คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 265/2530หลักกฎหมาย: ที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนด เลขที่ 6343 ที่โจทก์ซื้อมา โดยโจทก์ได้ทราบในขณะซื้อแล้วว่าจำเลยเป็นผู้ครอบครองที่พิพาทอยู่ทั้งเข้าใจว่าเป็นของจำเลย เพียงแต่สำคัญผิดว่าเป็นที่ดินอยู่นอกโฉนด ดังกล่าว เช่นนี้จำเลยย่อมยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้ได้ว่าโจทก์จดทะเบียนรับโอนมาโดยไม่สุจริต.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่6343 โดยซื้อมาจากนางต้อย สงวนสำราญ ได้จดทะเบียนการซื้อขายต่อพนักงานเจ้าหน้าที่โดยสุจริต ต่อมาโจทก์ได้ขอให้เจ้าพนักงานที่ดินทำการรังวัดสอบเขต จำเลยได้คัดค้านว่าที่ดินบางส่วนในโฉนดที่ดินดังกล่าวเนื้อที่ประมาณสองไร่เศษเป็นของจำเลยโดยอ้างว่าได้ครอบครองมานานแล้ว แม้จำเลยจะได้ครอบครองมานานแล้วก็ตามแต่ยังไม่ได้จดทะเบียน จะยกขึ้นต่อสู้โจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกไม่ได้ ขอให้พิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่พิพาทและชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลย ได้ครอบครองมาโดยความสงบและโดยเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของมาเกินกว่า 20 ปีแล้วขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์ซื้อที่พิพาทมาโดยไม่สุจริตพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติว่าที่ดินทั้ง2 แปลงอยู่ในเขตโฉนดที่ดินเลขที่ 6343 โดยอยู่ทางทิศตะวันออกของที่ดินดังกล่าว มีเนื้อที่ประมาณ 52 ตารางวาและ 1 ไร่ 3 งาน 74ตารางวาตามลำดับ...ขณะที่โจทก์ซื้อที่ดินโฉนดเลขที่ 6343 นั้นโจทก์ทราบอยู่แล้วว่าจำเลยเป็นผู้ครอบครองที่พิพาทนี้อยู่ ทั้งเข้าใจด้วยว่าเป็นของจำเลยเพียงแต่สำคัญผิดว่าเป็นที่ดินอยู่นอกโฉนดเลขที่ 6343 เท่านั้น เมื่อโจทก์ทราบอยู่แล้วว่าที่พิพาทเป็นที่ดินส่วนหนึ่งของจำเลย โจทก์จะอ้างว่าเป็นการจดทะเบียนรับโอนมาโดยสุจริตหาได้ไม่ ถึงแม้ที่พิพาทเป็นที่ดินส่วนหนึ่งซึ่งอยู่ในโฉนดเลขที่ 6343 ที่โจทก์ซื้อมา เมื่อโจทก์จดทะเบียนรับโอนมาโดยไม่สุจริตเช่นนี้ จำเลยก็ย่อมยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้โจทก์ได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1299 วรรคสอง..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 265/2530นาย วิรัตน์ เกษม สุขโจทก์นาย แกละ ฤทธิ์เดชจำเลย ป.พ.พ. ม. 1299 วรรคสอง, ม. 1382ที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนด เลขที่ 6343 ที่โจทก์ซื้อมา โดยโจทก์ได้ทราบในขณะซื้อแล้วว่าจำเลยเป็นผู้ครอบครองที่พิพาทอยู่ทั้งเข้าใจว่าเป็นของจำเลย เพียงแต่สำคัญผิดว่าเป็นที่ดินอยู่นอกโฉนด ดังกล่าว เช่นนี้จำเลยย่อมยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้ได้ว่าโจทก์จดทะเบียนรับโอนมาโดยไม่สุจริต.