คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1006/2542หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136,326,90 และ 91 คำฟ้องที่โจทก์บรรยายไว้มีข้อความครบถ้วน ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 158(5) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา แล้ว ทั้งฟ้องโจทก์ได้ระบุข้อเท็จจริงและรายละเอียดต่าง ๆ พร้อมทั้ง ถ้อยคำเบิกความอันเกี่ยวกับข้อหมิ่นประมาทและดูหมิ่น ไว้เพียงพอ ที่จะทำให้จำเลยที่ 2 เข้าใจข้อหาทั้งสองได้ดี โจทก์จึงไม่จำเป็นต้องแยกว่าการกระทำของจำเลยที่ 2 ส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาหมิ่นประมาทและส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาดูหมิ่นเจ้าพนักงานฟ้องโจทก์จึงไม่เคลือบคลุม จำเลยที่ 2 เบิกความเป็นพยานของจำเลยที่ 1 ในคดี ที่จำเลยที่ 1 ฟ้องโจทก์ต่อศาลอาญาว่า ในขณะที่โจทก์ทำหน้าที่สืบสวนหามูลคดีในเรื่องที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ถูกด. กับพวก ร้องเรียนกล่าวหาว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 สมคบกัน ข่มขู่ให้จำเลยให้การปรักปรำ ด. โดยโจทก์ได้เรียกร้องเงินจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 เพื่อเป็นการตอบแทน ในการปั้นพยานอันเป็นการสร้างพยานหลักฐานที่ไม่เป็น ความจริงให้แก่จำเลยที่ 1 ความจริงโจทก์ไม่เคยเรียกร้อง เงินจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 ตามที่จำเลยที่ 2 เบิกความ การที่จำเลยที่ 2 ไม่ได้ถูกสอบสวนเอาความผิด ทางวินัยในเรื่องที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 เป็นคดีนี้ เพราะกรณี เช่นนี้ผู้บังคับบัญชาของจำเลยที่ 2 อาจจะรอผลการพิจารณา พิพากษาคดีนี้ก็ได้ ดังนั้น ถ้อยคำเบิกความของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวจึงเป็นการใส่ความโจทก์ โดยประการที่น่าจะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นหรือถูกเกลียดชัง การกระทำของจำเลยที่ 2 จึงเป็นการดูหมิ่นและหมิ่นประมาทโจทก์อันเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทหาใช่เป็นการแสดงความคิดเห็นหรือข้อความใดโดยสุจริตเพื่อความชอบธรรม ป้องกันตนหรือป้องกันส่วนได้เสียเกี่ยวกับตนตามคลองธรรม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 329 ไม่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136, 326,83, 90 และ 91ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าสำหรับจำเลยที่ 1คดีมีมูลบางข้อหา ให้ประทับฟ้องเฉพาะข้อหาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136 ส่วนจำเลยที่ 2 คดีมีมูลทุกข้อหา ให้ประทับฟ้องจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136, 326 การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามมาตรา 326 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด ตามมาตรา 90 จำคุก 6 เดือน ปรับ 20,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 หากไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษา ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังยุติได้ในเบื้องต้นว่าเมื่อวันที่ 6กรกฎาคม 2535 จำเลยที่ 2 เบิกความเป็นพยานของจำเลยที่ 1 ในคดีที่จำเลยที่ 1 ฟ้องโจทก์ต่อศาลอาญาตามคดีหมายเลขดำที่ 5765/2534 ว่า ในระหว่างวันที่ 2 และ 3 กุมภาพันธ์ 2531 ในขณะที่โจทก์ทำหน้าที่สืบสวนหามูลคดีในเรื่องที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ถูกนายดิเรก อุทัยผล และนายคำนึง ทองเปรม ร้องเรียนกล่าวหาว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 สมคบกันข่มขู่ให้พยานให้การปรักปรำนายดิเรก โดยโจทก์ได้เรียกร้องเงินจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 เพื่อเป็นการตอบแทนในการปั้นพยานอันเป็นการสร้างพยานหลักฐานที่ไม่เป็น ความจริงให้แก่จำเลยที่ 1คดีมีปัญหาว่า จำเลยที่ 2 กระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่ ในข้อนี้จะได้วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามที่จำเลยที่ 2 ฎีกาเป็นข้อแรกก่อนว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เห็นว่าคำฟ้องที่ โจทก์บรรยายไว้นั้นมีข้อความครบถ้วนตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 158(5) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาแล้ว ส่วนที่จำเลยที่ 2 อ้างว่า โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 ส่วนใด เป็นความผิดในข้อหาหมิ่นประมาทและส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาดูหมิ่น เจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่นั้นเห็นว่า