คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3246/2534หลักกฎหมาย: ราคาสินค้าที่เจ้าพนักงานประเมินถือตามเป็นราคาที่ผู้นำเข้าได้นำเข้าก่อนโจทก์ไม่นานนัก และบางรายก็ปรากฏว่าได้นำเข้าหลังโจทก์เพียง 1 วัน เป็นการที่เจ้าพนักงานประเมินได้ปฏิบัติตามคำสั่งเฉพาะของกรมศุลกากรที่ 14/2524 และคำสั่งทั่วไปของกรมศุลกากรที่ 8/2530 ซึ่งแม้คำสั่งดังกล่าวจะมิใช่กฎหมาย แต่ก็แสดงว่าเป็นการปฏิบัติที่มีแนวทางที่ถูกต้องชอบธรรมและกระทำโดยสุจริต เมื่อราคาที่นำเข้ามาก่อนกลับสูงกว่าที่โจทก์นำเข้าจึงมีเหตุให้น่าสงสัยว่า ราคาที่ซื้อมาอาจมิใช่ราคาอันแท้จริงหากราคาที่โจทก์ซื้อต่ำกว่าราคาที่บริษัทอื่นซื้อเพราะโจทก์เป็นลูกค้าประจำและโจทก์สั่งเข้ามาเป็นจำนวนมากหรือเพราะบริษัทผู้ขายย่อมขายให้ลูกค้าแต่ละรายแตกต่างกัน ก็ย่อมแสดงว่าราคาที่โจทก์ซื้อเป็นราคาที่ได้หักทอนหรือลดหย่อน ซึ่งเมื่อไม่ปรากฏว่าเป็นการลดหย่อนทั่ว ๆ ไป การลดหย่อนดังกล่าวจึงเป็นการลดหย่อนกรณีพิเศษเฉพาะราย ซึ่งตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469มาตรา 2 จะถือเอามาเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดไม่ได้.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้สั่งซื้อสินค้าเคมีภัณฑ์ ประเภทไวนิลอะซีเตท โมโนเมอร์ (VINYL ACETATE MONOMER)จากบริษัทผู้ผลิตในประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นสินค้าที่จัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 2915.32 ตามพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2531อัตราอากร 20% ของราคา CIF และเคมีภัณฑ์ประเภทบิวทิล ไกลคอลอีเทอร์ (BUTYL GLYCOL ETHER) จากบริษัทผู้ผลิตในประเทศญี่ปุ่นซึ่งเป็นสินค้าที่จัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 2909.49 ตามพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2531 อัตราอากร 15% ของราคา CIF สินค้าทั้งสองชนิดดังกล่าวโจทก์นำเข้ามาในราชอาณาจักรรวม 7 เที่ยวเรือโดยโจทก์ได้ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการค้าเสียภาษีอากรรับของออกจากอารักขาตามระเบียบและพิธีการศุลกากรโดยโจทก์ได้สำแดงราคาสินค้าเพื่อเสียภาษีอากรตามราคาที่โจทก์ซื้อมาจริงในชั้นผ่านพิธีการศุลกากร โจทก์ได้ชำระค่าภาษีอากรตามราคาที่โจทก์ซื้อมาจริง ต่อมากรมศุลกากรจำเลยได้ประเมินราคาสินค้าโจทก์เพิ่มสูงขึ้นเกินกว่าที่โจทก์ได้ซื้อมาจริงและคำนวณแจ้งเรียกเก็บจากโจทก์เพิ่ม รวมเป็นเงินค่าภาษีอากรศุลกากรที่จำเลยเรียกเก็บจากโจทก์ไว้เกินกว่าที่โจทก์จะต้องพึงเสียจริงตามกฎหมายรวมทั้งสิ้น 1,509,776.75 บาท โจทก์ไม่เห็นด้วยกับการที่จำเลยได้ประเมินราคาสินค้าโจทก์เพิ่มสูงขึ้นเกินกว่าที่โจทก์ซื้อมาจริง ราคาที่โจทก์ซื้อมาและสำแดงเพื่อเสียภาษีอากรต่อจำเลยเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดที่พึงถือเป็นเกณฑ์ในการคำนวณเรียกเก็บค่าภาษีอากรได้ การที่จำเลยประเมินราคาสินค้าโจทก์เพิ่มขึ้นเป็นการกระทำที่ไม่ชอบด้วยพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 2วรรคสิบสอง, 10 ทวิ และ 81 ขอให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานจำเลยให้จำเลยคืนเงินจำนวน 1,535,276.40 บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า