คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1499/2497หลักกฎหมาย: ในคดีแพ่งหรือคดีอาญาเมื่อศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์ มีคำสั่งรับอุทธรณ์ของคู่ความฝ่ายหนึ่งแล้ว คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งจะฎีกาคัดค้านว่าไม่ควรรับนั้นหาได้ไม่ เพราะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาต้องห้ามตาม ป.ม.วิอาญา ม.196 ประกอบด้วย ม.215 และในคดีแพ่งคำสั่งศาลอุทธรณ์ที่ให้รับอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตาม ป.ม.วิ.แพ่ง ม.236โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยในทางอาญาฐานทำให้เสียทรัพย์ และบุกรุกตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๒๔,๓๒๗ และเรียกค่าเสียหายในทางแพ่งเป็นเงิน ๘๐๐๐ บาท ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลยคนละ ๑๐๐ บาทตามมาตรา ๓๒๔,๕๙ และให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน ๑๐๐๐ บาท จำเลยอุทธรณ์เฉพาะในทางแพ่ง ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยอุทธรณ์เกิน ๑๕ วัน ขาดอายุอุทธรณ์แล้วจึงสั่งไม่รับอุทธรณ์ จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยอุทธรณ์เฉพาะทางแพ่งภายใน ๑ เดือนจึงยังไม่ขาดอายุความอุทธรณ์ จึงให้ศาลชั้นต้นรับอุทธรณ์ไว้พิจารณา โจทก์ฎีกาขอให้ยกคำสั่งศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาเห็นว่า ไม่ว่าในคดีแพ่งหรือคดีอาญา เมื่อศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์มีคำสั่งรับอุทธรณ์ของคู่ความฝ่ายหนึ่งแล้ว อีกฝ่ายหนึ่งจะฎีกาคัดค้านว่าไม่ควรรับนั้นหาได้ไม่ เพราะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ต้องห้ามตาม ป.ม.วิ.อาญา ม.๑๙๖ ประกอบด้วยมาตรา ๒๑๕ นอกจากนี้อุทธรณ์ของจำเลยในทางแพ่ง เมื่อคำสั่งศาลอุทธรณ์สั่งรับไว้แล้ว ย่อมเป็นที่สุดตาม ป.ม.วิ.แพ่ง ม.๒๓๖ จึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1499/2497นายห่อเสียม แซ่จูโจทก์นายชั้น แก้วอ่องที่ 1 ,นายจำรัส แก้วอ่องที่ 2, นายสุข ไม่ทราบนามสกุลที่3 ป.วิ.อ. ม. 196, ม. 215 ป.วิ.พ. ม. 236ในคดีแพ่งหรือคดีอาญาเมื่อศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์ มีคำสั่งรับอุทธรณ์ของคู่ความฝ่ายหนึ่งแล้ว คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งจะฎีกาคัดค้านว่าไม่ควรรับนั้นหาได้ไม่ เพราะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาต้องห้ามตาม ป.ม.วิอาญา ม.196 ประกอบด้วย ม.215 และในคดีแพ่งคำสั่งศาลอุทธรณ์ที่ให้รับอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตาม ป.ม.วิ.แพ่ง ม.236โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยในทางอาญาฐานทำให้เสียทรัพย์ และบุกรุกตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๒๔,๓๒๗ และเรียกค่าเสียหายในทางแพ่งเป็นเงิน ๘๐๐๐ บาท ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลยคนละ ๑๐๐ บาทตามมาตรา ๓๒๔,๕๙ และให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน ๑๐๐๐ บาท จำเลยอุทธรณ์เฉพาะในทางแพ่ง ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยอุทธรณ์เกิน ๑๕ วัน ขาดอายุอุทธรณ์แล้วจึงสั่งไม่รับอุทธรณ์ จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยอุทธรณ์เฉพาะทางแพ่งภายใน ๑ เดือนจึงยังไม่ขาดอายุความอุทธรณ์ จึงให้ศาลชั้นต้นรับอุทธรณ์ไว้พิจารณา โจทก์ฎีกาขอให้ยกคำสั่งศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาเห็นว่า ไม่ว่าในคดีแพ่งหรือคดีอาญา เมื่อศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์มีคำสั่งรับอุทธรณ์ของคู่ความฝ่ายหนึ่งแล้ว อีกฝ่ายหนึ่งจะฎีกาคัดค้านว่าไม่ควรรับนั้นหาได้ไม่ เพราะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ต้องห้ามตาม ป.ม.วิ.อาญา ม.๑๙๖ ประกอบด้วยมาตรา ๒๑๕ นอกจากนี้อุทธรณ์ของจำเลยในทางแพ่ง เมื่อคำสั่งศาลอุทธรณ์สั่งรับไว้แล้ว ย่อมเป็นที่สุดตาม ป.