คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 892/2539หลักกฎหมาย: จำเลยทำสัญญาประกันผู้ถูกสั่งเนรเทศทั้งสี่ซึ่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยได้ออกคำสั่งให้เนรเทศตามพระราชบัญญัติการสั่งเนรเทศฯมาตรา6วรรคหนึ่งและอยู่ในความควบคุมของโจทก์จนกว่าจะได้ปฏิบัติตามคำสั่งให้เนรเทศโดยกำหนดความรับผิดของจำเลยไว้ว่าหากไม่สามารถส่งตัวผู้ถูกสั่งเนรเทศทั้งสี่ให้แก่โจทก์ตามกำหนดนัดได้จำเลยยอมให้ปรับตามสัญญาเป็นการกำหนดความรับผิดทางแพ่งไว้สัญญาประกันจึงใช้บังคับได้และไม่ใช่การประกันตามมาตรา6วรรคสามซึ่งเป็นการประกันต่อรัฐมนตรีตามคำสั่งผ่อนผันให้ส่งตัวผู้ถูกสั่งเนรเทศไปประกอบอาชีพณที่ใดๆตามคำร้องขอของผู้ถูกสั่งเนรเทศโจทก์ ฟ้อง และ แก้ไข คำฟ้อง ว่า เมื่อ วันที่ 4 สิงหาคม 2507ถึง วันที่ 5 มีนาคม 2508 จำเลย ทำ สัญญาประกัน ตัว นาย ยู่ฉ่อย หรือ ฮวงบุ้นหรือชานวุ่น แซ่โก นาย ช้อยไฮ้หรือโซยไฮ้ แซ่โก นาย ฉีลัก แซ่ลิ้ม และนายสู้เม้ง แซ่ลี้ ซึ่ง ต้อง หา ว่า เป็น ผู้ต้อง เนรเทศ หลังจาก นั้น จำเลย ผิดสัญญา ไม่สามารถ ส่งตัวผู้ต้อง เนรเทศ ทั้ง 4 คน ให้ แก่ โจทก์ ได้ ขอให้ บังคับ จำเลย ชำระ เงินจำนวน 400,000 บาท พร้อม ดอกเบี้ย ใน อัตรา ร้อยละ 7.5 ต่อ ปี นับแต่วันที่ 13 ตุลาคม 2533 เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ให้การ และ แก้ไข คำให้การ ว่า โจทก์ ไม่มี อำนาจฟ้องเนื่องจาก ไม่เคย ได้รับ มอบอำนาจ จาก กรมตำรวจ โจทก์ ไม่มี อำนาจให้ ประกันตัว ผู้ต้องหา ทั้ง 4 คน โจทก์ ไม่ได้ ฟ้อง ภายใน กำหนด 10 ปีคดี โจทก์ จึง ขาดอายุความ แล้ว ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ชำระ เงิน จำนวน 400,000 บาทพร้อม ดอกเบี้ย ใน อัตรา ร้อยละ 7.5 ต่อ ปี นับแต่ วันที่ 13 ตุลาคม 2533เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์โจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ข้อเท็จจริง ฟัง ยุติ ว่า เมื่อ พ.ศ. 2507รัฐมนตรีว่าการ กระทรวงมหาดไทย อาศัย อำนาจ ตาม พระราชบัญญัติ การเนรเทศพ.ศ. 2499 มาตรา 5 และ มาตรา 6 มี คำสั่ง ให้ เนรเทศ นาย อยู่ฉ่อย หรือ ฮวงบุ้นหรือซานวุ่น แซ่โก นายช้อยไฮ้หรือโซยไฮ้ แซ่โก นาย ฉีลัก แซ่ลิ้ม นายสู้เม้ง แซ่ลี้ ออก นอก ราชอาณาจักรไทย ฐาน เป็น บุคคล ต่างด้าว อัน ไม่ พึง ปรารถนา จน ตลอด ชีวิต ใน ระหว่างที่ ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ ถูก ควบคุม โดย โจทก์ ซึ่ง เป็น พนักงานสอบสวนกอง กำกับ การ 3 กองตำรวจสันติบาล เพื่อ รอ การเนรเทศ อยู่ นั้น จำเลยได้ ทำ สัญญาประกัน ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ กล่าว แล้ว ไป จาก โจทก์ ต่อมาจำเลย ผิดสัญญา ประกัน โจทก์ จึง ปรับ จำเลย ตาม สัญญาประกัน จำเลย ไม่ยอมชำระ ค่าปรับ ปัญหา ที่ จะ ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา ของ โจทก์ มี ว่า โจทก์มีอำนาจ ฟ้อง หรือไม่ พิเคราะห์ แล้ว เห็นว่า ตาม พระราชบัญญัติ การเนรเทศพ.ศ. 2499 มาตรา 6 วรรคหนึ่ง นั้น ระบุ ว่า เมื่อ รัฐมนตรีว่าการ กระทรวงมหาดไทย ได้ ออกคำสั่ง ให้ เนรเทศ ผู้ใด แล้ว รัฐมนตรี หรือ เจ้าพนักงานซึ่ง รัฐมนตรี มอบหมาย มีอำนาจ ที่ จะ จับกุม และ ควบคุม บุคคล ผู้ นั้น ไว้จนกว่า จะ ได้ ปฏิบัติ ตาม คำสั่ง ให้ เนรเทศ ดังนั้น ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ใน คดี นี้ จึง เป็น ผู้ที่ รัฐมนตรีว่าการ กระทรวงมหาดไทย ได้ ออกคำสั่งให้ เนรเทศ ตาม บทบัญญัติ ของ กฎหมาย ดังกล่าว และ อยู่ ใน ความ ควบคุมของ โจทก์ ซึ่ง เป็น พนักงานสอบสวน กอง กำกับ การ 3 กองตำรวจสันติบาลทั้งนี้ ตาม ความใน มาตรา 6 วรรคหนึ่ง และ ตาม ข้อบังคับ ที่ 5/2501เรื่อง ระเบียบ การเนรเทศ ตาม พระราชบัญญัติ การเนรเทศ พ.ศ. 2499ข้อ 619 ใน ระหว่าง ที่ ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ ถูก ควบคุม ตัว อยู่ นั้น จำเลยได้ มา ตกลง ทำ สัญญาประกัน ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ ไว้ ต่อ โจทก์ โดย กำหนดความรับผิด ของ จำเลย ไว้ ว่า หาก จำเลย ไม่สามารถ ส่งตัว ผู้ ถูก เนรเทศทั้ง สี่ ให้ แก่ โจทก์ ตาม กำหนด นัด ได้ จำเลย ยอม ให้ โจทก์ ปรับ จำเลยตาม สัญญาประกัน อันเป็น การ กำหนด ความรับผิด กัน ไว้ ตาม ข้อ สัญญา ทางแพ่งสัญญาประกัน ดังกล่าว ไม่ ขัด ต่อ ความสงบ เรียบร้อย และ ศีลธรรม อัน ดีของ ประชาชน เมื่อ จำเลย ทำ สัญญาประกัน ไว้ ต่อ โจทก์ ผู้มีอำนาจ ควบคุมผู้ ถูก เนรเทศ ไว้ เช่นนี้ สัญญาประกัน จึง ใช้ บังคับ ได้ และ มีผล ผูกพันจำเลย ให้ ต้อง ปฏิบัติ ตาม สัญญาประกัน เมื่อ จำเลย ผิดสัญญา ประกันจำเลย จะ มา อ้างว่า สัญญาประกัน ไม่มี ผลบังคับ หาได้ไม่ ด้วย เหตุ นี้โจทก์ จึง มีอำนาจ ฟ้องบังคับ ให้ จำเลย ชดใช้ เงิน ตาม สัญญาประกัน ได้สำหรับ บทบัญญัติ ใน มาตรา 6 วรรคสาม แห่ง พระราชบัญญัติ การเนรเทศพ.