คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4799/2541หลักกฎหมาย: กรณีจะเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมหรือไม่ต้องพิจารณาถึงเหตุแห่งการเลิกจ้างเป็นสำคัญว่ามีเหตุอันจำเป็นหรือสมควรเพียงพอที่จะเลิกจ้างหรือไม่เมื่อโจทก์ถูกจำเลยเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดทั้งเหตุแห่งการเลิกจ้างก็เป็นเพียงการกล่าวอ้างว่าเป็นนโยบายของจำเลยที่จะลดค่าใช้จ่ายเท่านั้นการเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดโดยอ้างเหตุดังกล่าวแม้จำเลยจะได้บอกกล่าวล่วงหน้าแล้ว ก็เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน(ฉบับที่ 14) ลงวันที่ 16 สิงหาคม 2536 มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2536 ขณะที่กฎหมายดังกล่าวมีผลใช้บังคับโจทก์ยังเป็นลูกจ้างจำเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันที่การเลิกจ้างมีผลในวันที่ 31 มีนาคม 2540 และเกิดกรณีพิพาทขึ้นจนเป็นมูลเหตุให้โจทก์มีสิทธิได้ค่าชดเชยนั้นประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน(ฉบับที่ 11) ลงวันที่ 11 ตุลาคม 2532 ที่ใช้บังคับอยู่ขณะทำสัญญาจ้างได้ถูกยกเลิกและใช้ ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) บังคับแทนแล้ว จึงต้องนำประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) ที่ใช้บังคับ อยู่ขณะเลิกจ้างมาบังคับใช้แก่คดีนี้เพื่อวินิจฉัยว่าโจทก์ มีสิทธิได้ค่าชดเชยหรือไม่โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2534 จำเลยจ้างโจทก์ทำงานในตำแหน่งผู้จัดการควบคุมเครื่องจักร ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 105,000 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสุดท้ายของเดือน วันที่ 31 มีนาคม 2540 จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์โดยที่โจทก์ไม่ได้กระทำผิด เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ทำให้โจทก์เสียหาย ขอคิดค่าเสียหาย 600,000 บาทค่าชดเชย 180 วัน เป็นเงิน 630,000 บาท และจำเลยมีสัญญากับโจทก์ว่าแต่ละปีโจทก์จะได้รับเงินบำเหน็จพิเศษเท่ากับอัตราเงินเดือน 1 เดือน ปี 2539 โจทก์มีสิทธิได้รับเงินบำเหน็จพิเศษจำนวน 105,000 บาท ในช่วง 2 ปีแรกจำเลยจะให้โจทก์ลาพักผ่อนประจำปีได้ 2 สัปดาห์ โดยได้รับค่าจ้าง และเพิ่มเป็น4 สัปดาห์ โดยเริ่มนับจากปีที่ 3 นับแต่โจทก์เข้าทำงานจนถูกเลิกจ้างจำเลยไม่อนุญาตให้โจทก์ลาพักผ่อนประจำปีรวมทั้งหมดเป็นเวลา 4 เดือนจำเลยมีหน้าที่ต้องจ่ายเงินให้โจทก์420,000 บาท โจทก์ทวงถามแล้ว จำเลยเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินบำเหน็จพิเศษ 105,000 บาท ค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีจำนวน 420,000 บาท ค่าเสียหายจำนวน 600,000 บาทและค่าชดเชยจำนวน 630,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันถูกเลิกจ้างจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2534จำเลยจ้างโจทก์ทำงานในโครงการก่อสร้างโรงงานเยื่อกระดาษและกระดาษ โดยทำสัญญาจ้างกันเป็นหนังสือมีกำหนดระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดแน่นอน 5 ปี จำเลยเลิกจ้างโจทก์วันที่31 ตุลาคม 2539 อันเป็นวันครบกำหนดตามสัญญา หลังเลิกจ้างโจทก์ขอทำงานต่อโดยยินยอมให้ลดเงินเดือนลงเดือนละ 50,000 บาทจำเลยไม่ตกลง โจทก์ขอให้จำเลยจ่ายเงินค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีตามสัญญาเป็นเวลา 4 เดือน จำเลยตกลงโดยผ่อนชำระเป็นงวด งวดละเดือนนับแต่วันครบกำหนดการจ้างตามสัญญาถึงวันที่ 31 มีนาคม 2540 อันเป็นงวดสุดท้ายจำเลยเลิกจ้างโจทก์ตามกำหนดระยะเวลาสิ้นสุดโครงการในสัญญาจ้าง เป็นการเลิกจ้างที่เป็นธรรมแล้ว จึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคท้ายแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน(ฉบับที่ 11) ข้อ 7 ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้อยู่ในขณะทำสัญญาจ้างและจะนำประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 