คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1146/2531หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระหนี้จำนวนหนึ่งอันเกิดจากมูลละเมิด ศาลชั้นต้นพิพากษาแบ่งให้จำเลยที่ 1 ที่ 2ชำระครึ่งหนึ่งและจำเลยที่ 3 ที่ 4 ชำระอีกครึ่งหนึ่ง จึงไม่มีเหตุที่จะให้โจทก์ต้องอุทธรณ์ในเรื่องค่าเสียหายขึ้นมาอีก ดังนี้แม้โจทก์จะมิได้อุทธรณ์ให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระหนี้เต็มจำนวนก็ถือได้ว่าปัญหาเรื่องค่าเสียหายเต็มจำนวนได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในชั้นศาลอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249 เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยคนใดคนหนึ่งเท่านั้นที่ทำละเมิดต่อโจทก์ ก็ต้องให้ผู้นั้นรับผิดเต็มจำนวน จะแบ่งให้รับผิดเพียงบางส่วนหาชอบไม่ ฉะนั้นการที่ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยที่ 3 ที่ 4 เท่านั้นที่จะต้องรับผิด และพิพากษาให้จำเลยที่ 3 ที่ 4 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เพียงเฉพาะส่วนที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้รับผิด โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่าจำเลยที่ 1ที่ 2 เท่านั้นที่จะต้องรับผิด ศาลฎีกาก็มีอำนาจ พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 รับผิดต่อโจทก์เต็มตามมูลหนี้แห่งการละเมิดได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของรถยนต์บรรทุกหกล้อและเป็นนายจ้างของนายพยุง ผู้ขับรถคันนี้ จำเลยที่ 2 รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 3 เป็นเจ้าของรถยนต์บรรทุกสิบล้อและเป็นนายจ้างของนายเกรียงศักดิ์ผู้ขับรถยนต์คันดังกล่าว จำเลยที่ 4 รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์ของจำเลยที่ 3นายพยุงและนายเกรียงศักดิ์ต่างขับรถยนต์คันดังกล่าวในทางการที่จ้างด้วยความประมาทเลินเล่อพุ่งชนท้ายรถยนต์โดยสารของโจทก์ ทำให้รถยนต์โดยสารของโจทก์เสียหาย เสียค่าซ่อมกับค่าเสียหายต่าง ๆ รวมเป็นเงิน 223,900 บาท ขอให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันใช้เงิน 223,900 บาท พร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ 1 และที่ 2ให้การว่า นายเกรียงศักดิ์ขับรถยนต์บรรทุกด้วยความประมาทชนท้ายรถยนต์บรรทุกคันที่นายพยุงขับทำให้รถบรรทุกคันที่นายพยุงขับพุ่งชนท้ายรถยนต์โดยสารของโจทก์ ค่าเสียหายไม่เกิน30,000 บาท จำเลยที่ 3 และที่ 4 ให้การว่า รถยนต์โดยสารของโจทก์แล่นชนท้ายรถยนต์เก๋งที่แล่นอยู่ข้างหน้าก่อนและนายพยุงขับรถยนต์บรรทุกหกล้อชนรถยนต์โดยสารของโจทก์ แล้วต่างจอดรถทิ้งไว้กลางถนนไม่ให้สัญญาณ ทำให้นายเกรียงศักดิ์ขับรถยนต์บรรทุกสิบล้อหลบไม่ทัน สัญญากรมธรรม์ประกันภัยกำหนดความรับผิดไม่เกิน 100,000 บาท ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1, ที่ 2ร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 110,950 บาท จำเลยที่ 3 ใช้ค่าเสียหาย110,950 บาท โดยให้จำเลยที่ 4 ร่วมรับผิดในวงเงินไม่เกิน100,000 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยนับแต่วันละเมิด ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1 ที่ 2 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาชั้นต้น โจทก์ จำเลยที่ 3 และที่ 4 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่ามูลละเมิดในเรื่องนี้เป็นผลโดยตรงจากความประมาทของนายพยุง คนขับลูกจ้างที่ทำในทางการจ้างของจำเลยที่ 1 อันจำเลยที่ 1 ในฐานะนายจ้างและจำเลยที่ 2 ผู้รับประกันภัยรถจำเลยที่ 1 จะต้องรับผิดต่อโจทก์ส่วนนายเกรียงศักดิ์คนขับรถของจำเลยที่ 3 ไม่มีส่วนทำละเมิดไปถึงรถโจทก์ด้วย จำเลยที่ 3 และจำเลยที่ 4 ผู้รับประกันภัยรถจำเลยที่ 3 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยต่อไปคือเรื่องค่าเสียหาย ซึ่งศาลชั้นต้นฟังว่า รถโจทก์เสียหายจากมูลละเมิด แต่นายพยุง คนขับรถของจำเลยที่ 1 และนายเกรียงศักดิ์ คนขับรถของจำเลยที่ 3 มีส่วนประมาทเท่าเทียมกัน พิพากษาแยกความรับผิดโดยให้จำเลยที่ 1 ที่ 2ฝ่ายหนึ่ง กับจำเลยที่ 3 ที่ 4 อีกฝ่ายหนึ่ง ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ฝ่ายละ 