คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 816/2477หลักกฎหมาย: ลูกหนี้ขอผัดชำระหนี้ แต่เจ้าหนี้มิได้ยินยอมด้วยนั้นไม่ถือว่าเป็นการผ่อนเวลาชำระหนี้ ผู้ค้ำประกันเตือนให้เจ้าหนี้ฟ้องร้องลูกหนี้ แต่เจ้าหนี้ไม่ฟ้องไม่เป็นหตุให้ผู้ค้ำประกันหลุดพ้นจากความรับผิด ป.พ.พ.ม.699 นั้นบัญญัติฉะเพาะเรื่องค้ำประกันเพื่อกิจการเนื่องกันหลายรายโดยไม่มีเวลาจำกัด เพียงแต่ชำระหนี้จะหลุดพ้นจากหนี้ได้หรือไม่ ผู้ค้ำประกันอาจหลุดพ้นความรับผิดโดยขอชำระหนี้แทนลูกหนี้+เมื่อหนี้นั้นถึงกำหนดชำระแล้วได้ความว่าหนี้รายนี้ถึงกำหนดชำระแล้วผู้กู้ได้ขอผัดโดยจะเอาภรรยาเข้าชื่อด้วยแลทำหนังสือสัญญากันใหม่ แต่การหาได้สำเร็จไม่ ต่อมาผู้ค้ำประกันได้บอกให้เจ้าหนี้ฟ้องร้องผู้กู้ แต่เจ้าหนี้ไม่ฟ้อง เพิกเฉยมาจนถึงเวลานี้ ศาลฎีกาเห็นว่าการที่ผู้กู้ขอผัดนั้นมิได้ตกลงกันประการใดจะฟังว่าเจ้าหนี้ยอมผ่อนเวลาให้แก่ผู้กู้ไม่ได้ เพราะเป็นแต่เพียงพูดโต้ตอบกัน ยังไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกัน ส่วนการที่ผู้ค้ำประกันเตือนให้ฟ้องและเจ้าหนี้ไม่ฟ้องนั้น ไม่เป็นเหตุให้ผู้ค้ำประกันหลุดพ้นจากความรับผิด เหตุที่ผู้ค้ำประกันจะหลุดพ้นได้ตามนัยนี้ก็ต้องปฏิบัติตามป.พ.พ.ม.๗๐๑ คือขอชำระหนี้แทน ส่วนป.พ.พ.ม.๖๙๙ นั้นบัญญัติในเรื่องค้ำประกันเพื่อกิจการเนื่องกันไปหลายรายไม่มีเวลาจำกัด และผู้ค้ำประกันบอกเลิกเสียเพื่อคราวอันเป็นอนาคต จึงคงพิพากษายืนตามศาลล่าง ซึ่งพิพากษาให้ผู้ค้ำประกันรับผิด ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 816/2477นางอบา อินทวาสโจทก์นายนวน เทพนิมิตรที่ 1 ,นายแดง สวมนามที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 699-700-70ลูกหนี้ขอผัดชำระหนี้ แต่เจ้าหนี้มิได้ยินยอมด้วยนั้นไม่ถือว่าเป็นการผ่อนเวลาชำระหนี้ ผู้ค้ำประกันเตือนให้เจ้าหนี้ฟ้องร้องลูกหนี้ แต่เจ้าหนี้ไม่ฟ้องไม่เป็นหตุให้ผู้ค้ำประกันหลุดพ้นจากความรับผิด ป.พ.พ.ม.699 นั้นบัญญัติฉะเพาะเรื่องค้ำประกันเพื่อกิจการเนื่องกันหลายรายโดยไม่มีเวลาจำกัด เพียงแต่ชำระหนี้จะหลุดพ้นจากหนี้ได้หรือไม่ ผู้ค้ำประกันอาจหลุดพ้นความรับผิดโดยขอชำระหนี้แทนลูกหนี้+เมื่อหนี้นั้นถึงกำหนดชำระแล้วได้ความว่าหนี้รายนี้ถึงกำหนดชำระแล้วผู้กู้ได้ขอผัดโดยจะเอาภรรยาเข้าชื่อด้วยแลทำหนังสือสัญญากันใหม่ แต่การหาได้สำเร็จไม่ ต่อมาผู้ค้ำประกันได้บอกให้เจ้าหนี้ฟ้องร้องผู้กู้ แต่เจ้าหนี้ไม่ฟ้อง เพิกเฉยมาจนถึงเวลานี้ ศาลฎีกาเห็นว่าการที่ผู้กู้ขอผัดนั้นมิได้ตกลงกันประการใดจะฟังว่าเจ้าหนี้ยอมผ่อนเวลาให้แก่ผู้กู้ไม่ได้ เพราะเป็นแต่เพียงพูดโต้ตอบกัน ยังไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกัน ส่วนการที่ผู้ค้ำประกันเตือนให้ฟ้องและเจ้าหนี้ไม่ฟ้องนั้น ไม่เป็นเหตุให้ผู้ค้ำประกันหลุดพ้นจากความรับผิด เหตุที่ผู้ค้ำประกันจะหลุดพ้นได้ตามนัยนี้ก็ต้องปฏิบัติตามป.พ.พ.ม.๗๐๑ คือขอชำระหนี้แทน ส่วนป.พ.พ.ม.