phoneee/thai-legal-corpus huggingface dataset:
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 60933หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกา หากคดีถึงที่สุดจำเลยทั้งสองเป็นฝ่ายแพ้คดีจำเลยทั้งสองสามารถชำระเงินตามคำพิพากษาให้แก่โจทก์ได้ และหากโจทก์จะบังคับคดีในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกาจะทำให้จำเลยได้รับความเสียหายโปรดมีคำสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อนหมายเหตุ โจทก์แถลงคัดค้าน (อันดับ 81)ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องของโจทก์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ 50,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกา พร้อมกับยื่นคำร้องดังกล่าว(อันดับ 79,78)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว อนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้ในระหว่างฎีกา ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 759/2530บริษัทพิพัทธ์ประกันภัย จำกัดฯโจทก์บริษัทส.โอษธีศ จำกัด กับพวกจำเลยบริษัทส.โอษธีศ จำกัด ที่ 1ผู้ยื่นคำร้องกรุงเทพมหานคร ที่ 2 จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 231ความว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกา หากคดีถึงที่สุดจำเลยทั้งสองเป็นฝ่ายแพ้คดีจำเลยทั้งสองสามารถชำระเงินตามคำพิพากษาให้แก่โจทก์ได้ และหากโจทก์จะบังคับคดีในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกาจะทำให้จำเลยได้รับความเสียหายโปรดมีคำสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อนหมายเหตุ โจทก์แถลงคัดค้าน (อันดับ 81)ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องของโจทก์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ 50,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกา พร้อมกับยื่นคำร้องดังกล่าว(อันดับ 79,78)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว อนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้ในระหว่างฎีกา(ส่อง สุขะปุณณพันธ์-เสนอ ศรนิยม-ยรรยง อิทธิพงษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 759/2530บริษัทพิพัทธ์ประกันภัย จำกัดฯโจทก์บริษัทส.โอษธีศ จำกัด กับพวกจำเลยบริษัทส.โอษธีศ จำกัด ที่ 1ผู้ยื่นคำร้องกรุงเทพมหานคร ที่ 2 จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 231ความว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกา หากคดีถึงที่สุดจำเลยทั้งสองเป็นฝ่ายแพ้คดีจำเลยทั้งสองสามารถชำระเงินตามคำพิพากษาให้แก่โจทก์ได้ และหากโจทก์จะบังคับคดีในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกาจะทำให้จำเลยได้รับความเสียหายโปรดมีคำสั่งให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อนหมายเหตุ โจทก์แถลงคัดค้าน (อันดับ 81)ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องของโจทก์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ 50,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกา พร้อมกับยื่นคำร้องดังกล่าว(อันดับ 79,78)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว อนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้ในระหว่างฎีกา(ส่อง สุขะปุณณพันธ์-เสนอ ศรนิยม-ยรรยง อิทธิพงษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
