คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2038/2519หลักกฎหมาย: น. มีที่ดินสองแปลงคือ ที่พิพาทและที่ดินโฉนดที่2785 น. ได้ขายที่พิพาทให้บิดาของภริยาจำเลย แต่ด้วยความเข้าใจผิดได้นำโฉนดที่ 2785 มาจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ บิดาของภริยาจำเลยครอบครองที่พิพาทมากว่า 30 ปีแล้วถึงแก่กรรม ภริยาจำเลยรับมรดกที่พิพาทแต่จดทะเบียนในโฉนดที่ 2785 แล้วจำเลยกับภริยาครอบครองที่พิพาทตลอดมาส่วนที่ดินตามโฉนดเลขที่ 2785 น. ขายให้กับผู้มีชื่อโดยจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์กันในโฉนดสำหรับที่พิพาท แล้วโอนกันต่อมาจนตกเป็นของ จ. จ. จดทะเบียนโอนขายให้โจทก์เมื่อได้ความว่าโจทก์มีเจตนาจะซื้อที่ดินแปลงที่ จ.ครอบครองเป็นเจ้าของอยู่เป็นสำคัญยิ่งกว่าที่ดินแปลงตามหน้าโฉนดที่ถูกต้อง โจทก์จึงไม่มีสิทธอ้างเอาที่พิพาทการมีชื่อ จ. เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ทางทะเบียนในโฉนดสำหรับที่พิพาท ไม่ทำให้ จ. มีสิทธิขายที่ดินตามหน้าโฉนดนี้เพราะที่ดินไม่ใช่ของ จ. เมื่อโจทก์รู้อยู่แล้วเช่นนี้ ยังรับซื้อและรับโอนทะเบียนมา ถือได้ว่าเป็นการได้สิทธิและได้จดทะเบียนสิทธิโดยไม่สุจริตไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทโจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 2735 โดยซื้อจากนายแจ่มจำเลยบุกรุกเข้าไปไถนาในที่ดินดังกล่าว ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินของโจทก์และใช้ค่าเสียหายจำเลยให้การว่า ที่ดินโฉนดเลขที่ 2735 เป็นของภริยาจำเลย โดยได้รับโอนมาจากบิดาซึ่งได้ซื้อมาจากนายน้อยและครอบครองเป็นเจ้าของตลอดมากว่า 30 ปี จำเลยเพิ่งทราบว่านายน้อยโอนโฉนดผิดให้กับบิดาจำเลย คือ นำโฉนดเลขที่ 2785 ซึ่งอยู่ในตำบลเดียวกันและมีเนื้อที่เท่ากัน มาจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ ส่วนโฉนดเลขที่ 2735 นายน้อยขายให้ผู้อื่นไปและโอนกรรมสิทธิ์กันต่อมาจนตกเป็นของนายแจ่มแล้วนายแจ่มขายให้โจทก์ โดยโจทก์ทราบดีอยู่แล้วว่าโจทก์ประสงค์จะซื้อที่ดินแปลงที่นายแจ่มครอบครองและขณะจดทะเบียนสิทธิ โจทก์ก็ทราบว่าที่พิพาทเป็นของจำเลย โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยได้กรรมสิทธิ์ที่พิพาทโดยทางครอบครองแต่โจทก์ได้รับโอนที่พิพาทมาทางทะเบียนโดยเสียค่าตอบแทนและสุจริต จึงมีสิทธิดีกว่าจำเลย พิพากษาให้จำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินโจทก์ ข้อหาอื่นให้ยกโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ภริยาจำเลยได้กรรมสิทธิ์ในที่พิพาทโดยทางครอบครองคดียังไม่ได้ว่าโจทก์ได้ซื้อที่พิพาทมาโดยสุจริต