คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1610/2539หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานใช้ให้ผู้อื่นกระทำผิดฐานลักทรัพย์ ยกฟ้องฐานรับของโจรจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบฟังไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้ใช้ให้ผู้อื่นกระทำผิดฐานลักทรัพย์แต่การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานรับของโจร ดังนี้ แม้ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาจะต่างกันระหว่างการกระทำผิดฐานลักทรัพย์และรับของโจรก็ไม่ถือว่าต่างกันในสาระสำคัญและจำเลยก็มิได้หลงต่อสู้ ทั้งข้อเท็จจริงดังกล่าวศาลล่างทั้งสองก็ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วเพียงแต่ปรับบทฐานความผิดต่างกันเท่านั้น ศาลฎีกาย่อมมีอำนาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานรับของโจรตามข้อเท็จจริงที่ได้ความได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสามโจทก์ฟ้องว่า ได้มีคนร้ายหลายคนเข้าไปในเคหสถานของนายคิม ซึงถาวร ผู้เสียหายแล้วร่วมกันลักเอาพระเครื่องหลวงพ่อเงินเลี่ยมทองคำหนักสองสลึง 1 องค์ราคา 14,800 บาท พระเครื่องหลวงพ่อเขียนเลี่ยมทองคำหนักสามสลึง 1 องค์ ราคา 23,900 บาท และเงินสดอีก 21,000 บาทรวมราคา 59,700 บาท ของผู้เสียหายที่เก็บรักษาไว้ในเคหสถานไปต่อมาเจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยได้พร้อมยึดรถจักรยานยนต์คันหมายเลขทะเบียนราชบุรี บ-6615 ซึ่งเป็นทรัพย์ที่ได้มาโดยการนำเงินที่คนร้ายร่วมกันลักไปนั้นซื้อมาเป็นของกลาง ทั้งนี้ตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยกับนายวีรวัฒน์หรือติ๊ก ซึงถาวร จำเลยที่ 1 ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 259/2536 กับพวกอีกหนึ่งคนที่หลบหนีไปได้ร่วมกันลักพระเครื่องและเงินดังกล่าวไป หรือมิฉะนั้นจำเลยกับพวกร่วมกันช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาไปเสียหรือรับไว้โดยประการใดซึ่งพระเครื่องและเงินที่คนร้ายลักไปดังกล่าวนั้น โดยรู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,335, 357 ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนเป็นจำนวน 59,700 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานใช้ให้ผู้อื่นกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(1)(8) ประกอบมาตรา 84 จำเลยอายุไม่เกิน17 ปี ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 1 ปี 6 เดือนปรับ 3,000 บาท เนื่องจากจำเลยยังเป็นนักเรียน เห็นสมควรให้จำเลยมีโอกาสได้เล่าเรียนและกลับตนเป็นคนดี โทษจำคุกจึงให้รอการลงโทษไว้ 2 ปี ให้รายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติทุก 3 เดือน ต่อ 1 ครั้ง หากไม่ชำระค่าปรับให้กักขังแทนให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาพระเครื่องเลี่ยมทองคำเป็นเงิน38,700 บาท แก่ผู้เสียหาย คำขอนอกจากนี้ให้ยกยกฟ้องฐานรับของโจรจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังได้ว่าเมื่อกลางเดือนมิถุนายน 2535 นายวีรวัฒน์ ซึงถาวรได้ลักพระเครื่องเลี่ยมทองคำของนายคิม ซึงถาวรผู้เสียหายผู้เป็นบิดาไป ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่าจำเลยเป็นผู้ใช้ให้นายวีรวัฒน์กระทำผิดฐานลักทรัพย์ของผู้เสียหายหรือไม่ นายวีรวัฒน์พยานโจทก์เบิกความว่าพยานเคยลักเงินผู้เสียหายไปหลายครั้งแล้วรวมเป็นเงิน21,000 บาท ต่อมาจำเลยได้ชักชวนให้พยานลักพระเครื่องเลี่ยมทองคำของผู้เสียหาย เพื่อจำเลยจะพาไปขายให้เมื่อพยานลักได้แล้วจำเลยได้พาพยานนำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ2 องค์ ไปขายให้แก่นายสุพจน์ ปิ่นล้ม ได้เงิน 5,000 บาทส่วนจำเลยอ้างตนเองเบิกความเป็นพยานว่า นายวีรวัฒน์นำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ มาพบบอกว่า เป็นของผู้เสียหายที่ให้ไว้แก่นายวีรวัฒน์นานแล้ว ต้องการนำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ ไปขาย ชวนจำเลยไปเป็นเพื่อนจำเลยกับนายวีรวัฒน์จึงนำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ไปขาย เห็นว่านายวีรวัฒน์เป็นบุตรของผู้เสียหายเคยเปิดตู้เซฟของผู้เสียหายลักเอาเงินสดของผู้เสียหายไปหลายครั้งแล้ว รวมเป็นเงิน 21,000 บาท การที่นายวีรวัฒน์จะลักพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ ของผู้เสียหายไปอีกนายวีรวัฒน์แต่ผู้เดียวย่อมเปิดตู้เซฟและกระทำการลักทรัพย์ได้โดยลำพัง ประกอบกับขณะนั้นนายวีรวัฒน์อยู่ระหว่างผ่อนส่งรถจักรยานยนต์อยู่ ย่อมประสงค์จะได้เงินไปส่งค่างวดอีกหลังเกิดเหตุแล้วทางโรงเรียนชนแดนวิทยาคมที่นายวีรวัฒน์และจำเลยเรียนอยู่ได้สอบสวนข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้น นายวีรวัฒน์ให้ถ้อยคำต่ออาจารย์ผู้ปกครองและผู้ช่วยผู้อำนวยการว่านายวีรวัฒน์เป็นผู้ลักพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ มาจากบ้านไปบอกจำเลยว่าประสงค์จะขายเพื่อนำเงินไปซื้อรถจักรยานยนต์จำเลยกับนายวีรวัฒน์จึงไปขายพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ด้วยกัน