พระราชบัญญัติยศตำรวจ พุทธศักราช 2480พระราชบัญญัติ ยศตำรวจ พุทธศักราช ๒๔๘๐ในพระปรมาภิไธยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (ตามประกาศประธานสภาผู้แทนราษฎร ลงวันที่ ๔ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๔๘๐) อาทิตย์ทิพอาภา พล.อ. เจ้าพระยาพิชเยนทรโยธิน ตราไว้ ณ วันที่ ๒๙ มีนาคม พุทธศักราช ๒๔๘๐ เป็นปีที่ ๔ ในรัชกาลปัจจุบันโดยที่สภาผู้แทนราษฎรลงมติว่า สมควรปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยยศตำรวจ จึงมีพระบรมราชโองการให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของสภาผู้แทนราษฎร ดังต่อไปนี้มาตรา 1 มาตรา ๑ พระราชบัญญัตินี้ให้เรียกว่า "พระราชบัญญัติยศตำรวจ พุทธศักราช ๒๔๘๐"มาตรา 2 มาตรา ๒ ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา 3 มาตรา ๓ ตั้งแต่วันใช้พระราชบัญญัตินี้ ให้ยกเลิกบรรดากฎหมาย กฎข้อบังคับ และประกาศอื่น ๆ ในส่วนที่มีบัญญัติไว้แล้วในพระราชบัญญัตินี้ หรือขัดแย้งกับบทแห่งพระราชบัญญัตินี้มาตรา 4 มาตรา ๔ ยศตำรวจมีตามลำดับดังนี้ ๑. สัญญาบัตร นายพลตำรวจเอก นายพลตำรวจโท นายพลตำรวจตรี นายพันตำรวจเอก นายพันตำรวจโท นายพันตำรวจตรี นายร้อยตำรวจเอก นายร้อยตำรวจโท นายร้อยตำรวจตรี ๒. ประทวน นายดาบตำรวจ จ่านายสิบตำรวจ นายสิบตำรวจเอก นายสิบตำรวจโท นายสิบตำรวจตรีมาตรา 5 มาตรา ๕ การแต่งตั้งให้มียศเป็นนายตำรวจสัญญาบัตรนั้น ให้ทำโดยประกาศพระบรมราชโองการ และให้เป็นไปตามชั้นซึ่งได้บรรจุไว้ตามกฎหมายและระเบียบข้อบังคับว่าด้วยการบรรจุและแต่งตั้งข้าราชการกรมตำรวจ เว้นแต่ผู้ที่ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้มียศเป็นพิเศษมาตรา 5 ส่วนการแต่งตั้งผู้ใดให้ว่าที่ยศนายตำรวจสัญญาบัตรชั้นใดชั่วคราวนั้น ให้ทำโดยคำสั่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมาตรา 6 มาตรา ๖ การแต่งตั้งให้มียศเป็นนายตำรวจชั้นประทวนนั้น ให้ทำโดยคำสั่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยหรือผู้บังคับบัญชาที่ได้รับมอบหมายจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย และให้เป็นไปตามชั้นซึ่งได้บรรจุไว้ตามกฎหมายและระเบียบข้อบังคับว่าด้วยการบรรจุและแต่งตั้งข้าราชการกรมตำรวจมาตรา 6 เว้นแต่ผู้ที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแต่งตั้งให้มียศเป็นพิเศษมาตรา 7 มาตรา ๗ ข้าราชการกรมตำรวจผู้ใดที่มิได้มียศตำรวจ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมีอำนาจออกกฎกระทรวงเทียบฐานะกับยศตำรวจได้มาตรา 8 มาตรา ๘ การถอดหรือการออกจากยศสัญญาบัตร ให้ทำโดยประกาศพระบรมราชโองการมาตรา 9 มาตรา ๙ การให้ออกจากว่าที่ยศสัญญาบัตร หรือการถอด หรือการออกจากยศประทวนนั้น ให้ผู้มีอำนาจหน้าที่แต่งตั้งสั่งได้ตามระเบียบราชการมาตรา 10 มาตรา ๑๐ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมีหน้าที่รักษาการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจออกกฎกระทรวงเพื่อปฏิบัติตามพระราชบัญญัตินี้ กฎกระทรวงนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ พ.อ. พหลพลพยุหเสนา นายกรัฐมนตรี
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2298/2538หลักกฎหมาย: โจทก์บรรยายฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ในเคหสถานตาม ป.อ. มาตรา 335 (8) การที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยในความผิดฐานลักทรัพย์โดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองบุคคลหรือทรัพย์หรือผ่านสิ่งเช่นว่านั้นเข้าไปด้วยประการใด ๆ อันเป็นความผิดตาม ป.อ. มาตรา 335 (3) ด้วยจึงเป็นการพิพากษาถึงข้อที่โจทก์ไม่ประสงค์ให้ลงโทษไม่ชอบด้วย ป.วิ.อ. มาตรา 192วรรคสี่ ปัญหาดังกล่าวเป็นปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกามีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 195 วรรคสอง ประกอบด้วยมาตรา225 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2298/2538พนักงานอัยการจังหวัดนครราชสีมาโจทก์นายสุรเดช ล้อมในเมืองจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคสี่, ม. 195 วรรคสอง, ม. 225โจทก์บรรยายฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ในเคหสถานตาม ป.