คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 263/2504หลักกฎหมาย: ผู้เสียหายแจ้งความว่า จำเลยออกเช็คโดยเจตนาไม่ใช้เงินขอแจ้งความให้เจ้าพนักงานทราบไว้เป็นหลักฐาน เพราะเกรงจะขาดอายุความ เจ้าพนักงานตำรวจรับแจ้งความไว้ และเรียกจำเลยไปสอบถามบันทึกคำให้การ ต่อมาเรียกคู่กรณีไปเปรียบเทียบแต่ไม่ตกลงกัน ผู้เสียหายจึงฟ้องคดีต่อศาล ดังนี้ถือว่าคำแจ้งความนั้นเป็นการร้องทุกข์ตามกฎหมายแล้ว(ประชุมใหญ่ครั้งที่ 33/2503 แต่แล้วถอนไป จึงไม่มีการลงมติ) จำเลยออกเช็คโดยไม่ประทับตราเพื่อให้ธนาคารจ่ายเงินตามเช็คถือได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะไม่ให้มีการจ่ายเงินตามเช็คนั้นโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3จำเลยปฏิเสธศาลอาญาวินิจฉัยว่า จำเลยออกเช็คโดยไม่ประทับตราตามที่ตกลงไว้กับธนาคาร ๆ จึงไม่ยอมจ่ายเงินให้แก่โจทก์ ถือได้ว่าจำเลยออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค แต่ที่โจทก์ไปแจ้งความไว้ต่อเจ้าพนักงานตำรวจนั้น โจทก์แจ้งไว้เพื่อไม่ให้ขาดอายุความเท่านั้น จึงไม่เป็นคำร้องทุกข์ โจทก์ฟ้องคดีเกิน 3 เดือนขาดอายุความพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ว่า คดีไม่ขาดอายุความศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คำแจ้งความของโจทก์ถือได้ว่าเป็นคำร้องทุกข์คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3(1) ลงโทษจำคุก3 เดือนจำเลยฎีกาว่า ไม่ได้ทำผิดและคดีขาดอายุความในปัญหาว่าคดีโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคดีนี้เป็นความผิดอันยอมความกันได้ ต้องจัดการนำคดีขึ้นร้องทุกข์หรือฟ้องเสียภายในกำหนด 3 เดือน นับแต่วันรู้การกระทำผิดและรู้ตัวผู้กระทำผิด เรื่องนี้โจทก์ไปแจ้งความต่อเจ้าพนักงานตำรวจภายใน 3 เดือน เจ้าพนักงานจดข้อความที่โจทก์แจ้งความไว้โดยละเอียด และในตอนท้ายได้จดไว้ว่าจำเลยออกเช็คให้โดยเจตนาไม่ใช้เงินโจทก์ขอแจ้งความให้เจ้าพนักงานทราบไว้เป็นหลักฐานเพราะเกรงจะขาดอายุความ เจ้าพนักงานตำรวจรับแจ้งความไว้และได้เรียกจำเลยไปสอบถามบันทึกคำให้การไว้ด้วยต่อมาเรียกโจทก์จำเลยไปเปรียบเทียบแต่ไม่ตกลงกัน โจทก์จึงฟ้องศาล ศาลฎีกาเห็นว่าที่โจทก์ไปแจ้งความก็เพื่อไม่ให้คดีขาดอายุความฟ้องร้อง เป็นการแสดงเจตนาที่จะว่ากล่าวเอาผิดแก่จำเลย และเจ้าพนักงานตำรวจก็ได้ทำการสอบสวนต่อ ส่วนที่โจทก์ไม่ขอให้เจ้าพนักงานสอบสวนฟ้องร้องให้ก็เพราะโจทก์มีความประสงค์จะฟ้องร้องเสียเอง และต่อมาโจทก์ก็ได้นำคดีมาฟ้องต่อศาล ดังนี้ถือได้ว่าที่โจทก์ไปแจ้งความไว้นั้น เป็นการร้องทุกข์เพื่อจะว่ากล่าวเอาโทษแก่จำเลย คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยออกเช็คไม่ประทับตราเพื่อให้ธนาคารจ่ายเงินตามเช็ค ถือได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็คนั้นพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 263/2504นายสุพจน์ พุ่มพิเชฎฐ์โจทก์นายอิ่ง แซ่ตั้ง หรือนายตั้ง แปะคุ้ง หรือคุ้นจำเลย ป.