คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1342/2506หลักกฎหมาย: เมื่อความเสียหายเกิดขึ้นโดยความประมาทเลินเล่อของโจทก์จำเลยด้วยกันทั้งสองฝ่ายแล้ว กฎหมายให้ศาลเป็นผู้กำหนดค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหายตามส่วนโดยอาศัยพฤติการณ์เป็นประมาณว่า ความเสียหายนั้นได้เกิดขึ้นเพราะฝ่ายไหนเป็นผู้ก่อยิ่งหย่อนกว่ากันเพียงไรในการคำนวณค่าสินไหมทดแทนเพื่อการนี้นั้นให้เอาค่าเสียหายของทั้งฝ่ายโจทก์และฝ่ายจำเลยมารวมกัน แล้วแบ่งส่วนความรับผิดในค่าเสียหายตามส่วนที่ศาลเห็นว่าความเสียหายนั้นเกิดขึ้นเพราะฝ่ายไหนเป็นผู้ก่อยิ่งหย่อนกว่ากันเพียงไรโจทก์ฟ้องว่า นายเล็กผู้ขับรถยนต์บรรทุกไม้ของโจทก์จะไปจังหวัดพระนครมีรถบรรทุกอีกคันหนึ่งวิ่งสวนทางมา รถโจทก์หรี่ไฟวิ่งชิดขอบถนนด้านซ้ายจึงได้ชนรถของจำเลยซึ่งบรรทุกเสาจอดอยู่โดยมิได้เปิดไฟท้ายรถไว้เป็นการฝ่าฝืนกฎหมาย ผู้ขับรถยนต์โจทก์มอบไม่เห็นรถจำเลยในระยะพอสมควรเพิ่งเห็นในระยะใกล้มาก พยายามห้ามล้อเพื่อหลีกเลี่ยงการชนจนเต็มความสามารถ แต่รถไม่อาจหยุดได้ โจทก์เสียค่าซ่อมรถ ค่าทำศพและค่าทำขวัญให้แก่บุตรภริยาคนประจำรถ ค่ายารักษาบาดแผลคนประจำรถ รวมทั้งการขาดประโยชน์ในการมิได้ใช้รถในระหว่างทำการซ่อม และเงินเดือนเบี้ยเลี้ยงคนขับ คนประจำรถรวมทั้งสิ้น 34,725.70 บาท กับดอกเบี้ยในจำนวนเงินนี้นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การต่อสู้และฟ้องแย้งว่า นายสุดใจเช่ารถของจำเลยคันที่ถูกชนไปบรรทุกไม้ คืนเกิดเหตุ นายเปรื่องขับรถของจำเลยมาจอดรับประทานอาหาร นายเล็กคนขับรถโจทก์ขับรถยนต์โจทก์มาตามทางการที่จ้าง มาด้วยความเร็วเกินขนาดปราศจากความระมัดระวังมองเห็นรถของจำเลยจอดอยู่ข้างหน้า จึงขับรถชิดถนนด้านขวาเพื่อหลีกรถจำเลย พอดีมีรถยนต์สวนทางมาในระยะใกล้ จะชนรถโจทก์ นายเล็กหักพวงมาลัยหลบมาทางซ้ายด้วยความเร็ว รถโจทก์จึงชนท้ายรถจำเลยเสียหายอันเกิดจากความประมาทเลินเล่อของคนขับรถโจทก์ คนขับรถจำเลยไม่ได้ประมาทเลินเล่อ ค่าเสียหายที่โจทก์ฟ้องเกินสมควร จำเลยไม่ต้องรับผิดฟ้องโจทก์เคลือบคลุมการที่รถโจทก์ชนรถจำเลยโดยความประมาทเลินเล่อของลูกจ้างโจทก์ตามทางการที่จ้าง ทำให้จำเลยเสียหาย เช่นค่าซ่อมรถ ขาดประโยชน์ไม่ได้ค่าเช่ารถระหว่างซ่อม จำเลยฟ้องแย้งให้โจทก์ใช้ค่าเสียหาย 19,300 บาท กับดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่ง นับแต่วันฟ้อง จนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า คนขับรถซึ่งเป็นลูกจ้างจำเลยประมาทเลินเล่อจอดรถไม่เปิดไฟท้าย คนขับรถโจทก์มองไม่เห็นจึงขับชนท้ายรถจำเลย รถยนต์จำเลยไม่มีเสียหายศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม กับไม่เชื่อว่าขณะเกิดเหตุนายสุดใจเช่ารถจำเลยไป และฟังข้อเท็จจริงว่า รถจำเลยจอดโดยไม่มีไฟท้าย หากมีไฟท้ายรถก็จะไม่ชนกัน นับว่าคนขับรถจำเลยประมาทเลินเล่อ จำเลยต้องรับผิด พิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ 12,530 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่ง ต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จและยกฟ้องแย้งจำเลยจำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องโจทก์และให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยตามฟ้องแย้งศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า แม้ไฟท้ายรถจำเลยจะดับในขณะจอดรถอยู่ก็มีแสงตะเกียงเจ้าพายุจุดอยู่ในร้านอาหารส่องถึงถนนที่รถจำเลยจอดการที่นายเล็กหักรถโจทก์หลบไม่พ้นก็ไม่ปรากฏว่านายเล็กได้เหยียบห้ามล้อ แสดงว่านายเล็กขับรถเร็วมากในเวลากลางคืน การที่รถจำเลยจอดไม่มีไฟท้าย จะถือว่าคนขับรถจำเลยประมาทยังไม่ได้ จึงฟังว่านายเล็กคนขับรถโจทก์ประมาทเลินเล่อฝ่ายเดียว โจทก์ต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายแก่จำเลย พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยตามฟ้องแย้งเป็นเงิน 11,300 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่ง ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังว่า คนขับรถโจทก์ประมาทเลินเล่อ โดยมิได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควร โจทก์ต้องรับผิดในการละเมิดนี้ และข้อเท็จจริงก็ได้ความด้วยว่ารถจำเลยจอดและถูกชนนั้น รถจำเลยก็ไม่มีไฟท้าย อันเป็นการฝ่าฝืนกฎหมายการจราจรเรื่องขับขี่ใช้รถในเวลากลางคืน จึงนับว่าเหตุที่รถโจทก์ชนรถจำเลยนั้น ฝ่ายจำเลยก็มีส่วนร่วมก่อให้เกิดผลที่เป็นเหตุให้เกิดชนกันขึ้นเหมือนกันโดยเฉพาะรถฝ่ายจำเลยบรรทุกเสายาวยื่นไปท้ายรถมาก ฝ่ายจำเลยควรระมัดระวังมีไฟท้ายยิ่งกว่ารถธรรมดาจำเลยต้องมีส่วนร่วมรับผิดในการละเมิดที่เกิดความเสียหายขึ้นด้วยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 442 ประกอบกับมาตรา 223คดีนี้ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์เสียหายเป็นเงิน 12,530 บาท ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ฝ่ายจำเลยเสียหาย 11,300 บาท ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นพ้องด้วยจำนวนค่าเสียหายดั่งที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมา ศาลฎีกาพิเคราะห์ถึงพฤติการณ์ที่แต่ละฝ่ายมีส่วนร่วมในการก่อให้เกิดความเสียหายแล้ว เห็นว่าควรนำค่าเสียหายของทั้งสองฝ่ายมารวมกันเป็นเงิน 23,830 บาท แล้วให้ฝ่ายโจทก์ซึ่งมีส่วนผิดมากรับผิด 2 ใน 3 ส่วน เป็นเงิน 15,886.66 บาท ฝ่ายจำเลยมีส่วนผิดน้อยรับผิด 1 ใน 3 เป็นเงิน7,943.33 บาท ฉะนั้นฝ่ายโจทก์จึงต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่ฝ่ายจำเลยเป็นเงิน 3,356.66 บาท ส่วนโจทก์ต้องรับผิดเกินกว่าค่าเสียหายของตนอยู่แล้วค่าเสียหายของโจทก์จึงให้เป็นพับไป พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้โจทก์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลย 3,356.66 บาท ค่าฤชาธรรมเนียมทั้ง 3 ศาลให้รวมกัน แล้วให้โจทก์รับผิด2 ใน 3 ส่วน จำเลยรับผิด 1 ใน 3 ส่วน ค่าทนายให้เป็นพับ นอกนั้นให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1342/2506นายประจักษ์ ตันติเวสสโจทก์นายยิ่ง ผู้ตระกูลจำเลย ป.