อ. มาตรา 335 (8) การที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยในความผิดฐานลักทรัพย์โดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองบุคคลหรือทรัพย์หรือผ่านสิ่งเช่นว่านั้นเข้าไปด้วยประการใด ๆ อันเป็นความผิดตาม ป.อ. มาตรา 335 (3) ด้วยจึงเป็นการพิพากษาถึงข้อที่โจทก์ไม่ประสงค์ให้ลงโทษไม่ชอบด้วย ป.วิ.อ. มาตรา 192วรรคสี่ ปัญหาดังกล่าวเป็นปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกามีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 195 วรรคสอง ประกอบด้วยมาตรา225(สถิตย์ ไพเราะ-พรชัย สมรรถเวช-สมคิด ไตรโสรัส)ศาลจังหวัดนครราชสีมา - นายพิสิษฐ นิ่งน้อยศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายสมชัย เกษชุมพลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2298/2538พนักงานอัยการจังหวัดนครราชสีมาโจทก์นายสุรเดช ล้อมในเมืองจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคสี่, ม. 195 วรรคสอง, ม. 225โจทก์บรรยายฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ในเคหสถานตาม ป.อ. มาตรา 335 (8) การที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยในความผิดฐานลักทรัพย์โดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองบุคคลหรือทรัพย์หรือผ่านสิ่งเช่นว่านั้นเข้าไปด้วยประการใด ๆ อันเป็นความผิดตาม ป.อ. มาตรา 335 (3) ด้วยจึงเป็นการพิพากษาถึงข้อที่โจทก์ไม่ประสงค์ให้ลงโทษไม่ชอบด้วย ป.วิ.อ. มาตรา 192วรรคสี่ ปัญหาดังกล่าวเป็นปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกามีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 195 วรรคสอง ประกอบด้วยมาตรา225(สถิตย์ ไพเราะ-พรชัย สมรรถเวช-สมคิด ไตรโสรัส)ศาลจังหวัดนครราชสีมา - นายพิสิษฐ นิ่งน้อยศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายสมชัย เกษชุมพลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
พระราชกฤษฎีกาพระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติคันและคูน้ำพ.ศ. ๒๕๐๕บังคับในท้องที่อำเภอเลิงนกทาจังหวัดยโสธรพ.ศ.๒๕๕๐ ภูมิพลอดุลยเดชป.ร.ให้ไว้ณ วันที่ ๒๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๐เป็นปีที่๖๒ ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่าโดยที่เป็นการสมควรให้ใช้พระราชบัญญัติคันและคูน้ำพ.ศ. ๒๕๐๕ บังคับในท้องที่อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธรอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๘๗ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย และมาตรา ๒ แห่งพระราชบัญญัติคันและคูน้ำ พ.ศ.๒๕๐๕ อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๓ และมาตรา ๔๑ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติคันและคูน้ำพ.ศ. ๒๕๐๕ บังคับในท้องที่อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร พ.ศ. ๒๕๕๐มาตรา ๒[๑]พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา ๓ ให้ใช้พระราชบัญญัติคันและคูน้ำ พ.ศ. ๒๕๐๕บังคับในท้องที่อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธรภายในแนวเขตตามแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้มาตรา ๔ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์รักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์นายกรัฐมนตรี[เอกสารแนบท้าย]๑.แผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติคันและคูน้ำ พ.ศ. ๒๕๐๕ บังคับในท้องที่อำเภอเลิงนกทาจังหวัดยโสธร พ.