คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 733/2490หลักกฎหมาย: การส่งของชนิดที่ไม่ต้องห้ามและไม่ต้องเสียภาษีออกนอกราชอาณาจักร โดยไม่ได้แสดงรายการของที่ส่งและไม่หยุดให้เจ้าพนักงานตรวจ เป็นผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร 2480 มาตรา 8 และ มาตรา 11 แต่ไม่เป็นผิด พระราชบัญญัติศุลกากร2469 มาตรา 27 ของเช่นนี้ศาลให้ยึดไว้จนกว่าจะได้ปฏิบัติตามกฎหมาย จะริบไม่ได้เดิมมีพระราชกฤษฎีกาห้ามส่งน้ำมันพืชออกนอกราชอาณาจักรต่อมามีฉบับใหม่ยกเลิกฉบับเก่าและไม่มีข้อห้ามส่งน้ำมันพืช ดังนี้ ถือว่ามีกฎหมายใหม่ยกเลิกกฎหมายเก่า จึงลงโทษจำเลยไม่ได้เมื่อความผิดที่ศาลลงโทษไม่มีการริบทรัพย์แล้ว ก็จ่ายเงินสินบนหรือรางวัลตาม พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำผิดไม่ได้ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้คืนของกลางให้ผู้ร้อง โจทก์ฎีกาขอให้ริบ แต่ไม่ได้บรรยายข้อที่ควรริบมาในฎีกาเลยศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยศาลชั้นต้นฟังว่า เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2489 จำเลยรับจ้างขนน้ำมันพืช 55 ปี ผ่านด่านศุลกากร เพื่อส่งออกนอกราชอาณาจักรโดยไม่ได้แสดงรายการ และหยุดให้เจ้าพนักงานด่านศุลกากรตรวจก่อนพิพากษาลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกและนำเข้ามาซึ่งสินค้าบางอย่าง พ.ศ. 2482 และพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2480 มาตรา 8 และพ.ศ. 2482 มาตรา 6 ของกลางทั้งใดให้ริบ และให้จ่ายเงินสินบนร้อยละ 30 เงินรางวัลร้อยละ 25 จากเงินที่ได้รับจากการขายน้ำมันของกลางให้แก่ผู้นำจับ และเจ้าพนักงานผู้จับ ส่วนผู้ที่ยื่นคำร้องขอคืนล้อ 2 ลำ โค 4 ตัว อ้างว่าผู้ร้องไม่รู้ไม่เห็นด้วยนั้น ศาลสั่งให้คืนโคตัวเดียวจำเลยและผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยไม่ได้กระทำผิด จึงพิพากษายกฟ้อง คืนของกลางให้ผู้ร้องด้วยโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลชั้นต้น แต่เห็นว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2480 มาตรา 8 และมาตรา 11 แต่เห็นว่าจะลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งของออกฯไม่ได้ เพราะมีพระราชกฤษฎีกาควบคุมการส่งออกไปนอก พ.ศ. 2490ยกเลิกพระราชกฤษฎีกาฉบับที่ 9 พ.ศ. 2485 เสียแล้ว และพระราชกฤษฎีกาฉบับใหม่มิได้ห้ามการส่งน้ำมันพืชออกนอก จึงต้องบังคับคดีตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 8 และเมื่อน้ำมันรายนี้ไม่เป็นของต้องห้ามแล้ว ก็ไม่เป็นผิด พระราชบัญญัติศุลกากร มาตรา 27 เมื่อไม่ผิดมาตรา 27 แล้ว ก็ริบทรัพย์รายนี้ไม่ได้ คำขอให้จ่ายเงินสินบนและรางวัลก็ตกไปในตัวส่วนการที่ศาลอุทธรณ์จัดการให้คืน ล้อ 2 ลำ โค 3 ตัวแก่ผู้ร้อง โจทก์ไม่ได้บรรยายข้อที่ควรริบมาในฎีกา ผิดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 193 วรรค 2 ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยจึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ลงโทษตามกฎหมายที่กล่าวแล้วให้ปรับคนละ 100 บาท ล้อ 2 ลำ โค 4 ตัวคืนผู้ร้อง ของกลางรายนี้ให้จัดการตามพระราชบัญญัติศุลกากร 2480 มาตรา 11 คือให้ยึดไว้จนกว่าจะจัดการให้ถูกต้องตามกฎหมาย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 733/2490อัยการแม่สอดโจทก์นายมาตร์ สิงห์แก้ว กับพวก 2 คนจำเลยนายคำ นายปั๋นผู้ร้อง กฎหมายลักษณะอาญา ม. 8 พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 27, ม. 34 พ.