ศ. 2499 นั้น เป็น กรณี ที่ กฎหมาย ให้ อำนาจ รัฐมนตรี ที่ จะ สั่ง ผ่อนผันให้ ส่งตัว ผู้ ถูก เนรเทศ ผู้หนึ่ง ผู้ใด ไป ประกอบ อาชีพ ณ ที่ ใด ๆตาม คำร้องขอ ของ ผู้ นั้น เท่านั้น ซึ่ง หาก รัฐมนตรี มี คำสั่ง ดังกล่าวแล้ว รัฐมนตรี จะ ต้อง ให้ ผู้ ถูก เนรเทศ มี ประกัน หรือ มี ทั้ง ประกัน และหลักประกัน หรือ ทำ ทัณฑ์บน ไว้ และ จะ ต้อง ให้ ผู้ ถูก เนรเทศ มา รายงาน ตนตาม ระยะเวลา และ สถานที่ ที่ รัฐมนตรี กำหนด ใน คดี นี้ ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่มิได้ ร้องขอ ผ่อนผัน ต่อ รัฐมนตรี เพื่อ ออก ไป ประกอบ อาชีพ ดัง ที่กฎหมาย บัญญัติ ไว้ แต่ ยัง คง ถูก ควบคุม โดย โจทก์ เมื่อ จำเลย ทำ สัญญาประกันผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ ต่อ โจทก์ จำเลย ก็ ต้อง ปฏิบัติ ตาม สัญญาที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษา มา นั้น ไม่ต้อง ด้วย ความเห็น ของ ศาลฎีกาฎีกา ของ โจทก์ ฟังขึ้น "พิพากษากลับ ให้ บังคับคดี ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 892/2539พนักงานสอบสวน กองกำกับการ 3 กองตำรวจสันติบาลโจทก์นาย อดุลย์ ภมรานนท์จำเลย ป.วิ.พ. ม. 55 พ.ร.บ.ว่าด้วยการเนรเทศ ร.ศ. 131 ม. 6จำเลยทำสัญญาประกันผู้ถูกสั่งเนรเทศทั้งสี่ซึ่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยได้ออกคำสั่งให้เนรเทศตามพระราชบัญญัติการสั่งเนรเทศฯมาตรา6วรรคหนึ่งและอยู่ในความควบคุมของโจทก์จนกว่าจะได้ปฏิบัติตามคำสั่งให้เนรเทศโดยกำหนดความรับผิดของจำเลยไว้ว่าหากไม่สามารถส่งตัวผู้ถูกสั่งเนรเทศทั้งสี่ให้แก่โจทก์ตามกำหนดนัดได้จำเลยยอมให้ปรับตามสัญญาเป็นการกำหนดความรับผิดทางแพ่งไว้สัญญาประกันจึงใช้บังคับได้และไม่ใช่การประกันตามมาตรา6วรรคสามซึ่งเป็นการประกันต่อรัฐมนตรีตามคำสั่งผ่อนผันให้ส่งตัวผู้ถูกสั่งเนรเทศไปประกอบอาชีพณที่ใดๆตามคำร้องขอของผู้ถูกสั่งเนรเทศโจทก์ ฟ้อง และ แก้ไข คำฟ้อง ว่า เมื่อ วันที่ 4 สิงหาคม 2507ถึง วันที่ 5 มีนาคม 2508 จำเลย ทำ สัญญาประกัน ตัว นาย ยู่ฉ่อย หรือ ฮวงบุ้นหรือชานวุ่น แซ่โก นาย ช้อยไฮ้หรือโซยไฮ้ แซ่โก นาย ฉีลัก แซ่ลิ้ม และนายสู้เม้ง แซ่ลี้ ซึ่ง ต้อง หา ว่า เป็น ผู้ต้อง เนรเทศ หลังจาก นั้น จำเลย ผิดสัญญา ไม่สามารถ ส่งตัวผู้ต้อง เนรเทศ ทั้ง 4 คน ให้ แก่ โจทก์ ได้ ขอให้ บังคับ จำเลย ชำระ เงินจำนวน 400,000 บาท พร้อม ดอกเบี้ย ใน อัตรา ร้อยละ 7.5 ต่อ ปี นับแต่วันที่ 13 ตุลาคม 2533 เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ให้การ และ แก้ไข คำให้การ ว่า โจทก์ ไม่มี อำนาจฟ้องเนื่องจาก ไม่เคย ได้รับ มอบอำนาจ จาก กรมตำรวจ โจทก์ ไม่มี อำนาจให้ ประกันตัว ผู้ต้องหา ทั้ง 4 คน โจทก์ ไม่ได้ ฟ้อง ภายใน กำหนด 10 ปีคดี โจทก์ จึง ขาดอายุความ แล้ว ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ชำระ เงิน จำนวน 400,000 บาทพร้อม ดอกเบี้ย ใน อัตรา ร้อยละ 7.5 ต่อ ปี นับแต่ วันที่ 13 ตุลาคม 2533เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์โจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ข้อเท็จจริง ฟัง ยุติ ว่า เมื่อ พ.ศ. 2507รัฐมนตรีว่าการ กระทรวงมหาดไทย อาศัย อำนาจ ตาม พระราชบัญญัติ การเนรเทศพ.ศ. 2499 มาตรา 5 และ มาตรา 6 มี คำสั่ง ให้ เนรเทศ นาย อยู่ฉ่อย หรือ ฮวงบุ้นหรือซานวุ่น แซ่โก นายช้อยไฮ้หรือโซยไฮ้ แซ่โก นาย ฉีลัก แซ่ลิ้ม นายสู้เม้ง แซ่ลี้ ออก นอก ราชอาณาจักรไทย ฐาน เป็น บุคคล ต่างด้าว อัน ไม่ พึง ปรารถนา จน ตลอด ชีวิต ใน ระหว่างที่ ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ ถูก ควบคุม โดย โจทก์ ซึ่ง เป็น พนักงานสอบสวนกอง กำกับ การ 3 กองตำรวจสันติบาล เพื่อ รอ การเนรเทศ อยู่ นั้น จำเลยได้ ทำ สัญญาประกัน ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ กล่าว แล้ว ไป จาก โจทก์ ต่อมาจำเลย ผิดสัญญา ประกัน โจทก์ จึง ปรับ จำเลย ตาม สัญญาประกัน จำเลย ไม่ยอมชำระ ค่าปรับ ปัญหา ที่ จะ ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา ของ โจทก์ มี ว่า โจทก์มีอำนาจ ฟ้อง หรือไม่ พิเคราะห์ แล้ว เห็นว่า ตาม พระราชบัญญัติ การเนรเทศพ.ศ. 2499 มาตรา 6 วรรคหนึ่ง นั้น ระบุ ว่า เมื่อ รัฐมนตรีว่าการ กระทรวงมหาดไทย ได้ ออกคำสั่ง ให้ เนรเทศ ผู้ใด แล้ว รัฐมนตรี หรือ เจ้าพนักงานซึ่ง รัฐมนตรี มอบหมาย มีอำนาจ ที่ จะ จับกุม และ ควบคุม บุคคล ผู้ นั้น ไว้จนกว่า จะ ได้ ปฏิบัติ ตาม คำสั่ง ให้ เนรเทศ ดังนั้น ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ใน คดี นี้ จึง เป็น ผู้ที่ รัฐมนตรีว่าการ กระทรวงมหาดไทย ได้ ออกคำสั่งให้ เนรเทศ ตาม บทบัญญัติ ของ กฎหมาย ดังกล่าว และ อยู่ ใน ความ ควบคุมของ โจทก์ ซึ่ง เป็น พนักงานสอบสวน กอง กำกับ การ 3 กองตำรวจสันติบาลทั้งนี้ ตาม ความใน มาตรา 6 วรรคหนึ่ง และ ตาม ข้อบังคับ ที่ 5/2501เรื่อง ระเบียบ การเนรเทศ ตาม พระราชบัญญัติ การเนรเทศ พ.