คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1139/2529หลักกฎหมาย: ศาลออกคำบังคับห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องกับที่พิพาทผู้ร้องยื่นคำร้องว่าผู้ร้องมิได้เป็นบริวารของจำเลยและสิ่งปลูกสร้างกับที่พิพาทเป็นของผู้ร้องไม่ใช่ของโจทก์เป็นการตั้งข้อพิพาทกับโจทก์ในชั้นบังคับคดีผู้ร้องมีสิทธิร้องต่อศาลได้ตามป.วิ.พ.มาตรา7(2),296ชอบที่จะรับคำร้องขอของผู้ร้องไว้พิจารณา.คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารคดีถึงที่สุดแล้ว ศาลชั้นต้นได้ออกหมายบังคับคดีแก่จำเลย ผู้ร้องทั้งสี่ยื่นคำร้องขอว่า ผู้ร้องทั้งสี่เป็นบุตรของจำเลย แต่มิใช่บริวารของจำเลย ที่พิพาทเป็นของผู้ร้องทั้งสี่เมื่อ พ.ศ. 2511นายวินัย เลขะกุล ได้ขอออกโฉนดที่พิพาทโดยไม่สุจริตและไม่ชอบด้วยกฎหมายแล้วโอนให้แก่นางพัชรีโดยไม่สุจริต ต่อมานางพัชรีได้จดทะเบียนโอนให้แก่โจทก์โดยไม่สุจริตและไม่เสียค่าตอบแทน ขอให้เพิกถอนการออกโฉนดและพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องทั้งสี่โจทก์ยื่นคำแถลงคัดค้านว่าผู้ร้องทั้งสี่เป็นบุตรของจำเลย ย่อมเป็นบริวารของจำเลย คำพิพากษาคดีนี้ผูกพันผู้ร้องทั้งสี่ด้วย ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ผู้ร้องทั้งสี่ร้องสอด คืนค่าขึ้นศาลให้โดยให้หักไว้เป็นเงิน 200 บาทผู้ร้องทั้งสี่อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องทั้งสี่ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหามีว่า มีเหตุควรรับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่ไว้พิจารณาหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาคดีระหว่างโจทก์จำเลยในคดีนี้และคดีถึงที่สุดแล้วว่าให้จำเลยรื้อสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่พิพาท และห้ามจำเลยกับบริวารเข้าเกี่ยวข้อง คำพิพากษานี้จึงมีผลบังคับถึงบริวารของจำเลยด้วย เมื่อศาลชั้นต้นได้ออกคำบังคับ ฉบับลงวันที่ 24 พฤศจิกายน 2525 ให้จำเลยปฏิบัติตามคำพิพากษาก็ได้ระบุไว้ในคำบังคับด้วยว่า ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องกับที่พิพาทเมื่อผู้ร้องทั้งสี่ยื่นคำร้องขออ้างว่า ตนมิได้เป็นบริวารของจำเลยและสิ่งปลูกสร้างกับที่พิพาทนี้เป็นของผู้ร้องทั้งสี่มิใช่ของโจทก์ จึงเป็นการตั้งข้อพิพาทกับโจทก์ในชั้นบังคับคดี กรณีจึงเป็นเรื่องผู้ร้องทั้งสี่มีสิทธิร้องขอต่อศาลได้โดยอาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา7(2), 296 ชอบที่จะรับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่ไว้พิจารณา ที่ศาลล่างทั้งสองไม่รับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่นั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาของผู้ร้องทั้งสี่ฟังขึ้นพิพากษากลับให้รับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่ไว้พิจารณาต่อไปค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลให้ศาลชั้นต้นรวมสั่งเมื่อพิจารณาและมีคำสั่งใหม่." ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1139/2529นาย สันติชัย แซ่ตันโจทก์นาย ทวีศักดิ์ ตั้งฐิติธรรม กับพวกผู้ร้องนาง คูบอเกียว แซ่คูจำเลย ป.วิ.พ. ม. 7, ม. 296ศาลออกคำบังคับห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องกับที่พิพาทผู้ร้องยื่นคำร้องว่าผู้ร้องมิได้เป็นบริวารของจำเลยและสิ่งปลูกสร้างกับที่พิพาทเป็นของผู้ร้องไม่ใช่ของโจทก์เป็นการตั้งข้อพิพาทกับโจทก์ในชั้นบังคับคดีผู้ร้องมีสิทธิร้องต่อศาลได้ตามป.วิ.พ.มาตรา7(2),296ชอบที่จะรับคำร้องขอของผู้ร้องไว้พิจารณา.คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารคดีถึงที่สุดแล้ว ศาลชั้นต้นได้ออกหมายบังคับคดีแก่จำเลย ผู้ร้องทั้งสี่ยื่นคำร้องขอว่า ผู้ร้องทั้งสี่เป็นบุตรของจำเลย แต่มิใช่บริวารของจำเลย ที่พิพาทเป็นของผู้ร้องทั้งสี่เมื่อ พ.ศ. 2511นายวินัย เลขะกุล ได้ขอออกโฉนดที่พิพาทโดยไม่สุจริตและไม่ชอบด้วยกฎหมายแล้วโอนให้แก่นางพัชรีโดยไม่สุจริต ต่อมานางพัชรีได้จดทะเบียนโอนให้แก่โจทก์โดยไม่สุจริตและไม่เสียค่าตอบแทน ขอให้เพิกถอนการออกโฉนดและพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องทั้งสี่โจทก์ยื่นคำแถลงคัดค้านว่าผู้ร้องทั้งสี่เป็นบุตรของจำเลย ย่อมเป็นบริวารของจำเลย คำพิพากษาคดีนี้ผูกพันผู้ร้องทั้งสี่ด้วย ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ผู้ร้องทั้งสี่ร้องสอด คืนค่าขึ้นศาลให้โดยให้หักไว้เป็นเงิน 200 บาทผู้ร้องทั้งสี่อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องทั้งสี่ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหามีว่า มีเหตุควรรับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่ไว้พิจารณาหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาคดีระหว่างโจทก์จำเลยในคดีนี้และคดีถึงที่สุดแล้วว่าให้จำเลยรื้อสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่พิพาท และห้ามจำเลยกับบริวารเข้าเกี่ยวข้อง คำพิพากษานี้จึงมีผลบังคับถึงบริวารของจำเลยด้วย เมื่อศาลชั้นต้นได้ออกคำบังคับ ฉบับลงวันที่ 24 พฤศจิกายน 2525 ให้จำเลยปฏิบัติตามคำพิพากษาก็ได้ระบุไว้ในคำบังคับด้วยว่า ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องกับที่พิพาทเมื่อผู้ร้องทั้งสี่ยื่นคำร้องขออ้างว่า ตนมิได้เป็นบริวารของจำเลยและสิ่งปลูกสร้างกับที่พิพาทนี้เป็นของผู้ร้องทั้งสี่มิใช่ของโจทก์ จึงเป็นการตั้งข้อพิพาทกับโจทก์ในชั้นบังคับคดี กรณีจึงเป็นเรื่องผู้ร้องทั้งสี่มีสิทธิร้องขอต่อศาลได้โดยอาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา7(2), 296 ชอบที่จะรับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่ไว้พิจารณา ที่ศาลล่างทั้งสองไม่รับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่นั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาของผู้ร้องทั้งสี่ฟังขึ้นพิพากษากลับให้รับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่ไว้พิจารณาต่อไปค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลให้ศาลชั้นต้นรวมสั่งเมื่อพิจารณาและมีคำสั่งใหม่."(มาโนช เพียรสนอง-อาจ ปัญญาดิลก-ดำรง สายเชื้อ)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาให้ขับไล่จำเลยนั้นให้ใช้บังคับตลอดถึงบริวารของจำเลยด้วย ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 142(1) และมาตรา 144 วรรคสอง ฉะนั้นโจทก์จึงมีอำนาจขอให้บังคับขับไล่แก่บริวารของจำเลยโดยกระทำในคดีเดิมได้ คดีนี้ศาลพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารย่อมมีผลอย่างเดียวกัน การบังคับขับไล่บริวารจำเลยปกติจะเริ่มจากโจทก์ขอให้ออกหมายจับบุคคลที่โจทก์อ้างว่าเป็นบริวารจำเลย โดยยื่นคำร้องในคดีเดิมตามป.วิ.พ. มาตรา 7(2) ศาลจะออกหมายเรียกบุคคลนั้นมาสอบถาม หากโต้แย้งกันจะดำเนินการไต่สวนและมีคำสั่งต่อไป แต่กรณีคดีนี้เป็นการริเริ่มจากบุคคลภายนอกที่อ้างว่าตนมิใช่บริวารจำเลย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าผู้นั้นมีสิทธิยื่นคำร้องในคดีเดิมได้ ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 7(2) และมาตรา 296 ถือว่าเป็นเรื่องศาลออกหมายบังคับคดีผิด เพราะไปบังคับเอาแก่ผู้ร้องซึ่งไม่ใช่บริวารของจำเลย มีข้อน่าสังเกตว่า ป.วิ.พ. มาตรา 296 วรรคหนึ่ง ให้ลูกหนี้ตามคำพิพากษาหรือบุคคลภายนอกยื่นคำขอให้ยกหรือแก้ไขหมายนั้นเสียเท่านั้น แต่คดีนี้ผู้ร้องมีคำขอให้เพิกถอนการออกโฉนดและให้พิพากษาว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องด้วย ปัญหาว่าการที่ศาลฎีกาพิพากษาให้รับคำร้องขอของผู้ร้องไว้พิจารณานั้น หมายถึงให้พิจารณาพิพากษาตามคำขอของผู้ร้องทั้งหมดหรือไม่ เห็นว่า ในชั้นนี้เป็นเพียงชั้นรับคำร้อง เมื่อปรากฏว่าคำร้องของผู้ร้องมีเหตุที่จะรับไว้พิจารณาตาม ป.วิ.พ. มาตรา 7(2) และมาตรา 296 จึงพิพากษาให้รับไว้พิจารณา ส่วนเมื่อรับไว้แล้วจะสั่งเรื่องใดให้ได้บ้างหรือไม่เป็นอีกขั้นตอนหนึ่ง อาจสงสัยว่ากรณีนี้เหตุใดจึงมิใช่เรื่องร้องสอดด้วยความสมัครใจตาม ป.วิ.พ. มาตรา 57(1) ตอนท้าย ซึ่งบัญญัติว่า "เมื่อตนมีสิทธิเรียกร้องเกี่ยวเนื่องด้วยการบังคับตามคำพิพากษาหรือคำสั่ง โดยยื่นคำร้องต่อศาลที่ออกหมายบังคับคดีนั้น" เห็นว่า การร้องสอดตามมาตรา57(1) ตอนท้ายนั้น ต้องเป็นการร้องเข้ามาเป็นฝ่ายที่สามมีฐานะเป็นโจทก์ ตั้งข้อพิพาทกับทั้งโจทก์และจำเลยเดิม เช่นกรณี โจทก์ชนะคดีจึงนำยึดทรัพย์อ้างว่าเป็นของจำเลย นาย ก. ร้องขัดทรัพย์อ้างว่าเป็นของนาย ก. ดังนี้ การที่นาย ข. ร้องเข้ามาว่าทรัพย์นั้นมิใช่ของจำเลยและมิใช่ของนาย ก. แต่เป็นของตน การร้องเช่นนี้พออนุโลมว่าเป็นการร้องสอดตาม ป.วิ.