คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 286/2525หลักกฎหมาย: การมอบอำนาจให้ฟ้องคดีนี้ ไม่จำต้องระบุบุคคลที่ต้องถูกฟ้องไว้โดยเฉพาะเจาะจงว่าเป็นจำเลยหรือผู้ใด และแม้ว่าขณะมอบอำนาจโจทก์ยังไม่มีสิทธิ์ไล่เบี้ยหรือรับช่วงสิทธิเรียกร้องเอาแก่จำเลย ก็ไม่ทำให้ใบมอบอำนาจนั้นเสียไป ว. เช่าสถานที่สถานีบริการน้ำมันจอดรถ โดยนำรถเข้าไปจอดเองแล้วนำกุญแจรถกลับไปด้วย ต้องดูแลรับผิดชอบรถเอง โดยจำเลยจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการจอดรถ ทั้งยังมีข้อตกลงกันว่าให้เช่าเฉพาะที่จอดรถ ไม่รับผิดชอบในการที่รถสูญหายหรือเสียหายด้วย ใบเสร็จรับเงินที่ออกให้ก็เขียนไว้ทุกฉบับว่าเป็นค่าเช่าที่จอดรถดังนี้ ข้อตกลงและพฤติการณ์ที่ปฏิบัติต่อกันระหว่างจำเลยกับ ว. เป็นเรื่องให้เช่าที่จอดรถ จำเลยมิได้รับมอบรถเพื่อเก็บรักษาไว้ในความอารักขาแห่งตน จึงไม่เป็นการรับฝากทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 657 ไม่ต้องรับผิดในความเสียหายเกี่ยวกับรถที่สูญหายโจทก์ฟ้องว่า โจทก์รับประกันภัยรถยนต์หมายเลขทะเบียนกรุงเทพมหานคร ๘ม - ๐๑๘๘ ไว้ จำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของผู้ครอบครองปั๊มน้ำมันเชื้อเพลิงและรับฝากรถยนต์ จำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๒ ผู้เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการทำสัญญารับฝากรถยนต์ของนายวีระยุทธ๔ คัน รวมทั้งคันหมายเลขทะเบียน ก.ท. ๘ม - ๐๑๘๘ ด้วย โดยเรียกค่าบำเหน็จในการรับฝากคันละ ๑๕๐ บาทต่อเดือน โดยมีข้อกำหนดเวลารับฝากต่อคันและจำเลยทั้งสองสัญญาว่าจะเก็บรักษารถยนต์ที่จอดในปั๊มไว้ในอารักขาแห่งตนในเวลากลางคืน นายวีระได้มอบหมายให้ผู้มีชื่อนำรถยนต์หมายเลขทะเบียน กท. ๘ม - ๐๑๘๘ ไปฝากไว้ที่ปั๊มจำเลยที่ ๑ ตามข้อตกลงปรากฏว่ารถยนต์คันดังกล่าวหายไป จำเลยทั้งสองจึงต้องรับผิด โจทก์ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้เอาประกันภัยไปแล้ว โจทก์จึงรับช่วงสิทธิตามกฎหมาย จำเลยไม่ชำระขอให้บังคับ จำเลยทั้งสองให้การว่า หนังสือมอบอำนาจไม่ชอบด้วยกฎหมายโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสองไม่เคยรับฝากรถยนต์คันเกิดเหตุ นายวีระยุทธเคยเช่าสถานที่จอดรถของจำเลย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์ จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยเกี่ยวด้วยเรื่องอำนาจฟ้องว่า หนังสือมอบอำนาจมีข้อความว่า โจทก์มอบอำนาจให้นายวีระพล หรือตระกูล มีอำนาจดำเนินคดีเกี่ยวกับส่วนได้เสียของบริษัทไม่ว่าจะเป็นคดีแพ่งหรือคดีอาญา หรือคดีล้มละลายแทน