คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1831/2535หลักกฎหมาย: ผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์ต้องเสียค่าบริการพูดโทรศัพท์ตามอัตราที่องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยกำหนด ค่าใช้บริการจึงเป็นสินจ้างและถือได้ว่าองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยเป็นผู้ค้าโดยรับทำการงานเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้น หนี้ค่าใช้บริการดังกล่าวจึงมีอายุความ 2 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 165(7).โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลตามกฎหมาย ดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับโทรศัพท์ โดยเปิดให้ประชาชนทั่วไปได้เช่าและใช้บริการโทรศัพท์ จำเลยเป็นผู้เช่าใช้บริการโทรศัพท์ ต่อมาตั้งแต่เดือนเมษายน 2525 ถึงเดือนพฤศจิกายน 2527 จำเลยไม่ชำระค่าเช่าและค่าใช้บริการรวมเป็นเงิน 34,984 บาท ขอให้จำเลยชำระเงินค่าเช่าและค่าใช้บริการจำนวน 40,871 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี จากต้นเงินจำนวน 34,784 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ เพราะโจทก์เป็นผู้ค้าหรือผู้รับทำการงานเรียกเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับการจ้าง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 40,871 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงิน 34,784 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระค่าเช่า ค่าบำรุงรักษาเครื่องโทรศัพท์และอุปกรณ์ เป็นเงิน 1,600 บาท ค่าเครื่องโทรศัพท์และอุปกรณ์ของโจทก์เป็นเงิน 1,300 บาท รวมเป็นเงิน 2,900บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าหนี้ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ของโจทก์ที่จำเลยต้องรับผิดชดใช้ (หักค่าเช่าและค่าบำรุงรักษาจำนวน 1,600 บาทออกแล้ว) เป็นเงิน 33,384 บาท เกิดขึ้นระหว่างเดือนเมษายน 2525ถึงเดือนพฤศจิกายน 2527 โจทก์นำคดีมาฟ้องเมื่อวันที่ 30 เมษายน2530 ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า คดีของโจทก์ในส่วนที่เกี่ยวกับหนี้ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ขาดอายุความหรือไม่พิเคราะห์แล้ว เห็นว่า แม้โจทก์จะเป็นนิติบุคคลซึ่งจัดตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย พ.ศ. 2497 มีวัตถุประสงค์เพื่อจัดดำเนินการและนำมาซึ่งความเจริญของกิจการโทรศัพท์ เพื่อประโยชน์แห่งรัฐและประชาชนและดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับกิจการโทรศัพท์และธุรกิจอื่นที่ต่อเนื่องใกล้เคียงกันหรือเพื่อประโยชน์แก่กิจการโทรศัพท์ก็ตาม แต่เมื่อผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์พูดโทรศัพท์ติดต่อกับผู้อื่น ผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์จะต้องเสียค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ตามอัตราที่โจทก์กำหนดไว้ ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ดังกล่าวจึงเป็นสินจ้างนั่นเอง กรณีดังกล่าวถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้ค้าโดยรับทำการงานเรียกเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้น ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(7) ซึ่งมีอายุความ 2 ปี..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1831/2535องค์การโทรศัพท์ แห่งประเทศ ไทยโจทก์พันตรี คล้าย นวพันธ์จำเลย ป.พ.พ. ม. 165 (7)ผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์ต้องเสียค่าบริการพูดโทรศัพท์ตามอัตราที่องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยกำหนด ค่าใช้บริการจึงเป็นสินจ้างและถือได้ว่าองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยเป็นผู้ค้าโดยรับทำการงานเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้น หนี้ค่าใช้บริการดังกล่าวจึงมีอายุความ 2 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 165(7).โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลตามกฎหมาย ดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับโทรศัพท์ โดยเปิดให้ประชาชนทั่วไปได้เช่าและใช้บริการโทรศัพท์ จำเลยเป็นผู้เช่าใช้บริการโทรศัพท์ ต่อมาตั้งแต่เดือนเมษายน 2525 ถึงเดือนพฤศจิกายน 2527 จำเลยไม่ชำระค่าเช่าและค่าใช้บริการรวมเป็นเงิน 34,984 บาท ขอให้จำเลยชำระเงินค่าเช่าและค่าใช้บริการจำนวน 40,871 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี จากต้นเงินจำนวน 34,784 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ เพราะโจทก์เป็นผู้ค้าหรือผู้รับทำการงานเรียกเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับการจ้าง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 40,871 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงิน 34,784 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระค่าเช่า ค่าบำรุงรักษาเครื่องโทรศัพท์และอุปกรณ์ เป็นเงิน 1,600 บาท ค่าเครื่องโทรศัพท์และอุปกรณ์ของโจทก์เป็นเงิน 1,300 บาท รวมเป็นเงิน 2,900บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าหนี้ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ของโจทก์ที่จำเลยต้องรับผิดชดใช้ (หักค่าเช่าและค่าบำรุงรักษาจำนวน 1,600 บาทออกแล้ว) เป็นเงิน 33,384 บาท เกิดขึ้นระหว่างเดือนเมษายน 2525ถึงเดือนพฤศจิกายน 2527 โจทก์นำคดีมาฟ้องเมื่อวันที่ 30 เมษายน2530 ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า คดีของโจทก์ในส่วนที่เกี่ยวกับหนี้ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ขาดอายุความหรือไม่พิเคราะห์แล้ว เห็นว่า แม้โจทก์จะเป็นนิติบุคคลซึ่งจัดตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย พ.ศ. 2497 มีวัตถุประสงค์เพื่อจัดดำเนินการและนำมาซึ่งความเจริญของกิจการโทรศัพท์ เพื่อประโยชน์แห่งรัฐและประชาชนและดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับกิจการโทรศัพท์และธุรกิจอื่นที่ต่อเนื่องใกล้เคียงกันหรือเพื่อประโยชน์แก่กิจการโทรศัพท์ก็ตาม แต่เมื่อผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์พูดโทรศัพท์ติดต่อกับผู้อื่น ผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์จะต้องเสียค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ตามอัตราที่โจทก์กำหนดไว้ ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ดังกล่าวจึงเป็นสินจ้างนั่นเอง กรณีดังกล่าวถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้ค้าโดยรับทำการงานเรียกเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้น ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(7) ซึ่งมีอายุความ 2 ปี..."พิพากษายืน.(ราเชนทร์ จัมปาสุต-ประวิทย์ ขัมภรัตน์-สุนพ กีรติยุติ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกานี้วินิจฉัยตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 92/2534 และ 1647/2534 กรณีการสื่อสารแห่งประเทศไทยฟ้องเรียกค่าบริการในการพูดโทรศัพท์ไปต่างประเทศจากลูกค้าก็มีอายุความ 2 ปี ตามมาตรา 165(7)เหมือนกัน ตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 71/2533,2547/2534 และ157/2535 และโปรดดูหมายเหตุของผู้เขียนท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาที่71/2533 ในหนังสือคำพิพากษาศาลฎีกา ประจำพุทธศักราช 2533 เล่ม 3หน้า 592-596 ซึ่งจัดพิมพ์โดย เนติบัณฑิตยสภา ประกอบด้วย. ทวีประจวบลาภ.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลตามกฎหมาย ดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับโทรศัพท์ โดยเปิดให้ประชาชนทั่วไปได้เช่าและใช้บริการโทรศัพท์ จำเลยเป็นผู้เช่าใช้บริการโทรศัพท์ ต่อมาตั้งแต่เดือนเมษายน 2525 ถึงเดือนพฤศจิกายน 2527 จำเลยไม่ชำระค่าเช่าและค่าใช้บริการรวมเป็นเงิน 34,984 บาท ขอให้จำเลยชำระเงินค่าเช่าและค่าใช้บริการจำนวน 40,871 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี จากต้นเงินจำนวน 34,784 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ เพราะโจทก์เป็นผู้ค้าหรือผู้รับทำการงานเรียกเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับการจ้าง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 40,871 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงิน 34,784 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระค่าเช่า ค่าบำรุงรักษาเครื่องโทรศัพท์และอุปกรณ์ เป็นเงิน 1,600 บาท ค่าเครื่องโทรศัพท์และอุปกรณ์ของโจทก์เป็นเงิน 1,300 บาท รวมเป็นเงิน 2,900บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าหนี้ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ของโจทก์ที่จำเลยต้องรับผิดชดใช้ (หักค่าเช่าและค่าบำรุงรักษาจำนวน 1,600 บาทออกแล้ว) เป็นเงิน 33,384 บาท เกิดขึ้นระหว่างเดือนเมษายน 2525ถึงเดือนพฤศจิกายน 2527 โจทก์นำคดีมาฟ้องเมื่อวันที่ 30 เมษายน2530 ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า คดีของโจทก์ในส่วนที่เกี่ยวกับหนี้ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ขาดอายุความหรือไม่พิเคราะห์แล้ว เห็นว่า แม้โจทก์จะเป็นนิติบุคคลซึ่งจัดตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย พ.ศ. 2497 มีวัตถุประสงค์เพื่อจัดดำเนินการและนำมาซึ่งความเจริญของกิจการโทรศัพท์ เพื่อประโยชน์แห่งรัฐและประชาชนและดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับกิจการโทรศัพท์และธุรกิจอื่นที่ต่อเนื่องใกล้เคียงกันหรือเพื่อประโยชน์แก่กิจการโทรศัพท์ก็ตาม แต่เมื่อผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์พูดโทรศัพท์ติดต่อกับผู้อื่น ผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์จะต้องเสียค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ตามอัตราที่โจทก์กำหนดไว้ ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ดังกล่าวจึงเป็นสินจ้างนั่นเอง กรณีดังกล่าวถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้ค้าโดยรับทำการงานเรียกเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้น ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(7) ซึ่งมีอายุความ 2 ปี..