คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4372/2540หลักกฎหมาย: การที่จำเลยที่ 2 รับไว้ซึ่งเลื่อยยนต์ของกลางจากผู้นำเข้าจากต่างประเทศโดยยังมิได้เสียค่าภาษีและมิได้ผ่านศุลกากรโดยถูกต้องย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ อันเป็นความผิดสำเร็จในตัวอยู่แล้วต่อมาเมื่อจำเลยที่ 2 กับพวกนำเลื่อยยนต์ของกลางไปบุกรุกแผ้วถางป่าโดยมิได้รับอนุญาตย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 54,72 ตรี วรรคหนึ่ง,74,74 ทวิ อีกกระทงหนึ่ง จึงเป็นความผิด 2 กรรม แต่ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษปรับจำเลยที่ 2 เป็นเงิน 66,768 บาท ตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯมาตรา 27 ทวิ เป็นการปรับเป็นเงิน 4 เท่า โดยรวมค่าอากรขาเข้าและภาษีมูลค่าเพิ่มร้อยละเจ็ดเข้าไปด้วยซึ่งไม่ถูกต้องเพราะตามกฎหมายให้ปรับเป็นเงิน 4 เท่าราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยนั้น หมายถึง ค่าอากรตามกฎหมายภาษีศุลกากร หาได้หมายรวมถึงภาษีมูลค่าเพิ่มอันเป็นภาษีฝ่ายสรรพากรด้วยไม่ ปัญหาข้อนี้แม้ไม่มีฝ่ายใดยกขึ้นกล่าวอ้างในชั้นฎีกา แต่เป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยและแก้ไขให้ถูกต้องได้โดยแก้เป็นปรับ 63,128 บาทโจทก์ฟ้องว่า มีผู้ลักลอบนำพาเครื่องเลื่อยยนต์ยี่ห้อสติล 1 เครื่อง ราคา 13,000 บาท อันเป็นของผลิตในต่างประเทศซึ่งจะต้องเสียค่าอากรขาเข้าและภาษีมูลค่าเพิ่มร้อยละเจ็ดรวมเป็นเงิน 3,692 บาท รวมราคาของ ค่าอากรและภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นเงิน16,692 บาท จากต่างประเทศเข้ามาโดยยังมิได้เสียค่าภาษีและมิได้ผ่านศุลกากรโดยถูกต้อง โดยเจตนาจะฉ้อค่าภาษีของรัฐบาลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ต่อมาเจ้าพนักงานยึดเลื่อยยนต์ดังกล่าวได้จากจำเลยที่ 2 ทั้งนี้โดยจำเลยที่ 2 เป็นผู้ลักลอบนำพาเลื่อยยนต์ดังกล่าวจากต่างประเทศเข้ามาในราชอาณาจักรไทย หรือมิฉะนั้นจำเลยที่ 2รับไว้ซึ่งเลื่อยยนต์ดังกล่าวโดยรู้อยู่ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากรและภาษีที่จะต้องเสียสำหรับของนั้น และในวันเดียวกันนั้นเวลากลางวันจำเลยทั้งสามร่วมกันบุกรุกโดยใช้เลื่อยยนต์ดังกล่าวตัดต้นไม้แผ้วถางป่าเตรียมการสงวนอันเป็นการทำลายป่า ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27, 27 ทวิพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4, 5,6, 7, 8, 9 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 พระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 54, 72 ตรี, 74, 74 ทวิ ริบของกลางให้จำเลยที่ 2 จ่ายสินบนแก่ผู้นำจับและจ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมาย กับให้จำเลยทั้งสาม คนงานผู้รับจ้างและบริวารของจำเลยทั้งสามออกไปจากป่านั้นด้วยจำเลยทั้งสามรับสารภาพตามพระราชบัญญัติป่าไม้ตามฟ้องและจำเลยที่ 2 รับสารภาพฐานรับไว้ซึ่งเลื่อยยนต์และช่วยพาเอาไปเสียศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 54, 72 ตรี วรรคหนึ่ง, 74, 74 ทวิ และจำเลยที่ 2 มีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4, 5, 6, 7, 8, 9 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน เรียงกระทงลงโทษ ฐานรับไว้ซึ่งของอันตนรู้ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากร ปรับ 66,768 บาท ฐานร่วมกันแผ้วถางยึดถือครอบครองป่า จำคุก 1 ปี รวมจำคุก 1 ปี และปรับ 66,768 บาท ลงโทษจำเลยที่ 1 และที่ 3 ฐานร่วมกันแผ้วถางยึดถือครอบครองป่า จำคุกคนละ 1 ปี จำเลยทั้งสามให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 6 เดือน และปรับ 33,384 บาท และจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 3 คนละ 6 เดือน ให้จำเลยที่ 2 จ่ายเงินสินบนนำจับแก่ผู้นำจับและจ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมาย และให้จำเลยทั้งสาม ผู้รับจ้างและบริวารออกจากป่าตามฟ้อง จำเลยที่ 2 ไม่ชำระค่าปรับให้บังคับตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 แต่หากกักขังให้กักขังเพียง 1 ปี ริบของกลางจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ขอให้รอการลงโทษศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสามมีเพียงว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทหรือหลายกรรมต่างกัน และฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เห็นว่า การที่จำเลยที่ 2 รับไว้ซึ่งเลื่อยยนต์ของกลางจากผู้นำเข้าจากต่างประเทศโดยยังมิได้เสียค่าภาษีและมิได้ผ่านศุลกากรโดยถูกต้องย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ อันเป็นความผิดสำเร็จในตัวอยู่แล้ว ต่อมาเมื่อจำเลยที่ 2 กับพวกนำเลื่อยยนต์ของกลางไปบุกรุกแผ้วถางป่าโดยมิได้รับอนุญาต ย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 54, 72 ตรี วรรคหนึ่ง, 74, 74 ทวิ อีกกระทงหนึ่ง ต่างวาระกันจึงเป็นความผิด 2 กรรม ที่จำเลยทั้งสามฎีกาว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมก็ไม่ได้บรรยายให้เห็นว่าเคลือบคลุมอย่างไร ทั้งไม่ได้ว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้น ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้ ที่ศาลล่างทั้งสองเรียงกระทงลงโทษจำเลยที่ 2 มาชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยทั้งสามฟังไม่ขึ้น แต่ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษปรับจำเลยที่ 2 เป็นเงิน 66,768 บาท ตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ เป็นการปรับเป็นเงิน 4 เท่า โดยรวมค่าอากรขาเข้าและภาษีมูลค่าเพิ่มร้อยละเจ็ดเข้าไปด้วยซึ่งไม่ถูกต้อง เพราะตามกฎหมายให้ปรับเป็นเงิน4 