คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5129/2554หลักกฎหมาย: ศาลชั้นต้นหยิบยกคำเบิกความของผู้เสียหายทั้งสองมาพิจารณาประกอบคำรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลย แล้วพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง จำเลยยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นในข้อที่ว่าจำเลยทำร้ายผู้เสียหายทั้งสอง โดยยกเหตุผลรวม 8 ข้อ ซึ่งเมื่ออ่านรวมแล้วพอได้ความว่า จำเลยโต้แย้งว่าจำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนว่ามีการชุลมุนต่อสู้กันเท่านั้น มิใช่ให้การรับสารภาพตามที่โจทก์ฟ้อง และมีพยานหลายปากคือ ธ. และ บ. ที่ให้การว่า เหตุเกิดในงานรื่นเริงที่มีการชุลมุนต่อสู้ทำร้ายกัน โจทก์มีประจักษ์พยานคือผู้เสียหายเพียงสองปาก น่าเชื่อว่าผู้เสียหายทั้งสองมีส่วนร่วมในการชุลมุนต่อสู้ และขอให้ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยลงโทษจำเลยตาม ป.อ. มาตรา 299 ตามที่จำเลยให้การรับสารภาพ พอถือได้ว่าจำเลยโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่พิพากษาลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกายตาม ป.อ. มาตรา 295 และ 297 แล้วโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91, 295, 297 จำเลยให้การปฏิเสธ แต่รับว่าเข้าร่วมในการชุลมุนต่อสู้ทำร้ายร่างกายผู้เสียหายทั้งสอง แต่มิได้ใช้มีดฟันผู้เสียหายทั้งสอง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295, 297 ประกอบมาตรา 83 เป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานร่วมกันทำร้ายร่างกาย จำคุก 2 ปี ฐานร่วมกันทำร้ายร่างกายผู้อื่นเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายสาหัส จำคุก 4 ปี รวมจำคุก 6 ปี คำให้การรับสารภาพของจำเลยในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุก 4 ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายกอุทธรณ์ของจำเลย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ที่ยกอุทธรณ์ของจำเลยนั้น ชอบด้วยกฎหมายแล้วหรือไม่ โดยศาลอุทธรณ์ภาค 3 ให้เหตุผลใน การพิจารณายกอุทธรณ์ของจำเลยว่า เพราะอุทธรณ์ของจำเลยไม่มีข้อโต้แย้งคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าคลาดเคลื่อนต่อข้อเท็จจริงหรือไม่ชอบด้วยกฎหมายอย่างไร เห็นว่า ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง โดยหยิบยกคำเบิกความของผู้เสียหายทั้งสองมาพิจารณาประกอบกับคำรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลย แล้วเชื่อว่าจำเลยกระทำความผิดฐานทำร้ายร่างกายผู้เสียหายจริง จำเลยยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยในอุทธรณ์ข้อ 2. ซึ่งเป็นข้อที่จำเลยอ้างเหตุใน การคัดค้านนั้น จำเลยตั้งประเด็นว่า ในข้อที่ว่าจำเลยทำร้ายผู้เสียหายทั้งสอง แล้วจำเลยยกเหตุผลรวม 8 ข้อ ซึ่งเมื่ออ่านรวมแล้วพอได้ความว่า จำเลยโต้แย้งว่าจำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนว่ามีการชุลมุนต่อสู้กันเท่านั้น มิใช่ให้การรับสารภาพตามที่โจทก์ฟ้อง และมีพยานหลายปาก คือ นายธานินทร์ และนายบุญร่วม ที่ให้การว่า เหตุเกิดในงานรื่นเริงที่มีการชุลมุนต่อสู้ทำร้ายกันโจทก์มีประจักษ์พยานคือผู้เสียหายเพียงสองปาก น่าเชื่อว่าผู้เสียหายทั้งสองมีส่วนร่วมในการชุลมุนต่อสู้ และขอให้ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 299 ตามที่จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นพิจารณาด้วย พอจะถือได้ว่าจำเลยโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่พิพากษาลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 และ 297 แล้ว ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังขึ้น พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ให้ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5129/2554พนักงานอัยการจังหวัดนครราชสีมาโจทก์นายสุวรรณ์หรือช้าง บุญตาจำเลย ป.