คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2004/2517หลักกฎหมาย: ผู้จัดการจำเลยเป็นห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคล อนุญาตให้โจทก์จอดรถที่ปั๊มน้ำมันของจำเลย. แม้จำเลยจะไม่ได้รับบำเหน็จตอบแทนก็หาพ้นจากความรับผิดในฐานเป็นผู้รับฝาก ไม่คนงานของจำเลยให้รถที่โจทก์ฝากแก่คนอื่นไปโดยมิได้ตรวจดูหนังสือที่มีผู้นำมาขอรับรถให้ดีเสียก่อนว่าเป็นลายมือชื่อของโจทก์หรือไม่ ทั้งๆ ที่คนขายน้ำมันของจำเลยจำลายมือโจทก์ได้ ดังนี้ เป็นการประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง จำเลยต้องรับผิดใช้คืนแก่โจทก์โจทก์เรียกเอาทรัพย์ที่ฝากไว้กับจำเลยคืน ดังนั้นไม่ว่าจำเลยซึ่งเป็นห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคลจะมีวัตถุประสงค์ในการดำเนินการประการใด จำเลยก็มีหน้าที่จะต้องคืนให้โจทก์ จะอ้างว่าผิดวัตถุประสงค์ไม่ได้แม้ตามฟ้องโจทก์จะเรียกเอาค่าเสียหาย แต่โจทก์เรียกร้องเอาเท่ากับราคารถยนต์ จึงเป็นการเรียกเอาทรัพย์ที่ฝากคืนนั่นเอง เมื่อรถสูญหายไป โจทก์จึงเรียกราคาแทน คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ฝากรถยนต์บรรทุกหมายเลขทะเบียน ก.ท.ผ.1742ราคา 57,500 บาทไว้ในความดูแลของจำเลย รถหายไป ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย 57,500 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้อง จำเลยให้การว่า โจทก์เช่ารถมาจากผู้อื่น โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยไม่เคยรับฝากรถจากโจทก์ จำเลยไม่มีวัตถุประสงค์ในการรับฝากรถคดีโจทก์ขาดอายุความ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงิน 45,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่งนับแต่วันฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ปัญหาที่ว่า จำเลยได้รับฝากรถจากโจทก์หรือไม่ ศาลฎีกาฟังว่านายกฤษณะผู้จัดการจำเลยอนุญาตให้โจทก์จอดรถที่ปั๊มจำเลยและให้มอบกุญแจไว้กับคนงานของจำเลย จึงเป็นที่เห็นได้ว่าโจทก์มอบรถให้อยู่ในความดูแลของจำเลย แม้จำเลยจะไม่ได้รับบำเหน็จตอบแทน ก็หาพ้นความรับผิดในฐานผู้รับฝากไม่ ปัญหาที่ว่า จำเลยประมาทเลินเล่อทำให้รถยนต์โจทก์สูญหายหรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่าคนงานของจำเลยให้รถแก่คนอื่นไปโดยมิได้ตรวจดูหนังสือที่มีผู้นำมาขอรับรถให้ดีเสียก่อนว่าเป็นลายมือชื่อโจทก์หรือไม่ ทั้ง ๆ ที่คนขายน้ำมันของจำเลยจำลายมือชื่อโจทก์ได้ เช่นนี้ เป็นการประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง จำเลยจึงต้องรับผิดใช้คืนแก่โจทก์ ปัญหาที่ว่า จำเลยไม่มีวัตถุประสงค์ในการรับฝากรถ จะต้องรับผิดต่อโจทก์หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่ากรณีนี้เป็นเรื่องโจทก์เรียกเอาทรัพย์ที่ฝากไว้กับจำเลยคืน ดังนั้น ไม่ว่าจำเลยจะมีวัตถุประสงค์ในการดำเนินการประการใด จำเลยมีหน้าที่จะต้องคืนให้โจทก์ จะอ้างว่าผิดวัตถุประสงค์ไม่ได้ ปัญหาเรื่องอายุความ ศาลฎีกาเห็นว่าแม้ตามฟ้องโจทก์จะเรียกเอาค่าเสียหาย แต่โจทก์เรียกร้องเอาเท่ากับราคารถยนต์ จึงเป็นการเรียกเอาทรัพย์ที่ฝากคืนนั่นเอง เมื่อรถสูญหายไป โจทก์จึงเรียกราคาแทนคดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2004/2517นายส่งฮ้อ แซ่แต้โจทก์ห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคล ส. กฤษณจำเลย ป.พ.พ. ม. 69, ม. 75, ม. 215, ม. 657, ม. 659, ม. 671, ม. 1336ผู้จัดการจำเลยเป็นห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคล อนุญาตให้โจทก์จอดรถที่ปั๊มน้ำมันของจำเลย. แม้จำเลยจะไม่ได้รับบำเหน็จตอบแทนก็หาพ้นจากความรับผิดในฐานเป็นผู้รับฝาก ไม่คนงานของจำเลยให้รถที่โจทก์ฝากแก่คนอื่นไปโดยมิได้ตรวจดูหนังสือที่มีผู้นำมาขอรับรถให้ดีเสียก่อนว่าเป็นลายมือชื่อของโจทก์หรือไม่ ทั้งๆ ที่คนขายน้ำมันของจำเลยจำลายมือโจทก์ได้ ดังนี้ เป็นการประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง จำเลยต้องรับผิดใช้คืนแก่โจทก์โจทก์เรียกเอาทรัพย์ที่ฝากไว้กับจำเลยคืน ดังนั้นไม่ว่าจำเลยซึ่งเป็นห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคลจะมีวัตถุประสงค์ในการดำเนินการประการใด จำเลยก็มีหน้าที่จะต้องคืนให้โจทก์ จะอ้างว่าผิดวัตถุประสงค์ไม่ได้แม้ตามฟ้องโจทก์จะเรียกเอาค่าเสียหาย แต่โจทก์เรียกร้องเอาเท่ากับราคารถยนต์ จึงเป็นการเรียกเอาทรัพย์ที่ฝากคืนนั่นเอง เมื่อรถสูญหายไป โจทก์จึงเรียกราคาแทน คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ฝากรถยนต์บรรทุกหมายเลขทะเบียน ก.ท.ผ.1742ราคา 57,500 บาทไว้ในความดูแลของจำเลย รถหายไป ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย 57,500 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้อง จำเลยให้การว่า โจทก์เช่ารถมาจากผู้อื่น โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยไม่เคยรับฝากรถจากโจทก์ จำเลยไม่มีวัตถุประสงค์ในการรับฝากรถคดีโจทก์ขาดอายุความ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงิน 45,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่งนับแต่วันฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ปัญหาที่ว่า จำเลยได้รับฝากรถจากโจทก์หรือไม่ ศาลฎีกาฟังว่านายกฤษณะผู้จัดการจำเลยอนุญาตให้โจทก์จอดรถที่ปั๊มจำเลยและให้มอบกุญแจไว้กับคนงานของจำเลย จึงเป็นที่เห็นได้ว่าโจทก์มอบรถให้อยู่ในความดูแลของจำเลย แม้จำเลยจะไม่ได้รับบำเหน็จตอบแทน ก็หาพ้นความรับผิดในฐานผู้รับฝากไม่ ปัญหาที่ว่า จำเลยประมาทเลินเล่อทำให้รถยนต์โจทก์สูญหายหรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่าคนงานของจำเลยให้รถแก่คนอื่นไปโดยมิได้ตรวจดูหนังสือที่มีผู้นำมาขอรับรถให้ดีเสียก่อนว่าเป็นลายมือชื่อโจทก์หรือไม่ ทั้ง ๆ ที่คนขายน้ำมันของจำเลยจำลายมือชื่อโจทก์ได้ เช่นนี้ เป็นการประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง จำเลยจึงต้องรับผิดใช้คืนแก่โจทก์ ปัญหาที่ว่า จำเลยไม่มีวัตถุประสงค์ในการรับฝากรถ จะต้องรับผิดต่อโจทก์หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่ากรณีนี้เป็นเรื่องโจทก์เรียกเอาทรัพย์ที่ฝากไว้กับจำเลยคืน