คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3415/2540หลักกฎหมาย: ได้มีการส่งต้นฉบับหนังสือแจ้งให้ไปรับเงินค่าทดแทนการเวนคืนที่ดินไปยังบ้านหรือภูมิสำเนาของโจทก์แล้วโดยไม่มีการส่งเอกสารดังกล่าวไปยังบ้านบุคคลอื่น และกรณีเป็นเพียงเขียนชื่อถนนผิดพลาดไปเท่านั้น ดังนี้ฟังได้ว่าโจทก์ที่ 1 ได้รับแจ้งเป็นหนังสือจากเจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่ให้มารับเงินค่าทดแทนตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม 2533 แล้ว โดยไม่จำต้องอาศัยข้อเท็จจริงที่ปรากฏอยู่ในสำเนาใบตอบรับในประเทศเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 มาพิจารณาประกอบ ฉะนั้นที่โจทก์ที่ 1ฎีกาโต้แย้งเกี่ยวกับการรับฟังเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 นั้นไม่อาจทำให้ข้อเท็จจริงดังที่วินิจฉัยมาแล้วเปลี่ยนแปลงไปได้จึงไม่จำต้องวินิจฉัย เมื่อปรากฏว่าโจทก์ที่ 1 ยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 ในวันที่ 1 ตุลาคม 2533 จึงพ้น 60 วันซึ่งเป็นกำหนดเวลาการใช้สิทธิอุทธรณ์ของโจทก์ที่ 1ตามพระราชบัญญัติ ว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530มาตรา 25 วรรคหนึ่ง โจทก์ที่ 1 จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ โจทก์ที่ 2 เป็นเพียงผู้รับประโยชน์ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืนอันเป็นทรัพยสิทธิประเภทหนึ่งตามกฎหมายเท่านั้น หาใช่บุคคลผู้มีสิทธิรับเงินค่าทดแทนกล่าวคือ มิใช่เจ้าของทรัพย์สินหรือผู้เช่าทรัพย์สิน หรือผู้เสียสิทธิในการใช้ทาง วางท่อน้ำ ท่อระบายน้ำ สายไฟฟ้าหรือสิ่งอื่นซึ่งคล้ายกันผ่านที่ดินในที่ต้องเวนคืน ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530มาตรา 18 โจทก์ที่ 2 จึงเป็นเพียงผู้รับประโยชน์ที่จะได้รับชดใช้จากเงินค่าทดแทนสำหรับอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืนตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530มาตรา 16 วรรคสอง,29 โจทก์ที่ 2 จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องเอาเงินค่าทดแทนโดยลำพังตนเองได้ตามบทกฎหมายดังกล่าวแล้ว และโจทก์ที่ 2 ย่อมไม่มีสิทธิอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจำเลยที่ 3 และไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้โจทก์ทั้งสองฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 และ 3112 ที่ดินทั้งสองแปลงติดต่อเป็นผืนเดียวกันและเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์สิ่งปลูกสร้างหลายหลังให้เลขที่เดียวกันคือ เลขที่ 52 ซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 ตลอดจนเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ไม้ยืนต้นที่ปลูกอยู่ในที่ดินทั้งสองแปลงโจทก์ที่ 2 เป็นผู้ทรงสิทธิภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 รวมทั้งสิ่งปลูกสร้างเลขที่ 52 และไม้ยืนต้น จำเลยที่ 1เป็นนิติบุคคลตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 290 ลงวันที่ 27พฤศจิกายน 2515 มีจำเลยที่ 2 เป็นผู้ทำหน้าที่บริหารกิจการของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 3 เป็นรัฐมนตรีผู้รักษาการตามประกาศของคณะปฏิวัติดังกล่าว เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2530 ได้มีประกาศในราชกิจจานุเบกษาเกี่ยวกับพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน ในท้องที่อำเภอปากเกร็ด อำเภอเมืองนนทบุรีจังหวัดนนทบุรี และเขตบางเขน เขตดุสิต เขตพญาไท เขตปทุมวันเขตบางรัก เขตยานนาวา เขตห้วยขวาง เขตบางกะปิ เขตพระโขนงกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530 เพื่อสร้างทางพิเศษระบบทางด่วนขั้นที่ 2สายแจ้งวัฒนะ - บางโคล่ และสายพญาไท-ศรีนครินทร์ โดยกำหนดให้จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ จำเลยที่ 3เป็นผู้รักษาการตามพระราชกฤษฎีกาปรากฏว่าที่ดินของโจทก์ที่ 1ทั้งสองแปลงดังกล่าวรวมเนื้อที่ 571 ตารางวา สิ่งปลูกสร้างเลขที่ 52และไม้ยืนต้นอยู่ในแนวเขตจะเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกา จำเลยที่ 2ได้มีหนังสือแจ้งให้โจทก์ที่ 1 ทราบว่าคณะกรรมการกำหนดราคาเบื้องต้นของอสังหาริมทรัพย์ที่จะต้องเวนคืนได้กำหนดเงินค่าตอบแทนที่ดินให้ราคาตารางวาละ 30,000 บาท เป็นเงิน 17,130,000 บาท กำหนดเงินค่าทดแทนสิ่งปลูกสร้างในที่ดินเป็นเงิน 1,145,970.11 บาท กำหนดเงินค่าทดแทนไม้ยืนต้นเป็นเงิน 3,450 บาท รวมเป็นเงินค่าทดแทนทั้งสิ้น 18,279,420.11 บาท ตามภายถ่ายหนังสือของจำเลยที่ 2เอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5 แต่โจทก์ทั้งสองเห็นว่าจำนวนเงินค่าทดแทนที่ดินราคาตารางวาละ 30,000 บาท เป็นราคาต่ำกว่าราคาซื้อขายในท้องตลาด โจทก์ทั้งสองได้อุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 ขอเงินค่าทดแทนเพิ่มอีก 22,535,079.89 บาท แต่จำเลยที่ 3 ไม่ได้วินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ทั้งสอง โจทก์ทั้งสองเห็นว่าการกำหนดจำนวนเงินค่าทดแทนแก่โจทก์ทั้งสองไม่เป็นธรรมและไม่ชอบตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 21(1) ประกอบด้วยประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ฉบับที่ 44 ลงวันที่ 28กุมภาพันธ์ 2534 ซึ่งภายหลังคณะรัฐมนตรีมีมติให้จำเลยที่ 1เพิ่มเงินค่าทดแทนที่ดินจากเดิมอีก 109.33 เปอร์เซ็นต์ จำเลยทั้งสามจึงต้องร่วมกันจ่ายเงินค่าทดแทนสำหรับที่ดินโจทก์ที่ 1 ทั้งสองแปลงเพิ่มอีกตารางวาละ 32,799 บาท รวม 571 ตารางวา คิดเป็นเงิน18,728,229 บาท เงินค่าทดแทนสิ่งปลูกสร้างในที่ดิน และไม้ยืนต้นเพิ่มอีกเป็นเงิน 2,780,079.89 บาท ค่าทดแทนสำหรับกลุ่มบ้านทรงไทยในที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 เป็นเงิน 8,335,000 บาท รวมเป็นเงินค่าทดแทนที่จำเลยทั้งสามจะต้องจ่ายให้แก่โจทก์ทั้งสอง 29,843,308.89บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม2531 ซึ่งเป็นวันที่พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวบังคับใช้ เป็นเงินค่าดอกเบี้ย 8,756,762.69 บาท รวมเป็นเงินค่าทดแทนที่จำเลยทั้งสามจะต้องชำระแก่โจทก์ทั้งสอง 38,600,071.58 บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินค่าทดแทน 38,600,071.58 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี จากต้นเงิน 29,843,308.89 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสองจำเลยทั้งสามให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์ทั้งสองยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2533 พ้นกำหนด 60 วัน นับแต่วันที่ 5 มกราคม2533 ซึ่งเป็นวันที่ได้รับหนังสือจากเจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่ให้มารับเงินค่าทดแทน โจทก์ทั้งสองจึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงตามที่คู่ความนำสืบรับกันและศาลชั้นต้นไปเผชิญสืบทรัพย์สินรายนี้ตามรายงานกระบวนพิจารณาฉบับลงวันที่ 24 กรกฎาคม 2535 ฟังได้ว่าโจทก์ที่ 1 เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 และ 3112 เนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน10 ตารางวา และ 3 ไร่ 3 งาน 26 ตารางวา ตามลำดับ ตั้งอยู่ตำบลลาดพร้าวฝั่งเหนือ อำเภอบางกะปิ กรุงเทพมหานคร โดยโจทก์ที่ 2 เป็นผู้ทรงสิทธิภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ที่ดินโฉนดเลขที่ 3110ซึ่งที่ดินทั้งสองแปลงข้างต้นมีกลุ่มบ้านทรงไทยปลูกอยู่รวม 4 หลังต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่อำเภอปากเกร็ด อำเภอเมืองนนทบุรี พ.