ศ. 2499ข้อ 619 ใน ระหว่าง ที่ ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ ถูก ควบคุม ตัว อยู่ นั้น จำเลยได้ มา ตกลง ทำ สัญญาประกัน ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ ไว้ ต่อ โจทก์ โดย กำหนดความรับผิด ของ จำเลย ไว้ ว่า หาก จำเลย ไม่สามารถ ส่งตัว ผู้ ถูก เนรเทศทั้ง สี่ ให้ แก่ โจทก์ ตาม กำหนด นัด ได้ จำเลย ยอม ให้ โจทก์ ปรับ จำเลยตาม สัญญาประกัน อันเป็น การ กำหนด ความรับผิด กัน ไว้ ตาม ข้อ สัญญา ทางแพ่งสัญญาประกัน ดังกล่าว ไม่ ขัด ต่อ ความสงบ เรียบร้อย และ ศีลธรรม อัน ดีของ ประชาชน เมื่อ จำเลย ทำ สัญญาประกัน ไว้ ต่อ โจทก์ ผู้มีอำนาจ ควบคุมผู้ ถูก เนรเทศ ไว้ เช่นนี้ สัญญาประกัน จึง ใช้ บังคับ ได้ และ มีผล ผูกพันจำเลย ให้ ต้อง ปฏิบัติ ตาม สัญญาประกัน เมื่อ จำเลย ผิดสัญญา ประกันจำเลย จะ มา อ้างว่า สัญญาประกัน ไม่มี ผลบังคับ หาได้ไม่ ด้วย เหตุ นี้โจทก์ จึง มีอำนาจ ฟ้องบังคับ ให้ จำเลย ชดใช้ เงิน ตาม สัญญาประกัน ได้สำหรับ บทบัญญัติ ใน มาตรา 6 วรรคสาม แห่ง พระราชบัญญัติ การเนรเทศพ.ศ. 2499 นั้น เป็น กรณี ที่ กฎหมาย ให้ อำนาจ รัฐมนตรี ที่ จะ สั่ง ผ่อนผันให้ ส่งตัว ผู้ ถูก เนรเทศ ผู้หนึ่ง ผู้ใด ไป ประกอบ อาชีพ ณ ที่ ใด ๆตาม คำร้องขอ ของ ผู้ นั้น เท่านั้น ซึ่ง หาก รัฐมนตรี มี คำสั่ง ดังกล่าวแล้ว รัฐมนตรี จะ ต้อง ให้ ผู้ ถูก เนรเทศ มี ประกัน หรือ มี ทั้ง ประกัน และหลักประกัน หรือ ทำ ทัณฑ์บน ไว้ และ จะ ต้อง ให้ ผู้ ถูก เนรเทศ มา รายงาน ตนตาม ระยะเวลา และ สถานที่ ที่ รัฐมนตรี กำหนด ใน คดี นี้ ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่มิได้ ร้องขอ ผ่อนผัน ต่อ รัฐมนตรี เพื่อ ออก ไป ประกอบ อาชีพ ดัง ที่กฎหมาย บัญญัติ ไว้ แต่ ยัง คง ถูก ควบคุม โดย โจทก์ เมื่อ จำเลย ทำ สัญญาประกันผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ ต่อ โจทก์ จำเลย ก็ ต้อง ปฏิบัติ ตาม สัญญาที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษา มา นั้น ไม่ต้อง ด้วย ความเห็น ของ ศาลฎีกาฎีกา ของ โจทก์ ฟังขึ้น "พิพากษากลับ ให้ บังคับคดี ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้น(พิมล สมานิตย์-สมชัย สายเชื้อ-กนก พรรณรักษา)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามพระราชบัญญัติการเนรเทศพ.ศ.2499แก้ไขเพิ่มเติมโดยฉบับที่2พ.ศ.2507และฉบับที่3พ.ศ.2521มาตรา5ให้อำนาจรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมีอำนาจออกคำสั่งเนรเทศคนต่างด้าวที่ไม่เคยได้สัญชาติไทยโดยการเกิดออกไปนอกราชอาณาจักรมีกำหนดเวลาตามที่เห็นสมควรแต่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจะมีคำสั่งเช่นนั้นได้จะต้องปรากฏว่ามีความจำเป็นเพื่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน ผู้ถูกสั่งเนรเทศมีสิทธิยื่นอุทธรณ์ต่อนายกรัฐมนตรีขอให้เพิกถอนคำสั่งเนรเทศหรือขอมิให้ส่งตัวออกไปนอกราชอาณาจักรก็ได้แต่ต้องยื่นอุทธรณ์ภายใน7วันนับแต่วันทราบคำสั่งเนรเทศเมื่อนายกรัฐมนตรีพิจารณาแล้วมีอำนาจสั่งให้เพิกถอนคำสั่งเนรเทศสั่งผ่อนผันโดยประการอื่นใดหรือสั่งให้ส่งไปประกอบอาชีพณที่แห่งใดแทนการเนรเทศตามที่เห็นสมควรได้ทั้งนี้โดยจะให้ทำทัณฑ์บนไว้ก็ได้(มาตรา8) ด้วยเหตุที่ผู้ถูกสั่งเนรเทศมีสิทธิอุทธรณ์ต่อนายกรัฐมนตรีได้ดังนั้นมาตรา7จึงห้ามมิให้ส่งตัวผู้ถูกสั่งเนรเทศออกไปนอกราชอาณาจักรก่อนครบกำหนด15วันนับแต่วันแจ้งคำสั่งเนรเทศให้ผู้ซึ่งถูกสั่งเนรเทศนั้นทราบและเมื่อมีการอุทธรณ์แล้วจะต้องรอการเนรเทศไว้จนกว่านายกรัฐมนตรีจะได้มีคำสั่ง ส่วนการควบคุมบุคคลต่างด้าวนั้นเริ่มตั้งแต่ขั้นตอนแรกก่อนที่จะมีการเสนอให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมีคำสั่งเนรเทศบุคคลต่างด้าวและภายหลังจากที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมีคำสั่งให้เนรเทศคนต่างด้าวออกไปนอกราชอาณาจักรรวมไปถึงมีการอุทธรณ์ต่อนายกรัฐมนตรีซึ่งมาตรา6บัญญัติไว้ว่า "เมื่อได้ออกคำสั่งให้เนรเทศผู้ใดแล้วให้รัฐมนตรีหรือเจ้าพนักงานซึ่งรัฐมนตรีมอบหมายสั่งให้จับกุมและควบคุมผู้นั้นไว้ในที่แห่งใดแห่งหนึ่งจนกว่าจะได้จัดการให้เป็นไปตามคำสั่งเนรเทศ ในขณะที่ดำเนินการขอรับคำสั่งรัฐมนตรีเพื่อเนรเทศผู้ใดพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจชั้นผู้ใหญ่จะจับกุมและควบคุมผู้นั้นไว้ก่อนก็ได้ในกรณีเช่นว่านี้ให้นำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาว่าด้วยการจับกุมและควบคุมมาใช้บังคับโดยอนุโลม ในระหว่างผู้ถูกสั่งเนรเทศถูกควบคุมเพื่อรอการเนรเทศเนื่องจากยังไม่สามารถส่งตัวผู้ถูกสั่งเนรเทศออกไปนอกราชอาณาจักรได้หากผู้ถูกสั่งเนรเทศนั้นร้องขอให้รัฐมนตรีมีอำนาจสั่งผ่อนผันให้ส่งไปประกอบอาชีพณที่แห่งใดแทนการควบคุมเพื่อรอการเนรเทศตามที่เห็นสมควรก็ได้ทั้งนี้โดยให้ผู้ถูกสั่งเนรเทศนั้นมีประกันหรือมีทั้งประกันและหลักประกันหรือทำทัณฑ์บนไว้และให้บุคคลดังกล่าวมารายงานตนณสถานที่และตามระยะเวลาที่รัฐมนตรีกำหนดแต่ระยะเวลาที่กำหนดให้รายงานตนต้องไม่ห่างกันเกิน6เดือนต่อครั้ง" จากบทบัญญัติของมาตรา6แบ่งแยกการควบคุมออกเป็น3ประการดังนี้ 1.