คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1992/2538หลักกฎหมาย: ผู้กระทำหรือผู้ใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลอื่นอันเป็นการละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา421นั้นต้องมีเจตนาหรือจงใจกลั่นแกล้งโดยมุ่งประสงค์ให้เกิดความเสียหายแก่ผู้อื่นฝ่ายเดียวเมื่อโจทก์ติดตั้งป้ายโฆษณาสินค้าของโจทก์บนดาดฟ้าตึกแถวที่โจทก์เช่าเพื่อประโยชน์ในทางการค้าของโจทก์ได้จำเลยก็ย่อมมีสิทธิติดตั้งป้ายโฆษณางานในธุรกิจของจำเลยบนดาดฟ้าตึกแถวที่จำเลยเช่าเพื่อประโยชน์ในกิจการของจำเลยได้เช่นกันโดยไม่ต้องคำนึงถึงว่าฝ่ายใดติดตั้งก่อนเมื่อไม่ปรากฏว่าจำเลยกระทำเพื่อจงใจกลั่นแกล้งโจทก์แม้ป้ายโฆษณาของจำเลยจะอยู่ใกล้และปิดบังป้ายโฆษณาของโจทก์บ้างก็หาเป็นการละเมิดต่อโจทก์ไม่โจทก์ ฟ้อง ขอให้ บังคับ จำเลย ชำระ ค่าเสียหาย 223,250 บาท และ ให้จำเลย จัดการ แก้ไข ป้าย โฆษณา ของ จำเลย มิให้ ปิดบัง ป้าย โฆษณา ฟิล์มถ่าย ภาพ ยี่ห้อ อั๊กฟ่า ด้าน ที่ เห็น เมื่อ ไป จาก สะพาน ลอย ข้าม ถนน สุทธิสารวินิจฉัย มุ่งหน้า ไป ทาง ด่าน เก็บ เงิน ขึ้น ทาง ด่วน ดิน แดง และ ให้ ใช้ ค่าเสียหาย เป็น รายเดือน แก่ โจทก์ คือ ครึ่ง หนึ่ง ของ ค่าเช่าพื้นที่ ติด ตั้ง ป้าย เดือน ละ 3,333.33 บาท กับ ครึ่ง หนึ่ง ของค่าภาษี ป้าย เดือน ละ 1,750 บาท รวมเป็น ค่าเสียหาย เดือน ละ 5,083.33บาท นับแต่ วันที่ 1 มกราคม 2534 เป็นต้น ไป จนกว่า จะ แก้ไข เสร็จสิ้นจำเลย ให้การ ว่า การ ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา ของ จำเลย ได้ กระทำ โดยสุจริตไม่มี เจตนา แกล้ง ให้ โจทก์ ได้รับ ความเสียหาย เป็น การกระทำ โดย ประสงค์ต่อ ผล อันเป็น ธรรมดา แห่ง สิทธิ ของ วิญญูชน ที่ จะ กระทำ ได้ ตาม สิทธิซึ่ง เกิดจาก สัญญาเช่า แม้ ป้าย โฆษณา ของ จำเลย จะ บัง ป้าย โฆษณา ของโจทก์ ก็ ตาม โจทก์ ก็ ไม่มี สิทธิ เรียก ค่าเสียหาย จาก จำเลย ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ใช้ ค่าเสียหาย แก่ โจทก์ 223,250 บาทให้ จำเลย แก้ไข ป้าย โฆษณา ของ จำเลย มิให้ ปิดบัง ป้าย โฆษณา ฟิล์ม ถ่าย ภาพยี่ห้อ อั๊กฟ่า ด้าน ที่ มอง จาก แยก สะพาน ลอย ถนน วิภาวดีรังสิต ติดกับ ถนน สุทธิสารวินิจฉัย (วิภาวดีรังสิตขาเข้า) และ ให้ จำเลย ชดใช้ ค่าเสียหาย แก่ โจทก์ ครึ่ง หนึ่ง ของ ค่าเช่า พื้นที่ สำหรับ ติด ตั้ง ป้ายเป็น รายเดือน เดือน ละ 3,333.33 บาท และ ครึ่ง หนึ่ง ของ ค่าภาษี ป้ายเป็น รายเดือน เดือน ละ 1,750 บาท รวมเป็น เงินเดือน ละ 5,083.33 บาทนับ ตั้งแต่ วันที่ 1 มกราคม 2534 เป็นต้น ไป จนกว่า จำเลย จะ แก้ไข เสร็จจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว ข้อเท็จจริง ฟัง ยุติ ได้ว่าโจทก์ เช่า ดาดฟ้า ของ ตึกแถว เลขที่ 300/33-34 ถนน วิภาวดีรังสิต แขวง ดินแดง เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา สินค้า ของ โจทก์ ประเภท ฟิล์ม ถ่าย ภาพ ยี่ห้อ อั๊กฟ่า จำนวน 2 ป้าย ใน ลักษณะ ด้านหลัง ของ ป้าย ประกบ กัน ส่วน ด้านหน้า ของ ป้าย หัน ออก ใน ทิศทางตรงข้าม กัน เพื่อ ให้ ผู้ สัญจร ไป มาจาก ทาง สะพาน ลอย ข้าม ถนน สุทธิสารวินิจฉัย มุ่งหน้า ไป ทาง ด่าน เก็บ เงิน ขึ้น ทาง ด่วน ดิน แดง และ ใน ทาง กลับกัน เห็น ป้าย โฆษณา ดังกล่าว ได้ ทั้ง สอง ทาง ส่วน จำเลยเป็น ผู้เช่า ตึกแถว เลขที่ 300/30-32 ซึ่ง อยู่ ติดกับ ตึกแถว ที่ โจทก์เช่า ทำ เป็น สำนักงาน ของ จำเลย และ จำเลย ได้ ใช้ ดาดฟ้า ของ ตึกแถวที่ จำเลย เช่า ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา งาน ใน ธุรกิจ ของ จำเลย ป้าย โฆษณาที่ จำเลย ติด ตั้ง สามารถ มองเห็น เฉพาะ ผู้ที่ ไป จาก สะพาน ลอย ข้าม ถนน สุทธิสารวินิจฉัย มุ่งหน้า ไป ทาง ด้าน ด่าน เก็บ เงิน ขึ้น ทาง ด่วน ดิน แดง เพียง ด้าน เดียว ป้าย โฆษณา ของ จำเลย ด้าน นี้ ปิดบัง ป้าย โฆษณา ของโจทก์ ใน ด้าน เดียว กัน ตาม ที่ ปรากฏ ใน ภาพถ่าย หมาย จ. 10 คดี มี ปัญหาต้อง วินิจฉัย ใน ชั้น นี้ ตาม ฎีกา ของ โจทก์ ข้อ แรก ว่า การ ติด ตั้งป้าย โฆษณา ของ จำเลย เป็น การ ใช้ สิทธิ ซึ่ง มี แต่ จะ ให้ เกิด เสียหาย แก่ โจทก์อันเป็น การ ละเมิด ต่อ โจทก์ หรือไม่ ศาลฎีกา เห็นด้วย กับ ข้อ วินิจฉัยของ ศาลอุทธรณ์ ว่า การ ใช้ สิทธิ ซึ่ง มี แต่ จะ ให้ เกิด ความเสียหายแก่ บุคคลอื่น อันเป็น การ ละเมิด ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 421 นั้น ผู้กระทำ หรือ ผู้ใช้ สิทธิ จะ ต้อง มี เจตนา หรือ จงใจกลั่นแกล้ง โดย มุ่ง ประสงค์ ให้ เกิด ความเสียหาย แก่ ผู้อื่น ฝ่ายเดียวเมื่อ ข้อเท็จจริง คดี นี้ ได้ความ ว่า โจทก์ ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา สินค้าของ โจทก์ ประเภท ฟิล์ม ถ่าย ภาพ ยี่ห้อ อั๊กฟ่า ตึกแถว เลขที่ 300/33-34ที่ โจทก์ เช่า เพื่อ ประโยชน์ ใน ทางการ ค้า ของ โจทก์ ตาม สิทธิ ที่ โจทก์มี อยู่ ใน ตึกแถว ที่ ว่า นั้น ได้ จำเลย ผู้ประกอบ ธุรกิจ การค้า ประเภทรับ ปรึกษา และ วาง โครงการ เกี่ยวกับ งาน แสดง สินค้า รวมทั้ง การ รับจ้างแสดง นิทรรศการ ให้ แก่ ผู้ผลิต สินค้า ก็ ย่อม มีสิทธิ ที่ จะ ติด ตั้งป้าย โฆษณา งาน ใน ธุรกิจ ของ จำเลย บน ดาดฟ้า ตึกแถว เลขที่ 300/30-32ซึ่ง เป็น ตึกแถว ที่ จำเลย เช่า มา ทำประโยชน์ ใน กิจการ ของ จำเลย ได้โดยชอบ ด้วย เช่นกัน โดย ไม่ต้อง คำนึง ถึง ว่า จำเลย ติด ตั้ง ป้าย โฆษณาของ จำเลย ภายหลัง จาก โจทก์ ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา สินค้า ของ โจทก์ แล้วหรือไม่ ทั้งนี้ เพราะ การ ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา ทั้ง ของ โจทก์ และ ของจำเลย ต่าง ก็ ติด ตั้ง บน ดาดฟ้า ของ ตึกแถว ที่ แต่ละ ฝ่าย เช่า มา ทำประโยชน์จึง ถือได้ว่า ทั้ง โจทก์ และ จำเลย ได้ ใช้ ประโยชน์ จาก ตึกแถว ที่ เช่า ตามแดนแห่ง สิทธิ ของ สัญญาเช่า ที่ แต่ละ ฝ่าย มี อยู่ ตาม กฎหมาย ความไม่ปรากฏ ว่า จำเลย ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา ของ จำเลย เพื่อ จงใจ กลั่นแกล้งโจทก์ โดย มุ่ง ประสงค์ จะ ให้ เกิด ความเสียหาย แก่ โจทก์ การ ติด ตั้งป้าย โฆษณา ของ จำเลย จึง เป็น การกระทำ โดยชอบ ด้วย กฎหมาย แม้ ป้าย โฆษณาของ จำเลย ที่ ติด ตั้ง บน ตึกแถว เลขที่ 300/30-32 จะ อยู่ ใกล้ และ ปิดบังป้าย โฆษณา สินค้า ของ โจทก์ บ้าง ก็ หา ได้ เป็น การ ละเมิด ต่อ โจทก์ ด้วย การใช้ สิทธิ ซึ่ง มี แต่ จะ ให้ เกิด เสียหาย แก่ โจทก์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 421 ดัง ที่ โจทก์ ฟ้อง ไม่ เมื่อฟัง ว่า จำเลย ไม่ได้ ทำละเมิด ต่อ โจทก์ ก็ ไม่จำต้อง วินิจฉัย ฎีกา ของโจทก์ ใน ประเด็น อื่น อีก ต่อไป ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษายก ฟ้อง ของ โจทก์เสีย นั้น ชอบแล้ว ฎีกา ของ โจทก์ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1992/2538บริษัท เบอร์ลี่ยุคเกอร์ จำกัดโจทก์บริษัท ไทยแลนด์เอ็กซิบิชั่นส์แอนด์แมนเนจเม้นท์ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 5, ม. 421ผู้กระทำหรือผู้ใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลอื่นอันเป็นการละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา421นั้นต้องมีเจตนาหรือจงใจกลั่นแกล้งโดยมุ่งประสงค์ให้เกิดความเสียหายแก่ผู้อื่นฝ่ายเดียวเมื่อโจทก์ติดตั้งป้ายโฆษณาสินค้าของโจทก์บนดาดฟ้าตึกแถวที่โจทก์เช่าเพื่อประโยชน์ในทางการค้าของโจทก์ได้จำเลยก็ย่อมมีสิทธิติดตั้งป้ายโฆษณางานในธุรกิจของจำเลยบนดาดฟ้าตึกแถวที่จำเลยเช่าเพื่อประโยชน์ในกิจการของจำเลยได้เช่นกันโดยไม่ต้องคำนึงถึงว่าฝ่ายใดติดตั้งก่อนเมื่อไม่ปรากฏว่าจำเลยกระทำเพื่อจงใจกลั่นแกล้งโจทก์แม้ป้ายโฆษณาของจำเลยจะอยู่ใกล้และปิดบังป้ายโฆษณาของโจทก์บ้างก็หาเป็นการละเมิดต่อโจทก์ไม่โจทก์ ฟ้อง ขอให้ บังคับ จำเลย ชำระ ค่าเสียหาย 223,250 บาท และ ให้จำเลย จัดการ แก้ไข ป้าย โฆษณา ของ จำเลย มิให้ ปิดบัง ป้าย โฆษณา ฟิล์มถ่าย ภาพ ยี่ห้อ อั๊กฟ่า ด้าน ที่ เห็น เมื่อ ไป จาก สะพาน ลอย ข้าม ถนน สุทธิสารวินิจฉัย มุ่งหน้า ไป ทาง ด่าน เก็บ เงิน ขึ้น ทาง ด่วน ดิน แดง และ ให้ ใช้ ค่าเสียหาย เป็น รายเดือน แก่ โจทก์ คือ ครึ่ง หนึ่ง ของ ค่าเช่าพื้นที่ ติด ตั้ง ป้าย เดือน ละ 3,333.33 บาท กับ ครึ่ง หนึ่ง ของค่าภาษี ป้าย เดือน ละ 1,750 บาท รวมเป็น ค่าเสียหาย เดือน ละ 5,083.33บาท นับแต่ วันที่ 1 มกราคม 2534 เป็นต้น ไป จนกว่า จะ แก้ไข เสร็จสิ้นจำเลย ให้การ ว่า การ ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา ของ จำเลย ได้ กระทำ โดยสุจริตไม่มี เจตนา แกล้ง ให้ โจทก์ ได้รับ ความเสียหาย เป็น การกระทำ โดย ประสงค์ต่อ ผล อันเป็น ธรรมดา แห่ง สิทธิ ของ วิญญูชน ที่ จะ กระทำ ได้ ตาม สิทธิซึ่ง เกิดจาก สัญญาเช่า แม้ ป้าย โฆษณา ของ จำเลย จะ บัง ป้าย โฆษณา ของโจทก์ ก็ ตาม โจทก์ ก็ ไม่มี สิทธิ เรียก ค่าเสียหาย จาก จำเลย ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ใช้ ค่าเสียหาย แก่ โจทก์ 223,250 บาทให้ จำเลย แก้ไข ป้าย โฆษณา ของ จำเลย มิให้ ปิดบัง ป้าย โฆษณา ฟิล์ม ถ่าย ภาพยี่ห้อ อั๊กฟ่า ด้าน ที่ มอง จาก แยก สะพาน ลอย ถนน วิภาวดีรังสิต ติดกับ ถนน สุทธิสารวินิจฉัย (วิภาวดีรังสิตขาเข้า) และ ให้ จำเลย ชดใช้ ค่าเสียหาย แก่ โจทก์ ครึ่ง หนึ่ง ของ ค่าเช่า พื้นที่ สำหรับ ติด ตั้ง ป้ายเป็น รายเดือน เดือน ละ 3,333.33 บาท และ ครึ่ง หนึ่ง ของ ค่าภาษี ป้ายเป็น รายเดือน เดือน ละ 1,750 บาท รวมเป็น เงินเดือน ละ 5,083.33 บาทนับ ตั้งแต่ วันที่ 1 มกราคม 2534 เป็นต้น ไป จนกว่า จำเลย จะ แก้ไข เสร็จจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว ข้อเท็จจริง ฟัง ยุติ ได้ว่าโจทก์ เช่า ดาดฟ้า ของ ตึกแถว เลขที่ 300/33-34 ถนน วิภาวดีรังสิต แขวง ดินแดง เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา สินค้า ของ โจทก์ ประเภท ฟิล์ม ถ่าย ภาพ ยี่ห้อ อั๊กฟ่า จำนวน 2 ป้าย ใน ลักษณะ ด้านหลัง ของ ป้าย ประกบ กัน ส่วน ด้านหน้า