คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 366/2493หลักกฎหมาย: ห้องคดีอาญาที่หาว่าจำเลยจำหน่ายยาสูบเกินราคาควบคุมนั้น หากในฟ้องไม่กล่าวให้ชัดแจ้งว่าจำเลยเป็นผู้ทำกิจการจำหน่ายยาสูบให้แก่ผู้บริโภคทั่วๆ ไปแล้ว ศาลพิพากษายกฟ้องเพราะอาจเป็นการขายแต่ครั้งคราวเดียวซึ่งยังไม่ถือว่าเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบตามพระราชบัญญัติยาสูบโจทก์ฟ้องกล่าวว่า อาศัยอำนาจตามความมาตรา 19 แห่งพระราชบัญญัติยาสูบ 2486 อธิบดีกรมสรรพสามิตได้ประกาศกำหนดราคายาสูบให้ผู้ขายปลีกยาสูบตราฆ้องที่บรรจุซองละ 10 มวน ขายไม่เกินซองละ 1.00 บาท ตามสำเนาประกาศท้ายฟ้อง จำเลยเป็นผู้ขายยาสูบได้ทราบประกาศที่กล่าวแล้ว ได้บังอาจขายปลีกยาสูบตราฆ้องให้แก่ผู้มีชื่อไปซองละ 1.25 บาท เป็นการเกินราคาที่ทางการกำหนดไว้จำเลยให้การรับสารภาพ โจทก์จำเลยไม่สืบพยานศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่า ที่เกิดเหตุเป็นเขตจำหน่ายยาสูบ และจำเลยเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบและได้ทราบประกาศแล้ว จึงยังหาผิดตามมาตรา 19 แห่งพระราชบัญญัติยาสูบ 2486 ไม่ ให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์ไม่ชัดว่า จำเลยขายยาสูบเป็นการค้าหรือไม่ อาจขายเพียงครั้งคราวเดียวเท่านั้น ซึ่งยังถือไม่ได้ว่าเป็นผู้จำหน่ายยาสูบตามพระราชบัญญัติยาสูบและไม่ปรากฏชัดว่าที่เกิดเหตุเป็นเขตจำหน่ายยาสูบและจำเลยได้ทราบประกาศแล้วพิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องของโจทก์ไม่ชัดแจ้งว่าจำเลยเป็นผู้ทำกิจการจำหน่ายยาสูบให้แก่ผู้บริโภคทั่ว ๆ ไปเท่าที่โจทก์กล่าวว่าจำเลยเป็นผู้ขายยาสูบนั้น อาจเป็นการขายแต่ครั้งคราวเดียวก็ได้ ซึ่งยังถือว่าเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติยาสูบไม่ได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 366/2493อัยการหนองคายโจทก์นางดำ ราชเสนจำเลย พ.ร.บ.ยาสูบ พ.ศ.2486 ม. 19 ป.วิ.อ. ม. 158 (5)ห้องคดีอาญาที่หาว่าจำเลยจำหน่ายยาสูบเกินราคาควบคุมนั้น หากในฟ้องไม่กล่าวให้ชัดแจ้งว่าจำเลยเป็นผู้ทำกิจการจำหน่ายยาสูบให้แก่ผู้บริโภคทั่วๆ ไปแล้ว ศาลพิพากษายกฟ้องเพราะอาจเป็นการขายแต่ครั้งคราวเดียวซึ่งยังไม่ถือว่าเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบตามพระราชบัญญัติยาสูบโจทก์ฟ้องกล่าวว่า อาศัยอำนาจตามความมาตรา 19 แห่งพระราชบัญญัติยาสูบ 2486 อธิบดีกรมสรรพสามิตได้ประกาศกำหนดราคายาสูบให้ผู้ขายปลีกยาสูบตราฆ้องที่บรรจุซองละ 10 มวน ขายไม่เกินซองละ 1.00 บาท ตามสำเนาประกาศท้ายฟ้อง จำเลยเป็นผู้ขายยาสูบได้ทราบประกาศที่กล่าวแล้ว ได้บังอาจขายปลีกยาสูบตราฆ้องให้แก่ผู้มีชื่อไปซองละ 1.25 บาท เป็นการเกินราคาที่ทางการกำหนดไว้จำเลยให้การรับสารภาพ โจทก์จำเลยไม่สืบพยานศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่า ที่เกิดเหตุเป็นเขตจำหน่ายยาสูบ และจำเลยเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบและได้ทราบประกาศแล้ว จึงยังหาผิดตามมาตรา 19 แห่งพระราชบัญญัติยาสูบ 2486 ไม่ ให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์ไม่ชัดว่า จำเลยขายยาสูบเป็นการค้าหรือไม่ อาจขายเพียงครั้งคราวเดียวเท่านั้น ซึ่งยังถือไม่ได้ว่าเป็นผู้จำหน่ายยาสูบตามพระราชบัญญัติยาสูบและไม่ปรากฏชัดว่าที่เกิดเหตุเป็นเขตจำหน่ายยาสูบและจำเลยได้ทราบประกาศแล้วพิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องของโจทก์ไม่ชัดแจ้งว่าจำเลยเป็นผู้ทำกิจการจำหน่ายยาสูบให้แก่ผู้บริโภคทั่ว ๆ ไปเท่าที่โจทก์กล่าวว่าจำเลยเป็นผู้ขายยาสูบนั้น อาจเป็นการขายแต่ครั้งคราวเดียวก็ได้ ซึ่งยังถือว่าเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติยาสูบไม่ได้พิพากษายืน(ปรีชาวินิจฉัย-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูกิจวิมลอรรถ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องกล่าวว่า อาศัยอำนาจตามความมาตรา 19 แห่งพระราชบัญญัติยาสูบ 2486 อธิบดีกรมสรรพสามิตได้ประกาศกำหนดราคายาสูบให้ผู้ขายปลีกยาสูบตราฆ้องที่บรรจุซองละ 10 มวน ขายไม่เกินซองละ 1.00 บาท ตามสำเนาประกาศท้ายฟ้อง จำเลยเป็นผู้ขายยาสูบได้ทราบประกาศที่กล่าวแล้ว ได้บังอาจขายปลีกยาสูบตราฆ้องให้แก่ผู้มีชื่อไปซองละ 1.25 บาท เป็นการเกินราคาที่ทางการกำหนดไว้จำเลยให้การรับสารภาพ โจทก์จำเลยไม่สืบพยานศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่า ที่เกิดเหตุเป็นเขตจำหน่ายยาสูบ และจำเลยเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบและได้ทราบประกาศแล้ว จึงยังหาผิดตามมาตรา 19 แห่งพระราชบัญญัติยาสูบ 2486 ไม่ ให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์ไม่ชัดว่า จำเลยขายยาสูบเป็นการค้าหรือไม่ อาจขายเพียงครั้งคราวเดียวเท่านั้น ซึ่งยังถือไม่ได้ว่าเป็นผู้จำหน่ายยาสูบตามพระราชบัญญัติยาสูบและไม่ปรากฏชัดว่าที่เกิดเหตุเป็นเขตจำหน่ายยาสูบและจำเลยได้ทราบประกาศแล้วพิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องของโจทก์ไม่ชัดแจ้งว่าจำเลยเป็นผู้ทำกิจการจำหน่ายยาสูบให้แก่ผู้บริโภคทั่ว ๆ ไปเท่าที่โจทก์กล่าวว่าจำเลยเป็นผู้ขายยาสูบนั้น อาจเป็นการขายแต่ครั้งคราวเดียวก็ได้ ซึ่งยังถือว่าเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติยาสูบไม่ได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 366/2493อัยการหนองคายโจทก์นางดำ ราชเสนจำเลย พ.ร.บ.ยาสูบ พ.ศ.2486 ม. 19 ป.วิ.อ. ม. 158 (5)ห้องคดีอาญาที่หาว่าจำเลยจำหน่ายยาสูบเกินราคาควบคุมนั้น หากในฟ้องไม่กล่าวให้ชัดแจ้งว่าจำเลยเป็นผู้ทำกิจการจำหน่ายยาสูบให้แก่ผู้บริโภคทั่วๆ ไปแล้ว ศาลพิพากษายกฟ้องเพราะอาจเป็นการขายแต่ครั้งคราวเดียวซึ่งยังไม่ถือว่าเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบตามพระราชบัญญัติยาสูบโจทก์ฟ้องกล่าวว่า อาศัยอำนาจตามความมาตรา 19 แห่งพระราชบัญญัติยาสูบ 2486 อธิบดีกรมสรรพสามิตได้ประกาศกำหนดราคายาสูบให้ผู้ขายปลีกยาสูบตราฆ้องที่บรรจุซองละ 10 มวน ขายไม่เกินซองละ 1.00 บาท ตามสำเนาประกาศท้ายฟ้อง จำเลยเป็นผู้ขายยาสูบได้ทราบประกาศที่กล่าวแล้ว ได้บังอาจขายปลีกยาสูบตราฆ้องให้แก่ผู้มีชื่อไปซองละ 1.25 บาท เป็นการเกินราคาที่ทางการกำหนดไว้จำเลยให้การรับสารภาพ โจทก์จำเลยไม่สืบพยานศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่า ที่เกิดเหตุเป็นเขตจำหน่ายยาสูบ และจำเลยเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบและได้ทราบประกาศแล้ว จึงยังหาผิดตามมาตรา 19 แห่งพระราชบัญญัติยาสูบ 2486 ไม่ ให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์ไม่ชัดว่า จำเลยขายยาสูบเป็นการค้าหรือไม่ อาจขายเพียงครั้งคราวเดียวเท่านั้น ซึ่งยังถือไม่ได้ว่าเป็นผู้จำหน่ายยาสูบตามพระราชบัญญัติยาสูบและไม่ปรากฏชัดว่าที่เกิดเหตุเป็นเขตจำหน่ายยาสูบและจำเลยได้ทราบประกาศแล้วพิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องของโจทก์ไม่ชัดแจ้งว่าจำเลยเป็นผู้ทำกิจการจำหน่ายยาสูบให้แก่ผู้บริโภคทั่ว ๆ ไปเท่าที่โจทก์กล่าวว่าจำเลยเป็นผู้ขายยาสูบนั้น อาจเป็นการขายแต่ครั้งคราวเดียวก็ได้ ซึ่งยังถือว่าเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติยาสูบไม่ได้พิพากษายืน(ปรีชาวินิจฉัย-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูกิจวิมลอรรถ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