การควบคุมบุคคลต่างด้าวในขณะที่ดำเนินการขอรับคำสั่งรัฐมนตรีเพื่อเนรเทศตามมาตรา6วรรคสองได้บัญญัติให้พนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจชั้นผู้ใหญ่มีอำนาจจับกุมและควบคุมบุคคลต่างด้าวไว้โดยให้นำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาว่าด้วยการจับกุมและควบคุมมาใช้บังคับโดยอนุโลม 2.การควบคุมรัฐมนตรีได้ออกคำสั่งให้เนรเทศบุคคลต่างด้าวแล้วตามมาตรา6วรรคหนึ่งบัญญัติให้รัฐมนตรีหรือเจ้าพนักงานซึ่งรัฐมนตรีมอบหมายสั่งให้จับกุมและควบคุมบุคคลต่างด้าวไว้จนกว่าจะได้จัดการให้เป็นคำสั่งเนรเทศ 3.การควบคุมระหว่างที่รัฐมนตรีสั่งผ่อนผันให้ผู้ถูกสั่งเนรเทศไปประกอบอาชีพณที่แห่งใดแห่งหนึ่ง การควบคุมทั้ง3ประการดังกล่าวข้างต้นมาตรา6ได้บัญญัติไว้แต่ต่างจากกันในเรื่องการปล่อยชั่วคราวกล่าวคือมาตรา6วรรคสามเท่านั้นที่บัญญัติไว้ชัดเจนว่ารัฐมนตรีมีอำนาจสั่งผ่อนผันให้ส่งผู้ถูกสั่งเนรเทศไปประกอบอาชีพณที่แห่งใดแห่งหนึ่งแทนการควบคุมเพื่อรอการเนรเทศตามที่เห็นสมควรได้โดยให้ผู้สั่งเนรเทศนั้นมีประกันหรือมีทั้งประกันและหลักประกันหรือทัณฑ์บนไว้นอกจากนี้แล้วไม่มีบทบัญญัติให้มีการปล่อยชั่วคราวผู้ถูกสั่งเนรเทศหรือบุคคลต่างด้าวได้ไม่ว่าจะเป็นในชั้นระหว่างรอคำสั่งเนรเทศของรัฐมนตรีหรือรอการจัดการให้เป็นไปตามคำสั่งเนรเทศของรัฐมนตรีก็ตามจึงมีข้อพิจารณาว่าทั้งสองกรณีนี้ผู้ถูกสั่งเนรเทศจะขอให้ปล่อยชั่วคราวได้หรือไม่และบุคคลใดมีอำนาจที่จะให้ปล่อยชั่วคราวผู้ถูกสั่งเนรเทศได้ การควบคุมบุคคลต่างด้าวไว้ในขณะที่ดำเนินการขอรับคำสั่งรัฐมนตรีเพื่อเนรเทศพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจชั้นผู้ใหญ่เป็นผู้ควบคุมไว้โดยกฎหมายให้นำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาว่าด้วยการจับกุมและควบคุมมาใช้บังคับโดยอนุโลมคำว่าให้นำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาว่าด้วยการจับกุมและควบคุมมาใช้บังคับโดยอนุโลมมีความหมายเพียงใดคำว่าอนุโลมแสดงให้เห็นว่าให้นำมาใช้เท่าที่ใช้ได้เท่านั้นพระราชบัญญัติเนรเทศเป็นบทกฎหมายที่ให้อำนาจฝ่ายบริหารเป็นผู้ดำเนินการมิใช่กฎหมายที่ให้อำนาจฝ่ายตุลาการดำเนินการดังนั้นขั้นตอนที่เกี่ยวกับศาลแล้วจะไม่สามารถนำไปใช้ได้จึงไม่มีการฝากขังหรือผัดฟ้องต่อศาลเมื่อเป็นเช่นนี้ศาลจึงไม่มีอำนาจสั่งให้ปล่อยชั่วคราวบุคคลต่างด้าวได้และไม่น่าจะนำวิธีการปล่อยชั่วคราวอนุโลมใช้กับการควบคุมบุคคลต่างด้าวได้หากกฎหมายประสงค์จะให้มีการปล่อยชั่วคราวบุคคลต่างด้าวได้ก็น่าจะบัญญัติไว้ชัดเจนเช่นเดียวกับวรรคสามของมาตรา6ด้วยเหตุผลเดียวกันนี้เมื่อรัฐมนตรีมีคำสั่งให้เนรเทศบุคคลต่างด้าวแล้วรัฐมนตรีหรือเจ้าพนักงานซึ่งรัฐมนตรีมอบหมายให้จับกุมและควบคุมผู้นั้นไว้จึงไม่มีสิทธิที่จะให้ปล่อยชั่วคราวเช่นเดียวกัน ทั้งนี้เพราะการที่รัฐมนตรีมีคำสั่งเนรเทศนั้นแสดงว่าบุคคลต่างด้าวได้คุกคามต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหากปล่อยชั่วคราวไปก็เท่ากับให้โอกาสผู้ถูกสั่งเนรเทศไปกระทำการคุกคามซ้ำอีกเว้นแต่ว่ารัฐมนตรีอนุญาตให้ผู้ถูกสั่งเนรเทศไปทำงานโดยไม่มีโอกาสจะคุกคามความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนอีกก็สามารถปล่อยชั่วคราวได้ตามมาตรา6วรรคสามดังนั้นหากมีการฝ่าฝืนโดยให้มีการปล่อยชั่วคราวไปผู้ประกันก็ไม่ต้องรับผิดตามสัญญาประกัน ข้อเท็จจริงในคดีนี้รัฐมนตรีได้มีคำสั่งเนรเทศบุคคลต่างด้าว4คนออกนอกราชอาณาจักรไทยฐานเป็นบุคคลอันไม่พึงปรารถนาจนตลอดชีวิต ดังนั้นโจทก์ซึ่งเป็นพนักงานสอบสวนจึงไม่มีสิทธิและอำนาจที่จะให้ประกันผู้ถูกสั่งเนรเทศทั้ง4ไปดังกล่าวมาแล้วข้างต้นเมื่อโจทก์กระทำโดยไม่มีอำนาจจำเลยซึ่งเป็นผู้ประกันผู้ถูกสั่งเนรเทศทั้ง4ไปจากโจทก์ย่อมไม่ต้องรับผิดตามสัญญาประกัน หากตีความว่าตามมาตรา6วรรคหนึ่งว่ายังสามารถปล่อยชั่วคราวผู้ถูกสั่งเนรเทศได้ก็จะมีปัญหาตามมาว่าบุคคลใดที่จะมีอำนาจสั่งให้มีการปล่อยชั่วคราวโดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่มีประกันและหลักประกันบุคคลใดผู้มีอำนาจทำสัญญาตามมาตรา6วรรคหนึ่งบัญญัติให้รัฐมนตรีหรือเจ้าพนักงานซึ่งรัฐมนตรีมอบหมายสั่งให้จับกุมและควบคุมบุคคลต่างด้าวไว้ดังนั้นบุคคลที่มีอำนาจควบคุมก็คือรัฐมนตรีเว้นแต่รัฐมนตรีจะมอบหมายให้เจ้าพนักงานเป็นผู้ควบคุมไว้แทนในคดีนี้โจทก์เป็นผู้ควบคุมผู้ถูกสั่งเนรเทศทั้ง4แสดงว่ารัฐมนตรีได้มอบหมายให้โจทก์เป็นผู้ควบคุมไว้แต่การมอบหมายให้ควบคุมไม่น่าจะรวมถึงการปล่อยชั่วคราวด้วยดังนั้นอำนาจในการสั่งปล่อยชั่วคราวหรือทำสัญญาประกันน่าจะเป็นหน้าที่ของรัฐมนตรีมากกว่าโจทก์ซึ่งเป็นตัวแทนเว้นแต่จะได้ความว่ารัฐมนตรีได้มอบหมายอำนาจในการปล่อยชั่วคราวไว้ให้โจทก์ด้วยแต่ข้อเท็จจริงในคดีนี้ไม่ปรากฏว่ารัฐมนตรีได้มอบหมายให้โจทก์มีอำนาจปล่อยชั่วคราวได้ดังนั้นจำเลยจึงไม่น่าจะต้องรับผิดตามสัญญาประกัน