คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 766/2491หลักกฎหมาย: พฤตติการณ์ที่ถือว่า เป็นตัวการฐานลักทรัพย์ ศาลชั้นต้นลงโทษฐานลักทรัพย์ตาม มาตรา 295,54, จำคุก 1 ปี 6 เดือน ศาลอุทธรณ์แก้ลงโทษตามมาตนา 321 ,59 จำคุก 6 เดือน โจทก์ฎีกาในข้อเท็จจริงได้โจทก์ฟ้องว่ามีคนร้ายเข้าไปลักทรัพย์ในเคหะสถานของนายเลี่ยม ต่อมาจับของกลางหมายเลข ๑ถึง ๗ ได้ที่บ้านนายเสริม จำเลย และเก็บของกลางหมายเลข ๘-๙ ได้ระหว่างทาง ทั้งนี้โดยจำเลยทั้งสองสมคบกันลักทรัพย์ หรือรับทรัพย์ ของกลางหมายเลข ๑ ถึง ๙ ไว้จากผู้ร้ายโดยรู้ว่า ได้มาจากการกระทำผิด จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ แต่ระหว่างพิจารณา นายเสริม จำเลยให้การรับสารภาพว่า ได้รับของกลางหมายเลข ๑ ถึง ๗ไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้ายได้มาจากการกระทำผิด เมื่อทำการพิจารณาเสร็จแล้ว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า นายเสริมจำเลย มีความผิดตามมาตรา ๒๙๕ จำคุก ๒ ปี ลดโทษให้ตามมาตรา ๕๙ แล้ว คงจำคุก ๑ ปี ๔ เดือน กับให้ใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืน ๒๓๖๐ บาท ๓๐ ส.ต. นายสีไม่มีความผิด ให้ปล่อยตัวไป. นายเสริมจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่านายเสริมจำเลยมีความผิดฐานรับของโจร ให้จำคุก ๑ ปี ลดโทษกึ่งหนึ่งคงจำคุก ๖ เดือน ไม่ต้องใช้ราคาทรัพย์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ๑.นายเสริมจำเลยได้ไปที่ร้านเจ่าทรัพย์ในวันที่จะเกิดเหตุหลายครั้ง มีพวกไปด้วย ๒.ในคืนเกิดเหตุนายเสริมจำเลยไปกับพวก รู้กันว่าจะไปลักทรัพย์ของเจ้าทรัพย์ นายเสริมจำเลยคอยอยู่ข้างนอก เพราะนายเสริมจำเลยร้จักคุ้นเคยกับเจ้าของทรัพย์แล้วเจ้าทรัพย์จะจำหน้าได้ ๓.เมื่อลักทรัพย์ได้แล้วแบ่งกัน นายเสริมจำเลยได้รับส่วนแบ่งคือ ของกลางหมายเลข ๑ ถึง ๗ ศาลฎีกาเห็นว่า นายเสริมจำเลยได้สมคบร่วมคิดและร่วมมือกระทำความผิดรายนี้กับพรรคพวก ต้องเป็นตัวการลักทรัพย์ด้วยกัน พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดียืนตามศาลชั้นต้น. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 766/2491อัยยการระยองโจทก์นายเสริม ผลพฤกษา ที่ 1จำเลยนายสี เวียงแก้ว ที่ 2จำเลย ป.อ. ม. 255, ม. 60, ม. 321. ป.วิ.อ. ม. 176, ม. 218พฤตติการณ์ที่ถือว่า เป็นตัวการฐานลักทรัพย์ ศาลชั้นต้นลงโทษฐานลักทรัพย์ตาม มาตรา 295,54, จำคุก 1 ปี 6 เดือน ศาลอุทธรณ์แก้ลงโทษตามมาตนา 321 ,59 จำคุก 6 เดือน โจทก์ฎีกาในข้อเท็จจริงได้โจทก์ฟ้องว่ามีคนร้ายเข้าไปลักทรัพย์ในเคหะสถานของนายเลี่ยม ต่อมาจับของกลางหมายเลข ๑ถึง ๗ ได้ที่บ้านนายเสริม จำเลย และเก็บของกลางหมายเลข ๘-๙ ได้ระหว่างทาง ทั้งนี้โดยจำเลยทั้งสองสมคบกันลักทรัพย์ หรือรับทรัพย์ ของกลางหมายเลข ๑ ถึง ๙ ไว้จากผู้ร้ายโดยรู้ว่า ได้มาจากการกระทำผิด จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ แต่ระหว่างพิจารณา นายเสริม จำเลยให้การรับสารภาพว่า ได้รับของกลางหมายเลข ๑ ถึง ๗ไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้ายได้มาจากการกระทำผิด เมื่อทำการพิจารณาเสร็จแล้ว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า นายเสริมจำเลย มีความผิดตามมาตรา ๒๙๕ จำคุก ๒ ปี ลดโทษให้ตามมาตรา ๕๙ แล้ว คงจำคุก ๑ ปี ๔ เดือน กับให้ใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืน ๒๓๖๐ บาท ๓๐ ส.ต. นายสีไม่มีความผิด ให้ปล่อยตัวไป. นายเสริมจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่านายเสริมจำเลยมีความผิดฐานรับของโจร ให้จำคุก ๑ ปี ลดโทษกึ่งหนึ่งคงจำคุก ๖ เดือน ไม่ต้องใช้ราคาทรัพย์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ๑.นายเสริมจำเลยได้ไปที่ร้านเจ่าทรัพย์ในวันที่จะเกิดเหตุหลายครั้ง มีพวกไปด้วย ๒.ในคืนเกิดเหตุนายเสริมจำเลยไปกับพวก รู้กันว่าจะไปลักทรัพย์ของเจ้าทรัพย์ นายเสริมจำเลยคอยอยู่ข้างนอก เพราะนายเสริมจำเลยร้จักคุ้นเคยกับเจ้าของทรัพย์แล้วเจ้าทรัพย์จะจำหน้าได้ ๓.เมื่อลักทรัพย์ได้แล้วแบ่งกัน นายเสริมจำเลยได้รับส่วนแบ่งคือ ของกลางหมายเลข ๑ ถึง ๗ ศาลฎีกาเห็นว่า นายเสริมจำเลยได้สมคบร่วมคิดและร่วมมือกระทำความผิดรายนี้กับพรรคพวก ต้องเป็นตัวการลักทรัพย์ด้วยกัน พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดียืนตามศาลชั้นต้น.(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร-พิบูลย์ไอศวรรย์)ศาลชั้นต้น - หลวงปรีชาดุลบกิจศาลอุทธรณ์ - หลวงปริพนธ์พจนพิสุทธิแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่ามีคนร้ายเข้าไปลักทรัพย์ในเคหะสถานของนายเลี่ยม ต่อมาจับของกลางหมายเลข ๑ถึง ๗ ได้ที่บ้านนายเสริม จำเลย และเก็บของกลางหมายเลข ๘-๙ ได้ระหว่างทาง ทั้งนี้โดยจำเลยทั้งสองสมคบกันลักทรัพย์ หรือรับทรัพย์ ของกลางหมายเลข ๑ ถึง ๙ ไว้จากผู้ร้ายโดยรู้ว่า ได้มาจากการกระทำผิด จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ แต่ระหว่างพิจารณา นายเสริม จำเลยให้การรับสารภาพว่า ได้รับของกลางหมายเลข ๑ ถึง ๗ไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้ายได้มาจากการกระทำผิด เมื่อทำการพิจารณาเสร็จแล้ว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า นายเสริมจำเลย มีความผิดตามมาตรา ๒๙๕ จำคุก ๒ ปี ลดโทษให้ตามมาตรา ๕๙ แล้ว คงจำคุก ๑ ปี ๔ เดือน กับให้ใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืน ๒๓๖๐ บาท ๓๐ ส.ต. นายสีไม่มีความผิด ให้ปล่อยตัวไป. นายเสริมจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่านายเสริมจำเลยมีความผิดฐานรับของโจร ให้จำคุก ๑ ปี ลดโทษกึ่งหนึ่งคงจำคุก ๖ เดือน ไม่ต้องใช้ราคาทรัพย์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ๑.นายเสริมจำเลยได้ไปที่ร้านเจ่าทรัพย์ในวันที่จะเกิดเหตุหลายครั้ง มีพวกไปด้วย ๒.