คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3532/2530หลักกฎหมาย: โจทก์เคยฟ้องจำเลยต่อศาลแรงงานกลาง แล้วโจทก์มิได้ไปศาลในวันนัดสืบพยานโจทก์จำเลย เช่นนี้เมื่อศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความตามมาตรา 40 วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานฯ โจทก์มีสิทธิขอให้ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีเพื่อให้ดำเนินกระบวนพิจารณาคดีนั้นต่อไปใหม่ได้ตามมาตรา41 แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าว หากโจทก์มิได้ร้องขอดังกล่าวโจทก์ก็มีสิทธิเสนอคำฟ้องของตนต่อศาลแรงงานกลางใหม่ได้ภายใต้บังคับแห่งกฎหมายว่าด้วยอายุความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 วรรคหนึ่งประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานฯ มาตรา 31จำเลยจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ทุกวันที่ 5 และ 20 ของเดือนเมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์วันที่ 13 เดือนสิงหาคม โดยมิได้บอกกล่าวล่วงหน้าโจทก์จึงมีสิทธิเรียกร้องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าได้ถึงวันที่ 5 ของเดือนถัดไปเป็นเวลา 23 วันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582.โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย ค่าจ้างเดือนละ2,700 บาท ต่อมาวันที่ 13 สิงหาคม 2528 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าค่าชดเชย และค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากโจทก์ฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมาย ในกรณีร้ายแรง จำเลยจึงเลิกจ้างได้โดยไม่ต้องตักเตือนก่อน ทั้งโจทก์ได้ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และมิใช่เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมโจทก์เคยฟ้องจำเลยต่อศาลแรงงานกลางครั้งหนึ่งและโจทก์ไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานโจทก์จำเลยศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่าโจทก์ขาดนัดและจำหน่ายคดีจากสารบบความ โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องคดีนี้ ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าเสียหายพร้อมด้วยดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องแก่โจทก์เฉพาะค่าชดเชยให้นับแต่วันเลิกจ้างเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า การที่โจทก์ได้ฟ้องจำเลยต่อศาลแรงงานกลางตามคดีหมายเลขดำที่ 5205/2528และศาลแรงงานกลางได้มีคำสั่งให้นัดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้วโจทก์มิได้มาศาลในวันนัดสืบพยานดังกล่าวจึงเป็นเรื่องที่โจทก์ไม่มาศาลตามกำหนดในการพิจารณาคดีกรณีเช่นนี้จึงต้องถือว่าโจทก์ไม่ประสงค์จะดำเนินคดีต่อไปซึ่งศาลแรงงานกลางมีอำนาจจำหน่ายคดีออกจากสารบบความได้ตามมาตรา 41 วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน ฯการที่ศาลแรงงานกลางได้มีคำสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความนี้ โจทก์มีสิทธิที่จะขอให้ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งเพิกถอนการจำหน่ายคดีเพื่อให้ดำเนินกระบวนพิจารณาคดีนั้นต่อไปใหม่ได้ตามนัยที่บัญญัติไว้ในมาตรา 41 ซึ่งบทบัญญัติในมาตรานี้เป็นเพียงให้สิทธิโจทก์ที่จะร้องขอเท่านั้น หากโจทก์มิได้ร้องขอก็หามีบทบัญญัติใดตัดสิทธิโจทก์ไว้เป็นประการใดไม่ กรณีเช่นนี้โจทก์ย่อมมีสิทธิที่จะเสนอคำฟ้องของตนต่อศาลแรงงานกลางได้ภายในบังคับบทบัญญัติแห่งกฎหมายว่าด้วยอายุความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 บทหนึ่งประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 มาตรา 31 โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง จำเลยอุทธรณ์เป็นข้อสุดท้ายว่า จำเลยกำหนดค่าจ้างให้แก่โจทก์เป็นเงินเดือนละ 2,700 บาท และจ่ายให้สิบห้าวันต่อครั้งโจทก์จึงชอบที่จะเรียกสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าได้เพียงสิบห้าวันเป็นเงิน 1,350 บาทเห็นว่า ปัญหาข้อนี้ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ทุกวันที่ 5 และวันที่ 20 ของเดือน เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์ในวันที่ 13 สิงหาคม 2528 โจทก์จึงมีสิทธิเรียกร้องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าได้ถึงวันที่ 5 ของเดือนถัดไปซึ่งเป็นวันกำหนดจ่ายสินจ้างคราวถัดไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 582 ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเวลา 23 วัน จึงชอบแล้ว พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3532/2530นาง สำเนียง วงศ์ แฉ่งโจทก์บริษัท วี เอส อาร์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 582 ป.