นายแจ่มไม่มีกรรมสิทธิ์ในที่พิพาท ไม่มีอำนาจนำไปขายให้โจทก์ พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่านายน้อยมีที่ดินสองแปลงอยู่ตำบลเดียวกันและมีเนื้อที่เท่ากัน คือ โฉนดเลขที่ 2735 และ 2785 นายน้อยขายที่ดินโฉนดเลขที่ 2735 ให้บิดาของภริยาจำเลย แต่ได้นำโฉนดเลขที่ 2785 มาจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ให้ บิดาของภริยาจำเลยได้ครอบครองเป็นเจ้าของมากว่า 30 ปี ต่อมาภริยาจำเลยได้รับโอนที่ดินแปลงนี้ในฐานะผู้รับมรดกแล้วจำเลยและภริยาจำเลยครอบครองตลอดมา ส่วนที่ดินตามโฉนดเลขที่ 2785 นายน้อยขายให้กับผู้อื่นโดยทำการจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์กันในโฉนดเลขที่ 2735 และได้มีการโอนกรรมสิทธิ์กันต่อมาจนตกเป็นของนายแจ่ม นายแจ่มครอบครองเป็นเจ้าของมากว่า 10 ปีแล้วจดทะเบียนโอนขายให้โจทก์นายแจ่มซื้อที่ดินมาได้หนึ่งปีก็รู้ว่าโฉนดที่ดินไขว้กัน แต่นายแจ่มไม่ได้ร้องขอให้แก้ไขโฉนดเสียให้ถูกต้อง คงครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินแปลงตามหน้าโฉนดเลขที่ 2785 มานานกว่า 10 ปี จึงขายให้โจทก์ นายแจ่มกับโจทก์รู้จักกันดี น่าเชื่อว่าโจทก์ทราบว่าที่ดินตามหน้าโฉนดเลขที่ 2735 ที่ไขว้กันนั้นเป็นที่ดินแปลงที่จำเลยครอบครองอยู่ การที่โจทก์รับซื้อที่ดินมาทั้ง ๆ ที่โฉนดยังไขว้กันอยู่นั้น เห็นได้ว่าโจทก์มีเจตนาจะซื้อที่ดินแปลงที่นายแจ่มได้ครอบครองเป็นเจ้าของอยู่ในขณะนั้น เป็นสำคัญยิ่งกว่าที่ดินแปลงตามหน้าโฉนดที่ถูกต้องโจทก์ไม่มีสิทธิอ้างเอาที่ดินตามหน้าโฉนดที่ 2735 เพราะไม่มีเจตนาซื้อที่แปลงนี้การมีชื่อนายแจ่มเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ทางทะเบียนในโฉนดที่ 2735 ไม่ทำให้นายแจ่มมีสิทธิขายที่ดินตามหน้าโฉนดนี้ได้ เพราะไม่ใช่ที่ดินของตน เมื่อโจทก์เองก็รู้อยู่แล้วเช่นนั้นยังรับซื้อและโอนทางทะเบียนมาฟังได้ว่าเป็นการได้สิทธิและได้จดทะเบียนสิทธิโดยไม่สุจริต ยิ่งกว่านั้น กรณีส่อให้เห็นว่าเป็นเรื่องที่โจทก์ใช้สิทธิมาฟ้องคดีนี้โดยไม่สุจริตเพราะจะมีถนนตัดผ่านที่ดินของจำเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2038/2519นายสุรชัย โสภาลดาวัลย์โจทก์นายเปิ่ง จันทร์เพ็งจำเลย ป.พ.