หลังจากขายได้แล้ว นายวีรวัฒน์ได้นำเงิน5,000 บาท ไปชำระแก่ร้านขายรถจักรยานยนต์ตามบันทึกถ้อยคำเอกสารหมาย ล.2 ข้อเท็จจริงได้ความจากถ้อยคำของนายวีรวัฒน์เพิ่มเติมเช่นนี้จึงฟังได้ว่านายวีรวัฒน์เป็นผู้ลงมือลักทรัพย์เอง พยานหลักฐานโจทก์ที่สืบมาฟังไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้ใช้ให้นายวีรวัฒน์กระทำผิดฐานลักทรัพย์ของผู้เสียหาย ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น แต่ได้ความจากนายวีรวัฒน์เบิกความว่า จำเลยเคยสอบถามนายวีรวัฒน์ว่ามีพระไหมให้ไปเอาของผู้เสียหายมาจะนำไปขายให้และที่จำเลยพานายวีรวัฒน์ไปพบนายสุพจน์และให้นายสุพจน์นำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ ที่จำเลยลักมาไปขาย อีกทั้งจำเลยเป็นผู้รับเงินจากนายสุพจน์จำนวน5,000 บาท แทนนายวีรวัฒน์ ซึ่งในเวลาต่อมาจำเลยก็นำเงินจำนวนนี้ไปให้แก่นายวีรวัฒน์ จึงเป็นการช่วยจำหน่ายช่วยพาเอาไปเสีย โดยรู้ว่าพระเครื่องเลี่ยมทองคำดังกล่าวเป็นทรัพย์ซึ่งได้มาจากการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานรับของโจร มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยประการสุดท้ายว่า ศาลฎีกาจะพิพากษาลงโทษจำเลยฐานรับของโจรได้หรือไม่ ปัญหาดังกล่าวศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า แม้ข้อเท็จจริงดังกล่าวที่ปรากฏในการพิจารณาจะต่างกันระหว่างการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์และรับของโจรก็ไม่ถือว่าต่างกันในข้อสาระสำคัญและจำเลยก็มิได้หลงต่อสู้ ทั้งข้อเท็จจริงดังกล่าวศาลล่างทั้งสองก็ได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วเพียงแต่ปรับบทฐานความผิดต่างกันเท่านั้น ศาลฎีกามีอำนาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานรับของโจรตามข้อเท็จจริงที่ได้ความได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 192 วรรคสาม ไม่ถือว่าพิพากษาเกินคำขอที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายกฟ้องนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดฐานรับของโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคหนึ่ง จำเลยอายุไม่เกิน 17 ปี ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ให้จำคุก 9 เดือนคำเบิกความของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้างมีเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78ลดโทษให้อีกหนึ่งในสาม คงจำคุก 6 เดือน จำเลยเป็นนักเรียนและไม่ปรากฏว่าเคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน อีกทั้งจำเลยไม่ได้ประโยชน์จากการกระทำความผิด เห็นสมควรให้โอกาสจำเลยได้กลับประพฤติตนเป็นคนดีต่อไป จึงให้รอการลงโทษจำคุกให้แก่จำเลยไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 ข้อหาและคำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1610/2539อัยการ เพชรบูรณ์โจทก์นาย อนันต์ ศรีเฉลียวหรือศ รี เฉียงจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานใช้ให้ผู้อื่นกระทำผิดฐานลักทรัพย์ ยกฟ้องฐานรับของโจรจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบฟังไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้ใช้ให้ผู้อื่นกระทำผิดฐานลักทรัพย์แต่การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานรับของโจร ดังนี้ แม้ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาจะต่างกันระหว่างการกระทำผิดฐานลักทรัพย์และรับของโจรก็ไม่ถือว่าต่างกันในสาระสำคัญและจำเลยก็มิได้หลงต่อสู้ ทั้งข้อเท็จจริงดังกล่าวศาลล่างทั้งสองก็ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วเพียงแต่ปรับบทฐานความผิดต่างกันเท่านั้น ศาลฎีกาย่อมมีอำนาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานรับของโจรตามข้อเท็จจริงที่ได้ความได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสามโจทก์ฟ้องว่า ได้มีคนร้ายหลายคนเข้าไปในเคหสถานของนายคิม ซึงถาวร ผู้เสียหายแล้วร่วมกันลักเอาพระเครื่องหลวงพ่อเงินเลี่ยมทองคำหนักสองสลึง 1 องค์ราคา 14,800 บาท พระเครื่องหลวงพ่อเขียนเลี่ยมทองคำหนักสามสลึง 1 องค์ ราคา 23,900 บาท และเงินสดอีก 21,000 บาทรวมราคา 59,700 บาท ของผู้เสียหายที่เก็บรักษาไว้ในเคหสถานไปต่อมาเจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยได้พร้อมยึดรถจักรยานยนต์คันหมายเลขทะเบียนราชบุรี บ-6615 ซึ่งเป็นทรัพย์ที่ได้มาโดยการนำเงินที่คนร้ายร่วมกันลักไปนั้นซื้อมาเป็นของกลาง ทั้งนี้ตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยกับนายวีรวัฒน์หรือติ๊ก ซึงถาวร จำเลยที่ 1 ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 259/2536 กับพวกอีกหนึ่งคนที่หลบหนีไปได้ร่วมกันลักพระเครื่องและเงินดังกล่าวไป หรือมิฉะนั้นจำเลยกับพวกร่วมกันช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาไปเสียหรือรับไว้โดยประการใดซึ่งพระเครื่องและเงินที่คนร้ายลักไปดังกล่าวนั้น โดยรู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,335, 357 ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนเป็นจำนวน 