ร.บ.ศุลกากร (ฉบับที่ 7) พ.ศ.2480 ม. 8, ม. 11 พ.ร.บ.ศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ.2482 ม. 17 พ.ร.บ.ควบคุมการส่งออกไปนอกและการนำเข้ามาในราชอาณาจักร ซึ่งสินค้าบางอย่าง พ.ศ.2482 พ.ร.ฎ.ส่งของออก พ.ศ.2485 พ.ร.ฎ.ส่งของออก พ.ศ.2490 ป.วิ.อ. ม. 39 (5), ม. 192การส่งของชนิดที่ไม่ต้องห้ามและไม่ต้องเสียภาษีออกนอกราชอาณาจักร โดยไม่ได้แสดงรายการของที่ส่งและไม่หยุดให้เจ้าพนักงานตรวจ เป็นผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร 2480 มาตรา 8 และ มาตรา 11 แต่ไม่เป็นผิด พระราชบัญญัติศุลกากร2469 มาตรา 27 ของเช่นนี้ศาลให้ยึดไว้จนกว่าจะได้ปฏิบัติตามกฎหมาย จะริบไม่ได้เดิมมีพระราชกฤษฎีกาห้ามส่งน้ำมันพืชออกนอกราชอาณาจักรต่อมามีฉบับใหม่ยกเลิกฉบับเก่าและไม่มีข้อห้ามส่งน้ำมันพืช ดังนี้ ถือว่ามีกฎหมายใหม่ยกเลิกกฎหมายเก่า จึงลงโทษจำเลยไม่ได้เมื่อความผิดที่ศาลลงโทษไม่มีการริบทรัพย์แล้ว ก็จ่ายเงินสินบนหรือรางวัลตาม พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำผิดไม่ได้ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้คืนของกลางให้ผู้ร้อง โจทก์ฎีกาขอให้ริบ แต่ไม่ได้บรรยายข้อที่ควรริบมาในฎีกาเลยศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยศาลชั้นต้นฟังว่า เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2489 จำเลยรับจ้างขนน้ำมันพืช 55 ปี ผ่านด่านศุลกากร เพื่อส่งออกนอกราชอาณาจักรโดยไม่ได้แสดงรายการ และหยุดให้เจ้าพนักงานด่านศุลกากรตรวจก่อนพิพากษาลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกและนำเข้ามาซึ่งสินค้าบางอย่าง พ.ศ. 2482 และพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2480 มาตรา 8 และพ.ศ. 2482 มาตรา 6 ของกลางทั้งใดให้ริบ และให้จ่ายเงินสินบนร้อยละ 30 เงินรางวัลร้อยละ 25 จากเงินที่ได้รับจากการขายน้ำมันของกลางให้แก่ผู้นำจับ และเจ้าพนักงานผู้จับ ส่วนผู้ที่ยื่นคำร้องขอคืนล้อ 2 ลำ โค 4 ตัว อ้างว่าผู้ร้องไม่รู้ไม่เห็นด้วยนั้น ศาลสั่งให้คืนโคตัวเดียวจำเลยและผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยไม่ได้กระทำผิด จึงพิพากษายกฟ้อง คืนของกลางให้ผู้ร้องด้วยโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลชั้นต้น แต่เห็นว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2480 มาตรา 8 และมาตรา 11 แต่เห็นว่าจะลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งของออกฯไม่ได้ เพราะมีพระราชกฤษฎีกาควบคุมการส่งออกไปนอก พ.ศ. 2490ยกเลิกพระราชกฤษฎีกาฉบับที่ 9 พ.ศ. 2485 เสียแล้ว และพระราชกฤษฎีกาฉบับใหม่มิได้ห้ามการส่งน้ำมันพืชออกนอก จึงต้องบังคับคดีตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 8 และเมื่อน้ำมันรายนี้ไม่เป็นของต้องห้ามแล้ว ก็ไม่เป็นผิด พระราชบัญญัติศุลกากร มาตรา 27 เมื่อไม่ผิดมาตรา 27 แล้ว ก็ริบทรัพย์รายนี้ไม่ได้ คำขอให้จ่ายเงินสินบนและรางวัลก็ตกไปในตัวส่วนการที่ศาลอุทธรณ์จัดการให้คืน ล้อ 2 ลำ โค 3 ตัวแก่ผู้ร้อง โจทก์ไม่ได้บรรยายข้อที่ควรริบมาในฎีกา ผิดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 