พ. ม. 5, ม. 456, ม. 1299, ม. 1300, ม. 1382น. มีที่ดินสองแปลงคือ ที่พิพาทและที่ดินโฉนดที่2785 น. ได้ขายที่พิพาทให้บิดาของภริยาจำเลย แต่ด้วยความเข้าใจผิดได้นำโฉนดที่ 2785 มาจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ บิดาของภริยาจำเลยครอบครองที่พิพาทมากว่า 30 ปีแล้วถึงแก่กรรม ภริยาจำเลยรับมรดกที่พิพาทแต่จดทะเบียนในโฉนดที่ 2785 แล้วจำเลยกับภริยาครอบครองที่พิพาทตลอดมาส่วนที่ดินตามโฉนดเลขที่ 2785 น. ขายให้กับผู้มีชื่อโดยจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์กันในโฉนดสำหรับที่พิพาท แล้วโอนกันต่อมาจนตกเป็นของ จ. จ. จดทะเบียนโอนขายให้โจทก์เมื่อได้ความว่าโจทก์มีเจตนาจะซื้อที่ดินแปลงที่ จ.ครอบครองเป็นเจ้าของอยู่เป็นสำคัญยิ่งกว่าที่ดินแปลงตามหน้าโฉนดที่ถูกต้อง โจทก์จึงไม่มีสิทธอ้างเอาที่พิพาทการมีชื่อ จ. เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ทางทะเบียนในโฉนดสำหรับที่พิพาท ไม่ทำให้ จ. มีสิทธิขายที่ดินตามหน้าโฉนดนี้เพราะที่ดินไม่ใช่ของ จ. เมื่อโจทก์รู้อยู่แล้วเช่นนี้ ยังรับซื้อและรับโอนทะเบียนมา ถือได้ว่าเป็นการได้สิทธิและได้จดทะเบียนสิทธิโดยไม่สุจริตไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทโจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 2735 โดยซื้อจากนายแจ่มจำเลยบุกรุกเข้าไปไถนาในที่ดินดังกล่าว ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินของโจทก์และใช้ค่าเสียหายจำเลยให้การว่า ที่ดินโฉนดเลขที่ 2735 เป็นของภริยาจำเลย โดยได้รับโอนมาจากบิดาซึ่งได้ซื้อมาจากนายน้อยและครอบครองเป็นเจ้าของตลอดมากว่า 30 ปี จำเลยเพิ่งทราบว่านายน้อยโอนโฉนดผิดให้กับบิดาจำเลย คือ นำโฉนดเลขที่ 2785 ซึ่งอยู่ในตำบลเดียวกันและมีเนื้อที่เท่ากัน มาจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ ส่วนโฉนดเลขที่ 2735 นายน้อยขายให้ผู้อื่นไปและโอนกรรมสิทธิ์กันต่อมาจนตกเป็นของนายแจ่มแล้วนายแจ่มขายให้โจทก์ โดยโจทก์ทราบดีอยู่แล้วว่าโจทก์ประสงค์จะซื้อที่ดินแปลงที่นายแจ่มครอบครองและขณะจดทะเบียนสิทธิ โจทก์ก็ทราบว่าที่พิพาทเป็นของจำเลย โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยได้กรรมสิทธิ์ที่พิพาทโดยทางครอบครองแต่โจทก์ได้รับโอนที่พิพาทมาทางทะเบียนโดยเสียค่าตอบแทนและสุจริต จึงมีสิทธิดีกว่าจำเลย พิพากษาให้จำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินโจทก์ ข้อหาอื่นให้ยกโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ภริยาจำเลยได้กรรมสิทธิ์ในที่พิพาทโดยทางครอบครองคดียังไม่ได้ว่าโจทก์ได้ซื้อที่พิพาทมาโดยสุจริต นายแจ่มไม่มีกรรมสิทธิ์ในที่พิพาท ไม่มีอำนาจนำไปขายให้โจทก์ พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่านายน้อยมีที่ดินสองแปลงอยู่ตำบลเดียวกันและมีเนื้อที่เท่ากัน คือ โฉนดเลขที่ 2735 และ 2785 นายน้อยขายที่ดินโฉนดเลขที่ 2735 ให้บิดาของภริยาจำเลย แต่ได้นำโฉนดเลขที่ 2785 มาจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ให้ บิดาของภริยาจำเลยได้ครอบครองเป็นเจ้าของมากว่า 30 ปี ต่อมาภริยาจำเลยได้รับโอนที่ดินแปลงนี้ในฐานะผู้รับมรดกแล้วจำเลยและภริยาจำเลยครอบครองตลอดมา ส่วนที่ดินตามโฉนดเลขที่ 2785 นายน้อยขายให้กับผู้อื่นโดยทำการจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์กันในโฉนดเลขที่ 2735 และได้มีการโอนกรรมสิทธิ์กันต่อมาจนตกเป็นของนายแจ่ม นายแจ่มครอบครองเป็นเจ้าของมากว่า 10 ปีแล้วจดทะเบียนโอนขายให้โจทก์นายแจ่มซื้อที่ดินมาได้หนึ่งปีก็รู้ว่าโฉนดที่ดินไขว้กัน แต่นายแจ่มไม่ได้ร้องขอให้แก้ไขโฉนดเสียให้ถูกต้อง คงครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินแปลงตามหน้าโฉนดเลขที่ 2785 มานานกว่า 10 ปี จึงขายให้โจทก์ นายแจ่มกับโจทก์รู้จักกันดี น่าเชื่อว่าโจทก์ทราบว่าที่ดินตามหน้าโฉนดเลขที่ 2735 ที่ไขว้กันนั้นเป็นที่ดินแปลงที่จำเลยครอบครองอยู่ การที่โจทก์รับซื้อที่ดินมาทั้ง ๆ ที่โฉนดยังไขว้กันอยู่นั้น เห็นได้ว่าโจทก์มีเจตนาจะซื้อที่ดินแปลงที่นายแจ่มได้ครอบครองเป็นเจ้าของอยู่ในขณะนั้น เป็นสำคัญยิ่งกว่าที่ดินแปลงตามหน้าโฉนดที่ถูกต้องโจทก์ไม่มีสิทธิอ้างเอาที่ดินตามหน้าโฉนดที่ 2735 เพราะไม่มีเจตนาซื้อที่แปลงนี้การมีชื่อนายแจ่มเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ทางทะเบียนในโฉนดที่ 2735 ไม่ทำให้นายแจ่มมีสิทธิขายที่ดินตามหน้าโฉนดนี้ได้ เพราะไม่ใช่ที่ดินของตน เมื่อโจทก์เองก็รู้อยู่แล้วเช่นนั้นยังรับซื้อและโอนทางทะเบียนมาฟังได้ว่าเป็นการได้สิทธิและได้จดทะเบียนสิทธิโดยไม่สุจริต ยิ่งกว่านั้น กรณีส่อให้เห็นว่าเป็นเรื่องที่โจทก์ใช้สิทธิมาฟ้องคดีนี้โดยไม่สุจริตเพราะจะมีถนนตัดผ่านที่ดินของจำเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยพิพากษายืน(ศิริ อติโพธิ-สอน ไชยสุต-ธานินทร์ กรัยวิเชียร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 2735 โดยซื้อจากนายแจ่มจำเลยบุกรุกเข้าไปไถนาในที่ดินดังกล่าว ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินของโจทก์และใช้ค่าเสียหายจำเลยให้การว่า ที่ดินโฉนดเลขที่ 2735 เป็นของภริยาจำเลย โดยได้รับโอนมาจากบิดาซึ่งได้ซื้อมาจากนายน้อยและครอบครองเป็นเจ้าของตลอดมากว่า 30 ปี จำเลยเพิ่งทราบว่านายน้อยโอนโฉนดผิดให้กับบิดาจำเลย คือ นำโฉนดเลขที่ 2785 ซึ่งอยู่ในตำบลเดียวกันและมีเนื้อที่เท่ากัน มาจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ ส่วนโฉนดเลขที่ 2735 นายน้อยขายให้ผู้อื่นไปและโอนกรรมสิทธิ์กันต่อมาจนตกเป็นของนายแจ่มแล้วนายแจ่มขายให้โจทก์ โดยโจทก์ทราบดีอยู่แล้วว่าโจทก์ประสงค์จะซื้อที่ดินแปลงที่นายแจ่มครอบครองและขณะจดทะเบียนสิทธิ โจทก์ก็ทราบว่าที่พิพาทเป็นของจำเลย โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยได้กรรมสิทธิ์ที่พิพาทโดยทางครอบครองแต่โจทก์ได้รับโอนที่พิพาทมาทางทะเบียนโดยเสียค่าตอบแทนและสุจริต จึงมีสิทธิดีกว่าจำเลย พิพากษาให้จำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินโจทก์ ข้อหาอื่นให้ยกโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ภริยาจำเลยได้กรรมสิทธิ์ในที่พิพาทโดยทางครอบครองคดียังไม่ได้ว่าโจทก์ได้ซื้อที่พิพาทมาโดยสุจริต นายแจ่มไม่มีกรรมสิทธิ์ในที่พิพาท ไม่มีอำนาจนำไปขายให้โจทก์ พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่านายน้อยมีที่ดินสองแปลงอยู่ตำบลเดียวกันและมีเนื้อที่เท่ากัน คือ โฉนดเลขที่ 2735 และ 2785 นายน้อยขายที่ดินโฉนดเลขที่ 2735 ให้บิดาของภริยาจำเลย แต่ได้นำโฉนดเลขที่ 2785 มาจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ให้ บิดาของภริยาจำเลยได้ครอบครองเป็นเจ้าของมากว่า 30 ปี ต่อมาภริยาจำเลยได้รับโอนที่ดินแปลงนี้ในฐานะผู้รับมรดกแล้วจำเลยและภริยาจำเลยครอบครองตลอดมา ส่วนที่ดินตามโฉนดเลขที่ 2785 นายน้อยขายให้กับผู้อื่นโดยทำการจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์กันในโฉนดเลขที่ 2735 และได้มีการโอนกรรมสิทธิ์กันต่อมาจนตกเป็นของนายแจ่ม นายแจ่มครอบครองเป็นเจ้าของมากว่า 10 ปีแล้วจดทะเบียนโอนขายให้โจทก์นายแจ่มซื้อที่ดินมาได้หนึ่งปีก็รู้ว่าโฉนดที่ดินไขว้กัน แต่นายแจ่มไม่ได้ร้องขอให้แก้ไขโฉนดเสียให้ถูกต้อง คงครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินแปลงตามหน้าโฉนดเลขที่ 2785 มานานกว่า 10 ปี จึงขายให้โจทก์ นายแจ่มกับโจทก์รู้จักกันดี น่าเชื่อว่าโจทก์ทราบว่าที่ดินตามหน้าโฉนดเลขที่ 2735 ที่ไขว้กันนั้นเป็นที่ดินแปลงที่จำเลยครอบครองอยู่ การที่โจทก์รับซื้อที่ดินมาทั้ง ๆ ที่โฉนดยังไขว้กันอยู่นั้น เห็นได้ว่าโจทก์มีเจตนาจะซื้อที่ดินแปลงที่นายแจ่มได้ครอบครองเป็นเจ้าของอยู่ในขณะนั้น เป็นสำคัญยิ่งกว่าที่ดินแปลงตามหน้าโฉนดที่ถูกต้องโจทก์ไม่มีสิทธิอ้างเอาที่ดินตามหน้าโฉนดที่ 2735 เพราะไม่มีเจตนาซื้อที่แปลงนี้การมีชื่อนายแจ่มเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ทางทะเบียนในโฉนดที่ 2735 ไม่ทำให้นายแจ่มมีสิทธิขายที่ดินตามหน้าโฉนดนี้ได้ เพราะไม่ใช่ที่ดินของตน เมื่อโจทก์เองก็รู้อยู่แล้วเช่นนั้นยังรับซื้อและโอนทางทะเบียนมาฟังได้ว่าเป็นการได้สิทธิและได้จดทะเบียนสิทธิโดยไม่สุจริต ยิ่งกว่านั้น กรณีส่อให้เห็นว่าเป็นเรื่องที่โจทก์ใช้สิทธิมาฟ้องคดีนี้โดยไม่สุจริตเพราะจะมีถนนตัดผ่านที่ดินของจำเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2038/2519นายสุรชัย โสภาลดาวัลย์โจทก์นายเปิ่ง จันทร์เพ็งจำเลย ป.