คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 652/2540หลักกฎหมาย: การที่จำเลยที่2ยื่นคำร้องอ้างว่าไม่มีการส่งหมายเรียกสำเนาคำฟ้องและคำบังคับณภูมิลำเนาของจำเลยที่2กระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นตั้งแต่นั้นมาจึงเป็นการไม่ชอบไม่มีผลตามกฎหมายเป็นกรณีที่จำเลยที่2ขอให้เพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา27แต่การเพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบนั้นประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา27วรรคสองบังคับอยู่ในตัวว่าคู่ความฝ่ายนั้นต้องมิได้ดำเนินการอันใดขึ้นใหม่หลังจากได้ทราบเรื่องผิดระเบียบแล้วหรือต้องมิได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบนั้นๆปรากฏว่าหลังจากที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์แล้วจำเลยที่2กลับยินยอมชำระหนี้ตามคำพิพากษานั้นให้โจทก์ทั้งยังได้ยื่นคำแถลงต่อเจ้าพนักงานบังคับคดีว่าตนได้ชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ครบถ้วนแล้วขอให้ถอนการยึดและจำเลยที่2ยินดีชำระค่าธรรมเนียมตามระเบียบแต่เมื่อจำเลยที่2ทราบจากเจ้าพนักงานบังคับคดีว่าค่าธรรมเนียมดังกล่าวมากกว่าหนี้ที่จะต้องรับผิดตามคำพิพากษาจำเลยที่2จึงยื่นคำแถลงนี้ถือได้ว่าก่อนยื่นคำแถลงจำเลยที่2ได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบหลังจากได้ทราบเรื่องผิดระเบียบนั้นแล้วจำเลยที่2จะขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์หาได้ไม่ คำร้องขอของจำเลยที่2ที่ยื่นต่อศาลชั้นต้นเป็นกรณีที่ขอให้เพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบและขอให้ยกเลิกค่าธรรมเนียมในการยึดทรัพย์ทั้งหมดเท่านั้นหากศาลฟังว่าจำเลยที่2ไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขอให้เพิกถอนดังกล่าวก็ชอบที่จะยกคำร้องของจำเลยที่2เสียกรณีไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่าผู้ใดจะต้องรับผิดในค่าธรรมเนียมยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายแต่อย่างใดที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้โจทก์รับผิดในค่าธรรมเนียมดังกล่าวจึงเป็นเรื่องนอกประเด็นจากคำร้องของจำเลยที่2เป็นการไม่ชอบและปัญหานี้เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนศาลฎีกามีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยเองได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา142(5)ประกอบมาตรา246,247คดีสืบเนื่องมาจากเดิมโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษาถึงที่สุดให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายจำนวน 148,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแต่จำเลยทั้งสองไม่ชำระเงินให้โจทก์ตามคำพิพากษา โจทก์ร้องขอให้ศาลชั้นต้นออกหมายบังคับคดีและนำยึดที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินของจำเลยที่ 2 เพื่อขายทอดตลาดโดยตีราคา 8,180,000 บาทวันที่ 16 มีนาคม 2537 จำเลยที่ 2 ได้นำเงินไปชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ครบถ้วนแล้วเป็นเงิน 170,000 บาทต่อมาวันที่ 17 มีนาคม 2537 จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องว่าจำเลยที่ 2 เพิ่งทราบว่าตนถูกฟ้องเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2537เนื่องจากไม่มีการปิดหมายเรียก สำเนาคำฟ้องและคำบังคับณ ภูมิลำเนาของจำเลยที่ 2 กระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นเป็นการผิดระเบียบ ขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2 และยกเลิกค่าธรรมเนียมในการยึดทรัพย์ทั้งหมดโจทก์ยื่นคำแถลงคัดค้านว่า การส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องและคำบังคับให้กระทำโดยชอบ จำเลยที่ 2 มิได้ใช้สิทธิขอพิจารณาใหม่แต่กลับยินยอมชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ ถือได้ว่าจำเลยที่ 2ให้สัตยาบันแก่การพิจารณาที่จำเลยที่ 2 