คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 948/2501หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่เช่า ซึ่งอ้างว่าเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโจทก์ ถ้าจำเลยต่อสู้ว่าที่เช่าเป็นที่สาธารณะ โจทก์หลอกลวงให้หลงเชื่อว่าเป็นที่ของโจทก์เช่นนี้ จำเลยยอมนำสืบได้ และหากข้อเท็จจริงฟังได้ตามข้อต่อสู้ของจำเลย โจทก์ก็ไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยรื้อโรงของจำเลยไปให้พ้นจากที่เช่าของโจทก์ซึ่งอยู่หน้าห้องที่จำเลยเช่า และเรียกค่าเสียหายและใช้เบี้ยปรับจำเลยให้การว่ามิได้ผิดสัญญา และว่าที่ซึ่งจำเลยเช่ามิได้อยู่ในโฉนดของโจทก์ เป็นที่ในคลองท่าไข่และเป็นที่สาธารณะ อยู่ในเขตซึ่งเป็นของกรมชลประทาน โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง การที่จำเลยทำสัญญาเช่า เพราะโจทก์หลอกลวงให้หลงเชื่อว่าเป็นที่ของโจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ขับไล่และให้จำเลยรื้อโรงออกจากที่พิพาท กับใช้ค่าเสียหายและใช้เบี้ยปรับแก่โจทก์จำเลยฎีกาศาลฎีกาพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ โดยวินิจฉัยว่า ตามสัญญาเช่าที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของโฉนดที่ดินโจทก์ และฟ้องโจทก์ก็ยืนยันเช่นนั้นโจทก์มิได้กล่าวอ้างถึงสิทธิอื่นใดในการให้เช่าที่ดิน เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าที่พิพาทไม่ได้อยู่ในโฉนดของโจทก์ แต่เป็นที่ในลำคลองท่าไข่อันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน ก็เป็นการหลอกลวงโจทก์อยู่ในตัว โจทก์ไม่มีสิทธิเหนือที่ดิน จึงไม่มีอำนาจเอาไปให้ผู้อื่นเช่าได้ (อ้างฎีกาที่ 1367/2498) ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 948/2501นายพงษ์ วรรณยิ่งโจทก์นายเทียม แซ่ลิ้มจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 84, ม. 177 ป.พ.พ. ม. 118, ม. 537, ม. 1304โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่เช่า ซึ่งอ้างว่าเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโจทก์ ถ้าจำเลยต่อสู้ว่าที่เช่าเป็นที่สาธารณะ โจทก์หลอกลวงให้หลงเชื่อว่าเป็นที่ของโจทก์เช่นนี้ จำเลยยอมนำสืบได้ และหากข้อเท็จจริงฟังได้ตามข้อต่อสู้ของจำเลย โจทก์ก็ไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยรื้อโรงของจำเลยไปให้พ้นจากที่เช่าของโจทก์ซึ่งอยู่หน้าห้องที่จำเลยเช่า และเรียกค่าเสียหายและใช้เบี้ยปรับจำเลยให้การว่ามิได้ผิดสัญญา และว่าที่ซึ่งจำเลยเช่ามิได้อยู่ในโฉนดของโจทก์ เป็นที่ในคลองท่าไข่และเป็นที่สาธารณะ อยู่ในเขตซึ่งเป็นของกรมชลประทาน โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง การที่จำเลยทำสัญญาเช่า เพราะโจทก์หลอกลวงให้หลงเชื่อว่าเป็นที่ของโจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ขับไล่และให้จำเลยรื้อโรงออกจากที่พิพาท กับใช้ค่าเสียหายและใช้เบี้ยปรับแก่โจทก์จำเลยฎีกาศาลฎีกาพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ โดยวินิจฉัยว่า ตามสัญญาเช่าที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของโฉนดที่ดินโจทก์ และฟ้องโจทก์ก็ยืนยันเช่นนั้นโจทก์มิได้กล่าวอ้างถึงสิทธิอื่นใดในการให้เช่าที่ดิน เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าที่พิพาทไม่ได้อยู่ในโฉนดของโจทก์ แต่เป็นที่ในลำคลองท่าไข่อันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน ก็เป็นการหลอกลวงโจทก์อยู่ในตัว