คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1180/2529หลักกฎหมาย: จำเลยสำนึกผิดในการกระทำของตนต่อผู้ตายซึ่งจำเลยหลงรักถือเป็นสามีเมื่อแทงและฟันผู้ตายจนล้มลงแล้วจำเลยมีโอกาสหลบหนีไปได้แต่ไม่หลบหนีกลับเข้าประคองกอดผู้ตายไว้จนสิ้นใจตายรอให้เจ้าพนักงานมาจับตัวไปดำเนินคดีและให้การรับสารภาพเป็นการลุแก่โทษต่อเจ้าพนักงานด้วยความสำนึกผิดไม่ได้คิดที่จะต่อสู้คดีมาตั้งแต่ต้น การรับสารภาพของจำเลยจึงไม่ใช่รับเพราะจำนนต่อพยานหลักฐานและเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษศาลลดโทษให้จำเลยได้.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดดาบแทง และมีดอีโต้ฟันผู้ตายจนถึงแก่ความตายโดยเจตนาฆ่า ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 และริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ลงโทษจำคุกตลอดชีวิต คำให้การรับสารภาพของจำเลยไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา จำเลยให้การรับสารภาพเพราะจำนนต่อหลักฐานจึงไม่ลดโทษให้ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การรับสารภาพของจำเลยเป็นการลุแก่โทษให้ความรู้แก่ศาลเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาพิพากษาแก้เป็นว่า ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 จำคุก 33 ปี 4 เดือนนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยมีความวิปริตทางเทศ รู้สึกว่าตนเป็นหญิง ได้รักใคร่และกินอยู่หลับนอนฉันภรรยาสามีกับผู้ตาย หึงหวงผู้ตายไม่ให้ไปติดพันหญิงอื่น เมื่อมารดาผู้ตายห้ามไม่ให้ผู้ตายคบหาจำเลยในทำนองนั้น จำเลยคิดว่ามารดาผู้ตายกีดกัน ได้มีปากเสียงกันจนต้องไปเจรจาตกลงกันที่สถานีตำรวจ ก่อนเกิดเหตุ 2 วัน จำเลยมาหาผู้ตายที่บ้านเพื่อชวนไปอยู่กินด้วยกันที่อื่น แต่ผู้ตายไม่ยอมไปด้วย วันเกิดเหตุจำเลยมาหาผู้ตายที่บ้านอีก แต่ผู้ตายไม่ยอมให้พบและจะไปรดน้ำมนต์ที่วัด ขณะจูงรถจักรยานยนต์ออกจากบ้าน จำเลยได้ใช้มีดดาบแทงผู้ตาย เมื่อผู้ตายวิ่งหนีเข้าไปในร้านตัดเสื้อผ้าได้ไล่ตามเข้าไปใช้มีดดาบแทงและมีดอีโต้ฟัน จนผู้ตายล้มลง จำเลยสำนึกได้เข้าประคองกอดผู้ตายจนผู้ตายสิ้นใจตาย เมื่อเจ้าพนักงานตำรวจไปจับกุม จำเลยยังกอดศพผู้ตายอยู่ ตามข้อเท็จจริงดังกล่าวเห็นว่าจำเลยสำนึกผิดในการกระทำของตนต่อผู้ตาย ซึ่งจำเลยหลงรักถือเป็นสามีเมื่อแทงและฟันผู้ตายจนล้มลงแล้ว จำเลยมีโอกาสหลบหนีไปได้ แต่ไม่หลบหนี กลับเข้าประคองกอดผู้ตายไว้จนสิ้นใจตาย รอให้เจ้าพนักงานมาจับตัวไปดำเนินคดีและให้การรับสารภาพ เป็นการลุแก่โทษต่อเจ้าพนักงานด้วยความสำนึกผิดไม่ได้คิดที่จะต่อสู้คดีมาตั้งแต่ต้นการรับสารภาพของจำเลยจึงไม่ใช่รับเพราะจำนนต่อพยานหลักฐาน และเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษที่ศาลอุทธรณ์ลดโทษให้หนึ่งในสามชอบแล้วฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1180/2529พนักงานอัยการ จังหวัด เชียงรายโจทก์นาย เฉลิม สุภากาศจำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 78จำเลยสำนึกผิดในการกระทำของตนต่อผู้ตายซึ่งจำเลยหลงรักถือเป็นสามีเมื่อแทงและฟันผู้ตายจนล้มลงแล้วจำเลยมีโอกาสหลบหนีไปได้แต่ไม่หลบหนีกลับเข้าประคองกอดผู้ตายไว้จนสิ้นใจตายรอให้เจ้าพนักงานมาจับตัวไปดำเนินคดีและให้การรับสารภาพเป็นการลุแก่โทษต่อเจ้าพนักงานด้วยความสำนึกผิดไม่ได้คิดที่จะต่อสู้คดีมาตั้งแต่ต้น การรับสารภาพของจำเลยจึงไม่ใช่รับเพราะจำนนต่อพยานหลักฐานและเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษศาลลดโทษให้จำเลยได้.