คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 62008หลักกฎหมาย: ความว่า โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า การอุทธรณ์คำวินิจฉัยที่ว่าโจทก์จงใจฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นกรณีร้ายแรงหรือไม่ เป็นอุทธรณ์ดุลพินิจของศาล ข้ออ้างที่ว่าศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงขัดต่อพยานหลักฐานในสำนวนเป็นแต่เพียงเพื่อจะให้นำไปสู่การพิจารณาปัญหาข้อเท็จจริง เป็นอุทธรณ์ที่ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 มาตรา 54 จึงไม่รับอุทธรณ์โจทก์เห็นว่า อุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาข้อกฎหมาย โดยข้อ 2(1)อุทธรณ์ว่า ที่ศาลแรงงานกลางฟังว่าโจทก์จงใจฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามระเบียบวิธีปฏิบัติของจำเลยเป็นกรณีร้ายแรงนั้น เป็นการวินิจฉัยที่ขัดต่อพยานหลักฐานในสำนวน ข้อ 2(2) อุทธรณ์ในเรื่องค่าชดเชย ค่าเสียหาย ที่โจทก์จะพึงได้รับหากศาลฎีกาฟังว่าการกระทำของโจทก์ไม่ใช่กรณีร้ายแรง และข้อ 2(3) อุทธรณ์ขอให้ศาลฎีกาหยิบยกปัญหาที่ว่าจำเลยทำละเมิดต่อโจทก์หรือไม่ขึ้นวินิจฉัยด้วยเนื่องจากศาลแรงงานกลางมิได้หยิบยกขึ้นวินิจฉัยไว้ซึ่งเป็นการขัดต่อพยานหลักฐานในสำนวน โปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปด้วยหมายเหตุ ทนายจำเลยได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 60)โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยรับโจทก์เข้าทำงานดังเดิม โดยได้รับเงินเดือนเท่าเดิม ถ้าหากจำเลยไม่ยอมรับโจทก์เข้าทำงานก็ให้จำเลยจ่ายเงินค่าเสียหายรวมทั้งค่าชดเชยแก่โจทก์เป็นเงินทั้งสิ้น 4,575,015 บาทพร้อมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันเลิกจ้างเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระให้แก่โจทก์เสร็จสิ้นศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ดังกล่าว(อันดับ 53)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 58)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว โจทก์อุทธรณ์ข้อ 2(1)(2) ใจความว่า โจทก์ปฏิบัติงานบกพร่องเล็กน้อย จำเลยไม่ได้รับความเสียหาย การที่ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์มีพฤติการณ์ส่อไปในทางทุจริตจงใจฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเป็นกรณีร้ายแรง จึงเป็นการวินิจฉัยที่ขัดต่อพยานหลักฐานในสำนวนนั้น เป็นอุทธรณ์โต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางซึ่งฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติดังกล่าวต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522มาตรา 54 สำหรับอุทธรณ์ข้อ 2(3) ที่ว่า จำเลยทำละเมิดต่อโจทก์ที่ทำให้โจทก์ต้องออกจากงานโดยปราศจากความผิด เป็นเรื่องที่เกี่ยวเนื่องกับประเด็นข้อพิพาทข้อ 2(1)(2) ซึ่งศาลฎีกาสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์แล้ว อุทธรณ์ข้อนี้ของโจทก์จึงเป็นอันตกไป ที่ศาลแรงงานกลางสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1782/2531นายธรรมนูญ ดำจันทร์โจทก์ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตรจำเลยนายธรรมนูญ ดำจันทร์ โจทก์ผู้ยื่นคำร้อง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54ความว่า โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า การอุทธรณ์คำวินิจฉัยที่ว่าโจทก์จงใจฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นกรณีร้ายแรงหรือไม่ เป็นอุทธรณ์ดุลพินิจของศาล ข้ออ้างที่ว่าศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงขัดต่อพยานหลักฐานในสำนวนเป็นแต่เพียงเพื่อจะให้นำไปสู่การพิจารณาปัญหาข้อเท็จจริง เป็นอุทธรณ์ที่ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 มาตรา 54 จึงไม่รับอุทธรณ์โจทก์เห็นว่า อุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาข้อกฎหมาย โดยข้อ 2(1)อุทธรณ์ว่า ที่ศาลแรงงานกลางฟังว่าโจทก์จงใจฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามระเบียบวิธีปฏิบัติของจำเลยเป็นกรณีร้ายแรงนั้น เป็นการวินิจฉัยที่ขัดต่อพยานหลักฐานในสำนวน ข้อ 2(2) อุทธรณ์ในเรื่องค่าชดเชย ค่าเสียหาย ที่โจทก์จะพึงได้รับหากศาลฎีกาฟังว่าการกระทำของโจทก์ไม่ใช่กรณีร้ายแรง และข้อ 2(3) อุทธรณ์ขอให้ศาลฎีกาหยิบยกปัญหาที่ว่าจำเลยทำละเมิดต่อโจทก์หรือไม่ขึ้นวินิจฉัยด้วยเนื่องจากศาลแรงงานกลางมิได้หยิบยกขึ้นวินิจฉัยไว้ซึ่งเป็นการขัดต่อพยานหลักฐานในสำนวน โปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปด้วยหมายเหตุ ทนายจำเลยได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 60)โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยรับโจทก์เข้าทำงานดังเดิม โดยได้รับเงินเดือนเท่าเดิม ถ้าหากจำเลยไม่ยอมรับโจทก์เข้าทำงานก็ให้จำเลยจ่ายเงินค่าเสียหายรวมทั้งค่าชดเชยแก่โจทก์เป็นเงินทั้งสิ้น 