คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 751/2486หลักกฎหมาย: โจทฟ้องว่าจำเลยกะทำผิดวันที่ 13 เมสายน 2486 ทางพิจารนาได้ความว่าจำเลยกะทำผิดวันที่ 14 เมสายน 2486 ก็ต้องตัดสินยกฟ้อง ถ้าปรากตว่าข้อเท็ดจิงที่กล่าวไนฟ้องต่างกับข้อเท็ดจิงที่ได้ความตามทางพิจารนาแล้วสาลก็ต้องยกฟ้อง แม้โจทจะอ้างว่าจำเลยไม่ได้หลงข้อต่อสู้ แต่กดหมายก็หาได้ถือเปนข้อสาระสำคันไม่ไนกรนีเช่นนี้, ดีกาที่ 502/2481 และ 1034/2485ข้อเท็ดจิงฟังได้ว่า โจทฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๑๓ เมสายน ๒๔๘๖ เวลากลางวันจำเลยไช้ไม้ตีโจทหลายทีถึงบาดเจ็บขอไห้ลงดทสตามมาตรา ๒๕๔,๗๒ ขั้นพิจารนาได้ความว่า เกิดเหตุวันขึ้น ๑๐ ค่ำเดือน ๕ พ.ส. ๒๔๘๖ และปรากตว่าวันขึ้น ๑๐ ค่ำเดือน ๕ พ.ส. ๒๔๘๖ นี้ตรงกับวันที่ ๑๔ เมสายน ๒๔๘๖ สาลดีกาตัดสินว่า ข้อเท็ดจิงที่ได้ความตามทางพิจารนาต่างกับข้อเท็ดจิงที่โจทกล่าวไนฟ้อง และเปนข้อเท็ดจิงอันเปนสาระสำคันแห่งคดี ซึ่งต้องด้วยประมวนกดหมายวิธีพิจารนาความอาญามาตรา ๑๙๒ วัค ๒ ส่วนข้อที่โจทกล่าวว่าจำเลยไม่ได้หลงข้อต่อสู้คดีนั้น กดหมายมิได้ถือเปนสาระสำคัญ กดหมายถือว่า ถ้าข้อเท็ดจิงที่กล่าวไนฟ้องต่างกับข้อเท็ดจิงที่ได้ความตามทางพิจารนาแล้วก็ลงโทสจำเลยไม่ได้ จึงพิพากสายืนตามสาลอุธรน์ที่ไห้ยกฟ้องโจท ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 751/2486นายมุข จันไสโจทก์นางทา แก้วคำจำเลย ป.อ. ม. 254 ป.วิ.อ. ม. 192 วรรค2, ม. 158 (5), ม. 164โจทฟ้องว่าจำเลยกะทำผิดวันที่ 13 เมสายน 2486 ทางพิจารนาได้ความว่าจำเลยกะทำผิดวันที่ 14 เมสายน 2486 ก็ต้องตัดสินยกฟ้อง ถ้าปรากตว่าข้อเท็ดจิงที่กล่าวไนฟ้องต่างกับข้อเท็ดจิงที่ได้ความตามทางพิจารนาแล้วสาลก็ต้องยกฟ้อง แม้โจทจะอ้างว่าจำเลยไม่ได้หลงข้อต่อสู้ แต่กดหมายก็หาได้ถือเปนข้อสาระสำคันไม่ไนกรนีเช่นนี้, ดีกาที่ 502/2481 และ 1034/2485ข้อเท็ดจิงฟังได้ว่า โจทฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๑๓ เมสายน ๒๔๘๖ เวลากลางวันจำเลยไช้ไม้ตีโจทหลายทีถึงบาดเจ็บขอไห้ลงดทสตามมาตรา ๒๕๔,๗๒ ขั้นพิจารนาได้ความว่า เกิดเหตุวันขึ้น ๑๐ ค่ำเดือน ๕ พ.ส. ๒๔๘๖ และปรากตว่าวันขึ้น ๑๐ ค่ำเดือน ๕ พ.ส. ๒๔๘๖ นี้ตรงกับวันที่ ๑๔ เมสายน ๒๔๘๖ สาลดีกาตัดสินว่า ข้อเท็ดจิงที่ได้ความตามทางพิจารนาต่างกับข้อเท็ดจิงที่โจทกล่าวไนฟ้อง และเปนข้อเท็ดจิงอันเปนสาระสำคันแห่งคดี ซึ่งต้องด้วยประมวนกดหมายวิธีพิจารนาความอาญามาตรา ๑๙๒ วัค ๒ ส่วนข้อที่โจทกล่าวว่าจำเลยไม่ได้หลงข้อต่อสู้คดีนั้น กดหมายมิได้ถือเปนสาระสำคัญ กดหมายถือว่า ถ้าข้อเท็ดจิงที่กล่าวไนฟ้องต่างกับข้อเท็ดจิงที่ได้ความตามทางพิจารนาแล้วก็ลงโทสจำเลยไม่ได้ จึงพิพากสายืนตามสาลอุธรน์ที่ไห้ยกฟ้องโจท(ลัดพลีธรรมประคัลภ์-ทิพปัญญา อ. บุปผเวส-ธรรมบัณฑิต บุนยะปานะ)ศาลชั้นต้น - ช. ชวนะครุศาลอุทธรณ์ - นายเปลี่ยน จินดาวินิดแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ข้อเท็ดจิงฟังได้ว่า โจทฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๑๓ เมสายน ๒๔๘๖ เวลากลางวันจำเลยไช้ไม้ตีโจทหลายทีถึงบาดเจ็บขอไห้ลงดทสตามมาตรา ๒๕๔,๗๒ ขั้นพิจารนาได้ความว่า เกิดเหตุวันขึ้น ๑๐ ค่ำเดือน ๕ พ.ส. ๒๔๘๖ และปรากตว่าวันขึ้น ๑๐ ค่ำเดือน ๕ พ.ส. ๒๔๘๖ นี้ตรงกับวันที่ ๑๔ เมสายน ๒๔๘๖ สาลดีกาตัดสินว่า ข้อเท็ดจิงที่ได้ความตามทางพิจารนาต่างกับข้อเท็ดจิงที่โจทกล่าวไนฟ้อง และเปนข้อเท็ดจิงอันเปนสาระสำคันแห่งคดี ซึ่งต้องด้วยประมวนกดหมายวิธีพิจารนาความอาญามาตรา ๑๙๒ วัค ๒ ส่วนข้อที่โจทกล่าวว่าจำเลยไม่ได้หลงข้อต่อสู้คดีนั้น กดหมายมิได้ถือเปนสาระสำคัญ กดหมายถือว่า ถ้าข้อเท็ดจิงที่กล่าวไนฟ้องต่างกับข้อเท็ดจิงที่ได้ความตามทางพิจารนาแล้วก็ลงโทสจำเลยไม่ได้ จึงพิพากสายืนตามสาลอุธรน์ที่ไห้ยกฟ้องโจท ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 751/2486นายมุข จันไสโจทก์นางทา แก้วคำจำเลย ป.อ. ม. 254 ป.วิ.อ. ม. 192 วรรค2, ม. 158 (5), ม. 164โจทฟ้องว่าจำเลยกะทำผิดวันที่ 13 เมสายน 2486 ทางพิจารนาได้ความว่าจำเลยกะทำผิดวันที่ 14 เมสายน 2486 ก็ต้องตัดสินยกฟ้อง ถ้าปรากตว่าข้อเท็ดจิงที่กล่าวไนฟ้องต่างกับข้อเท็ดจิงที่ได้ความตามทางพิจารนาแล้วสาลก็ต้องยกฟ้อง แม้โจทจะอ้างว่าจำเลยไม่ได้หลงข้อต่อสู้ แต่กดหมายก็หาได้ถือเปนข้อสาระสำคันไม่ไนกรนีเช่นนี้, ดีกาที่ 502/2481 และ 1034/2485ข้อเท็ดจิงฟังได้ว่า โจทฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๑๓ เมสายน ๒๔๘๖ เวลากลางวันจำเลยไช้ไม้ตีโจทหลายทีถึงบาดเจ็บขอไห้ลงดทสตามมาตรา ๒๕๔,๗๒ ขั้นพิจารนาได้ความว่า เกิดเหตุวันขึ้น ๑๐ ค่ำเดือน ๕ พ.ส. ๒๔๘๖ และปรากตว่าวันขึ้น ๑๐ ค่ำเดือน ๕ พ.ส. ๒๔๘๖ นี้ตรงกับวันที่ ๑๔ เมสายน ๒๔๘๖ สาลดีกาตัดสินว่า ข้อเท็ดจิงที่ได้ความตามทางพิจารนาต่างกับข้อเท็ดจิงที่โจทกล่าวไนฟ้อง และเปนข้อเท็ดจิงอันเปนสาระสำคันแห่งคดี ซึ่งต้องด้วยประมวนกดหมายวิธีพิจารนาความอาญามาตรา ๑๙๒ วัค ๒ ส่วนข้อที่โจทกล่าวว่าจำเลยไม่ได้หลงข้อต่อสู้คดีนั้น กดหมายมิได้ถือเปนสาระสำคัญ กดหมายถือว่า ถ้าข้อเท็ดจิงที่กล่าวไนฟ้องต่างกับข้อเท็ดจิงที่ได้ความตามทางพิจารนาแล้วก็ลงโทสจำเลยไม่ได้ จึงพิพากสายืนตามสาลอุธรน์ที่ไห้ยกฟ้องโจท(ลัดพลีธรรมประคัลภ์-ทิพปัญญา อ. บุปผเวส-ธรรมบัณฑิต บุนยะปานะ)ศาลชั้นต้น - ช. ชวนะครุศาลอุทธรณ์ - นายเปลี่ยน จินดาวินิดแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