คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 120/2501หลักกฎหมาย: จำเลยขับรถแซงขึ้นหน้ารถบันทุกของทหารที่จอดอยู่ข้างหน้านั้น เป็นการขับหลีกรถที่จอดอยู่ไปเท่านั้น ย่อมจะขับหลีกไปได้ ไม่ใช่การเดินรถขึ้นหน้ารถคันใดซึ่งกำลังเดินไปข้างหน้าของรถจำเลย การกระทำของจำเลยจึงไม่ผิดกฎจราจรโจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง ๒ ขับรถยนต์โดยสารประจำทางสายกรุงเทพฯ - ปากเกร็ด จำเลยทั้ง ๒ ต่างฝ่ายต่างขับรถโดยประมาทเป็นเหตุให้รถคันที่จำเลยทั้ง ๒ ขับมาเกิดการกระแทกและเป็นเหตุให้ผู้โดยสารคันที่จำเลยขับมาหลายคนได้รับบาดเจ็บสาหัสและไม่สาหัส ขอให้ลงโทษ จำเลยทั้ง ๒ ปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า จำเลยทั้ง ๒ มีความผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๕๙ พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.๒๔๗๗ มาตรา ๖ พ.ร.บ.จราจรทางบก(ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๘๑ มาตรา ๔ ให้จำคุกจำเลยทั้ง ๒ มีกำหนด ๖ เดือน ฯลฯ จำเลยที่ ๑ ฎีกาฝ่ายเดียว ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่หาว่าจำเลยที่ ๑ ขับรถแซงรถยนต์คันหนึ่งซึ่งจอดกีดขวางอยู่ข้างหน้าบนเชิงสพานนั้น โจทก์เข้าใจกฎหมายผิด โดยเฉพาะข้อที่ห้ามมิให้เดินขึ้นหน้ารถคันอื่นในที่ ๆ มีรถหรือสิ่งอื่นกีดขวางอยู่ข้างหน้าตาม พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ ม.๑๑ นั้น ย่อมหมายความว่า ห้ามมิให้เดินรถขึ้นหน้ารถคันอื่นซึ่งกำลังเดินไปข้างหน้าในทางเดียวกันในที่ ๆ มีรถหรือสิ่งอื่นกีดขวางอยู่ข้างหน้า จำเลยที่ ๑ มิได้เดินรถขึ้นหน้ารถคันใดซึ่งกำลังเดินไปข้างหน้ารถของจำเลยที่ ๑ เลย ระหว่างรถของจำเลยที่ ๑ กับรถบันทุกของทหารที่จอดอยู่ไม่มีรถคันอื่นเลย ที่โจทก์เข้าใจว่าการที่จำเลยที่ ๑ ขับรถหลีกรถบันทุกของทหารที่จอดอยู่นั้น เป็นการขับหลีกรถที่จอดอยู่ไปเท่านั้น ย่อมจะขับหลีกไปได้ไม่ผิดกฎจราจร และการที่เกิดการกระทบกระแทกกันขึ้นนั้นเป็นเพราะความผิดของจำเลยที่ฝ่ายเดียว จำเลยที่ ๑ หาได้กระทำผิดไม่ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องของโจทก์ในข้อหาส่วนตัวจำเลยที่ ๑ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 120/2501อัยการ กรมอัยการโจทก์นายเริ่ม หมุดอุบล ที่1นายเม้ง แซ่ตั้ง ที่2จำเลย พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.2477 ม. 11 ป.วิ.อ. ม. 8, ม. 172, ม. 172 ทวิ, ม. 201จำเลยขับรถแซงขึ้นหน้ารถบันทุกของทหารที่จอดอยู่ข้างหน้านั้น เป็นการขับหลีกรถที่จอดอยู่ไปเท่านั้น ย่อมจะขับหลีกไปได้ ไม่ใช่การเดินรถขึ้นหน้ารถคันใดซึ่งกำลังเดินไปข้างหน้าของรถจำเลย การกระทำของจำเลยจึงไม่ผิดกฎจราจรโจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง ๒ ขับรถยนต์โดยสารประจำทางสายกรุงเทพฯ - ปากเกร็ด จำเลยทั้ง ๒ ต่างฝ่ายต่างขับรถโดยประมาทเป็นเหตุให้รถคันที่จำเลยทั้ง ๒ ขับมาเกิดการกระแทกและเป็นเหตุให้ผู้โดยสารคันที่จำเลยขับมาหลายคนได้รับบาดเจ็บสาหัสและไม่สาหัส ขอให้ลงโทษ จำเลยทั้ง ๒ ปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า จำเลยทั้ง ๒ มีความผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๕๙ พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.