คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 557/2514หลักกฎหมาย: นำไม้ที่ได้รับอนุญาตให้ตัดฟันแล้วเคลื่อนที่ออกจากป่าโดยไม่มีใบเบิกทางกำกับ และไม่ได้แจ้งให้เจ้าหน้าที่ตรวจวัดประทับตราเพื่อคำนวณค่าภาคหลวงก่อน อันเป็นการละเว้นไม่ปฏิบัติตามกฎหมายและข้อกำหนดกระทรวงเกษตรว่าด้วยการทำไม้ ไม้ของกลางจึงไม่ใช่ไม้ที่ได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดพระราชบัญญัติป่าไม้ มาตรา 74 ริบไม้ของกลางไม่ได้โจทก์ฟ้อง จำเลยให้การรับสารภาพคดีฟังได้ว่า จำเลยได้รับอนุญาตให้ทำไม้กะบกและได้รับมอบอำนาจจากนายประกอบ ศิริวัฒน์ ผู้ซึ่งได้รับอนุญาตให้ทำไม้พลวงจากป่าและรวมหมอนไว้ ณ ตอไม้ เพื่อให้เจ้าพนักงานตรวจวัดประทับตราเพื่อคำนวณค่าภาคหลวงแล้ว จำเลยบังอาจนำไม้กะบก ๑ ท่อน ไม้พลวง ๑ ท่อน ซึ่งทำออกตามใบอนุญาตดังกล่าวบรรทุกรถยนต์เคลื่อนที่โดยไม่มีใบเบิกทางของเจ้าพนักงานกำกับไม้กะบกตามข้อกำหนดของกระทรวงเกษตรและไม่แจ้งการชักลากไม้พลวงต่อเจ้าพนักงานผู้อนุญาตเพื่อทำการตรวจวัดประทับตราคำนวณค่าภาคหลวง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๗๘ มาตรา ๑๑, ๓๙, ๗๑, ๗๓, (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๔ มาตรา ๖, ๑๕, (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๑๓, ๑๗ ข้อกำหนด ฉบับที่ ๓ (๒๕๐๘) ออกตามความในพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ ว่าด้วยการทำไม้หวงห้ามข้อ ๖ แต่ให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๑๑, ๗๓ แก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๑๗ ซึ่งเป็นกระทงหนักแต่เพียงกระทงเดียว ปรับ ๔๐๐ บาท มีเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงปรับ ๒๐๐ บาท ริบของกลาง จำเลยอุทธรณ์ว่า ไม้ของกลางเป็นไม้ที่ได้รับอนุญาตให้ทำการตัดฟันและชักลากเสียค่าภาคหลวงแล้ว ขอให้คืนไม้ของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไม่ริบไม้ของกลาง โจทก์ฎีกา ขอให้ริบไม้ของกลาง ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยได้กระทำความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ในข้อที่จำเลยได้นำไม้กะบก ๑ ท่อนกับไม้พลวง ๑ ท่อนที่จำเลยและนายประกอบได้รับอนุญาตให้ตัดฟันได้แล้วเคลื่อนที่ออกจากป่า ณ ตอไม้ บรรทุกรถยนต์ไปโดยไม่มีใบเบิกทางของเจ้าหน้าที่กำกับไม้กะบกและไม่ได้แจ้งให้เจ้าหน้าที่ตรวจวัดประทับตราไม้พลวงเพื่อคำนวณค่าภาคหลวง อันเป็นการละเว้นไม่ปฏิบัติตามกฎหมายและข้อกำหนดของกระทรวงเกษตรว่าด้วยการทำไม้เท่านั้น ส่วนไม้ของกลางเป็นไม้ที่จำเลยและนายประกอบได้รับอนุญาตให้ตัดฟันได้แล้ว จึงไม่ใช่ไม้ของกลางที่จำเลยได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ มาตรา ๗๔ จึงริบไม้ของกลางไม่ได้ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 