คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6694/2537หลักกฎหมาย: พ.เป็นผู้จัดการมรดกของส. จึงมีอำนาจขายบ้านพิพาทซึ่งเป็นทรัพย์มรดกเพื่อนำเอาเงินมาแบ่งให้ทายาทได้ มิใช่เป็นเรื่องตกอยู่ในบังคับแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1745ซึ่งต้องนำมาตรา 1356 ถึงมาตรา 1366 ในเรื่องเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมมาใช้บังคับโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยและบริวารขนย้ายสิ่งของออกไปจากบ้านเลขที่ 31/1 หมู่ที่ 11 ตำบลคำตากล้า อำเภอคำตากล้าจังหวัดสกลนคร ของโจทก์และห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องกับบ้านหลังดังกล่าวต่อไปจำเลยให้การว่า สัญญาซื้อขายบ้านพิพาทของโจทก์ไม่ได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย บ้านพิพาทเป็นทรัพย์มรดกของนายสุวรรณบิดาของจำเลย นายบุญเลิศผู้จัดการมรดกของนายสุวรรณกับโจทก์ทำสัญญาซื้อขายบ้านพิพาทกันโดยจำเลยไม่ได้ให้ความยินยอมด้วย นิติกรรมดังกล่าวจึงไม่สมบูรณ์ เป็นการฉ้อฉลระหว่างโจทก์กับนายบุญเลิศ โจทก์จึงไม่มีสิทธิในบ้านพิพาททั้งนายบุญเลิศไม่มีอำนาจที่จะขายบ้านพิพาทได้เพราะเป็นการกระทำโดยปราศจากอำนาจและทำนอกเหนือขอบอำนาจ ไม่ผูกพันจำเลยซึ่งเป็นทายาทโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลย ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารขนย้ายสิ่งของออกไปจากบ้านพิพาทเลขที่ 31/1 หมู่ที่ 11 ตำบลคำตากล้า อำเภอคำตากล้าจังหวัดสกลนคร ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องกับบ้านพิพาทอีกต่อไปจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว คดีมีปัญหาตามฎีกาของจำเลยว่า นายบุญเลิศมีอำนาจขายบ้านพิพาทหรือไม่นั้น เห็นว่าเมื่อนายบุญเลิศเป็นผู้จัดการมรดกและบ้านพิพาทเป็นทรัพย์มรดกนายบุญเลิศจึงมีอำนาจขายบ้านพิพาทเพื่อนำเอาเงินมาแบ่งให้แก่ทายาทการที่นายบุญเลิศขายบ้านพิพาทจึงเป็นการชอบแล้ว ที่จำเลยฎีกาอ้างว่า กรณีนี้จะต้องเป็นไปตามบทบัญญัติประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1745 ที่บัญญัติว่า "ถ้ามีทายาทหลายคน ทายาทเหล่านั้นมีสิทธิและหน้าที่เกี่ยวกับทรัพย์มรดกร่วมกันจนกว่าจะได้แบ่งมรดกกันเสร็จแล้ว และให้ใช้มาตรา 1356 ถึงมาตรา 1366 แห่งประมวลกฎหมายนี้บังคับเพียงเท่าที่ไม่ขัดกับบทบัญญัติแห่งบรรพนี้" ฉะนั้นจึงต้องนำบทบัญญัติมาตรา 1356 ถึงมาตรา 1366 ในเรื่องเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมมาใช้บังคับ กรณีจึงต้องด้วยบทบัญญัติมาตรา 1361 นั้น เห็นว่าบทบัญญัติกฎหมายดังกล่าวเป็นกรณีระหว่างทายาทด้วยกัน มิใช่กรณีที่มีผู้จัดการมรดกอย่างเช่นกรณีนี้จึงไม่อาจนำบทบัญญัติต่าง ๆดังกล่าวมาใช้บังคับแก่กรณีนี้ได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6694/2537นาย ไต รรัตน์ ศรีสุราชโจทก์นาง ทวี ภรณ์ ชั้นเส็งจำเลย ป.