เท่าราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยนั้นหมายถึงค่าอากรตามกฎหมายภาษีศุลกากรหาได้หมายรวมถึงภาษีมูลค่าเพิ่มอันเป็นภาษีฝ่ายสรรพากรด้วยไม่ ที่ศาลล่างทั้งสองลงโทษปรับโดยรวมค่าภาษีมูลค่าเพิ่มร้อยละเจ็ดมาด้วยนั้นจึงไม่ถูกต้อง ปัญหาข้อนี้แม้ไม่มีฝ่ายใดยกขึ้นกล่าวอ้างในชั้นฎีกา แต่เป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยและแก้ไขให้ถูกต้องได้และที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นที่ให้จำเลยที่ 2 จ่ายเงินสินบนนำจับแก่ผู้นำจับและจ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมายนั้น ปรากฏว่าพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 ไม่มีบทบัญญัติให้จ่ายสินบนกับรางวัลนำจับ และปรากฏตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 7 และ 8 ว่า สินบนและรางวัลให้จ่ายจากเงินที่ได้จากการขายของกลางซึ่งศาลสั่งริบเมื่อคดีถึงที่สุดแล้ว หากของกลางที่ศาลสั่งริบนั้นไม่อาจขายได้ให้จ่ายจากเงินค่าปรับที่ได้ชำระต่อศาล ซึ่งคดีนี้ไม่ปรากฏว่าไม่อาจขายของกลางได้ ดังนั้นที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยที่ 2 จ่ายสินบนและรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับ จึงยังไม่ถูกต้องตามบทกฎหมายดังกล่าว ศาลฎีกาเห็นสมควรแก้ไขเสียให้ถูกต้อง"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ปรับจำเลยที่ 2 จำนวนเงิน 63,128 บาท เมื่อรวมกับโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ฯ เป็นจำคุก 1 ปี และปรับ 63,128 บาท ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 6 เดือน และปรับ 31,564 บาท ให้จ่ายสินบนร้อยละสามสิบและจ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางที่ศาลสั่งริบตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4, 7 และ 8 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4372/2540พนักงานอัยการจังหวัดสุราษฎร์ธานีโจทก์นาย สุเทพ พรหมรัตน์ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 91 พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 27 ทวิ พ.ร.บ.ป่าไม้ ม. 54, ม. 72 ตรี, ม. 74, ม. 74 ทวิการที่จำเลยที่ 2 รับไว้ซึ่งเลื่อยยนต์ของกลางจากผู้นำเข้าจากต่างประเทศโดยยังมิได้เสียค่าภาษีและมิได้ผ่านศุลกากรโดยถูกต้องย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ อันเป็นความผิดสำเร็จในตัวอยู่แล้วต่อมาเมื่อจำเลยที่ 2 กับพวกนำเลื่อยยนต์ของกลางไปบุกรุกแผ้วถางป่าโดยมิได้รับอนุญาตย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 54,72 ตรี วรรคหนึ่ง,74,74 ทวิ อีกกระทงหนึ่ง จึงเป็นความผิด 2 กรรม แต่ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษปรับจำเลยที่ 2 เป็นเงิน 66,768 บาท ตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯมาตรา 27 ทวิ เป็นการปรับเป็นเงิน 4 เท่า โดยรวมค่าอากรขาเข้าและภาษีมูลค่าเพิ่มร้อยละเจ็ดเข้าไปด้วยซึ่งไม่ถูกต้องเพราะตามกฎหมายให้ปรับเป็นเงิน 4 เท่าราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยนั้น หมายถึง ค่าอากรตามกฎหมายภาษีศุลกากร หาได้หมายรวมถึงภาษีมูลค่าเพิ่มอันเป็นภาษีฝ่ายสรรพากรด้วยไม่ ปัญหาข้อนี้แม้ไม่มีฝ่ายใดยกขึ้นกล่าวอ้างในชั้นฎีกา แต่เป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยและแก้ไขให้ถูกต้องได้โดยแก้เป็นปรับ 63,128 บาทโจทก์ฟ้องว่า มีผู้ลักลอบนำพาเครื่องเลื่อยยนต์ยี่ห้อสติล 1 เครื่อง ราคา 13,000 บาท อันเป็นของผลิตในต่างประเทศซึ่งจะต้องเสียค่าอากรขาเข้าและภาษีมูลค่าเพิ่มร้อยละเจ็ดรวมเป็นเงิน 3,692 บาท รวมราคาของ ค่าอากรและภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นเงิน16,692 บาท จากต่างประเทศเข้ามาโดยยังมิได้เสียค่าภาษีและมิได้ผ่านศุลกากรโดยถูกต้อง โดยเจตนาจะฉ้อค่าภาษีของรัฐบาลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ต่อมาเจ้าพนักงานยึดเลื่อยยนต์ดังกล่าวได้จากจำเลยที่ 2 ทั้งนี้โดยจำเลยที่ 2 เป็นผู้ลักลอบนำพาเลื่อยยนต์ดังกล่าวจากต่างประเทศเข้ามาในราชอาณาจักรไทย หรือมิฉะนั้นจำเลยที่ 2รับไว้ซึ่งเลื่อยยนต์ดังกล่าวโดยรู้อยู่ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากรและภาษีที่จะต้องเสียสำหรับของนั้น และในวันเดียวกันนั้นเวลากลางวันจำเลยทั้งสามร่วมกันบุกรุกโดยใช้เลื่อยยนต์ดังกล่าวตัดต้นไม้แผ้วถางป่าเตรียมการสงวนอันเป็นการทำลายป่า ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27, 27 ทวิพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4, 5,6, 7, 8, 9 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 พระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 54, 72 ตรี, 74, 74 ทวิ ริบของกลางให้จำเลยที่ 2 จ่ายสินบนแก่ผู้นำจับและจ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมาย กับให้จำเลยทั้งสาม คนงานผู้รับจ้างและบริวารของจำเลยทั้งสามออกไปจากป่านั้นด้วยจำเลยทั้งสามรับสารภาพตามพระราชบัญญัติป่าไม้ตามฟ้องและจำเลยที่ 2 รับสารภาพฐานรับไว้ซึ่งเลื่อยยนต์และช่วยพาเอาไปเสียศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 54, 72 ตรี วรรคหนึ่ง, 74, 74 ทวิ และจำเลยที่ 2 มีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4, 5, 6, 7, 8, 9 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน เรียงกระทงลงโทษ ฐานรับไว้ซึ่งของอันตนรู้ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากร ปรับ 66,768 บาท ฐานร่วมกันแผ้วถางยึดถือครอบครองป่า จำคุก 1 ปี รวมจำคุก 1 ปี และปรับ 66,768 บาท ลงโทษจำเลยที่ 1 และที่ 3 ฐานร่วมกันแผ้วถางยึดถือครอบครองป่า จำคุกคนละ 1 ปี จำเลยทั้งสามให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 6 เดือน และปรับ 