อ้างว่าผิดระเบียบนั้นแล้วขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้ถอนการยึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2ให้โจทก์รับผิดเสียค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายโจทก์และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยที่ 2 ชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ถือว่าจำเลยที่ 2 ได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบนั้นแล้ว จำเลยที่ 2 ไม่มีสิทธิขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์ ขอให้ยกคำร้องนั้น เห็นว่า จำเลยที่ 2 ที่ยื่นคำร้องอ้างว่าไม่มีการส่งหมายเรียก สำเนาคำฟ้อง และคำบังคับ ณ ภูมิลำเนาของจำเลยที่ 2กระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นตั้งแต่นั้นมาจึงเป็นการไม่ชอบและไม่มีผลตามกฎหมาย ดังนั้น การที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2 เพื่อปฎิบัติตามคำบังคับของศาล จึงเป็นการผิดระเบียบและไม่มีผลตามกฎหมายด้วย ขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2และยกเลิกค่าธรรมเนียมทั้งหมด ตามคำร้องของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวเป็นกรณีที่จำเลยที่ 2 ขอให้เพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27 แต่การเพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบนั้น ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 27 วรรคสอง บังคับอยู่ในตัวว่าคู่ความฝ่ายนั้นต้องมิได้ดำเนินการอันใดขึ้นใหม่หลังจากได้ทราบเรื่องผิดระเบียบแล้วหรือต้องมิได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบนั้น ๆ คดีนี้ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ และโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2 เพื่อบังคับชำระหนี้เมื่อจำเลยที่ 2 อ้างว่าเป็นการพิจารณาที่ผิดระเบียบ เพราะจำเลยที่ 2 ไม่ทราบว่าถูกฟ้องแล้ว ดังนี้ก่อนยื่นคำร้องจำเลยที่ 2 ชอบที่จะขอให้ศาลชั้นต้นเพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบนั้น ซึ่งจะทำให้คำพิพากษารวมทั้งการบังคับคดีอันเนื่องมาจากการพิจารณาที่ผิดระเบียบของศาลเป็นอันถูกเพิกถอนไปด้วย เพราะศาลจะต้องดำเนินกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบนั้นใหม่แต่จำเลยที่ 2 ก็หาได้กระทำไม่ จำเลยที่ 2 กลับยินยอมชำระหนี้ตามคำพิพากษานั้นให้โจทก์ ทั้งยังได้ยื่นคำแถลงต่อเจ้าพนักงานบังคับคดีว่า จำเลยที่ 2 ได้ชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ครบถ้วนแล้ว มีความประสงค์จะขอให้เจ้าพนักงานบังคับคดีถอนการยึดทรัพย์ จำเลยที่ 2 ยินดีชำระค่าธรรมเนียมตามระเบียบ จึงขอถ่ายรายการค่าธรรมเนียมศาลเพื่อนำไปยื่นคำร้องขอลดหย่อนค่าธรรมเนียมต่อศาล และจะนำค่าธรรมเนียมชำระให้เจ้าพนักงานบังคับคดีภายหลัง เนื่องจากจำเลยที่ 2 ทราบจากเจ้าพนักงานบังคับคดีว่า ค่าธรรมเนียมดังกล่าวมากกว่าหนี้ที่จะต้องรับผิดตามคำพิพากษาจำเลยที่ 2 จึงยื่นคำแถลงนี้ ถือได้ว่าก่อนยื่นคำแถลงจำเลยที่ 2ได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบหลังจากได้ทราบเรื่องผิดระเบียบนั้นแล้ว จำเลยที่ 2 จะขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์หาได้ไม่ฎีกาของโจทก์ข้อนี้ฟังขึ้น ส่วนที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นให้โจทก์รับผิดในค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดีที่ยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายนั้น เห็นว่า ตามคำร้องของจำเลยที่ 2 ที่ยื่นต่อศาลชั้นต้นเป็นกรณีที่จำเลยที่ 2ขอให้เพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบและขอให้ยกเลิกค่าธรรมเนียมในการยึดทรัพย์ทั้งหมดเท่านั้น ดังนั้น หากศาลฟังว่าจำเลยที่ 2ไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขอให้เพิกถอนดังกล่าวก็ชอบที่จะยกคำร้องของจำเลยที่ 2 เสีย กรณีไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่าผู้ใดจะต้องรับผิดในค่าธรรมเนียมยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายแต่อย่างใด ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้โจทก์รับผิดในค่าธรรมเนียมดังกล่าวจึงเป็นเรื่องนอกประเด็นจากคำร้องของจำเลยที่ 2เป็นการไม่ชอบ และปัญหานี้เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกามีอำนาจขึ้นวินิจฉัยเองได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5) ประกอบมาตรา 246, 247 คดีไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของโจทก์อีกต่อไป"พิพากษากลับ ให้ยกคำร้องของจำเลยที่ 2 และยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์และคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้โจทก์เสียค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดีที่ยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายเสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 652/2540บริษัท เงินทุนหลักทรัพย์ ซิทก้า จำกัดโจทก์นาย สุวิชหรือธนพงษ์ วิไลเมรานันท์ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 27, ม. 142 (5), ม. 246, ม. 247การที่จำเลยที่2ยื่นคำร้องอ้างว่าไม่มีการส่งหมายเรียกสำเนาคำฟ้องและคำบังคับณภูมิลำเนาของจำเลยที่2กระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นตั้งแต่นั้นมาจึงเป็นการไม่ชอบไม่มีผลตามกฎหมายเป็นกรณีที่จำเลยที่2ขอให้เพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา27แต่การเพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบนั้นประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา27วรรคสองบังคับอยู่ในตัวว่าคู่ความฝ่ายนั้นต้องมิได้ดำเนินการอันใดขึ้นใหม่หลังจากได้ทราบเรื่องผิดระเบียบแล้วหรือต้องมิได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบนั้นๆปรากฏว่าหลังจากที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์แล้วจำเลยที่2กลับยินยอมชำระหนี้ตามคำพิพากษานั้นให้โจทก์ทั้งยังได้ยื่นคำแถลงต่อเจ้าพนักงานบังคับคดีว่าตนได้ชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ครบถ้วนแล้วขอให้ถอนการยึดและจำเลยที่2ยินดีชำระค่าธรรมเนียมตามระเบียบแต่เมื่อจำเลยที่2ทราบจากเจ้าพนักงานบังคับคดีว่าค่าธรรมเนียมดังกล่าวมากกว่าหนี้ที่จะต้องรับผิดตามคำพิพากษาจำเลยที่2จึงยื่นคำแถลงนี้ถือได้ว่าก่อนยื่นคำแถลงจำเลยที่2ได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบหลังจากได้ทราบเรื่องผิดระเบียบนั้นแล้วจำเลยที่2จะขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์หาได้ไม่ คำร้องขอของจำเลยที่2ที่ยื่นต่อศาลชั้นต้นเป็นกรณีที่ขอให้เพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบและขอให้ยกเลิกค่าธรรมเนียมในการยึดทรัพย์ทั้งหมดเท่านั้นหากศาลฟังว่าจำเลยที่2ไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขอให้เพิกถอนดังกล่าวก็ชอบที่จะยกคำร้องของจำเลยที่2เสียกรณีไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่าผู้ใดจะต้องรับผิดในค่าธรรมเนียมยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายแต่อย่างใดที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้โจทก์รับผิดในค่าธรรมเนียมดังกล่าวจึงเป็นเรื่องนอกประเด็นจากคำร้องของจำเลยที่2เป็นการไม่ชอบและปัญหานี้เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนศาลฎีกามีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยเองได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา142(5)ประกอบมาตรา246,247คดีสืบเนื่องมาจากเดิมโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษาถึงที่สุดให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายจำนวน 148,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแต่จำเลยทั้งสองไม่ชำระเงินให้โจทก์ตามคำพิพากษา โจทก์ร้องขอให้ศาลชั้นต้นออกหมายบังคับคดีและนำยึดที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินของจำเลยที่ 