คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2259/2539หลักกฎหมาย: จำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะการสอบสวนไม่ชอบเนื่องจากพนักงานสอบสวนมิได้แจ้งข้อหาเพิ่มเติมต่อจำเลยโจทก์มีพนักงานสอบสวนเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่าพยานได้แจ้งข้อหาเพิ่มเติมแล้วส่วนจำเลยเพียงแต่กล่าวอ้างลอยๆในอุทธรณ์และฎีกาเท่านั้นข้อเท็จจริงจึงรับฟังได้ตามพยานหลักฐานของโจทก์ ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาว่าจำเลยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายแตกต่างจากฟ้องที่บรรยายว่าจำเลยกระทำผิดฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาเป็นการแตกต่างในข้อที่มิใช่สาระสำคัญและที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้อื่นจำเลยต่อสู้ว่ากระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายแสดงว่าจำเลยเข้าใจข้อหาอย่างดีไม่หลงต่อสู้ศาลพิพากษาลงโทษตามข้อเท็จจริงที่ได้ความได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคสองและวรรคสามโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2535 เวลากลางคืนก่อนเที่ยง จำเลยได้กระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน คือจำเลยมีอาวุธปืนชนิดออโตเมติก ขนาด 9 ม.ม. จำนวน 1 กระบอกไม่มีเครื่องหมายทะเบียนประทับไว้ ซองกระสุน จำนวน 1 อัน และกระสุนปืนขนาด 9 ม.ม. จำนวน 7 นัด ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจำเลยได้พาอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนดังกล่าวติดตัวไปในเมืองหมู่บ้าน และทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุสมควรและโดยไม่ได้รับอนุญาตซึ่งไม่ใช่กรณีที่ต้องมีอาวุธปืนติดตัวเมื่อมีเหตุจำเป็นและเร่งด่วนตามสมควรแก่พฤติการณ์ แล้วจำเลยได้ใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงนายสมปอง ทองจำรูญ จำนวนหลายนัดโดยมีเจตนาฆ่า ลูกกระสุนปืนถูกนายสมปองเป็นเหตุให้นายสมปองถึงแก่ความตายสมดังเจตนาของจำเลย เหตุเกิดที่แขวงบางบอน เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานครพนักงานสอบสวนไปตรวจสถานที่เกิดเหตุ ยึดได้ลูกกระสุนปืนออโตเมติกขนาด 9 ม.ม. 1 ลูก ปลอกกระสุนปืนขนาด 9 ม.ม. จำนวน 7 ปลอกเศษตะกั่ว ลูกกระสุนปืน จำนวน 2 ชิ้น ที่จำเลยได้กระทำความผิดเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 73 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 91, 288และสั่งริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณาเด็กหญิงสนธญา ทองจำรูญ บุตรของผู้ตายโดยนางคำแก้ว ทองจำรูญ ผู้แทนโดยชอบธรรมยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33, 91, 291 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490มาตรา 8 ทวิ วรรคหนึ่ง 72 ทวิ วรรคสอง เรียงกระทงลงโทษฐานทำให้คนตายโดยประมาท จำคุก 4 ปี ฐานพาอาวุธปืนมีทะเบียนของตนเองโดยไม่ได้รับอนุญาต ปรับ 2,000 บาท รวมจำคุก 4 ปี ปรับ 2,000 บาททางนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา และจำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ร่วม มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 3 ปี ปรับ 1,500 บาทริบของกลาง ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ฐานกระทำให้คนตายโดยประมาทตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 291 ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี 8 เดือน รวมจำคุกจำเลย 2 ปี 8 เดือน ปรับ 1,500 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อหาความผิดฐานพาอาวุธปืนมีทะเบียนของตนเองโดยไม่รับอนุญาต ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษปรับ 1,500 บาท เป็นอันยุติแล้วตามคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสอง มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยเฉพาะข้อหาความผิดฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายจำเลยฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะการสอบสวนไม่ชอบหรือไม่โดยจำเลยอ้างว่าพนักงานสอบสวนมิได้แจ้งข้อหาความผิดฐานฆ่าผู้อื่นต่อจำเลย โจทก์มีพันตำรวจโทเดชาพล ลาภกิจ พนักงานสอบสวนเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่า พยานได้แจ้งข้อหาเพิ่มเติมว่าจำเลยฆ่าผู้อื่นตามคำสั่งของพนักงานอัยการแล้ว ส่วนจำเลยกล่าวอ้างลอย ๆ ในอุทธรณ์และฎีกาว่ามิได้แจ้งข้อหาดังกล่าวเพิ่มเติมข้อเท็จจริงจึงเชื่อฟังได้ตามพยานหลักฐานของโจทก์ว่า พนักงานสอบสวนได้แจ้งข้อหาเพิ่มเติมฐานฆ่าผู้อื่นแล้ว การสอบสวนย่อมชอบด้วยกฎหมายโจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังไม่ขึ้นมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยอีกว่า ศาลมีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยในข้อหาความผิดฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายหรือไม่ โดยจำเลยฎีกาว่า ข้อเท็จจริงชั้นสอบสวนปรากฏชัดแจ้งว่า จำเลยกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายแต่โจทก์ฟ้องข้อหาความผิดฐานฆ่าผู้อื่นอันเป็นการแกล้งเอาความเท็จมาฟ้องจำเลยว่ากระทำผิดอาญาแรงกว่าที่เป็นความจริงและปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้จำเลยได้รับความเสียหาย กรณีจึงไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสามทั้งเป็นข้อแตกต่างในข้อสาระสำคัญและจำเลยหลงต่อสู้ เห็นว่าข้อเท็จจริงชั้นสอบสวนคดีนี้จำเลยใช้อาวุธปืนยิงสุนัขแล้วกระสุนปืนถูกผู้ตายถึงแก่ความตาย อาจเป็นการกระทำผิดข้อหาฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาในลักษณะเล็งเห็นผล หรือเป็นการกระทำผิดข้อหาฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายก็ได้ ดังนั้น