คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 780/2536หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 2 รู้อยู่ว่าจำเลยที่ 1 มีอาวุธปืนติดตัวอยู่และได้มีการปรึกษาหารือกันก่อนตั้งแต่ในระหว่างที่จำเลยที่ 2 ลุกขึ้นไปพูดซุบซิบกับจำเลยที่ 1 ที่หน้าร้านที่เกิดเหตุประมาณ 2-3 ครั้งและเมื่อจำเลยทั้งสองหวนกลับมายังที่เกิดเหตุอีกเป็นครั้งที่สองปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ถืออาวุธปืนมาด้วย ซึ่งในขณะนั้นผู้เสียหายกับพวกยังคงยืนอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุ เมื่อผู้เสียหายกับพวกเห็นเช่นนั้นจึงวิ่งหลบหนีเข้าไปในวัด จำเลยทั้งสองยังไล่ตามผู้เสียหายกับพวกไปอีกเล็กน้อย จำเลยที่ 1 ก็ใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหาย 1 นัดแล้วจำเลยทั้งสองวิ่งหนีไปด้วยกัน ดังนี้ แม้จำเลยที่ 2 จะไม่ได้เป็นคนยิงผู้เสียหาย กรณีเช่นนี้ก็ถือได้ว่าจำเลยที่ 2 มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นโดยเป็นตัวการร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดินฉบับที่ 44 ลงวันที่ 21 ตุลาคม 2519 ข้อ 3, 6, 7ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 80, 83, 91, 288, 371, 376พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2526 มาตรา 4 และริบปลอกกระสุนปืนของกลางจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 44 ลงวันที่ 21 ตุลาคม 2519ข้อ 3, 6, 7 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 80, 83, 91, 288,371, 376 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2526 มาตรา 4 จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 80, 288 ลงโทษจำเลยที่ 1 ฐานมีอาวุธปืนไม่มีทะเบียนไว้ในความครอบครอง จำคุก 2 ปี ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในหมู่บ้านลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ ซึ่งเป็นบทหนักจำคุก 1 ปีฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและยิงปืนโดยใช่เหตุในหมู่บ้านเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่น จำคุก 10 ปีรวมจำคุก 13 ปี คำให้การภาคเสธในชั้นสอบสวนและทางนำสืบของจำเลยที่ 1 เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสี่ คงจำคุก 9 ปี 9 เดือนส่วนจำเลยที่ 2 ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่น จำคุก 10 ปี ริบปลอกกระสุนปืนของกลางจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ว่า จำเลยทั้งสองไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 80ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 จำคุก 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ 2 ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีคงมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นโดยเป็นตัวการร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1 หรือมีความผิดฐานทำร้ายร่างกายเท่านั้น เห็นว่าโจทก์มีนายวิเศษศักดิ์ ภู่ทอง ผู้เสียหายนายไชยยศ ศิรินายธวัชชัย พิบูลย์ และนายสุวิทย์ ฝอดสูงเนิน ซึ่งเป็นประจักษ์พยานเบิกความสอดคล้องต้องกันได้ความว่า ก่อนเหตุเกิดมีเหตุการณ์เกิดขึ้นเป็น 2 ตอน ตอนแรกจำเลยที่ 2 พูดจาแสดงตัวว่าเป็นนักเลงในท้องที่ ผู้เสียหายไม่พอใจ จึงเกิดการโต้เถียงกันระหว่างผู้เสียหายกับจำเลยที่ 2 และในระหว่างนั้นเอง จำเลยที่ 2 ได้ลุกขึ้นไปพูดซุบซิบกับจำเลยที่ 1 ซึ่งนั่งอยู่กับพวกชายหญิง 5 คนที่หน้าร้านที่เกิดเหตุประมาณ 2-3 ครั้ง ตอนที่สองเมื่อพวกของจำเลยที่ 1 กลับไปจากร้านดังกล่าวแล้ว จำเลยที่ 1 ได้เดินมาที่โต๊ะนายสุวิทย์ซึ่งมีผู้เสียหายนั่งอยู่ด้วย