๒๔๗๗ มาตรา ๖ พ.ร.บ.จราจรทางบก(ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๘๑ มาตรา ๔ ให้จำคุกจำเลยทั้ง ๒ มีกำหนด ๖ เดือน ฯลฯ จำเลยที่ ๑ ฎีกาฝ่ายเดียว ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่หาว่าจำเลยที่ ๑ ขับรถแซงรถยนต์คันหนึ่งซึ่งจอดกีดขวางอยู่ข้างหน้าบนเชิงสพานนั้น โจทก์เข้าใจกฎหมายผิด โดยเฉพาะข้อที่ห้ามมิให้เดินขึ้นหน้ารถคันอื่นในที่ ๆ มีรถหรือสิ่งอื่นกีดขวางอยู่ข้างหน้าตาม พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ ม.๑๑ นั้น ย่อมหมายความว่า ห้ามมิให้เดินรถขึ้นหน้ารถคันอื่นซึ่งกำลังเดินไปข้างหน้าในทางเดียวกันในที่ ๆ มีรถหรือสิ่งอื่นกีดขวางอยู่ข้างหน้า จำเลยที่ ๑ มิได้เดินรถขึ้นหน้ารถคันใดซึ่งกำลังเดินไปข้างหน้ารถของจำเลยที่ ๑ เลย ระหว่างรถของจำเลยที่ ๑ กับรถบันทุกของทหารที่จอดอยู่ไม่มีรถคันอื่นเลย ที่โจทก์เข้าใจว่าการที่จำเลยที่ ๑ ขับรถหลีกรถบันทุกของทหารที่จอดอยู่นั้น เป็นการขับหลีกรถที่จอดอยู่ไปเท่านั้น ย่อมจะขับหลีกไปได้ไม่ผิดกฎจราจร และการที่เกิดการกระทบกระแทกกันขึ้นนั้นเป็นเพราะความผิดของจำเลยที่ฝ่ายเดียว จำเลยที่ ๑ หาได้กระทำผิดไม่ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องของโจทก์ในข้อหาส่วนตัวจำเลยที่ ๑(มนูกิจวิมลอรรถ-มนูภันย์วิมลสาร-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)ศาลแขวงพระนครเหนือ - นายชัย จ.อภิชัยสิริศาลอุทธรณ์ - นายพจน์ บุษปาคมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง ๒ ขับรถยนต์โดยสารประจำทางสายกรุงเทพฯ - ปากเกร็ด จำเลยทั้ง ๒ ต่างฝ่ายต่างขับรถโดยประมาทเป็นเหตุให้รถคันที่จำเลยทั้ง ๒ ขับมาเกิดการกระแทกและเป็นเหตุให้ผู้โดยสารคันที่จำเลยขับมาหลายคนได้รับบาดเจ็บสาหัสและไม่สาหัส ขอให้ลงโทษ จำเลยทั้ง ๒ ปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า จำเลยทั้ง ๒ มีความผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๕๙ พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.๒๔๗๗ มาตรา ๖ พ.ร.บ.จราจรทางบก(ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๘๑ มาตรา ๔ ให้จำคุกจำเลยทั้ง ๒ มีกำหนด ๖ เดือน ฯลฯ จำเลยที่ ๑ ฎีกาฝ่ายเดียว ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่หาว่าจำเลยที่ ๑ ขับรถแซงรถยนต์คันหนึ่งซึ่งจอดกีดขวางอยู่ข้างหน้าบนเชิงสพานนั้น โจทก์เข้าใจกฎหมายผิด โดยเฉพาะข้อที่ห้ามมิให้เดินขึ้นหน้ารถคันอื่นในที่ ๆ มีรถหรือสิ่งอื่นกีดขวางอยู่ข้างหน้าตาม พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ ม.