คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 355/2510หลักกฎหมาย: จำเลยปิดสถานที่ประกอบธุรกิจ เมื่อเจ้าหนี้ทวงถามหนี้ที่ค้างชำระ จำเลยบอกแก่เจ้าหนี้ว่าไม่มีเงินชำระ เป็นข้อสันนิษฐานได้ว่าจำเลยมีหนี้สินล้นพ้นตัวตามพระราชบัญญัติล้มละลาย มาตรา 8โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีกับโจทก์และเบิกเงินไปโดยตกลงเสียดอกเบี้ยให้โจทก์เป็นรายเดือนทุก ๆ เดือน เมื่อครบกำหนดชำระโจทก์ทวงถามให้จำเลยชำระหนี้ จำเลยก็ไม่ชำระปรากฏว่าจำเลยปิดสถานที่ประกอบธุรกิจ ผู้จัดการก็หลบซ่อนตัว จำเลยเป็นหนี้บุคคลอื่นมากมาย ทรัพย์สินเหลือไม่พอชำระหนี้ให้แก่โจทก์และเจ้าหนี้อื่น ๆ ได้ และจำเลยได้แจ้งแก่โจทก์และเจ้าหนี้อื่นว่าไม่สามารถชำระหนี้ให้ได้ ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลาย และพิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาดตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ โจทก์ขอให้พิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยชั่วคราว ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์จำเลยชั่วคราว จำเลยให้การรับว่าเป็นหนี้โจทก์จริง แต่ยังไม่สมควรเป็นบุคคลล้มละลาย เพราะทรัพย์สินของจำเลยมีเหลือพอที่จะชำระหนี้ ไม่ได้เป็นหนี้มากมายดังโจทก์ฟ้อง จำเลยมีลูกหนี้ซึ่งสามารถเรียกร้องเอาเงินมาชำระหนี้ได้ จำเลยไม่เคยเพิกเฉยเมื่อโจทก์ทวงถาม ผู้จัดการไม่เคยหลบซ่อนตัว จึงไม่ควรเป็นบุคคลล้มละลาย ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า จำเลยมีหนี้สินล้นพ้นตัว และเป็นจำนวนแน่นอนไม่น้อยกว่า ๑,๐๐๐ บาท จำเลยไม่สามารถแสดงให้เห็นว่าตนอาจชำระหนี้ได้ทั้งหมด หรือมีเหตุอื่นอันไม่ควรล้มละลาย จึงมีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาด ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ มาตรา ๑๔ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยรับว่าเป็นหนี้โจทก์แน่นอนเกินกว่า ๑,๐๐๐ บาท จำเลยปิดสถานที่ประกอบธุรกิจ เมื่อเจ้าหนี้ทวงถามหนี้ที่ค้างชำระ ผู้จัดการจำเลยก็บอกว่าไม่มีเงินชำระ เป็นข้อสันนิษฐานได้ว่าจำเลยมีหนี้สินล้นพ้นตัว ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ มาตรา ๘ และจำเลยไม่มีเหตุผลอันใดที่จะทำให้เห็นว่าจำเลยอาจชำระหนี้ได้ พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 355/2510บริษัทธนาคารไทยทนุ จำกัด โดยนายประเสริฐ รังษีวงศ์ ผู้รับมอบอำนาจโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัดโรงสีไฟเอี่ยมฮงเส็ง โดยนายกมล พิริยะพันธ์สกุลหุ้นส่วนผู้จัดการล. พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 8จำเลยปิดสถานที่ประกอบธุรกิจ เมื่อเจ้าหนี้ทวงถามหนี้ที่ค้างชำระ จำเลยบอกแก่เจ้าหนี้ว่าไม่มีเงินชำระ เป็นข้อสันนิษฐานได้ว่าจำเลยมีหนี้สินล้นพ้นตัวตามพระราชบัญญัติล้มละลาย มาตรา 8โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีกับโจทก์และเบิกเงินไปโดยตกลงเสียดอกเบี้ยให้โจทก์เป็นรายเดือนทุก ๆ เดือน เมื่อครบกำหนดชำระโจทก์ทวงถามให้จำเลยชำระหนี้ จำเลยก็ไม่ชำระปรากฏว่าจำเลยปิดสถานที่ประกอบธุรกิจ ผู้จัดการก็หลบซ่อนตัว จำเลยเป็นหนี้บุคคลอื่นมากมาย ทรัพย์สินเหลือไม่พอชำระหนี้ให้แก่โจทก์และเจ้าหนี้อื่น ๆ ได้ และจำเลยได้แจ้งแก่โจทก์และเจ้าหนี้อื่นว่าไม่สามารถชำระหนี้ให้ได้ ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลาย และพิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาดตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ โจทก์ขอให้พิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยชั่วคราว ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์จำเลยชั่วคราว จำเลยให้การรับว่าเป็นหนี้โจทก์จริง แต่ยังไม่สมควรเป็นบุคคลล้มละลาย เพราะทรัพย์สินของจำเลยมีเหลือพอที่จะชำระหนี้ ไม่ได้เป็นหนี้มากมายดังโจทก์ฟ้อง จำเลยมีลูกหนี้ซึ่งสามารถเรียกร้องเอาเงินมาชำระหนี้ได้ จำเลยไม่เคยเพิกเฉยเมื่อโจทก์ทวงถาม ผู้จัดการไม่เคยหลบซ่อนตัว จึงไม่ควรเป็นบุคคลล้มละลาย ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า จำเลยมีหนี้สินล้นพ้นตัว และเป็นจำนวนแน่นอนไม่น้อยกว่า ๑,๐๐๐ บาท จำเลยไม่สามารถแสดงให้เห็นว่าตนอาจชำระหนี้ได้ทั้งหมด หรือมีเหตุอื่นอันไม่ควรล้มละลาย จึงมีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาด ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ มาตรา ๑๔ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยรับว่าเป็นหนี้โจทก์แน่นอนเกินกว่า ๑,๐๐๐ บาท จำเลยปิดสถานที่ประกอบธุรกิจ เมื่อเจ้าหนี้ทวงถามหนี้ที่ค้างชำระ ผู้จัดการจำเลยก็บอกว่าไม่มีเงินชำระ เป็นข้อสันนิษฐานได้ว่าจำเลยมีหนี้สินล้นพ้นตัว ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ มาตรา ๘ และจำเลยไม่มีเหตุผลอันใดที่จะทำให้เห็นว่าจำเลยอาจชำระหนี้ได้ พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย.(พจน์ ปุษปาคม-วงษ์ วีระพงศ์-ศริ มลิลา)ศาลจังหวัดเชียงราย - นายสนิท นิติธรรมาศศาลอุทธรณ์ - นายทำนอง ดิศวนนท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีกับโจทก์และเบิกเงินไปโดยตกลงเสียดอกเบี้ยให้โจทก์เป็นรายเดือนทุก ๆ เดือน เมื่อครบกำหนดชำระโจทก์ทวงถามให้จำเลยชำระหนี้ จำเลยก็ไม่ชำระปรากฏว่าจำเลยปิดสถานที่ประกอบธุรกิจ ผู้จัดการก็หลบซ่อนตัว จำเลยเป็นหนี้บุคคลอื่นมากมาย ทรัพย์สินเหลือไม่พอชำระหนี้ให้แก่โจทก์และเจ้าหนี้อื่น ๆ ได้ และจำเลยได้แจ้งแก่โจทก์และเจ้าหนี้อื่นว่าไม่สามารถชำระหนี้ให้ได้ ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลาย และพิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาดตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ โจทก์ขอให้พิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยชั่วคราว ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์จำเลยชั่วคราว จำเลยให้การรับว่าเป็นหนี้โจทก์จริง แต่ยังไม่สมควรเป็นบุคคลล้มละลาย เพราะทรัพย์สินของจำเลยมีเหลือพอที่จะชำระหนี้ ไม่ได้เป็นหนี้มากมายดังโจทก์ฟ้อง จำเลยมีลูกหนี้ซึ่งสามารถเรียกร้องเอาเงินมาชำระหนี้ได้ จำเลยไม่เคยเพิกเฉยเมื่อโจทก์ทวงถาม ผู้จัดการไม่เคยหลบซ่อนตัว จึงไม่ควรเป็นบุคคลล้มละลาย ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า จำเลยมีหนี้สินล้นพ้นตัว และเป็นจำนวนแน่นอนไม่น้อยกว่า ๑,๐๐๐ บาท จำเลยไม่สามารถแสดงให้เห็นว่าตนอาจชำระหนี้ได้ทั้งหมด หรือมีเหตุอื่นอันไม่ควรล้มละลาย จึงมีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาด ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ มาตรา ๑๔ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยรับว่าเป็นหนี้โจทก์แน่นอนเกินกว่า ๑,๐๐๐ บาท จำเลยปิดสถานที่ประกอบธุรกิจ เมื่อเจ้าหนี้ทวงถามหนี้ที่ค้างชำระ ผู้จัดการจำเลยก็บอกว่าไม่มีเงินชำระ เป็นข้อสันนิษฐานได้ว่าจำเลยมีหนี้สินล้นพ้นตัว ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ มาตรา ๘ และจำเลยไม่มีเหตุผลอันใดที่จะทำให้เห็นว่าจำเลยอาจชำระหนี้ได้ พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 355/2510บริษัทธนาคารไทยทนุ จำกัด โดยนายประเสริฐ รังษีวงศ์ ผู้รับมอบอำนาจโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัดโรงสีไฟเอี่ยมฮงเส็ง โดยนายกมล พิริยะพันธ์สกุลหุ้นส่วนผู้จัดการล. พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 8จำเลยปิดสถานที่ประกอบธุรกิจ เมื่อเจ้าหนี้ทวงถามหนี้ที่ค้างชำระ จำเลยบอกแก่เจ้าหนี้ว่าไม่มีเงินชำระ เป็นข้อสันนิษฐานได้ว่าจำเลยมีหนี้สินล้นพ้นตัวตามพระราชบัญญัติล้มละลาย มาตรา 8โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีกับโจทก์และเบิกเงินไปโดยตกลงเสียดอกเบี้ยให้โจทก์เป็นรายเดือนทุก ๆ เดือน เมื่อครบกำหนดชำระโจทก์ทวงถามให้จำเลยชำระหนี้ จำเลยก็ไม่ชำระปรากฏว่าจำเลยปิดสถานที่ประกอบธุรกิจ ผู้จัดการก็หลบซ่อนตัว จำเลยเป็นหนี้บุคคลอื่นมากมาย ทรัพย์สินเหลือไม่พอชำระหนี้ให้แก่โจทก์และเจ้าหนี้อื่น ๆ ได้ และจำเลยได้แจ้งแก่โจทก์และเจ้าหนี้อื่นว่าไม่สามารถชำระหนี้ให้ได้ ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลาย และพิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาดตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ โจทก์ขอให้พิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยชั่วคราว ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์จำเลยชั่วคราว จำเลยให้การรับว่าเป็นหนี้โจทก์จริง แต่ยังไม่สมควรเป็นบุคคลล้มละลาย เพราะทรัพย์สินของจำเลยมีเหลือพอที่จะชำระหนี้ ไม่ได้เป็นหนี้มากมายดังโจทก์ฟ้อง จำเลยมีลูกหนี้ซึ่งสามารถเรียกร้องเอาเงินมาชำระหนี้ได้ จำเลยไม่เคยเพิกเฉยเมื่อโจทก์ทวงถาม ผู้จัดการไม่เคยหลบซ่อนตัว จึงไม่ควรเป็นบุคคลล้มละลาย ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า จำเลยมีหนี้สินล้นพ้นตัว และเป็นจำนวนแน่นอนไม่น้อยกว่า ๑,๐๐๐ บาท จำเลยไม่สามารถแสดงให้เห็นว่าตนอาจชำระหนี้ได้ทั้งหมด หรือมีเหตุอื่นอันไม่ควรล้มละลาย จึงมีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาด ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ มาตรา ๑๔ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยรับว่าเป็นหนี้โจทก์แน่นอนเกินกว่า ๑,๐๐๐ บาท จำเลยปิดสถานที่ประกอบธุรกิจ เมื่อเจ้าหนี้ทวงถามหนี้ที่ค้างชำระ ผู้จัดการจำเลยก็บอกว่าไม่มีเงินชำระ เป็นข้อสันนิษฐานได้ว่าจำเลยมีหนี้สินล้นพ้นตัว ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ มาตรา ๘ และจำเลยไม่มีเหตุผลอันใดที่จะทำให้เห็นว่าจำเลยอาจชำระหนี้ได้ พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย.(พจน์ ปุษปาคม-วงษ์ วีระพงศ์-ศริ มลิลา)ศาลจังหวัดเชียงราย - นายสนิท นิติธรรมาศศาลอุทธรณ์ - นายทำนอง ดิศวนนท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