คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1738/2498หลักกฎหมาย: ให้จำเลยแสดงโดยชัดแจ้งในคำให้การว่าจำเลยยอมรับหรือปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วน รวมทั้งเหตุแห่งการนั้นโจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าที่โจทก์ขอให้ขับไล่ ครั้งแรกจำเลยให้การว่าซื้อไม่ได้เช่า แม้ต่อมาจะร้องขอเพิ่มเติมคำให้การว่าที่ที่โจทก์ขับไล่นั้นจำเลยได้อาศัยอยู่ได้รับความคุ้มครองตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ แต่ในคำร้องนั้นจำเลยก็ไม่ได้ถือว่าได้เช่าที่ดินมาเพื่อใช้เป็นเคหะ จำเลยอ้างแต่เพียงว่าได้ปลูกห้องแถวอยู่อาศัยการซื้อที่ดินปลูกห้องแถวอยู่อาศัยมิได้เกี่ยวกับพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯแต่อย่างใด ประเด็นมีแต่เพียงว่าจำเลยซื้อหรือเช่าการเช่าเพื่ออยู่อาศัยไม่มีใครอ้าง ที่จำเลยว่าปลูกห้องแถวอยู่อาศัยก็มิได้ว่าปลูกโดยอาศัยสัญญาเช่า จึงไม่มีข้อที่จะต้องพิจารณาว่าได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ หรือไม่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าที่ดินส่วนหนึ่งของโจทก์ตามโฉนดเลขที่ 272 ไปทำการค้าและให้เช่าช่วง โจทก์บอกแล้วจำเลยไม่ยอมออก ขอให้ขับไล่จำเลยต่อสู้ว่าจำเลยไม่ใช่ผู้เช่าจำเลยเป็นผู้ซื้อที่พิพาทจำเลยชำระราคาแล้วบางส่วนและครอบครองอย่างเป็นเจ้าของมาเกิน 10 ปี จึงฟ้องแย้งขอให้พิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยเช่าที่สร้างห้องแถวจำเลยอาศัยเอง 2 ห้อง แบ่งให้ผู้อื่นเช่าช่วง 1 ห้อง ข้อที่จำเลยว่าซื้อแล้วครอบครองฟังไม่ได้ แต่การเช่าอยู่ในความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ จำเลย ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าข้อที่จำเลยว่าซื้อนั้นเชื่อไม่ได้ คงฟังว่าจำเลยเช่า เมื่อโจทก์บอกเลิกการเช่าตามสัญญาแล้วจำเลยก็ต้องออกถ้าจำเลยจะให้ฟังว่าสัญญาเช่าอยู่ในความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จำเลยก็ต้องตั้งเป็นประเด็นขึ้นมาให้พิจารณาในคำให้การจำเลยไม่ได้ตั้งประเด็นในข้อนี้ขึ้นมา จำเลยให้การว่าไม่ใช่ผู้เช่าเป็นผู้ซื้อต่างหาก เรื่องสัญญาเช่าอยู่ในความคุ้มครองหรือไม่จึงไม่มีประเด็น แม้จำเลยจะได้ร้องเพิ่มเติมว่าที่ที่จำเลยสร้างห้องแถวใช้เป็นที่อยู่อาศัยจึงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ประเด็นนี้มีขึ้นไม่ได้เลยเพราะขัดกับข้อที่จำเลยต่อสู้มาแต่ต้นว่าจำเลยซื้อไม่ได้เช่า เท่ากับว่าไม่มีการเช่า เรื่องการเช่าจะได้รับความคุ้มครองหรือไม่จึงมิได้เกิดขึ้นเลยอีกทางหนึ่งอธิบายได้ดังนี้คือ ตามคำร้องนั้นจำเลยก็ไม่ได้ถือว่าได้เช่าที่ดินมาเพื่อใช้เป็นเคหะ จำเลยอ้างแต่เพียงว่าได้ปลูกห้องแถวอยู่อาศัย การซื้อที่ดินมาปลูกห้องแถวอาศัยมิได้เกี่ยวกับพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ แต่อย่างใด ประเด็นมีแต่เพียงว่าจำเลยซื้อหรือเช่า การเช่าเพื่ออยู่อาศัยมิได้มีใครอ้าง ที่จำเลยว่าปลูกห้องแถวอยู่อาศัยก็มิได้อ้างว่าปลูกโดยอาศัยสัญญาเช่า จึงไม่มีข้อที่จะต้องพิจารณาว่าจะได้รับความคุ้มครองหรือไม่พิพากษาแก้ให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาท ฯลฯ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1738/2498นายสุรินทร์ สมฤทธิจินดา ในฐานะส่วนตัวและโจทก์ผู้รับมอบอำนาจจากนายเหนี่ยว สมฤทธิจินดา นางมณี แซ่ลิ้มโจทก์และนายกิติ สมฤทธิจินดาโจทก์นายซิว แซ่จังจำเลย ป.