คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1783/2505หลักกฎหมาย: พินัยกรรมแบบธรรมดา มีพยาน 4 คนลงลายมือชื่อไว้ท้ายลายพิมพ์นิ้วมือของเจ้ามรดก แต่ปรากฏว่าก่อนถึงลายเซ็นของพยานมีข้อความระบุไว้ด้วยว่าผู้ส่งพินัยกรรมได้ลงชื่อหรือพิมพ์นิ้วมือต่อหน้าข้าพเจ้าด้วย ดังนี้ ไม่จำเป็นจะต้องมีพยานรับรองลายพิมพ์นิ้วมือโดยตรงต่างหากอีกเรื่องสติของผู้ทำพินัยกรรมดีหรือไม่ ย่อมเป็นข้อเท็จจริงที่จะต้องพิจารณาในเมื่อมีการโต้เถียงกัน ตามกฎหมายไม่ได้บังคับว่าพินัยกรรมจะต้องมีข้อความว่าพยานรับรองสติของผู้ทำพินัยกรรมตามปกติการพิมพ์ลายนิ้วมือก็ควรจะมีลายนิ้วมือปรากฏอยู่ด้วย แต่ลายพิมพ์นิ้วมือของเจ้ามรดกผู้ทำพินัยกรรมแม้จะไม่มีลายนิ้วมือเพราะเป็นโรคเรื้อน แต่เมื่อมีพยานลงลายมือชื่อรับรองถูกต้อง และข้อเท็จจริงก็ฟังได้ว่าเจ้ามรดกได้พิมพ์ลายนิ้วมือไว้จริงแล้ว ลายพิมพ์นิ้วมือนั้นย่อมใช้ได้โจทก์ฟ้องขอแบ่งมรดกของนายเฮง แซ่ผู่ กับนางเนี้ยว บิดามารดาของโจทก์จากจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นภรรยาใหม่ของนายเฮง และจำเลยอื่นซึ่งเป็นบุตรเกิดแต่จำเลยที่ 1จำเลยต่อสู้คดีอ้างเหตุหลายประการ รวมทั้งอ้างว่านายเฮงได้ทำพินัยกรรมยกทรัพย์สินให้จำเลยแล้วด้วยชั้นพิจารณา คู่ความตกลงกันตั้งจำนวนเงิน 25,000 บาท เป็นข้อพิพาทแทนตัวทรัพย์มรดก ถ้าโจทก์เป็นฝ่ายชนะ จำเลยต้องใช้เงินจำนวนนี้ให้ โดยโจทก์ไม่ติดใจเรียกร้องเอาทรัพย์สิ่งใดอีก ถ้าโจทก์แพ้ โจทก์จะไม่เกี่ยวข้องเรียกร้องมรดกรายนี้ต่อไป คู่ความต่างสละข้อหาข้อต่อสู้ในเรื่องอื่น คงตกลงสืบกันเฉพาะข้อที่ว่าพินัยกรรมที่จำเลยยกขึ้นต่อสู้นั้นจะสมบูรณ์ใช้ได้ตามกฎหมายหรือไม่ ถ้าสมบูรณ์โจทก์ยอมแพ้ ถ้าไม่สมบูรณ์จำเลยยอมแพ้ศาลชั้นต้นไม่เชื่อว่าพินัยกรรมรายนี้จะเป็นพินัยกรรมของเจ้ามรดก เท่ากับว่าพินัยกรรมไม่สมบูรณ์ ใช้ไม่ได้ พิพากษาให้จำเลยใช้เงินให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาในข้อกฎหมายมีปัญหาเกี่ยวกับลายพิมพ์นิ้วมือของเจ้ามรดกผู้ทำพินัยกรรมด้วยศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่โจทก์ฎีกาว่าลายพิมพ์นิ้วมือของเจ้ามรดกผู้ทำพินัยกรรมจะต้องมีพยานรับรองโดยตรงอย่างน้อย 2 คนต่างหากจากพยานรับรองการทำพินัยกรรมนั้น