110,950 บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ศาลชั้นต้นพิพากษาแยกความรับผิดของจำเลยทั้งสี่ออกเป็นสองฝ่ายดังกล่าวแต่โจทก์มิได้อุทธรณ์ในเรื่องค่าเสียหายขึ้นมา เมื่อศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยที่ 3 และที่ 4 เท่านั้นที่จะต้องรับผิด จึงพิพากษาให้จำเลยที่ 3 และที่ 4 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เพียงเฉพาะส่วนที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้รับผิดคือ 110,950 บาท ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องให้จำเลยทั้งสี่รับผิดในหนี้จากมูลละเมิดเป็นจำนวนเดียวและครั้งเดียวกัน ซึ่งเป็นหนี้อันแบ่งแยกมิได้ตามคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ ก็ขอให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันและแทนกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ และศาลชั้นต้นวินิจฉัยให้จำเลยทั้งสี่รับผิดเป็นหนี้จำนวนเดียว แต่ที่พิพากษาแบ่งให้จำเลยชำระเป็นสองฝ่ายก็เพียงเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาในชั้นบังคับคดีเท่านั้น สิทธิของโจทก์ในเรื่องนี้ก็คือ ได้รับชดใช้ค่าเสียหายเต็มจำนวนจากผู้ทำละเมิดเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสี่ชดใช้ค่าเสียหายจากมูลละเมิดในคราวเดียวกันเป็นที่พอใจแล้ว ก็ไม่มีเหตุที่จะให้โจทก์ต้องอุทธรณ์ในเรื่องค่าเสียหายขึ้นมาอีก กรณีเช่นนี้ถือว่าปัญหาเรื่องค่าเสียหายเต็มจำนวนได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในชั้นศาลอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยคนใดคนหนึ่งเท่านั้นที่ทำละเมิดต่อโจทก์ ก็ต้องให้ผู้นั้นรับผิดเต็มจำนวนจากมูลละเมิด จะแบ่งให้รับผิดเพียงบางส่วนหาชอบไม่ ศาลฎีกามีอำนาจให้จำเลยที่ 1และที่ 2 ต้องรับผิดต่อโจทก์เต็มตามมูลหนี้แห่งการละเมิดที่เกิดขึ้นได้"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 193,900 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเงินให้โจทก์เสร็จให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความให้ 4,500 บาท ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 3 และที่ 4 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1146/2531นาย พา นิช เสือ สกุลโจทก์องค์การอุตสาหกรรมป่าไม้ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420 ป.วิ.พ. ม. 147, ม. 249โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระหนี้จำนวนหนึ่งอันเกิดจากมูลละเมิด ศาลชั้นต้นพิพากษาแบ่งให้จำเลยที่ 1 ที่ 2ชำระครึ่งหนึ่งและจำเลยที่ 3 ที่ 4 ชำระอีกครึ่งหนึ่ง จึงไม่มีเหตุที่จะให้โจทก์ต้องอุทธรณ์ในเรื่องค่าเสียหายขึ้นมาอีก ดังนี้แม้โจทก์จะมิได้อุทธรณ์ให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระหนี้เต็มจำนวนก็ถือได้ว่าปัญหาเรื่องค่าเสียหายเต็มจำนวนได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในชั้นศาลอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249 เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยคนใดคนหนึ่งเท่านั้นที่ทำละเมิดต่อโจทก์ ก็ต้องให้ผู้นั้นรับผิดเต็มจำนวน จะแบ่งให้รับผิดเพียงบางส่วนหาชอบไม่ ฉะนั้นการที่ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยที่ 3 ที่ 4 เท่านั้นที่จะต้องรับผิด และพิพากษาให้จำเลยที่ 3 ที่ 4 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เพียงเฉพาะส่วนที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้รับผิด โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่าจำเลยที่ 1ที่ 2 เท่านั้นที่จะต้องรับผิด ศาลฎีกาก็มีอำนาจ พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 รับผิดต่อโจทก์เต็มตามมูลหนี้แห่งการละเมิดได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของรถยนต์บรรทุกหกล้อและเป็นนายจ้างของนายพยุง ผู้ขับรถคันนี้ จำเลยที่ 2 รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 3 เป็นเจ้าของรถยนต์บรรทุกสิบล้อและเป็นนายจ้างของนายเกรียงศักดิ์ผู้ขับรถยนต์คันดังกล่าว จำเลยที่ 4 รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์ของจำเลยที่ 3นายพยุงและนายเกรียงศักดิ์ต่างขับรถยนต์คันดังกล่าวในทางการที่จ้างด้วยความประมาทเลินเล่อพุ่งชนท้ายรถยนต์โดยสารของโจทก์ ทำให้รถยนต์โดยสารของโจทก์เสียหาย เสียค่าซ่อมกับค่าเสียหายต่าง ๆ รวมเป็นเงิน 223,900 บาท ขอให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันใช้เงิน 223,900 บาท พร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ 1 และที่ 2ให้การว่า นายเกรียงศักดิ์ขับรถยนต์บรรทุกด้วยความประมาทชนท้ายรถยนต์บรรทุกคันที่นายพยุงขับทำให้รถบรรทุกคันที่นายพยุงขับพุ่งชนท้ายรถยนต์โดยสารของโจทก์ ค่าเสียหายไม่เกิน30,000 บาท จำเลยที่ 3 และที่ 4 ให้การว่า รถยนต์โดยสารของโจทก์แล่นชนท้ายรถยนต์เก๋งที่แล่นอยู่ข้างหน้าก่อนและนายพยุงขับรถยนต์บรรทุกหกล้อชนรถยนต์โดยสารของโจทก์ แล้วต่างจอดรถทิ้งไว้กลางถนนไม่ให้สัญญาณ ทำให้นายเกรียงศักดิ์ขับรถยนต์บรรทุกสิบล้อหลบไม่ทัน สัญญากรมธรรม์ประกันภัยกำหนดความรับผิดไม่เกิน 100,000 บาท ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1, ที่ 2ร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 110,950 บาท จำเลยที่ 3 ใช้ค่าเสียหาย110,950 บาท โดยให้จำเลยที่ 4 ร่วมรับผิดในวงเงินไม่เกิน100,000 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยนับแต่วันละเมิด ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1 ที่ 2 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาชั้นต้น โจทก์ จำเลยที่ 3 และที่ 4 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่ามูลละเมิดในเรื่องนี้เป็นผลโดยตรงจากความประมาทของนายพยุง คนขับลูกจ้างที่ทำในทางการจ้างของจำเลยที่ 1 อันจำเลยที่ 1 ในฐานะนายจ้างและจำเลยที่ 2 ผู้รับประกันภัยรถจำเลยที่ 1 จะต้องรับผิดต่อโจทก์ส่วนนายเกรียงศักดิ์คนขับรถของจำเลยที่ 3 ไม่มีส่วนทำละเมิดไปถึงรถโจทก์ด้วย จำเลยที่ 3 และจำเลยที่ 4 ผู้รับประกันภัยรถจำเลยที่ 3 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยต่อไปคือเรื่องค่าเสียหาย ซึ่งศาลชั้นต้นฟังว่า รถโจทก์เสียหายจากมูลละเมิด แต่นายพยุง คนขับรถของจำเลยที่ 1 และนายเกรียงศักดิ์ คนขับรถของจำเลยที่ 3 มีส่วนประมาทเท่าเทียมกัน พิพากษาแยกความรับผิดโดยให้จำเลยที่ 1 ที่ 2ฝ่ายหนึ่ง กับจำเลยที่ 3 ที่ 4 อีกฝ่ายหนึ่ง ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ฝ่ายละ 110,950 บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ศาลชั้นต้นพิพากษาแยกความรับผิดของจำเลยทั้งสี่ออกเป็นสองฝ่ายดังกล่าวแต่โจทก์มิได้อุทธรณ์ในเรื่องค่าเสียหายขึ้นมา เมื่อศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยที่ 3 และที่ 4 เท่านั้นที่จะต้องรับผิด จึงพิพากษาให้จำเลยที่ 3 และที่ 4 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เพียงเฉพาะส่วนที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้รับผิดคือ 110,950 บาท ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องให้จำเลยทั้งสี่รับผิดในหนี้จากมูลละเมิดเป็นจำนวนเดียวและครั้งเดียวกัน ซึ่งเป็นหนี้อันแบ่งแยกมิได้ตามคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ ก็ขอให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันและแทนกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ และศาลชั้นต้นวินิจฉัยให้จำเลยทั้งสี่รับผิดเป็นหนี้จำนวนเดียว แต่ที่พิพากษาแบ่งให้จำเลยชำระเป็นสองฝ่ายก็เพียงเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาในชั้นบังคับคดีเท่านั้น สิทธิของโจทก์ในเรื่องนี้ก็คือ ได้รับชดใช้ค่าเสียหายเต็มจำนวนจากผู้ทำละเมิดเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสี่ชดใช้ค่าเสียหายจากมูลละเมิดในคราวเดียวกันเป็นที่พอใจแล้ว ก็ไม่มีเหตุที่จะให้โจทก์ต้องอุทธรณ์ในเรื่องค่าเสียหายขึ้นมาอีก กรณีเช่นนี้ถือว่าปัญหาเรื่องค่าเสียหายเต็มจำนวนได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในชั้นศาลอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยคนใดคนหนึ่งเท่านั้นที่ทำละเมิดต่อโจทก์ ก็ต้องให้ผู้นั้นรับผิดเต็มจำนวนจากมูลละเมิด