59,700 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานใช้ให้ผู้อื่นกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(1)(8) ประกอบมาตรา 84 จำเลยอายุไม่เกิน17 ปี ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 1 ปี 6 เดือนปรับ 3,000 บาท เนื่องจากจำเลยยังเป็นนักเรียน เห็นสมควรให้จำเลยมีโอกาสได้เล่าเรียนและกลับตนเป็นคนดี โทษจำคุกจึงให้รอการลงโทษไว้ 2 ปี ให้รายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติทุก 3 เดือน ต่อ 1 ครั้ง หากไม่ชำระค่าปรับให้กักขังแทนให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาพระเครื่องเลี่ยมทองคำเป็นเงิน38,700 บาท แก่ผู้เสียหาย คำขอนอกจากนี้ให้ยกยกฟ้องฐานรับของโจรจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังได้ว่าเมื่อกลางเดือนมิถุนายน 2535 นายวีรวัฒน์ ซึงถาวรได้ลักพระเครื่องเลี่ยมทองคำของนายคิม ซึงถาวรผู้เสียหายผู้เป็นบิดาไป ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่าจำเลยเป็นผู้ใช้ให้นายวีรวัฒน์กระทำผิดฐานลักทรัพย์ของผู้เสียหายหรือไม่ นายวีรวัฒน์พยานโจทก์เบิกความว่าพยานเคยลักเงินผู้เสียหายไปหลายครั้งแล้วรวมเป็นเงิน21,000 บาท ต่อมาจำเลยได้ชักชวนให้พยานลักพระเครื่องเลี่ยมทองคำของผู้เสียหาย เพื่อจำเลยจะพาไปขายให้เมื่อพยานลักได้แล้วจำเลยได้พาพยานนำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ2 องค์ ไปขายให้แก่นายสุพจน์ ปิ่นล้ม ได้เงิน 5,000 บาทส่วนจำเลยอ้างตนเองเบิกความเป็นพยานว่า นายวีรวัฒน์นำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ มาพบบอกว่า เป็นของผู้เสียหายที่ให้ไว้แก่นายวีรวัฒน์นานแล้ว ต้องการนำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ ไปขาย ชวนจำเลยไปเป็นเพื่อนจำเลยกับนายวีรวัฒน์จึงนำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ไปขาย เห็นว่านายวีรวัฒน์เป็นบุตรของผู้เสียหายเคยเปิดตู้เซฟของผู้เสียหายลักเอาเงินสดของผู้เสียหายไปหลายครั้งแล้ว รวมเป็นเงิน 21,000 บาท การที่นายวีรวัฒน์จะลักพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ ของผู้เสียหายไปอีกนายวีรวัฒน์แต่ผู้เดียวย่อมเปิดตู้เซฟและกระทำการลักทรัพย์ได้โดยลำพัง ประกอบกับขณะนั้นนายวีรวัฒน์อยู่ระหว่างผ่อนส่งรถจักรยานยนต์อยู่ ย่อมประสงค์จะได้เงินไปส่งค่างวดอีกหลังเกิดเหตุแล้วทางโรงเรียนชนแดนวิทยาคมที่นายวีรวัฒน์และจำเลยเรียนอยู่ได้สอบสวนข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้น นายวีรวัฒน์ให้ถ้อยคำต่ออาจารย์ผู้ปกครองและผู้ช่วยผู้อำนวยการว่านายวีรวัฒน์เป็นผู้ลักพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ มาจากบ้านไปบอกจำเลยว่าประสงค์จะขายเพื่อนำเงินไปซื้อรถจักรยานยนต์จำเลยกับนายวีรวัฒน์จึงไปขายพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ด้วยกัน หลังจากขายได้แล้ว นายวีรวัฒน์ได้นำเงิน5,000 บาท ไปชำระแก่ร้านขายรถจักรยานยนต์ตามบันทึกถ้อยคำเอกสารหมาย ล.2 ข้อเท็จจริงได้ความจากถ้อยคำของนายวีรวัฒน์เพิ่มเติมเช่นนี้จึงฟังได้ว่านายวีรวัฒน์เป็นผู้ลงมือลักทรัพย์เอง พยานหลักฐานโจทก์ที่สืบมาฟังไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้ใช้ให้นายวีรวัฒน์กระทำผิดฐานลักทรัพย์ของผู้เสียหาย ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น แต่ได้ความจากนายวีรวัฒน์เบิกความว่า จำเลยเคยสอบถามนายวีรวัฒน์ว่ามีพระไหมให้ไปเอาของผู้เสียหายมาจะนำไปขายให้และที่จำเลยพานายวีรวัฒน์ไปพบนายสุพจน์และให้นายสุพจน์นำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ ที่จำเลยลักมาไปขาย อีกทั้งจำเลยเป็นผู้รับเงินจากนายสุพจน์จำนวน5,000 บาท แทนนายวีรวัฒน์ ซึ่งในเวลาต่อมาจำเลยก็นำเงินจำนวนนี้ไปให้แก่นายวีรวัฒน์ จึงเป็นการช่วยจำหน่ายช่วยพาเอาไปเสีย โดยรู้ว่าพระเครื่องเลี่ยมทองคำดังกล่าวเป็นทรัพย์ซึ่งได้มาจากการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานรับของโจร มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยประการสุดท้ายว่า ศาลฎีกาจะพิพากษาลงโทษจำเลยฐานรับของโจรได้หรือไม่ ปัญหาดังกล่าวศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า แม้ข้อเท็จจริงดังกล่าวที่ปรากฏในการพิจารณาจะต่างกันระหว่างการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์และรับของโจรก็ไม่ถือว่าต่างกันในข้อสาระสำคัญและจำเลยก็มิได้หลงต่อสู้ ทั้งข้อเท็จจริงดังกล่าวศาลล่างทั้งสองก็ได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วเพียงแต่ปรับบทฐานความผิดต่างกันเท่านั้น ศาลฎีกามีอำนาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานรับของโจรตามข้อเท็จจริงที่ได้ความได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 192 วรรคสาม ไม่ถือว่าพิพากษาเกินคำขอที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายกฟ้องนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดฐานรับของโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคหนึ่ง จำเลยอายุไม่เกิน 17 ปี ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ให้จำคุก 