พ.พ. ม. 442, ม. 223เมื่อความเสียหายเกิดขึ้นโดยความประมาทเลินเล่อของโจทก์จำเลยด้วยกันทั้งสองฝ่ายแล้ว กฎหมายให้ศาลเป็นผู้กำหนดค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหายตามส่วนโดยอาศัยพฤติการณ์เป็นประมาณว่า ความเสียหายนั้นได้เกิดขึ้นเพราะฝ่ายไหนเป็นผู้ก่อยิ่งหย่อนกว่ากันเพียงไรในการคำนวณค่าสินไหมทดแทนเพื่อการนี้นั้นให้เอาค่าเสียหายของทั้งฝ่ายโจทก์และฝ่ายจำเลยมารวมกัน แล้วแบ่งส่วนความรับผิดในค่าเสียหายตามส่วนที่ศาลเห็นว่าความเสียหายนั้นเกิดขึ้นเพราะฝ่ายไหนเป็นผู้ก่อยิ่งหย่อนกว่ากันเพียงไรโจทก์ฟ้องว่า นายเล็กผู้ขับรถยนต์บรรทุกไม้ของโจทก์จะไปจังหวัดพระนครมีรถบรรทุกอีกคันหนึ่งวิ่งสวนทางมา รถโจทก์หรี่ไฟวิ่งชิดขอบถนนด้านซ้ายจึงได้ชนรถของจำเลยซึ่งบรรทุกเสาจอดอยู่โดยมิได้เปิดไฟท้ายรถไว้เป็นการฝ่าฝืนกฎหมาย ผู้ขับรถยนต์โจทก์มอบไม่เห็นรถจำเลยในระยะพอสมควรเพิ่งเห็นในระยะใกล้มาก พยายามห้ามล้อเพื่อหลีกเลี่ยงการชนจนเต็มความสามารถ แต่รถไม่อาจหยุดได้ โจทก์เสียค่าซ่อมรถ ค่าทำศพและค่าทำขวัญให้แก่บุตรภริยาคนประจำรถ ค่ายารักษาบาดแผลคนประจำรถ รวมทั้งการขาดประโยชน์ในการมิได้ใช้รถในระหว่างทำการซ่อม และเงินเดือนเบี้ยเลี้ยงคนขับ คนประจำรถรวมทั้งสิ้น 34,725.70 บาท กับดอกเบี้ยในจำนวนเงินนี้นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การต่อสู้และฟ้องแย้งว่า นายสุดใจเช่ารถของจำเลยคันที่ถูกชนไปบรรทุกไม้ คืนเกิดเหตุ นายเปรื่องขับรถของจำเลยมาจอดรับประทานอาหาร นายเล็กคนขับรถโจทก์ขับรถยนต์โจทก์มาตามทางการที่จ้าง มาด้วยความเร็วเกินขนาดปราศจากความระมัดระวังมองเห็นรถของจำเลยจอดอยู่ข้างหน้า จึงขับรถชิดถนนด้านขวาเพื่อหลีกรถจำเลย พอดีมีรถยนต์สวนทางมาในระยะใกล้ จะชนรถโจทก์ นายเล็กหักพวงมาลัยหลบมาทางซ้ายด้วยความเร็ว รถโจทก์จึงชนท้ายรถจำเลยเสียหายอันเกิดจากความประมาทเลินเล่อของคนขับรถโจทก์ คนขับรถจำเลยไม่ได้ประมาทเลินเล่อ ค่าเสียหายที่โจทก์ฟ้องเกินสมควร จำเลยไม่ต้องรับผิดฟ้องโจทก์เคลือบคลุมการที่รถโจทก์ชนรถจำเลยโดยความประมาทเลินเล่อของลูกจ้างโจทก์ตามทางการที่จ้าง ทำให้จำเลยเสียหาย เช่นค่าซ่อมรถ ขาดประโยชน์ไม่ได้ค่าเช่ารถระหว่างซ่อม จำเลยฟ้องแย้งให้โจทก์ใช้ค่าเสียหาย 19,300 บาท กับดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่ง นับแต่วันฟ้อง จนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า คนขับรถซึ่งเป็นลูกจ้างจำเลยประมาทเลินเล่อจอดรถไม่เปิดไฟท้าย คนขับรถโจทก์มองไม่เห็นจึงขับชนท้ายรถจำเลย รถยนต์จำเลยไม่มีเสียหายศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม กับไม่เชื่อว่าขณะเกิดเหตุนายสุดใจเช่ารถจำเลยไป และฟังข้อเท็จจริงว่า รถจำเลยจอดโดยไม่มีไฟท้าย หากมีไฟท้ายรถก็จะไม่ชนกัน