ศิริชัย วัฒนโยธินคำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง และ แก้ไข คำฟ้อง ว่า เมื่อ วันที่ 4 สิงหาคม 2507ถึง วันที่ 5 มีนาคม 2508 จำเลย ทำ สัญญาประกัน ตัว นาย ยู่ฉ่อย หรือ ฮวงบุ้นหรือชานวุ่น แซ่โก นาย ช้อยไฮ้หรือโซยไฮ้ แซ่โก นาย ฉีลัก แซ่ลิ้ม และนายสู้เม้ง แซ่ลี้ ซึ่ง ต้อง หา ว่า เป็น ผู้ต้อง เนรเทศ หลังจาก นั้น จำเลย ผิดสัญญา ไม่สามารถ ส่งตัวผู้ต้อง เนรเทศ ทั้ง 4 คน ให้ แก่ โจทก์ ได้ ขอให้ บังคับ จำเลย ชำระ เงินจำนวน 400,000 บาท พร้อม ดอกเบี้ย ใน อัตรา ร้อยละ 7.5 ต่อ ปี นับแต่วันที่ 13 ตุลาคม 2533 เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ให้การ และ แก้ไข คำให้การ ว่า โจทก์ ไม่มี อำนาจฟ้องเนื่องจาก ไม่เคย ได้รับ มอบอำนาจ จาก กรมตำรวจ โจทก์ ไม่มี อำนาจให้ ประกันตัว ผู้ต้องหา ทั้ง 4 คน โจทก์ ไม่ได้ ฟ้อง ภายใน กำหนด 10 ปีคดี โจทก์ จึง ขาดอายุความ แล้ว ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ชำระ เงิน จำนวน 400,000 บาทพร้อม ดอกเบี้ย ใน อัตรา ร้อยละ 7.5 ต่อ ปี นับแต่ วันที่ 13 ตุลาคม 2533เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์โจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ข้อเท็จจริง ฟัง ยุติ ว่า เมื่อ พ.ศ. 2507รัฐมนตรีว่าการ กระทรวงมหาดไทย อาศัย อำนาจ ตาม พระราชบัญญัติ การเนรเทศพ.ศ. 2499 มาตรา 5 และ มาตรา 6 มี คำสั่ง ให้ เนรเทศ นาย อยู่ฉ่อย หรือ ฮวงบุ้นหรือซานวุ่น แซ่โก นายช้อยไฮ้หรือโซยไฮ้ แซ่โก นาย ฉีลัก แซ่ลิ้ม นายสู้เม้ง แซ่ลี้ ออก นอก ราชอาณาจักรไทย ฐาน เป็น บุคคล ต่างด้าว อัน ไม่ พึง ปรารถนา จน ตลอด ชีวิต ใน ระหว่างที่ ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ ถูก ควบคุม โดย โจทก์ ซึ่ง เป็น พนักงานสอบสวนกอง กำกับ การ 3 กองตำรวจสันติบาล เพื่อ รอ การเนรเทศ อยู่ นั้น จำเลยได้ ทำ สัญญาประกัน ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ กล่าว แล้ว ไป จาก โจทก์ ต่อมาจำเลย ผิดสัญญา ประกัน โจทก์ จึง ปรับ จำเลย ตาม สัญญาประกัน จำเลย ไม่ยอมชำระ ค่าปรับ ปัญหา ที่ จะ ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา ของ โจทก์ มี ว่า โจทก์มีอำนาจ ฟ้อง หรือไม่ พิเคราะห์ แล้ว เห็นว่า ตาม พระราชบัญญัติ การเนรเทศพ.ศ. 2499 มาตรา 6 วรรคหนึ่ง นั้น ระบุ ว่า เมื่อ รัฐมนตรีว่าการ กระทรวงมหาดไทย ได้ ออกคำสั่ง ให้ เนรเทศ ผู้ใด แล้ว รัฐมนตรี หรือ เจ้าพนักงานซึ่ง รัฐมนตรี มอบหมาย มีอำนาจ ที่ จะ จับกุม และ ควบคุม บุคคล ผู้ นั้น ไว้จนกว่า จะ ได้ ปฏิบัติ ตาม คำสั่ง ให้ เนรเทศ ดังนั้น ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ใน คดี นี้ จึง เป็น ผู้ที่ รัฐมนตรีว่าการ กระทรวงมหาดไทย ได้ ออกคำสั่งให้ เนรเทศ ตาม บทบัญญัติ ของ กฎหมาย ดังกล่าว และ อยู่ ใน ความ ควบคุมของ โจทก์ ซึ่ง เป็น พนักงานสอบสวน กอง กำกับ การ 3 กองตำรวจสันติบาลทั้งนี้ ตาม ความใน มาตรา 6 วรรคหนึ่ง และ ตาม ข้อบังคับ ที่ 5/2501เรื่อง ระเบียบ การเนรเทศ ตาม พระราชบัญญัติ การเนรเทศ พ.ศ. 2499ข้อ 619 ใน ระหว่าง ที่ ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ ถูก ควบคุม ตัว อยู่ นั้น จำเลยได้ มา ตกลง ทำ สัญญาประกัน ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ ไว้ ต่อ โจทก์ โดย กำหนดความรับผิด ของ จำเลย ไว้ ว่า หาก จำเลย ไม่สามารถ ส่งตัว ผู้ ถูก เนรเทศทั้ง สี่ ให้ แก่ โจทก์ ตาม กำหนด นัด ได้ จำเลย ยอม ให้ โจทก์ ปรับ จำเลยตาม สัญญาประกัน อันเป็น การ กำหนด ความรับผิด กัน ไว้ ตาม ข้อ สัญญา ทางแพ่งสัญญาประกัน ดังกล่าว ไม่ ขัด ต่อ ความสงบ เรียบร้อย และ ศีลธรรม อัน ดีของ ประชาชน เมื่อ จำเลย ทำ สัญญาประกัน ไว้ ต่อ โจทก์ ผู้มีอำนาจ ควบคุมผู้ ถูก เนรเทศ ไว้ เช่นนี้ สัญญาประกัน จึง ใช้ บังคับ ได้ และ มีผล ผูกพันจำเลย ให้ ต้อง ปฏิบัติ ตาม สัญญาประกัน เมื่อ จำเลย ผิดสัญญา ประกันจำเลย จะ มา อ้างว่า สัญญาประกัน ไม่มี ผลบังคับ หาได้ไม่ ด้วย เหตุ นี้โจทก์ จึง มีอำนาจ ฟ้องบังคับ ให้ จำเลย ชดใช้ เงิน ตาม สัญญาประกัน ได้สำหรับ บทบัญญัติ ใน มาตรา 6 วรรคสาม แห่ง พระราชบัญญัติ การเนรเทศพ.