ศ. ๒๕๕๐(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือเนื่องจากกรมชลประทานได้ดำเนินการขุดคลองส่งน้ำสายใหญ่ คลองซอย สร้างประตูระบายน้ำและท่อส่งน้ำในเขตโครงการอ่างเก็บน้ำห้วยลิงโจน ในท้องที่อำเภอเลิงนกทาจังหวัดยโสธร เสร็จแล้วแต่ยังขาดคันและคูน้ำสำหรับส่งน้ำจากทางน้ำชลประทานไปใช้ในการเพาะปลูกสมควรให้ใช้พระราชบัญญัติคันและคูน้ำ พ.ศ. ๒๕๐๕ บังคับในท้องที่ดังกล่าว เพื่อให้มีการจัดทำคันและคูน้ำอันจะเป็นประโยชน์ในการเกษตรและทำให้การใช้น้ำเป็นไปโดยประหยัดจึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ปริยานุช/ผู้จัดทำ๑๖มกราคม ๒๕๕๑[๑]ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๔/ตอนที่ ๑๐๒ ก/หน้า ๔๘/๓๐ ธันวาคม ๒๕๕๐
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2624/2522หลักกฎหมาย: การที่จำเลยอาศัยอยู่ในบ้านซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินของโจทก์นั้นเท่ากับจำเลยเข้าอยู่ในที่ดินของโจทก์ด้วย เมื่อโจทก์ไม่ประสงค์ให้จำเลยอยู่ต่อไป จำเลยยังคงอยู่ต่อมาจึงเป็นละเมิด โจทก์มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยกับบริวารออกจากที่ดินได้ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2624/2522นางบุญยัง ทรงม่วงโจทก์นายพนอ นาคเทวันจำเลย ป.พ.พ. ม. 420 ป.วิ.พ. ม. 55การที่จำเลยอาศัยอยู่ในบ้านซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินของโจทก์นั้นเท่ากับจำเลยเข้าอยู่ในที่ดินของโจทก์ด้วย เมื่อโจทก์ไม่ประสงค์ให้จำเลยอยู่ต่อไป จำเลยยังคงอยู่ต่อมาจึงเป็นละเมิด โจทก์มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยกับบริวารออกจากที่ดินได้(โสพิทย์ คังคะเกตุ-พิศิษฏ์ เทศะบำรุง-จินดา บุญศิริ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2624/2522นางบุญยัง ทรงม่วงโจทก์นายพนอ นาคเทวันจำเลย ป.พ.พ. ม. 420 ป.วิ.พ. ม. 55การที่จำเลยอาศัยอยู่ในบ้านซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินของโจทก์นั้นเท่ากับจำเลยเข้าอยู่ในที่ดินของโจทก์ด้วย เมื่อโจทก์ไม่ประสงค์ให้จำเลยอยู่ต่อไป จำเลยยังคงอยู่ต่อมาจึงเป็นละเมิด โจทก์มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยกับบริวารออกจากที่ดินได้(โสพิทย์ คังคะเกตุ-พิศิษฏ์ เทศะบำรุง-จินดา บุญศิริ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
กฎกระทรวงกำหนดให้ทางน้ำชลประทานอ่างเก็บน้ำห้วยแกงเป็นทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทานพ.ศ. ๒๕๔๖[๑] อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๘ (๑)แห่งพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๕ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๑๘ และมาตรา๔๒ แห่งพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๕ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ออกกฎกระทรวงไว้ดังต่อไปนี้ให้ทางน้ำชลประทานอ่างเก็บน้ำห้วยแกง ในท้องที่ตำบลดงพยุงกิ่งอำเภอดอนจาน อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ และตำบลยอดแกง อำเภอนามน จังหวัดกาฬสินธุ์ ภายในแนวเขตตามแผนที่ท้ายกฎกระทรวงนี้เป็นทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทานให้ไว้ ณวันที่ ๒๔ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๖สรอรรถ กลิ่นประทุมรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์[เอกสารแนบท้าย]๑. แผนที่ท้ายกฎกระทรวงกำหนดให้ทางน้ำชลประทานอ่างเก็บน้ำห้วยแกงเป็นทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทาน พ.