9 เดือนคำเบิกความของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้างมีเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78ลดโทษให้อีกหนึ่งในสาม คงจำคุก 6 เดือน จำเลยเป็นนักเรียนและไม่ปรากฏว่าเคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน อีกทั้งจำเลยไม่ได้ประโยชน์จากการกระทำความผิด เห็นสมควรให้โอกาสจำเลยได้กลับประพฤติตนเป็นคนดีต่อไป จึงให้รอการลงโทษจำคุกให้แก่จำเลยไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 ข้อหาและคำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก(วุฒิ คราวุฒิ-มงคล สระฏัน-อธิราช มณีภาค)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. มีคำพิพากษาฎีกาที่ 3117/2528(ประชุมใหญ่)วินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามฐานลักทรัพย์หรือรับของโจร เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2มีความผิดฐานลักทรัพย์จึงมีผลเป็นว่า ศาลชั้นต้นได้ยกฟ้องในข้อหารับของโจรแล้ว ซึ่งโจทก์มิได้อุทธรณ์จึงต้องถือว่าข้อหารับของโจรเฉพาะจำเลยที่ 1 และที่ 2 ยุติไปแล้วตั้งแต่ศาลชั้นต้น เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2ไม่มีความผิดข้อหาลักทรัพย์ โจทก์ย่อมฎีกาได้เฉพาะข้อหาลักทรัพย์เท่านั้น จะฎีกาขอให้ลงโทษในข้อหารับของโจรซึ่งยุติแล้วไม่ได้ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย 2. ต่อมามีคำพิพากษาฎีกาที่ 898/2528 วินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยในความผิดฐานลักทรัพย์หรือรับของโจร ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานลักทรัพย์ โจทก์ไม่อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ แต่จากพยานหลักฐานไม่พอฟังว่าจำเลยลักทรัพย์ คงฟังได้ว่ารับของโจร ดังนี้ศาลฎีกามีอำนาจลงโทษ จำเลยในความผิดฐานรับของโจรได้ 3. คำพิพากษาฎีกาที่บันทึกนี้วินิจฉัยเช่นเดียวกับคำพิพากษาฎีกาตามข้อ 2. โดยไม่ถือว่าความผิดฐานรับของโจรยุติไปแล้วดังที่คำพิพากษาฎีกาในข้อ 1. วินิจฉัย 4. ที่คำพิพากษาฎีกาตามข้อ 1. ไม่รับวินิจฉัยคงอาศัยหลักที่ว่า ความผิดฐานรับของโจรเป็นข้อที่ไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 5."ข้อที่ยกหรือไม่ได้ยกว่ากันมาแล้ว" สำหรับคดีอาญามีบัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195ลักษณะอุทธรณ์ซึ่งนำไปใช้ในชั้นฎีกาด้วย แต่กล่าวถึงเฉพาะที่เกี่ยวกับข้อกฎหมายเท่านั้นส่วนข้อเท็จจริงมิได้กล่าวถึงซึ่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 บัญญัติให้นำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาใช้บังคับเท่าที่พอจะใช้บังคับได้ในกรณีที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามิได้บัญญัติไว้ 6. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสาม ที่ใช้ในปัจจุบันนี้เป็นบทบัญญัติที่บัญญัติขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2522 และมีการแก้ไขเพิ่มเติมอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2532 โดยบทบัญญัติตามวรรคสามนี้เป็นการขยายความและต่อเนื่องกับวรรคสองเมื่อพิเคราะห์แล้วน่าจะมีจุดประสงค์ให้จำเลยผู้กระทำผิดได้รับโทษ 7. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 เป็นบทบัญญัติว่าด้วยคำพิพากษาหรือคำสั่งในศาลชั้นต้น ซึ่งนำไปใช้ในศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 215 และ 225 ดังนั้นบทบัญญัติของมาตรา 192 จึงน่าที่จะเป็นบทบัญญัติยกเว้นเกี่ยวกับเรื่อง "ข้อที่ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วหรือไม่" เพราะในกรณีที่โจทก์ฟ้องจำเลยเพียงข้อหาลักทรัพย์เมื่อคดีขึ้นไปสู่ศาลสูงและศาลสูงเห็นว่าไม่เป็นความผิดฐานลักทรัพย์ แต่เป็นความผิดบานรับของโจรศาลสูงก็มีอำนาจลงโทษในข้อหารับของโจรได้โดยอาศัย มาตรา 192เหตุใดเมื่อโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษข้อหาลักทรัพย์หรือรับของโจรแล้วศาลฎีกากลับไม่มีอำนาจวินิจฉัยฐานรับของโจรซึ่งดูขัดกันอยู่ แต่ถ้าแปลว่าศาลฎีกามีอำนาจวินิจฉัยแล้ว ก็จะทำให้บทบัญญัติมาตรา 192 มีผลบังคับโดยสมบูรณ์ 8. คำพิพากษาฎีกาตามข้อ 1. ข้อ 2. และที่บันทึกนี้เป็นเรื่องฟ้องขอให้ลงโทษข้อหาลักทรัพย์หรือรับของโจรเช่นเดียวกัน การกระทำของจำเลยนั้นเป็นที่แน่นอนแล้วว่าเป็นอย่างไรซึ่งเป็นข้อเท็จจริง ส่วนที่จะปรับบทว่าการกระทำของจำเลยนั้นเป็นความผิดข้อหาใดย่อมเป็นข้อกฎหมายเมื่อศาลชั้นต้นเห็นว่า การกระทำนั้นเป็นลักทรัพย์แม้ในชั้นอุทธรณ์จะมิได้กล่าวถึงว่าเป็นรับของโจรหรือไม่แต่การกระทำของจำเลยซึ่งเป็นข้อเท็จจริงนั้นขึ้นสู่ศาลอุทธรณ์แล้วเพียงแต่ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำนั้นไม่เป็นลักทรัพย์เท่านั้นโดยมิได้วินิจฉัยว่าการกระทำดังกล่าวเป็นรับของโจรหรือไม่ ฉะนั้นต้องถือว่าข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการกระทำนั้นได้ว่ากันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ สำหรับข้อกฎหมายที่ว่าการกระทำนั้นเป็นรับของโจรหรือไม่ซึ่งศาลอุทธรณ์ไม่ได้วินิจฉัยนั้น