คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 689/2536หลักกฎหมาย: จำเลยขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ให้สายลับ 1 เม็ด กับ 2ชิ้น และต่อมาในเวลาใกล้เคียงกันเจ้าพนักงานตรวจพบในร้านของจำเลยอีก 3 เม็ด กับ 5 ชิ้น แอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ทั้งหมดนั้นเป็นชนิดเดียวกันและเป็นจำนวนเดียวกันที่จำเลยขายและมีไว้ในครอบครองในวันเวลาเดียวกันและต่อเนื่องกันโดยตลอดหาได้ขาดตอนเมื่อขายไปแล้วไม่ ดังนั้น การที่จำเลยขายและมีไว้เพื่อขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ดังกล่าวจึงเป็นการกระทำกรรมเดียว คือ การขายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ จำนวน1 เม็ด 2 ชิ้น รวมน้ำหนัก 0.18 กรัม อันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ให้แก่จ่าสิบตำรวจอรุณ ขุนนคร ในราคา 40 บาท อันเป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมาย และหลังจากกระทำผิดดังกล่าวแล้ว จำเลยได้มีแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ จำนวน 3 เม็ด 5 ชิ้น รวมน้ำหนัก0.54 กรัม ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตเหตุเกิดที่ตำบลบางพลับ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง เจ้าพนักงานยึดได้แอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จำนวนดังกล่าว และธนบัตรฉบับละ10 บาท 4 ฉบับ ที่เจ้าพนักงานใช้ล่อซื้อเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา4, 13, 62, 89, 106 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 คืนธนบัตรของกลางแก่เจ้าของจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 13 วรรคหนึ่ง,62 วรรคหนึ่ง, 89, 106 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91 ลงโทษฐานขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ จำคุก 5 ปี ฐานมีแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ไว้ในครอบครอง จำคุก 2 เดือน รวมจำคุก 5 ปี 2 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78คงจำคุก 2 ปี 7 เดือน คืนธนบัตรของกลางแก่เจ้าของจำเลยอุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียวศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง, 89 เพียงกระทงเดียวให้จำคุก 5 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณานับเป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี 6 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าร้อยตำรวจโทเกษมตังคะพิภพ สืบทราบว่าจำเลยลักลอบขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จึงวางแผนจับกุมจำเลยโดยมอบให้จ่าสิบตำรวจอรุณ ขุนนครไปล่อซื้อแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จากจำเลย จ่าสิบตำรวจอรุณซื้อแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จากจำเลยได้ 1 เม็ดกับ 2 ชิ้นนำมามอบให้ร้อยตำรวจโทเกษม แล้วร้อยตำรวจโทเกษมกับพวกได้ไปที่ร้านจำเลยตรวจค้นพบธนบัตรฉบับละ 10 บาท จำนวน 4 ฉบับที่ร้อยตำรวจโทเกษมมอบให้จ่าสิบตำรวจอรุณนำไปล่อซื้อแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์อยู่ในกระเป๋ากางเกงของจำเลย และได้พบแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์อีก 3 เม็ดกับ 5 ชิ้น อยู่ในห้องนอนของจำเลยเป็นของกลาง เห็นว่า ช่วงเวลาตั้งแต่ร้อยตำรวจโทเกษมมอบหมายให้จ่าสิบตำรวจอรุณไปล่อซื้อแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จากจำเลยและจ่าสิบตำรวจอรุณนำแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ที่ซื้อจากจำเลยมามอบให้ร้อยตำรวจโทเกษมซึ่งรออยู่ยังที่นัดหมายแล้วต่อมาในเวลาใกล้เคียงกันนั้นเอง ร้อยตำรวจโทเกษมกับพวกก็ไปตรวจค้นพบแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์อีก 3 เม็ดกับ 5 ชิ้นที่ร้านจำเลยนั้น