33,384 บาท และจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 3 คนละ 6 เดือน ให้จำเลยที่ 2 จ่ายเงินสินบนนำจับแก่ผู้นำจับและจ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมาย และให้จำเลยทั้งสาม ผู้รับจ้างและบริวารออกจากป่าตามฟ้อง จำเลยที่ 2 ไม่ชำระค่าปรับให้บังคับตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 แต่หากกักขังให้กักขังเพียง 1 ปี ริบของกลางจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ขอให้รอการลงโทษศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสามมีเพียงว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทหรือหลายกรรมต่างกัน และฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เห็นว่า การที่จำเลยที่ 2 รับไว้ซึ่งเลื่อยยนต์ของกลางจากผู้นำเข้าจากต่างประเทศโดยยังมิได้เสียค่าภาษีและมิได้ผ่านศุลกากรโดยถูกต้องย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ อันเป็นความผิดสำเร็จในตัวอยู่แล้ว ต่อมาเมื่อจำเลยที่ 2 กับพวกนำเลื่อยยนต์ของกลางไปบุกรุกแผ้วถางป่าโดยมิได้รับอนุญาต ย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 54, 72 ตรี วรรคหนึ่ง, 74, 74 ทวิ อีกกระทงหนึ่ง ต่างวาระกันจึงเป็นความผิด 2 กรรม ที่จำเลยทั้งสามฎีกาว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมก็ไม่ได้บรรยายให้เห็นว่าเคลือบคลุมอย่างไร ทั้งไม่ได้ว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้น ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้ ที่ศาลล่างทั้งสองเรียงกระทงลงโทษจำเลยที่ 2 มาชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยทั้งสามฟังไม่ขึ้น แต่ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษปรับจำเลยที่ 2 เป็นเงิน 66,768 บาท ตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ เป็นการปรับเป็นเงิน 4 เท่า โดยรวมค่าอากรขาเข้าและภาษีมูลค่าเพิ่มร้อยละเจ็ดเข้าไปด้วยซึ่งไม่ถูกต้อง เพราะตามกฎหมายให้ปรับเป็นเงิน4 เท่าราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยนั้นหมายถึงค่าอากรตามกฎหมายภาษีศุลกากรหาได้หมายรวมถึงภาษีมูลค่าเพิ่มอันเป็นภาษีฝ่ายสรรพากรด้วยไม่ ที่ศาลล่างทั้งสองลงโทษปรับโดยรวมค่าภาษีมูลค่าเพิ่มร้อยละเจ็ดมาด้วยนั้นจึงไม่ถูกต้อง ปัญหาข้อนี้แม้ไม่มีฝ่ายใดยกขึ้นกล่าวอ้างในชั้นฎีกา แต่เป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยและแก้ไขให้ถูกต้องได้และที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นที่ให้จำเลยที่ 2 จ่ายเงินสินบนนำจับแก่ผู้นำจับและจ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมายนั้น ปรากฏว่าพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 ไม่มีบทบัญญัติให้จ่ายสินบนกับรางวัลนำจับ และปรากฏตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 7 และ 8 ว่า สินบนและรางวัลให้จ่ายจากเงินที่ได้จากการขายของกลางซึ่งศาลสั่งริบเมื่อคดีถึงที่สุดแล้ว หากของกลางที่ศาลสั่งริบนั้นไม่อาจขายได้ให้จ่ายจากเงินค่าปรับที่ได้ชำระต่อศาล ซึ่งคดีนี้ไม่ปรากฏว่าไม่อาจขายของกลางได้ ดังนั้นที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยที่ 2 จ่ายสินบนและรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับ จึงยังไม่ถูกต้องตามบทกฎหมายดังกล่าว ศาลฎีกาเห็นสมควรแก้ไขเสียให้ถูกต้อง"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ปรับจำเลยที่ 2 จำนวนเงิน 63,128 บาท เมื่อรวมกับโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ฯ เป็นจำคุก 1 ปี และปรับ 63,128 บาท ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 6 เดือน และปรับ 31,564 บาท ให้จ่ายสินบนร้อยละสามสิบและจ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางที่ศาลสั่งริบตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4, 7 และ 8 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3(บุญศรี แก้วสาร-วินัย วิมลเศรษฐ-วิรัตน์ ลัทธิวงศกร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4372/2540 มีข้อพิจารณาอยู่ 2 ประการ กล่าวคือปัญหาเรื่องการลงโทษเกินกว่าที่อัตรากฎหมายกำหนดย่อมเป็นการขัดต่อประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 2 ซึ่งบัญญัติว่า "บุคคลจักต้องรับโทษในทางอาญาต่อเมื่อได้กระทำการอันกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำนั้นบัญญัติเป็นความผิด และกำหนดโทษไว้และโทษที่จะลงแก่ผู้กระทำความผิดนั้น ต้องเป็นโทษที่บัญญัติไว้ในกฎหมาย" และรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยทุกฉบับได้รับรองหลักการที่สำคัญนี้ไว้เช่นเดียวกัน ดังที่ปรากฏตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มาตรา 32 ซึ่งใช้บังคับเป็นกฎหมายนับแต่วันที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 114 ตอนที่ 55 ก ลงวันที่ 11 ตุลาคม 2540 ว่า "บุคคลจะไม่ต้องรับโทษอาญา เว้นแต่จะได้กระทำการอันกฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลาที่กระทำนั้นบัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ และโทษที่จะลงแก่บุคคลนั้นจะหนักกว่าโทษที่กำหนดไว้ในกฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลาที่กระทำความผิดมิได้" ตามบทบัญญัติดังกล่าว อาจสรุปได้ว่าการที่จะลงโทษบุคคลใดนั้น หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งว่าในเบื้องต้นที่สุดการที่จะกล่าวหาว่าผู้ใดกระทำความผิดทางอาญานั้น ต้องได้ความว่าขณะที่เขากระทำการใด ๆ ลงไปนั้น มีกฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลาที่เขากระทำการนั้น ๆ บัญญัติว่าการกระทำเช่นนั้นเป็นความผิดเสียก่อน แล้วจึงจะดำเนินการในขั้นตอนต่อไปตามกฎหมายได้ เช่น กล่าวหา จับกุม สอบสวน ส่งฟ้องและพิจารณาพิพากษาและเมื่อพิจารณาว่าผู้นั้นกระทำผิดโดยต้องรับผิดในทางอาญา ต้องถูกลงโทษ หลักสำคัญอีกประการหนึ่งก็คือ โทษที่จะลงแก่บุคคลนั้นจะหนักกว่าโทษที่กำหนดไว้ในกฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลาที่เขากระทำความผิดมิได้ หลักการนี้ถือว่าเป็นสาระสำคัญที่สุดประการหนึ่งในการคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของประชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญและเป็นหลักสากล การลงโทษเกินกว่าที่กฎหมายกำหนดซึ่งถือว่าขัดต่อหลักการในเรื่องการที่บุคคลใดจะต้องรับโทษจึงเป็นปัญหาที่กระทบกระเทือนต่อความสงบเรียบร้อย เมื่อศาลล่างไม่ว่าเป็นศาลชั้นต้น หรือศาลอุทธรณ์ เมื่อความปรากฏขึ้นในศาลสูงอาจเป็นศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาแล้วแต่กรณี ศาลสูงย่อมหยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้อันเป็นหลักการหรือแนวทางของศาลฎีกาที่วางไว้เป็นบรรทัดฐาน ทั้งนี้ก็เป็นไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสองที่ว่า ข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อย ผู้อุทธรณ์หรือศาลยกขึ้นอ้างได้ แม้ว่าจะไม่ได้ยกขึ้นในศาลชั้นต้นก็ตาม และศาลฎีกาย่อมอาศัยมาตรา 225 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาที่ให้นำบทบัญญัติว่าด้วยการพิจารณาและว่าด้วยคำพิพากษาและคำสั่งชั้นอุทธรณ์มาบังคับในชั้นฎีกาได้โดยอนุโลมคำพิพากษาศาลฎีกานี้ก็คงเดินตามแนวบรรทัดฐานเดิมเนื่องจากศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ หนักกว่าที่กฎหมายกำหนด และศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนตาม คดีขึ้นสู่ศาลฎีกาโดยจำเลยทั้งสามฎีกาขอให้รอการลงโทษ และปัญหาข้อกฎหมายกรณีอื่นมิได้ฎีกาว่าศาลล่างจะลงโทษหนักกว่าที่กฎหมายกำหนด อาจเป็นเพราะจำเลยไม่เข้าใจหลักการในเรื่องการลงโทษตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ มาตรา 27 ทวิ ซึ่งจะได้กล่าวต่อไปเป็นข้อพิจารณาประการที่สองก็ได้ แต่เมื่อความปรากฏต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาก็หยิบยกขึ้นมาวินิจฉัยให้ซึ่งถ้าหากท่านผู้อ่านได้ติดตามแนวคิดของศาลฎีกาในเรื่องนี้ก็คงเห็นมาโดยตลอดว่าศาลฎีกาได้หยิบยกขึ้นวินิจฉัยให้โดยไม่จำต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งร้องขอ นับว่าชอบด้วยเหตุผลและก่อให้เกิดความเป็นธรรมแก่ประชาชนและสอดคล้องกับหลักการคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของประชาชนตามรัฐธรรมนูญ ข้อพิจารณาประการที่สอง คือการปรับบทลงโทษตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯมาตรา 27 ทวิ ซึ่งมักมีการตีความกันคลาดเคลื่อนอยู่เสมอ อาจเป็นเพราะความไม่เข้าใจหรือบทบัญญัติแห่งกฎหมายไม่ชัดเจนหรือไม่ ขอให้พิจารณาจากตัวบทดังนี้ "ผู้ใดช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำ หรือรับไว้โดยประการใดซึ่งของอันตนรู้ว่าเป็นของที่ได้นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากร ข้อห้ามหรือข้อจำกัดมีความผิดต้องระวางโทษปรับเป็นเงินสี่เท่าราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยแล้ว หรือจำคุกไม่เกินห้าปี หรือทั้งจำทั้งปรับ" ปัญหาที่ต้องทำความเข้าใจคือ ระวางโทษปรับเป็นเงินสี่เท่าราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยแล้ว และมีบัญญัติไว้ในมาตรา 27 ในทำนองเดียวกันด้วย ระวางโทษปรับดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าคิดจากราคาของรวมกับค่าอากรด้วย โดยมีจำนวนถึง 4 เท่า อาจแสดงวิธีหาค่าปรับได้ดังนี้ 4* ราคาของ + ค่าอากร ปัญหาว่าคำว่า ค่าอากร มีขอบข่ายกว้างขวางแค่ไหนเพียงใด จะรวมถึงภาษีมูลค่าเพิ่มด้วยหรือไม่ เพราะภาษีมูลค่าเพิ่มนั้นเป็นภาษีอากรตามประมวลรัษฎากร ซึ่งเรียกว่าภาษีอากรฝ่ายสรรพากร และในคดีตามหัวข้อหมายเหตุนี้ในการลงโทษปรับศาลชั้นต้น ได้รวมภาษีมูลค่าเพิ่มเข้าไปด้วย แสดงว่าศาลชั้นต้นเห็นว่าคำว่าค่าอากรตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ นั้นรวมถึงภาษีมูลค่าเพิ่มด้วย ขอให้พิจารณาถึงบทนิยามหรือบทวิเคราะห์ศัพท์ในพระราชบัญญัติศุลกากรฯ มาตรา 2 ดังนี้ ค่าภาษี หมายความว่า ค่าภาษี ค่าอากร ค่าธรรมเนียม หรือค่าภาระติดพันในทางศุลกากร หรืออากรชั้นใน ค่าอากร หมายความว่า ค่าภาษี ค่าอากร ค่าธรรมเนียม หรือค่าภาระติดพันในทางศุลกากรหรืออากรชั้นนี้ บทนิยามทั้งสองคำมีความหมายอย่างเดียว ต้องพิจารณาประกอบถ้อยคำตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ ทั้งฉบับ เช่น ในมาตรา 10 มีทั้งคำว่าค่าภาษีและอากรแต่ส่วนใหญ่จะใช้คำว่าอากร เช่นในหมวด 15 ว่าด้วยบทเบ็ดเสร็จทั่วไป กล่าวถึงการวางประกันค่าอากร การอุทธรณ์การประเมินเงินอากรและการชำระค่าอากรที่ต้องเสียหรือเสียเพิ่ม ไม่ว่าจะเป็นผู้นำของเข้าหรือผู้ส่งของออก ดังนี้ เมื่อพิจารณาประกอบหลักการชำระค่าภาษีอากรตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ แล้ว คำว่า อากรตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ น่าจะมีความหมายเฉพาะการจัดเก็บภาษีตามบทบัญญัตินี้เท่านั้น ไม่น่าจะรวมถึงภาษีตามบทบัญญัติอื่นด้วย ส่วนที่บทบัญญัติอื่นได้กำหนดให้มีการจัดเก็บภาษีตามบทบัญญัติอื่นให้ด้วยนั้น เป็นคนละกรณีกันและศาลฎีกาในคดีนี้ได้วินิจฉัยปัญหานี้ไว้อย่างชัดเจนว่าที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษปรับจำเลยที่ 2 เป็นเงิน 66,768 บาท ตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ เป็นการปรับเป็นเงิน 4 เท่า โดยรวมค่าอากรขาเข้าและภาษีมูลค่าเพิ่ม ร้อยละ 7(อัตราขณะนั้น) เข้าไปด้วยซึ่งไม่ถูกต้องเพราะตามกฎหมายให้ปรับเป็นเงิน 4 