ศ. 2530 เพื่อสร้างทางพิเศษสายแจ้งวัฒนะ-บางโคล่ และสายพญาไท-ศรีนครินทร์ ซึ่งกำหนดให้จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ และจำเลยที่ 3 เป็นผู้รักษาการตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าว ปรากฏว่าที่ดินทั้งสองแปลงข้างต้นอยู่ในแนวเขตที่จะต้องถูกเวนคืนกล่าวคือ โฉนดเลขที่ 3110เนื้อที่ 372 ตารางวา โฉนดเลขที่ 3112 เนื้อที่ 199 ตารางวา รวมเนื้อที่ 571 ตารางวา และต้องรื้อถอนบ้านทรงไทย 2 ชั้น 1 หลังบ้านทรงไทยชั้นเดียวและเรือนครัว 1 หลัง หลังด้วยศาลาทรงไทยปลูกอยู่กลางสระน้ำ 2 หลัง สะพานไม้ รั้ว เขื่อนดิน และต้นไม้ อีกทั้งจะต้องรื้อถอนบันไดขึ้นลงด้านทิศตะวันตกและชายคาบางส่วนของบ้านทรงไทยอีกหลังหนึ่งคิดเป็นเนื้อที่ประมาณ 1 ตารางเมตร ซึ่งอยู่ในแนวเขตที่จะต้องถูกเวนคืนไปด้วย คณะกรรมการกำหนดราคาเบื้องต้นของอสังหาริมทรัพย์ที่จะต้องเวนคืนและจำนวนเงินค่าทดแทนตามที่จำเลยที่ 3 แต่งตั้งได้กำหนดเงินค่าทดแทนที่ดินให้ตารางวาละ 30,000 บาทคิดเป็นเงิน 17,130,000 บาท สิ่งปลูกสร้างเป็นเงิน 1,145,970.11 บาท และไม้ยืนต้นเป็นเงิน 3,450 บาท รวมเป็นเงิน 18,279,420.11 บาท โจทก์ทั้งสองไม่พอใจในจำนวนเงินค่าทดแทนดังกล่าว จึงยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2533 โจทก์ขอให้เพิ่มเงินค่าทดแทนที่ดินอีก 11,420,000 บาท เพิ่มเงินค่าทดแทนสิ่งปลูกสร้างและไม้ยืนต้นอีก 2,780,079.89 บาท นอกจากนี้ขอให้กำหนดเงินค่าทดแทนเกี่ยวกับกลุ่มบ้านทรงไทยรวม 2 หลัง ซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินดังกล่าวและมิได้อยู่ในแนวเขตที่จะต้องถูกเวนคืน แต่จากการเวนคืนเป็นเหตุให้สภาพบ้านหมดคุณค่าไม่อาจอยู่อาศัยโดยปกติสุขดังกาลก่อนได้โจทก์ทั้งสองจึงจำเป็นต้องรื้อถอนไปปลูกสร้างใหม่ในสภาพเช่นเดียวกันต้องเสียค่าใช้จ่ายเป็นเงิน 8,335,000 บาท รวมเป็นเงินค่าทดแทนที่ขอเพิ่มทั้งสิ้น 22,505,079.89 บาท อย่างไรก็ดี ในระหว่างพิจารณาคดีนี้โจทก์ที่ 1 ได้รับเงินค่าทดแทนเพิ่มจากเดิมตามประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ฉบับที่ 44 ลงวันที่ 28กุมภาพันธ์ 2534 กล่าวคือ เงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มขึ้นอีก18,728,800 บาท และค่าสิ่งปลูกสร้างเพิ่มขึ้นอีก 187,251.52 บาทรวมเป็นเงิน 18,916,051.52 บาท ตามเอกสารหมาย จ.28 แต่โจทก์ทั้งสองยังไม่พอใจและขอให้ดำเนินคดีนี้ต่อไปมีปัญหาต้องวินิจฉัยเกี่ยวกับโจทก์ที่ 1 ว่า โจทก์ที่ 1ยื่นอุทธรณ์เรื่องเงินค่าทดแทนคดีนี้ต่อจำเลยที่ 3 ภายใน 60 วันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งเป็นหนังสือจากเจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่ให้มารับเงินค่าทดแทนซึ่งทำให้โจทก์ที่ 1มีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่ ปัญหานี้โจทก์ที่ 1 ฎีกาว่า โจทก์ที่ 1ไม่เคยได้รับหนังสือแจ้งให้ไปรับเงินค่าทดแทนการเวนคืนที่ดินตามเอกสารหมาย จ.9 เพราะโจทก์ที่ 1 ไม่ได้มีภูมิลำเนาอยู่บ้านเลขที่ตามที่ระบุไว้ในเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 3 ซึ่งเอกสารดังกล่าวเป็นสำเนาใบตอบรับในประเทศของการสื่อสารแห่งประเทศไทยระบุว่าได้มีการจัดส่งจดหมายไปบ้านเลขที่ 52 ถนนริมคลองสามเสน แขวงบางกะปิเขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร แต่บ้านเลขที่ดังกล่าวไม่ใช่ภูมิลำเนาของโจทก์ที่ 1 ความจริงโจทก์ที่ 1 มีภูมิลำเนาอยู่ที่บ้านเลขที่ 52ถนนริมคลองแสนแสบ แขวงบางกะปิ เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานครการที่ศาลอุทธรณ์รับฟังข้อเท็จจริงว่าเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 3ได้ระบุชื่อผู้รับเลขที่บ้าน แขวง เขต และรหัสไปรษณีย์เช่นเดียวกับใบตอบรับในประเทศเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 เพียงแต่ระบุถนนผิดพลาดเป็นริมคลองสามเสนเท่านั้น จึงเชื่อว่าโจทก์ที่ 1 ย่อมได้รับหนังสือจากเอกสารหมาย จ.9 ด้วยแล้ว โจทก์ทั้งสองเห็นว่าศาลอุทธรณ์รับฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวขัดต่อหลักกฎหมาย กล่าวคือเอกสารหมาย ล.2 และ จ.9 ล้วนเป็นเพียงสำเนาเอกสาร จำเลยไม่ได้นำต้นฉบับเอกสารมาแสดงต่อศาล และไม่เข้าข้อยกเว้นตามกฎหมายที่ไม่ต้องนำต้นฉบับเอกสารมาแสดง โจทก์ทั้งสองเพิ่งได้รับหนังสือแจ้งค่าทดแทนจากจำเลยตามหนังสือที่ มท 5503/2796 ลงวันที่ 27 กรกฎาคม 2533 ตามเอกสารหมาย จ.8 เมื่อวันที่ 2 และวันที่ 6 สิงหาคม 2533 ตามที่ระบุในหนังสือขออุทธรณ์ค่าทดแทนเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เอกสารหมาย จ.15 โจทก์ทั้งสองยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2533อยู่ภายในกำหนด 60 วัน จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าตามคำฟ้องของโจทก์ทั้งสอง ข้อ 3 บรรยายไว้ว่าจำเลยที่ 2ได้มีหนังสือถึงโจทก์แจ้งให้ทราบว่าที่ดินของโจทก์ที่ 1 ถูกเขตทางพิเศษ และต้องถูกเวนคืน คณะกรรมการกำหนดราคาเบื้องต้นคิดค่าทดแทนให้แก่โจทก์ รวมเป็นเงินค่าทดแทน 18,279,420.11 บาท รายละเอียดปรากฏตามภาพถ่ายหนังสือของจำเลยที่ 2 เอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5เอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5 นี้คือสำเนาหนังสือที่ มท 5506/คจท/สน/508ลงวันที่ 26 ธันวาคม 2532 เรื่องขอเชิญให้ไปติดต่อรับเงินค่าทดแทนที่นายดิเรก ขำกนก ผู้จัดการงานนิติการและสัญญาในฐานะผู้ได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ มีถึงโจทก์ที่ 1ซึ่งตรงกับเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 1 และสำเนาใบตอบรับในประเทศเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 3 ระบุว่าหนังสือที่นำไปส่งตามใบตอบรับดังกล่าวคือหนังสือรับเงินค่าทดแทน มท 5506/คจท/นส/518 ชื่อผู้รับคือโจทก์ที่ 1 รับเมื่อวันที่ 5 มกราคม 2533 เวลา 14 นาฬิกาผู้รับแทนเกี่ยวพันกับผู้รับโดยเป็นญาติดังนี้ หนังสือที่เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์นำไปส่งตามสำเนาใบตอบรับในประเทศเอกสารหมายจ.9 แผ่นที่ 3 ก็คือ ต้นฉบับของเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5 และเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 1 ซึ่งโจทก์ที่ 1 ยอมรับตามฟ้องของโจทก์เองว่าโจทก์ที่ 1 ได้รับหนังสือดังกล่าวแล้ว นอกจากนี้ยังปรากฏอีกว่าบ้านเลขที่ 52 ถนนพระราม 9 หรือถนนริมคลองสามเสน ซึ่งเป็นบ้านของนายหยุด โพธิ์นิ่มแดง ได้เปลี่ยนเป็นบ้านเลขที่ 242 ตั้งแต่ปี 2530 ซึ่งเป็นวันเวลาก่อนส่งเอกสารหมาย จ.9 ตามสำเนาทะเบียนบ้านท้ายคำแถลงการณ์ของโจทก์ที่ 1 ทั้งบ้านดังกล่าวก็มีแผ่นป้ายขนาดใหญ่ติดไว้ ซึ่งมีข้อความชัดว่าเป็นบ้านโพธิ์นิ่มแดง ตามภาพถ่ายท้ายคำแถลงการณ์ของโจทก์ที่ 1 เช่นเดียวกัน ดังนั้น จากข้อเท็จจริงตามฟ้องกับพยานหลักฐานและพฤติการณ์ดังกล่าวบ่งชี้ชัดว่าได้มีการส่งต้นฉบับของเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 1 ไปยังบ้านหรือภูมิลำเนาของโจทก์ที่ 1 แล้ว โดยไม่มีการส่งเอกสารดังกล่าวไปยังบ้านบุคคลอื่นกรณีเป็นเพียงเขียนชื่อถนนผิดพลาดไปเท่านั้น ส่วนเอกสารหมาย จ.9แผ่นที่ 3 แม้เป็นเพียงสำเนาแต่ก็เป็นเอกสารที่โจทก์ที่ 1เป็นฝ่ายอ้าง ย่อมใช้ยันโจทก์ที่ 1 ได้ ข้อเท็จจริงจึงรับฟังได้ว่าโจทก์ที่ 1 ได้รับแจ้งเป็นหนังสือจากเจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่ให้มารับเงินค่าทดแทนซึ่งเป็นต้นฉบับของเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 1 ตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม 2533 แล้วโดยไม่จำต้องอาศัยข้อเท็จจริงที่ปรากฏอยู่ในสำเนาใบตอบรับในประเทศเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 มาพิจารณาประกอบ ฉะนั้นที่โจทก์ที่ 1 ฎีกาโต้แย้งเกี่ยวกับการรับฟังเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 นั้น ไม่อาจทำให้ข้อเท็จจริงดังที่วินิจฉัยมาแล้วเปลี่ยนแปลงไปได้ จึงไม่จำต้องวินิจฉัยข้อโต้แย้งดังกล่าวของโจทก์ที่ 1 เมื่อปรากฏว่าโจทก์ที่ 1ยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 ให้วันที่ 1 ตุลาคม 2533 จึงพ้น 60 วันซึ่งเป็นกำหนดเวลาการใช้สิทธิอุทธรณ์ของโจทก์ที่ 1 ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 25 วรรคหนึ่งโจทก์ที่ 1 จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้มีปัญหาต้องวินิจฉัยต่อไปเกี่ยวกับโจทก์ที่ 2 ว่า โจทก์ที่ 2มีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่ เห็นว่า โจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นผู้รับประโยชน์ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืนอันเป็นทรัพยสิทธิประเภทหนึ่งตามกฎหมาย หาใช่บุคคลผู้มีสิทธิรับเงินค่าทดแทนกล่าวคือ มีใช่เจ้าของทรัพย์สินหรือผู้เช่าทรัพย์สินหรือผู้เสียสิทธิในการใช้ทาง วางท่อน้ำ ท่อระบายน้ำ สายไฟฟ้าหรือสิ่งอื่นซึ่งคล้ายกันผ่านที่ดินในที่ต้องเวนคืน ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 18โจทก์ที่ 2 เป็นเพียงผู้รับประโยชน์ที่จะได้รับชดใช้จากเงินค่าทดแทนสำหรับอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืนเท่านั้น ทั้งนี้ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 16 วรรคสอง มาตรา 29 ดังนั้นโจทก์ที่ 2 จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องเอาเงินค่าทดแทนโดยลำพังตนเองได้ตามบทกฎหมายดังกล่าวแล้ว โจทก์ที่ 2 ย่อมไม่มีสิทธิอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 และไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3415/2540นาง ปิงคล์สวัสดิ์ อัมระนันทน์ กับพวกโจทก์การ ทาง พิเศษ แห่งประเทศ ไทย กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 76, ม. 223, ม. 249 พ.