คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 523/2537หลักกฎหมาย: การที่ศาลจะมีคำสั่งให้งดการบังคับคดีไว้ก็ต่อเมื่อพิจารณาได้ความว่า ข้ออ้างของลูกหนี้ตามคำพิพากษามีเหตุฟังได้ประการหนึ่งและถ้างดการบังคับคดีไว้ไม่น่าจะเป็นที่เสียหายแก่เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาอีกประการหนึ่ง ดังนั้น เมื่อศาลพิจารณาแล้วเห็นว่าข้ออ้างของลูกหนี้ตามคำพิพากษาค่อนข้างเลื่อนลอยที่จะรับฟังก็ชอบที่จะไม่สั่งให้งดการบังคับคดีคดีสืบเนื่องมาจากเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ที่ดินรวม8 แปลง และทรัพย์สินอื่นของจำเลยเพื่อขายทอดตลาด จำเลยยื่นคำร้องลงวันที่ 6 ธันวาคม 2533 ว่าจำเลยได้ยื่นฟ้องโจทก์เรื่องละเมิดเรียกค่าเสียหาย 46,657,800 บาท ปรากฏตามสำนวนคดีหมายเลขดำที่ 314/2532 ของศาลชั้นต้น คดีของจำเลยมีทางชนะโจทก์ หากจำเลยชนะคดีโจทก์แล้วก็ไม่ต้องขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยเพราะสามารถหักกลบลบหนี้กันได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 293 หากศาลอนุญาตให้งดการบังคับคดีไว้ก่อนก็ไม่ทำให้โจทก์เสียหาย จึงขอให้งดการบังคับคดีไว้ก่อนโจทก์ยื่นคำร้องคัดค้านว่า จำเลยไม่สามารถชนะคดี หากงดการบังคับคดีไว้จะทำให้โจทก์เสียหายเพราะเพียงวันที่ 30 พฤศจิกายน 2533จำเลยเป็นหนี้โจทก์ 14,548,572.53 บาท ที่ดินของจำเลยมีราคาประมาณ 10,000,000 บาท เท่านั้นศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ข้ออ้างของจำเลยไม่มีเหตุอันพึงรับฟังได้และมีคำสั่งให้ยกคำร้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า แม้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 293 วรรคแรก จะบัญญัติให้สิทธิลูกหนี้ตามคำพิพากษายื่นคำขอทำเป็นคำร้องต่อศาลให้งดการบังคับคดีไว้ โดยเหตุที่ตนได้ยื่นฟ้องเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาเป็นคดีเรื่องอื่นในศาลเดียวกันนั้นซึ่งศาลยังมิได้วินิจฉัยชี้ขาดและถ้าหากตนเป็นฝ่ายชนะ จะไม่ต้องมีการขายทอดตลาดหรือจำหน่ายทรัพย์สินของตนโดยวิธีอื่น เพราะสามารถหักกลบลบหนี้กันได้ก็ตาม แต่การที่ศาลจะมีคำสั่งให้งดการบังคับคดีไว้ก็ต่อเมื่อได้พิจารณาเหตุผล 2 ประการประกอบกันคือพิจารณาว่าข้ออ้างของลูกหนี้ตามคำพิพากษามีเหตุฟังได้ประการหนึ่งและพิจารณาว่าถ้างดการบังคับคดีไว้ไม่น่าจะเป็นที่เสียหายแก่เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาอีกประการหนึ่ง ได้พิจารณาข้ออ้างของลูกหนี้ตามคำพิพากษาแล้ว เห็นว่าตามคำฟ้องของจำเลยในคดีแพ่งหมายเลขดำที่ 314/2532 จำเลยฟ้องโจทก์เรียกค่าเสียหายในมูลละเมิด และกล่าวอ้างบรรยายฟ้องว่าโจทก์ผิดสัญญาไม่ยอมให้จำเลยแบ่งแยกที่ดินทนายโจทก์กล่าวถ้อยคำที่โรงเรียนจำเลยถูกยึดขายทอดตลาดทำให้ครูอาจารย์ และนักเรียนไปทำงานและเรียนที่อื่น ทำให้จำเลยขาดรายได้โจทก์เลื่อนการขายทอดตลาดโดยทุจริต ซึ่งเป็นข้ออ้างที่ยังไม่แน่นอนว่าโจทก์กระทำดังจำเลยกล่าวอ้างหรือไม่ และความเสียหายมีจริงดังจำเลยเรียกร้องหรือไม่ ข้ออ้างจำเลยค่อนข้างเลื่อนลอยที่จะรับฟังจึงไม่มีเหตุที่ศาลจะมีคำสั่งให้งดการบังคับคดีไว้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 523/2537ธนาคาร กรุงเทพ จำกัดโจทก์นาย มนูญ วอน ยอด พันธุ์จำเลย ป.