จะแบ่งให้รับผิดเพียงบางส่วนหาชอบไม่ ศาลฎีกามีอำนาจให้จำเลยที่ 1และที่ 2 ต้องรับผิดต่อโจทก์เต็มตามมูลหนี้แห่งการละเมิดที่เกิดขึ้นได้"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 193,900 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเงินให้โจทก์เสร็จให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความให้ 4,500 บาท ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 3 และที่ 4(ชวลิต นราลัย-สหัส สิงหวิริยะ-ประวิทย์ ขัมภรัตน์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุข้อเท็จจริงในคดีนี้มีว่า คนขับรถยนต์บรรทุกของจำเลยที่ 1และของจำเลยที่ 3 ขับรถพุ่งชนท้ายรถโดยสารของโจทก์ได้รับความเสียหาย โจทก์จึงฟ้องจำเลยที่ 1 ที่ 3 และจำเลยที่ 2 ที่ 4ซึ่งเป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 และที่ 3ตามลำดับ ให้ร่วมกันใช้ค่าเสียหายจำนวนเงิน 223,900 บาทให้แก่โจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ร่วมกันชำระเงิน 110,950 บาท และจำเลยที่ 3 ชำระเงิน 110,950 บาทโดยให้จำเลยที่ 4 ร่วมรับผิดในวงเงิน 100,000 บาท ให้แก่โจทก์จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยที่ 1 ไม่ได้ประมาทพิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 1 ที่ 2 โจทก์ จำเลยที่ 3 และที่ 4ฎีกามีปัญหาว่า เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ฝ่ายจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายประมาท และโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นเงิน 193,900 บาทเช่นนี้ ศาลฎีกาจะพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 รับผิดเต็มจำนวนค่าเสียหายดังกล่าวได้หรือไม่ ในปัญหาเกี่ยวกับกฎหมายวิธีพิจารณาความนี้ มีฝ่ายที่มีความเห็นว่าศาลฎีกาจะพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 รับผิดเกินกว่าค่าเสียหายจำนวน 110,950 บาท ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นและโจทก์มิได้อุทธรณ์ไม่ได้ เพราะเป็นการเกินคำขอตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 ทั้งการละเมิดในคดีนี้ จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3 ไม่ได้ร่วมกันกระทำละเมิดจึงต่างต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายตามสัดส่วนความประมาทที่ตนมีส่วนละเมิดเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสี่ใช้ค่าเสียหายโดยเฉพาะในจำนวนที่จำเลยที่ 1 ที่ 2 ต้องรับผิด โจทก์ไม่อุทธรณ์จึงมีผลเท่ากับว่าโจทก์พอใจในคำพิพากษาของศาลชั้นต้นแล้ว โจทก์จะรื้อฟื้นจำนวนค่าเสียหายดังกล่าวให้ศาลฎีกาวินิจฉัยอีกไม่ได้ ความเห็นข้างต้นนี้ ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ไม่เห็นด้วยดังที่ได้ให้เหตุผลไว้ในคำวินิจฉัยแล้ว นอกจากนี้มีข้อที่น่าพิจารณาเกี่ยวกับการใช้สิทธิอุทธรณ์ของโจทก์ว่าเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ได้รับค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสี่รวมทั้งสิ้นเป็นเงิน 221,900 บาท ซึ่งเกือบเท่าจำนวนตามฟ้องแล้วก็ไม่มีเหตุผลใดที่โจทก์จะต้องอุทธรณ์ในเรื่องจำนวนค่าเสียหายอีกพิจารณาจากฐานะของโจทก์แล้วจะเห็นว่า ความเสียหายของโจทก์ที่เกิดขึ้นนั้น โจทก์คงไม่ได้เจาะจงจะเรียกร้องค่าเสียหายเอาจากจำเลยคนหนึ่งคนใดโดยเฉพาะสิ่งที่โจทก์ประสงค์คือความเสียหายของโจทก์จะต้องได้รับการเยียวยาและผู้ที่ควรรับผิดต่อโจทก์ก็คือผู้ที่ก่อเหตุละเมิดเท่านั้น หากถือว่ากรณีเช่นนี้โจทก์ต้องอุทธรณ์ในเรื่องค่าเสียหายแล้ว การอุทธรณ์ดังกล่าวก็ย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่นั่นเอง เพราะโจทก์จะต้องอุทธรณ์ให้จำเลยที่ 1, ที่ 2ใช้เงินจำนวน 221,900 บาท และให้จำเลยที่ 3 ที่ 4 ใช้เงินจำนวน 221,900 บาท ซึ่งเมื่อรวมจำนวนค่าเสียหายดังกล่าวจะมากกว่าค่าเสียหายที่โจทก์ได้รับและมีคำขอมาในคำฟ้องเสียอีกหากจะยกตัวอย่างอื่นเพื่อให้เข้าใจได้ง่าย เช่น โจทก์ฟ้องให้จำเลยสองฝ่ายรับผิดในเหตุละเมิดทำนองคดีนี้ ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยฝ่ายที่หนึ่งเป็นฝ่ายละเมิดฝ่ายเดียวพิพากษาให้รับผิดค่าเสียหายเต็มจำนวน