คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8084/2542หลักกฎหมาย: กรณีที่จะจ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมตาม พ.ร.บ.ให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 8 นั้น แบ่งออกได้เป็น 2 กรณี กรณีแรกตามวรรคหนึ่งคือมีผู้นำจับให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางหรือค่าปรับ กรณีที่สองตามวรรคสองคือไม่มีผู้นำจับให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบของราคาของกลางหรือค่าปรับ และตามมาตรา 9 บัญญัติให้พนักงานอัยการร้องขอต่อศาลให้จ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุม ดังนั้น เมื่อรางวัลที่จะจ่ายให้เจ้าพนักงานผู้จับกุมมีอยู่สองอัตรา จึงเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องบรรยายในคำฟ้องให้ชัดเจนว่าจะขอให้ศาลจ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมในกรณีมีหรือไม่มีผู้นำจับ เมื่อโจทก์มิได้บรรยายในคำฟ้องให้ชัดเจนว่ามีผู้นำจับ ข้อเท็จจริงจึงฟังไม่ได้ว่าคดีนี้มีผู้นำจับ ดังนี้ต้องจ่ายรางวัลให้แก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมร้อยละยี่สิบตามมาตรา 8 วรรคสอง กรณีไม่มีผู้นำจับโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๒๐ กันยายน ๒๕๓๙ เวลากลางวันจำเลยทำไม้ประดู่ซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. โดยการใช้เครื่องเลื่อยยนต์เลื่อยตัด ฟัน โค่น ออกจากต้นจำนวน ๑ ต้น ในป่าสงวนแห่งชาติ อันเป็นการทำให้เสื่อมเสียแก่สภาพป่าสงวนแห่งชาติโดยไม่ได้รับอนุญาต หลังจากที่จำเลยทำไม้แล้วจำเลยได้แปรรูปไม้ประดู่ดังกล่าวโดยการเลื่อยออกเป็นแผ่นจำนวน ๑๗ แผ่น ปริมาตร ๐.๒๔ลูกบาศก์เมตร ทำให้ไม้เปลี่ยนรูปและขนาดไปจากเดิมภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต กับจำเลยมีไม้ประดู่แปรรูปดังกล่าวไว้ในครอบครองภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต และจำเลยได้ช่วยซ่อนเร้น จำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำหรือรับไว้โดยประการใด ซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์ยี่ห้อสติลพร้อมบาร์และโซ่ จำนวน ๑ เครื่อง ราคา ๗,๐๐๐ บาท โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักร โดยหลีกเลี่ยงอากรสำหรับของนั้น จำนวน ๒,๑๐๐บาท รวมราคาเครื่องยนต์และค่าอากรเป็นเงิน ๙,๑๐๐ บาท อันเป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมาย เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมไม้แปรรูปและเครื่องเลื่อยยนต์ดังกล่าวเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๑๑, ๔๘, ๗๓,๗๔, ๗๔ ทวิ พระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๐๗ มาตรา ๑๔, ๓๑, ๓๕พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. ๒๔๖๙ มาตรา ๒๗ ทวิ พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๔, ๕, ๖, ๗, ๘, ๙ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓, ๙๑ ริบของกลาง และจ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ จำเลยให้การรับสารภาพในข้อหาความผิดฐานช่วยซ่อนเร้นช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำ หรือรับไว้โดยประการใด ซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์พร้อมบาร์และโซ่อันตนรู้ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากร ข้อห้ามหรือข้อกำกัดสำหรับของนั้น แต่ปฏิเสธฐานทำไม้ในเขตป่าสงวนแห่งชาติ แปรรูปไม้ และมีไม้แปรรูปไว้ในครอบครองในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๑๑ วรรคหนึ่ง, ๔๘ วรรคหนึ่ง, ๗๓ วรรคหนึ่ง, ๗๔, ๗๔ ทวิพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๐๗ มาตรา ๑๔, ๓๑ วรรคหนึ่ง, ๓๕พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. ๒๔๖๙ มาตรา ๒๗ ทวิ พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘ เป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา๙๑ ความผิดฐานทำไม้ในเขตป่าสงวนแห่งชาติเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติฯ ซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๐ จำคุก ๔ เดือน ฐานแปรรูปไม้ภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก ๔ เดือน ฐานมีไม้แปรรูปไว้ในครอบครองภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต จำคุก ๔ เดือน ฐานช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำหรือรับไว้โดยประการใดซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์พร้อมบาร์และโซ่ อันตนรู้ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากรข้อห้ามหรือข้อจำกัด จำคุก ๖ เดือน ลดโทษให้หนึ่งในสี่ คงจำคุกกระทงละ ๓ เดือน สำหรับข้อหาช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อรับจำนำหรือรับไว้โดยประการใดซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์พร้อมบาร์และโซ่อันตนรู้ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากร ข้อห้ามหรือข้อจำกัด ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก ๓ เดือน รวมจำคุก ๑ ปี ๑ เดือน ริบของกลาง และให้จ่ายรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ซึ่งจับกุมร้อยละยี่สิบของราคาของกลางที่ศาลริบในความผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากรฯ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ พิพากษาแก้เป็นว่า สำหรับความผิดฐานทำไม้ให้ลงโทษจำคุกจำเลย ๖ เดือน ลดโทษให้หนึ่งในสี่แล้ว คงจำคุก ๔ เดือน ๑๕ วันเมื่อรวมกับโทษฐานแปรรูปไม้ ฐานมีไม้แปรรูปไว้ในครอบครองภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต และฐานช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำ หรือรับไว้โดยประการใดซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์พร้อมบาร์และโซ่ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นด้วยแล้วเป็นจำคุก ๑ ปี ๒ เดือน ๑๕ วัน จ่ายรางวัลร้อยละสิบห้าของราคาของกลางที่ศาลสั่งริบไว้ในความผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากรฯ แก่เจ้าพนักงานผู้จับตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙มาตรา ๘ วรรคหนึ่ง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ฎีกาขอให้สั่งจ่ายรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ คดีมีปัญหาว่า จะสั่งจ่ายรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับจำนวนเท่าใด เห็นว่า กรณีที่จะจ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘นั้นแบ่งออกได้เป็น ๒ กรณี กรณีแรกตามวรรคหนึ่งคือมีผู้นำจับให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางหรือค่าปรับ กรณีที่สองตามวรรคสองคือไม่มีผู้นำจับให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบของราคาของกลางหรือค่าปรับ และตามมาตรา ๙ บัญญัติให้พนักงานอัยการร้องขอต่อศาลให้จ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุม ดังนั้น เมื่อรางวัลที่จะจ่ายให้เจ้าพนักงานผู้จับกุมมีอยู่สองอัตรา จึงเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องบรรยายในคำฟ้องให้ชัดเจนว่าจะขอให้ศาลจ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมในกรณีมีหรือไม่มีผู้นำจับเมื่อคดีนี้โจทก์มิได้บรรยายในคำฟ้องให้ชัดเจนว่ามีผู้นำจับ ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องจึงฟังไม่ได้ว่าคดีนี้มีผู้นำจับ จึงต้องจ่ายรางวัลให้แก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมร้อยละยี่สิบตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘วรรคสอง กรณีไม่มีผู้นำจับ พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบของราคาของกลางที่ศาลสั่งริบไว้ในความผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากรฯ แก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘ วรรคสองนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค ๑. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8084/2542พนักงานอัยการจังหวัดมุกดาหารโจทก์นายวันทา พึ่งตัวจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 (5) พ.ร.บ.ให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำผิด พ.ศ.2489 ม. 8, ม. 9กรณีที่จะจ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมตาม พ.ร.บ.