คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 819/2532หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 1 ขอถอนคำร้องขอฟ้องอุทธรณ์อย่างคนอนาถา ศาลชั้นต้นอนุญาตและกำหนดเวลาให้จำเลยที่ 1 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางศาลภายใน 10 วัน ครั้นครบกำหนด จำเลยที่ 1 นำเงินมาวางศาลไม่ครบโดยขออนุญาตวางเงินส่วนที่เหลือในวันรุ่งขึ้น ศาลชั้นต้นไม่อนุญาต และสั่งว่าจำเลยที่ 1 ทิ้งฟ้องอุทธรณ์ การที่ศาลอุทธรณ์อนุญาตให้ขยายเวลาวางเงินไปอีก 1 วัน เป็นกรณีที่ศาลใช้อำนาจทั่วไปที่มีอยู่กำหนดเวลาที่จำเลยที่ 1 ต้องนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางศาลให้ใหม่มิใช่เป็นการขยายเวลาอันจะทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23คดีนี้สืบเนื่องจากจำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขอฟ้องอุทธรณ์อย่างคนอนาถา ต่อมาขอถอนคำร้อง ไม่ติดใจที่จะขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาต่อไป ศาลชั้นต้นอนุญาตและกำหนดเวลาให้จำเลยที่ 1 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์และค่าขึ้นศาลในชั้นอุทธรณ์มาวางต่อศาลภายใน 10 วัน นับแต่วันที่ 26 กันยายน 2529 หากไม่นำมาวางภายในกำหนดให้ถือว่าทิ้งอุทธรณ์ ต่อมาวันที่ 6 ตุลาคม 2529อันเป็นวันครบกำหนดที่ศาลชั้นต้นสั่ง จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องว่าวันนี้จำเลยที่ 1 มีเงินเพียง 4,952.50 บาท ซึ่งเป็นค่าขึ้นศาลจำเลยที่ 1 ยังหาเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลไม่ได้ จึงขอวางเงินค่าขึ้นศาลก่อนในวันนี้ และขอให้ศาลอนุญาตให้จำเลยที่ 1 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลในวันรุ่งขึ้นที่ 7 ตุลาคม 2529 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ยกคำร้อง เจ้าหน้าที่ศาลรับเงินค่าขึ้นศาล 4,952.50 บาทไว้ต่อมาวันที่ 7 ตุลาคม 2529 จำเลยที่ 1 ได้นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์จำนวน 6,802.50 บาท มาวางศาล เจ้าหน้าที่ศาลรับเงินดังกล่าวไว้แล้วรายงานให้ศาลทราบ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยที่ 1 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลเมื่อพ้นระยะเวลาที่ศาลสั่ง ถือว่าจำเลยที่ 1 ทิ้งฟ้องอุทธรณ์จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ อนุญาตให้ขยายระยะเวลานำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์ออกไปอีกหนึ่งวันได้ตามคำร้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์ฎีกาว่าศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาวางเงินค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์ และเงินค่าธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์เป็นเวลา 10 วัน ตามที่จำเลยที่ 1 ร้องขอครั้งแรก ย่อมเป็นเวลามากพอที่จำเลยที่ 1 จะหาเงินมาวางต่อศาลได้แล้ว การที่จำเลยที่ 1 นำเงินมาวางศาลไม่ครบภายในเวลาที่ศาลกำหนดดังกล่าวเป็นเพราะจำเลยที่ 1 ไม่ขวนขวายหาเงินมาวางศาลเองทั้งพฤติการณ์ของจำเลยที่ 1 เป็นการประวิงคดี จึงไม่มีเหตุสมควรที่จะอนุญาตให้ขยายระยะเวลาออกไปอีกนั้น พิเคราะห์แล้วเห็นว่ากรณีนี้เป็นกรณีที่จำเลยที่ 1 ขอให้ศาลใช้อำนาจทั่วไปที่มีอยู่กำหนดเวลาที่จำเลยที่ 1 ต้องนำเงินค่าธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลให้ใหม่ และศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วเห็นว่ามีเหตุอันสมควร จึงอนุญาตให้ขยายระยะเวลาวางเงินไปอีก 1 วัน ซึ่งเท่ากับได้มีการกำหนดระยะเวลาให้ใหม่นั่นเอง โดยจำเลยที่ 1 ก็ได้วางเงินภายในกำหนดระยะเวลาดังกล่าวไว้แล้ว และการกำหนดระยะเวลานี้มิใช่เป็นการขยายระยะเวลาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 