จำเลยประเมินราคาสินค้าเพิ่มขึ้นให้ถูกต้องตามราคาอันแท้จริงในท้องตลาด การประเมินของจำเลยดังกล่าวเป็นการถูกต้องชอบด้วยพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 แล้ว จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดคืนเงินอากรศุลกากรพร้อมดอกเบี้ย ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินเกี่ยวกับราคาสินค้าของโจทก์ในส่วนที่เจ้าพนักงานตีราคาเพิ่มขึ้น ให้จำเลยคืนเฉพาะเงินค่าอากรขาเข้าที่โจทก์ต้องเสียเพิ่มจำนวน 1,535,276.40บาท กับให้จำเลยชำระดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 0.625 ต่อเดือน ในต้นเงินดังกล่าวตามมาตรา 112 จัตวา วรรคห้า แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า มีปัญหาในชั้นนี้ว่า ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดเป็นดังที่โจทก์สำแดงไว้อันจะทำให้การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินไม่ชอบต้องเพิกถอน หรือเป็นดังที่เจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินไว้อันจะทำให้การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินเป็นการชอบ พิเคราะห์แล้ว แม้จะฟังว่าราคาสินค้ารายพิพาทที่โจทก์ซื้อมาและนำเข้ามาในราชอาณาจักรจะเป็นราคาตามที่โจทก์สำแดงไว้อันเป็นราคาขายส่งเงินสดที่โจทก์ซื้อมาจากบริษัทต่างประเทศ แต่จำเลยก็ได้นำสืบว่า สินค้าประเภทเดียวกันนี้ที่บริษัทอื่น ๆ สั่งซื้อและนำเข้ามาก่อนโจทก์ แต่เป็นเวลาใกล้เคียงกันและจากประเทศเดียวกันมีราคาสูงกว่าราคาที่โจทก์สำแดงไว้ซึ่งแม้บางรายจะเป็นการสั่งซื้อจากคนละบริษัทกับที่โจทก์สั่งซื้อก็ย่อมนำมาพิจารณาเปรียบเทียบได้ และเมื่อพิจารณาจากพยานหลักฐานแล้วจะเห็นได้ว่า ราคาสินค้าที่เจ้าพนักงานประเมินถือตามนั้นเป็นราคาที่ผู้นำเข้าได้นำเข้าก่อนโจทก์ไม่นานนัก และบางรายก็ปรากฏว่าได้นำเข้าหลังโจทก์เพียง 1 วัน เป็นการที่เจ้าพนักงานประเมินได้ปฏิบัติตามคำสั่งเฉพาะของกรมศุลกากรที่ 14/2524 และคำสั่งทั่วไปของกรมศุลกากรที่ 8/2530 ซึ่งแม้คำสั่งดังกล่าวจะมิใช่กฎหมายแต่ก็แสดงว่าเป็นการปฏิบัติที่มีแนวทางที่ถูกต้องชอบธรรมและกระทำโดยสุจริต และแม้ราคาสินค้าที่บริษัทอื่นนำเข้ามาจะเป็นราคาในช่วงเวลาก่อนและหลังการนำเข้าของโจทก์ แต่เมื่อเป็นราคาที่อยู่ในระยะเวลาใกล้ชิดกันมาก และโดยปกติสินค้ามักจะขึ้นราคาไปเรื่อย ๆเมื่อราคาที่นำเข้ามาก่อนกลับสูงกว่าที่โจทก์นำเข้า จึงมีเหตุให้น่าสงสัยว่า ราคาที่ซื้อมาอาจมิใช่ราคาอันแท้จริงก็ได้ หากจะอ้างว่าที่ราคาที่โจทก์ซื้อต่ำกว่าราคาที่บริษัทอื่นซื้อเพราะโจทก์เป็นลูกค้าประจำและโจทก์สั่งเข้ามาเป็นจำนวนมาก หรืออ้างว่าเพราะบริษัทผู้ขายย่อมขายให้ลูกค้าแต่ละรายแตกต่างกัน ก็ย่อมแสดงว่าราคาที่โจทก์ซื้อเป็นราคาที่ได้หักทอนหรือลดหย่อน ซึ่งเมื่อโจทก์มิได้นำสืบว่าเป็นการลดหย่อนทั่ว ๆ ไป การลดหย่อนตามข้ออ้างข้างต้นจึงเป็นการลดหย่อนกรณีพิเศษเฉพาะราย ซึ่งตามพระราชบัญญัติศุลกากรพ.ศ. 2469 มาตรา 2 จะถือเอามาเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดไม่ได้ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้ารายพิพาทเป็นดังที่เจ้าพนักงานประเมินตีราคา ภาษีศุลกากรจึงเป็นไปตามที่เจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินเรียกเก็บจากโจทก์ มิใช่เป็นไปตามที่โจทก์อ้าง โจทก์จึงไม่มีสิทธิขอเพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมิน และไม่มีสิทธิเรียกคืนเงินภาษีที่จำเลยได้เรียกเก็บไว้แล้วพิพากษากลับให้ยกฟ้อง. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3246/2534บริษัท เ ลน โซ่ เคมี จำกัดโจทก์กรมศุลกากรจำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 2ราคาสินค้าที่เจ้าพนักงานประเมินถือตามเป็นราคาที่ผู้นำเข้าได้นำเข้าก่อนโจทก์ไม่นานนัก และบางรายก็ปรากฏว่าได้นำเข้าหลังโจทก์เพียง 1 วัน เป็นการที่เจ้าพนักงานประเมินได้ปฏิบัติตามคำสั่งเฉพาะของกรมศุลกากรที่ 14/2524 และคำสั่งทั่วไปของกรมศุลกากรที่ 8/2530 ซึ่งแม้คำสั่งดังกล่าวจะมิใช่กฎหมาย แต่ก็แสดงว่าเป็นการปฏิบัติที่มีแนวทางที่ถูกต้องชอบธรรมและกระทำโดยสุจริต เมื่อราคาที่นำเข้ามาก่อนกลับสูงกว่าที่โจทก์นำเข้าจึงมีเหตุให้น่าสงสัยว่า ราคาที่ซื้อมาอาจมิใช่ราคาอันแท้จริงหากราคาที่โจทก์ซื้อต่ำกว่าราคาที่บริษัทอื่นซื้อเพราะโจทก์เป็นลูกค้าประจำและโจทก์สั่งเข้ามาเป็นจำนวนมากหรือเพราะบริษัทผู้ขายย่อมขายให้ลูกค้าแต่ละรายแตกต่างกัน ก็ย่อมแสดงว่าราคาที่โจทก์ซื้อเป็นราคาที่ได้หักทอนหรือลดหย่อน ซึ่งเมื่อไม่ปรากฏว่าเป็นการลดหย่อนทั่ว ๆ ไป การลดหย่อนดังกล่าวจึงเป็นการลดหย่อนกรณีพิเศษเฉพาะราย ซึ่งตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469มาตรา 2 จะถือเอามาเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดไม่ได้.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้สั่งซื้อสินค้าเคมีภัณฑ์ ประเภทไวนิลอะซีเตท โมโนเมอร์ (VINYL ACETATE MONOMER)จากบริษัทผู้ผลิตในประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นสินค้าที่จัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 2915.32 ตามพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2531อัตราอากร 20% ของราคา CIF และเคมีภัณฑ์ประเภทบิวทิล ไกลคอลอีเทอร์ (BUTYL GLYCOL ETHER) จากบริษัทผู้ผลิตในประเทศญี่ปุ่นซึ่งเป็นสินค้าที่จัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 2909.49 ตามพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2531 อัตราอากร 15% ของราคา CIF สินค้าทั้งสองชนิดดังกล่าวโจทก์นำเข้ามาในราชอาณาจักรรวม 7 เที่ยวเรือโดยโจทก์ได้ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการค้าเสียภาษีอากรรับของออกจากอารักขาตามระเบียบและพิธีการศุลกากรโดยโจทก์ได้สำแดงราคาสินค้าเพื่อเสียภาษีอากรตามราคาที่โจทก์ซื้อมาจริงในชั้นผ่านพิธีการศุลกากร โจทก์ได้ชำระค่าภาษีอากรตามราคาที่โจทก์ซื้อมาจริง ต่อมากรมศุลกากรจำเลยได้ประเมินราคาสินค้าโจทก์เพิ่มสูงขึ้นเกินกว่าที่โจทก์ได้ซื้อมาจริงและคำนวณแจ้งเรียกเก็บจากโจทก์เพิ่ม รวมเป็นเงินค่าภาษีอากรศุลกากรที่จำเลยเรียกเก็บจากโจทก์ไว้เกินกว่าที่โจทก์จะต้องพึงเสียจริงตามกฎหมายรวมทั้งสิ้น 1,509,776.75 บาท โจทก์ไม่เห็นด้วยกับการที่จำเลยได้ประเมินราคาสินค้าโจทก์เพิ่มสูงขึ้นเกินกว่าที่โจทก์ซื้อมาจริง ราคาที่โจทก์ซื้อมาและสำแดงเพื่อเสียภาษีอากรต่อจำเลยเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดที่พึงถือเป็นเกณฑ์ในการคำนวณเรียกเก็บค่าภาษีอากรได้ การที่จำเลยประเมินราคาสินค้าโจทก์เพิ่มขึ้นเป็นการกระทำที่ไม่ชอบด้วยพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 2วรรคสิบสอง, 10 ทวิ และ 81 ขอให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานจำเลยให้จำเลยคืนเงินจำนวน 1,535,276.40 บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า จำเลยประเมินราคาสินค้าเพิ่มขึ้นให้ถูกต้องตามราคาอันแท้จริงในท้องตลาด การประเมินของจำเลยดังกล่าวเป็นการถูกต้องชอบด้วยพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 แล้ว จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดคืนเงินอากรศุลกากรพร้อมดอกเบี้ย ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินเกี่ยวกับราคาสินค้าของโจทก์ในส่วนที่เจ้าพนักงานตีราคาเพิ่มขึ้น ให้จำเลยคืนเฉพาะเงินค่าอากรขาเข้าที่โจทก์ต้องเสียเพิ่มจำนวน 1,535,276.40บาท กับให้จำเลยชำระดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 0.625 ต่อเดือน ในต้นเงินดังกล่าวตามมาตรา 112 จัตวา วรรคห้า แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า มีปัญหาในชั้นนี้ว่า ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดเป็นดังที่โจทก์สำแดงไว้อันจะทำให้การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินไม่ชอบต้องเพิกถอน หรือเป็นดังที่เจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินไว้อันจะทำให้การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินเป็นการชอบ พิเคราะห์แล้ว แม้จะฟังว่าราคาสินค้ารายพิพาทที่โจทก์ซื้อมาและนำเข้ามาในราชอาณาจักรจะเป็นราคาตามที่โจทก์สำแดงไว้อันเป็นราคาขายส่งเงินสดที่โจทก์ซื้อมาจากบริษัทต่างประเทศ แต่จำเลยก็ได้นำสืบว่า สินค้าประเภทเดียวกันนี้ที่บริษัทอื่น ๆ สั่งซื้อและนำเข้ามาก่อนโจทก์ แต่เป็นเวลาใกล้เคียงกันและจากประเทศเดียวกันมีราคาสูงกว่าราคาที่โจทก์สำแดงไว้ซึ่งแม้บางรายจะเป็นการสั่งซื้อจากคนละบริษัทกับที่โจทก์สั่งซื้อก็ย่อมนำมาพิจารณาเปรียบเทียบได้ และเมื่อพิจารณาจากพยานหลักฐานแล้วจะเห็นได้ว่า ราคาสินค้าที่เจ้าพนักงานประเมินถือตามนั้นเป็นราคาที่ผู้นำเข้าได้นำเข้าก่อนโจทก์ไม่นานนัก และบางรายก็ปรากฏว่าได้นำเข้าหลังโจทก์เพียง 1 วัน เป็นการที่เจ้าพนักงานประเมินได้ปฏิบัติตามคำสั่งเฉพาะของกรมศุลกากรที่ 14/2524 และคำสั่งทั่วไปของกรมศุลกากรที่ 8/2530 ซึ่งแม้คำสั่งดังกล่าวจะมิใช่กฎหมายแต่ก็แสดงว่าเป็นการปฏิบัติที่มีแนวทางที่ถูกต้องชอบธรรมและกระทำโดยสุจริต และแม้ราคาสินค้าที่บริษัทอื่นนำเข้ามาจะเป็นราคาในช่วงเวลาก่อนและหลังการนำเข้าของโจทก์ แต่เมื่อเป็นราคาที่อยู่ในระยะเวลาใกล้ชิดกันมาก และโดยปกติสินค้ามักจะขึ้นราคาไปเรื่อย ๆเมื่อราคาที่นำเข้ามาก่อนกลับสูงกว่าที่โจทก์นำเข้า จึงมีเหตุให้น่าสงสัยว่า ราคาที่ซื้อมาอาจมิใช่ราคาอันแท้จริงก็ได้ หากจะอ้างว่าที่ราคาที่โจทก์ซื้อต่ำกว่าราคาที่บริษัทอื่นซื้อเพราะโจทก์เป็นลูกค้าประจำและโจทก์สั่งเข้ามาเป็นจำนวนมาก หรืออ้างว่าเพราะบริษัทผู้ขายย่อมขายให้ลูกค้าแต่ละรายแตกต่างกัน ก็ย่อมแสดงว่าราคาที่โจทก์ซื้อเป็นราคาที่ได้หักทอนหรือลดหย่อน ซึ่งเมื่อโจทก์มิได้นำสืบว่าเป็นการลดหย่อนทั่ว ๆ ไป การลดหย่อนตามข้ออ้างข้างต้นจึงเป็นการลดหย่อนกรณีพิเศษเฉพาะราย ซึ่งตามพระราชบัญญัติศุลกากรพ.ศ. 2469 มาตรา 2 จะถือเอามาเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดไม่ได้ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้ารายพิพาทเป็นดังที่เจ้าพนักงานประเมินตีราคา ภาษีศุลกากรจึงเป็นไปตามที่เจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินเรียกเก็บจากโจทก์ มิใช่เป็นไปตามที่โจทก์อ้าง โจทก์จึงไม่มีสิทธิขอเพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมิน และไม่มีสิทธิเรียกคืนเงินภาษีที่จำเลยได้เรียกเก็บไว้แล้วพิพากษากลับให้ยกฟ้อง.(นิเวศน์ คำผอง-ก้าน อันนานนท์-สุนพ กีรติยุติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้สั่งซื้อสินค้าเคมีภัณฑ์ ประเภทไวนิลอะซีเตท โมโนเมอร์ (VINYL ACETATE MONOMER)จากบริษัทผู้ผลิตในประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นสินค้าที่จัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 2915.32 ตามพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2531อัตราอากร 20% ของราคา CIF และเคมีภัณฑ์ประเภทบิวทิล ไกลคอลอีเทอร์ (BUTYL GLYCOL ETHER) จากบริษัทผู้ผลิตในประเทศญี่ปุ่นซึ่งเป็นสินค้าที่จัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 2909.49 ตามพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2531 อัตราอากร 15% ของราคา CIF สินค้าทั้งสองชนิดดังกล่าวโจทก์นำเข้ามาในราชอาณาจักรรวม 7 เที่ยวเรือโดยโจทก์ได้ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการค้าเสียภาษีอากรรับของออกจากอารักขาตามระเบียบและพิธีการศุลกากรโดยโจทก์ได้สำแดงราคาสินค้าเพื่อเสียภาษีอากรตามราคาที่โจทก์ซื้อมาจริงในชั้นผ่านพิธีการศุลกากร โจทก์ได้ชำระค่าภาษีอากรตามราคาที่โจทก์ซื้อมาจริง ต่อมากรมศุลกากรจำเลยได้ประเมินราคาสินค้าโจทก์เพิ่มสูงขึ้นเกินกว่าที่โจทก์ได้ซื้อมาจริงและคำนวณแจ้งเรียกเก็บจากโจทก์เพิ่ม รวมเป็นเงินค่าภาษีอากรศุลกากรที่จำเลยเรียกเก็บจากโจทก์ไว้เกินกว่าที่โจทก์จะต้องพึงเสียจริงตามกฎหมายรวมทั้งสิ้น 1,509,776.75 บาท โจทก์ไม่เห็นด้วยกับการที่จำเลยได้ประเมินราคาสินค้าโจทก์เพิ่มสูงขึ้นเกินกว่าที่โจทก์ซื้อมาจริง ราคาที่โจทก์ซื้อมาและสำแดงเพื่อเสียภาษีอากรต่อจำเลยเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดที่พึงถือเป็นเกณฑ์ในการคำนวณเรียกเก็บค่าภาษีอากรได้ การที่จำเลยประเมินราคาสินค้าโจทก์เพิ่มขึ้นเป็นการกระทำที่ไม่ชอบด้วยพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 2วรรคสิบสอง, 10 ทวิ และ 81 ขอให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานจำเลยให้จำเลยคืนเงินจำนวน 1,535,276.40 บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า จำเลยประเมินราคาสินค้าเพิ่มขึ้นให้ถูกต้องตามราคาอันแท้จริงในท้องตลาด การประเมินของจำเลยดังกล่าวเป็นการถูกต้องชอบด้วยพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 แล้ว จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดคืนเงินอากรศุลกากรพร้อมดอกเบี้ย ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินเกี่ยวกับราคาสินค้าของโจทก์ในส่วนที่เจ้าพนักงานตีราคาเพิ่มขึ้น ให้จำเลยคืนเฉพาะเงินค่าอากรขาเข้าที่โจทก์ต้องเสียเพิ่มจำนวน 1,535,276.40บาท กับให้จำเลยชำระดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 0.625 