การที่พนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการโจทก์มีความเห็นสั่งฟ้องหรือฟ้องในข้อหาความผิดฐานใดฐานหนึ่งย่อมเป็นการใช้ดุลพินิจตามอำนาจหน้าที่ที่กฎหมายให้อำนาจไว้ จึงเป็นการดำเนินการที่ชอบด้วยกฎหมาย และจำเลยไม่มีหลักฐานพยานอื่นใดที่แสดงให้เห็นว่าโจทก์กลั่นแกล้งหรือปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบต่อจำเลยแต่อย่างใดเพราะฉะนั้นข้อเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาว่า จำเลยกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายแตกต่างกับฟ้องที่บรรยายว่า จำเลยกระทำผิดข้อหาฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาย่อมเป็นการแตกต่างในข้อที่มิใช่สาระสำคัญและการที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้อื่นแล้วจำเลยต่อสู้ว่า จำเลยกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย แสดงว่าจำเลยเข้าใจข้อหาตามฟ้องเป็นอย่างดีหาได้หลงต่อสู้แต่อย่างใดไม่ ศาลจึงมีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยในข้อหาความผิดฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายตามข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ความได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสองและวรรคสาม ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังไม่ขึ้นเช่นเดียวกันมีปัญหาต้องวินิจฉัยในข้อสุดท้ายตามฎีกาของจำเลยว่าสมควรลงโทษสถานเบาและรอการลงโทษจำคุกให้แก่จำเลยหรือไม่ เห็นว่าลักษณะความผิดเป็นการกระทำโดยประมาทอันมิใช่ความผิดที่ชั่วร้ายจำเลยได้บรรเทาผลร้ายโดยชดใช้เงิน 80,000 บาท แก่ทายาทผู้ตายจนทายาทหรือโจทก์ร่วมไม่ติดใจเอาความแก่จำเลยทั้งคดีอาญาและคดีแพ่ง และจำเลยประกอบอาชีพสุจริตกับมีภาระต้องอุปการะเลี้ยงดูบุตรอีก 5 คน ประกอบกับไม่ปรากฏว่าจำเลยเคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน เห็นสมควรลงโทษจำเลยในสถานเบา และเห็นสมควรให้โอกาสจำเลยกลับตนเป็นพลเมืองดี รอการลงโทษจำคุกให้จำเลยและคุมความประพฤติจำเลยด้วย ที่ศาลอุทธรณ์ไม่รอการลงโทษจำคุกให้จำเลย ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า ข้อหาความผิดฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 291 ลงโทษจำคุก3 ปี ปรับ 12,000 บาท ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 จำคุก 2 ปี ปรับ 8,000 บาท ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 รอการลงโทษจำคุกให้จำเลยมีกำหนด 2 ปี และคุมความประพฤติจำเลยโดยให้จำเลยไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติทุก 3 เดือน ภายในกำหนดเวลาที่รอการลงโทษจำคุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 วรรคหนึ่งและวรรคสองนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2259/2539พนักงานอัยการสำนักงานอัยการสูงสุดโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์เด็ก หญิง สนธญา ทองจำรูญโจทก์นาย นิคม ใสสดจำเลย ป.วิ.อ. ม. 134, ม. 192 วรรคสอง, ม. 192 วรรคสามจำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะการสอบสวนไม่ชอบเนื่องจากพนักงานสอบสวนมิได้แจ้งข้อหาเพิ่มเติมต่อจำเลยโจทก์มีพนักงานสอบสวนเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่าพยานได้แจ้งข้อหาเพิ่มเติมแล้วส่วนจำเลยเพียงแต่กล่าวอ้างลอยๆในอุทธรณ์และฎีกาเท่านั้นข้อเท็จจริงจึงรับฟังได้ตามพยานหลักฐานของโจทก์ ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาว่าจำเลยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายแตกต่างจากฟ้องที่บรรยายว่าจำเลยกระทำผิดฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาเป็นการแตกต่างในข้อที่มิใช่สาระสำคัญและที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้อื่นจำเลยต่อสู้ว่ากระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายแสดงว่าจำเลยเข้าใจข้อหาอย่างดีไม่หลงต่อสู้ศาลพิพากษาลงโทษตามข้อเท็จจริงที่ได้ความได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคสองและวรรคสามโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2535 เวลากลางคืนก่อนเที่ยง จำเลยได้กระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน คือจำเลยมีอาวุธปืนชนิดออโตเมติก ขนาด 9 ม.ม. จำนวน 1 กระบอกไม่มีเครื่องหมายทะเบียนประทับไว้ ซองกระสุน จำนวน 1 อัน และกระสุนปืนขนาด 9 ม.ม. จำนวน 7 นัด ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจำเลยได้พาอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนดังกล่าวติดตัวไปในเมืองหมู่บ้าน และทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุสมควรและโดยไม่ได้รับอนุญาตซึ่งไม่ใช่กรณีที่ต้องมีอาวุธปืนติดตัวเมื่อมีเหตุจำเป็นและเร่งด่วนตามสมควรแก่พฤติการณ์ แล้วจำเลยได้ใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงนายสมปอง ทองจำรูญ จำนวนหลายนัดโดยมีเจตนาฆ่า ลูกกระสุนปืนถูกนายสมปองเป็นเหตุให้นายสมปองถึงแก่ความตายสมดังเจตนาของจำเลย เหตุเกิดที่แขวงบางบอน เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานครพนักงานสอบสวนไปตรวจสถานที่เกิดเหตุ ยึดได้ลูกกระสุนปืนออโตเมติกขนาด 9 ม.ม. 1 ลูก ปลอกกระสุนปืนขนาด 9 ม.