คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 482/2527หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องให้จำเลยผู้เป็นนายจ้างจ่ายค่าเสียหายโดยอาศัยคำสั่งคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์เป็นหลักแห่งข้อหา เมื่อปรากฏว่าศาลฎีกาได้พิพากษาเพิกถอนคำสั่งดังกล่าวแล้วเช่นนี้ ถือว่าโจทก์ขาดข้ออ้างซึ่งอาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาที่ให้จำเลยต้องรับผิด โจทก์จึงไม่มีสิทธิอ้างคำสั่งดังกล่าวมาเรียกร้องค่าเสียหายในคดีนี้ได้ ศาลชอบที่จะพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์ฟ้องว่า บริษัทจำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔ ได้เลิกจ้างโจทก์ทั้ง ๑๗ คน ซึ่งเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ โดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย เป็นการกระทำอันไม่เป็นธรรมแก่โจทก์และต้องห้ามตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์พ.ศ. ๒๕๑๘ มาตรา ๑๒๓ โจทก์และลูกจ้างคนอื่น ๆ ที่ถูกเลิกจ้างจึงยื่นคำร้องต่อคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ ขอให้สั่งให้จำเลยรับโจทก์และลูกจ้างอื่นกลับเข้าทำงานหรือจ่ายค่าเสียหาย คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์วินิจฉัยว่าการเลิกจ้างของจำเลยที่ ๑ เป็นการกระทำอันไม่เป็นธรรม ให้จำเลยที่ ๑ จ่ายค่าเสียหายแก่โจทก์และลูกจ้างอื่นที่ถูกเลิกจ้าง ปรากฏตามคำสั่งคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ที่ ๑๔๔-๑๔๖/๒๕๒๕ จำเลยทั้งสี่ทราบคำสั่งแล้วไม่ยอมชำระค่าเสียหาย จึงขอให้บังคับ จำเลยทั้งสี่ร่วมกันหรือแทนกันชำระเงินค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ และรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราเงินเดือนไม่ต่ำกว่าขณะเลิกจ้าง จำเลยทั้งสี่ให้การว่าหลังจากคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ได้มีคำสั่งให้จำเลยที่ ๑ ชำระค่าเสียหายแล้ว จำเลยที่ ๑ ได้ยื่นฟ้องกรรมการทั้ง ๑๓ คนซึ่งเป็นคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ขอให้เพิกถอนคำสั่งดังกล่าว ศาลแรงงานกลางได้พิพากษาเพิกถอนคำสั่งดังกล่าวแล้วและคดีอยู่ระหว่างพิจารณาของศาลฎีกา การที่โจทก์ฟ้องคดีนี้จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาซ้ำต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๔ ขอให้ยกฟ้อง คู่ความแถลงรับกันว่าคดีที่จำเลยฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์เกี่ยวกับการเลิกจ้างครั้งนี้คือคดีหมายเลขแดงที่ ๑๑๑๙/๒๕๒๖ของศาลแรงงานกลาง และศาลฎีกาได้พิพากษายืนตามคำพิพากษาของศาลแรงงานกลางให้เพิกถอนคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ แต่โจทก์โต้แย้งว่าโจทก์มิได้เป็นคู่ความในคดีนั้น คำพิพากษาจึงไม่ผูกพันโจทก์ ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์ทั้ง ๑๗ คนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า เห็นว่า โจทก์ทั้ง ๑๗ คนได้ฟ้องจำเลยทั้งสี่คนในคดีนี้โดยอาศัยคำสั่งคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ที่ ๑๔๔-๑๔๖/๒๕๒๕ ลงวันที่๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๒๕ เป็นข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาตามคำฟ้องของโจทก์เมื่อศาลฎีกาพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง โดยให้เพิกถอนคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ที่ ๑๔๔-๑๔๖/๒๕๒๕ ลงวันที่ ๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๒๕แล้วเช่นนี้ถือว่า ขาดข้ออ้างซึ่งอาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาที่ให้จำเลยต้องรับผิด โจทก์จึงไม่มีสิทธิอ้างคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มาเรียกค่าเสียหายในคดีนี้ได้ ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้นชอบแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 