และในนามของบริษัทได้ โดยมีอำนาจแต่งตั้งทนายความ รับเอาตามที่คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งเรียกร้อง การถอนฟ้อง การประนีประนอมยอมความ การสละสิทธิหรือการใช้สิทธิในการอุทธรณ์หรือฎีกาหรือในการขอให้พิจารณาคดีใหม่ จึงมิใช่ใบมอบอำนาจทั่วไปดังที่จำเลยแก้ฎีกา แต่เป็นใบมอบอำนาจให้นายวีระพลฟ้องดำเนินคดีทางแพ่งที่เกี่ยวกับส่วนได้เสียของโจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๘๐๑(๕) ใบมอบอำนาจเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องระบุบุคคลที่ต้องถูกฟ้องไว้โดยเฉพาะเจาะจงว่าเป็นจำเลยหรือผู้ใด และแม้ว่าขณะมอบอำนาจ โจทก์ยังไม่มีสิทธิไล่เบี้ยหรือรับช่วงสิทธิเรียกเอาแก่จำเลยก็ไม่ทำให้ใบมอบอำนาจของโจทก์ดังกล่าวเสียไป โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ ส่วนในปัญหาที่ว่าเป็นการรับฝากรถหรือให้เช่าที่จอดรถนั้นฟังได้ว่านายวีระยุทธตกลงกับจำเลยที่ ๑ เช่าสถานที่บริการน้ำมันจอดรถโดยนายวีระยุทธหรือลูกจ้างนำรถเข้าไปจอดเอง ปิดกระจก ใส่กุญแจ ประตูรถเองทุกครั้ง แล้วนำกุญแจกลับไปด้วย ต้องดูแลรับผิดชอบรถเอง ถ้าจอดเกะกะจำเลยที่ ๑ จะให้คนโทรศัพท์ให้ไปจอดให้เรียบร้อยจำเลยที่ ๑ ไม่จัดการจอดรถให้ ไม่รับฝากกุญแจรถและไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการจอดรถ ทั้งยังมีข้อตกลงกันอีกว่าจำเลยที่ ๑ ให้เช่าเฉพาะที่จอดรถ จะไม่รับผิดชอบในการที่รถสูญหายหรือเสียหายด้วยใบเสร็จรับเงินที่จำเลยที่ ๑ ออกให้แก่นายวีระยุทธก็เขียนไว้ชัดเจนทุกฉบับว่าเป็นค่าเช่าที่จอดรถ ดังนั้นข้อตกลงและพฤติการณ์ที่ปฏิบัติต่อกันระหว่างจำเลยที่ ๑ กับนายวีระยุทธ จึงเป็นเรื่องเช่าที่จอดรถ จำเลยที่ ๑ มิได้รับมอบรถเพื่อเก็บรักษาไว้ในความอารักขาแห่งตนอันเป็นการรับฝากทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๕๗จำเลยทั้งสองไม่ต้องรับผิดในความเสียหายเกี่ยวกับรถที่สูญหายนี้ต่อนายวีระยุทธหรือต่อโจทก์ผู้รับช่วงสิทธิจากนายวีระยุทธ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 286/2525บริษัทพิพัทธ์ประกันภัย จำกัดโจทก์ห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคลศิริเพชรเซอร์วิส กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 537, ม. 656, ม. 801 ป.วิ.