ปรากฏว่าก่อนถึงลายเซ็นชื่อพยาน 4 คนในพินัยกรรม มีข้อความระบุไว้ชัดแล้วว่าผู้สั่งพินัยกรรมได้ลงชื่อหรือพิมพ์นิ้วมือต่อหน้าข้าพเจ้าด้วยจึงไม่จำเป็นจะต้องมีพยานรับรองลายพิมพ์นิ้วมือต่างหากอีกข้อที่ว่า ข้อความนั้นไม่มีข้อความรับรองว่าเจ้ามรดกมีสติดีหรือไม่นั้น เรื่องสติดีหรือไม่ย่อมเป็นข้อเท็จจริงจะต้องพิจารณาในเมื่อมีการโต้เถียงกัน ตามกฎหมายหาได้บังคับว่าพินัยกรรมจะต้องมีข้อความว่าพยานรับรองถึงสติของผู้ทำพินัยกรรมไม่ข้อที่ว่า พินัยกรรมที่พิมพ์นิ้วมือไม่มีลาย เป็นพินัยกรรมที่ไม่สมบูรณ์นั้น เห็นว่า ตามปกติการพิมพ์ลายนิ้วมือก็ควรจะมีลายนิ้วมือปรากฏอยู่ด้วย เพื่อประโยชน์แก่การตรวจพิสูจน์ว่าเป็นของผู้ใดแน่ อย่างไรก็ดี แม้พิมพ์ลายนิ้วมือของเจ้ามรดกคดีนี้จะไม่มีลายนิ้วมือเพราะเป็นโรคเรื้อน แต่ก็มีพยานรับรองถูกต้อง และข้อเท็จจริงก็ฟังได้ว่าเจ้ามรดกได้พิมพ์ลายนิ้วมือไว้จริง จึงไม่มีเหตุใดที่จะถือว่าการพิมพ์ลายนิ้วมือนี้ใช้ไม่ได้การที่เจ้ามรดกลงแกงไดโดยมีพยานลงลายมือชื่อรับรอง ย่อมใช้ได้ฉันใด การพิมพ์ลายนิ้วมือที่ไม่ปรากฏลายนิ้วมือเพราะนิ้วไม่มีลายเช่นนี้ เมื่อปรากฏว่าเป็นพิมพ์นิ้วมือของผู้ใดจริงแล้ว ก็ย่อมใช้ได้ฉันนั้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1783/2505นายพ่ง แซ่ผู่ (โดยนางผ่อง แซ่ผู่ ผู้รับมรดกความโจทก์นางทองสุข แซ่ผู่ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 9 วรรคสาม, ม. 1656พินัยกรรมแบบธรรมดา มีพยาน 4 คนลงลายมือชื่อไว้ท้ายลายพิมพ์นิ้วมือของเจ้ามรดก แต่ปรากฏว่าก่อนถึงลายเซ็นของพยานมีข้อความระบุไว้ด้วยว่าผู้ส่งพินัยกรรมได้ลงชื่อหรือพิมพ์นิ้วมือต่อหน้าข้าพเจ้าด้วย ดังนี้ ไม่จำเป็นจะต้องมีพยานรับรองลายพิมพ์นิ้วมือโดยตรงต่างหากอีกเรื่องสติของผู้ทำพินัยกรรมดีหรือไม่ ย่อมเป็นข้อเท็จจริงที่จะต้องพิจารณาในเมื่อมีการโต้เถียงกัน ตามกฎหมายไม่ได้บังคับว่าพินัยกรรมจะต้องมีข้อความว่าพยานรับรองสติของผู้ทำพินัยกรรมตามปกติการพิมพ์ลายนิ้วมือก็ควรจะมีลายนิ้วมือปรากฏอยู่ด้วย แต่ลายพิมพ์นิ้วมือของเจ้ามรดกผู้ทำพินัยกรรมแม้จะไม่มีลายนิ้วมือเพราะเป็นโรคเรื้อน แต่เมื่อมีพยานลงลายมือชื่อรับรองถูกต้อง และข้อเท็จจริงก็ฟังได้ว่าเจ้ามรดกได้พิมพ์ลายนิ้วมือไว้จริงแล้ว