คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 418/2509หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดฟันผู้เสียหายถึงบาดเจ็บสาหัส รักษาประมาณ 20 กว่าวันจึงจะหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 297 จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ผู้เสียหายยื่นคำร้องว่า รักษาแผล 10 วันหาย จำเลยเป็นคนดีขอให้ลงโทษสถานเบา โจทก์จำเลยไม่สืบพยาน ดังนี้ เมื่อโจทก์ไม่คัดค้านและมิได้ขอสืบพยาน ก็ต้องฟังว่าบาดแผลของผู้เสียหายรักษาประมาณ 10 วันหาย จำเลยจึงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ใช้มีดฟันนายมัด สุขแก้ว รวม ๒ แผล และได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัส ป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาและจนประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๗ จำเลยให้การรับสารภาพ นายมัดผู้เสียหายยื่นคำร้องว่าจำเลยเป็นหลานเขย มีความประพฤติดี บาดแผลผู้เสียหายรักษาประมาณ ๑๐ วันหาย ขอให้ลงโทษจำเลยสถานเบา โจทก์แถลงว่านายมัดผู้ร้องเป็นตัวผู้เสียหายจริง โจทก์จำเลยไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๗ จำคุก ๑ ปี ลดกึ่งหนึ่งตามมาตรา ๗๘ คงจำคุก ๖ เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ผู้เสียหายได้ยื่นคำร้องว่าผู้เสียหายรักษาบาดแผลประมาณ ๑๐ วันก็หาย เมื่อโจทก์ไม่คัดค้านและมิได้ขอสืบพยาน ก็ต้องฟังว่าบาดแผลของผู้เสียหายรักษาไม่เกิน ๑๐ วัน และในคำร้องว่าจำเลยเป็นผู้มีความประพฤติดี พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๕ จำคุก ๖ เดือน ลดตามมาตรา ๗๘ คงจำคุก ๓ เดือน รอการลงโทษไว้ ๓ ปี ตามมาตรา ๕๖ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามใบชันสูตรบาดแผลของแพทย์ท้ายฟ้อง ลงความเห็นไว้เพียงว่ารักษาแผลประมาณ ๒๐ กว่าวันจึงจะหาย คือ เป็นการเพียงประมาณ ไม่ได้ยืนยันว่าเกินกว่า ๒๐ วัน ผู้เสียหายเองได้มายื่นคำร้องว่าผู้เสียหายได้รักษาบาดแผลประมาณ ๑๐ วัน แผลก็หาย เมื่อโจทก์ไม่คัดค้าน และมิได้ขอสืบพยาน ก็ต้องฟังว่าบาดแผลของผู้เสียหายรักษาประมาณ ๑๐ วันก็หาย ศาลอุทธรณ์พิพากษามาชอบแล้ว พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 418/2509อัยการจังหวัดบุรีรัมย์โจทก์นายกลอน เอียงประโคนจำเลย ป.อ. ม. 295, ม. 297 ป.วิ.อ. ม. 174, ม. 176, ม. 185โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดฟันผู้เสียหายถึงบาดเจ็บสาหัส รักษาประมาณ 20 กว่าวันจึงจะหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 297 จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ผู้เสียหายยื่นคำร้องว่า รักษาแผล 10 วันหาย จำเลยเป็นคนดีขอให้ลงโทษสถานเบา โจทก์จำเลยไม่สืบพยาน ดังนี้ เมื่อโจทก์ไม่คัดค้านและมิได้ขอสืบพยาน ก็ต้องฟังว่าบาดแผลของผู้เสียหายรักษาประมาณ 10 วันหาย จำเลยจึงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ใช้มีดฟันนายมัด สุขแก้ว รวม ๒ แผล และได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัส ป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาและจนประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๗ จำเลยให้การรับสารภาพ นายมัดผู้เสียหายยื่นคำร้องว่าจำเลยเป็นหลานเขย มีความประพฤติดี บาดแผลผู้เสียหายรักษาประมาณ ๑๐ วันหาย ขอให้ลงโทษจำเลยสถานเบา โจทก์แถลงว่านายมัดผู้ร้องเป็นตัวผู้เสียหายจริง โจทก์จำเลยไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๗ จำคุก ๑ ปี ลดกึ่งหนึ่งตามมาตรา ๗๘ คงจำคุก ๖ เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ผู้เสียหายได้ยื่นคำร้องว่าผู้เสียหายรักษาบาดแผลประมาณ ๑๐ วันก็หาย เมื่อโจทก์ไม่คัดค้านและมิได้ขอสืบพยาน ก็ต้องฟังว่าบาดแผลของผู้เสียหายรักษาไม่เกิน ๑๐ วัน และในคำร้องว่าจำเลยเป็นผู้มีความประพฤติดี พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๕ จำคุก ๖ เดือน ลดตามมาตรา ๗๘ คงจำคุก ๓ เดือน รอการลงโทษไว้ ๓ ปี ตามมาตรา ๕๖ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามใบชันสูตรบาดแผลของแพทย์ท้ายฟ้อง ลงความเห็นไว้เพียงว่ารักษาแผลประมาณ ๒๐ กว่าวันจึงจะหาย คือ เป็นการเพียงประมาณ ไม่ได้ยืนยันว่าเกินกว่า ๒๐ วัน ผู้เสียหายเองได้มายื่นคำร้องว่าผู้เสียหายได้รักษาบาดแผลประมาณ ๑๐ วัน แผลก็หาย เมื่อโจทก์ไม่คัดค้าน และมิได้ขอสืบพยาน ก็ต้องฟังว่าบาดแผลของผู้เสียหายรักษาประมาณ ๑๐ วันก็หาย ศาลอุทธรณ์พิพากษามาชอบแล้ว พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์.