พ.พ. ม. 1720, ม. 1723, ม. 1745 พ.เป็นผู้จัดการมรดกของส. จึงมีอำนาจขายบ้านพิพาทซึ่งเป็นทรัพย์มรดกเพื่อนำเอาเงินมาแบ่งให้ทายาทได้ มิใช่เป็นเรื่องตกอยู่ในบังคับแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1745ซึ่งต้องนำมาตรา 1356 ถึงมาตรา 1366 ในเรื่องเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมมาใช้บังคับโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยและบริวารขนย้ายสิ่งของออกไปจากบ้านเลขที่ 31/1 หมู่ที่ 11 ตำบลคำตากล้า อำเภอคำตากล้าจังหวัดสกลนคร ของโจทก์และห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องกับบ้านหลังดังกล่าวต่อไปจำเลยให้การว่า สัญญาซื้อขายบ้านพิพาทของโจทก์ไม่ได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย บ้านพิพาทเป็นทรัพย์มรดกของนายสุวรรณบิดาของจำเลย นายบุญเลิศผู้จัดการมรดกของนายสุวรรณกับโจทก์ทำสัญญาซื้อขายบ้านพิพาทกันโดยจำเลยไม่ได้ให้ความยินยอมด้วย นิติกรรมดังกล่าวจึงไม่สมบูรณ์ เป็นการฉ้อฉลระหว่างโจทก์กับนายบุญเลิศ โจทก์จึงไม่มีสิทธิในบ้านพิพาททั้งนายบุญเลิศไม่มีอำนาจที่จะขายบ้านพิพาทได้เพราะเป็นการกระทำโดยปราศจากอำนาจและทำนอกเหนือขอบอำนาจ ไม่ผูกพันจำเลยซึ่งเป็นทายาทโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลย ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารขนย้ายสิ่งของออกไปจากบ้านพิพาทเลขที่ 31/1 หมู่ที่ 11 ตำบลคำตากล้า อำเภอคำตากล้าจังหวัดสกลนคร ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องกับบ้านพิพาทอีกต่อไปจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว คดีมีปัญหาตามฎีกาของจำเลยว่า นายบุญเลิศมีอำนาจขายบ้านพิพาทหรือไม่นั้น เห็นว่าเมื่อนายบุญเลิศเป็นผู้จัดการมรดกและบ้านพิพาทเป็นทรัพย์มรดกนายบุญเลิศจึงมีอำนาจขายบ้านพิพาทเพื่อนำเอาเงินมาแบ่งให้แก่ทายาทการที่นายบุญเลิศขายบ้านพิพาทจึงเป็นการชอบแล้ว ที่จำเลยฎีกาอ้างว่า กรณีนี้จะต้องเป็นไปตามบทบัญญัติประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1745 ที่บัญญัติว่า "ถ้ามีทายาทหลายคน ทายาทเหล่านั้นมีสิทธิและหน้าที่เกี่ยวกับทรัพย์มรดกร่วมกันจนกว่าจะได้แบ่งมรดกกันเสร็จแล้ว และให้ใช้มาตรา 1356 ถึงมาตรา 1366 แห่งประมวลกฎหมายนี้บังคับเพียงเท่าที่ไม่ขัดกับบทบัญญัติแห่งบรรพนี้" ฉะนั้นจึงต้องนำบทบัญญัติมาตรา 1356 ถึงมาตรา 1366 ในเรื่องเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมมาใช้บังคับ กรณีจึงต้องด้วยบทบัญญัติมาตรา 1361 นั้น เห็นว่าบทบัญญัติกฎหมายดังกล่าวเป็นกรณีระหว่างทายาทด้วยกัน มิใช่กรณีที่มีผู้จัดการมรดกอย่างเช่นกรณีนี้จึงไม่อาจนำบทบัญญัติต่าง ๆดังกล่าวมาใช้บังคับแก่กรณีนี้ได้พิพากษายืน(นิเวศน์ คำผอง-ไพศาล รางชางกูร-ทวีชัย เจริญบัณฑิต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยและบริวารขนย้ายสิ่งของออกไปจากบ้านเลขที่ 31/1 หมู่ที่ 11 ตำบลคำตากล้า อำเภอคำตากล้าจังหวัดสกลนคร ของโจทก์และห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องกับบ้านหลังดังกล่าวต่อไปจำเลยให้การว่า สัญญาซื้อขายบ้านพิพาทของโจทก์ไม่ได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย บ้านพิพาทเป็นทรัพย์มรดกของนายสุวรรณบิดาของจำเลย นายบุญเลิศผู้จัดการมรดกของนายสุวรรณกับโจทก์ทำสัญญาซื้อขายบ้านพิพาทกันโดยจำเลยไม่ได้ให้ความยินยอมด้วย นิติกรรมดังกล่าวจึงไม่สมบูรณ์ เป็นการฉ้อฉลระหว่างโจทก์กับนายบุญเลิศ โจทก์จึงไม่มีสิทธิในบ้านพิพาททั้งนายบุญเลิศไม่มีอำนาจที่จะขายบ้านพิพาทได้เพราะเป็นการกระทำโดยปราศจากอำนาจและทำนอกเหนือขอบอำนาจ ไม่ผูกพันจำเลยซึ่งเป็นทายาทโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลย ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารขนย้ายสิ่งของออกไปจากบ้านพิพาทเลขที่ 31/1 หมู่ที่ 11 ตำบลคำตากล้า อำเภอคำตากล้าจังหวัดสกลนคร ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องกับบ้านพิพาทอีกต่อไปจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว คดีมีปัญหาตามฎีกาของจำเลยว่า นายบุญเลิศมีอำนาจขายบ้านพิพาทหรือไม่นั้น เห็นว่าเมื่อนายบุญเลิศเป็นผู้จัดการมรดกและบ้านพิพาทเป็นทรัพย์มรดกนายบุญเลิศจึงมีอำนาจขายบ้านพิพาทเพื่อนำเอาเงินมาแบ่งให้แก่ทายาทการที่นายบุญเลิศขายบ้านพิพาทจึงเป็นการชอบแล้ว ที่จำเลยฎีกาอ้างว่า กรณีนี้จะต้องเป็นไปตามบทบัญญัติประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1745 ที่บัญญัติว่า "ถ้ามีทายาทหลายคน ทายาทเหล่านั้นมีสิทธิและหน้าที่เกี่ยวกับทรัพย์มรดกร่วมกันจนกว่าจะได้แบ่งมรดกกันเสร็จแล้ว และให้ใช้มาตรา 1356 ถึงมาตรา 1366 แห่งประมวลกฎหมายนี้บังคับเพียงเท่าที่ไม่ขัดกับบทบัญญัติแห่งบรรพนี้" ฉะนั้นจึงต้องนำบทบัญญัติมาตรา 1356 ถึงมาตรา 1366 ในเรื่องเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมมาใช้บังคับ กรณีจึงต้องด้วยบทบัญญัติมาตรา 1361 นั้น เห็นว่าบทบัญญัติกฎหมายดังกล่าวเป็นกรณีระหว่างทายาทด้วยกัน มิใช่กรณีที่มีผู้จัดการมรดกอย่างเช่นกรณีนี้จึงไม่อาจนำบทบัญญัติต่าง ๆดังกล่าวมาใช้บังคับแก่กรณีนี้ได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6694/2537นาย ไต รรัตน์ ศรีสุราชโจทก์นาง ทวี ภรณ์ ชั้นเส็งจำเลย ป.พ.พ. ม. 1720, ม. 1723, ม. 1745 พ.