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่6343 โดยซื้อมาจากนางต้อย สงวนสำราญ ได้จดทะเบียนการซื้อขายต่อพนักงานเจ้าหน้าที่โดยสุจริต ต่อมาโจทก์ได้ขอให้เจ้าพนักงานที่ดินทำการรังวัดสอบเขต จำเลยได้คัดค้านว่าที่ดินบางส่วนในโฉนดที่ดินดังกล่าวเนื้อที่ประมาณสองไร่เศษเป็นของจำเลยโดยอ้างว่าได้ครอบครองมานานแล้ว แม้จำเลยจะได้ครอบครองมานานแล้วก็ตามแต่ยังไม่ได้จดทะเบียน จะยกขึ้นต่อสู้โจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกไม่ได้ ขอให้พิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่พิพาทและชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลย ได้ครอบครองมาโดยความสงบและโดยเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของมาเกินกว่า 20 ปีแล้วขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์ซื้อที่พิพาทมาโดยไม่สุจริตพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติว่าที่ดินทั้ง2 แปลงอยู่ในเขตโฉนดที่ดินเลขที่ 6343 โดยอยู่ทางทิศตะวันออกของที่ดินดังกล่าว มีเนื้อที่ประมาณ 52 ตารางวาและ 1 ไร่ 3 งาน 74ตารางวาตามลำดับ...ขณะที่โจทก์ซื้อที่ดินโฉนดเลขที่ 6343 นั้นโจทก์ทราบอยู่แล้วว่าจำเลยเป็นผู้ครอบครองที่พิพาทนี้อยู่ ทั้งเข้าใจด้วยว่าเป็นของจำเลยเพียงแต่สำคัญผิดว่าเป็นที่ดินอยู่นอกโฉนดเลขที่ 6343 เท่านั้น เมื่อโจทก์ทราบอยู่แล้วว่าที่พิพาทเป็นที่ดินส่วนหนึ่งของจำเลย โจทก์จะอ้างว่าเป็นการจดทะเบียนรับโอนมาโดยสุจริตหาได้ไม่ ถึงแม้ที่พิพาทเป็นที่ดินส่วนหนึ่งซึ่งอยู่ในโฉนดเลขที่ 6343 ที่โจทก์ซื้อมา เมื่อโจทก์จดทะเบียนรับโอนมาโดยไม่สุจริตเช่นนี้ จำเลยก็ย่อมยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้โจทก์ได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1299 วรรคสอง..."พิพากษายืน.(เสวก จันทร์ผ่อง-สหัส สิงหวิริยะ-สุทิน นนทแก้ว)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการที่จำเลยครอบครองที่พิพาทจนได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 แล้วแต่ยังมิได้จดทะเบียน ต่อมาโจทก์ได้ซื้อที่พิพาทดังกล่าวมาจากเจ้าของที่ดิน เมื่อมีปัญหาว่าโจทก์ซื้อที่พิพาทโดยสุจริตและจดทะเบียนสิทธิโดยสุจริตหรือไม่ จะต้องพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ว่าโจทก์รู้อยู่ก่อนแล้วหรือไม่ว่าจำเลยเป็นผู้ครอบครองที่พิพาท เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์รู้อยู่ก่อนแล้ว ย่อมถือไม่ได้ว่าโจทก์ซื้อที่พิพาทโดยสุจริตและจดทะเบียนสิทธิโดยสุจริต (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1105/2526) กรณีทำนองเดียวกับคดีนี้เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 801/2500 วินิจฉัยว่าซื้อที่ดินมีโฉนดโดยรู้เขตที่ผู้ขายและเจ้าของข้างเคียงครอบครองอยู่ ต่อมารังวัดปรากฏว่าโฉนดคลุมถึงที่ข้างเคียงด้วยไม่เรียกว่าซื้อโดยสุจริตอันจะมีสิทธิดีกว่าผู้ครอบครองที่ข้างเคียงนั้นและคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1020/2504 วินิจฉัยว่าที่ดินของจำเลยตามโฉนดมีทั้งที่ดินนา และที่บ้านถูกยึดขายทอดตลาดมีผู้ซื้อได้ไป