คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 853/2532หลักกฎหมาย: คดีที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนไม่มีหมายเลขทะเบียนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต แม้จะได้ความจากคำเบิกความของจำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ว่าจำเลยไม่เคยได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนให้มีอาวุธปืนไว้ในครอบครองก็ตาม ก็เป็นข้อเท็จจริงที่ได้จากการที่จำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ ถือไม่ได้ว่าโจทก์นำสืบถึงข้อเท็จจริงนั้น เพราะในการพิจารณาคดีอาญาโจทก์มีหน้าที่นำสืบให้ฟังได้ว่าจำเลยกระทำผิดทั้งโจทก์ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางยืนยัน และไม่มีพยานหลักฐานอื่นที่พิสูจน์ให้เห็นว่าอาวุธปืนดังกล่าวไม่มีหมายเลขทะเบียนตามที่โจทก์ฟ้องจึงลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนไม่มีหมายเลขทะเบียนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91,288 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิและนับโทษของจำเลยต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 120/2529ของศาลชั้นต้น จำเลยให้การปฏิเสธ แต่ยอมรับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 120/2529 ของศาลชั้นต้นศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 จำคุก 20 ปี ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตและไม่มีเหตุอันสมควรตามความจำเป็นแห่งพฤติการณ์ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ, 72 ทวิ วรรคสอง จำคุก 6 เดือนข้อหาอื่นให้ยก และให้นับโทษจำเลยต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 120/2529 ของศาลชั้นต้น โจทก์และจำเลยต่างอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานมีอาวุธปืนสั้นไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7,72 ให้จำคุกจำเลยอีก 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "สำหรับความผิดฐานพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับใบอนุญาต นั้น ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ให้ลงโทษจำคุก 6 เดือน คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 คงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายและมีอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตตามฟ้องของโจทก์หรือไม่โจทก์มีนางสุดา คชสีห์ และนางเตี้ยม น้อยเทพา เป็นประจักษ์พยานเบิกความสอดคล้องต้องกันว่าก่อนเกิดเหตุมีการเล่นการพนันไพ่ผสมสิบจำเลยและผู้ตายเล่นอยู่วงเดียวกันจำเลยเล่นเสียเป็นหนี้ผู้ตายอยู่10 บาท ผู้ตายทวงเงินดังกล่าวจากจำเลยเพื่อนำไปซื้อสุรามาดื่มตามที่ตกลงกันไว้ แต่จำเลยไม่ให้จึงเกิดการโต้เถียงแล้วจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้ตาย 2 นัด เห็นว่า ที่เกิดเหตุเป็นระเบียงบ้านของนายชอบ ซึ่งกำลังเตรียมจัดพิธีแต่งงาน มีไฟฟ้าเปิดอยู่หลายดวงประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองได้มีโอกาสเห็นจำเลยเป็นเวลานานโดยจำเลยกับผู้ตายเล่นไพ่ด้วยกันมาก่อน เมื่อคำนึงถึงว่าพยานโจทก์ดังกล่าวไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยโดยเฉพาะนางเตี้ยมก็รู้จักจำเลยดีเนื่องจากเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เช่นนี้น่าเชื่อว่าประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองได้เห็นเหตุการณ์ดังที่เบิกความจริงนอกจากนี้โจทก์ยังมีนายชอบเจ้าของบ้านที่เกิดเหตุเบิกความว่าในคืนเกิดเหตุนั้นเองพยานถูกนางเตี้ยมผู้เป็นภรรยาปลุกให้ตื่นและบอกว่าจำเลยเป็นผู้ยิงผู้ตาย กับมีพันตำรวจโทนิตย์พนักงานสอบสวนเบิกความว่าเมื่อเวลา 8.35 นาฬิกา ของวันเกิดเหตุนางสุดาได้มาแจ้งความว่าจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายถึงแก่ความตายพยานจึงได้ออกไปทำการชันสูตรพลิกศพผู้ตาย ทำแผนที่เกิดเหตุและบันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุไว้ ซึ่งเอกสารที่พันตำรวจโทนิตย์ทำขึ้นในวันเกิดเหตุนั้น ล้วนแต่ระบุว่าจำเลยเป็นคนยิงผู้ตายทั้งสิ้น พยานหลักฐานดังกล่าวจึงเป็นการสนับสนุนคำเบิกความของนางเตี้ยมและนางสุดาประจักษ์พยานโจทก์ที่ว่าจำเลยเป็นคนร้ายรายนี้ ให้สามารถรับฟังเป็นความจริงได้โดยปราศจากข้อสงสัยที่จำเลยนำสืบอ้างฐานที่อยู่ว่า คืนเกิดเหตุจำเลยรับจ้างกรีดยางอยู่ที่สวนยางพาราของนายชุ่ม เภตราใหญ่ นั้น ในชั้นสอบสวนจำเลยกลับให้การว่าคืนเกิดเหตุจำเลยพักอาศัยอยู่ในสวนยางของจำเลยมีนายธวัช