คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2797/2517หลักกฎหมาย: ต.ทำพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองทั้งต้นฉบับและคู่ฉบับรวมสามฉบับ เก็บต้นฉบับไว้ณที่ว่าการอำเภอหนึ่งฉบับ คู่ฉบับมอบให้บุคคลอื่นเก็บไว้ ต่อมาต. ขอต้นฉบับที่เก็บไว้ณ ที่ว่าการอำเภอคืนมาเก็บไว้เอง โดยมิได้กระทำการใดๆที่เห็นได้ว่าเป็นการทำลายหรือขีดฆ่าพินัยกรรมฉบับนั้นกับคู่ฉบับอีกสองฉบับ และได้ร่างพินัยกรรมขึ้นใหม่อีกฉบับหนึ่ง แต่ ต.และพยานยังมิได้ลงลายมือชื่อ ดังนี้ แม้การกระทำดังกล่าวจะเป็นการแสดงเจตนาของ ต ว่าจะทำพินัยกรรมฉบับใหม่และจะไม่ใช้พินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองฉบับเดิมก็ตาม แต่พินัยกรรมฉบับหลังได้ทำขึ้นโดยมีรายการไม่ครบถ้วน เพราะต.และพยานยังมิได้ลงลายมือชื่อไว้ ย่อมเป็นโมฆะ ไม่มีผลเพิกถอนพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองฉบับเดิมผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกตามพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองที่นายตอ ธันวารชร เจ้ามรดกได้ทำไว้ ผู้คัดค้านซึ่งเป็นบุตรและทายาทโดยธรรมของนายตอ ธันวารชร ยื่นคำคัดค้านว่า นายตอได้ทำพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองไว้จริง แต่ถูกเพิกถอนไปแล้วก่อนเจ้ามรดกตายผู้คัดค้านได้จัดการศพและรู้เรื่องทรัพย์สินของนายตอดีกว่าผู้ร้อง ขอให้ยกคำร้อง และตั้งผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดก ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า นายตอได้ทำพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองไว้ตามเอกสาร ร.2 ซึ่งยังมีผลบังคับ พิพากษาตั้งผู้ร้องทั้งสองเป็นผู้จัดการมรดกของนายตอ ยกคำร้องผู้คัดค้านค่าฤชาธรรมเนียมเป็นพับ ผู้คัดค้านอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ให้ผู้คัดค้านเสียค่าทนายความชั้นอุทธรณ์75 บาท แทนผู้ร้อง ผู้คัดค้านฎีกา คดีได้ความว่า เมื่อนายตอได้ทำพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองแล้วได้เก็บต้นฉบับไว้ ณ ที่ว่าการอำเภอพระนครหนึ่งฉบับ และให้นายเก่งกล้ากับนายอาคมเก็บคู่ฉบับไว้คนละฉบับ ต่อมานายตอได้ขอต้นฉบับซึ่งเก็บไว้ ณ ที่ว่าการอำเภอพระนครแต่เพียงฉบับเดียวคืนมาเก็บไว้เองในตู้เซฟ คือต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 และนายตอได้ให้นายสุคนธ์ ผาติพงศ์ ร่างทำพินัยกรรมขึ้นใหม่เป็นตัวพิมพ์ ลงวันที่ 15 กันยายน 2513 แต่นายตอและพยานยังไม่ได้ลงลายมือชื่อตามเอกสาร ร.3 วินิจฉัยว่า แม้จะฟังได้ว่าการกระทำดังกล่าวของนายตอเป็นการแสดงเจตนาว่านายตอจะทำพินัยกรรมฉบับใหม่ตามเอกสาร ร.3 และจะไม่ใช้ต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 ดังฎีกาของจำเลยก็เป็นที่เห็นได้ว่าพินัยกรรมฉบับใหม่ตามเอกสาร ร.3 ได้ทำขึ้นโดยมีรายการไม่ครบถ้วน เพราะนายตอและพยานไม่ได้ลงลายมือชื่อไว้ ย่อมเป็นโมฆะ และไม่เป็นพินัยกรรมฉบับหลังที่จะเพิกถอนต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1656, 1705, 1694 