ร.บ.ว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ.2530 ม. 16, ม. 18, ม. 25, ม. 29 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295 ได้มีการส่งต้นฉบับหนังสือแจ้งให้ไปรับเงินค่าทดแทนการเวนคืนที่ดินไปยังบ้านหรือภูมิสำเนาของโจทก์แล้วโดยไม่มีการส่งเอกสารดังกล่าวไปยังบ้านบุคคลอื่น และกรณีเป็นเพียงเขียนชื่อถนนผิดพลาดไปเท่านั้น ดังนี้ฟังได้ว่าโจทก์ที่ 1 ได้รับแจ้งเป็นหนังสือจากเจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่ให้มารับเงินค่าทดแทนตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม 2533 แล้ว โดยไม่จำต้องอาศัยข้อเท็จจริงที่ปรากฏอยู่ในสำเนาใบตอบรับในประเทศเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 มาพิจารณาประกอบ ฉะนั้นที่โจทก์ที่ 1ฎีกาโต้แย้งเกี่ยวกับการรับฟังเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 นั้นไม่อาจทำให้ข้อเท็จจริงดังที่วินิจฉัยมาแล้วเปลี่ยนแปลงไปได้จึงไม่จำต้องวินิจฉัย เมื่อปรากฏว่าโจทก์ที่ 1 ยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 ในวันที่ 1 ตุลาคม 2533 จึงพ้น 60 วันซึ่งเป็นกำหนดเวลาการใช้สิทธิอุทธรณ์ของโจทก์ที่ 1ตามพระราชบัญญัติ ว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530มาตรา 25 วรรคหนึ่ง โจทก์ที่ 1 จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ โจทก์ที่ 2 เป็นเพียงผู้รับประโยชน์ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืนอันเป็นทรัพยสิทธิประเภทหนึ่งตามกฎหมายเท่านั้น หาใช่บุคคลผู้มีสิทธิรับเงินค่าทดแทนกล่าวคือ มิใช่เจ้าของทรัพย์สินหรือผู้เช่าทรัพย์สิน หรือผู้เสียสิทธิในการใช้ทาง วางท่อน้ำ ท่อระบายน้ำ สายไฟฟ้าหรือสิ่งอื่นซึ่งคล้ายกันผ่านที่ดินในที่ต้องเวนคืน ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530มาตรา 18 โจทก์ที่ 2 จึงเป็นเพียงผู้รับประโยชน์ที่จะได้รับชดใช้จากเงินค่าทดแทนสำหรับอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืนตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530มาตรา 16 วรรคสอง,29 โจทก์ที่ 2 จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องเอาเงินค่าทดแทนโดยลำพังตนเองได้ตามบทกฎหมายดังกล่าวแล้ว และโจทก์ที่ 2 ย่อมไม่มีสิทธิอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจำเลยที่ 3 และไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้โจทก์ทั้งสองฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 และ 3112 ที่ดินทั้งสองแปลงติดต่อเป็นผืนเดียวกันและเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์สิ่งปลูกสร้างหลายหลังให้เลขที่เดียวกันคือ เลขที่ 52 ซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 ตลอดจนเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ไม้ยืนต้นที่ปลูกอยู่ในที่ดินทั้งสองแปลงโจทก์ที่ 2 เป็นผู้ทรงสิทธิภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 รวมทั้งสิ่งปลูกสร้างเลขที่ 52 และไม้ยืนต้น จำเลยที่ 1เป็นนิติบุคคลตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 290 ลงวันที่ 27พฤศจิกายน 2515 มีจำเลยที่ 2 เป็นผู้ทำหน้าที่บริหารกิจการของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 3 เป็นรัฐมนตรีผู้รักษาการตามประกาศของคณะปฏิวัติดังกล่าว เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2530 ได้มีประกาศในราชกิจจานุเบกษาเกี่ยวกับพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน ในท้องที่อำเภอปากเกร็ด อำเภอเมืองนนทบุรีจังหวัดนนทบุรี และเขตบางเขน เขตดุสิต เขตพญาไท เขตปทุมวันเขตบางรัก เขตยานนาวา เขตห้วยขวาง เขตบางกะปิ เขตพระโขนงกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530 เพื่อสร้างทางพิเศษระบบทางด่วนขั้นที่ 2สายแจ้งวัฒนะ - บางโคล่ และสายพญาไท-ศรีนครินทร์ โดยกำหนดให้จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ จำเลยที่ 3เป็นผู้รักษาการตามพระราชกฤษฎีกาปรากฏว่าที่ดินของโจทก์ที่ 1ทั้งสองแปลงดังกล่าวรวมเนื้อที่ 571 ตารางวา สิ่งปลูกสร้างเลขที่ 52และไม้ยืนต้นอยู่ในแนวเขตจะเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกา จำเลยที่ 2ได้มีหนังสือแจ้งให้โจทก์ที่ 1 ทราบว่าคณะกรรมการกำหนดราคาเบื้องต้นของอสังหาริมทรัพย์ที่จะต้องเวนคืนได้กำหนดเงินค่าตอบแทนที่ดินให้ราคาตารางวาละ 30,000 บาท เป็นเงิน 17,130,000 บาท กำหนดเงินค่าทดแทนสิ่งปลูกสร้างในที่ดินเป็นเงิน 1,145,970.11 บาท กำหนดเงินค่าทดแทนไม้ยืนต้นเป็นเงิน 3,450 บาท รวมเป็นเงินค่าทดแทนทั้งสิ้น 18,279,420.11 บาท ตามภายถ่ายหนังสือของจำเลยที่ 2เอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5 แต่โจทก์ทั้งสองเห็นว่าจำนวนเงินค่าทดแทนที่ดินราคาตารางวาละ 30,000 บาท เป็นราคาต่ำกว่าราคาซื้อขายในท้องตลาด โจทก์ทั้งสองได้อุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 ขอเงินค่าทดแทนเพิ่มอีก 22,535,079.89 บาท แต่จำเลยที่ 3 ไม่ได้วินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ทั้งสอง โจทก์ทั้งสองเห็นว่าการกำหนดจำนวนเงินค่าทดแทนแก่โจทก์ทั้งสองไม่เป็นธรรมและไม่ชอบตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 21(1) ประกอบด้วยประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ฉบับที่ 44 ลงวันที่ 28กุมภาพันธ์ 2534 ซึ่งภายหลังคณะรัฐมนตรีมีมติให้จำเลยที่ 1เพิ่มเงินค่าทดแทนที่ดินจากเดิมอีก 109.33 เปอร์เซ็นต์ จำเลยทั้งสามจึงต้องร่วมกันจ่ายเงินค่าทดแทนสำหรับที่ดินโจทก์ที่ 1 ทั้งสองแปลงเพิ่มอีกตารางวาละ 32,799 บาท รวม 571 ตารางวา คิดเป็นเงิน18,728,229 บาท เงินค่าทดแทนสิ่งปลูกสร้างในที่ดิน และไม้ยืนต้นเพิ่มอีกเป็นเงิน 2,780,079.89 บาท ค่าทดแทนสำหรับกลุ่มบ้านทรงไทยในที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 เป็นเงิน 8,335,000 บาท รวมเป็นเงินค่าทดแทนที่จำเลยทั้งสามจะต้องจ่ายให้แก่โจทก์ทั้งสอง 29,843,308.89บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม2531 ซึ่งเป็นวันที่พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวบังคับใช้ เป็นเงินค่าดอกเบี้ย 8,756,762.69 บาท รวมเป็นเงินค่าทดแทนที่จำเลยทั้งสามจะต้องชำระแก่โจทก์ทั้งสอง 38,600,071.58 บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินค่าทดแทน 38,600,071.58 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี จากต้นเงิน 29,843,308.89 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสองจำเลยทั้งสามให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์ทั้งสองยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2533 พ้นกำหนด 60 วัน นับแต่วันที่ 5 มกราคม2533 ซึ่งเป็นวันที่ได้รับหนังสือจากเจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่ให้มารับเงินค่าทดแทน โจทก์ทั้งสองจึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงตามที่คู่ความนำสืบรับกันและศาลชั้นต้นไปเผชิญสืบทรัพย์สินรายนี้ตามรายงานกระบวนพิจารณาฉบับลงวันที่ 24 กรกฎาคม 2535 ฟังได้ว่าโจทก์ที่ 1 เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 และ 3112 เนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน10 ตารางวา และ 3 ไร่ 3 งาน 26 ตารางวา ตามลำดับ ตั้งอยู่ตำบลลาดพร้าวฝั่งเหนือ อำเภอบางกะปิ กรุงเทพมหานคร โดยโจทก์ที่ 2 เป็นผู้ทรงสิทธิภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ที่ดินโฉนดเลขที่ 3110ซึ่งที่ดินทั้งสองแปลงข้างต้นมีกลุ่มบ้านทรงไทยปลูกอยู่รวม 4 หลังต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่อำเภอปากเกร็ด อำเภอเมืองนนทบุรี พ.