46 แก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) ที่ใช้อยู่ในปัจจุบันมาใช้บังคับให้มีผลย้อนหลังหาได้ไม่ ส่วนเงินบำเหน็จพิเศษและค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปี จำเลยจ่ายให้โจทก์แล้ว ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยทำสัญญาจ้างโจทก์ทำงานในตำแหน่งผู้จัดการควบคุมเครื่องจักร มีกำหนด 5 ปี เริ่มตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2534 ถึงวันที่ 31 ตุลาคม 2539 อัตราค่าจ้างเดือนละ 105,000 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสุดท้ายของเดือน หลังจากครบกำหนดระยะเวลาการจ้างตามสัญญาจำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานต่อโดยให้อัตราค่าจ้างเท่าเดิมและเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 31 มีนาคม 2540 จึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ตามกำหนดระยะเวลาการจ้างในสัญญาการจ้างต่อมาจึงเป็นการจ้างไม่มีกำหนดระยะเวลา เมื่อจำเลยเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิด การเลิกจ้างย่อมไม่เป็นธรรมต่อโจทก์ โจทก์มีสิทธิได้รับค่าเสียหาย ค่าชดเชย เงินบำเหน็จพิเศษและค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จพิเศษ (โบนัส) ค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีค่าเสียหาย และค่าชดเชยรวม 1,255,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยอุทธรณ์ประการแรกว่าหลังจากครบกำหนดสัญญาจ้าง 5 ปี คือนับแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2534ถึงวันที่ 31 ตุลาคม 2539 แล้ว จำเลยยังคงจ้างโจทก์ทำงานต่อไปอีกโดยไม่มีกำหนดเวลา ซึ่งจำเลยจะเลิกสัญญาเสียได้ด้วยการบอกกล่าวล่วงหน้าในเมื่อถึงหรือก่อนจะถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างคราวใดคราวหนึ่ง และจำเลยบอกเลิกการจ้างโดยบอกกล่าวล่วงหน้าแล้วแม้โจทก์ไม่มีความผิดก็ไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมนั้น เห็นว่า กรณีจะเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมหรือไม่ ต้องพิจารณาถึงเหตุแห่งการเลิกจ้างเป็นสำคัญว่ามีเหตุอันจำเป็นหรือสมควรเพียงพอที่จะเลิกจ้างหรือไม่ เมื่อโจทก์ถูกจำเลยเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดทั้งเหตุแห่งการเลิกจ้างตามหนังสือเอกสารหมาย ล.3 ก็เป็นเพียงการกล่าวอ้างว่าเป็นนโยบายของจำเลยที่จะลดค่าใช้จ่ายเท่านั้นการเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดโดยอ้างเหตุดังกล่าวแม้จำเลยจะได้บอกกล่าวล่วงหน้าแล้วก็ไม่ทำให้การเลิกจ้างไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม เพราะการบอกกล่าวล่วงหน้าเพียงมีผลให้จำเลยไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า หามีผลให้ต้องนำไปวินิจฉัยว่ามีเหตุอันสมควรและเพียงพอที่จะเลิกจ้างหรือไม่ ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมนั้น ชอบแล้วที่จำเลยอุทธรณ์ประการสุดท้ายว่า จะนำประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) มาใช้บังคับย้อนหลังแก่สัญญาจ้างระหว่างโจทก์กับจำเลยซึ่งทำขึ้นก่อนกฎหมายดังกล่าวใช้บังคับไม่ได้นั้น เห็นว่า ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) ลงวันที่ 16 สิงหาคม 2536 มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2536 ขณะที่กฎหมายดังกล่าวมีผลใช้บังคับโจทก์ยังเป็นลูกจ้างจำเลยโดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันที่การเลิกจ้างมีผลในวันที่ 31 มีนาคม 2540 และเกิดกรณีพิพาทขึ้นจนเป็นมูลเหตุให้โจทก์มีสิทธิได้ค่าชดเชยนั้นประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน(ฉบับที่ 11) ลงวันที่ 11 ตุลาคม 2532 ที่ใช้บังคับอยู่ขณะทำสัญญาจ้างได้ถูกยกเลิกและใช้ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) บังคับแทนแล้ว