วิ.พ. ม. 293 วรรคสอง การที่ศาลจะมีคำสั่งให้งดการบังคับคดีไว้ก็ต่อเมื่อพิจารณาได้ความว่า ข้ออ้างของลูกหนี้ตามคำพิพากษามีเหตุฟังได้ประการหนึ่งและถ้างดการบังคับคดีไว้ไม่น่าจะเป็นที่เสียหายแก่เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาอีกประการหนึ่ง ดังนั้น เมื่อศาลพิจารณาแล้วเห็นว่าข้ออ้างของลูกหนี้ตามคำพิพากษาค่อนข้างเลื่อนลอยที่จะรับฟังก็ชอบที่จะไม่สั่งให้งดการบังคับคดีคดีสืบเนื่องมาจากเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ที่ดินรวม8 แปลง และทรัพย์สินอื่นของจำเลยเพื่อขายทอดตลาด จำเลยยื่นคำร้องลงวันที่ 6 ธันวาคม 2533 ว่าจำเลยได้ยื่นฟ้องโจทก์เรื่องละเมิดเรียกค่าเสียหาย 46,657,800 บาท ปรากฏตามสำนวนคดีหมายเลขดำที่ 314/2532 ของศาลชั้นต้น คดีของจำเลยมีทางชนะโจทก์ หากจำเลยชนะคดีโจทก์แล้วก็ไม่ต้องขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยเพราะสามารถหักกลบลบหนี้กันได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 293 หากศาลอนุญาตให้งดการบังคับคดีไว้ก่อนก็ไม่ทำให้โจทก์เสียหาย จึงขอให้งดการบังคับคดีไว้ก่อนโจทก์ยื่นคำร้องคัดค้านว่า จำเลยไม่สามารถชนะคดี หากงดการบังคับคดีไว้จะทำให้โจทก์เสียหายเพราะเพียงวันที่ 30 พฤศจิกายน 2533จำเลยเป็นหนี้โจทก์ 14,548,572.53 บาท ที่ดินของจำเลยมีราคาประมาณ 10,000,000 บาท เท่านั้นศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ข้ออ้างของจำเลยไม่มีเหตุอันพึงรับฟังได้และมีคำสั่งให้ยกคำร้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า แม้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 293 วรรคแรก จะบัญญัติให้สิทธิลูกหนี้ตามคำพิพากษายื่นคำขอทำเป็นคำร้องต่อศาลให้งดการบังคับคดีไว้ โดยเหตุที่ตนได้ยื่นฟ้องเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาเป็นคดีเรื่องอื่นในศาลเดียวกันนั้นซึ่งศาลยังมิได้วินิจฉัยชี้ขาดและถ้าหากตนเป็นฝ่ายชนะ จะไม่ต้องมีการขายทอดตลาดหรือจำหน่ายทรัพย์สินของตนโดยวิธีอื่น เพราะสามารถหักกลบลบหนี้กันได้ก็ตาม แต่การที่ศาลจะมีคำสั่งให้งดการบังคับคดีไว้ก็ต่อเมื่อได้พิจารณาเหตุผล 2 ประการประกอบกันคือพิจารณาว่าข้ออ้างของลูกหนี้ตามคำพิพากษามีเหตุฟังได้ประการหนึ่งและพิจารณาว่าถ้างดการบังคับคดีไว้ไม่น่าจะเป็นที่เสียหายแก่เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาอีกประการหนึ่ง ได้พิจารณาข้ออ้างของลูกหนี้ตามคำพิพากษาแล้ว เห็นว่าตามคำฟ้องของจำเลยในคดีแพ่งหมายเลขดำที่ 314/2532 จำเลยฟ้องโจทก์เรียกค่าเสียหายในมูลละเมิด และกล่าวอ้างบรรยายฟ้องว่าโจทก์ผิดสัญญาไม่ยอมให้จำเลยแบ่งแยกที่ดินทนายโจทก์กล่าวถ้อยคำที่โรงเรียนจำเลยถูกยึดขายทอดตลาดทำให้ครูอาจารย์ และนักเรียนไปทำงานและเรียนที่อื่น ทำให้จำเลยขาดรายได้โจทก์เลื่อนการขายทอดตลาดโดยทุจริต ซึ่งเป็นข้ออ้างที่ยังไม่แน่นอนว่าโจทก์กระทำดังจำเลยกล่าวอ้างหรือไม่ และความเสียหายมีจริงดังจำเลยเรียกร้องหรือไม่ ข้ออ้างจำเลยค่อนข้างเลื่อนลอยที่จะรับฟังจึงไม่มีเหตุที่ศาลจะมีคำสั่งให้งดการบังคับคดีไว้พิพากษายืน(ปราโมทย์ ชพานนท์-อุระ หวังอ้อมกลาง-ปรีชา เฉลิมวณิชย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ที่ดินรวม8 แปลง และทรัพย์สินอื่นของจำเลยเพื่อขายทอดตลาด จำเลยยื่นคำร้องลงวันที่ 6 ธันวาคม 2533 ว่าจำเลยได้ยื่นฟ้องโจทก์เรื่องละเมิดเรียกค่าเสียหาย 46,657,800 บาท ปรากฏตามสำนวนคดีหมายเลขดำที่ 314/2532 ของศาลชั้นต้น คดีของจำเลยมีทางชนะโจทก์ หากจำเลยชนะคดีโจทก์แล้วก็ไม่ต้องขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยเพราะสามารถหักกลบลบหนี้กันได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 293 หากศาลอนุญาตให้งดการบังคับคดีไว้ก่อนก็ไม่ทำให้โจทก์เสียหาย จึงขอให้งดการบังคับคดีไว้ก่อนโจทก์ยื่นคำร้องคัดค้านว่า จำเลยไม่สามารถชนะคดี หากงดการบังคับคดีไว้จะทำให้โจทก์เสียหายเพราะเพียงวันที่ 30 พฤศจิกายน 2533จำเลยเป็นหนี้โจทก์ 14,548,572.53 บาท ที่ดินของจำเลยมีราคาประมาณ 10,000,000 บาท เท่านั้นศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ข้ออ้างของจำเลยไม่มีเหตุอันพึงรับฟังได้และมีคำสั่งให้ยกคำร้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า แม้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 293 วรรคแรก จะบัญญัติให้สิทธิลูกหนี้ตามคำพิพากษายื่นคำขอทำเป็นคำร้องต่อศาลให้งดการบังคับคดีไว้ โดยเหตุที่ตนได้ยื่นฟ้องเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาเป็นคดีเรื่องอื่นในศาลเดียวกันนั้นซึ่งศาลยังมิได้วินิจฉัยชี้ขาดและถ้าหากตนเป็นฝ่ายชนะ จะไม่ต้องมีการขายทอดตลาดหรือจำหน่ายทรัพย์สินของตนโดยวิธีอื่น เพราะสามารถหักกลบลบหนี้กันได้ก็ตาม แต่การที่ศาลจะมีคำสั่งให้งดการบังคับคดีไว้ก็ต่อเมื่อได้พิจารณาเหตุผล 2 ประการประกอบกันคือพิจารณาว่าข้ออ้างของลูกหนี้ตามคำพิพากษามีเหตุฟังได้ประการหนึ่งและพิจารณาว่าถ้างดการบังคับคดีไว้ไม่น่าจะเป็นที่เสียหายแก่เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาอีกประการหนึ่ง ได้พิจารณาข้ออ้างของลูกหนี้ตามคำพิพากษาแล้ว เห็นว่าตามคำฟ้องของจำเลยในคดีแพ่งหมายเลขดำที่ 314/2532 จำเลยฟ้องโจทก์เรียกค่าเสียหายในมูลละเมิด และกล่าวอ้างบรรยายฟ้องว่าโจทก์ผิดสัญญาไม่ยอมให้จำเลยแบ่งแยกที่ดินทนายโจทก์กล่าวถ้อยคำที่โรงเรียนจำเลยถูกยึดขายทอดตลาดทำให้ครูอาจารย์ และนักเรียนไปทำงานและเรียนที่อื่น ทำให้จำเลยขาดรายได้โจทก์เลื่อนการขายทอดตลาดโดยทุจริต ซึ่งเป็นข้ออ้างที่ยังไม่แน่นอนว่าโจทก์กระทำดังจำเลยกล่าวอ้างหรือไม่ และความเสียหายมีจริงดังจำเลยเรียกร้องหรือไม่ ข้ออ้างจำเลยค่อนข้างเลื่อนลอยที่จะรับฟังจึงไม่มีเหตุที่ศาลจะมีคำสั่งให้งดการบังคับคดีไว้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 523/2537ธนาคาร กรุงเทพ จำกัดโจทก์นาย มนูญ วอน ยอด พันธุ์จำเลย ป.วิ.