ฟ้องโจทก์ได้ระบุข้อเท็จจริงและรายละเอียดต่าง ๆ พร้อมทั้งถ้อยคำเบิกความอันเกี่ยวกับข้อหมิ่นประมาทและดูหมิ่นไว้ด้วยแล้ว จึงเพียงพอที่จะทำให้จำเลยที่ 2 เข้าใจข้อหาทั้งสองได้ดี ไม่จำเป็นต้องแยกว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 ส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาหมิ่นประมาท และส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาดูหมิ่นเจ้าพนักงานส่วนในปัญหาว่าการกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นความผิดตามฟ้องหรือไม่นั้น โจทก์เบิกความยืนยันว่า โจทก์ไม่ได้เรียกร้องเงินจำนวน 30,000 บาทจากจำเลยที่ 1 เพื่อเป็นค่าตอบแทนในการ ปั้นพยานให้แก่จำเลยที่ 1 ในเรื่องที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ถูกนายดิเรกและนายคำนึงร้องเรียนว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันข่มขู่ให้พยานให้การปรักปรำนายดิเรก หากจำเลยที่ 1 ไม่ยอมจ่าย จำเลยที่ 1 จะถูกดำเนินคดีตามที่ถูกกล่าวหา ดังที่ จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งของโจทก์เบิกความ โดยโจทก์มีร้อยตำรวจโทสันติเลิศ สายเสียงสด และนายดาบตำรวจสำเร็จ ใจสุทธิ ผู้ร่วมสืบสวนกับโจทก์เบิกความสนับสนุนว่า ในระหว่างที่โจทก์และพยานทั้งสองไปร่วมรับประทานอาหาร ที่ร้านไผ่เงิน เมื่อโจทก์พบจำเลยที่ 1 ที่ร้านดังกล่าวคงพูดคุยกัน ตามปกติ มิได้มีการเรียกร้องเงินกันแต่ประการใด และในตอนที่ โจทก์สอบปากคำจำเลยที่ 1 ในห้องพักของโจทก์ โจทก์ก็มิได้ เรียกร้องเงินจากจำเลยที่ 1 เช่นกัน พยานโจทก์ทั้งสองนี้ ไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยที่ 2 มาก่อนย่อมไม่มีเหตุผลใดที่จะเบิกความปรักปรำใส่ร้ายจำเลยที่ 2 ทั้งจำเลยที่ 2 หาได้ โต้แย้งคัดค้านคำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองในชั้นฎีกาว่า ไม่ถูกต้องอย่างใดไม่ คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองจึงมีน้ำหนักรับฟังได้ ส่วนจำเลยที่ 2 นั้น คงมีแต่ตัวจำเลยที่ 1 และ ที่ 2 มาเบิกความถึงข้อเท็จจริงที่ว่าโจทก์เรียกร้องเงินจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 เท่านั้นนายเกษม โพธิ์ประสิทธิ์ ทนายความของจำเลยที่ 1 ที่ร่วมรับประทานอาหารโต๊ะเดียวกับ จำเลยที่ 1 ซึ่งจำเลยที่ 2 อ้างว่ารู้เห็นในการที่โจทก์เรียกร้องเงินจากจำเลยที่ 1 แต่จำเลยที่ 2 ก็ไม่ได้นำตัวมาเบิกความสนับสนุนคำพยานฝ่ายตนให้มีน้ำหนักรับฟัง และที่จำเลยที่ 2 ฎีกาว่า นายเกษมเคยเบิกความเป็นพยานจำเลยที่ 1 ในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 5312/2534 นั้น ก็ไม่ได้ความว่านายเกษม เบิกความว่าอย่างไร เนื่องจากจำเลยที่ 2 มิได้นำคำเบิกความ ของนายเกษมดังกล่าวมาอ้างเป็นพยานในคดีนี้ นอกจากนี้พันตำรวจโทสุภร ศุภรัตน์ พยานจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของจำเลยที่ 2 และได้มอบหมายให้จำเลยที่ 2 เป็นผู้สืบสวน หาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับคำร้องเรียกของจำเลยที่ 1 ที่กล่าวหา นายดิเรก และพวกก็เบิกความยืนยันว่า จำเลยที่ 2 ไม่เคยรายงานให้พยานทราบเกี่ยวกับเรื่องที่โจทก์เรียกร้องเงินจากจำเลยที่ 1 ประกอบกับพันตำรวจโทสวัสดิ์ แพ่งสภา พยานจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาอีกคนหนึ่งของจำเลยที่ 2 เบิกความยอมรับว่า โจทก์เป็นผู้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความเคร่งครัดและไม่เคยกลั่นแกล้ง ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาและยังได้ความจากคำเบิกความของ พันตำรวจเอกประดิษฐ์ กล้าณรงค์ พยานจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของโจทก์และจำเลยที่ 2 ว่า โจทก์ไม่เคยถูกตั้ง กรรมการสอบสวนในข้อกล่าวหาว่าเรียกร้องเงินจากจำเลยที่ 1 ทำให้เจือสมกับข้อนำสืบของโจทก์ว่าโจทก์ไม่เคยเรียกร้องจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 ตามที่จำเลยที่ 2 เบิกความแต่ประการใด แม้จำเลยที่ 2 ไม่ได้ถูกสอบสวนเอาความผิดทางวินัยในเรื่อง ที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 เป็นคดีนี้ ดังที่จำเลยที่ 2 ฎีกา ก็ไม่อาจฟังหักล้างพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบมาได้ เพราะกรณีเช่นนี้ผู้บังคับบัญชาของจำเลยที่ 2 อาจจะรอผลการพิจารณาพิพากษาคดีนี้ก็ได้ ดังนั้น ถ้อยคำเบิกความของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวจึงเป็นการใส่ความโจทก์ โดยประการที่น่าจะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นหรือถูกเกลียดชัง การกระทำของจำเลยที่ 2 จึงเป็น การดูหมิ่นและหมิ่นประมาทโจทก์ หาใช่เป็นการแสดงความคิดเห็น หรือข้อความใดโดยสุจริตเพื่อความชอบธรรม ป้องกันตนหรือป้องกัน ส่วนได้เสียเกี่ยวกับตนตามคลองธรรม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 329 ไม่สำหรับฎีกาของจำเลยที่ 2 ที่ขอให้ลงโทษในสถานเบากว่า ที่ศาลอุทธรณ์กำหนดนั้น เห็นว่า โทษที่จำเลยที่ 2 ได้รับนั้น เหมาะสมแก่พฤติการณ์แห่งการกระทำผิดของจำเลยที่ 2 แล้ว จึงไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงแก้ไขพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1006/2542พันตำรวจเอก ไพฑูรย์ วิกิณิยะธนีโจทก์นาง ประทิน นาค สกุล กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 90, ม. 91, ม. 136, ม. 326 ป.