ศ. 2530 เพื่อสร้างทางพิเศษสายแจ้งวัฒนะ-บางโคล่ และสายพญาไท-ศรีนครินทร์ ซึ่งกำหนดให้จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ และจำเลยที่ 3 เป็นผู้รักษาการตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าว ปรากฏว่าที่ดินทั้งสองแปลงข้างต้นอยู่ในแนวเขตที่จะต้องถูกเวนคืนกล่าวคือ โฉนดเลขที่ 3110เนื้อที่ 372 ตารางวา โฉนดเลขที่ 3112 เนื้อที่ 199 ตารางวา รวมเนื้อที่ 571 ตารางวา และต้องรื้อถอนบ้านทรงไทย 2 ชั้น 1 หลังบ้านทรงไทยชั้นเดียวและเรือนครัว 1 หลัง หลังด้วยศาลาทรงไทยปลูกอยู่กลางสระน้ำ 2 หลัง สะพานไม้ รั้ว เขื่อนดิน และต้นไม้ อีกทั้งจะต้องรื้อถอนบันไดขึ้นลงด้านทิศตะวันตกและชายคาบางส่วนของบ้านทรงไทยอีกหลังหนึ่งคิดเป็นเนื้อที่ประมาณ 1 ตารางเมตร ซึ่งอยู่ในแนวเขตที่จะต้องถูกเวนคืนไปด้วย คณะกรรมการกำหนดราคาเบื้องต้นของอสังหาริมทรัพย์ที่จะต้องเวนคืนและจำนวนเงินค่าทดแทนตามที่จำเลยที่ 3 แต่งตั้งได้กำหนดเงินค่าทดแทนที่ดินให้ตารางวาละ 30,000 บาทคิดเป็นเงิน 17,130,000 บาท สิ่งปลูกสร้างเป็นเงิน 1,145,970.11 บาท และไม้ยืนต้นเป็นเงิน 3,450 บาท รวมเป็นเงิน 18,279,420.11 บาท โจทก์ทั้งสองไม่พอใจในจำนวนเงินค่าทดแทนดังกล่าว จึงยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2533 โจทก์ขอให้เพิ่มเงินค่าทดแทนที่ดินอีก 11,420,000 บาท เพิ่มเงินค่าทดแทนสิ่งปลูกสร้างและไม้ยืนต้นอีก 2,780,079.89 บาท นอกจากนี้ขอให้กำหนดเงินค่าทดแทนเกี่ยวกับกลุ่มบ้านทรงไทยรวม 2 หลัง ซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินดังกล่าวและมิได้อยู่ในแนวเขตที่จะต้องถูกเวนคืน แต่จากการเวนคืนเป็นเหตุให้สภาพบ้านหมดคุณค่าไม่อาจอยู่อาศัยโดยปกติสุขดังกาลก่อนได้โจทก์ทั้งสองจึงจำเป็นต้องรื้อถอนไปปลูกสร้างใหม่ในสภาพเช่นเดียวกันต้องเสียค่าใช้จ่ายเป็นเงิน 8,335,000 บาท รวมเป็นเงินค่าทดแทนที่ขอเพิ่มทั้งสิ้น 22,505,079.89 บาท อย่างไรก็ดี ในระหว่างพิจารณาคดีนี้โจทก์ที่ 1 ได้รับเงินค่าทดแทนเพิ่มจากเดิมตามประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ฉบับที่ 44 ลงวันที่ 28กุมภาพันธ์ 2534 กล่าวคือ เงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มขึ้นอีก18,728,800 บาท และค่าสิ่งปลูกสร้างเพิ่มขึ้นอีก 187,251.52 บาทรวมเป็นเงิน 18,916,051.52 บาท ตามเอกสารหมาย จ.28 แต่โจทก์ทั้งสองยังไม่พอใจและขอให้ดำเนินคดีนี้ต่อไปมีปัญหาต้องวินิจฉัยเกี่ยวกับโจทก์ที่ 1 ว่า โจทก์ที่ 1ยื่นอุทธรณ์เรื่องเงินค่าทดแทนคดีนี้ต่อจำเลยที่ 3 ภายใน 60 วันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งเป็นหนังสือจากเจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่ให้มารับเงินค่าทดแทนซึ่งทำให้โจทก์ที่ 1มีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่ ปัญหานี้โจทก์ที่ 1 ฎีกาว่า โจทก์ที่ 1ไม่เคยได้รับหนังสือแจ้งให้ไปรับเงินค่าทดแทนการเวนคืนที่ดินตามเอกสารหมาย จ.9 เพราะโจทก์ที่ 1 ไม่ได้มีภูมิลำเนาอยู่บ้านเลขที่ตามที่ระบุไว้ในเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 3 ซึ่งเอกสารดังกล่าวเป็นสำเนาใบตอบรับในประเทศของการสื่อสารแห่งประเทศไทยระบุว่าได้มีการจัดส่งจดหมายไปบ้านเลขที่ 52 ถนนริมคลองสามเสน แขวงบางกะปิเขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร แต่บ้านเลขที่ดังกล่าวไม่ใช่ภูมิลำเนาของโจทก์ที่ 1 ความจริงโจทก์ที่ 1 มีภูมิลำเนาอยู่ที่บ้านเลขที่ 52ถนนริมคลองแสนแสบ แขวงบางกะปิ เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานครการที่ศาลอุทธรณ์รับฟังข้อเท็จจริงว่าเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 3ได้ระบุชื่อผู้รับเลขที่บ้าน แขวง เขต และรหัสไปรษณีย์เช่นเดียวกับใบตอบรับในประเทศเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 เพียงแต่ระบุถนนผิดพลาดเป็นริมคลองสามเสนเท่านั้น จึงเชื่อว่าโจทก์ที่ 1 ย่อมได้รับหนังสือจากเอกสารหมาย จ.9 ด้วยแล้ว โจทก์ทั้งสองเห็นว่าศาลอุทธรณ์รับฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวขัดต่อหลักกฎหมาย กล่าวคือเอกสารหมาย ล.2 และ จ.9 ล้วนเป็นเพียงสำเนาเอกสาร จำเลยไม่ได้นำต้นฉบับเอกสารมาแสดงต่อศาล และไม่เข้าข้อยกเว้นตามกฎหมายที่ไม่ต้องนำต้นฉบับเอกสารมาแสดง โจทก์ทั้งสองเพิ่งได้รับหนังสือแจ้งค่าทดแทนจากจำเลยตามหนังสือที่ มท 5503/2796 ลงวันที่ 27 กรกฎาคม 2533 ตามเอกสารหมาย จ.8 เมื่อวันที่ 2 และวันที่ 6 สิงหาคม 2533 ตามที่ระบุในหนังสือขออุทธรณ์ค่าทดแทนเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เอกสารหมาย จ.15 โจทก์ทั้งสองยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2533อยู่ภายในกำหนด 60 วัน จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าตามคำฟ้องของโจทก์ทั้งสอง ข้อ 3 บรรยายไว้ว่าจำเลยที่ 2ได้มีหนังสือถึงโจทก์แจ้งให้ทราบว่าที่ดินของโจทก์ที่ 1 ถูกเขตทางพิเศษ และต้องถูกเวนคืน คณะกรรมการกำหนดราคาเบื้องต้นคิดค่าทดแทนให้แก่โจทก์ รวมเป็นเงินค่าทดแทน 18,279,420.11 บาท รายละเอียดปรากฏตามภาพถ่ายหนังสือของจำเลยที่ 2 เอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5เอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5 นี้คือสำเนาหนังสือที่ มท 5506/คจท/สน/508ลงวันที่ 26 ธันวาคม 2532 เรื่องขอเชิญให้ไปติดต่อรับเงินค่าทดแทนที่นายดิเรก ขำกนก ผู้จัดการงานนิติการและสัญญาในฐานะผู้ได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ มีถึงโจทก์ที่ 1ซึ่งตรงกับเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 1 และสำเนาใบตอบรับในประเทศเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 3 ระบุว่าหนังสือที่นำไปส่งตามใบตอบรับดังกล่าวคือหนังสือรับเงินค่าทดแทน มท 5506/คจท/นส/518 ชื่อผู้รับคือโจทก์ที่ 1 รับเมื่อวันที่ 5 มกราคม 2533 เวลา 14 นาฬิกาผู้รับแทนเกี่ยวพันกับผู้รับโดยเป็นญาติดังนี้ หนังสือที่เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์นำไปส่งตามสำเนาใบตอบรับในประเทศเอกสารหมายจ.9 แผ่นที่ 3 ก็คือ ต้นฉบับของเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5 และเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 1 ซึ่งโจทก์ที่ 1 ยอมรับตามฟ้องของโจทก์เองว่าโจทก์ที่ 1 ได้รับหนังสือดังกล่าวแล้ว นอกจากนี้ยังปรากฏอีกว่าบ้านเลขที่ 52 ถนนพระราม 9 หรือถนนริมคลองสามเสน ซึ่งเป็นบ้านของนายหยุด โพธิ์นิ่มแดง ได้เปลี่ยนเป็นบ้านเลขที่ 242 ตั้งแต่ปี 2530 ซึ่งเป็นวันเวลาก่อนส่งเอกสารหมาย จ.9 ตามสำเนาทะเบียนบ้านท้ายคำแถลงการณ์ของโจทก์ที่ 1 ทั้งบ้านดังกล่าวก็มีแผ่นป้ายขนาดใหญ่ติดไว้ ซึ่งมีข้อความชัดว่าเป็นบ้านโพธิ์นิ่มแดง ตามภาพถ่ายท้ายคำแถลงการณ์ของโจทก์ที่ 1 เช่นเดียวกัน ดังนั้น จากข้อเท็จจริงตามฟ้องกับพยานหลักฐานและพฤติการณ์ดังกล่าวบ่งชี้ชัดว่าได้มีการส่งต้นฉบับของเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 1 ไปยังบ้านหรือภูมิลำเนาของโจทก์ที่ 1 แล้ว โดยไม่มีการส่งเอกสารดังกล่าวไปยังบ้านบุคคลอื่นกรณีเป็นเพียงเขียนชื่อถนนผิดพลาดไปเท่านั้น ส่วนเอกสารหมาย จ.9แผ่นที่ 3 แม้เป็นเพียงสำเนาแต่ก็เป็นเอกสารที่โจทก์ที่ 1เป็นฝ่ายอ้าง ย่อมใช้ยันโจทก์ที่ 1 ได้ ข้อเท็จจริงจึงรับฟังได้ว่าโจทก์ที่ 1 ได้รับแจ้งเป็นหนังสือจากเจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่ให้มารับเงินค่าทดแทนซึ่งเป็นต้นฉบับของเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 1 ตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม 2533 แล้วโดยไม่จำต้องอาศัยข้อเท็จจริงที่ปรากฏอยู่ในสำเนาใบตอบรับในประเทศเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 มาพิจารณาประกอบ ฉะนั้นที่โจทก์ที่ 1 ฎีกาโต้แย้งเกี่ยวกับการรับฟังเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 นั้น ไม่อาจทำให้ข้อเท็จจริงดังที่วินิจฉัยมาแล้วเปลี่ยนแปลงไปได้ จึงไม่จำต้องวินิจฉัยข้อโต้แย้งดังกล่าวของโจทก์ที่ 1 เมื่อปรากฏว่าโจทก์ที่ 1ยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 ให้วันที่ 1 ตุลาคม 2533 จึงพ้น 60 วันซึ่งเป็นกำหนดเวลาการใช้สิทธิอุทธรณ์ของโจทก์ที่ 1 ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 25 วรรคหนึ่งโจทก์ที่ 1 จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้มีปัญหาต้องวินิจฉัยต่อไปเกี่ยวกับโจทก์ที่ 2 ว่า โจทก์ที่ 2มีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่ เห็นว่า โจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นผู้รับประโยชน์ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืนอันเป็นทรัพยสิทธิประเภทหนึ่งตามกฎหมาย หาใช่บุคคลผู้มีสิทธิรับเงินค่าทดแทนกล่าวคือ มีใช่เจ้าของทรัพย์สินหรือผู้เช่าทรัพย์สินหรือผู้เสียสิทธิในการใช้ทาง วางท่อน้ำ ท่อระบายน้ำ สายไฟฟ้าหรือสิ่งอื่นซึ่งคล้ายกันผ่านที่ดินในที่ต้องเวนคืน ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 18โจทก์ที่ 2 เป็นเพียงผู้รับประโยชน์ที่จะได้รับชดใช้จากเงินค่าทดแทนสำหรับอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืนเท่านั้น ทั้งนี้ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 16 วรรคสอง มาตรา 29 ดังนั้นโจทก์ที่ 2 จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องเอาเงินค่าทดแทนโดยลำพังตนเองได้ตามบทกฎหมายดังกล่าวแล้ว โจทก์ที่ 2 ย่อมไม่มีสิทธิอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 และไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้พิพากษายืน(สมบัติ เดียวอิศเรศ-อุดม มั่งมีดี-สุรินทร์ นาควิเชียร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ทั้งสองฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 และ 3112 ที่ดินทั้งสองแปลงติดต่อเป็นผืนเดียวกันและเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์สิ่งปลูกสร้างหลายหลังให้เลขที่เดียวกันคือ เลขที่ 52 ซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 ตลอดจนเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ไม้ยืนต้นที่ปลูกอยู่ในที่ดินทั้งสองแปลงโจทก์ที่ 2 เป็นผู้ทรงสิทธิภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 รวมทั้งสิ่งปลูกสร้างเลขที่ 52 และไม้ยืนต้น จำเลยที่ 1เป็นนิติบุคคลตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 290 ลงวันที่ 27พฤศจิกายน 2515 มีจำเลยที่ 2 เป็นผู้ทำหน้าที่บริหารกิจการของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 3 เป็นรัฐมนตรีผู้รักษาการตามประกาศของคณะปฏิวัติดังกล่าว เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2530 ได้มีประกาศในราชกิจจานุเบกษาเกี่ยวกับพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน ในท้องที่อำเภอปากเกร็ด อำเภอเมืองนนทบุรีจังหวัดนนทบุรี และเขตบางเขน เขตดุสิต เขตพญาไท เขตปทุมวันเขตบางรัก เขตยานนาวา เขตห้วยขวาง เขตบางกะปิ เขตพระโขนงกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530 เพื่อสร้างทางพิเศษระบบทางด่วนขั้นที่ 2สายแจ้งวัฒนะ - บางโคล่ และสายพญาไท-ศรีนครินทร์ โดยกำหนดให้จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ จำเลยที่ 3เป็นผู้รักษาการตามพระราชกฤษฎีกาปรากฏว่าที่ดินของโจทก์ที่ 1ทั้งสองแปลงดังกล่าวรวมเนื้อที่ 571 ตารางวา สิ่งปลูกสร้างเลขที่ 52และไม้ยืนต้นอยู่ในแนวเขตจะเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกา จำเลยที่ 2ได้มีหนังสือแจ้งให้โจทก์ที่ 1 ทราบว่าคณะกรรมการกำหนดราคาเบื้องต้นของอสังหาริมทรัพย์ที่จะต้องเวนคืนได้กำหนดเงินค่าตอบแทนที่ดินให้ราคาตารางวาละ 30,000 บาท เป็นเงิน 17,130,000 บาท กำหนดเงินค่าทดแทนสิ่งปลูกสร้างในที่ดินเป็นเงิน 1,145,970.11 บาท กำหนดเงินค่าทดแทนไม้ยืนต้นเป็นเงิน 3,450 บาท รวมเป็นเงินค่าทดแทนทั้งสิ้น 18,279,420.11 บาท ตามภายถ่ายหนังสือของจำเลยที่ 2เอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5 แต่โจทก์ทั้งสองเห็นว่าจำนวนเงินค่าทดแทนที่ดินราคาตารางวาละ 30,000 บาท เป็นราคาต่ำกว่าราคาซื้อขายในท้องตลาด โจทก์ทั้งสองได้อุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 ขอเงินค่าทดแทนเพิ่มอีก 22,535,079.89 บาท แต่จำเลยที่ 3 ไม่ได้วินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ทั้งสอง โจทก์ทั้งสองเห็นว่าการกำหนดจำนวนเงินค่าทดแทนแก่โจทก์ทั้งสองไม่เป็นธรรมและไม่ชอบตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 21(1) ประกอบด้วยประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ฉบับที่ 44 ลงวันที่ 28กุมภาพันธ์ 2534 ซึ่งภายหลังคณะรัฐมนตรีมีมติให้จำเลยที่ 1เพิ่มเงินค่าทดแทนที่ดินจากเดิมอีก 109.33 เปอร์เซ็นต์ จำเลยทั้งสามจึงต้องร่วมกันจ่ายเงินค่าทดแทนสำหรับที่ดินโจทก์ที่ 1 ทั้งสองแปลงเพิ่มอีกตารางวาละ 32,799 บาท รวม 571 ตารางวา คิดเป็นเงิน18,728,229 บาท เงินค่าทดแทนสิ่งปลูกสร้างในที่ดิน และไม้ยืนต้นเพิ่มอีกเป็นเงิน 2,780,079.89 บาท ค่าทดแทนสำหรับกลุ่มบ้านทรงไทยในที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 เป็นเงิน 8,335,000 บาท รวมเป็นเงินค่าทดแทนที่จำเลยทั้งสามจะต้องจ่ายให้แก่โจทก์ทั้งสอง 29,843,308.89บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม2531 ซึ่งเป็นวันที่พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวบังคับใช้ เป็นเงินค่าดอกเบี้ย 8,756,762.69 บาท รวมเป็นเงินค่าทดแทนที่จำเลยทั้งสามจะต้องชำระแก่โจทก์ทั้งสอง 38,600,071.58 บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินค่าทดแทน 38,600,071.58 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี จากต้นเงิน 29,843,308.89 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสองจำเลยทั้งสามให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์ทั้งสองยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2533 พ้นกำหนด 60 วัน นับแต่วันที่ 5 มกราคม2533 ซึ่งเป็นวันที่ได้รับหนังสือจากเจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่ให้มารับเงินค่าทดแทน โจทก์ทั้งสองจึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงตามที่คู่ความนำสืบรับกันและศาลชั้นต้นไปเผชิญสืบทรัพย์สินรายนี้ตามรายงานกระบวนพิจารณาฉบับลงวันที่ 24 กรกฎาคม 2535 ฟังได้ว่าโจทก์ที่ 1 เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 และ 3112 เนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน10 ตารางวา และ 3 ไร่ 3 งาน 26 ตารางวา ตามลำดับ ตั้งอยู่ตำบลลาดพร้าวฝั่งเหนือ อำเภอบางกะปิ กรุงเทพมหานคร โดยโจทก์ที่ 2 เป็นผู้ทรงสิทธิภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ที่ดินโฉนดเลขที่ 3110ซึ่งที่ดินทั้งสองแปลงข้างต้นมีกลุ่มบ้านทรงไทยปลูกอยู่รวม 4 หลังต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่อำเภอปากเกร็ด อำเภอเมืองนนทบุรี พ.ศ. 2530 เพื่อสร้างทางพิเศษสายแจ้งวัฒนะ-บางโคล่ และสายพญาไท-ศรีนครินทร์ ซึ่งกำหนดให้จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ และจำเลยที่ 3 เป็นผู้รักษาการตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าว ปรากฏว่าที่ดินทั้งสองแปลงข้างต้นอยู่ในแนวเขตที่จะต้องถูกเวนคืนกล่าวคือ โฉนดเลขที่ 3110เนื้อที่ 372 ตารางวา โฉนดเลขที่ 3112 เนื้อที่ 199 ตารางวา รวมเนื้อที่ 571 ตารางวา และต้องรื้อถอนบ้านทรงไทย 2 ชั้น 1 หลังบ้านทรงไทยชั้นเดียวและเรือนครัว 1 หลัง หลังด้วยศาลาทรงไทยปลูกอยู่กลางสระน้ำ 2 หลัง สะพานไม้ รั้ว เขื่อนดิน และต้นไม้ อีกทั้งจะต้องรื้อถอนบันไดขึ้นลงด้านทิศตะวันตกและชายคาบางส่วนของบ้านทรงไทยอีกหลังหนึ่งคิดเป็นเนื้อที่ประมาณ 1 ตารางเมตร ซึ่งอยู่ในแนวเขตที่จะต้องถูกเวนคืนไปด้วย คณะกรรมการกำหนดราคาเบื้องต้นของอสังหาริมทรัพย์ที่จะต้องเวนคืนและจำนวนเงินค่าทดแทนตามที่จำเลยที่ 3 แต่งตั้งได้กำหนดเงินค่าทดแทนที่ดินให้ตารางวาละ 30,000 บาทคิดเป็นเงิน 17,130,000 บาท สิ่งปลูกสร้างเป็นเงิน 1,145,970.11 บาท และไม้ยืนต้นเป็นเงิน 3,450 บาท รวมเป็นเงิน 18,279,420.11 บาท โจทก์ทั้งสองไม่พอใจในจำนวนเงินค่าทดแทนดังกล่าว จึงยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2533 โจทก์ขอให้เพิ่มเงินค่าทดแทนที่ดินอีก 11,420,000 บาท เพิ่มเงินค่าทดแทนสิ่งปลูกสร้างและไม้ยืนต้นอีก 2,780,079.89 บาท นอกจากนี้ขอให้กำหนดเงินค่าทดแทนเกี่ยวกับกลุ่มบ้านทรงไทยรวม 2 หลัง ซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินดังกล่าวและมิได้อยู่ในแนวเขตที่จะต้องถูกเวนคืน แต่จากการเวนคืนเป็นเหตุให้สภาพบ้านหมดคุณค่าไม่อาจอยู่อาศัยโดยปกติสุขดังกาลก่อนได้โจทก์ทั้งสองจึงจำเป็นต้องรื้อถอนไปปลูกสร้างใหม่ในสภาพเช่นเดียวกันต้องเสียค่าใช้จ่ายเป็นเงิน 8,335,000 บาท รวมเป็นเงินค่าทดแทนที่ขอเพิ่มทั้งสิ้น 