คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1725/2512หลักกฎหมาย: การที่จำเลยใช้อาวุธปืนลูกซองยาวยิงผู้เสียหายในระยะห่างกัน 10 วา ถูกบริเวณเอวด้านหลังเป็นบาดแผลสาหัส ขณะผู้เสียหายลงเรือนวิ่งหนี เนื่องจากจำเลยสงสัยว่าผู้เสียหายเป็นชู้กับภรรยานั้น หากเป็นเพราะผู้เสียหายวิ่งหนีพ้นระยะวิถีกระสุนที่สามารถจะทำอันตรายให้ถึงตายได้ ผู้เสียหายจึงไม่ถึงแก่ความตาย มิใช่เพราะกระสุนปืนมีแรงระเบิดน้อย ย่อมถือได้ว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่า ฉะนั้น เมื่อจำเลยกระทำไปตลอดแล้วแต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผล จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ปืนลูกซองยิงผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่าให้ตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐ จำเลยให้การว่า ใช้ปืนลูกซองซึ่งบรรจุกระสุนปืนทำเองลูกปราย ใช้ยิงไก่ป่าหรือกระจงใช้ยิงคนไม่ตาย เพราะดินระเบิดมีแรงส่งน้อย ยิงใครไม่รู้เห็นตะคุ่ม ๆ ที่เข้ามาลักไก่ของจำเลย จำเลยไม่มีเจตนาฆ่า ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ จำคุกจำเลย ๓ ปี คำให้การของจำเลยมีประโยชน์ต่อทางพิจารณา ลดโทษตามมาตรา ๗๘ หนึ่งในสามคงจำคุกจำเลย ๒ ปี ริบปืนและปลอกกระสุนปืน โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐ จำคุกจำเลย ๑๐ ปี คำเบิกความของจำเลยมีประโยชน์ต่อทางพิจารณาลดให้ ๑ ใน ๓ ตามมาตรา ๗๘ คงจำคุกจำเลย ๖ ปี ๘ เดือน นอกจากที่แก้ ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่มีเจตนา เพราะยิงผู้เสียหายระยะห่าง และกระสุนที่ใช้ยิงมีแรงระเบิดน้อย ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยใช้อาวุธปืนลูกซองยาว เป็นอาวุธร้ายแรง สามารถใช้ประหัตประหารให้ถึงตายได้ ยิงผู้เสียหายในระยะห่างกัน ๑๐ วา ถูกบริเวณเอวด้านหลังเป็นบาดแผลสาหัส แพทย์เอากระสุนออกไม่ได้ ขณะผู้เสียหายลงจากเรือนวิ่งหนี เนื่องจากจำเลยสงสัยว่าผู้เสียหายเป็นชู้กับภรรยานั้น หากเป็นเพราะผู้เสียหายวิ่งหนีพ้นระยะวิถีกระสุนที่สามารถจะทำอันตรายให้ถึงตายได้ มิใช่เพราะกระสุนปืนมีแรงระเบิดน้อย จึงถือได้ว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่า เมื่อจำเลยกระทำไปตลอดแล้วแต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผล จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1725/2512พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดไชยาโจทก์นายพัฒน์ หรือไข่หนู พลภักดีจำเลย ป.อ. ม. 297, ม. 288, ม. 80การที่จำเลยใช้อาวุธปืนลูกซองยาวยิงผู้เสียหายในระยะห่างกัน 10 วา ถูกบริเวณเอวด้านหลังเป็นบาดแผลสาหัส ขณะผู้เสียหายลงเรือนวิ่งหนี เนื่องจากจำเลยสงสัยว่าผู้เสียหายเป็นชู้กับภรรยานั้น หากเป็นเพราะผู้เสียหายวิ่งหนีพ้นระยะวิถีกระสุนที่สามารถจะทำอันตรายให้ถึงตายได้ ผู้เสียหายจึงไม่ถึงแก่ความตาย มิใช่เพราะกระสุนปืนมีแรงระเบิดน้อย ย่อมถือได้ว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่า ฉะนั้น เมื่อจำเลยกระทำไปตลอดแล้วแต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผล จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ปืนลูกซองยิงผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่าให้ตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐ จำเลยให้การว่า ใช้ปืนลูกซองซึ่งบรรจุกระสุนปืนทำเองลูกปราย ใช้ยิงไก่ป่าหรือกระจงใช้ยิงคนไม่ตาย เพราะดินระเบิดมีแรงส่งน้อย ยิงใครไม่รู้เห็นตะคุ่ม ๆ ที่เข้ามาลักไก่ของจำเลย จำเลยไม่มีเจตนาฆ่า ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ จำคุกจำเลย ๓ ปี คำให้การของจำเลยมีประโยชน์ต่อทางพิจารณา ลดโทษตามมาตรา ๗๘ หนึ่งในสามคงจำคุกจำเลย ๒ ปี ริบปืนและปลอกกระสุนปืน โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐ จำคุกจำเลย ๑๐ ปี คำเบิกความของจำเลยมีประโยชน์ต่อทางพิจารณาลดให้ ๑ ใน ๓ ตามมาตรา ๗๘ คงจำคุกจำเลย ๖ ปี ๘ เดือน นอกจากที่แก้ ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่มีเจตนา เพราะยิงผู้เสียหายระยะห่าง และกระสุนที่ใช้ยิงมีแรงระเบิดน้อย ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยใช้อาวุธปืนลูกซองยาว เป็นอาวุธร้ายแรง สามารถใช้ประหัตประหารให้ถึงตายได้ ยิงผู้เสียหายในระยะห่างกัน ๑๐ วา ถูกบริเวณเอวด้านหลังเป็นบาดแผลสาหัส แพทย์เอากระสุนออกไม่ได้ ขณะผู้เสียหายลงจากเรือนวิ่งหนี เนื่องจากจำเลยสงสัยว่าผู้เสียหายเป็นชู้กับภรรยานั้น หากเป็นเพราะผู้เสียหายวิ่งหนีพ้นระยะวิถีกระสุนที่สามารถจะทำอันตรายให้ถึงตายได้ มิใช่เพราะกระสุนปืนมีแรงระเบิดน้อย จึงถือได้ว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่า เมื่อจำเลยกระทำไปตลอดแล้วแต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผล จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย พิพากษายืน(ชลอ บุปผเวส-ยง เหลืองรังษี-ประสม เภกะสุต)ศาลจังหวัดไชยา - นายช่วย สินเกษมศาลอุทธรณ์ - ม.ร.ว.ทองเพิ่ม ทองแถมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ปืนลูกซองยิงผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่าให้ตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐ จำเลยให้การว่า ใช้ปืนลูกซองซึ่งบรรจุกระสุนปืนทำเองลูกปราย ใช้ยิงไก่ป่าหรือกระจงใช้ยิงคนไม่ตาย เพราะดินระเบิดมีแรงส่งน้อย ยิงใครไม่รู้เห็นตะคุ่ม ๆ ที่เข้ามาลักไก่ของจำเลย จำเลยไม่มีเจตนาฆ่า ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ จำคุกจำเลย ๓ ปี คำให้การของจำเลยมีประโยชน์ต่อทางพิจารณา ลดโทษตามมาตรา ๗๘ หนึ่งในสามคงจำคุกจำเลย ๒ ปี ริบปืนและปลอกกระสุนปืน โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐ จำคุกจำเลย ๑๐ ปี คำเบิกความของจำเลยมีประโยชน์ต่อทางพิจารณาลดให้ ๑ ใน ๓ ตามมาตรา ๗๘ คงจำคุกจำเลย ๖ ปี ๘ เดือน นอกจากที่แก้ ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่มีเจตนา เพราะยิงผู้เสียหายระยะห่าง และกระสุนที่ใช้ยิงมีแรงระเบิดน้อย ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยใช้อาวุธปืนลูกซองยาว เป็นอาวุธร้ายแรง สามารถใช้ประหัตประหารให้ถึงตายได้ ยิงผู้เสียหายในระยะห่างกัน ๑๐ วา ถูกบริเวณเอวด้านหลังเป็นบาดแผลสาหัส แพทย์เอากระสุนออกไม่ได้ ขณะผู้เสียหายลงจากเรือนวิ่งหนี เนื่องจากจำเลยสงสัยว่าผู้เสียหายเป็นชู้กับภรรยานั้น หากเป็นเพราะผู้เสียหายวิ่งหนีพ้นระยะวิถีกระสุนที่สามารถจะทำอันตรายให้ถึงตายได้ มิใช่เพราะกระสุนปืนมีแรงระเบิดน้อย จึงถือได้ว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่า เมื่อจำเลยกระทำไปตลอดแล้วแต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผล จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1725/2512พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดไชยาโจทก์นายพัฒน์ หรือไข่หนู พลภักดีจำเลย ป.อ. ม. 297, ม. 288, ม. 80การที่จำเลยใช้อาวุธปืนลูกซองยาวยิงผู้เสียหายในระยะห่างกัน 10 วา ถูกบริเวณเอวด้านหลังเป็นบาดแผลสาหัส ขณะผู้เสียหายลงเรือนวิ่งหนี เนื่องจากจำเลยสงสัยว่าผู้เสียหายเป็นชู้กับภรรยานั้น หากเป็นเพราะผู้เสียหายวิ่งหนีพ้นระยะวิถีกระสุนที่สามารถจะทำอันตรายให้ถึงตายได้ ผู้เสียหายจึงไม่ถึงแก่ความตาย มิใช่เพราะกระสุนปืนมีแรงระเบิดน้อย ย่อมถือได้ว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่า ฉะนั้น เมื่อจำเลยกระทำไปตลอดแล้วแต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผล จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ปืนลูกซองยิงผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่าให้ตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐ จำเลยให้การว่า ใช้ปืนลูกซองซึ่งบรรจุกระสุนปืนทำเองลูกปราย ใช้ยิงไก่ป่าหรือกระจงใช้ยิงคนไม่ตาย เพราะดินระเบิดมีแรงส่งน้อย ยิงใครไม่รู้เห็นตะคุ่ม ๆ ที่เข้ามาลักไก่ของจำเลย จำเลยไม่มีเจตนาฆ่า ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ จำคุกจำเลย ๓ ปี คำให้การของจำเลยมีประโยชน์ต่อทางพิจารณา ลดโทษตามมาตรา ๗๘ หนึ่งในสามคงจำคุกจำเลย ๒ ปี ริบปืนและปลอกกระสุนปืน โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐ จำคุกจำเลย ๑๐ ปี คำเบิกความของจำเลยมีประโยชน์ต่อทางพิจารณาลดให้ ๑ ใน ๓ ตามมาตรา ๗๘ คงจำคุกจำเลย ๖ ปี ๘ เดือน นอกจากที่แก้ ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่มีเจตนา เพราะยิงผู้เสียหายระยะห่าง และกระสุนที่ใช้ยิงมีแรงระเบิดน้อย ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยใช้อาวุธปืนลูกซองยาว เป็นอาวุธร้ายแรง สามารถใช้ประหัตประหารให้ถึงตายได้ ยิงผู้เสียหายในระยะห่างกัน ๑๐ วา ถูกบริเวณเอวด้านหลังเป็นบาดแผลสาหัส แพทย์เอากระสุนออกไม่ได้ ขณะผู้เสียหายลงจากเรือนวิ่งหนี เนื่องจากจำเลยสงสัยว่าผู้เสียหายเป็นชู้กับภรรยานั้น หากเป็นเพราะผู้เสียหายวิ่งหนีพ้นระยะวิถีกระสุนที่สามารถจะทำอันตรายให้ถึงตายได้ มิใช่เพราะกระสุนปืนมีแรงระเบิดน้อย จึงถือได้ว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่า เมื่อจำเลยกระทำไปตลอดแล้วแต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผล จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย พิพากษายืน(ชลอ บุปผเวส-ยง เหลืองรังษี-ประสม เภกะสุต)ศาลจังหวัดไชยา - นายช่วย สินเกษมศาลอุทธรณ์ - ม.ร.ว.ทองเพิ่ม ทองแถมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