ม. จำนวน 7 ปลอกเศษตะกั่ว ลูกกระสุนปืน จำนวน 2 ชิ้น ที่จำเลยได้กระทำความผิดเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 73 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 91, 288และสั่งริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณาเด็กหญิงสนธญา ทองจำรูญ บุตรของผู้ตายโดยนางคำแก้ว ทองจำรูญ ผู้แทนโดยชอบธรรมยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33, 91, 291 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490มาตรา 8 ทวิ วรรคหนึ่ง 72 ทวิ วรรคสอง เรียงกระทงลงโทษฐานทำให้คนตายโดยประมาท จำคุก 4 ปี ฐานพาอาวุธปืนมีทะเบียนของตนเองโดยไม่ได้รับอนุญาต ปรับ 2,000 บาท รวมจำคุก 4 ปี ปรับ 2,000 บาททางนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา และจำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ร่วม มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 3 ปี ปรับ 1,500 บาทริบของกลาง ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ฐานกระทำให้คนตายโดยประมาทตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 291 ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี 8 เดือน รวมจำคุกจำเลย 2 ปี 8 เดือน ปรับ 1,500 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อหาความผิดฐานพาอาวุธปืนมีทะเบียนของตนเองโดยไม่รับอนุญาต ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษปรับ 1,500 บาท เป็นอันยุติแล้วตามคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสอง มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยเฉพาะข้อหาความผิดฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายจำเลยฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะการสอบสวนไม่ชอบหรือไม่โดยจำเลยอ้างว่าพนักงานสอบสวนมิได้แจ้งข้อหาความผิดฐานฆ่าผู้อื่นต่อจำเลย โจทก์มีพันตำรวจโทเดชาพล ลาภกิจ พนักงานสอบสวนเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่า พยานได้แจ้งข้อหาเพิ่มเติมว่าจำเลยฆ่าผู้อื่นตามคำสั่งของพนักงานอัยการแล้ว ส่วนจำเลยกล่าวอ้างลอย ๆ ในอุทธรณ์และฎีกาว่ามิได้แจ้งข้อหาดังกล่าวเพิ่มเติมข้อเท็จจริงจึงเชื่อฟังได้ตามพยานหลักฐานของโจทก์ว่า พนักงานสอบสวนได้แจ้งข้อหาเพิ่มเติมฐานฆ่าผู้อื่นแล้ว การสอบสวนย่อมชอบด้วยกฎหมายโจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังไม่ขึ้นมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยอีกว่า ศาลมีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยในข้อหาความผิดฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายหรือไม่ โดยจำเลยฎีกาว่า ข้อเท็จจริงชั้นสอบสวนปรากฏชัดแจ้งว่า จำเลยกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายแต่โจทก์ฟ้องข้อหาความผิดฐานฆ่าผู้อื่นอันเป็นการแกล้งเอาความเท็จมาฟ้องจำเลยว่ากระทำผิดอาญาแรงกว่าที่เป็นความจริงและปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้จำเลยได้รับความเสียหาย กรณีจึงไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสามทั้งเป็นข้อแตกต่างในข้อสาระสำคัญและจำเลยหลงต่อสู้ เห็นว่าข้อเท็จจริงชั้นสอบสวนคดีนี้จำเลยใช้อาวุธปืนยิงสุนัขแล้วกระสุนปืนถูกผู้ตายถึงแก่ความตาย อาจเป็นการกระทำผิดข้อหาฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาในลักษณะเล็งเห็นผล หรือเป็นการกระทำผิดข้อหาฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายก็ได้ ดังนั้น การที่พนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการโจทก์มีความเห็นสั่งฟ้องหรือฟ้องในข้อหาความผิดฐานใดฐานหนึ่งย่อมเป็นการใช้ดุลพินิจตามอำนาจหน้าที่ที่กฎหมายให้อำนาจไว้ จึงเป็นการดำเนินการที่ชอบด้วยกฎหมาย และจำเลยไม่มีหลักฐานพยานอื่นใดที่แสดงให้เห็นว่าโจทก์กลั่นแกล้งหรือปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบต่อจำเลยแต่อย่างใดเพราะฉะนั้นข้อเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาว่า จำเลยกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายแตกต่างกับฟ้องที่บรรยายว่า จำเลยกระทำผิดข้อหาฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาย่อมเป็นการแตกต่างในข้อที่มิใช่สาระสำคัญและการที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้อื่นแล้วจำเลยต่อสู้ว่า จำเลยกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย แสดงว่าจำเลยเข้าใจข้อหาตามฟ้องเป็นอย่างดีหาได้หลงต่อสู้แต่อย่างใดไม่ ศาลจึงมีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยในข้อหาความผิดฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายตามข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ความได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสองและวรรคสาม ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังไม่ขึ้นเช่นเดียวกันมีปัญหาต้องวินิจฉัยในข้อสุดท้ายตามฎีกาของจำเลยว่าสมควรลงโทษสถานเบาและรอการลงโทษจำคุกให้แก่จำเลยหรือไม่ เห็นว่าลักษณะความผิดเป็นการกระทำโดยประมาทอันมิใช่ความผิดที่ชั่วร้ายจำเลยได้บรรเทาผลร้ายโดยชดใช้เงิน 80,000 บาท แก่ทายาทผู้ตายจนทายาทหรือโจทก์ร่วมไม่ติดใจเอาความแก่จำเลยทั้งคดีอาญาและคดีแพ่ง และจำเลยประกอบอาชีพสุจริตกับมีภาระต้องอุปการะเลี้ยงดูบุตรอีก 5 คน ประกอบกับไม่ปรากฏว่าจำเลยเคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน เห็นสมควรลงโทษจำเลยในสถานเบา และเห็นสมควรให้โอกาสจำเลยกลับตนเป็นพลเมืองดี รอการลงโทษจำคุกให้จำเลยและคุมความประพฤติจำเลยด้วย ที่ศาลอุทธรณ์ไม่รอการลงโทษจำคุกให้จำเลย ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า ข้อหาความผิดฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 291 ลงโทษจำคุก3 ปี ปรับ 12,000 บาท ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 จำคุก 2 ปี ปรับ 8,000 บาท ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 รอการลงโทษจำคุกให้จำเลยมีกำหนด 2 ปี และคุมความประพฤติจำเลยโดยให้จำเลยไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติทุก 3 เดือน ภายในกำหนดเวลาที่รอการลงโทษจำคุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 วรรคหนึ่งและวรรคสองนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สมบัติ เดียวอิศเรศ-สุนพ กีรติยุติ-จำลอง