เท่าของราคาซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยนั้น หมายถึง ค่าอากรตามกฎหมายภาษีศุลกากร หาได้หมายรวมถึงภาษีมูลค่าเพิ่มอันเป็นภาษีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ ไม่ว่าเป็นคดีแพ่งหรือคดีอาญาก็อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ ถึงเวลาแล้วหรือยังทีจะต้องมีการแก้ไขพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528 ให้ศาลภาษีอากรมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีภาษีอากรในส่วนของคดีอาญา พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษาคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า มีผู้ลักลอบนำพาเครื่องเลื่อยยนต์ยี่ห้อสติล 1 เครื่อง ราคา 13,000 บาท อันเป็นของผลิตในต่างประเทศซึ่งจะต้องเสียค่าอากรขาเข้าและภาษีมูลค่าเพิ่มร้อยละเจ็ดรวมเป็นเงิน 3,692 บาท รวมราคาของ ค่าอากรและภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นเงิน16,692 บาท จากต่างประเทศเข้ามาโดยยังมิได้เสียค่าภาษีและมิได้ผ่านศุลกากรโดยถูกต้อง โดยเจตนาจะฉ้อค่าภาษีของรัฐบาลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ต่อมาเจ้าพนักงานยึดเลื่อยยนต์ดังกล่าวได้จากจำเลยที่ 2 ทั้งนี้โดยจำเลยที่ 2 เป็นผู้ลักลอบนำพาเลื่อยยนต์ดังกล่าวจากต่างประเทศเข้ามาในราชอาณาจักรไทย หรือมิฉะนั้นจำเลยที่ 2รับไว้ซึ่งเลื่อยยนต์ดังกล่าวโดยรู้อยู่ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากรและภาษีที่จะต้องเสียสำหรับของนั้น และในวันเดียวกันนั้นเวลากลางวันจำเลยทั้งสามร่วมกันบุกรุกโดยใช้เลื่อยยนต์ดังกล่าวตัดต้นไม้แผ้วถางป่าเตรียมการสงวนอันเป็นการทำลายป่า ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27, 27 ทวิพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4, 5,6, 7, 8, 9 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 พระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 54, 72 ตรี, 74, 74 ทวิ ริบของกลางให้จำเลยที่ 2 จ่ายสินบนแก่ผู้นำจับและจ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมาย กับให้จำเลยทั้งสาม คนงานผู้รับจ้างและบริวารของจำเลยทั้งสามออกไปจากป่านั้นด้วยจำเลยทั้งสามรับสารภาพตามพระราชบัญญัติป่าไม้ตามฟ้องและจำเลยที่ 2 รับสารภาพฐานรับไว้ซึ่งเลื่อยยนต์และช่วยพาเอาไปเสียศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 54, 72 ตรี วรรคหนึ่ง, 74, 74 ทวิ และจำเลยที่ 2 มีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4, 5, 6, 7, 8, 9 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน เรียงกระทงลงโทษ ฐานรับไว้ซึ่งของอันตนรู้ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากร ปรับ 66,768 บาท ฐานร่วมกันแผ้วถางยึดถือครอบครองป่า จำคุก 1 ปี รวมจำคุก 1 ปี และปรับ 66,768 บาท ลงโทษจำเลยที่ 1 และที่ 3 ฐานร่วมกันแผ้วถางยึดถือครอบครองป่า จำคุกคนละ 1 ปี จำเลยทั้งสามให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 6 เดือน และปรับ 33,384 บาท และจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 3 คนละ 6 เดือน ให้จำเลยที่ 2 จ่ายเงินสินบนนำจับแก่ผู้นำจับและจ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมาย และให้จำเลยทั้งสาม ผู้รับจ้างและบริวารออกจากป่าตามฟ้อง จำเลยที่ 2 ไม่ชำระค่าปรับให้บังคับตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 แต่หากกักขังให้กักขังเพียง 1 ปี ริบของกลางจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ขอให้รอการลงโทษศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสามมีเพียงว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทหรือหลายกรรมต่างกัน และฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เห็นว่า การที่จำเลยที่ 2 รับไว้ซึ่งเลื่อยยนต์ของกลางจากผู้นำเข้าจากต่างประเทศโดยยังมิได้เสียค่าภาษีและมิได้ผ่านศุลกากรโดยถูกต้องย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ อันเป็นความผิดสำเร็จในตัวอยู่แล้ว ต่อมาเมื่อจำเลยที่ 2 กับพวกนำเลื่อยยนต์ของกลางไปบุกรุกแผ้วถางป่าโดยมิได้รับอนุญาต ย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 54, 72 ตรี วรรคหนึ่ง, 74, 74 ทวิ อีกกระทงหนึ่ง ต่างวาระกันจึงเป็นความผิด 2 กรรม ที่จำเลยทั้งสามฎีกาว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมก็ไม่ได้บรรยายให้เห็นว่าเคลือบคลุมอย่างไร ทั้งไม่ได้ว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้น ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้ ที่ศาลล่างทั้งสองเรียงกระทงลงโทษจำเลยที่ 2 มาชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยทั้งสามฟังไม่ขึ้น แต่ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษปรับจำเลยที่ 2 เป็นเงิน 66,768 บาท ตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ เป็นการปรับเป็นเงิน 4 เท่า โดยรวมค่าอากรขาเข้าและภาษีมูลค่าเพิ่มร้อยละเจ็ดเข้าไปด้วยซึ่งไม่ถูกต้อง เพราะตามกฎหมายให้ปรับเป็นเงิน4 เท่าราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยนั้นหมายถึงค่าอากรตามกฎหมายภาษีศุลกากรหาได้หมายรวมถึงภาษีมูลค่าเพิ่มอันเป็นภาษีฝ่ายสรรพากรด้วยไม่ ที่ศาลล่างทั้งสองลงโทษปรับโดยรวมค่าภาษีมูลค่าเพิ่มร้อยละเจ็ดมาด้วยนั้นจึงไม่ถูกต้อง ปัญหาข้อนี้แม้ไม่มีฝ่ายใดยกขึ้นกล่าวอ้างในชั้นฎีกา แต่เป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยและแก้ไขให้ถูกต้องได้และที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นที่ให้จำเลยที่ 2 จ่ายเงินสินบนนำจับแก่ผู้นำจับและจ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมายนั้น ปรากฏว่าพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 