พ.พ. ม. 5, ม. 456, ม. 1299, ม. 1300, ม. 1382น. มีที่ดินสองแปลงคือ ที่พิพาทและที่ดินโฉนดที่2785 น. ได้ขายที่พิพาทให้บิดาของภริยาจำเลย แต่ด้วยความเข้าใจผิดได้นำโฉนดที่ 2785 มาจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ บิดาของภริยาจำเลยครอบครองที่พิพาทมากว่า 30 ปีแล้วถึงแก่กรรม ภริยาจำเลยรับมรดกที่พิพาทแต่จดทะเบียนในโฉนดที่ 2785 แล้วจำเลยกับภริยาครอบครองที่พิพาทตลอดมาส่วนที่ดินตามโฉนดเลขที่ 2785 น. ขายให้กับผู้มีชื่อโดยจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์กันในโฉนดสำหรับที่พิพาท แล้วโอนกันต่อมาจนตกเป็นของ จ. จ. จดทะเบียนโอนขายให้โจทก์เมื่อได้ความว่าโจทก์มีเจตนาจะซื้อที่ดินแปลงที่ จ.ครอบครองเป็นเจ้าของอยู่เป็นสำคัญยิ่งกว่าที่ดินแปลงตามหน้าโฉนดที่ถูกต้อง โจทก์จึงไม่มีสิทธอ้างเอาที่พิพาทการมีชื่อ จ. เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ทางทะเบียนในโฉนดสำหรับที่พิพาท ไม่ทำให้ จ. มีสิทธิขายที่ดินตามหน้าโฉนดนี้เพราะที่ดินไม่ใช่ของ จ. เมื่อโจทก์รู้อยู่แล้วเช่นนี้ ยังรับซื้อและรับโอนทะเบียนมา ถือได้ว่าเป็นการได้สิทธิและได้จดทะเบียนสิทธิโดยไม่สุจริตไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทโจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 2735 โดยซื้อจากนายแจ่มจำเลยบุกรุกเข้าไปไถนาในที่ดินดังกล่าว ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินของโจทก์และใช้ค่าเสียหายจำเลยให้การว่า ที่ดินโฉนดเลขที่ 2735 เป็นของภริยาจำเลย โดยได้รับโอนมาจากบิดาซึ่งได้ซื้อมาจากนายน้อยและครอบครองเป็นเจ้าของตลอดมากว่า 30 ปี จำเลยเพิ่งทราบว่านายน้อยโอนโฉนดผิดให้กับบิดาจำเลย คือ นำโฉนดเลขที่ 2785 ซึ่งอยู่ในตำบลเดียวกันและมีเนื้อที่เท่ากัน มาจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ ส่วนโฉนดเลขที่ 2735 นายน้อยขายให้ผู้อื่นไปและโอนกรรมสิทธิ์กันต่อมาจนตกเป็นของนายแจ่มแล้วนายแจ่มขายให้โจทก์ โดยโจทก์ทราบดีอยู่แล้วว่าโจทก์ประสงค์จะซื้อที่ดินแปลงที่นายแจ่มครอบครองและขณะจดทะเบียนสิทธิ โจทก์ก็ทราบว่าที่พิพาทเป็นของจำเลย โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยได้กรรมสิทธิ์ที่พิพาทโดยทางครอบครองแต่โจทก์ได้รับโอนที่พิพาทมาทางทะเบียนโดยเสียค่าตอบแทนและสุจริต