เช่นนี้โจทก์คงพอใจและไม่อุทธรณ์ผู้ที่อุทธรณ์จะต้องเป็นจำเลยฝ่ายที่หนึ่ง หากศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยฝ่ายที่หนึ่งไม่ประมาท แต่จำเลยฝ่ายที่สองเป็นผู้กระทำละเมิดและพิพากษายกฟ้อง ดังนี้ โจทก์จะไม่มีสิทธิฎีกาถึงจำเลยฝ่ายที่สองเพราะเหตุที่ไม่ได้อุทธรณ์ไว้หรือ? และหากโจทก์ฎีกาได้เฉพาะจำเลยฝ่ายที่หนึ่ง เมื่อศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยฝ่ายที่หนึ่งไม่ได้กระทำละเมิด พิพากษายืน โจทก์ก็คงจะไม่ได้รับการชดใช้ความเสียหายใด ๆ ที่ตนได้รับเลย ซึ่งเป็นข้อประหลาดอยู่ฉะนั้น ข้อวินิจฉัยตามคำพิพากษาฎีกาฉบับนี้จึงน่าจะชอบด้วยกฎหมายวิธีพิจารณาความและความชอบธรรมแล้ว สุชาติสุขสุมิตร.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของรถยนต์บรรทุกหกล้อและเป็นนายจ้างของนายพยุง ผู้ขับรถคันนี้ จำเลยที่ 2 รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 3 เป็นเจ้าของรถยนต์บรรทุกสิบล้อและเป็นนายจ้างของนายเกรียงศักดิ์ผู้ขับรถยนต์คันดังกล่าว จำเลยที่ 4 รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์ของจำเลยที่ 3นายพยุงและนายเกรียงศักดิ์ต่างขับรถยนต์คันดังกล่าวในทางการที่จ้างด้วยความประมาทเลินเล่อพุ่งชนท้ายรถยนต์โดยสารของโจทก์ ทำให้รถยนต์โดยสารของโจทก์เสียหาย เสียค่าซ่อมกับค่าเสียหายต่าง ๆ รวมเป็นเงิน 223,900 บาท ขอให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันใช้เงิน 223,900 บาท พร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ 1 และที่ 2ให้การว่า นายเกรียงศักดิ์ขับรถยนต์บรรทุกด้วยความประมาทชนท้ายรถยนต์บรรทุกคันที่นายพยุงขับทำให้รถบรรทุกคันที่นายพยุงขับพุ่งชนท้ายรถยนต์โดยสารของโจทก์ ค่าเสียหายไม่เกิน30,000 บาท จำเลยที่ 3 และที่ 4 ให้การว่า รถยนต์โดยสารของโจทก์แล่นชนท้ายรถยนต์เก๋งที่แล่นอยู่ข้างหน้าก่อนและนายพยุงขับรถยนต์บรรทุกหกล้อชนรถยนต์โดยสารของโจทก์ แล้วต่างจอดรถทิ้งไว้กลางถนนไม่ให้สัญญาณ ทำให้นายเกรียงศักดิ์ขับรถยนต์บรรทุกสิบล้อหลบไม่ทัน สัญญากรมธรรม์ประกันภัยกำหนดความรับผิดไม่เกิน 100,000 บาท ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1, ที่ 2ร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 110,950 บาท จำเลยที่ 3 ใช้ค่าเสียหาย110,950 บาท โดยให้จำเลยที่ 4 ร่วมรับผิดในวงเงินไม่เกิน100,000 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยนับแต่วันละเมิด ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1 ที่ 2 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาชั้นต้น โจทก์ จำเลยที่ 3 และที่ 4 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่ามูลละเมิดในเรื่องนี้เป็นผลโดยตรงจากความประมาทของนายพยุง คนขับลูกจ้างที่ทำในทางการจ้างของจำเลยที่ 1 อันจำเลยที่ 1 ในฐานะนายจ้างและจำเลยที่ 2 ผู้รับประกันภัยรถจำเลยที่ 1 จะต้องรับผิดต่อโจทก์ส่วนนายเกรียงศักดิ์คนขับรถของจำเลยที่ 3 ไม่มีส่วนทำละเมิดไปถึงรถโจทก์ด้วย จำเลยที่ 3 และจำเลยที่ 4 ผู้รับประกันภัยรถจำเลยที่ 3 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยต่อไปคือเรื่องค่าเสียหาย ซึ่งศาลชั้นต้นฟังว่า รถโจทก์เสียหายจากมูลละเมิด แต่นายพยุง คนขับรถของจำเลยที่ 1 และนายเกรียงศักดิ์ คนขับรถของจำเลยที่ 3 มีส่วนประมาทเท่าเทียมกัน พิพากษาแยกความรับผิดโดยให้จำเลยที่ 1 ที่ 2ฝ่ายหนึ่ง กับจำเลยที่ 3 ที่ 4 อีกฝ่ายหนึ่ง ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ฝ่ายละ 110,950 บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ศาลชั้นต้นพิพากษาแยกความรับผิดของจำเลยทั้งสี่ออกเป็นสองฝ่ายดังกล่าวแต่โจทก์มิได้อุทธรณ์ในเรื่องค่าเสียหายขึ้นมา เมื่อศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยที่ 3 และที่ 4 เท่านั้นที่จะต้องรับผิด จึงพิพากษาให้จำเลยที่ 3 และที่ 4 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เพียงเฉพาะส่วนที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้รับผิดคือ 110,950 บาท ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องให้จำเลยทั้งสี่รับผิดในหนี้จากมูลละเมิดเป็นจำนวนเดียวและครั้งเดียวกัน