คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 58144หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า อุทธรณ์ของจำเลยเป็นอุทธรณ์ปัญหาข้อเท็จจริง จึงมีคำสั่งไม่รับจำเลยเห็นว่า อุทธรณ์ของจำเลยเป็นปัญหาว่า ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยคดีคลาดเคลื่อนต่อพยานหลักฐาน โปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของจำเลยไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ ศาลแรงงานกลางได้ส่งสำเนาคำร้องให้โจทก์โดยทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับแล้ว (อันดับ 57)คดีทั้งเจ็ดสำนวนนี้ ศาลแรงงานกลางพิจารณาพิพากษารวมกับคดีอื่นอีกสิบสองสำนวนซึ่งโจทก์ได้ถอนฟ้องระหว่างพิจารณา โดยให้เรียกโจทก์ทั้งเจ็ดสำนวนนี้ว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 ถึงที่ 7ที่ 16 และที่ 18 ตามลำดับศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 30,000 บาทสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 12,333 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 9,000 บาท ให้โจทก์ที่ 1 จ่ายค่าชดเชยจำนวน 30,000 บาทสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 12,333 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 9,000 บาท ให้โจทก์ที่ 2 จ่ายค่าชดเชยจำนวน 9,000 บาทและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 3,700 บาท ให้โจทก์ที่ 5จ่ายค่าชดเชยจำนวน 15,900 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 6,536 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 4,509 บาท ให้โจทก์ที่ 6จ่ายค่าชดเชยจำนวน 8,700 บาท และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 3,572 บาท ให้โจทก์ที่ 7 จ่ายค่าชดเชยจำนวน 8,100 บาทสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 3,330 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 2,430 บาท ให้โจทก์ที่ 16 และจ่ายค่าชดเชยจำนวน 11,100 บาทสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 4,563 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 3,230 บาท ให้โจทก์ที่ 18 ฯลฯจำเลยอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 48)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 55)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงน่าเชื่อตามคำเบิกความของนายวสันต์จุลกะนาคและนายธาดาพูลสวัสดิ์พยานโจทก์ว่า จำเลยสั่งปิดโรงงานเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2533โดยมีเจตนามิให้โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 16 และที่ 18 กับพนักงานอื่นทำงานภายใต้สภาพการจ้างเดิมต่อไป จึงเป็นการเลิกจ้างโจทก์ทั้งสี่ดังกล่าวตั้งแต่วันนั้นแล้ว จำเลยอุทธรณ์ว่า ตามคำเบิกความของนายสมชาติ ปิ่นเพชร พยานจำเลย แสดงให้เห็นว่าจำเลยยังมิได้แสดงออกให้เห็นว่าจำเลยได้เลิกจ้างโจทก์ทั้งสี่ดังกล่าว การที่ศาลแรงงานกลางฟังว่ามีการเลิกจ้างแล้ว จึงเป็นการแปลความหมายคำเบิกความของนายสมชาติ ปิ่นเพชร พยานจำเลยผิดไปจากความจริงเห็นว่า ศาลแรงงานกลางไม่เชื่อคำเบิกความของนายสมชาติ ปิ่นเพชรพยานจำเลย จึงไม่มีการตีความหมายแห่งคำเบิกความของพยานจำเลยปากนี้แต่อย่างใด อุทธรณ์ของจำเลยประสงค์จะให้ศาลฎีการับฟังคำเบิกความของนายสมชาติ ปิ่นเพชร พยานจำเลย จึงเป็นอุทธรณ์ดุลพินิจการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางอันเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามส่วนที่จำเลยอุทธรณ์ว่า ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าการลาออกของโจทก์ที่ 5 ที่ 6 และที่ 7 เป็นการลาออกหลังจากวันที่นายจ้างเลิกจ้างแล้ว เป็นการฟังข้อเท็จจริงขัดกับพยานเอกสารหมายล.5, ล.6 เพราะจำเลยยังมิได้เลิกจ้างโจทก์ที่ 5 ที่ 6 และที่ 7นั้น ก็เป็นอุทธรณ์ที่โต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังว่าจำเลยได้เลิกจ้างโจทก์ทั้งสามดังกล่าวก่อนวันที่โจทก์ทั้งสามจะเขียนใบลาตามเอกสารหมาย ล.5 และ ล.6 แล้ว จึงเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามเช่นเดียวกันที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยชอบแล้วให้ยกคำร้องของจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2344 - 2350/2533นายธาดา พูลสวัสดิ์โจทก์บริษัทเจนนี่รับเบอร์โปรดักส์ จำกัดจำเลยบริษัทเจนนี่รับเบอร์โปรดักส์ จำกัด