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดดาบแทง และมีดอีโต้ฟันผู้ตายจนถึงแก่ความตายโดยเจตนาฆ่า ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 และริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ลงโทษจำคุกตลอดชีวิต คำให้การรับสารภาพของจำเลยไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา จำเลยให้การรับสารภาพเพราะจำนนต่อหลักฐานจึงไม่ลดโทษให้ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การรับสารภาพของจำเลยเป็นการลุแก่โทษให้ความรู้แก่ศาลเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาพิพากษาแก้เป็นว่า ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 จำคุก 33 ปี 4 เดือนนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยมีความวิปริตทางเทศ รู้สึกว่าตนเป็นหญิง ได้รักใคร่และกินอยู่หลับนอนฉันภรรยาสามีกับผู้ตาย หึงหวงผู้ตายไม่ให้ไปติดพันหญิงอื่น เมื่อมารดาผู้ตายห้ามไม่ให้ผู้ตายคบหาจำเลยในทำนองนั้น จำเลยคิดว่ามารดาผู้ตายกีดกัน ได้มีปากเสียงกันจนต้องไปเจรจาตกลงกันที่สถานีตำรวจ ก่อนเกิดเหตุ 2 วัน จำเลยมาหาผู้ตายที่บ้านเพื่อชวนไปอยู่กินด้วยกันที่อื่น แต่ผู้ตายไม่ยอมไปด้วย วันเกิดเหตุจำเลยมาหาผู้ตายที่บ้านอีก แต่ผู้ตายไม่ยอมให้พบและจะไปรดน้ำมนต์ที่วัด ขณะจูงรถจักรยานยนต์ออกจากบ้าน จำเลยได้ใช้มีดดาบแทงผู้ตาย เมื่อผู้ตายวิ่งหนีเข้าไปในร้านตัดเสื้อผ้าได้ไล่ตามเข้าไปใช้มีดดาบแทงและมีดอีโต้ฟัน จนผู้ตายล้มลง จำเลยสำนึกได้เข้าประคองกอดผู้ตายจนผู้ตายสิ้นใจตาย เมื่อเจ้าพนักงานตำรวจไปจับกุม จำเลยยังกอดศพผู้ตายอยู่ ตามข้อเท็จจริงดังกล่าวเห็นว่าจำเลยสำนึกผิดในการกระทำของตนต่อผู้ตาย ซึ่งจำเลยหลงรักถือเป็นสามีเมื่อแทงและฟันผู้ตายจนล้มลงแล้ว จำเลยมีโอกาสหลบหนีไปได้ แต่ไม่หลบหนี กลับเข้าประคองกอดผู้ตายไว้จนสิ้นใจตาย รอให้เจ้าพนักงานมาจับตัวไปดำเนินคดีและให้การรับสารภาพ เป็นการลุแก่โทษต่อเจ้าพนักงานด้วยความสำนึกผิดไม่ได้คิดที่จะต่อสู้คดีมาตั้งแต่ต้นการรับสารภาพของจำเลยจึงไม่ใช่รับเพราะจำนนต่อพยานหลักฐาน และเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษที่ศาลอุทธรณ์ลดโทษให้หนึ่งในสามชอบแล้วฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน.(ปลื้ม โชติษฐยางกูร-มาโนช เพียรสนอง-อัมพร ณ ตะกั่วทุ่ง)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุด้วยความเคารพอย่างสูงต่อศาลฎีกา คดีนี้เกิดเหตุเวลากลางวันหลังจากถูกจำเลยใช้มีดดาบแทนครั้งแรกแล้ว ผู้ตายวิ่งหนีเข้าไปในร้านตัดเสื้อผ้า จำเลยก็ยังไล่ตามเข้าไปใช้มีดดาบแทง และมีดอีโต้ฟันจนผู้ตายล้มลงและถึงแก่ความตายในร้านนั้นเอง เช่นนี้จะว่าจำเลยไม่ได้จำนนต่อพยานหลักฐาน น่าจะไม่ถูกต้อง เพราะการจำนนต่อพยานหลักฐานหมายความว่าแม้จำเลยจะไม่ให้การรับสารภาพ ลำพังพยานหลักฐานของโจทก์ก็สามารถพิสูจน์ให้เห็นได้โดยปราศจากสงสัยว่าจำเลยกระทำผิดจริง อีกนัยหนึ่งก็คือคำรับสารภาพของจำเลยไม่เป็นประโยชน์ต่อการพิจารณาเลย หากยึดหลักเกณฑ์เช่นนี้แล้ว น่าจะถือได้ว่าคดีนี้จำเลยจำนนต่อพยานหลักฐาน คำรับสารภาพไม่เป็นประโยชน์ต่อการพิจารณา