วิ.อ. ม. 158 (5), ม. 176โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136,326,90 และ 91 คำฟ้องที่โจทก์บรรยายไว้มีข้อความครบถ้วน ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 158(5) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา แล้ว ทั้งฟ้องโจทก์ได้ระบุข้อเท็จจริงและรายละเอียดต่าง ๆ พร้อมทั้ง ถ้อยคำเบิกความอันเกี่ยวกับข้อหมิ่นประมาทและดูหมิ่น ไว้เพียงพอ ที่จะทำให้จำเลยที่ 2 เข้าใจข้อหาทั้งสองได้ดี โจทก์จึงไม่จำเป็นต้องแยกว่าการกระทำของจำเลยที่ 2 ส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาหมิ่นประมาทและส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาดูหมิ่นเจ้าพนักงานฟ้องโจทก์จึงไม่เคลือบคลุม จำเลยที่ 2 เบิกความเป็นพยานของจำเลยที่ 1 ในคดี ที่จำเลยที่ 1 ฟ้องโจทก์ต่อศาลอาญาว่า ในขณะที่โจทก์ทำหน้าที่สืบสวนหามูลคดีในเรื่องที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ถูกด. กับพวก ร้องเรียนกล่าวหาว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 สมคบกัน ข่มขู่ให้จำเลยให้การปรักปรำ ด. โดยโจทก์ได้เรียกร้องเงินจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 เพื่อเป็นการตอบแทน ในการปั้นพยานอันเป็นการสร้างพยานหลักฐานที่ไม่เป็น ความจริงให้แก่จำเลยที่ 1 ความจริงโจทก์ไม่เคยเรียกร้อง เงินจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 ตามที่จำเลยที่ 2 เบิกความ การที่จำเลยที่ 2 ไม่ได้ถูกสอบสวนเอาความผิด ทางวินัยในเรื่องที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 เป็นคดีนี้ เพราะกรณี เช่นนี้ผู้บังคับบัญชาของจำเลยที่ 2 อาจจะรอผลการพิจารณา พิพากษาคดีนี้ก็ได้ ดังนั้น ถ้อยคำเบิกความของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวจึงเป็นการใส่ความโจทก์ โดยประการที่น่าจะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นหรือถูกเกลียดชัง การกระทำของจำเลยที่ 2 จึงเป็นการดูหมิ่นและหมิ่นประมาทโจทก์อันเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทหาใช่เป็นการแสดงความคิดเห็นหรือข้อความใดโดยสุจริตเพื่อความชอบธรรม ป้องกันตนหรือป้องกันส่วนได้เสียเกี่ยวกับตนตามคลองธรรม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 329 ไม่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136, 326,83, 90 และ 91ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าสำหรับจำเลยที่ 1คดีมีมูลบางข้อหา ให้ประทับฟ้องเฉพาะข้อหาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136 ส่วนจำเลยที่ 2 คดีมีมูลทุกข้อหา ให้ประทับฟ้องจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136, 326 การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามมาตรา 326 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด ตามมาตรา 90 จำคุก 6 เดือน ปรับ 20,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 หากไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษา ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังยุติได้ในเบื้องต้นว่าเมื่อวันที่ 6กรกฎาคม 2535 จำเลยที่ 2 เบิกความเป็นพยานของจำเลยที่ 1 ในคดีที่จำเลยที่ 1 ฟ้องโจทก์ต่อศาลอาญาตามคดีหมายเลขดำที่ 5765/2534 ว่า ในระหว่างวันที่ 2 และ 3 กุมภาพันธ์ 2531 ในขณะที่โจทก์ทำหน้าที่สืบสวนหามูลคดีในเรื่องที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ถูกนายดิเรก อุทัยผล และนายคำนึง ทองเปรม ร้องเรียนกล่าวหาว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 สมคบกันข่มขู่ให้พยานให้การปรักปรำนายดิเรก โดยโจทก์ได้เรียกร้องเงินจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 เพื่อเป็นการตอบแทนในการปั้นพยานอันเป็นการสร้างพยานหลักฐานที่ไม่เป็น ความจริงให้แก่จำเลยที่ 1คดีมีปัญหาว่า จำเลยที่ 2 กระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่ ในข้อนี้จะได้วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามที่จำเลยที่ 2 ฎีกาเป็นข้อแรกก่อนว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เห็นว่าคำฟ้องที่ โจทก์บรรยายไว้นั้นมีข้อความครบถ้วนตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 158(5) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาแล้ว ส่วนที่จำเลยที่ 2 อ้างว่า โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 ส่วนใด เป็นความผิดในข้อหาหมิ่นประมาทและส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาดูหมิ่น เจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่นั้นเห็นว่า ฟ้องโจทก์ได้ระบุข้อเท็จจริงและรายละเอียดต่าง ๆ พร้อมทั้งถ้อยคำเบิกความอันเกี่ยวกับข้อหมิ่นประมาทและดูหมิ่นไว้ด้วยแล้ว จึงเพียงพอที่จะทำให้จำเลยที่ 2 เข้าใจข้อหาทั้งสองได้ดี ไม่จำเป็นต้องแยกว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 ส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาหมิ่นประมาท และส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาดูหมิ่นเจ้าพนักงานส่วนในปัญหาว่าการกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นความผิดตามฟ้องหรือไม่นั้น โจทก์เบิกความยืนยันว่า โจทก์ไม่ได้เรียกร้องเงินจำนวน 30,000 บาทจากจำเลยที่ 1 เพื่อเป็นค่าตอบแทนในการ ปั้นพยานให้แก่จำเลยที่ 1 ในเรื่องที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ถูกนายดิเรกและนายคำนึงร้องเรียนว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันข่มขู่ให้พยานให้การปรักปรำนายดิเรก หากจำเลยที่ 1 ไม่ยอมจ่าย จำเลยที่ 1 จะถูกดำเนินคดีตามที่ถูกกล่าวหา ดังที่ จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งของโจทก์เบิกความ โดยโจทก์มีร้อยตำรวจโทสันติเลิศ สายเสียงสด และนายดาบตำรวจสำเร็จ ใจสุทธิ ผู้ร่วมสืบสวนกับโจทก์เบิกความสนับสนุนว่า ในระหว่างที่โจทก์และพยานทั้งสองไปร่วมรับประทานอาหาร ที่ร้านไผ่เงิน เมื่อโจทก์พบจำเลยที่ 1 ที่ร้านดังกล่าวคงพูดคุยกัน ตามปกติ มิได้มีการเรียกร้องเงินกันแต่ประการใด และในตอนที่ โจทก์สอบปากคำจำเลยที่ 1 ในห้องพักของโจทก์ โจทก์ก็มิได้ เรียกร้องเงินจากจำเลยที่ 1 เช่นกัน พยานโจทก์ทั้งสองนี้ ไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยที่ 2 มาก่อนย่อมไม่มีเหตุผลใดที่จะเบิกความปรักปรำใส่ร้ายจำเลยที่ 2 ทั้งจำเลยที่ 2 หาได้ โต้แย้งคัดค้านคำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองในชั้นฎีกาว่า ไม่ถูกต้องอย่างใดไม่ คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองจึงมีน้ำหนักรับฟังได้ ส่วนจำเลยที่ 2 นั้น คงมีแต่ตัวจำเลยที่ 1 และ ที่ 2 มาเบิกความถึงข้อเท็จจริงที่ว่าโจทก์เรียกร้องเงินจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 เท่านั้นนายเกษม โพธิ์ประสิทธิ์ ทนายความของจำเลยที่ 1 ที่ร่วมรับประทานอาหารโต๊ะเดียวกับ จำเลยที่ 1 ซึ่งจำเลยที่ 2 อ้างว่ารู้เห็นในการที่โจทก์เรียกร้องเงินจากจำเลยที่ 1 แต่จำเลยที่ 2 ก็ไม่ได้นำตัวมาเบิกความสนับสนุนคำพยานฝ่ายตนให้มีน้ำหนักรับฟัง และที่จำเลยที่ 2 ฎีกาว่า นายเกษมเคยเบิกความเป็นพยานจำเลยที่ 1 ในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 5312/2534 นั้น ก็ไม่ได้ความว่านายเกษม เบิกความว่าอย่างไร เนื่องจากจำเลยที่ 2 มิได้นำคำเบิกความ ของนายเกษมดังกล่าวมาอ้างเป็นพยานในคดีนี้ นอกจากนี้พันตำรวจโทสุภร ศุภรัตน์ พยานจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของจำเลยที่ 2 และได้มอบหมายให้จำเลยที่ 2 เป็นผู้สืบสวน หาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับคำร้องเรียกของจำเลยที่ 1 ที่กล่าวหา นายดิเรก และพวกก็เบิกความยืนยันว่า จำเลยที่ 2 ไม่เคยรายงานให้พยานทราบเกี่ยวกับเรื่องที่โจทก์เรียกร้องเงินจากจำเลยที่ 1 ประกอบกับพันตำรวจโทสวัสดิ์ แพ่งสภา พยานจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาอีกคนหนึ่งของจำเลยที่ 2 เบิกความยอมรับว่า โจทก์เป็นผู้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความเคร่งครัดและไม่เคยกลั่นแกล้ง ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาและยังได้ความจากคำเบิกความของ พันตำรวจเอกประดิษฐ์ กล้าณรงค์ พยานจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของโจทก์และจำเลยที่ 2 ว่า โจทก์ไม่เคยถูกตั้ง กรรมการสอบสวนในข้อกล่าวหาว่าเรียกร้องเงินจากจำเลยที่ 1 ทำให้เจือสมกับข้อนำสืบของโจทก์ว่าโจทก์ไม่เคยเรียกร้องจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 ตามที่จำเลยที่ 2 เบิกความแต่ประการใด แม้จำเลยที่ 2 ไม่ได้ถูกสอบสวนเอาความผิดทางวินัยในเรื่อง ที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 เป็นคดีนี้ ดังที่จำเลยที่ 2 ฎีกา ก็ไม่อาจฟังหักล้างพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบมาได้ เพราะกรณีเช่นนี้ผู้บังคับบัญชาของจำเลยที่ 2 อาจจะรอผลการพิจารณาพิพากษาคดีนี้ก็ได้ ดังนั้น ถ้อยคำเบิกความของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวจึงเป็นการใส่ความโจทก์ โดยประการที่น่าจะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นหรือถูกเกลียดชัง การกระทำของจำเลยที่ 2 จึงเป็น การดูหมิ่นและหมิ่นประมาทโจทก์ หาใช่เป็นการแสดงความคิดเห็น หรือข้อความใดโดยสุจริตเพื่อความชอบธรรม ป้องกันตนหรือป้องกัน ส่วนได้เสียเกี่ยวกับตนตามคลองธรรม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 329 ไม่สำหรับฎีกาของจำเลยที่ 2 ที่ขอให้ลงโทษในสถานเบากว่า ที่ศาลอุทธรณ์กำหนดนั้น เห็นว่า โทษที่จำเลยที่ 2 ได้รับนั้น เหมาะสมแก่พฤติการณ์แห่งการกระทำผิดของจำเลยที่ 2 แล้ว จึงไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงแก้ไขพิพากษายืน(สุนทร สิทธิเวชวิจิตร-ประสพสุข บุญเดช-สุเมธ ตังคจิวางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136, 326,83, 90 และ 91ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าสำหรับจำเลยที่ 1คดีมีมูลบางข้อหา ให้ประทับฟ้องเฉพาะข้อหาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136 ส่วนจำเลยที่ 2 คดีมีมูลทุกข้อหา ให้ประทับฟ้องจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136, 326 การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามมาตรา 326 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด ตามมาตรา 90 จำคุก 6 เดือน ปรับ 20,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 หากไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษา ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังยุติได้ในเบื้องต้นว่าเมื่อวันที่ 6กรกฎาคม 2535 จำเลยที่ 2 เบิกความเป็นพยานของจำเลยที่ 1 ในคดีที่จำเลยที่ 1 ฟ้องโจทก์ต่อศาลอาญาตามคดีหมายเลขดำที่ 5765/2534 ว่า ในระหว่างวันที่ 2 และ 3 กุมภาพันธ์ 2531 ในขณะที่โจทก์ทำหน้าที่สืบสวนหามูลคดีในเรื่องที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ถูกนายดิเรก อุทัยผล และนายคำนึง ทองเปรม ร้องเรียนกล่าวหาว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 สมคบกันข่มขู่ให้พยานให้การปรักปรำนายดิเรก โดยโจทก์ได้เรียกร้องเงินจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 เพื่อเป็นการตอบแทนในการปั้นพยานอันเป็นการสร้างพยานหลักฐานที่ไม่เป็น ความจริงให้แก่จำเลยที่ 1คดีมีปัญหาว่า จำเลยที่ 2 กระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่ ในข้อนี้จะได้วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามที่จำเลยที่ 2 ฎีกาเป็นข้อแรกก่อนว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เห็นว่าคำฟ้องที่ โจทก์บรรยายไว้นั้นมีข้อความครบถ้วนตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 158(5) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาแล้ว ส่วนที่จำเลยที่ 2 อ้างว่า โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 ส่วนใด เป็นความผิดในข้อหาหมิ่นประมาทและส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาดูหมิ่น เจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่นั้นเห็นว่า ฟ้องโจทก์ได้ระบุข้อเท็จจริงและรายละเอียดต่าง ๆ พร้อมทั้งถ้อยคำเบิกความอันเกี่ยวกับข้อหมิ่นประมาทและดูหมิ่นไว้ด้วยแล้ว จึงเพียงพอที่จะทำให้จำเลยที่ 2 เข้าใจข้อหาทั้งสองได้ดี ไม่จำเป็นต้องแยกว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 ส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาหมิ่นประมาท และส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาดูหมิ่นเจ้าพนักงานส่วนในปัญหาว่าการกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นความผิดตามฟ้องหรือไม่นั้น โจทก์เบิกความยืนยันว่า โจทก์ไม่ได้เรียกร้องเงินจำนวน 30,000 บาทจากจำเลยที่ 1 เพื่อเป็นค่าตอบแทนในการ ปั้นพยานให้แก่จำเลยที่ 1 ในเรื่องที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ถูกนายดิเรกและนายคำนึงร้องเรียนว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันข่มขู่ให้พยานให้การปรักปรำนายดิเรก หากจำเลยที่ 1 ไม่ยอมจ่าย จำเลยที่ 1 จะถูกดำเนินคดีตามที่ถูกกล่าวหา ดังที่ จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งของโจทก์เบิกความ โดยโจทก์มีร้อยตำรวจโทสันติเลิศ สายเสียงสด และนายดาบตำรวจสำเร็จ ใจสุทธิ ผู้ร่วมสืบสวนกับโจทก์เบิกความสนับสนุนว่า ในระหว่างที่โจทก์และพยานทั้งสองไปร่วมรับประทานอาหาร ที่ร้านไผ่เงิน เมื่อโจทก์พบจำเลยที่ 1 ที่ร้านดังกล่าวคงพูดคุยกัน ตามปกติ มิได้มีการเรียกร้องเงินกันแต่ประการใด และในตอนที่ โจทก์สอบปากคำจำเลยที่ 1 ในห้องพักของโจทก์ โจทก์ก็มิได้ เรียกร้องเงินจากจำเลยที่ 1 เช่นกัน พยานโจทก์ทั้งสองนี้ ไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยที่ 2 มาก่อนย่อมไม่มีเหตุผลใดที่จะเบิกความปรักปรำใส่ร้ายจำเลยที่ 2 ทั้งจำเลยที่ 2 หาได้ โต้แย้งคัดค้านคำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองในชั้นฎีกาว่า ไม่ถูกต้องอย่างใดไม่ คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองจึงมีน้ำหนักรับฟังได้ ส่วนจำเลยที่ 2 นั้น คงมีแต่ตัวจำเลยที่ 1 และ ที่ 2 มาเบิกความถึงข้อเท็จจริงที่ว่าโจทก์เรียกร้องเงินจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 เท่านั้นนายเกษม โพธิ์ประสิทธิ์ ทนายความของจำเลยที่ 1 ที่ร่วมรับประทานอาหารโต๊ะเดียวกับ จำเลยที่ 1 ซึ่งจำเลยที่ 2 อ้างว่ารู้เห็นในการที่โจทก์เรียกร้องเงินจากจำเลยที่ 1 แต่จำเลยที่ 2 ก็ไม่ได้นำตัวมาเบิกความสนับสนุนคำพยานฝ่ายตนให้มีน้ำหนักรับฟัง และที่จำเลยที่ 2 ฎีกาว่า นายเกษมเคยเบิกความเป็นพยานจำเลยที่ 1 ในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 5312/2534 นั้น ก็ไม่ได้ความว่านายเกษม เบิกความว่าอย่างไร เนื่องจากจำเลยที่ 2 มิได้นำคำเบิกความ ของนายเกษมดังกล่าวมาอ้างเป็นพยานในคดีนี้ นอกจากนี้พันตำรวจโทสุภร ศุภรัตน์ พยานจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของจำเลยที่ 2 และได้มอบหมายให้จำเลยที่ 2 เป็นผู้สืบสวน หาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับคำร้องเรียกของจำเลยที่ 1 ที่กล่าวหา นายดิเรก และพวกก็เบิกความยืนยันว่า จำเลยที่ 2 ไม่เคยรายงานให้พยานทราบเกี่ยวกับเรื่องที่โจทก์เรียกร้องเงินจากจำเลยที่ 1 ประกอบกับพันตำรวจโทสวัสดิ์ แพ่งสภา พยานจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาอีกคนหนึ่งของจำเลยที่ 2 เบิกความยอมรับว่า โจทก์เป็นผู้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความเคร่งครัดและไม่เคยกลั่นแกล้ง ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาและยังได้ความจากคำเบิกความของ พันตำรวจเอกประดิษฐ์ กล้าณรงค์ พยานจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของโจทก์และจำเลยที่ 2 ว่า โจทก์ไม่เคยถูกตั้ง กรรมการสอบสวนในข้อกล่าวหาว่าเรียกร้องเงินจากจำเลยที่ 1 ทำให้เจือสมกับข้อนำสืบของโจทก์ว่าโจทก์ไม่เคยเรียกร้องจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 ตามที่จำเลยที่ 2 เบิกความแต่ประการใด แม้จำเลยที่ 2 ไม่ได้ถูกสอบสวนเอาความผิดทางวินัยในเรื่อง ที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 เป็นคดีนี้ ดังที่จำเลยที่ 2 ฎีกา ก็ไม่อาจฟังหักล้างพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบมาได้ เพราะกรณีเช่นนี้ผู้บังคับบัญชาของจำเลยที่ 2 อาจจะรอผลการพิจารณาพิพากษาคดีนี้ก็ได้ ดังนั้น ถ้อยคำเบิกความของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวจึงเป็นการใส่ความโจทก์ โดยประการที่น่าจะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นหรือถูกเกลียดชัง การกระทำของจำเลยที่ 2 จึงเป็น การดูหมิ่นและหมิ่นประมาทโจทก์ หาใช่เป็นการแสดงความคิดเห็น หรือข้อความใดโดยสุจริตเพื่อความชอบธรรม ป้องกันตนหรือป้องกัน ส่วนได้เสียเกี่ยวกับตนตามคลองธรรม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 329 ไม่สำหรับฎีกาของจำเลยที่ 2 ที่ขอให้ลงโทษในสถานเบากว่า ที่ศาลอุทธรณ์กำหนดนั้น เห็นว่า โทษที่จำเลยที่ 2 ได้รับนั้น เหมาะสมแก่พฤติการณ์แห่งการกระทำผิดของจำเลยที่ 2 แล้ว จึงไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงแก้ไขพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1006/2542พันตำรวจเอก ไพฑูรย์ วิกิณิยะธนีโจทก์นาง ประทิน นาค สกุล กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 90, ม. 91, ม. 136, ม. 326 ป.วิ.