จำเลยที่ 1 พูดว่าอย่ามาดูถูกกันดีกว่า ผู้เสียหายถามว่าใครดูถูกมึง จำเลยที่ 1 กับผู้เสียหายจะชกต่อยกัน คราวนี้จำเลยที่ 2 ทำท่าเหมือนจะล้วงอาวุธออกมาจากเอว ผู้เสียหายเข้าประชิดตัวจำเลยที่ 2 ค้นตัวแล้วไม่พบอาวุธ แต่จำเลยที่ 1 ไม่ยอมให้ค้น ต่อมาเมื่อผู้เสียหายกับพวกเดินออกไปนอกร้านเพื่อรอรถกลับบ้าน จำเลยทั้งสองเดินตามผู้เสียหายไป จำเลยที่ 1 ชักอาวุธปืนออกมายิงผู้เสียหาย 1 นัดแล้วจำเลยทั้งสองวิ่งหนีไปด้วยกันทางสะพานข้ามคลองสำโรงต่อมาอีก 2-3 นาที จำเลยทั้งสองวิ่งกลับมาที่ผู้เสียหายกับพวกยืนอยู่โดยจำเลยที่ 1 ถืออาวุธปืนมาด้วย ผู้เสียหายกับพวกจึงวิ่งหลบหนีเข้าไปในวัดหนามแดง จำเลยทั้งสองไล่ตามไปได้เล็กน้อยจึงหยุดพฤติการณ์ของจำเลยที่ 2 เช่นนี้น่าเชื่อว่าจำเลยที่ 2 รู้อยู่ว่าจำเลยที่ 1 มีอาวุธปืนติดตัวอยู่และได้มีการปรึกษาหารือกันก่อนตั้งแต่ในระหว่างที่จำเลยที่ 2 ลุกขึ้นไปพูดกับจำเลยที่ 1ที่หน้าร้านที่เกิดเหตุประมาณ 2-3 ครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจำเลยทั้งสองหวนกลับมายังที่เกิดเหตุอีกเป็นครั้งที่สอง ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ถืออาวุธปืนมาด้วย ซึ่งในขณะนั้นผู้เสียหายกับพวกยังคงยืนอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุ เมื่อผู้เสียหายกับพวกเห็นเช่นนั้นจึงวิ่งหลบหนีเข้าไปในวัดหนามแดง แต่จำเลยทั้งสองยังไล่ตามผู้เสียหายกับพวกไปอีกเล็กน้อย ดังนี้ แม้จำเลยที่ 2 จะไม่ได้เป็นคนยิงผู้เสียหาย กรณีเช่นนี้ก็ถือได้แล้วว่าจำเลยที่ 2มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นโดยเป็นตัวการร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1 ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามา ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีจำเลยที่ 2 ไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 780/2536พนักงานอัยการ จังหวัด สมุทรปราการโจทก์นาย ล อม ตรง จริง กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 80, ม. 83, ม. 288จำเลยที่ 2 รู้อยู่ว่าจำเลยที่ 1 มีอาวุธปืนติดตัวอยู่และได้มีการปรึกษาหารือกันก่อนตั้งแต่ในระหว่างที่จำเลยที่ 2 ลุกขึ้นไปพูดซุบซิบกับจำเลยที่ 1 ที่หน้าร้านที่เกิดเหตุประมาณ 2-3 ครั้งและเมื่อจำเลยทั้งสองหวนกลับมายังที่เกิดเหตุอีกเป็นครั้งที่สองปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ถืออาวุธปืนมาด้วย ซึ่งในขณะนั้นผู้เสียหายกับพวกยังคงยืนอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุ เมื่อผู้เสียหายกับพวกเห็นเช่นนั้นจึงวิ่งหลบหนีเข้าไปในวัด จำเลยทั้งสองยังไล่ตามผู้เสียหายกับพวกไปอีกเล็กน้อย จำเลยที่ 1 ก็ใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหาย 1 นัดแล้วจำเลยทั้งสองวิ่งหนีไปด้วยกัน ดังนี้ แม้จำเลยที่ 2 จะไม่ได้เป็นคนยิงผู้เสียหาย กรณีเช่นนี้ก็ถือได้ว่าจำเลยที่ 2 มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นโดยเป็นตัวการร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดินฉบับที่ 44 ลงวันที่ 21 ตุลาคม 2519 ข้อ 3, 6, 7ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 80, 83, 91, 288, 371, 376พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2526 มาตรา 4 และริบปลอกกระสุนปืนของกลางจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 44 ลงวันที่ 21 ตุลาคม 2519ข้อ 3, 6, 7 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 80, 83, 91, 288,371, 376 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2526 มาตรา 4 จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 