ม.วิ.แพ่ง ม.๒๓๖ จึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย(ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย-นาถปริญญา)ศาลจังหวัดกำแพงเพ็ชร์ - นายแปล บุญยเกียรติศาลอุทธรณ์ - หลวงสุธรรมนุวัตน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยในทางอาญาฐานทำให้เสียทรัพย์ และบุกรุกตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๒๔,๓๒๗ และเรียกค่าเสียหายในทางแพ่งเป็นเงิน ๘๐๐๐ บาท ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลยคนละ ๑๐๐ บาทตามมาตรา ๓๒๔,๕๙ และให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน ๑๐๐๐ บาท จำเลยอุทธรณ์เฉพาะในทางแพ่ง ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยอุทธรณ์เกิน ๑๕ วัน ขาดอายุอุทธรณ์แล้วจึงสั่งไม่รับอุทธรณ์ จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยอุทธรณ์เฉพาะทางแพ่งภายใน ๑ เดือนจึงยังไม่ขาดอายุความอุทธรณ์ จึงให้ศาลชั้นต้นรับอุทธรณ์ไว้พิจารณา โจทก์ฎีกาขอให้ยกคำสั่งศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาเห็นว่า ไม่ว่าในคดีแพ่งหรือคดีอาญา เมื่อศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์มีคำสั่งรับอุทธรณ์ของคู่ความฝ่ายหนึ่งแล้ว อีกฝ่ายหนึ่งจะฎีกาคัดค้านว่าไม่ควรรับนั้นหาได้ไม่ เพราะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ต้องห้ามตาม ป.ม.วิ.อาญา ม.๑๙๖ ประกอบด้วยมาตรา ๒๑๕ นอกจากนี้อุทธรณ์ของจำเลยในทางแพ่ง เมื่อคำสั่งศาลอุทธรณ์สั่งรับไว้แล้ว ย่อมเป็นที่สุดตาม ป.ม.วิ.แพ่ง ม.๒๓๖ จึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1499/2497นายห่อเสียม แซ่จูโจทก์นายชั้น แก้วอ่องที่ 1 ,นายจำรัส แก้วอ่องที่ 2, นายสุข ไม่ทราบนามสกุลที่3 ป.วิ.อ. ม. 196, ม. 215 ป.วิ.พ. ม. 236ในคดีแพ่งหรือคดีอาญาเมื่อศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์ มีคำสั่งรับอุทธรณ์ของคู่ความฝ่ายหนึ่งแล้ว คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งจะฎีกาคัดค้านว่าไม่ควรรับนั้นหาได้ไม่ เพราะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาต้องห้ามตาม ป.ม.วิอาญา ม.196 ประกอบด้วย ม.215 และในคดีแพ่งคำสั่งศาลอุทธรณ์ที่ให้รับอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตาม ป.ม.วิ.แพ่ง ม.236โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยในทางอาญาฐานทำให้เสียทรัพย์ และบุกรุกตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๒๔,๓๒๗ และเรียกค่าเสียหายในทางแพ่งเป็นเงิน ๘๐๐๐ บาท ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลยคนละ ๑๐๐ บาทตามมาตรา ๓๒๔,๕๙ และให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน ๑๐๐๐ บาท จำเลยอุทธรณ์เฉพาะในทางแพ่ง ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยอุทธรณ์เกิน ๑๕ วัน ขาดอายุอุทธรณ์แล้วจึงสั่งไม่รับอุทธรณ์ จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยอุทธรณ์เฉพาะทางแพ่งภายใน ๑ เดือนจึงยังไม่ขาดอายุความอุทธรณ์ จึงให้ศาลชั้นต้นรับอุทธรณ์ไว้พิจารณา โจทก์ฎีกาขอให้ยกคำสั่งศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาเห็นว่า ไม่ว่าในคดีแพ่งหรือคดีอาญา เมื่อศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์มีคำสั่งรับอุทธรณ์ของคู่ความฝ่ายหนึ่งแล้ว อีกฝ่ายหนึ่งจะฎีกาคัดค้านว่าไม่ควรรับนั้นหาได้ไม่ เพราะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ต้องห้ามตาม ป.ม.วิ.อาญา ม.๑๙๖ ประกอบด้วยมาตรา ๒๑๕ นอกจากนี้อุทธรณ์ของจำเลยในทางแพ่ง เมื่อคำสั่งศาลอุทธรณ์สั่งรับไว้แล้ว ย่อมเป็นที่สุดตาม ป.ม.วิ.แพ่ง ม.๒๓๖ จึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย(ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย-นาถปริญญา)ศาลจังหวัดกำแพงเพ็ชร์ - นายแปล บุญยเกียรติศาลอุทธรณ์ - หลวงสุธรรมนุวัตน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