วิ.อ. ม. 2 (7), ม. 121, ม. 122 (2), ม. 130, ม. 131, ม. 140 ป.อ. ม. 96, ม. 59 พ.ร.บ.ว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ.2497 ม. 3 (1), ม. 4 ผู้เสียหายแจ้งความว่า จำเลยออกเช็คโดยเจตนาไม่ใช้เงินขอแจ้งความให้เจ้าพนักงานทราบไว้เป็นหลักฐาน เพราะเกรงจะขาดอายุความ เจ้าพนักงานตำรวจรับแจ้งความไว้ และเรียกจำเลยไปสอบถามบันทึกคำให้การ ต่อมาเรียกคู่กรณีไปเปรียบเทียบแต่ไม่ตกลงกัน ผู้เสียหายจึงฟ้องคดีต่อศาล ดังนี้ถือว่าคำแจ้งความนั้นเป็นการร้องทุกข์ตามกฎหมายแล้ว(ประชุมใหญ่ครั้งที่ 33/2503 แต่แล้วถอนไป จึงไม่มีการลงมติ) จำเลยออกเช็คโดยไม่ประทับตราเพื่อให้ธนาคารจ่ายเงินตามเช็คถือได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะไม่ให้มีการจ่ายเงินตามเช็คนั้นโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3จำเลยปฏิเสธศาลอาญาวินิจฉัยว่า จำเลยออกเช็คโดยไม่ประทับตราตามที่ตกลงไว้กับธนาคาร ๆ จึงไม่ยอมจ่ายเงินให้แก่โจทก์ ถือได้ว่าจำเลยออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค แต่ที่โจทก์ไปแจ้งความไว้ต่อเจ้าพนักงานตำรวจนั้น โจทก์แจ้งไว้เพื่อไม่ให้ขาดอายุความเท่านั้น จึงไม่เป็นคำร้องทุกข์ โจทก์ฟ้องคดีเกิน 3 เดือนขาดอายุความพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ว่า คดีไม่ขาดอายุความศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คำแจ้งความของโจทก์ถือได้ว่าเป็นคำร้องทุกข์คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3(1) ลงโทษจำคุก3 เดือนจำเลยฎีกาว่า ไม่ได้ทำผิดและคดีขาดอายุความในปัญหาว่าคดีโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคดีนี้เป็นความผิดอันยอมความกันได้ ต้องจัดการนำคดีขึ้นร้องทุกข์หรือฟ้องเสียภายในกำหนด 3 เดือน นับแต่วันรู้การกระทำผิดและรู้ตัวผู้กระทำผิด เรื่องนี้โจทก์ไปแจ้งความต่อเจ้าพนักงานตำรวจภายใน 3 เดือน เจ้าพนักงานจดข้อความที่โจทก์แจ้งความไว้โดยละเอียด และในตอนท้ายได้จดไว้ว่าจำเลยออกเช็คให้โดยเจตนาไม่ใช้เงินโจทก์ขอแจ้งความให้เจ้าพนักงานทราบไว้เป็นหลักฐานเพราะเกรงจะขาดอายุความ เจ้าพนักงานตำรวจรับแจ้งความไว้และได้เรียกจำเลยไปสอบถามบันทึกคำให้การไว้ด้วยต่อมาเรียกโจทก์จำเลยไปเปรียบเทียบแต่ไม่ตกลงกัน โจทก์จึงฟ้องศาล ศาลฎีกาเห็นว่าที่โจทก์ไปแจ้งความก็เพื่อไม่ให้คดีขาดอายุความฟ้องร้อง เป็นการแสดงเจตนาที่จะว่ากล่าวเอาผิดแก่จำเลย และเจ้าพนักงานตำรวจก็ได้ทำการสอบสวนต่อ ส่วนที่โจทก์ไม่ขอให้เจ้าพนักงานสอบสวนฟ้องร้องให้ก็เพราะโจทก์มีความประสงค์จะฟ้องร้องเสียเอง และต่อมาโจทก์ก็ได้นำคดีมาฟ้องต่อศาล ดังนี้ถือได้ว่าที่โจทก์ไปแจ้งความไว้นั้น เป็นการร้องทุกข์เพื่อจะว่ากล่าวเอาโทษแก่จำเลย คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยออกเช็คไม่ประทับตราเพื่อให้ธนาคารจ่ายเงินตามเช็ค ถือได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็คนั้นพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(เจริญ ฤทธิศาสตร์-สัญญา ธรรมศักดิ์-สอาด นาวีเจริญ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3จำเลยปฏิเสธศาลอาญาวินิจฉัยว่า จำเลยออกเช็คโดยไม่ประทับตราตามที่ตกลงไว้กับธนาคาร ๆ จึงไม่ยอมจ่ายเงินให้แก่โจทก์ ถือได้ว่าจำเลยออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค แต่ที่โจทก์ไปแจ้งความไว้ต่อเจ้าพนักงานตำรวจนั้น โจทก์แจ้งไว้เพื่อไม่ให้ขาดอายุความเท่านั้น จึงไม่เป็นคำร้องทุกข์ โจทก์ฟ้องคดีเกิน 3 เดือนขาดอายุความพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ว่า คดีไม่ขาดอายุความศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คำแจ้งความของโจทก์ถือได้ว่าเป็นคำร้องทุกข์คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3(1) ลงโทษจำคุก3 เดือนจำเลยฎีกาว่า ไม่ได้ทำผิดและคดีขาดอายุความในปัญหาว่าคดีโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคดีนี้เป็นความผิดอันยอมความกันได้ ต้องจัดการนำคดีขึ้นร้องทุกข์หรือฟ้องเสียภายในกำหนด 3 เดือน นับแต่วันรู้การกระทำผิดและรู้ตัวผู้กระทำผิด เรื่องนี้โจทก์ไปแจ้งความต่อเจ้าพนักงานตำรวจภายใน 3 เดือน เจ้าพนักงานจดข้อความที่โจทก์แจ้งความไว้โดยละเอียด และในตอนท้ายได้จดไว้ว่าจำเลยออกเช็คให้โดยเจตนาไม่ใช้เงินโจทก์ขอแจ้งความให้เจ้าพนักงานทราบไว้เป็นหลักฐานเพราะเกรงจะขาดอายุความ เจ้าพนักงานตำรวจรับแจ้งความไว้และได้เรียกจำเลยไปสอบถามบันทึกคำให้การไว้ด้วยต่อมาเรียกโจทก์จำเลยไปเปรียบเทียบแต่ไม่ตกลงกัน โจทก์จึงฟ้องศาล ศาลฎีกาเห็นว่าที่โจทก์ไปแจ้งความก็เพื่อไม่ให้คดีขาดอายุความฟ้องร้อง เป็นการแสดงเจตนาที่จะว่ากล่าวเอาผิดแก่จำเลย และเจ้าพนักงานตำรวจก็ได้ทำการสอบสวนต่อ ส่วนที่โจทก์ไม่ขอให้เจ้าพนักงานสอบสวนฟ้องร้องให้ก็เพราะโจทก์มีความประสงค์จะฟ้องร้องเสียเอง และต่อมาโจทก์ก็ได้นำคดีมาฟ้องต่อศาล ดังนี้ถือได้ว่าที่โจทก์ไปแจ้งความไว้นั้น เป็นการร้องทุกข์เพื่อจะว่ากล่าวเอาโทษแก่จำเลย คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยออกเช็คไม่ประทับตราเพื่อให้ธนาคารจ่ายเงินตามเช็ค ถือได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็คนั้นพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 263/2504นายสุพจน์ พุ่มพิเชฎฐ์โจทก์นายอิ่ง แซ่ตั้ง หรือนายตั้ง แปะคุ้ง หรือคุ้นจำเลย ป.วิ.อ. ม. 2 (7), ม. 121, ม. 122 (2), ม. 130, ม. 131, ม. 140 ป.อ. ม. 96, ม. 59 พ.ร.บ.