โจทก์ไม่มีสิทธิเหนือที่ดิน จึงไม่มีอำนาจเอาไปให้ผู้อื่นเช่าได้ (อ้างฎีกาที่ 1367/2498)(ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย-ปริพนธ์พจนพิสุทธิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยรื้อโรงของจำเลยไปให้พ้นจากที่เช่าของโจทก์ซึ่งอยู่หน้าห้องที่จำเลยเช่า และเรียกค่าเสียหายและใช้เบี้ยปรับจำเลยให้การว่ามิได้ผิดสัญญา และว่าที่ซึ่งจำเลยเช่ามิได้อยู่ในโฉนดของโจทก์ เป็นที่ในคลองท่าไข่และเป็นที่สาธารณะ อยู่ในเขตซึ่งเป็นของกรมชลประทาน โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง การที่จำเลยทำสัญญาเช่า เพราะโจทก์หลอกลวงให้หลงเชื่อว่าเป็นที่ของโจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ขับไล่และให้จำเลยรื้อโรงออกจากที่พิพาท กับใช้ค่าเสียหายและใช้เบี้ยปรับแก่โจทก์จำเลยฎีกาศาลฎีกาพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ โดยวินิจฉัยว่า ตามสัญญาเช่าที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของโฉนดที่ดินโจทก์ และฟ้องโจทก์ก็ยืนยันเช่นนั้นโจทก์มิได้กล่าวอ้างถึงสิทธิอื่นใดในการให้เช่าที่ดิน เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าที่พิพาทไม่ได้อยู่ในโฉนดของโจทก์ แต่เป็นที่ในลำคลองท่าไข่อันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน ก็เป็นการหลอกลวงโจทก์อยู่ในตัว โจทก์ไม่มีสิทธิเหนือที่ดิน จึงไม่มีอำนาจเอาไปให้ผู้อื่นเช่าได้ (อ้างฎีกาที่ 1367/2498) ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 948/2501นายพงษ์ วรรณยิ่งโจทก์นายเทียม แซ่ลิ้มจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 84, ม. 177 ป.พ.พ. ม. 118, ม. 537, ม. 1304โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่เช่า ซึ่งอ้างว่าเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโจทก์ ถ้าจำเลยต่อสู้ว่าที่เช่าเป็นที่สาธารณะ โจทก์หลอกลวงให้หลงเชื่อว่าเป็นที่ของโจทก์เช่นนี้ จำเลยยอมนำสืบได้ และหากข้อเท็จจริงฟังได้ตามข้อต่อสู้ของจำเลย โจทก์ก็ไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยรื้อโรงของจำเลยไปให้พ้นจากที่เช่าของโจทก์ซึ่งอยู่หน้าห้องที่จำเลยเช่า และเรียกค่าเสียหายและใช้เบี้ยปรับจำเลยให้การว่ามิได้ผิดสัญญา และว่าที่ซึ่งจำเลยเช่ามิได้อยู่ในโฉนดของโจทก์ เป็นที่ในคลองท่าไข่และเป็นที่สาธารณะ อยู่ในเขตซึ่งเป็นของกรมชลประทาน โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง การที่จำเลยทำสัญญาเช่า เพราะโจทก์หลอกลวงให้หลงเชื่อว่าเป็นที่ของโจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ขับไล่และให้จำเลยรื้อโรงออกจากที่พิพาท กับใช้ค่าเสียหายและใช้เบี้ยปรับแก่โจทก์จำเลยฎีกาศาลฎีกาพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ โดยวินิจฉัยว่า ตามสัญญาเช่าที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของโฉนดที่ดินโจทก์ และฟ้องโจทก์ก็ยืนยันเช่นนั้นโจทก์มิได้กล่าวอ้างถึงสิทธิอื่นใดในการให้เช่าที่ดิน เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าที่พิพาทไม่ได้อยู่ในโฉนดของโจทก์ แต่เป็นที่ในลำคลองท่าไข่อันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน ก็เป็นการหลอกลวงโจทก์อยู่ในตัว โจทก์ไม่มีสิทธิเหนือที่ดิน จึงไม่มีอำนาจเอาไปให้ผู้อื่นเช่าได้ (อ้างฎีกาที่ 1367/2498)(ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย-ปริพนธ์พจนพิสุทธิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