คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1190/2495หลักกฎหมาย: ป้าเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญาแทนหลาน ซึ่งเป็นผู้เยาว์โดยไม่มีสิทธิโดยชอบด้วยกฎหมาย จนศาลสืบพยานโจทก์ไปหมดแล้วจึงปรากฎว่าป้าไม่มีสิทธิฟ้อง ดังนี้ พึงถือได้ว่าเป็นการปฏิบัติบกพร่องในเรื่องความสามารถ ถ้าศาลเห็นว่า เพื่อเป็นความยุติธรรมศาลย่อมมีอำนาจที่จะสั่งแก้ไขข้อบกพร่องนั้นได้ตาม ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา 56 คือสั่งตั้งผู้แทนโดยชอบธรรมเฉพาะคดีให้แก่ผู้เยาว์โดยมีผู้ขอเข้ามา หรือศาลจะพิจารณาตั้งเองดังที่บัญญัติไว้ใน ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา 56 วรรค 4 แล้ว พิจารณาคดีในข้อหาของโจทก์ไปก็ได้คดีนี้ โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๓, ๒๗๖, ๓๒๙, ๓๓๘(๓), ๓๒๘, และ ๖๓ จำเลยให้การปฏิเสธ เมื่อสืบพยานโจทก์หมดแล้ว ศาลสอบโจทก์ นางส้มเกลี้ยงโจทก์แถลงว่า บิดานางสาวเล็กยังมีชีวิตอยู่ นางสาวเล็กเป็นผู้เยาว์อยู่ในความปกครองของนางส้มเกลี้ยง แต่ไม่ได้รับคำสั่งศาล ศาลชั้นต้นจึงพิพากษายกฟ้องโจทก์เสียโดยวินิจฉัยว่า ไม่มีอำนาจฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นสั่งตั้งผู้แทนโดยชอบธรรมเฉพาะคดีให้โจทก์ที่ ๒ ตาม ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา ๕๖ วรรค ๔ แล้ว พิพากษาไปตามกฎหมาย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า แม้นางส้มเกลี้ยงจะไม่มีสิทธิฟ้องความในฐานะเป็นผู้แทนโดยชอบธรรมของนางสาวเล็กก็ดีก็พึงถือได้ว่าเป็นการปฏิบัติบกพร่องในเรื่องความสามารถและโดยเฉพาะคดีนี้ เพื่อความยุติธรรม ศาลย่อมมีอำนาจสั่งแก้ำขข้อบกพร่องนั้นได้ตาม ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา ๕๖ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1190/2495นางส้มเกลี้ยง คำงาม ที่ 1, น.ส.เล็ก ไพทูล ที่ 2,โจทก์นายเฉลื่อม ที่1, นายเฝื่อง ที่ 2, นายขุนทอง ที่ 3, นายพร้อม ที่ 4,นางพร้อย ที่ 5, นางผวน ที่ 6, นางวิน ที่ 7จำเลย ป.วิ.อ. ม. 6, ม. 15. ป.วิ.พ. ม. 56.ป้าเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญาแทนหลาน ซึ่งเป็นผู้เยาว์โดยไม่มีสิทธิโดยชอบด้วยกฎหมาย จนศาลสืบพยานโจทก์ไปหมดแล้วจึงปรากฎว่าป้าไม่มีสิทธิฟ้อง ดังนี้ พึงถือได้ว่าเป็นการปฏิบัติบกพร่องในเรื่องความสามารถ ถ้าศาลเห็นว่า เพื่อเป็นความยุติธรรมศาลย่อมมีอำนาจที่จะสั่งแก้ไขข้อบกพร่องนั้นได้ตาม ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา 56 คือสั่งตั้งผู้แทนโดยชอบธรรมเฉพาะคดีให้แก่ผู้เยาว์โดยมีผู้ขอเข้ามา หรือศาลจะพิจารณาตั้งเองดังที่บัญญัติไว้ใน ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา 56 วรรค 4 แล้ว พิจารณาคดีในข้อหาของโจทก์ไปก็ได้คดีนี้ โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๓, ๒๗๖, ๓๒๙, ๓๓๘(๓), ๓๒๘, และ ๖๓ จำเลยให้การปฏิเสธ เมื่อสืบพยานโจทก์หมดแล้ว ศาลสอบโจทก์ นางส้มเกลี้ยงโจทก์แถลงว่า บิดานางสาวเล็กยังมีชีวิตอยู่ นางสาวเล็กเป็นผู้เยาว์อยู่ในความปกครองของนางส้มเกลี้ยง แต่ไม่ได้รับคำสั่งศาล ศาลชั้นต้นจึงพิพากษายกฟ้องโจทก์เสียโดยวินิจฉัยว่า ไม่มีอำนาจฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นสั่งตั้งผู้แทนโดยชอบธรรมเฉพาะคดีให้โจทก์ที่ ๒ ตาม ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา ๕๖ วรรค ๔ แล้ว พิพากษาไปตามกฎหมาย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า แม้นางส้มเกลี้ยงจะไม่มีสิทธิฟ้องความในฐานะเป็นผู้แทนโดยชอบธรรมของนางสาวเล็กก็ดีก็พึงถือได้ว่าเป็นการปฏิบัติบกพร่องในเรื่องความสามารถและโดยเฉพาะคดีนี้ เพื่อความยุติธรรม ศาลย่อมมีอำนาจสั่งแก้ำขข้อบกพร่องนั้นได้ตาม ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา ๕๖ จึงพิพากษายืน(ธรรมบัณฑิต-นนทปัญญา-นิติธรรมประกรณ์)ศาลจังหวัดปากพนัง - นายชุ่ม สุนทรชัยศาลอุทธรณ์ - หลวงเจริญฤทธิศาสตร์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๓, ๒๗๖, ๓๒๙, ๓๓๘(๓), ๓๒๘, และ ๖๓ จำเลยให้การปฏิเสธ เมื่อสืบพยานโจทก์หมดแล้ว ศาลสอบโจทก์ นางส้มเกลี้ยงโจทก์แถลงว่า บิดานางสาวเล็กยังมีชีวิตอยู่ นางสาวเล็กเป็นผู้เยาว์อยู่ในความปกครองของนางส้มเกลี้ยง แต่ไม่ได้รับคำสั่งศาล ศาลชั้นต้นจึงพิพากษายกฟ้องโจทก์เสียโดยวินิจฉัยว่า ไม่มีอำนาจฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นสั่งตั้งผู้แทนโดยชอบธรรมเฉพาะคดีให้โจทก์ที่ ๒ ตาม ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา ๕๖ วรรค ๔ แล้ว พิพากษาไปตามกฎหมาย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า แม้นางส้มเกลี้ยงจะไม่มีสิทธิฟ้องความในฐานะเป็นผู้แทนโดยชอบธรรมของนางสาวเล็กก็ดีก็พึงถือได้ว่าเป็นการปฏิบัติบกพร่องในเรื่องความสามารถและโดยเฉพาะคดีนี้ เพื่อความยุติธรรม ศาลย่อมมีอำนาจสั่งแก้ำขข้อบกพร่องนั้นได้ตาม ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา ๕๖ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1190/2495นางส้มเกลี้ยง คำงาม ที่ 1, น.ส.เล็ก ไพทูล ที่ 2,โจทก์นายเฉลื่อม ที่1, นายเฝื่อง ที่ 2, นายขุนทอง ที่ 3, นายพร้อม ที่ 4,นางพร้อย ที่ 5, นางผวน ที่ 6, นางวิน ที่ 7จำเลย ป.วิ.อ. ม. 6, ม. 15. ป.วิ.พ. ม. 56.ป้าเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญาแทนหลาน ซึ่งเป็นผู้เยาว์โดยไม่มีสิทธิโดยชอบด้วยกฎหมาย จนศาลสืบพยานโจทก์ไปหมดแล้วจึงปรากฎว่าป้าไม่มีสิทธิฟ้อง ดังนี้ พึงถือได้ว่าเป็นการปฏิบัติบกพร่องในเรื่องความสามารถ ถ้าศาลเห็นว่า เพื่อเป็นความยุติธรรมศาลย่อมมีอำนาจที่จะสั่งแก้ไขข้อบกพร่องนั้นได้ตาม ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา 56 คือสั่งตั้งผู้แทนโดยชอบธรรมเฉพาะคดีให้แก่ผู้เยาว์โดยมีผู้ขอเข้ามา หรือศาลจะพิจารณาตั้งเองดังที่บัญญัติไว้ใน ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา 56 วรรค 4 แล้ว พิจารณาคดีในข้อหาของโจทก์ไปก็ได้คดีนี้ โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๓, ๒๗๖, ๓๒๙, ๓๓๘(๓), ๓๒๘, และ ๖๓ จำเลยให้การปฏิเสธ เมื่อสืบพยานโจทก์หมดแล้ว ศาลสอบโจทก์ นางส้มเกลี้ยงโจทก์แถลงว่า บิดานางสาวเล็กยังมีชีวิตอยู่ นางสาวเล็กเป็นผู้เยาว์อยู่ในความปกครองของนางส้มเกลี้ยง แต่ไม่ได้รับคำสั่งศาล ศาลชั้นต้นจึงพิพากษายกฟ้องโจทก์เสียโดยวินิจฉัยว่า ไม่มีอำนาจฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นสั่งตั้งผู้แทนโดยชอบธรรมเฉพาะคดีให้โจทก์ที่ ๒ ตาม ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา ๕๖ วรรค ๔ แล้ว พิพากษาไปตามกฎหมาย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า แม้นางส้มเกลี้ยงจะไม่มีสิทธิฟ้องความในฐานะเป็นผู้แทนโดยชอบธรรมของนางสาวเล็กก็ดีก็พึงถือได้ว่าเป็นการปฏิบัติบกพร่องในเรื่องความสามารถและโดยเฉพาะคดีนี้ เพื่อความยุติธรรม ศาลย่อมมีอำนาจสั่งแก้ำขข้อบกพร่องนั้นได้ตาม ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา ๕๖ จึงพิพากษายืน(ธรรมบัณฑิต-นนทปัญญา-นิติธรรมประกรณ์)ศาลจังหวัดปากพนัง - นายชุ่ม สุนทรชัยศาลอุทธรณ์ - หลวงเจริญฤทธิศาสตร์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