พ. มาตรา 57(1) ตอนท้าย (ศาสตราจารย์ธานินทร์ กรัยวิเชียร) คำอธิบายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งเล่ม 2 หน้า 337) แต่กรณีคดีนี้ผู้ร้องมิได้ตั้งพิพาทกับจำเลย จึงหาใช่การร้องสอดตาม ป.วิ.พ. มาตรา 57(1) ตอนท้ายไม่. สมบูรณ์ บุญภินนท์.คำพิพากษา: คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารคดีถึงที่สุดแล้ว ศาลชั้นต้นได้ออกหมายบังคับคดีแก่จำเลย ผู้ร้องทั้งสี่ยื่นคำร้องขอว่า ผู้ร้องทั้งสี่เป็นบุตรของจำเลย แต่มิใช่บริวารของจำเลย ที่พิพาทเป็นของผู้ร้องทั้งสี่เมื่อ พ.ศ. 2511นายวินัย เลขะกุล ได้ขอออกโฉนดที่พิพาทโดยไม่สุจริตและไม่ชอบด้วยกฎหมายแล้วโอนให้แก่นางพัชรีโดยไม่สุจริต ต่อมานางพัชรีได้จดทะเบียนโอนให้แก่โจทก์โดยไม่สุจริตและไม่เสียค่าตอบแทน ขอให้เพิกถอนการออกโฉนดและพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องทั้งสี่โจทก์ยื่นคำแถลงคัดค้านว่าผู้ร้องทั้งสี่เป็นบุตรของจำเลย ย่อมเป็นบริวารของจำเลย คำพิพากษาคดีนี้ผูกพันผู้ร้องทั้งสี่ด้วย ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ผู้ร้องทั้งสี่ร้องสอด คืนค่าขึ้นศาลให้โดยให้หักไว้เป็นเงิน 200 บาทผู้ร้องทั้งสี่อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องทั้งสี่ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหามีว่า มีเหตุควรรับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่ไว้พิจารณาหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาคดีระหว่างโจทก์จำเลยในคดีนี้และคดีถึงที่สุดแล้วว่าให้จำเลยรื้อสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่พิพาท และห้ามจำเลยกับบริวารเข้าเกี่ยวข้อง คำพิพากษานี้จึงมีผลบังคับถึงบริวารของจำเลยด้วย เมื่อศาลชั้นต้นได้ออกคำบังคับ ฉบับลงวันที่ 24 พฤศจิกายน 2525 ให้จำเลยปฏิบัติตามคำพิพากษาก็ได้ระบุไว้ในคำบังคับด้วยว่า ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องกับที่พิพาทเมื่อผู้ร้องทั้งสี่ยื่นคำร้องขออ้างว่า ตนมิได้เป็นบริวารของจำเลยและสิ่งปลูกสร้างกับที่พิพาทนี้เป็นของผู้ร้องทั้งสี่มิใช่ของโจทก์ จึงเป็นการตั้งข้อพิพาทกับโจทก์ในชั้นบังคับคดี กรณีจึงเป็นเรื่องผู้ร้องทั้งสี่มีสิทธิร้องขอต่อศาลได้โดยอาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา7(2), 296 ชอบที่จะรับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่ไว้พิจารณา ที่ศาลล่างทั้งสองไม่รับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่นั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาของผู้ร้องทั้งสี่ฟังขึ้นพิพากษากลับให้รับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่ไว้พิจารณาต่อไปค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลให้ศาลชั้นต้นรวมสั่งเมื่อพิจารณาและมีคำสั่งใหม่." ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1139/2529นาย สันติชัย แซ่ตันโจทก์นาย ทวีศักดิ์ ตั้งฐิติธรรม กับพวกผู้ร้องนาง คูบอเกียว แซ่คูจำเลย ป.