ลายพิมพ์นิ้วมือนั้นย่อมใช้ได้โจทก์ฟ้องขอแบ่งมรดกของนายเฮง แซ่ผู่ กับนางเนี้ยว บิดามารดาของโจทก์จากจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นภรรยาใหม่ของนายเฮง และจำเลยอื่นซึ่งเป็นบุตรเกิดแต่จำเลยที่ 1จำเลยต่อสู้คดีอ้างเหตุหลายประการ รวมทั้งอ้างว่านายเฮงได้ทำพินัยกรรมยกทรัพย์สินให้จำเลยแล้วด้วยชั้นพิจารณา คู่ความตกลงกันตั้งจำนวนเงิน 25,000 บาท เป็นข้อพิพาทแทนตัวทรัพย์มรดก ถ้าโจทก์เป็นฝ่ายชนะ จำเลยต้องใช้เงินจำนวนนี้ให้ โดยโจทก์ไม่ติดใจเรียกร้องเอาทรัพย์สิ่งใดอีก ถ้าโจทก์แพ้ โจทก์จะไม่เกี่ยวข้องเรียกร้องมรดกรายนี้ต่อไป คู่ความต่างสละข้อหาข้อต่อสู้ในเรื่องอื่น คงตกลงสืบกันเฉพาะข้อที่ว่าพินัยกรรมที่จำเลยยกขึ้นต่อสู้นั้นจะสมบูรณ์ใช้ได้ตามกฎหมายหรือไม่ ถ้าสมบูรณ์โจทก์ยอมแพ้ ถ้าไม่สมบูรณ์จำเลยยอมแพ้ศาลชั้นต้นไม่เชื่อว่าพินัยกรรมรายนี้จะเป็นพินัยกรรมของเจ้ามรดก เท่ากับว่าพินัยกรรมไม่สมบูรณ์ ใช้ไม่ได้ พิพากษาให้จำเลยใช้เงินให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาในข้อกฎหมายมีปัญหาเกี่ยวกับลายพิมพ์นิ้วมือของเจ้ามรดกผู้ทำพินัยกรรมด้วยศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่โจทก์ฎีกาว่าลายพิมพ์นิ้วมือของเจ้ามรดกผู้ทำพินัยกรรมจะต้องมีพยานรับรองโดยตรงอย่างน้อย 2 คนต่างหากจากพยานรับรองการทำพินัยกรรมนั้น ปรากฏว่าก่อนถึงลายเซ็นชื่อพยาน 4 คนในพินัยกรรม มีข้อความระบุไว้ชัดแล้วว่าผู้สั่งพินัยกรรมได้ลงชื่อหรือพิมพ์นิ้วมือต่อหน้าข้าพเจ้าด้วยจึงไม่จำเป็นจะต้องมีพยานรับรองลายพิมพ์นิ้วมือต่างหากอีกข้อที่ว่า ข้อความนั้นไม่มีข้อความรับรองว่าเจ้ามรดกมีสติดีหรือไม่นั้น เรื่องสติดีหรือไม่ย่อมเป็นข้อเท็จจริงจะต้องพิจารณาในเมื่อมีการโต้เถียงกัน ตามกฎหมายหาได้บังคับว่าพินัยกรรมจะต้องมีข้อความว่าพยานรับรองถึงสติของผู้ทำพินัยกรรมไม่ข้อที่ว่า พินัยกรรมที่พิมพ์นิ้วมือไม่มีลาย เป็นพินัยกรรมที่ไม่สมบูรณ์นั้น เห็นว่า ตามปกติการพิมพ์ลายนิ้วมือก็ควรจะมีลายนิ้วมือปรากฏอยู่ด้วย เพื่อประโยชน์แก่การตรวจพิสูจน์ว่าเป็นของผู้ใดแน่ อย่างไรก็ดี แม้พิมพ์ลายนิ้วมือของเจ้ามรดกคดีนี้จะไม่มีลายนิ้วมือเพราะเป็นโรคเรื้อน แต่ก็มีพยานรับรองถูกต้อง