4,575,015 บาทพร้อมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันเลิกจ้างเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระให้แก่โจทก์เสร็จสิ้นศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ดังกล่าว(อันดับ 53)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 58)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว โจทก์อุทธรณ์ข้อ 2(1)(2) ใจความว่า โจทก์ปฏิบัติงานบกพร่องเล็กน้อย จำเลยไม่ได้รับความเสียหาย การที่ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์มีพฤติการณ์ส่อไปในทางทุจริตจงใจฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเป็นกรณีร้ายแรง จึงเป็นการวินิจฉัยที่ขัดต่อพยานหลักฐานในสำนวนนั้น เป็นอุทธรณ์โต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางซึ่งฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติดังกล่าวต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522มาตรา 54 สำหรับอุทธรณ์ข้อ 2(3) ที่ว่า จำเลยทำละเมิดต่อโจทก์ที่ทำให้โจทก์ต้องออกจากงานโดยปราศจากความผิด เป็นเรื่องที่เกี่ยวเนื่องกับประเด็นข้อพิพาทข้อ 2(1)(2) ซึ่งศาลฎีกาสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์แล้ว อุทธรณ์ข้อนี้ของโจทก์จึงเป็นอันตกไป ที่ศาลแรงงานกลางสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(สุพจน์ นาถะพินธุ-มาโนช เพียรสนอง-วิศิษฏ์ ลิมานนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1782/2531นายธรรมนูญ ดำจันทร์โจทก์ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตรจำเลยนายธรรมนูญ ดำจันทร์ โจทก์ผู้ยื่นคำร้อง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54ความว่า โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า การอุทธรณ์คำวินิจฉัยที่ว่าโจทก์จงใจฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นกรณีร้ายแรงหรือไม่ เป็นอุทธรณ์ดุลพินิจของศาล ข้ออ้างที่ว่าศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงขัดต่อพยานหลักฐานในสำนวนเป็นแต่เพียงเพื่อจะให้นำไปสู่การพิจารณาปัญหาข้อเท็จจริง เป็นอุทธรณ์ที่ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 มาตรา 54 จึงไม่รับอุทธรณ์โจทก์เห็นว่า อุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาข้อกฎหมาย โดยข้อ 2(1)อุทธรณ์ว่า ที่ศาลแรงงานกลางฟังว่าโจทก์จงใจฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามระเบียบวิธีปฏิบัติของจำเลยเป็นกรณีร้ายแรงนั้น เป็นการวินิจฉัยที่ขัดต่อพยานหลักฐานในสำนวน ข้อ 2(2) อุทธรณ์ในเรื่องค่าชดเชย ค่าเสียหาย ที่โจทก์จะพึงได้รับหากศาลฎีกาฟังว่าการกระทำของโจทก์ไม่ใช่กรณีร้ายแรง และข้อ 2(3) อุทธรณ์ขอให้ศาลฎีกาหยิบยกปัญหาที่ว่าจำเลยทำละเมิดต่อโจทก์หรือไม่ขึ้นวินิจฉัยด้วยเนื่องจากศาลแรงงานกลางมิได้หยิบยกขึ้นวินิจฉัยไว้ซึ่งเป็นการขัดต่อพยานหลักฐานในสำนวน โปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปด้วยหมายเหตุ ทนายจำเลยได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 60)โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยรับโจทก์เข้าทำงานดังเดิม โดยได้รับเงินเดือนเท่าเดิม ถ้าหากจำเลยไม่ยอมรับโจทก์เข้าทำงานก็ให้จำเลยจ่ายเงินค่าเสียหายรวมทั้งค่าชดเชยแก่โจทก์เป็นเงินทั้งสิ้น 4,575,015 บาทพร้อมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันเลิกจ้างเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระให้แก่โจทก์เสร็จสิ้นศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ดังกล่าว(อันดับ 53)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 58)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว โจทก์อุทธรณ์ข้อ 2(1)(2) ใจความว่า โจทก์ปฏิบัติงานบกพร่องเล็กน้อย จำเลยไม่ได้รับความเสียหาย การที่ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์มีพฤติการณ์ส่อไปในทางทุจริตจงใจฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเป็นกรณีร้ายแรง จึงเป็นการวินิจฉัยที่ขัดต่อพยานหลักฐานในสำนวนนั้น เป็นอุทธรณ์โต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางซึ่งฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติดังกล่าวต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522มาตรา 54 สำหรับอุทธรณ์ข้อ 2(3) ที่ว่า จำเลยทำละเมิดต่อโจทก์ที่ทำให้โจทก์ต้องออกจากงานโดยปราศจากความผิด เป็นเรื่องที่เกี่ยวเนื่องกับประเด็นข้อพิพาทข้อ 2(1)(2) ซึ่งศาลฎีกาสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์แล้ว อุทธรณ์ข้อนี้ของโจทก์จึงเป็นอันตกไป ที่ศาลแรงงานกลางสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(สุพจน์ นาถะพินธุ-มาโนช เพียรสนอง-วิศิษฏ์ ลิมานนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