วิ.พ. ม. 177, ม. 182, ม. 183ให้จำเลยแสดงโดยชัดแจ้งในคำให้การว่าจำเลยยอมรับหรือปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วน รวมทั้งเหตุแห่งการนั้นโจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าที่โจทก์ขอให้ขับไล่ ครั้งแรกจำเลยให้การว่าซื้อไม่ได้เช่า แม้ต่อมาจะร้องขอเพิ่มเติมคำให้การว่าที่ที่โจทก์ขับไล่นั้นจำเลยได้อาศัยอยู่ได้รับความคุ้มครองตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ แต่ในคำร้องนั้นจำเลยก็ไม่ได้ถือว่าได้เช่าที่ดินมาเพื่อใช้เป็นเคหะ จำเลยอ้างแต่เพียงว่าได้ปลูกห้องแถวอยู่อาศัยการซื้อที่ดินปลูกห้องแถวอยู่อาศัยมิได้เกี่ยวกับพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯแต่อย่างใด ประเด็นมีแต่เพียงว่าจำเลยซื้อหรือเช่าการเช่าเพื่ออยู่อาศัยไม่มีใครอ้าง ที่จำเลยว่าปลูกห้องแถวอยู่อาศัยก็มิได้ว่าปลูกโดยอาศัยสัญญาเช่า จึงไม่มีข้อที่จะต้องพิจารณาว่าได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ หรือไม่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าที่ดินส่วนหนึ่งของโจทก์ตามโฉนดเลขที่ 272 ไปทำการค้าและให้เช่าช่วง โจทก์บอกแล้วจำเลยไม่ยอมออก ขอให้ขับไล่จำเลยต่อสู้ว่าจำเลยไม่ใช่ผู้เช่าจำเลยเป็นผู้ซื้อที่พิพาทจำเลยชำระราคาแล้วบางส่วนและครอบครองอย่างเป็นเจ้าของมาเกิน 10 ปี จึงฟ้องแย้งขอให้พิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยเช่าที่สร้างห้องแถวจำเลยอาศัยเอง 2 ห้อง แบ่งให้ผู้อื่นเช่าช่วง 1 ห้อง ข้อที่จำเลยว่าซื้อแล้วครอบครองฟังไม่ได้ แต่การเช่าอยู่ในความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ จำเลย ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าข้อที่จำเลยว่าซื้อนั้นเชื่อไม่ได้ คงฟังว่าจำเลยเช่า เมื่อโจทก์บอกเลิกการเช่าตามสัญญาแล้วจำเลยก็ต้องออกถ้าจำเลยจะให้ฟังว่าสัญญาเช่าอยู่ในความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จำเลยก็ต้องตั้งเป็นประเด็นขึ้นมาให้พิจารณาในคำให้การจำเลยไม่ได้ตั้งประเด็นในข้อนี้ขึ้นมา จำเลยให้การว่าไม่ใช่ผู้เช่าเป็นผู้ซื้อต่างหาก เรื่องสัญญาเช่าอยู่ในความคุ้มครองหรือไม่จึงไม่มีประเด็น แม้จำเลยจะได้ร้องเพิ่มเติมว่าที่ที่จำเลยสร้างห้องแถวใช้เป็นที่อยู่อาศัยจึงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ประเด็นนี้มีขึ้นไม่ได้เลยเพราะขัดกับข้อที่จำเลยต่อสู้มาแต่ต้นว่าจำเลยซื้อไม่ได้เช่า เท่ากับว่าไม่มีการเช่า เรื่องการเช่าจะได้รับความคุ้มครองหรือไม่จึงมิได้เกิดขึ้นเลยอีกทางหนึ่งอธิบายได้ดังนี้คือ ตามคำร้องนั้นจำเลยก็ไม่ได้ถือว่าได้เช่าที่ดินมาเพื่อใช้เป็นเคหะ จำเลยอ้างแต่เพียงว่าได้ปลูกห้องแถวอยู่อาศัย