ศ. 2499 นั้น เป็น กรณี ที่ กฎหมาย ให้ อำนาจ รัฐมนตรี ที่ จะ สั่ง ผ่อนผันให้ ส่งตัว ผู้ ถูก เนรเทศ ผู้หนึ่ง ผู้ใด ไป ประกอบ อาชีพ ณ ที่ ใด ๆตาม คำร้องขอ ของ ผู้ นั้น เท่านั้น ซึ่ง หาก รัฐมนตรี มี คำสั่ง ดังกล่าวแล้ว รัฐมนตรี จะ ต้อง ให้ ผู้ ถูก เนรเทศ มี ประกัน หรือ มี ทั้ง ประกัน และหลักประกัน หรือ ทำ ทัณฑ์บน ไว้ และ จะ ต้อง ให้ ผู้ ถูก เนรเทศ มา รายงาน ตนตาม ระยะเวลา และ สถานที่ ที่ รัฐมนตรี กำหนด ใน คดี นี้ ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่มิได้ ร้องขอ ผ่อนผัน ต่อ รัฐมนตรี เพื่อ ออก ไป ประกอบ อาชีพ ดัง ที่กฎหมาย บัญญัติ ไว้ แต่ ยัง คง ถูก ควบคุม โดย โจทก์ เมื่อ จำเลย ทำ สัญญาประกันผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ ต่อ โจทก์ จำเลย ก็ ต้อง ปฏิบัติ ตาม สัญญาที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษา มา นั้น ไม่ต้อง ด้วย ความเห็น ของ ศาลฎีกาฎีกา ของ โจทก์ ฟังขึ้น "พิพากษากลับ ให้ บังคับคดี ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 892/2539พนักงานสอบสวน กองกำกับการ 3 กองตำรวจสันติบาลโจทก์นาย อดุลย์ ภมรานนท์จำเลย ป.วิ.พ. ม. 55 พ.ร.บ.ว่าด้วยการเนรเทศ ร.ศ. 131 ม. 6จำเลยทำสัญญาประกันผู้ถูกสั่งเนรเทศทั้งสี่ซึ่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยได้ออกคำสั่งให้เนรเทศตามพระราชบัญญัติการสั่งเนรเทศฯมาตรา6วรรคหนึ่งและอยู่ในความควบคุมของโจทก์จนกว่าจะได้ปฏิบัติตามคำสั่งให้เนรเทศโดยกำหนดความรับผิดของจำเลยไว้ว่าหากไม่สามารถส่งตัวผู้ถูกสั่งเนรเทศทั้งสี่ให้แก่โจทก์ตามกำหนดนัดได้จำเลยยอมให้ปรับตามสัญญาเป็นการกำหนดความรับผิดทางแพ่งไว้สัญญาประกันจึงใช้บังคับได้และไม่ใช่การประกันตามมาตรา6วรรคสามซึ่งเป็นการประกันต่อรัฐมนตรีตามคำสั่งผ่อนผันให้ส่งตัวผู้ถูกสั่งเนรเทศไปประกอบอาชีพณที่ใดๆตามคำร้องขอของผู้ถูกสั่งเนรเทศโจทก์ ฟ้อง และ แก้ไข คำฟ้อง ว่า เมื่อ วันที่ 4 สิงหาคม 2507ถึง วันที่ 5 มีนาคม 2508 จำเลย ทำ สัญญาประกัน ตัว นาย ยู่ฉ่อย หรือ ฮวงบุ้นหรือชานวุ่น แซ่โก นาย ช้อยไฮ้หรือโซยไฮ้ แซ่โก นาย ฉีลัก แซ่ลิ้ม และนายสู้เม้ง แซ่ลี้ ซึ่ง ต้อง หา ว่า เป็น ผู้ต้อง เนรเทศ หลังจาก นั้น จำเลย ผิดสัญญา ไม่สามารถ ส่งตัวผู้ต้อง เนรเทศ ทั้ง 4 คน ให้ แก่ โจทก์ ได้ ขอให้ บังคับ จำเลย ชำระ เงินจำนวน 400,000 บาท พร้อม ดอกเบี้ย ใน อัตรา ร้อยละ 7.5 ต่อ ปี นับแต่วันที่ 13 ตุลาคม 2533 เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ให้การ และ แก้ไข คำให้การ ว่า โจทก์ ไม่มี อำนาจฟ้องเนื่องจาก ไม่เคย ได้รับ มอบอำนาจ จาก กรมตำรวจ โจทก์ ไม่มี อำนาจให้ ประกันตัว ผู้ต้องหา ทั้ง 4 คน โจทก์ ไม่ได้ ฟ้อง ภายใน กำหนด 10 ปีคดี โจทก์ จึง ขาดอายุความ แล้ว ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ชำระ เงิน จำนวน 400,000 บาทพร้อม ดอกเบี้ย ใน อัตรา ร้อยละ 7.5 ต่อ ปี นับแต่ วันที่ 13 ตุลาคม 2533เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์โจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ข้อเท็จจริง ฟัง ยุติ ว่า เมื่อ พ.ศ. 2507รัฐมนตรีว่าการ กระทรวงมหาดไทย อาศัย อำนาจ ตาม พระราชบัญญัติ การเนรเทศพ.ศ. 2499 มาตรา 5 และ มาตรา 6 มี คำสั่ง ให้ เนรเทศ นาย อยู่ฉ่อย หรือ ฮวงบุ้นหรือซานวุ่น แซ่โก นายช้อยไฮ้หรือโซยไฮ้ แซ่โก นาย ฉีลัก แซ่ลิ้ม นายสู้เม้ง แซ่ลี้ ออก นอก ราชอาณาจักรไทย ฐาน เป็น บุคคล ต่างด้าว อัน ไม่ พึง ปรารถนา จน ตลอด ชีวิต ใน ระหว่างที่ ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ ถูก ควบคุม โดย โจทก์ ซึ่ง เป็น พนักงานสอบสวนกอง กำกับ การ 3 กองตำรวจสันติบาล เพื่อ รอ การเนรเทศ อยู่ นั้น จำเลยได้ ทำ สัญญาประกัน ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ กล่าว แล้ว ไป จาก โจทก์ ต่อมาจำเลย ผิดสัญญา ประกัน โจทก์ จึง ปรับ จำเลย ตาม สัญญาประกัน จำเลย ไม่ยอมชำระ ค่าปรับ ปัญหา ที่ จะ ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา ของ โจทก์ มี ว่า โจทก์มีอำนาจ ฟ้อง หรือไม่ พิเคราะห์ แล้ว เห็นว่า ตาม พระราชบัญญัติ การเนรเทศพ.ศ. 2499 มาตรา 6 วรรคหนึ่ง นั้น ระบุ ว่า เมื่อ รัฐมนตรีว่าการ กระทรวงมหาดไทย ได้ ออกคำสั่ง ให้ เนรเทศ ผู้ใด แล้ว รัฐมนตรี หรือ เจ้าพนักงานซึ่ง รัฐมนตรี มอบหมาย มีอำนาจ ที่ จะ จับกุม และ ควบคุม บุคคล ผู้ นั้น ไว้จนกว่า จะ ได้ ปฏิบัติ ตาม คำสั่ง ให้ เนรเทศ ดังนั้น ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ใน คดี นี้ จึง เป็น ผู้ที่ รัฐมนตรีว่าการ กระทรวงมหาดไทย ได้ ออกคำสั่งให้ เนรเทศ ตาม บทบัญญัติ ของ กฎหมาย ดังกล่าว และ อยู่ ใน ความ ควบคุมของ โจทก์ ซึ่ง เป็น พนักงานสอบสวน กอง กำกับ การ 3 กองตำรวจสันติบาลทั้งนี้ ตาม ความใน มาตรา 6 วรรคหนึ่ง และ ตาม ข้อบังคับ ที่ 5/2501เรื่อง ระเบียบ การเนรเทศ ตาม พระราชบัญญัติ การเนรเทศ พ.