และเมื่อนายตอขอต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 คืนมาแล้วได้เก็บไว้เอง ไม่ได้กระทำการใด ๆ ที่เห็นได้ว่าเป็นการทำลายหรือขีดฆ่าต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 กับคู่ฉบับซึ่งนายเก่งกล้าและนายอาคมต่างได้เก็บไว้ จึงไม่มีผลให้ต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองของนายตอทั้งสามฉบับถูกเพิกถอนไปตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1695 ฉะนั้น ต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองของนายตอตามเอกสาร ร.2 จึงยังมีผลบังคับหาได้ถูกเพิกถอนไปดังคำคัดค้านและฎีกาของผู้คัดค้านไม่จึงเห็นสมควรตั้งผู้ร้องทั้งสองเป็นผู้จัดการมรดกของนายตอตามข้อกำหนดในพินัยกรรมนั้น และยังไม่เห็นสมควรตั้งผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดกร่วมกับผู้ร้อง พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2797/2517นางบริรักษ์นิติเกษตร์ (กระจ่าง นิมิหุต) ที่ 1 นายอาคม ธันวารชร ที่ 2ผู้ร้องนางสาวผกา ธันวารชรผู้คัดค้าน ป.พ.พ. ม. 1658, ม. 1694, ม. 1695, ม. 1705ต.ทำพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองทั้งต้นฉบับและคู่ฉบับรวมสามฉบับ เก็บต้นฉบับไว้ณที่ว่าการอำเภอหนึ่งฉบับ คู่ฉบับมอบให้บุคคลอื่นเก็บไว้ ต่อมาต. ขอต้นฉบับที่เก็บไว้ณ ที่ว่าการอำเภอคืนมาเก็บไว้เอง โดยมิได้กระทำการใดๆที่เห็นได้ว่าเป็นการทำลายหรือขีดฆ่าพินัยกรรมฉบับนั้นกับคู่ฉบับอีกสองฉบับ และได้ร่างพินัยกรรมขึ้นใหม่อีกฉบับหนึ่ง แต่ ต.และพยานยังมิได้ลงลายมือชื่อ ดังนี้ แม้การกระทำดังกล่าวจะเป็นการแสดงเจตนาของ ต ว่าจะทำพินัยกรรมฉบับใหม่และจะไม่ใช้พินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองฉบับเดิมก็ตาม แต่พินัยกรรมฉบับหลังได้ทำขึ้นโดยมีรายการไม่ครบถ้วน เพราะต.และพยานยังมิได้ลงลายมือชื่อไว้ ย่อมเป็นโมฆะ ไม่มีผลเพิกถอนพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองฉบับเดิมผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกตามพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองที่นายตอ ธันวารชร เจ้ามรดกได้ทำไว้ ผู้คัดค้านซึ่งเป็นบุตรและทายาทโดยธรรมของนายตอ ธันวารชร ยื่นคำคัดค้านว่า นายตอได้ทำพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองไว้จริง แต่ถูกเพิกถอนไปแล้วก่อนเจ้ามรดกตายผู้คัดค้านได้จัดการศพและรู้เรื่องทรัพย์สินของนายตอดีกว่าผู้ร้อง ขอให้ยกคำร้อง และตั้งผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดก ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า นายตอได้ทำพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองไว้ตามเอกสาร ร.2 ซึ่งยังมีผลบังคับ พิพากษาตั้งผู้ร้องทั้งสองเป็นผู้จัดการมรดกของนายตอ ยกคำร้องผู้คัดค้านค่าฤชาธรรมเนียมเป็นพับ ผู้คัดค้านอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ให้ผู้คัดค้านเสียค่าทนายความชั้นอุทธรณ์75 บาท แทนผู้ร้อง ผู้คัดค้านฎีกา คดีได้ความว่า เมื่อนายตอได้ทำพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองแล้วได้เก็บต้นฉบับไว้ ณ ที่ว่าการอำเภอพระนครหนึ่งฉบับ และให้นายเก่งกล้ากับนายอาคมเก็บคู่ฉบับไว้คนละฉบับ ต่อมานายตอได้ขอต้นฉบับซึ่งเก็บไว้ ณ ที่ว่าการอำเภอพระนครแต่เพียงฉบับเดียวคืนมาเก็บไว้เองในตู้เซฟ คือต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 และนายตอได้ให้นายสุคนธ์ ผาติพงศ์ ร่างทำพินัยกรรมขึ้นใหม่เป็นตัวพิมพ์ ลงวันที่ 15 กันยายน 2513 แต่นายตอและพยานยังไม่ได้ลงลายมือชื่อตามเอกสาร ร.3 วินิจฉัยว่า แม้จะฟังได้ว่าการกระทำดังกล่าวของนายตอเป็นการแสดงเจตนาว่านายตอจะทำพินัยกรรมฉบับใหม่ตามเอกสาร ร.3 และจะไม่ใช้ต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 ดังฎีกาของจำเลยก็เป็นที่เห็นได้ว่าพินัยกรรมฉบับใหม่ตามเอกสาร ร.3 ได้ทำขึ้นโดยมีรายการไม่ครบถ้วน เพราะนายตอและพยานไม่ได้ลงลายมือชื่อไว้ ย่อมเป็นโมฆะ และไม่เป็นพินัยกรรมฉบับหลังที่จะเพิกถอนต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1656, 1705, 1694 และเมื่อนายตอขอต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 คืนมาแล้วได้เก็บไว้เอง ไม่ได้กระทำการใด ๆ ที่เห็นได้ว่าเป็นการทำลายหรือขีดฆ่าต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 กับคู่ฉบับซึ่งนายเก่งกล้าและนายอาคมต่างได้เก็บไว้ จึงไม่มีผลให้ต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองของนายตอทั้งสามฉบับถูกเพิกถอนไปตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1695 ฉะนั้น ต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองของนายตอตามเอกสาร ร.2 จึงยังมีผลบังคับหาได้ถูกเพิกถอนไปดังคำคัดค้านและฎีกาของผู้คัดค้านไม่จึงเห็นสมควรตั้งผู้ร้องทั้งสองเป็นผู้จัดการมรดกของนายตอตามข้อกำหนดในพินัยกรรมนั้น และยังไม่เห็นสมควรตั้งผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดกร่วมกับผู้ร้อง พิพากษายืน(ประพจน์ ถิระวัฒน์-สมคิด มงคลชาติ-ไพโรจน์ ไวกาสี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกตามพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองที่นายตอ ธันวารชร เจ้ามรดกได้ทำไว้ ผู้คัดค้านซึ่งเป็นบุตรและทายาทโดยธรรมของนายตอ ธันวารชร ยื่นคำคัดค้านว่า นายตอได้ทำพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองไว้จริง แต่ถูกเพิกถอนไปแล้วก่อนเจ้ามรดกตายผู้คัดค้านได้จัดการศพและรู้เรื่องทรัพย์สินของนายตอดีกว่าผู้ร้อง ขอให้ยกคำร้อง และตั้งผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดก ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า นายตอได้ทำพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองไว้ตามเอกสาร ร.2 ซึ่งยังมีผลบังคับ พิพากษาตั้งผู้ร้องทั้งสองเป็นผู้จัดการมรดกของนายตอ ยกคำร้องผู้คัดค้านค่าฤชาธรรมเนียมเป็นพับ ผู้คัดค้านอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ให้ผู้คัดค้านเสียค่าทนายความชั้นอุทธรณ์75 บาท แทนผู้ร้อง ผู้คัดค้านฎีกา คดีได้ความว่า เมื่อนายตอได้ทำพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองแล้วได้เก็บต้นฉบับไว้ ณ ที่ว่าการอำเภอพระนครหนึ่งฉบับ และให้นายเก่งกล้ากับนายอาคมเก็บคู่ฉบับไว้คนละฉบับ ต่อมานายตอได้ขอต้นฉบับซึ่งเก็บไว้ ณ ที่ว่าการอำเภอพระนครแต่เพียงฉบับเดียวคืนมาเก็บไว้เองในตู้เซฟ คือต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 และนายตอได้ให้นายสุคนธ์ ผาติพงศ์ ร่างทำพินัยกรรมขึ้นใหม่เป็นตัวพิมพ์ ลงวันที่ 15 กันยายน 2513 แต่นายตอและพยานยังไม่ได้ลงลายมือชื่อตามเอกสาร ร.3 วินิจฉัยว่า แม้จะฟังได้ว่าการกระทำดังกล่าวของนายตอเป็นการแสดงเจตนาว่านายตอจะทำพินัยกรรมฉบับใหม่ตามเอกสาร ร.3 และจะไม่ใช้ต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 ดังฎีกาของจำเลยก็เป็นที่เห็นได้ว่าพินัยกรรมฉบับใหม่ตามเอกสาร ร.3 ได้ทำขึ้นโดยมีรายการไม่ครบถ้วน เพราะนายตอและพยานไม่ได้ลงลายมือชื่อไว้ ย่อมเป็นโมฆะ และไม่เป็นพินัยกรรมฉบับหลังที่จะเพิกถอนต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1656, 1705, 1694 และเมื่อนายตอขอต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 คืนมาแล้วได้เก็บไว้เอง ไม่ได้กระทำการใด ๆ ที่เห็นได้ว่าเป็นการทำลายหรือขีดฆ่าต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 กับคู่ฉบับซึ่งนายเก่งกล้าและนายอาคมต่างได้เก็บไว้ จึงไม่มีผลให้ต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองของนายตอทั้งสามฉบับถูกเพิกถอนไปตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1695 ฉะนั้น ต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองของนายตอตามเอกสาร ร.2 จึงยังมีผลบังคับหาได้ถูกเพิกถอนไปดังคำคัดค้านและฎีกาของผู้คัดค้านไม่จึงเห็นสมควรตั้งผู้ร้องทั้งสองเป็นผู้จัดการมรดกของนายตอตามข้อกำหนดในพินัยกรรมนั้น และยังไม่เห็นสมควรตั้งผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดกร่วมกับผู้ร้อง พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2797/2517นางบริรักษ์นิติเกษตร์ (กระจ่าง นิมิหุต) ที่ 1 นายอาคม ธันวารชร ที่ 2ผู้ร้องนางสาวผกา ธันวารชรผู้คัดค้าน ป.พ.พ. ม. 1658, ม. 1694, ม. 1695, ม. 1705ต.ทำพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองทั้งต้นฉบับและคู่ฉบับรวมสามฉบับ เก็บต้นฉบับไว้ณที่ว่าการอำเภอหนึ่งฉบับ คู่ฉบับมอบให้บุคคลอื่นเก็บไว้ ต่อมาต. ขอต้นฉบับที่เก็บไว้ณ ที่ว่าการอำเภอคืนมาเก็บไว้เอง โดยมิได้กระทำการใดๆที่เห็นได้ว่าเป็นการทำลายหรือขีดฆ่าพินัยกรรมฉบับนั้นกับคู่ฉบับอีกสองฉบับ และได้ร่างพินัยกรรมขึ้นใหม่อีกฉบับหนึ่ง แต่ ต.และพยานยังมิได้ลงลายมือชื่อ ดังนี้ แม้การกระทำดังกล่าวจะเป็นการแสดงเจตนาของ ต ว่าจะทำพินัยกรรมฉบับใหม่และจะไม่ใช้พินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองฉบับเดิมก็ตาม แต่พินัยกรรมฉบับหลังได้ทำขึ้นโดยมีรายการไม่ครบถ้วน เพราะต.