การซื้อที่ดินมาปลูกห้องแถวอาศัยมิได้เกี่ยวกับพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ แต่อย่างใด ประเด็นมีแต่เพียงว่าจำเลยซื้อหรือเช่า การเช่าเพื่ออยู่อาศัยมิได้มีใครอ้าง ที่จำเลยว่าปลูกห้องแถวอยู่อาศัยก็มิได้อ้างว่าปลูกโดยอาศัยสัญญาเช่า จึงไม่มีข้อที่จะต้องพิจารณาว่าจะได้รับความคุ้มครองหรือไม่พิพากษาแก้ให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาท ฯลฯ(ศิลปสิทธิวินิจฉัย-ประวัติ ปัตตพงศ์-ประศาสน์วินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าที่ดินส่วนหนึ่งของโจทก์ตามโฉนดเลขที่ 272 ไปทำการค้าและให้เช่าช่วง โจทก์บอกแล้วจำเลยไม่ยอมออก ขอให้ขับไล่จำเลยต่อสู้ว่าจำเลยไม่ใช่ผู้เช่าจำเลยเป็นผู้ซื้อที่พิพาทจำเลยชำระราคาแล้วบางส่วนและครอบครองอย่างเป็นเจ้าของมาเกิน 10 ปี จึงฟ้องแย้งขอให้พิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยเช่าที่สร้างห้องแถวจำเลยอาศัยเอง 2 ห้อง แบ่งให้ผู้อื่นเช่าช่วง 1 ห้อง ข้อที่จำเลยว่าซื้อแล้วครอบครองฟังไม่ได้ แต่การเช่าอยู่ในความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ จำเลย ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าข้อที่จำเลยว่าซื้อนั้นเชื่อไม่ได้ คงฟังว่าจำเลยเช่า เมื่อโจทก์บอกเลิกการเช่าตามสัญญาแล้วจำเลยก็ต้องออกถ้าจำเลยจะให้ฟังว่าสัญญาเช่าอยู่ในความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จำเลยก็ต้องตั้งเป็นประเด็นขึ้นมาให้พิจารณาในคำให้การจำเลยไม่ได้ตั้งประเด็นในข้อนี้ขึ้นมา จำเลยให้การว่าไม่ใช่ผู้เช่าเป็นผู้ซื้อต่างหาก เรื่องสัญญาเช่าอยู่ในความคุ้มครองหรือไม่จึงไม่มีประเด็น แม้จำเลยจะได้ร้องเพิ่มเติมว่าที่ที่จำเลยสร้างห้องแถวใช้เป็นที่อยู่อาศัยจึงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ประเด็นนี้มีขึ้นไม่ได้เลยเพราะขัดกับข้อที่จำเลยต่อสู้มาแต่ต้นว่าจำเลยซื้อไม่ได้เช่า เท่ากับว่าไม่มีการเช่า เรื่องการเช่าจะได้รับความคุ้มครองหรือไม่จึงมิได้เกิดขึ้นเลยอีกทางหนึ่งอธิบายได้ดังนี้คือ ตามคำร้องนั้นจำเลยก็ไม่ได้ถือว่าได้เช่าที่ดินมาเพื่อใช้เป็นเคหะ จำเลยอ้างแต่เพียงว่าได้ปลูกห้องแถวอยู่อาศัย การซื้อที่ดินมาปลูกห้องแถวอาศัยมิได้เกี่ยวกับพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ แต่อย่างใด ประเด็นมีแต่เพียงว่าจำเลยซื้อหรือเช่า การเช่าเพื่ออยู่อาศัยมิได้มีใครอ้าง ที่จำเลยว่าปลูกห้องแถวอยู่อาศัยก็มิได้อ้างว่าปลูกโดยอาศัยสัญญาเช่า จึงไม่มีข้อที่จะต้องพิจารณาว่าจะได้รับความคุ้มครองหรือไม่พิพากษาแก้ให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาท ฯลฯ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1738/2498นายสุรินทร์ สมฤทธิจินดา ในฐานะส่วนตัวและโจทก์ผู้รับมอบอำนาจจากนายเหนี่ยว สมฤทธิจินดา นางมณี แซ่ลิ้มโจทก์และนายกิติ สมฤทธิจินดาโจทก์นายซิว แซ่จังจำเลย ป.วิ.