แต่ผู้ซื้อเข้าใจว่าซื้อเฉพาะที่นาเท่านั้นส่วนที่บ้านจำเลยยังครอบครองอยู่อย่างเจ้าของตลอดมาเกิน 10 ปี ผู้ซื้อขายที่ตามโฉนดดังกล่าวต่อไป จนถึงโจทก์เป็นคนสุดท้ายโดยโจทก์ทราบดีอยู่แล้วว่า ที่บ้านนั้นจำเลยครอบครองอยู่ตลอดมาเช่นนี้ โจทก์จะอ้างว่าซื้อโดยสุจริตไม่ได้ แม้ที่พิพาทจะอยู่ในโฉนดที่โจทก์ซื้อ จำเลยผู้ได้กรรมสิทธิ์ที่บ้านพิพาทด้วยอำนาจการครอบครองก็ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้โจทก์ได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1299 วรรคสอง อย่างไรก็ดีคงมีผู้ซื้อเป็นจำนวนไม่น้อยที่เชื่อโดยสุจริตว่าที่ดินที่ตนตกลงซื้อมีเฉพาะที่ผู้ขายชี้ให้ดูและจำนวนเนื้อที่ดินตรงตามที่ระบุไว้ในโฉนดที่ดิน แต่เมื่อรังวัดสอบเขตเข้าปรากฏว่าเนื้อที่ดินที่ระบุไว้ในโฉนดที่ดินรวมถึงที่ดินที่จำเลยครอบครองอยู่ด้วย ในกรณีดังกล่าวถ้าผู้ซื้อต้องการจะได้รับการชดใช้ค่าเสียหายเพราะได้เนื้อที่ดินไม่เต็มตามจำนวนที่ระบุไว้ในโฉนดที่ดินผู้ซื้อชอบที่จะว่ากล่าวเอาแก่ผู้ขาย ซึ่งต้องพิจารณากันในเรื่องผิดสัญญาซื้อขาย แต่ถ้าการซื้อขายดังกล่าวมีลักษณะเป็นการขายเหมาผู้ซื้อพอใจตามอาณาเขตที่ดินที่ผู้ขายชี้ให้ดู ส่วนจำนวนเนื้อที่จะเป็นเท่าใดไม่เป็นข้อสำคัญ ผู้ซื้อก็คงไม่สามารถเรียกค่าเสียหายจากผู้ขายได้เช่นกรณีตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 400/2501 วินิจฉัยว่าสัญญาจะซื้อขายที่ดินแม้ไม่ระบุว่าขายเหมา ถ้าข้อสัญญาแสดงว่าซื้อขายกันทั้งแปลงตามที่ระบุและทำแผนที่สังเขปไว้โดยตกลงราคาแน่นอนระบุเนื้อที่ดินแต่โดยประมาณ ไม่กำหนดว่าตารางวาละเท่าใด ฯลฯ ถือเป็นการขายเหมาเนื้อที่เกินจากที่ประมาณไว้ผู้ขายจะเรียกราคาเพิ่มมิได้. วิศิษฎ์ลิมานนท์.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่6343 โดยซื้อมาจากนางต้อย สงวนสำราญ ได้จดทะเบียนการซื้อขายต่อพนักงานเจ้าหน้าที่โดยสุจริต ต่อมาโจทก์ได้ขอให้เจ้าพนักงานที่ดินทำการรังวัดสอบเขต จำเลยได้คัดค้านว่าที่ดินบางส่วนในโฉนดที่ดินดังกล่าวเนื้อที่ประมาณสองไร่เศษเป็นของจำเลยโดยอ้างว่าได้ครอบครองมานานแล้ว แม้จำเลยจะได้ครอบครองมานานแล้วก็ตามแต่ยังไม่ได้จดทะเบียน จะยกขึ้นต่อสู้โจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกไม่ได้ ขอให้พิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่พิพาทและชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลย ได้ครอบครองมาโดยความสงบและโดยเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของมาเกินกว่า 20 ปีแล้วขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์ซื้อที่พิพาทมาโดยไม่สุจริตพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติว่าที่ดินทั้ง2 แปลงอยู่ในเขตโฉนดที่ดินเลขที่ 6343 โดยอยู่ทางทิศตะวันออกของที่ดินดังกล่าว มีเนื้อที่ประมาณ 52 ตารางวาและ 1 ไร่ 3 งาน 74ตารางวาตามลำดับ...