2 เพื่อขายทอดตลาดโดยตีราคา 8,180,000 บาทวันที่ 16 มีนาคม 2537 จำเลยที่ 2 ได้นำเงินไปชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ครบถ้วนแล้วเป็นเงิน 170,000 บาทต่อมาวันที่ 17 มีนาคม 2537 จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องว่าจำเลยที่ 2 เพิ่งทราบว่าตนถูกฟ้องเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2537เนื่องจากไม่มีการปิดหมายเรียก สำเนาคำฟ้องและคำบังคับณ ภูมิลำเนาของจำเลยที่ 2 กระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นเป็นการผิดระเบียบ ขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2 และยกเลิกค่าธรรมเนียมในการยึดทรัพย์ทั้งหมดโจทก์ยื่นคำแถลงคัดค้านว่า การส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องและคำบังคับให้กระทำโดยชอบ จำเลยที่ 2 มิได้ใช้สิทธิขอพิจารณาใหม่แต่กลับยินยอมชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ ถือได้ว่าจำเลยที่ 2ให้สัตยาบันแก่การพิจารณาที่จำเลยที่ 2 อ้างว่าผิดระเบียบนั้นแล้วขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้ถอนการยึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2ให้โจทก์รับผิดเสียค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายโจทก์และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยที่ 2 ชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ถือว่าจำเลยที่ 2 ได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบนั้นแล้ว จำเลยที่ 2 ไม่มีสิทธิขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์ ขอให้ยกคำร้องนั้น เห็นว่า จำเลยที่ 2 ที่ยื่นคำร้องอ้างว่าไม่มีการส่งหมายเรียก สำเนาคำฟ้อง และคำบังคับ ณ ภูมิลำเนาของจำเลยที่ 2กระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นตั้งแต่นั้นมาจึงเป็นการไม่ชอบและไม่มีผลตามกฎหมาย ดังนั้น การที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2 เพื่อปฎิบัติตามคำบังคับของศาล จึงเป็นการผิดระเบียบและไม่มีผลตามกฎหมายด้วย ขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2และยกเลิกค่าธรรมเนียมทั้งหมด ตามคำร้องของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวเป็นกรณีที่จำเลยที่ 2 ขอให้เพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27 แต่การเพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบนั้น ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 27 วรรคสอง บังคับอยู่ในตัวว่าคู่ความฝ่ายนั้นต้องมิได้ดำเนินการอันใดขึ้นใหม่หลังจากได้ทราบเรื่องผิดระเบียบแล้วหรือต้องมิได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบนั้น ๆ คดีนี้ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ และโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2 เพื่อบังคับชำระหนี้เมื่อจำเลยที่ 2 อ้างว่าเป็นการพิจารณาที่ผิดระเบียบ เพราะจำเลยที่ 2 ไม่ทราบว่าถูกฟ้องแล้ว ดังนี้ก่อนยื่นคำร้องจำเลยที่ 2 ชอบที่จะขอให้ศาลชั้นต้นเพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบนั้น ซึ่งจะทำให้คำพิพากษารวมทั้งการบังคับคดีอันเนื่องมาจากการพิจารณาที่ผิดระเบียบของศาลเป็นอันถูกเพิกถอนไปด้วย เพราะศาลจะต้องดำเนินกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบนั้นใหม่แต่จำเลยที่ 2 ก็หาได้กระทำไม่ จำเลยที่ 2 กลับยินยอมชำระหนี้ตามคำพิพากษานั้นให้โจทก์ ทั้งยังได้ยื่นคำแถลงต่อเจ้าพนักงานบังคับคดีว่า จำเลยที่ 2 ได้ชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ครบถ้วนแล้ว มีความประสงค์จะขอให้เจ้าพนักงานบังคับคดีถอนการยึดทรัพย์ จำเลยที่ 2 ยินดีชำระค่าธรรมเนียมตามระเบียบ จึงขอถ่ายรายการค่าธรรมเนียมศาลเพื่อนำไปยื่นคำร้องขอลดหย่อนค่าธรรมเนียมต่อศาล และจะนำค่าธรรมเนียมชำระให้เจ้าพนักงานบังคับคดีภายหลัง เนื่องจากจำเลยที่ 2 ทราบจากเจ้าพนักงานบังคับคดีว่า