แม้จะถือว่าเป็นข้อกฎหมายที่ไม่ได้ว่ากล่าวกันมาในศาลอุทธรณ์ แต่ข้อกฎหมายนี้ก็เป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยซึ่งคู่ความอาจยกขึ้นอ้างได้ตามมาตรา 195 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225 9. ดังนั้นคำพิพากษาฎีกาที่บันทึกซึ่งวินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกาจึงน่าจะกลับหลักคำพิพากษาฎีกาที่ 3117/2528ซึ่งวินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่เช่นกัน กิรติกาญจนรินทร์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า ได้มีคนร้ายหลายคนเข้าไปในเคหสถานของนายคิม ซึงถาวร ผู้เสียหายแล้วร่วมกันลักเอาพระเครื่องหลวงพ่อเงินเลี่ยมทองคำหนักสองสลึง 1 องค์ราคา 14,800 บาท พระเครื่องหลวงพ่อเขียนเลี่ยมทองคำหนักสามสลึง 1 องค์ ราคา 23,900 บาท และเงินสดอีก 21,000 บาทรวมราคา 59,700 บาท ของผู้เสียหายที่เก็บรักษาไว้ในเคหสถานไปต่อมาเจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยได้พร้อมยึดรถจักรยานยนต์คันหมายเลขทะเบียนราชบุรี บ-6615 ซึ่งเป็นทรัพย์ที่ได้มาโดยการนำเงินที่คนร้ายร่วมกันลักไปนั้นซื้อมาเป็นของกลาง ทั้งนี้ตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยกับนายวีรวัฒน์หรือติ๊ก ซึงถาวร จำเลยที่ 1 ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 259/2536 กับพวกอีกหนึ่งคนที่หลบหนีไปได้ร่วมกันลักพระเครื่องและเงินดังกล่าวไป หรือมิฉะนั้นจำเลยกับพวกร่วมกันช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาไปเสียหรือรับไว้โดยประการใดซึ่งพระเครื่องและเงินที่คนร้ายลักไปดังกล่าวนั้น โดยรู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,335, 357 ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนเป็นจำนวน 59,700 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานใช้ให้ผู้อื่นกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(1)(8) ประกอบมาตรา 84 จำเลยอายุไม่เกิน17 ปี ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 1 ปี 6 เดือนปรับ 3,000 บาท เนื่องจากจำเลยยังเป็นนักเรียน เห็นสมควรให้จำเลยมีโอกาสได้เล่าเรียนและกลับตนเป็นคนดี โทษจำคุกจึงให้รอการลงโทษไว้ 2 ปี ให้รายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติทุก 3 เดือน ต่อ 1 ครั้ง หากไม่ชำระค่าปรับให้กักขังแทนให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาพระเครื่องเลี่ยมทองคำเป็นเงิน38,700 บาท แก่ผู้เสียหาย คำขอนอกจากนี้ให้ยกยกฟ้องฐานรับของโจรจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังได้ว่าเมื่อกลางเดือนมิถุนายน 2535 นายวีรวัฒน์ ซึงถาวรได้ลักพระเครื่องเลี่ยมทองคำของนายคิม ซึงถาวรผู้เสียหายผู้เป็นบิดาไป ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่าจำเลยเป็นผู้ใช้ให้นายวีรวัฒน์กระทำผิดฐานลักทรัพย์ของผู้เสียหายหรือไม่ นายวีรวัฒน์พยานโจทก์เบิกความว่าพยานเคยลักเงินผู้เสียหายไปหลายครั้งแล้วรวมเป็นเงิน21,000 บาท ต่อมาจำเลยได้ชักชวนให้พยานลักพระเครื่องเลี่ยมทองคำของผู้เสียหาย เพื่อจำเลยจะพาไปขายให้เมื่อพยานลักได้แล้วจำเลยได้พาพยานนำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ2 องค์ ไปขายให้แก่นายสุพจน์ ปิ่นล้ม ได้เงิน 5,000 บาทส่วนจำเลยอ้างตนเองเบิกความเป็นพยานว่า นายวีรวัฒน์นำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ มาพบบอกว่า เป็นของผู้เสียหายที่ให้ไว้แก่นายวีรวัฒน์นานแล้ว ต้องการนำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ ไปขาย ชวนจำเลยไปเป็นเพื่อนจำเลยกับนายวีรวัฒน์จึงนำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ไปขาย เห็นว่านายวีรวัฒน์เป็นบุตรของผู้เสียหายเคยเปิดตู้เซฟของผู้เสียหายลักเอาเงินสดของผู้เสียหายไปหลายครั้งแล้ว รวมเป็นเงิน 21,000 บาท การที่นายวีรวัฒน์จะลักพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ ของผู้เสียหายไปอีกนายวีรวัฒน์แต่ผู้เดียวย่อมเปิดตู้เซฟและกระทำการลักทรัพย์ได้โดยลำพัง ประกอบกับขณะนั้นนายวีรวัฒน์อยู่ระหว่างผ่อนส่งรถจักรยานยนต์อยู่ ย่อมประสงค์จะได้เงินไปส่งค่างวดอีกหลังเกิดเหตุแล้วทางโรงเรียนชนแดนวิทยาคมที่นายวีรวัฒน์และจำเลยเรียนอยู่ได้สอบสวนข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้น นายวีรวัฒน์ให้ถ้อยคำต่ออาจารย์ผู้ปกครองและผู้ช่วยผู้อำนวยการว่านายวีรวัฒน์เป็นผู้ลักพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ มาจากบ้านไปบอกจำเลยว่าประสงค์จะขายเพื่อนำเงินไปซื้อรถจักรยานยนต์จำเลยกับนายวีรวัฒน์จึงไปขายพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ด้วยกัน หลังจากขายได้แล้ว นายวีรวัฒน์ได้นำเงิน5,000 บาท ไปชำระแก่ร้านขายรถจักรยานยนต์ตามบันทึกถ้อยคำเอกสารหมาย ล.2 ข้อเท็จจริงได้ความจากถ้อยคำของนายวีรวัฒน์เพิ่มเติมเช่นนี้จึงฟังได้ว่านายวีรวัฒน์เป็นผู้ลงมือลักทรัพย์เอง พยานหลักฐานโจทก์ที่สืบมาฟังไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้ใช้ให้นายวีรวัฒน์กระทำผิดฐานลักทรัพย์ของผู้เสียหาย ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น