482/2527นายสุเทพ กัดฟัก กับพวกโจทก์บริษัทเรโนลด์สอะลูมิเนียม (ประเทศไทย) จำกัด กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 172 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 123, ม. 124, ม. 125 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 8, ม. 31โจทก์ฟ้องให้จำเลยผู้เป็นนายจ้างจ่ายค่าเสียหายโดยอาศัยคำสั่งคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์เป็นหลักแห่งข้อหา เมื่อปรากฏว่าศาลฎีกาได้พิพากษาเพิกถอนคำสั่งดังกล่าวแล้วเช่นนี้ ถือว่าโจทก์ขาดข้ออ้างซึ่งอาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาที่ให้จำเลยต้องรับผิด โจทก์จึงไม่มีสิทธิอ้างคำสั่งดังกล่าวมาเรียกร้องค่าเสียหายในคดีนี้ได้ ศาลชอบที่จะพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์ฟ้องว่า บริษัทจำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔ ได้เลิกจ้างโจทก์ทั้ง ๑๗ คน ซึ่งเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ โดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย เป็นการกระทำอันไม่เป็นธรรมแก่โจทก์และต้องห้ามตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์พ.ศ. ๒๕๑๘ มาตรา ๑๒๓ โจทก์และลูกจ้างคนอื่น ๆ ที่ถูกเลิกจ้างจึงยื่นคำร้องต่อคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ ขอให้สั่งให้จำเลยรับโจทก์และลูกจ้างอื่นกลับเข้าทำงานหรือจ่ายค่าเสียหาย คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์วินิจฉัยว่าการเลิกจ้างของจำเลยที่ ๑ เป็นการกระทำอันไม่เป็นธรรม ให้จำเลยที่ ๑ จ่ายค่าเสียหายแก่โจทก์และลูกจ้างอื่นที่ถูกเลิกจ้าง ปรากฏตามคำสั่งคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ที่ ๑๔๔-๑๔๖/๒๕๒๕ จำเลยทั้งสี่ทราบคำสั่งแล้วไม่ยอมชำระค่าเสียหาย จึงขอให้บังคับ จำเลยทั้งสี่ร่วมกันหรือแทนกันชำระเงินค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ และรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราเงินเดือนไม่ต่ำกว่าขณะเลิกจ้าง จำเลยทั้งสี่ให้การว่าหลังจากคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ได้มีคำสั่งให้จำเลยที่ ๑ ชำระค่าเสียหายแล้ว จำเลยที่ ๑ ได้ยื่นฟ้องกรรมการทั้ง ๑๓ คนซึ่งเป็นคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ขอให้เพิกถอนคำสั่งดังกล่าว ศาลแรงงานกลางได้พิพากษาเพิกถอนคำสั่งดังกล่าวแล้วและคดีอยู่ระหว่างพิจารณาของศาลฎีกา การที่โจทก์ฟ้องคดีนี้จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาซ้ำต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๔ ขอให้ยกฟ้อง คู่ความแถลงรับกันว่าคดีที่จำเลยฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์เกี่ยวกับการเลิกจ้างครั้งนี้คือคดีหมายเลขแดงที่ ๑๑๑๙/๒๕๒๖ของศาลแรงงานกลาง และศาลฎีกาได้พิพากษายืนตามคำพิพากษาของศาลแรงงานกลางให้เพิกถอนคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ แต่โจทก์โต้แย้งว่าโจทก์มิได้เป็นคู่ความในคดีนั้น คำพิพากษาจึงไม่ผูกพันโจทก์ ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์ทั้ง ๑๗ คนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า เห็นว่า โจทก์ทั้ง ๑๗ คนได้ฟ้องจำเลยทั้งสี่คนในคดีนี้โดยอาศัยคำสั่งคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ที่ ๑๔๔-๑๔๖/๒๕๒๕ ลงวันที่๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๒๕ เป็นข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาตามคำฟ้องของโจทก์เมื่อศาลฎีกาพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง โดยให้เพิกถอนคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ที่ ๑๔๔-๑๔๖/๒๕๒๕ ลงวันที่ ๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๒๕แล้วเช่นนี้ถือว่า ขาดข้ออ้างซึ่งอาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาที่ให้จำเลยต้องรับผิด