คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 672/2489หลักกฎหมาย: ไม่มีคนเห็นในเวลาที่โคถูกลักไป จนรุ่งขึ้นเวลาบ่ายจึงมีผู้เห็นจำเลยพาโคไปดังนี้ ไม่พอที่จะชี้ขาดว่าจำเลยทำการลักคงลงโทษได้เพียงฐานรับของโจรศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยฐานรับของโจรจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยลักทรัพย์แต่โจทก์ไม่อุทธรณ์ จึงลงโทษไม่ได้ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่าโจทก์ไม่มีพยานแสดงขณะเริ่มแรกที่มีผู้ลักพาโคไปจากที่หาย (ที่ทำเลเลี้ยง) เลยรุ่งขึ้นอีกวันหนึ่งเวลาบ่ายแล้ว จึงมีผู้พบจำเลยพาโคไป ไม่ปรากฏว่าร่องรอยแสดงว่าจำเลยกับพวกพาโคไปจากสถานที่ที่หาย ในเวลาใกล้ชิดติดต่อกันที่โคหายก็ไม่มีผู้พบปะจำเลยกับพวกเกี่ยวแก่เรื่องโครายนี้ จึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้ลักมาดังศาลอุทธรณ์วินิจฉัย แต่อาการที่จำเลยกับพวกพาโคไปตอน 1 กับตอนที่หลบหนีไปจากที่โคถูกฆ่า แสดงว่าจำเลยรับไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้าย จึงพิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา 321 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 672/2489อัยการมหาสารคามโจทก์นายยาว ประสมศรีจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 294, ม. 321ไม่มีคนเห็นในเวลาที่โคถูกลักไป จนรุ่งขึ้นเวลาบ่ายจึงมีผู้เห็นจำเลยพาโคไปดังนี้ ไม่พอที่จะชี้ขาดว่าจำเลยทำการลักคงลงโทษได้เพียงฐานรับของโจรศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยฐานรับของโจรจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยลักทรัพย์แต่โจทก์ไม่อุทธรณ์ จึงลงโทษไม่ได้ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่าโจทก์ไม่มีพยานแสดงขณะเริ่มแรกที่มีผู้ลักพาโคไปจากที่หาย (ที่ทำเลเลี้ยง) เลยรุ่งขึ้นอีกวันหนึ่งเวลาบ่ายแล้ว จึงมีผู้พบจำเลยพาโคไป ไม่ปรากฏว่าร่องรอยแสดงว่าจำเลยกับพวกพาโคไปจากสถานที่ที่หาย ในเวลาใกล้ชิดติดต่อกันที่โคหายก็ไม่มีผู้พบปะจำเลยกับพวกเกี่ยวแก่เรื่องโครายนี้ จึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้ลักมาดังศาลอุทธรณ์วินิจฉัย แต่อาการที่จำเลยกับพวกพาโคไปตอน 1 กับตอนที่หลบหนีไปจากที่โคถูกฆ่า แสดงว่าจำเลยรับไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้าย จึงพิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา 321(มนูภันย์วิมลสาร-อิศรภักดีธรรมวิเทต-เลขวณิชธรรมวิทักษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยฐานรับของโจรจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยลักทรัพย์แต่โจทก์ไม่อุทธรณ์ จึงลงโทษไม่ได้ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่าโจทก์ไม่มีพยานแสดงขณะเริ่มแรกที่มีผู้ลักพาโคไปจากที่หาย (ที่ทำเลเลี้ยง) เลยรุ่งขึ้นอีกวันหนึ่งเวลาบ่ายแล้ว จึงมีผู้พบจำเลยพาโคไป ไม่ปรากฏว่าร่องรอยแสดงว่าจำเลยกับพวกพาโคไปจากสถานที่ที่หาย ในเวลาใกล้ชิดติดต่อกันที่โคหายก็ไม่มีผู้พบปะจำเลยกับพวกเกี่ยวแก่เรื่องโครายนี้ จึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้ลักมาดังศาลอุทธรณ์วินิจฉัย แต่อาการที่จำเลยกับพวกพาโคไปตอน 1 กับตอนที่หลบหนีไปจากที่โคถูกฆ่า แสดงว่าจำเลยรับไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้าย จึงพิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา 321 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 672/2489อัยการมหาสารคามโจทก์นายยาว ประสมศรีจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 294, ม. 321ไม่มีคนเห็นในเวลาที่โคถูกลักไป จนรุ่งขึ้นเวลาบ่ายจึงมีผู้เห็นจำเลยพาโคไปดังนี้ ไม่พอที่จะชี้ขาดว่าจำเลยทำการลักคงลงโทษได้เพียงฐานรับของโจรศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยฐานรับของโจรจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยลักทรัพย์แต่โจทก์ไม่อุทธรณ์ จึงลงโทษไม่ได้ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่าโจทก์ไม่มีพยานแสดงขณะเริ่มแรกที่มีผู้ลักพาโคไปจากที่หาย (ที่ทำเลเลี้ยง) เลยรุ่งขึ้นอีกวันหนึ่งเวลาบ่ายแล้ว จึงมีผู้พบจำเลยพาโคไป ไม่ปรากฏว่าร่องรอยแสดงว่าจำเลยกับพวกพาโคไปจากสถานที่ที่หาย ในเวลาใกล้ชิดติดต่อกันที่โคหายก็ไม่มีผู้พบปะจำเลยกับพวกเกี่ยวแก่เรื่องโครายนี้ จึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้ลักมาดังศาลอุทธรณ์วินิจฉัย แต่อาการที่จำเลยกับพวกพาโคไปตอน 1 กับตอนที่หลบหนีไปจากที่โคถูกฆ่า แสดงว่าจำเลยรับไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้าย จึงพิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา 321(มนูภันย์วิมลสาร-อิศรภักดีธรรมวิเทต-เลขวณิชธรรมวิทักษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