ของ ป้าย หัน ออก ใน ทิศทางตรงข้าม กัน เพื่อ ให้ ผู้ สัญจร ไป มาจาก ทาง สะพาน ลอย ข้าม ถนน สุทธิสารวินิจฉัย มุ่งหน้า ไป ทาง ด่าน เก็บ เงิน ขึ้น ทาง ด่วน ดิน แดง และ ใน ทาง กลับกัน เห็น ป้าย โฆษณา ดังกล่าว ได้ ทั้ง สอง ทาง ส่วน จำเลยเป็น ผู้เช่า ตึกแถว เลขที่ 300/30-32 ซึ่ง อยู่ ติดกับ ตึกแถว ที่ โจทก์เช่า ทำ เป็น สำนักงาน ของ จำเลย และ จำเลย ได้ ใช้ ดาดฟ้า ของ ตึกแถวที่ จำเลย เช่า ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา งาน ใน ธุรกิจ ของ จำเลย ป้าย โฆษณาที่ จำเลย ติด ตั้ง สามารถ มองเห็น เฉพาะ ผู้ที่ ไป จาก สะพาน ลอย ข้าม ถนน สุทธิสารวินิจฉัย มุ่งหน้า ไป ทาง ด้าน ด่าน เก็บ เงิน ขึ้น ทาง ด่วน ดิน แดง เพียง ด้าน เดียว ป้าย โฆษณา ของ จำเลย ด้าน นี้ ปิดบัง ป้าย โฆษณา ของโจทก์ ใน ด้าน เดียว กัน ตาม ที่ ปรากฏ ใน ภาพถ่าย หมาย จ. 10 คดี มี ปัญหาต้อง วินิจฉัย ใน ชั้น นี้ ตาม ฎีกา ของ โจทก์ ข้อ แรก ว่า การ ติด ตั้งป้าย โฆษณา ของ จำเลย เป็น การ ใช้ สิทธิ ซึ่ง มี แต่ จะ ให้ เกิด เสียหาย แก่ โจทก์อันเป็น การ ละเมิด ต่อ โจทก์ หรือไม่ ศาลฎีกา เห็นด้วย กับ ข้อ วินิจฉัยของ ศาลอุทธรณ์ ว่า การ ใช้ สิทธิ ซึ่ง มี แต่ จะ ให้ เกิด ความเสียหายแก่ บุคคลอื่น อันเป็น การ ละเมิด ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 421 นั้น ผู้กระทำ หรือ ผู้ใช้ สิทธิ จะ ต้อง มี เจตนา หรือ จงใจกลั่นแกล้ง โดย มุ่ง ประสงค์ ให้ เกิด ความเสียหาย แก่ ผู้อื่น ฝ่ายเดียวเมื่อ ข้อเท็จจริง คดี นี้ ได้ความ ว่า โจทก์ ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา สินค้าของ โจทก์ ประเภท ฟิล์ม ถ่าย ภาพ ยี่ห้อ อั๊กฟ่า ตึกแถว เลขที่ 300/33-34ที่ โจทก์ เช่า เพื่อ ประโยชน์ ใน ทางการ ค้า ของ โจทก์ ตาม สิทธิ ที่ โจทก์มี อยู่ ใน ตึกแถว ที่ ว่า นั้น ได้ จำเลย ผู้ประกอบ ธุรกิจ การค้า ประเภทรับ ปรึกษา และ วาง โครงการ เกี่ยวกับ งาน แสดง สินค้า รวมทั้ง การ รับจ้างแสดง นิทรรศการ ให้ แก่ ผู้ผลิต สินค้า ก็ ย่อม มีสิทธิ ที่ จะ ติด ตั้งป้าย โฆษณา งาน ใน ธุรกิจ ของ จำเลย บน ดาดฟ้า ตึกแถว เลขที่ 300/30-32ซึ่ง เป็น ตึกแถว ที่ จำเลย เช่า มา ทำประโยชน์ ใน กิจการ ของ จำเลย ได้โดยชอบ ด้วย เช่นกัน โดย ไม่ต้อง คำนึง ถึง ว่า จำเลย ติด ตั้ง ป้าย โฆษณาของ จำเลย ภายหลัง จาก โจทก์ ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา สินค้า ของ โจทก์ แล้วหรือไม่ ทั้งนี้ เพราะ การ ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา ทั้ง ของ โจทก์ และ ของจำเลย ต่าง ก็ ติด ตั้ง บน ดาดฟ้า ของ ตึกแถว ที่ แต่ละ ฝ่าย เช่า มา ทำประโยชน์จึง ถือได้ว่า ทั้ง โจทก์ และ จำเลย ได้ ใช้ ประโยชน์ จาก ตึกแถว ที่ เช่า ตามแดนแห่ง สิทธิ ของ สัญญาเช่า ที่ แต่ละ ฝ่าย มี อยู่ ตาม กฎหมาย ความไม่ปรากฏ ว่า จำเลย ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา ของ จำเลย เพื่อ จงใจ กลั่นแกล้งโจทก์ โดย มุ่ง ประสงค์ จะ ให้ เกิด ความเสียหาย แก่ โจทก์ การ ติด ตั้งป้าย โฆษณา ของ จำเลย จึง เป็น การกระทำ โดยชอบ ด้วย กฎหมาย แม้ ป้าย โฆษณาของ จำเลย ที่ ติด ตั้ง บน ตึกแถว เลขที่ 300/30-32 จะ อยู่ ใกล้ และ ปิดบังป้าย โฆษณา สินค้า ของ โจทก์ บ้าง ก็ หา ได้ เป็น การ ละเมิด ต่อ โจทก์ ด้วย การใช้ สิทธิ ซึ่ง มี แต่ จะ ให้ เกิด เสียหาย แก่ โจทก์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 421 ดัง ที่ โจทก์ ฟ้อง ไม่ เมื่อฟัง ว่า จำเลย ไม่ได้ ทำละเมิด ต่อ โจทก์ ก็ ไม่จำต้อง วินิจฉัย ฎีกา ของโจทก์ ใน ประเด็น อื่น อีก ต่อไป ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษายก ฟ้อง ของ โจทก์เสีย นั้น ชอบแล้ว ฎีกา ของ โจทก์ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(สุรินทร์ นาควิเชียร-นาม ยิ้มแย้ม-จรัญ หัตถกรรม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ(1)ตามมาตรา421หมายความว่าเป็นกรณีที่ผู้ทำความเสียหายมีสิทธิเสียก่อนถ้ากระทำโดยไม่มีสิทธิหรือทำเกินไปกว่าสิทธิที่มีอยู่ตามกฎหมายต้องพิจารณาตามมาตรา420เช่นข้อเท็จจริงตามคดีนี้ถ้าจำเลยเอาป้ายของโจทก์ออกไปเสียก็ดีรื้อทำลายเสียก็ดีเป็นกรณีกระทำโดยไม่มีสิทธิต้องพิจารณาตามมาตรา420ไม่ใช่ตามมาตรา421 (2)การใช้สิทธิอย่างไรจึงจะถือว่าเป็นการอันมิชอบด้วยกฎหมายนั้นข้อความที่ว่า"ซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหาย"แสดงความหมายชัดเจนว่าต้องเป็นการกระทำที่มุ่งต่อผลคือความเสียหายแก่ผู้อื่นแต่ถ่ายเดียว(คำพิพากษาศาลฎีกาที่2693/2524)ตามฎีกาฉบับนี้ใช้ความว่าต้องมีเจตนาหรือจงใจกลั่นแกล้งโดยมุ่งประสงค์ให้เกิดเสียหายแก่ผู้อื่นฝ่ายเดียวบางทีใช้คำว่า"ถ่ายเดียว"(คำพิพากษาศาลฎีกาที่2693/2524ดังกล่าว)ซึ่งมีความหมายเกือบเป็นอย่างเดียวกันเป็นการกระทำโดยเจตนาให้ผู้อื่นเสียหายถ้าหากใช้สิทธิเพื่อความเสียหายอย่างอื่นเช่นมุ่งหมายจะก่อประโยชน์แก่ผู้ใช้ก็ไม่เป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหาย(Cohn,ManualofGermanLaw,ol.1,1968,p.92)อนึ่งถ้าเป็นการกระทำโดยประสงค์ต่อผลอันเป็นธรรมดาแห่งการใช้สิทธิแล้วแม้เห็นอยู่ว่าจะมีผู้อื่นเสียหายก็ไม่เป็นละเมิด(จิตติติงศภัทริย์)คำอธิบายประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์จัดพิมพ์โดยเนติบัณฑิตยสภา2503,แก้ไขเพิ่มเติม,พิมพ์ครั้งที่4โดยคณะนิติศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์2523หน้า521และคำพิพากษาศาลฎีกาที่1298/2512,1618/2512)ตามตัวบทมาตรา421ไม่เปิดช่องให้แปลถ้อยคำดังกล่าวให้กว้างออกไปถึงการใช้สิทธิโดยประมาทเลินเล่อด้วยดังนั้นการใช้สิทธิโดยประมาทเลินเล่อโดยทั่วไปแม้จะผิดพลาดก็ไม่เป็นละเมิด(คำพิพากษาศาลฎีกาที่782/2491,45/2496ฯลฯ)(ดูคำอธิบายประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,ลักษณะละเมิดของผู้บันทึก,พิมพ์ครั้งที่7,2538,ข้อ23,24หน้า18,20) (3)คดีตามฎีกาที่บันทึกนี้โจทก์กับจำเลยต่างก็มีสิทธิติดตั้งป้ายโฆษณาสินค้าและงานในธุรกิจของตนบนดาดฟ้าตึกแถวที่ตนเช่ามาศาลฎีกาเห็นว่าไม่ได้ความว่าจำเลยติดตั้งป้ายโฆษณาของจำเลยเพื่อจงใจกลั่นแกล้งโจทก์โดยมุ่งประสงค์จะให้เกิดความเสียหายแก่โจทก์จึงเป็นการกระทำโดยชอบด้วยกฎหมาย(ผู้บันทึกเห็นว่าเป็นผลธรรมดาแห่งการใช้สิทธิ)แม้ป้ายของจำเลยจะใกล้และปิดบังป้ายของโจทก์ไปบ้างกรณีก็ไม่ต้องด้วยมาตรา421ถ้าหากมีข้อเท็จจริงชัดว่าปิดบังป้ายของโจทก์ทั้งหมดหรือเกือบทั้งหมดข้อวินิจฉัยของศาลฎีกาอาจเปลี่ยนแปลงไปโดยเห็นว่ากรณีต้องด้วยมาตรา421ก็ได้เพราะการติดตั้งเช่นนั้นเห็นว่าจำเลยจงใจแกล้งโจทก์อยู่อย่างชัดๆ "สิทธิ"ในความหมายของมาตรา421นี้คือสิทธิอย่างใดอย่างหนึ่งซึ่งกฎหมายรับรองให้โดยเฉพาะไม่ใช่สิทธิชนิดที่เรียกโดยทั่วๆไปว่าเสรีภาพซึ่งหมายความเพียงแต่ไม่มีกฎหมายจำกัดห้ามไม่ให้บุคคลกระทำอะไรแล้วก็ย่อมทำให้ตามชอบใจภายในขอบเขตที่กฎหมายไม่ห้ามคดีนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการติดตั้งป้ายโฆษณาทั้งของโจทก์และของจำเลยต่างก็ติดตั้งบนดาดฟ้าของตึกแถวที่แต่ละฝ่ายเช่ามาทำประโยชน์จึงถือได้ว่าทั้งโจทก์และจำเลยได้ใช้ประโยชน์จากตึกแถวที่เช่าตามแดนแห่งสิทธิของสัญญาเช่าที่แต่ละฝ่ายมีอยู่ตามกฎหมายศาลฎีกาจึงมองว่าเป็นการใช้สิทธิที่มีกฎหมายรับรองไว้โดยเฉพาะหาใช่เป็นเรื่องเสรีภาพไม่ แต่การใช้สิทธิอย่างไรจึงจะถือเป็นการอันมิชอบด้วยกฎหมายนั้นตามข้อความที่ว่า"ซึ่งมีแต่จะให้เกิดความเสียหาย"แสดงความหมายชัดเจนว่าต้องเป็นการกระทำที่มุ่งต่อผลคือความเสียหายแก่ผู้อื่นแต่ฝ่ายเดียวอีกนัยหนึ่งก็คือเป็นการกระทำโดยเจตนาให้ผู้อื่นเสียหายถ้าเป็นการกระทำโดยประสงค์ต่อผลอันเป็นธรรมดาแห่งสิทธินั้นแม้จะเห็นอยู่ว่าจะมีผู้อื่นเสียหายก็ไม่เป็นละเมิดเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่946/2496วินิจฉัยว่ากั้นผักตบชวามิให้ไหลเข้าไปในหนองของเราผักตบชวาก็ต้องไหลไปเข้าในหนองคนอื่นดังนี้ไม่ต้องรับผิดคำพิพากษาศาลฎีกาที่1618/2512วินิจฉัยว่ากลบเหมืองในที่ดินเพื่อทำนาไม่ต้องรับผิดที่นาถัดไปไม่มีน้ำใช้คำพิพากษาศาลฎีกาที่376/2481วินิจฉัยว่าจำเลยเข้าร้องขัดทรัพย์โดยสุจริตมิได้จงใจแต่จะให้โจทก์เสียหายฝ่ายเดียวแต่เป็นการเสนอขอให้ศาลวินิจฉัยว่าจำเลยเป็นผู้มีกรรมสิทธิ์ในทรัพย์พิพาทจึงไม่เป็นละเมิดคำพิพากษาศาลฎีกาที่2151/2520วินิจฉัยว่าการฟ้องคดีซึ่งฟ้องได้เมื่อมีข้อโต้แย้งสิทธิการใช้ดุลพินิจให้ความเห็นที่กระทำในขอบเขตอำนาจในการฟ้องคดีแม้จะผิดพลาดบ้างก็ไม่เป็นละเมิดแต่มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่146/2480วินิจฉัยว่าการใช้สิทธิฟ้องร้องคดีเช่นนี้ไม่เป็นการผิดกฎหมายแต่อย่างใดเว้นแต่จะปรากฏว่าจำเลยกระทำไปโดยไม่สุจริตมิได้หวังผลอันเป็นธรรมดาแห่งการใช้สิทธิทางศาลหากแต่จงใจให้โจทก์ได้รับความเสียหายโดยใช้ศาลเป็นเครื่องกำบัง สำหรับคดีนี้โจทก์นำสืบข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยติดตั้งป้ายโฆษณาของจำเลยเพื่อจงใจกลั่นแกล้งโจทก์โดยมุ่งประสงค์จะให้เกิดความเสียหายแก่โจทก์ศาลฎีกาจึงวินิจฉัยว่าการติดตั้งป้ายดังกล่าวจำเลยได้ใช้ประโยชน์จากตึกแถวที่เช่าตามแดนแห่งสิทธิของสัญญาเช่าที่มีอยู่ตามกฎหมายจึงเป็นผลธรรมดาแห่งการใช้สิทธิกรณีไม่เป็นการละเมิด อย่างไรก็ดีมีข้อสังเกตว่าแม้จะเป็นการใช้สิทธิในแดนแห่งสิทธิของตนซึ่งกรณีฟังไม่ได้ว่าเป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหายแก่ผู้อื่นตามมาตรา421แต่บางกรณีก็อาจเป็นการใช้สิทธิของตนเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับความเสียหายหรือเดือดร้อนเกินที่ควรคิดหรือคาดหมายได้ว่าจะเป็นไปตามปกติและเหตุอันควรในเมื่อเอาสภาพและตำแหน่งที่อยู่แห่งทรัพย์สินนั้นมาคำนึงประกอบได้เช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่220/2538วินิจฉัยว่าแม้โจทก์ก่อสร้างตึกผิดพระราชบัญญัติควบคุมอาคารและเทศบัญญัติก็เป็นเรื่องที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะต้องดำเนินการกับโจทก์จำเลยไม่มีสิทธิอ้างเหตุดังกล่าวก่อสร้างแผ่นเหล็กกั้นจนเป็นเหตุให้ปิดกั้นแสงแดดและทางลมที่จะเข้าตึกของโจทก์และแม้จำเลยจะก่อสร้างในเขตที่ดินของจำเลยก็เป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลอื่นเป็นการละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา421 ?