จึงต้องนำประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14)ที่ใช้บังคับอยู่ขณะเลิกจ้างมาบังคับใช้แก่คดีนี้เพื่อวินิจฉัยว่าโจทก์มีสิทธิได้ค่าชดเชยหรือไม่ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4799/2541นาย อรุณ กุมาร ซามูเอล ปาทาเลย์โจทก์บริษัท ปัญจพล เปเปอร์ อินดัสตรี้ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 194 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 49 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ท้าย ข้อ 46 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) ลงวันที่ 16 สิงหาคม 2536 กรณีจะเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมหรือไม่ต้องพิจารณาถึงเหตุแห่งการเลิกจ้างเป็นสำคัญว่ามีเหตุอันจำเป็นหรือสมควรเพียงพอที่จะเลิกจ้างหรือไม่เมื่อโจทก์ถูกจำเลยเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดทั้งเหตุแห่งการเลิกจ้างก็เป็นเพียงการกล่าวอ้างว่าเป็นนโยบายของจำเลยที่จะลดค่าใช้จ่ายเท่านั้นการเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดโดยอ้างเหตุดังกล่าวแม้จำเลยจะได้บอกกล่าวล่วงหน้าแล้ว ก็เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน(ฉบับที่ 14) ลงวันที่ 16 สิงหาคม 2536 มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2536 ขณะที่กฎหมายดังกล่าวมีผลใช้บังคับโจทก์ยังเป็นลูกจ้างจำเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันที่การเลิกจ้างมีผลในวันที่ 31 มีนาคม 2540 และเกิดกรณีพิพาทขึ้นจนเป็นมูลเหตุให้โจทก์มีสิทธิได้ค่าชดเชยนั้นประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน(ฉบับที่ 11) ลงวันที่ 11 ตุลาคม 2532 ที่ใช้บังคับอยู่ขณะทำสัญญาจ้างได้ถูกยกเลิกและใช้ ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) บังคับแทนแล้ว จึงต้องนำประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) ที่ใช้บังคับ อยู่ขณะเลิกจ้างมาบังคับใช้แก่คดีนี้เพื่อวินิจฉัยว่าโจทก์ มีสิทธิได้ค่าชดเชยหรือไม่โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2534 จำเลยจ้างโจทก์ทำงานในตำแหน่งผู้จัดการควบคุมเครื่องจักร ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 105,000 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสุดท้ายของเดือน วันที่ 31 มีนาคม 2540 จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์โดยที่โจทก์ไม่ได้กระทำผิด เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ทำให้โจทก์เสียหาย ขอคิดค่าเสียหาย 600,000 บาทค่าชดเชย 180 วัน เป็นเงิน 630,000 บาท และจำเลยมีสัญญากับโจทก์ว่าแต่ละปีโจทก์จะได้รับเงินบำเหน็จพิเศษเท่ากับอัตราเงินเดือน 1 เดือน ปี 2539 โจทก์มีสิทธิได้รับเงินบำเหน็จพิเศษจำนวน 105,000 บาท ในช่วง 2 ปีแรกจำเลยจะให้โจทก์ลาพักผ่อนประจำปีได้ 2 สัปดาห์ โดยได้รับค่าจ้าง และเพิ่มเป็น4 สัปดาห์ โดยเริ่มนับจากปีที่ 3 นับแต่โจทก์เข้าทำงานจนถูกเลิกจ้างจำเลยไม่อนุญาตให้โจทก์ลาพักผ่อนประจำปีรวมทั้งหมดเป็นเวลา 4 เดือนจำเลยมีหน้าที่ต้องจ่ายเงินให้โจทก์420,000 บาท โจทก์ทวงถามแล้ว จำเลยเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินบำเหน็จพิเศษ 105,000 บาท ค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีจำนวน 420,000 บาท ค่าเสียหายจำนวน 600,000 บาทและค่าชดเชยจำนวน 630,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันถูกเลิกจ้างจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2534จำเลยจ้างโจทก์ทำงานในโครงการก่อสร้างโรงงานเยื่อกระดาษและกระดาษ โดยทำสัญญาจ้างกันเป็นหนังสือมีกำหนดระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดแน่นอน 5 ปี จำเลยเลิกจ้างโจทก์วันที่31 ตุลาคม 2539 อันเป็นวันครบกำหนดตามสัญญา หลังเลิกจ้างโจทก์ขอทำงานต่อโดยยินยอมให้ลดเงินเดือนลงเดือนละ 50,000 บาทจำเลยไม่ตกลง โจทก์ขอให้จำเลยจ่ายเงินค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีตามสัญญาเป็นเวลา 4 เดือน จำเลยตกลงโดยผ่อนชำระเป็นงวด