กลางนุรักษ์อยู่รู้เห็น ข้อต่อสู้ของจำเลยจึงไม่อยู่กับร่องกับรอย ไม่มีน้ำหนักพอที่จะหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ที่จำเลยฎีกาว่าการที่นางเตี้ยมเบิกความตอบโจทก์ว่านายสมคิดซึ่งเป็นคนร้ายจะใช่จำเลยในคดีนี้หรือไม่ พยานไม่แน่ใจ และว่านางสุดาไม่เคยรู้จักกับจำเลยมาก่อน แต่กลับบอกชื่อจำเลยว่าเป็นคนร้ายกับนายชอบได้ คำของประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองจึงยังเป็นที่สงสัยนั้น เห็นว่า คำให้การชั้นสอบสวนของนางเตี้ยมตามเอกสารหมาย จ.1 ซึ่งนางเตี้ยมเบิกความรับรองเอกสารดังกล่าวนั้น นางเตี้ยมได้ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าคนร้ายคือนายสมคิด กลางนุรักษ์ เหตุที่นางเตี้ยมมาเบิกความว่าคนร้ายคือนายสมคิด แต่ไม่ยืนยันว่าจำเลยนี้น่าจะเนื่องมาจากทั้งจำเลยและนางเตี้ยมต่างเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกันเสียมากกว่าส่วนนางสุดาที่สามารถทราบชื่อจำเลยนั้นก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติวิสัยเพราะจำเลยเป็นคนในหมู่บ้านที่เกิดเหตุ นางสุดาสามารถสอบถามชื่อจำเลยซึ่งเป็นผู้ยิงสามีของตนจากผู้ที่อยู่ในที่เกิดเหตุได้คำของประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองจึงไม่มีเหตุระแวงสงสัยดังจำเลยอ้างที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยว่าจำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้ตายนั้น จึงชอบแล้ว ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังไม่ขึ้น ส่วนความผิดฐานมีอาวุธปืนโดยมิได้รับอนุญาตนั้น ศาลฎีกาโดยมติของที่ประชุมใหญ่เห็นว่าแม้จะได้ความจากคำเบิกความของจำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ว่าจำเลยไม่เคยได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนให้มีอาวุธปืนไว้ในครอบครองก็ตาม ก็เป็นข้อเท็จจริงที่ได้จากการที่จำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ ถือไม่ได้ว่าโจทก์นำสืบถึงข้อเท็จจริงนั้น เพราะในการพิจารณาคดีอาญาโจทก์มีหน้าที่นำสืบให้ฟังได้ว่าจำเลยกระทำผิดทั้งโจทก์ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางยืนยัน และไม่มีพยานหลักฐานอื่นที่พิสูจน์ให้เห็นว่าอาวุธปืนดังกล่าวไม่มีหมายเลขทะเบียนตามที่โจทก์ฟ้อง จึงลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนไม่มีหมายเลขทะเบียนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยมานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังขึ้น และที่ศาลล่างทั้งสองปรับบทความผิดของจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 8 ทวิ โดยมิได้ระบุวรรคนั้น เห็นสมควรระบุวรรคเสียให้ชัดแจ้งด้วยพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ วรรคแรก, 72 ทวิ วรรคสอง ให้ยกฟ้องความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7, 72 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์" ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 853/2532อัยการ ไช ยาโจทก์นาย สมคิด กลาง นุรักษ์จำเลย ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 226, ม. 227, ม. 232, ม. 233, ม. 235 ป.วิ.พ. ม. 84 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 7, ม. 72คดีที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนไม่มีหมายเลขทะเบียนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต แม้จะได้ความจากคำเบิกความของจำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ว่าจำเลยไม่เคยได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนให้มีอาวุธปืนไว้ในครอบครองก็ตาม ก็เป็นข้อเท็จจริงที่ได้จากการที่จำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ ถือไม่ได้ว่าโจทก์นำสืบถึงข้อเท็จจริงนั้น เพราะในการพิจารณาคดีอาญาโจทก์มีหน้าที่นำสืบให้ฟังได้ว่าจำเลยกระทำผิดทั้งโจทก์ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางยืนยัน และไม่มีพยานหลักฐานอื่นที่พิสูจน์ให้เห็นว่าอาวุธปืนดังกล่าวไม่มีหมายเลขทะเบียนตามที่โจทก์ฟ้องจึงลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนไม่มีหมายเลขทะเบียนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91,288 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิและนับโทษของจำเลยต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 120/2529ของศาลชั้นต้น จำเลยให้การปฏิเสธ แต่ยอมรับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 