คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 56650หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยยื่นฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ทนายจำเลยมีอำนาจ ฎีกาได้ตามใบแต่งทนายความและยื่นฎีกาในกำหนดระยะเวลา ที่ศาลอนุญาต เมื่อพิเคราะห์ฎีกาฉบับนี้โดยตลอดแล้วเห็นว่า ฎีกาข้อ 3 ตั้งแต่บรรทัด ที่ 4 ของแผ่นที่ 5 จนกระทั่งถึง แผ่นที่ 11 ด้านหน้า เป็นฎีกาเกี่ยวกับความผิดฐานฆ่าผู้อื่นจำเลยย่อมฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ ด้วยศาลอุทธรณ์พิพากษายืนลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองและฐานพาอาวุธปืน จำคุก 2 ปี และ 1 ปี ตามลำดับคดีจึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกา ในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่ง ฎีกาของ จำเลย ข้อ 4 เกี่ยวกับความผิด ต่อพระราชบัญญัติอาวุธปืนตามแผ่นที่ 11 ด้านหลัง จึงต้องห้าม มิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามบทบัญญัติดังกล่าวข้างต้น จึงให้รับฎีกาของจำเลยเฉพาะข้อ 3นอกนั้นไม่รับจำเลยเห็นว่า ฎีกาข้อ 4 เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายที่ว่าจำเลยไม่ได้กระทำความผิดมาตรา 288 และไม่เคยมีอาวุธปืนพยานหลักฐานตั้งแต่เอกสารและบุคคลเป็นพยานเท็จ ที่ให้การกลับไปกลับมาจนเป็นเหตุให้การรับฟังพยานของศาลคลาดเคลื่อนไปด้วยเหตุที่จำเลยไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ และพยานเบิกความไม่ถูกต้องกลับไปกลับมาไม่น่าเชื่อถือโปรดมีคำสั่งให้รับประเด็นเรื่องอาวุธปืนของจำเลยไว้พิจารณาด้วยหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 46)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490มาตรา 7,8 ทวิ วรรคหนึ่ง,72 วรรคหนึ่ง,72 ทวิ วรรคสอง ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป ฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา เห็นว่าการกระทำดังกล่าวของจำเลยเป็นการกระทำที่อุกอาจต่อหน้า สาธารณชนแสดงให้เห็นถึงลักษณะจิตใจของจำเลยที่โหดเหี้ยม ไร้มนุษยธรรมไม่คำนึงถึงชีวิตผู้อื่น และไม่หวาดหวั่นต่อ กฎหมายบ้านเมืองเป็นภัยต่อความสงบเรียบร้อยของประชาชน เป็นอย่างยิ่ง สมควรลงโทษสถานหนักยิ่งกว่าผู้ที่ร่วมกระทำ ความผิดด้วยกัน ให้ประหารชีวิต ฐานมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืน จำคุก 2 ปี ฐานพาอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืน ให้ลงโทษตาม พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ ซึ่งเป็นบทหนักจำคุก 1 ปี จำเลย ให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมเป็นประโยชน์แก่ การพิจารณาอยู่บ้าง นับเป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุกฐานฆ่าคนตาย โดยเจตนาในความผิดกระทงแรกตลอดชีวิต ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 52(1) และเมื่อลงโทษจำคุกจำเลยไว้ตลอดชีวิตในความผิด กระทงแรกแล้ว จึงไม่อาจรวมโทษในความผิดกระทงหลังเข้ากับโทษ ในความผิดกระทง แรกได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91(3) ที่แก้ไขใหม่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาเฉพาะบางข้อดังกล่าว (อันดับ 45 แผ่นที่ 2)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 46)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ฎีกาของจำเลยข้อ 4 เป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจ ในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ จึงเป็นฎีกาในปัญหา ข้อเท็จจริง มิใช่ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายศาลชั้นต้นสั่งไม่รับ ฎีกาข้อนี้ของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 817/2535พนักงานอัยการ สำนักงานอัยการสูงสุดโจทก์นายพันธุ์ศักดิ์หรืออู๊ด อินทรพจน์หรืออินทร์พจน์จำเลยนายพันธุ์ศักดิ์หรืออู๊ด อินทรพจน์หรืออินทร์พจน์ จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 218ความว่า จำเลยยื่นฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ทนายจำเลยมีอำนาจ ฎีกาได้ตามใบแต่งทนายความและยื่นฎีกาในกำหนดระยะเวลา ที่ศาลอนุญาต เมื่อพิเคราะห์ฎีกาฉบับนี้โดยตลอดแล้วเห็นว่า ฎีกาข้อ 3 ตั้งแต่บรรทัด ที่ 4 ของแผ่นที่ 5 จนกระทั่งถึง แผ่นที่ 11 ด้านหน้า เป็นฎีกาเกี่ยวกับความผิดฐานฆ่าผู้อื่นจำเลยย่อมฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ ด้วยศาลอุทธรณ์พิพากษายืนลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองและฐานพาอาวุธปืน จำคุก 2 ปี และ 1 ปี ตามลำดับคดีจึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกา ในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่ง ฎีกาของ จำเลย ข้อ 4 เกี่ยวกับความผิด ต่อพระราชบัญญัติอาวุธปืนตามแผ่นที่ 11 ด้านหลัง จึงต้องห้าม มิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามบทบัญญัติดังกล่าวข้างต้น จึงให้รับฎีกาของจำเลยเฉพาะข้อ 3นอกนั้นไม่รับจำเลยเห็นว่า ฎีกาข้อ 4 เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายที่ว่าจำเลยไม่ได้กระทำความผิดมาตรา 288 และไม่เคยมีอาวุธปืนพยานหลักฐานตั้งแต่เอกสารและบุคคลเป็นพยานเท็จ ที่ให้การกลับไปกลับมาจนเป็นเหตุให้การรับฟังพยานของศาลคลาดเคลื่อนไปด้วยเหตุที่จำเลยไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ และพยานเบิกความไม่ถูกต้องกลับไปกลับมาไม่น่าเชื่อถือโปรดมีคำสั่งให้รับประเด็นเรื่องอาวุธปืนของจำเลยไว้พิจารณาด้วยหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 46)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490มาตรา 7,8 ทวิ วรรคหนึ่ง,72 วรรคหนึ่ง,72 ทวิ วรรคสอง ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป ฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา เห็นว่าการกระทำดังกล่าวของจำเลยเป็นการกระทำที่อุกอาจต่อหน้า สาธารณชนแสดงให้เห็นถึงลักษณะจิตใจของจำเลยที่โหดเหี้ยม ไร้มนุษยธรรมไม่คำนึงถึงชีวิตผู้อื่น และไม่หวาดหวั่นต่อ กฎหมายบ้านเมืองเป็นภัยต่อความสงบเรียบร้อยของประชาชน เป็นอย่างยิ่ง สมควรลงโทษสถานหนักยิ่งกว่าผู้ที่ร่วมกระทำ ความผิดด้วยกัน ให้ประหารชีวิต ฐานมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืน จำคุก 2 ปี ฐานพาอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืน ให้ลงโทษตาม พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ ซึ่งเป็นบทหนักจำคุก 1 ปี จำเลย ให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมเป็นประโยชน์แก่ การพิจารณาอยู่บ้าง นับเป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุกฐานฆ่าคนตาย โดยเจตนาในความผิดกระทงแรกตลอดชีวิต ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 52(1) และเมื่อลงโทษจำคุกจำเลยไว้ตลอดชีวิตในความผิด กระทงแรกแล้ว จึงไม่อาจรวมโทษในความผิดกระทงหลังเข้ากับโทษ ในความผิดกระทง แรกได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91(3) ที่แก้ไขใหม่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาเฉพาะบางข้อดังกล่าว (อันดับ 45 แผ่นที่ 2)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 46)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ฎีกาของจำเลยข้อ 4 เป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจ ในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ จึงเป็นฎีกาในปัญหา ข้อเท็จจริง มิใช่ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายศาลชั้นต้นสั่งไม่รับ ฎีกาข้อนี้ของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(สมศักดิ์ วิธุรัติ-เทพฤทธิ์ ศิลปกานนท์-สมมาตร พรหมานุกูล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 817/2535พนักงานอัยการ สำนักงานอัยการสูงสุดโจทก์นายพันธุ์ศักดิ์หรืออู๊ด