พ. ม. 60การมอบอำนาจให้ฟ้องคดีนี้ ไม่จำต้องระบุบุคคลที่ต้องถูกฟ้องไว้โดยเฉพาะเจาะจงว่าเป็นจำเลยหรือผู้ใด และแม้ว่าขณะมอบอำนาจโจทก์ยังไม่มีสิทธิ์ไล่เบี้ยหรือรับช่วงสิทธิเรียกร้องเอาแก่จำเลย ก็ไม่ทำให้ใบมอบอำนาจนั้นเสียไป ว. เช่าสถานที่สถานีบริการน้ำมันจอดรถ โดยนำรถเข้าไปจอดเองแล้วนำกุญแจรถกลับไปด้วย ต้องดูแลรับผิดชอบรถเอง โดยจำเลยจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการจอดรถ ทั้งยังมีข้อตกลงกันว่าให้เช่าเฉพาะที่จอดรถ ไม่รับผิดชอบในการที่รถสูญหายหรือเสียหายด้วย ใบเสร็จรับเงินที่ออกให้ก็เขียนไว้ทุกฉบับว่าเป็นค่าเช่าที่จอดรถดังนี้ ข้อตกลงและพฤติการณ์ที่ปฏิบัติต่อกันระหว่างจำเลยกับ ว. เป็นเรื่องให้เช่าที่จอดรถ จำเลยมิได้รับมอบรถเพื่อเก็บรักษาไว้ในความอารักขาแห่งตน จึงไม่เป็นการรับฝากทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 657 ไม่ต้องรับผิดในความเสียหายเกี่ยวกับรถที่สูญหายโจทก์ฟ้องว่า โจทก์รับประกันภัยรถยนต์หมายเลขทะเบียนกรุงเทพมหานคร ๘ม - ๐๑๘๘ ไว้ จำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของผู้ครอบครองปั๊มน้ำมันเชื้อเพลิงและรับฝากรถยนต์ จำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๒ ผู้เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการทำสัญญารับฝากรถยนต์ของนายวีระยุทธ๔ คัน รวมทั้งคันหมายเลขทะเบียน ก.ท. ๘ม - ๐๑๘๘ ด้วย โดยเรียกค่าบำเหน็จในการรับฝากคันละ ๑๕๐ บาทต่อเดือน โดยมีข้อกำหนดเวลารับฝากต่อคันและจำเลยทั้งสองสัญญาว่าจะเก็บรักษารถยนต์ที่จอดในปั๊มไว้ในอารักขาแห่งตนในเวลากลางคืน นายวีระได้มอบหมายให้ผู้มีชื่อนำรถยนต์หมายเลขทะเบียน กท. ๘ม - ๐๑๘๘ ไปฝากไว้ที่ปั๊มจำเลยที่ ๑ ตามข้อตกลงปรากฏว่ารถยนต์คันดังกล่าวหายไป จำเลยทั้งสองจึงต้องรับผิด โจทก์ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้เอาประกันภัยไปแล้ว โจทก์จึงรับช่วงสิทธิตามกฎหมาย จำเลยไม่ชำระขอให้บังคับ จำเลยทั้งสองให้การว่า หนังสือมอบอำนาจไม่ชอบด้วยกฎหมายโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสองไม่เคยรับฝากรถยนต์คันเกิดเหตุ นายวีระยุทธเคยเช่าสถานที่จอดรถของจำเลย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์ จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยเกี่ยวด้วยเรื่องอำนาจฟ้องว่า หนังสือมอบอำนาจมีข้อความว่า โจทก์มอบอำนาจให้นายวีระพล หรือตระกูล มีอำนาจดำเนินคดีเกี่ยวกับส่วนได้เสียของบริษัทไม่ว่าจะเป็นคดีแพ่งหรือคดีอาญา หรือคดีล้มละลายแทน และในนามของบริษัทได้ โดยมีอำนาจแต่งตั้งทนายความ รับเอาตามที่คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งเรียกร้อง การถอนฟ้อง การประนีประนอมยอมความ การสละสิทธิหรือการใช้สิทธิในการอุทธรณ์หรือฎีกาหรือในการขอให้พิจารณาคดีใหม่ จึงมิใช่ใบมอบอำนาจทั่วไปดังที่จำเลยแก้ฎีกา