ไพจิตรปุญญพันธุ์? ?พฤตินัยทัศนัยพิทักษ์กุล?คำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ขอให้ บังคับ จำเลย ชำระ ค่าเสียหาย 223,250 บาท และ ให้จำเลย จัดการ แก้ไข ป้าย โฆษณา ของ จำเลย มิให้ ปิดบัง ป้าย โฆษณา ฟิล์มถ่าย ภาพ ยี่ห้อ อั๊กฟ่า ด้าน ที่ เห็น เมื่อ ไป จาก สะพาน ลอย ข้าม ถนน สุทธิสารวินิจฉัย มุ่งหน้า ไป ทาง ด่าน เก็บ เงิน ขึ้น ทาง ด่วน ดิน แดง และ ให้ ใช้ ค่าเสียหาย เป็น รายเดือน แก่ โจทก์ คือ ครึ่ง หนึ่ง ของ ค่าเช่าพื้นที่ ติด ตั้ง ป้าย เดือน ละ 3,333.33 บาท กับ ครึ่ง หนึ่ง ของค่าภาษี ป้าย เดือน ละ 1,750 บาท รวมเป็น ค่าเสียหาย เดือน ละ 5,083.33บาท นับแต่ วันที่ 1 มกราคม 2534 เป็นต้น ไป จนกว่า จะ แก้ไข เสร็จสิ้นจำเลย ให้การ ว่า การ ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา ของ จำเลย ได้ กระทำ โดยสุจริตไม่มี เจตนา แกล้ง ให้ โจทก์ ได้รับ ความเสียหาย เป็น การกระทำ โดย ประสงค์ต่อ ผล อันเป็น ธรรมดา แห่ง สิทธิ ของ วิญญูชน ที่ จะ กระทำ ได้ ตาม สิทธิซึ่ง เกิดจาก สัญญาเช่า แม้ ป้าย โฆษณา ของ จำเลย จะ บัง ป้าย โฆษณา ของโจทก์ ก็ ตาม โจทก์ ก็ ไม่มี สิทธิ เรียก ค่าเสียหาย จาก จำเลย ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ใช้ ค่าเสียหาย แก่ โจทก์ 223,250 บาทให้ จำเลย แก้ไข ป้าย โฆษณา ของ จำเลย มิให้ ปิดบัง ป้าย โฆษณา ฟิล์ม ถ่าย ภาพยี่ห้อ อั๊กฟ่า ด้าน ที่ มอง จาก แยก สะพาน ลอย ถนน วิภาวดีรังสิต ติดกับ ถนน สุทธิสารวินิจฉัย (วิภาวดีรังสิตขาเข้า) และ ให้ จำเลย ชดใช้ ค่าเสียหาย แก่ โจทก์ ครึ่ง หนึ่ง ของ ค่าเช่า พื้นที่ สำหรับ ติด ตั้ง ป้ายเป็น รายเดือน เดือน ละ 3,333.33 บาท และ ครึ่ง หนึ่ง ของ ค่าภาษี ป้ายเป็น รายเดือน เดือน ละ 1,750 บาท รวมเป็น เงินเดือน ละ 5,083.33 บาทนับ ตั้งแต่ วันที่ 1 มกราคม 2534 เป็นต้น ไป จนกว่า จำเลย จะ แก้ไข เสร็จจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว ข้อเท็จจริง ฟัง ยุติ ได้ว่าโจทก์ เช่า ดาดฟ้า ของ ตึกแถว เลขที่ 300/33-34 ถนน วิภาวดีรังสิต แขวง ดินแดง เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา สินค้า ของ โจทก์ ประเภท ฟิล์ม ถ่าย ภาพ ยี่ห้อ อั๊กฟ่า จำนวน 2 ป้าย ใน ลักษณะ ด้านหลัง ของ ป้าย ประกบ กัน ส่วน ด้านหน้า ของ ป้าย หัน ออก ใน ทิศทางตรงข้าม กัน เพื่อ ให้ ผู้ สัญจร ไป มาจาก ทาง สะพาน ลอย ข้าม ถนน สุทธิสารวินิจฉัย มุ่งหน้า ไป ทาง ด่าน เก็บ เงิน ขึ้น ทาง ด่วน ดิน แดง และ ใน ทาง กลับกัน เห็น ป้าย โฆษณา ดังกล่าว ได้ ทั้ง สอง ทาง ส่วน จำเลยเป็น ผู้เช่า ตึกแถว เลขที่ 300/30-32 ซึ่ง อยู่ ติดกับ ตึกแถว ที่ โจทก์เช่า ทำ เป็น สำนักงาน ของ จำเลย และ จำเลย ได้ ใช้ ดาดฟ้า ของ ตึกแถวที่ จำเลย เช่า ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา งาน ใน ธุรกิจ ของ จำเลย ป้าย โฆษณาที่ จำเลย ติด ตั้ง สามารถ มองเห็น เฉพาะ ผู้ที่ ไป จาก สะพาน ลอย ข้าม ถนน สุทธิสารวินิจฉัย มุ่งหน้า ไป ทาง ด้าน ด่าน เก็บ เงิน ขึ้น ทาง ด่วน ดิน แดง เพียง ด้าน เดียว ป้าย โฆษณา ของ จำเลย ด้าน นี้ ปิดบัง ป้าย โฆษณา ของโจทก์ ใน ด้าน เดียว กัน ตาม ที่ ปรากฏ ใน ภาพถ่าย หมาย จ. 10 คดี มี ปัญหาต้อง วินิจฉัย ใน ชั้น นี้ ตาม ฎีกา ของ โจทก์ ข้อ แรก ว่า การ ติด ตั้งป้าย โฆษณา ของ จำเลย เป็น การ ใช้ สิทธิ ซึ่ง มี แต่ จะ ให้ เกิด เสียหาย แก่ โจทก์อันเป็น การ ละเมิด ต่อ โจทก์ หรือไม่ ศาลฎีกา เห็นด้วย กับ ข้อ วินิจฉัยของ ศาลอุทธรณ์ ว่า การ ใช้ สิทธิ ซึ่ง มี แต่ จะ ให้ เกิด ความเสียหายแก่ บุคคลอื่น อันเป็น การ ละเมิด ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 421 นั้น ผู้กระทำ หรือ ผู้ใช้ สิทธิ จะ ต้อง มี เจตนา หรือ จงใจกลั่นแกล้ง โดย มุ่ง ประสงค์ ให้ เกิด ความเสียหาย แก่ ผู้อื่น ฝ่ายเดียวเมื่อ ข้อเท็จจริง คดี นี้ ได้ความ ว่า โจทก์ ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา สินค้าของ โจทก์ ประเภท ฟิล์ม ถ่าย ภาพ ยี่ห้อ อั๊กฟ่า ตึกแถว เลขที่ 300/33-34ที่ โจทก์ เช่า เพื่อ ประโยชน์ ใน ทางการ ค้า ของ โจทก์ ตาม สิทธิ ที่ โจทก์มี อยู่ ใน ตึกแถว ที่ ว่า นั้น ได้ จำเลย ผู้ประกอบ ธุรกิจ การค้า ประเภทรับ ปรึกษา และ วาง โครงการ เกี่ยวกับ งาน แสดง สินค้า รวมทั้ง การ รับจ้างแสดง นิทรรศการ ให้ แก่ ผู้ผลิต สินค้า ก็ ย่อม มีสิทธิ ที่ จะ ติด ตั้งป้าย โฆษณา งาน ใน ธุรกิจ ของ จำเลย บน ดาดฟ้า ตึกแถว เลขที่ 300/30-32ซึ่ง เป็น ตึกแถว ที่ จำเลย เช่า มา ทำประโยชน์ ใน กิจการ ของ จำเลย ได้โดยชอบ ด้วย เช่นกัน โดย ไม่ต้อง คำนึง ถึง ว่า จำเลย ติด ตั้ง