80, 288 ลงโทษจำเลยที่ 1 ฐานมีอาวุธปืนไม่มีทะเบียนไว้ในความครอบครอง จำคุก 2 ปี ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในหมู่บ้านลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ ซึ่งเป็นบทหนักจำคุก 1 ปีฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและยิงปืนโดยใช่เหตุในหมู่บ้านเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่น จำคุก 10 ปีรวมจำคุก 13 ปี คำให้การภาคเสธในชั้นสอบสวนและทางนำสืบของจำเลยที่ 1 เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสี่ คงจำคุก 9 ปี 9 เดือนส่วนจำเลยที่ 2 ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่น จำคุก 10 ปี ริบปลอกกระสุนปืนของกลางจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ว่า จำเลยทั้งสองไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 80ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 จำคุก 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ 2 ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีคงมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นโดยเป็นตัวการร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1 หรือมีความผิดฐานทำร้ายร่างกายเท่านั้น เห็นว่าโจทก์มีนายวิเศษศักดิ์ ภู่ทอง ผู้เสียหายนายไชยยศ ศิรินายธวัชชัย พิบูลย์ และนายสุวิทย์ ฝอดสูงเนิน ซึ่งเป็นประจักษ์พยานเบิกความสอดคล้องต้องกันได้ความว่า ก่อนเหตุเกิดมีเหตุการณ์เกิดขึ้นเป็น 2 ตอน ตอนแรกจำเลยที่ 2 พูดจาแสดงตัวว่าเป็นนักเลงในท้องที่ ผู้เสียหายไม่พอใจ จึงเกิดการโต้เถียงกันระหว่างผู้เสียหายกับจำเลยที่ 2 และในระหว่างนั้นเอง จำเลยที่ 2 ได้ลุกขึ้นไปพูดซุบซิบกับจำเลยที่ 1 ซึ่งนั่งอยู่กับพวกชายหญิง 5 คนที่หน้าร้านที่เกิดเหตุประมาณ 2-3 ครั้ง ตอนที่สองเมื่อพวกของจำเลยที่ 1 กลับไปจากร้านดังกล่าวแล้ว จำเลยที่ 1 ได้เดินมาที่โต๊ะนายสุวิทย์ซึ่งมีผู้เสียหายนั่งอยู่ด้วย จำเลยที่ 1 พูดว่าอย่ามาดูถูกกันดีกว่า ผู้เสียหายถามว่าใครดูถูกมึง จำเลยที่ 1 กับผู้เสียหายจะชกต่อยกัน คราวนี้จำเลยที่ 2 ทำท่าเหมือนจะล้วงอาวุธออกมาจากเอว ผู้เสียหายเข้าประชิดตัวจำเลยที่ 2 ค้นตัวแล้วไม่พบอาวุธ แต่จำเลยที่ 1 ไม่ยอมให้ค้น ต่อมาเมื่อผู้เสียหายกับพวกเดินออกไปนอกร้านเพื่อรอรถกลับบ้าน จำเลยทั้งสองเดินตามผู้เสียหายไป จำเลยที่ 1 ชักอาวุธปืนออกมายิงผู้เสียหาย 1 นัดแล้วจำเลยทั้งสองวิ่งหนีไปด้วยกันทางสะพานข้ามคลองสำโรงต่อมาอีก 2-3 นาที จำเลยทั้งสองวิ่งกลับมาที่ผู้เสียหายกับพวกยืนอยู่โดยจำเลยที่ 1 ถืออาวุธปืนมาด้วย ผู้เสียหายกับพวกจึงวิ่งหลบหนีเข้าไปในวัดหนามแดง จำเลยทั้งสองไล่ตามไปได้เล็กน้อยจึงหยุดพฤติการณ์ของจำเลยที่ 2 เช่นนี้น่าเชื่อว่าจำเลยที่ 2 รู้อยู่ว่าจำเลยที่ 1 มีอาวุธปืนติดตัวอยู่และได้มีการปรึกษาหารือกันก่อนตั้งแต่ในระหว่างที่จำเลยที่ 2 ลุกขึ้นไปพูดกับจำเลยที่ 1ที่หน้าร้านที่เกิดเหตุประมาณ 2-3 ครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจำเลยทั้งสองหวนกลับมายังที่เกิดเหตุอีกเป็นครั้งที่สอง ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ถืออาวุธปืนมาด้วย ซึ่งในขณะนั้นผู้เสียหายกับพวกยังคงยืนอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุ เมื่อผู้เสียหายกับพวกเห็นเช่นนั้นจึงวิ่งหลบหนีเข้าไปในวัดหนามแดง แต่จำเลยทั้งสองยังไล่ตามผู้เสียหายกับพวกไปอีกเล็กน้อย ดังนี้ แม้จำเลยที่ 2 จะไม่ได้เป็นคนยิงผู้เสียหาย กรณีเช่นนี้ก็ถือได้แล้วว่าจำเลยที่ 2มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นโดยเป็นตัวการร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1 ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามา ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีจำเลยที่ 2 ไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ-ชาติศักดิ์ ธรรมศักดิ์-ชวลิต พรายภู่)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุหลักในเรื่องตัวการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 นั้นจะต้องเป็นการกระทำของบุคคลหลายคนโดยร่วมกระทำความผิดด้วยกันการกระทำโดยเจตนาร่วมกันนั้น ทุกคนที่กระทำจะต้องรู้ถึงการกระทำของกันและกัน และต่างต้องประสงค์ถือเอาการกระทำของแต่ละคนเป็นการกระทำของตนด้วย โดยมีความมุ่งหมายให้ความผิดนั้นสำเร็จดุจเป็นการกระทำด้วยตนเอง ถึงแม้จะมิได้ทำจริงด้วยมือตนเองก็ตามซึ่งการวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยนั้นกระทำโดยมีเจตนาร่วมกันหรือไม่นั้น จะต้องวินิจฉัยจากพฤติการณ์ต่าง ๆ ประกอบกันเป็นกรณี ๆไป และในเรื่องของตัวการ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83ท่านอาจารย์โชคจารุจินดา ได้วางหลักไว้ในบันทึกท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1969/2505(ประชุมใหญ่) ว่า การเป็นตัวการนั้นจะต้องเป็นการกระทำที่ได้ร่วมมือร่วมใจในการกระทำความผิดจึงจะเป็นตัวการแต่ถ้ามีการร่วมมือ ไม่ได้ร่วมใจ ก็ไม่ใช่ตัวการ จะเป็นได้อย่างมากก็เพียงผู้สนับสนุน การร่วมมือนั้น ไม่จำต้องกระทำอย่างเดียวกันอาจแบ่งหน้าที่ต่าง ๆ กันได้ การแบ่งหน้าที่กันนี้ บางทีอาจดูคล้ายกับเป็นผู้สนับสนุน แต่ผู้กระทำอาจมีความผิดฐานเป็นตัวการเพราะมีการร่วมมือร่วมใจกัน ในคดีนี้พฤติการณ์ของจำเลยที่ 2 ที่แสดงว่าจำเลยที่ 2 เป็นตัวการร่วมกับจำเลยที่ 1 กระทำความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นนั้นเพราะจำเลยที่ 2 พัวพันเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ตั้งแต่เริ่มแรกโดยในระหว่างที่จำเลยที่ 2 โต้เถียงกับผู้เสียหายนั้น จำเลยที่ 2 ได้ลุกขึ้นไปพูดซุบซิบกับจำเลยที่ 1 ที่หน้าร้าน 2-3 ครั้งและเมื่อจำเลยทั้งสองหวนกลับมาที่เกิดเหตุอีกเป็นครั้งที่สองปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ถืออาวุธปืนมาด้วยขณะนั้นเองผู้เสียหายยังคงยืนอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุ เมื่อผู้เสียหายเห็นจำเลยที่ 1มีอาวุธปืนจึงวิ่งหนีเข้าไปในวัด จำเลยทั้งสองวิ่งตามผู้เสียหายไปอีกเล็กน้อย แล้วจำเลยที่ 1 ก็ใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหาย แม้จำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นคนยิงผู้เสียหาย แต่พฤติการณ์ดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 2 จะต้องมีการนัดแนะกับจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นพรรคพวกของตน เมื่อจำเลยที่ 1 ใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหาย จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 2 เป็นตัวการร่วมกับจำเลยที่ 1 กระทำความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น นอกจากนี้ความผิดที่โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองว่า จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันพาอาวุธปืนลูกซองไม่มีทะเบียนติดตัวไปที่ร้านอาหารไม่มีชื่อ หน้าตลาดวัดหนามแดง ตำบลสำโรงเหนือ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ โดยไม่ได้รับอนุญาตซึ่งเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 นั้น ในส่วนของจำเลยที่ 2นั้น ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 80,288 จำเลยทั้งสองอุทธรณ์โจทก์ไม่ได้ อุทธรณ์ประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371หรือไม่จึงเป็นอันยุติ แต่อย่างไรก็ตามความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 31 นั้น เป็นความผิดที่ร่วมกันกระทำความผิดได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 โดยผู้กระทำจะต้องมีเจตนาร่วมกันกระทำความผิด ตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1582/2531(ประชุมใหญ่)วินิจฉัยว่าความผิดฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต เป็นความผิดที่ร่วมกระทำด้วยกันได้ นุชาเอี่ยมวิสิษฐ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดินฉบับที่ 44 ลงวันที่ 21 ตุลาคม 2519 ข้อ 3, 6, 7ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 80, 83, 91, 288, 371, 376พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2526 มาตรา 4 และริบปลอกกระสุนปืนของกลางจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 44 ลงวันที่ 21 ตุลาคม 2519ข้อ 3, 6, 7 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 80, 83, 91, 288,371, 376 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2526 มาตรา 4 จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 80, 288 ลงโทษจำเลยที่ 1 ฐานมีอาวุธปืนไม่มีทะเบียนไว้ในความครอบครอง จำคุก 2 ปี ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในหมู่บ้านลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ ซึ่งเป็นบทหนักจำคุก 1 ปีฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและยิงปืนโดยใช่เหตุในหมู่บ้านเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่น จำคุก 10 ปีรวมจำคุก 13 ปี คำให้การภาคเสธในชั้นสอบสวนและทางนำสืบของจำเลยที่ 1 เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสี่ คงจำคุก 9 ปี 9 เดือนส่วนจำเลยที่ 2 ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่น จำคุก 10 ปี ริบปลอกกระสุนปืนของกลางจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ว่า จำเลยทั้งสองไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 80ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 จำคุก 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ 2 ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีคงมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นโดยเป็นตัวการร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1 หรือมีความผิดฐานทำร้ายร่างกายเท่านั้น เห็นว่าโจทก์มีนายวิเศษศักดิ์ ภู่ทอง ผู้เสียหายนายไชยยศ ศิรินายธวัชชัย พิบูลย์ และนายสุวิทย์ ฝอดสูงเนิน ซึ่งเป็นประจักษ์พยานเบิกความสอดคล้องต้องกันได้ความว่า ก่อนเหตุเกิดมีเหตุการณ์เกิดขึ้นเป็น 2 ตอน ตอนแรกจำเลยที่ 2 พูดจาแสดงตัวว่าเป็นนักเลงในท้องที่ ผู้เสียหายไม่พอใจ จึงเกิดการโต้เถียงกันระหว่างผู้เสียหายกับจำเลยที่ 2 และในระหว่างนั้นเอง จำเลยที่ 2 ได้ลุกขึ้นไปพูดซุบซิบกับจำเลยที่ 1 ซึ่งนั่งอยู่กับพวกชายหญิง 5 คนที่หน้าร้านที่เกิดเหตุประมาณ 2-3 ครั้ง ตอนที่สองเมื่อพวกของจำเลยที่ 1 กลับไปจากร้านดังกล่าวแล้ว จำเลยที่ 1 ได้เดินมาที่โต๊ะนายสุวิทย์ซึ่งมีผู้เสียหายนั่งอยู่ด้วย จำเลยที่ 1 พูดว่าอย่ามาดูถูกกันดีกว่า ผู้เสียหายถามว่าใครดูถูกมึง จำเลยที่ 1 กับผู้เสียหายจะชกต่อยกัน คราวนี้จำเลยที่ 2 ทำท่าเหมือนจะล้วงอาวุธออกมาจากเอว ผู้เสียหายเข้าประชิดตัวจำเลยที่ 2 ค้นตัวแล้วไม่พบอาวุธ แต่จำเลยที่ 1 ไม่ยอมให้ค้น ต่อมาเมื่อผู้เสียหายกับพวกเดินออกไปนอกร้านเพื่อรอรถกลับบ้าน จำเลยทั้งสองเดินตามผู้เสียหายไป จำเลยที่ 1 ชักอาวุธปืนออกมายิงผู้เสียหาย 1 นัดแล้วจำเลยทั้งสองวิ่งหนีไปด้วยกันทางสะพานข้ามคลองสำโรงต่อมาอีก 