ที่ศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาลดโทษให้จำเลยหนึ่งในสามนั้น หากไม่ยกเหตุเรื่องการจำนนต่อพยานหลักฐานขึ้นอ้างก็มีเหตุที่จะลดโทษได้อยู่แล้ว เช่น "จำเลยมีความวิปริตทางเพศย่อมมีอารมณ์รุนแรง การกระทำสิ่งใดลงไปไม่ได้เกิดจากความชั่วร้ายของจิตใจทั้งหมด หลังเกิดเหตุแล้วจำเลยไม่ได้หลบหนี รอให้เจ้าพนักงานมาจับตัวไปดำเนินคดีและให้การรับสารภาพถือว่าเป็นเหตุบรรเทาโทษ..." เมื่อถือว่ากรณีเหล่านี้เป็นเหตุบรรเทาโทษศาลก็สามารถลดโทษให้จำเลยตามที่เห็นสมควรได้ การยกเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 จะยกเพียงเหตุใดเหตุหนึ่งขึ้นอ้างก็ได้ไม่จำเป็นต้องยกมาหลาย ๆ เหตุดังนั้น คดีนี้ถ้าตัดข้อความที่ว่า "การรับสารภาพของจำเลยจึงไม่ใช่รับเพราะจำนนต่อพยานหลักฐาน และเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา" ออกคงไว้เพียงว่า "จำเลยสำนึกผิดในการกระทำของตนต่อผู้ตาย ซึ่งจำเลยหลงรักถือเป็นสามี เมื่อแทงและฟันผู้ตายจนล้มลงแล้ว จำเลยมีโอกาสหลบหนีไปได้ แต่ไม่หลบหนี กลับเข้าประคองกอดผู้ตายไว้จนสิ้นใจตาย รอให้เจ้าพนักงานมาจับตัวไปดำเนินคดี และให้การรับสารภาพ เป็นการลุแก่โทษต่อเจ้าพนักงานด้วยความสำนึกผิด ไม่ได้คิดที่จะต่อสู้คดีมาตั้งแต่ต้น (ถือว่า) มีเหตุบรรเทาโทษ..." น่าจะสมบูรณ์และปราศจากข้อโต้เถียง คำพิพากษาศาลฎีกาที่พอจะเป็นตัวอย่างว่ากรณีใดถือได้ว่าเป็นการจำนนต่อพยานหลักฐาน กรณีใดไม่ถือว่าเป็นการจำนนต่อพยานหลักฐานคือ:- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 161/2510 จำเลยยิงคนตายไปถึง 2 คน ชั้นแรกยิงคนละ 2 นัด และยังไล่ยิง จ. อีก ยิงในร้านกาแฟในตลาดข้างทางซึ่งมีคนสัญจรไปมาในเวลาเช้า แล้วยังกลับมายิงผู้ตายซ้ำอีก 2 นัดแม้จำเลยจะไม่หลบหนีแต่ยอมมอบตัวต่อตำรวจโดยดีและรับว่ายิงผู้ตายจริง แต่จำเลยโยนมีดของจำเลยลงไปที่ผู้ตาย แกล้งทำหลักฐานว่าผู้ตายแทงจำเลย แต่เมื่อพยานหลักฐานของเจ้าพนักงานหนาแน่นมั่นคง ไม่มีทางต่อสู้คดีได้สำเร็จ จำเลยจึงต้องจำนนและรับสารภาพต่อศาล แต่ก็ยังบ่ายเบี่ยงว่าผู้ตายทั้ง 2 คน หาเรื่องยั่วเย้าจำเลยก่อน จำเลยมิได้ยิงซ้ำอีก 2 นัด ซึ่งไม่เป็นความจริง ดังนี้ ไม่มีเหตุบรรเทาโทษจำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1001/2512 จำเลยรับสารภาพต่อศาลก่อนลงมือสืบพยานโจทก์ เป็นประโยชน์แก่การพิจารณาคดี นับว่ามีเหตุบรรเทาโทษได้ ขณะจำเลยทำร้ายผู้ตายเป็นเวลาใกล้ค่ำมืด พยานโจทก์บางคนได้ไปจากที่เกิดเหตุไกลสัก 5 วา ได้ยินเสียงโครมครามจึงหวนกลับวิ่งเข้ามาดู และไม่มีผู้ใดจับจำเลยและมีดของกลางได้ในคืนนั้น จึงยากที่จะว่าจำเลยจำนนต่อพยานหลักฐานโจทก์ ที่ศาลลดโทษให้จำเลยกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 นั้น จึงเป็นการชอบแล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1614/2513 เหตุเกิดขึ้นเป็นที่ประจักษ์แก่คนหมู่มาก และยากแก่การที่จำเลยจะหลบหนีไปได้พ้น แม้จำเลยจะให้การรับสารภาพผิดโดยดี ก็ยังไม่เป็นเหตุพอที่จะลดโทษให้จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 แต่เป็นเหตุผลอันหนึ่งที่จะได้คำนึงถึงเมื่อกำหนดโทษจำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1913/2514 คดีโจทก์มีทั้งพยานบุคคลและพยานพฤติเหตุแวดล้อมกรณี เป็นที่เห็นได้ชัดว่าโจทก์มีพยานหลักฐานมัดตัวจำเลยแน่นหนามั่นคงพอให้ฟังได้ว่าจำเลยได้กระทำผิดจริงโดยปราศจากเหตุอันควรสงสัย