เป็นผู้จัดการมรดกของส. จึงมีอำนาจขายบ้านพิพาทซึ่งเป็นทรัพย์มรดกเพื่อนำเอาเงินมาแบ่งให้ทายาทได้ มิใช่เป็นเรื่องตกอยู่ในบังคับแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1745ซึ่งต้องนำมาตรา 1356 ถึงมาตรา 1366 ในเรื่องเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมมาใช้บังคับโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยและบริวารขนย้ายสิ่งของออกไปจากบ้านเลขที่ 31/1 หมู่ที่ 11 ตำบลคำตากล้า อำเภอคำตากล้าจังหวัดสกลนคร ของโจทก์และห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องกับบ้านหลังดังกล่าวต่อไปจำเลยให้การว่า สัญญาซื้อขายบ้านพิพาทของโจทก์ไม่ได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย บ้านพิพาทเป็นทรัพย์มรดกของนายสุวรรณบิดาของจำเลย นายบุญเลิศผู้จัดการมรดกของนายสุวรรณกับโจทก์ทำสัญญาซื้อขายบ้านพิพาทกันโดยจำเลยไม่ได้ให้ความยินยอมด้วย นิติกรรมดังกล่าวจึงไม่สมบูรณ์ เป็นการฉ้อฉลระหว่างโจทก์กับนายบุญเลิศ โจทก์จึงไม่มีสิทธิในบ้านพิพาททั้งนายบุญเลิศไม่มีอำนาจที่จะขายบ้านพิพาทได้เพราะเป็นการกระทำโดยปราศจากอำนาจและทำนอกเหนือขอบอำนาจ ไม่ผูกพันจำเลยซึ่งเป็นทายาทโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลย ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารขนย้ายสิ่งของออกไปจากบ้านพิพาทเลขที่ 31/1 หมู่ที่ 11 ตำบลคำตากล้า อำเภอคำตากล้าจังหวัดสกลนคร ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องกับบ้านพิพาทอีกต่อไปจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว คดีมีปัญหาตามฎีกาของจำเลยว่า นายบุญเลิศมีอำนาจขายบ้านพิพาทหรือไม่นั้น เห็นว่าเมื่อนายบุญเลิศเป็นผู้จัดการมรดกและบ้านพิพาทเป็นทรัพย์มรดกนายบุญเลิศจึงมีอำนาจขายบ้านพิพาทเพื่อนำเอาเงินมาแบ่งให้แก่ทายาทการที่นายบุญเลิศขายบ้านพิพาทจึงเป็นการชอบแล้ว ที่จำเลยฎีกาอ้างว่า กรณีนี้จะต้องเป็นไปตามบทบัญญัติประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1745 ที่บัญญัติว่า "ถ้ามีทายาทหลายคน ทายาทเหล่านั้นมีสิทธิและหน้าที่เกี่ยวกับทรัพย์มรดกร่วมกันจนกว่าจะได้แบ่งมรดกกันเสร็จแล้ว และให้ใช้มาตรา 1356 ถึงมาตรา 1366 แห่งประมวลกฎหมายนี้บังคับเพียงเท่าที่ไม่ขัดกับบทบัญญัติแห่งบรรพนี้" ฉะนั้นจึงต้องนำบทบัญญัติมาตรา 1356 ถึงมาตรา 1366 ในเรื่องเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมมาใช้บังคับ กรณีจึงต้องด้วยบทบัญญัติมาตรา 1361 นั้น เห็นว่าบทบัญญัติกฎหมายดังกล่าวเป็นกรณีระหว่างทายาทด้วยกัน มิใช่กรณีที่มีผู้จัดการมรดกอย่างเช่นกรณีนี้จึงไม่อาจนำบทบัญญัติต่าง ๆดังกล่าวมาใช้บังคับแก่กรณีนี้ได้พิพากษายืน(นิเวศน์ คำผอง-ไพศาล รางชางกูร-ทวีชัย เจริญบัณฑิต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