ว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ.2497 ม. 3 (1), ม. 4 ผู้เสียหายแจ้งความว่า จำเลยออกเช็คโดยเจตนาไม่ใช้เงินขอแจ้งความให้เจ้าพนักงานทราบไว้เป็นหลักฐาน เพราะเกรงจะขาดอายุความ เจ้าพนักงานตำรวจรับแจ้งความไว้ และเรียกจำเลยไปสอบถามบันทึกคำให้การ ต่อมาเรียกคู่กรณีไปเปรียบเทียบแต่ไม่ตกลงกัน ผู้เสียหายจึงฟ้องคดีต่อศาล ดังนี้ถือว่าคำแจ้งความนั้นเป็นการร้องทุกข์ตามกฎหมายแล้ว(ประชุมใหญ่ครั้งที่ 33/2503 แต่แล้วถอนไป จึงไม่มีการลงมติ) จำเลยออกเช็คโดยไม่ประทับตราเพื่อให้ธนาคารจ่ายเงินตามเช็คถือได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะไม่ให้มีการจ่ายเงินตามเช็คนั้นโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3จำเลยปฏิเสธศาลอาญาวินิจฉัยว่า จำเลยออกเช็คโดยไม่ประทับตราตามที่ตกลงไว้กับธนาคาร ๆ จึงไม่ยอมจ่ายเงินให้แก่โจทก์ ถือได้ว่าจำเลยออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค แต่ที่โจทก์ไปแจ้งความไว้ต่อเจ้าพนักงานตำรวจนั้น โจทก์แจ้งไว้เพื่อไม่ให้ขาดอายุความเท่านั้น จึงไม่เป็นคำร้องทุกข์ โจทก์ฟ้องคดีเกิน 3 เดือนขาดอายุความพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ว่า คดีไม่ขาดอายุความศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คำแจ้งความของโจทก์ถือได้ว่าเป็นคำร้องทุกข์คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3(1) ลงโทษจำคุก3 เดือนจำเลยฎีกาว่า ไม่ได้ทำผิดและคดีขาดอายุความในปัญหาว่าคดีโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคดีนี้เป็นความผิดอันยอมความกันได้ ต้องจัดการนำคดีขึ้นร้องทุกข์หรือฟ้องเสียภายในกำหนด 3 เดือน นับแต่วันรู้การกระทำผิดและรู้ตัวผู้กระทำผิด เรื่องนี้โจทก์ไปแจ้งความต่อเจ้าพนักงานตำรวจภายใน 3 เดือน เจ้าพนักงานจดข้อความที่โจทก์แจ้งความไว้โดยละเอียด และในตอนท้ายได้จดไว้ว่าจำเลยออกเช็คให้โดยเจตนาไม่ใช้เงินโจทก์ขอแจ้งความให้เจ้าพนักงานทราบไว้เป็นหลักฐานเพราะเกรงจะขาดอายุความ เจ้าพนักงานตำรวจรับแจ้งความไว้และได้เรียกจำเลยไปสอบถามบันทึกคำให้การไว้ด้วยต่อมาเรียกโจทก์จำเลยไปเปรียบเทียบแต่ไม่ตกลงกัน โจทก์จึงฟ้องศาล ศาลฎีกาเห็นว่าที่โจทก์ไปแจ้งความก็เพื่อไม่ให้คดีขาดอายุความฟ้องร้อง เป็นการแสดงเจตนาที่จะว่ากล่าวเอาผิดแก่จำเลย และเจ้าพนักงานตำรวจก็ได้ทำการสอบสวนต่อ ส่วนที่โจทก์ไม่ขอให้เจ้าพนักงานสอบสวนฟ้องร้องให้ก็เพราะโจทก์มีความประสงค์จะฟ้องร้องเสียเอง และต่อมาโจทก์ก็ได้นำคดีมาฟ้องต่อศาล ดังนี้ถือได้ว่าที่โจทก์ไปแจ้งความไว้นั้น เป็นการร้องทุกข์เพื่อจะว่ากล่าวเอาโทษแก่จำเลย คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยออกเช็คไม่ประทับตราเพื่อให้ธนาคารจ่ายเงินตามเช็ค ถือได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็คนั้นพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(เจริญ ฤทธิศาสตร์-สัญญา ธรรมศักดิ์-สอาด นาวีเจริญ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