คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1056/2527หลักกฎหมาย: การที่นายสมพรสามีโจทก์อนุญาตให้จำเลยปลูกบ้านทำรั้วเข้าไปในที่พิพาทเป็นเพียงการเอื้อเฟื้อจำเลยฉันพี่น้องคงมีผลเพียงมิให้จำเลยต้องรับผิดฐานละเมิดเท่านั้นซึ่งความยินยอมนั้นเป็นเรื่องให้ประโยชน์แก่จำเลยฝ่ายเดียว โดยนายสมพรมิได้รับค่าตอบแทนใดๆ เลย ย่อมมีผลผูกพันนายสมพรตราบเท่าที่ความยินยอมนั้นยังคงอยู่ที่เจ้าของที่พิพาทให้ความยินยอมเช่นนี้ ก็ย่อมจะยกเลิกเพิกถอนเสียเมื่อใดก็ได้โจทก์ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายสมพร ซึ่งเป็นผู้สืบสิทธิจากเจ้าของที่พิพาทฟ้องขอให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างที่รุกล้ำย่อมถือได้ว่าเป็นการบอกเลิกความยินยอมอนุญาตให้จำเลยใช้ที่พิพาทแล้วจำเลยจึงไม่มีสิทธิที่จะให้สิ่งปลูกสร้างคงอยู่ในที่พิพาทอีกต่อไปโจทก์ฟ้องว่า เดิมนายสมพรสามีโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 110512 เมื่อนายสมพรตาย โจทก์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการมรดก นายสมพรตามคำสั่งศาล ต่อมาราวปี พ.ศ. 2518 จำเลยได้ปลูกบ้านและล้อมรั้วรุกล้ำเข้ามาในที่ดินของนายสมพรดังกล่าวทางด้านตะวันออก โจทก์แจ้งให้จำเลยรื้อถอนออกไป จำเลยเพิกเฉย ขอให้ศาลบังคับจำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า เดิมจำเลยนายไตรวุฒิ พี่จำเลยและนายสมพรถือกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 17503 ร่วมกัน ซึ่งทุกคนตกลงกันว่าที่ดินด้านติดถนนสุขุมวิท ซอย 77 กว้าง 36 เมตร แบ่งออกเป็น 3 ส่วน แต่ละคนได้เท่ากัน แต่เมื่อทำการแบ่งโฉนดใหม่ จำเลยได้ที่ดินกว้างเพียง 10 เมตร ทำให้การก่อสร้างตึกแถวไม่เพียงพอ ในที่สุดนายสมพรยอมให้จำเลยปลูกสร้างบ้านล้ำเข้าไปในที่ดินของนายสมพรได้และสัญญาว่าจะไปจดทะเบียนภารจำยอมให้แก่จำเลย แต่นายสมพรตายเสียก่อน ขอให้ยกฟ้องและขอให้บังคับโจทก์ ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายสมพรไปจดทะเบียนภารจำยอมในที่พิพาทให้แก่จำเลยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า นายสมพรมิได้ยินยอมให้จำเลยปลูกสร้างรุกล้ำ และไม่เคยสัญญาว่าจะจดทะเบียนสิทธิภารจำยอมให้จำเลย นายสมพร ไม่เคยทำหนังสือให้ความยินยอมตามเอกสารท้ายคำให้การศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์จดทะเบียนภารจำยอมในที่พิพาทแก่จำเลยโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างที่รุกล้ำและยกฟ้องแย้งจำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า นายสมพรอนุญาตให้จำเลยปลูกบ้านทำรั้วเข้าไปในที่พิพาท แล้ววินิจฉัยว่าการกระทำของนายสมพรเช่นนี้ เป็นเพียงการเอื้อเฟื้อจำเลยฉันพี่น้อง คงมีผลเพียงมิให้จำเลยต้องรับผิดฐานละเมิดเท่านั้น ซึ่งความยินยอมนั้นเป็นเรื่องให้ประโยชน์แก่จำเลยฝ่ายเดียว โดยนายสมพรมิได้รับค่าตอบแทนใด ๆ เลยย่อมมีผลผูกพันนายสมพรตราบเท่าที่ความยินยอมนั้นยังคงอยู่ ที่เจ้าของที่พิพาทให้ความยินยอมเช่นนี้ ก็ย่อมจะยกเพิกถอนความยินยอมเสียเมื่อใดก็ได้ โจทก์ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายสมพร ซึ่งเป็นผู้สืบสิทธิจากเจ้าของที่พิพาทฟ้องขอให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างที่รุกล้ำ ย่อมถือได้ว่าเป็นการบอกเลิกความยินยอมอนุญาตให้จำเลยใช้ที่พิพาทแล้วจำเลยจึงไม่มีสิทธิที่จะให้สิ่งปลูกสร้างดังกล่าวคงอยู่ในที่พิพาทอีกต่อไปพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1056/2527นางศิริรัตน์ มหาวาณิชย์วงศ์โจทก์นายไตรรงค์ มหาวาณิชย์วงศ์จำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 1299, ม. 1387การที่นายสมพรสามีโจทก์อนุญาตให้จำเลยปลูกบ้านทำรั้วเข้าไปในที่พิพาทเป็นเพียงการเอื้อเฟื้อจำเลยฉันพี่น้องคงมีผลเพียงมิให้จำเลยต้องรับผิดฐานละเมิดเท่านั้นซึ่งความยินยอมนั้นเป็นเรื่องให้ประโยชน์แก่จำเลยฝ่ายเดียว โดยนายสมพรมิได้รับค่าตอบแทนใดๆ เลย ย่อมมีผลผูกพันนายสมพรตราบเท่าที่ความยินยอมนั้นยังคงอยู่ที่เจ้าของที่พิพาทให้ความยินยอมเช่นนี้ ก็ย่อมจะยกเลิกเพิกถอนเสียเมื่อใดก็ได้โจทก์ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายสมพร ซึ่งเป็นผู้สืบสิทธิจากเจ้าของที่พิพาทฟ้องขอให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างที่รุกล้ำย่อมถือได้ว่าเป็นการบอกเลิกความยินยอมอนุญาตให้จำเลยใช้ที่พิพาทแล้วจำเลยจึงไม่มีสิทธิที่จะให้สิ่งปลูกสร้างคงอยู่ในที่พิพาทอีกต่อไปโจทก์ฟ้องว่า เดิมนายสมพรสามีโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 110512 เมื่อนายสมพรตาย โจทก์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการมรดก นายสมพรตามคำสั่งศาล ต่อมาราวปี พ.ศ. 2518 จำเลยได้ปลูกบ้านและล้อมรั้วรุกล้ำเข้ามาในที่ดินของนายสมพรดังกล่าวทางด้านตะวันออก โจทก์แจ้งให้จำเลยรื้อถอนออกไป จำเลยเพิกเฉย ขอให้ศาลบังคับจำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า เดิมจำเลยนายไตรวุฒิ พี่จำเลยและนายสมพรถือกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 17503 ร่วมกัน ซึ่งทุกคนตกลงกันว่าที่ดินด้านติดถนนสุขุมวิท ซอย 77 กว้าง 36 เมตร แบ่งออกเป็น 3 ส่วน แต่ละคนได้เท่ากัน แต่เมื่อทำการแบ่งโฉนดใหม่ จำเลยได้ที่ดินกว้างเพียง 10 เมตร ทำให้การก่อสร้างตึกแถวไม่เพียงพอ ในที่สุดนายสมพรยอมให้จำเลยปลูกสร้างบ้านล้ำเข้าไปในที่ดินของนายสมพรได้และสัญญาว่าจะไปจดทะเบียนภารจำยอมให้แก่จำเลย แต่นายสมพรตายเสียก่อน ขอให้ยกฟ้องและขอให้บังคับโจทก์ ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายสมพรไปจดทะเบียนภารจำยอมในที่พิพาทให้แก่จำเลยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า นายสมพรมิได้ยินยอมให้จำเลยปลูกสร้างรุกล้ำ และไม่เคยสัญญาว่าจะจดทะเบียนสิทธิภารจำยอมให้จำเลย นายสมพร ไม่เคยทำหนังสือให้ความยินยอมตามเอกสารท้ายคำให้การศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์จดทะเบียนภารจำยอมในที่พิพาทแก่จำเลยโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างที่รุกล้ำและยกฟ้องแย้งจำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า นายสมพรอนุญาตให้จำเลยปลูกบ้านทำรั้วเข้าไปในที่พิพาท แล้ววินิจฉัยว่าการกระทำของนายสมพรเช่นนี้ เป็นเพียงการเอื้อเฟื้อจำเลยฉันพี่น้อง คงมีผลเพียงมิให้จำเลยต้องรับผิดฐานละเมิดเท่านั้น ซึ่งความยินยอมนั้นเป็นเรื่องให้ประโยชน์แก่จำเลยฝ่ายเดียว โดยนายสมพรมิได้รับค่าตอบแทนใด ๆ เลยย่อมมีผลผูกพันนายสมพรตราบเท่าที่ความยินยอมนั้นยังคงอยู่ ที่เจ้าของที่พิพาทให้ความยินยอมเช่นนี้ ก็ย่อมจะยกเพิกถอนความยินยอมเสียเมื่อใดก็ได้ โจทก์ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายสมพร ซึ่งเป็นผู้สืบสิทธิจากเจ้าของที่พิพาทฟ้องขอให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างที่รุกล้ำ ย่อมถือได้ว่าเป็นการบอกเลิกความยินยอมอนุญาตให้จำเลยใช้ที่พิพาทแล้วจำเลยจึงไม่มีสิทธิที่จะให้สิ่งปลูกสร้างดังกล่าวคงอยู่ในที่พิพาทอีกต่อไปพิพากษายืน(ประการ กาญจนศูนย์-โกวิท สุนทรขจิต-กิติ บูรพรรณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เดิมนายสมพรสามีโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 110512 เมื่อนายสมพรตาย โจทก์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการมรดก นายสมพรตามคำสั่งศาล ต่อมาราวปี พ.ศ. 2518 จำเลยได้ปลูกบ้านและล้อมรั้วรุกล้ำเข้ามาในที่ดินของนายสมพรดังกล่าวทางด้านตะวันออก โจทก์แจ้งให้จำเลยรื้อถอนออกไป จำเลยเพิกเฉย ขอให้ศาลบังคับจำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า เดิมจำเลยนายไตรวุฒิ พี่จำเลยและนายสมพรถือกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 17503 ร่วมกัน ซึ่งทุกคนตกลงกันว่าที่ดินด้านติดถนนสุขุมวิท ซอย 77 กว้าง 36 เมตร แบ่งออกเป็น 3 ส่วน แต่ละคนได้เท่ากัน แต่เมื่อทำการแบ่งโฉนดใหม่ จำเลยได้ที่ดินกว้างเพียง 10 เมตร ทำให้การก่อสร้างตึกแถวไม่เพียงพอ ในที่สุดนายสมพรยอมให้จำเลยปลูกสร้างบ้านล้ำเข้าไปในที่ดินของนายสมพรได้และสัญญาว่าจะไปจดทะเบียนภารจำยอมให้แก่จำเลย แต่นายสมพรตายเสียก่อน ขอให้ยกฟ้องและขอให้บังคับโจทก์ ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายสมพรไปจดทะเบียนภารจำยอมในที่พิพาทให้แก่จำเลยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า นายสมพรมิได้ยินยอมให้จำเลยปลูกสร้างรุกล้ำ และไม่เคยสัญญาว่าจะจดทะเบียนสิทธิภารจำยอมให้จำเลย นายสมพร ไม่เคยทำหนังสือให้ความยินยอมตามเอกสารท้ายคำให้การศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์จดทะเบียนภารจำยอมในที่พิพาทแก่จำเลยโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างที่รุกล้ำและยกฟ้องแย้งจำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า นายสมพรอนุญาตให้จำเลยปลูกบ้านทำรั้วเข้าไปในที่พิพาท แล้ววินิจฉัยว่าการกระทำของนายสมพรเช่นนี้ เป็นเพียงการเอื้อเฟื้อจำเลยฉันพี่น้อง คงมีผลเพียงมิให้จำเลยต้องรับผิดฐานละเมิดเท่านั้น ซึ่งความยินยอมนั้นเป็นเรื่องให้ประโยชน์แก่จำเลยฝ่ายเดียว โดยนายสมพรมิได้รับค่าตอบแทนใด ๆ เลยย่อมมีผลผูกพันนายสมพรตราบเท่าที่ความยินยอมนั้นยังคงอยู่ ที่เจ้าของที่พิพาทให้ความยินยอมเช่นนี้ ก็ย่อมจะยกเพิกถอนความยินยอมเสียเมื่อใดก็ได้ โจทก์ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายสมพร ซึ่งเป็นผู้สืบสิทธิจากเจ้าของที่พิพาทฟ้องขอให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างที่รุกล้ำ ย่อมถือได้ว่าเป็นการบอกเลิกความยินยอมอนุญาตให้จำเลยใช้ที่พิพาทแล้วจำเลยจึงไม่มีสิทธิที่จะให้สิ่งปลูกสร้างดังกล่าวคงอยู่ในที่พิพาทอีกต่อไปพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1056/2527นางศิริรัตน์ มหาวาณิชย์วงศ์โจทก์นายไตรรงค์ มหาวาณิชย์วงศ์จำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 1299, ม. 1387การที่นายสมพรสามีโจทก์อนุญาตให้จำเลยปลูกบ้านทำรั้วเข้าไปในที่พิพาทเป็นเพียงการเอื้อเฟื้อจำเลยฉันพี่น้องคงมีผลเพียงมิให้จำเลยต้องรับผิดฐานละเมิดเท่านั้นซึ่งความยินยอมนั้นเป็นเรื่องให้ประโยชน์แก่จำเลยฝ่ายเดียว