แม้จำเลยจะให้การรับสารภาพตามฟ้อง การรับสารภาพของจำเลยก็เป็นการจำนนต่อพยานหลักฐานโจทก์ ไม่พอจะถือว่าให้ความรู้แก่ศาลอันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา จึงไม่เป็นเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 479/2520 แม้จะรับสารภาพโดยจำนนพยานไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา แต่จำเลยยอมให้ตำรวจจับโดยดีและนำมีดของกลางมามอบแก่ตำรวจถือเป็นการลุแก่โทษ ลดโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1875/2520 รับสารภาพต่อศาลเพราะจำนนต่อพยานหลักฐาน ไม่เป็นเหตุลดโทษประหารชีวิต คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2754/2524 พนักงานศุลกากรยึดเรือและยางของกลางได้โดยไม่มีตัวผู้ต้องหา ไม่มีพยานโจทก์คนใดรู้ตัวผู้กระทำผิด จำเลยเข้ามอบตัวต่อเจ้าพนักงานถึง 2 ครั้ง แม้จำเลยให้การต่อสู้คดีตลอดมาก็ถือได้ว่าเป็นการลุแก่โทษต่อเจ้าพนักงาน เป็นเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ศาลลดโทษให้จำเลยได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 894/2525 โจทก์ไม่ประจักษ์พยานรู้เห็นในขณะเกิดเหตุ คงมีแต่พยานพฤติเหตุแวดล้อมเพียงปากเดียวซึ่งเบิกความว่าเห็นจำเลยวิ่งออกมาจากไร่อ้อยภายหลังเกิดเหตุ ที่ฟังได้ว่าจำเลยเป็นคนฆ่าผู้ตาย และฆ่าเพราะอะไรโดยวิธีใด ก็เพราะจำเลยให้การรับสารภาพมาตั้งแต่ชั้นสอบสวนจนถึงศาล ศาลวางโทษจำคุกตลอดชีวิต เมื่อเพิ่มโทษและลดโทษให้กึ่งหนึ่งแล้วคงจำคุก 33 ปี 4 เดือน จึงเหมาะสมแล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2548/2525 พยานบุคคลของโจทก์ที่นำสืบประกอบคำรับสารภาพของจำเลย ไม่มีปากใดเป็นประจักษ์พยานรู้เห็นในขณะที่จำเลยทั้งสองร่วมกันกระทำความผิดฐานชิงทรัพย์ ฆ่าเจ้าทรัพย์กับภรรยาและบุตร การกระทำผิดโดยละเอียดปรากฏจากพยานเอกสารซึ่งเป็นคำให้การรับสารภาพของจำเลยชั้นสอบสวน นอกจากรับสารภาพตั้งแต่ชั้นจับกุมแล้ว ยังพาไปค้นได้อาวุธปืนที่ใช้ยิง สถานที่ซึ่งนำศพไปทิ้งไปชี้ที่เกิดเหตุ แสดงท่าทางประกอบคำรับสารภาพ ให้ถ่ายภาพไว้ประกอบการพิจารณาคดี เป็นการลุแก่โทษต่อเจ้าพนักงานและให้ความรู้อันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาคดีของศาล จึงปรานีลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษให้ 1 ใน 3 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1896/2526 คำรับสารภาพของจำเลยอันจะถือเป็นเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 นั้น จะต้องเป็นกรณีที่ให้ความรู้แก่ศาลอันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ศาลจึงจะพิจารณาลดโทษที่ลงแก่จำเลยได้ เมื่อศาลชั้นต้นได้อาศัยพยานหลักฐานโจทก์ที่มั่นคงทั้งพยานบุคคล พยานวัตถุ และพยานพฤติเหตุแวดล้อมกรณีวินิจฉัยชี้ขาดข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้กระทำผิดจริง และพิพากษาลงโทษโดยไม่ได้อาศัยคำรับสารภาพของจำเลยแต่ประการใด จึงไม่เป็นเหตุบรรเทาโทษอันจะพึงลดโทษให้แก่จำเลยได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 175/2527 จำเลยไปขอเงินผู้ตายซึ่งเคยเป็นภรรยามีบุตรด้วยกัน แต่เลิกกันแล้ว ผู้ตายให้ไปเอาที่บ้าน จำเลยขู่จะฆ่า มารดารผู้ตายห้ามก็ไม่ฟัง จำเลยตีและเตะจนผู้ตายล้มลงไปในนามีน้ำขัง จำเลยตามไปกดคอจนตายเพราะขาดอากาศหายใจ ดังนี้ เป็นการข่มเหงรังแกเอาแก่สตรีโดยปราศจากเมตตาปรานีและโดยไม่มีเหตุอันน่าจะเห็นใจแต่อย่างใด กระทำต่อหน้าพยานทั้งถูกจับกุมได้ในทันทีหลังเกิดเหตุ แม้รับสารภาพ ก็เป็นการจำนนต่อพยานหลักฐาน จึงไม่มีเหตุที่จะลดโทษให้จำเลยได้. ทรงพล เทวศักดิ์วิศิษฎ์ ลิมานนท์.