ศ. ๒๕๔๖(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)หมายเหตุ :-เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือโดยที่เป็นการสมควรกำหนดให้ทางน้ำชลประทานอ่างเก็บน้ำห้วยแกง ในท้องที่ตำบลดงพยุงกิ่งอำเภอดอนจาน อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ และตำบลยอดแกง อำเภอนามน จังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทานเพื่อให้เกิดประโยชน์จากการใช้น้ำอย่างเต็มที่ และเนื่องจากมาตรา ๘ (๑)แห่งพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๕ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง(ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๑๘ บัญญัติให้ทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทานต้องกำหนดโดยกฎกระทรวงจึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้ปิติวรรณ/จัดทำ๑๓ สิงหาคม๒๕๖๓อรญา/ตรวจ๒๔ สิงหาคม๒๕๖๓[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๒๐/ตอนที่ ๑๘ ก/หน้า ๓/๓ มีนาคม ๒๕๔๖
พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการส่วนจังหวัด (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2506พระราชบัญญัติ ระเบียบบริหารราชการส่วนจังหวัด (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๖ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร. ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๔ มกราคม พ.ศ. ๒๕๐๖ เป็นปีที่ ๑๘ ในรัชกาลปัจจุบัน พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยระเบียบบริหารราชการส่วนจังหวัด จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของสภาร่างรัฐธรรมนูญในฐานะรัฐสภาดังต่อไปนี้มาตรา 1 มาตรา ๑ พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า "พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการส่วนจังหวัด (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๖"มาตรา 2 มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา 3 มาตรา ๓ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๔๑ แห่งพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการส่วนจังหวัด พ.ศ. ๒๔๙๘ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน "มาตรา ๔๑ จังหวัดอาจมีรายจ่ายดังต่อไปนี้ (๑) เงินเดือน (๒) ค่าจ้าง (๓) เงินตอบแทนอื่น ๆ (๔) ค่าใช้สอย (๕) ค่าวัสดุ (๖) ค่าครุภัณฑ์ (๗) ค่าที่ดิน สิ่งก่อสร้างและทรัพย์สินอื่น ๆ (๘)มาตรา 3 เงินอุดหนุน (๙) รายจ่ายอื่นใดตามข้อผูกพัน หรือตามที่มีกฎหมายหรือระเบียบของกระทรวงมหาดไทยกำหนดไว้"ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ จอมพล ส. ธนะรัชต์ นายกรัฐมนตรีหมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เนื่องจากรายจ่ายของจังหวัดตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการส่วนจังหวัดที่ใช้อยู่ยังไม่เหมาะสม จึงสมควรแก้ไขเปลี่ยนแปลงเสียใหม่ให้สอดคล้องกับหลักการงบประมาณรายจ่ายของรัฐบาล
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 143/2487หลักกฎหมาย: พยานโจทก์ปากหนึ่งแม้ไม่ได้ให้การในชั้นสอบสวนไว้ ก็รับฟังเป็นพยานชั้นพิจารณาได้แม้เจ้าพนักงานจะปฏิบัติเกี่ยวกับพยานวัตถุของกลางไม่ถูกต้องตามที่กฎหมายบังคับ แต่เมื่อศาลได้ฟังข้อเท็จจริงถึงปริมาณของกลางตามคำพยานบุคคลเสียแล้ว ย่อมไม่เป็นเหตุให้ศาลชี้ขาดข้อเท็จจริงในเรื่องจำนวนของกลางที่ฟังมาเป็นอย่างอื่นไปได้ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 143/2487อัยการอุทัยธานีโจทก์นายพยุง กาสสาริกัม กับพวกจำเลย พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.2472 ม. 53 พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2481 ม. 6 ป.วิ.