วิ.พ. ม. 7, ม. 296ศาลออกคำบังคับห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องกับที่พิพาทผู้ร้องยื่นคำร้องว่าผู้ร้องมิได้เป็นบริวารของจำเลยและสิ่งปลูกสร้างกับที่พิพาทเป็นของผู้ร้องไม่ใช่ของโจทก์เป็นการตั้งข้อพิพาทกับโจทก์ในชั้นบังคับคดีผู้ร้องมีสิทธิร้องต่อศาลได้ตามป.วิ.พ.มาตรา7(2),296ชอบที่จะรับคำร้องขอของผู้ร้องไว้พิจารณา.คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารคดีถึงที่สุดแล้ว ศาลชั้นต้นได้ออกหมายบังคับคดีแก่จำเลย ผู้ร้องทั้งสี่ยื่นคำร้องขอว่า ผู้ร้องทั้งสี่เป็นบุตรของจำเลย แต่มิใช่บริวารของจำเลย ที่พิพาทเป็นของผู้ร้องทั้งสี่เมื่อ พ.ศ. 2511นายวินัย เลขะกุล ได้ขอออกโฉนดที่พิพาทโดยไม่สุจริตและไม่ชอบด้วยกฎหมายแล้วโอนให้แก่นางพัชรีโดยไม่สุจริต ต่อมานางพัชรีได้จดทะเบียนโอนให้แก่โจทก์โดยไม่สุจริตและไม่เสียค่าตอบแทน ขอให้เพิกถอนการออกโฉนดและพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องทั้งสี่โจทก์ยื่นคำแถลงคัดค้านว่าผู้ร้องทั้งสี่เป็นบุตรของจำเลย ย่อมเป็นบริวารของจำเลย คำพิพากษาคดีนี้ผูกพันผู้ร้องทั้งสี่ด้วย ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ผู้ร้องทั้งสี่ร้องสอด คืนค่าขึ้นศาลให้โดยให้หักไว้เป็นเงิน 200 บาทผู้ร้องทั้งสี่อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องทั้งสี่ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหามีว่า มีเหตุควรรับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่ไว้พิจารณาหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาคดีระหว่างโจทก์จำเลยในคดีนี้และคดีถึงที่สุดแล้วว่าให้จำเลยรื้อสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่พิพาท และห้ามจำเลยกับบริวารเข้าเกี่ยวข้อง คำพิพากษานี้จึงมีผลบังคับถึงบริวารของจำเลยด้วย เมื่อศาลชั้นต้นได้ออกคำบังคับ ฉบับลงวันที่ 24 พฤศจิกายน 2525 ให้จำเลยปฏิบัติตามคำพิพากษาก็ได้ระบุไว้ในคำบังคับด้วยว่า ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องกับที่พิพาทเมื่อผู้ร้องทั้งสี่ยื่นคำร้องขออ้างว่า ตนมิได้เป็นบริวารของจำเลยและสิ่งปลูกสร้างกับที่พิพาทนี้เป็นของผู้ร้องทั้งสี่มิใช่ของโจทก์ จึงเป็นการตั้งข้อพิพาทกับโจทก์ในชั้นบังคับคดี กรณีจึงเป็นเรื่องผู้ร้องทั้งสี่มีสิทธิร้องขอต่อศาลได้โดยอาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา7(2), 296 ชอบที่จะรับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่ไว้พิจารณา ที่ศาลล่างทั้งสองไม่รับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่นั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาของผู้ร้องทั้งสี่ฟังขึ้นพิพากษากลับให้รับคำร้องขอของผู้ร้องทั้งสี่ไว้พิจารณาต่อไปค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลให้ศาลชั้นต้นรวมสั่งเมื่อพิจารณาและมีคำสั่งใหม่."