ไม่มีบทบัญญัติให้จ่ายสินบนกับรางวัลนำจับ และปรากฏตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 7 และ 8 ว่า สินบนและรางวัลให้จ่ายจากเงินที่ได้จากการขายของกลางซึ่งศาลสั่งริบเมื่อคดีถึงที่สุดแล้ว หากของกลางที่ศาลสั่งริบนั้นไม่อาจขายได้ให้จ่ายจากเงินค่าปรับที่ได้ชำระต่อศาล ซึ่งคดีนี้ไม่ปรากฏว่าไม่อาจขายของกลางได้ ดังนั้นที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยที่ 2 จ่ายสินบนและรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับ จึงยังไม่ถูกต้องตามบทกฎหมายดังกล่าว ศาลฎีกาเห็นสมควรแก้ไขเสียให้ถูกต้อง"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ปรับจำเลยที่ 2 จำนวนเงิน 63,128 บาท เมื่อรวมกับโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ฯ เป็นจำคุก 1 ปี และปรับ 63,128 บาท ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 6 เดือน และปรับ 31,564 บาท ให้จ่ายสินบนร้อยละสามสิบและจ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางที่ศาลสั่งริบตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4, 7 และ 8 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4372/2540พนักงานอัยการจังหวัดสุราษฎร์ธานีโจทก์นาย สุเทพ พรหมรัตน์ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 91 พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 27 ทวิ พ.ร.บ.ป่าไม้ ม. 54, ม. 72 ตรี, ม. 74, ม. 74 ทวิการที่จำเลยที่ 2 รับไว้ซึ่งเลื่อยยนต์ของกลางจากผู้นำเข้าจากต่างประเทศโดยยังมิได้เสียค่าภาษีและมิได้ผ่านศุลกากรโดยถูกต้องย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ อันเป็นความผิดสำเร็จในตัวอยู่แล้วต่อมาเมื่อจำเลยที่ 2 กับพวกนำเลื่อยยนต์ของกลางไปบุกรุกแผ้วถางป่าโดยมิได้รับอนุญาตย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 54,72 ตรี วรรคหนึ่ง,74,74 ทวิ อีกกระทงหนึ่ง จึงเป็นความผิด 2 กรรม แต่ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษปรับจำเลยที่ 2 เป็นเงิน 66,768 บาท ตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯมาตรา 27 ทวิ เป็นการปรับเป็นเงิน 4 เท่า โดยรวมค่าอากรขาเข้าและภาษีมูลค่าเพิ่มร้อยละเจ็ดเข้าไปด้วยซึ่งไม่ถูกต้องเพราะตามกฎหมายให้ปรับเป็นเงิน 4 เท่าราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยนั้น หมายถึง ค่าอากรตามกฎหมายภาษีศุลกากร หาได้หมายรวมถึงภาษีมูลค่าเพิ่มอันเป็นภาษีฝ่ายสรรพากรด้วยไม่ ปัญหาข้อนี้แม้ไม่มีฝ่ายใดยกขึ้นกล่าวอ้างในชั้นฎีกา แต่เป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยและแก้ไขให้ถูกต้องได้โดยแก้เป็นปรับ 63,128 บาทโจทก์ฟ้องว่า มีผู้ลักลอบนำพาเครื่องเลื่อยยนต์ยี่ห้อสติล 1 เครื่อง ราคา 13,000 บาท อันเป็นของผลิตในต่างประเทศซึ่งจะต้องเสียค่าอากรขาเข้าและภาษีมูลค่าเพิ่มร้อยละเจ็ดรวมเป็นเงิน 3,692 บาท รวมราคาของ ค่าอากรและภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นเงิน16,692 บาท จากต่างประเทศเข้ามาโดยยังมิได้เสียค่าภาษีและมิได้ผ่านศุลกากรโดยถูกต้อง โดยเจตนาจะฉ้อค่าภาษีของรัฐบาลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ต่อมาเจ้าพนักงานยึดเลื่อยยนต์ดังกล่าวได้จากจำเลยที่ 2 ทั้งนี้โดยจำเลยที่ 2 เป็นผู้ลักลอบนำพาเลื่อยยนต์ดังกล่าวจากต่างประเทศเข้ามาในราชอาณาจักรไทย หรือมิฉะนั้นจำเลยที่ 2รับไว้ซึ่งเลื่อยยนต์ดังกล่าวโดยรู้อยู่ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากรและภาษีที่จะต้องเสียสำหรับของนั้น และในวันเดียวกันนั้นเวลากลางวันจำเลยทั้งสามร่วมกันบุกรุกโดยใช้เลื่อยยนต์ดังกล่าวตัดต้นไม้แผ้วถางป่าเตรียมการสงวนอันเป็นการทำลายป่า ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27, 27 ทวิพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4, 5,6, 7, 8, 9 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 พระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 54, 72 ตรี, 74, 74 ทวิ ริบของกลางให้จำเลยที่ 2 จ่ายสินบนแก่ผู้นำจับและจ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมาย กับให้จำเลยทั้งสาม คนงานผู้รับจ้างและบริวารของจำเลยทั้งสามออกไปจากป่านั้นด้วยจำเลยทั้งสามรับสารภาพตามพระราชบัญญัติป่าไม้ตามฟ้องและจำเลยที่ 2 รับสารภาพฐานรับไว้ซึ่งเลื่อยยนต์และช่วยพาเอาไปเสียศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 54, 72 ตรี วรรคหนึ่ง, 74, 74 ทวิ และจำเลยที่ 2 มีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4, 5, 6, 7, 8, 9 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน เรียงกระทงลงโทษ ฐานรับไว้ซึ่งของอันตนรู้ว่าเป็นของที่นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากร ปรับ 66,768 บาท ฐานร่วมกันแผ้วถางยึดถือครอบครองป่า จำคุก 1 ปี รวมจำคุก 1 ปี และปรับ 66,768 บาท ลงโทษจำเลยที่ 1 และที่ 3 ฐานร่วมกันแผ้วถางยึดถือครอบครองป่า จำคุกคนละ 1 ปี จำเลยทั้งสามให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 6 เดือน และปรับ 33,384 บาท และจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 3 คนละ 6 เดือน ให้จำเลยที่ 2 จ่ายเงินสินบนนำจับแก่ผู้นำจับและจ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมาย และให้จำเลยทั้งสาม ผู้รับจ้างและบริวารออกจากป่าตามฟ้อง จำเลยที่ 2 ไม่ชำระค่าปรับให้บังคับตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 แต่หากกักขังให้กักขังเพียง 1 ปี ริบของกลางจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ขอให้รอการลงโทษศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสามมีเพียงว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทหรือหลายกรรมต่างกัน และฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เห็นว่า การที่จำเลยที่ 2 รับไว้ซึ่งเลื่อยยนต์ของกลางจากผู้นำเข้าจากต่างประเทศโดยยังมิได้เสียค่าภาษีและมิได้ผ่านศุลกากรโดยถูกต้องย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ อันเป็นความผิดสำเร็จในตัวอยู่แล้ว ต่อมาเมื่อจำเลยที่ 2 กับพวกนำเลื่อยยนต์ของกลางไปบุกรุกแผ้วถางป่าโดยมิได้รับอนุญาต ย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 54, 72 ตรี วรรคหนึ่ง, 74, 74 ทวิ อีกกระทงหนึ่ง ต่างวาระกันจึงเป็นความผิด 2 กรรม ที่จำเลยทั้งสามฎีกาว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมก็ไม่ได้บรรยายให้เห็นว่าเคลือบคลุมอย่างไร ทั้งไม่ได้ว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้น ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้ ที่ศาลล่างทั้งสองเรียงกระทงลงโทษจำเลยที่ 2 มาชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยทั้งสามฟังไม่ขึ้น แต่ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษปรับจำเลยที่ 2 เป็นเงิน 66,768 บาท ตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ เป็นการปรับเป็นเงิน 4 เท่า โดยรวมค่าอากรขาเข้าและภาษีมูลค่าเพิ่มร้อยละเจ็ดเข้าไปด้วยซึ่งไม่ถูกต้อง เพราะตามกฎหมายให้ปรับเป็นเงิน4 เท่าราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยนั้นหมายถึงค่าอากรตามกฎหมายภาษีศุลกากรหาได้หมายรวมถึงภาษีมูลค่าเพิ่มอันเป็นภาษีฝ่ายสรรพากรด้วยไม่ ที่ศาลล่างทั้งสองลงโทษปรับโดยรวมค่าภาษีมูลค่าเพิ่มร้อยละเจ็ดมาด้วยนั้นจึงไม่ถูกต้อง ปัญหาข้อนี้แม้ไม่มีฝ่ายใดยกขึ้นกล่าวอ้างในชั้นฎีกา แต่เป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยและแก้ไขให้ถูกต้องได้และที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นที่ให้จำเลยที่ 2 จ่ายเงินสินบนนำจับแก่ผู้นำจับและจ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมายนั้น ปรากฏว่าพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 ไม่มีบทบัญญัติให้จ่ายสินบนกับรางวัลนำจับ และปรากฏตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 7 และ 8 ว่า สินบนและรางวัลให้จ่ายจากเงินที่ได้จากการขายของกลางซึ่งศาลสั่งริบเมื่อคดีถึงที่สุดแล้ว หากของกลางที่ศาลสั่งริบนั้นไม่อาจขายได้ให้จ่ายจากเงินค่าปรับที่ได้ชำระต่อศาล ซึ่งคดีนี้ไม่ปรากฏว่าไม่อาจขายของกลางได้ ดังนั้นที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยที่ 2 จ่ายสินบนและรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับ จึงยังไม่ถูกต้องตามบทกฎหมายดังกล่าว ศาลฎีกาเห็นสมควรแก้ไขเสียให้ถูกต้อง"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ปรับจำเลยที่ 2 จำนวนเงิน 63,128 บาท เมื่อรวมกับโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ฯ เป็นจำคุก 1 ปี และปรับ 63,128 บาท ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 6 เดือน และปรับ 31,564 บาท ให้จ่ายสินบนร้อยละสามสิบและจ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางที่ศาลสั่งริบตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4, 7 และ 8 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3(บุญศรี แก้วสาร-วินัย วิมลเศรษฐ-วิรัตน์ ลัทธิวงศกร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4372/2540 มีข้อพิจารณาอยู่ 2 ประการ กล่าวคือปัญหาเรื่องการลงโทษเกินกว่าที่อัตรากฎหมายกำหนดย่อมเป็นการขัดต่อประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 2 ซึ่งบัญญัติว่า "บุคคลจักต้องรับโทษในทางอาญาต่อเมื่อได้กระทำการอันกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำนั้นบัญญัติเป็นความผิด และกำหนดโทษไว้และโทษที่จะลงแก่ผู้กระทำความผิดนั้น ต้องเป็นโทษที่บัญญัติไว้ในกฎหมาย" และรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยทุกฉบับได้รับรองหลักการที่สำคัญนี้ไว้เช่นเดียวกัน ดังที่ปรากฏตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มาตรา 32 ซึ่งใช้บังคับเป็นกฎหมายนับแต่วันที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 114 ตอนที่ 55 ก ลงวันที่ 11 ตุลาคม 2540 ว่า "บุคคลจะไม่ต้องรับโทษอาญา เว้นแต่จะได้กระทำการอันกฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลาที่กระทำนั้นบัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ และโทษที่จะลงแก่บุคคลนั้นจะหนักกว่าโทษที่กำหนดไว้ในกฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลาที่กระทำความผิดมิได้" ตามบทบัญญัติดังกล่าว อาจสรุปได้ว่าการที่จะลงโทษบุคคลใดนั้น หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งว่าในเบื้องต้นที่สุดการที่จะกล่าวหาว่าผู้ใดกระทำความผิดทางอาญานั้น ต้องได้ความว่าขณะที่เขากระทำการใด ๆ ลงไปนั้น มีกฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลาที่เขากระทำการนั้น ๆ บัญญัติว่าการกระทำเช่นนั้นเป็นความผิดเสียก่อน แล้วจึงจะดำเนินการในขั้นตอนต่อไปตามกฎหมายได้ เช่น กล่าวหา จับกุม สอบสวน ส่งฟ้องและพิจารณาพิพากษาและเมื่อพิจารณาว่าผู้นั้นกระทำผิดโดยต้องรับผิดในทางอาญา ต้องถูกลงโทษ หลักสำคัญอีกประการหนึ่งก็คือ โทษที่จะลงแก่บุคคลนั้นจะหนักกว่าโทษที่กำหนดไว้ในกฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลาที่เขากระทำความผิดมิได้ หลักการนี้ถือว่าเป็นสาระสำคัญที่สุดประการหนึ่งในการคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของประชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญและเป็นหลักสากล