สุขศิริ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้จำเลยฎีกาขึ้นมาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ไม่ใช่ฎีกาว่าการสอบสวนไม่ชอบเพราะพนักงานสอบสวนมิได้แจ้งข้อหาความผิดฐานฆ่าผู้อื่นต่อจำเลย หากจำเลยฎีกาเช่นนี้จำเลยต้องยกเป็นข้อต่อสู้และได้ว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 214/2498 จำเลยคัดค้านว่าการสอบสวนไม่ชอบ โจทก์ไม่นำสืบ ฟังไม่ได้ว่ามีการสอบสวนโดยชอบด้วยกฎหมายอัยการฟ้องไม่ได้ (เช่นเดียวกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1827/2492) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 489/2488 เมื่อจำเลยไม่ได้คัดค้านว่าการสอบสวนไม่ชอบ คดีไม่จำต้องมีการนำสืบถึงการสอบสวน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2103-2104/2514 คดีความผิดต่ออาญาแผ่นดินพนักงานอัยการโจทก์บรรยายฟ้องมาแล้วว่าได้สอบสวนแล้ว ย่อมสันนิษฐานได้ว่าเป็นการสอบสวนที่ชอบด้วยกฎหมายแล้ว ถ้าจำเลยไม่คัดค้านโดยเสนอเป็นข้อต่อสู้ไว้ และตามสำนวนไม่มีข้อเท็จจริงที่แสดงว่าการสอบสวนนั้นไม่ชอบ จำเลยเพิ่งมาคัดค้านในชั้นอุทธรณ์ฎีกาย่อมไม่มีเหตุที่จะวินิจฉัยให้ (เช่นเดียวกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 300/2501, 569/2501 และ 1513/2532) เมื่อจำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง ซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาจึงยกขึ้นอ้างได้แม้ว่าจะไม่ได้ยกขึ้นในศาลชั้นต้นก็ตาม (ทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสอง) ในการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายนั้น ศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยมาแล้วจากพยานหลักฐานในสำนวน แต่หากเป็นข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นยังไม่ได้วินิจฉัยเพราะข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายนั้นไม่ได้ว่ากล่าวกันในศาลชั้นต้น เช่น คดีนี้จำเลยไม่ได้ยกข้อต่อสู้เรื่องการสอบสวนไม่ชอบในศาลชั้นต้น ศาลสูงย่อมไม่ต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยจากพยานหลักฐานในสำนวนได้ การวินิจฉัยข้อกฎหมายว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่เมื่อข้อเท็จจริงไม่พอแก่การวินิจฉัย หากศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาเห็นควรสืบพยานเพิ่มเติมให้มีอำนาจแก่พยานมาสืบเอง หรือสั่งศาลชั้นต้นสืบให้ แล้วส่งสำนวนมายังศาลสูงเพื่อวินิจฉัยต่อไปได้(มาตรา 208(1)) แต่คดีนี้ศาลฎีกาไม่ได้เห็นควรให้สืบพยานเพิ่มเติมหรือสั่งให้ศาลชั้นต้นสืบพยานเพิ่มเติมมาให้ แต่กลับวินิจฉัยข้อเท็จจริงในสำนวนไปเลย เข้าใจว่าเห็นว่าเพียงพอที่จะวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายแล้ว ซึ่งศาลสูงมีอำนาจกระทำได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 78-89/2532 เมื่อข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์รับฟังไม่เพียงพอแก่การวินิจฉัย ศาลฎีกาย่อมฟังข้อเท็จจริงเพิ่มเติมจากพยานหลักฐานในสำนวนได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 990/2536 คดีที่อุทธรณ์ได้แต่เฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย การนำข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นรับฟังมาจากพยานหลักฐานในสำนวนเพื่อปรับกับบทมาตราที่โจทก์ฟ้องเป็นปัญหาโดยตรงในการวินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นรับฟังมาให้ชัดเจนพอ ศาลอุทธรณ์มีอำนาจวินิจฉัยข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นรับฟังมาให้ชัดเจนขึ้นได้โดยไม่จำต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาหรือมีคำสั่งใหม่ แต่คดีนี้ที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เพราะการสอบสวนไม่ชอบเนื่องจากพนักงานสอบสวนมิได้แจ้งข้อหาความผิดฐานฆ่าผู้อื่นต่อจำเลย ถ้าจำเลยต่อสู้มาในศาลชั้นต้น ภาระการพิสูจน์ปัญหานี้โจทก์ซึ่งมีหน้าที่นำสืบก่อน โจทก์จะต้องนำสืบให้ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า การสอบสวนคดีตามฟ้องชอบด้วยกฎหมายแล้วเพราะได้แจ้งข้อหาความผิดฐานฆ่าผู้อื่นต่อจำเลยแล้ว ซึ่งโจทก์อาจนำสืบพนักงานสอบสวนและบันทึกแจ้งข้อหาผู้ต้องหา (ตามมาตรา 134)เพื่อให้ศาลรับฟังข้อเท็จจริงได้ตามนั้น แต่คดีนี้ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงจากพนักงานสอบสวนเท่านั้น หลักฐานในคดีไม่มีการนำสืบถึงบันทึกแจ้งข้อหาเพิ่มเติม และรับฟังจากคำเบิกความที่พนักงานสอบสวนตอบคำถามค้านของทนายจำเลยว่า พยานได้แจ้งข้อหาเพิ่มเติมแก่จำเลยแล้วโดยจำเลยไม่มีพยานหลักฐานใดมาสืบหักล้างศาลฎีกาฟังว่า ได้มีการแจ้งข้อหาเพิ่มเติมต่อจำเลยแล้ว เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 853/2532 (ประชุมใหญ่) ตัดสินว่าคดีที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนไม่มีหมายเลขทะเบียนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต แม้จะได้ความจากคำเบิกความของจำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ว่าจำเลยไม่เคยได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนให้มีอาวุธปืนไว้ในครอบครองก็ตาม ก็เป็นข้อเท็จจริงที่ได้จากการที่จำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ ถือไม่ได้ว่าโจทก์นำสืบถึงข้อเท็จจริงนั้น เพราะในการพิจารณาคดีอาญาโจทก์มีหน้าที่นำสืบให้ฟังได้ว่าจำเลยกระทำผิด ทั้งโจทก์ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางยืนยันและไม่มีพยานหลักฐานอื่นที่พิสูจน์ให้เห็นว่าอาวุธปืนดังกล่าวไม่มีหมายเลขทะเบียนตามที่โจทก์ฟ้องจึงลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนไม่มีหมายเลขทะเบียนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้ แต่คดีนี้ศาลฟังข้อเท็จจริงจากการตอบคำถามค้านของพนักงานสอบสวนไม่ใช่จากตัวจำเลย และที่สำคัญไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่จะรับฟังว่าจำเลยกระทำผิดที่จะต้องรับฟังให้ได้โดยปราศจากข้อสงสัย แต่เป็นข้อเท็จจริงที่ศาลฟังว่า การสอบสวนชอบด้วยกฎหมายหรือไม่เท่านั้นอย่างไรก็ตามมีข้อน่าคิดก็คือคดีนี้กลับกลายเป็นว่า ทนายจำเลยถามค้านพยานโจทก์ ข้อเท็จจริงที่ได้จากการถามค้านกลับเป็นผลเสียกับฝ่ายจำเลยเองทั้ง ๆ ที่คำถามค้านที่ศาลบันทึกไว้นั้นไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่ทำลายน้ำหนักคำพยานและข้อเท็จจริงที่ได้จากการถามค้านของทนายจำเลยนี้ จะถือได้หรือไม่ว่าโจทก์นำสืบถึงข้อเท็จจริงนั้นแล้ว พฤตินัย ทัศนัยพิทักษ์กุลคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2535 เวลากลางคืนก่อนเที่ยง จำเลยได้กระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน คือจำเลยมีอาวุธปืนชนิดออโตเมติก ขนาด 9 ม.