ต่อเดือน ในต้นเงินดังกล่าวตามมาตรา 112 จัตวา วรรคห้า แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า มีปัญหาในชั้นนี้ว่า ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดเป็นดังที่โจทก์สำแดงไว้อันจะทำให้การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินไม่ชอบต้องเพิกถอน หรือเป็นดังที่เจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินไว้อันจะทำให้การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินเป็นการชอบ พิเคราะห์แล้ว แม้จะฟังว่าราคาสินค้ารายพิพาทที่โจทก์ซื้อมาและนำเข้ามาในราชอาณาจักรจะเป็นราคาตามที่โจทก์สำแดงไว้อันเป็นราคาขายส่งเงินสดที่โจทก์ซื้อมาจากบริษัทต่างประเทศ แต่จำเลยก็ได้นำสืบว่า สินค้าประเภทเดียวกันนี้ที่บริษัทอื่น ๆ สั่งซื้อและนำเข้ามาก่อนโจทก์ แต่เป็นเวลาใกล้เคียงกันและจากประเทศเดียวกันมีราคาสูงกว่าราคาที่โจทก์สำแดงไว้ซึ่งแม้บางรายจะเป็นการสั่งซื้อจากคนละบริษัทกับที่โจทก์สั่งซื้อก็ย่อมนำมาพิจารณาเปรียบเทียบได้ และเมื่อพิจารณาจากพยานหลักฐานแล้วจะเห็นได้ว่า ราคาสินค้าที่เจ้าพนักงานประเมินถือตามนั้นเป็นราคาที่ผู้นำเข้าได้นำเข้าก่อนโจทก์ไม่นานนัก และบางรายก็ปรากฏว่าได้นำเข้าหลังโจทก์เพียง 1 วัน เป็นการที่เจ้าพนักงานประเมินได้ปฏิบัติตามคำสั่งเฉพาะของกรมศุลกากรที่ 14/2524 และคำสั่งทั่วไปของกรมศุลกากรที่ 8/2530 ซึ่งแม้คำสั่งดังกล่าวจะมิใช่กฎหมายแต่ก็แสดงว่าเป็นการปฏิบัติที่มีแนวทางที่ถูกต้องชอบธรรมและกระทำโดยสุจริต และแม้ราคาสินค้าที่บริษัทอื่นนำเข้ามาจะเป็นราคาในช่วงเวลาก่อนและหลังการนำเข้าของโจทก์ แต่เมื่อเป็นราคาที่อยู่ในระยะเวลาใกล้ชิดกันมาก และโดยปกติสินค้ามักจะขึ้นราคาไปเรื่อย ๆเมื่อราคาที่นำเข้ามาก่อนกลับสูงกว่าที่โจทก์นำเข้า จึงมีเหตุให้น่าสงสัยว่า ราคาที่ซื้อมาอาจมิใช่ราคาอันแท้จริงก็ได้ หากจะอ้างว่าที่ราคาที่โจทก์ซื้อต่ำกว่าราคาที่บริษัทอื่นซื้อเพราะโจทก์เป็นลูกค้าประจำและโจทก์สั่งเข้ามาเป็นจำนวนมาก หรืออ้างว่าเพราะบริษัทผู้ขายย่อมขายให้ลูกค้าแต่ละรายแตกต่างกัน ก็ย่อมแสดงว่าราคาที่โจทก์ซื้อเป็นราคาที่ได้หักทอนหรือลดหย่อน ซึ่งเมื่อโจทก์มิได้นำสืบว่าเป็นการลดหย่อนทั่ว ๆ ไป การลดหย่อนตามข้ออ้างข้างต้นจึงเป็นการลดหย่อนกรณีพิเศษเฉพาะราย ซึ่งตามพระราชบัญญัติศุลกากรพ.ศ. 2469 มาตรา 2 จะถือเอามาเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดไม่ได้ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้ารายพิพาทเป็นดังที่เจ้าพนักงานประเมินตีราคา ภาษีศุลกากรจึงเป็นไปตามที่เจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินเรียกเก็บจากโจทก์ มิใช่เป็นไปตามที่โจทก์อ้าง โจทก์จึงไม่มีสิทธิขอเพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมิน และไม่มีสิทธิเรียกคืนเงินภาษีที่จำเลยได้เรียกเก็บไว้แล้วพิพากษากลับให้ยกฟ้อง. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3246/2534บริษัท เ ลน โซ่ เคมี จำกัดโจทก์กรมศุลกากรจำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 2ราคาสินค้าที่เจ้าพนักงานประเมินถือตามเป็นราคาที่ผู้นำเข้าได้นำเข้าก่อนโจทก์ไม่นานนัก และบางรายก็ปรากฏว่าได้นำเข้าหลังโจทก์เพียง 1 วัน เป็นการที่เจ้าพนักงานประเมินได้ปฏิบัติตามคำสั่งเฉพาะของกรมศุลกากรที่ 14/2524 และคำสั่งทั่วไปของกรมศุลกากรที่ 8/2530 ซึ่งแม้คำสั่งดังกล่าวจะมิใช่กฎหมาย แต่ก็แสดงว่าเป็นการปฏิบัติที่มีแนวทางที่ถูกต้องชอบธรรมและกระทำโดยสุจริต เมื่อราคาที่นำเข้ามาก่อนกลับสูงกว่าที่โจทก์นำเข้าจึงมีเหตุให้น่าสงสัยว่า ราคาที่ซื้อมาอาจมิใช่ราคาอันแท้จริงหากราคาที่โจทก์ซื้อต่ำกว่าราคาที่บริษัทอื่นซื้อเพราะโจทก์เป็นลูกค้าประจำและโจทก์สั่งเข้ามาเป็นจำนวนมากหรือเพราะบริษัทผู้ขายย่อมขายให้ลูกค้าแต่ละรายแตกต่างกัน ก็ย่อมแสดงว่าราคาที่โจทก์ซื้อเป็นราคาที่ได้หักทอนหรือลดหย่อน ซึ่งเมื่อไม่ปรากฏว่าเป็นการลดหย่อนทั่ว ๆ ไป การลดหย่อนดังกล่าวจึงเป็นการลดหย่อนกรณีพิเศษเฉพาะราย ซึ่งตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469มาตรา 2 จะถือเอามาเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดไม่ได้.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้สั่งซื้อสินค้าเคมีภัณฑ์ ประเภทไวนิลอะซีเตท โมโนเมอร์ (VINYL ACETATE MONOMER)จากบริษัทผู้ผลิตในประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นสินค้าที่จัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 2915.32 ตามพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2531อัตราอากร 20% ของราคา CIF และเคมีภัณฑ์ประเภทบิวทิล ไกลคอลอีเทอร์ (BUTYL GLYCOL ETHER) จากบริษัทผู้ผลิตในประเทศญี่ปุ่นซึ่งเป็นสินค้าที่จัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 2909.49 ตามพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2531 อัตราอากร 15% ของราคา CIF สินค้าทั้งสองชนิดดังกล่าวโจทก์นำเข้ามาในราชอาณาจักรรวม 7 เที่ยวเรือโดยโจทก์ได้ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการค้าเสียภาษีอากรรับของออกจากอารักขาตามระเบียบและพิธีการศุลกากรโดยโจทก์ได้สำแดงราคาสินค้าเพื่อเสียภาษีอากรตามราคาที่โจทก์ซื้อมาจริงในชั้นผ่านพิธีการศุลกากร โจทก์ได้ชำระค่าภาษีอากรตามราคาที่โจทก์ซื้อมาจริง ต่อมากรมศุลกากรจำเลยได้ประเมินราคาสินค้าโจทก์เพิ่มสูงขึ้นเกินกว่าที่โจทก์ได้ซื้อมาจริงและคำนวณแจ้งเรียกเก็บจากโจทก์เพิ่ม รวมเป็นเงินค่าภาษีอากรศุลกากรที่จำเลยเรียกเก็บจากโจทก์ไว้เกินกว่าที่โจทก์จะต้องพึงเสียจริงตามกฎหมายรวมทั้งสิ้น 1,509,776.75 บาท โจทก์ไม่เห็นด้วยกับการที่จำเลยได้ประเมินราคาสินค้าโจทก์เพิ่มสูงขึ้นเกินกว่าที่โจทก์ซื้อมาจริง ราคาที่โจทก์ซื้อมาและสำแดงเพื่อเสียภาษีอากรต่อจำเลยเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดที่พึงถือเป็นเกณฑ์ในการคำนวณเรียกเก็บค่าภาษีอากรได้ การที่จำเลยประเมินราคาสินค้าโจทก์เพิ่มขึ้นเป็นการกระทำที่ไม่ชอบด้วยพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 2วรรคสิบสอง, 10 ทวิ และ 81 ขอให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานจำเลยให้จำเลยคืนเงินจำนวน 1,535,276.40 บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า จำเลยประเมินราคาสินค้าเพิ่มขึ้นให้ถูกต้องตามราคาอันแท้จริงในท้องตลาด การประเมินของจำเลยดังกล่าวเป็นการถูกต้องชอบด้วยพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 แล้ว จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดคืนเงินอากรศุลกากรพร้อมดอกเบี้ย ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินเกี่ยวกับราคาสินค้าของโจทก์ในส่วนที่เจ้าพนักงานตีราคาเพิ่มขึ้น ให้จำเลยคืนเฉพาะเงินค่าอากรขาเข้าที่โจทก์ต้องเสียเพิ่มจำนวน 1,535,276.40บาท กับให้จำเลยชำระดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 0.625 ต่อเดือน ในต้นเงินดังกล่าวตามมาตรา 112 จัตวา วรรคห้า แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า มีปัญหาในชั้นนี้ว่า ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดเป็นดังที่โจทก์สำแดงไว้อันจะทำให้การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินไม่ชอบต้องเพิกถอน หรือเป็นดังที่เจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินไว้อันจะทำให้การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินเป็นการชอบ พิเคราะห์แล้ว แม้จะฟังว่าราคาสินค้ารายพิพาทที่โจทก์ซื้อมาและนำเข้ามาในราชอาณาจักรจะเป็นราคาตามที่โจทก์สำแดงไว้อันเป็นราคาขายส่งเงินสดที่โจทก์ซื้อมาจากบริษัทต่างประเทศ แต่จำเลยก็ได้นำสืบว่า สินค้าประเภทเดียวกันนี้ที่บริษัทอื่น ๆ สั่งซื้อและนำเข้ามาก่อนโจทก์ แต่เป็นเวลาใกล้เคียงกันและจากประเทศเดียวกันมีราคาสูงกว่าราคาที่โจทก์สำแดงไว้ซึ่งแม้บางรายจะเป็นการสั่งซื้อจากคนละบริษัทกับที่โจทก์สั่งซื้อก็ย่อมนำมาพิจารณาเปรียบเทียบได้ และเมื่อพิจารณาจากพยานหลักฐานแล้วจะเห็นได้ว่า ราคาสินค้าที่เจ้าพนักงานประเมินถือตามนั้นเป็นราคาที่ผู้นำเข้าได้นำเข้าก่อนโจทก์ไม่นานนัก และบางรายก็ปรากฏว่าได้นำเข้าหลังโจทก์เพียง 1 วัน เป็นการที่เจ้าพนักงานประเมินได้ปฏิบัติตามคำสั่งเฉพาะของกรมศุลกากรที่ 14/2524 และคำสั่งทั่วไปของกรมศุลกากรที่ 8/2530 ซึ่งแม้คำสั่งดังกล่าวจะมิใช่กฎหมายแต่ก็แสดงว่าเป็นการปฏิบัติที่มีแนวทางที่ถูกต้องชอบธรรมและกระทำโดยสุจริต และแม้ราคาสินค้าที่บริษัทอื่นนำเข้ามาจะเป็นราคาในช่วงเวลาก่อนและหลังการนำเข้าของโจทก์ แต่เมื่อเป็นราคาที่อยู่ในระยะเวลาใกล้ชิดกันมาก และโดยปกติสินค้ามักจะขึ้นราคาไปเรื่อย ๆเมื่อราคาที่นำเข้ามาก่อนกลับสูงกว่าที่โจทก์นำเข้า จึงมีเหตุให้น่าสงสัยว่า ราคาที่ซื้อมาอาจมิใช่ราคาอันแท้จริงก็ได้ หากจะอ้างว่าที่ราคาที่โจทก์ซื้อต่ำกว่าราคาที่บริษัทอื่นซื้อเพราะโจทก์เป็นลูกค้าประจำและโจทก์สั่งเข้ามาเป็นจำนวนมาก หรืออ้างว่าเพราะบริษัทผู้ขายย่อมขายให้ลูกค้าแต่ละรายแตกต่างกัน ก็ย่อมแสดงว่าราคาที่โจทก์ซื้อเป็นราคาที่ได้หักทอนหรือลดหย่อน ซึ่งเมื่อโจทก์มิได้นำสืบว่าเป็นการลดหย่อนทั่ว ๆ ไป การลดหย่อนตามข้ออ้างข้างต้นจึงเป็นการลดหย่อนกรณีพิเศษเฉพาะราย ซึ่งตามพระราชบัญญัติศุลกากรพ.ศ. 2469 มาตรา 2 จะถือเอามาเป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดไม่ได้ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้ารายพิพาทเป็นดังที่เจ้าพนักงานประเมินตีราคา ภาษีศุลกากรจึงเป็นไปตามที่เจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินเรียกเก็บจากโจทก์ มิใช่เป็นไปตามที่โจทก์อ้าง โจทก์จึงไม่มีสิทธิขอเพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมิน และไม่มีสิทธิเรียกคืนเงินภาษีที่จำเลยได้เรียกเก็บไว้แล้วพิพากษากลับให้ยกฟ้อง.(นิเวศน์ คำผอง-ก้าน อันนานนท์-สุนพ กีรติยุติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