คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1565/2493หลักกฎหมาย: สัญญาจะขายที่ดินแก่เขาแล้วกลับเอาไปขายแก่คนอื่นเสียเมื่อปรากฎว่าคนซื้อภายหลังนี้ทราบอยู่ก่อนแล้วว่าผู้ขาย ได้ตกลงจะขายที่นี้แก่ผู้ซื้อคนแรก ทั้งตนเองก็ยังได้เคยขอซื้อต่อจากเขาแต่เขาไม่ขายให้เช่นนี้ดังนี้ย่อมฟังได้ว่าการซื้อขายรายหลังนี้เป็นการสมยอม เพื่อฉ้อโกงผู้ซื้อ ผู้ซื้อย่อมฟ้องให้เพิกถอนนิติกรรมการโอนนี้และบังคับให้ผู้ขายโอนขายที่นี้แก่เขากับให้ผู้ซื้อรายหลังใช้ค่าเสียหายแก่เขาอีกได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ ทำสัญญาจะขายที่ดินให้แก่โจทก์ได้รับเงินมัดจำจากโจทก์ไปแล้วจำเลยที่ ๑ กลับบิดพลิ้วและได้โอนขายให้จำเลยที่ ๒ เสีย จำเลยที่ ๒ ก็ทราบดี จึงเป็นการฉ้อโกงโจทก์ทำให้โจทก์เสียเปรียบและต้องเสียหาย เข้าทำมรรคผลไม่ได้ ขอให้ศาลพิพากษาเพิกถอนนิติกรรมการโอนระหว่างจำเลยและให้จำเลยที่ ๑ โอนที่ให้โจทก์กับให้จำเลยที่ ๒ ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ๑๐๐๐ บาท ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยที่ ๒ รับซื้อไว้โดยสุจริต พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยที่ ๑-๒ ซื้อขายกันไม่สุจริต เพราะทราบเรื่องระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๑ มาก่อนแล้ว พิพากษากลับให้เพิกถอนนิติกรรมการโอนระหว่างจำเลยที่ ๑-๒ และให้จำเลยที่ ๑ โอนที่ดินให้แก่โจทก์แทนตามราคาที่ตกลงกันไว้ กับให้จำเลยที่ ๒ ใช้ค่าเสียหาย ๑,๐๐๐ บาทแก่โจทก์ จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ ๒ รู้ดีอยู่แล้วว่าจำเลยที่ ๑ ตกลงจะขายที่พิพาทให้โจทก์จำเลยที่ ๒ ยังได้เคยขอซื้อที่นี้ต่อโจทก์แต่โจทก์ไม่ขายให้ฉะนั้นจำเลยที่ ๑-๒ จึงโอนขายที่พิพาทกัน เป็นการสมยอมเพื่อฉ้อโกงโจทก์กระทำให้โจทก์เสียหายศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1565/2493นายฟุ้ง บ่ายเที่ยงโจทก์นายรั้ว ช่างประดับ ที่1, นายปลั่ง +เกตุ ที่2ล. ป.พ.พ. ม. 5, ม. 213, ม. 237, ม. 420, ม. 456, ม. 1299, ม. 1300สัญญาจะขายที่ดินแก่เขาแล้วกลับเอาไปขายแก่คนอื่นเสียเมื่อปรากฎว่าคนซื้อภายหลังนี้ทราบอยู่ก่อนแล้วว่าผู้ขาย ได้ตกลงจะขายที่นี้แก่ผู้ซื้อคนแรก ทั้งตนเองก็ยังได้เคยขอซื้อต่อจากเขาแต่เขาไม่ขายให้เช่นนี้ดังนี้ย่อมฟังได้ว่าการซื้อขายรายหลังนี้เป็นการสมยอม เพื่อฉ้อโกงผู้ซื้อ ผู้ซื้อย่อมฟ้องให้เพิกถอนนิติกรรมการโอนนี้และบังคับให้ผู้ขายโอนขายที่นี้แก่เขากับให้ผู้ซื้อรายหลังใช้ค่าเสียหายแก่เขาอีกได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ ทำสัญญาจะขายที่ดินให้แก่โจทก์ได้รับเงินมัดจำจากโจทก์ไปแล้วจำเลยที่ ๑ กลับบิดพลิ้วและได้โอนขายให้จำเลยที่ ๒ เสีย จำเลยที่ ๒ ก็ทราบดี จึงเป็นการฉ้อโกงโจทก์ทำให้โจทก์เสียเปรียบและต้องเสียหาย เข้าทำมรรคผลไม่ได้ ขอให้ศาลพิพากษาเพิกถอนนิติกรรมการโอนระหว่างจำเลยและให้จำเลยที่ ๑ โอนที่ให้โจทก์กับให้จำเลยที่ ๒ ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ๑๐๐๐ บาท ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยที่ ๒ รับซื้อไว้โดยสุจริต พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยที่ ๑-๒ ซื้อขายกันไม่สุจริต เพราะทราบเรื่องระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๑ มาก่อนแล้ว พิพากษากลับให้เพิกถอนนิติกรรมการโอนระหว่างจำเลยที่ ๑-๒ และให้จำเลยที่ ๑ โอนที่ดินให้แก่โจทก์แทนตามราคาที่ตกลงกันไว้ กับให้จำเลยที่ ๒ ใช้ค่าเสียหาย ๑,๐๐๐ บาทแก่โจทก์ จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ ๒ รู้ดีอยู่แล้วว่าจำเลยที่ ๑ ตกลงจะขายที่พิพาทให้โจทก์จำเลยที่ ๒ ยังได้เคยขอซื้อที่นี้ต่อโจทก์แต่โจทก์ไม่ขายให้ฉะนั้นจำเลยที่ ๑-๒ จึงโอนขายที่พิพาทกัน