ม. จำนวน 1 กระบอกไม่มีเครื่องหมายทะเบียนประทับไว้ ซองกระสุน จำนวน 1 อัน และกระสุนปืนขนาด 9 ม.ม. จำนวน 7 นัด ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจำเลยได้พาอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนดังกล่าวติดตัวไปในเมืองหมู่บ้าน และทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุสมควรและโดยไม่ได้รับอนุญาตซึ่งไม่ใช่กรณีที่ต้องมีอาวุธปืนติดตัวเมื่อมีเหตุจำเป็นและเร่งด่วนตามสมควรแก่พฤติการณ์ แล้วจำเลยได้ใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงนายสมปอง ทองจำรูญ จำนวนหลายนัดโดยมีเจตนาฆ่า ลูกกระสุนปืนถูกนายสมปองเป็นเหตุให้นายสมปองถึงแก่ความตายสมดังเจตนาของจำเลย เหตุเกิดที่แขวงบางบอน เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานครพนักงานสอบสวนไปตรวจสถานที่เกิดเหตุ ยึดได้ลูกกระสุนปืนออโตเมติกขนาด 9 ม.ม. 1 ลูก ปลอกกระสุนปืนขนาด 9 ม.ม. จำนวน 7 ปลอกเศษตะกั่ว ลูกกระสุนปืน จำนวน 2 ชิ้น ที่จำเลยได้กระทำความผิดเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 73 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 91, 288และสั่งริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณาเด็กหญิงสนธญา ทองจำรูญ บุตรของผู้ตายโดยนางคำแก้ว ทองจำรูญ ผู้แทนโดยชอบธรรมยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33, 91, 291 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490มาตรา 8 ทวิ วรรคหนึ่ง 72 ทวิ วรรคสอง เรียงกระทงลงโทษฐานทำให้คนตายโดยประมาท จำคุก 4 ปี ฐานพาอาวุธปืนมีทะเบียนของตนเองโดยไม่ได้รับอนุญาต ปรับ 2,000 บาท รวมจำคุก 4 ปี ปรับ 2,000 บาททางนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา และจำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ร่วม มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 3 ปี ปรับ 1,500 บาทริบของกลาง ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ฐานกระทำให้คนตายโดยประมาทตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 291 ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี 8 เดือน รวมจำคุกจำเลย 2 ปี 8 เดือน ปรับ 1,500 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อหาความผิดฐานพาอาวุธปืนมีทะเบียนของตนเองโดยไม่รับอนุญาต ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษปรับ 1,500 บาท เป็นอันยุติแล้วตามคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสอง มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยเฉพาะข้อหาความผิดฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายจำเลยฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะการสอบสวนไม่ชอบหรือไม่โดยจำเลยอ้างว่าพนักงานสอบสวนมิได้แจ้งข้อหาความผิดฐานฆ่าผู้อื่นต่อจำเลย โจทก์มีพันตำรวจโทเดชาพล ลาภกิจ พนักงานสอบสวนเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่า พยานได้แจ้งข้อหาเพิ่มเติมว่าจำเลยฆ่าผู้อื่นตามคำสั่งของพนักงานอัยการแล้ว ส่วนจำเลยกล่าวอ้างลอย ๆ ในอุทธรณ์และฎีกาว่ามิได้แจ้งข้อหาดังกล่าวเพิ่มเติมข้อเท็จจริงจึงเชื่อฟังได้ตามพยานหลักฐานของโจทก์ว่า พนักงานสอบสวนได้แจ้งข้อหาเพิ่มเติมฐานฆ่าผู้อื่นแล้ว การสอบสวนย่อมชอบด้วยกฎหมายโจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังไม่ขึ้นมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยอีกว่า ศาลมีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยในข้อหาความผิดฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายหรือไม่ โดยจำเลยฎีกาว่า ข้อเท็จจริงชั้นสอบสวนปรากฏชัดแจ้งว่า จำเลยกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายแต่โจทก์ฟ้องข้อหาความผิดฐานฆ่าผู้อื่นอันเป็นการแกล้งเอาความเท็จมาฟ้องจำเลยว่ากระทำผิดอาญาแรงกว่าที่เป็นความจริงและปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้จำเลยได้รับความเสียหาย กรณีจึงไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสามทั้งเป็นข้อแตกต่างในข้อสาระสำคัญและจำเลยหลงต่อสู้ เห็นว่าข้อเท็จจริงชั้นสอบสวนคดีนี้จำเลยใช้อาวุธปืนยิงสุนัขแล้วกระสุนปืนถูกผู้ตายถึงแก่ความตาย อาจเป็นการกระทำผิดข้อหาฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาในลักษณะเล็งเห็นผล หรือเป็นการกระทำผิดข้อหาฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายก็ได้ ดังนั้น การที่พนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการโจทก์มีความเห็นสั่งฟ้องหรือฟ้องในข้อหาความผิดฐานใดฐานหนึ่งย่อมเป็นการใช้ดุลพินิจตามอำนาจหน้าที่ที่กฎหมายให้อำนาจไว้ จึงเป็นการดำเนินการที่ชอบด้วยกฎหมาย และจำเลยไม่มีหลักฐานพยานอื่นใดที่แสดงให้เห็นว่าโจทก์กลั่นแกล้งหรือปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบต่อจำเลยแต่อย่างใดเพราะฉะนั้นข้อเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาว่า จำเลยกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายแตกต่างกับฟ้องที่บรรยายว่า