ในคืนเกิดเหตุนายเสริมจำเลยไปกับพวก รู้กันว่าจะไปลักทรัพย์ของเจ้าทรัพย์ นายเสริมจำเลยคอยอยู่ข้างนอก เพราะนายเสริมจำเลยร้จักคุ้นเคยกับเจ้าของทรัพย์แล้วเจ้าทรัพย์จะจำหน้าได้ ๓.เมื่อลักทรัพย์ได้แล้วแบ่งกัน นายเสริมจำเลยได้รับส่วนแบ่งคือ ของกลางหมายเลข ๑ ถึง ๗ ศาลฎีกาเห็นว่า นายเสริมจำเลยได้สมคบร่วมคิดและร่วมมือกระทำความผิดรายนี้กับพรรคพวก ต้องเป็นตัวการลักทรัพย์ด้วยกัน พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดียืนตามศาลชั้นต้น. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 766/2491อัยยการระยองโจทก์นายเสริม ผลพฤกษา ที่ 1จำเลยนายสี เวียงแก้ว ที่ 2จำเลย ป.อ. ม. 255, ม. 60, ม. 321. ป.วิ.อ. ม. 176, ม. 218พฤตติการณ์ที่ถือว่า เป็นตัวการฐานลักทรัพย์ ศาลชั้นต้นลงโทษฐานลักทรัพย์ตาม มาตรา 295,54, จำคุก 1 ปี 6 เดือน ศาลอุทธรณ์แก้ลงโทษตามมาตนา 321 ,59 จำคุก 6 เดือน โจทก์ฎีกาในข้อเท็จจริงได้โจทก์ฟ้องว่ามีคนร้ายเข้าไปลักทรัพย์ในเคหะสถานของนายเลี่ยม ต่อมาจับของกลางหมายเลข ๑ถึง ๗ ได้ที่บ้านนายเสริม จำเลย และเก็บของกลางหมายเลข ๘-๙ ได้ระหว่างทาง ทั้งนี้โดยจำเลยทั้งสองสมคบกันลักทรัพย์ หรือรับทรัพย์ ของกลางหมายเลข ๑ ถึง ๙ ไว้จากผู้ร้ายโดยรู้ว่า ได้มาจากการกระทำผิด จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ แต่ระหว่างพิจารณา นายเสริม จำเลยให้การรับสารภาพว่า ได้รับของกลางหมายเลข ๑ ถึง ๗ไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้ายได้มาจากการกระทำผิด เมื่อทำการพิจารณาเสร็จแล้ว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า นายเสริมจำเลย มีความผิดตามมาตรา ๒๙๕ จำคุก ๒ ปี ลดโทษให้ตามมาตรา ๕๙ แล้ว คงจำคุก ๑ ปี ๔ เดือน กับให้ใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืน ๒๓๖๐ บาท ๓๐ ส.ต. นายสีไม่มีความผิด ให้ปล่อยตัวไป. นายเสริมจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่านายเสริมจำเลยมีความผิดฐานรับของโจร ให้จำคุก ๑ ปี ลดโทษกึ่งหนึ่งคงจำคุก ๖ เดือน ไม่ต้องใช้ราคาทรัพย์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ๑.นายเสริมจำเลยได้ไปที่ร้านเจ่าทรัพย์ในวันที่จะเกิดเหตุหลายครั้ง มีพวกไปด้วย ๒.ในคืนเกิดเหตุนายเสริมจำเลยไปกับพวก รู้กันว่าจะไปลักทรัพย์ของเจ้าทรัพย์ นายเสริมจำเลยคอยอยู่ข้างนอก เพราะนายเสริมจำเลยร้จักคุ้นเคยกับเจ้าของทรัพย์แล้วเจ้าทรัพย์จะจำหน้าได้ ๓.เมื่อลักทรัพย์ได้แล้วแบ่งกัน นายเสริมจำเลยได้รับส่วนแบ่งคือ ของกลางหมายเลข ๑ ถึง ๗ ศาลฎีกาเห็นว่า นายเสริมจำเลยได้สมคบร่วมคิดและร่วมมือกระทำความผิดรายนี้กับพรรคพวก ต้องเป็นตัวการลักทรัพย์ด้วยกัน พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดียืนตามศาลชั้นต้น.(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร-พิบูลย์ไอศวรรย์)ศาลชั้นต้น - หลวงปรีชาดุลบกิจศาลอุทธรณ์ - หลวงปริพนธ์พจนพิสุทธิแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