23 อันจะทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 819/2532บริษัท โรจน์กสิกิจ เฟอร์ติไลเซอร์โจทก์นาย สังข์ ชาติ ยาน นท์ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 23, ม. 156จำเลยที่ 1 ขอถอนคำร้องขอฟ้องอุทธรณ์อย่างคนอนาถา ศาลชั้นต้นอนุญาตและกำหนดเวลาให้จำเลยที่ 1 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางศาลภายใน 10 วัน ครั้นครบกำหนด จำเลยที่ 1 นำเงินมาวางศาลไม่ครบโดยขออนุญาตวางเงินส่วนที่เหลือในวันรุ่งขึ้น ศาลชั้นต้นไม่อนุญาต และสั่งว่าจำเลยที่ 1 ทิ้งฟ้องอุทธรณ์ การที่ศาลอุทธรณ์อนุญาตให้ขยายเวลาวางเงินไปอีก 1 วัน เป็นกรณีที่ศาลใช้อำนาจทั่วไปที่มีอยู่กำหนดเวลาที่จำเลยที่ 1 ต้องนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางศาลให้ใหม่มิใช่เป็นการขยายเวลาอันจะทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23คดีนี้สืบเนื่องจากจำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขอฟ้องอุทธรณ์อย่างคนอนาถา ต่อมาขอถอนคำร้อง ไม่ติดใจที่จะขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาต่อไป ศาลชั้นต้นอนุญาตและกำหนดเวลาให้จำเลยที่ 1 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์และค่าขึ้นศาลในชั้นอุทธรณ์มาวางต่อศาลภายใน 10 วัน นับแต่วันที่ 26 กันยายน 2529 หากไม่นำมาวางภายในกำหนดให้ถือว่าทิ้งอุทธรณ์ ต่อมาวันที่ 6 ตุลาคม 2529อันเป็นวันครบกำหนดที่ศาลชั้นต้นสั่ง จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องว่าวันนี้จำเลยที่ 1 มีเงินเพียง 4,952.50 บาท ซึ่งเป็นค่าขึ้นศาลจำเลยที่ 1 ยังหาเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลไม่ได้ จึงขอวางเงินค่าขึ้นศาลก่อนในวันนี้ และขอให้ศาลอนุญาตให้จำเลยที่ 1 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลในวันรุ่งขึ้นที่ 7 ตุลาคม 2529 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ยกคำร้อง เจ้าหน้าที่ศาลรับเงินค่าขึ้นศาล 4,952.50 บาทไว้ต่อมาวันที่ 7 ตุลาคม 2529 จำเลยที่ 1 ได้นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์จำนวน 6,802.50 บาท มาวางศาล เจ้าหน้าที่ศาลรับเงินดังกล่าวไว้แล้วรายงานให้ศาลทราบ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยที่ 1 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลเมื่อพ้นระยะเวลาที่ศาลสั่ง ถือว่าจำเลยที่ 1 ทิ้งฟ้องอุทธรณ์จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ อนุญาตให้ขยายระยะเวลานำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์ออกไปอีกหนึ่งวันได้ตามคำร้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์ฎีกาว่าศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาวางเงินค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์ และเงินค่าธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์เป็นเวลา 10 วัน ตามที่จำเลยที่ 1 ร้องขอครั้งแรก ย่อมเป็นเวลามากพอที่จำเลยที่ 1 จะหาเงินมาวางต่อศาลได้แล้ว การที่จำเลยที่ 1 นำเงินมาวางศาลไม่ครบภายในเวลาที่ศาลกำหนดดังกล่าวเป็นเพราะจำเลยที่ 1 ไม่ขวนขวายหาเงินมาวางศาลเองทั้งพฤติการณ์ของจำเลยที่ 1 เป็นการประวิงคดี จึงไม่มีเหตุสมควรที่จะอนุญาตให้ขยายระยะเวลาออกไปอีกนั้น พิเคราะห์แล้วเห็นว่ากรณีนี้เป็นกรณีที่จำเลยที่ 1 ขอให้ศาลใช้อำนาจทั่วไปที่มีอยู่กำหนดเวลาที่จำเลยที่ 1 ต้องนำเงินค่าธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลให้ใหม่ และศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วเห็นว่ามีเหตุอันสมควร จึงอนุญาตให้ขยายระยะเวลาวางเงินไปอีก 1 วัน