นับว่าคนขับรถจำเลยประมาทเลินเล่อ จำเลยต้องรับผิด พิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ 12,530 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่ง ต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จและยกฟ้องแย้งจำเลยจำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องโจทก์และให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยตามฟ้องแย้งศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า แม้ไฟท้ายรถจำเลยจะดับในขณะจอดรถอยู่ก็มีแสงตะเกียงเจ้าพายุจุดอยู่ในร้านอาหารส่องถึงถนนที่รถจำเลยจอดการที่นายเล็กหักรถโจทก์หลบไม่พ้นก็ไม่ปรากฏว่านายเล็กได้เหยียบห้ามล้อ แสดงว่านายเล็กขับรถเร็วมากในเวลากลางคืน การที่รถจำเลยจอดไม่มีไฟท้าย จะถือว่าคนขับรถจำเลยประมาทยังไม่ได้ จึงฟังว่านายเล็กคนขับรถโจทก์ประมาทเลินเล่อฝ่ายเดียว โจทก์ต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายแก่จำเลย พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยตามฟ้องแย้งเป็นเงิน 11,300 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่ง ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังว่า คนขับรถโจทก์ประมาทเลินเล่อ โดยมิได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควร โจทก์ต้องรับผิดในการละเมิดนี้ และข้อเท็จจริงก็ได้ความด้วยว่ารถจำเลยจอดและถูกชนนั้น รถจำเลยก็ไม่มีไฟท้าย อันเป็นการฝ่าฝืนกฎหมายการจราจรเรื่องขับขี่ใช้รถในเวลากลางคืน จึงนับว่าเหตุที่รถโจทก์ชนรถจำเลยนั้น ฝ่ายจำเลยก็มีส่วนร่วมก่อให้เกิดผลที่เป็นเหตุให้เกิดชนกันขึ้นเหมือนกันโดยเฉพาะรถฝ่ายจำเลยบรรทุกเสายาวยื่นไปท้ายรถมาก ฝ่ายจำเลยควรระมัดระวังมีไฟท้ายยิ่งกว่ารถธรรมดาจำเลยต้องมีส่วนร่วมรับผิดในการละเมิดที่เกิดความเสียหายขึ้นด้วยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 442 ประกอบกับมาตรา 223คดีนี้ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์เสียหายเป็นเงิน 12,530 บาท ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ฝ่ายจำเลยเสียหาย 11,300 บาท ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นพ้องด้วยจำนวนค่าเสียหายดั่งที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมา ศาลฎีกาพิเคราะห์ถึงพฤติการณ์ที่แต่ละฝ่ายมีส่วนร่วมในการก่อให้เกิดความเสียหายแล้ว เห็นว่าควรนำค่าเสียหายของทั้งสองฝ่ายมารวมกันเป็นเงิน 23,830 บาท แล้วให้ฝ่ายโจทก์ซึ่งมีส่วนผิดมากรับผิด 2 ใน 3 ส่วน เป็นเงิน 15,886.66 บาท ฝ่ายจำเลยมีส่วนผิดน้อยรับผิด 1 ใน 3 เป็นเงิน7,943.33 บาท ฉะนั้นฝ่ายโจทก์จึงต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่ฝ่ายจำเลยเป็นเงิน 3,356.66 บาท ส่วนโจทก์ต้องรับผิดเกินกว่าค่าเสียหายของตนอยู่แล้วค่าเสียหายของโจทก์จึงให้เป็นพับไป พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้โจทก์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลย 3,356.66 บาท ค่าฤชาธรรมเนียมทั้ง 3 ศาลให้รวมกัน แล้วให้โจทก์รับผิด2 ใน 3 ส่วน จำเลยรับผิด 1 ใน 3 ส่วน ค่าทนายให้เป็นพับ นอกนั้นให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สำราญ ศิริพันธ์-ประวัติ ปัตตพงศ์-สอาด นาวีเจริญ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า นายเล็กผู้ขับรถยนต์บรรทุกไม้ของโจทก์จะไปจังหวัดพระนครมีรถบรรทุกอีกคันหนึ่งวิ่งสวนทางมา รถโจทก์หรี่ไฟวิ่งชิดขอบถนนด้านซ้ายจึงได้ชนรถของจำเลยซึ่งบรรทุกเสาจอดอยู่โดยมิได้เปิดไฟท้ายรถไว้เป็นการฝ่าฝืนกฎหมาย ผู้ขับรถยนต์โจทก์มอบไม่เห็นรถจำเลยในระยะพอสมควรเพิ่งเห็นในระยะใกล้มาก พยายามห้ามล้อเพื่อหลีกเลี่ยงการชนจนเต็มความสามารถ แต่รถไม่อาจหยุดได้ โจทก์เสียค่าซ่อมรถ ค่าทำศพและค่าทำขวัญให้แก่บุตรภริยาคนประจำรถ ค่ายารักษาบาดแผลคนประจำรถ รวมทั้งการขาดประโยชน์ในการมิได้ใช้รถในระหว่างทำการซ่อม และเงินเดือนเบี้ยเลี้ยงคนขับ คนประจำรถรวมทั้งสิ้น 34,725.70 บาท กับดอกเบี้ยในจำนวนเงินนี้นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การต่อสู้และฟ้องแย้งว่า นายสุดใจเช่ารถของจำเลยคันที่ถูกชนไปบรรทุกไม้ คืนเกิดเหตุ นายเปรื่องขับรถของจำเลยมาจอดรับประทานอาหาร นายเล็กคนขับรถโจทก์ขับรถยนต์โจทก์มาตามทางการที่จ้าง มาด้วยความเร็วเกินขนาดปราศจากความระมัดระวังมองเห็นรถของจำเลยจอดอยู่ข้างหน้า จึงขับรถชิดถนนด้านขวาเพื่อหลีกรถจำเลย พอดีมีรถยนต์สวนทางมาในระยะใกล้ จะชนรถโจทก์ นายเล็กหักพวงมาลัยหลบมาทางซ้ายด้วยความเร็ว รถโจทก์จึงชนท้ายรถจำเลยเสียหายอันเกิดจากความประมาทเลินเล่อของคนขับรถโจทก์ คนขับรถจำเลยไม่ได้ประมาทเลินเล่อ ค่าเสียหายที่โจทก์ฟ้องเกินสมควร จำเลยไม่ต้องรับผิดฟ้องโจทก์เคลือบคลุมการที่รถโจทก์ชนรถจำเลยโดยความประมาทเลินเล่อของลูกจ้างโจทก์ตามทางการที่จ้าง ทำให้จำเลยเสียหาย เช่นค่าซ่อมรถ ขาดประโยชน์ไม่ได้ค่าเช่ารถระหว่างซ่อม จำเลยฟ้องแย้งให้โจทก์ใช้ค่าเสียหาย 19,300 บาท กับดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่ง นับแต่วันฟ้อง จนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า คนขับรถซึ่งเป็นลูกจ้างจำเลยประมาทเลินเล่อจอดรถไม่เปิดไฟท้าย คนขับรถโจทก์มองไม่เห็นจึงขับชนท้ายรถจำเลย รถยนต์จำเลยไม่มีเสียหายศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม กับไม่เชื่อว่าขณะเกิดเหตุนายสุดใจเช่ารถจำเลยไป และฟังข้อเท็จจริงว่า รถจำเลยจอดโดยไม่มีไฟท้าย หากมีไฟท้ายรถก็จะไม่ชนกัน นับว่าคนขับรถจำเลยประมาทเลินเล่อ จำเลยต้องรับผิด พิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ 12,530 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่ง ต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จและยกฟ้องแย้งจำเลยจำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องโจทก์และให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยตามฟ้องแย้งศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า แม้ไฟท้ายรถจำเลยจะดับในขณะจอดรถอยู่ก็มีแสงตะเกียงเจ้าพายุจุดอยู่ในร้านอาหารส่องถึงถนนที่รถจำเลยจอดการที่นายเล็กหักรถโจทก์หลบไม่พ้นก็ไม่ปรากฏว่านายเล็กได้เหยียบห้ามล้อ แสดงว่านายเล็กขับรถเร็วมากในเวลากลางคืน การที่รถจำเลยจอดไม่มีไฟท้าย จะถือว่าคนขับรถจำเลยประมาทยังไม่ได้ จึงฟังว่านายเล็กคนขับรถโจทก์ประมาทเลินเล่อฝ่ายเดียว โจทก์ต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายแก่จำเลย พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยตามฟ้องแย้งเป็นเงิน 11,300 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่ง ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังว่า คนขับรถโจทก์ประมาทเลินเล่อ โดยมิได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควร โจทก์ต้องรับผิดในการละเมิดนี้ และข้อเท็จจริงก็ได้ความด้วยว่ารถจำเลยจอดและถูกชนนั้น รถจำเลยก็ไม่มีไฟท้าย อันเป็นการฝ่าฝืนกฎหมายการจราจรเรื่องขับขี่ใช้รถในเวลากลางคืน จึงนับว่าเหตุที่รถโจทก์ชนรถจำเลยนั้น ฝ่ายจำเลยก็มีส่วนร่วมก่อให้เกิดผลที่เป็นเหตุให้เกิดชนกันขึ้นเหมือนกันโดยเฉพาะรถฝ่ายจำเลยบรรทุกเสายาวยื่นไปท้ายรถมาก ฝ่ายจำเลยควรระมัดระวังมีไฟท้ายยิ่งกว่ารถธรรมดาจำเลยต้องมีส่วนร่วมรับผิดในการละเมิดที่เกิดความเสียหายขึ้นด้วยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 442 ประกอบกับมาตรา 223คดีนี้ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์เสียหายเป็นเงิน 12,530 บาท ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ฝ่ายจำเลยเสียหาย 11,300 บาท ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นพ้องด้วยจำนวนค่าเสียหายดั่งที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมา ศาลฎีกาพิเคราะห์ถึงพฤติการณ์ที่แต่ละฝ่ายมีส่วนร่วมในการก่อให้เกิดความเสียหายแล้ว เห็นว่าควรนำค่าเสียหายของทั้งสองฝ่ายมารวมกันเป็นเงิน 23,830 บาท แล้วให้ฝ่ายโจทก์ซึ่งมีส่วนผิดมากรับผิด 2 ใน 3 ส่วน เป็นเงิน 15,886.66 บาท ฝ่ายจำเลยมีส่วนผิดน้อยรับผิด 1 ใน 3 เป็นเงิน7,943.33 บาท ฉะนั้นฝ่ายโจทก์จึงต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่ฝ่ายจำเลยเป็นเงิน 3,356.66 บาท ส่วนโจทก์ต้องรับผิดเกินกว่าค่าเสียหายของตนอยู่แล้วค่าเสียหายของโจทก์จึงให้เป็นพับไป พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้โจทก์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลย 3,356.66 บาท ค่าฤชาธรรมเนียมทั้ง 3 ศาลให้รวมกัน แล้วให้โจทก์รับผิด2 ใน 3 ส่วน จำเลยรับผิด 1 ใน 3 ส่วน ค่าทนายให้เป็นพับ นอกนั้นให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1342/2506นายประจักษ์ ตันติเวสสโจทก์นายยิ่ง ผู้ตระกูลจำเลย ป.พ.