อ. ม. 158 (5), ม. 176โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136,326,90 และ 91 คำฟ้องที่โจทก์บรรยายไว้มีข้อความครบถ้วน ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 158(5) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา แล้ว ทั้งฟ้องโจทก์ได้ระบุข้อเท็จจริงและรายละเอียดต่าง ๆ พร้อมทั้ง ถ้อยคำเบิกความอันเกี่ยวกับข้อหมิ่นประมาทและดูหมิ่น ไว้เพียงพอ ที่จะทำให้จำเลยที่ 2 เข้าใจข้อหาทั้งสองได้ดี โจทก์จึงไม่จำเป็นต้องแยกว่าการกระทำของจำเลยที่ 2 ส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาหมิ่นประมาทและส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาดูหมิ่นเจ้าพนักงานฟ้องโจทก์จึงไม่เคลือบคลุม จำเลยที่ 2 เบิกความเป็นพยานของจำเลยที่ 1 ในคดี ที่จำเลยที่ 1 ฟ้องโจทก์ต่อศาลอาญาว่า ในขณะที่โจทก์ทำหน้าที่สืบสวนหามูลคดีในเรื่องที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ถูกด. กับพวก ร้องเรียนกล่าวหาว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 สมคบกัน ข่มขู่ให้จำเลยให้การปรักปรำ ด. โดยโจทก์ได้เรียกร้องเงินจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 เพื่อเป็นการตอบแทน ในการปั้นพยานอันเป็นการสร้างพยานหลักฐานที่ไม่เป็น ความจริงให้แก่จำเลยที่ 1 ความจริงโจทก์ไม่เคยเรียกร้อง เงินจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 ตามที่จำเลยที่ 2 เบิกความ การที่จำเลยที่ 2 ไม่ได้ถูกสอบสวนเอาความผิด ทางวินัยในเรื่องที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 เป็นคดีนี้ เพราะกรณี เช่นนี้ผู้บังคับบัญชาของจำเลยที่ 2 อาจจะรอผลการพิจารณา พิพากษาคดีนี้ก็ได้ ดังนั้น ถ้อยคำเบิกความของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวจึงเป็นการใส่ความโจทก์ โดยประการที่น่าจะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นหรือถูกเกลียดชัง การกระทำของจำเลยที่ 2 จึงเป็นการดูหมิ่นและหมิ่นประมาทโจทก์อันเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทหาใช่เป็นการแสดงความคิดเห็นหรือข้อความใดโดยสุจริตเพื่อความชอบธรรม ป้องกันตนหรือป้องกันส่วนได้เสียเกี่ยวกับตนตามคลองธรรม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 329 ไม่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136, 326,83, 90 และ 91ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าสำหรับจำเลยที่ 1คดีมีมูลบางข้อหา ให้ประทับฟ้องเฉพาะข้อหาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136 ส่วนจำเลยที่ 2 คดีมีมูลทุกข้อหา ให้ประทับฟ้องจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136, 326 การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามมาตรา 326 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด ตามมาตรา 90 จำคุก 6 เดือน ปรับ 20,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 หากไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษา ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังยุติได้ในเบื้องต้นว่าเมื่อวันที่ 6กรกฎาคม 2535 จำเลยที่ 2 เบิกความเป็นพยานของจำเลยที่ 1 ในคดีที่จำเลยที่ 1 ฟ้องโจทก์ต่อศาลอาญาตามคดีหมายเลขดำที่ 5765/2534 ว่า ในระหว่างวันที่ 2 และ 3 กุมภาพันธ์ 2531 ในขณะที่โจทก์ทำหน้าที่สืบสวนหามูลคดีในเรื่องที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ถูกนายดิเรก อุทัยผล และนายคำนึง ทองเปรม ร้องเรียนกล่าวหาว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 สมคบกันข่มขู่ให้พยานให้การปรักปรำนายดิเรก โดยโจทก์ได้เรียกร้องเงินจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 เพื่อเป็นการตอบแทนในการปั้นพยานอันเป็นการสร้างพยานหลักฐานที่ไม่เป็น ความจริงให้แก่จำเลยที่ 1คดีมีปัญหาว่า จำเลยที่ 2 กระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่ ในข้อนี้จะได้วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามที่จำเลยที่ 2 ฎีกาเป็นข้อแรกก่อนว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เห็นว่าคำฟ้องที่ โจทก์บรรยายไว้นั้นมีข้อความครบถ้วนตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 158(5) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาแล้ว ส่วนที่จำเลยที่ 2 อ้างว่า โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 ส่วนใด เป็นความผิดในข้อหาหมิ่นประมาทและส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาดูหมิ่น เจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่นั้นเห็นว่า ฟ้องโจทก์ได้ระบุข้อเท็จจริงและรายละเอียดต่าง ๆ พร้อมทั้งถ้อยคำเบิกความอันเกี่ยวกับข้อหมิ่นประมาทและดูหมิ่นไว้ด้วยแล้ว จึงเพียงพอที่จะทำให้จำเลยที่ 2 เข้าใจข้อหาทั้งสองได้ดี ไม่จำเป็นต้องแยกว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 ส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาหมิ่นประมาท และส่วนใดเป็นความผิดในข้อหาดูหมิ่นเจ้าพนักงานส่วนในปัญหาว่าการกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นความผิดตามฟ้องหรือไม่นั้น