ป้าย โฆษณาของ จำเลย ภายหลัง จาก โจทก์ ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา สินค้า ของ โจทก์ แล้วหรือไม่ ทั้งนี้ เพราะ การ ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา ทั้ง ของ โจทก์ และ ของจำเลย ต่าง ก็ ติด ตั้ง บน ดาดฟ้า ของ ตึกแถว ที่ แต่ละ ฝ่าย เช่า มา ทำประโยชน์จึง ถือได้ว่า ทั้ง โจทก์ และ จำเลย ได้ ใช้ ประโยชน์ จาก ตึกแถว ที่ เช่า ตามแดนแห่ง สิทธิ ของ สัญญาเช่า ที่ แต่ละ ฝ่าย มี อยู่ ตาม กฎหมาย ความไม่ปรากฏ ว่า จำเลย ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา ของ จำเลย เพื่อ จงใจ กลั่นแกล้งโจทก์ โดย มุ่ง ประสงค์ จะ ให้ เกิด ความเสียหาย แก่ โจทก์ การ ติด ตั้งป้าย โฆษณา ของ จำเลย จึง เป็น การกระทำ โดยชอบ ด้วย กฎหมาย แม้ ป้าย โฆษณาของ จำเลย ที่ ติด ตั้ง บน ตึกแถว เลขที่ 300/30-32 จะ อยู่ ใกล้ และ ปิดบังป้าย โฆษณา สินค้า ของ โจทก์ บ้าง ก็ หา ได้ เป็น การ ละเมิด ต่อ โจทก์ ด้วย การใช้ สิทธิ ซึ่ง มี แต่ จะ ให้ เกิด เสียหาย แก่ โจทก์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 421 ดัง ที่ โจทก์ ฟ้อง ไม่ เมื่อฟัง ว่า จำเลย ไม่ได้ ทำละเมิด ต่อ โจทก์ ก็ ไม่จำต้อง วินิจฉัย ฎีกา ของโจทก์ ใน ประเด็น อื่น อีก ต่อไป ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษายก ฟ้อง ของ โจทก์เสีย นั้น ชอบแล้ว ฎีกา ของ โจทก์ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1992/2538บริษัท เบอร์ลี่ยุคเกอร์ จำกัดโจทก์บริษัท ไทยแลนด์เอ็กซิบิชั่นส์แอนด์แมนเนจเม้นท์ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 5, ม. 421ผู้กระทำหรือผู้ใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลอื่นอันเป็นการละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา421นั้นต้องมีเจตนาหรือจงใจกลั่นแกล้งโดยมุ่งประสงค์ให้เกิดความเสียหายแก่ผู้อื่นฝ่ายเดียวเมื่อโจทก์ติดตั้งป้ายโฆษณาสินค้าของโจทก์บนดาดฟ้าตึกแถวที่โจทก์เช่าเพื่อประโยชน์ในทางการค้าของโจทก์ได้จำเลยก็ย่อมมีสิทธิติดตั้งป้ายโฆษณางานในธุรกิจของจำเลยบนดาดฟ้าตึกแถวที่จำเลยเช่าเพื่อประโยชน์ในกิจการของจำเลยได้เช่นกันโดยไม่ต้องคำนึงถึงว่าฝ่ายใดติดตั้งก่อนเมื่อไม่ปรากฏว่าจำเลยกระทำเพื่อจงใจกลั่นแกล้งโจทก์แม้ป้ายโฆษณาของจำเลยจะอยู่ใกล้และปิดบังป้ายโฆษณาของโจทก์บ้างก็หาเป็นการละเมิดต่อโจทก์ไม่โจทก์ ฟ้อง ขอให้ บังคับ จำเลย ชำระ ค่าเสียหาย 223,250 บาท และ ให้จำเลย จัดการ แก้ไข ป้าย โฆษณา ของ จำเลย มิให้ ปิดบัง ป้าย โฆษณา ฟิล์มถ่าย ภาพ ยี่ห้อ อั๊กฟ่า ด้าน ที่ เห็น เมื่อ ไป จาก สะพาน ลอย ข้าม ถนน สุทธิสารวินิจฉัย มุ่งหน้า ไป ทาง ด่าน เก็บ เงิน ขึ้น ทาง ด่วน ดิน แดง และ ให้ ใช้ ค่าเสียหาย เป็น รายเดือน แก่ โจทก์ คือ ครึ่ง หนึ่ง ของ ค่าเช่าพื้นที่ ติด ตั้ง ป้าย เดือน ละ 3,333.33 บาท กับ ครึ่ง หนึ่ง ของค่าภาษี ป้าย เดือน ละ 1,750 บาท รวมเป็น ค่าเสียหาย เดือน ละ 5,083.33บาท นับแต่ วันที่ 1 มกราคม 2534 เป็นต้น ไป จนกว่า จะ แก้ไข เสร็จสิ้นจำเลย ให้การ ว่า การ ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา ของ จำเลย ได้ กระทำ โดยสุจริตไม่มี เจตนา แกล้ง ให้ โจทก์ ได้รับ ความเสียหาย เป็น การกระทำ โดย ประสงค์ต่อ ผล อันเป็น ธรรมดา แห่ง สิทธิ ของ วิญญูชน ที่ จะ กระทำ ได้ ตาม สิทธิซึ่ง เกิดจาก สัญญาเช่า แม้ ป้าย โฆษณา ของ จำเลย จะ บัง ป้าย โฆษณา ของโจทก์ ก็ ตาม โจทก์ ก็ ไม่มี สิทธิ เรียก ค่าเสียหาย จาก จำเลย ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ใช้ ค่าเสียหาย แก่ โจทก์ 223,250 บาทให้ จำเลย แก้ไข ป้าย โฆษณา ของ จำเลย มิให้ ปิดบัง ป้าย โฆษณา ฟิล์ม ถ่าย ภาพยี่ห้อ อั๊กฟ่า ด้าน ที่ มอง จาก แยก สะพาน ลอย ถนน วิภาวดีรังสิต ติดกับ ถนน สุทธิสารวินิจฉัย (วิภาวดีรังสิตขาเข้า) และ ให้ จำเลย ชดใช้ ค่าเสียหาย แก่ โจทก์ ครึ่ง หนึ่ง ของ ค่าเช่า พื้นที่ สำหรับ ติด ตั้ง ป้ายเป็น รายเดือน เดือน ละ 3,333.33 บาท และ ครึ่ง หนึ่ง ของ ค่าภาษี ป้ายเป็น รายเดือน เดือน ละ 1,750 บาท รวมเป็น เงินเดือน ละ 5,083.33 บาทนับ ตั้งแต่ วันที่ 1 มกราคม 2534 เป็นต้น ไป จนกว่า จำเลย จะ แก้ไข เสร็จจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว ข้อเท็จจริง ฟัง ยุติ ได้ว่าโจทก์ เช่า ดาดฟ้า ของ ตึกแถว เลขที่ 300/33-34 ถนน วิภาวดีรังสิต แขวง ดินแดง เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา สินค้า ของ โจทก์ ประเภท ฟิล์ม ถ่าย ภาพ ยี่ห้อ อั๊กฟ่า จำนวน 2 ป้าย ใน ลักษณะ ด้านหลัง ของ ป้าย ประกบ กัน ส่วน ด้านหน้า ของ ป้าย หัน ออก ใน ทิศทางตรงข้าม กัน เพื่อ ให้ ผู้ สัญจร ไป มาจาก ทาง สะพาน ลอย ข้าม ถนน สุทธิสารวินิจฉัย มุ่งหน้า ไป ทาง ด่าน เก็บ เงิน ขึ้น ทาง ด่วน ดิน แดง และ ใน ทาง กลับกัน เห็น ป้าย โฆษณา ดังกล่าว ได้ ทั้ง สอง ทาง ส่วน จำเลยเป็น ผู้เช่า ตึกแถว เลขที่ 300/30-32 ซึ่ง อยู่ ติดกับ ตึกแถว ที่ โจทก์เช่า ทำ เป็น สำนักงาน ของ จำเลย และ จำเลย ได้ ใช้ ดาดฟ้า ของ ตึกแถวที่ จำเลย เช่า ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา งาน ใน ธุรกิจ ของ จำเลย ป้าย โฆษณาที่ จำเลย ติด ตั้ง สามารถ มองเห็น เฉพาะ ผู้ที่ ไป จาก สะพาน ลอย ข้าม ถนน สุทธิสารวินิจฉัย มุ่งหน้า ไป ทาง ด้าน ด่าน เก็บ เงิน ขึ้น ทาง ด่วน ดิน แดง เพียง ด้าน เดียว ป้าย โฆษณา ของ จำเลย ด้าน นี้ ปิดบัง ป้าย โฆษณา ของโจทก์ ใน ด้าน เดียว กัน ตาม ที่ ปรากฏ ใน ภาพถ่าย หมาย จ. 10 คดี มี ปัญหาต้อง วินิจฉัย ใน ชั้น นี้ ตาม ฎีกา ของ โจทก์ ข้อ แรก ว่า การ ติด ตั้งป้าย โฆษณา ของ จำเลย เป็น การ ใช้ สิทธิ ซึ่ง มี แต่ จะ ให้ เกิด เสียหาย แก่ โจทก์อันเป็น การ ละเมิด ต่อ โจทก์ หรือไม่ ศาลฎีกา เห็นด้วย กับ ข้อ วินิจฉัยของ ศาลอุทธรณ์ ว่า การ ใช้ สิทธิ ซึ่ง มี แต่ จะ ให้ เกิด ความเสียหายแก่ บุคคลอื่น อันเป็น การ ละเมิด ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 421 นั้น ผู้กระทำ หรือ ผู้ใช้ สิทธิ จะ ต้อง มี เจตนา หรือ จงใจกลั่นแกล้ง โดย มุ่ง ประสงค์ ให้ เกิด ความเสียหาย แก่ ผู้อื่น ฝ่ายเดียวเมื่อ ข้อเท็จจริง คดี นี้ ได้ความ ว่า โจทก์ ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา สินค้าของ โจทก์ ประเภท ฟิล์ม ถ่าย ภาพ ยี่ห้อ อั๊กฟ่า ตึกแถว เลขที่ 300/33-34ที่ โจทก์ เช่า เพื่อ ประโยชน์ ใน ทางการ ค้า ของ โจทก์ ตาม สิทธิ ที่ โจทก์มี อยู่ ใน ตึกแถว ที่ ว่า นั้น ได้ จำเลย ผู้ประกอบ ธุรกิจ การค้า ประเภทรับ ปรึกษา และ วาง โครงการ เกี่ยวกับ งาน แสดง สินค้า รวมทั้ง การ รับจ้างแสดง นิทรรศการ ให้ แก่ ผู้ผลิต สินค้า ก็ ย่อม มีสิทธิ ที่ จะ ติด ตั้งป้าย โฆษณา งาน ใน ธุรกิจ ของ จำเลย บน ดาดฟ้า ตึกแถว เลขที่ 300/30-32ซึ่ง เป็น ตึกแถว ที่ จำเลย เช่า มา ทำประโยชน์ ใน กิจการ ของ จำเลย ได้โดยชอบ ด้วย เช่นกัน โดย ไม่ต้อง คำนึง ถึง ว่า จำเลย ติด ตั้ง ป้าย โฆษณาของ จำเลย ภายหลัง จาก โจทก์ ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา สินค้า ของ โจทก์ แล้วหรือไม่ ทั้งนี้ เพราะ การ ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา ทั้ง ของ โจทก์ และ ของจำเลย ต่าง ก็ ติด ตั้ง บน ดาดฟ้า ของ ตึกแถว ที่ แต่ละ ฝ่าย เช่า มา ทำประโยชน์จึง ถือได้ว่า ทั้ง โจทก์ และ จำเลย ได้ ใช้ ประโยชน์ จาก ตึกแถว ที่ เช่า ตามแดนแห่ง สิทธิ ของ สัญญาเช่า ที่ แต่ละ ฝ่าย มี อยู่ ตาม กฎหมาย ความไม่ปรากฏ ว่า จำเลย ติด ตั้ง ป้าย โฆษณา ของ จำเลย เพื่อ จงใจ กลั่นแกล้งโจทก์ โดย มุ่ง ประสงค์ จะ ให้ เกิด ความเสียหาย แก่ โจทก์ การ ติด ตั้งป้าย โฆษณา ของ จำเลย จึง เป็น การกระทำ โดยชอบ ด้วย กฎหมาย แม้ ป้าย โฆษณาของ จำเลย ที่ ติด ตั้ง บน ตึกแถว เลขที่ 300/30-32 จะ อยู่ ใกล้ และ ปิดบังป้าย โฆษณา สินค้า ของ โจทก์ บ้าง ก็ หา ได้ เป็น การ ละเมิด ต่อ โจทก์ ด้วย การใช้ สิทธิ ซึ่ง มี แต่ จะ ให้ เกิด เสียหาย แก่ โจทก์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 421 ดัง ที่ โจทก์ ฟ้อง ไม่ เมื่อฟัง ว่า จำเลย ไม่ได้ ทำละเมิด ต่อ โจทก์ ก็ ไม่จำต้อง วินิจฉัย ฎีกา ของโจทก์ ใน ประเด็น อื่น อีก ต่อไป ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษายก ฟ้อง ของ โจทก์เสีย นั้น ชอบแล้ว ฎีกา ของ โจทก์ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(สุรินทร์ นาควิเชียร-นาม ยิ้มแย้ม-จรัญ หัตถกรรม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ(1)ตามมาตรา421หมายความว่าเป็นกรณีที่ผู้ทำความเสียหายมีสิทธิเสียก่อนถ้ากระทำโดยไม่มีสิทธิหรือทำเกินไปกว่าสิทธิที่มีอยู่ตามกฎหมายต้องพิจารณาตามมาตรา420เช่นข้อเท็จจริงตามคดีนี้ถ้าจำเลยเอาป้ายของโจทก์ออกไปเสียก็ดีรื้อทำลายเสียก็ดีเป็นกรณีกระทำโดยไม่มีสิทธิต้องพิจารณาตามมาตรา420ไม่ใช่ตามมาตรา421 (2)การใช้สิทธิอย่างไรจึงจะถือว่าเป็นการอันมิชอบด้วยกฎหมายนั้นข้อความที่ว่า"ซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหาย"แสดงความหมายชัดเจนว่าต้องเป็นการกระทำที่มุ่งต่อผลคือความเสียหายแก่ผู้อื่นแต่ถ่ายเดียว(คำพิพากษาศาลฎีกาที่2693/2524)ตามฎีกาฉบับนี้ใช้ความว่าต้องมีเจตนาหรือจงใจกลั่นแกล้งโดยมุ่งประสงค์ให้เกิดเสียหายแก่ผู้อื่นฝ่ายเดียวบางทีใช้คำว่า"ถ่ายเดียว"(คำพิพากษาศาลฎีกาที่2693/2524ดังกล่าว)ซึ่งมีความหมายเกือบเป็นอย่างเดียวกันเป็นการกระทำโดยเจตนาให้ผู้อื่นเสียหายถ้าหากใช้สิทธิเพื่อความเสียหายอย่างอื่นเช่นมุ่งหมายจะก่อประโยชน์แก่ผู้ใช้ก็ไม่เป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหาย(Cohn,ManualofGermanLaw,ol.1,1968,p.92)อนึ่งถ้าเป็นการกระทำโดยประสงค์ต่อผลอันเป็นธรรมดาแห่งการใช้สิทธิแล้วแม้เห็นอยู่ว่าจะมีผู้อื่นเสียหายก็ไม่เป็นละเมิด(จิตติติงศภัทริย์)คำอธิบายประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์จัดพิมพ์โดยเนติบัณฑิตยสภา2503,แก้ไขเพิ่มเติม,พิมพ์ครั้งที่4โดยคณะนิติศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์2523หน้า521และคำพิพากษาศาลฎีกาที่1298/2512,1618/2512)ตามตัวบทมาตรา421ไม่เปิดช่องให้แปลถ้อยคำดังกล่าวให้กว้างออกไปถึงการใช้สิทธิโดยประมาทเลินเล่อด้วยดังนั้นการใช้สิทธิโดยประมาทเลินเล่อโดยทั่วไปแม้จะผิดพลาดก็ไม่เป็นละเมิด(คำพิพากษาศาลฎีกาที่782/2491,45/2496ฯลฯ)(ดูคำอธิบายประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์,ลักษณะละเมิดของผู้บันทึก,พิมพ์ครั้งที่7,2538,ข้อ23,24หน้า18,20) (3)คดีตามฎีกาที่บันทึกนี้โจทก์กับจำเลยต่างก็มีสิทธิติดตั้งป้ายโฆษณาสินค้าและงานในธุรกิจของตนบนดาดฟ้าตึกแถวที่ตนเช่ามาศาลฎีกาเห็นว่าไม่ได้ความว่าจำเลยติดตั้งป้ายโฆษณาของจำเลยเพื่อจงใจกลั่นแกล้งโจทก์โดยมุ่งประสงค์จะให้เกิดความเสียหายแก่โจทก์จึงเป็นการกระทำโดยชอบด้วยกฎหมาย(ผู้บันทึกเห็นว่าเป็นผลธรรมดาแห่งการใช้สิทธิ)แม้ป้ายของจำเลยจะใกล้และปิดบังป้ายของโจทก์ไปบ้างกรณีก็ไม่ต้องด้วยมาตรา421ถ้าหากมีข้อเท็จจริงชัดว่าปิดบังป้ายของโจทก์ทั้งหมดหรือเกือบทั้งหมดข้อวินิจฉัยของศาลฎีกาอาจเปลี่ยนแปลงไปโดยเห็นว่ากรณีต้องด้วยมาตรา421ก็ได้เพราะการติดตั้งเช่นนั้นเห็นว่าจำเลยจงใจแกล้งโจทก์อยู่อย่างชัดๆ "สิทธิ"ในความหมายของมาตรา421นี้คือสิทธิอย่างใดอย่างหนึ่งซึ่งกฎหมายรับรองให้โดยเฉพาะไม่ใช่สิทธิชนิดที่เรียกโดยทั่วๆไปว่าเสรีภาพซึ่งหมายความเพียงแต่ไม่มีกฎหมายจำกัดห้ามไม่ให้บุคคลกระทำอะไรแล้วก็ย่อมทำให้ตามชอบใจภายในขอบเขตที่กฎหมายไม่ห้ามคดีนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการติดตั้งป้ายโฆษณาทั้งของโจทก์และของจำเลยต่างก็ติดตั้งบนดาดฟ้าของตึกแถวที่แต่ละฝ่ายเช่ามาทำประโยชน์จึงถือได้ว่าทั้งโจทก์และจำเลยได้ใช้ประโยชน์จากตึกแถวที่เช่าตามแดนแห่งสิทธิของสัญญาเช่าที่แต่ละฝ่ายมีอยู่ตามกฎหมายศาลฎีกาจึงมองว่าเป็นการใช้สิทธิที่มีกฎหมายรับรองไว้โดยเฉพาะหาใช่เป็นเรื่องเสรีภาพไม่ แต่การใช้สิทธิอย่างไรจึงจะถือเป็นการอันมิชอบด้วยกฎหมายนั้นตามข้อความที่ว่า"ซึ่งมีแต่จะให้เกิดความเสียหาย"แสดงความหมายชัดเจนว่าต้องเป็นการกระทำที่มุ่งต่อผลคือความเสียหายแก่ผู้อื่นแต่ฝ่ายเดียวอีกนัยหนึ่งก็คือเป็นการกระทำโดยเจตนาให้ผู้อื่นเสียหายถ้าเป็นการกระทำโดยประสงค์ต่อผลอันเป็นธรรมดาแห่งสิทธินั้นแม้จะเห็นอยู่ว่าจะมีผู้อื่นเสียหายก็ไม่เป็นละเมิดเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่946/2496วินิจฉัยว่ากั้นผักตบชวามิให้ไหลเข้าไปในหนองของเราผักตบชวาก็ต้องไหลไปเข้าในหนองคนอื่นดังนี้ไม่ต้องรับผิดคำพิพากษาศาลฎีกาที่1618/2512วินิจฉัยว่ากลบเหมืองในที่ดินเพื่อทำนาไม่ต้องรับผิดที่นาถัดไปไม่มีน้ำใช้คำพิพากษาศาลฎีกาที่376/2481วินิจฉัยว่าจำเลยเข้าร้องขัดทรัพย์โดยสุจริตมิได้จงใจแต่จะให้โจทก์เสียหายฝ่ายเดียวแต่เป็นการเสนอขอให้ศาลวินิจฉัยว่าจำเลยเป็นผู้มีกรรมสิทธิ์ในทรัพย์พิพาทจึงไม่เป็นละเมิดคำพิพากษาศาลฎีกาที่2151/2520วินิจฉัยว่าการฟ้องคดีซึ่งฟ้องได้เมื่อมีข้อโต้แย้งสิทธิการใช้ดุลพินิจให้ความเห็นที่กระทำในขอบเขตอำนาจในการฟ้องคดีแม้จะผิดพลาดบ้างก็ไม่เป็นละเมิดแต่มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่146/2480วินิจฉัยว่าการใช้สิทธิฟ้องร้องคดีเช่นนี้ไม่เป็นการผิดกฎหมายแต่อย่างใดเว้นแต่จะปรากฏว่าจำเลยกระทำไปโดยไม่สุจริตมิได้หวังผลอันเป็นธรรมดาแห่งการใช้สิทธิทางศาลหากแต่จงใจให้โจทก์ได้รับความเสียหายโดยใช้ศาลเป็นเครื่องกำบัง สำหรับคดีนี้โจทก์นำสืบข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยติดตั้งป้ายโฆษณาของจำเลยเพื่อจงใจกลั่นแกล้งโจทก์โดยมุ่งประสงค์จะให้เกิดความเสียหายแก่โจทก์ศาลฎีกาจึงวินิจฉัยว่าการติดตั้งป้ายดังกล่าวจำเลยได้ใช้ประโยชน์จากตึกแถวที่เช่าตามแดนแห่งสิทธิของสัญญาเช่าที่มีอยู่ตามกฎหมายจึงเป็นผลธรรมดาแห่งการใช้สิทธิกรณีไม่เป็นการละเมิด อย่างไรก็ดีมีข้อสังเกตว่าแม้จะเป็นการใช้สิทธิในแดนแห่งสิทธิของตนซึ่งกรณีฟังไม่ได้ว่าเป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหายแก่ผู้อื่นตามมาตรา421แต่บางกรณีก็อาจเป็นการใช้สิทธิของตนเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับความเสียหายหรือเดือดร้อนเกินที่ควรคิดหรือคาดหมายได้ว่าจะเป็นไปตามปกติและเหตุอันควรในเมื่อเอาสภาพและตำแหน่งที่อยู่แห่งทรัพย์สินนั้นมาคำนึงประกอบได้เช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่220/2538วินิจฉัยว่าแม้โจทก์ก่อสร้างตึกผิดพระราชบัญญัติควบคุมอาคารและเทศบัญญัติก็เป็นเรื่องที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะต้องดำเนินการกับโจทก์จำเลยไม่มีสิทธิอ้างเหตุดังกล่าวก่อสร้างแผ่นเหล็กกั้นจนเป็นเหตุให้ปิดกั้นแสงแดดและทางลมที่จะเข้าตึกของโจทก์และแม้จำเลยจะก่อสร้างในเขตที่ดินของจำเลยก็เป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลอื่นเป็นการละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา421 ?ไพจิตรปุญญพันธุ์? ?พฤตินัยทัศนัยพิทักษ์กุล?