พ. ม. 442, ม. 223เมื่อความเสียหายเกิดขึ้นโดยความประมาทเลินเล่อของโจทก์จำเลยด้วยกันทั้งสองฝ่ายแล้ว กฎหมายให้ศาลเป็นผู้กำหนดค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหายตามส่วนโดยอาศัยพฤติการณ์เป็นประมาณว่า ความเสียหายนั้นได้เกิดขึ้นเพราะฝ่ายไหนเป็นผู้ก่อยิ่งหย่อนกว่ากันเพียงไรในการคำนวณค่าสินไหมทดแทนเพื่อการนี้นั้นให้เอาค่าเสียหายของทั้งฝ่ายโจทก์และฝ่ายจำเลยมารวมกัน แล้วแบ่งส่วนความรับผิดในค่าเสียหายตามส่วนที่ศาลเห็นว่าความเสียหายนั้นเกิดขึ้นเพราะฝ่ายไหนเป็นผู้ก่อยิ่งหย่อนกว่ากันเพียงไรโจทก์ฟ้องว่า นายเล็กผู้ขับรถยนต์บรรทุกไม้ของโจทก์จะไปจังหวัดพระนครมีรถบรรทุกอีกคันหนึ่งวิ่งสวนทางมา รถโจทก์หรี่ไฟวิ่งชิดขอบถนนด้านซ้ายจึงได้ชนรถของจำเลยซึ่งบรรทุกเสาจอดอยู่โดยมิได้เปิดไฟท้ายรถไว้เป็นการฝ่าฝืนกฎหมาย ผู้ขับรถยนต์โจทก์มอบไม่เห็นรถจำเลยในระยะพอสมควรเพิ่งเห็นในระยะใกล้มาก พยายามห้ามล้อเพื่อหลีกเลี่ยงการชนจนเต็มความสามารถ แต่รถไม่อาจหยุดได้ โจทก์เสียค่าซ่อมรถ ค่าทำศพและค่าทำขวัญให้แก่บุตรภริยาคนประจำรถ ค่ายารักษาบาดแผลคนประจำรถ รวมทั้งการขาดประโยชน์ในการมิได้ใช้รถในระหว่างทำการซ่อม และเงินเดือนเบี้ยเลี้ยงคนขับ คนประจำรถรวมทั้งสิ้น 34,725.70 บาท กับดอกเบี้ยในจำนวนเงินนี้นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การต่อสู้และฟ้องแย้งว่า นายสุดใจเช่ารถของจำเลยคันที่ถูกชนไปบรรทุกไม้ คืนเกิดเหตุ นายเปรื่องขับรถของจำเลยมาจอดรับประทานอาหาร นายเล็กคนขับรถโจทก์ขับรถยนต์โจทก์มาตามทางการที่จ้าง มาด้วยความเร็วเกินขนาดปราศจากความระมัดระวังมองเห็นรถของจำเลยจอดอยู่ข้างหน้า จึงขับรถชิดถนนด้านขวาเพื่อหลีกรถจำเลย พอดีมีรถยนต์สวนทางมาในระยะใกล้ จะชนรถโจทก์ นายเล็กหักพวงมาลัยหลบมาทางซ้ายด้วยความเร็ว รถโจทก์จึงชนท้ายรถจำเลยเสียหายอันเกิดจากความประมาทเลินเล่อของคนขับรถโจทก์ คนขับรถจำเลยไม่ได้ประมาทเลินเล่อ ค่าเสียหายที่โจทก์ฟ้องเกินสมควร จำเลยไม่ต้องรับผิดฟ้องโจทก์เคลือบคลุมการที่รถโจทก์ชนรถจำเลยโดยความประมาทเลินเล่อของลูกจ้างโจทก์ตามทางการที่จ้าง ทำให้จำเลยเสียหาย เช่นค่าซ่อมรถ ขาดประโยชน์ไม่ได้ค่าเช่ารถระหว่างซ่อม จำเลยฟ้องแย้งให้โจทก์ใช้ค่าเสียหาย 19,300 บาท กับดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่ง นับแต่วันฟ้อง จนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า คนขับรถซึ่งเป็นลูกจ้างจำเลยประมาทเลินเล่อจอดรถไม่เปิดไฟท้าย คนขับรถโจทก์มองไม่เห็นจึงขับชนท้ายรถจำเลย รถยนต์จำเลยไม่มีเสียหายศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม กับไม่เชื่อว่าขณะเกิดเหตุนายสุดใจเช่ารถจำเลยไป และฟังข้อเท็จจริงว่า รถจำเลยจอดโดยไม่มีไฟท้าย หากมีไฟท้ายรถก็จะไม่ชนกัน นับว่าคนขับรถจำเลยประมาทเลินเล่อ จำเลยต้องรับผิด พิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ 12,530 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่ง ต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จและยกฟ้องแย้งจำเลยจำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องโจทก์และให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยตามฟ้องแย้งศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า แม้ไฟท้ายรถจำเลยจะดับในขณะจอดรถอยู่ก็มีแสงตะเกียงเจ้าพายุจุดอยู่ในร้านอาหารส่องถึงถนนที่รถจำเลยจอดการที่นายเล็กหักรถโจทก์หลบไม่พ้นก็ไม่ปรากฏว่านายเล็กได้เหยียบห้ามล้อ แสดงว่านายเล็กขับรถเร็วมากในเวลากลางคืน การที่รถจำเลยจอดไม่มีไฟท้าย จะถือว่าคนขับรถจำเลยประมาทยังไม่ได้ จึงฟังว่านายเล็กคนขับรถโจทก์ประมาทเลินเล่อฝ่ายเดียว โจทก์ต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายแก่จำเลย พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยตามฟ้องแย้งเป็นเงิน 11,300 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่ง ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังว่า คนขับรถโจทก์ประมาทเลินเล่อ โดยมิได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควร โจทก์ต้องรับผิดในการละเมิดนี้ และข้อเท็จจริงก็ได้ความด้วยว่ารถจำเลยจอดและถูกชนนั้น รถจำเลยก็ไม่มีไฟท้าย อันเป็นการฝ่าฝืนกฎหมายการจราจรเรื่องขับขี่ใช้รถในเวลากลางคืน จึงนับว่าเหตุที่รถโจทก์ชนรถจำเลยนั้น ฝ่ายจำเลยก็มีส่วนร่วมก่อให้เกิดผลที่เป็นเหตุให้เกิดชนกันขึ้นเหมือนกันโดยเฉพาะรถฝ่ายจำเลยบรรทุกเสายาวยื่นไปท้ายรถมาก ฝ่ายจำเลยควรระมัดระวังมีไฟท้ายยิ่งกว่ารถธรรมดาจำเลยต้องมีส่วนร่วมรับผิดในการละเมิดที่เกิดความเสียหายขึ้นด้วยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 442 ประกอบกับมาตรา 223คดีนี้ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์เสียหายเป็นเงิน 12,530 บาท ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ฝ่ายจำเลยเสียหาย 11,300 บาท ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นพ้องด้วยจำนวนค่าเสียหายดั่งที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมา ศาลฎีกาพิเคราะห์ถึงพฤติการณ์ที่แต่ละฝ่ายมีส่วนร่วมในการก่อให้เกิดความเสียหายแล้ว เห็นว่าควรนำค่าเสียหายของทั้งสองฝ่ายมารวมกันเป็นเงิน 23,830 บาท แล้วให้ฝ่ายโจทก์ซึ่งมีส่วนผิดมากรับผิด 2 ใน 3 ส่วน เป็นเงิน 15,886.66 บาท ฝ่ายจำเลยมีส่วนผิดน้อยรับผิด 1 ใน 3 เป็นเงิน7,943.33 บาท ฉะนั้นฝ่ายโจทก์จึงต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่ฝ่ายจำเลยเป็นเงิน 3,356.66 บาท ส่วนโจทก์ต้องรับผิดเกินกว่าค่าเสียหายของตนอยู่แล้วค่าเสียหายของโจทก์จึงให้เป็นพับไป พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้โจทก์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลย 3,356.66 บาท ค่าฤชาธรรมเนียมทั้ง 3 ศาลให้รวมกัน แล้วให้โจทก์รับผิด2 ใน 3 ส่วน จำเลยรับผิด 1 ใน 3 ส่วน ค่าทนายให้เป็นพับ นอกนั้นให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สำราญ ศิริพันธ์-ประวัติ ปัตตพงศ์-สอาด นาวีเจริญ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