การลงโทษเกินกว่าที่กฎหมายกำหนดซึ่งถือว่าขัดต่อหลักการในเรื่องการที่บุคคลใดจะต้องรับโทษจึงเป็นปัญหาที่กระทบกระเทือนต่อความสงบเรียบร้อย เมื่อศาลล่างไม่ว่าเป็นศาลชั้นต้น หรือศาลอุทธรณ์ เมื่อความปรากฏขึ้นในศาลสูงอาจเป็นศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาแล้วแต่กรณี ศาลสูงย่อมหยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้อันเป็นหลักการหรือแนวทางของศาลฎีกาที่วางไว้เป็นบรรทัดฐาน ทั้งนี้ก็เป็นไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสองที่ว่า ข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อย ผู้อุทธรณ์หรือศาลยกขึ้นอ้างได้ แม้ว่าจะไม่ได้ยกขึ้นในศาลชั้นต้นก็ตาม และศาลฎีกาย่อมอาศัยมาตรา 225 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาที่ให้นำบทบัญญัติว่าด้วยการพิจารณาและว่าด้วยคำพิพากษาและคำสั่งชั้นอุทธรณ์มาบังคับในชั้นฎีกาได้โดยอนุโลมคำพิพากษาศาลฎีกานี้ก็คงเดินตามแนวบรรทัดฐานเดิมเนื่องจากศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ หนักกว่าที่กฎหมายกำหนด และศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนตาม คดีขึ้นสู่ศาลฎีกาโดยจำเลยทั้งสามฎีกาขอให้รอการลงโทษ และปัญหาข้อกฎหมายกรณีอื่นมิได้ฎีกาว่าศาลล่างจะลงโทษหนักกว่าที่กฎหมายกำหนด อาจเป็นเพราะจำเลยไม่เข้าใจหลักการในเรื่องการลงโทษตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ มาตรา 27 ทวิ ซึ่งจะได้กล่าวต่อไปเป็นข้อพิจารณาประการที่สองก็ได้ แต่เมื่อความปรากฏต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาก็หยิบยกขึ้นมาวินิจฉัยให้ซึ่งถ้าหากท่านผู้อ่านได้ติดตามแนวคิดของศาลฎีกาในเรื่องนี้ก็คงเห็นมาโดยตลอดว่าศาลฎีกาได้หยิบยกขึ้นวินิจฉัยให้โดยไม่จำต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งร้องขอ นับว่าชอบด้วยเหตุผลและก่อให้เกิดความเป็นธรรมแก่ประชาชนและสอดคล้องกับหลักการคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของประชาชนตามรัฐธรรมนูญ ข้อพิจารณาประการที่สอง คือการปรับบทลงโทษตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯมาตรา 27 ทวิ ซึ่งมักมีการตีความกันคลาดเคลื่อนอยู่เสมอ อาจเป็นเพราะความไม่เข้าใจหรือบทบัญญัติแห่งกฎหมายไม่ชัดเจนหรือไม่ ขอให้พิจารณาจากตัวบทดังนี้ "ผู้ใดช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาเอาไปเสีย ซื้อ รับจำนำ หรือรับไว้โดยประการใดซึ่งของอันตนรู้ว่าเป็นของที่ได้นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากร ข้อห้ามหรือข้อจำกัดมีความผิดต้องระวางโทษปรับเป็นเงินสี่เท่าราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยแล้ว หรือจำคุกไม่เกินห้าปี หรือทั้งจำทั้งปรับ" ปัญหาที่ต้องทำความเข้าใจคือ ระวางโทษปรับเป็นเงินสี่เท่าราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยแล้ว และมีบัญญัติไว้ในมาตรา 27 ในทำนองเดียวกันด้วย ระวางโทษปรับดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าคิดจากราคาของรวมกับค่าอากรด้วย โดยมีจำนวนถึง 4 เท่า อาจแสดงวิธีหาค่าปรับได้ดังนี้ 4* ราคาของ + ค่าอากร ปัญหาว่าคำว่า ค่าอากร มีขอบข่ายกว้างขวางแค่ไหนเพียงใด จะรวมถึงภาษีมูลค่าเพิ่มด้วยหรือไม่ เพราะภาษีมูลค่าเพิ่มนั้นเป็นภาษีอากรตามประมวลรัษฎากร ซึ่งเรียกว่าภาษีอากรฝ่ายสรรพากร และในคดีตามหัวข้อหมายเหตุนี้ในการลงโทษปรับศาลชั้นต้น ได้รวมภาษีมูลค่าเพิ่มเข้าไปด้วย แสดงว่าศาลชั้นต้นเห็นว่าคำว่าค่าอากรตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ นั้นรวมถึงภาษีมูลค่าเพิ่มด้วย ขอให้พิจารณาถึงบทนิยามหรือบทวิเคราะห์ศัพท์ในพระราชบัญญัติศุลกากรฯ มาตรา 2 ดังนี้ ค่าภาษี หมายความว่า ค่าภาษี ค่าอากร ค่าธรรมเนียม หรือค่าภาระติดพันในทางศุลกากร หรืออากรชั้นใน ค่าอากร หมายความว่า ค่าภาษี ค่าอากร ค่าธรรมเนียม หรือค่าภาระติดพันในทางศุลกากรหรืออากรชั้นนี้ บทนิยามทั้งสองคำมีความหมายอย่างเดียว ต้องพิจารณาประกอบถ้อยคำตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ ทั้งฉบับ เช่น ในมาตรา 10 มีทั้งคำว่าค่าภาษีและอากรแต่ส่วนใหญ่จะใช้คำว่าอากร เช่นในหมวด 15 ว่าด้วยบทเบ็ดเสร็จทั่วไป กล่าวถึงการวางประกันค่าอากร การอุทธรณ์การประเมินเงินอากรและการชำระค่าอากรที่ต้องเสียหรือเสียเพิ่ม ไม่ว่าจะเป็นผู้นำของเข้าหรือผู้ส่งของออก ดังนี้ เมื่อพิจารณาประกอบหลักการชำระค่าภาษีอากรตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ แล้ว คำว่า อากรตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ น่าจะมีความหมายเฉพาะการจัดเก็บภาษีตามบทบัญญัตินี้เท่านั้น ไม่น่าจะรวมถึงภาษีตามบทบัญญัติอื่นด้วย ส่วนที่บทบัญญัติอื่นได้กำหนดให้มีการจัดเก็บภาษีตามบทบัญญัติอื่นให้ด้วยนั้น เป็นคนละกรณีกันและศาลฎีกาในคดีนี้ได้วินิจฉัยปัญหานี้ไว้อย่างชัดเจนว่าที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษปรับจำเลยที่ 2 เป็นเงิน 66,768 บาท ตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ทวิ เป็นการปรับเป็นเงิน 4 เท่า โดยรวมค่าอากรขาเข้าและภาษีมูลค่าเพิ่ม ร้อยละ 7(อัตราขณะนั้น) เข้าไปด้วยซึ่งไม่ถูกต้องเพราะตามกฎหมายให้ปรับเป็นเงิน 4 เท่าของราคาซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยนั้น หมายถึง ค่าอากรตามกฎหมายภาษีศุลกากร หาได้หมายรวมถึงภาษีมูลค่าเพิ่มอันเป็นภาษีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ ไม่ว่าเป็นคดีแพ่งหรือคดีอาญาก็อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ ถึงเวลาแล้วหรือยังทีจะต้องมีการแก้ไขพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528 ให้ศาลภาษีอากรมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีภาษีอากรในส่วนของคดีอาญา พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษา