คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 314/2542หลักกฎหมาย: การที่โจทก์อุทธรณ์ว่า การที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศคืนค่าขึ้นศาลให้แก่โจทก์สามในสี่ส่วนในกรณีที่โจทก์ถอนฟ้อง โดยหักไว้หนึ่งในสี่คิดเป็นเงินจำนวน 50,000 บาท เป็นการหัก ไว้มากเกินไป ขอให้หักเงินค่าขึ้นศาลไว้ไม่เกิน 5,000 บาท และคืนค่าขึ้นศาลให้แก่โจทก์เพิ่มอีก 45,000 บาท นั้น เมื่อเป็นการอุทธรณ์โต้แย้งเฉพาะ ดุลพินิจในการสั่งคืนค่าธรรมเนียมศาลอันเป็นปัญหา ในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมเพียงอย่างเดียว โดยมิได้ ยกเหตุว่าค่าฤชาธรรมเนียมนั้นมิได้กำหนดหรือคำนวณ ให้ถูกต้องตามกฎหมายอย่างใด จึงต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 168 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศและวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ. 2539 มาตรา 26ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่ชำระค่าตอบแทนแก่โจทก์ตามสัญญาที่จำเลยทั้งสี่ว่าจ้างโจทก์ให้เป็นที่ปรึกษาเกี่ยวกับการพัฒนาความสัมพันธ์ทางธุรกิจและการสรรหาผู้ร่วมลงทุนในธุรกิจการโทรคมนาคมและเทคโนโลยีสารสนเทศ ในประเทศเกาหลี อันเป็นการให้บริการระหว่างประเทศจำนวน 3,142,500 ดอลลาร์สหรัฐ คิดเป็นเงินไทยจำนวน172,837,500 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงิน 3,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ นับแต่วันถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสี่ให้การว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องและจำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องต่อมาโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอถอนฟ้อง จำเลยทั้งสี่ได้รับสำเนาคำร้องขอถอนฟ้องแล้วได้ยื่นคำแถลงคัดค้านศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางพิจารณาแล้ว มีคำสั่งอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องจำเลยทั้งสี่คืนค่าขึ้นศาลให้โจทก์สามในสี่ส่วน จำหน่ายคดีจากสารบบความโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ขอให้คืนค่าขึ้นศาลแก่โจทก์เพิ่มขึ้นศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศวินิจฉัยว่า ปัญหาตามอุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาเกี่ยวกับการสั่งคืนค่าขึ้นศาลในกรณีที่ศาลสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความเนื่องจากมีการถอนฟ้อง ซึ่งค่าขึ้นศาลดังกล่าวเป็นค่าธรรมเนียมศาลอันเป็นค่าฤชาธรรมเนียมอย่างหนึ่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 167 บัญญัติให้ศาลมีคำสั่งในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมในกรณีที่มีคำสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความ ซึ่งในกรณีที่จำหน่ายคดีออกจากสารบบความเมื่อได้มีการถอนฟ้องนั้น ตามมาตรา 151 วรรคสองบัญญัติให้ศาลมีอำนาจที่จะสั่งคืนค่าธรรมเนียมศาลทั้งหมดหรือบางส่วนแก่คู่ความที่เกี่ยวข้องซึ่งได้เสียไว้ในเวลายื่นคำฟ้องได้ตามที่เห็นสมควร การที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางสั่งคืนค่าขึ้นศาลให้โจทก์สามในสี่ส่วน จึงเป็นการใช้ดุลพินิจสั่งในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมตามที่เห็นสมควรตามที่กฎหมายบัญญัติให้อำนาจไว้ดังกล่าวและมาตรา 168 บัญญัติห้ามมิให้คู่ความอุทธรณ์หรือฎีกาในปัญหาเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมอย่างเดียว เว้นแต่จะได้ยกเหตุว่าค่าฤชาธรรมเนียมนั้นมิได้กำหนดหรือคำนวณให้ถูกต้องตามกฎหมาย ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า การที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางคืนค่าขึ้นศาลให้แก่โจทก์สามในสี่ส่วนในกรณีที่โจทก์ถอนฟ้อง โดยหักไว้หนึ่งในสี่คิดเป็นเงินจำนวน 50,000 บาท เป็นการหักไว้มากเกินไปขอให้หักเงินค่าขึ้นศาลไว้ไม่เกิน 5,000 บาท และคืนค่าขึ้นศาลให้แก่โจทก์เพิ่มอีก 45,000 บาท นั้นเป็นการอุทธรณ์โต้แย้งเฉพาะดุลพินิจในการสั่งคืนค่าธรรมเนียมศาลอันเป็นปัญหาในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมเพียงอย่างเดียว โดยมิได้ยกเหตุว่าค่าฤชาธรรมเนียมนั้นมิได้กำหนดหรือคำนวณให้ถูกต้องตามกฎหมายแต่อย่างใด จึงต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งดังกล่าวมาข้างต้นประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศและวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ. 2539 มาตรา 26 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้พิพากษายกอุทธรณ์โจทก์ คืนค่าธรรมเนียมศาลชั้นอุทธรณ์ทั้งหมดแก่โจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 314/2542บริษัท เฮนบ็อค อินเตอร์เนชั่นแนล แมนเนจเมนท์ คอนซัลติ้ง จำกัดโจทก์บริษัท เดอะเอ็ม กรุ๊ป จำกัด ( มหาชน ) กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 151, ม. 167, ม. 168 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศและวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ.2539 ม. 26การที่โจทก์อุทธรณ์ว่า การที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศคืนค่าขึ้นศาลให้แก่โจทก์สามในสี่ส่วนในกรณีที่โจทก์ถอนฟ้อง โดยหักไว้หนึ่งในสี่คิดเป็นเงินจำนวน 50,000 บาท เป็นการหัก ไว้มากเกินไป ขอให้หักเงินค่าขึ้นศาลไว้ไม่เกิน 5,000 บาท และคืนค่าขึ้นศาลให้แก่โจทก์เพิ่มอีก 45,000 บาท นั้น เมื่อเป็นการอุทธรณ์โต้แย้งเฉพาะ ดุลพินิจในการสั่งคืนค่าธรรมเนียมศาลอันเป็นปัญหา ในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมเพียงอย่างเดียว โดยมิได้ ยกเหตุว่าค่าฤชาธรรมเนียมนั้นมิได้กำหนดหรือคำนวณ ให้ถูกต้องตามกฎหมายอย่างใด จึงต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 168 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศและวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ. 2539 มาตรา 26ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่ชำระค่าตอบแทนแก่โจทก์ตามสัญญาที่จำเลยทั้งสี่ว่าจ้างโจทก์ให้เป็นที่ปรึกษาเกี่ยวกับการพัฒนาความสัมพันธ์ทางธุรกิจและการสรรหาผู้ร่วมลงทุนในธุรกิจการโทรคมนาคมและเทคโนโลยีสารสนเทศ ในประเทศเกาหลี อันเป็นการให้บริการระหว่างประเทศจำนวน 3,142,500 ดอลลาร์สหรัฐ คิดเป็นเงินไทยจำนวน172,837,500 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงิน 3,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ นับแต่วันถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสี่ให้การว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องและจำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องต่อมาโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอถอนฟ้อง จำเลยทั้งสี่ได้รับสำเนาคำร้องขอถอนฟ้องแล้วได้ยื่นคำแถลงคัดค้านศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางพิจารณาแล้ว มีคำสั่งอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องจำเลยทั้งสี่คืนค่าขึ้นศาลให้โจทก์สามในสี่ส่วน จำหน่ายคดีจากสารบบความโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ขอให้คืนค่าขึ้นศาลแก่โจทก์เพิ่มขึ้นศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศวินิจฉัยว่า ปัญหาตามอุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาเกี่ยวกับการสั่งคืนค่าขึ้นศาลในกรณีที่ศาลสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความเนื่องจากมีการถอนฟ้อง ซึ่งค่าขึ้นศาลดังกล่าวเป็นค่าธรรมเนียมศาลอันเป็นค่าฤชาธรรมเนียมอย่างหนึ่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 167 บัญญัติให้ศาลมีคำสั่งในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมในกรณีที่มีคำสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความ ซึ่งในกรณีที่จำหน่ายคดีออกจากสารบบความเมื่อได้มีการถอนฟ้องนั้น ตามมาตรา 151 วรรคสองบัญญัติให้ศาลมีอำนาจที่จะสั่งคืนค่าธรรมเนียมศาลทั้งหมดหรือบางส่วนแก่คู่ความที่เกี่ยวข้องซึ่งได้เสียไว้ในเวลายื่นคำฟ้องได้ตามที่เห็นสมควร การที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางสั่งคืนค่าขึ้นศาลให้โจทก์สามในสี่ส่วน จึงเป็นการใช้ดุลพินิจสั่งในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมตามที่เห็นสมควรตามที่กฎหมายบัญญัติให้อำนาจไว้ดังกล่าวและมาตรา 168 บัญญัติห้ามมิให้คู่ความอุทธรณ์หรือฎีกาในปัญหาเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมอย่างเดียว เว้นแต่จะได้ยกเหตุว่าค่าฤชาธรรมเนียมนั้นมิได้กำหนดหรือคำนวณให้ถูกต้องตามกฎหมาย ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า การที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางคืนค่าขึ้นศาลให้แก่โจทก์สามในสี่ส่วนในกรณีที่โจทก์ถอนฟ้อง โดยหักไว้หนึ่งในสี่คิดเป็นเงินจำนวน 50,000 บาท เป็นการหักไว้มากเกินไปขอให้หักเงินค่าขึ้นศาลไว้ไม่เกิน 5,000 บาท และคืนค่าขึ้นศาลให้แก่โจทก์เพิ่มอีก 45,000 บาท นั้นเป็นการอุทธรณ์โต้แย้งเฉพาะดุลพินิจในการสั่งคืนค่าธรรมเนียมศาลอันเป็นปัญหาในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมเพียงอย่างเดียว โดยมิได้ยกเหตุว่าค่าฤชาธรรมเนียมนั้นมิได้กำหนดหรือคำนวณให้ถูกต้องตามกฎหมายแต่อย่างใด จึงต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งดังกล่าวมาข้างต้นประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศและวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ. 2539 มาตรา 26 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้พิพากษายกอุทธรณ์โจทก์ คืนค่าธรรมเนียมศาลชั้นอุทธรณ์ทั้งหมดแก่โจทก์(พันธาวุธ ปาณิกบุตร-สุเมธ อุปนิสากร-จรัญ หัตถกรรม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่ชำระค่าตอบแทนแก่โจทก์ตามสัญญาที่จำเลยทั้งสี่ว่าจ้างโจทก์ให้เป็นที่ปรึกษาเกี่ยวกับการพัฒนาความสัมพันธ์ทางธุรกิจและการสรรหาผู้ร่วมลงทุนในธุรกิจการโทรคมนาคมและเทคโนโลยีสารสนเทศ ในประเทศเกาหลี อันเป็นการให้บริการระหว่างประเทศจำนวน 3,142,500 ดอลลาร์สหรัฐ คิดเป็นเงินไทยจำนวน172,837,500 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงิน 3,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ นับแต่วันถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสี่ให้การว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องและจำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องต่อมาโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอถอนฟ้อง จำเลยทั้งสี่ได้รับสำเนาคำร้องขอถอนฟ้องแล้วได้ยื่นคำแถลงคัดค้านศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางพิจารณาแล้ว มีคำสั่งอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องจำเลยทั้งสี่คืนค่าขึ้นศาลให้โจทก์สามในสี่ส่วน จำหน่ายคดีจากสารบบความโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ขอให้คืนค่าขึ้นศาลแก่โจทก์เพิ่มขึ้นศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศวินิจฉัยว่า ปัญหาตามอุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาเกี่ยวกับการสั่งคืนค่าขึ้นศาลในกรณีที่ศาลสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความเนื่องจากมีการถอนฟ้อง ซึ่งค่าขึ้นศาลดังกล่าวเป็นค่าธรรมเนียมศาลอันเป็นค่าฤชาธรรมเนียมอย่างหนึ่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 167 บัญญัติให้ศาลมีคำสั่งในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมในกรณีที่มีคำสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความ ซึ่งในกรณีที่จำหน่ายคดีออกจากสารบบความเมื่อได้มีการถอนฟ้องนั้น ตามมาตรา 151 วรรคสองบัญญัติให้ศาลมีอำนาจที่จะสั่งคืนค่าธรรมเนียมศาลทั้งหมดหรือบางส่วนแก่คู่ความที่เกี่ยวข้องซึ่งได้เสียไว้ในเวลายื่นคำฟ้องได้ตามที่เห็นสมควร การที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางสั่งคืนค่าขึ้นศาลให้โจทก์สามในสี่ส่วน จึงเป็นการใช้ดุลพินิจสั่งในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมตามที่เห็นสมควรตามที่กฎหมายบัญญัติให้อำนาจไว้ดังกล่าวและมาตรา 168 บัญญัติห้ามมิให้คู่ความอุทธรณ์หรือฎีกาในปัญหาเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมอย่างเดียว เว้นแต่จะได้ยกเหตุว่าค่าฤชาธรรมเนียมนั้นมิได้กำหนดหรือคำนวณให้ถูกต้องตามกฎหมาย ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า การที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางคืนค่าขึ้นศาลให้แก่โจทก์สามในสี่ส่วนในกรณีที่โจทก์ถอนฟ้อง โดยหักไว้หนึ่งในสี่คิดเป็นเงินจำนวน 50,000 บาท เป็นการหักไว้มากเกินไปขอให้หักเงินค่าขึ้นศาลไว้ไม่เกิน 5,000 บาท และคืนค่าขึ้นศาลให้แก่โจทก์เพิ่มอีก 45,000 บาท นั้นเป็นการอุทธรณ์โต้แย้งเฉพาะดุลพินิจในการสั่งคืนค่าธรรมเนียมศาลอันเป็นปัญหาในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมเพียงอย่างเดียว โดยมิได้ยกเหตุว่าค่าฤชาธรรมเนียมนั้นมิได้กำหนดหรือคำนวณให้ถูกต้องตามกฎหมายแต่อย่างใด จึงต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งดังกล่าวมาข้างต้นประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศและวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ. 2539 มาตรา 26 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้พิพากษายกอุทธรณ์โจทก์ คืนค่าธรรมเนียมศาลชั้นอุทธรณ์ทั้งหมดแก่โจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 314/2542บริษัท เฮนบ็อค อินเตอร์เนชั่นแนล แมนเนจเมนท์ คอนซัลติ้ง จำกัดโจทก์บริษัท เดอะเอ็ม กรุ๊ป จำกัด ( มหาชน ) กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 151, ม. 167, ม. 168 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศและวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ.2539 ม. 26การที่โจทก์อุทธรณ์ว่า การที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศคืนค่าขึ้นศาลให้แก่โจทก์สามในสี่ส่วนในกรณีที่โจทก์ถอนฟ้อง โดยหักไว้หนึ่งในสี่คิดเป็นเงินจำนวน 50,000 บาท เป็นการหัก ไว้มากเกินไป ขอให้หักเงินค่าขึ้นศาลไว้ไม่เกิน 5,000 บาท และคืนค่าขึ้นศาลให้แก่โจทก์เพิ่มอีก 45,000 บาท นั้น เมื่อเป็นการอุทธรณ์โต้แย้งเฉพาะ ดุลพินิจในการสั่งคืนค่าธรรมเนียมศาลอันเป็นปัญหา ในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมเพียงอย่างเดียว โดยมิได้ ยกเหตุว่าค่าฤชาธรรมเนียมนั้นมิได้กำหนดหรือคำนวณ ให้ถูกต้องตามกฎหมายอย่างใด จึงต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 168 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศและวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ. 