ดังนั้น ไม่ว่าจำเลยจะมีวัตถุประสงค์ในการดำเนินการประการใด จำเลยมีหน้าที่จะต้องคืนให้โจทก์ จะอ้างว่าผิดวัตถุประสงค์ไม่ได้ ปัญหาเรื่องอายุความ ศาลฎีกาเห็นว่าแม้ตามฟ้องโจทก์จะเรียกเอาค่าเสียหาย แต่โจทก์เรียกร้องเอาเท่ากับราคารถยนต์ จึงเป็นการเรียกเอาทรัพย์ที่ฝากคืนนั่นเอง เมื่อรถสูญหายไป โจทก์จึงเรียกราคาแทนคดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ พิพากษายืน(รื่น วิไลชนม์-สนับ คัมภีรยส-สรรเสริญ ไกรจิตติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ฝากรถยนต์บรรทุกหมายเลขทะเบียน ก.ท.ผ.1742ราคา 57,500 บาทไว้ในความดูแลของจำเลย รถหายไป ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย 57,500 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้อง จำเลยให้การว่า โจทก์เช่ารถมาจากผู้อื่น โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยไม่เคยรับฝากรถจากโจทก์ จำเลยไม่มีวัตถุประสงค์ในการรับฝากรถคดีโจทก์ขาดอายุความ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงิน 45,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่งนับแต่วันฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ปัญหาที่ว่า จำเลยได้รับฝากรถจากโจทก์หรือไม่ ศาลฎีกาฟังว่านายกฤษณะผู้จัดการจำเลยอนุญาตให้โจทก์จอดรถที่ปั๊มจำเลยและให้มอบกุญแจไว้กับคนงานของจำเลย จึงเป็นที่เห็นได้ว่าโจทก์มอบรถให้อยู่ในความดูแลของจำเลย แม้จำเลยจะไม่ได้รับบำเหน็จตอบแทน ก็หาพ้นความรับผิดในฐานผู้รับฝากไม่ ปัญหาที่ว่า จำเลยประมาทเลินเล่อทำให้รถยนต์โจทก์สูญหายหรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่าคนงานของจำเลยให้รถแก่คนอื่นไปโดยมิได้ตรวจดูหนังสือที่มีผู้นำมาขอรับรถให้ดีเสียก่อนว่าเป็นลายมือชื่อโจทก์หรือไม่ ทั้ง ๆ ที่คนขายน้ำมันของจำเลยจำลายมือชื่อโจทก์ได้ เช่นนี้ เป็นการประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง จำเลยจึงต้องรับผิดใช้คืนแก่โจทก์ ปัญหาที่ว่า จำเลยไม่มีวัตถุประสงค์ในการรับฝากรถ จะต้องรับผิดต่อโจทก์หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่ากรณีนี้เป็นเรื่องโจทก์เรียกเอาทรัพย์ที่ฝากไว้กับจำเลยคืน ดังนั้น ไม่ว่าจำเลยจะมีวัตถุประสงค์ในการดำเนินการประการใด จำเลยมีหน้าที่จะต้องคืนให้โจทก์ จะอ้างว่าผิดวัตถุประสงค์ไม่ได้ ปัญหาเรื่องอายุความ ศาลฎีกาเห็นว่าแม้ตามฟ้องโจทก์จะเรียกเอาค่าเสียหาย แต่โจทก์เรียกร้องเอาเท่ากับราคารถยนต์ จึงเป็นการเรียกเอาทรัพย์ที่ฝากคืนนั่นเอง เมื่อรถสูญหายไป โจทก์จึงเรียกราคาแทนคดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2004/2517นายส่งฮ้อ แซ่แต้โจทก์ห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคล ส. กฤษณจำเลย ป.พ.พ. ม. 69, ม. 75, ม. 215, ม. 657, ม. 659, ม. 671, ม. 1336ผู้จัดการจำเลยเป็นห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคล อนุญาตให้โจทก์จอดรถที่ปั๊มน้ำมันของจำเลย. แม้จำเลยจะไม่ได้รับบำเหน็จตอบแทนก็หาพ้นจากความรับผิดในฐานเป็นผู้รับฝาก ไม่คนงานของจำเลยให้รถที่โจทก์ฝากแก่คนอื่นไปโดยมิได้ตรวจดูหนังสือที่มีผู้นำมาขอรับรถให้ดีเสียก่อนว่าเป็นลายมือชื่อของโจทก์หรือไม่ ทั้งๆ ที่คนขายน้ำมันของจำเลยจำลายมือโจทก์ได้ ดังนี้ เป็นการประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง จำเลยต้องรับผิดใช้คืนแก่โจทก์โจทก์เรียกเอาทรัพย์ที่ฝากไว้กับจำเลยคืน ดังนั้นไม่ว่าจำเลยซึ่งเป็นห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคลจะมีวัตถุประสงค์ในการดำเนินการประการใด จำเลยก็มีหน้าที่จะต้องคืนให้โจทก์ จะอ้างว่าผิดวัตถุประสงค์ไม่ได้แม้ตามฟ้องโจทก์จะเรียกเอาค่าเสียหาย แต่โจทก์เรียกร้องเอาเท่ากับราคารถยนต์ จึงเป็นการเรียกเอาทรัพย์ที่ฝากคืนนั่นเอง เมื่อรถสูญหายไป โจทก์จึงเรียกราคาแทน คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ฝากรถยนต์บรรทุกหมายเลขทะเบียน ก.ท.ผ.1742ราคา 57,500 บาทไว้ในความดูแลของจำเลย รถหายไป ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย 57,500 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้อง จำเลยให้การว่า โจทก์เช่ารถมาจากผู้อื่น โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยไม่เคยรับฝากรถจากโจทก์ จำเลยไม่มีวัตถุประสงค์ในการรับฝากรถคดีโจทก์ขาดอายุความ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงิน 45,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่งนับแต่วันฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ปัญหาที่ว่า จำเลยได้รับฝากรถจากโจทก์หรือไม่ ศาลฎีกาฟังว่านายกฤษณะผู้จัดการจำเลยอนุญาตให้โจทก์จอดรถที่ปั๊มจำเลยและให้มอบกุญแจไว้กับคนงานของจำเลย จึงเป็นที่เห็นได้ว่าโจทก์มอบรถให้อยู่ในความดูแลของจำเลย แม้จำเลยจะไม่ได้รับบำเหน็จตอบแทน ก็หาพ้นความรับผิดในฐานผู้รับฝากไม่ ปัญหาที่ว่า จำเลยประมาทเลินเล่อทำให้รถยนต์โจทก์สูญหายหรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่าคนงานของจำเลยให้รถแก่คนอื่นไปโดยมิได้ตรวจดูหนังสือที่มีผู้นำมาขอรับรถให้ดีเสียก่อนว่าเป็นลายมือชื่อโจทก์หรือไม่ ทั้ง ๆ ที่คนขายน้ำมันของจำเลยจำลายมือชื่อโจทก์ได้ เช่นนี้ เป็นการประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง จำเลยจึงต้องรับผิดใช้คืนแก่โจทก์ ปัญหาที่ว่า จำเลยไม่มีวัตถุประสงค์ในการรับฝากรถ จะต้องรับผิดต่อโจทก์หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่ากรณีนี้เป็นเรื่องโจทก์เรียกเอาทรัพย์ที่ฝากไว้กับจำเลยคืน ดังนั้น ไม่ว่าจำเลยจะมีวัตถุประสงค์ในการดำเนินการประการใด จำเลยมีหน้าที่จะต้องคืนให้โจทก์ จะอ้างว่าผิดวัตถุประสงค์ไม่ได้ ปัญหาเรื่องอายุความ ศาลฎีกาเห็นว่าแม้ตามฟ้องโจทก์จะเรียกเอาค่าเสียหาย แต่โจทก์เรียกร้องเอาเท่ากับราคารถยนต์ จึงเป็นการเรียกเอาทรัพย์ที่ฝากคืนนั่นเอง เมื่อรถสูญหายไป โจทก์จึงเรียกราคาแทนคดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ พิพากษายืน(รื่น วิไลชนม์-สนับ คัมภีรยส-สรรเสริญ ไกรจิตติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