22,505,079.89 บาท อย่างไรก็ดี ในระหว่างพิจารณาคดีนี้โจทก์ที่ 1 ได้รับเงินค่าทดแทนเพิ่มจากเดิมตามประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ฉบับที่ 44 ลงวันที่ 28กุมภาพันธ์ 2534 กล่าวคือ เงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มขึ้นอีก18,728,800 บาท และค่าสิ่งปลูกสร้างเพิ่มขึ้นอีก 187,251.52 บาทรวมเป็นเงิน 18,916,051.52 บาท ตามเอกสารหมาย จ.28 แต่โจทก์ทั้งสองยังไม่พอใจและขอให้ดำเนินคดีนี้ต่อไปมีปัญหาต้องวินิจฉัยเกี่ยวกับโจทก์ที่ 1 ว่า โจทก์ที่ 1ยื่นอุทธรณ์เรื่องเงินค่าทดแทนคดีนี้ต่อจำเลยที่ 3 ภายใน 60 วันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งเป็นหนังสือจากเจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่ให้มารับเงินค่าทดแทนซึ่งทำให้โจทก์ที่ 1มีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่ ปัญหานี้โจทก์ที่ 1 ฎีกาว่า โจทก์ที่ 1ไม่เคยได้รับหนังสือแจ้งให้ไปรับเงินค่าทดแทนการเวนคืนที่ดินตามเอกสารหมาย จ.9 เพราะโจทก์ที่ 1 ไม่ได้มีภูมิลำเนาอยู่บ้านเลขที่ตามที่ระบุไว้ในเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 3 ซึ่งเอกสารดังกล่าวเป็นสำเนาใบตอบรับในประเทศของการสื่อสารแห่งประเทศไทยระบุว่าได้มีการจัดส่งจดหมายไปบ้านเลขที่ 52 ถนนริมคลองสามเสน แขวงบางกะปิเขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร แต่บ้านเลขที่ดังกล่าวไม่ใช่ภูมิลำเนาของโจทก์ที่ 1 ความจริงโจทก์ที่ 1 มีภูมิลำเนาอยู่ที่บ้านเลขที่ 52ถนนริมคลองแสนแสบ แขวงบางกะปิ เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานครการที่ศาลอุทธรณ์รับฟังข้อเท็จจริงว่าเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 3ได้ระบุชื่อผู้รับเลขที่บ้าน แขวง เขต และรหัสไปรษณีย์เช่นเดียวกับใบตอบรับในประเทศเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 เพียงแต่ระบุถนนผิดพลาดเป็นริมคลองสามเสนเท่านั้น จึงเชื่อว่าโจทก์ที่ 1 ย่อมได้รับหนังสือจากเอกสารหมาย จ.9 ด้วยแล้ว โจทก์ทั้งสองเห็นว่าศาลอุทธรณ์รับฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวขัดต่อหลักกฎหมาย กล่าวคือเอกสารหมาย ล.2 และ จ.9 ล้วนเป็นเพียงสำเนาเอกสาร จำเลยไม่ได้นำต้นฉบับเอกสารมาแสดงต่อศาล และไม่เข้าข้อยกเว้นตามกฎหมายที่ไม่ต้องนำต้นฉบับเอกสารมาแสดง โจทก์ทั้งสองเพิ่งได้รับหนังสือแจ้งค่าทดแทนจากจำเลยตามหนังสือที่ มท 5503/2796 ลงวันที่ 27 กรกฎาคม 2533 ตามเอกสารหมาย จ.8 เมื่อวันที่ 2 และวันที่ 6 สิงหาคม 2533 ตามที่ระบุในหนังสือขออุทธรณ์ค่าทดแทนเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เอกสารหมาย จ.15 โจทก์ทั้งสองยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2533อยู่ภายในกำหนด 60 วัน จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าตามคำฟ้องของโจทก์ทั้งสอง ข้อ 3 บรรยายไว้ว่าจำเลยที่ 2ได้มีหนังสือถึงโจทก์แจ้งให้ทราบว่าที่ดินของโจทก์ที่ 1 ถูกเขตทางพิเศษ และต้องถูกเวนคืน คณะกรรมการกำหนดราคาเบื้องต้นคิดค่าทดแทนให้แก่โจทก์ รวมเป็นเงินค่าทดแทน 18,279,420.11 บาท รายละเอียดปรากฏตามภาพถ่ายหนังสือของจำเลยที่ 2 เอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5เอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5 นี้คือสำเนาหนังสือที่ มท 5506/คจท/สน/508ลงวันที่ 26 ธันวาคม 2532 เรื่องขอเชิญให้ไปติดต่อรับเงินค่าทดแทนที่นายดิเรก ขำกนก ผู้จัดการงานนิติการและสัญญาในฐานะผู้ได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ มีถึงโจทก์ที่ 1ซึ่งตรงกับเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 1 และสำเนาใบตอบรับในประเทศเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 3 ระบุว่าหนังสือที่นำไปส่งตามใบตอบรับดังกล่าวคือหนังสือรับเงินค่าทดแทน มท 5506/คจท/นส/518 ชื่อผู้รับคือโจทก์ที่ 1 รับเมื่อวันที่ 5 มกราคม 2533 เวลา 14 นาฬิกาผู้รับแทนเกี่ยวพันกับผู้รับโดยเป็นญาติดังนี้ หนังสือที่เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์นำไปส่งตามสำเนาใบตอบรับในประเทศเอกสารหมายจ.9 แผ่นที่ 3 ก็คือ ต้นฉบับของเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5 และเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 1 ซึ่งโจทก์ที่ 1 ยอมรับตามฟ้องของโจทก์เองว่าโจทก์ที่ 1 ได้รับหนังสือดังกล่าวแล้ว นอกจากนี้ยังปรากฏอีกว่าบ้านเลขที่ 52 ถนนพระราม 9 หรือถนนริมคลองสามเสน ซึ่งเป็นบ้านของนายหยุด โพธิ์นิ่มแดง ได้เปลี่ยนเป็นบ้านเลขที่ 242 ตั้งแต่ปี 2530 ซึ่งเป็นวันเวลาก่อนส่งเอกสารหมาย จ.9 ตามสำเนาทะเบียนบ้านท้ายคำแถลงการณ์ของโจทก์ที่ 1 ทั้งบ้านดังกล่าวก็มีแผ่นป้ายขนาดใหญ่ติดไว้ ซึ่งมีข้อความชัดว่าเป็นบ้านโพธิ์นิ่มแดง ตามภาพถ่ายท้ายคำแถลงการณ์ของโจทก์ที่ 1 เช่นเดียวกัน ดังนั้น จากข้อเท็จจริงตามฟ้องกับพยานหลักฐานและพฤติการณ์ดังกล่าวบ่งชี้ชัดว่าได้มีการส่งต้นฉบับของเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 1 ไปยังบ้านหรือภูมิลำเนาของโจทก์ที่ 1 แล้ว โดยไม่มีการส่งเอกสารดังกล่าวไปยังบ้านบุคคลอื่นกรณีเป็นเพียงเขียนชื่อถนนผิดพลาดไปเท่านั้น ส่วนเอกสารหมาย จ.9แผ่นที่ 3 แม้เป็นเพียงสำเนาแต่ก็เป็นเอกสารที่โจทก์ที่ 1เป็นฝ่ายอ้าง ย่อมใช้ยันโจทก์ที่ 1 ได้ ข้อเท็จจริงจึงรับฟังได้ว่าโจทก์ที่ 1 ได้รับแจ้งเป็นหนังสือจากเจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่ให้มารับเงินค่าทดแทนซึ่งเป็นต้นฉบับของเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 1 ตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม 2533 แล้วโดยไม่จำต้องอาศัยข้อเท็จจริงที่ปรากฏอยู่ในสำเนาใบตอบรับในประเทศเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 มาพิจารณาประกอบ ฉะนั้นที่โจทก์ที่ 1 ฎีกาโต้แย้งเกี่ยวกับการรับฟังเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 นั้น ไม่อาจทำให้ข้อเท็จจริงดังที่วินิจฉัยมาแล้วเปลี่ยนแปลงไปได้ จึงไม่จำต้องวินิจฉัยข้อโต้แย้งดังกล่าวของโจทก์ที่ 1 เมื่อปรากฏว่าโจทก์ที่ 1ยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 ให้วันที่ 1 ตุลาคม 2533 จึงพ้น 60 วันซึ่งเป็นกำหนดเวลาการใช้สิทธิอุทธรณ์ของโจทก์ที่ 1 ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 25 วรรคหนึ่งโจทก์ที่ 1 จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้มีปัญหาต้องวินิจฉัยต่อไปเกี่ยวกับโจทก์ที่ 2 ว่า โจทก์ที่ 2มีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่ เห็นว่า โจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นผู้รับประโยชน์ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืนอันเป็นทรัพยสิทธิประเภทหนึ่งตามกฎหมาย หาใช่บุคคลผู้มีสิทธิรับเงินค่าทดแทนกล่าวคือ มีใช่เจ้าของทรัพย์สินหรือผู้เช่าทรัพย์สินหรือผู้เสียสิทธิในการใช้ทาง วางท่อน้ำ ท่อระบายน้ำ สายไฟฟ้าหรือสิ่งอื่นซึ่งคล้ายกันผ่านที่ดินในที่ต้องเวนคืน ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 18โจทก์ที่ 2 เป็นเพียงผู้รับประโยชน์ที่จะได้รับชดใช้จากเงินค่าทดแทนสำหรับอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืนเท่านั้น ทั้งนี้ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 16 วรรคสอง มาตรา 29 ดังนั้นโจทก์ที่ 2 จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องเอาเงินค่าทดแทนโดยลำพังตนเองได้ตามบทกฎหมายดังกล่าวแล้ว โจทก์ที่ 2 ย่อมไม่มีสิทธิอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 และไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3415/2540นาง ปิงคล์สวัสดิ์ อัมระนันทน์ กับพวกโจทก์การ ทาง พิเศษ แห่งประเทศ ไทย กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 76, ม. 223, ม. 249 พ.ร.บ.ว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ.2530 ม. 16, ม. 18, ม. 25, ม. 29 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295 ได้มีการส่งต้นฉบับหนังสือแจ้งให้ไปรับเงินค่าทดแทนการเวนคืนที่ดินไปยังบ้านหรือภูมิสำเนาของโจทก์แล้วโดยไม่มีการส่งเอกสารดังกล่าวไปยังบ้านบุคคลอื่น และกรณีเป็นเพียงเขียนชื่อถนนผิดพลาดไปเท่านั้น ดังนี้ฟังได้ว่าโจทก์ที่ 1 ได้รับแจ้งเป็นหนังสือจากเจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่ให้มารับเงินค่าทดแทนตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม 2533 แล้ว โดยไม่จำต้องอาศัยข้อเท็จจริงที่ปรากฏอยู่ในสำเนาใบตอบรับในประเทศเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 มาพิจารณาประกอบ ฉะนั้นที่โจทก์ที่ 1ฎีกาโต้แย้งเกี่ยวกับการรับฟังเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 นั้นไม่อาจทำให้ข้อเท็จจริงดังที่วินิจฉัยมาแล้วเปลี่ยนแปลงไปได้จึงไม่จำต้องวินิจฉัย เมื่อปรากฏว่าโจทก์ที่ 1 ยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 ในวันที่ 1 ตุลาคม 2533 จึงพ้น 60 วันซึ่งเป็นกำหนดเวลาการใช้สิทธิอุทธรณ์ของโจทก์ที่ 1ตามพระราชบัญญัติ ว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530มาตรา 25 วรรคหนึ่ง โจทก์ที่ 1 จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ โจทก์ที่ 2 เป็นเพียงผู้รับประโยชน์ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืนอันเป็นทรัพยสิทธิประเภทหนึ่งตามกฎหมายเท่านั้น หาใช่บุคคลผู้มีสิทธิรับเงินค่าทดแทนกล่าวคือ มิใช่เจ้าของทรัพย์สินหรือผู้เช่าทรัพย์สิน หรือผู้เสียสิทธิในการใช้ทาง วางท่อน้ำ ท่อระบายน้ำ สายไฟฟ้าหรือสิ่งอื่นซึ่งคล้ายกันผ่านที่ดินในที่ต้องเวนคืน ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530มาตรา 18 โจทก์ที่ 2 จึงเป็นเพียงผู้รับประโยชน์ที่จะได้รับชดใช้จากเงินค่าทดแทนสำหรับอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืนตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530มาตรา 16 วรรคสอง,29 โจทก์ที่ 2 จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องเอาเงินค่าทดแทนโดยลำพังตนเองได้ตามบทกฎหมายดังกล่าวแล้ว และโจทก์ที่ 2 ย่อมไม่มีสิทธิอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจำเลยที่ 3 และไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้โจทก์ทั้งสองฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 และ 3112 ที่ดินทั้งสองแปลงติดต่อเป็นผืนเดียวกันและเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์สิ่งปลูกสร้างหลายหลังให้เลขที่เดียวกันคือ เลขที่ 52 ซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 ตลอดจนเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ไม้ยืนต้นที่ปลูกอยู่ในที่ดินทั้งสองแปลงโจทก์ที่ 2 เป็นผู้ทรงสิทธิภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 รวมทั้งสิ่งปลูกสร้างเลขที่ 52 และไม้ยืนต้น จำเลยที่ 1เป็นนิติบุคคลตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 290 ลงวันที่ 27พฤศจิกายน 2515 มีจำเลยที่ 2 เป็นผู้ทำหน้าที่บริหารกิจการของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 3 เป็นรัฐมนตรีผู้รักษาการตามประกาศของคณะปฏิวัติดังกล่าว เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2530 ได้มีประกาศในราชกิจจานุเบกษาเกี่ยวกับพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน ในท้องที่อำเภอปากเกร็ด อำเภอเมืองนนทบุรีจังหวัดนนทบุรี และเขตบางเขน เขตดุสิต เขตพญาไท เขตปทุมวันเขตบางรัก เขตยานนาวา เขตห้วยขวาง เขตบางกะปิ เขตพระโขนงกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2530 เพื่อสร้างทางพิเศษระบบทางด่วนขั้นที่ 2สายแจ้งวัฒนะ - บางโคล่ และสายพญาไท-ศรีนครินทร์ โดยกำหนดให้จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ จำเลยที่ 3เป็นผู้รักษาการตามพระราชกฤษฎีกาปรากฏว่าที่ดินของโจทก์ที่ 1ทั้งสองแปลงดังกล่าวรวมเนื้อที่ 571 ตารางวา สิ่งปลูกสร้างเลขที่ 52และไม้ยืนต้นอยู่ในแนวเขตจะเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกา จำเลยที่ 2ได้มีหนังสือแจ้งให้โจทก์ที่ 1 ทราบว่าคณะกรรมการกำหนดราคาเบื้องต้นของอสังหาริมทรัพย์ที่จะต้องเวนคืนได้กำหนดเงินค่าตอบแทนที่ดินให้ราคาตารางวาละ 30,000 บาท เป็นเงิน 17,130,000 บาท กำหนดเงินค่าทดแทนสิ่งปลูกสร้างในที่ดินเป็นเงิน 1,145,970.11 บาท กำหนดเงินค่าทดแทนไม้ยืนต้นเป็นเงิน 3,450 บาท รวมเป็นเงินค่าทดแทนทั้งสิ้น 18,279,420.11 บาท ตามภายถ่ายหนังสือของจำเลยที่ 2เอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5 แต่โจทก์ทั้งสองเห็นว่าจำนวนเงินค่าทดแทนที่ดินราคาตารางวาละ 30,000 บาท เป็นราคาต่ำกว่าราคาซื้อขายในท้องตลาด โจทก์ทั้งสองได้อุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 ขอเงินค่าทดแทนเพิ่มอีก 22,535,079.89 บาท แต่จำเลยที่ 3 ไม่ได้วินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ทั้งสอง โจทก์ทั้งสองเห็นว่าการกำหนดจำนวนเงินค่าทดแทนแก่โจทก์ทั้งสองไม่เป็นธรรมและไม่ชอบตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 21(1) ประกอบด้วยประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ฉบับที่ 44 ลงวันที่ 28กุมภาพันธ์ 2534 ซึ่งภายหลังคณะรัฐมนตรีมีมติให้จำเลยที่ 1เพิ่มเงินค่าทดแทนที่ดินจากเดิมอีก 109.33 เปอร์เซ็นต์ จำเลยทั้งสามจึงต้องร่วมกันจ่ายเงินค่าทดแทนสำหรับที่ดินโจทก์ที่ 1 ทั้งสองแปลงเพิ่มอีกตารางวาละ 32,799 บาท รวม 571 ตารางวา คิดเป็นเงิน18,728,229 บาท เงินค่าทดแทนสิ่งปลูกสร้างในที่ดิน และไม้ยืนต้นเพิ่มอีกเป็นเงิน 2,780,079.89 บาท ค่าทดแทนสำหรับกลุ่มบ้านทรงไทยในที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 เป็นเงิน 8,335,000 บาท รวมเป็นเงินค่าทดแทนที่จำเลยทั้งสามจะต้องจ่ายให้แก่โจทก์ทั้งสอง 29,843,308.89บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม2531 ซึ่งเป็นวันที่พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวบังคับใช้ เป็นเงินค่าดอกเบี้ย 8,756,762.69 บาท รวมเป็นเงินค่าทดแทนที่จำเลยทั้งสามจะต้องชำระแก่โจทก์ทั้งสอง 38,600,071.58 บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินค่าทดแทน 38,600,071.58 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี จากต้นเงิน 29,843,308.89 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสองจำเลยทั้งสามให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์ทั้งสองยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2533 พ้นกำหนด 60 วัน นับแต่วันที่ 5 มกราคม2533 ซึ่งเป็นวันที่ได้รับหนังสือจากเจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่ให้มารับเงินค่าทดแทน โจทก์ทั้งสองจึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงตามที่คู่ความนำสืบรับกันและศาลชั้นต้นไปเผชิญสืบทรัพย์สินรายนี้ตามรายงานกระบวนพิจารณาฉบับลงวันที่ 24 กรกฎาคม 2535 ฟังได้ว่าโจทก์ที่ 1 เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 3110 และ 3112 เนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน10 ตารางวา และ 3 ไร่ 3 งาน 26 ตารางวา ตามลำดับ ตั้งอยู่ตำบลลาดพร้าวฝั่งเหนือ อำเภอบางกะปิ กรุงเทพมหานคร โดยโจทก์ที่ 2 เป็นผู้ทรงสิทธิภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ที่ดินโฉนดเลขที่ 3110ซึ่งที่ดินทั้งสองแปลงข้างต้นมีกลุ่มบ้านทรงไทยปลูกอยู่รวม 4 หลังต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่อำเภอปากเกร็ด อำเภอเมืองนนทบุรี พ.