แต่ได้ความจากนายวีรวัฒน์เบิกความว่า จำเลยเคยสอบถามนายวีรวัฒน์ว่ามีพระไหมให้ไปเอาของผู้เสียหายมาจะนำไปขายให้และที่จำเลยพานายวีรวัฒน์ไปพบนายสุพจน์และให้นายสุพจน์นำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ ที่จำเลยลักมาไปขาย อีกทั้งจำเลยเป็นผู้รับเงินจากนายสุพจน์จำนวน5,000 บาท แทนนายวีรวัฒน์ ซึ่งในเวลาต่อมาจำเลยก็นำเงินจำนวนนี้ไปให้แก่นายวีรวัฒน์ จึงเป็นการช่วยจำหน่ายช่วยพาเอาไปเสีย โดยรู้ว่าพระเครื่องเลี่ยมทองคำดังกล่าวเป็นทรัพย์ซึ่งได้มาจากการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานรับของโจร มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยประการสุดท้ายว่า ศาลฎีกาจะพิพากษาลงโทษจำเลยฐานรับของโจรได้หรือไม่ ปัญหาดังกล่าวศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า แม้ข้อเท็จจริงดังกล่าวที่ปรากฏในการพิจารณาจะต่างกันระหว่างการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์และรับของโจรก็ไม่ถือว่าต่างกันในข้อสาระสำคัญและจำเลยก็มิได้หลงต่อสู้ ทั้งข้อเท็จจริงดังกล่าวศาลล่างทั้งสองก็ได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วเพียงแต่ปรับบทฐานความผิดต่างกันเท่านั้น ศาลฎีกามีอำนาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานรับของโจรตามข้อเท็จจริงที่ได้ความได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 192 วรรคสาม ไม่ถือว่าพิพากษาเกินคำขอที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายกฟ้องนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดฐานรับของโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคหนึ่ง จำเลยอายุไม่เกิน 17 ปี ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ให้จำคุก 9 เดือนคำเบิกความของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้างมีเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78ลดโทษให้อีกหนึ่งในสาม คงจำคุก 6 เดือน จำเลยเป็นนักเรียนและไม่ปรากฏว่าเคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน อีกทั้งจำเลยไม่ได้ประโยชน์จากการกระทำความผิด เห็นสมควรให้โอกาสจำเลยได้กลับประพฤติตนเป็นคนดีต่อไป จึงให้รอการลงโทษจำคุกให้แก่จำเลยไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 ข้อหาและคำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1610/2539อัยการ เพชรบูรณ์โจทก์นาย อนันต์ ศรีเฉลียวหรือศ รี เฉียงจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานใช้ให้ผู้อื่นกระทำผิดฐานลักทรัพย์ ยกฟ้องฐานรับของโจรจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบฟังไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้ใช้ให้ผู้อื่นกระทำผิดฐานลักทรัพย์แต่การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานรับของโจร ดังนี้ แม้ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาจะต่างกันระหว่างการกระทำผิดฐานลักทรัพย์และรับของโจรก็ไม่ถือว่าต่างกันในสาระสำคัญและจำเลยก็มิได้หลงต่อสู้ ทั้งข้อเท็จจริงดังกล่าวศาลล่างทั้งสองก็ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วเพียงแต่ปรับบทฐานความผิดต่างกันเท่านั้น ศาลฎีกาย่อมมีอำนาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานรับของโจรตามข้อเท็จจริงที่ได้ความได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสามโจทก์ฟ้องว่า ได้มีคนร้ายหลายคนเข้าไปในเคหสถานของนายคิม ซึงถาวร ผู้เสียหายแล้วร่วมกันลักเอาพระเครื่องหลวงพ่อเงินเลี่ยมทองคำหนักสองสลึง 1 องค์ราคา 14,800 บาท พระเครื่องหลวงพ่อเขียนเลี่ยมทองคำหนักสามสลึง 1 องค์ ราคา 23,900 บาท และเงินสดอีก 21,000 บาทรวมราคา 59,700 บาท ของผู้เสียหายที่เก็บรักษาไว้ในเคหสถานไปต่อมาเจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยได้พร้อมยึดรถจักรยานยนต์คันหมายเลขทะเบียนราชบุรี บ-6615 ซึ่งเป็นทรัพย์ที่ได้มาโดยการนำเงินที่คนร้ายร่วมกันลักไปนั้นซื้อมาเป็นของกลาง ทั้งนี้ตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยกับนายวีรวัฒน์หรือติ๊ก ซึงถาวร จำเลยที่ 1 ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 259/2536 กับพวกอีกหนึ่งคนที่หลบหนีไปได้ร่วมกันลักพระเครื่องและเงินดังกล่าวไป หรือมิฉะนั้นจำเลยกับพวกร่วมกันช่วยซ่อนเร้น ช่วยจำหน่าย ช่วยพาไปเสียหรือรับไว้โดยประการใดซึ่งพระเครื่องและเงินที่คนร้ายลักไปดังกล่าวนั้น โดยรู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,335, 357 ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนเป็นจำนวน 59,700 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานใช้ให้ผู้อื่นกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(1)(8) ประกอบมาตรา 84 จำเลยอายุไม่เกิน17 ปี ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 1 ปี 6 เดือนปรับ 3,000 บาท เนื่องจากจำเลยยังเป็นนักเรียน เห็นสมควรให้จำเลยมีโอกาสได้เล่าเรียนและกลับตนเป็นคนดี โทษจำคุกจึงให้รอการลงโทษไว้ 2 ปี ให้รายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติทุก 3 เดือน ต่อ 1 ครั้ง หากไม่ชำระค่าปรับให้กักขังแทนให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาพระเครื่องเลี่ยมทองคำเป็นเงิน38,700 บาท แก่ผู้เสียหาย คำขอนอกจากนี้ให้ยกยกฟ้องฐานรับของโจรจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังได้ว่าเมื่อกลางเดือนมิถุนายน 2535 นายวีรวัฒน์ ซึงถาวรได้ลักพระเครื่องเลี่ยมทองคำของนายคิม ซึงถาวรผู้เสียหายผู้เป็นบิดาไป ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่าจำเลยเป็นผู้ใช้ให้นายวีรวัฒน์กระทำผิดฐานลักทรัพย์ของผู้เสียหายหรือไม่ นายวีรวัฒน์พยานโจทก์เบิกความว่าพยานเคยลักเงินผู้เสียหายไปหลายครั้งแล้วรวมเป็นเงิน21,000 บาท ต่อมาจำเลยได้ชักชวนให้พยานลักพระเครื่องเลี่ยมทองคำของผู้เสียหาย เพื่อจำเลยจะพาไปขายให้เมื่อพยานลักได้แล้วจำเลยได้พาพยานนำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ2 องค์ ไปขายให้แก่นายสุพจน์ ปิ่นล้ม ได้เงิน 5,000 บาทส่วนจำเลยอ้างตนเองเบิกความเป็นพยานว่า นายวีรวัฒน์นำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ มาพบบอกว่า เป็นของผู้เสียหายที่ให้ไว้แก่นายวีรวัฒน์นานแล้ว ต้องการนำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ ไปขาย ชวนจำเลยไปเป็นเพื่อนจำเลยกับนายวีรวัฒน์จึงนำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ไปขาย เห็นว่านายวีรวัฒน์เป็นบุตรของผู้เสียหายเคยเปิดตู้เซฟของผู้เสียหายลักเอาเงินสดของผู้เสียหายไปหลายครั้งแล้ว รวมเป็นเงิน 21,000 บาท การที่นายวีรวัฒน์จะลักพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ ของผู้เสียหายไปอีกนายวีรวัฒน์แต่ผู้เดียวย่อมเปิดตู้เซฟและกระทำการลักทรัพย์ได้โดยลำพัง ประกอบกับขณะนั้นนายวีรวัฒน์อยู่ระหว่างผ่อนส่งรถจักรยานยนต์อยู่ ย่อมประสงค์จะได้เงินไปส่งค่างวดอีกหลังเกิดเหตุแล้วทางโรงเรียนชนแดนวิทยาคมที่นายวีรวัฒน์และจำเลยเรียนอยู่ได้สอบสวนข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้น นายวีรวัฒน์ให้ถ้อยคำต่ออาจารย์ผู้ปกครองและผู้ช่วยผู้อำนวยการว่านายวีรวัฒน์เป็นผู้ลักพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ มาจากบ้านไปบอกจำเลยว่าประสงค์จะขายเพื่อนำเงินไปซื้อรถจักรยานยนต์จำเลยกับนายวีรวัฒน์จึงไปขายพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ด้วยกัน หลังจากขายได้แล้ว นายวีรวัฒน์ได้นำเงิน5,000 บาท ไปชำระแก่ร้านขายรถจักรยานยนต์ตามบันทึกถ้อยคำเอกสารหมาย ล.2 ข้อเท็จจริงได้ความจากถ้อยคำของนายวีรวัฒน์เพิ่มเติมเช่นนี้จึงฟังได้ว่านายวีรวัฒน์เป็นผู้ลงมือลักทรัพย์เอง พยานหลักฐานโจทก์ที่สืบมาฟังไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้ใช้ให้นายวีรวัฒน์กระทำผิดฐานลักทรัพย์ของผู้เสียหาย ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น แต่ได้ความจากนายวีรวัฒน์เบิกความว่า จำเลยเคยสอบถามนายวีรวัฒน์ว่ามีพระไหมให้ไปเอาของผู้เสียหายมาจะนำไปขายให้และที่จำเลยพานายวีรวัฒน์ไปพบนายสุพจน์และให้นายสุพจน์นำพระเครื่องเลี่ยมทองคำ 2 องค์ ที่จำเลยลักมาไปขาย อีกทั้งจำเลยเป็นผู้รับเงินจากนายสุพจน์จำนวน5,000 บาท แทนนายวีรวัฒน์ ซึ่งในเวลาต่อมาจำเลยก็นำเงินจำนวนนี้ไปให้แก่นายวีรวัฒน์ จึงเป็นการช่วยจำหน่ายช่วยพาเอาไปเสีย โดยรู้ว่าพระเครื่องเลี่ยมทองคำดังกล่าวเป็นทรัพย์ซึ่งได้มาจากการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานรับของโจร มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยประการสุดท้ายว่า ศาลฎีกาจะพิพากษาลงโทษจำเลยฐานรับของโจรได้หรือไม่ ปัญหาดังกล่าวศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า แม้ข้อเท็จจริงดังกล่าวที่ปรากฏในการพิจารณาจะต่างกันระหว่างการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์และรับของโจรก็ไม่ถือว่าต่างกันในข้อสาระสำคัญและจำเลยก็มิได้หลงต่อสู้ ทั้งข้อเท็จจริงดังกล่าวศาลล่างทั้งสองก็ได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วเพียงแต่ปรับบทฐานความผิดต่างกันเท่านั้น ศาลฎีกามีอำนาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานรับของโจรตามข้อเท็จจริงที่ได้ความได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 192 วรรคสาม ไม่ถือว่าพิพากษาเกินคำขอที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายกฟ้องนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดฐานรับของโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคหนึ่ง จำเลยอายุไม่เกิน 17 ปี ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ให้จำคุก 9 เดือนคำเบิกความของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้างมีเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78ลดโทษให้อีกหนึ่งในสาม คงจำคุก 6 เดือน จำเลยเป็นนักเรียนและไม่ปรากฏว่าเคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน อีกทั้งจำเลยไม่ได้ประโยชน์จากการกระทำความผิด เห็นสมควรให้โอกาสจำเลยได้กลับประพฤติตนเป็นคนดีต่อไป จึงให้รอการลงโทษจำคุกให้แก่จำเลยไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 