แต่เป็นใบมอบอำนาจให้นายวีระพลฟ้องดำเนินคดีทางแพ่งที่เกี่ยวกับส่วนได้เสียของโจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๘๐๑(๕) ใบมอบอำนาจเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องระบุบุคคลที่ต้องถูกฟ้องไว้โดยเฉพาะเจาะจงว่าเป็นจำเลยหรือผู้ใด และแม้ว่าขณะมอบอำนาจ โจทก์ยังไม่มีสิทธิไล่เบี้ยหรือรับช่วงสิทธิเรียกเอาแก่จำเลยก็ไม่ทำให้ใบมอบอำนาจของโจทก์ดังกล่าวเสียไป โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ ส่วนในปัญหาที่ว่าเป็นการรับฝากรถหรือให้เช่าที่จอดรถนั้นฟังได้ว่านายวีระยุทธตกลงกับจำเลยที่ ๑ เช่าสถานที่บริการน้ำมันจอดรถโดยนายวีระยุทธหรือลูกจ้างนำรถเข้าไปจอดเอง ปิดกระจก ใส่กุญแจ ประตูรถเองทุกครั้ง แล้วนำกุญแจกลับไปด้วย ต้องดูแลรับผิดชอบรถเอง ถ้าจอดเกะกะจำเลยที่ ๑ จะให้คนโทรศัพท์ให้ไปจอดให้เรียบร้อยจำเลยที่ ๑ ไม่จัดการจอดรถให้ ไม่รับฝากกุญแจรถและไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการจอดรถ ทั้งยังมีข้อตกลงกันอีกว่าจำเลยที่ ๑ ให้เช่าเฉพาะที่จอดรถ จะไม่รับผิดชอบในการที่รถสูญหายหรือเสียหายด้วยใบเสร็จรับเงินที่จำเลยที่ ๑ ออกให้แก่นายวีระยุทธก็เขียนไว้ชัดเจนทุกฉบับว่าเป็นค่าเช่าที่จอดรถ ดังนั้นข้อตกลงและพฤติการณ์ที่ปฏิบัติต่อกันระหว่างจำเลยที่ ๑ กับนายวีระยุทธ จึงเป็นเรื่องเช่าที่จอดรถ จำเลยที่ ๑ มิได้รับมอบรถเพื่อเก็บรักษาไว้ในความอารักขาแห่งตนอันเป็นการรับฝากทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๕๗จำเลยทั้งสองไม่ต้องรับผิดในความเสียหายเกี่ยวกับรถที่สูญหายนี้ต่อนายวีระยุทธหรือต่อโจทก์ผู้รับช่วงสิทธิจากนายวีระยุทธ พิพากษายืน(ประมุข สวัสดิ์มงคล-สุนทร วรรณแสง-สุทิน เลิศวิรุฬห์)ศาลแพ่ง - นายเธียรไท สุนทรนันท์ศาลอุทธรณ์ - นายประกอบ วณิคพันธุ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์รับประกันภัยรถยนต์หมายเลขทะเบียนกรุงเทพมหานคร ๘ม - ๐๑๘๘ ไว้ จำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของผู้ครอบครองปั๊มน้ำมันเชื้อเพลิงและรับฝากรถยนต์ จำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๒ ผู้เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการทำสัญญารับฝากรถยนต์ของนายวีระยุทธ๔ คัน รวมทั้งคันหมายเลขทะเบียน ก.