ให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 8 นั้น แบ่งออกได้เป็น 2 กรณี กรณีแรกตามวรรคหนึ่งคือมีผู้นำจับให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางหรือค่าปรับ กรณีที่สองตามวรรคสองคือไม่มีผู้นำจับให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบของราคาของกลางหรือค่าปรับ และตามมาตรา 9 บัญญัติให้พนักงานอัยการร้องขอต่อศาลให้จ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุม ดังนั้น เมื่อรางวัลที่จะจ่ายให้เจ้าพนักงานผู้จับกุมมีอยู่สองอัตรา จึงเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องบรรยายในคำฟ้องให้ชัดเจนว่าจะขอให้ศาลจ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมในกรณีมีหรือไม่มีผู้นำจับ เมื่อโจทก์มิได้บรรยายในคำฟ้องให้ชัดเจนว่ามีผู้นำจับ ข้อเท็จจริงจึงฟังไม่ได้ว่าคดีนี้มีผู้นำจับ ดังนี้ต้องจ่ายรางวัลให้แก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมร้อยละยี่สิบตามมาตรา 8 วรรคสอง กรณีไม่มีผู้นำจับโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๒๐ กันยายน ๒๕๓๙ เวลากลางวันจำเลยทำไม้ประดู่ซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. โดยการใช้เครื่องเลื่อยยนต์เลื่อยตัด ฟัน โค่น ออกจากต้นจำนวน ๑ ต้น ในป่าสงวนแห่งชาติ อันเป็นการทำให้เสื่อมเสียแก่สภาพป่าสงวนแห่งชาติโดยไม่ได้รับอนุญาต หลังจากที่จำเลยทำไม้แล้วจำเลยได้แปรรูปไม้ประดู่ดังกล่าวโดยการเลื่อยออกเป็นแผ่นจำนวน ๑๗ แผ่น ปริมาตร ๐.๒๔ลูกบาศก์เมตร ทำให้ไม้เปลี่ยนรูปและขนาดไปจากเดิมภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต กับจำเลยมีไม้ประดู่แปรรูปดังกล่าวไว้ในครอบครองภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต และจำเลยได้ช่วยซ่อนเร้น จำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำหรือรับไว้โดยประการใด ซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์ยี่ห้อสติลพร้อมบาร์และโซ่ จำนวน ๑ เครื่อง ราคา ๗,๐๐๐ บาท โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักร โดยหลีกเลี่ยงอากรสำหรับของนั้น จำนวน ๒,๑๐๐บาท รวมราคาเครื่องยนต์และค่าอากรเป็นเงิน ๙,๑๐๐ บาท อันเป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมาย เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมไม้แปรรูปและเครื่องเลื่อยยนต์ดังกล่าวเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๑๑, ๔๘, ๗๓,๗๔, ๗๔ ทวิ พระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๐๗ มาตรา ๑๔, ๓๑, ๓๕พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. ๒๔๖๙ มาตรา ๒๗ ทวิ พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๔, ๕, ๖, ๗, ๘, ๙ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓, ๙๑ ริบของกลาง และจ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ จำเลยให้การรับสารภาพในข้อหาความผิดฐานช่วยซ่อนเร้นช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำ หรือรับไว้โดยประการใด ซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์พร้อมบาร์และโซ่อันตนรู้ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากร ข้อห้ามหรือข้อกำกัดสำหรับของนั้น แต่ปฏิเสธฐานทำไม้ในเขตป่าสงวนแห่งชาติ แปรรูปไม้ และมีไม้แปรรูปไว้ในครอบครองในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๑๑ วรรคหนึ่ง, ๔๘ วรรคหนึ่ง, ๗๓ วรรคหนึ่ง, ๗๔, ๗๔ ทวิพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๐๗ มาตรา ๑๔, ๓๑ วรรคหนึ่ง, ๓๕พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. ๒๔๖๙ มาตรา ๒๗ ทวิ พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘ เป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา๙๑ ความผิดฐานทำไม้ในเขตป่าสงวนแห่งชาติเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติฯ ซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๐ จำคุก ๔ เดือน ฐานแปรรูปไม้ภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก ๔ เดือน ฐานมีไม้แปรรูปไว้ในครอบครองภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต จำคุก ๔ เดือน ฐานช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำหรือรับไว้โดยประการใดซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์พร้อมบาร์และโซ่ อันตนรู้ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากรข้อห้ามหรือข้อจำกัด จำคุก ๖ เดือน ลดโทษให้หนึ่งในสี่ คงจำคุกกระทงละ ๓ เดือน สำหรับข้อหาช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อรับจำนำหรือรับไว้โดยประการใดซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์พร้อมบาร์และโซ่อันตนรู้ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากร ข้อห้ามหรือข้อจำกัด ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก ๓ เดือน รวมจำคุก ๑ ปี ๑ เดือน ริบของกลาง และให้จ่ายรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ซึ่งจับกุมร้อยละยี่สิบของราคาของกลางที่ศาลริบในความผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากรฯ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ พิพากษาแก้เป็นว่า สำหรับความผิดฐานทำไม้ให้ลงโทษจำคุกจำเลย ๖ เดือน ลดโทษให้หนึ่งในสี่แล้ว คงจำคุก ๔ เดือน ๑๕ วันเมื่อรวมกับโทษฐานแปรรูปไม้ ฐานมีไม้แปรรูปไว้ในครอบครองภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต และฐานช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำ หรือรับไว้โดยประการใดซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์พร้อมบาร์และโซ่ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นด้วยแล้วเป็นจำคุก ๑ ปี ๒ เดือน ๑๕ วัน จ่ายรางวัลร้อยละสิบห้าของราคาของกลางที่ศาลสั่งริบไว้ในความผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากรฯ แก่เจ้าพนักงานผู้จับตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙มาตรา ๘ วรรคหนึ่ง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ฎีกาขอให้สั่งจ่ายรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ คดีมีปัญหาว่า จะสั่งจ่ายรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับจำนวนเท่าใด เห็นว่า กรณีที่จะจ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘นั้นแบ่งออกได้เป็น ๒ กรณี กรณีแรกตามวรรคหนึ่งคือมีผู้นำจับให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางหรือค่าปรับ กรณีที่สองตามวรรคสองคือไม่มีผู้นำจับให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบของราคาของกลางหรือค่าปรับ และตามมาตรา ๙ บัญญัติให้พนักงานอัยการร้องขอต่อศาลให้จ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุม ดังนั้น เมื่อรางวัลที่จะจ่ายให้เจ้าพนักงานผู้จับกุมมีอยู่สองอัตรา จึงเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องบรรยายในคำฟ้องให้ชัดเจนว่าจะขอให้ศาลจ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมในกรณีมีหรือไม่มีผู้นำจับเมื่อคดีนี้โจทก์มิได้บรรยายในคำฟ้องให้ชัดเจนว่ามีผู้นำจับ ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องจึงฟังไม่ได้ว่าคดีนี้มีผู้นำจับ จึงต้องจ่ายรางวัลให้แก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมร้อยละยี่สิบตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘วรรคสอง กรณีไม่มีผู้นำจับ พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบของราคาของกลางที่ศาลสั่งริบไว้ในความผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากรฯ แก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘ วรรคสองนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค ๑.(กิติยาภรณ์ อาตมียะนันทน์-ณรงค์ศักดิ์ วิจิตรสาระวงศ์-เรืองฤทธิ์ ศรีวรรธนะ)ศาลจังหวัดมุกดาหาร - นายเดชะ วีระเดชศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายสมชาย สินเกษมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๒๐ กันยายน ๒๕๓๙ เวลากลางวันจำเลยทำไม้ประดู่ซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. โดยการใช้เครื่องเลื่อยยนต์เลื่อยตัด ฟัน โค่น ออกจากต้นจำนวน ๑ ต้น ในป่าสงวนแห่งชาติ อันเป็นการทำให้เสื่อมเสียแก่สภาพป่าสงวนแห่งชาติโดยไม่ได้รับอนุญาต หลังจากที่จำเลยทำไม้แล้วจำเลยได้แปรรูปไม้ประดู่ดังกล่าวโดยการเลื่อยออกเป็นแผ่นจำนวน ๑๗ แผ่น ปริมาตร ๐.๒๔ลูกบาศก์เมตร ทำให้ไม้เปลี่ยนรูปและขนาดไปจากเดิมภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต กับจำเลยมีไม้ประดู่แปรรูปดังกล่าวไว้ในครอบครองภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต และจำเลยได้ช่วยซ่อนเร้น จำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำหรือรับไว้โดยประการใด ซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์ยี่ห้อสติลพร้อมบาร์และโซ่ จำนวน ๑ เครื่อง ราคา ๗,๐๐๐ บาท โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักร โดยหลีกเลี่ยงอากรสำหรับของนั้น จำนวน ๒,๑๐๐บาท รวมราคาเครื่องยนต์และค่าอากรเป็นเงิน ๙,๑๐๐ บาท อันเป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมาย เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมไม้แปรรูปและเครื่องเลื่อยยนต์ดังกล่าวเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๑๑, ๔๘, ๗๓,๗๔, ๗๔ ทวิ พระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๐๗ มาตรา ๑๔, ๓๑, ๓๕พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. ๒๔๖๙ มาตรา ๒๗ ทวิ พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๔, ๕, ๖, ๗, ๘, ๙ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓, ๙๑ ริบของกลาง และจ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ จำเลยให้การรับสารภาพในข้อหาความผิดฐานช่วยซ่อนเร้นช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำ หรือรับไว้โดยประการใด ซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์พร้อมบาร์และโซ่อันตนรู้ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากร ข้อห้ามหรือข้อกำกัดสำหรับของนั้น แต่ปฏิเสธฐานทำไม้ในเขตป่าสงวนแห่งชาติ แปรรูปไม้ และมีไม้แปรรูปไว้ในครอบครองในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๑๑ วรรคหนึ่ง, ๔๘ วรรคหนึ่ง, ๗๓ วรรคหนึ่ง, ๗๔, ๗๔ ทวิพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๐๗ มาตรา ๑๔, ๓๑ วรรคหนึ่ง, ๓๕พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. ๒๔๖๙ มาตรา ๒๗ ทวิ พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘ เป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา๙๑ ความผิดฐานทำไม้ในเขตป่าสงวนแห่งชาติเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติฯ ซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๐ จำคุก ๔ เดือน ฐานแปรรูปไม้ภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก ๔ เดือน ฐานมีไม้แปรรูปไว้ในครอบครองภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต จำคุก ๔ เดือน ฐานช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำหรือรับไว้โดยประการใดซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์พร้อมบาร์และโซ่ อันตนรู้ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากรข้อห้ามหรือข้อจำกัด จำคุก ๖ เดือน ลดโทษให้หนึ่งในสี่ คงจำคุกกระทงละ ๓ เดือน สำหรับข้อหาช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อรับจำนำหรือรับไว้โดยประการใดซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์พร้อมบาร์และโซ่อันตนรู้ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากร ข้อห้ามหรือข้อจำกัด ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก ๓ เดือน รวมจำคุก ๑ ปี ๑ เดือน ริบของกลาง และให้จ่ายรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ซึ่งจับกุมร้อยละยี่สิบของราคาของกลางที่ศาลริบในความผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากรฯ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ พิพากษาแก้เป็นว่า สำหรับความผิดฐานทำไม้ให้ลงโทษจำคุกจำเลย ๖ เดือน ลดโทษให้หนึ่งในสี่แล้ว คงจำคุก ๔ เดือน ๑๕ วันเมื่อรวมกับโทษฐานแปรรูปไม้ ฐานมีไม้แปรรูปไว้ในครอบครองภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต และฐานช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำ หรือรับไว้โดยประการใดซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์พร้อมบาร์และโซ่ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นด้วยแล้วเป็นจำคุก ๑ ปี ๒ เดือน ๑๕ วัน จ่ายรางวัลร้อยละสิบห้าของราคาของกลางที่ศาลสั่งริบไว้ในความผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากรฯ แก่เจ้าพนักงานผู้จับตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙มาตรา ๘ วรรคหนึ่ง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ฎีกาขอให้สั่งจ่ายรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ คดีมีปัญหาว่า จะสั่งจ่ายรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับจำนวนเท่าใด เห็นว่า กรณีที่จะจ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘นั้นแบ่งออกได้เป็น ๒ กรณี กรณีแรกตามวรรคหนึ่งคือมีผู้นำจับให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางหรือค่าปรับ กรณีที่สองตามวรรคสองคือไม่มีผู้นำจับให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบของราคาของกลางหรือค่าปรับ และตามมาตรา ๙ บัญญัติให้พนักงานอัยการร้องขอต่อศาลให้จ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุม ดังนั้น เมื่อรางวัลที่จะจ่ายให้เจ้าพนักงานผู้จับกุมมีอยู่สองอัตรา จึงเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องบรรยายในคำฟ้องให้ชัดเจนว่าจะขอให้ศาลจ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมในกรณีมีหรือไม่มีผู้นำจับเมื่อคดีนี้โจทก์มิได้บรรยายในคำฟ้องให้ชัดเจนว่ามีผู้นำจับ ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องจึงฟังไม่ได้ว่าคดีนี้มีผู้นำจับ จึงต้องจ่ายรางวัลให้แก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมร้อยละยี่สิบตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘วรรคสอง กรณีไม่มีผู้นำจับ พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบของราคาของกลางที่ศาลสั่งริบไว้ในความผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากรฯ แก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘ วรรคสองนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค ๑. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8084/2542พนักงานอัยการจังหวัดมุกดาหารโจทก์นายวันทา พึ่งตัวจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 (5) พ.ร.บ.ให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำผิด พ.ศ.2489 ม. 8, ม. 9กรณีที่จะจ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมตาม พ.ร.บ.ให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 8 นั้น แบ่งออกได้เป็น 2 กรณี กรณีแรกตามวรรคหนึ่งคือมีผู้นำจับให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางหรือค่าปรับ กรณีที่สองตามวรรคสองคือไม่มีผู้นำจับให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบของราคาของกลางหรือค่าปรับ และตามมาตรา 9 บัญญัติให้พนักงานอัยการร้องขอต่อศาลให้จ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุม ดังนั้น เมื่อรางวัลที่จะจ่ายให้เจ้าพนักงานผู้จับกุมมีอยู่สองอัตรา จึงเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องบรรยายในคำฟ้องให้ชัดเจนว่าจะขอให้ศาลจ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมในกรณีมีหรือไม่มีผู้นำจับ เมื่อโจทก์มิได้บรรยายในคำฟ้องให้ชัดเจนว่ามีผู้นำจับ ข้อเท็จจริงจึงฟังไม่ได้ว่าคดีนี้มีผู้นำจับ ดังนี้ต้องจ่ายรางวัลให้แก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมร้อยละยี่สิบตามมาตรา 8 วรรคสอง กรณีไม่มีผู้นำจับโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๒๐ กันยายน ๒๕๓๙ เวลากลางวันจำเลยทำไม้ประดู่ซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. โดยการใช้เครื่องเลื่อยยนต์เลื่อยตัด ฟัน โค่น ออกจากต้นจำนวน ๑ ต้น ในป่าสงวนแห่งชาติ อันเป็นการทำให้เสื่อมเสียแก่สภาพป่าสงวนแห่งชาติโดยไม่ได้รับอนุญาต หลังจากที่จำเลยทำไม้แล้วจำเลยได้แปรรูปไม้ประดู่ดังกล่าวโดยการเลื่อยออกเป็นแผ่นจำนวน ๑๗ แผ่น ปริมาตร ๐.๒๔ลูกบาศก์เมตร ทำให้ไม้เปลี่ยนรูปและขนาดไปจากเดิมภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต กับจำเลยมีไม้ประดู่แปรรูปดังกล่าวไว้ในครอบครองภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต และจำเลยได้ช่วยซ่อนเร้น จำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำหรือรับไว้โดยประการใด ซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์ยี่ห้อสติลพร้อมบาร์และโซ่ จำนวน ๑ เครื่อง ราคา ๗,๐๐๐ บาท โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักร โดยหลีกเลี่ยงอากรสำหรับของนั้น จำนวน ๒,๑๐๐บาท รวมราคาเครื่องยนต์และค่าอากรเป็นเงิน ๙,๑๐๐ บาท อันเป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมาย เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมไม้แปรรูปและเครื่องเลื่อยยนต์ดังกล่าวเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๑๑, ๔๘, ๗๓,๗๔, ๗๔ ทวิ พระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๐๗ มาตรา ๑๔, ๓๑, ๓๕พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. ๒๔๖๙ มาตรา ๒๗ ทวิ พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๔, ๕, ๖, ๗, ๘, ๙ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓, ๙๑ ริบของกลาง และจ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ จำเลยให้การรับสารภาพในข้อหาความผิดฐานช่วยซ่อนเร้นช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำ หรือรับไว้โดยประการใด ซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์พร้อมบาร์และโซ่อันตนรู้ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากร ข้อห้ามหรือข้อกำกัดสำหรับของนั้น แต่ปฏิเสธฐานทำไม้ในเขตป่าสงวนแห่งชาติ แปรรูปไม้ และมีไม้แปรรูปไว้ในครอบครองในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๑๑ วรรคหนึ่ง, ๔๘ วรรคหนึ่ง, ๗๓ วรรคหนึ่ง, ๗๔, ๗๔ ทวิพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๐๗ มาตรา ๑๔, ๓๑ วรรคหนึ่ง, ๓๕พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. ๒๔๖๙ มาตรา ๒๗ ทวิ พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘ เป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา๙๑ ความผิดฐานทำไม้ในเขตป่าสงวนแห่งชาติเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติฯ ซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๐ จำคุก ๔ เดือน ฐานแปรรูปไม้ภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก ๔ เดือน ฐานมีไม้แปรรูปไว้ในครอบครองภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต จำคุก ๔ เดือน ฐานช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำหรือรับไว้โดยประการใดซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์พร้อมบาร์และโซ่ อันตนรู้ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากรข้อห้ามหรือข้อจำกัด จำคุก ๖ เดือน ลดโทษให้หนึ่งในสี่ คงจำคุกกระทงละ ๓ เดือน สำหรับข้อหาช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อรับจำนำหรือรับไว้โดยประการใดซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์พร้อมบาร์และโซ่อันตนรู้ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากร ข้อห้ามหรือข้อจำกัด ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก ๓ เดือน รวมจำคุก ๑ ปี ๑ เดือน ริบของกลาง และให้จ่ายรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ซึ่งจับกุมร้อยละยี่สิบของราคาของกลางที่ศาลริบในความผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากรฯ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ พิพากษาแก้เป็นว่า สำหรับความผิดฐานทำไม้ให้ลงโทษจำคุกจำเลย ๖ เดือน ลดโทษให้หนึ่งในสี่แล้ว คงจำคุก ๔ เดือน ๑๕ วันเมื่อรวมกับโทษฐานแปรรูปไม้ ฐานมีไม้แปรรูปไว้ในครอบครองภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต และฐานช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำ หรือรับไว้โดยประการใดซึ่งเครื่องเลื่อยยนต์พร้อมบาร์และโซ่ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นด้วยแล้วเป็นจำคุก ๑ ปี ๒ เดือน ๑๕ วัน จ่ายรางวัลร้อยละสิบห้าของราคาของกลางที่ศาลสั่งริบไว้ในความผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากรฯ แก่เจ้าพนักงานผู้จับตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙มาตรา ๘ วรรคหนึ่ง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ฎีกาขอให้สั่งจ่ายรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ คดีมีปัญหาว่า จะสั่งจ่ายรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับจำนวนเท่าใด เห็นว่า กรณีที่จะจ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘นั้นแบ่งออกได้เป็น ๒ กรณี กรณีแรกตามวรรคหนึ่งคือมีผู้นำจับให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางหรือค่าปรับ กรณีที่สองตามวรรคสองคือไม่มีผู้นำจับให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบของราคาของกลางหรือค่าปรับ และตามมาตรา ๙ บัญญัติให้พนักงานอัยการร้องขอต่อศาลให้จ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุม ดังนั้น เมื่อรางวัลที่จะจ่ายให้เจ้าพนักงานผู้จับกุมมีอยู่สองอัตรา จึงเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องบรรยายในคำฟ้องให้ชัดเจนว่าจะขอให้ศาลจ่ายรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมในกรณีมีหรือไม่มีผู้นำจับเมื่อคดีนี้โจทก์มิได้บรรยายในคำฟ้องให้ชัดเจนว่ามีผู้นำจับ ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องจึงฟังไม่ได้ว่าคดีนี้มีผู้นำจับ จึงต้องจ่ายรางวัลให้แก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมร้อยละยี่สิบตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘วรรคสอง กรณีไม่มีผู้นำจับ พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบของราคาของกลางที่ศาลสั่งริบไว้ในความผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากรฯ แก่เจ้าพนักงานผู้จับกุมตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘ วรรคสองนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค ๑.(กิติยาภรณ์ อาตมียะนันทน์-ณรงค์ศักดิ์ วิจิตรสาระวงศ์-เรืองฤทธิ์ ศรีวรรธนะ)ศาลจังหวัดมุกดาหาร - นายเดชะ วีระเดชศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายสมชาย สินเกษมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