วิ.พ. ม. 201 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31, ม. 40, ม. 41โจทก์เคยฟ้องจำเลยต่อศาลแรงงานกลาง แล้วโจทก์มิได้ไปศาลในวันนัดสืบพยานโจทก์จำเลย เช่นนี้เมื่อศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความตามมาตรา 40 วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานฯ โจทก์มีสิทธิขอให้ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีเพื่อให้ดำเนินกระบวนพิจารณาคดีนั้นต่อไปใหม่ได้ตามมาตรา41 แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าว หากโจทก์มิได้ร้องขอดังกล่าวโจทก์ก็มีสิทธิเสนอคำฟ้องของตนต่อศาลแรงงานกลางใหม่ได้ภายใต้บังคับแห่งกฎหมายว่าด้วยอายุความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 วรรคหนึ่งประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานฯ มาตรา 31จำเลยจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ทุกวันที่ 5 และ 20 ของเดือนเมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์วันที่ 13 เดือนสิงหาคม โดยมิได้บอกกล่าวล่วงหน้าโจทก์จึงมีสิทธิเรียกร้องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าได้ถึงวันที่ 5 ของเดือนถัดไปเป็นเวลา 23 วันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582.โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย ค่าจ้างเดือนละ2,700 บาท ต่อมาวันที่ 13 สิงหาคม 2528 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าค่าชดเชย และค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากโจทก์ฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมาย ในกรณีร้ายแรง จำเลยจึงเลิกจ้างได้โดยไม่ต้องตักเตือนก่อน ทั้งโจทก์ได้ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และมิใช่เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมโจทก์เคยฟ้องจำเลยต่อศาลแรงงานกลางครั้งหนึ่งและโจทก์ไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานโจทก์จำเลยศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่าโจทก์ขาดนัดและจำหน่ายคดีจากสารบบความ โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องคดีนี้ ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าเสียหายพร้อมด้วยดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องแก่โจทก์เฉพาะค่าชดเชยให้นับแต่วันเลิกจ้างเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า การที่โจทก์ได้ฟ้องจำเลยต่อศาลแรงงานกลางตามคดีหมายเลขดำที่ 5205/2528และศาลแรงงานกลางได้มีคำสั่งให้นัดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้วโจทก์มิได้มาศาลในวันนัดสืบพยานดังกล่าวจึงเป็นเรื่องที่โจทก์ไม่มาศาลตามกำหนดในการพิจารณาคดีกรณีเช่นนี้จึงต้องถือว่าโจทก์ไม่ประสงค์จะดำเนินคดีต่อไปซึ่งศาลแรงงานกลางมีอำนาจจำหน่ายคดีออกจากสารบบความได้ตามมาตรา 41 วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน ฯการที่ศาลแรงงานกลางได้มีคำสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความนี้ โจทก์มีสิทธิที่จะขอให้ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งเพิกถอนการจำหน่ายคดีเพื่อให้ดำเนินกระบวนพิจารณาคดีนั้นต่อไปใหม่ได้ตามนัยที่บัญญัติไว้ในมาตรา 41 ซึ่งบทบัญญัติในมาตรานี้เป็นเพียงให้สิทธิโจทก์ที่จะร้องขอเท่านั้น หากโจทก์มิได้ร้องขอก็หามีบทบัญญัติใดตัดสิทธิโจทก์ไว้เป็นประการใดไม่ กรณีเช่นนี้โจทก์ย่อมมีสิทธิที่จะเสนอคำฟ้องของตนต่อศาลแรงงานกลางได้ภายในบังคับบทบัญญัติแห่งกฎหมายว่าด้วยอายุความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 บทหนึ่งประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 มาตรา 31 โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง จำเลยอุทธรณ์เป็นข้อสุดท้ายว่า จำเลยกำหนดค่าจ้างให้แก่โจทก์เป็นเงินเดือนละ 2,700 บาท และจ่ายให้สิบห้าวันต่อครั้งโจทก์จึงชอบที่จะเรียกสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าได้เพียงสิบห้าวันเป็นเงิน 1,350 บาทเห็นว่า ปัญหาข้อนี้ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ทุกวันที่ 5 และวันที่ 20 ของเดือน เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์ในวันที่ 13 สิงหาคม 2528 โจทก์จึงมีสิทธิเรียกร้องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าได้ถึงวันที่ 5 ของเดือนถัดไปซึ่งเป็นวันกำหนดจ่ายสินจ้างคราวถัดไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 582 ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเวลา 23 วัน จึงชอบแล้ว พิพากษายืน.(มาโนช เพียรสนอง-จุนท์ จันทรวงศ์-สีนวล คงลาภ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย ค่าจ้างเดือนละ2,700 บาท ต่อมาวันที่ 13 สิงหาคม 2528 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าค่าชดเชย และค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากโจทก์ฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมาย ในกรณีร้ายแรง จำเลยจึงเลิกจ้างได้โดยไม่ต้องตักเตือนก่อน ทั้งโจทก์ได้ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และมิใช่เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมโจทก์เคยฟ้องจำเลยต่อศาลแรงงานกลางครั้งหนึ่งและโจทก์ไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานโจทก์จำเลยศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่าโจทก์ขาดนัดและจำหน่ายคดีจากสารบบความ โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องคดีนี้ ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าเสียหายพร้อมด้วยดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องแก่โจทก์เฉพาะค่าชดเชยให้นับแต่วันเลิกจ้างเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า การที่โจทก์ได้ฟ้องจำเลยต่อศาลแรงงานกลางตามคดีหมายเลขดำที่ 5205/2528และศาลแรงงานกลางได้มีคำสั่งให้นัดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้วโจทก์มิได้มาศาลในวันนัดสืบพยานดังกล่าวจึงเป็นเรื่องที่โจทก์ไม่มาศาลตามกำหนดในการพิจารณาคดีกรณีเช่นนี้จึงต้องถือว่าโจทก์ไม่ประสงค์จะดำเนินคดีต่อไปซึ่งศาลแรงงานกลางมีอำนาจจำหน่ายคดีออกจากสารบบความได้ตามมาตรา 41 วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน ฯการที่ศาลแรงงานกลางได้มีคำสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความนี้ โจทก์มีสิทธิที่จะขอให้ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งเพิกถอนการจำหน่ายคดีเพื่อให้ดำเนินกระบวนพิจารณาคดีนั้นต่อไปใหม่ได้ตามนัยที่บัญญัติไว้ในมาตรา 41 ซึ่งบทบัญญัติในมาตรานี้เป็นเพียงให้สิทธิโจทก์ที่จะร้องขอเท่านั้น หากโจทก์มิได้ร้องขอก็หามีบทบัญญัติใดตัดสิทธิโจทก์ไว้เป็นประการใดไม่ กรณีเช่นนี้โจทก์ย่อมมีสิทธิที่จะเสนอคำฟ้องของตนต่อศาลแรงงานกลางได้ภายในบังคับบทบัญญัติแห่งกฎหมายว่าด้วยอายุความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 บทหนึ่งประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 มาตรา 31 โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง จำเลยอุทธรณ์เป็นข้อสุดท้ายว่า จำเลยกำหนดค่าจ้างให้แก่โจทก์เป็นเงินเดือนละ 2,700 บาท และจ่ายให้สิบห้าวันต่อครั้งโจทก์จึงชอบที่จะเรียกสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าได้เพียงสิบห้าวันเป็นเงิน 1,350 บาทเห็นว่า ปัญหาข้อนี้ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ทุกวันที่ 5 และวันที่ 20 ของเดือน เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์ในวันที่ 13 สิงหาคม 2528 โจทก์จึงมีสิทธิเรียกร้องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าได้ถึงวันที่ 5 ของเดือนถัดไปซึ่งเป็นวันกำหนดจ่ายสินจ้างคราวถัดไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 582 ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเวลา 23 วัน จึงชอบแล้ว พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3532/2530นาง สำเนียง วงศ์ แฉ่งโจทก์บริษัท วี เอส อาร์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 582 ป.วิ.