เป็นช่วงระยะเวลาที่ต่อเนื่องกันโดยตลอด ทั้งแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ที่ล่อซื้อได้มา 1 เม็ดกับ 2 ชิ้นและที่ตรวจค้นพบภายหลังอีก 3 เม็ดกับ 5 ชิ้นก็เป็นชนิดเดียวกันแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ทั้งหมดรวม 4 เม็ดกับ 7 ชิ้น จึงเป็นจำนวนเดียวกับที่จำเลยขายและมีไว้ในครอบครองในวันเวลาเดียวกันและต่อเนื่องกัน การที่จำเลยมีแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ไว้ในครอบครองอีก 3 เม็ดกับ 5 ชิ้นในวันเวลาเดียวกันและต่อเนื่องกับที่จำเลยขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จำนวน 1 เม็ดกับ 2 ชิ้นไปนั้น พฤติการณ์ดังกล่าวแสดงว่า จำเลยมีแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จำนวน 3 เม็ดกับ 5 ชิ้น ไว้ในครอบครองเพื่อขายนั่นเอง ซึ่งการขายหรือมีไว้เพื่อขายเป็นความผิดอย่างเดียวกัน การกระทำของจำเลยจึงเป็นกรรมเดียว คือ การขาย การที่จำเลยขายและมีไว้เพื่อขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จำนวนดังกล่าวจึงเป็นการกระทำที่ต่อเนื่องกันโดยตลอด หาได้ขาดตอนเมื่อขายไปแล้วทันทีดังที่โจทก์ฎีกาไม่ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 689/2536พนักงานอัยการ จังหวัด อ่างทองโจทก์นาย สนอง ภูวประภา ชาติจำเลย ป.อ. ม. 90 พ.ร.บ.วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ.2518 ม. 4, ม. 13, ม. 62, ม. 89จำเลยขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ให้สายลับ 1 เม็ด กับ 2ชิ้น และต่อมาในเวลาใกล้เคียงกันเจ้าพนักงานตรวจพบในร้านของจำเลยอีก 3 เม็ด กับ 5 ชิ้น แอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ทั้งหมดนั้นเป็นชนิดเดียวกันและเป็นจำนวนเดียวกันที่จำเลยขายและมีไว้ในครอบครองในวันเวลาเดียวกันและต่อเนื่องกันโดยตลอดหาได้ขาดตอนเมื่อขายไปแล้วไม่ ดังนั้น การที่จำเลยขายและมีไว้เพื่อขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ดังกล่าวจึงเป็นการกระทำกรรมเดียว คือ การขายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ จำนวน1 เม็ด 2 ชิ้น รวมน้ำหนัก 0.18 กรัม อันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ให้แก่จ่าสิบตำรวจอรุณ ขุนนคร ในราคา 40 บาท อันเป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมาย และหลังจากกระทำผิดดังกล่าวแล้ว จำเลยได้มีแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ จำนวน 3 เม็ด 5 ชิ้น รวมน้ำหนัก0.54 กรัม ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตเหตุเกิดที่ตำบลบางพลับ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง เจ้าพนักงานยึดได้แอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จำนวนดังกล่าว และธนบัตรฉบับละ10 บาท 4 ฉบับ ที่เจ้าพนักงานใช้ล่อซื้อเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา4, 13, 62, 89, 106 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 คืนธนบัตรของกลางแก่เจ้าของจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 13 วรรคหนึ่ง,62 วรรคหนึ่ง, 89, 106 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91 ลงโทษฐานขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ จำคุก 5 ปี ฐานมีแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ไว้ในครอบครอง จำคุก 2 เดือน รวมจำคุก 5 ปี 2 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78คงจำคุก 2 ปี 7 เดือน คืนธนบัตรของกลางแก่เจ้าของจำเลยอุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียวศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง, 89 เพียงกระทงเดียวให้จำคุก 5 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณานับเป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี 6 