วิ.อ. ม. 193 วรรคสองศาลชั้นต้นหยิบยกคำเบิกความของผู้เสียหายทั้งสองมาพิจารณาประกอบคำรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลย แล้วพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง จำเลยยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นในข้อที่ว่าจำเลยทำร้ายผู้เสียหายทั้งสอง โดยยกเหตุผลรวม 8 ข้อ ซึ่งเมื่ออ่านรวมแล้วพอได้ความว่า จำเลยโต้แย้งว่าจำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนว่ามีการชุลมุนต่อสู้กันเท่านั้น มิใช่ให้การรับสารภาพตามที่โจทก์ฟ้อง และมีพยานหลายปากคือ ธ. และ บ. ที่ให้การว่า เหตุเกิดในงานรื่นเริงที่มีการชุลมุนต่อสู้ทำร้ายกัน โจทก์มีประจักษ์พยานคือผู้เสียหายเพียงสองปาก น่าเชื่อว่าผู้เสียหายทั้งสองมีส่วนร่วมในการชุลมุนต่อสู้ และขอให้ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยลงโทษจำเลยตาม ป.อ. มาตรา 299 ตามที่จำเลยให้การรับสารภาพ พอถือได้ว่าจำเลยโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่พิพากษาลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกายตาม ป.อ. มาตรา 295 และ 297 แล้วโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91, 295, 297 จำเลยให้การปฏิเสธ แต่รับว่าเข้าร่วมในการชุลมุนต่อสู้ทำร้ายร่างกายผู้เสียหายทั้งสอง แต่มิได้ใช้มีดฟันผู้เสียหายทั้งสอง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295, 297 ประกอบมาตรา 83 เป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานร่วมกันทำร้ายร่างกาย จำคุก 2 ปี ฐานร่วมกันทำร้ายร่างกายผู้อื่นเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายสาหัส จำคุก 4 ปี รวมจำคุก 6 ปี คำให้การรับสารภาพของจำเลยในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุก 4 ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายกอุทธรณ์ของจำเลย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ที่ยกอุทธรณ์ของจำเลยนั้น ชอบด้วยกฎหมายแล้วหรือไม่ โดยศาลอุทธรณ์ภาค 3 ให้เหตุผลใน การพิจารณายกอุทธรณ์ของจำเลยว่า เพราะอุทธรณ์ของจำเลยไม่มีข้อโต้แย้งคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าคลาดเคลื่อนต่อข้อเท็จจริงหรือไม่ชอบด้วยกฎหมายอย่างไร เห็นว่า ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง โดยหยิบยกคำเบิกความของผู้เสียหายทั้งสองมาพิจารณาประกอบกับคำรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลย แล้วเชื่อว่าจำเลยกระทำความผิดฐานทำร้ายร่างกายผู้เสียหายจริง จำเลยยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยในอุทธรณ์ข้อ 2. ซึ่งเป็นข้อที่จำเลยอ้างเหตุใน การคัดค้านนั้น จำเลยตั้งประเด็นว่า ในข้อที่ว่าจำเลยทำร้ายผู้เสียหายทั้งสอง แล้วจำเลยยกเหตุผลรวม 8 ข้อ ซึ่งเมื่ออ่านรวมแล้วพอได้ความว่า จำเลยโต้แย้งว่าจำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนว่ามีการชุลมุนต่อสู้กันเท่านั้น มิใช่ให้การรับสารภาพตามที่โจทก์ฟ้อง และมีพยานหลายปาก คือ นายธานินทร์ และนายบุญร่วม ที่ให้การว่า เหตุเกิดในงานรื่นเริงที่มีการชุลมุนต่อสู้ทำร้ายกันโจทก์มีประจักษ์พยานคือผู้เสียหายเพียงสองปาก น่าเชื่อว่าผู้เสียหายทั้งสองมีส่วนร่วมในการชุลมุนต่อสู้ และขอให้ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 299 ตามที่จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นพิจารณาด้วย พอจะถือได้ว่าจำเลยโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่พิพากษาลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 และ 297 