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดดาบแทง และมีดอีโต้ฟันผู้ตายจนถึงแก่ความตายโดยเจตนาฆ่า ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 และริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ลงโทษจำคุกตลอดชีวิต คำให้การรับสารภาพของจำเลยไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา จำเลยให้การรับสารภาพเพราะจำนนต่อหลักฐานจึงไม่ลดโทษให้ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การรับสารภาพของจำเลยเป็นการลุแก่โทษให้ความรู้แก่ศาลเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาพิพากษาแก้เป็นว่า ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 จำคุก 33 ปี 4 เดือนนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยมีความวิปริตทางเทศ รู้สึกว่าตนเป็นหญิง ได้รักใคร่และกินอยู่หลับนอนฉันภรรยาสามีกับผู้ตาย หึงหวงผู้ตายไม่ให้ไปติดพันหญิงอื่น เมื่อมารดาผู้ตายห้ามไม่ให้ผู้ตายคบหาจำเลยในทำนองนั้น จำเลยคิดว่ามารดาผู้ตายกีดกัน ได้มีปากเสียงกันจนต้องไปเจรจาตกลงกันที่สถานีตำรวจ ก่อนเกิดเหตุ 2 วัน จำเลยมาหาผู้ตายที่บ้านเพื่อชวนไปอยู่กินด้วยกันที่อื่น แต่ผู้ตายไม่ยอมไปด้วย วันเกิดเหตุจำเลยมาหาผู้ตายที่บ้านอีก แต่ผู้ตายไม่ยอมให้พบและจะไปรดน้ำมนต์ที่วัด ขณะจูงรถจักรยานยนต์ออกจากบ้าน จำเลยได้ใช้มีดดาบแทงผู้ตาย เมื่อผู้ตายวิ่งหนีเข้าไปในร้านตัดเสื้อผ้าได้ไล่ตามเข้าไปใช้มีดดาบแทงและมีดอีโต้ฟัน จนผู้ตายล้มลง จำเลยสำนึกได้เข้าประคองกอดผู้ตายจนผู้ตายสิ้นใจตาย เมื่อเจ้าพนักงานตำรวจไปจับกุม จำเลยยังกอดศพผู้ตายอยู่ ตามข้อเท็จจริงดังกล่าวเห็นว่าจำเลยสำนึกผิดในการกระทำของตนต่อผู้ตาย ซึ่งจำเลยหลงรักถือเป็นสามีเมื่อแทงและฟันผู้ตายจนล้มลงแล้ว จำเลยมีโอกาสหลบหนีไปได้ แต่ไม่หลบหนี กลับเข้าประคองกอดผู้ตายไว้จนสิ้นใจตาย รอให้เจ้าพนักงานมาจับตัวไปดำเนินคดีและให้การรับสารภาพ เป็นการลุแก่โทษต่อเจ้าพนักงานด้วยความสำนึกผิดไม่ได้คิดที่จะต่อสู้คดีมาตั้งแต่ต้นการรับสารภาพของจำเลยจึงไม่ใช่รับเพราะจำนนต่อพยานหลักฐาน และเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษที่ศาลอุทธรณ์ลดโทษให้หนึ่งในสามชอบแล้วฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1180/2529พนักงานอัยการ จังหวัด เชียงรายโจทก์นาย เฉลิม สุภากาศจำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 78จำเลยสำนึกผิดในการกระทำของตนต่อผู้ตายซึ่งจำเลยหลงรักถือเป็นสามีเมื่อแทงและฟันผู้ตายจนล้มลงแล้วจำเลยมีโอกาสหลบหนีไปได้แต่ไม่หลบหนีกลับเข้าประคองกอดผู้ตายไว้จนสิ้นใจตายรอให้เจ้าพนักงานมาจับตัวไปดำเนินคดีและให้การรับสารภาพเป็นการลุแก่โทษต่อเจ้าพนักงานด้วยความสำนึกผิดไม่ได้คิดที่จะต่อสู้คดีมาตั้งแต่ต้น การรับสารภาพของจำเลยจึงไม่ใช่รับเพราะจำนนต่อพยานหลักฐานและเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษศาลลดโทษให้จำเลยได้.