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าร้อยตำรวจโทเกษมตังคะพิภพ สืบทราบว่าจำเลยลักลอบขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จึงวางแผนจับกุมจำเลยโดยมอบให้จ่าสิบตำรวจอรุณ ขุนนครไปล่อซื้อแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จากจำเลย จ่าสิบตำรวจอรุณซื้อแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จากจำเลยได้ 1 เม็ดกับ 2 ชิ้นนำมามอบให้ร้อยตำรวจโทเกษม แล้วร้อยตำรวจโทเกษมกับพวกได้ไปที่ร้านจำเลยตรวจค้นพบธนบัตรฉบับละ 10 บาท จำนวน 4 ฉบับที่ร้อยตำรวจโทเกษมมอบให้จ่าสิบตำรวจอรุณนำไปล่อซื้อแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์อยู่ในกระเป๋ากางเกงของจำเลย และได้พบแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์อีก 3 เม็ดกับ 5 ชิ้น อยู่ในห้องนอนของจำเลยเป็นของกลาง เห็นว่า ช่วงเวลาตั้งแต่ร้อยตำรวจโทเกษมมอบหมายให้จ่าสิบตำรวจอรุณไปล่อซื้อแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จากจำเลยและจ่าสิบตำรวจอรุณนำแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ที่ซื้อจากจำเลยมามอบให้ร้อยตำรวจโทเกษมซึ่งรออยู่ยังที่นัดหมายแล้วต่อมาในเวลาใกล้เคียงกันนั้นเอง ร้อยตำรวจโทเกษมกับพวกก็ไปตรวจค้นพบแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์อีก 3 เม็ดกับ 5 ชิ้นที่ร้านจำเลยนั้น เป็นช่วงระยะเวลาที่ต่อเนื่องกันโดยตลอด ทั้งแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ที่ล่อซื้อได้มา 1 เม็ดกับ 2 ชิ้นและที่ตรวจค้นพบภายหลังอีก 3 เม็ดกับ 5 ชิ้นก็เป็นชนิดเดียวกันแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ทั้งหมดรวม 4 เม็ดกับ 7 ชิ้น จึงเป็นจำนวนเดียวกับที่จำเลยขายและมีไว้ในครอบครองในวันเวลาเดียวกันและต่อเนื่องกัน การที่จำเลยมีแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ไว้ในครอบครองอีก 3 เม็ดกับ 5 ชิ้นในวันเวลาเดียวกันและต่อเนื่องกับที่จำเลยขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จำนวน 1 เม็ดกับ 2 ชิ้นไปนั้น พฤติการณ์ดังกล่าวแสดงว่า จำเลยมีแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จำนวน 3 เม็ดกับ 5 ชิ้น ไว้ในครอบครองเพื่อขายนั่นเอง ซึ่งการขายหรือมีไว้เพื่อขายเป็นความผิดอย่างเดียวกัน การกระทำของจำเลยจึงเป็นกรรมเดียว คือ การขาย การที่จำเลยขายและมีไว้เพื่อขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จำนวนดังกล่าวจึงเป็นการกระทำที่ต่อเนื่องกันโดยตลอด หาได้ขาดตอนเมื่อขายไปแล้วทันทีดังที่โจทก์ฎีกาไม่ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(กู้เกียรติ สุนทรบุระ-บุญส่ง วรรณกลาง-สะสม สิริเจริญสุข)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518มาตรา 4 ได้วิเคราะห์ศัพท์คำว่า "ขาย" ว่า หมายความรวมถึง จำหน่ายจ่าย แจก แลกเปลี่ยนส่งมอบหรือมีไว้เพื่อขาย เพราะฉะนั้นการขายหรือมีไว้เพื่อขายตามพระราชบัญญัตินี้จึงเป็นความผิดอย่างเดียวกัน และในทางกลับกันการมีไว้เพื่อขายก็คือการขายนั่นเองดังนั้น แม้โจทก์จะบรรยายฟ้องว่า จำเลยบังอาจมีแอมเฟตามีนอันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ตามกฎหมายไว้ในครอบครอง เพื่อขายแก่ผู้อื่นอันเป็นการขายโดยมิได้รับอนุญาต และคำขอท้ายฟ้องระบุมาตรา 13 กับมาตรา 62 มาด้วยนั้น ก็เป็นการฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยเพียงกระทงเดียว คือฐานมีไว้ในครอบครองเพื่อขาย (ฎีกาที่ 500/2525) แนวคำพิพากษาฎีกาที่ถือว่าการขายและมีไว้เพื่อขายวัตถุออกฤทธิ์นั้นเป็นกรรมเดียวกัน คำพิพากษาฎีกาที่ 1978/2523 ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ที่ว่าจำเลยบังอาจสมคบร่วมกันมีเมทแอมเฟตามีนซึ่งเป็นวัตถุออกฤทธิ์ไว้ในความครอบครองเพื่อขาย อันเป็นการขายตามกฎหมายนั้น เป็นการฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยเพียงกระทงเดียว แม้คำขอท้ายฟ้องจะระบุมาตรา13 กับ 62 อันเป็นความผิดฐานขายกับฐานมีไว้ในครอบครองมาทั้งสองมาตราแต่เห็นได้ว่า เป็นเรื่องที่ให้ศาลลงโทษฐานขายหากฟังไม่ได้ศาลจะได้ลงโทษฐานมีไว้ในครอบครองเท่านั้น เมื่อพิจารณาได้ความว่าจำเลยกระทำผิดฐานมีไว้เพื่อขาย อันเป็นการขายตามมาตรา 13,89 และศาลลงโทษจำเลยตามนั้นแล้ว ก็เป็นการลงโทษเต็มตามฟ้องแล้ว คำพิพากษาฎีกาที่ 904/2525 พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2513 มาตรา 13 บัญญัติห้ามเฉพาะการผลิตขาย นำเข้าหรือส่งออกซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 1 หรือประเภท 2เท่านั้นว่ามีความผิดและมีบทกำหนดโทษตามมาตรา 89 และมาตรา 4ได้วิเคราะห์ศัพท์คำว่า "ขาย" ว่า หมายความรวมถึงจำหน่าย จ่ายแจก แลกเปลี่ยน ส่งมอบ หรือมีไว้เพื่อขาย ฉะนั้น การขายหรือมีไว้เพื่อขายตามนัยแห่งพระราชบัญญัตินี้จึงเป็นความผิดอย่างเดียวกัน จำเลยขายวัตถุออกฤทธิ์ชนิดเมทแอมเฟตามีนให้สายลับ 2 เม็ดและต่อมาในเวลาใกล้เคียงกันตรวจค้นได้จากตัวจำเลยอีก 4 เม็ดวัตถุออกฤทธิ์ดังกล่าวทั้ง 6 เม็ด จึงเป็นจำนวนเดียวกัน ที่จำเลยขายและมีไว้ในครอบครองเพื่อขายในวันเวลาเดียวกันและต่อเนื่องกันการกระทำของจำเลยจึงเป็นกรรมเดียวคือการขาย คำพิพากษาฎีกาที่ 1585/2526 พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า"ห้ามมิให้ผู้ใดผลิต ขายนำเข้า หรือส่งออกซึ่งวัตถุออกฤทธิ์..." มีโทษตามมาตรา 89 นั้น ไม่มีข้อความใดบัญญัติถึงโทษฐานมีไว้เพื่อขายก็ตาม แต่มาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติได้นิยามคำว่า "ขาย"ไว้ว่า หมายความรวมถึง จำหน่าย จ่าย แจก แลกเปลี่ยน ส่งมอบหรือมีไว้เพื่อขาย ดังนั้น เมื่อจำเลยมีแอมเฟตามีนซึ่งเป็นวัตถุออกฤทธิ์ไว้ในครอบครองเพื่อขายจึงเป็นความผิดตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 13 และพิพากษาลงโทษตามมาตรา 89 ได้ คำพิพากษาฎีกาที่ 2073/2532 เมทแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ชนิดเม็ดจำนวน 9,300 เม็ด ที่จำเลยทั้งสองร่วมกันผลิตและมีไว้ในครอบครองเพื่อขายนั้นเป็นจำนวนเดียวกัน ส่วนเมทแอมเฟตามีนชนิดเกล็ดและชนิดผงจำนวน 7 ถุงนั้นโจทก์บรรยายฟ้องว่า เมทแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ ชนิดเม็ด ผลิตโดยใช้เครื่องจักรและอุปกรณ์อัดเมทแอมเฟตามีน ชนิดเกล็ด และชนิดผงให้เป็นเม็ด ขณะเจ้าพนักงานเข้าทำการจับกุมปรากฏว่าเครื่องจักรผลิตยากำลังทำงานอยู่ ดังนั้นเมทแอมเฟตามีน ชนิดเกล็ดและชนิดผงดังกล่าว จำเลยทั้งสองมีไว้เพื่อผลิตเป็นชนิดเม็ดเพื่อขายนั่นเอง การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท คำพิพากษาฎีกาที่ 2534/2533 พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4 ได้วิเคราะห์ศัพท์คำว่า "ขาย"ว่าหมายความรวมถึงจำหน่าย จ่าย แจก แลกเปลี่ยน ส่งมอบ หรือมีไว้เพื่อขาย ฉะนั้น การขายหรือมีไว้เพื่อขายตามพระราชบัญญัตินี้จึงเป็นความผิดอย่างเดียวกัน จำเลยขายวัตถุออกฤทธิ์ชนิดเมทแอมเฟตามีนให้สายลับ 1 เม็ด และต่อมาในเวลาใกล้เคียงกันตรวจค้นได้จากจำเลยอีก 15 เม็ด วัตถุออกฤทธิ์ดังกล่าวทั้ง 10เม็ด จึงเป็นจำนวนเดียวกับที่จำเลยขายและมีไว้ในครอบครองเพื่อขายในเวลาเดียวกันต่อเนื่องกัน การกระทำของจำเลยจึงเป็นกรรมเดียวคือการขาย คำพิพากษาฎีกาที่ 2787/2535 จำเลยถูกฟ้องว่าขายแอมเฟตามีนอันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ประเภท 2 โดยไม่ได้รับอนุญาตและมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต เมื่อปรากฏว่าจำนวนแอมเฟตามีนที่โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยขายให้แก่ผู้มีชื่อเป็นส่วนหนึ่งของแอมเฟตามีนที่โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยมีไว้ในครอบครอง ดังนั้น จึงเห็นได้ชัดว่าแอมเฟตามีนทั้งหมดนั้น