จำเลยผู้ยื่นคำร้อง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54ความว่า จำเลยอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า อุทธรณ์ของจำเลยเป็นอุทธรณ์ปัญหาข้อเท็จจริง จึงมีคำสั่งไม่รับจำเลยเห็นว่า อุทธรณ์ของจำเลยเป็นปัญหาว่า ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยคดีคลาดเคลื่อนต่อพยานหลักฐาน โปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของจำเลยไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ ศาลแรงงานกลางได้ส่งสำเนาคำร้องให้โจทก์โดยทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับแล้ว (อันดับ 57)คดีทั้งเจ็ดสำนวนนี้ ศาลแรงงานกลางพิจารณาพิพากษารวมกับคดีอื่นอีกสิบสองสำนวนซึ่งโจทก์ได้ถอนฟ้องระหว่างพิจารณา โดยให้เรียกโจทก์ทั้งเจ็ดสำนวนนี้ว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 ถึงที่ 7ที่ 16 และที่ 18 ตามลำดับศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 30,000 บาทสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 12,333 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 9,000 บาท ให้โจทก์ที่ 1 จ่ายค่าชดเชยจำนวน 30,000 บาทสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 12,333 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 9,000 บาท ให้โจทก์ที่ 2 จ่ายค่าชดเชยจำนวน 9,000 บาทและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 3,700 บาท ให้โจทก์ที่ 5จ่ายค่าชดเชยจำนวน 15,900 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 6,536 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 4,509 บาท ให้โจทก์ที่ 6จ่ายค่าชดเชยจำนวน 8,700 บาท และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 3,572 บาท ให้โจทก์ที่ 7 จ่ายค่าชดเชยจำนวน 8,100 บาทสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 3,330 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 2,430 บาท ให้โจทก์ที่ 16 และจ่ายค่าชดเชยจำนวน 11,100 บาทสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 4,563 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 3,230 บาท ให้โจทก์ที่ 18 ฯลฯจำเลยอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 48)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 55)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงน่าเชื่อตามคำเบิกความของนายวสันต์จุลกะนาคและนายธาดาพูลสวัสดิ์พยานโจทก์ว่า จำเลยสั่งปิดโรงงานเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2533โดยมีเจตนามิให้โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 16 และที่ 18 กับพนักงานอื่นทำงานภายใต้สภาพการจ้างเดิมต่อไป จึงเป็นการเลิกจ้างโจทก์ทั้งสี่ดังกล่าวตั้งแต่วันนั้นแล้ว จำเลยอุทธรณ์ว่า ตามคำเบิกความของนายสมชาติ ปิ่นเพชร พยานจำเลย แสดงให้เห็นว่าจำเลยยังมิได้แสดงออกให้เห็นว่าจำเลยได้เลิกจ้างโจทก์ทั้งสี่ดังกล่าว การที่ศาลแรงงานกลางฟังว่ามีการเลิกจ้างแล้ว จึงเป็นการแปลความหมายคำเบิกความของนายสมชาติ ปิ่นเพชร พยานจำเลยผิดไปจากความจริงเห็นว่า ศาลแรงงานกลางไม่เชื่อคำเบิกความของนายสมชาติ ปิ่นเพชรพยานจำเลย จึงไม่มีการตีความหมายแห่งคำเบิกความของพยานจำเลยปากนี้แต่อย่างใด อุทธรณ์ของจำเลยประสงค์จะให้ศาลฎีการับฟังคำเบิกความของนายสมชาติ ปิ่นเพชร พยานจำเลย จึงเป็นอุทธรณ์ดุลพินิจการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางอันเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามส่วนที่จำเลยอุทธรณ์ว่า ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าการลาออกของโจทก์ที่ 5 ที่ 6 และที่ 7 เป็นการลาออกหลังจากวันที่นายจ้างเลิกจ้างแล้ว เป็นการฟังข้อเท็จจริงขัดกับพยานเอกสารหมายล.5, ล.6 เพราะจำเลยยังมิได้เลิกจ้างโจทก์ที่ 5 ที่ 6 และที่ 7นั้น ก็เป็นอุทธรณ์ที่โต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังว่าจำเลยได้เลิกจ้างโจทก์ทั้งสามดังกล่าวก่อนวันที่โจทก์ทั้งสามจะเขียนใบลาตามเอกสารหมาย ล.5 และ ล.6 แล้ว จึงเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามเช่นเดียวกันที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยชอบแล้วให้ยกคำร้องของจำเลย(ตัน เวทไว-เคียง บุญเพิ่ม-ปรีชา ธนานันท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2344 - 2350/2533นายธาดา พูลสวัสดิ์โจทก์บริษัทเจนนี่รับเบอร์โปรดักส์ จำกัดจำเลยบริษัทเจนนี่รับเบอร์โปรดักส์ จำกัด จำเลยผู้ยื่นคำร้อง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54ความว่า จำเลยอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า อุทธรณ์ของจำเลยเป็นอุทธรณ์ปัญหาข้อเท็จจริง จึงมีคำสั่งไม่รับจำเลยเห็นว่า อุทธรณ์ของจำเลยเป็นปัญหาว่า ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยคดีคลาดเคลื่อนต่อพยานหลักฐาน โปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของจำเลยไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ ศาลแรงงานกลางได้ส่งสำเนาคำร้องให้โจทก์โดยทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับแล้ว (อันดับ 57)คดีทั้งเจ็ดสำนวนนี้ ศาลแรงงานกลางพิจารณาพิพากษารวมกับคดีอื่นอีกสิบสองสำนวนซึ่งโจทก์ได้ถอนฟ้องระหว่างพิจารณา โดยให้เรียกโจทก์ทั้งเจ็ดสำนวนนี้ว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 ถึงที่ 7ที่ 16 และที่ 18 ตามลำดับศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 30,000 บาทสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 12,333 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 9,000 บาท ให้โจทก์ที่ 1 จ่ายค่าชดเชยจำนวน 30,000 บาทสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 12,333 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 9,000 บาท ให้โจทก์ที่ 2 จ่ายค่าชดเชยจำนวน 9,000 บาทและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 3,700 บาท ให้โจทก์ที่ 5จ่ายค่าชดเชยจำนวน 15,900 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 6,536 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 4,509 บาท ให้โจทก์ที่ 6จ่ายค่าชดเชยจำนวน 8,700 บาท และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 3,572 บาท ให้โจทก์ที่ 7 จ่ายค่าชดเชยจำนวน 8,100 บาทสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 3,330 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 2,430 บาท ให้โจทก์ที่ 16 และจ่ายค่าชดเชยจำนวน 11,100 บาทสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 4,563 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 3,230 บาท ให้โจทก์ที่ 18 ฯลฯจำเลยอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 48)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 55)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงน่าเชื่อตามคำเบิกความของนายวสันต์จุลกะนาคและนายธาดาพูลสวัสดิ์พยานโจทก์ว่า จำเลยสั่งปิดโรงงานเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2533โดยมีเจตนามิให้โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 16 และที่ 18 กับพนักงานอื่นทำงานภายใต้สภาพการจ้างเดิมต่อไป จึงเป็นการเลิกจ้างโจทก์ทั้งสี่ดังกล่าวตั้งแต่วันนั้นแล้ว จำเลยอุทธรณ์ว่า ตามคำเบิกความของนายสมชาติ ปิ่นเพชร พยานจำเลย แสดงให้เห็นว่าจำเลยยังมิได้แสดงออกให้เห็นว่าจำเลยได้เลิกจ้างโจทก์ทั้งสี่ดังกล่าว การที่ศาลแรงงานกลางฟังว่ามีการเลิกจ้างแล้ว จึงเป็นการแปลความหมายคำเบิกความของนายสมชาติ ปิ่นเพชร พยานจำเลยผิดไปจากความจริงเห็นว่า ศาลแรงงานกลางไม่เชื่อคำเบิกความของนายสมชาติ ปิ่นเพชรพยานจำเลย จึงไม่มีการตีความหมายแห่งคำเบิกความของพยานจำเลยปากนี้แต่อย่างใด อุทธรณ์ของจำเลยประสงค์จะให้ศาลฎีการับฟังคำเบิกความของนายสมชาติ ปิ่นเพชร พยานจำเลย จึงเป็นอุทธรณ์ดุลพินิจการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางอันเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามส่วนที่จำเลยอุทธรณ์ว่า ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าการลาออกของโจทก์ที่ 5 ที่ 6 และที่ 7 เป็นการลาออกหลังจากวันที่นายจ้างเลิกจ้างแล้ว เป็นการฟังข้อเท็จจริงขัดกับพยานเอกสารหมายล.5, ล.6 เพราะจำเลยยังมิได้เลิกจ้างโจทก์ที่ 5 ที่ 6 และที่ 7นั้น ก็เป็นอุทธรณ์ที่โต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังว่าจำเลยได้เลิกจ้างโจทก์ทั้งสามดังกล่าวก่อนวันที่โจทก์ทั้งสามจะเขียนใบลาตามเอกสารหมาย ล.5 และ ล.6 แล้ว จึงเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามเช่นเดียวกันที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยชอบแล้วให้ยกคำร้องของจำเลย(ตัน เวทไว-เคียง บุญเพิ่ม-ปรีชา ธนานันท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