คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 981/2482หลักกฎหมาย: ข่มขืนกระทำชำเราในห้องปิดประตู ไม่เป็นการต่อหน้าธาระกำนัล พฤตติการณ์ที่ถือว่าการฉุดคร่าและการข่มขืนกระทำชำเราเป็นความผิดคนละกะทง คดีอาญาซึ่งเป็นความผิดต่อส่วนตัวนั้น เมื่ออัยยการเป็นผู้ฟ้อง ในฟ้องนั้นต้องบรรยายมาด้วยว่าผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีนั้นว่ากล่าวแล้ว มิฉะนั้นศาลจะรับพิจารณาในความใดต่อส่วนตัวนี้มิได้ อ้างฎีกาที่ 1212/2480ได้ความว่าจำเลยสมคบกันฉุดคร่านางสาวเปี่ยมไปเพื่อการอนาจาร แล้วนำไปบ้านผู้อื่น และนายแม็งจำเลยได้ข่มขืนกระทำชำเราเจ้าทุกข์ในห้องบ้านนั้นโดยปิดประตู ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยทุกคนฐานฉุดคร่าอนาจารตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๗๖,๖๓ กะทงหนึ่ง และฉะเพาะนายแม็งจำเลยให้ลงโทษจำคุกฐานข่มขืนกระทำชำเราตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๔๓ อีกกะทงหนึ่ง และเพิ่มโทษนายแม็งตามกฎหมายอาญามาตรา ๗๒ ด้วย ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงยืนตามศาลชั้นต้น แต่ในข้อกฎหมายเห็นว่า ความผิดฐานข่มขืนทำชำเรานั้น โจทก์มิได้บรรยายมาในฟ้องว่าผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ จึงแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า ให้จำคุกนายแม็งแต่เพียงตามมาตรา ๒๗๖,๗๒ นอกนั้นยืนตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าการฉุดคร่าและการกระทำชำเราเป็นความผิดคนละกะทง และการกระทำชำเราไม่เป็นการต่อหน้าธาระกำนัลจึงเป็นความผิดส่วนตัว และคดีความผิดต่อส่วนตัวนั้นพนักงานอัยยการโจทก์จำต้องกล่าวมาในฟ้องโดยชัดเจนว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีขึ้นว่ากล่าวแล้ว เมื่อมิได้บรรยายฟ้องดังกล่าวนี้ ศาลจะรับพิจารณาฐานความผิดต่อส่วนตัวมิได้ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 981/2482อัยยการจังหวัดตรังโจทก์นายแม็ง กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 243, ม. 276, ม. 248, ม. 71 ป.วิ.อ. ม. 121, ม. 158, ม. 120ข่มขืนกระทำชำเราในห้องปิดประตู ไม่เป็นการต่อหน้าธาระกำนัล พฤตติการณ์ที่ถือว่าการฉุดคร่าและการข่มขืนกระทำชำเราเป็นความผิดคนละกะทง คดีอาญาซึ่งเป็นความผิดต่อส่วนตัวนั้น เมื่ออัยยการเป็นผู้ฟ้อง ในฟ้องนั้นต้องบรรยายมาด้วยว่าผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีนั้นว่ากล่าวแล้ว มิฉะนั้นศาลจะรับพิจารณาในความใดต่อส่วนตัวนี้มิได้ อ้างฎีกาที่ 1212/2480ได้ความว่าจำเลยสมคบกันฉุดคร่านางสาวเปี่ยมไปเพื่อการอนาจาร แล้วนำไปบ้านผู้อื่น และนายแม็งจำเลยได้ข่มขืนกระทำชำเราเจ้าทุกข์ในห้องบ้านนั้นโดยปิดประตู ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยทุกคนฐานฉุดคร่าอนาจารตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๗๖,๖๓ กะทงหนึ่ง และฉะเพาะนายแม็งจำเลยให้ลงโทษจำคุกฐานข่มขืนกระทำชำเราตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๔๓ อีกกะทงหนึ่ง และเพิ่มโทษนายแม็งตามกฎหมายอาญามาตรา ๗๒ ด้วย ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงยืนตามศาลชั้นต้น แต่ในข้อกฎหมายเห็นว่า ความผิดฐานข่มขืนทำชำเรานั้น โจทก์มิได้บรรยายมาในฟ้องว่าผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ จึงแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า ให้จำคุกนายแม็งแต่เพียงตามมาตรา ๒๗๖,๗๒ นอกนั้นยืนตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าการฉุดคร่าและการกระทำชำเราเป็นความผิดคนละกะทง และการกระทำชำเราไม่เป็นการต่อหน้าธาระกำนัลจึงเป็นความผิดส่วนตัว และคดีความผิดต่อส่วนตัวนั้นพนักงานอัยยการโจทก์จำต้องกล่าวมาในฟ้องโดยชัดเจนว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีขึ้นว่ากล่าวแล้ว