และข้อเท็จจริงก็ฟังได้ว่าเจ้ามรดกได้พิมพ์ลายนิ้วมือไว้จริง จึงไม่มีเหตุใดที่จะถือว่าการพิมพ์ลายนิ้วมือนี้ใช้ไม่ได้การที่เจ้ามรดกลงแกงไดโดยมีพยานลงลายมือชื่อรับรอง ย่อมใช้ได้ฉันใด การพิมพ์ลายนิ้วมือที่ไม่ปรากฏลายนิ้วมือเพราะนิ้วไม่มีลายเช่นนี้ เมื่อปรากฏว่าเป็นพิมพ์นิ้วมือของผู้ใดจริงแล้ว ก็ย่อมใช้ได้ฉันนั้นพิพากษายืน(สนิท สุมาวงศ์-การุณย์นราทร-คร้าม สิวายะวิโรจน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอแบ่งมรดกของนายเฮง แซ่ผู่ กับนางเนี้ยว บิดามารดาของโจทก์จากจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นภรรยาใหม่ของนายเฮง และจำเลยอื่นซึ่งเป็นบุตรเกิดแต่จำเลยที่ 1จำเลยต่อสู้คดีอ้างเหตุหลายประการ รวมทั้งอ้างว่านายเฮงได้ทำพินัยกรรมยกทรัพย์สินให้จำเลยแล้วด้วยชั้นพิจารณา คู่ความตกลงกันตั้งจำนวนเงิน 25,000 บาท เป็นข้อพิพาทแทนตัวทรัพย์มรดก ถ้าโจทก์เป็นฝ่ายชนะ จำเลยต้องใช้เงินจำนวนนี้ให้ โดยโจทก์ไม่ติดใจเรียกร้องเอาทรัพย์สิ่งใดอีก ถ้าโจทก์แพ้ โจทก์จะไม่เกี่ยวข้องเรียกร้องมรดกรายนี้ต่อไป คู่ความต่างสละข้อหาข้อต่อสู้ในเรื่องอื่น คงตกลงสืบกันเฉพาะข้อที่ว่าพินัยกรรมที่จำเลยยกขึ้นต่อสู้นั้นจะสมบูรณ์ใช้ได้ตามกฎหมายหรือไม่ ถ้าสมบูรณ์โจทก์ยอมแพ้ ถ้าไม่สมบูรณ์จำเลยยอมแพ้ศาลชั้นต้นไม่เชื่อว่าพินัยกรรมรายนี้จะเป็นพินัยกรรมของเจ้ามรดก เท่ากับว่าพินัยกรรมไม่สมบูรณ์ ใช้ไม่ได้ พิพากษาให้จำเลยใช้เงินให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาในข้อกฎหมายมีปัญหาเกี่ยวกับลายพิมพ์นิ้วมือของเจ้ามรดกผู้ทำพินัยกรรมด้วยศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่โจทก์ฎีกาว่าลายพิมพ์นิ้วมือของเจ้ามรดกผู้ทำพินัยกรรมจะต้องมีพยานรับรองโดยตรงอย่างน้อย 2 คนต่างหากจากพยานรับรองการทำพินัยกรรมนั้น ปรากฏว่าก่อนถึงลายเซ็นชื่อพยาน 4 คนในพินัยกรรม มีข้อความระบุไว้ชัดแล้วว่าผู้สั่งพินัยกรรมได้ลงชื่อหรือพิมพ์นิ้วมือต่อหน้าข้าพเจ้าด้วยจึงไม่จำเป็นจะต้องมีพยานรับรองลายพิมพ์นิ้วมือต่างหากอีกข้อที่ว่า ข้อความนั้นไม่มีข้อความรับรองว่าเจ้ามรดกมีสติดีหรือไม่นั้น เรื่องสติดีหรือไม่ย่อมเป็นข้อเท็จจริงจะต้องพิจารณาในเมื่อมีการโต้เถียงกัน ตามกฎหมายหาได้บังคับว่าพินัยกรรมจะต้องมีข้อความว่าพยานรับรองถึงสติของผู้ทำพินัยกรรมไม่ข้อที่ว่า