ซึ่งเป็นหนี้อันแบ่งแยกมิได้ตามคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ ก็ขอให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันและแทนกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ และศาลชั้นต้นวินิจฉัยให้จำเลยทั้งสี่รับผิดเป็นหนี้จำนวนเดียว แต่ที่พิพากษาแบ่งให้จำเลยชำระเป็นสองฝ่ายก็เพียงเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาในชั้นบังคับคดีเท่านั้น สิทธิของโจทก์ในเรื่องนี้ก็คือ ได้รับชดใช้ค่าเสียหายเต็มจำนวนจากผู้ทำละเมิดเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสี่ชดใช้ค่าเสียหายจากมูลละเมิดในคราวเดียวกันเป็นที่พอใจแล้ว ก็ไม่มีเหตุที่จะให้โจทก์ต้องอุทธรณ์ในเรื่องค่าเสียหายขึ้นมาอีก กรณีเช่นนี้ถือว่าปัญหาเรื่องค่าเสียหายเต็มจำนวนได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในชั้นศาลอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยคนใดคนหนึ่งเท่านั้นที่ทำละเมิดต่อโจทก์ ก็ต้องให้ผู้นั้นรับผิดเต็มจำนวนจากมูลละเมิด จะแบ่งให้รับผิดเพียงบางส่วนหาชอบไม่ ศาลฎีกามีอำนาจให้จำเลยที่ 1และที่ 2 ต้องรับผิดต่อโจทก์เต็มตามมูลหนี้แห่งการละเมิดที่เกิดขึ้นได้"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 193,900 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเงินให้โจทก์เสร็จให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความให้ 4,500 บาท ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 3 และที่ 4 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1146/2531นาย พา นิช เสือ สกุลโจทก์องค์การอุตสาหกรรมป่าไม้ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420 ป.วิ.พ. ม. 147, ม. 249โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระหนี้จำนวนหนึ่งอันเกิดจากมูลละเมิด ศาลชั้นต้นพิพากษาแบ่งให้จำเลยที่ 1 ที่ 2ชำระครึ่งหนึ่งและจำเลยที่ 3 ที่ 4 ชำระอีกครึ่งหนึ่ง จึงไม่มีเหตุที่จะให้โจทก์ต้องอุทธรณ์ในเรื่องค่าเสียหายขึ้นมาอีก ดังนี้แม้โจทก์จะมิได้อุทธรณ์ให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระหนี้เต็มจำนวนก็ถือได้ว่าปัญหาเรื่องค่าเสียหายเต็มจำนวนได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในชั้นศาลอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249 เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยคนใดคนหนึ่งเท่านั้นที่ทำละเมิดต่อโจทก์ ก็ต้องให้ผู้นั้นรับผิดเต็มจำนวน จะแบ่งให้รับผิดเพียงบางส่วนหาชอบไม่ ฉะนั้นการที่ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยที่ 3 ที่ 4 เท่านั้นที่จะต้องรับผิด และพิพากษาให้จำเลยที่ 3 ที่ 4 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เพียงเฉพาะส่วนที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้รับผิด โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่าจำเลยที่ 1ที่ 2 เท่านั้นที่จะต้องรับผิด ศาลฎีกาก็มีอำนาจ พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 รับผิดต่อโจทก์เต็มตามมูลหนี้แห่งการละเมิดได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของรถยนต์บรรทุกหกล้อและเป็นนายจ้างของนายพยุง ผู้ขับรถคันนี้ จำเลยที่ 2 รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 3 เป็นเจ้าของรถยนต์บรรทุกสิบล้อและเป็นนายจ้างของนายเกรียงศักดิ์ผู้ขับรถยนต์คันดังกล่าว จำเลยที่ 4 รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์ของจำเลยที่ 3นายพยุงและนายเกรียงศักดิ์ต่างขับรถยนต์คันดังกล่าวในทางการที่จ้างด้วยความประมาทเลินเล่อพุ่งชนท้ายรถยนต์โดยสารของโจทก์ ทำให้รถยนต์โดยสารของโจทก์เสียหาย เสียค่าซ่อมกับค่าเสียหายต่าง ๆ รวมเป็นเงิน 223,900 บาท ขอให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันใช้เงิน 223,900 บาท พร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ 1 และที่ 2ให้การว่า นายเกรียงศักดิ์ขับรถยนต์บรรทุกด้วยความประมาทชนท้ายรถยนต์บรรทุกคันที่นายพยุงขับทำให้รถบรรทุกคันที่นายพยุงขับพุ่งชนท้ายรถยนต์โดยสารของโจทก์ ค่าเสียหายไม่เกิน30,000 บาท จำเลยที่ 3 และที่ 4 ให้การว่า