งวดละเดือนนับแต่วันครบกำหนดการจ้างตามสัญญาถึงวันที่ 31 มีนาคม 2540 อันเป็นงวดสุดท้ายจำเลยเลิกจ้างโจทก์ตามกำหนดระยะเวลาสิ้นสุดโครงการในสัญญาจ้าง เป็นการเลิกจ้างที่เป็นธรรมแล้ว จึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคท้ายแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน(ฉบับที่ 11) ข้อ 7 ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้อยู่ในขณะทำสัญญาจ้างและจะนำประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 46 แก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) ที่ใช้อยู่ในปัจจุบันมาใช้บังคับให้มีผลย้อนหลังหาได้ไม่ ส่วนเงินบำเหน็จพิเศษและค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปี จำเลยจ่ายให้โจทก์แล้ว ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยทำสัญญาจ้างโจทก์ทำงานในตำแหน่งผู้จัดการควบคุมเครื่องจักร มีกำหนด 5 ปี เริ่มตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2534 ถึงวันที่ 31 ตุลาคม 2539 อัตราค่าจ้างเดือนละ 105,000 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสุดท้ายของเดือน หลังจากครบกำหนดระยะเวลาการจ้างตามสัญญาจำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานต่อโดยให้อัตราค่าจ้างเท่าเดิมและเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 31 มีนาคม 2540 จึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ตามกำหนดระยะเวลาการจ้างในสัญญาการจ้างต่อมาจึงเป็นการจ้างไม่มีกำหนดระยะเวลา เมื่อจำเลยเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิด การเลิกจ้างย่อมไม่เป็นธรรมต่อโจทก์ โจทก์มีสิทธิได้รับค่าเสียหาย ค่าชดเชย เงินบำเหน็จพิเศษและค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จพิเศษ (โบนัส) ค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีค่าเสียหาย และค่าชดเชยรวม 1,255,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยอุทธรณ์ประการแรกว่าหลังจากครบกำหนดสัญญาจ้าง 5 ปี คือนับแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2534ถึงวันที่ 31 ตุลาคม 2539 แล้ว จำเลยยังคงจ้างโจทก์ทำงานต่อไปอีกโดยไม่มีกำหนดเวลา ซึ่งจำเลยจะเลิกสัญญาเสียได้ด้วยการบอกกล่าวล่วงหน้าในเมื่อถึงหรือก่อนจะถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างคราวใดคราวหนึ่ง และจำเลยบอกเลิกการจ้างโดยบอกกล่าวล่วงหน้าแล้วแม้โจทก์ไม่มีความผิดก็ไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมนั้น เห็นว่า กรณีจะเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมหรือไม่ ต้องพิจารณาถึงเหตุแห่งการเลิกจ้างเป็นสำคัญว่ามีเหตุอันจำเป็นหรือสมควรเพียงพอที่จะเลิกจ้างหรือไม่ เมื่อโจทก์ถูกจำเลยเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดทั้งเหตุแห่งการเลิกจ้างตามหนังสือเอกสารหมาย ล.3 ก็เป็นเพียงการกล่าวอ้างว่าเป็นนโยบายของจำเลยที่จะลดค่าใช้จ่ายเท่านั้นการเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดโดยอ้างเหตุดังกล่าวแม้จำเลยจะได้บอกกล่าวล่วงหน้าแล้วก็ไม่ทำให้การเลิกจ้างไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม เพราะการบอกกล่าวล่วงหน้าเพียงมีผลให้จำเลยไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า หามีผลให้ต้องนำไปวินิจฉัยว่ามีเหตุอันสมควรและเพียงพอที่จะเลิกจ้างหรือไม่ ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมนั้น ชอบแล้วที่จำเลยอุทธรณ์ประการสุดท้ายว่า จะนำประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) มาใช้บังคับย้อนหลังแก่สัญญาจ้างระหว่างโจทก์กับจำเลยซึ่งทำขึ้นก่อนกฎหมายดังกล่าวใช้บังคับไม่ได้นั้น เห็นว่า ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) ลงวันที่ 16 สิงหาคม 2536 มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2536 ขณะที่กฎหมายดังกล่าวมีผลใช้บังคับโจทก์ยังเป็นลูกจ้างจำเลยโดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันที่การเลิกจ้างมีผลในวันที่ 