อินทรพจน์หรืออินทร์พจน์จำเลยนายพันธุ์ศักดิ์หรืออู๊ด อินทรพจน์หรืออินทร์พจน์ จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 218ความว่า จำเลยยื่นฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ทนายจำเลยมีอำนาจ ฎีกาได้ตามใบแต่งทนายความและยื่นฎีกาในกำหนดระยะเวลา ที่ศาลอนุญาต เมื่อพิเคราะห์ฎีกาฉบับนี้โดยตลอดแล้วเห็นว่า ฎีกาข้อ 3 ตั้งแต่บรรทัด ที่ 4 ของแผ่นที่ 5 จนกระทั่งถึง แผ่นที่ 11 ด้านหน้า เป็นฎีกาเกี่ยวกับความผิดฐานฆ่าผู้อื่นจำเลยย่อมฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ ด้วยศาลอุทธรณ์พิพากษายืนลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองและฐานพาอาวุธปืน จำคุก 2 ปี และ 1 ปี ตามลำดับคดีจึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกา ในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่ง ฎีกาของ จำเลย ข้อ 4 เกี่ยวกับความผิด ต่อพระราชบัญญัติอาวุธปืนตามแผ่นที่ 11 ด้านหลัง จึงต้องห้าม มิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามบทบัญญัติดังกล่าวข้างต้น จึงให้รับฎีกาของจำเลยเฉพาะข้อ 3นอกนั้นไม่รับจำเลยเห็นว่า ฎีกาข้อ 4 เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายที่ว่าจำเลยไม่ได้กระทำความผิดมาตรา 288 และไม่เคยมีอาวุธปืนพยานหลักฐานตั้งแต่เอกสารและบุคคลเป็นพยานเท็จ ที่ให้การกลับไปกลับมาจนเป็นเหตุให้การรับฟังพยานของศาลคลาดเคลื่อนไปด้วยเหตุที่จำเลยไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ และพยานเบิกความไม่ถูกต้องกลับไปกลับมาไม่น่าเชื่อถือโปรดมีคำสั่งให้รับประเด็นเรื่องอาวุธปืนของจำเลยไว้พิจารณาด้วยหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 46)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490มาตรา 7,8 ทวิ วรรคหนึ่ง,72 วรรคหนึ่ง,72 ทวิ วรรคสอง ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป ฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา เห็นว่าการกระทำดังกล่าวของจำเลยเป็นการกระทำที่อุกอาจต่อหน้า สาธารณชนแสดงให้เห็นถึงลักษณะจิตใจของจำเลยที่โหดเหี้ยม ไร้มนุษยธรรมไม่คำนึงถึงชีวิตผู้อื่น และไม่หวาดหวั่นต่อ กฎหมายบ้านเมืองเป็นภัยต่อความสงบเรียบร้อยของประชาชน เป็นอย่างยิ่ง สมควรลงโทษสถานหนักยิ่งกว่าผู้ที่ร่วมกระทำ ความผิดด้วยกัน ให้ประหารชีวิต ฐานมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืน จำคุก 2 ปี ฐานพาอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืน ให้ลงโทษตาม พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ ซึ่งเป็นบทหนักจำคุก 1 ปี จำเลย ให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมเป็นประโยชน์แก่ การพิจารณาอยู่บ้าง นับเป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุกฐานฆ่าคนตาย โดยเจตนาในความผิดกระทงแรกตลอดชีวิต ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 52(1) และเมื่อลงโทษจำคุกจำเลยไว้ตลอดชีวิตในความผิด กระทงแรกแล้ว จึงไม่อาจรวมโทษในความผิดกระทงหลังเข้ากับโทษ ในความผิดกระทง แรกได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91(3) ที่แก้ไขใหม่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาเฉพาะบางข้อดังกล่าว (อันดับ 45 แผ่นที่ 2)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 46)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ฎีกาของจำเลยข้อ 4 เป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจ ในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ จึงเป็นฎีกาในปัญหา ข้อเท็จจริง มิใช่ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายศาลชั้นต้นสั่งไม่รับ ฎีกาข้อนี้ของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(สมศักดิ์ วิธุรัติ-เทพฤทธิ์ ศิลปกานนท์-สมมาตร พรหมานุกูล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