จำเลยมีไว้ในครอบครองเพื่อขาย ซึ่งตาม พระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4 วิเคราะห์ศัพท์คำว่า "ขาย" ว่า หมายรวมถึงมีไว้เพื่อขาย ฉะนั้น การขายหรือมีไว้เพื่อขายตาม พระราชบัญญัติ นี้ จึงเป็นความผิดอย่างเดียวกันการกระทำของจำเลยจึงเป็นกรรมเดียว คือ การขาย จิตฤดี วีระเวสส์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ จำนวน1 เม็ด 2 ชิ้น รวมน้ำหนัก 0.18 กรัม อันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ให้แก่จ่าสิบตำรวจอรุณ ขุนนคร ในราคา 40 บาท อันเป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมาย และหลังจากกระทำผิดดังกล่าวแล้ว จำเลยได้มีแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ จำนวน 3 เม็ด 5 ชิ้น รวมน้ำหนัก0.54 กรัม ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตเหตุเกิดที่ตำบลบางพลับ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง เจ้าพนักงานยึดได้แอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จำนวนดังกล่าว และธนบัตรฉบับละ10 บาท 4 ฉบับ ที่เจ้าพนักงานใช้ล่อซื้อเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา4, 13, 62, 89, 106 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 คืนธนบัตรของกลางแก่เจ้าของจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 13 วรรคหนึ่ง,62 วรรคหนึ่ง, 89, 106 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91 ลงโทษฐานขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ จำคุก 5 ปี ฐานมีแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ไว้ในครอบครอง จำคุก 2 เดือน รวมจำคุก 5 ปี 2 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78คงจำคุก 2 ปี 7 เดือน คืนธนบัตรของกลางแก่เจ้าของจำเลยอุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียวศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง, 89 เพียงกระทงเดียวให้จำคุก 5 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณานับเป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี 6 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าร้อยตำรวจโทเกษมตังคะพิภพ สืบทราบว่าจำเลยลักลอบขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จึงวางแผนจับกุมจำเลยโดยมอบให้จ่าสิบตำรวจอรุณ ขุนนครไปล่อซื้อแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จากจำเลย จ่าสิบตำรวจอรุณซื้อแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จากจำเลยได้ 1 เม็ดกับ 2 ชิ้นนำมามอบให้ร้อยตำรวจโทเกษม แล้วร้อยตำรวจโทเกษมกับพวกได้ไปที่ร้านจำเลยตรวจค้นพบธนบัตรฉบับละ 10 บาท จำนวน 4 ฉบับที่ร้อยตำรวจโทเกษมมอบให้จ่าสิบตำรวจอรุณนำไปล่อซื้อแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์อยู่ในกระเป๋ากางเกงของจำเลย และได้พบแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์อีก 3 เม็ดกับ 5 ชิ้น อยู่ในห้องนอนของจำเลยเป็นของกลาง เห็นว่า ช่วงเวลาตั้งแต่ร้อยตำรวจโทเกษมมอบหมายให้จ่าสิบตำรวจอรุณไปล่อซื้อแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จากจำเลยและจ่าสิบตำรวจอรุณนำแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ที่ซื้อจากจำเลยมามอบให้ร้อยตำรวจโทเกษมซึ่งรออยู่ยังที่นัดหมายแล้วต่อมาในเวลาใกล้เคียงกันนั้นเอง ร้อยตำรวจโทเกษมกับพวกก็ไปตรวจค้นพบแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์อีก 3 เม็ดกับ 5 ชิ้นที่ร้านจำเลยนั้น เป็นช่วงระยะเวลาที่ต่อเนื่องกันโดยตลอด ทั้งแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ที่ล่อซื้อได้มา 1 เม็ดกับ 2 ชิ้นและที่ตรวจค้นพบภายหลังอีก 3 เม็ดกับ 5 ชิ้นก็เป็นชนิดเดียวกันแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ทั้งหมดรวม 4 เม็ดกับ 7 ชิ้น