31 มีนาคม 2540 และเกิดกรณีพิพาทขึ้นจนเป็นมูลเหตุให้โจทก์มีสิทธิได้ค่าชดเชยนั้นประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน(ฉบับที่ 11) ลงวันที่ 11 ตุลาคม 2532 ที่ใช้บังคับอยู่ขณะทำสัญญาจ้างได้ถูกยกเลิกและใช้ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) บังคับแทนแล้ว จึงต้องนำประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14)ที่ใช้บังคับอยู่ขณะเลิกจ้างมาบังคับใช้แก่คดีนี้เพื่อวินิจฉัยว่าโจทก์มีสิทธิได้ค่าชดเชยหรือไม่ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ชอบแล้วพิพากษายืน(มงคล คุปต์กาญจนากุล-พรชัย สมรรถเวช-สมมาตร พรหมานุกูล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2534 จำเลยจ้างโจทก์ทำงานในตำแหน่งผู้จัดการควบคุมเครื่องจักร ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 105,000 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสุดท้ายของเดือน วันที่ 31 มีนาคม 2540 จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์โดยที่โจทก์ไม่ได้กระทำผิด เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ทำให้โจทก์เสียหาย ขอคิดค่าเสียหาย 600,000 บาทค่าชดเชย 180 วัน เป็นเงิน 630,000 บาท และจำเลยมีสัญญากับโจทก์ว่าแต่ละปีโจทก์จะได้รับเงินบำเหน็จพิเศษเท่ากับอัตราเงินเดือน 1 เดือน ปี 2539 โจทก์มีสิทธิได้รับเงินบำเหน็จพิเศษจำนวน 105,000 บาท ในช่วง 2 ปีแรกจำเลยจะให้โจทก์ลาพักผ่อนประจำปีได้ 2 สัปดาห์ โดยได้รับค่าจ้าง และเพิ่มเป็น4 สัปดาห์ โดยเริ่มนับจากปีที่ 3 นับแต่โจทก์เข้าทำงานจนถูกเลิกจ้างจำเลยไม่อนุญาตให้โจทก์ลาพักผ่อนประจำปีรวมทั้งหมดเป็นเวลา 4 เดือนจำเลยมีหน้าที่ต้องจ่ายเงินให้โจทก์420,000 บาท โจทก์ทวงถามแล้ว จำเลยเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินบำเหน็จพิเศษ 105,000 บาท ค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีจำนวน 420,000 บาท ค่าเสียหายจำนวน 600,000 บาทและค่าชดเชยจำนวน 630,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันถูกเลิกจ้างจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2534จำเลยจ้างโจทก์ทำงานในโครงการก่อสร้างโรงงานเยื่อกระดาษและกระดาษ โดยทำสัญญาจ้างกันเป็นหนังสือมีกำหนดระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดแน่นอน 5 ปี จำเลยเลิกจ้างโจทก์วันที่31 ตุลาคม 2539 อันเป็นวันครบกำหนดตามสัญญา หลังเลิกจ้างโจทก์ขอทำงานต่อโดยยินยอมให้ลดเงินเดือนลงเดือนละ 50,000 บาทจำเลยไม่ตกลง โจทก์ขอให้จำเลยจ่ายเงินค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีตามสัญญาเป็นเวลา 4 เดือน จำเลยตกลงโดยผ่อนชำระเป็นงวด งวดละเดือนนับแต่วันครบกำหนดการจ้างตามสัญญาถึงวันที่ 31 มีนาคม 2540 อันเป็นงวดสุดท้ายจำเลยเลิกจ้างโจทก์ตามกำหนดระยะเวลาสิ้นสุดโครงการในสัญญาจ้าง เป็นการเลิกจ้างที่เป็นธรรมแล้ว จึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคท้ายแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน(ฉบับที่ 11) ข้อ 7 ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้อยู่ในขณะทำสัญญาจ้างและจะนำประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 46 แก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) ที่ใช้อยู่ในปัจจุบันมาใช้บังคับให้มีผลย้อนหลังหาได้ไม่ ส่วนเงินบำเหน็จพิเศษและค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปี จำเลยจ่ายให้โจทก์แล้ว ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยทำสัญญาจ้างโจทก์ทำงานในตำแหน่งผู้จัดการควบคุมเครื่องจักร มีกำหนด 5 ปี เริ่มตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2534 ถึงวันที่ 31 ตุลาคม 2539 อัตราค่าจ้างเดือนละ 105,000 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสุดท้ายของเดือน