120/2529 ของศาลชั้นต้นศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 จำคุก 20 ปี ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตและไม่มีเหตุอันสมควรตามความจำเป็นแห่งพฤติการณ์ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ, 72 ทวิ วรรคสอง จำคุก 6 เดือนข้อหาอื่นให้ยก และให้นับโทษจำเลยต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 120/2529 ของศาลชั้นต้น โจทก์และจำเลยต่างอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานมีอาวุธปืนสั้นไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7,72 ให้จำคุกจำเลยอีก 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "สำหรับความผิดฐานพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับใบอนุญาต นั้น ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ให้ลงโทษจำคุก 6 เดือน คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 คงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายและมีอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตตามฟ้องของโจทก์หรือไม่โจทก์มีนางสุดา คชสีห์ และนางเตี้ยม น้อยเทพา เป็นประจักษ์พยานเบิกความสอดคล้องต้องกันว่าก่อนเกิดเหตุมีการเล่นการพนันไพ่ผสมสิบจำเลยและผู้ตายเล่นอยู่วงเดียวกันจำเลยเล่นเสียเป็นหนี้ผู้ตายอยู่10 บาท ผู้ตายทวงเงินดังกล่าวจากจำเลยเพื่อนำไปซื้อสุรามาดื่มตามที่ตกลงกันไว้ แต่จำเลยไม่ให้จึงเกิดการโต้เถียงแล้วจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้ตาย 2 นัด เห็นว่า ที่เกิดเหตุเป็นระเบียงบ้านของนายชอบ ซึ่งกำลังเตรียมจัดพิธีแต่งงาน มีไฟฟ้าเปิดอยู่หลายดวงประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองได้มีโอกาสเห็นจำเลยเป็นเวลานานโดยจำเลยกับผู้ตายเล่นไพ่ด้วยกันมาก่อน เมื่อคำนึงถึงว่าพยานโจทก์ดังกล่าวไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยโดยเฉพาะนางเตี้ยมก็รู้จักจำเลยดีเนื่องจากเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เช่นนี้น่าเชื่อว่าประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองได้เห็นเหตุการณ์ดังที่เบิกความจริงนอกจากนี้โจทก์ยังมีนายชอบเจ้าของบ้านที่เกิดเหตุเบิกความว่าในคืนเกิดเหตุนั้นเองพยานถูกนางเตี้ยมผู้เป็นภรรยาปลุกให้ตื่นและบอกว่าจำเลยเป็นผู้ยิงผู้ตาย กับมีพันตำรวจโทนิตย์พนักงานสอบสวนเบิกความว่าเมื่อเวลา 8.35 นาฬิกา ของวันเกิดเหตุนางสุดาได้มาแจ้งความว่าจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายถึงแก่ความตายพยานจึงได้ออกไปทำการชันสูตรพลิกศพผู้ตาย ทำแผนที่เกิดเหตุและบันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุไว้ ซึ่งเอกสารที่พันตำรวจโทนิตย์ทำขึ้นในวันเกิดเหตุนั้น ล้วนแต่ระบุว่าจำเลยเป็นคนยิงผู้ตายทั้งสิ้น พยานหลักฐานดังกล่าวจึงเป็นการสนับสนุนคำเบิกความของนางเตี้ยมและนางสุดาประจักษ์พยานโจทก์ที่ว่าจำเลยเป็นคนร้ายรายนี้ ให้สามารถรับฟังเป็นความจริงได้โดยปราศจากข้อสงสัยที่จำเลยนำสืบอ้างฐานที่อยู่ว่า คืนเกิดเหตุจำเลยรับจ้างกรีดยางอยู่ที่สวนยางพาราของนายชุ่ม เภตราใหญ่ นั้น ในชั้นสอบสวนจำเลยกลับให้การว่าคืนเกิดเหตุจำเลยพักอาศัยอยู่ในสวนยางของจำเลยมีนายธวัช กลางนุรักษ์อยู่รู้เห็น ข้อต่อสู้ของจำเลยจึงไม่อยู่กับร่องกับรอย ไม่มีน้ำหนักพอที่จะหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ที่จำเลยฎีกาว่าการที่นางเตี้ยมเบิกความตอบโจทก์ว่านายสมคิดซึ่งเป็นคนร้ายจะใช่จำเลยในคดีนี้หรือไม่ พยานไม่แน่ใจ และว่านางสุดาไม่เคยรู้จักกับจำเลยมาก่อน แต่กลับบอกชื่อจำเลยว่าเป็นคนร้ายกับนายชอบได้ คำของประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองจึงยังเป็นที่สงสัยนั้น เห็นว่า คำให้การชั้นสอบสวนของนางเตี้ยมตามเอกสารหมาย จ.1 ซึ่งนางเตี้ยมเบิกความรับรองเอกสารดังกล่าวนั้น นางเตี้ยมได้ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าคนร้ายคือนายสมคิด กลางนุรักษ์ เหตุที่นางเตี้ยมมาเบิกความว่าคนร้ายคือนายสมคิด แต่ไม่ยืนยันว่าจำเลยนี้น่าจะเนื่องมาจากทั้งจำเลยและนางเตี้ยมต่างเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกันเสียมากกว่าส่วนนางสุดาที่สามารถทราบชื่อจำเลยนั้นก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติวิสัยเพราะจำเลยเป็นคนในหมู่บ้านที่เกิดเหตุ นางสุดาสามารถสอบถามชื่อจำเลยซึ่งเป็นผู้ยิงสามีของตนจากผู้ที่อยู่ในที่เกิดเหตุได้คำของประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองจึงไม่มีเหตุระแวงสงสัยดังจำเลยอ้างที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยว่าจำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้ตายนั้น จึงชอบแล้ว ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังไม่ขึ้น ส่วนความผิดฐานมีอาวุธปืนโดยมิได้รับอนุญาตนั้น ศาลฎีกาโดยมติของที่ประชุมใหญ่เห็นว่าแม้จะได้ความจากคำเบิกความของจำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ว่าจำเลยไม่เคยได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนให้มีอาวุธปืนไว้ในครอบครองก็ตาม ก็เป็นข้อเท็จจริงที่ได้จากการที่จำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ ถือไม่ได้ว่าโจทก์นำสืบถึงข้อเท็จจริงนั้น เพราะในการพิจารณาคดีอาญาโจทก์มีหน้าที่นำสืบให้ฟังได้ว่าจำเลยกระทำผิดทั้งโจทก์ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางยืนยัน และไม่มีพยานหลักฐานอื่นที่พิสูจน์ให้เห็นว่าอาวุธปืนดังกล่าวไม่มีหมายเลขทะเบียนตามที่โจทก์ฟ้อง จึงลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนไม่มีหมายเลขทะเบียนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยมานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังขึ้น และที่ศาลล่างทั้งสองปรับบทความผิดของจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 8 ทวิ โดยมิได้ระบุวรรคนั้น เห็นสมควรระบุวรรคเสียให้ชัดแจ้งด้วยพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ วรรคแรก, 72 ทวิ วรรคสอง ให้ยกฟ้องความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7, 72 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์"(สัมฤทธิ์ ไชยศิริ-ชูเชิด รักตะบุตร์-ถาวร ตันตราภรณ์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. คำพิพากษาฎีกาฉบับนี้ตัดสินตามแนวบรรทัดฐานเดิมที่ศาลฎีกาเคยวางไว้ กล่าวคือในคดีอาญานั้น โจทก์มีหน้าที่ต้องนำพยานหลักฐานมาพิสูจน์ความผิดของจำเลยตามที่ฟ้องให้ครบถ้วนทุกองค์ประกอบความผิดหากโจทก์ไม่สามารถสืบพยานพิสูจน์องค์ประกอบความผิดได้ครบถ้วนแม้จำเลยจะนำสืบพยานไปในทางปรักปรำตนเอง ทำให้รับฟังข้อเท็จจริงได้ครบองค์ประกอบความผิด ศาลก็จะนำพยานหลักฐานที่จำเลยเป็นฝ่ายนำสืบมารวมกับพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบเพื่อลงโทษจำเลยไม่ได้ (คำพิพากษาฎีกาที่ 977/2481,209/2490,540/2504) 2. ปัญหาที่น่าคิดก็คือ ศาลนำหลักเกณฑ์แบ่งแยกการรับฟังพยานหลักฐานเป็นพยานหลักฐานของฝ่ายโจทก์และของฝ่ายจำเลยนี้มาจากไหนถ้าพิจารณาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 232 แล้วจะเห็นว่ากฎหมายเพียงแต่ห้ามโจทก์อ้างจำเลยเป็นพยาน แต่ไม่ได้ห้ามจำเลยอ้างตนเองเป็นพยาน ตรงข้ามมาตรา 233 กลับรับรองว่าจำเลยอ้างตนเป็นพยานได้ และคำเบิกความของจำเลยในฐานะพยานนั้นย่อมรับฟังได้ แม้จะเป็นการปรักปรำหรือเสียหายแก่จำเลยเองการพิจารณาชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานของศาลตามมาตรา 227 กฎหมายก็ให้ศาลชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานทั้งปวงที่รับฟังได้ไม่ต้องห้ามตามกฎหมาย มิได้แบ่งแยกว่าเป็นพยานหลักฐานของฝ่ายใด ยิ่งกว่านั้นมาตรา 235 ศาลมีอำนาจถามจำเลยเพื่อประโยชน์ในการเพิ่มเติมคดีโจทก์ที่บกพร่องได้ ดังนั้นเมื่อพิจารณาตามตัวบทกฎหมายแล้วผลกลับน่าจะเป็นว่า คำเบิกความของจำเลยในฐานะพยานไม่ว่าจะตอบข้อซักถาม หรือตอบการถามค้านของโจทก์ หรือพยานหลักฐานที่จำเลยนำสืบน่าจะรับฟังได้เพื่อพิสูจน์ความผิดของจำเลยได้ แม้จะเป็นการปรักปรำตัวจำเลยเอง 3. มีข้อน่าสังเกตว่าศาลฎีกามิได้ปฏิเสธไม่รับฟังคำเบิกความของจำเลยเสียทีเดียว เพียงแต่ว่าถ้าโจทก์ไม่มีพยานหลักฐานพิสูจน์องค์ประกอบความผิดข้อใด แม้จำเลยจะยอมรับองค์ประกอบความผิดนั้น ศาลก็จะไม่นำข้อมูลจากคำเบิกความของจำเลยมาใช้พิพากษาลงโทษจำเลย หลักข้อนี้สันนิษฐานว่า อาจจะมีที่มาจากหลักกฎหมาย commonlaw เกี่ยวกับหน้าที่นำสืบของโจทก์ในคดีอาญากล่าวคือใน commonlaw นั้นมีหน้าที่นำสืบ 2 ชนิด คือ หน้าที่แสดงพยานหลักฐาน (BurdenofProducingEvidence) กับหน้าที่พิสูจน์ข้อเท็จจริง (BurdenofPersuasion) โจทก์ในคดีอาญาจะต้องแสดงต่อศาลก่อนว่าโจทก์มีพยานหลักฐานที่จะพิสูจน์ข้อเท็จจริงอันเป็นองค์ประกอบความผิดได้ทุกข้อ ศาลจึงจะรับคดีไว้ให้คณะลูกขุนพิจารณาแต่ถ้าโจทก์ไม่สามารถแสดงพยานหลักฐานเบื้องต้นได้ครบองค์ประกอบความผิด ศาลก็จะยกฟ้องคดีไปเลยโดยไม่ต้องเสนอคดีให้คณะลูกขุนพิจารณาและไม่มีกรณีที่จำเลยจะต้องเข้าเบิกความในศาล 4. แต่ตามระบบวิธีพิจารณาความอาญาของไทย ไม่มีการแบ่งเรื่องหน้าที่นำสืบออกเป็น 2 ขั้นตอน โจทก์จึงไม่มีหน้าที่แสดงพยานหลักฐานเบื้องต้นต่อศาล หากแต่นำพยานเข้าสืบเพื่อพิสูจน์ความผิดของจำเลยทีเดียว ดังนั้นจึงอาจมีกรณีที่โจทก์ไม่สามารถพิสูจน์ความผิดของจำเลยได้ ซึ่งตามปกติศาลควรจะยกฟ้องได้โดยไม่ต้องมีการพิจารณาและไม่ต้องมีการสืบพยานจำเลยอยู่แล้ว ดังนั้นการที่จำเลยอ้างตนเป็นพยานหรือสืบพยานศาลก็ไม่ควรจะนำมาพิจารณาเป็นโทษแก่จำเลย เข็มชัยชุติวงศ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91,288 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิและนับโทษของจำเลยต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 120/2529ของศาลชั้นต้น จำเลยให้การปฏิเสธ แต่ยอมรับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 120/2529 ของศาลชั้นต้นศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 จำคุก 20 ปี ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตและไม่มีเหตุอันสมควรตามความจำเป็นแห่งพฤติการณ์ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ, 72 ทวิ วรรคสอง จำคุก 6 เดือนข้อหาอื่นให้ยก และให้นับโทษจำเลยต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 120/2529 ของศาลชั้นต้น โจทก์และจำเลยต่างอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานมีอาวุธปืนสั้นไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7,72 ให้จำคุกจำเลยอีก 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "สำหรับความผิดฐานพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับใบอนุญาต นั้น ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ให้ลงโทษจำคุก 6 เดือน คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 คงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายและมีอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตตามฟ้องของโจทก์หรือไม่โจทก์มีนางสุดา คชสีห์ และนางเตี้ยม น้อยเทพา เป็นประจักษ์พยานเบิกความสอดคล้องต้องกันว่าก่อนเกิดเหตุมีการเล่นการพนันไพ่ผสมสิบจำเลยและผู้ตายเล่นอยู่วงเดียวกันจำเลยเล่นเสียเป็นหนี้ผู้ตายอยู่10 บาท ผู้ตายทวงเงินดังกล่าวจากจำเลยเพื่อนำไปซื้อสุรามาดื่มตามที่ตกลงกันไว้ แต่จำเลยไม่ให้จึงเกิดการโต้เถียงแล้วจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้ตาย 2 นัด เห็นว่า ที่เกิดเหตุเป็นระเบียงบ้านของนายชอบ ซึ่งกำลังเตรียมจัดพิธีแต่งงาน มีไฟฟ้าเปิดอยู่หลายดวงประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองได้มีโอกาสเห็นจำเลยเป็นเวลานานโดยจำเลยกับผู้ตายเล่นไพ่ด้วยกันมาก่อน เมื่อคำนึงถึงว่าพยานโจทก์ดังกล่าวไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยโดยเฉพาะนางเตี้ยมก็รู้จักจำเลยดีเนื่องจากเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เช่นนี้น่าเชื่อว่าประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองได้เห็นเหตุการณ์ดังที่เบิกความจริงนอกจากนี้โจทก์ยังมีนายชอบเจ้าของบ้านที่เกิดเหตุเบิกความว่าในคืนเกิดเหตุนั้นเองพยานถูกนางเตี้ยมผู้เป็นภรรยาปลุกให้ตื่นและบอกว่าจำเลยเป็นผู้ยิงผู้ตาย กับมีพันตำรวจโทนิตย์พนักงานสอบสวนเบิกความว่าเมื่อเวลา 8.35 นาฬิกา ของวันเกิดเหตุนางสุดาได้มาแจ้งความว่าจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายถึงแก่ความตายพยานจึงได้ออกไปทำการชันสูตรพลิกศพผู้ตาย ทำแผนที่เกิดเหตุและบันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุไว้ ซึ่งเอกสารที่พันตำรวจโทนิตย์ทำขึ้นในวันเกิดเหตุนั้น ล้วนแต่ระบุว่าจำเลยเป็นคนยิงผู้ตายทั้งสิ้น พยานหลักฐานดังกล่าวจึงเป็นการสนับสนุนคำเบิกความของนางเตี้ยมและนางสุดาประจักษ์พยานโจทก์ที่ว่าจำเลยเป็นคนร้ายรายนี้ ให้สามารถรับฟังเป็นความจริงได้โดยปราศจากข้อสงสัยที่จำเลยนำสืบอ้างฐานที่อยู่ว่า คืนเกิดเหตุจำเลยรับจ้างกรีดยางอยู่ที่สวนยางพาราของนายชุ่ม เภตราใหญ่ นั้น ในชั้นสอบสวนจำเลยกลับให้การว่าคืนเกิดเหตุจำเลยพักอาศัยอยู่ในสวนยางของจำเลยมีนายธวัช กลางนุรักษ์อยู่รู้เห็น ข้อต่อสู้ของจำเลยจึงไม่อยู่กับร่องกับรอย ไม่มีน้ำหนักพอที่จะหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ที่จำเลยฎีกาว่าการที่นางเตี้ยมเบิกความตอบโจทก์ว่านายสมคิดซึ่งเป็นคนร้ายจะใช่จำเลยในคดีนี้หรือไม่ พยานไม่แน่ใจ และว่านางสุดาไม่เคยรู้จักกับจำเลยมาก่อน แต่กลับบอกชื่อจำเลยว่าเป็นคนร้ายกับนายชอบได้ คำของประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองจึงยังเป็นที่สงสัยนั้น เห็นว่า คำให้การชั้นสอบสวนของนางเตี้ยมตามเอกสารหมาย จ.1 ซึ่งนางเตี้ยมเบิกความรับรองเอกสารดังกล่าวนั้น นางเตี้ยมได้ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าคนร้ายคือนายสมคิด กลางนุรักษ์ เหตุที่นางเตี้ยมมาเบิกความว่าคนร้ายคือนายสมคิด แต่ไม่ยืนยันว่าจำเลยนี้น่าจะเนื่องมาจากทั้งจำเลยและนางเตี้ยมต่างเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกันเสียมากกว่าส่วนนางสุดาที่สามารถทราบชื่อจำเลยนั้นก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติวิสัยเพราะจำเลยเป็นคนในหมู่บ้านที่เกิดเหตุ นางสุดาสามารถสอบถามชื่อจำเลยซึ่งเป็นผู้ยิงสามีของตนจากผู้ที่อยู่ในที่เกิดเหตุได้คำของประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองจึงไม่มีเหตุระแวงสงสัยดังจำเลยอ้างที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยว่าจำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้ตายนั้น จึงชอบแล้ว ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังไม่ขึ้น ส่วนความผิดฐานมีอาวุธปืนโดยมิได้รับอนุญาตนั้น ศาลฎีกาโดยมติของที่ประชุมใหญ่เห็นว่าแม้จะได้ความจากคำเบิกความของจำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ว่าจำเลยไม่เคยได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนให้มีอาวุธปืนไว้ในครอบครองก็ตาม ก็เป็นข้อเท็จจริงที่ได้จากการที่จำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ ถือไม่ได้ว่าโจทก์นำสืบถึงข้อเท็จจริงนั้น เพราะในการพิจารณาคดีอาญาโจทก์มีหน้าที่นำสืบให้ฟังได้ว่าจำเลยกระทำผิดทั้งโจทก์ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางยืนยัน และไม่มีพยานหลักฐานอื่นที่พิสูจน์ให้เห็นว่าอาวุธปืนดังกล่าวไม่มีหมายเลขทะเบียนตามที่โจทก์ฟ้อง จึงลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนไม่มีหมายเลขทะเบียนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยมานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังขึ้น และที่ศาลล่างทั้งสองปรับบทความผิดของจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 8 ทวิ โดยมิได้ระบุวรรคนั้น เห็นสมควรระบุวรรคเสียให้ชัดแจ้งด้วยพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ วรรคแรก, 72 ทวิ วรรคสอง ให้ยกฟ้องความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7, 72 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์" ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 853/2532อัยการ ไช ยาโจทก์นาย สมคิด กลาง นุรักษ์จำเลย ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 226, ม. 227, ม. 232, ม. 233, ม. 235 ป.วิ.พ. ม. 84 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 7, ม. 72คดีที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนไม่มีหมายเลขทะเบียนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต แม้จะได้ความจากคำเบิกความของจำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ว่าจำเลยไม่เคยได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนให้มีอาวุธปืนไว้ในครอบครองก็ตาม ก็เป็นข้อเท็จจริงที่ได้จากการที่จำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ ถือไม่ได้ว่าโจทก์นำสืบถึงข้อเท็จจริงนั้น เพราะในการพิจารณาคดีอาญาโจทก์มีหน้าที่นำสืบให้ฟังได้ว่าจำเลยกระทำผิดทั้งโจทก์ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางยืนยัน และไม่มีพยานหลักฐานอื่นที่พิสูจน์ให้เห็นว่าอาวุธปืนดังกล่าวไม่มีหมายเลขทะเบียนตามที่โจทก์ฟ้องจึงลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนไม่มีหมายเลขทะเบียนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91,288 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิและนับโทษของจำเลยต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 120/2529ของศาลชั้นต้น จำเลยให้การปฏิเสธ แต่ยอมรับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 120/2529 ของศาลชั้นต้นศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 จำคุก 20 ปี ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตและไม่มีเหตุอันสมควรตามความจำเป็นแห่งพฤติการณ์ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ, 72 ทวิ วรรคสอง จำคุก 6 เดือนข้อหาอื่นให้ยก และให้นับโทษจำเลยต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 120/2529 