193 วรรค 2 ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยจึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ลงโทษตามกฎหมายที่กล่าวแล้วให้ปรับคนละ 100 บาท ล้อ 2 ลำ โค 4 ตัวคืนผู้ร้อง ของกลางรายนี้ให้จัดการตามพระราชบัญญัติศุลกากร 2480 มาตรา 11 คือให้ยึดไว้จนกว่าจะจัดการให้ถูกต้องตามกฎหมาย(นนทปัญญา-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-ชัยประชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ศาลชั้นต้นฟังว่า เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2489 จำเลยรับจ้างขนน้ำมันพืช 55 ปี ผ่านด่านศุลกากร เพื่อส่งออกนอกราชอาณาจักรโดยไม่ได้แสดงรายการ และหยุดให้เจ้าพนักงานด่านศุลกากรตรวจก่อนพิพากษาลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกและนำเข้ามาซึ่งสินค้าบางอย่าง พ.ศ. 2482 และพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2480 มาตรา 8 และพ.ศ. 2482 มาตรา 6 ของกลางทั้งใดให้ริบ และให้จ่ายเงินสินบนร้อยละ 30 เงินรางวัลร้อยละ 25 จากเงินที่ได้รับจากการขายน้ำมันของกลางให้แก่ผู้นำจับ และเจ้าพนักงานผู้จับ ส่วนผู้ที่ยื่นคำร้องขอคืนล้อ 2 ลำ โค 4 ตัว อ้างว่าผู้ร้องไม่รู้ไม่เห็นด้วยนั้น ศาลสั่งให้คืนโคตัวเดียวจำเลยและผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยไม่ได้กระทำผิด จึงพิพากษายกฟ้อง คืนของกลางให้ผู้ร้องด้วยโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลชั้นต้น แต่เห็นว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2480 มาตรา 8 และมาตรา 11 แต่เห็นว่าจะลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งของออกฯไม่ได้ เพราะมีพระราชกฤษฎีกาควบคุมการส่งออกไปนอก พ.ศ. 2490ยกเลิกพระราชกฤษฎีกาฉบับที่ 9 พ.ศ. 2485 เสียแล้ว และพระราชกฤษฎีกาฉบับใหม่มิได้ห้ามการส่งน้ำมันพืชออกนอก จึงต้องบังคับคดีตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 8 และเมื่อน้ำมันรายนี้ไม่เป็นของต้องห้ามแล้ว ก็ไม่เป็นผิด พระราชบัญญัติศุลกากร มาตรา 27 เมื่อไม่ผิดมาตรา 27 แล้ว ก็ริบทรัพย์รายนี้ไม่ได้ คำขอให้จ่ายเงินสินบนและรางวัลก็ตกไปในตัวส่วนการที่ศาลอุทธรณ์จัดการให้คืน ล้อ 2 ลำ โค 3 ตัวแก่ผู้ร้อง โจทก์ไม่ได้บรรยายข้อที่ควรริบมาในฎีกา ผิดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 193 วรรค 2 ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยจึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ลงโทษตามกฎหมายที่กล่าวแล้วให้ปรับคนละ 100 บาท ล้อ 2 ลำ โค 4 ตัวคืนผู้ร้อง ของกลางรายนี้ให้จัดการตามพระราชบัญญัติศุลกากร 2480 มาตรา 11 คือให้ยึดไว้จนกว่าจะจัดการให้ถูกต้องตามกฎหมาย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 733/2490อัยการแม่สอดโจทก์นายมาตร์ สิงห์แก้ว กับพวก 2 คนจำเลยนายคำ นายปั๋นผู้ร้อง กฎหมายลักษณะอาญา ม. 8 พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 27, ม. 34 พ.ร.บ.ศุลกากร (ฉบับที่ 7) พ.ศ.2480 ม. 8, ม. 11 พ.ร.บ.ศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ.2482 ม. 17 พ.ร.บ.ควบคุมการส่งออกไปนอกและการนำเข้ามาในราชอาณาจักร ซึ่งสินค้าบางอย่าง พ.ศ.2482 พ.ร.ฎ.ส่งของออก พ.ศ.2485 พ.ร.ฎ.ส่งของออก พ.ศ.2490 ป.วิ.