โจทก์เบิกความยืนยันว่า โจทก์ไม่ได้เรียกร้องเงินจำนวน 30,000 บาทจากจำเลยที่ 1 เพื่อเป็นค่าตอบแทนในการ ปั้นพยานให้แก่จำเลยที่ 1 ในเรื่องที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ถูกนายดิเรกและนายคำนึงร้องเรียนว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันข่มขู่ให้พยานให้การปรักปรำนายดิเรก หากจำเลยที่ 1 ไม่ยอมจ่าย จำเลยที่ 1 จะถูกดำเนินคดีตามที่ถูกกล่าวหา ดังที่ จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งของโจทก์เบิกความ โดยโจทก์มีร้อยตำรวจโทสันติเลิศ สายเสียงสด และนายดาบตำรวจสำเร็จ ใจสุทธิ ผู้ร่วมสืบสวนกับโจทก์เบิกความสนับสนุนว่า ในระหว่างที่โจทก์และพยานทั้งสองไปร่วมรับประทานอาหาร ที่ร้านไผ่เงิน เมื่อโจทก์พบจำเลยที่ 1 ที่ร้านดังกล่าวคงพูดคุยกัน ตามปกติ มิได้มีการเรียกร้องเงินกันแต่ประการใด และในตอนที่ โจทก์สอบปากคำจำเลยที่ 1 ในห้องพักของโจทก์ โจทก์ก็มิได้ เรียกร้องเงินจากจำเลยที่ 1 เช่นกัน พยานโจทก์ทั้งสองนี้ ไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยที่ 2 มาก่อนย่อมไม่มีเหตุผลใดที่จะเบิกความปรักปรำใส่ร้ายจำเลยที่ 2 ทั้งจำเลยที่ 2 หาได้ โต้แย้งคัดค้านคำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองในชั้นฎีกาว่า ไม่ถูกต้องอย่างใดไม่ คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองจึงมีน้ำหนักรับฟังได้ ส่วนจำเลยที่ 2 นั้น คงมีแต่ตัวจำเลยที่ 1 และ ที่ 2 มาเบิกความถึงข้อเท็จจริงที่ว่าโจทก์เรียกร้องเงินจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 เท่านั้นนายเกษม โพธิ์ประสิทธิ์ ทนายความของจำเลยที่ 1 ที่ร่วมรับประทานอาหารโต๊ะเดียวกับ จำเลยที่ 1 ซึ่งจำเลยที่ 2 อ้างว่ารู้เห็นในการที่โจทก์เรียกร้องเงินจากจำเลยที่ 1 แต่จำเลยที่ 2 ก็ไม่ได้นำตัวมาเบิกความสนับสนุนคำพยานฝ่ายตนให้มีน้ำหนักรับฟัง และที่จำเลยที่ 2 ฎีกาว่า นายเกษมเคยเบิกความเป็นพยานจำเลยที่ 1 ในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 5312/2534 นั้น ก็ไม่ได้ความว่านายเกษม เบิกความว่าอย่างไร เนื่องจากจำเลยที่ 2 มิได้นำคำเบิกความ ของนายเกษมดังกล่าวมาอ้างเป็นพยานในคดีนี้ นอกจากนี้พันตำรวจโทสุภร ศุภรัตน์ พยานจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของจำเลยที่ 2 และได้มอบหมายให้จำเลยที่ 2 เป็นผู้สืบสวน หาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับคำร้องเรียกของจำเลยที่ 1 ที่กล่าวหา นายดิเรก และพวกก็เบิกความยืนยันว่า จำเลยที่ 2 ไม่เคยรายงานให้พยานทราบเกี่ยวกับเรื่องที่โจทก์เรียกร้องเงินจากจำเลยที่ 1 ประกอบกับพันตำรวจโทสวัสดิ์ แพ่งสภา พยานจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาอีกคนหนึ่งของจำเลยที่ 2 เบิกความยอมรับว่า โจทก์เป็นผู้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความเคร่งครัดและไม่เคยกลั่นแกล้ง ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาและยังได้ความจากคำเบิกความของ พันตำรวจเอกประดิษฐ์ กล้าณรงค์ พยานจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของโจทก์และจำเลยที่ 2 ว่า โจทก์ไม่เคยถูกตั้ง กรรมการสอบสวนในข้อกล่าวหาว่าเรียกร้องเงินจากจำเลยที่ 1 ทำให้เจือสมกับข้อนำสืบของโจทก์ว่าโจทก์ไม่เคยเรียกร้องจำนวน 30,000 บาท จากจำเลยที่ 1 ตามที่จำเลยที่ 2 เบิกความแต่ประการใด แม้จำเลยที่ 2 ไม่ได้ถูกสอบสวนเอาความผิดทางวินัยในเรื่อง ที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 เป็นคดีนี้ ดังที่จำเลยที่ 2 ฎีกา ก็ไม่อาจฟังหักล้างพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบมาได้ เพราะกรณีเช่นนี้ผู้บังคับบัญชาของจำเลยที่ 2 อาจจะรอผลการพิจารณาพิพากษาคดีนี้ก็ได้ ดังนั้น ถ้อยคำเบิกความของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวจึงเป็นการใส่ความโจทก์ โดยประการที่น่าจะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นหรือถูกเกลียดชัง การกระทำของจำเลยที่ 2 จึงเป็น การดูหมิ่นและหมิ่นประมาทโจทก์ หาใช่เป็นการแสดงความคิดเห็น หรือข้อความใดโดยสุจริตเพื่อความชอบธรรม ป้องกันตนหรือป้องกัน ส่วนได้เสียเกี่ยวกับตนตามคลองธรรม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 329 ไม่สำหรับฎีกาของจำเลยที่ 2 ที่ขอให้ลงโทษในสถานเบากว่า ที่ศาลอุทธรณ์กำหนดนั้น เห็นว่า โทษที่จำเลยที่ 2 ได้รับนั้น เหมาะสมแก่พฤติการณ์แห่งการกระทำผิดของจำเลยที่ 2 แล้ว จึงไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงแก้ไขพิพากษายืน(สุนทร สิทธิเวชวิจิตร-ประสพสุข บุญเดช-สุเมธ ตังคจิวางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