รถยนต์โดยสารของโจทก์แล่นชนท้ายรถยนต์เก๋งที่แล่นอยู่ข้างหน้าก่อนและนายพยุงขับรถยนต์บรรทุกหกล้อชนรถยนต์โดยสารของโจทก์ แล้วต่างจอดรถทิ้งไว้กลางถนนไม่ให้สัญญาณ ทำให้นายเกรียงศักดิ์ขับรถยนต์บรรทุกสิบล้อหลบไม่ทัน สัญญากรมธรรม์ประกันภัยกำหนดความรับผิดไม่เกิน 100,000 บาท ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1, ที่ 2ร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 110,950 บาท จำเลยที่ 3 ใช้ค่าเสียหาย110,950 บาท โดยให้จำเลยที่ 4 ร่วมรับผิดในวงเงินไม่เกิน100,000 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยนับแต่วันละเมิด ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1 ที่ 2 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาชั้นต้น โจทก์ จำเลยที่ 3 และที่ 4 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่ามูลละเมิดในเรื่องนี้เป็นผลโดยตรงจากความประมาทของนายพยุง คนขับลูกจ้างที่ทำในทางการจ้างของจำเลยที่ 1 อันจำเลยที่ 1 ในฐานะนายจ้างและจำเลยที่ 2 ผู้รับประกันภัยรถจำเลยที่ 1 จะต้องรับผิดต่อโจทก์ส่วนนายเกรียงศักดิ์คนขับรถของจำเลยที่ 3 ไม่มีส่วนทำละเมิดไปถึงรถโจทก์ด้วย จำเลยที่ 3 และจำเลยที่ 4 ผู้รับประกันภัยรถจำเลยที่ 3 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยต่อไปคือเรื่องค่าเสียหาย ซึ่งศาลชั้นต้นฟังว่า รถโจทก์เสียหายจากมูลละเมิด แต่นายพยุง คนขับรถของจำเลยที่ 1 และนายเกรียงศักดิ์ คนขับรถของจำเลยที่ 3 มีส่วนประมาทเท่าเทียมกัน พิพากษาแยกความรับผิดโดยให้จำเลยที่ 1 ที่ 2ฝ่ายหนึ่ง กับจำเลยที่ 3 ที่ 4 อีกฝ่ายหนึ่ง ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ฝ่ายละ 110,950 บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ศาลชั้นต้นพิพากษาแยกความรับผิดของจำเลยทั้งสี่ออกเป็นสองฝ่ายดังกล่าวแต่โจทก์มิได้อุทธรณ์ในเรื่องค่าเสียหายขึ้นมา เมื่อศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยที่ 3 และที่ 4 เท่านั้นที่จะต้องรับผิด จึงพิพากษาให้จำเลยที่ 3 และที่ 4 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เพียงเฉพาะส่วนที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้รับผิดคือ 110,950 บาท ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องให้จำเลยทั้งสี่รับผิดในหนี้จากมูลละเมิดเป็นจำนวนเดียวและครั้งเดียวกัน ซึ่งเป็นหนี้อันแบ่งแยกมิได้ตามคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ ก็ขอให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันและแทนกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ และศาลชั้นต้นวินิจฉัยให้จำเลยทั้งสี่รับผิดเป็นหนี้จำนวนเดียว แต่ที่พิพากษาแบ่งให้จำเลยชำระเป็นสองฝ่ายก็เพียงเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาในชั้นบังคับคดีเท่านั้น สิทธิของโจทก์ในเรื่องนี้ก็คือ ได้รับชดใช้ค่าเสียหายเต็มจำนวนจากผู้ทำละเมิดเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสี่ชดใช้ค่าเสียหายจากมูลละเมิดในคราวเดียวกันเป็นที่พอใจแล้ว ก็ไม่มีเหตุที่จะให้โจทก์ต้องอุทธรณ์ในเรื่องค่าเสียหายขึ้นมาอีก กรณีเช่นนี้ถือว่าปัญหาเรื่องค่าเสียหายเต็มจำนวนได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในชั้นศาลอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยคนใดคนหนึ่งเท่านั้นที่ทำละเมิดต่อโจทก์ ก็ต้องให้ผู้นั้นรับผิดเต็มจำนวนจากมูลละเมิด จะแบ่งให้รับผิดเพียงบางส่วนหาชอบไม่ ศาลฎีกามีอำนาจให้จำเลยที่ 1และที่ 2 ต้องรับผิดต่อโจทก์เต็มตามมูลหนี้แห่งการละเมิดที่เกิดขึ้นได้"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 193,900 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเงินให้โจทก์เสร็จให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความให้ 4,500 บาท ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 3 และที่ 4(ชวลิต นราลัย-สหัส สิงหวิริยะ-ประวิทย์ ขัมภรัตน์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุข้อเท็จจริงในคดีนี้มีว่า คนขับรถยนต์บรรทุกของจำเลยที่ 1และของจำเลยที่ 3 ขับรถพุ่งชนท้ายรถโดยสารของโจทก์ได้รับความเสียหาย