ท. ๘ม - ๐๑๘๘ ด้วย โดยเรียกค่าบำเหน็จในการรับฝากคันละ ๑๕๐ บาทต่อเดือน โดยมีข้อกำหนดเวลารับฝากต่อคันและจำเลยทั้งสองสัญญาว่าจะเก็บรักษารถยนต์ที่จอดในปั๊มไว้ในอารักขาแห่งตนในเวลากลางคืน นายวีระได้มอบหมายให้ผู้มีชื่อนำรถยนต์หมายเลขทะเบียน กท. ๘ม - ๐๑๘๘ ไปฝากไว้ที่ปั๊มจำเลยที่ ๑ ตามข้อตกลงปรากฏว่ารถยนต์คันดังกล่าวหายไป จำเลยทั้งสองจึงต้องรับผิด โจทก์ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้เอาประกันภัยไปแล้ว โจทก์จึงรับช่วงสิทธิตามกฎหมาย จำเลยไม่ชำระขอให้บังคับ จำเลยทั้งสองให้การว่า หนังสือมอบอำนาจไม่ชอบด้วยกฎหมายโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสองไม่เคยรับฝากรถยนต์คันเกิดเหตุ นายวีระยุทธเคยเช่าสถานที่จอดรถของจำเลย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์ จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยเกี่ยวด้วยเรื่องอำนาจฟ้องว่า หนังสือมอบอำนาจมีข้อความว่า โจทก์มอบอำนาจให้นายวีระพล หรือตระกูล มีอำนาจดำเนินคดีเกี่ยวกับส่วนได้เสียของบริษัทไม่ว่าจะเป็นคดีแพ่งหรือคดีอาญา หรือคดีล้มละลายแทน และในนามของบริษัทได้ โดยมีอำนาจแต่งตั้งทนายความ รับเอาตามที่คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งเรียกร้อง การถอนฟ้อง การประนีประนอมยอมความ การสละสิทธิหรือการใช้สิทธิในการอุทธรณ์หรือฎีกาหรือในการขอให้พิจารณาคดีใหม่ จึงมิใช่ใบมอบอำนาจทั่วไปดังที่จำเลยแก้ฎีกา แต่เป็นใบมอบอำนาจให้นายวีระพลฟ้องดำเนินคดีทางแพ่งที่เกี่ยวกับส่วนได้เสียของโจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๘๐๑(๕) ใบมอบอำนาจเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องระบุบุคคลที่ต้องถูกฟ้องไว้โดยเฉพาะเจาะจงว่าเป็นจำเลยหรือผู้ใด และแม้ว่าขณะมอบอำนาจ โจทก์ยังไม่มีสิทธิไล่เบี้ยหรือรับช่วงสิทธิเรียกเอาแก่จำเลยก็ไม่ทำให้ใบมอบอำนาจของโจทก์ดังกล่าวเสียไป โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ ส่วนในปัญหาที่ว่าเป็นการรับฝากรถหรือให้เช่าที่จอดรถนั้นฟังได้ว่านายวีระยุทธตกลงกับจำเลยที่ ๑ เช่าสถานที่บริการน้ำมันจอดรถโดยนายวีระยุทธหรือลูกจ้างนำรถเข้าไปจอดเอง ปิดกระจก ใส่กุญแจ ประตูรถเองทุกครั้ง แล้วนำกุญแจกลับไปด้วย ต้องดูแลรับผิดชอบรถเอง ถ้าจอดเกะกะจำเลยที่ ๑ จะให้คนโทรศัพท์ให้ไปจอดให้เรียบร้อยจำเลยที่ ๑ ไม่จัดการจอดรถให้ ไม่รับฝากกุญแจรถและไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการจอดรถ ทั้งยังมีข้อตกลงกันอีกว่าจำเลยที่ ๑ ให้เช่าเฉพาะที่จอดรถ จะไม่รับผิดชอบในการที่รถสูญหายหรือเสียหายด้วยใบเสร็จรับเงินที่จำเลยที่ ๑ ออกให้แก่นายวีระยุทธก็เขียนไว้ชัดเจนทุกฉบับว่าเป็นค่าเช่าที่จอดรถ ดังนั้นข้อตกลงและพฤติการณ์ที่ปฏิบัติต่อกันระหว่างจำเลยที่ ๑ กับนายวีระยุทธ จึงเป็นเรื่องเช่าที่จอดรถ จำเลยที่ ๑ มิได้รับมอบรถเพื่อเก็บรักษาไว้ในความอารักขาแห่งตนอันเป็นการรับฝากทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๕๗จำเลยทั้งสองไม่ต้องรับผิดในความเสียหายเกี่ยวกับรถที่สูญหายนี้ต่อนายวีระยุทธหรือต่อโจทก์ผู้รับช่วงสิทธิจากนายวีระยุทธ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 286/2525บริษัทพิพัทธ์ประกันภัย จำกัดโจทก์ห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคลศิริเพชรเซอร์วิส กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 537, ม. 656, ม. 801 ป.วิ.พ. ม. 60การมอบอำนาจให้ฟ้องคดีนี้ ไม่จำต้องระบุบุคคลที่ต้องถูกฟ้องไว้โดยเฉพาะเจาะจงว่าเป็นจำเลยหรือผู้ใด และแม้ว่าขณะมอบอำนาจโจทก์ยังไม่มีสิทธิ์ไล่เบี้ยหรือรับช่วงสิทธิเรียกร้องเอาแก่จำเลย ก็ไม่ทำให้ใบมอบอำนาจนั้นเสียไป ว. เช่าสถานที่สถานีบริการน้ำมันจอดรถ โดยนำรถเข้าไปจอดเองแล้วนำกุญแจรถกลับไปด้วย ต้องดูแลรับผิดชอบรถเอง โดยจำเลยจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการจอดรถ ทั้งยังมีข้อตกลงกันว่าให้เช่าเฉพาะที่จอดรถ ไม่รับผิดชอบในการที่รถสูญหายหรือเสียหายด้วย ใบเสร็จรับเงินที่ออกให้ก็เขียนไว้ทุกฉบับว่าเป็นค่าเช่าที่จอดรถดังนี้ ข้อตกลงและพฤติการณ์ที่ปฏิบัติต่อกันระหว่างจำเลยกับ ว. เป็นเรื่องให้เช่าที่จอดรถ จำเลยมิได้รับมอบรถเพื่อเก็บรักษาไว้ในความอารักขาแห่งตน จึงไม่เป็นการรับฝากทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 657 ไม่ต้องรับผิดในความเสียหายเกี่ยวกับรถที่สูญหายโจทก์ฟ้องว่า โจทก์รับประกันภัยรถยนต์หมายเลขทะเบียนกรุงเทพมหานคร ๘ม - ๐๑๘๘ ไว้ จำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของผู้ครอบครองปั๊มน้ำมันเชื้อเพลิงและรับฝากรถยนต์ จำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๒ ผู้เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการทำสัญญารับฝากรถยนต์ของนายวีระยุทธ๔ คัน รวมทั้งคันหมายเลขทะเบียน ก.ท. ๘ม - ๐๑๘๘ ด้วย โดยเรียกค่าบำเหน็จในการรับฝากคันละ ๑๕๐ บาทต่อเดือน โดยมีข้อกำหนดเวลารับฝากต่อคันและจำเลยทั้งสองสัญญาว่าจะเก็บรักษารถยนต์ที่จอดในปั๊มไว้ในอารักขาแห่งตนในเวลากลางคืน นายวีระได้มอบหมายให้ผู้มีชื่อนำรถยนต์หมายเลขทะเบียน กท. ๘ม - ๐๑๘๘ ไปฝากไว้ที่ปั๊มจำเลยที่ ๑ ตามข้อตกลงปรากฏว่ารถยนต์คันดังกล่าวหายไป จำเลยทั้งสองจึงต้องรับผิด โจทก์ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้เอาประกันภัยไปแล้ว โจทก์จึงรับช่วงสิทธิตามกฎหมาย จำเลยไม่ชำระขอให้บังคับ จำเลยทั้งสองให้การว่า หนังสือมอบอำนาจไม่ชอบด้วยกฎหมายโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสองไม่เคยรับฝากรถยนต์คันเกิดเหตุ นายวีระยุทธเคยเช่าสถานที่จอดรถของจำเลย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์ จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยเกี่ยวด้วยเรื่องอำนาจฟ้องว่า หนังสือมอบอำนาจมีข้อความว่า โจทก์มอบอำนาจให้นายวีระพล หรือตระกูล มีอำนาจดำเนินคดีเกี่ยวกับส่วนได้เสียของบริษัทไม่ว่าจะเป็นคดีแพ่งหรือคดีอาญา หรือคดีล้มละลายแทน และในนามของบริษัทได้ โดยมีอำนาจแต่งตั้งทนายความ รับเอาตามที่คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งเรียกร้อง การถอนฟ้อง การประนีประนอมยอมความ การสละสิทธิหรือการใช้สิทธิในการอุทธรณ์หรือฎีกาหรือในการขอให้พิจารณาคดีใหม่ จึงมิใช่ใบมอบอำนาจทั่วไปดังที่จำเลยแก้ฎีกา แต่เป็นใบมอบอำนาจให้นายวีระพลฟ้องดำเนินคดีทางแพ่งที่เกี่ยวกับส่วนได้เสียของโจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๘๐๑(๕) ใบมอบอำนาจเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องระบุบุคคลที่ต้องถูกฟ้องไว้โดยเฉพาะเจาะจงว่าเป็นจำเลยหรือผู้ใด และแม้ว่าขณะมอบอำนาจ โจทก์ยังไม่มีสิทธิไล่เบี้ยหรือรับช่วงสิทธิเรียกเอาแก่จำเลยก็ไม่ทำให้ใบมอบอำนาจของโจทก์ดังกล่าวเสียไป โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ ส่วนในปัญหาที่ว่าเป็นการรับฝากรถหรือให้เช่าที่จอดรถนั้นฟังได้ว่านายวีระยุทธตกลงกับจำเลยที่ ๑ เช่าสถานที่บริการน้ำมันจอดรถโดยนายวีระยุทธหรือลูกจ้างนำรถเข้าไปจอดเอง ปิดกระจก ใส่กุญแจ ประตูรถเองทุกครั้ง แล้วนำกุญแจกลับไปด้วย ต้องดูแลรับผิดชอบรถเอง ถ้าจอดเกะกะจำเลยที่ ๑ จะให้คนโทรศัพท์ให้ไปจอดให้เรียบร้อยจำเลยที่ ๑ ไม่จัดการจอดรถให้ ไม่รับฝากกุญแจรถและไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการจอดรถ ทั้งยังมีข้อตกลงกันอีกว่าจำเลยที่ ๑ ให้เช่าเฉพาะที่จอดรถ จะไม่รับผิดชอบในการที่รถสูญหายหรือเสียหายด้วยใบเสร็จรับเงินที่จำเลยที่ ๑ ออกให้แก่นายวีระยุทธก็เขียนไว้ชัดเจนทุกฉบับว่าเป็นค่าเช่าที่จอดรถ ดังนั้นข้อตกลงและพฤติการณ์ที่ปฏิบัติต่อกันระหว่างจำเลยที่ ๑ กับนายวีระยุทธ จึงเป็นเรื่องเช่าที่จอดรถ จำเลยที่ ๑ มิได้รับมอบรถเพื่อเก็บรักษาไว้ในความอารักขาแห่งตนอันเป็นการรับฝากทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๕๗จำเลยทั้งสองไม่ต้องรับผิดในความเสียหายเกี่ยวกับรถที่สูญหายนี้ต่อนายวีระยุทธหรือต่อโจทก์ผู้รับช่วงสิทธิจากนายวีระยุทธ พิพากษายืน(ประมุข สวัสดิ์มงคล-สุนทร วรรณแสง-สุทิน เลิศวิรุฬห์)ศาลแพ่ง - นายเธียรไท สุนทรนันท์ศาลอุทธรณ์ - นายประกอบ วณิคพันธุ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