2539 มาตรา 26ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่ชำระค่าตอบแทนแก่โจทก์ตามสัญญาที่จำเลยทั้งสี่ว่าจ้างโจทก์ให้เป็นที่ปรึกษาเกี่ยวกับการพัฒนาความสัมพันธ์ทางธุรกิจและการสรรหาผู้ร่วมลงทุนในธุรกิจการโทรคมนาคมและเทคโนโลยีสารสนเทศ ในประเทศเกาหลี อันเป็นการให้บริการระหว่างประเทศจำนวน 3,142,500 ดอลลาร์สหรัฐ คิดเป็นเงินไทยจำนวน172,837,500 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงิน 3,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ นับแต่วันถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสี่ให้การว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องและจำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องต่อมาโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอถอนฟ้อง จำเลยทั้งสี่ได้รับสำเนาคำร้องขอถอนฟ้องแล้วได้ยื่นคำแถลงคัดค้านศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางพิจารณาแล้ว มีคำสั่งอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องจำเลยทั้งสี่คืนค่าขึ้นศาลให้โจทก์สามในสี่ส่วน จำหน่ายคดีจากสารบบความโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ขอให้คืนค่าขึ้นศาลแก่โจทก์เพิ่มขึ้นศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศวินิจฉัยว่า ปัญหาตามอุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาเกี่ยวกับการสั่งคืนค่าขึ้นศาลในกรณีที่ศาลสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความเนื่องจากมีการถอนฟ้อง ซึ่งค่าขึ้นศาลดังกล่าวเป็นค่าธรรมเนียมศาลอันเป็นค่าฤชาธรรมเนียมอย่างหนึ่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 167 บัญญัติให้ศาลมีคำสั่งในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมในกรณีที่มีคำสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความ ซึ่งในกรณีที่จำหน่ายคดีออกจากสารบบความเมื่อได้มีการถอนฟ้องนั้น ตามมาตรา 151 วรรคสองบัญญัติให้ศาลมีอำนาจที่จะสั่งคืนค่าธรรมเนียมศาลทั้งหมดหรือบางส่วนแก่คู่ความที่เกี่ยวข้องซึ่งได้เสียไว้ในเวลายื่นคำฟ้องได้ตามที่เห็นสมควร การที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางสั่งคืนค่าขึ้นศาลให้โจทก์สามในสี่ส่วน จึงเป็นการใช้ดุลพินิจสั่งในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมตามที่เห็นสมควรตามที่กฎหมายบัญญัติให้อำนาจไว้ดังกล่าวและมาตรา 168 บัญญัติห้ามมิให้คู่ความอุทธรณ์หรือฎีกาในปัญหาเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมอย่างเดียว เว้นแต่จะได้ยกเหตุว่าค่าฤชาธรรมเนียมนั้นมิได้กำหนดหรือคำนวณให้ถูกต้องตามกฎหมาย ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า การที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางคืนค่าขึ้นศาลให้แก่โจทก์สามในสี่ส่วนในกรณีที่โจทก์ถอนฟ้อง โดยหักไว้หนึ่งในสี่คิดเป็นเงินจำนวน 50,000 บาท เป็นการหักไว้มากเกินไปขอให้หักเงินค่าขึ้นศาลไว้ไม่เกิน 5,000 บาท และคืนค่าขึ้นศาลให้แก่โจทก์เพิ่มอีก 45,000 บาท นั้นเป็นการอุทธรณ์โต้แย้งเฉพาะดุลพินิจในการสั่งคืนค่าธรรมเนียมศาลอันเป็นปัญหาในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมเพียงอย่างเดียว โดยมิได้ยกเหตุว่าค่าฤชาธรรมเนียมนั้นมิได้กำหนดหรือคำนวณให้ถูกต้องตามกฎหมายแต่อย่างใด จึงต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งดังกล่าวมาข้างต้นประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศและวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ. 2539 มาตรา 26 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้พิพากษายกอุทธรณ์โจทก์ คืนค่าธรรมเนียมศาลชั้นอุทธรณ์ทั้งหมดแก่โจทก์(พันธาวุธ ปาณิกบุตร-สุเมธ อุปนิสากร-จรัญ หัตถกรรม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