลยเข้าไปมั่วสุมในสถานการค้าประเวณีเพื่อการค้าประเวณี เข้าลักษณะที่ระบุไว้ในมาตรา ๕(๓)โดยตรง ข้อเท็จจริงที่ได้ความตามทางพิจารณาจึงต่างกับข้อเท็จจริงในฟ้องลงโทษจำเลยไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยกับพวกนั่งรออยู่ในห้องโถงชั้นล่างของโรงแรมอันเป็นสถานที่เปิดเผย ก็เพื่อการค้าประเวณีโดยแสดงตัวให้ชายที่มาเที่ยวพบเห็นเพื่อจะได้ร่วมประเวณีด้วย เท่ากับจำเลยได้แนะนำตัวในที่อันเป็นการเปิดเผยและน่าอับอายตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๕(๑) แล้ว พิพากษากลับเป็นว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๕(๑) ให้ปรับคนละ ๒๐๐ บาทไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙, ๓๐ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 508 - 510/2513ผู้ว่าคดีศาลแขวงพระนครเหนือโจทก์นางอ้อย มหาอินทร์จำเลยผู้ว่าคดีศาลแขวงพระนครเหนือโจทก์นางน้อย ตันประยูรจำเลยผู้ว่าคดีศาลแขวงพระนครเหนือโจทก์นางพร ดวงใจจำเลย พ.ร.บ.ปรามการค้าประเวณี พ.ศ.2503 ม. 5 (1)การที่จำเลยกับพวกนั่งรออยู่ในห้องโถงชั้นล่างของโรงแรมอันเป็นสถานที่เปิดเผยก็เพื่อการค้าประเวณี โดยแสดงตัวให้ชายที่มาเที่ยวพบเห็นเพื่อจะได้ร่วมประเวณีด้วยเท่ากับจำเลยได้แนะนำตัวในที่อันเป็นการเปิดเผยและน่าอับอายตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2503 มาตรา 5 (1) แล้วคดีทั้งสามสำนวนนี้ศาลชั้นต้นได้พิจารณาและพิพากษารวมกัน โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสามได้กระทำเพื่อการค้าประเวณี โดยบังอาจเตร็ดเตร่หรือคอยอยู่ที่โรงแรมอันเป็นสาธารณสถานในลักษณะหรืออาการที่เห็นได้ว่าเป็นการเรียกร้องติดต่อในการค้าประเวณี และตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยได้เข้าติดต่อชักชวนแนะนำตัวกับผู้มีชื่อในสถานที่ดังกล่าวอันเป็นการเปิดเผยและน่าอับอาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๕(๑)(๒) จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นเห็นว่าข้อเท็จจริงเป็นเรื่องจำเลยเข้าไปมั่วสุมในสถานการค้าประเวณีเพื่อการค้าประเวณี เข้าลักษณะที่ระบุไว้ในมาตรา ๕(๓)โดยตรง ข้อเท็จจริงที่ได้ความตามทางพิจารณาจึงต่างกับข้อเท็จจริงในฟ้องลงโทษจำเลยไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยกับพวกนั่งรออยู่ในห้องโถงชั้นล่างของโรงแรมอันเป็นสถานที่เปิดเผย ก็เพื่อการค้าประเวณีโดยแสดงตัวให้ชายที่มาเที่ยวพบเห็นเพื่อจะได้ร่วมประเวณีด้วย เท่ากับจำเลยได้แนะนำตัวในที่อันเป็นการเปิดเผยและน่าอับอายตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๕(๑) แล้ว พิพากษากลับเป็นว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๕(๑) ให้ปรับคนละ ๒๐๐ บาทไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙, ๓๐(ศริ มลิลา-สว่าง ภูวะปัจฉิม-ฉัตร รัตนทัศนีย์)ศาลแขวงพระนครเหนือ - นายชูเชิด รักตะบุตรศาลอุทธรณ์ - นายแถม สุรทิณห์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีทั้งสามสำนวนนี้ศาลชั้นต้นได้พิจารณาและพิพากษารวมกัน โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสามได้กระทำเพื่อการค้าประเวณี โดยบังอาจเตร็ดเตร่หรือคอยอยู่ที่โรงแรมอันเป็นสาธารณสถานในลักษณะหรืออาการที่เห็นได้ว่าเป็นการเรียกร้องติดต่อในการค้าประเวณี และตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยได้เข้าติดต่อชักชวนแนะนำตัวกับผู้มีชื่อในสถานที่ดังกล่าวอันเป็นการเปิดเผยและน่าอับอาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๕(๑)(๒) จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นเห็นว่าข้อเท็จจริงเป็นเรื่องจำเลยเข้าไปมั่วสุมในสถานการค้าประเวณีเพื่อการค้าประเวณี เข้าลักษณะที่ระบุไว้ในมาตรา ๕(๓)โดยตรง ข้อเท็จจริงที่ได้ความตามทางพิจารณาจึงต่างกับข้อเท็จจริงในฟ้องลงโทษจำเลยไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยกับพวกนั่งรออยู่ในห้องโถงชั้นล่างของโรงแรมอันเป็นสถานที่เปิดเผย ก็เพื่อการค้าประเวณีโดยแสดงตัวให้ชายที่มาเที่ยวพบเห็นเพื่อจะได้ร่วมประเวณีด้วย เท่ากับจำเลยได้แนะนำตัวในที่อันเป็นการเปิดเผยและน่าอับอายตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๕(๑) แล้ว พิพากษากลับเป็นว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๕(๑) ให้ปรับคนละ ๒๐๐ บาทไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙, ๓๐ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 508 - 510/2513ผู้ว่าคดีศาลแขวงพระนครเหนือโจทก์นางอ้อย มหาอินทร์จำเลยผู้ว่าคดีศาลแขวงพระนครเหนือโจทก์นางน้อย ตันประยูรจำเลยผู้ว่าคดีศาลแขวงพระนครเหนือโจทก์นางพร ดวงใจจำเลย พ.ร.บ.ปรามการค้าประเวณี พ.ศ.2503 ม. 5 (1)การที่จำเลยกับพวกนั่งรออยู่ในห้องโถงชั้นล่างของโรงแรมอันเป็นสถานที่เปิดเผยก็เพื่อการค้าประเวณี โดยแสดงตัวให้ชายที่มาเที่ยวพบเห็นเพื่อจะได้ร่วมประเวณีด้วยเท่ากับจำเลยได้แนะนำตัวในที่อันเป็นการเปิดเผยและน่าอับอายตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2503 มาตรา 5 (1) แล้วคดีทั้งสามสำนวนนี้ศาลชั้นต้นได้พิจารณาและพิพากษารวมกัน โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสามได้กระทำเพื่อการค้าประเวณี โดยบังอาจเตร็ดเตร่หรือคอยอยู่ที่โรงแรมอันเป็นสาธารณสถานในลักษณะหรืออาการที่เห็นได้ว่าเป็นการเรียกร้องติดต่อในการค้าประเวณี และตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยได้เข้าติดต่อชักชวนแนะนำตัวกับผู้มีชื่อในสถานที่ดังกล่าวอันเป็นการเปิดเผยและน่าอับอาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๕(๑)(๒) จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นเห็นว่าข้อเท็จจริงเป็นเรื่องจำเลยเข้าไปมั่วสุมในสถานการค้าประเวณีเพื่อการค้าประเวณี เข้าลักษณะที่ระบุไว้ในมาตรา ๕(๓)โดยตรง ข้อเท็จจริงที่ได้ความตามทางพิจารณาจึงต่างกับข้อเท็จจริงในฟ้องลงโทษจำเลยไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยกับพวกนั่งรออยู่ในห้องโถงชั้นล่างของโรงแรมอันเป็นสถานที่เปิดเผย ก็เพื่อการค้าประเวณีโดยแสดงตัวให้ชายที่มาเที่ยวพบเห็นเพื่อจะได้ร่วมประเวณีด้วย เท่ากับจำเลยได้แนะนำตัวในที่อันเป็นการเปิดเผยและน่าอับอายตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๕(๑) แล้ว พิพากษากลับเป็นว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๕(๑) ให้ปรับคนละ ๒๐๐ บาทไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙, ๓๐(ศริ มลิลา-สว่าง ภูวะปัจฉิม-ฉัตร รัตนทัศนีย์)ศาลแขวงพระนครเหนือ - นายชูเชิด รักตะบุตรศาลอุทธรณ์ - นายแถม สุรทิณห์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