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดดาบแทง และมีดอีโต้ฟันผู้ตายจนถึงแก่ความตายโดยเจตนาฆ่า ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 และริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ลงโทษจำคุกตลอดชีวิต คำให้การรับสารภาพของจำเลยไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา จำเลยให้การรับสารภาพเพราะจำนนต่อหลักฐานจึงไม่ลดโทษให้ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การรับสารภาพของจำเลยเป็นการลุแก่โทษให้ความรู้แก่ศาลเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาพิพากษาแก้เป็นว่า ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 จำคุก 33 ปี 4 เดือนนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยมีความวิปริตทางเทศ รู้สึกว่าตนเป็นหญิง ได้รักใคร่และกินอยู่หลับนอนฉันภรรยาสามีกับผู้ตาย หึงหวงผู้ตายไม่ให้ไปติดพันหญิงอื่น เมื่อมารดาผู้ตายห้ามไม่ให้ผู้ตายคบหาจำเลยในทำนองนั้น จำเลยคิดว่ามารดาผู้ตายกีดกัน ได้มีปากเสียงกันจนต้องไปเจรจาตกลงกันที่สถานีตำรวจ ก่อนเกิดเหตุ 2 วัน จำเลยมาหาผู้ตายที่บ้านเพื่อชวนไปอยู่กินด้วยกันที่อื่น แต่ผู้ตายไม่ยอมไปด้วย วันเกิดเหตุจำเลยมาหาผู้ตายที่บ้านอีก แต่ผู้ตายไม่ยอมให้พบและจะไปรดน้ำมนต์ที่วัด ขณะจูงรถจักรยานยนต์ออกจากบ้าน จำเลยได้ใช้มีดดาบแทงผู้ตาย เมื่อผู้ตายวิ่งหนีเข้าไปในร้านตัดเสื้อผ้าได้ไล่ตามเข้าไปใช้มีดดาบแทงและมีดอีโต้ฟัน จนผู้ตายล้มลง จำเลยสำนึกได้เข้าประคองกอดผู้ตายจนผู้ตายสิ้นใจตาย เมื่อเจ้าพนักงานตำรวจไปจับกุม จำเลยยังกอดศพผู้ตายอยู่ ตามข้อเท็จจริงดังกล่าวเห็นว่าจำเลยสำนึกผิดในการกระทำของตนต่อผู้ตาย ซึ่งจำเลยหลงรักถือเป็นสามีเมื่อแทงและฟันผู้ตายจนล้มลงแล้ว จำเลยมีโอกาสหลบหนีไปได้ แต่ไม่หลบหนี กลับเข้าประคองกอดผู้ตายไว้จนสิ้นใจตาย รอให้เจ้าพนักงานมาจับตัวไปดำเนินคดีและให้การรับสารภาพ เป็นการลุแก่โทษต่อเจ้าพนักงานด้วยความสำนึกผิดไม่ได้คิดที่จะต่อสู้คดีมาตั้งแต่ต้นการรับสารภาพของจำเลยจึงไม่ใช่รับเพราะจำนนต่อพยานหลักฐาน และเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษที่ศาลอุทธรณ์ลดโทษให้หนึ่งในสามชอบแล้วฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน.(ปลื้ม โชติษฐยางกูร-มาโนช เพียรสนอง-อัมพร ณ ตะกั่วทุ่ง)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุด้วยความเคารพอย่างสูงต่อศาลฎีกา คดีนี้เกิดเหตุเวลากลางวันหลังจากถูกจำเลยใช้มีดดาบแทนครั้งแรกแล้ว ผู้ตายวิ่งหนีเข้าไปในร้านตัดเสื้อผ้า จำเลยก็ยังไล่ตามเข้าไปใช้มีดดาบแทง และมีดอีโต้ฟันจนผู้ตายล้มลงและถึงแก่ความตายในร้านนั้นเอง เช่นนี้จะว่าจำเลยไม่ได้จำนนต่อพยานหลักฐาน น่าจะไม่ถูกต้อง เพราะการจำนนต่อพยานหลักฐานหมายความว่าแม้จำเลยจะไม่ให้การรับสารภาพ ลำพังพยานหลักฐานของโจทก์ก็สามารถพิสูจน์ให้เห็นได้โดยปราศจากสงสัยว่าจำเลยกระทำผิดจริง อีกนัยหนึ่งก็คือคำรับสารภาพของจำเลยไม่เป็นประโยชน์ต่อการพิจารณาเลย หากยึดหลักเกณฑ์เช่นนี้แล้ว น่าจะถือได้ว่าคดีนี้จำเลยจำนนต่อพยานหลักฐาน คำรับสารภาพไม่เป็นประโยชน์ต่อการพิจารณา ที่ศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาลดโทษให้จำเลยหนึ่งในสามนั้น หากไม่ยกเหตุเรื่องการจำนนต่อพยานหลักฐานขึ้นอ้างก็มีเหตุที่จะลดโทษได้อยู่แล้ว เช่น "จำเลยมีความวิปริตทางเพศย่อมมีอารมณ์รุนแรง การกระทำสิ่งใดลงไปไม่ได้เกิดจากความชั่วร้ายของจิตใจทั้งหมด