เมื่อมิได้บรรยายฟ้องดังกล่าวนี้ ศาลจะรับพิจารณาฐานความผิดต่อส่วนตัวมิได้ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฎีกาโจทก์(นิติศาสตร์-พลางกูร-เทฟโนต์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าจำเลยสมคบกันฉุดคร่านางสาวเปี่ยมไปเพื่อการอนาจาร แล้วนำไปบ้านผู้อื่น และนายแม็งจำเลยได้ข่มขืนกระทำชำเราเจ้าทุกข์ในห้องบ้านนั้นโดยปิดประตู ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยทุกคนฐานฉุดคร่าอนาจารตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๗๖,๖๓ กะทงหนึ่ง และฉะเพาะนายแม็งจำเลยให้ลงโทษจำคุกฐานข่มขืนกระทำชำเราตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๔๓ อีกกะทงหนึ่ง และเพิ่มโทษนายแม็งตามกฎหมายอาญามาตรา ๗๒ ด้วย ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงยืนตามศาลชั้นต้น แต่ในข้อกฎหมายเห็นว่า ความผิดฐานข่มขืนทำชำเรานั้น โจทก์มิได้บรรยายมาในฟ้องว่าผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ จึงแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า ให้จำคุกนายแม็งแต่เพียงตามมาตรา ๒๗๖,๗๒ นอกนั้นยืนตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าการฉุดคร่าและการกระทำชำเราเป็นความผิดคนละกะทง และการกระทำชำเราไม่เป็นการต่อหน้าธาระกำนัลจึงเป็นความผิดส่วนตัว และคดีความผิดต่อส่วนตัวนั้นพนักงานอัยยการโจทก์จำต้องกล่าวมาในฟ้องโดยชัดเจนว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีขึ้นว่ากล่าวแล้ว เมื่อมิได้บรรยายฟ้องดังกล่าวนี้ ศาลจะรับพิจารณาฐานความผิดต่อส่วนตัวมิได้ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 981/2482อัยยการจังหวัดตรังโจทก์นายแม็ง กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 243, ม. 276, ม. 248, ม. 71 ป.วิ.อ. ม. 121, ม. 158, ม. 120ข่มขืนกระทำชำเราในห้องปิดประตู ไม่เป็นการต่อหน้าธาระกำนัล พฤตติการณ์ที่ถือว่าการฉุดคร่าและการข่มขืนกระทำชำเราเป็นความผิดคนละกะทง คดีอาญาซึ่งเป็นความผิดต่อส่วนตัวนั้น เมื่ออัยยการเป็นผู้ฟ้อง ในฟ้องนั้นต้องบรรยายมาด้วยว่าผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีนั้นว่ากล่าวแล้ว มิฉะนั้นศาลจะรับพิจารณาในความใดต่อส่วนตัวนี้มิได้ อ้างฎีกาที่ 1212/2480ได้ความว่าจำเลยสมคบกันฉุดคร่านางสาวเปี่ยมไปเพื่อการอนาจาร แล้วนำไปบ้านผู้อื่น และนายแม็งจำเลยได้ข่มขืนกระทำชำเราเจ้าทุกข์ในห้องบ้านนั้นโดยปิดประตู ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยทุกคนฐานฉุดคร่าอนาจารตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๗๖,๖๓ กะทงหนึ่ง และฉะเพาะนายแม็งจำเลยให้ลงโทษจำคุกฐานข่มขืนกระทำชำเราตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๔๓ อีกกะทงหนึ่ง และเพิ่มโทษนายแม็งตามกฎหมายอาญามาตรา ๗๒ ด้วย ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงยืนตามศาลชั้นต้น แต่ในข้อกฎหมายเห็นว่า ความผิดฐานข่มขืนทำชำเรานั้น โจทก์มิได้บรรยายมาในฟ้องว่าผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ จึงแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า ให้จำคุกนายแม็งแต่เพียงตามมาตรา ๒๗๖,๗๒ นอกนั้นยืนตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าการฉุดคร่าและการกระทำชำเราเป็นความผิดคนละกะทง และการกระทำชำเราไม่เป็นการต่อหน้าธาระกำนัลจึงเป็นความผิดส่วนตัว และคดีความผิดต่อส่วนตัวนั้นพนักงานอัยยการโจทก์จำต้องกล่าวมาในฟ้องโดยชัดเจนว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีขึ้นว่ากล่าวแล้ว เมื่อมิได้บรรยายฟ้องดังกล่าวนี้ ศาลจะรับพิจารณาฐานความผิดต่อส่วนตัวมิได้ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฎีกาโจทก์(นิติศาสตร์-พลางกูร-เทฟโนต์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