จึงเป็นจำนวนเดียวกับที่จำเลยขายและมีไว้ในครอบครองในวันเวลาเดียวกันและต่อเนื่องกัน การที่จำเลยมีแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ไว้ในครอบครองอีก 3 เม็ดกับ 5 ชิ้นในวันเวลาเดียวกันและต่อเนื่องกับที่จำเลยขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จำนวน 1 เม็ดกับ 2 ชิ้นไปนั้น พฤติการณ์ดังกล่าวแสดงว่า จำเลยมีแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จำนวน 3 เม็ดกับ 5 ชิ้น ไว้ในครอบครองเพื่อขายนั่นเอง ซึ่งการขายหรือมีไว้เพื่อขายเป็นความผิดอย่างเดียวกัน การกระทำของจำเลยจึงเป็นกรรมเดียว คือ การขาย การที่จำเลยขายและมีไว้เพื่อขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จำนวนดังกล่าวจึงเป็นการกระทำที่ต่อเนื่องกันโดยตลอด หาได้ขาดตอนเมื่อขายไปแล้วทันทีดังที่โจทก์ฎีกาไม่ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 689/2536พนักงานอัยการ จังหวัด อ่างทองโจทก์นาย สนอง ภูวประภา ชาติจำเลย ป.อ. ม. 90 พ.ร.บ.วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ.2518 ม. 4, ม. 13, ม. 62, ม. 89จำเลยขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ให้สายลับ 1 เม็ด กับ 2ชิ้น และต่อมาในเวลาใกล้เคียงกันเจ้าพนักงานตรวจพบในร้านของจำเลยอีก 3 เม็ด กับ 5 ชิ้น แอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ทั้งหมดนั้นเป็นชนิดเดียวกันและเป็นจำนวนเดียวกันที่จำเลยขายและมีไว้ในครอบครองในวันเวลาเดียวกันและต่อเนื่องกันโดยตลอดหาได้ขาดตอนเมื่อขายไปแล้วไม่ ดังนั้น การที่จำเลยขายและมีไว้เพื่อขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ดังกล่าวจึงเป็นการกระทำกรรมเดียว คือ การขายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ จำนวน1 เม็ด 2 ชิ้น รวมน้ำหนัก 0.18 กรัม อันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ให้แก่จ่าสิบตำรวจอรุณ ขุนนคร ในราคา 40 บาท อันเป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมาย และหลังจากกระทำผิดดังกล่าวแล้ว จำเลยได้มีแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ จำนวน 3 เม็ด 5 ชิ้น รวมน้ำหนัก0.54 กรัม ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตเหตุเกิดที่ตำบลบางพลับ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง เจ้าพนักงานยึดได้แอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จำนวนดังกล่าว และธนบัตรฉบับละ10 บาท 4 ฉบับ ที่เจ้าพนักงานใช้ล่อซื้อเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา4, 13, 62, 89, 106 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 คืนธนบัตรของกลางแก่เจ้าของจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 13 วรรคหนึ่ง,62 วรรคหนึ่ง, 89, 106 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91 ลงโทษฐานขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ จำคุก 5 ปี ฐานมีแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ไว้ในครอบครอง จำคุก 2 เดือน รวมจำคุก 5 ปี 2 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78คงจำคุก 2 ปี 7 เดือน คืนธนบัตรของกลางแก่เจ้าของจำเลยอุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียวศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง, 89 เพียงกระทงเดียวให้จำคุก 5 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณานับเป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี 6 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าร้อยตำรวจโทเกษมตังคะพิภพ สืบทราบว่าจำเลยลักลอบขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จึงวางแผนจับกุมจำเลยโดยมอบให้จ่าสิบตำรวจอรุณ ขุนนครไปล่อซื้อแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จากจำเลย