แล้ว ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังขึ้น พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ให้ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดี(กษิดิ์เดช จีนสลุต-ชัยรัตน์ เบ็ญจะมโน-ไสลเกษ วัฒนพันธุ์)ศาลจังหวัดนครราชสีมา - นายไพบูลย์ ไพทยะทัตศาลอุทธรณ์ภาค 3 - นายวรณัฐ สังข์ใหม่แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาอ.4741/2550หมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นอ1597/2546หมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นอ2887/2546หมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91, 295, 297 จำเลยให้การปฏิเสธ แต่รับว่าเข้าร่วมในการชุลมุนต่อสู้ทำร้ายร่างกายผู้เสียหายทั้งสอง แต่มิได้ใช้มีดฟันผู้เสียหายทั้งสอง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295, 297 ประกอบมาตรา 83 เป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานร่วมกันทำร้ายร่างกาย จำคุก 2 ปี ฐานร่วมกันทำร้ายร่างกายผู้อื่นเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายสาหัส จำคุก 4 ปี รวมจำคุก 6 ปี คำให้การรับสารภาพของจำเลยในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุก 4 ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายกอุทธรณ์ของจำเลย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ที่ยกอุทธรณ์ของจำเลยนั้น ชอบด้วยกฎหมายแล้วหรือไม่ โดยศาลอุทธรณ์ภาค 3 ให้เหตุผลใน การพิจารณายกอุทธรณ์ของจำเลยว่า เพราะอุทธรณ์ของจำเลยไม่มีข้อโต้แย้งคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าคลาดเคลื่อนต่อข้อเท็จจริงหรือไม่ชอบด้วยกฎหมายอย่างไร เห็นว่า ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง โดยหยิบยกคำเบิกความของผู้เสียหายทั้งสองมาพิจารณาประกอบกับคำรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลย แล้วเชื่อว่าจำเลยกระทำความผิดฐานทำร้ายร่างกายผู้เสียหายจริง จำเลยยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยในอุทธรณ์ข้อ 2. ซึ่งเป็นข้อที่จำเลยอ้างเหตุใน การคัดค้านนั้น จำเลยตั้งประเด็นว่า ในข้อที่ว่าจำเลยทำร้ายผู้เสียหายทั้งสอง แล้วจำเลยยกเหตุผลรวม 8 ข้อ ซึ่งเมื่ออ่านรวมแล้วพอได้ความว่า จำเลยโต้แย้งว่าจำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนว่ามีการชุลมุนต่อสู้กันเท่านั้น มิใช่ให้การรับสารภาพตามที่โจทก์ฟ้อง และมีพยานหลายปาก คือ นายธานินทร์ และนายบุญร่วม ที่ให้การว่า เหตุเกิดในงานรื่นเริงที่มีการชุลมุนต่อสู้ทำร้ายกันโจทก์มีประจักษ์พยานคือผู้เสียหายเพียงสองปาก น่าเชื่อว่าผู้เสียหายทั้งสองมีส่วนร่วมในการชุลมุนต่อสู้ และขอให้ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 299 ตามที่จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นพิจารณาด้วย พอจะถือได้ว่าจำเลยโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่พิพากษาลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 และ 297 แล้ว ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังขึ้น พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ให้ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5129/2554พนักงานอัยการจังหวัดนครราชสีมาโจทก์นายสุวรรณ์หรือช้าง บุญตาจำเลย ป.วิ.