พ. ม. 177, ม. 182, ม. 183ให้จำเลยแสดงโดยชัดแจ้งในคำให้การว่าจำเลยยอมรับหรือปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วน รวมทั้งเหตุแห่งการนั้นโจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าที่โจทก์ขอให้ขับไล่ ครั้งแรกจำเลยให้การว่าซื้อไม่ได้เช่า แม้ต่อมาจะร้องขอเพิ่มเติมคำให้การว่าที่ที่โจทก์ขับไล่นั้นจำเลยได้อาศัยอยู่ได้รับความคุ้มครองตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ แต่ในคำร้องนั้นจำเลยก็ไม่ได้ถือว่าได้เช่าที่ดินมาเพื่อใช้เป็นเคหะ จำเลยอ้างแต่เพียงว่าได้ปลูกห้องแถวอยู่อาศัยการซื้อที่ดินปลูกห้องแถวอยู่อาศัยมิได้เกี่ยวกับพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯแต่อย่างใด ประเด็นมีแต่เพียงว่าจำเลยซื้อหรือเช่าการเช่าเพื่ออยู่อาศัยไม่มีใครอ้าง ที่จำเลยว่าปลูกห้องแถวอยู่อาศัยก็มิได้ว่าปลูกโดยอาศัยสัญญาเช่า จึงไม่มีข้อที่จะต้องพิจารณาว่าได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ หรือไม่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าที่ดินส่วนหนึ่งของโจทก์ตามโฉนดเลขที่ 272 ไปทำการค้าและให้เช่าช่วง โจทก์บอกแล้วจำเลยไม่ยอมออก ขอให้ขับไล่จำเลยต่อสู้ว่าจำเลยไม่ใช่ผู้เช่าจำเลยเป็นผู้ซื้อที่พิพาทจำเลยชำระราคาแล้วบางส่วนและครอบครองอย่างเป็นเจ้าของมาเกิน 10 ปี จึงฟ้องแย้งขอให้พิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยเช่าที่สร้างห้องแถวจำเลยอาศัยเอง 2 ห้อง แบ่งให้ผู้อื่นเช่าช่วง 1 ห้อง ข้อที่จำเลยว่าซื้อแล้วครอบครองฟังไม่ได้ แต่การเช่าอยู่ในความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ จำเลย ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าข้อที่จำเลยว่าซื้อนั้นเชื่อไม่ได้ คงฟังว่าจำเลยเช่า เมื่อโจทก์บอกเลิกการเช่าตามสัญญาแล้วจำเลยก็ต้องออกถ้าจำเลยจะให้ฟังว่าสัญญาเช่าอยู่ในความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จำเลยก็ต้องตั้งเป็นประเด็นขึ้นมาให้พิจารณาในคำให้การจำเลยไม่ได้ตั้งประเด็นในข้อนี้ขึ้นมา จำเลยให้การว่าไม่ใช่ผู้เช่าเป็นผู้ซื้อต่างหาก เรื่องสัญญาเช่าอยู่ในความคุ้มครองหรือไม่จึงไม่มีประเด็น แม้จำเลยจะได้ร้องเพิ่มเติมว่าที่ที่จำเลยสร้างห้องแถวใช้เป็นที่อยู่อาศัยจึงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ประเด็นนี้มีขึ้นไม่ได้เลยเพราะขัดกับข้อที่จำเลยต่อสู้มาแต่ต้นว่าจำเลยซื้อไม่ได้เช่า เท่ากับว่าไม่มีการเช่า เรื่องการเช่าจะได้รับความคุ้มครองหรือไม่จึงมิได้เกิดขึ้นเลยอีกทางหนึ่งอธิบายได้ดังนี้คือ ตามคำร้องนั้นจำเลยก็ไม่ได้ถือว่าได้เช่าที่ดินมาเพื่อใช้เป็นเคหะ จำเลยอ้างแต่เพียงว่าได้ปลูกห้องแถวอยู่อาศัย การซื้อที่ดินมาปลูกห้องแถวอาศัยมิได้เกี่ยวกับพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ แต่อย่างใด ประเด็นมีแต่เพียงว่าจำเลยซื้อหรือเช่า การเช่าเพื่ออยู่อาศัยมิได้มีใครอ้าง ที่จำเลยว่าปลูกห้องแถวอยู่อาศัยก็มิได้อ้างว่าปลูกโดยอาศัยสัญญาเช่า จึงไม่มีข้อที่จะต้องพิจารณาว่าจะได้รับความคุ้มครองหรือไม่พิพากษาแก้ให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาท ฯลฯ(ศิลปสิทธิวินิจฉัย-ประวัติ ปัตตพงศ์-ประศาสน์วินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