คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2569/2523หลักกฎหมาย: การใช้รถยนต์บรรทุกของผ่านทางภารจำยอมซึ่งเดิมเคยใช้เป็น ทางเดิน ใช้เกวียนและรถสาลี่บรรทุกของผ่านนั้น เป็นการใช้ทางภารจำยอมสัญจรตามปกติ ไม่เป็นการทำให้เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่ภารยทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา1388โจทก์ฟ้องและเพิ่มเติมฟ้องว่า จำเลยล้อมรั้วและปักเสาปลูกต้นไม้ทำให้ทางภารจำยอมที่โจทก์เคยใช้เดินใช้เกวียนและรถยนต์บรรทุกของเข้าออกมานานแล้วแคบลง ทำให้โจทก์นำรถยนต์และเกวียนเข้าออกไม่ได้ ขอให้พิพากษาว่าทางพิพาทเป็นทางภารจำยอม และให้จำเลยรื้อรั้วถอนเสาและต้นไม้ออกจากทางเพื่อให้เป็นทางกว้างตามเดิมจำเลยให้การว่า โจทก์อาศัยเดินผ่านที่ดินของจำเลยโดยจำเลยสงวนสิทธิในทางเดินโจทก์ใช้ทางเดินติดต่อกันไม่ถึง 10 ปี ทางพิพาทจึงไม่เป็นภารจำยอม หากเป็นทางภารจำยอมโจทก์ไม่เคยใช้รถยนต์แล่นในทางพิพาท การที่โจทก์ใช้รถยนต์แล่นผ่าน เป็นการเปลี่ยนแปลงในภารยทรัพย์เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่ที่ดินจำเลย ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นฟังว่าทางพิพาทเป็นภารจำยอม ให้จำเลยรื้อรั้ว ถอนเสา และต้นไม้ออกให้มีทางกว้าง 7 ศอกตามเดิมจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ทางพิพาทเป็นภารจำยอม และการที่โจทก์ทั้งสองใช้รถยนต์บรรทุกของผ่านทางภารจำยอมซึ่งเดิมเคยใช้เป็นทางเดินใช้เกวียนและรถสาลี่บรรทุกของผ่านนั้น เป็นการใช้ทางภารจำยอมสัญจรตามปกติ ไม่เป็นการทำให้เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่ภารยทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1388 พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2569/2523นายศิริ ทองพระศรี กับพวกโจทก์นางตี หรือสตรี เตี้ยชั้วจำเลย ป.พ.พ. ม. 1388การใช้รถยนต์บรรทุกของผ่านทางภารจำยอมซึ่งเดิมเคยใช้เป็น ทางเดิน ใช้เกวียนและรถสาลี่บรรทุกของผ่านนั้น เป็นการใช้ทางภารจำยอมสัญจรตามปกติ ไม่เป็นการทำให้เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่ภารยทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา1388โจทก์ฟ้องและเพิ่มเติมฟ้องว่า จำเลยล้อมรั้วและปักเสาปลูกต้นไม้ทำให้ทางภารจำยอมที่โจทก์เคยใช้เดินใช้เกวียนและรถยนต์บรรทุกของเข้าออกมานานแล้วแคบลง ทำให้โจทก์นำรถยนต์และเกวียนเข้าออกไม่ได้ ขอให้พิพากษาว่าทางพิพาทเป็นทางภารจำยอม และให้จำเลยรื้อรั้วถอนเสาและต้นไม้ออกจากทางเพื่อให้เป็นทางกว้างตามเดิมจำเลยให้การว่า โจทก์อาศัยเดินผ่านที่ดินของจำเลยโดยจำเลยสงวนสิทธิในทางเดินโจทก์ใช้ทางเดินติดต่อกันไม่ถึง 10 ปี ทางพิพาทจึงไม่เป็นภารจำยอม หากเป็นทางภารจำยอมโจทก์ไม่เคยใช้รถยนต์แล่นในทางพิพาท การที่โจทก์ใช้รถยนต์แล่นผ่าน เป็นการเปลี่ยนแปลงในภารยทรัพย์เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่ที่ดินจำเลย ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นฟังว่าทางพิพาทเป็นภารจำยอม ให้จำเลยรื้อรั้ว ถอนเสา และต้นไม้ออกให้มีทางกว้าง 7 ศอกตามเดิมจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ทางพิพาทเป็นภารจำยอม และการที่โจทก์ทั้งสองใช้รถยนต์บรรทุกของผ่านทางภารจำยอมซึ่งเดิมเคยใช้เป็นทางเดินใช้เกวียนและรถสาลี่บรรทุกของผ่านนั้น เป็นการใช้ทางภารจำยอมสัญจรตามปกติ ไม่เป็นการทำให้เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่ภารยทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1388 