2-3 นาที จำเลยทั้งสองวิ่งกลับมาที่ผู้เสียหายกับพวกยืนอยู่โดยจำเลยที่ 1 ถืออาวุธปืนมาด้วย ผู้เสียหายกับพวกจึงวิ่งหลบหนีเข้าไปในวัดหนามแดง จำเลยทั้งสองไล่ตามไปได้เล็กน้อยจึงหยุดพฤติการณ์ของจำเลยที่ 2 เช่นนี้น่าเชื่อว่าจำเลยที่ 2 รู้อยู่ว่าจำเลยที่ 1 มีอาวุธปืนติดตัวอยู่และได้มีการปรึกษาหารือกันก่อนตั้งแต่ในระหว่างที่จำเลยที่ 2 ลุกขึ้นไปพูดกับจำเลยที่ 1ที่หน้าร้านที่เกิดเหตุประมาณ 2-3 ครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจำเลยทั้งสองหวนกลับมายังที่เกิดเหตุอีกเป็นครั้งที่สอง ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ถืออาวุธปืนมาด้วย ซึ่งในขณะนั้นผู้เสียหายกับพวกยังคงยืนอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุ เมื่อผู้เสียหายกับพวกเห็นเช่นนั้นจึงวิ่งหลบหนีเข้าไปในวัดหนามแดง แต่จำเลยทั้งสองยังไล่ตามผู้เสียหายกับพวกไปอีกเล็กน้อย ดังนี้ แม้จำเลยที่ 2 จะไม่ได้เป็นคนยิงผู้เสียหาย กรณีเช่นนี้ก็ถือได้แล้วว่าจำเลยที่ 2มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นโดยเป็นตัวการร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1 ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามา ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีจำเลยที่ 2 ไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 780/2536พนักงานอัยการ จังหวัด สมุทรปราการโจทก์นาย ล อม ตรง จริง กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 80, ม. 83, ม. 288จำเลยที่ 2 รู้อยู่ว่าจำเลยที่ 1 มีอาวุธปืนติดตัวอยู่และได้มีการปรึกษาหารือกันก่อนตั้งแต่ในระหว่างที่จำเลยที่ 2 ลุกขึ้นไปพูดซุบซิบกับจำเลยที่ 1 ที่หน้าร้านที่เกิดเหตุประมาณ 2-3 ครั้งและเมื่อจำเลยทั้งสองหวนกลับมายังที่เกิดเหตุอีกเป็นครั้งที่สองปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ถืออาวุธปืนมาด้วย ซึ่งในขณะนั้นผู้เสียหายกับพวกยังคงยืนอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุ เมื่อผู้เสียหายกับพวกเห็นเช่นนั้นจึงวิ่งหลบหนีเข้าไปในวัด จำเลยทั้งสองยังไล่ตามผู้เสียหายกับพวกไปอีกเล็กน้อย จำเลยที่ 1 ก็ใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหาย 1 นัดแล้วจำเลยทั้งสองวิ่งหนีไปด้วยกัน ดังนี้ แม้จำเลยที่ 2 จะไม่ได้เป็นคนยิงผู้เสียหาย กรณีเช่นนี้ก็ถือได้ว่าจำเลยที่ 2 มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นโดยเป็นตัวการร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดินฉบับที่ 44 ลงวันที่ 21 ตุลาคม 2519 ข้อ 3, 6, 7ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 80, 83, 91, 288, 371, 376พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2526 มาตรา 4 และริบปลอกกระสุนปืนของกลางจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 44 ลงวันที่ 21 ตุลาคม 2519ข้อ 3, 6, 7 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 80, 83, 91, 288,371, 376 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2526 มาตรา 4 จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 80, 288 ลงโทษจำเลยที่ 1 ฐานมีอาวุธปืนไม่มีทะเบียนไว้ในความครอบครอง จำคุก 2 ปี ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในหมู่บ้านลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ ซึ่งเป็นบทหนักจำคุก 1 ปีฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและยิงปืนโดยใช่เหตุในหมู่บ้านเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่น จำคุก 10 ปีรวมจำคุก 13 ปี คำให้การภาคเสธในชั้นสอบสวนและทางนำสืบของจำเลยที่ 