พ. ม. 293 วรรคสอง การที่ศาลจะมีคำสั่งให้งดการบังคับคดีไว้ก็ต่อเมื่อพิจารณาได้ความว่า ข้ออ้างของลูกหนี้ตามคำพิพากษามีเหตุฟังได้ประการหนึ่งและถ้างดการบังคับคดีไว้ไม่น่าจะเป็นที่เสียหายแก่เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาอีกประการหนึ่ง ดังนั้น เมื่อศาลพิจารณาแล้วเห็นว่าข้ออ้างของลูกหนี้ตามคำพิพากษาค่อนข้างเลื่อนลอยที่จะรับฟังก็ชอบที่จะไม่สั่งให้งดการบังคับคดีคดีสืบเนื่องมาจากเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ที่ดินรวม8 แปลง และทรัพย์สินอื่นของจำเลยเพื่อขายทอดตลาด จำเลยยื่นคำร้องลงวันที่ 6 ธันวาคม 2533 ว่าจำเลยได้ยื่นฟ้องโจทก์เรื่องละเมิดเรียกค่าเสียหาย 46,657,800 บาท ปรากฏตามสำนวนคดีหมายเลขดำที่ 314/2532 ของศาลชั้นต้น คดีของจำเลยมีทางชนะโจทก์ หากจำเลยชนะคดีโจทก์แล้วก็ไม่ต้องขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยเพราะสามารถหักกลบลบหนี้กันได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 293 หากศาลอนุญาตให้งดการบังคับคดีไว้ก่อนก็ไม่ทำให้โจทก์เสียหาย จึงขอให้งดการบังคับคดีไว้ก่อนโจทก์ยื่นคำร้องคัดค้านว่า จำเลยไม่สามารถชนะคดี หากงดการบังคับคดีไว้จะทำให้โจทก์เสียหายเพราะเพียงวันที่ 30 พฤศจิกายน 2533จำเลยเป็นหนี้โจทก์ 14,548,572.53 บาท ที่ดินของจำเลยมีราคาประมาณ 10,000,000 บาท เท่านั้นศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ข้ออ้างของจำเลยไม่มีเหตุอันพึงรับฟังได้และมีคำสั่งให้ยกคำร้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า แม้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 293 วรรคแรก จะบัญญัติให้สิทธิลูกหนี้ตามคำพิพากษายื่นคำขอทำเป็นคำร้องต่อศาลให้งดการบังคับคดีไว้ โดยเหตุที่ตนได้ยื่นฟ้องเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาเป็นคดีเรื่องอื่นในศาลเดียวกันนั้นซึ่งศาลยังมิได้วินิจฉัยชี้ขาดและถ้าหากตนเป็นฝ่ายชนะ จะไม่ต้องมีการขายทอดตลาดหรือจำหน่ายทรัพย์สินของตนโดยวิธีอื่น เพราะสามารถหักกลบลบหนี้กันได้ก็ตาม แต่การที่ศาลจะมีคำสั่งให้งดการบังคับคดีไว้ก็ต่อเมื่อได้พิจารณาเหตุผล 2 ประการประกอบกันคือพิจารณาว่าข้ออ้างของลูกหนี้ตามคำพิพากษามีเหตุฟังได้ประการหนึ่งและพิจารณาว่าถ้างดการบังคับคดีไว้ไม่น่าจะเป็นที่เสียหายแก่เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาอีกประการหนึ่ง ได้พิจารณาข้ออ้างของลูกหนี้ตามคำพิพากษาแล้ว เห็นว่าตามคำฟ้องของจำเลยในคดีแพ่งหมายเลขดำที่ 314/2532 จำเลยฟ้องโจทก์เรียกค่าเสียหายในมูลละเมิด และกล่าวอ้างบรรยายฟ้องว่าโจทก์ผิดสัญญาไม่ยอมให้จำเลยแบ่งแยกที่ดินทนายโจทก์กล่าวถ้อยคำที่โรงเรียนจำเลยถูกยึดขายทอดตลาดทำให้ครูอาจารย์ และนักเรียนไปทำงานและเรียนที่อื่น ทำให้จำเลยขาดรายได้โจทก์เลื่อนการขายทอดตลาดโดยทุจริต ซึ่งเป็นข้ออ้างที่ยังไม่แน่นอนว่าโจทก์กระทำดังจำเลยกล่าวอ้างหรือไม่ และความเสียหายมีจริงดังจำเลยเรียกร้องหรือไม่ ข้ออ้างจำเลยค่อนข้างเลื่อนลอยที่จะรับฟังจึงไม่มีเหตุที่ศาลจะมีคำสั่งให้งดการบังคับคดีไว้พิพากษายืน(ปราโมทย์ ชพานนท์-อุระ หวังอ้อมกลาง-ปรีชา เฉลิมวณิชย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