จึงมีสิทธิดีกว่าจำเลย พิพากษาให้จำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินโจทก์ ข้อหาอื่นให้ยกโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ภริยาจำเลยได้กรรมสิทธิ์ในที่พิพาทโดยทางครอบครองคดียังไม่ได้ว่าโจทก์ได้ซื้อที่พิพาทมาโดยสุจริต นายแจ่มไม่มีกรรมสิทธิ์ในที่พิพาท ไม่มีอำนาจนำไปขายให้โจทก์ พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่านายน้อยมีที่ดินสองแปลงอยู่ตำบลเดียวกันและมีเนื้อที่เท่ากัน คือ โฉนดเลขที่ 2735 และ 2785 นายน้อยขายที่ดินโฉนดเลขที่ 2735 ให้บิดาของภริยาจำเลย แต่ได้นำโฉนดเลขที่ 2785 มาจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ให้ บิดาของภริยาจำเลยได้ครอบครองเป็นเจ้าของมากว่า 30 ปี ต่อมาภริยาจำเลยได้รับโอนที่ดินแปลงนี้ในฐานะผู้รับมรดกแล้วจำเลยและภริยาจำเลยครอบครองตลอดมา ส่วนที่ดินตามโฉนดเลขที่ 2785 นายน้อยขายให้กับผู้อื่นโดยทำการจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์กันในโฉนดเลขที่ 2735 และได้มีการโอนกรรมสิทธิ์กันต่อมาจนตกเป็นของนายแจ่ม นายแจ่มครอบครองเป็นเจ้าของมากว่า 10 ปีแล้วจดทะเบียนโอนขายให้โจทก์นายแจ่มซื้อที่ดินมาได้หนึ่งปีก็รู้ว่าโฉนดที่ดินไขว้กัน แต่นายแจ่มไม่ได้ร้องขอให้แก้ไขโฉนดเสียให้ถูกต้อง คงครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินแปลงตามหน้าโฉนดเลขที่ 2785 มานานกว่า 10 ปี จึงขายให้โจทก์ นายแจ่มกับโจทก์รู้จักกันดี น่าเชื่อว่าโจทก์ทราบว่าที่ดินตามหน้าโฉนดเลขที่ 2735 ที่ไขว้กันนั้นเป็นที่ดินแปลงที่จำเลยครอบครองอยู่ การที่โจทก์รับซื้อที่ดินมาทั้ง ๆ ที่โฉนดยังไขว้กันอยู่นั้น เห็นได้ว่าโจทก์มีเจตนาจะซื้อที่ดินแปลงที่นายแจ่มได้ครอบครองเป็นเจ้าของอยู่ในขณะนั้น เป็นสำคัญยิ่งกว่าที่ดินแปลงตามหน้าโฉนดที่ถูกต้องโจทก์ไม่มีสิทธิอ้างเอาที่ดินตามหน้าโฉนดที่ 2735 เพราะไม่มีเจตนาซื้อที่แปลงนี้การมีชื่อนายแจ่มเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ทางทะเบียนในโฉนดที่ 2735 ไม่ทำให้นายแจ่มมีสิทธิขายที่ดินตามหน้าโฉนดนี้ได้ เพราะไม่ใช่ที่ดินของตน เมื่อโจทก์เองก็รู้อยู่แล้วเช่นนั้นยังรับซื้อและโอนทางทะเบียนมาฟังได้ว่าเป็นการได้สิทธิและได้จดทะเบียนสิทธิโดยไม่สุจริต ยิ่งกว่านั้น กรณีส่อให้เห็นว่าเป็นเรื่องที่โจทก์ใช้สิทธิมาฟ้องคดีนี้โดยไม่สุจริตเพราะจะมีถนนตัดผ่านที่ดินของจำเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยพิพากษายืน(ศิริ อติโพธิ-สอน ไชยสุต-ธานินทร์ กรัยวิเชียร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