557/2514อัยการจังหวัดอุตรดิตถ์โจทก์นายละออง ล้วนงามจำเลย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 ม. 74นำไม้ที่ได้รับอนุญาตให้ตัดฟันแล้วเคลื่อนที่ออกจากป่าโดยไม่มีใบเบิกทางกำกับ และไม่ได้แจ้งให้เจ้าหน้าที่ตรวจวัดประทับตราเพื่อคำนวณค่าภาคหลวงก่อน อันเป็นการละเว้นไม่ปฏิบัติตามกฎหมายและข้อกำหนดกระทรวงเกษตรว่าด้วยการทำไม้ ไม้ของกลางจึงไม่ใช่ไม้ที่ได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดพระราชบัญญัติป่าไม้ มาตรา 74 ริบไม้ของกลางไม่ได้โจทก์ฟ้อง จำเลยให้การรับสารภาพคดีฟังได้ว่า จำเลยได้รับอนุญาตให้ทำไม้กะบกและได้รับมอบอำนาจจากนายประกอบ ศิริวัฒน์ ผู้ซึ่งได้รับอนุญาตให้ทำไม้พลวงจากป่าและรวมหมอนไว้ ณ ตอไม้ เพื่อให้เจ้าพนักงานตรวจวัดประทับตราเพื่อคำนวณค่าภาคหลวงแล้ว จำเลยบังอาจนำไม้กะบก ๑ ท่อน ไม้พลวง ๑ ท่อน ซึ่งทำออกตามใบอนุญาตดังกล่าวบรรทุกรถยนต์เคลื่อนที่โดยไม่มีใบเบิกทางของเจ้าพนักงานกำกับไม้กะบกตามข้อกำหนดของกระทรวงเกษตรและไม่แจ้งการชักลากไม้พลวงต่อเจ้าพนักงานผู้อนุญาตเพื่อทำการตรวจวัดประทับตราคำนวณค่าภาคหลวง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๗๘ มาตรา ๑๑, ๓๙, ๗๑, ๗๓, (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๔ มาตรา ๖, ๑๕, (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๑๓, ๑๗ ข้อกำหนด ฉบับที่ ๓ (๒๕๐๘) ออกตามความในพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ ว่าด้วยการทำไม้หวงห้ามข้อ ๖ แต่ให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๑๑, ๗๓ แก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๑๗ ซึ่งเป็นกระทงหนักแต่เพียงกระทงเดียว ปรับ ๔๐๐ บาท มีเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงปรับ ๒๐๐ บาท ริบของกลาง จำเลยอุทธรณ์ว่า ไม้ของกลางเป็นไม้ที่ได้รับอนุญาตให้ทำการตัดฟันและชักลากเสียค่าภาคหลวงแล้ว ขอให้คืนไม้ของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไม่ริบไม้ของกลาง โจทก์ฎีกา ขอให้ริบไม้ของกลาง ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยได้กระทำความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ในข้อที่จำเลยได้นำไม้กะบก ๑ ท่อนกับไม้พลวง ๑ ท่อนที่จำเลยและนายประกอบได้รับอนุญาตให้ตัดฟันได้แล้วเคลื่อนที่ออกจากป่า ณ ตอไม้ บรรทุกรถยนต์ไปโดยไม่มีใบเบิกทางของเจ้าหน้าที่กำกับไม้กะบกและไม่ได้แจ้งให้เจ้าหน้าที่ตรวจวัดประทับตราไม้พลวงเพื่อคำนวณค่าภาคหลวง อันเป็นการละเว้นไม่ปฏิบัติตามกฎหมายและข้อกำหนดของกระทรวงเกษตรว่าด้วยการทำไม้เท่านั้น ส่วนไม้ของกลางเป็นไม้ที่จำเลยและนายประกอบได้รับอนุญาตให้ตัดฟันได้แล้ว จึงไม่ใช่ไม้ของกลางที่จำเลยได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ มาตรา ๗๔ จึงริบไม้ของกลางไม่ได้ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(ประพจน์ ถิระวัฒน์-จำรูญ โชติรัต-สุธรรม วรรณแสง)ศาลจังหวัดอุตรดิตถ์ - นายมงคล เปาอินทรศาลอุทธรณ์ - นายสุธี ชอบธรรมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้อง จำเลยให้การรับสารภาพคดีฟังได้ว่า จำเลยได้รับอนุญาตให้ทำไม้กะบกและได้รับมอบอำนาจจากนายประกอบ ศิริวัฒน์ ผู้ซึ่งได้รับอนุญาตให้ทำไม้พลวงจากป่าและรวมหมอนไว้ ณ ตอไม้ เพื่อให้เจ้าพนักงานตรวจวัดประทับตราเพื่อคำนวณค่าภาคหลวงแล้ว จำเลยบังอาจนำไม้กะบก ๑ ท่อน ไม้พลวง ๑ ท่อน ซึ่งทำออกตามใบอนุญาตดังกล่าวบรรทุกรถยนต์เคลื่อนที่โดยไม่มีใบเบิกทางของเจ้าพนักงานกำกับไม้กะบกตามข้อกำหนดของกระทรวงเกษตรและไม่แจ้งการชักลากไม้พลวงต่อเจ้าพนักงานผู้อนุญาตเพื่อทำการตรวจวัดประทับตราคำนวณค่าภาคหลวง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๗๘ มาตรา ๑๑, ๓๙, ๗๑, ๗๓, (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๔ มาตรา ๖, ๑๕, (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๑๓, ๑๗ ข้อกำหนด ฉบับที่ ๓ (๒๕๐๘) ออกตามความในพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ ว่าด้วยการทำไม้หวงห้ามข้อ ๖ แต่ให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๑๑, ๗๓ แก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๑๗ ซึ่งเป็นกระทงหนักแต่เพียงกระทงเดียว ปรับ ๔๐๐ บาท มีเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงปรับ ๒๐๐ บาท ริบของกลาง จำเลยอุทธรณ์ว่า ไม้ของกลางเป็นไม้ที่ได้รับอนุญาตให้ทำการตัดฟันและชักลากเสียค่าภาคหลวงแล้ว ขอให้คืนไม้ของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไม่ริบไม้ของกลาง โจทก์ฎีกา ขอให้ริบไม้ของกลาง ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยได้กระทำความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ในข้อที่จำเลยได้นำไม้กะบก ๑ ท่อนกับไม้พลวง ๑ ท่อนที่จำเลยและนายประกอบได้รับอนุญาตให้ตัดฟันได้แล้วเคลื่อนที่ออกจากป่า ณ ตอไม้ บรรทุกรถยนต์ไปโดยไม่มีใบเบิกทางของเจ้าหน้าที่กำกับไม้กะบกและไม่ได้แจ้งให้เจ้าหน้าที่ตรวจวัดประทับตราไม้พลวงเพื่อคำนวณค่าภาคหลวง อันเป็นการละเว้นไม่ปฏิบัติตามกฎหมายและข้อกำหนดของกระทรวงเกษตรว่าด้วยการทำไม้เท่านั้น ส่วนไม้ของกลางเป็นไม้ที่จำเลยและนายประกอบได้รับอนุญาตให้ตัดฟันได้แล้ว จึงไม่ใช่ไม้ของกลางที่จำเลยได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ มาตรา ๗๔ จึงริบไม้ของกลางไม่ได้ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 557/2514อัยการจังหวัดอุตรดิตถ์โจทก์นายละออง ล้วนงามจำเลย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 ม. 74นำไม้ที่ได้รับอนุญาตให้ตัดฟันแล้วเคลื่อนที่ออกจากป่าโดยไม่มีใบเบิกทางกำกับ และไม่ได้แจ้งให้เจ้าหน้าที่ตรวจวัดประทับตราเพื่อคำนวณค่าภาคหลวงก่อน อันเป็นการละเว้นไม่ปฏิบัติตามกฎหมายและข้อกำหนดกระทรวงเกษตรว่าด้วยการทำไม้ ไม้ของกลางจึงไม่ใช่ไม้ที่ได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดพระราชบัญญัติป่าไม้ มาตรา 74 ริบไม้ของกลางไม่ได้โจทก์ฟ้อง จำเลยให้การรับสารภาพคดีฟังได้ว่า จำเลยได้รับอนุญาตให้ทำไม้กะบกและได้รับมอบอำนาจจากนายประกอบ ศิริวัฒน์ ผู้ซึ่งได้รับอนุญาตให้ทำไม้พลวงจากป่าและรวมหมอนไว้ ณ ตอไม้ เพื่อให้เจ้าพนักงานตรวจวัดประทับตราเพื่อคำนวณค่าภาคหลวงแล้ว จำเลยบังอาจนำไม้กะบก ๑ ท่อน ไม้พลวง ๑ ท่อน ซึ่งทำออกตามใบอนุญาตดังกล่าวบรรทุกรถยนต์เคลื่อนที่โดยไม่มีใบเบิกทางของเจ้าพนักงานกำกับไม้กะบกตามข้อกำหนดของกระทรวงเกษตรและไม่แจ้งการชักลากไม้พลวงต่อเจ้าพนักงานผู้อนุญาตเพื่อทำการตรวจวัดประทับตราคำนวณค่าภาคหลวง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๗๘ มาตรา ๑๑, ๓๙, ๗๑, ๗๓, (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๔ มาตรา ๖, ๑๕, (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๑๓, ๑๗ ข้อกำหนด ฉบับที่ ๓ (๒๕๐๘) ออกตามความในพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ ว่าด้วยการทำไม้หวงห้ามข้อ ๖ แต่ให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๑๑, ๗๓ แก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๑๗ ซึ่งเป็นกระทงหนักแต่เพียงกระทงเดียว ปรับ ๔๐๐ บาท มีเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงปรับ ๒๐๐ บาท ริบของกลาง จำเลยอุทธรณ์ว่า ไม้ของกลางเป็นไม้ที่ได้รับอนุญาตให้ทำการตัดฟันและชักลากเสียค่าภาคหลวงแล้ว ขอให้คืนไม้ของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไม่ริบไม้ของกลาง โจทก์ฎีกา ขอให้ริบไม้ของกลาง ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยได้กระทำความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ในข้อที่จำเลยได้นำไม้กะบก ๑ ท่อนกับไม้พลวง ๑ ท่อนที่จำเลยและนายประกอบได้รับอนุญาตให้ตัดฟันได้แล้วเคลื่อนที่ออกจากป่า ณ ตอไม้ บรรทุกรถยนต์ไปโดยไม่มีใบเบิกทางของเจ้าหน้าที่กำกับไม้กะบกและไม่ได้แจ้งให้เจ้าหน้าที่ตรวจวัดประทับตราไม้พลวงเพื่อคำนวณค่าภาคหลวง อันเป็นการละเว้นไม่ปฏิบัติตามกฎหมายและข้อกำหนดของกระทรวงเกษตรว่าด้วยการทำไม้เท่านั้น ส่วนไม้ของกลางเป็นไม้ที่จำเลยและนายประกอบได้รับอนุญาตให้ตัดฟันได้แล้ว จึงไม่ใช่ไม้ของกลางที่จำเลยได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ มาตรา ๗๔ จึงริบไม้ของกลางไม่ได้ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(ประพจน์ ถิระวัฒน์-จำรูญ โชติรัต-สุธรรม วรรณแสง)ศาลจังหวัดอุตรดิตถ์ - นายมงคล เปาอินทรศาลอุทธรณ์ - นายสุธี ชอบธรรมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