1 เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสี่ คงจำคุก 9 ปี 9 เดือนส่วนจำเลยที่ 2 ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่น จำคุก 10 ปี ริบปลอกกระสุนปืนของกลางจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ว่า จำเลยทั้งสองไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 80ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 จำคุก 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ 2 ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีคงมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นโดยเป็นตัวการร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1 หรือมีความผิดฐานทำร้ายร่างกายเท่านั้น เห็นว่าโจทก์มีนายวิเศษศักดิ์ ภู่ทอง ผู้เสียหายนายไชยยศ ศิรินายธวัชชัย พิบูลย์ และนายสุวิทย์ ฝอดสูงเนิน ซึ่งเป็นประจักษ์พยานเบิกความสอดคล้องต้องกันได้ความว่า ก่อนเหตุเกิดมีเหตุการณ์เกิดขึ้นเป็น 2 ตอน ตอนแรกจำเลยที่ 2 พูดจาแสดงตัวว่าเป็นนักเลงในท้องที่ ผู้เสียหายไม่พอใจ จึงเกิดการโต้เถียงกันระหว่างผู้เสียหายกับจำเลยที่ 2 และในระหว่างนั้นเอง จำเลยที่ 2 ได้ลุกขึ้นไปพูดซุบซิบกับจำเลยที่ 1 ซึ่งนั่งอยู่กับพวกชายหญิง 5 คนที่หน้าร้านที่เกิดเหตุประมาณ 2-3 ครั้ง ตอนที่สองเมื่อพวกของจำเลยที่ 1 กลับไปจากร้านดังกล่าวแล้ว จำเลยที่ 1 ได้เดินมาที่โต๊ะนายสุวิทย์ซึ่งมีผู้เสียหายนั่งอยู่ด้วย จำเลยที่ 1 พูดว่าอย่ามาดูถูกกันดีกว่า ผู้เสียหายถามว่าใครดูถูกมึง จำเลยที่ 1 กับผู้เสียหายจะชกต่อยกัน คราวนี้จำเลยที่ 2 ทำท่าเหมือนจะล้วงอาวุธออกมาจากเอว ผู้เสียหายเข้าประชิดตัวจำเลยที่ 2 ค้นตัวแล้วไม่พบอาวุธ แต่จำเลยที่ 1 ไม่ยอมให้ค้น ต่อมาเมื่อผู้เสียหายกับพวกเดินออกไปนอกร้านเพื่อรอรถกลับบ้าน จำเลยทั้งสองเดินตามผู้เสียหายไป จำเลยที่ 1 ชักอาวุธปืนออกมายิงผู้เสียหาย 1 นัดแล้วจำเลยทั้งสองวิ่งหนีไปด้วยกันทางสะพานข้ามคลองสำโรงต่อมาอีก 2-3 นาที จำเลยทั้งสองวิ่งกลับมาที่ผู้เสียหายกับพวกยืนอยู่โดยจำเลยที่ 1 ถืออาวุธปืนมาด้วย ผู้เสียหายกับพวกจึงวิ่งหลบหนีเข้าไปในวัดหนามแดง จำเลยทั้งสองไล่ตามไปได้เล็กน้อยจึงหยุดพฤติการณ์ของจำเลยที่ 2 เช่นนี้น่าเชื่อว่าจำเลยที่ 2 รู้อยู่ว่าจำเลยที่ 1 มีอาวุธปืนติดตัวอยู่และได้มีการปรึกษาหารือกันก่อนตั้งแต่ในระหว่างที่จำเลยที่ 2 ลุกขึ้นไปพูดกับจำเลยที่ 1ที่หน้าร้านที่เกิดเหตุประมาณ 2-3 ครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจำเลยทั้งสองหวนกลับมายังที่เกิดเหตุอีกเป็นครั้งที่สอง ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ถืออาวุธปืนมาด้วย ซึ่งในขณะนั้นผู้เสียหายกับพวกยังคงยืนอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุ เมื่อผู้เสียหายกับพวกเห็นเช่นนั้นจึงวิ่งหลบหนีเข้าไปในวัดหนามแดง แต่จำเลยทั้งสองยังไล่ตามผู้เสียหายกับพวกไปอีกเล็กน้อย ดังนี้ แม้จำเลยที่ 2 จะไม่ได้เป็นคนยิงผู้เสียหาย กรณีเช่นนี้ก็ถือได้แล้วว่าจำเลยที่ 2มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นโดยเป็นตัวการร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1 ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามา ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีจำเลยที่ 2 ไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ-ชาติศักดิ์ ธรรมศักดิ์-ชวลิต พรายภู่)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุหลักในเรื่องตัวการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 นั้นจะต้องเป็นการกระทำของบุคคลหลายคนโดยร่วมกระทำความผิดด้วยกันการกระทำโดยเจตนาร่วมกันนั้น