พินัยกรรมที่พิมพ์นิ้วมือไม่มีลาย เป็นพินัยกรรมที่ไม่สมบูรณ์นั้น เห็นว่า ตามปกติการพิมพ์ลายนิ้วมือก็ควรจะมีลายนิ้วมือปรากฏอยู่ด้วย เพื่อประโยชน์แก่การตรวจพิสูจน์ว่าเป็นของผู้ใดแน่ อย่างไรก็ดี แม้พิมพ์ลายนิ้วมือของเจ้ามรดกคดีนี้จะไม่มีลายนิ้วมือเพราะเป็นโรคเรื้อน แต่ก็มีพยานรับรองถูกต้อง และข้อเท็จจริงก็ฟังได้ว่าเจ้ามรดกได้พิมพ์ลายนิ้วมือไว้จริง จึงไม่มีเหตุใดที่จะถือว่าการพิมพ์ลายนิ้วมือนี้ใช้ไม่ได้การที่เจ้ามรดกลงแกงไดโดยมีพยานลงลายมือชื่อรับรอง ย่อมใช้ได้ฉันใด การพิมพ์ลายนิ้วมือที่ไม่ปรากฏลายนิ้วมือเพราะนิ้วไม่มีลายเช่นนี้ เมื่อปรากฏว่าเป็นพิมพ์นิ้วมือของผู้ใดจริงแล้ว ก็ย่อมใช้ได้ฉันนั้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1783/2505นายพ่ง แซ่ผู่ (โดยนางผ่อง แซ่ผู่ ผู้รับมรดกความโจทก์นางทองสุข แซ่ผู่ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 9 วรรคสาม, ม. 1656พินัยกรรมแบบธรรมดา มีพยาน 4 คนลงลายมือชื่อไว้ท้ายลายพิมพ์นิ้วมือของเจ้ามรดก แต่ปรากฏว่าก่อนถึงลายเซ็นของพยานมีข้อความระบุไว้ด้วยว่าผู้ส่งพินัยกรรมได้ลงชื่อหรือพิมพ์นิ้วมือต่อหน้าข้าพเจ้าด้วย ดังนี้ ไม่จำเป็นจะต้องมีพยานรับรองลายพิมพ์นิ้วมือโดยตรงต่างหากอีกเรื่องสติของผู้ทำพินัยกรรมดีหรือไม่ ย่อมเป็นข้อเท็จจริงที่จะต้องพิจารณาในเมื่อมีการโต้เถียงกัน ตามกฎหมายไม่ได้บังคับว่าพินัยกรรมจะต้องมีข้อความว่าพยานรับรองสติของผู้ทำพินัยกรรมตามปกติการพิมพ์ลายนิ้วมือก็ควรจะมีลายนิ้วมือปรากฏอยู่ด้วย แต่ลายพิมพ์นิ้วมือของเจ้ามรดกผู้ทำพินัยกรรมแม้จะไม่มีลายนิ้วมือเพราะเป็นโรคเรื้อน แต่เมื่อมีพยานลงลายมือชื่อรับรองถูกต้อง และข้อเท็จจริงก็ฟังได้ว่าเจ้ามรดกได้พิมพ์ลายนิ้วมือไว้จริงแล้ว ลายพิมพ์นิ้วมือนั้นย่อมใช้ได้โจทก์ฟ้องขอแบ่งมรดกของนายเฮง แซ่ผู่ กับนางเนี้ยว บิดามารดาของโจทก์จากจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นภรรยาใหม่ของนายเฮง และจำเลยอื่นซึ่งเป็นบุตรเกิดแต่จำเลยที่ 1จำเลยต่อสู้คดีอ้างเหตุหลายประการ รวมทั้งอ้างว่านายเฮงได้ทำพินัยกรรมยกทรัพย์สินให้จำเลยแล้วด้วยชั้นพิจารณา คู่ความตกลงกันตั้งจำนวนเงิน 25,000 บาท เป็นข้อพิพาทแทนตัวทรัพย์มรดก