อ. ม. 2 (11), ม. 120, ม. 140, ม. 242พยานโจทก์ปากหนึ่งแม้ไม่ได้ให้การในชั้นสอบสวนไว้ ก็รับฟังเป็นพยานชั้นพิจารณาได้แม้เจ้าพนักงานจะปฏิบัติเกี่ยวกับพยานวัตถุของกลางไม่ถูกต้องตามที่กฎหมายบังคับ แต่เมื่อศาลได้ฟังข้อเท็จจริงถึงปริมาณของกลางตามคำพยานบุคคลเสียแล้ว ย่อมไม่เป็นเหตุให้ศาลชี้ขาดข้อเท็จจริงในเรื่องจำนวนของกลางที่ฟังมาเป็นอย่างอื่นไปได้(ชม จามรมาน-ทิพปัญญา อ. บุปผเวส-ธรรมบัณฑิต บุนยะปานะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 143/2487อัยการอุทัยธานีโจทก์นายพยุง กาสสาริกัม กับพวกจำเลย พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.2472 ม. 53 พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2481 ม. 6 ป.วิ.อ. ม. 2 (11), ม. 120, ม. 140, ม. 242พยานโจทก์ปากหนึ่งแม้ไม่ได้ให้การในชั้นสอบสวนไว้ ก็รับฟังเป็นพยานชั้นพิจารณาได้แม้เจ้าพนักงานจะปฏิบัติเกี่ยวกับพยานวัตถุของกลางไม่ถูกต้องตามที่กฎหมายบังคับ แต่เมื่อศาลได้ฟังข้อเท็จจริงถึงปริมาณของกลางตามคำพยานบุคคลเสียแล้ว ย่อมไม่เป็นเหตุให้ศาลชี้ขาดข้อเท็จจริงในเรื่องจำนวนของกลางที่ฟังมาเป็นอย่างอื่นไปได้(ชม จามรมาน-ทิพปัญญา อ. บุปผเวส-ธรรมบัณฑิต บุนยะปานะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 117/2472หลักกฎหมาย: เสี้ยมสอนให้ผู้อื่นเบิกความเท็จต่อเจ้าพนักงานมีผิดเปนตัวการด้วยได้ความว่า ก.ด.ต้องหาว่าฉุดคร่าห์นางสาวหนูพวง จำเลยจึงเอาเงินไปให้นางสาวหนูพวง ๒๐๐ บาท แลเสี้ยมสอนให้นางสาวหนูพวง นางสาวคล้อย นางสาวเงินเบิกความต่ออำเภอว่า ด.ไม่ใช่คนร้าย หญิงทั้ง ๔ ได้เบิกความตามที่จำเลยสอนดังนี้ ศาลเดิมตัดสินว่า นายสาดบิดานางสาวหนูพวงเปนผู้เสี้ยมสอนพะยานโดยอยากได้เงินค่าทำขวัญ จำเลยยังไม่ควรมีผิด ให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาแลศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยเปนผู้เสี้ยมสอนพวกพะยานแลให้เงินแก่นางสาวหนูพวงมีผิดตาม ม.๑๘๘ ประกอบด้วย ม.๖๔ ให้จำคุกจำเลย ๓ เดือน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 117/2472อัยยการชัยนาทโจทก์นายเจ๊ก พุทธกะจำเลย ป.อ. ม. 118, ม. 64 วิธีพิเสี้ยมสอนให้ผู้อื่นเบิกความเท็จต่อเจ้าพนักงานมีผิดเปนตัวการด้วยได้ความว่า ก.ด.ต้องหาว่าฉุดคร่าห์นางสาวหนูพวง จำเลยจึงเอาเงินไปให้นางสาวหนูพวง ๒๐๐ บาท แลเสี้ยมสอนให้นางสาวหนูพวง นางสาวคล้อย นางสาวเงินเบิกความต่ออำเภอว่า ด.ไม่ใช่คนร้าย หญิงทั้ง ๔ ได้เบิกความตามที่จำเลยสอนดังนี้ ศาลเดิมตัดสินว่า นายสาดบิดานางสาวหนูพวงเปนผู้เสี้ยมสอนพะยานโดยอยากได้เงินค่าทำขวัญ จำเลยยังไม่ควรมีผิด ให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาแลศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยเปนผู้เสี้ยมสอนพวกพะยานแลให้เงินแก่นางสาวหนูพวงมีผิดตาม ม.๑๘๘ ประกอบด้วย ม.๖๔ ให้จำคุกจำเลย ๓ เดือน(วิชัย-พิพาก-พรหม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่า ก.ด.ต้องหาว่าฉุดคร่าห์นางสาวหนูพวง จำเลยจึงเอาเงินไปให้นางสาวหนูพวง ๒๐๐ บาท แลเสี้ยมสอนให้นางสาวหนูพวง นางสาวคล้อย นางสาวเงินเบิกความต่ออำเภอว่า ด.ไม่ใช่คนร้าย หญิงทั้ง ๔ ได้เบิกความตามที่จำเลยสอนดังนี้ ศาลเดิมตัดสินว่า นายสาดบิดานางสาวหนูพวงเปนผู้เสี้ยมสอนพะยานโดยอยากได้เงินค่าทำขวัญ จำเลยยังไม่ควรมีผิด ให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาแลศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยเปนผู้เสี้ยมสอนพวกพะยานแลให้เงินแก่นางสาวหนูพวงมีผิดตาม ม.๑๘๘ ประกอบด้วย ม.๖๔ ให้จำคุกจำเลย ๓ เดือน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 117/2472อัยยการชัยนาทโจทก์นายเจ๊ก พุทธกะจำเลย ป.อ. ม. 118, ม. 64 วิธีพิเสี้ยมสอนให้ผู้อื่นเบิกความเท็จต่อเจ้าพนักงานมีผิดเปนตัวการด้วยได้ความว่า ก.ด.ต้องหาว่าฉุดคร่าห์นางสาวหนูพวง จำเลยจึงเอาเงินไปให้นางสาวหนูพวง ๒๐๐ บาท แลเสี้ยมสอนให้นางสาวหนูพวง นางสาวคล้อย นางสาวเงินเบิกความต่ออำเภอว่า ด.