ศ. 2530 เพื่อสร้างทางพิเศษสายแจ้งวัฒนะ-บางโคล่ และสายพญาไท-ศรีนครินทร์ ซึ่งกำหนดให้จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ และจำเลยที่ 3 เป็นผู้รักษาการตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าว ปรากฏว่าที่ดินทั้งสองแปลงข้างต้นอยู่ในแนวเขตที่จะต้องถูกเวนคืนกล่าวคือ โฉนดเลขที่ 3110เนื้อที่ 372 ตารางวา โฉนดเลขที่ 3112 เนื้อที่ 199 ตารางวา รวมเนื้อที่ 571 ตารางวา และต้องรื้อถอนบ้านทรงไทย 2 ชั้น 1 หลังบ้านทรงไทยชั้นเดียวและเรือนครัว 1 หลัง หลังด้วยศาลาทรงไทยปลูกอยู่กลางสระน้ำ 2 หลัง สะพานไม้ รั้ว เขื่อนดิน และต้นไม้ อีกทั้งจะต้องรื้อถอนบันไดขึ้นลงด้านทิศตะวันตกและชายคาบางส่วนของบ้านทรงไทยอีกหลังหนึ่งคิดเป็นเนื้อที่ประมาณ 1 ตารางเมตร ซึ่งอยู่ในแนวเขตที่จะต้องถูกเวนคืนไปด้วย คณะกรรมการกำหนดราคาเบื้องต้นของอสังหาริมทรัพย์ที่จะต้องเวนคืนและจำนวนเงินค่าทดแทนตามที่จำเลยที่ 3 แต่งตั้งได้กำหนดเงินค่าทดแทนที่ดินให้ตารางวาละ 30,000 บาทคิดเป็นเงิน 17,130,000 บาท สิ่งปลูกสร้างเป็นเงิน 1,145,970.11 บาท และไม้ยืนต้นเป็นเงิน 3,450 บาท รวมเป็นเงิน 18,279,420.11 บาท โจทก์ทั้งสองไม่พอใจในจำนวนเงินค่าทดแทนดังกล่าว จึงยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2533 โจทก์ขอให้เพิ่มเงินค่าทดแทนที่ดินอีก 11,420,000 บาท เพิ่มเงินค่าทดแทนสิ่งปลูกสร้างและไม้ยืนต้นอีก 2,780,079.89 บาท นอกจากนี้ขอให้กำหนดเงินค่าทดแทนเกี่ยวกับกลุ่มบ้านทรงไทยรวม 2 หลัง ซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินดังกล่าวและมิได้อยู่ในแนวเขตที่จะต้องถูกเวนคืน แต่จากการเวนคืนเป็นเหตุให้สภาพบ้านหมดคุณค่าไม่อาจอยู่อาศัยโดยปกติสุขดังกาลก่อนได้โจทก์ทั้งสองจึงจำเป็นต้องรื้อถอนไปปลูกสร้างใหม่ในสภาพเช่นเดียวกันต้องเสียค่าใช้จ่ายเป็นเงิน 8,335,000 บาท รวมเป็นเงินค่าทดแทนที่ขอเพิ่มทั้งสิ้น 22,505,079.89 บาท อย่างไรก็ดี ในระหว่างพิจารณาคดีนี้โจทก์ที่ 1 ได้รับเงินค่าทดแทนเพิ่มจากเดิมตามประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ฉบับที่ 44 ลงวันที่ 28กุมภาพันธ์ 2534 กล่าวคือ เงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มขึ้นอีก18,728,800 บาท และค่าสิ่งปลูกสร้างเพิ่มขึ้นอีก 187,251.52 บาทรวมเป็นเงิน 18,916,051.52 บาท ตามเอกสารหมาย จ.28 แต่โจทก์ทั้งสองยังไม่พอใจและขอให้ดำเนินคดีนี้ต่อไปมีปัญหาต้องวินิจฉัยเกี่ยวกับโจทก์ที่ 1 ว่า โจทก์ที่ 1ยื่นอุทธรณ์เรื่องเงินค่าทดแทนคดีนี้ต่อจำเลยที่ 3 ภายใน 60 วันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งเป็นหนังสือจากเจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่ให้มารับเงินค่าทดแทนซึ่งทำให้โจทก์ที่ 1มีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่ ปัญหานี้โจทก์ที่ 1 ฎีกาว่า โจทก์ที่ 1ไม่เคยได้รับหนังสือแจ้งให้ไปรับเงินค่าทดแทนการเวนคืนที่ดินตามเอกสารหมาย จ.9 เพราะโจทก์ที่ 1 ไม่ได้มีภูมิลำเนาอยู่บ้านเลขที่ตามที่ระบุไว้ในเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 3 ซึ่งเอกสารดังกล่าวเป็นสำเนาใบตอบรับในประเทศของการสื่อสารแห่งประเทศไทยระบุว่าได้มีการจัดส่งจดหมายไปบ้านเลขที่ 52 ถนนริมคลองสามเสน แขวงบางกะปิเขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร แต่บ้านเลขที่ดังกล่าวไม่ใช่ภูมิลำเนาของโจทก์ที่ 1 ความจริงโจทก์ที่ 1 มีภูมิลำเนาอยู่ที่บ้านเลขที่ 52ถนนริมคลองแสนแสบ แขวงบางกะปิ เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานครการที่ศาลอุทธรณ์รับฟังข้อเท็จจริงว่าเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 3ได้ระบุชื่อผู้รับเลขที่บ้าน แขวง เขต และรหัสไปรษณีย์เช่นเดียวกับใบตอบรับในประเทศเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 เพียงแต่ระบุถนนผิดพลาดเป็นริมคลองสามเสนเท่านั้น จึงเชื่อว่าโจทก์ที่ 1 ย่อมได้รับหนังสือจากเอกสารหมาย จ.9 ด้วยแล้ว โจทก์ทั้งสองเห็นว่าศาลอุทธรณ์รับฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวขัดต่อหลักกฎหมาย กล่าวคือเอกสารหมาย ล.2 และ จ.9 ล้วนเป็นเพียงสำเนาเอกสาร จำเลยไม่ได้นำต้นฉบับเอกสารมาแสดงต่อศาล และไม่เข้าข้อยกเว้นตามกฎหมายที่ไม่ต้องนำต้นฉบับเอกสารมาแสดง โจทก์ทั้งสองเพิ่งได้รับหนังสือแจ้งค่าทดแทนจากจำเลยตามหนังสือที่ มท 5503/2796 ลงวันที่ 27 กรกฎาคม 2533 ตามเอกสารหมาย จ.8 เมื่อวันที่ 2 และวันที่ 6 สิงหาคม 2533 ตามที่ระบุในหนังสือขออุทธรณ์ค่าทดแทนเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เอกสารหมาย จ.15 โจทก์ทั้งสองยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2533อยู่ภายในกำหนด 60 วัน จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าตามคำฟ้องของโจทก์ทั้งสอง ข้อ 3 บรรยายไว้ว่าจำเลยที่ 2ได้มีหนังสือถึงโจทก์แจ้งให้ทราบว่าที่ดินของโจทก์ที่ 1 ถูกเขตทางพิเศษ และต้องถูกเวนคืน คณะกรรมการกำหนดราคาเบื้องต้นคิดค่าทดแทนให้แก่โจทก์ รวมเป็นเงินค่าทดแทน 18,279,420.11 บาท รายละเอียดปรากฏตามภาพถ่ายหนังสือของจำเลยที่ 2 เอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5เอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5 นี้คือสำเนาหนังสือที่ มท 5506/คจท/สน/508ลงวันที่ 26 ธันวาคม 2532 เรื่องขอเชิญให้ไปติดต่อรับเงินค่าทดแทนที่นายดิเรก ขำกนก ผู้จัดการงานนิติการและสัญญาในฐานะผู้ได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ มีถึงโจทก์ที่ 1ซึ่งตรงกับเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 1 และสำเนาใบตอบรับในประเทศเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 3 ระบุว่าหนังสือที่นำไปส่งตามใบตอบรับดังกล่าวคือหนังสือรับเงินค่าทดแทน มท 5506/คจท/นส/518 ชื่อผู้รับคือโจทก์ที่ 1 รับเมื่อวันที่ 5 มกราคม 2533 เวลา 14 นาฬิกาผู้รับแทนเกี่ยวพันกับผู้รับโดยเป็นญาติดังนี้ หนังสือที่เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์นำไปส่งตามสำเนาใบตอบรับในประเทศเอกสารหมายจ.9 แผ่นที่ 3 ก็คือ ต้นฉบับของเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5 และเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 1 ซึ่งโจทก์ที่ 1 ยอมรับตามฟ้องของโจทก์เองว่าโจทก์ที่ 1 ได้รับหนังสือดังกล่าวแล้ว นอกจากนี้ยังปรากฏอีกว่าบ้านเลขที่ 52 ถนนพระราม 9 หรือถนนริมคลองสามเสน ซึ่งเป็นบ้านของนายหยุด โพธิ์นิ่มแดง ได้เปลี่ยนเป็นบ้านเลขที่ 242 ตั้งแต่ปี 2530 ซึ่งเป็นวันเวลาก่อนส่งเอกสารหมาย จ.9 ตามสำเนาทะเบียนบ้านท้ายคำแถลงการณ์ของโจทก์ที่ 1 ทั้งบ้านดังกล่าวก็มีแผ่นป้ายขนาดใหญ่ติดไว้ ซึ่งมีข้อความชัดว่าเป็นบ้านโพธิ์นิ่มแดง ตามภาพถ่ายท้ายคำแถลงการณ์ของโจทก์ที่ 1 เช่นเดียวกัน ดังนั้น จากข้อเท็จจริงตามฟ้องกับพยานหลักฐานและพฤติการณ์ดังกล่าวบ่งชี้ชัดว่าได้มีการส่งต้นฉบับของเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 1 ไปยังบ้านหรือภูมิลำเนาของโจทก์ที่ 1 แล้ว โดยไม่มีการส่งเอกสารดังกล่าวไปยังบ้านบุคคลอื่นกรณีเป็นเพียงเขียนชื่อถนนผิดพลาดไปเท่านั้น ส่วนเอกสารหมาย จ.9แผ่นที่ 3 แม้เป็นเพียงสำเนาแต่ก็เป็นเอกสารที่โจทก์ที่ 1เป็นฝ่ายอ้าง ย่อมใช้ยันโจทก์ที่ 1 ได้ ข้อเท็จจริงจึงรับฟังได้ว่าโจทก์ที่ 1 ได้รับแจ้งเป็นหนังสือจากเจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่ให้มารับเงินค่าทดแทนซึ่งเป็นต้นฉบับของเอกสารหมาย จ.9 แผ่นที่ 1 ตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม 2533 แล้วโดยไม่จำต้องอาศัยข้อเท็จจริงที่ปรากฏอยู่ในสำเนาใบตอบรับในประเทศเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 มาพิจารณาประกอบ ฉะนั้นที่โจทก์ที่ 1 ฎีกาโต้แย้งเกี่ยวกับการรับฟังเอกสารหมาย ล.2 แผ่นที่ 3 นั้น ไม่อาจทำให้ข้อเท็จจริงดังที่วินิจฉัยมาแล้วเปลี่ยนแปลงไปได้ จึงไม่จำต้องวินิจฉัยข้อโต้แย้งดังกล่าวของโจทก์ที่ 1 เมื่อปรากฏว่าโจทก์ที่ 1ยื่นอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 ให้วันที่ 1 ตุลาคม 2533 จึงพ้น 60 วันซึ่งเป็นกำหนดเวลาการใช้สิทธิอุทธรณ์ของโจทก์ที่ 1 ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 25 วรรคหนึ่งโจทก์ที่ 1 จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้มีปัญหาต้องวินิจฉัยต่อไปเกี่ยวกับโจทก์ที่ 2 ว่า โจทก์ที่ 2มีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่ เห็นว่า โจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นผู้รับประโยชน์ภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืนอันเป็นทรัพยสิทธิประเภทหนึ่งตามกฎหมาย หาใช่บุคคลผู้มีสิทธิรับเงินค่าทดแทนกล่าวคือ มีใช่เจ้าของทรัพย์สินหรือผู้เช่าทรัพย์สินหรือผู้เสียสิทธิในการใช้ทาง วางท่อน้ำ ท่อระบายน้ำ สายไฟฟ้าหรือสิ่งอื่นซึ่งคล้ายกันผ่านที่ดินในที่ต้องเวนคืน ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 18โจทก์ที่ 2 เป็นเพียงผู้รับประโยชน์ที่จะได้รับชดใช้จากเงินค่าทดแทนสำหรับอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืนเท่านั้น ทั้งนี้ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 มาตรา 16 วรรคสอง มาตรา 29 ดังนั้นโจทก์ที่ 2 จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องเอาเงินค่าทดแทนโดยลำพังตนเองได้ตามบทกฎหมายดังกล่าวแล้ว โจทก์ที่ 2 ย่อมไม่มีสิทธิอุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 3 และไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้พิพากษายืน(สมบัติ เดียวอิศเรศ-อุดม มั่งมีดี-สุรินทร์ นาควิเชียร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