อ. ม. 39 (5), ม. 192การส่งของชนิดที่ไม่ต้องห้ามและไม่ต้องเสียภาษีออกนอกราชอาณาจักร โดยไม่ได้แสดงรายการของที่ส่งและไม่หยุดให้เจ้าพนักงานตรวจ เป็นผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร 2480 มาตรา 8 และ มาตรา 11 แต่ไม่เป็นผิด พระราชบัญญัติศุลกากร2469 มาตรา 27 ของเช่นนี้ศาลให้ยึดไว้จนกว่าจะได้ปฏิบัติตามกฎหมาย จะริบไม่ได้เดิมมีพระราชกฤษฎีกาห้ามส่งน้ำมันพืชออกนอกราชอาณาจักรต่อมามีฉบับใหม่ยกเลิกฉบับเก่าและไม่มีข้อห้ามส่งน้ำมันพืช ดังนี้ ถือว่ามีกฎหมายใหม่ยกเลิกกฎหมายเก่า จึงลงโทษจำเลยไม่ได้เมื่อความผิดที่ศาลลงโทษไม่มีการริบทรัพย์แล้ว ก็จ่ายเงินสินบนหรือรางวัลตาม พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำผิดไม่ได้ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้คืนของกลางให้ผู้ร้อง โจทก์ฎีกาขอให้ริบ แต่ไม่ได้บรรยายข้อที่ควรริบมาในฎีกาเลยศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยศาลชั้นต้นฟังว่า เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2489 จำเลยรับจ้างขนน้ำมันพืช 55 ปี ผ่านด่านศุลกากร เพื่อส่งออกนอกราชอาณาจักรโดยไม่ได้แสดงรายการ และหยุดให้เจ้าพนักงานด่านศุลกากรตรวจก่อนพิพากษาลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกและนำเข้ามาซึ่งสินค้าบางอย่าง พ.ศ. 2482 และพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2480 มาตรา 8 และพ.ศ. 2482 มาตรา 6 ของกลางทั้งใดให้ริบ และให้จ่ายเงินสินบนร้อยละ 30 เงินรางวัลร้อยละ 25 จากเงินที่ได้รับจากการขายน้ำมันของกลางให้แก่ผู้นำจับ และเจ้าพนักงานผู้จับ ส่วนผู้ที่ยื่นคำร้องขอคืนล้อ 2 ลำ โค 4 ตัว อ้างว่าผู้ร้องไม่รู้ไม่เห็นด้วยนั้น ศาลสั่งให้คืนโคตัวเดียวจำเลยและผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยไม่ได้กระทำผิด จึงพิพากษายกฟ้อง คืนของกลางให้ผู้ร้องด้วยโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลชั้นต้น แต่เห็นว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2480 มาตรา 8 และมาตรา 11 แต่เห็นว่าจะลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งของออกฯไม่ได้ เพราะมีพระราชกฤษฎีกาควบคุมการส่งออกไปนอก พ.ศ. 2490ยกเลิกพระราชกฤษฎีกาฉบับที่ 9 พ.ศ. 2485 เสียแล้ว และพระราชกฤษฎีกาฉบับใหม่มิได้ห้ามการส่งน้ำมันพืชออกนอก จึงต้องบังคับคดีตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 8 และเมื่อน้ำมันรายนี้ไม่เป็นของต้องห้ามแล้ว ก็ไม่เป็นผิด พระราชบัญญัติศุลกากร มาตรา 27 เมื่อไม่ผิดมาตรา 27 แล้ว ก็ริบทรัพย์รายนี้ไม่ได้ คำขอให้จ่ายเงินสินบนและรางวัลก็ตกไปในตัวส่วนการที่ศาลอุทธรณ์จัดการให้คืน ล้อ 2 ลำ โค 3 ตัวแก่ผู้ร้อง โจทก์ไม่ได้บรรยายข้อที่ควรริบมาในฎีกา ผิดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 193 วรรค 2 ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยจึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ลงโทษตามกฎหมายที่กล่าวแล้วให้ปรับคนละ 100 บาท ล้อ 2 ลำ โค 4 ตัวคืนผู้ร้อง ของกลางรายนี้ให้จัดการตามพระราชบัญญัติศุลกากร 2480 มาตรา 11 คือให้ยึดไว้จนกว่าจะจัดการให้ถูกต้องตามกฎหมาย(นนทปัญญา-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-ชัยประชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