พ. ม. 201 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31, ม. 40, ม. 41โจทก์เคยฟ้องจำเลยต่อศาลแรงงานกลาง แล้วโจทก์มิได้ไปศาลในวันนัดสืบพยานโจทก์จำเลย เช่นนี้เมื่อศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความตามมาตรา 40 วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานฯ โจทก์มีสิทธิขอให้ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีเพื่อให้ดำเนินกระบวนพิจารณาคดีนั้นต่อไปใหม่ได้ตามมาตรา41 แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าว หากโจทก์มิได้ร้องขอดังกล่าวโจทก์ก็มีสิทธิเสนอคำฟ้องของตนต่อศาลแรงงานกลางใหม่ได้ภายใต้บังคับแห่งกฎหมายว่าด้วยอายุความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 วรรคหนึ่งประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานฯ มาตรา 31จำเลยจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ทุกวันที่ 5 และ 20 ของเดือนเมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์วันที่ 13 เดือนสิงหาคม โดยมิได้บอกกล่าวล่วงหน้าโจทก์จึงมีสิทธิเรียกร้องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าได้ถึงวันที่ 5 ของเดือนถัดไปเป็นเวลา 23 วันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582.โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย ค่าจ้างเดือนละ2,700 บาท ต่อมาวันที่ 13 สิงหาคม 2528 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าค่าชดเชย และค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากโจทก์ฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมาย ในกรณีร้ายแรง จำเลยจึงเลิกจ้างได้โดยไม่ต้องตักเตือนก่อน ทั้งโจทก์ได้ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และมิใช่เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมโจทก์เคยฟ้องจำเลยต่อศาลแรงงานกลางครั้งหนึ่งและโจทก์ไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานโจทก์จำเลยศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่าโจทก์ขาดนัดและจำหน่ายคดีจากสารบบความ โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องคดีนี้ ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าเสียหายพร้อมด้วยดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องแก่โจทก์เฉพาะค่าชดเชยให้นับแต่วันเลิกจ้างเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า การที่โจทก์ได้ฟ้องจำเลยต่อศาลแรงงานกลางตามคดีหมายเลขดำที่ 5205/2528และศาลแรงงานกลางได้มีคำสั่งให้นัดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้วโจทก์มิได้มาศาลในวันนัดสืบพยานดังกล่าวจึงเป็นเรื่องที่โจทก์ไม่มาศาลตามกำหนดในการพิจารณาคดีกรณีเช่นนี้จึงต้องถือว่าโจทก์ไม่ประสงค์จะดำเนินคดีต่อไปซึ่งศาลแรงงานกลางมีอำนาจจำหน่ายคดีออกจากสารบบความได้ตามมาตรา 41 วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน ฯการที่ศาลแรงงานกลางได้มีคำสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความนี้ โจทก์มีสิทธิที่จะขอให้ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งเพิกถอนการจำหน่ายคดีเพื่อให้ดำเนินกระบวนพิจารณาคดีนั้นต่อไปใหม่ได้ตามนัยที่บัญญัติไว้ในมาตรา 41 ซึ่งบทบัญญัติในมาตรานี้เป็นเพียงให้สิทธิโจทก์ที่จะร้องขอเท่านั้น หากโจทก์มิได้ร้องขอก็หามีบทบัญญัติใดตัดสิทธิโจทก์ไว้เป็นประการใดไม่ กรณีเช่นนี้โจทก์ย่อมมีสิทธิที่จะเสนอคำฟ้องของตนต่อศาลแรงงานกลางได้ภายในบังคับบทบัญญัติแห่งกฎหมายว่าด้วยอายุความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 บทหนึ่งประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 มาตรา 31 โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง จำเลยอุทธรณ์เป็นข้อสุดท้ายว่า จำเลยกำหนดค่าจ้างให้แก่โจทก์เป็นเงินเดือนละ 2,700 บาท และจ่ายให้สิบห้าวันต่อครั้งโจทก์จึงชอบที่จะเรียกสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าได้เพียงสิบห้าวันเป็นเงิน 1,350 บาทเห็นว่า ปัญหาข้อนี้ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ทุกวันที่ 5 และวันที่ 20 ของเดือน เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์ในวันที่ 13 สิงหาคม 2528 โจทก์จึงมีสิทธิเรียกร้องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าได้ถึงวันที่ 5 ของเดือนถัดไปซึ่งเป็นวันกำหนดจ่ายสินจ้างคราวถัดไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 582 ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเวลา 23 วัน จึงชอบแล้ว พิพากษายืน.(มาโนช เพียรสนอง-จุนท์ จันทรวงศ์-สีนวล คงลาภ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