โจทก์จึงฟ้องจำเลยที่ 1 ที่ 3 และจำเลยที่ 2 ที่ 4ซึ่งเป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 และที่ 3ตามลำดับ ให้ร่วมกันใช้ค่าเสียหายจำนวนเงิน 223,900 บาทให้แก่โจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ร่วมกันชำระเงิน 110,950 บาท และจำเลยที่ 3 ชำระเงิน 110,950 บาทโดยให้จำเลยที่ 4 ร่วมรับผิดในวงเงิน 100,000 บาท ให้แก่โจทก์จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยที่ 1 ไม่ได้ประมาทพิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 1 ที่ 2 โจทก์ จำเลยที่ 3 และที่ 4ฎีกามีปัญหาว่า เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ฝ่ายจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายประมาท และโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นเงิน 193,900 บาทเช่นนี้ ศาลฎีกาจะพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 รับผิดเต็มจำนวนค่าเสียหายดังกล่าวได้หรือไม่ ในปัญหาเกี่ยวกับกฎหมายวิธีพิจารณาความนี้ มีฝ่ายที่มีความเห็นว่าศาลฎีกาจะพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 รับผิดเกินกว่าค่าเสียหายจำนวน 110,950 บาท ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นและโจทก์มิได้อุทธรณ์ไม่ได้ เพราะเป็นการเกินคำขอตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 ทั้งการละเมิดในคดีนี้ จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3 ไม่ได้ร่วมกันกระทำละเมิดจึงต่างต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายตามสัดส่วนความประมาทที่ตนมีส่วนละเมิดเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสี่ใช้ค่าเสียหายโดยเฉพาะในจำนวนที่จำเลยที่ 1 ที่ 2 ต้องรับผิด โจทก์ไม่อุทธรณ์จึงมีผลเท่ากับว่าโจทก์พอใจในคำพิพากษาของศาลชั้นต้นแล้ว โจทก์จะรื้อฟื้นจำนวนค่าเสียหายดังกล่าวให้ศาลฎีกาวินิจฉัยอีกไม่ได้ ความเห็นข้างต้นนี้ ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ไม่เห็นด้วยดังที่ได้ให้เหตุผลไว้ในคำวินิจฉัยแล้ว นอกจากนี้มีข้อที่น่าพิจารณาเกี่ยวกับการใช้สิทธิอุทธรณ์ของโจทก์ว่าเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ได้รับค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสี่รวมทั้งสิ้นเป็นเงิน 221,900 บาท ซึ่งเกือบเท่าจำนวนตามฟ้องแล้วก็ไม่มีเหตุผลใดที่โจทก์จะต้องอุทธรณ์ในเรื่องจำนวนค่าเสียหายอีกพิจารณาจากฐานะของโจทก์แล้วจะเห็นว่า ความเสียหายของโจทก์ที่เกิดขึ้นนั้น โจทก์คงไม่ได้เจาะจงจะเรียกร้องค่าเสียหายเอาจากจำเลยคนหนึ่งคนใดโดยเฉพาะสิ่งที่โจทก์ประสงค์คือความเสียหายของโจทก์จะต้องได้รับการเยียวยาและผู้ที่ควรรับผิดต่อโจทก์ก็คือผู้ที่ก่อเหตุละเมิดเท่านั้น หากถือว่ากรณีเช่นนี้โจทก์ต้องอุทธรณ์ในเรื่องค่าเสียหายแล้ว การอุทธรณ์ดังกล่าวก็ย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่นั่นเอง เพราะโจทก์จะต้องอุทธรณ์ให้จำเลยที่ 1, ที่ 2ใช้เงินจำนวน 221,900 บาท และให้จำเลยที่ 3 ที่ 4 ใช้เงินจำนวน 221,900 บาท ซึ่งเมื่อรวมจำนวนค่าเสียหายดังกล่าวจะมากกว่าค่าเสียหายที่โจทก์ได้รับและมีคำขอมาในคำฟ้องเสียอีกหากจะยกตัวอย่างอื่นเพื่อให้เข้าใจได้ง่าย เช่น โจทก์ฟ้องให้จำเลยสองฝ่ายรับผิดในเหตุละเมิดทำนองคดีนี้ ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยฝ่ายที่หนึ่งเป็นฝ่ายละเมิดฝ่ายเดียวพิพากษาให้รับผิดค่าเสียหายเต็มจำนวน เช่นนี้โจทก์คงพอใจและไม่อุทธรณ์ผู้ที่อุทธรณ์จะต้องเป็นจำเลยฝ่ายที่หนึ่ง หากศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยฝ่ายที่หนึ่งไม่ประมาท แต่จำเลยฝ่ายที่สองเป็นผู้กระทำละเมิดและพิพากษายกฟ้อง ดังนี้ โจทก์จะไม่มีสิทธิฎีกาถึงจำเลยฝ่ายที่สองเพราะเหตุที่ไม่ได้อุทธรณ์ไว้หรือ? และหากโจทก์ฎีกาได้เฉพาะจำเลยฝ่ายที่หนึ่ง เมื่อศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยฝ่ายที่หนึ่งไม่ได้กระทำละเมิด พิพากษายืน โจทก์ก็คงจะไม่ได้รับการชดใช้ความเสียหายใด ๆ ที่ตนได้รับเลย ซึ่งเป็นข้อประหลาดอยู่ฉะนั้น ข้อวินิจฉัยตามคำพิพากษาฎีกาฉบับนี้จึงน่าจะชอบด้วยกฎหมายวิธีพิจารณาความและความชอบธรรมแล้ว สุชาติสุขสุมิตร.