โจทก์จึงไม่มีสิทธิอ้างคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มาเรียกค่าเสียหายในคดีนี้ได้ ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้นชอบแล้ว พิพากษายืน(ขจร หะวานนท์-จุนท์ จันทรวงศ์-วรา ไวยหงษ์)ศาลแรงงานกลาง - นายธวัชชัย พิทักษ์พลศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า บริษัทจำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔ ได้เลิกจ้างโจทก์ทั้ง ๑๗ คน ซึ่งเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ โดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย เป็นการกระทำอันไม่เป็นธรรมแก่โจทก์และต้องห้ามตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์พ.ศ. ๒๕๑๘ มาตรา ๑๒๓ โจทก์และลูกจ้างคนอื่น ๆ ที่ถูกเลิกจ้างจึงยื่นคำร้องต่อคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ ขอให้สั่งให้จำเลยรับโจทก์และลูกจ้างอื่นกลับเข้าทำงานหรือจ่ายค่าเสียหาย คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์วินิจฉัยว่าการเลิกจ้างของจำเลยที่ ๑ เป็นการกระทำอันไม่เป็นธรรม ให้จำเลยที่ ๑ จ่ายค่าเสียหายแก่โจทก์และลูกจ้างอื่นที่ถูกเลิกจ้าง ปรากฏตามคำสั่งคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ที่ ๑๔๔-๑๔๖/๒๕๒๕ จำเลยทั้งสี่ทราบคำสั่งแล้วไม่ยอมชำระค่าเสียหาย จึงขอให้บังคับ จำเลยทั้งสี่ร่วมกันหรือแทนกันชำระเงินค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ และรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราเงินเดือนไม่ต่ำกว่าขณะเลิกจ้าง จำเลยทั้งสี่ให้การว่าหลังจากคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ได้มีคำสั่งให้จำเลยที่ ๑ ชำระค่าเสียหายแล้ว จำเลยที่ ๑ ได้ยื่นฟ้องกรรมการทั้ง ๑๓ คนซึ่งเป็นคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ขอให้เพิกถอนคำสั่งดังกล่าว ศาลแรงงานกลางได้พิพากษาเพิกถอนคำสั่งดังกล่าวแล้วและคดีอยู่ระหว่างพิจารณาของศาลฎีกา การที่โจทก์ฟ้องคดีนี้จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาซ้ำต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๔ ขอให้ยกฟ้อง คู่ความแถลงรับกันว่าคดีที่จำเลยฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์เกี่ยวกับการเลิกจ้างครั้งนี้คือคดีหมายเลขแดงที่ ๑๑๑๙/๒๕๒๖ของศาลแรงงานกลาง และศาลฎีกาได้พิพากษายืนตามคำพิพากษาของศาลแรงงานกลางให้เพิกถอนคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ แต่โจทก์โต้แย้งว่าโจทก์มิได้เป็นคู่ความในคดีนั้น คำพิพากษาจึงไม่ผูกพันโจทก์ ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์ทั้ง ๑๗ คนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า เห็นว่า โจทก์ทั้ง ๑๗ คนได้ฟ้องจำเลยทั้งสี่คนในคดีนี้โดยอาศัยคำสั่งคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ที่ ๑๔๔-๑๔๖/๒๕๒๕ ลงวันที่๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๒๕ เป็นข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาตามคำฟ้องของโจทก์เมื่อศาลฎีกาพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง โดยให้เพิกถอนคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ที่ ๑๔๔-๑๔๖/๒๕๒๕ ลงวันที่ ๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๒๕แล้วเช่นนี้ถือว่า ขาดข้ออ้างซึ่งอาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาที่ให้จำเลยต้องรับผิด โจทก์จึงไม่มีสิทธิอ้างคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มาเรียกค่าเสียหายในคดีนี้ได้ ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้นชอบแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 482/2527นายสุเทพ กัดฟัก กับพวกโจทก์บริษัทเรโนลด์สอะลูมิเนียม (ประเทศไทย) จำกัด กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 172 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 123, ม. 124, ม. 125 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 