คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 813/2504หลักกฎหมาย: การที่จะขอให้ศาลสั่งยึดหรืออายัดทรัพย์สินของผู้ฟ้องหรือต่อสู้ความอย่างคนอนาถานั้น ต้องปรากฎว่าทรัพย์สินนั้นเป็นของผู้ได้รับอนุญาตให้ว่าความอย่างคนอนาถา ไม่ใช่เป็นของบุคคลอื่นคดีนี้โจทก์ได้รับอนุญาตให้ฟ้องความอย่างคนอนาถา ต่อมาเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีแล้ว โจทก์ยื่นคำร้องขอฎีกาอย่างคนอนาถา จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ยื่นคำร้องคัดค้านว่าโจทก์มีทรัพย์พอที่จะเสียค่าธรรมเนียมได้ ขอให้ศาลมีคำสั่งให้ยึดหรืออายัดที่ดินของโจทก์ไว้ ศาลชั้นต้นสั่งว่า ศาลจะมีคำสั่งยึดหรืออายัดที่ดินของโจทก์ได้ก็ต่อเมื่อปรากฎว่าทรัพย์นั้นโจทก์มีอยู่ในเวลายื่นคำขออนาถาหรือมีขึ้นภายหลังแต่ก่อนศาลวินิจฉัยชี้ขาดคดี คำร้องจำเลยไม่เข้าลักษณะดังกล่าว ให้ยกคำร้อง จำเลยที่ ๒-๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๒-๓ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ดินที่จำเลยขอให้ศาลสั่งยึดหรืออายัดนี้ ตามคำร้องและสำเนาหนังสือท้ายคำร้องของจำเลยแสดงขัดว่า โจทก์ได้โอนกรรมสิทธิ์ยกให้แก่บุตรของโจทก์ไปแล้ว โดยทำหนังสือยกให้แก่กันต่อเจ้าพนักงาน ก็เมื่อโจทก์โอนกรรมสิทธิ์ให้แก่บุตรของโจทก์แล้ว ที่ดินรายนี้ก็ไม่ใช่ที่ดินของโจทก์ จำเลยจะให้ศาลยึดหรืออายัดทรัพย์สินซึ่งเป็นของบุคคลนอกคดีได้อย่างไร จะอาศัยอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๕๔ ก็ไม่ได้ เพราะตาม มาตรา ๑๕๔ ก็แสดงว่าเป็นทรัพย์ของผู้ได้รับอนุญาตให้ว่าความอย่างคนอนาถาไม่ใช่ให้อำนาจศาลสั่งยึดหรืออายัดทรัพย์สินของบุคคลอื่น ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น จึงให้ยกฎีกาจำเลยที่ ๒-๓ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 813/2504นายพร้อม จุ้ยศิริ, นางแก้ว จุ้ยศิริโจทก์นายเสรี เสรีวัฒนา ที่1นางเฉลา ปัทมสถาน ที่2นางวงศ์ นิมิตรวาณิชย์ ที่ 3จำเลย ป.วิ.พ. ม. 155, ม. 156, ม. 157, ม. 154การที่จะขอให้ศาลสั่งยึดหรืออายัดทรัพย์สินของผู้ฟ้องหรือต่อสู้ความอย่างคนอนาถานั้น ต้องปรากฎว่าทรัพย์สินนั้นเป็นของผู้ได้รับอนุญาตให้ว่าความอย่างคนอนาถา ไม่ใช่เป็นของบุคคลอื่นคดีนี้โจทก์ได้รับอนุญาตให้ฟ้องความอย่างคนอนาถา ต่อมาเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีแล้ว โจทก์ยื่นคำร้องขอฎีกาอย่างคนอนาถา จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ยื่นคำร้องคัดค้านว่าโจทก์มีทรัพย์พอที่จะเสียค่าธรรมเนียมได้ ขอให้ศาลมีคำสั่งให้ยึดหรืออายัดที่ดินของโจทก์ไว้ ศาลชั้นต้นสั่งว่า ศาลจะมีคำสั่งยึดหรืออายัดที่ดินของโจทก์ได้ก็ต่อเมื่อปรากฎว่าทรัพย์นั้นโจทก์มีอยู่ในเวลายื่นคำขออนาถาหรือมีขึ้นภายหลังแต่ก่อนศาลวินิจฉัยชี้ขาดคดี คำร้องจำเลยไม่เข้าลักษณะดังกล่าว ให้ยกคำร้อง จำเลยที่ ๒-๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๒-๓ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ดินที่จำเลยขอให้ศาลสั่งยึดหรืออายัดนี้ ตามคำร้องและสำเนาหนังสือท้ายคำร้องของจำเลยแสดงขัดว่า โจทก์ได้โอนกรรมสิทธิ์ยกให้แก่บุตรของโจทก์ไปแล้ว โดยทำหนังสือยกให้แก่กันต่อเจ้าพนักงาน ก็เมื่อโจทก์โอนกรรมสิทธิ์ให้แก่บุตรของโจทก์แล้ว ที่ดินรายนี้ก็ไม่ใช่ที่ดินของโจทก์ จำเลยจะให้ศาลยึดหรืออายัดทรัพย์สินซึ่งเป็นของบุคคลนอกคดีได้อย่างไร จะอาศัยอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๕๔ ก็ไม่ได้ เพราะตาม มาตรา ๑๕๔ ก็แสดงว่าเป็นทรัพย์ของผู้ได้รับอนุญาตให้ว่าความอย่างคนอนาถาไม่ใช่ให้อำนาจศาลสั่งยึดหรืออายัดทรัพย์สินของบุคคลอื่น ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น จึงให้ยกฎีกาจำเลยที่ ๒-๓ พิพากษายืน(สอาด นาวีเจริญ-สัญญา ธรรมศักดิ์-บริรักษ์จรรยาวัตร)ศาลจังหวัดสมุทรปราการ - นายโสพิธ คังคะเกตุศาลอุทธรณ์ - นายโกวิท ถิระวัฒน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้โจทก์ได้รับอนุญาตให้ฟ้องความอย่างคนอนาถา ต่อมาเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีแล้ว โจทก์ยื่นคำร้องขอฎีกาอย่างคนอนาถา จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ยื่นคำร้องคัดค้านว่าโจทก์มีทรัพย์พอที่จะเสียค่าธรรมเนียมได้ ขอให้ศาลมีคำสั่งให้ยึดหรืออายัดที่ดินของโจทก์ไว้ ศาลชั้นต้นสั่งว่า ศาลจะมีคำสั่งยึดหรืออายัดที่ดินของโจทก์ได้ก็ต่อเมื่อปรากฎว่าทรัพย์นั้นโจทก์มีอยู่ในเวลายื่นคำขออนาถาหรือมีขึ้นภายหลังแต่ก่อนศาลวินิจฉัยชี้ขาดคดี คำร้องจำเลยไม่เข้าลักษณะดังกล่าว ให้ยกคำร้อง จำเลยที่ ๒-๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๒-๓ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ดินที่จำเลยขอให้ศาลสั่งยึดหรืออายัดนี้ ตามคำร้องและสำเนาหนังสือท้ายคำร้องของจำเลยแสดงขัดว่า โจทก์ได้โอนกรรมสิทธิ์ยกให้แก่บุตรของโจทก์ไปแล้ว โดยทำหนังสือยกให้แก่กันต่อเจ้าพนักงาน ก็เมื่อโจทก์โอนกรรมสิทธิ์ให้แก่บุตรของโจทก์แล้ว ที่ดินรายนี้ก็ไม่ใช่ที่ดินของโจทก์ จำเลยจะให้ศาลยึดหรืออายัดทรัพย์สินซึ่งเป็นของบุคคลนอกคดีได้อย่างไร จะอาศัยอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๕๔ ก็ไม่ได้ เพราะตาม มาตรา ๑๕๔ ก็แสดงว่าเป็นทรัพย์ของผู้ได้รับอนุญาตให้ว่าความอย่างคนอนาถาไม่ใช่ให้อำนาจศาลสั่งยึดหรืออายัดทรัพย์สินของบุคคลอื่น ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น จึงให้ยกฎีกาจำเลยที่ ๒-๓ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 813/2504นายพร้อม จุ้ยศิริ, นางแก้ว จุ้ยศิริโจทก์นายเสรี เสรีวัฒนา ที่1นางเฉลา ปัทมสถาน ที่2นางวงศ์ นิมิตรวาณิชย์ ที่ 3จำเลย ป.วิ.พ. ม. 155, ม. 156, ม. 157, ม. 154การที่จะขอให้ศาลสั่งยึดหรืออายัดทรัพย์สินของผู้ฟ้องหรือต่อสู้ความอย่างคนอนาถานั้น ต้องปรากฎว่าทรัพย์สินนั้นเป็นของผู้ได้รับอนุญาตให้ว่าความอย่างคนอนาถา ไม่ใช่เป็นของบุคคลอื่นคดีนี้โจทก์ได้รับอนุญาตให้ฟ้องความอย่างคนอนาถา ต่อมาเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีแล้ว โจทก์ยื่นคำร้องขอฎีกาอย่างคนอนาถา จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ ยื่นคำร้องคัดค้านว่าโจทก์มีทรัพย์พอที่จะเสียค่าธรรมเนียมได้ ขอให้ศาลมีคำสั่งให้ยึดหรืออายัดที่ดินของโจทก์ไว้ ศาลชั้นต้นสั่งว่า ศาลจะมีคำสั่งยึดหรืออายัดที่ดินของโจทก์ได้ก็ต่อเมื่อปรากฎว่าทรัพย์นั้นโจทก์มีอยู่ในเวลายื่นคำขออนาถาหรือมีขึ้นภายหลังแต่ก่อนศาลวินิจฉัยชี้ขาดคดี คำร้องจำเลยไม่เข้าลักษณะดังกล่าว ให้ยกคำร้อง จำเลยที่ ๒-๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๒-๓ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ดินที่จำเลยขอให้ศาลสั่งยึดหรืออายัดนี้ ตามคำร้องและสำเนาหนังสือท้ายคำร้องของจำเลยแสดงขัดว่า โจทก์ได้โอนกรรมสิทธิ์ยกให้แก่บุตรของโจทก์ไปแล้ว โดยทำหนังสือยกให้แก่กันต่อเจ้าพนักงาน ก็เมื่อโจทก์โอนกรรมสิทธิ์ให้แก่บุตรของโจทก์แล้ว ที่ดินรายนี้ก็ไม่ใช่ที่ดินของโจทก์ จำเลยจะให้ศาลยึดหรืออายัดทรัพย์สินซึ่งเป็นของบุคคลนอกคดีได้อย่างไร จะอาศัยอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๕๔ ก็ไม่ได้ เพราะตาม มาตรา ๑๕๔ ก็แสดงว่าเป็นทรัพย์ของผู้ได้รับอนุญาตให้ว่าความอย่างคนอนาถาไม่ใช่ให้อำนาจศาลสั่งยึดหรืออายัดทรัพย์สินของบุคคลอื่น ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น จึงให้ยกฎีกาจำเลยที่ ๒-๓ พิพากษายืน(สอาด นาวีเจริญ-สัญญา ธรรมศักดิ์-บริรักษ์จรรยาวัตร)ศาลจังหวัดสมุทรปราการ - นายโสพิธ คังคะเกตุศาลอุทธรณ์ - นายโกวิท ถิระวัฒน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