ข้อหาและคำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก(วุฒิ คราวุฒิ-มงคล สระฏัน-อธิราช มณีภาค)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. มีคำพิพากษาฎีกาที่ 3117/2528(ประชุมใหญ่)วินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามฐานลักทรัพย์หรือรับของโจร เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2มีความผิดฐานลักทรัพย์จึงมีผลเป็นว่า ศาลชั้นต้นได้ยกฟ้องในข้อหารับของโจรแล้ว ซึ่งโจทก์มิได้อุทธรณ์จึงต้องถือว่าข้อหารับของโจรเฉพาะจำเลยที่ 1 และที่ 2 ยุติไปแล้วตั้งแต่ศาลชั้นต้น เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2ไม่มีความผิดข้อหาลักทรัพย์ โจทก์ย่อมฎีกาได้เฉพาะข้อหาลักทรัพย์เท่านั้น จะฎีกาขอให้ลงโทษในข้อหารับของโจรซึ่งยุติแล้วไม่ได้ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย 2. ต่อมามีคำพิพากษาฎีกาที่ 898/2528 วินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยในความผิดฐานลักทรัพย์หรือรับของโจร ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานลักทรัพย์ โจทก์ไม่อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ แต่จากพยานหลักฐานไม่พอฟังว่าจำเลยลักทรัพย์ คงฟังได้ว่ารับของโจร ดังนี้ศาลฎีกามีอำนาจลงโทษ จำเลยในความผิดฐานรับของโจรได้ 3. คำพิพากษาฎีกาที่บันทึกนี้วินิจฉัยเช่นเดียวกับคำพิพากษาฎีกาตามข้อ 2. โดยไม่ถือว่าความผิดฐานรับของโจรยุติไปแล้วดังที่คำพิพากษาฎีกาในข้อ 1. วินิจฉัย 4. ที่คำพิพากษาฎีกาตามข้อ 1. ไม่รับวินิจฉัยคงอาศัยหลักที่ว่า ความผิดฐานรับของโจรเป็นข้อที่ไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 5."ข้อที่ยกหรือไม่ได้ยกว่ากันมาแล้ว" สำหรับคดีอาญามีบัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195ลักษณะอุทธรณ์ซึ่งนำไปใช้ในชั้นฎีกาด้วย แต่กล่าวถึงเฉพาะที่เกี่ยวกับข้อกฎหมายเท่านั้นส่วนข้อเท็จจริงมิได้กล่าวถึงซึ่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 บัญญัติให้นำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาใช้บังคับเท่าที่พอจะใช้บังคับได้ในกรณีที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามิได้บัญญัติไว้ 6. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสาม ที่ใช้ในปัจจุบันนี้เป็นบทบัญญัติที่บัญญัติขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2522 และมีการแก้ไขเพิ่มเติมอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2532 โดยบทบัญญัติตามวรรคสามนี้เป็นการขยายความและต่อเนื่องกับวรรคสองเมื่อพิเคราะห์แล้วน่าจะมีจุดประสงค์ให้จำเลยผู้กระทำผิดได้รับโทษ 7. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 เป็นบทบัญญัติว่าด้วยคำพิพากษาหรือคำสั่งในศาลชั้นต้น ซึ่งนำไปใช้ในศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 215 และ 225 ดังนั้นบทบัญญัติของมาตรา 192 จึงน่าที่จะเป็นบทบัญญัติยกเว้นเกี่ยวกับเรื่อง "ข้อที่ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วหรือไม่" เพราะในกรณีที่โจทก์ฟ้องจำเลยเพียงข้อหาลักทรัพย์เมื่อคดีขึ้นไปสู่ศาลสูงและศาลสูงเห็นว่าไม่เป็นความผิดฐานลักทรัพย์ แต่เป็นความผิดบานรับของโจรศาลสูงก็มีอำนาจลงโทษในข้อหารับของโจรได้โดยอาศัย มาตรา 192เหตุใดเมื่อโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษข้อหาลักทรัพย์หรือรับของโจรแล้วศาลฎีกากลับไม่มีอำนาจวินิจฉัยฐานรับของโจรซึ่งดูขัดกันอยู่ แต่ถ้าแปลว่าศาลฎีกามีอำนาจวินิจฉัยแล้ว ก็จะทำให้บทบัญญัติมาตรา 192 มีผลบังคับโดยสมบูรณ์ 8. คำพิพากษาฎีกาตามข้อ 1. ข้อ 2. และที่บันทึกนี้เป็นเรื่องฟ้องขอให้ลงโทษข้อหาลักทรัพย์หรือรับของโจรเช่นเดียวกัน การกระทำของจำเลยนั้นเป็นที่แน่นอนแล้วว่าเป็นอย่างไรซึ่งเป็นข้อเท็จจริง ส่วนที่จะปรับบทว่าการกระทำของจำเลยนั้นเป็นความผิดข้อหาใดย่อมเป็นข้อกฎหมายเมื่อศาลชั้นต้นเห็นว่า การกระทำนั้นเป็นลักทรัพย์แม้ในชั้นอุทธรณ์จะมิได้กล่าวถึงว่าเป็นรับของโจรหรือไม่แต่การกระทำของจำเลยซึ่งเป็นข้อเท็จจริงนั้นขึ้นสู่ศาลอุทธรณ์แล้วเพียงแต่ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำนั้นไม่เป็นลักทรัพย์เท่านั้นโดยมิได้วินิจฉัยว่าการกระทำดังกล่าวเป็นรับของโจรหรือไม่ ฉะนั้นต้องถือว่าข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการกระทำนั้นได้ว่ากันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ สำหรับข้อกฎหมายที่ว่าการกระทำนั้นเป็นรับของโจรหรือไม่ซึ่งศาลอุทธรณ์ไม่ได้วินิจฉัยนั้น แม้จะถือว่าเป็นข้อกฎหมายที่ไม่ได้ว่ากล่าวกันมาในศาลอุทธรณ์ แต่ข้อกฎหมายนี้ก็เป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยซึ่งคู่ความอาจยกขึ้นอ้างได้ตามมาตรา 195 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225 9. ดังนั้นคำพิพากษาฎีกาที่บันทึกซึ่งวินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกาจึงน่าจะกลับหลักคำพิพากษาฎีกาที่ 3117/2528ซึ่งวินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่เช่นกัน กิรติกาญจนรินทร์