คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 76/2489หลักกฎหมาย: ยืมทองรูปพรรณไปแล้วเอาไปจำนำหลุด ผู้ยืมยอมใช้ราคาให้ผู้ให้ยืม ผู้ให้ยืมยอมตกลง ดังนี้ ผู้ให้ยืมจะมาฟ้องขอให้คืนทองที่ยืมหรือใช้ราคาในปัจจุบันไม่ได้ ได้แต่ให้ใช้ราคาทองในเวลาที่ที่มาบอกกล่าวและตกลงกันได้ความว่า เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2478 บิดามารดา จำเลยไปขอยืมเงินโจทก์ โจทก์ไม่มีเงินจึงมอบทองรูปพรรณให้ไป ครั้นพ.ศ. 2481 บิดามารดาจำเลยมาบอกว่าทองจำนำหลุดเสียแล้ว ขอใช้เงิน 60 บาทก่อน ส่วนที่ค้างเอาไว้คิดกันภายหลัง โจทก์ยอมและผัดผ่อนกันเรื่อย ๆ มา บัดนี้โจทก์ฟ้องจำเลยในฐานะผู้รับมรดกให้คืนทองที่ยืมหรือใช้ราคาปัจจุบันซึ่งมีราคาหนักบาทละ 250 บาทศาลชั้นต้นยกฟ้องโดยไม่เชื่อว่ามีการยืมศาลอุทธรณ์ฟังว่ายืม แต่ให้จำเลยใช้ราคาทองในขณะที่จำนำทองแล้วหลุดโจทก์ฎีกาขอให้คืนทองหรือใช้ราคาทองปัจจุบันศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่บิดามารดาจำเลยขอชำระเงินและโจทก์ยอมรับเงินที่ผ่อนกับตกลงว่าส่วนที่ค้างเอาไว้คิดกันทีหลังนั้นเป็นที่เห็นได้ว่าตกลงกันเสร็จแล้วว่าจะชำระเป็นเงินโจทก์จะหวนกลับไปคิดเรียกเอาเป็นทองไม่ถูกต้อง จำต้องคิดเงินตามราคาทองบาทละ 22 บาทในตอนที่ผู้ยืมผิดสัญญาและตกลงกันใหม่นั้น จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 76/2489นายรอด รัตนอุไรโจทก์นายดองแก้ว วิสวามิตร์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 222, ม. 321, ม. 349, ม. 640, ม. 646ยืมทองรูปพรรณไปแล้วเอาไปจำนำหลุด ผู้ยืมยอมใช้ราคาให้ผู้ให้ยืม ผู้ให้ยืมยอมตกลง ดังนี้ ผู้ให้ยืมจะมาฟ้องขอให้คืนทองที่ยืมหรือใช้ราคาในปัจจุบันไม่ได้ ได้แต่ให้ใช้ราคาทองในเวลาที่ที่มาบอกกล่าวและตกลงกันได้ความว่า เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2478 บิดามารดา จำเลยไปขอยืมเงินโจทก์ โจทก์ไม่มีเงินจึงมอบทองรูปพรรณให้ไป ครั้นพ.ศ. 2481 บิดามารดาจำเลยมาบอกว่าทองจำนำหลุดเสียแล้ว ขอใช้เงิน 60 บาทก่อน ส่วนที่ค้างเอาไว้คิดกันภายหลัง โจทก์ยอมและผัดผ่อนกันเรื่อย ๆ มา บัดนี้โจทก์ฟ้องจำเลยในฐานะผู้รับมรดกให้คืนทองที่ยืมหรือใช้ราคาปัจจุบันซึ่งมีราคาหนักบาทละ 250 บาทศาลชั้นต้นยกฟ้องโดยไม่เชื่อว่ามีการยืมศาลอุทธรณ์ฟังว่ายืม แต่ให้จำเลยใช้ราคาทองในขณะที่จำนำทองแล้วหลุดโจทก์ฎีกาขอให้คืนทองหรือใช้ราคาทองปัจจุบันศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่บิดามารดาจำเลยขอชำระเงินและโจทก์ยอมรับเงินที่ผ่อนกับตกลงว่าส่วนที่ค้างเอาไว้คิดกันทีหลังนั้นเป็นที่เห็นได้ว่าตกลงกันเสร็จแล้วว่าจะชำระเป็นเงินโจทก์จะหวนกลับไปคิดเรียกเอาเป็นทองไม่ถูกต้อง จำต้องคิดเงินตามราคาทองบาทละ 22 บาทในตอนที่ผู้ยืมผิดสัญญาและตกลงกันใหม่นั้น จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-อิศรภักดีธรรมวิเทต-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่า เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2478 บิดามารดา จำเลยไปขอยืมเงินโจทก์ โจทก์ไม่มีเงินจึงมอบทองรูปพรรณให้ไป ครั้นพ.