จำเลยกระทำผิดข้อหาฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาย่อมเป็นการแตกต่างในข้อที่มิใช่สาระสำคัญและการที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้อื่นแล้วจำเลยต่อสู้ว่า จำเลยกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย แสดงว่าจำเลยเข้าใจข้อหาตามฟ้องเป็นอย่างดีหาได้หลงต่อสู้แต่อย่างใดไม่ ศาลจึงมีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยในข้อหาความผิดฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายตามข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ความได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสองและวรรคสาม ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังไม่ขึ้นเช่นเดียวกันมีปัญหาต้องวินิจฉัยในข้อสุดท้ายตามฎีกาของจำเลยว่าสมควรลงโทษสถานเบาและรอการลงโทษจำคุกให้แก่จำเลยหรือไม่ เห็นว่าลักษณะความผิดเป็นการกระทำโดยประมาทอันมิใช่ความผิดที่ชั่วร้ายจำเลยได้บรรเทาผลร้ายโดยชดใช้เงิน 80,000 บาท แก่ทายาทผู้ตายจนทายาทหรือโจทก์ร่วมไม่ติดใจเอาความแก่จำเลยทั้งคดีอาญาและคดีแพ่ง และจำเลยประกอบอาชีพสุจริตกับมีภาระต้องอุปการะเลี้ยงดูบุตรอีก 5 คน ประกอบกับไม่ปรากฏว่าจำเลยเคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน เห็นสมควรลงโทษจำเลยในสถานเบา และเห็นสมควรให้โอกาสจำเลยกลับตนเป็นพลเมืองดี รอการลงโทษจำคุกให้จำเลยและคุมความประพฤติจำเลยด้วย ที่ศาลอุทธรณ์ไม่รอการลงโทษจำคุกให้จำเลย ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า ข้อหาความผิดฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 291 ลงโทษจำคุก3 ปี ปรับ 12,000 บาท ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 จำคุก 2 ปี ปรับ 8,000 บาท ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 รอการลงโทษจำคุกให้จำเลยมีกำหนด 2 ปี และคุมความประพฤติจำเลยโดยให้จำเลยไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติทุก 3 เดือน ภายในกำหนดเวลาที่รอการลงโทษจำคุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 วรรคหนึ่งและวรรคสองนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2259/2539พนักงานอัยการสำนักงานอัยการสูงสุดโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์เด็ก หญิง สนธญา ทองจำรูญโจทก์นาย นิคม ใสสดจำเลย ป.วิ.อ. ม. 134, ม. 192 วรรคสอง, ม. 192 วรรคสามจำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะการสอบสวนไม่ชอบเนื่องจากพนักงานสอบสวนมิได้แจ้งข้อหาเพิ่มเติมต่อจำเลยโจทก์มีพนักงานสอบสวนเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่าพยานได้แจ้งข้อหาเพิ่มเติมแล้วส่วนจำเลยเพียงแต่กล่าวอ้างลอยๆในอุทธรณ์และฎีกาเท่านั้นข้อเท็จจริงจึงรับฟังได้ตามพยานหลักฐานของโจทก์ ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาว่าจำเลยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายแตกต่างจากฟ้องที่บรรยายว่าจำเลยกระทำผิดฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาเป็นการแตกต่างในข้อที่มิใช่สาระสำคัญและที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้อื่นจำเลยต่อสู้ว่ากระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายแสดงว่าจำเลยเข้าใจข้อหาอย่างดีไม่หลงต่อสู้ศาลพิพากษาลงโทษตามข้อเท็จจริงที่ได้ความได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคสองและวรรคสามโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2535 เวลากลางคืนก่อนเที่ยง จำเลยได้กระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน คือจำเลยมีอาวุธปืนชนิดออโตเมติก ขนาด 9 ม.ม. จำนวน 1 กระบอกไม่มีเครื่องหมายทะเบียนประทับไว้ ซองกระสุน จำนวน 1 อัน และกระสุนปืนขนาด 9 ม.ม. จำนวน 7 นัด ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจำเลยได้พาอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนดังกล่าวติดตัวไปในเมืองหมู่บ้าน และทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุสมควรและโดยไม่ได้รับอนุญาตซึ่งไม่ใช่กรณีที่ต้องมีอาวุธปืนติดตัวเมื่อมีเหตุจำเป็นและเร่งด่วนตามสมควรแก่พฤติการณ์ แล้วจำเลยได้ใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงนายสมปอง ทองจำรูญ จำนวนหลายนัดโดยมีเจตนาฆ่า ลูกกระสุนปืนถูกนายสมปองเป็นเหตุให้นายสมปองถึงแก่ความตายสมดังเจตนาของจำเลย เหตุเกิดที่แขวงบางบอน เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานครพนักงานสอบสวนไปตรวจสถานที่เกิดเหตุ ยึดได้ลูกกระสุนปืนออโตเมติกขนาด 9 ม.ม. 1 ลูก ปลอกกระสุนปืนขนาด 9 ม.ม. จำนวน 7 ปลอกเศษตะกั่ว ลูกกระสุนปืน จำนวน 2 ชิ้น ที่จำเลยได้กระทำความผิดเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 73 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 91, 288และสั่งริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณาเด็กหญิงสนธญา ทองจำรูญ บุตรของผู้ตายโดยนางคำแก้ว ทองจำรูญ ผู้แทนโดยชอบธรรมยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33, 91, 291 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490มาตรา 8 ทวิ วรรคหนึ่ง 72 ทวิ วรรคสอง เรียงกระทงลงโทษฐานทำให้คนตายโดยประมาท จำคุก 4 ปี ฐานพาอาวุธปืนมีทะเบียนของตนเองโดยไม่ได้รับอนุญาต ปรับ 2,000 บาท รวมจำคุก 4 ปี ปรับ 2,000 บาททางนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา และจำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ร่วม มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 3 ปี ปรับ 1,500 บาทริบของกลาง ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ฐานกระทำให้คนตายโดยประมาทตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 291 ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี 8 เดือน รวมจำคุกจำเลย 2 ปี 8 เดือน ปรับ 1,500 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อหาความผิดฐานพาอาวุธปืนมีทะเบียนของตนเองโดยไม่รับอนุญาต ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษปรับ 1,500 บาท เป็นอันยุติแล้วตามคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสอง มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยเฉพาะข้อหาความผิดฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายจำเลยฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะการสอบสวนไม่ชอบหรือไม่โดยจำเลยอ้างว่าพนักงานสอบสวนมิได้แจ้งข้อหาความผิดฐานฆ่าผู้อื่นต่อจำเลย โจทก์มีพันตำรวจโทเดชาพล ลาภกิจ พนักงานสอบสวนเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่า พยานได้แจ้งข้อหาเพิ่มเติมว่าจำเลยฆ่าผู้อื่นตามคำสั่งของพนักงานอัยการแล้ว ส่วนจำเลยกล่าวอ้างลอย ๆ ในอุทธรณ์และฎีกาว่ามิได้แจ้งข้อหาดังกล่าวเพิ่มเติมข้อเท็จจริงจึงเชื่อฟังได้ตามพยานหลักฐานของโจทก์ว่า พนักงานสอบสวนได้แจ้งข้อหาเพิ่มเติมฐานฆ่าผู้อื่นแล้ว การสอบสวนย่อมชอบด้วยกฎหมายโจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังไม่ขึ้นมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยอีกว่า ศาลมีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยในข้อหาความผิดฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายหรือไม่ โดยจำเลยฎีกาว่า ข้อเท็จจริงชั้นสอบสวนปรากฏชัดแจ้งว่า จำเลยกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายแต่โจทก์ฟ้องข้อหาความผิดฐานฆ่าผู้อื่นอันเป็นการแกล้งเอาความเท็จมาฟ้องจำเลยว่ากระทำผิดอาญาแรงกว่าที่เป็นความจริงและปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้จำเลยได้รับความเสียหาย กรณีจึงไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสามทั้งเป็นข้อแตกต่างในข้อสาระสำคัญและจำเลยหลงต่อสู้ เห็นว่าข้อเท็จจริงชั้นสอบสวนคดีนี้จำเลยใช้อาวุธปืนยิงสุนัขแล้วกระสุนปืนถูกผู้ตายถึงแก่ความตาย อาจเป็นการกระทำผิดข้อหาฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาในลักษณะเล็งเห็นผล หรือเป็นการกระทำผิดข้อหาฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายก็ได้ ดังนั้น การที่พนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการโจทก์มีความเห็นสั่งฟ้องหรือฟ้องในข้อหาความผิดฐานใดฐานหนึ่งย่อมเป็นการใช้ดุลพินิจตามอำนาจหน้าที่ที่กฎหมายให้อำนาจไว้ จึงเป็นการดำเนินการที่ชอบด้วยกฎหมาย และจำเลยไม่มีหลักฐานพยานอื่นใดที่แสดงให้เห็นว่าโจทก์กลั่นแกล้งหรือปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบต่อจำเลยแต่อย่างใดเพราะฉะนั้นข้อเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาว่า จำเลยกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายแตกต่างกับฟ้องที่บรรยายว่า จำเลยกระทำผิดข้อหาฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาย่อมเป็นการแตกต่างในข้อที่มิใช่สาระสำคัญและการที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้อื่นแล้วจำเลยต่อสู้ว่า จำเลยกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย แสดงว่าจำเลยเข้าใจข้อหาตามฟ้องเป็นอย่างดีหาได้หลงต่อสู้แต่อย่างใดไม่ ศาลจึงมีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยในข้อหาความผิดฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายตามข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ความได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสองและวรรคสาม ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังไม่ขึ้นเช่นเดียวกันมีปัญหาต้องวินิจฉัยในข้อสุดท้ายตามฎีกาของจำเลยว่าสมควรลงโทษสถานเบาและรอการลงโทษจำคุกให้แก่จำเลยหรือไม่ เห็นว่าลักษณะความผิดเป็นการกระทำโดยประมาทอันมิใช่ความผิดที่ชั่วร้ายจำเลยได้บรรเทาผลร้ายโดยชดใช้เงิน 80,000 บาท แก่ทายาทผู้ตายจนทายาทหรือโจทก์ร่วมไม่ติดใจเอาความแก่จำเลยทั้งคดีอาญาและคดีแพ่ง และจำเลยประกอบอาชีพสุจริตกับมีภาระต้องอุปการะเลี้ยงดูบุตรอีก 5 คน ประกอบกับไม่ปรากฏว่าจำเลยเคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน เห็นสมควรลงโทษจำเลยในสถานเบา และเห็นสมควรให้โอกาสจำเลยกลับตนเป็นพลเมืองดี รอการลงโทษจำคุกให้จำเลยและคุมความประพฤติจำเลยด้วย ที่ศาลอุทธรณ์ไม่รอการลงโทษจำคุกให้จำเลย ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า ข้อหาความผิดฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 291 ลงโทษจำคุก3 ปี ปรับ 12,000 บาท ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 จำคุก 2 ปี ปรับ 8,000 บาท ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 รอการลงโทษจำคุกให้จำเลยมีกำหนด 2 ปี และคุมความประพฤติจำเลยโดยให้จำเลยไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติทุก 3 เดือน ภายในกำหนดเวลาที่รอการลงโทษจำคุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 วรรคหนึ่งและวรรคสองนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สมบัติ เดียวอิศเรศ-สุนพ กีรติยุติ-จำลอง สุขศิริ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้จำเลยฎีกาขึ้นมาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ไม่ใช่ฎีกาว่าการสอบสวนไม่ชอบเพราะพนักงานสอบสวนมิได้แจ้งข้อหาความผิดฐานฆ่าผู้อื่นต่อจำเลย หากจำเลยฎีกาเช่นนี้จำเลยต้องยกเป็นข้อต่อสู้และได้ว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 214/2498 จำเลยคัดค้านว่าการสอบสวนไม่ชอบ โจทก์ไม่นำสืบ ฟังไม่ได้ว่ามีการสอบสวนโดยชอบด้วยกฎหมายอัยการฟ้องไม่ได้ (เช่นเดียวกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1827/2492) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 489/2488 