ซึ่งเท่ากับได้มีการกำหนดระยะเวลาให้ใหม่นั่นเอง โดยจำเลยที่ 1 ก็ได้วางเงินภายในกำหนดระยะเวลาดังกล่าวไว้แล้ว และการกำหนดระยะเวลานี้มิใช่เป็นการขยายระยะเวลาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 23 อันจะทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ประชา บุญวนิช-บุญส่ง วรรณกลาง-เธียร ยูงทอง)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้สืบเนื่องจากจำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขอฟ้องอุทธรณ์อย่างคนอนาถา ต่อมาขอถอนคำร้อง ไม่ติดใจที่จะขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาต่อไป ศาลชั้นต้นอนุญาตและกำหนดเวลาให้จำเลยที่ 1 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์และค่าขึ้นศาลในชั้นอุทธรณ์มาวางต่อศาลภายใน 10 วัน นับแต่วันที่ 26 กันยายน 2529 หากไม่นำมาวางภายในกำหนดให้ถือว่าทิ้งอุทธรณ์ ต่อมาวันที่ 6 ตุลาคม 2529อันเป็นวันครบกำหนดที่ศาลชั้นต้นสั่ง จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องว่าวันนี้จำเลยที่ 1 มีเงินเพียง 4,952.50 บาท ซึ่งเป็นค่าขึ้นศาลจำเลยที่ 1 ยังหาเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลไม่ได้ จึงขอวางเงินค่าขึ้นศาลก่อนในวันนี้ และขอให้ศาลอนุญาตให้จำเลยที่ 1 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลในวันรุ่งขึ้นที่ 7 ตุลาคม 2529 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ยกคำร้อง เจ้าหน้าที่ศาลรับเงินค่าขึ้นศาล 4,952.50 บาทไว้ต่อมาวันที่ 7 ตุลาคม 2529 จำเลยที่ 1 ได้นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์จำนวน 6,802.50 บาท มาวางศาล เจ้าหน้าที่ศาลรับเงินดังกล่าวไว้แล้วรายงานให้ศาลทราบ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยที่ 1 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลเมื่อพ้นระยะเวลาที่ศาลสั่ง ถือว่าจำเลยที่ 1 ทิ้งฟ้องอุทธรณ์จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ อนุญาตให้ขยายระยะเวลานำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์ออกไปอีกหนึ่งวันได้ตามคำร้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์ฎีกาว่าศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาวางเงินค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์ และเงินค่าธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์เป็นเวลา 10 วัน ตามที่จำเลยที่ 1 ร้องขอครั้งแรก ย่อมเป็นเวลามากพอที่จำเลยที่ 1 จะหาเงินมาวางต่อศาลได้แล้ว การที่จำเลยที่ 1 นำเงินมาวางศาลไม่ครบภายในเวลาที่ศาลกำหนดดังกล่าวเป็นเพราะจำเลยที่ 1 ไม่ขวนขวายหาเงินมาวางศาลเองทั้งพฤติการณ์ของจำเลยที่ 1 เป็นการประวิงคดี จึงไม่มีเหตุสมควรที่จะอนุญาตให้ขยายระยะเวลาออกไปอีกนั้น พิเคราะห์แล้วเห็นว่ากรณีนี้เป็นกรณีที่จำเลยที่ 1 ขอให้ศาลใช้อำนาจทั่วไปที่มีอยู่กำหนดเวลาที่จำเลยที่ 1 ต้องนำเงินค่าธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลให้ใหม่ และศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วเห็นว่ามีเหตุอันสมควร จึงอนุญาตให้ขยายระยะเวลาวางเงินไปอีก 1 วัน ซึ่งเท่ากับได้มีการกำหนดระยะเวลาให้ใหม่นั่นเอง โดยจำเลยที่ 1 ก็ได้วางเงินภายในกำหนดระยะเวลาดังกล่าวไว้แล้ว และการกำหนดระยะเวลานี้มิใช่เป็นการขยายระยะเวลาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 23 อันจะทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 819/2532บริษัท โรจน์กสิกิจ เฟอร์ติไลเซอร์โจทก์นาย สังข์ ชาติ ยาน นท์ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 23, ม. 156จำเลยที่ 1 ขอถอนคำร้องขอฟ้องอุทธรณ์อย่างคนอนาถา ศาลชั้นต้นอนุญาตและกำหนดเวลาให้จำเลยที่ 1 