หลังเกิดเหตุแล้วจำเลยไม่ได้หลบหนี รอให้เจ้าพนักงานมาจับตัวไปดำเนินคดีและให้การรับสารภาพถือว่าเป็นเหตุบรรเทาโทษ..." เมื่อถือว่ากรณีเหล่านี้เป็นเหตุบรรเทาโทษศาลก็สามารถลดโทษให้จำเลยตามที่เห็นสมควรได้ การยกเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 จะยกเพียงเหตุใดเหตุหนึ่งขึ้นอ้างก็ได้ไม่จำเป็นต้องยกมาหลาย ๆ เหตุดังนั้น คดีนี้ถ้าตัดข้อความที่ว่า "การรับสารภาพของจำเลยจึงไม่ใช่รับเพราะจำนนต่อพยานหลักฐาน และเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา" ออกคงไว้เพียงว่า "จำเลยสำนึกผิดในการกระทำของตนต่อผู้ตาย ซึ่งจำเลยหลงรักถือเป็นสามี เมื่อแทงและฟันผู้ตายจนล้มลงแล้ว จำเลยมีโอกาสหลบหนีไปได้ แต่ไม่หลบหนี กลับเข้าประคองกอดผู้ตายไว้จนสิ้นใจตาย รอให้เจ้าพนักงานมาจับตัวไปดำเนินคดี และให้การรับสารภาพ เป็นการลุแก่โทษต่อเจ้าพนักงานด้วยความสำนึกผิด ไม่ได้คิดที่จะต่อสู้คดีมาตั้งแต่ต้น (ถือว่า) มีเหตุบรรเทาโทษ..." น่าจะสมบูรณ์และปราศจากข้อโต้เถียง คำพิพากษาศาลฎีกาที่พอจะเป็นตัวอย่างว่ากรณีใดถือได้ว่าเป็นการจำนนต่อพยานหลักฐาน กรณีใดไม่ถือว่าเป็นการจำนนต่อพยานหลักฐานคือ:- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 161/2510 จำเลยยิงคนตายไปถึง 2 คน ชั้นแรกยิงคนละ 2 นัด และยังไล่ยิง จ. อีก ยิงในร้านกาแฟในตลาดข้างทางซึ่งมีคนสัญจรไปมาในเวลาเช้า แล้วยังกลับมายิงผู้ตายซ้ำอีก 2 นัดแม้จำเลยจะไม่หลบหนีแต่ยอมมอบตัวต่อตำรวจโดยดีและรับว่ายิงผู้ตายจริง แต่จำเลยโยนมีดของจำเลยลงไปที่ผู้ตาย แกล้งทำหลักฐานว่าผู้ตายแทงจำเลย แต่เมื่อพยานหลักฐานของเจ้าพนักงานหนาแน่นมั่นคง ไม่มีทางต่อสู้คดีได้สำเร็จ จำเลยจึงต้องจำนนและรับสารภาพต่อศาล แต่ก็ยังบ่ายเบี่ยงว่าผู้ตายทั้ง 2 คน หาเรื่องยั่วเย้าจำเลยก่อน จำเลยมิได้ยิงซ้ำอีก 2 นัด ซึ่งไม่เป็นความจริง ดังนี้ ไม่มีเหตุบรรเทาโทษจำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1001/2512 จำเลยรับสารภาพต่อศาลก่อนลงมือสืบพยานโจทก์ เป็นประโยชน์แก่การพิจารณาคดี นับว่ามีเหตุบรรเทาโทษได้ ขณะจำเลยทำร้ายผู้ตายเป็นเวลาใกล้ค่ำมืด พยานโจทก์บางคนได้ไปจากที่เกิดเหตุไกลสัก 5 วา ได้ยินเสียงโครมครามจึงหวนกลับวิ่งเข้ามาดู และไม่มีผู้ใดจับจำเลยและมีดของกลางได้ในคืนนั้น จึงยากที่จะว่าจำเลยจำนนต่อพยานหลักฐานโจทก์ ที่ศาลลดโทษให้จำเลยกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 นั้น จึงเป็นการชอบแล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1614/2513 เหตุเกิดขึ้นเป็นที่ประจักษ์แก่คนหมู่มาก และยากแก่การที่จำเลยจะหลบหนีไปได้พ้น แม้จำเลยจะให้การรับสารภาพผิดโดยดี ก็ยังไม่เป็นเหตุพอที่จะลดโทษให้จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 แต่เป็นเหตุผลอันหนึ่งที่จะได้คำนึงถึงเมื่อกำหนดโทษจำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1913/2514 คดีโจทก์มีทั้งพยานบุคคลและพยานพฤติเหตุแวดล้อมกรณี เป็นที่เห็นได้ชัดว่าโจทก์มีพยานหลักฐานมัดตัวจำเลยแน่นหนามั่นคงพอให้ฟังได้ว่าจำเลยได้กระทำผิดจริงโดยปราศจากเหตุอันควรสงสัย แม้จำเลยจะให้การรับสารภาพตามฟ้อง การรับสารภาพของจำเลยก็เป็นการจำนนต่อพยานหลักฐานโจทก์ ไม่พอจะถือว่าให้ความรู้แก่ศาลอันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา จึงไม่เป็นเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 