ขณะที่โจทก์ซื้อที่ดินโฉนดเลขที่ 6343 นั้นโจทก์ทราบอยู่แล้วว่าจำเลยเป็นผู้ครอบครองที่พิพาทนี้อยู่ ทั้งเข้าใจด้วยว่าเป็นของจำเลยเพียงแต่สำคัญผิดว่าเป็นที่ดินอยู่นอกโฉนดเลขที่ 6343 เท่านั้น เมื่อโจทก์ทราบอยู่แล้วว่าที่พิพาทเป็นที่ดินส่วนหนึ่งของจำเลย โจทก์จะอ้างว่าเป็นการจดทะเบียนรับโอนมาโดยสุจริตหาได้ไม่ ถึงแม้ที่พิพาทเป็นที่ดินส่วนหนึ่งซึ่งอยู่ในโฉนดเลขที่ 6343 ที่โจทก์ซื้อมา เมื่อโจทก์จดทะเบียนรับโอนมาโดยไม่สุจริตเช่นนี้ จำเลยก็ย่อมยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้โจทก์ได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1299 วรรคสอง..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 265/2530นาย วิรัตน์ เกษม สุขโจทก์นาย แกละ ฤทธิ์เดชจำเลย ป.พ.พ. ม. 1299 วรรคสอง, ม. 1382ที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนด เลขที่ 6343 ที่โจทก์ซื้อมา โดยโจทก์ได้ทราบในขณะซื้อแล้วว่าจำเลยเป็นผู้ครอบครองที่พิพาทอยู่ทั้งเข้าใจว่าเป็นของจำเลย เพียงแต่สำคัญผิดว่าเป็นที่ดินอยู่นอกโฉนด ดังกล่าว เช่นนี้จำเลยย่อมยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้ได้ว่าโจทก์จดทะเบียนรับโอนมาโดยไม่สุจริต.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่6343 โดยซื้อมาจากนางต้อย สงวนสำราญ ได้จดทะเบียนการซื้อขายต่อพนักงานเจ้าหน้าที่โดยสุจริต ต่อมาโจทก์ได้ขอให้เจ้าพนักงานที่ดินทำการรังวัดสอบเขต จำเลยได้คัดค้านว่าที่ดินบางส่วนในโฉนดที่ดินดังกล่าวเนื้อที่ประมาณสองไร่เศษเป็นของจำเลยโดยอ้างว่าได้ครอบครองมานานแล้ว แม้จำเลยจะได้ครอบครองมานานแล้วก็ตามแต่ยังไม่ได้จดทะเบียน จะยกขึ้นต่อสู้โจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกไม่ได้ ขอให้พิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่พิพาทและชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลย ได้ครอบครองมาโดยความสงบและโดยเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของมาเกินกว่า 20 ปีแล้วขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์ซื้อที่พิพาทมาโดยไม่สุจริตพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติว่าที่ดินทั้ง2 แปลงอยู่ในเขตโฉนดที่ดินเลขที่ 6343 โดยอยู่ทางทิศตะวันออกของที่ดินดังกล่าว มีเนื้อที่ประมาณ 52 ตารางวาและ 1 ไร่ 3 งาน 74ตารางวาตามลำดับ...ขณะที่โจทก์ซื้อที่ดินโฉนดเลขที่ 6343 นั้นโจทก์ทราบอยู่แล้วว่าจำเลยเป็นผู้ครอบครองที่พิพาทนี้อยู่ ทั้งเข้าใจด้วยว่าเป็นของจำเลยเพียงแต่สำคัญผิดว่าเป็นที่ดินอยู่นอกโฉนดเลขที่ 6343 เท่านั้น เมื่อโจทก์ทราบอยู่แล้วว่าที่พิพาทเป็นที่ดินส่วนหนึ่งของจำเลย โจทก์จะอ้างว่าเป็นการจดทะเบียนรับโอนมาโดยสุจริตหาได้ไม่ ถึงแม้ที่พิพาทเป็นที่ดินส่วนหนึ่งซึ่งอยู่ในโฉนดเลขที่ 6343 ที่โจทก์ซื้อมา เมื่อโจทก์จดทะเบียนรับโอนมาโดยไม่สุจริตเช่นนี้ จำเลยก็ย่อมยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้โจทก์ได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1299 วรรคสอง..."พิพากษายืน.