คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 382/2490หลักกฎหมาย: ผู้ประกอบกิจการค้าซึ่งต้องเสียภาษีโรงค้ามิใช่เฉพาะป้ายไม่ทำบัญชีตามที่รัฐมนตรีประกาศนั้นหากประกอบกิจการค้ามาก่อนรัฐมนตรีประกาศไม่มีบทมาตราใน พระราชบัญญัติการบัญชีบัญญัติว่า เป็นความผิดการไม่ทำบัญชีเสียเลยนั้น ไม่ถือว่าเป็นการละเว้นลงรายการตามมาตรา 19โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซึ่งเป็นผู้ประกอบกิจการค้าซึ่งต้องเสียภาษีโรงค้าตามประมวลรัษฎากร ซึ่งมิใช่เสียภาษีเฉพาะป้ายระหว่างวันที่ 1 เมษายน 2486 ถึง 4 กันยายน 2488 จำเลยละเว้นไม่ทำบัญชีอันเป็นการผิดกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติการบัญชี 2482 มาตรา 6, 7, 17จำเลยให้การรับสารภาพศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้ลงโทษจำเลยฎีกาว่า คดีขาดอายุความ และฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติการบัญชี มาตรา 6 มีความว่า ให้รัฐมนตรีมีอำนาจประกาศในราชกิจจานุเบกษาว่ากิจการดังระบุไว้ในมาตรานั้น ประเภทใด ในท้องที่ใดจะต้องทำบัญชี และมาตรา 17 มีความว่า ผู้ใดฝ่าฝืน มาตรา 6 มีความผิดในตอนท้ายมาตรา 6 มีความว่า บุคคลใดประกอบการภายหลังวันที่รัฐมนตรีประกาศ ให้ทำบัญชีตั้งแต่วันเริ่มประกอบกิจการแต่โจทก์มิได้ฟ้องฐานที่จำเลยประกอบการภายหลังที่รัฐมนตรีประกาศจึงไม่ต้องคำนึงถึงข้อความตอนท้าย นอกจากนี้แล้ว ไม่มีข้อความใดใน มาตรา 6 บังคับว่า บุคคลประกอบกิจการที่รัฐมนตรีประกาศจะต้องทำบัญชี และไม่มีบทอื่นบัญญัติเอาโทษ ทั้งการกระทำของจำเลยไม่ใช่ละเว้นลงรายการตามความในมาตรา 19 จึงพิพากษายกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 382/2490อัยการจังหวัดระยองโจทก์นายชั้วกู้ หรือฮ้นกิม แซ่เล้าจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 7 พ.ร.บ.การบัญชี พ.ศ.2482 ม. 6, ม. 7, ม. 17, ม. 19ผู้ประกอบกิจการค้าซึ่งต้องเสียภาษีโรงค้ามิใช่เฉพาะป้ายไม่ทำบัญชีตามที่รัฐมนตรีประกาศนั้นหากประกอบกิจการค้ามาก่อนรัฐมนตรีประกาศไม่มีบทมาตราใน พระราชบัญญัติการบัญชีบัญญัติว่า เป็นความผิดการไม่ทำบัญชีเสียเลยนั้น ไม่ถือว่าเป็นการละเว้นลงรายการตามมาตรา 19โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซึ่งเป็นผู้ประกอบกิจการค้าซึ่งต้องเสียภาษีโรงค้าตามประมวลรัษฎากร ซึ่งมิใช่เสียภาษีเฉพาะป้ายระหว่างวันที่ 1 เมษายน 2486 ถึง 4 กันยายน 2488 จำเลยละเว้นไม่ทำบัญชีอันเป็นการผิดกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติการบัญชี 2482 มาตรา 6, 7, 17จำเลยให้การรับสารภาพศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้ลงโทษจำเลยฎีกาว่า คดีขาดอายุความ และฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติการบัญชี มาตรา 6 มีความว่า ให้รัฐมนตรีมีอำนาจประกาศในราชกิจจานุเบกษาว่ากิจการดังระบุไว้ในมาตรานั้น ประเภทใด ในท้องที่ใดจะต้องทำบัญชี และมาตรา 17 มีความว่า ผู้ใดฝ่าฝืน มาตรา 6 มีความผิดในตอนท้ายมาตรา 6 มีความว่า บุคคลใดประกอบการภายหลังวันที่รัฐมนตรีประกาศ ให้ทำบัญชีตั้งแต่วันเริ่มประกอบกิจการแต่โจทก์มิได้ฟ้องฐานที่จำเลยประกอบการภายหลังที่รัฐมนตรีประกาศจึงไม่ต้องคำนึงถึงข้อความตอนท้าย นอกจากนี้แล้ว ไม่มีข้อความใดใน มาตรา 6 บังคับว่า บุคคลประกอบกิจการที่รัฐมนตรีประกาศจะต้องทำบัญชี และไม่มีบทอื่นบัญญัติเอาโทษ ทั้งการกระทำของจำเลยไม่ใช่ละเว้นลงรายการตามความในมาตรา 19 จึงพิพากษายกฟ้อง(จำรูญเนติศาสตร์-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-ชัยประชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซึ่งเป็นผู้ประกอบกิจการค้าซึ่งต้องเสียภาษีโรงค้าตามประมวลรัษฎากร ซึ่งมิใช่เสียภาษีเฉพาะป้ายระหว่างวันที่ 1 เมษายน 2486 ถึง 4 กันยายน 2488 จำเลยละเว้นไม่ทำบัญชีอันเป็นการผิดกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติการบัญชี 2482 มาตรา 6, 7, 17จำเลยให้การรับสารภาพศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้ลงโทษจำเลยฎีกาว่า คดีขาดอายุความ และฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติการบัญชี มาตรา 6 มีความว่า ให้รัฐมนตรีมีอำนาจประกาศในราชกิจจานุเบกษาว่ากิจการดังระบุไว้ในมาตรานั้น ประเภทใด ในท้องที่ใดจะต้องทำบัญชี และมาตรา 17 มีความว่า ผู้ใดฝ่าฝืน มาตรา 6 มีความผิดในตอนท้ายมาตรา 6 มีความว่า บุคคลใดประกอบการภายหลังวันที่รัฐมนตรีประกาศ ให้ทำบัญชีตั้งแต่วันเริ่มประกอบกิจการแต่โจทก์มิได้ฟ้องฐานที่จำเลยประกอบการภายหลังที่รัฐมนตรีประกาศจึงไม่ต้องคำนึงถึงข้อความตอนท้าย นอกจากนี้แล้ว ไม่มีข้อความใดใน มาตรา 6 บังคับว่า บุคคลประกอบกิจการที่รัฐมนตรีประกาศจะต้องทำบัญชี และไม่มีบทอื่นบัญญัติเอาโทษ ทั้งการกระทำของจำเลยไม่ใช่ละเว้นลงรายการตามความในมาตรา 19 จึงพิพากษายกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 382/2490อัยการจังหวัดระยองโจทก์นายชั้วกู้ หรือฮ้นกิม แซ่เล้าจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 7 พ.ร.บ.การบัญชี พ.ศ.2482 ม. 6, ม. 7, ม. 17, ม. 19ผู้ประกอบกิจการค้าซึ่งต้องเสียภาษีโรงค้ามิใช่เฉพาะป้ายไม่ทำบัญชีตามที่รัฐมนตรีประกาศนั้นหากประกอบกิจการค้ามาก่อนรัฐมนตรีประกาศไม่มีบทมาตราใน พระราชบัญญัติการบัญชีบัญญัติว่า เป็นความผิดการไม่ทำบัญชีเสียเลยนั้น ไม่ถือว่าเป็นการละเว้นลงรายการตามมาตรา 19โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซึ่งเป็นผู้ประกอบกิจการค้าซึ่งต้องเสียภาษีโรงค้าตามประมวลรัษฎากร ซึ่งมิใช่เสียภาษีเฉพาะป้ายระหว่างวันที่ 1 เมษายน 2486 ถึง 4 กันยายน 2488 จำเลยละเว้นไม่ทำบัญชีอันเป็นการผิดกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติการบัญชี 2482 มาตรา 6, 7, 17จำเลยให้การรับสารภาพศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้ลงโทษจำเลยฎีกาว่า คดีขาดอายุความ และฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติการบัญชี มาตรา 6 มีความว่า ให้รัฐมนตรีมีอำนาจประกาศในราชกิจจานุเบกษาว่ากิจการดังระบุไว้ในมาตรานั้น ประเภทใด ในท้องที่ใดจะต้องทำบัญชี และมาตรา 17 มีความว่า ผู้ใดฝ่าฝืน มาตรา 6 มีความผิดในตอนท้ายมาตรา 6 มีความว่า บุคคลใดประกอบการภายหลังวันที่รัฐมนตรีประกาศ ให้ทำบัญชีตั้งแต่วันเริ่มประกอบกิจการแต่โจทก์มิได้ฟ้องฐานที่จำเลยประกอบการภายหลังที่รัฐมนตรีประกาศจึงไม่ต้องคำนึงถึงข้อความตอนท้าย นอกจากนี้แล้ว ไม่มีข้อความใดใน มาตรา 6 บังคับว่า บุคคลประกอบกิจการที่รัฐมนตรีประกาศจะต้องทำบัญชี และไม่มีบทอื่นบัญญัติเอาโทษ ทั้งการกระทำของจำเลยไม่ใช่ละเว้นลงรายการตามความในมาตรา 19 จึงพิพากษายกฟ้อง(จำรูญเนติศาสตร์-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-ชัยประชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