ไม่ใช่คนร้าย หญิงทั้ง ๔ ได้เบิกความตามที่จำเลยสอนดังนี้ ศาลเดิมตัดสินว่า นายสาดบิดานางสาวหนูพวงเปนผู้เสี้ยมสอนพะยานโดยอยากได้เงินค่าทำขวัญ จำเลยยังไม่ควรมีผิด ให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาแลศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยเปนผู้เสี้ยมสอนพวกพะยานแลให้เงินแก่นางสาวหนูพวงมีผิดตาม ม.๑๘๘ ประกอบด้วย ม.๖๔ ให้จำคุกจำเลย ๓ เดือน(วิชัย-พิพาก-พรหม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1110/2473หลักกฎหมาย: ลักษณพะยาน คำพะยานบอกเล่าได้ความว่าเจ้าพนักงานไปตรวจค้นสุราเถื่อนที่บ้านจำเลย แต่ไม่พบจำเลยพบแต่บุตร์จำเลยอายุประมาณ ๙-๑๐ ปี เจ้าพนักงานจึงถามบุตร์จำเลย บุตร์จำเลยบอกว่าบนเรือนไม่มีสุรา พ่อเขาเอาไว้ในกอไผ่ ครั้นจำเลยมาเจ้าพนักงานจึงตรวจค้นพบสุราเถื่อนอยู่ตรงกอไผ่ตรงที่บุตร์จำเลยบอก ซึ่งห่างบ้านจำเลยสัก ๑๐ วา ดังนี้ ศาลเดิมตัดสินยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับให้ปรับจำเลย ๒ ชั่ง จำเลยฎีกาข้อกฎหมายว่า การที่พะยานโจทก์เบิกความว่าบุตร์จำเลยบอกถึงเรื่องสุราเถื่อนนั้น เปนแต่คำพะยานบอกเล่า จะฟังมาลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่า คำพะยานโจทก์ในข้อนี้แม้เปนพะยานบอกเล่าก็ดี เจ้าพนักงานก็ค้นสุราของกลางได้ที่ตรงบุตร์จำเลยบอก จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1110/2473อัยยการพิศณุโลกโจทก์นายแจว แซ่ตั้นจำเลยลักษณพะยาน คำพะยานบอกเล่าได้ความว่าเจ้าพนักงานไปตรวจค้นสุราเถื่อนที่บ้านจำเลย แต่ไม่พบจำเลยพบแต่บุตร์จำเลยอายุประมาณ ๙-๑๐ ปี เจ้าพนักงานจึงถามบุตร์จำเลย บุตร์จำเลยบอกว่าบนเรือนไม่มีสุรา พ่อเขาเอาไว้ในกอไผ่ ครั้นจำเลยมาเจ้าพนักงานจึงตรวจค้นพบสุราเถื่อนอยู่ตรงกอไผ่ตรงที่บุตร์จำเลยบอก ซึ่งห่างบ้านจำเลยสัก ๑๐ วา ดังนี้ ศาลเดิมตัดสินยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับให้ปรับจำเลย ๒ ชั่ง จำเลยฎีกาข้อกฎหมายว่า การที่พะยานโจทก์เบิกความว่าบุตร์จำเลยบอกถึงเรื่องสุราเถื่อนนั้น เปนแต่คำพะยานบอกเล่า จะฟังมาลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่า คำพะยานโจทก์ในข้อนี้แม้เปนพะยานบอกเล่าก็ดี เจ้าพนักงานก็ค้นสุราของกลางได้ที่ตรงบุตร์จำเลยบอก จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์(หริศ-ศรี-นล)ศาลชั้นต้น - หลวงสุทธิวุฒิศาลอุทธรณ์ - พระเทพแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าเจ้าพนักงานไปตรวจค้นสุราเถื่อนที่บ้านจำเลย แต่ไม่พบจำเลยพบแต่บุตร์จำเลยอายุประมาณ ๙-๑๐ ปี เจ้าพนักงานจึงถามบุตร์จำเลย บุตร์จำเลยบอกว่าบนเรือนไม่มีสุรา พ่อเขาเอาไว้ในกอไผ่ ครั้นจำเลยมาเจ้าพนักงานจึงตรวจค้นพบสุราเถื่อนอยู่ตรงกอไผ่ตรงที่บุตร์จำเลยบอก ซึ่งห่างบ้านจำเลยสัก ๑๐ วา ดังนี้ ศาลเดิมตัดสินยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับให้ปรับจำเลย ๒ ชั่ง จำเลยฎีกาข้อกฎหมายว่า การที่พะยานโจทก์เบิกความว่าบุตร์จำเลยบอกถึงเรื่องสุราเถื่อนนั้น เปนแต่คำพะยานบอกเล่า จะฟังมาลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่า คำพะยานโจทก์ในข้อนี้แม้เปนพะยานบอกเล่าก็ดี เจ้าพนักงานก็ค้นสุราของกลางได้ที่ตรงบุตร์จำเลยบอก จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1110/2473อัยยการพิศณุโลกโจทก์นายแจว แซ่ตั้นจำเลยลักษณพะยาน คำพะยานบอกเล่าได้ความว่าเจ้าพนักงานไปตรวจค้นสุราเถื่อนที่บ้านจำเลย แต่ไม่พบจำเลยพบแต่บุตร์จำเลยอายุประมาณ ๙-๑๐ ปี เจ้าพนักงานจึงถามบุตร์จำเลย บุตร์จำเลยบอกว่าบนเรือนไม่มีสุรา พ่อเขาเอาไว้ในกอไผ่ ครั้นจำเลยมาเจ้าพนักงานจึงตรวจค้นพบสุราเถื่อนอยู่ตรงกอไผ่ตรงที่บุตร์จำเลยบอก ซึ่งห่างบ้านจำเลยสัก ๑๐ วา ดังนี้ ศาลเดิมตัดสินยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับให้ปรับจำเลย ๒ ชั่ง จำเลยฎีกาข้อกฎหมายว่า การที่พะยานโจทก์เบิกความว่าบุตร์จำเลยบอกถึงเรื่องสุราเถื่อนนั้น เปนแต่คำพะยานบอกเล่า จะฟังมาลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่า คำพะยานโจทก์ในข้อนี้แม้เปนพะยานบอกเล่าก็ดี เจ้าพนักงานก็ค้นสุราของกลางได้ที่ตรงบุตร์จำเลยบอก จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์(หริศ-ศรี-นล)ศาลชั้นต้น - หลวงสุทธิวุฒิศาลอุทธรณ์ - พระเทพแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศกระทรวงเกษตรและสหกรณ์เรื่องกำหนดมาตรฐานสินค้าเกษตร :การปฏิบัติทางการเกษตรที่ดีสำหรับฟาร์มจิ้งหรีดตามพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าเกษตรพ.ศ. ๒๕๕๑ ด้วยคณะกรรมการมาตรฐานสินค้าเกษตร เห็นสมควรกำหนดมาตรฐานสินค้าเกษตร เรื่องการปฏิบัติทางการเกษตรที่ดีสำหรับฟาร์มจิ้งหรีด เป็นมาตรฐานทั่วไปตามพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าเกษตร พ.ศ. ๒๕๕๑เพื่อส่งเสริมสินค้าเกษตรให้ได้คุณภาพ มาตรฐาน และปลอดภัยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ มาตรา ๑๕ และมาตรา๑๖ แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าเกษตร พ.ศ. ๒๕๕๑ประกอบมติคณะกรรมการมาตรฐานสินค้าเกษตร ในการประชุม ครั้งที่ ๔/๒๕๖๐ เมื่อวันที่ ๗ สิงหาคม ๒๕๖๐รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ จึงออกประกาศกำหนดมาตรฐานสินค้าเกษตร: การปฏิบัติทางการเกษตรที่ดีสำหรับฟาร์มจิ้งหรีด มาตรฐานเลขที่ มกษ. 8202 - 2560ไว้เป็นมาตรฐานทั่วไป ดังมีรายละเอียดแนบท้ายประกาศนี้ทั้งนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป[๑]ประกาศ ณ วันที่ ๑๕ กันยายน พ.ศ. ๒๕๖๐พลเอก ฉัตรชัย สาริกัลยะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์[เอกสารแนบท้าย]๑. มกษ. 8202 - 2560 มาตรฐานสินค้าเกษตรการปฏิบัติทางการเกษตรที่ดีสำหรับฟาร์มจิ้งหรีด(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)พิมพ์มาดา/อัญชลี/จัดทำ๖ธันวาคม ๒๕๖๐[๑]ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๓๔/ตอนพิเศษ ๒๙๓ ง/หน้า ๙/๒๘พฤศจิกายน ๒๕๖๐
ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมฉบับที่ ๕๐๐๑ (พ.ศ. ๒๕๖๐)ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมพ.ศ. ๒๕๑๑เรื่องกำหนดมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมเส้นใยนำแสงเล่ม ๑ (๓๑)วิธีการวัดและขั้นตอนการทดสอบ - ความต้านแรงดึง อาศัยอำนาจตามความในมาตรา๑๕ แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ. ๒๕๑๑ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม (ฉบับที่ ๗) พ.ศ.๒๕๕๘ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมออกประกาศกำหนดมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมเส้นใยนำแสง เล่ม ๑ (๓๑) วิธีการวัดและขั้นตอนการทดสอบ ความต้านแรงดึง มาตรฐานเลขที่ มอก. 2768 เล่ม 1 (31) 2559ไว้ ดังมีรายละเอียดต่อท้ายประกาศนี้ทั้งนี้ให้มีผลตั้งแต่วันที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป[๑]ประกาศ ณ วันที่ ๑๐เมษายน พ.ศ. ๒๕๖๐อุตตม สาวนายนรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม[เอกสารแนบท้าย]๑. มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมเส้นใยนำแสง เล่ม ๑ (๓๑) วิธีการวัดและขั้นตอนการทดสอบ ความต้านแรงดึง (มอก. 2768 เล่ม 1 (31) 2560)(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)ภวรรณตรี/จัดทำ๒๘ มิถุนายน๒๕๖๐ชวัลพร/ตรวจ๒๘ กรกฎาคม๒๕๖๐[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๓๔/ตอนพิเศษ ๑๖๕ ง/หน้า ๒/๑๙ มิถุนายน ๒๕๖๐