หลังจากครบกำหนดระยะเวลาการจ้างตามสัญญาจำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานต่อโดยให้อัตราค่าจ้างเท่าเดิมและเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 31 มีนาคม 2540 จึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ตามกำหนดระยะเวลาการจ้างในสัญญาการจ้างต่อมาจึงเป็นการจ้างไม่มีกำหนดระยะเวลา เมื่อจำเลยเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิด การเลิกจ้างย่อมไม่เป็นธรรมต่อโจทก์ โจทก์มีสิทธิได้รับค่าเสียหาย ค่าชดเชย เงินบำเหน็จพิเศษและค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จพิเศษ (โบนัส) ค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีค่าเสียหาย และค่าชดเชยรวม 1,255,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยอุทธรณ์ประการแรกว่าหลังจากครบกำหนดสัญญาจ้าง 5 ปี คือนับแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2534ถึงวันที่ 31 ตุลาคม 2539 แล้ว จำเลยยังคงจ้างโจทก์ทำงานต่อไปอีกโดยไม่มีกำหนดเวลา ซึ่งจำเลยจะเลิกสัญญาเสียได้ด้วยการบอกกล่าวล่วงหน้าในเมื่อถึงหรือก่อนจะถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างคราวใดคราวหนึ่ง และจำเลยบอกเลิกการจ้างโดยบอกกล่าวล่วงหน้าแล้วแม้โจทก์ไม่มีความผิดก็ไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมนั้น เห็นว่า กรณีจะเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมหรือไม่ ต้องพิจารณาถึงเหตุแห่งการเลิกจ้างเป็นสำคัญว่ามีเหตุอันจำเป็นหรือสมควรเพียงพอที่จะเลิกจ้างหรือไม่ เมื่อโจทก์ถูกจำเลยเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดทั้งเหตุแห่งการเลิกจ้างตามหนังสือเอกสารหมาย ล.3 ก็เป็นเพียงการกล่าวอ้างว่าเป็นนโยบายของจำเลยที่จะลดค่าใช้จ่ายเท่านั้นการเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดโดยอ้างเหตุดังกล่าวแม้จำเลยจะได้บอกกล่าวล่วงหน้าแล้วก็ไม่ทำให้การเลิกจ้างไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม เพราะการบอกกล่าวล่วงหน้าเพียงมีผลให้จำเลยไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า หามีผลให้ต้องนำไปวินิจฉัยว่ามีเหตุอันสมควรและเพียงพอที่จะเลิกจ้างหรือไม่ ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมนั้น ชอบแล้วที่จำเลยอุทธรณ์ประการสุดท้ายว่า จะนำประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) มาใช้บังคับย้อนหลังแก่สัญญาจ้างระหว่างโจทก์กับจำเลยซึ่งทำขึ้นก่อนกฎหมายดังกล่าวใช้บังคับไม่ได้นั้น เห็นว่า ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) ลงวันที่ 16 สิงหาคม 2536 มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2536 ขณะที่กฎหมายดังกล่าวมีผลใช้บังคับโจทก์ยังเป็นลูกจ้างจำเลยโดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันที่การเลิกจ้างมีผลในวันที่ 31 มีนาคม 2540 และเกิดกรณีพิพาทขึ้นจนเป็นมูลเหตุให้โจทก์มีสิทธิได้ค่าชดเชยนั้นประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน(ฉบับที่ 11) ลงวันที่ 11 ตุลาคม 2532 ที่ใช้บังคับอยู่ขณะทำสัญญาจ้างได้ถูกยกเลิกและใช้ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) บังคับแทนแล้ว จึงต้องนำประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14)ที่ใช้บังคับอยู่ขณะเลิกจ้างมาบังคับใช้แก่คดีนี้เพื่อวินิจฉัยว่าโจทก์มีสิทธิได้ค่าชดเชยหรือไม่ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4799/2541นาย อรุณ กุมาร ซามูเอล ปาทาเลย์โจทก์บริษัท ปัญจพล เปเปอร์ อินดัสตรี้ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 194 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 49 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ท้าย ข้อ 46 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) ลงวันที่ 16 สิงหาคม 2536 กรณีจะเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมหรือไม่ต้องพิจารณาถึงเหตุแห่งการเลิกจ้างเป็นสำคัญว่ามีเหตุอันจำเป็นหรือสมควรเพียงพอที่จะเลิกจ้างหรือไม่เมื่อโจทก์ถูกจำเลยเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดทั้งเหตุแห่งการเลิกจ้างก็เป็นเพียงการกล่าวอ้างว่าเป็นนโยบายของจำเลยที่จะลดค่าใช้จ่ายเท่านั้นการเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดโดยอ้างเหตุดังกล่าวแม้จำเลยจะได้บอกกล่าวล่วงหน้าแล้ว ก็เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน(ฉบับที่ 14) ลงวันที่ 16 สิงหาคม 2536 มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2536 ขณะที่กฎหมายดังกล่าวมีผลใช้บังคับโจทก์ยังเป็นลูกจ้างจำเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันที่การเลิกจ้างมีผลในวันที่ 31 มีนาคม 2540 และเกิดกรณีพิพาทขึ้นจนเป็นมูลเหตุให้โจทก์มีสิทธิได้ค่าชดเชยนั้นประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน(ฉบับที่ 11) ลงวันที่ 11 ตุลาคม 2532 ที่ใช้บังคับอยู่ขณะทำสัญญาจ้างได้ถูกยกเลิกและใช้ ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) บังคับแทนแล้ว จึงต้องนำประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) ที่ใช้บังคับ อยู่ขณะเลิกจ้างมาบังคับใช้แก่คดีนี้เพื่อวินิจฉัยว่าโจทก์ มีสิทธิได้ค่าชดเชยหรือไม่โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2534 จำเลยจ้างโจทก์ทำงานในตำแหน่งผู้จัดการควบคุมเครื่องจักร ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 105,000 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสุดท้ายของเดือน วันที่ 31 มีนาคม 2540 จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์โดยที่โจทก์ไม่ได้กระทำผิด เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ทำให้โจทก์เสียหาย ขอคิดค่าเสียหาย 600,000 บาทค่าชดเชย 180 วัน เป็นเงิน 630,000 บาท และจำเลยมีสัญญากับโจทก์ว่าแต่ละปีโจทก์จะได้รับเงินบำเหน็จพิเศษเท่ากับอัตราเงินเดือน 1 เดือน ปี 2539 โจทก์มีสิทธิได้รับเงินบำเหน็จพิเศษจำนวน 105,000 บาท ในช่วง 2 ปีแรกจำเลยจะให้โจทก์ลาพักผ่อนประจำปีได้ 2 สัปดาห์ โดยได้รับค่าจ้าง และเพิ่มเป็น4 สัปดาห์ โดยเริ่มนับจากปีที่ 3 นับแต่โจทก์เข้าทำงานจนถูกเลิกจ้างจำเลยไม่อนุญาตให้โจทก์ลาพักผ่อนประจำปีรวมทั้งหมดเป็นเวลา 4 เดือนจำเลยมีหน้าที่ต้องจ่ายเงินให้โจทก์420,000 บาท โจทก์ทวงถามแล้ว จำเลยเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินบำเหน็จพิเศษ 105,000 บาท ค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีจำนวน 420,000 บาท ค่าเสียหายจำนวน 600,000 บาทและค่าชดเชยจำนวน 630,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันถูกเลิกจ้างจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2534จำเลยจ้างโจทก์ทำงานในโครงการก่อสร้างโรงงานเยื่อกระดาษและกระดาษ โดยทำสัญญาจ้างกันเป็นหนังสือมีกำหนดระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดแน่นอน 5 ปี จำเลยเลิกจ้างโจทก์วันที่31 ตุลาคม 2539 อันเป็นวันครบกำหนดตามสัญญา หลังเลิกจ้างโจทก์ขอทำงานต่อโดยยินยอมให้ลดเงินเดือนลงเดือนละ 50,000 บาทจำเลยไม่ตกลง โจทก์ขอให้จำเลยจ่ายเงินค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีตามสัญญาเป็นเวลา 4 เดือน จำเลยตกลงโดยผ่อนชำระเป็นงวด งวดละเดือนนับแต่วันครบกำหนดการจ้างตามสัญญาถึงวันที่ 31 มีนาคม 2540 อันเป็นงวดสุดท้ายจำเลยเลิกจ้างโจทก์ตามกำหนดระยะเวลาสิ้นสุดโครงการในสัญญาจ้าง เป็นการเลิกจ้างที่เป็นธรรมแล้ว จึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคท้ายแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน(ฉบับที่ 11) ข้อ 7 ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้อยู่ในขณะทำสัญญาจ้างและจะนำประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 46 แก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) ที่ใช้อยู่ในปัจจุบันมาใช้บังคับให้มีผลย้อนหลังหาได้ไม่ ส่วนเงินบำเหน็จพิเศษและค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปี จำเลยจ่ายให้โจทก์แล้ว ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยทำสัญญาจ้างโจทก์ทำงานในตำแหน่งผู้จัดการควบคุมเครื่องจักร มีกำหนด 5 ปี เริ่มตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2534 ถึงวันที่ 31 ตุลาคม 2539 อัตราค่าจ้างเดือนละ 105,000 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสุดท้ายของเดือน หลังจากครบกำหนดระยะเวลาการจ้างตามสัญญาจำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานต่อโดยให้อัตราค่าจ้างเท่าเดิมและเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 31 มีนาคม 2540 จึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ตามกำหนดระยะเวลาการจ้างในสัญญาการจ้างต่อมาจึงเป็นการจ้างไม่มีกำหนดระยะเวลา เมื่อจำเลยเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิด การเลิกจ้างย่อมไม่เป็นธรรมต่อโจทก์ โจทก์มีสิทธิได้รับค่าเสียหาย ค่าชดเชย เงินบำเหน็จพิเศษและค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จพิเศษ (โบนัส) ค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีค่าเสียหาย และค่าชดเชยรวม 1,255,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยอุทธรณ์ประการแรกว่าหลังจากครบกำหนดสัญญาจ้าง 5 ปี คือนับแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2534ถึงวันที่ 31 ตุลาคม 2539 แล้ว จำเลยยังคงจ้างโจทก์ทำงานต่อไปอีกโดยไม่มีกำหนดเวลา ซึ่งจำเลยจะเลิกสัญญาเสียได้ด้วยการบอกกล่าวล่วงหน้าในเมื่อถึงหรือก่อนจะถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างคราวใดคราวหนึ่ง และจำเลยบอกเลิกการจ้างโดยบอกกล่าวล่วงหน้าแล้วแม้โจทก์ไม่มีความผิดก็ไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมนั้น เห็นว่า กรณีจะเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมหรือไม่ ต้องพิจารณาถึงเหตุแห่งการเลิกจ้างเป็นสำคัญว่ามีเหตุอันจำเป็นหรือสมควรเพียงพอที่จะเลิกจ้างหรือไม่ เมื่อโจทก์ถูกจำเลยเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดทั้งเหตุแห่งการเลิกจ้างตามหนังสือเอกสารหมาย ล.3 ก็เป็นเพียงการกล่าวอ้างว่าเป็นนโยบายของจำเลยที่จะลดค่าใช้จ่ายเท่านั้นการเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดโดยอ้างเหตุดังกล่าวแม้จำเลยจะได้บอกกล่าวล่วงหน้าแล้วก็ไม่ทำให้การเลิกจ้างไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม เพราะการบอกกล่าวล่วงหน้าเพียงมีผลให้จำเลยไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า หามีผลให้ต้องนำไปวินิจฉัยว่ามีเหตุอันสมควรและเพียงพอที่จะเลิกจ้างหรือไม่ ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมนั้น ชอบแล้วที่จำเลยอุทธรณ์ประการสุดท้ายว่า จะนำประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) มาใช้บังคับย้อนหลังแก่สัญญาจ้างระหว่างโจทก์กับจำเลยซึ่งทำขึ้นก่อนกฎหมายดังกล่าวใช้บังคับไม่ได้นั้น เห็นว่า ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) ลงวันที่ 16 สิงหาคม 2536 มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2536 ขณะที่กฎหมายดังกล่าวมีผลใช้บังคับโจทก์ยังเป็นลูกจ้างจำเลยโดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันที่การเลิกจ้างมีผลในวันที่ 31 มีนาคม 2540 และเกิดกรณีพิพาทขึ้นจนเป็นมูลเหตุให้โจทก์มีสิทธิได้ค่าชดเชยนั้นประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน(ฉบับที่ 11) ลงวันที่ 11 ตุลาคม 2532 ที่ใช้บังคับอยู่ขณะทำสัญญาจ้างได้ถูกยกเลิกและใช้ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) บังคับแทนแล้ว จึงต้องนำประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14)ที่ใช้บังคับอยู่ขณะเลิกจ้างมาบังคับใช้แก่คดีนี้เพื่อวินิจฉัยว่าโจทก์มีสิทธิได้ค่าชดเชยหรือไม่ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ชอบแล้วพิพากษายืน(มงคล คุปต์กาญจนากุล-พรชัย สมรรถเวช-สมมาตร พรหมานุกูล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