๖๙๙ นั้นบัญญัติในเรื่องค้ำประกันเพื่อกิจการเนื่องกันไปหลายรายไม่มีเวลาจำกัด และผู้ค้ำประกันบอกเลิกเสียเพื่อคราวอันเป็นอนาคต จึงคงพิพากษายืนตามศาลล่าง ซึ่งพิพากษาให้ผู้ค้ำประกันรับผิด(อมาตย-พรหม-กฤต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าหนี้รายนี้ถึงกำหนดชำระแล้วผู้กู้ได้ขอผัดโดยจะเอาภรรยาเข้าชื่อด้วยแลทำหนังสือสัญญากันใหม่ แต่การหาได้สำเร็จไม่ ต่อมาผู้ค้ำประกันได้บอกให้เจ้าหนี้ฟ้องร้องผู้กู้ แต่เจ้าหนี้ไม่ฟ้อง เพิกเฉยมาจนถึงเวลานี้ ศาลฎีกาเห็นว่าการที่ผู้กู้ขอผัดนั้นมิได้ตกลงกันประการใดจะฟังว่าเจ้าหนี้ยอมผ่อนเวลาให้แก่ผู้กู้ไม่ได้ เพราะเป็นแต่เพียงพูดโต้ตอบกัน ยังไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกัน ส่วนการที่ผู้ค้ำประกันเตือนให้ฟ้องและเจ้าหนี้ไม่ฟ้องนั้น ไม่เป็นเหตุให้ผู้ค้ำประกันหลุดพ้นจากความรับผิด เหตุที่ผู้ค้ำประกันจะหลุดพ้นได้ตามนัยนี้ก็ต้องปฏิบัติตามป.พ.พ.ม.๗๐๑ คือขอชำระหนี้แทน ส่วนป.พ.พ.ม.๖๙๙ นั้นบัญญัติในเรื่องค้ำประกันเพื่อกิจการเนื่องกันไปหลายรายไม่มีเวลาจำกัด และผู้ค้ำประกันบอกเลิกเสียเพื่อคราวอันเป็นอนาคต จึงคงพิพากษายืนตามศาลล่าง ซึ่งพิพากษาให้ผู้ค้ำประกันรับผิด ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 816/2477นางอบา อินทวาสโจทก์นายนวน เทพนิมิตรที่ 1 ,นายแดง สวมนามที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 699-700-70ลูกหนี้ขอผัดชำระหนี้ แต่เจ้าหนี้มิได้ยินยอมด้วยนั้นไม่ถือว่าเป็นการผ่อนเวลาชำระหนี้ ผู้ค้ำประกันเตือนให้เจ้าหนี้ฟ้องร้องลูกหนี้ แต่เจ้าหนี้ไม่ฟ้องไม่เป็นหตุให้ผู้ค้ำประกันหลุดพ้นจากความรับผิด ป.พ.พ.ม.699 นั้นบัญญัติฉะเพาะเรื่องค้ำประกันเพื่อกิจการเนื่องกันหลายรายโดยไม่มีเวลาจำกัด เพียงแต่ชำระหนี้จะหลุดพ้นจากหนี้ได้หรือไม่ ผู้ค้ำประกันอาจหลุดพ้นความรับผิดโดยขอชำระหนี้แทนลูกหนี้+เมื่อหนี้นั้นถึงกำหนดชำระแล้วได้ความว่าหนี้รายนี้ถึงกำหนดชำระแล้วผู้กู้ได้ขอผัดโดยจะเอาภรรยาเข้าชื่อด้วยแลทำหนังสือสัญญากันใหม่ แต่การหาได้สำเร็จไม่ ต่อมาผู้ค้ำประกันได้บอกให้เจ้าหนี้ฟ้องร้องผู้กู้ แต่เจ้าหนี้ไม่ฟ้อง เพิกเฉยมาจนถึงเวลานี้ ศาลฎีกาเห็นว่าการที่ผู้กู้ขอผัดนั้นมิได้ตกลงกันประการใดจะฟังว่าเจ้าหนี้ยอมผ่อนเวลาให้แก่ผู้กู้ไม่ได้ เพราะเป็นแต่เพียงพูดโต้ตอบกัน ยังไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกัน ส่วนการที่ผู้ค้ำประกันเตือนให้ฟ้องและเจ้าหนี้ไม่ฟ้องนั้น ไม่เป็นเหตุให้ผู้ค้ำประกันหลุดพ้นจากความรับผิด เหตุที่ผู้ค้ำประกันจะหลุดพ้นได้ตามนัยนี้ก็ต้องปฏิบัติตามป.พ.พ.ม.๗๐๑ คือขอชำระหนี้แทน ส่วนป.พ.พ.ม.๖๙๙ นั้นบัญญัติในเรื่องค้ำประกันเพื่อกิจการเนื่องกันไปหลายรายไม่มีเวลาจำกัด และผู้ค้ำประกันบอกเลิกเสียเพื่อคราวอันเป็นอนาคต จึงคงพิพากษายืนตามศาลล่าง ซึ่งพิพากษาให้ผู้ค้ำประกันรับผิด(อมาตย-พรหม-กฤต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุหมายเหตุ: 111629. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 815/2477 พิมพ์คำพิพากษาฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 815/2477 อาชญา ม. 301()แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