ถ้าโจทก์เป็นฝ่ายชนะ จำเลยต้องใช้เงินจำนวนนี้ให้ โดยโจทก์ไม่ติดใจเรียกร้องเอาทรัพย์สิ่งใดอีก ถ้าโจทก์แพ้ โจทก์จะไม่เกี่ยวข้องเรียกร้องมรดกรายนี้ต่อไป คู่ความต่างสละข้อหาข้อต่อสู้ในเรื่องอื่น คงตกลงสืบกันเฉพาะข้อที่ว่าพินัยกรรมที่จำเลยยกขึ้นต่อสู้นั้นจะสมบูรณ์ใช้ได้ตามกฎหมายหรือไม่ ถ้าสมบูรณ์โจทก์ยอมแพ้ ถ้าไม่สมบูรณ์จำเลยยอมแพ้ศาลชั้นต้นไม่เชื่อว่าพินัยกรรมรายนี้จะเป็นพินัยกรรมของเจ้ามรดก เท่ากับว่าพินัยกรรมไม่สมบูรณ์ ใช้ไม่ได้ พิพากษาให้จำเลยใช้เงินให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาในข้อกฎหมายมีปัญหาเกี่ยวกับลายพิมพ์นิ้วมือของเจ้ามรดกผู้ทำพินัยกรรมด้วยศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่โจทก์ฎีกาว่าลายพิมพ์นิ้วมือของเจ้ามรดกผู้ทำพินัยกรรมจะต้องมีพยานรับรองโดยตรงอย่างน้อย 2 คนต่างหากจากพยานรับรองการทำพินัยกรรมนั้น ปรากฏว่าก่อนถึงลายเซ็นชื่อพยาน 4 คนในพินัยกรรม มีข้อความระบุไว้ชัดแล้วว่าผู้สั่งพินัยกรรมได้ลงชื่อหรือพิมพ์นิ้วมือต่อหน้าข้าพเจ้าด้วยจึงไม่จำเป็นจะต้องมีพยานรับรองลายพิมพ์นิ้วมือต่างหากอีกข้อที่ว่า ข้อความนั้นไม่มีข้อความรับรองว่าเจ้ามรดกมีสติดีหรือไม่นั้น เรื่องสติดีหรือไม่ย่อมเป็นข้อเท็จจริงจะต้องพิจารณาในเมื่อมีการโต้เถียงกัน ตามกฎหมายหาได้บังคับว่าพินัยกรรมจะต้องมีข้อความว่าพยานรับรองถึงสติของผู้ทำพินัยกรรมไม่ข้อที่ว่า พินัยกรรมที่พิมพ์นิ้วมือไม่มีลาย เป็นพินัยกรรมที่ไม่สมบูรณ์นั้น เห็นว่า ตามปกติการพิมพ์ลายนิ้วมือก็ควรจะมีลายนิ้วมือปรากฏอยู่ด้วย เพื่อประโยชน์แก่การตรวจพิสูจน์ว่าเป็นของผู้ใดแน่ อย่างไรก็ดี แม้พิมพ์ลายนิ้วมือของเจ้ามรดกคดีนี้จะไม่มีลายนิ้วมือเพราะเป็นโรคเรื้อน แต่ก็มีพยานรับรองถูกต้อง และข้อเท็จจริงก็ฟังได้ว่าเจ้ามรดกได้พิมพ์ลายนิ้วมือไว้จริง จึงไม่มีเหตุใดที่จะถือว่าการพิมพ์ลายนิ้วมือนี้ใช้ไม่ได้การที่เจ้ามรดกลงแกงไดโดยมีพยานลงลายมือชื่อรับรอง ย่อมใช้ได้ฉันใด การพิมพ์ลายนิ้วมือที่ไม่ปรากฏลายนิ้วมือเพราะนิ้วไม่มีลายเช่นนี้ เมื่อปรากฏว่าเป็นพิมพ์นิ้วมือของผู้ใดจริงแล้ว ก็ย่อมใช้ได้ฉันนั้นพิพากษายืน(สนิท สุมาวงศ์-การุณย์นราทร-คร้าม สิวายะวิโรจน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