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางศาลภายใน 10 วัน ครั้นครบกำหนด จำเลยที่ 1 นำเงินมาวางศาลไม่ครบโดยขออนุญาตวางเงินส่วนที่เหลือในวันรุ่งขึ้น ศาลชั้นต้นไม่อนุญาต และสั่งว่าจำเลยที่ 1 ทิ้งฟ้องอุทธรณ์ การที่ศาลอุทธรณ์อนุญาตให้ขยายเวลาวางเงินไปอีก 1 วัน เป็นกรณีที่ศาลใช้อำนาจทั่วไปที่มีอยู่กำหนดเวลาที่จำเลยที่ 1 ต้องนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางศาลให้ใหม่มิใช่เป็นการขยายเวลาอันจะทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23คดีนี้สืบเนื่องจากจำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขอฟ้องอุทธรณ์อย่างคนอนาถา ต่อมาขอถอนคำร้อง ไม่ติดใจที่จะขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาต่อไป ศาลชั้นต้นอนุญาตและกำหนดเวลาให้จำเลยที่ 1 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์และค่าขึ้นศาลในชั้นอุทธรณ์มาวางต่อศาลภายใน 10 วัน นับแต่วันที่ 26 กันยายน 2529 หากไม่นำมาวางภายในกำหนดให้ถือว่าทิ้งอุทธรณ์ ต่อมาวันที่ 6 ตุลาคม 2529อันเป็นวันครบกำหนดที่ศาลชั้นต้นสั่ง จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องว่าวันนี้จำเลยที่ 1 มีเงินเพียง 4,952.50 บาท ซึ่งเป็นค่าขึ้นศาลจำเลยที่ 1 ยังหาเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลไม่ได้ จึงขอวางเงินค่าขึ้นศาลก่อนในวันนี้ และขอให้ศาลอนุญาตให้จำเลยที่ 1 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลในวันรุ่งขึ้นที่ 7 ตุลาคม 2529 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ยกคำร้อง เจ้าหน้าที่ศาลรับเงินค่าขึ้นศาล 4,952.50 บาทไว้ต่อมาวันที่ 7 ตุลาคม 2529 จำเลยที่ 1 ได้นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์จำนวน 6,802.50 บาท มาวางศาล เจ้าหน้าที่ศาลรับเงินดังกล่าวไว้แล้วรายงานให้ศาลทราบ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยที่ 1 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลเมื่อพ้นระยะเวลาที่ศาลสั่ง ถือว่าจำเลยที่ 1 ทิ้งฟ้องอุทธรณ์จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ อนุญาตให้ขยายระยะเวลานำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์ออกไปอีกหนึ่งวันได้ตามคำร้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์ฎีกาว่าศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาวางเงินค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์ และเงินค่าธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์เป็นเวลา 10 วัน ตามที่จำเลยที่ 1 ร้องขอครั้งแรก ย่อมเป็นเวลามากพอที่จำเลยที่ 1 จะหาเงินมาวางต่อศาลได้แล้ว การที่จำเลยที่ 1 นำเงินมาวางศาลไม่ครบภายในเวลาที่ศาลกำหนดดังกล่าวเป็นเพราะจำเลยที่ 1 ไม่ขวนขวายหาเงินมาวางศาลเองทั้งพฤติการณ์ของจำเลยที่ 1 เป็นการประวิงคดี จึงไม่มีเหตุสมควรที่จะอนุญาตให้ขยายระยะเวลาออกไปอีกนั้น พิเคราะห์แล้วเห็นว่ากรณีนี้เป็นกรณีที่จำเลยที่ 1 ขอให้ศาลใช้อำนาจทั่วไปที่มีอยู่กำหนดเวลาที่จำเลยที่ 1 ต้องนำเงินค่าธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลให้ใหม่ และศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วเห็นว่ามีเหตุอันสมควร จึงอนุญาตให้ขยายระยะเวลาวางเงินไปอีก 1 วัน ซึ่งเท่ากับได้มีการกำหนดระยะเวลาให้ใหม่นั่นเอง โดยจำเลยที่ 1 ก็ได้วางเงินภายในกำหนดระยะเวลาดังกล่าวไว้แล้ว และการกำหนดระยะเวลานี้มิใช่เป็นการขยายระยะเวลาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 23 อันจะทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ประชา บุญวนิช-บุญส่ง วรรณกลาง-เธียร ยูงทอง)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