และพยานยังมิได้ลงลายมือชื่อไว้ ย่อมเป็นโมฆะ ไม่มีผลเพิกถอนพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองฉบับเดิมผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกตามพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองที่นายตอ ธันวารชร เจ้ามรดกได้ทำไว้ ผู้คัดค้านซึ่งเป็นบุตรและทายาทโดยธรรมของนายตอ ธันวารชร ยื่นคำคัดค้านว่า นายตอได้ทำพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองไว้จริง แต่ถูกเพิกถอนไปแล้วก่อนเจ้ามรดกตายผู้คัดค้านได้จัดการศพและรู้เรื่องทรัพย์สินของนายตอดีกว่าผู้ร้อง ขอให้ยกคำร้อง และตั้งผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดก ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า นายตอได้ทำพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองไว้ตามเอกสาร ร.2 ซึ่งยังมีผลบังคับ พิพากษาตั้งผู้ร้องทั้งสองเป็นผู้จัดการมรดกของนายตอ ยกคำร้องผู้คัดค้านค่าฤชาธรรมเนียมเป็นพับ ผู้คัดค้านอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ให้ผู้คัดค้านเสียค่าทนายความชั้นอุทธรณ์75 บาท แทนผู้ร้อง ผู้คัดค้านฎีกา คดีได้ความว่า เมื่อนายตอได้ทำพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองแล้วได้เก็บต้นฉบับไว้ ณ ที่ว่าการอำเภอพระนครหนึ่งฉบับ และให้นายเก่งกล้ากับนายอาคมเก็บคู่ฉบับไว้คนละฉบับ ต่อมานายตอได้ขอต้นฉบับซึ่งเก็บไว้ ณ ที่ว่าการอำเภอพระนครแต่เพียงฉบับเดียวคืนมาเก็บไว้เองในตู้เซฟ คือต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 และนายตอได้ให้นายสุคนธ์ ผาติพงศ์ ร่างทำพินัยกรรมขึ้นใหม่เป็นตัวพิมพ์ ลงวันที่ 15 กันยายน 2513 แต่นายตอและพยานยังไม่ได้ลงลายมือชื่อตามเอกสาร ร.3 วินิจฉัยว่า แม้จะฟังได้ว่าการกระทำดังกล่าวของนายตอเป็นการแสดงเจตนาว่านายตอจะทำพินัยกรรมฉบับใหม่ตามเอกสาร ร.3 และจะไม่ใช้ต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 ดังฎีกาของจำเลยก็เป็นที่เห็นได้ว่าพินัยกรรมฉบับใหม่ตามเอกสาร ร.3 ได้ทำขึ้นโดยมีรายการไม่ครบถ้วน เพราะนายตอและพยานไม่ได้ลงลายมือชื่อไว้ ย่อมเป็นโมฆะ และไม่เป็นพินัยกรรมฉบับหลังที่จะเพิกถอนต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1656, 1705, 1694 และเมื่อนายตอขอต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 คืนมาแล้วได้เก็บไว้เอง ไม่ได้กระทำการใด ๆ ที่เห็นได้ว่าเป็นการทำลายหรือขีดฆ่าต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองเอกสาร ร.2 กับคู่ฉบับซึ่งนายเก่งกล้าและนายอาคมต่างได้เก็บไว้ จึงไม่มีผลให้ต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองของนายตอทั้งสามฉบับถูกเพิกถอนไปตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1695 ฉะนั้น ต้นฉบับพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมืองของนายตอตามเอกสาร ร.2 จึงยังมีผลบังคับหาได้ถูกเพิกถอนไปดังคำคัดค้านและฎีกาของผู้คัดค้านไม่จึงเห็นสมควรตั้งผู้ร้องทั้งสองเป็นผู้จัดการมรดกของนายตอตามข้อกำหนดในพินัยกรรมนั้น และยังไม่เห็นสมควรตั้งผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดกร่วมกับผู้ร้อง พิพากษายืน(ประพจน์ ถิระวัฒน์-สมคิด มงคลชาติ-ไพโรจน์ ไวกาสี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