เป็นการสมยอมเพื่อฉ้อโกงโจทก์กระทำให้โจทก์เสียหายศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว จึงพิพากษายืน(นาถปริญญา-ลัดพลีธรรมประคัลภ์-มนูกิจวิมลอรรถ)ศาลจังหวัดสิงหบุรี - หลวงสุทธิพากย์วิบูลย์ศาลอุทธรณ์ - หลวงวิเทศจรรยารักษ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ ทำสัญญาจะขายที่ดินให้แก่โจทก์ได้รับเงินมัดจำจากโจทก์ไปแล้วจำเลยที่ ๑ กลับบิดพลิ้วและได้โอนขายให้จำเลยที่ ๒ เสีย จำเลยที่ ๒ ก็ทราบดี จึงเป็นการฉ้อโกงโจทก์ทำให้โจทก์เสียเปรียบและต้องเสียหาย เข้าทำมรรคผลไม่ได้ ขอให้ศาลพิพากษาเพิกถอนนิติกรรมการโอนระหว่างจำเลยและให้จำเลยที่ ๑ โอนที่ให้โจทก์กับให้จำเลยที่ ๒ ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ๑๐๐๐ บาท ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยที่ ๒ รับซื้อไว้โดยสุจริต พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยที่ ๑-๒ ซื้อขายกันไม่สุจริต เพราะทราบเรื่องระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๑ มาก่อนแล้ว พิพากษากลับให้เพิกถอนนิติกรรมการโอนระหว่างจำเลยที่ ๑-๒ และให้จำเลยที่ ๑ โอนที่ดินให้แก่โจทก์แทนตามราคาที่ตกลงกันไว้ กับให้จำเลยที่ ๒ ใช้ค่าเสียหาย ๑,๐๐๐ บาทแก่โจทก์ จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ ๒ รู้ดีอยู่แล้วว่าจำเลยที่ ๑ ตกลงจะขายที่พิพาทให้โจทก์จำเลยที่ ๒ ยังได้เคยขอซื้อที่นี้ต่อโจทก์แต่โจทก์ไม่ขายให้ฉะนั้นจำเลยที่ ๑-๒ จึงโอนขายที่พิพาทกัน เป็นการสมยอมเพื่อฉ้อโกงโจทก์กระทำให้โจทก์เสียหายศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1565/2493นายฟุ้ง บ่ายเที่ยงโจทก์นายรั้ว ช่างประดับ ที่1, นายปลั่ง +เกตุ ที่2ล. ป.พ.พ. ม. 5, ม. 213, ม. 237, ม. 420, ม. 456, ม. 1299, ม. 1300สัญญาจะขายที่ดินแก่เขาแล้วกลับเอาไปขายแก่คนอื่นเสียเมื่อปรากฎว่าคนซื้อภายหลังนี้ทราบอยู่ก่อนแล้วว่าผู้ขาย ได้ตกลงจะขายที่นี้แก่ผู้ซื้อคนแรก ทั้งตนเองก็ยังได้เคยขอซื้อต่อจากเขาแต่เขาไม่ขายให้เช่นนี้ดังนี้ย่อมฟังได้ว่าการซื้อขายรายหลังนี้เป็นการสมยอม เพื่อฉ้อโกงผู้ซื้อ ผู้ซื้อย่อมฟ้องให้เพิกถอนนิติกรรมการโอนนี้และบังคับให้ผู้ขายโอนขายที่นี้แก่เขากับให้ผู้ซื้อรายหลังใช้ค่าเสียหายแก่เขาอีกได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ ทำสัญญาจะขายที่ดินให้แก่โจทก์ได้รับเงินมัดจำจากโจทก์ไปแล้วจำเลยที่ ๑ กลับบิดพลิ้วและได้โอนขายให้จำเลยที่ ๒ เสีย จำเลยที่ ๒ ก็ทราบดี จึงเป็นการฉ้อโกงโจทก์ทำให้โจทก์เสียเปรียบและต้องเสียหาย เข้าทำมรรคผลไม่ได้ ขอให้ศาลพิพากษาเพิกถอนนิติกรรมการโอนระหว่างจำเลยและให้จำเลยที่ ๑ โอนที่ให้โจทก์กับให้จำเลยที่ ๒ ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ๑๐๐๐ บาท ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยที่ ๒ รับซื้อไว้โดยสุจริต พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยที่ ๑-๒ ซื้อขายกันไม่สุจริต เพราะทราบเรื่องระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๑ มาก่อนแล้ว พิพากษากลับให้เพิกถอนนิติกรรมการโอนระหว่างจำเลยที่ ๑-๒ และให้จำเลยที่ ๑ โอนที่ดินให้แก่โจทก์แทนตามราคาที่ตกลงกันไว้ กับให้จำเลยที่ ๒ ใช้ค่าเสียหาย ๑,๐๐๐ บาทแก่โจทก์ จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ ๒ รู้ดีอยู่แล้วว่าจำเลยที่ ๑ ตกลงจะขายที่พิพาทให้โจทก์จำเลยที่ ๒ ยังได้เคยขอซื้อที่นี้ต่อโจทก์แต่โจทก์ไม่ขายให้ฉะนั้นจำเลยที่ ๑-๒ จึงโอนขายที่พิพาทกัน เป็นการสมยอมเพื่อฉ้อโกงโจทก์กระทำให้โจทก์เสียหายศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว จึงพิพากษายืน(นาถปริญญา-ลัดพลีธรรมประคัลภ์-มนูกิจวิมลอรรถ)ศาลจังหวัดสิงหบุรี - หลวงสุทธิพากย์วิบูลย์ศาลอุทธรณ์ - หลวงวิเทศจรรยารักษ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