8, ม. 31โจทก์ฟ้องให้จำเลยผู้เป็นนายจ้างจ่ายค่าเสียหายโดยอาศัยคำสั่งคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์เป็นหลักแห่งข้อหา เมื่อปรากฏว่าศาลฎีกาได้พิพากษาเพิกถอนคำสั่งดังกล่าวแล้วเช่นนี้ ถือว่าโจทก์ขาดข้ออ้างซึ่งอาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาที่ให้จำเลยต้องรับผิด โจทก์จึงไม่มีสิทธิอ้างคำสั่งดังกล่าวมาเรียกร้องค่าเสียหายในคดีนี้ได้ ศาลชอบที่จะพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์ฟ้องว่า บริษัทจำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔ ได้เลิกจ้างโจทก์ทั้ง ๑๗ คน ซึ่งเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ โดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย เป็นการกระทำอันไม่เป็นธรรมแก่โจทก์และต้องห้ามตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์พ.ศ. ๒๕๑๘ มาตรา ๑๒๓ โจทก์และลูกจ้างคนอื่น ๆ ที่ถูกเลิกจ้างจึงยื่นคำร้องต่อคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ ขอให้สั่งให้จำเลยรับโจทก์และลูกจ้างอื่นกลับเข้าทำงานหรือจ่ายค่าเสียหาย คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์วินิจฉัยว่าการเลิกจ้างของจำเลยที่ ๑ เป็นการกระทำอันไม่เป็นธรรม ให้จำเลยที่ ๑ จ่ายค่าเสียหายแก่โจทก์และลูกจ้างอื่นที่ถูกเลิกจ้าง ปรากฏตามคำสั่งคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ที่ ๑๔๔-๑๔๖/๒๕๒๕ จำเลยทั้งสี่ทราบคำสั่งแล้วไม่ยอมชำระค่าเสียหาย จึงขอให้บังคับ จำเลยทั้งสี่ร่วมกันหรือแทนกันชำระเงินค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ และรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราเงินเดือนไม่ต่ำกว่าขณะเลิกจ้าง จำเลยทั้งสี่ให้การว่าหลังจากคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ได้มีคำสั่งให้จำเลยที่ ๑ ชำระค่าเสียหายแล้ว จำเลยที่ ๑ ได้ยื่นฟ้องกรรมการทั้ง ๑๓ คนซึ่งเป็นคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ขอให้เพิกถอนคำสั่งดังกล่าว ศาลแรงงานกลางได้พิพากษาเพิกถอนคำสั่งดังกล่าวแล้วและคดีอยู่ระหว่างพิจารณาของศาลฎีกา การที่โจทก์ฟ้องคดีนี้จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาซ้ำต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๔ ขอให้ยกฟ้อง คู่ความแถลงรับกันว่าคดีที่จำเลยฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์เกี่ยวกับการเลิกจ้างครั้งนี้คือคดีหมายเลขแดงที่ ๑๑๑๙/๒๕๒๖ของศาลแรงงานกลาง และศาลฎีกาได้พิพากษายืนตามคำพิพากษาของศาลแรงงานกลางให้เพิกถอนคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ แต่โจทก์โต้แย้งว่าโจทก์มิได้เป็นคู่ความในคดีนั้น คำพิพากษาจึงไม่ผูกพันโจทก์ ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์ทั้ง ๑๗ คนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า เห็นว่า โจทก์ทั้ง ๑๗ คนได้ฟ้องจำเลยทั้งสี่คนในคดีนี้โดยอาศัยคำสั่งคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ที่ ๑๔๔-๑๔๖/๒๕๒๕ ลงวันที่๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๒๕ เป็นข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาตามคำฟ้องของโจทก์เมื่อศาลฎีกาพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง โดยให้เพิกถอนคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ที่ ๑๔๔-๑๔๖/๒๕๒๕ ลงวันที่ ๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๒๕แล้วเช่นนี้ถือว่า ขาดข้ออ้างซึ่งอาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาที่ให้จำเลยต้องรับผิด โจทก์จึงไม่มีสิทธิอ้างคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มาเรียกค่าเสียหายในคดีนี้ได้ ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้นชอบแล้ว พิพากษายืน(ขจร หะวานนท์-จุนท์ จันทรวงศ์-วรา ไวยหงษ์)ศาลแรงงานกลาง - นายธวัชชัย พิทักษ์พลศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