ของศาลชั้นต้น โจทก์และจำเลยต่างอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานมีอาวุธปืนสั้นไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7,72 ให้จำคุกจำเลยอีก 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "สำหรับความผิดฐานพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับใบอนุญาต นั้น ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ให้ลงโทษจำคุก 6 เดือน คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 คงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายและมีอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตตามฟ้องของโจทก์หรือไม่โจทก์มีนางสุดา คชสีห์ และนางเตี้ยม น้อยเทพา เป็นประจักษ์พยานเบิกความสอดคล้องต้องกันว่าก่อนเกิดเหตุมีการเล่นการพนันไพ่ผสมสิบจำเลยและผู้ตายเล่นอยู่วงเดียวกันจำเลยเล่นเสียเป็นหนี้ผู้ตายอยู่10 บาท ผู้ตายทวงเงินดังกล่าวจากจำเลยเพื่อนำไปซื้อสุรามาดื่มตามที่ตกลงกันไว้ แต่จำเลยไม่ให้จึงเกิดการโต้เถียงแล้วจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้ตาย 2 นัด เห็นว่า ที่เกิดเหตุเป็นระเบียงบ้านของนายชอบ ซึ่งกำลังเตรียมจัดพิธีแต่งงาน มีไฟฟ้าเปิดอยู่หลายดวงประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองได้มีโอกาสเห็นจำเลยเป็นเวลานานโดยจำเลยกับผู้ตายเล่นไพ่ด้วยกันมาก่อน เมื่อคำนึงถึงว่าพยานโจทก์ดังกล่าวไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยโดยเฉพาะนางเตี้ยมก็รู้จักจำเลยดีเนื่องจากเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เช่นนี้น่าเชื่อว่าประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองได้เห็นเหตุการณ์ดังที่เบิกความจริงนอกจากนี้โจทก์ยังมีนายชอบเจ้าของบ้านที่เกิดเหตุเบิกความว่าในคืนเกิดเหตุนั้นเองพยานถูกนางเตี้ยมผู้เป็นภรรยาปลุกให้ตื่นและบอกว่าจำเลยเป็นผู้ยิงผู้ตาย กับมีพันตำรวจโทนิตย์พนักงานสอบสวนเบิกความว่าเมื่อเวลา 8.35 นาฬิกา ของวันเกิดเหตุนางสุดาได้มาแจ้งความว่าจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายถึงแก่ความตายพยานจึงได้ออกไปทำการชันสูตรพลิกศพผู้ตาย ทำแผนที่เกิดเหตุและบันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุไว้ ซึ่งเอกสารที่พันตำรวจโทนิตย์ทำขึ้นในวันเกิดเหตุนั้น ล้วนแต่ระบุว่าจำเลยเป็นคนยิงผู้ตายทั้งสิ้น พยานหลักฐานดังกล่าวจึงเป็นการสนับสนุนคำเบิกความของนางเตี้ยมและนางสุดาประจักษ์พยานโจทก์ที่ว่าจำเลยเป็นคนร้ายรายนี้ ให้สามารถรับฟังเป็นความจริงได้โดยปราศจากข้อสงสัยที่จำเลยนำสืบอ้างฐานที่อยู่ว่า คืนเกิดเหตุจำเลยรับจ้างกรีดยางอยู่ที่สวนยางพาราของนายชุ่ม เภตราใหญ่ นั้น ในชั้นสอบสวนจำเลยกลับให้การว่าคืนเกิดเหตุจำเลยพักอาศัยอยู่ในสวนยางของจำเลยมีนายธวัช กลางนุรักษ์อยู่รู้เห็น ข้อต่อสู้ของจำเลยจึงไม่อยู่กับร่องกับรอย ไม่มีน้ำหนักพอที่จะหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ที่จำเลยฎีกาว่าการที่นางเตี้ยมเบิกความตอบโจทก์ว่านายสมคิดซึ่งเป็นคนร้ายจะใช่จำเลยในคดีนี้หรือไม่ พยานไม่แน่ใจ และว่านางสุดาไม่เคยรู้จักกับจำเลยมาก่อน แต่กลับบอกชื่อจำเลยว่าเป็นคนร้ายกับนายชอบได้ คำของประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองจึงยังเป็นที่สงสัยนั้น เห็นว่า คำให้การชั้นสอบสวนของนางเตี้ยมตามเอกสารหมาย จ.1 ซึ่งนางเตี้ยมเบิกความรับรองเอกสารดังกล่าวนั้น นางเตี้ยมได้ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าคนร้ายคือนายสมคิด กลางนุรักษ์ เหตุที่นางเตี้ยมมาเบิกความว่าคนร้ายคือนายสมคิด แต่ไม่ยืนยันว่าจำเลยนี้น่าจะเนื่องมาจากทั้งจำเลยและนางเตี้ยมต่างเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกันเสียมากกว่าส่วนนางสุดาที่สามารถทราบชื่อจำเลยนั้นก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติวิสัยเพราะจำเลยเป็นคนในหมู่บ้านที่เกิดเหตุ นางสุดาสามารถสอบถามชื่อจำเลยซึ่งเป็นผู้ยิงสามีของตนจากผู้ที่อยู่ในที่เกิดเหตุได้คำของประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองจึงไม่มีเหตุระแวงสงสัยดังจำเลยอ้างที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยว่าจำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้ตายนั้น จึงชอบแล้ว ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังไม่ขึ้น ส่วนความผิดฐานมีอาวุธปืนโดยมิได้รับอนุญาตนั้น