คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 635/2497หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่า+ขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา 249,60, ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยทำร้ายร่างกายบาดเจ็บ ศาลก็ลงโทษจำเลยตามมาตรา 254 ได้ตาม ป.ม.วิ.อาญามาตรา 192 วรรคท้าย ไม่เกินคำขอ ( อ้างฎีกาที่ 971/2494 )โจทย์ฟ้องหาว่า ใช้ปืนลูกซองสั้นยิงทำร้ายร่างกายนายวิเชียรถึงบาดเจ็บโดยเจตนาฆ่านายวิเชียรให้ถึงแก่ความตาย แต่หากมีเหตุสุดวิสัยมาขัดขวางเสีย นายวิเชียรจึงไม่ตาย ขอให้ลงโทษเพิ่มโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙,๖๐,๔๑,๔๒, และที่แก้ไขเพิ่มเติม จำเลยให้การภาคเสธว่าจำเลยกับนายวิเชียร เกิดโต้เถียงกัน จำเลยเกิดโทษะจึงใช้อาวุธปืนตีนายวิเชียรไป ๑ ทีมีบาดเจ็บเล็กน้อยบังเอิญปืนลั่นขึ้นในขณะนั้น โดยจำเลยมิได้เจตนาจะฆ่านายวิเชียร ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยได้ใช้ปืนตีผู้เสียหายดังที่จำเลยแก้คดี ข้อเท็จจริงที่ได้ความตามทางพิจารณาจึงต่างกับฟ้อง พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๕๔ จำเลยฎีกาว่า ฟ้องของโจทก์ประสางค์ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๔๙ เท่านั้น ศาลฎีกาเห็นว่า แม้โจทก์จะมิได้ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔ มาในฟ้อง แต่ก็ได้ของให้ลงโทษตามมาตรา ๒๔๙ อันอยู่ในหมวดความผิดฐานประทุษฐร้ายแก่ชีวิตและร่างกาย ซึ่งเป็นบทบัญญัติมีอัตราโทษสูงมาด้วยแล้ว ศาลมีอำนาจลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔ ตาม ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๑๙๒ วรรคสุดท้าย หาเกินคำขอไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 635/2497อัยการจังหวัดพิษณุโลกโจทก์นายจำนงค์ พักรอดจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 249, ม. 254 ป.วิ.อ. ม. 192โจทก์ฟ้องว่า+ขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา 249,60, ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยทำร้ายร่างกายบาดเจ็บ ศาลก็ลงโทษจำเลยตามมาตรา 254 ได้ตาม ป.ม.วิ.อาญามาตรา 192 วรรคท้าย ไม่เกินคำขอ ( อ้างฎีกาที่ 971/2494 )โจทย์ฟ้องหาว่า ใช้ปืนลูกซองสั้นยิงทำร้ายร่างกายนายวิเชียรถึงบาดเจ็บโดยเจตนาฆ่านายวิเชียรให้ถึงแก่ความตาย แต่หากมีเหตุสุดวิสัยมาขัดขวางเสีย นายวิเชียรจึงไม่ตาย ขอให้ลงโทษเพิ่มโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙,๖๐,๔๑,๔๒, และที่แก้ไขเพิ่มเติม จำเลยให้การภาคเสธว่าจำเลยกับนายวิเชียร เกิดโต้เถียงกัน จำเลยเกิดโทษะจึงใช้อาวุธปืนตีนายวิเชียรไป ๑ ทีมีบาดเจ็บเล็กน้อยบังเอิญปืนลั่นขึ้นในขณะนั้น โดยจำเลยมิได้เจตนาจะฆ่านายวิเชียร ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยได้ใช้ปืนตีผู้เสียหายดังที่จำเลยแก้คดี ข้อเท็จจริงที่ได้ความตามทางพิจารณาจึงต่างกับฟ้อง พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๕๔ จำเลยฎีกาว่า ฟ้องของโจทก์ประสางค์ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๔๙ เท่านั้น ศาลฎีกาเห็นว่า แม้โจทก์จะมิได้ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔ มาในฟ้อง แต่ก็ได้ของให้ลงโทษตามมาตรา ๒๔๙ อันอยู่ในหมวดความผิดฐานประทุษฐร้ายแก่ชีวิตและร่างกาย ซึ่งเป็นบทบัญญัติมีอัตราโทษสูงมาด้วยแล้ว ศาลมีอำนาจลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔ ตาม ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๑๙๒ วรรคสุดท้าย หาเกินคำขอไม่ พิพากษายืน(พิบูลย์ไอศวรรย์-มนูภันย์วิมลสาร-ประศาสน์วินิจฉัย)ศาลจังหวัดพิษณุโลก - หลวงอรรถขจรนิติคุปต์ศาลอุทธรณ์ - หลวงประจักษ์ศุภอรรถแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทย์ฟ้องหาว่า ใช้ปืนลูกซองสั้นยิงทำร้ายร่างกายนายวิเชียรถึงบาดเจ็บโดยเจตนาฆ่านายวิเชียรให้ถึงแก่ความตาย แต่หากมีเหตุสุดวิสัยมาขัดขวางเสีย นายวิเชียรจึงไม่ตาย ขอให้ลงโทษเพิ่มโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙,๖๐,๔๑,๔๒, และที่แก้ไขเพิ่มเติม จำเลยให้การภาคเสธว่าจำเลยกับนายวิเชียร เกิดโต้เถียงกัน จำเลยเกิดโทษะจึงใช้อาวุธปืนตีนายวิเชียรไป ๑ ทีมีบาดเจ็บเล็กน้อยบังเอิญปืนลั่นขึ้นในขณะนั้น โดยจำเลยมิได้เจตนาจะฆ่านายวิเชียร ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยได้ใช้ปืนตีผู้เสียหายดังที่จำเลยแก้คดี ข้อเท็จจริงที่ได้ความตามทางพิจารณาจึงต่างกับฟ้อง พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๕๔ จำเลยฎีกาว่า ฟ้องของโจทก์ประสางค์ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๔๙ เท่านั้น ศาลฎีกาเห็นว่า แม้โจทก์จะมิได้ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔ มาในฟ้อง แต่ก็ได้ของให้ลงโทษตามมาตรา ๒๔๙ อันอยู่ในหมวดความผิดฐานประทุษฐร้ายแก่ชีวิตและร่างกาย ซึ่งเป็นบทบัญญัติมีอัตราโทษสูงมาด้วยแล้ว ศาลมีอำนาจลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔ ตาม ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๑๙๒ วรรคสุดท้าย หาเกินคำขอไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 635/2497อัยการจังหวัดพิษณุโลกโจทก์นายจำนงค์ พักรอดจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 249, ม. 254 ป.วิ.อ. ม. 192โจทก์ฟ้องว่า+ขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา 249,60, ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยทำร้ายร่างกายบาดเจ็บ ศาลก็ลงโทษจำเลยตามมาตรา 254 ได้ตาม ป.ม.วิ.อาญามาตรา 192 วรรคท้าย ไม่เกินคำขอ ( อ้างฎีกาที่ 971/2494 )โจทย์ฟ้องหาว่า ใช้ปืนลูกซองสั้นยิงทำร้ายร่างกายนายวิเชียรถึงบาดเจ็บโดยเจตนาฆ่านายวิเชียรให้ถึงแก่ความตาย แต่หากมีเหตุสุดวิสัยมาขัดขวางเสีย นายวิเชียรจึงไม่ตาย ขอให้ลงโทษเพิ่มโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙,๖๐,๔๑,๔๒, และที่แก้ไขเพิ่มเติม จำเลยให้การภาคเสธว่าจำเลยกับนายวิเชียร เกิดโต้เถียงกัน จำเลยเกิดโทษะจึงใช้อาวุธปืนตีนายวิเชียรไป ๑ ทีมีบาดเจ็บเล็กน้อยบังเอิญปืนลั่นขึ้นในขณะนั้น โดยจำเลยมิได้เจตนาจะฆ่านายวิเชียร ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยได้ใช้ปืนตีผู้เสียหายดังที่จำเลยแก้คดี ข้อเท็จจริงที่ได้ความตามทางพิจารณาจึงต่างกับฟ้อง พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๕๔ จำเลยฎีกาว่า ฟ้องของโจทก์ประสางค์ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๔๙ เท่านั้น ศาลฎีกาเห็นว่า แม้โจทก์จะมิได้ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔ มาในฟ้อง แต่ก็ได้ของให้ลงโทษตามมาตรา ๒๔๙ อันอยู่ในหมวดความผิดฐานประทุษฐร้ายแก่ชีวิตและร่างกาย ซึ่งเป็นบทบัญญัติมีอัตราโทษสูงมาด้วยแล้ว ศาลมีอำนาจลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔ ตาม ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๑๙๒ วรรคสุดท้าย หาเกินคำขอไม่ พิพากษายืน(พิบูลย์ไอศวรรย์-มนูภันย์วิมลสาร-ประศาสน์วินิจฉัย)ศาลจังหวัดพิษณุโลก - หลวงอรรถขจรนิติคุปต์ศาลอุทธรณ์ - หลวงประจักษ์ศุภอรรถแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