ศ. 2481 บิดามารดาจำเลยมาบอกว่าทองจำนำหลุดเสียแล้ว ขอใช้เงิน 60 บาทก่อน ส่วนที่ค้างเอาไว้คิดกันภายหลัง โจทก์ยอมและผัดผ่อนกันเรื่อย ๆ มา บัดนี้โจทก์ฟ้องจำเลยในฐานะผู้รับมรดกให้คืนทองที่ยืมหรือใช้ราคาปัจจุบันซึ่งมีราคาหนักบาทละ 250 บาทศาลชั้นต้นยกฟ้องโดยไม่เชื่อว่ามีการยืมศาลอุทธรณ์ฟังว่ายืม แต่ให้จำเลยใช้ราคาทองในขณะที่จำนำทองแล้วหลุดโจทก์ฎีกาขอให้คืนทองหรือใช้ราคาทองปัจจุบันศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่บิดามารดาจำเลยขอชำระเงินและโจทก์ยอมรับเงินที่ผ่อนกับตกลงว่าส่วนที่ค้างเอาไว้คิดกันทีหลังนั้นเป็นที่เห็นได้ว่าตกลงกันเสร็จแล้วว่าจะชำระเป็นเงินโจทก์จะหวนกลับไปคิดเรียกเอาเป็นทองไม่ถูกต้อง จำต้องคิดเงินตามราคาทองบาทละ 22 บาทในตอนที่ผู้ยืมผิดสัญญาและตกลงกันใหม่นั้น จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 76/2489นายรอด รัตนอุไรโจทก์นายดองแก้ว วิสวามิตร์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 222, ม. 321, ม. 349, ม. 640, ม. 646ยืมทองรูปพรรณไปแล้วเอาไปจำนำหลุด ผู้ยืมยอมใช้ราคาให้ผู้ให้ยืม ผู้ให้ยืมยอมตกลง ดังนี้ ผู้ให้ยืมจะมาฟ้องขอให้คืนทองที่ยืมหรือใช้ราคาในปัจจุบันไม่ได้ ได้แต่ให้ใช้ราคาทองในเวลาที่ที่มาบอกกล่าวและตกลงกันได้ความว่า เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2478 บิดามารดา จำเลยไปขอยืมเงินโจทก์ โจทก์ไม่มีเงินจึงมอบทองรูปพรรณให้ไป ครั้นพ.ศ. 2481 บิดามารดาจำเลยมาบอกว่าทองจำนำหลุดเสียแล้ว ขอใช้เงิน 60 บาทก่อน ส่วนที่ค้างเอาไว้คิดกันภายหลัง โจทก์ยอมและผัดผ่อนกันเรื่อย ๆ มา บัดนี้โจทก์ฟ้องจำเลยในฐานะผู้รับมรดกให้คืนทองที่ยืมหรือใช้ราคาปัจจุบันซึ่งมีราคาหนักบาทละ 250 บาทศาลชั้นต้นยกฟ้องโดยไม่เชื่อว่ามีการยืมศาลอุทธรณ์ฟังว่ายืม แต่ให้จำเลยใช้ราคาทองในขณะที่จำนำทองแล้วหลุดโจทก์ฎีกาขอให้คืนทองหรือใช้ราคาทองปัจจุบันศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่บิดามารดาจำเลยขอชำระเงินและโจทก์ยอมรับเงินที่ผ่อนกับตกลงว่าส่วนที่ค้างเอาไว้คิดกันทีหลังนั้นเป็นที่เห็นได้ว่าตกลงกันเสร็จแล้วว่าจะชำระเป็นเงินโจทก์จะหวนกลับไปคิดเรียกเอาเป็นทองไม่ถูกต้อง จำต้องคิดเงินตามราคาทองบาทละ 22 บาทในตอนที่ผู้ยืมผิดสัญญาและตกลงกันใหม่นั้น จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-อิศรภักดีธรรมวิเทต-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