ศ. 2499ข้อ 619 ใน ระหว่าง ที่ ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ ถูก ควบคุม ตัว อยู่ นั้น จำเลยได้ มา ตกลง ทำ สัญญาประกัน ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ ไว้ ต่อ โจทก์ โดย กำหนดความรับผิด ของ จำเลย ไว้ ว่า หาก จำเลย ไม่สามารถ ส่งตัว ผู้ ถูก เนรเทศทั้ง สี่ ให้ แก่ โจทก์ ตาม กำหนด นัด ได้ จำเลย ยอม ให้ โจทก์ ปรับ จำเลยตาม สัญญาประกัน อันเป็น การ กำหนด ความรับผิด กัน ไว้ ตาม ข้อ สัญญา ทางแพ่งสัญญาประกัน ดังกล่าว ไม่ ขัด ต่อ ความสงบ เรียบร้อย และ ศีลธรรม อัน ดีของ ประชาชน เมื่อ จำเลย ทำ สัญญาประกัน ไว้ ต่อ โจทก์ ผู้มีอำนาจ ควบคุมผู้ ถูก เนรเทศ ไว้ เช่นนี้ สัญญาประกัน จึง ใช้ บังคับ ได้ และ มีผล ผูกพันจำเลย ให้ ต้อง ปฏิบัติ ตาม สัญญาประกัน เมื่อ จำเลย ผิดสัญญา ประกันจำเลย จะ มา อ้างว่า สัญญาประกัน ไม่มี ผลบังคับ หาได้ไม่ ด้วย เหตุ นี้โจทก์ จึง มีอำนาจ ฟ้องบังคับ ให้ จำเลย ชดใช้ เงิน ตาม สัญญาประกัน ได้สำหรับ บทบัญญัติ ใน มาตรา 6 วรรคสาม แห่ง พระราชบัญญัติ การเนรเทศพ.ศ. 2499 นั้น เป็น กรณี ที่ กฎหมาย ให้ อำนาจ รัฐมนตรี ที่ จะ สั่ง ผ่อนผันให้ ส่งตัว ผู้ ถูก เนรเทศ ผู้หนึ่ง ผู้ใด ไป ประกอบ อาชีพ ณ ที่ ใด ๆตาม คำร้องขอ ของ ผู้ นั้น เท่านั้น ซึ่ง หาก รัฐมนตรี มี คำสั่ง ดังกล่าวแล้ว รัฐมนตรี จะ ต้อง ให้ ผู้ ถูก เนรเทศ มี ประกัน หรือ มี ทั้ง ประกัน และหลักประกัน หรือ ทำ ทัณฑ์บน ไว้ และ จะ ต้อง ให้ ผู้ ถูก เนรเทศ มา รายงาน ตนตาม ระยะเวลา และ สถานที่ ที่ รัฐมนตรี กำหนด ใน คดี นี้ ผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่มิได้ ร้องขอ ผ่อนผัน ต่อ รัฐมนตรี เพื่อ ออก ไป ประกอบ อาชีพ ดัง ที่กฎหมาย บัญญัติ ไว้ แต่ ยัง คง ถูก ควบคุม โดย โจทก์ เมื่อ จำเลย ทำ สัญญาประกันผู้ ถูก เนรเทศ ทั้ง สี่ ต่อ โจทก์ จำเลย ก็ ต้อง ปฏิบัติ ตาม สัญญาที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษา มา นั้น ไม่ต้อง ด้วย ความเห็น ของ ศาลฎีกาฎีกา ของ โจทก์ ฟังขึ้น "พิพากษากลับ ให้ บังคับคดี ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้น(พิมล สมานิตย์-สมชัย สายเชื้อ-กนก พรรณรักษา)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามพระราชบัญญัติการเนรเทศพ.ศ.2499แก้ไขเพิ่มเติมโดยฉบับที่2พ.ศ.2507และฉบับที่3พ.ศ.2521มาตรา5ให้อำนาจรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมีอำนาจออกคำสั่งเนรเทศคนต่างด้าวที่ไม่เคยได้สัญชาติไทยโดยการเกิดออกไปนอกราชอาณาจักรมีกำหนดเวลาตามที่เห็นสมควรแต่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจะมีคำสั่งเช่นนั้นได้จะต้องปรากฏว่ามีความจำเป็นเพื่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน ผู้ถูกสั่งเนรเทศมีสิทธิยื่นอุทธรณ์ต่อนายกรัฐมนตรีขอให้เพิกถอนคำสั่งเนรเทศหรือขอมิให้ส่งตัวออกไปนอกราชอาณาจักรก็ได้แต่ต้องยื่นอุทธรณ์ภายใน7วันนับแต่วันทราบคำสั่งเนรเทศเมื่อนายกรัฐมนตรีพิจารณาแล้วมีอำนาจสั่งให้เพิกถอนคำสั่งเนรเทศสั่งผ่อนผันโดยประการอื่นใดหรือสั่งให้ส่งไปประกอบอาชีพณที่แห่งใดแทนการเนรเทศตามที่เห็นสมควรได้ทั้งนี้โดยจะให้ทำทัณฑ์บนไว้ก็ได้(มาตรา8) ด้วยเหตุที่ผู้ถูกสั่งเนรเทศมีสิทธิอุทธรณ์ต่อนายกรัฐมนตรีได้ดังนั้นมาตรา7จึงห้ามมิให้ส่งตัวผู้ถูกสั่งเนรเทศออกไปนอกราชอาณาจักรก่อนครบกำหนด15วันนับแต่วันแจ้งคำสั่งเนรเทศให้ผู้ซึ่งถูกสั่งเนรเทศนั้นทราบและเมื่อมีการอุทธรณ์แล้วจะต้องรอการเนรเทศไว้จนกว่านายกรัฐมนตรีจะได้มีคำสั่ง ส่วนการควบคุมบุคคลต่างด้าวนั้นเริ่มตั้งแต่ขั้นตอนแรกก่อนที่จะมีการเสนอให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมีคำสั่งเนรเทศบุคคลต่างด้าวและภายหลังจากที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมีคำสั่งให้เนรเทศคนต่างด้าวออกไปนอกราชอาณาจักรรวมไปถึงมีการอุทธรณ์ต่อนายกรัฐมนตรีซึ่งมาตรา6บัญญัติไว้ว่า "เมื่อได้ออกคำสั่งให้เนรเทศผู้ใดแล้วให้รัฐมนตรีหรือเจ้าพนักงานซึ่งรัฐมนตรีมอบหมายสั่งให้จับกุมและควบคุมผู้นั้นไว้ในที่แห่งใดแห่งหนึ่งจนกว่าจะได้จัดการให้เป็นไปตามคำสั่งเนรเทศ ในขณะที่ดำเนินการขอรับคำสั่งรัฐมนตรีเพื่อเนรเทศผู้ใดพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจชั้นผู้ใหญ่จะจับกุมและควบคุมผู้นั้นไว้ก่อนก็ได้ในกรณีเช่นว่านี้ให้นำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาว่าด้วยการจับกุมและควบคุมมาใช้บังคับโดยอนุโลม ในระหว่างผู้ถูกสั่งเนรเทศถูกควบคุมเพื่อรอการเนรเทศเนื่องจากยังไม่สามารถส่งตัวผู้ถูกสั่งเนรเทศออกไปนอกราชอาณาจักรได้หากผู้ถูกสั่งเนรเทศนั้นร้องขอให้รัฐมนตรีมีอำนาจสั่งผ่อนผันให้ส่งไปประกอบอาชีพณที่แห่งใดแทนการควบคุมเพื่อรอการเนรเทศตามที่เห็นสมควรก็ได้ทั้งนี้โดยให้ผู้ถูกสั่งเนรเทศนั้นมีประกันหรือมีทั้งประกันและหลักประกันหรือทำทัณฑ์บนไว้และให้บุคคลดังกล่าวมารายงานตนณสถานที่และตามระยะเวลาที่รัฐมนตรีกำหนดแต่ระยะเวลาที่กำหนดให้รายงานตนต้องไม่ห่างกันเกิน6เดือนต่อครั้ง" จากบทบัญญัติของมาตรา6แบ่งแยกการควบคุมออกเป็น3ประการดังนี้ 1.