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1831/2535องค์การโทรศัพท์ แห่งประเทศ ไทยโจทก์พันตรี คล้าย นวพันธ์จำเลย ป.พ.พ. ม. 165 (7)ผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์ต้องเสียค่าบริการพูดโทรศัพท์ตามอัตราที่องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยกำหนด ค่าใช้บริการจึงเป็นสินจ้างและถือได้ว่าองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยเป็นผู้ค้าโดยรับทำการงานเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้น หนี้ค่าใช้บริการดังกล่าวจึงมีอายุความ 2 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 165(7).โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลตามกฎหมาย ดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับโทรศัพท์ โดยเปิดให้ประชาชนทั่วไปได้เช่าและใช้บริการโทรศัพท์ จำเลยเป็นผู้เช่าใช้บริการโทรศัพท์ ต่อมาตั้งแต่เดือนเมษายน 2525 ถึงเดือนพฤศจิกายน 2527 จำเลยไม่ชำระค่าเช่าและค่าใช้บริการรวมเป็นเงิน 34,984 บาท ขอให้จำเลยชำระเงินค่าเช่าและค่าใช้บริการจำนวน 40,871 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี จากต้นเงินจำนวน 34,784 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ เพราะโจทก์เป็นผู้ค้าหรือผู้รับทำการงานเรียกเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับการจ้าง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 40,871 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงิน 34,784 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระค่าเช่า ค่าบำรุงรักษาเครื่องโทรศัพท์และอุปกรณ์ เป็นเงิน 1,600 บาท ค่าเครื่องโทรศัพท์และอุปกรณ์ของโจทก์เป็นเงิน 1,300 บาท รวมเป็นเงิน 2,900บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าหนี้ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ของโจทก์ที่จำเลยต้องรับผิดชดใช้ (หักค่าเช่าและค่าบำรุงรักษาจำนวน 1,600 บาทออกแล้ว) เป็นเงิน 33,384 บาท เกิดขึ้นระหว่างเดือนเมษายน 2525ถึงเดือนพฤศจิกายน 2527 โจทก์นำคดีมาฟ้องเมื่อวันที่ 30 เมษายน2530 ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า คดีของโจทก์ในส่วนที่เกี่ยวกับหนี้ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ขาดอายุความหรือไม่พิเคราะห์แล้ว เห็นว่า แม้โจทก์จะเป็นนิติบุคคลซึ่งจัดตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย พ.ศ. 2497 มีวัตถุประสงค์เพื่อจัดดำเนินการและนำมาซึ่งความเจริญของกิจการโทรศัพท์ เพื่อประโยชน์แห่งรัฐและประชาชนและดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับกิจการโทรศัพท์และธุรกิจอื่นที่ต่อเนื่องใกล้เคียงกันหรือเพื่อประโยชน์แก่กิจการโทรศัพท์ก็ตาม แต่เมื่อผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์พูดโทรศัพท์ติดต่อกับผู้อื่น ผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์จะต้องเสียค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ตามอัตราที่โจทก์กำหนดไว้ ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ดังกล่าวจึงเป็นสินจ้างนั่นเอง กรณีดังกล่าวถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้ค้าโดยรับทำการงานเรียกเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้น ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(7) ซึ่งมีอายุความ 2 ปี..."พิพากษายืน.(ราเชนทร์ จัมปาสุต-ประวิทย์ ขัมภรัตน์-สุนพ กีรติยุติ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกานี้วินิจฉัยตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 92/2534 และ 1647/2534 กรณีการสื่อสารแห่งประเทศไทยฟ้องเรียกค่าบริการในการพูดโทรศัพท์ไปต่างประเทศจากลูกค้าก็มีอายุความ 2 ปี ตามมาตรา 165(7)เหมือนกัน ตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 71/2533,2547/2534 และ157/2535 และโปรดดูหมายเหตุของผู้เขียนท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาที่71/2533 ในหนังสือคำพิพากษาศาลฎีกา ประจำพุทธศักราช 2533 เล่ม 3หน้า 592-596 ซึ่งจัดพิมพ์โดย เนติบัณฑิตยสภา ประกอบด้วย. ทวีประจวบลาภ.หมายเหตุ: คำพิพากษาศาลฎีกานี้วินิจฉัยตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 92/2534 และ 1647/2534 กรณีการสื่อสารแห่งประเทศไทยฟ้องเรียกค่าบริการในการพูดโทรศัพท์ไปต่างประเทศจากลูกค้าก็มีอายุความ 2 ปี ตามมาตรา 165(7)เหมือนกัน ตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 71/2533,2547/2534 และ157/2535 และโปรดดูหมายเหตุของผู้เขียนท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาที่71/2533 ในหนังสือคำพิพากษาศาลฎีกา ประจำพุทธศักราช 2533 เล่ม 3หน้า 592-596 ซึ่งจัดพิมพ์โดย เนติบัณฑิตยสภา ประกอบด้วย. ทวีประจวบลาภ.