พิพากษายืน(ไพบูลย์ เพียรรู้จบ-วิถี ปานะบุตร-อำนัคฆ์ คล้ายสังข์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและเพิ่มเติมฟ้องว่า จำเลยล้อมรั้วและปักเสาปลูกต้นไม้ทำให้ทางภารจำยอมที่โจทก์เคยใช้เดินใช้เกวียนและรถยนต์บรรทุกของเข้าออกมานานแล้วแคบลง ทำให้โจทก์นำรถยนต์และเกวียนเข้าออกไม่ได้ ขอให้พิพากษาว่าทางพิพาทเป็นทางภารจำยอม และให้จำเลยรื้อรั้วถอนเสาและต้นไม้ออกจากทางเพื่อให้เป็นทางกว้างตามเดิมจำเลยให้การว่า โจทก์อาศัยเดินผ่านที่ดินของจำเลยโดยจำเลยสงวนสิทธิในทางเดินโจทก์ใช้ทางเดินติดต่อกันไม่ถึง 10 ปี ทางพิพาทจึงไม่เป็นภารจำยอม หากเป็นทางภารจำยอมโจทก์ไม่เคยใช้รถยนต์แล่นในทางพิพาท การที่โจทก์ใช้รถยนต์แล่นผ่าน เป็นการเปลี่ยนแปลงในภารยทรัพย์เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่ที่ดินจำเลย ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นฟังว่าทางพิพาทเป็นภารจำยอม ให้จำเลยรื้อรั้ว ถอนเสา และต้นไม้ออกให้มีทางกว้าง 7 ศอกตามเดิมจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ทางพิพาทเป็นภารจำยอม และการที่โจทก์ทั้งสองใช้รถยนต์บรรทุกของผ่านทางภารจำยอมซึ่งเดิมเคยใช้เป็นทางเดินใช้เกวียนและรถสาลี่บรรทุกของผ่านนั้น เป็นการใช้ทางภารจำยอมสัญจรตามปกติ ไม่เป็นการทำให้เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่ภารยทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1388 พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2569/2523นายศิริ ทองพระศรี กับพวกโจทก์นางตี หรือสตรี เตี้ยชั้วจำเลย ป.พ.พ. ม. 1388การใช้รถยนต์บรรทุกของผ่านทางภารจำยอมซึ่งเดิมเคยใช้เป็น ทางเดิน ใช้เกวียนและรถสาลี่บรรทุกของผ่านนั้น เป็นการใช้ทางภารจำยอมสัญจรตามปกติ ไม่เป็นการทำให้เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่ภารยทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา1388โจทก์ฟ้องและเพิ่มเติมฟ้องว่า จำเลยล้อมรั้วและปักเสาปลูกต้นไม้ทำให้ทางภารจำยอมที่โจทก์เคยใช้เดินใช้เกวียนและรถยนต์บรรทุกของเข้าออกมานานแล้วแคบลง ทำให้โจทก์นำรถยนต์และเกวียนเข้าออกไม่ได้ ขอให้พิพากษาว่าทางพิพาทเป็นทางภารจำยอม และให้จำเลยรื้อรั้วถอนเสาและต้นไม้ออกจากทางเพื่อให้เป็นทางกว้างตามเดิมจำเลยให้การว่า โจทก์อาศัยเดินผ่านที่ดินของจำเลยโดยจำเลยสงวนสิทธิในทางเดินโจทก์ใช้ทางเดินติดต่อกันไม่ถึง 10 ปี ทางพิพาทจึงไม่เป็นภารจำยอม หากเป็นทางภารจำยอมโจทก์ไม่เคยใช้รถยนต์แล่นในทางพิพาท การที่โจทก์ใช้รถยนต์แล่นผ่าน เป็นการเปลี่ยนแปลงในภารยทรัพย์เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่ที่ดินจำเลย ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นฟังว่าทางพิพาทเป็นภารจำยอม ให้จำเลยรื้อรั้ว ถอนเสา และต้นไม้ออกให้มีทางกว้าง 7 ศอกตามเดิมจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ทางพิพาทเป็นภารจำยอม และการที่โจทก์ทั้งสองใช้รถยนต์บรรทุกของผ่านทางภารจำยอมซึ่งเดิมเคยใช้เป็นทางเดินใช้เกวียนและรถสาลี่บรรทุกของผ่านนั้น เป็นการใช้ทางภารจำยอมสัญจรตามปกติ ไม่เป็นการทำให้เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่ภารยทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1388 พิพากษายืน(ไพบูลย์ เพียรรู้จบ-วิถี ปานะบุตร-อำนัคฆ์ คล้ายสังข์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