(มาโนช เพียรสนอง-อาจ ปัญญาดิลก-ดำรง สายเชื้อ)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาให้ขับไล่จำเลยนั้นให้ใช้บังคับตลอดถึงบริวารของจำเลยด้วย ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 142(1) และมาตรา 144 วรรคสอง ฉะนั้นโจทก์จึงมีอำนาจขอให้บังคับขับไล่แก่บริวารของจำเลยโดยกระทำในคดีเดิมได้ คดีนี้ศาลพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารย่อมมีผลอย่างเดียวกัน การบังคับขับไล่บริวารจำเลยปกติจะเริ่มจากโจทก์ขอให้ออกหมายจับบุคคลที่โจทก์อ้างว่าเป็นบริวารจำเลย โดยยื่นคำร้องในคดีเดิมตามป.วิ.พ. มาตรา 7(2) ศาลจะออกหมายเรียกบุคคลนั้นมาสอบถาม หากโต้แย้งกันจะดำเนินการไต่สวนและมีคำสั่งต่อไป แต่กรณีคดีนี้เป็นการริเริ่มจากบุคคลภายนอกที่อ้างว่าตนมิใช่บริวารจำเลย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าผู้นั้นมีสิทธิยื่นคำร้องในคดีเดิมได้ ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 7(2) และมาตรา 296 ถือว่าเป็นเรื่องศาลออกหมายบังคับคดีผิด เพราะไปบังคับเอาแก่ผู้ร้องซึ่งไม่ใช่บริวารของจำเลย มีข้อน่าสังเกตว่า ป.วิ.พ. มาตรา 296 วรรคหนึ่ง ให้ลูกหนี้ตามคำพิพากษาหรือบุคคลภายนอกยื่นคำขอให้ยกหรือแก้ไขหมายนั้นเสียเท่านั้น แต่คดีนี้ผู้ร้องมีคำขอให้เพิกถอนการออกโฉนดและให้พิพากษาว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องด้วย ปัญหาว่าการที่ศาลฎีกาพิพากษาให้รับคำร้องขอของผู้ร้องไว้พิจารณานั้น หมายถึงให้พิจารณาพิพากษาตามคำขอของผู้ร้องทั้งหมดหรือไม่ เห็นว่า ในชั้นนี้เป็นเพียงชั้นรับคำร้อง เมื่อปรากฏว่าคำร้องของผู้ร้องมีเหตุที่จะรับไว้พิจารณาตาม ป.วิ.พ. มาตรา 7(2) และมาตรา 296 จึงพิพากษาให้รับไว้พิจารณา ส่วนเมื่อรับไว้แล้วจะสั่งเรื่องใดให้ได้บ้างหรือไม่เป็นอีกขั้นตอนหนึ่ง อาจสงสัยว่ากรณีนี้เหตุใดจึงมิใช่เรื่องร้องสอดด้วยความสมัครใจตาม ป.วิ.พ. มาตรา 57(1) ตอนท้าย ซึ่งบัญญัติว่า "เมื่อตนมีสิทธิเรียกร้องเกี่ยวเนื่องด้วยการบังคับตามคำพิพากษาหรือคำสั่ง โดยยื่นคำร้องต่อศาลที่ออกหมายบังคับคดีนั้น" เห็นว่า การร้องสอดตามมาตรา57(1) ตอนท้ายนั้น ต้องเป็นการร้องเข้ามาเป็นฝ่ายที่สามมีฐานะเป็นโจทก์ ตั้งข้อพิพาทกับทั้งโจทก์และจำเลยเดิม เช่นกรณี โจทก์ชนะคดีจึงนำยึดทรัพย์อ้างว่าเป็นของจำเลย นาย ก. ร้องขัดทรัพย์อ้างว่าเป็นของนาย ก. ดังนี้ การที่นาย ข. ร้องเข้ามาว่าทรัพย์นั้นมิใช่ของจำเลยและมิใช่ของนาย ก. แต่เป็นของตน การร้องเช่นนี้พออนุโลมว่าเป็นการร้องสอดตาม ป.วิ.พ. มาตรา 57(1) ตอนท้าย (ศาสตราจารย์ธานินทร์ กรัยวิเชียร) คำอธิบายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งเล่ม 2 หน้า 337) แต่กรณีคดีนี้ผู้ร้องมิได้ตั้งพิพาทกับจำเลย จึงหาใช่การร้องสอดตาม ป.วิ.พ. มาตรา 57(1) ตอนท้ายไม่. สมบูรณ์ บุญภินนท์.