จ่าสิบตำรวจอรุณซื้อแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จากจำเลยได้ 1 เม็ดกับ 2 ชิ้นนำมามอบให้ร้อยตำรวจโทเกษม แล้วร้อยตำรวจโทเกษมกับพวกได้ไปที่ร้านจำเลยตรวจค้นพบธนบัตรฉบับละ 10 บาท จำนวน 4 ฉบับที่ร้อยตำรวจโทเกษมมอบให้จ่าสิบตำรวจอรุณนำไปล่อซื้อแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์อยู่ในกระเป๋ากางเกงของจำเลย และได้พบแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์อีก 3 เม็ดกับ 5 ชิ้น อยู่ในห้องนอนของจำเลยเป็นของกลาง เห็นว่า ช่วงเวลาตั้งแต่ร้อยตำรวจโทเกษมมอบหมายให้จ่าสิบตำรวจอรุณไปล่อซื้อแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จากจำเลยและจ่าสิบตำรวจอรุณนำแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ที่ซื้อจากจำเลยมามอบให้ร้อยตำรวจโทเกษมซึ่งรออยู่ยังที่นัดหมายแล้วต่อมาในเวลาใกล้เคียงกันนั้นเอง ร้อยตำรวจโทเกษมกับพวกก็ไปตรวจค้นพบแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์อีก 3 เม็ดกับ 5 ชิ้นที่ร้านจำเลยนั้น เป็นช่วงระยะเวลาที่ต่อเนื่องกันโดยตลอด ทั้งแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ที่ล่อซื้อได้มา 1 เม็ดกับ 2 ชิ้นและที่ตรวจค้นพบภายหลังอีก 3 เม็ดกับ 5 ชิ้นก็เป็นชนิดเดียวกันแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ทั้งหมดรวม 4 เม็ดกับ 7 ชิ้น จึงเป็นจำนวนเดียวกับที่จำเลยขายและมีไว้ในครอบครองในวันเวลาเดียวกันและต่อเนื่องกัน การที่จำเลยมีแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ไว้ในครอบครองอีก 3 เม็ดกับ 5 ชิ้นในวันเวลาเดียวกันและต่อเนื่องกับที่จำเลยขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จำนวน 1 เม็ดกับ 2 ชิ้นไปนั้น พฤติการณ์ดังกล่าวแสดงว่า จำเลยมีแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จำนวน 3 เม็ดกับ 5 ชิ้น ไว้ในครอบครองเพื่อขายนั่นเอง ซึ่งการขายหรือมีไว้เพื่อขายเป็นความผิดอย่างเดียวกัน การกระทำของจำเลยจึงเป็นกรรมเดียว คือ การขาย การที่จำเลยขายและมีไว้เพื่อขายแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์จำนวนดังกล่าวจึงเป็นการกระทำที่ต่อเนื่องกันโดยตลอด หาได้ขาดตอนเมื่อขายไปแล้วทันทีดังที่โจทก์ฎีกาไม่ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(กู้เกียรติ สุนทรบุระ-บุญส่ง วรรณกลาง-สะสม สิริเจริญสุข)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518มาตรา 4 ได้วิเคราะห์ศัพท์คำว่า "ขาย" ว่า หมายความรวมถึง จำหน่ายจ่าย แจก แลกเปลี่ยนส่งมอบหรือมีไว้เพื่อขาย เพราะฉะนั้นการขายหรือมีไว้เพื่อขายตามพระราชบัญญัตินี้จึงเป็นความผิดอย่างเดียวกัน และในทางกลับกันการมีไว้เพื่อขายก็คือการขายนั่นเองดังนั้น แม้โจทก์จะบรรยายฟ้องว่า จำเลยบังอาจมีแอมเฟตามีนอันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ตามกฎหมายไว้ในครอบครอง เพื่อขายแก่ผู้อื่นอันเป็นการขายโดยมิได้รับอนุญาต และคำขอท้ายฟ้องระบุมาตรา 13 กับมาตรา 62 มาด้วยนั้น ก็เป็นการฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยเพียงกระทงเดียว คือฐานมีไว้ในครอบครองเพื่อขาย (ฎีกาที่ 500/2525) แนวคำพิพากษาฎีกาที่ถือว่าการขายและมีไว้เพื่อขายวัตถุออกฤทธิ์นั้นเป็นกรรมเดียวกัน คำพิพากษาฎีกาที่ 1978/2523 ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ที่ว่าจำเลยบังอาจสมคบร่วมกันมีเมทแอมเฟตามีนซึ่งเป็นวัตถุออกฤทธิ์ไว้ในความครอบครองเพื่อขาย อันเป็นการขายตามกฎหมายนั้น เป็นการฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยเพียงกระทงเดียว แม้คำขอท้ายฟ้องจะระบุมาตรา13 กับ 62 อันเป็นความผิดฐานขายกับฐานมีไว้ในครอบครองมาทั้งสองมาตราแต่เห็นได้ว่า เป็นเรื่องที่ให้ศาลลงโทษฐานขายหากฟังไม่ได้ศาลจะได้ลงโทษฐานมีไว้ในครอบครองเท่านั้น เมื่อพิจารณาได้ความว่าจำเลยกระทำผิดฐานมีไว้เพื่อขาย อันเป็นการขายตามมาตรา 13,89 และศาลลงโทษจำเลยตามนั้นแล้ว ก็เป็นการลงโทษเต็มตามฟ้องแล้ว คำพิพากษาฎีกาที่ 904/2525 พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2513 มาตรา 13 บัญญัติห้ามเฉพาะการผลิตขาย นำเข้าหรือส่งออกซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 1 หรือประเภท 2เท่านั้นว่ามีความผิดและมีบทกำหนดโทษตามมาตรา 89 และมาตรา 4ได้วิเคราะห์ศัพท์คำว่า "ขาย" ว่า หมายความรวมถึงจำหน่าย จ่ายแจก แลกเปลี่ยน ส่งมอบ หรือมีไว้เพื่อขาย ฉะนั้น การขายหรือมีไว้เพื่อขายตามนัยแห่งพระราชบัญญัตินี้จึงเป็นความผิดอย่างเดียวกัน จำเลยขายวัตถุออกฤทธิ์ชนิดเมทแอมเฟตามีนให้สายลับ 2 เม็ดและต่อมาในเวลาใกล้เคียงกันตรวจค้นได้จากตัวจำเลยอีก 4 เม็ดวัตถุออกฤทธิ์ดังกล่าวทั้ง 6 เม็ด จึงเป็นจำนวนเดียวกัน ที่จำเลยขายและมีไว้ในครอบครองเพื่อขายในวันเวลาเดียวกันและต่อเนื่องกันการกระทำของจำเลยจึงเป็นกรรมเดียวคือการขาย คำพิพากษาฎีกาที่ 1585/2526 พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า"ห้ามมิให้ผู้ใดผลิต ขายนำเข้า หรือส่งออกซึ่งวัตถุออกฤทธิ์..." มีโทษตามมาตรา 89 นั้น ไม่มีข้อความใดบัญญัติถึงโทษฐานมีไว้เพื่อขายก็ตาม แต่มาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติได้นิยามคำว่า "ขาย"ไว้ว่า หมายความรวมถึง จำหน่าย จ่าย แจก แลกเปลี่ยน ส่งมอบหรือมีไว้เพื่อขาย ดังนั้น เมื่อจำเลยมีแอมเฟตามีนซึ่งเป็นวัตถุออกฤทธิ์ไว้ในครอบครองเพื่อขายจึงเป็นความผิดตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 13 และพิพากษาลงโทษตามมาตรา 89 ได้ คำพิพากษาฎีกาที่ 2073/2532 เมทแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ชนิดเม็ดจำนวน 9,300 เม็ด ที่จำเลยทั้งสองร่วมกันผลิตและมีไว้ในครอบครองเพื่อขายนั้นเป็นจำนวนเดียวกัน ส่วนเมทแอมเฟตามีนชนิดเกล็ดและชนิดผงจำนวน 7 ถุงนั้นโจทก์บรรยายฟ้องว่า เมทแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ ชนิดเม็ด ผลิตโดยใช้เครื่องจักรและอุปกรณ์อัดเมทแอมเฟตามีน ชนิดเกล็ด และชนิดผงให้เป็นเม็ด ขณะเจ้าพนักงานเข้าทำการจับกุมปรากฏว่าเครื่องจักรผลิตยากำลังทำงานอยู่ ดังนั้นเมทแอมเฟตามีน ชนิดเกล็ดและชนิดผงดังกล่าว จำเลยทั้งสองมีไว้เพื่อผลิตเป็นชนิดเม็ดเพื่อขายนั่นเอง การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท คำพิพากษาฎีกาที่ 2534/2533 พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4 ได้วิเคราะห์ศัพท์คำว่า "ขาย"ว่าหมายความรวมถึงจำหน่าย จ่าย แจก แลกเปลี่ยน ส่งมอบ หรือมีไว้เพื่อขาย ฉะนั้น การขายหรือมีไว้เพื่อขายตามพระราชบัญญัตินี้จึงเป็นความผิดอย่างเดียวกัน จำเลยขายวัตถุออกฤทธิ์ชนิดเมทแอมเฟตามีนให้สายลับ 1 เม็ด และต่อมาในเวลาใกล้เคียงกันตรวจค้นได้จากจำเลยอีก 15 เม็ด วัตถุออกฤทธิ์ดังกล่าวทั้ง 10เม็ด จึงเป็นจำนวนเดียวกับที่จำเลยขายและมีไว้ในครอบครองเพื่อขายในเวลาเดียวกันต่อเนื่องกัน การกระทำของจำเลยจึงเป็นกรรมเดียวคือการขาย คำพิพากษาฎีกาที่ 2787/2535 จำเลยถูกฟ้องว่าขายแอมเฟตามีนอันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ประเภท 2 โดยไม่ได้รับอนุญาตและมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต เมื่อปรากฏว่าจำนวนแอมเฟตามีนที่โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยขายให้แก่ผู้มีชื่อเป็นส่วนหนึ่งของแอมเฟตามีนที่โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยมีไว้ในครอบครอง ดังนั้น จึงเห็นได้ชัดว่าแอมเฟตามีนทั้งหมดนั้น จำเลยมีไว้ในครอบครองเพื่อขาย ซึ่งตาม พระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4 วิเคราะห์ศัพท์คำว่า "ขาย" ว่า หมายรวมถึงมีไว้เพื่อขาย ฉะนั้น การขายหรือมีไว้เพื่อขายตาม พระราชบัญญัติ นี้ จึงเป็นความผิดอย่างเดียวกันการกระทำของจำเลยจึงเป็นกรรมเดียว คือ การขาย จิตฤดี วีระเวสส์