479/2520 แม้จะรับสารภาพโดยจำนนพยานไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา แต่จำเลยยอมให้ตำรวจจับโดยดีและนำมีดของกลางมามอบแก่ตำรวจถือเป็นการลุแก่โทษ ลดโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1875/2520 รับสารภาพต่อศาลเพราะจำนนต่อพยานหลักฐาน ไม่เป็นเหตุลดโทษประหารชีวิต คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2754/2524 พนักงานศุลกากรยึดเรือและยางของกลางได้โดยไม่มีตัวผู้ต้องหา ไม่มีพยานโจทก์คนใดรู้ตัวผู้กระทำผิด จำเลยเข้ามอบตัวต่อเจ้าพนักงานถึง 2 ครั้ง แม้จำเลยให้การต่อสู้คดีตลอดมาก็ถือได้ว่าเป็นการลุแก่โทษต่อเจ้าพนักงาน เป็นเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ศาลลดโทษให้จำเลยได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 894/2525 โจทก์ไม่ประจักษ์พยานรู้เห็นในขณะเกิดเหตุ คงมีแต่พยานพฤติเหตุแวดล้อมเพียงปากเดียวซึ่งเบิกความว่าเห็นจำเลยวิ่งออกมาจากไร่อ้อยภายหลังเกิดเหตุ ที่ฟังได้ว่าจำเลยเป็นคนฆ่าผู้ตาย และฆ่าเพราะอะไรโดยวิธีใด ก็เพราะจำเลยให้การรับสารภาพมาตั้งแต่ชั้นสอบสวนจนถึงศาล ศาลวางโทษจำคุกตลอดชีวิต เมื่อเพิ่มโทษและลดโทษให้กึ่งหนึ่งแล้วคงจำคุก 33 ปี 4 เดือน จึงเหมาะสมแล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2548/2525 พยานบุคคลของโจทก์ที่นำสืบประกอบคำรับสารภาพของจำเลย ไม่มีปากใดเป็นประจักษ์พยานรู้เห็นในขณะที่จำเลยทั้งสองร่วมกันกระทำความผิดฐานชิงทรัพย์ ฆ่าเจ้าทรัพย์กับภรรยาและบุตร การกระทำผิดโดยละเอียดปรากฏจากพยานเอกสารซึ่งเป็นคำให้การรับสารภาพของจำเลยชั้นสอบสวน นอกจากรับสารภาพตั้งแต่ชั้นจับกุมแล้ว ยังพาไปค้นได้อาวุธปืนที่ใช้ยิง สถานที่ซึ่งนำศพไปทิ้งไปชี้ที่เกิดเหตุ แสดงท่าทางประกอบคำรับสารภาพ ให้ถ่ายภาพไว้ประกอบการพิจารณาคดี เป็นการลุแก่โทษต่อเจ้าพนักงานและให้ความรู้อันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาคดีของศาล จึงปรานีลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษให้ 1 ใน 3 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1896/2526 คำรับสารภาพของจำเลยอันจะถือเป็นเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 นั้น จะต้องเป็นกรณีที่ให้ความรู้แก่ศาลอันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ศาลจึงจะพิจารณาลดโทษที่ลงแก่จำเลยได้ เมื่อศาลชั้นต้นได้อาศัยพยานหลักฐานโจทก์ที่มั่นคงทั้งพยานบุคคล พยานวัตถุ และพยานพฤติเหตุแวดล้อมกรณีวินิจฉัยชี้ขาดข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้กระทำผิดจริง และพิพากษาลงโทษโดยไม่ได้อาศัยคำรับสารภาพของจำเลยแต่ประการใด จึงไม่เป็นเหตุบรรเทาโทษอันจะพึงลดโทษให้แก่จำเลยได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 175/2527 จำเลยไปขอเงินผู้ตายซึ่งเคยเป็นภรรยามีบุตรด้วยกัน แต่เลิกกันแล้ว ผู้ตายให้ไปเอาที่บ้าน จำเลยขู่จะฆ่า มารดารผู้ตายห้ามก็ไม่ฟัง จำเลยตีและเตะจนผู้ตายล้มลงไปในนามีน้ำขัง จำเลยตามไปกดคอจนตายเพราะขาดอากาศหายใจ ดังนี้ เป็นการข่มเหงรังแกเอาแก่สตรีโดยปราศจากเมตตาปรานีและโดยไม่มีเหตุอันน่าจะเห็นใจแต่อย่างใด กระทำต่อหน้าพยานทั้งถูกจับกุมได้ในทันทีหลังเกิดเหตุ แม้รับสารภาพ ก็เป็นการจำนนต่อพยานหลักฐาน จึงไม่มีเหตุที่จะลดโทษให้จำเลยได้. ทรงพล เทวศักดิ์วิศิษฎ์ ลิมานนท์.