อ. ม. 193 วรรคสองศาลชั้นต้นหยิบยกคำเบิกความของผู้เสียหายทั้งสองมาพิจารณาประกอบคำรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลย แล้วพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง จำเลยยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นในข้อที่ว่าจำเลยทำร้ายผู้เสียหายทั้งสอง โดยยกเหตุผลรวม 8 ข้อ ซึ่งเมื่ออ่านรวมแล้วพอได้ความว่า จำเลยโต้แย้งว่าจำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนว่ามีการชุลมุนต่อสู้กันเท่านั้น มิใช่ให้การรับสารภาพตามที่โจทก์ฟ้อง และมีพยานหลายปากคือ ธ. และ บ. ที่ให้การว่า เหตุเกิดในงานรื่นเริงที่มีการชุลมุนต่อสู้ทำร้ายกัน โจทก์มีประจักษ์พยานคือผู้เสียหายเพียงสองปาก น่าเชื่อว่าผู้เสียหายทั้งสองมีส่วนร่วมในการชุลมุนต่อสู้ และขอให้ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยลงโทษจำเลยตาม ป.อ. มาตรา 299 ตามที่จำเลยให้การรับสารภาพ พอถือได้ว่าจำเลยโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่พิพากษาลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกายตาม ป.อ. มาตรา 295 และ 297 แล้วโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91, 295, 297 จำเลยให้การปฏิเสธ แต่รับว่าเข้าร่วมในการชุลมุนต่อสู้ทำร้ายร่างกายผู้เสียหายทั้งสอง แต่มิได้ใช้มีดฟันผู้เสียหายทั้งสอง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295, 297 ประกอบมาตรา 83 เป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานร่วมกันทำร้ายร่างกาย จำคุก 2 ปี ฐานร่วมกันทำร้ายร่างกายผู้อื่นเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายสาหัส จำคุก 4 ปี รวมจำคุก 6 ปี คำให้การรับสารภาพของจำเลยในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุก 4 ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายกอุทธรณ์ของจำเลย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ที่ยกอุทธรณ์ของจำเลยนั้น ชอบด้วยกฎหมายแล้วหรือไม่ โดยศาลอุทธรณ์ภาค 3 ให้เหตุผลใน การพิจารณายกอุทธรณ์ของจำเลยว่า เพราะอุทธรณ์ของจำเลยไม่มีข้อโต้แย้งคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าคลาดเคลื่อนต่อข้อเท็จจริงหรือไม่ชอบด้วยกฎหมายอย่างไร เห็นว่า ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง โดยหยิบยกคำเบิกความของผู้เสียหายทั้งสองมาพิจารณาประกอบกับคำรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลย แล้วเชื่อว่าจำเลยกระทำความผิดฐานทำร้ายร่างกายผู้เสียหายจริง จำเลยยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยในอุทธรณ์ข้อ 2. ซึ่งเป็นข้อที่จำเลยอ้างเหตุใน การคัดค้านนั้น จำเลยตั้งประเด็นว่า ในข้อที่ว่าจำเลยทำร้ายผู้เสียหายทั้งสอง แล้วจำเลยยกเหตุผลรวม 8 ข้อ ซึ่งเมื่ออ่านรวมแล้วพอได้ความว่า จำเลยโต้แย้งว่าจำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนว่ามีการชุลมุนต่อสู้กันเท่านั้น มิใช่ให้การรับสารภาพตามที่โจทก์ฟ้อง และมีพยานหลายปาก คือ นายธานินทร์ และนายบุญร่วม ที่ให้การว่า เหตุเกิดในงานรื่นเริงที่มีการชุลมุนต่อสู้ทำร้ายกันโจทก์มีประจักษ์พยานคือผู้เสียหายเพียงสองปาก น่าเชื่อว่าผู้เสียหายทั้งสองมีส่วนร่วมในการชุลมุนต่อสู้ และขอให้ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 299 ตามที่จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นพิจารณาด้วย พอจะถือได้ว่าจำเลยโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่พิพากษาลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 และ 297 แล้ว ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังขึ้น พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ให้ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดี(กษิดิ์เดช จีนสลุต-ชัยรัตน์ เบ็ญจะมโน-ไสลเกษ วัฒนพันธุ์)ศาลจังหวัดนครราชสีมา - นายไพบูลย์ ไพทยะทัตศาลอุทธรณ์ภาค 3 - นายวรณัฐ สังข์ใหม่แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาอ.4741/2550หมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นอ1597/2546หมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นอ2887/2546หมายเหตุ