(เสวก จันทร์ผ่อง-สหัส สิงหวิริยะ-สุทิน นนทแก้ว)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการที่จำเลยครอบครองที่พิพาทจนได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 แล้วแต่ยังมิได้จดทะเบียน ต่อมาโจทก์ได้ซื้อที่พิพาทดังกล่าวมาจากเจ้าของที่ดิน เมื่อมีปัญหาว่าโจทก์ซื้อที่พิพาทโดยสุจริตและจดทะเบียนสิทธิโดยสุจริตหรือไม่ จะต้องพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ว่าโจทก์รู้อยู่ก่อนแล้วหรือไม่ว่าจำเลยเป็นผู้ครอบครองที่พิพาท เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์รู้อยู่ก่อนแล้ว ย่อมถือไม่ได้ว่าโจทก์ซื้อที่พิพาทโดยสุจริตและจดทะเบียนสิทธิโดยสุจริต (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1105/2526) กรณีทำนองเดียวกับคดีนี้เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 801/2500 วินิจฉัยว่าซื้อที่ดินมีโฉนดโดยรู้เขตที่ผู้ขายและเจ้าของข้างเคียงครอบครองอยู่ ต่อมารังวัดปรากฏว่าโฉนดคลุมถึงที่ข้างเคียงด้วยไม่เรียกว่าซื้อโดยสุจริตอันจะมีสิทธิดีกว่าผู้ครอบครองที่ข้างเคียงนั้นและคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1020/2504 วินิจฉัยว่าที่ดินของจำเลยตามโฉนดมีทั้งที่ดินนา และที่บ้านถูกยึดขายทอดตลาดมีผู้ซื้อได้ไป แต่ผู้ซื้อเข้าใจว่าซื้อเฉพาะที่นาเท่านั้นส่วนที่บ้านจำเลยยังครอบครองอยู่อย่างเจ้าของตลอดมาเกิน 10 ปี ผู้ซื้อขายที่ตามโฉนดดังกล่าวต่อไป จนถึงโจทก์เป็นคนสุดท้ายโดยโจทก์ทราบดีอยู่แล้วว่า ที่บ้านนั้นจำเลยครอบครองอยู่ตลอดมาเช่นนี้ โจทก์จะอ้างว่าซื้อโดยสุจริตไม่ได้ แม้ที่พิพาทจะอยู่ในโฉนดที่โจทก์ซื้อ จำเลยผู้ได้กรรมสิทธิ์ที่บ้านพิพาทด้วยอำนาจการครอบครองก็ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้โจทก์ได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1299 วรรคสอง อย่างไรก็ดีคงมีผู้ซื้อเป็นจำนวนไม่น้อยที่เชื่อโดยสุจริตว่าที่ดินที่ตนตกลงซื้อมีเฉพาะที่ผู้ขายชี้ให้ดูและจำนวนเนื้อที่ดินตรงตามที่ระบุไว้ในโฉนดที่ดิน แต่เมื่อรังวัดสอบเขตเข้าปรากฏว่าเนื้อที่ดินที่ระบุไว้ในโฉนดที่ดินรวมถึงที่ดินที่จำเลยครอบครองอยู่ด้วย ในกรณีดังกล่าวถ้าผู้ซื้อต้องการจะได้รับการชดใช้ค่าเสียหายเพราะได้เนื้อที่ดินไม่เต็มตามจำนวนที่ระบุไว้ในโฉนดที่ดินผู้ซื้อชอบที่จะว่ากล่าวเอาแก่ผู้ขาย ซึ่งต้องพิจารณากันในเรื่องผิดสัญญาซื้อขาย แต่ถ้าการซื้อขายดังกล่าวมีลักษณะเป็นการขายเหมาผู้ซื้อพอใจตามอาณาเขตที่ดินที่ผู้ขายชี้ให้ดู ส่วนจำนวนเนื้อที่จะเป็นเท่าใดไม่เป็นข้อสำคัญ ผู้ซื้อก็คงไม่สามารถเรียกค่าเสียหายจากผู้ขายได้เช่นกรณีตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 400/2501 วินิจฉัยว่าสัญญาจะซื้อขายที่ดินแม้ไม่ระบุว่าขายเหมา ถ้าข้อสัญญาแสดงว่าซื้อขายกันทั้งแปลงตามที่ระบุและทำแผนที่สังเขปไว้โดยตกลงราคาแน่นอนระบุเนื้อที่ดินแต่โดยประมาณ ไม่กำหนดว่าตารางวาละเท่าใด ฯลฯ ถือเป็นการขายเหมาเนื้อที่เกินจากที่ประมาณไว้ผู้ขายจะเรียกราคาเพิ่มมิได้. วิศิษฎ์ลิมานนท์.