โดยนายสมพรมิได้รับค่าตอบแทนใดๆ เลย ย่อมมีผลผูกพันนายสมพรตราบเท่าที่ความยินยอมนั้นยังคงอยู่ที่เจ้าของที่พิพาทให้ความยินยอมเช่นนี้ ก็ย่อมจะยกเลิกเพิกถอนเสียเมื่อใดก็ได้โจทก์ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายสมพร ซึ่งเป็นผู้สืบสิทธิจากเจ้าของที่พิพาทฟ้องขอให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างที่รุกล้ำย่อมถือได้ว่าเป็นการบอกเลิกความยินยอมอนุญาตให้จำเลยใช้ที่พิพาทแล้วจำเลยจึงไม่มีสิทธิที่จะให้สิ่งปลูกสร้างคงอยู่ในที่พิพาทอีกต่อไปโจทก์ฟ้องว่า เดิมนายสมพรสามีโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 110512 เมื่อนายสมพรตาย โจทก์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการมรดก นายสมพรตามคำสั่งศาล ต่อมาราวปี พ.ศ. 2518 จำเลยได้ปลูกบ้านและล้อมรั้วรุกล้ำเข้ามาในที่ดินของนายสมพรดังกล่าวทางด้านตะวันออก โจทก์แจ้งให้จำเลยรื้อถอนออกไป จำเลยเพิกเฉย ขอให้ศาลบังคับจำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า เดิมจำเลยนายไตรวุฒิ พี่จำเลยและนายสมพรถือกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 17503 ร่วมกัน ซึ่งทุกคนตกลงกันว่าที่ดินด้านติดถนนสุขุมวิท ซอย 77 กว้าง 36 เมตร แบ่งออกเป็น 3 ส่วน แต่ละคนได้เท่ากัน แต่เมื่อทำการแบ่งโฉนดใหม่ จำเลยได้ที่ดินกว้างเพียง 10 เมตร ทำให้การก่อสร้างตึกแถวไม่เพียงพอ ในที่สุดนายสมพรยอมให้จำเลยปลูกสร้างบ้านล้ำเข้าไปในที่ดินของนายสมพรได้และสัญญาว่าจะไปจดทะเบียนภารจำยอมให้แก่จำเลย แต่นายสมพรตายเสียก่อน ขอให้ยกฟ้องและขอให้บังคับโจทก์ ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายสมพรไปจดทะเบียนภารจำยอมในที่พิพาทให้แก่จำเลยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า นายสมพรมิได้ยินยอมให้จำเลยปลูกสร้างรุกล้ำ และไม่เคยสัญญาว่าจะจดทะเบียนสิทธิภารจำยอมให้จำเลย นายสมพร ไม่เคยทำหนังสือให้ความยินยอมตามเอกสารท้ายคำให้การศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์จดทะเบียนภารจำยอมในที่พิพาทแก่จำเลยโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างที่รุกล้ำและยกฟ้องแย้งจำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า นายสมพรอนุญาตให้จำเลยปลูกบ้านทำรั้วเข้าไปในที่พิพาท แล้ววินิจฉัยว่าการกระทำของนายสมพรเช่นนี้ เป็นเพียงการเอื้อเฟื้อจำเลยฉันพี่น้อง คงมีผลเพียงมิให้จำเลยต้องรับผิดฐานละเมิดเท่านั้น ซึ่งความยินยอมนั้นเป็นเรื่องให้ประโยชน์แก่จำเลยฝ่ายเดียว โดยนายสมพรมิได้รับค่าตอบแทนใด ๆ เลยย่อมมีผลผูกพันนายสมพรตราบเท่าที่ความยินยอมนั้นยังคงอยู่ ที่เจ้าของที่พิพาทให้ความยินยอมเช่นนี้ ก็ย่อมจะยกเพิกถอนความยินยอมเสียเมื่อใดก็ได้ โจทก์ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายสมพร ซึ่งเป็นผู้สืบสิทธิจากเจ้าของที่พิพาทฟ้องขอให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างที่รุกล้ำ ย่อมถือได้ว่าเป็นการบอกเลิกความยินยอมอนุญาตให้จำเลยใช้ที่พิพาทแล้วจำเลยจึงไม่มีสิทธิที่จะให้สิ่งปลูกสร้างดังกล่าวคงอยู่ในที่พิพาทอีกต่อไปพิพากษายืน(ประการ กาญจนศูนย์-โกวิท สุนทรขจิต-กิติ บูรพรรณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