เมื่อจำเลยไม่ได้คัดค้านว่าการสอบสวนไม่ชอบ คดีไม่จำต้องมีการนำสืบถึงการสอบสวน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2103-2104/2514 คดีความผิดต่ออาญาแผ่นดินพนักงานอัยการโจทก์บรรยายฟ้องมาแล้วว่าได้สอบสวนแล้ว ย่อมสันนิษฐานได้ว่าเป็นการสอบสวนที่ชอบด้วยกฎหมายแล้ว ถ้าจำเลยไม่คัดค้านโดยเสนอเป็นข้อต่อสู้ไว้ และตามสำนวนไม่มีข้อเท็จจริงที่แสดงว่าการสอบสวนนั้นไม่ชอบ จำเลยเพิ่งมาคัดค้านในชั้นอุทธรณ์ฎีกาย่อมไม่มีเหตุที่จะวินิจฉัยให้ (เช่นเดียวกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 300/2501, 569/2501 และ 1513/2532) เมื่อจำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง ซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาจึงยกขึ้นอ้างได้แม้ว่าจะไม่ได้ยกขึ้นในศาลชั้นต้นก็ตาม (ทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสอง) ในการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายนั้น ศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยมาแล้วจากพยานหลักฐานในสำนวน แต่หากเป็นข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นยังไม่ได้วินิจฉัยเพราะข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายนั้นไม่ได้ว่ากล่าวกันในศาลชั้นต้น เช่น คดีนี้จำเลยไม่ได้ยกข้อต่อสู้เรื่องการสอบสวนไม่ชอบในศาลชั้นต้น ศาลสูงย่อมไม่ต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยจากพยานหลักฐานในสำนวนได้ การวินิจฉัยข้อกฎหมายว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่เมื่อข้อเท็จจริงไม่พอแก่การวินิจฉัย หากศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาเห็นควรสืบพยานเพิ่มเติมให้มีอำนาจแก่พยานมาสืบเอง หรือสั่งศาลชั้นต้นสืบให้ แล้วส่งสำนวนมายังศาลสูงเพื่อวินิจฉัยต่อไปได้(มาตรา 208(1)) แต่คดีนี้ศาลฎีกาไม่ได้เห็นควรให้สืบพยานเพิ่มเติมหรือสั่งให้ศาลชั้นต้นสืบพยานเพิ่มเติมมาให้ แต่กลับวินิจฉัยข้อเท็จจริงในสำนวนไปเลย เข้าใจว่าเห็นว่าเพียงพอที่จะวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายแล้ว ซึ่งศาลสูงมีอำนาจกระทำได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 78-89/2532 เมื่อข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์รับฟังไม่เพียงพอแก่การวินิจฉัย ศาลฎีกาย่อมฟังข้อเท็จจริงเพิ่มเติมจากพยานหลักฐานในสำนวนได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 990/2536 คดีที่อุทธรณ์ได้แต่เฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย การนำข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นรับฟังมาจากพยานหลักฐานในสำนวนเพื่อปรับกับบทมาตราที่โจทก์ฟ้องเป็นปัญหาโดยตรงในการวินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นรับฟังมาให้ชัดเจนพอ ศาลอุทธรณ์มีอำนาจวินิจฉัยข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นรับฟังมาให้ชัดเจนขึ้นได้โดยไม่จำต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาหรือมีคำสั่งใหม่ แต่คดีนี้ที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เพราะการสอบสวนไม่ชอบเนื่องจากพนักงานสอบสวนมิได้แจ้งข้อหาความผิดฐานฆ่าผู้อื่นต่อจำเลย ถ้าจำเลยต่อสู้มาในศาลชั้นต้น ภาระการพิสูจน์ปัญหานี้โจทก์ซึ่งมีหน้าที่นำสืบก่อน โจทก์จะต้องนำสืบให้ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า การสอบสวนคดีตามฟ้องชอบด้วยกฎหมายแล้วเพราะได้แจ้งข้อหาความผิดฐานฆ่าผู้อื่นต่อจำเลยแล้ว ซึ่งโจทก์อาจนำสืบพนักงานสอบสวนและบันทึกแจ้งข้อหาผู้ต้องหา (ตามมาตรา 134)เพื่อให้ศาลรับฟังข้อเท็จจริงได้ตามนั้น แต่คดีนี้ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงจากพนักงานสอบสวนเท่านั้น หลักฐานในคดีไม่มีการนำสืบถึงบันทึกแจ้งข้อหาเพิ่มเติม และรับฟังจากคำเบิกความที่พนักงานสอบสวนตอบคำถามค้านของทนายจำเลยว่า พยานได้แจ้งข้อหาเพิ่มเติมแก่จำเลยแล้วโดยจำเลยไม่มีพยานหลักฐานใดมาสืบหักล้างศาลฎีกาฟังว่า ได้มีการแจ้งข้อหาเพิ่มเติมต่อจำเลยแล้ว เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 853/2532 (ประชุมใหญ่) ตัดสินว่าคดีที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนไม่มีหมายเลขทะเบียนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต แม้จะได้ความจากคำเบิกความของจำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ว่าจำเลยไม่เคยได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนให้มีอาวุธปืนไว้ในครอบครองก็ตาม ก็เป็นข้อเท็จจริงที่ได้จากการที่จำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ ถือไม่ได้ว่าโจทก์นำสืบถึงข้อเท็จจริงนั้น เพราะในการพิจารณาคดีอาญาโจทก์มีหน้าที่นำสืบให้ฟังได้ว่าจำเลยกระทำผิด ทั้งโจทก์ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางยืนยันและไม่มีพยานหลักฐานอื่นที่พิสูจน์ให้เห็นว่าอาวุธปืนดังกล่าวไม่มีหมายเลขทะเบียนตามที่โจทก์ฟ้องจึงลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนไม่มีหมายเลขทะเบียนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้ แต่คดีนี้ศาลฟังข้อเท็จจริงจากการตอบคำถามค้านของพนักงานสอบสวนไม่ใช่จากตัวจำเลย และที่สำคัญไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่จะรับฟังว่าจำเลยกระทำผิดที่จะต้องรับฟังให้ได้โดยปราศจากข้อสงสัย แต่เป็นข้อเท็จจริงที่ศาลฟังว่า การสอบสวนชอบด้วยกฎหมายหรือไม่เท่านั้นอย่างไรก็ตามมีข้อน่าคิดก็คือคดีนี้กลับกลายเป็นว่า ทนายจำเลยถามค้านพยานโจทก์ ข้อเท็จจริงที่ได้จากการถามค้านกลับเป็นผลเสียกับฝ่ายจำเลยเองทั้ง ๆ ที่คำถามค้านที่ศาลบันทึกไว้นั้นไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่ทำลายน้ำหนักคำพยานและข้อเท็จจริงที่ได้จากการถามค้านของทนายจำเลยนี้ จะถือได้หรือไม่ว่าโจทก์นำสืบถึงข้อเท็จจริงนั้นแล้ว พฤตินัย ทัศนัยพิทักษ์กุล