(วงษ์ วีระพงศ์-อรรถไพศาลศรุดี-มณี ชุติวงศ์)ศาลจังหวัดบุรีรัมย์ - นายศิลปชัย มุ่งถิ่นศาลอุทธรณ์ - นายอาจิต ไชยาคำแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ใช้มีดฟันนายมัด สุขแก้ว รวม ๒ แผล และได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัส ป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาและจนประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๗ จำเลยให้การรับสารภาพ นายมัดผู้เสียหายยื่นคำร้องว่าจำเลยเป็นหลานเขย มีความประพฤติดี บาดแผลผู้เสียหายรักษาประมาณ ๑๐ วันหาย ขอให้ลงโทษจำเลยสถานเบา โจทก์แถลงว่านายมัดผู้ร้องเป็นตัวผู้เสียหายจริง โจทก์จำเลยไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๗ จำคุก ๑ ปี ลดกึ่งหนึ่งตามมาตรา ๗๘ คงจำคุก ๖ เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ผู้เสียหายได้ยื่นคำร้องว่าผู้เสียหายรักษาบาดแผลประมาณ ๑๐ วันก็หาย เมื่อโจทก์ไม่คัดค้านและมิได้ขอสืบพยาน ก็ต้องฟังว่าบาดแผลของผู้เสียหายรักษาไม่เกิน ๑๐ วัน และในคำร้องว่าจำเลยเป็นผู้มีความประพฤติดี พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๕ จำคุก ๖ เดือน ลดตามมาตรา ๗๘ คงจำคุก ๓ เดือน รอการลงโทษไว้ ๓ ปี ตามมาตรา ๕๖ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามใบชันสูตรบาดแผลของแพทย์ท้ายฟ้อง ลงความเห็นไว้เพียงว่ารักษาแผลประมาณ ๒๐ กว่าวันจึงจะหาย คือ เป็นการเพียงประมาณ ไม่ได้ยืนยันว่าเกินกว่า ๒๐ วัน ผู้เสียหายเองได้มายื่นคำร้องว่าผู้เสียหายได้รักษาบาดแผลประมาณ ๑๐ วัน แผลก็หาย เมื่อโจทก์ไม่คัดค้าน และมิได้ขอสืบพยาน ก็ต้องฟังว่าบาดแผลของผู้เสียหายรักษาประมาณ ๑๐ วันก็หาย ศาลอุทธรณ์พิพากษามาชอบแล้ว พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 418/2509อัยการจังหวัดบุรีรัมย์โจทก์นายกลอน เอียงประโคนจำเลย ป.อ. ม. 295, ม. 297 ป.วิ.อ. ม. 174, ม. 176, ม. 185โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดฟันผู้เสียหายถึงบาดเจ็บสาหัส รักษาประมาณ 20 กว่าวันจึงจะหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 297 จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ผู้เสียหายยื่นคำร้องว่า รักษาแผล 10 วันหาย จำเลยเป็นคนดีขอให้ลงโทษสถานเบา โจทก์จำเลยไม่สืบพยาน ดังนี้ เมื่อโจทก์ไม่คัดค้านและมิได้ขอสืบพยาน ก็ต้องฟังว่าบาดแผลของผู้เสียหายรักษาประมาณ 10 วันหาย จำเลยจึงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ใช้มีดฟันนายมัด สุขแก้ว รวม ๒ แผล และได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัส ป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาและจนประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๗ จำเลยให้การรับสารภาพ นายมัดผู้เสียหายยื่นคำร้องว่าจำเลยเป็นหลานเขย มีความประพฤติดี บาดแผลผู้เสียหายรักษาประมาณ ๑๐ วันหาย ขอให้ลงโทษจำเลยสถานเบา โจทก์แถลงว่านายมัดผู้ร้องเป็นตัวผู้เสียหายจริง โจทก์จำเลยไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๗ จำคุก ๑ ปี ลดกึ่งหนึ่งตามมาตรา ๗๘ คงจำคุก ๖ เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ผู้เสียหายได้ยื่นคำร้องว่าผู้เสียหายรักษาบาดแผลประมาณ ๑๐ วันก็หาย เมื่อโจทก์ไม่คัดค้านและมิได้ขอสืบพยาน ก็ต้องฟังว่าบาดแผลของผู้เสียหายรักษาไม่เกิน ๑๐ วัน และในคำร้องว่าจำเลยเป็นผู้มีความประพฤติดี พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๕ จำคุก ๖ เดือน ลดตามมาตรา ๗๘ คงจำคุก ๓ เดือน รอการลงโทษไว้ ๓ ปี ตามมาตรา ๕๖ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามใบชันสูตรบาดแผลของแพทย์ท้ายฟ้อง ลงความเห็นไว้เพียงว่ารักษาแผลประมาณ ๒๐ กว่าวันจึงจะหาย คือ เป็นการเพียงประมาณ ไม่ได้ยืนยันว่าเกินกว่า ๒๐ วัน ผู้เสียหายเองได้มายื่นคำร้องว่าผู้เสียหายได้รักษาบาดแผลประมาณ ๑๐ วัน แผลก็หาย เมื่อโจทก์ไม่คัดค้าน และมิได้ขอสืบพยาน ก็ต้องฟังว่าบาดแผลของผู้เสียหายรักษาประมาณ ๑๐ วันก็หาย ศาลอุทธรณ์พิพากษามาชอบแล้ว พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์.(วงษ์ วีระพงศ์-อรรถไพศาลศรุดี-มณี ชุติวงศ์)ศาลจังหวัดบุรีรัมย์ - นายศิลปชัย มุ่งถิ่นศาลอุทธรณ์ - นายอาจิต ไชยาคำแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