๑๑ นั้น ย่อมหมายความว่า ห้ามมิให้เดินรถขึ้นหน้ารถคันอื่นซึ่งกำลังเดินไปข้างหน้าในทางเดียวกันในที่ ๆ มีรถหรือสิ่งอื่นกีดขวางอยู่ข้างหน้า จำเลยที่ ๑ มิได้เดินรถขึ้นหน้ารถคันใดซึ่งกำลังเดินไปข้างหน้ารถของจำเลยที่ ๑ เลย ระหว่างรถของจำเลยที่ ๑ กับรถบันทุกของทหารที่จอดอยู่ไม่มีรถคันอื่นเลย ที่โจทก์เข้าใจว่าการที่จำเลยที่ ๑ ขับรถหลีกรถบันทุกของทหารที่จอดอยู่นั้น เป็นการขับหลีกรถที่จอดอยู่ไปเท่านั้น ย่อมจะขับหลีกไปได้ไม่ผิดกฎจราจร และการที่เกิดการกระทบกระแทกกันขึ้นนั้นเป็นเพราะความผิดของจำเลยที่ฝ่ายเดียว จำเลยที่ ๑ หาได้กระทำผิดไม่ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องของโจทก์ในข้อหาส่วนตัวจำเลยที่ ๑ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 120/2501อัยการ กรมอัยการโจทก์นายเริ่ม หมุดอุบล ที่1นายเม้ง แซ่ตั้ง ที่2จำเลย พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.2477 ม. 11 ป.วิ.อ. ม. 8, ม. 172, ม. 172 ทวิ, ม. 201จำเลยขับรถแซงขึ้นหน้ารถบันทุกของทหารที่จอดอยู่ข้างหน้านั้น เป็นการขับหลีกรถที่จอดอยู่ไปเท่านั้น ย่อมจะขับหลีกไปได้ ไม่ใช่การเดินรถขึ้นหน้ารถคันใดซึ่งกำลังเดินไปข้างหน้าของรถจำเลย การกระทำของจำเลยจึงไม่ผิดกฎจราจรโจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง ๒ ขับรถยนต์โดยสารประจำทางสายกรุงเทพฯ - ปากเกร็ด จำเลยทั้ง ๒ ต่างฝ่ายต่างขับรถโดยประมาทเป็นเหตุให้รถคันที่จำเลยทั้ง ๒ ขับมาเกิดการกระแทกและเป็นเหตุให้ผู้โดยสารคันที่จำเลยขับมาหลายคนได้รับบาดเจ็บสาหัสและไม่สาหัส ขอให้ลงโทษ จำเลยทั้ง ๒ ปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า จำเลยทั้ง ๒ มีความผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๕๙ พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.๒๔๗๗ มาตรา ๖ พ.ร.บ.จราจรทางบก(ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๘๑ มาตรา ๔ ให้จำคุกจำเลยทั้ง ๒ มีกำหนด ๖ เดือน ฯลฯ จำเลยที่ ๑ ฎีกาฝ่ายเดียว ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่หาว่าจำเลยที่ ๑ ขับรถแซงรถยนต์คันหนึ่งซึ่งจอดกีดขวางอยู่ข้างหน้าบนเชิงสพานนั้น โจทก์เข้าใจกฎหมายผิด โดยเฉพาะข้อที่ห้ามมิให้เดินขึ้นหน้ารถคันอื่นในที่ ๆ มีรถหรือสิ่งอื่นกีดขวางอยู่ข้างหน้าตาม พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ ม.๑๑ นั้น ย่อมหมายความว่า ห้ามมิให้เดินรถขึ้นหน้ารถคันอื่นซึ่งกำลังเดินไปข้างหน้าในทางเดียวกันในที่ ๆ มีรถหรือสิ่งอื่นกีดขวางอยู่ข้างหน้า จำเลยที่ ๑ มิได้เดินรถขึ้นหน้ารถคันใดซึ่งกำลังเดินไปข้างหน้ารถของจำเลยที่ ๑ เลย ระหว่างรถของจำเลยที่ ๑ กับรถบันทุกของทหารที่จอดอยู่ไม่มีรถคันอื่นเลย ที่โจทก์เข้าใจว่าการที่จำเลยที่ ๑ ขับรถหลีกรถบันทุกของทหารที่จอดอยู่นั้น เป็นการขับหลีกรถที่จอดอยู่ไปเท่านั้น ย่อมจะขับหลีกไปได้ไม่ผิดกฎจราจร และการที่เกิดการกระทบกระแทกกันขึ้นนั้นเป็นเพราะความผิดของจำเลยที่ฝ่ายเดียว จำเลยที่ ๑ หาได้กระทำผิดไม่ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องของโจทก์ในข้อหาส่วนตัวจำเลยที่ ๑(มนูกิจวิมลอรรถ-มนูภันย์วิมลสาร-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)ศาลแขวงพระนครเหนือ - นายชัย จ.อภิชัยสิริศาลอุทธรณ์ - นายพจน์ บุษปาคมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