ศาลฎีกาโดยมติของที่ประชุมใหญ่เห็นว่าแม้จะได้ความจากคำเบิกความของจำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ว่าจำเลยไม่เคยได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนให้มีอาวุธปืนไว้ในครอบครองก็ตาม ก็เป็นข้อเท็จจริงที่ได้จากการที่จำเลยตอบคำถามค้านของโจทก์ ถือไม่ได้ว่าโจทก์นำสืบถึงข้อเท็จจริงนั้น เพราะในการพิจารณาคดีอาญาโจทก์มีหน้าที่นำสืบให้ฟังได้ว่าจำเลยกระทำผิดทั้งโจทก์ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางยืนยัน และไม่มีพยานหลักฐานอื่นที่พิสูจน์ให้เห็นว่าอาวุธปืนดังกล่าวไม่มีหมายเลขทะเบียนตามที่โจทก์ฟ้อง จึงลงโทษจำเลยฐานมีอาวุธปืนไม่มีหมายเลขทะเบียนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยมานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาข้อนี้ของจำเลยฟังขึ้น และที่ศาลล่างทั้งสองปรับบทความผิดของจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 8 ทวิ โดยมิได้ระบุวรรคนั้น เห็นสมควรระบุวรรคเสียให้ชัดแจ้งด้วยพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ วรรคแรก, 72 ทวิ วรรคสอง ให้ยกฟ้องความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7, 72 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์"(สัมฤทธิ์ ไชยศิริ-ชูเชิด รักตะบุตร์-ถาวร ตันตราภรณ์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. คำพิพากษาฎีกาฉบับนี้ตัดสินตามแนวบรรทัดฐานเดิมที่ศาลฎีกาเคยวางไว้ กล่าวคือในคดีอาญานั้น โจทก์มีหน้าที่ต้องนำพยานหลักฐานมาพิสูจน์ความผิดของจำเลยตามที่ฟ้องให้ครบถ้วนทุกองค์ประกอบความผิดหากโจทก์ไม่สามารถสืบพยานพิสูจน์องค์ประกอบความผิดได้ครบถ้วนแม้จำเลยจะนำสืบพยานไปในทางปรักปรำตนเอง ทำให้รับฟังข้อเท็จจริงได้ครบองค์ประกอบความผิด ศาลก็จะนำพยานหลักฐานที่จำเลยเป็นฝ่ายนำสืบมารวมกับพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบเพื่อลงโทษจำเลยไม่ได้ (คำพิพากษาฎีกาที่ 977/2481,209/2490,540/2504) 2. ปัญหาที่น่าคิดก็คือ ศาลนำหลักเกณฑ์แบ่งแยกการรับฟังพยานหลักฐานเป็นพยานหลักฐานของฝ่ายโจทก์และของฝ่ายจำเลยนี้มาจากไหนถ้าพิจารณาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 232 แล้วจะเห็นว่ากฎหมายเพียงแต่ห้ามโจทก์อ้างจำเลยเป็นพยาน แต่ไม่ได้ห้ามจำเลยอ้างตนเองเป็นพยาน ตรงข้ามมาตรา 233 กลับรับรองว่าจำเลยอ้างตนเป็นพยานได้ และคำเบิกความของจำเลยในฐานะพยานนั้นย่อมรับฟังได้ แม้จะเป็นการปรักปรำหรือเสียหายแก่จำเลยเองการพิจารณาชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานของศาลตามมาตรา 227 กฎหมายก็ให้ศาลชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานทั้งปวงที่รับฟังได้ไม่ต้องห้ามตามกฎหมาย มิได้แบ่งแยกว่าเป็นพยานหลักฐานของฝ่ายใด ยิ่งกว่านั้นมาตรา 235 ศาลมีอำนาจถามจำเลยเพื่อประโยชน์ในการเพิ่มเติมคดีโจทก์ที่บกพร่องได้ ดังนั้นเมื่อพิจารณาตามตัวบทกฎหมายแล้วผลกลับน่าจะเป็นว่า คำเบิกความของจำเลยในฐานะพยานไม่ว่าจะตอบข้อซักถาม หรือตอบการถามค้านของโจทก์ หรือพยานหลักฐานที่จำเลยนำสืบน่าจะรับฟังได้เพื่อพิสูจน์ความผิดของจำเลยได้ แม้จะเป็นการปรักปรำตัวจำเลยเอง 3. มีข้อน่าสังเกตว่าศาลฎีกามิได้ปฏิเสธไม่รับฟังคำเบิกความของจำเลยเสียทีเดียว เพียงแต่ว่าถ้าโจทก์ไม่มีพยานหลักฐานพิสูจน์องค์ประกอบความผิดข้อใด แม้จำเลยจะยอมรับองค์ประกอบความผิดนั้น ศาลก็จะไม่นำข้อมูลจากคำเบิกความของจำเลยมาใช้พิพากษาลงโทษจำเลย หลักข้อนี้สันนิษฐานว่า อาจจะมีที่มาจากหลักกฎหมาย commonlaw เกี่ยวกับหน้าที่นำสืบของโจทก์ในคดีอาญากล่าวคือใน commonlaw นั้นมีหน้าที่นำสืบ 2 ชนิด คือ หน้าที่แสดงพยานหลักฐาน (BurdenofProducingEvidence) กับหน้าที่พิสูจน์ข้อเท็จจริง (BurdenofPersuasion) โจทก์ในคดีอาญาจะต้องแสดงต่อศาลก่อนว่าโจทก์มีพยานหลักฐานที่จะพิสูจน์ข้อเท็จจริงอันเป็นองค์ประกอบความผิดได้ทุกข้อ ศาลจึงจะรับคดีไว้ให้คณะลูกขุนพิจารณาแต่ถ้าโจทก์ไม่สามารถแสดงพยานหลักฐานเบื้องต้นได้ครบองค์ประกอบความผิด ศาลก็จะยกฟ้องคดีไปเลยโดยไม่ต้องเสนอคดีให้คณะลูกขุนพิจารณาและไม่มีกรณีที่จำเลยจะต้องเข้าเบิกความในศาล 4. แต่ตามระบบวิธีพิจารณาความอาญาของไทย ไม่มีการแบ่งเรื่องหน้าที่นำสืบออกเป็น 2 ขั้นตอน โจทก์จึงไม่มีหน้าที่แสดงพยานหลักฐานเบื้องต้นต่อศาล หากแต่นำพยานเข้าสืบเพื่อพิสูจน์ความผิดของจำเลยทีเดียว ดังนั้นจึงอาจมีกรณีที่โจทก์ไม่สามารถพิสูจน์ความผิดของจำเลยได้ ซึ่งตามปกติศาลควรจะยกฟ้องได้โดยไม่ต้องมีการพิจารณาและไม่ต้องมีการสืบพยานจำเลยอยู่แล้ว ดังนั้นการที่จำเลยอ้างตนเป็นพยานหรือสืบพยานศาลก็ไม่ควรจะนำมาพิจารณาเป็นโทษแก่จำเลย เข็มชัยชุติวงศ์