การควบคุมบุคคลต่างด้าวในขณะที่ดำเนินการขอรับคำสั่งรัฐมนตรีเพื่อเนรเทศตามมาตรา6วรรคสองได้บัญญัติให้พนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจชั้นผู้ใหญ่มีอำนาจจับกุมและควบคุมบุคคลต่างด้าวไว้โดยให้นำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาว่าด้วยการจับกุมและควบคุมมาใช้บังคับโดยอนุโลม 2.การควบคุมรัฐมนตรีได้ออกคำสั่งให้เนรเทศบุคคลต่างด้าวแล้วตามมาตรา6วรรคหนึ่งบัญญัติให้รัฐมนตรีหรือเจ้าพนักงานซึ่งรัฐมนตรีมอบหมายสั่งให้จับกุมและควบคุมบุคคลต่างด้าวไว้จนกว่าจะได้จัดการให้เป็นคำสั่งเนรเทศ 3.การควบคุมระหว่างที่รัฐมนตรีสั่งผ่อนผันให้ผู้ถูกสั่งเนรเทศไปประกอบอาชีพณที่แห่งใดแห่งหนึ่ง การควบคุมทั้ง3ประการดังกล่าวข้างต้นมาตรา6ได้บัญญัติไว้แต่ต่างจากกันในเรื่องการปล่อยชั่วคราวกล่าวคือมาตรา6วรรคสามเท่านั้นที่บัญญัติไว้ชัดเจนว่ารัฐมนตรีมีอำนาจสั่งผ่อนผันให้ส่งผู้ถูกสั่งเนรเทศไปประกอบอาชีพณที่แห่งใดแห่งหนึ่งแทนการควบคุมเพื่อรอการเนรเทศตามที่เห็นสมควรได้โดยให้ผู้สั่งเนรเทศนั้นมีประกันหรือมีทั้งประกันและหลักประกันหรือทัณฑ์บนไว้นอกจากนี้แล้วไม่มีบทบัญญัติให้มีการปล่อยชั่วคราวผู้ถูกสั่งเนรเทศหรือบุคคลต่างด้าวได้ไม่ว่าจะเป็นในชั้นระหว่างรอคำสั่งเนรเทศของรัฐมนตรีหรือรอการจัดการให้เป็นไปตามคำสั่งเนรเทศของรัฐมนตรีก็ตามจึงมีข้อพิจารณาว่าทั้งสองกรณีนี้ผู้ถูกสั่งเนรเทศจะขอให้ปล่อยชั่วคราวได้หรือไม่และบุคคลใดมีอำนาจที่จะให้ปล่อยชั่วคราวผู้ถูกสั่งเนรเทศได้ การควบคุมบุคคลต่างด้าวไว้ในขณะที่ดำเนินการขอรับคำสั่งรัฐมนตรีเพื่อเนรเทศพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจชั้นผู้ใหญ่เป็นผู้ควบคุมไว้โดยกฎหมายให้นำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาว่าด้วยการจับกุมและควบคุมมาใช้บังคับโดยอนุโลมคำว่าให้นำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาว่าด้วยการจับกุมและควบคุมมาใช้บังคับโดยอนุโลมมีความหมายเพียงใดคำว่าอนุโลมแสดงให้เห็นว่าให้นำมาใช้เท่าที่ใช้ได้เท่านั้นพระราชบัญญัติเนรเทศเป็นบทกฎหมายที่ให้อำนาจฝ่ายบริหารเป็นผู้ดำเนินการมิใช่กฎหมายที่ให้อำนาจฝ่ายตุลาการดำเนินการดังนั้นขั้นตอนที่เกี่ยวกับศาลแล้วจะไม่สามารถนำไปใช้ได้จึงไม่มีการฝากขังหรือผัดฟ้องต่อศาลเมื่อเป็นเช่นนี้ศาลจึงไม่มีอำนาจสั่งให้ปล่อยชั่วคราวบุคคลต่างด้าวได้และไม่น่าจะนำวิธีการปล่อยชั่วคราวอนุโลมใช้กับการควบคุมบุคคลต่างด้าวได้หากกฎหมายประสงค์จะให้มีการปล่อยชั่วคราวบุคคลต่างด้าวได้ก็น่าจะบัญญัติไว้ชัดเจนเช่นเดียวกับวรรคสามของมาตรา6ด้วยเหตุผลเดียวกันนี้เมื่อรัฐมนตรีมีคำสั่งให้เนรเทศบุคคลต่างด้าวแล้วรัฐมนตรีหรือเจ้าพนักงานซึ่งรัฐมนตรีมอบหมายให้จับกุมและควบคุมผู้นั้นไว้จึงไม่มีสิทธิที่จะให้ปล่อยชั่วคราวเช่นเดียวกัน ทั้งนี้เพราะการที่รัฐมนตรีมีคำสั่งเนรเทศนั้นแสดงว่าบุคคลต่างด้าวได้คุกคามต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหากปล่อยชั่วคราวไปก็เท่ากับให้โอกาสผู้ถูกสั่งเนรเทศไปกระทำการคุกคามซ้ำอีกเว้นแต่ว่ารัฐมนตรีอนุญาตให้ผู้ถูกสั่งเนรเทศไปทำงานโดยไม่มีโอกาสจะคุกคามความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนอีกก็สามารถปล่อยชั่วคราวได้ตามมาตรา6วรรคสามดังนั้นหากมีการฝ่าฝืนโดยให้มีการปล่อยชั่วคราวไปผู้ประกันก็ไม่ต้องรับผิดตามสัญญาประกัน ข้อเท็จจริงในคดีนี้รัฐมนตรีได้มีคำสั่งเนรเทศบุคคลต่างด้าว4คนออกนอกราชอาณาจักรไทยฐานเป็นบุคคลอันไม่พึงปรารถนาจนตลอดชีวิต ดังนั้นโจทก์ซึ่งเป็นพนักงานสอบสวนจึงไม่มีสิทธิและอำนาจที่จะให้ประกันผู้ถูกสั่งเนรเทศทั้ง4ไปดังกล่าวมาแล้วข้างต้นเมื่อโจทก์กระทำโดยไม่มีอำนาจจำเลยซึ่งเป็นผู้ประกันผู้ถูกสั่งเนรเทศทั้ง4ไปจากโจทก์ย่อมไม่ต้องรับผิดตามสัญญาประกัน หากตีความว่าตามมาตรา6วรรคหนึ่งว่ายังสามารถปล่อยชั่วคราวผู้ถูกสั่งเนรเทศได้ก็จะมีปัญหาตามมาว่าบุคคลใดที่จะมีอำนาจสั่งให้มีการปล่อยชั่วคราวโดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่มีประกันและหลักประกันบุคคลใดผู้มีอำนาจทำสัญญาตามมาตรา6วรรคหนึ่งบัญญัติให้รัฐมนตรีหรือเจ้าพนักงานซึ่งรัฐมนตรีมอบหมายสั่งให้จับกุมและควบคุมบุคคลต่างด้าวไว้ดังนั้นบุคคลที่มีอำนาจควบคุมก็คือรัฐมนตรีเว้นแต่รัฐมนตรีจะมอบหมายให้เจ้าพนักงานเป็นผู้ควบคุมไว้แทนในคดีนี้โจทก์เป็นผู้ควบคุมผู้ถูกสั่งเนรเทศทั้ง4แสดงว่ารัฐมนตรีได้มอบหมายให้โจทก์เป็นผู้ควบคุมไว้แต่การมอบหมายให้ควบคุมไม่น่าจะรวมถึงการปล่อยชั่วคราวด้วยดังนั้นอำนาจในการสั่งปล่อยชั่วคราวหรือทำสัญญาประกันน่าจะเป็นหน้าที่ของรัฐมนตรีมากกว่าโจทก์ซึ่งเป็นตัวแทนเว้นแต่จะได้ความว่ารัฐมนตรีได้มอบหมายอำนาจในการปล่อยชั่วคราวไว้ให้โจทก์ด้วยแต่ข้อเท็จจริงในคดีนี้ไม่ปรากฏว่ารัฐมนตรีได้มอบหมายให้โจทก์มีอำนาจปล่อยชั่วคราวได้ดังนั้นจำเลยจึงไม่น่าจะต้องรับผิดตามสัญญาประกัน ศิริชัย วัฒนโยธิน