ทุกคนที่กระทำจะต้องรู้ถึงการกระทำของกันและกัน และต่างต้องประสงค์ถือเอาการกระทำของแต่ละคนเป็นการกระทำของตนด้วย โดยมีความมุ่งหมายให้ความผิดนั้นสำเร็จดุจเป็นการกระทำด้วยตนเอง ถึงแม้จะมิได้ทำจริงด้วยมือตนเองก็ตามซึ่งการวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยนั้นกระทำโดยมีเจตนาร่วมกันหรือไม่นั้น จะต้องวินิจฉัยจากพฤติการณ์ต่าง ๆ ประกอบกันเป็นกรณี ๆไป และในเรื่องของตัวการ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83ท่านอาจารย์โชคจารุจินดา ได้วางหลักไว้ในบันทึกท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1969/2505(ประชุมใหญ่) ว่า การเป็นตัวการนั้นจะต้องเป็นการกระทำที่ได้ร่วมมือร่วมใจในการกระทำความผิดจึงจะเป็นตัวการแต่ถ้ามีการร่วมมือ ไม่ได้ร่วมใจ ก็ไม่ใช่ตัวการ จะเป็นได้อย่างมากก็เพียงผู้สนับสนุน การร่วมมือนั้น ไม่จำต้องกระทำอย่างเดียวกันอาจแบ่งหน้าที่ต่าง ๆ กันได้ การแบ่งหน้าที่กันนี้ บางทีอาจดูคล้ายกับเป็นผู้สนับสนุน แต่ผู้กระทำอาจมีความผิดฐานเป็นตัวการเพราะมีการร่วมมือร่วมใจกัน ในคดีนี้พฤติการณ์ของจำเลยที่ 2 ที่แสดงว่าจำเลยที่ 2 เป็นตัวการร่วมกับจำเลยที่ 1 กระทำความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นนั้นเพราะจำเลยที่ 2 พัวพันเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ตั้งแต่เริ่มแรกโดยในระหว่างที่จำเลยที่ 2 โต้เถียงกับผู้เสียหายนั้น จำเลยที่ 2 ได้ลุกขึ้นไปพูดซุบซิบกับจำเลยที่ 1 ที่หน้าร้าน 2-3 ครั้งและเมื่อจำเลยทั้งสองหวนกลับมาที่เกิดเหตุอีกเป็นครั้งที่สองปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ถืออาวุธปืนมาด้วยขณะนั้นเองผู้เสียหายยังคงยืนอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุ เมื่อผู้เสียหายเห็นจำเลยที่ 1มีอาวุธปืนจึงวิ่งหนีเข้าไปในวัด จำเลยทั้งสองวิ่งตามผู้เสียหายไปอีกเล็กน้อย แล้วจำเลยที่ 1 ก็ใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหาย แม้จำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นคนยิงผู้เสียหาย แต่พฤติการณ์ดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 2 จะต้องมีการนัดแนะกับจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นพรรคพวกของตน เมื่อจำเลยที่ 1 ใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหาย จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 2 เป็นตัวการร่วมกับจำเลยที่ 1 กระทำความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น นอกจากนี้ความผิดที่โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองว่า จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันพาอาวุธปืนลูกซองไม่มีทะเบียนติดตัวไปที่ร้านอาหารไม่มีชื่อ หน้าตลาดวัดหนามแดง ตำบลสำโรงเหนือ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ โดยไม่ได้รับอนุญาตซึ่งเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 นั้น ในส่วนของจำเลยที่ 2นั้น ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 80,288 จำเลยทั้งสองอุทธรณ์โจทก์ไม่ได้ อุทธรณ์ประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371หรือไม่จึงเป็นอันยุติ แต่อย่างไรก็ตามความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 31 นั้น เป็นความผิดที่ร่วมกันกระทำความผิดได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 โดยผู้กระทำจะต้องมีเจตนาร่วมกันกระทำความผิด ตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1582/2531(ประชุมใหญ่)วินิจฉัยว่าความผิดฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต เป็นความผิดที่ร่วมกระทำด้วยกันได้ นุชาเอี่ยมวิสิษฐ์