ค่าธรรมเนียมดังกล่าวมากกว่าหนี้ที่จะต้องรับผิดตามคำพิพากษาจำเลยที่ 2 จึงยื่นคำแถลงนี้ ถือได้ว่าก่อนยื่นคำแถลงจำเลยที่ 2ได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบหลังจากได้ทราบเรื่องผิดระเบียบนั้นแล้ว จำเลยที่ 2 จะขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์หาได้ไม่ฎีกาของโจทก์ข้อนี้ฟังขึ้น ส่วนที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นให้โจทก์รับผิดในค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดีที่ยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายนั้น เห็นว่า ตามคำร้องของจำเลยที่ 2 ที่ยื่นต่อศาลชั้นต้นเป็นกรณีที่จำเลยที่ 2ขอให้เพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบและขอให้ยกเลิกค่าธรรมเนียมในการยึดทรัพย์ทั้งหมดเท่านั้น ดังนั้น หากศาลฟังว่าจำเลยที่ 2ไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขอให้เพิกถอนดังกล่าวก็ชอบที่จะยกคำร้องของจำเลยที่ 2 เสีย กรณีไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่าผู้ใดจะต้องรับผิดในค่าธรรมเนียมยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายแต่อย่างใด ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้โจทก์รับผิดในค่าธรรมเนียมดังกล่าวจึงเป็นเรื่องนอกประเด็นจากคำร้องของจำเลยที่ 2เป็นการไม่ชอบ และปัญหานี้เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกามีอำนาจขึ้นวินิจฉัยเองได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5) ประกอบมาตรา 246, 247 คดีไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของโจทก์อีกต่อไป"พิพากษากลับ ให้ยกคำร้องของจำเลยที่ 2 และยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์และคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้โจทก์เสียค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดีที่ยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายเสีย(ไพฑูรย์ แสงจันทร์เทศ-จเร อำนวยวัฒนา-ธวัชชัย พิทักษ์ผล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากเดิมโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษาถึงที่สุดให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายจำนวน 148,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแต่จำเลยทั้งสองไม่ชำระเงินให้โจทก์ตามคำพิพากษา โจทก์ร้องขอให้ศาลชั้นต้นออกหมายบังคับคดีและนำยึดที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินของจำเลยที่ 2 เพื่อขายทอดตลาดโดยตีราคา 8,180,000 บาทวันที่ 16 มีนาคม 2537 จำเลยที่ 2 ได้นำเงินไปชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ครบถ้วนแล้วเป็นเงิน 170,000 บาทต่อมาวันที่ 17 มีนาคม 2537 จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องว่าจำเลยที่ 2 เพิ่งทราบว่าตนถูกฟ้องเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2537เนื่องจากไม่มีการปิดหมายเรียก สำเนาคำฟ้องและคำบังคับณ ภูมิลำเนาของจำเลยที่ 2 กระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นเป็นการผิดระเบียบ ขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2 และยกเลิกค่าธรรมเนียมในการยึดทรัพย์ทั้งหมดโจทก์ยื่นคำแถลงคัดค้านว่า การส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องและคำบังคับให้กระทำโดยชอบ จำเลยที่ 2 มิได้ใช้สิทธิขอพิจารณาใหม่แต่กลับยินยอมชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ ถือได้ว่าจำเลยที่ 2ให้สัตยาบันแก่การพิจารณาที่จำเลยที่ 2 อ้างว่าผิดระเบียบนั้นแล้วขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้ถอนการยึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2ให้โจทก์รับผิดเสียค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายโจทก์และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยที่ 2 ชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ถือว่าจำเลยที่ 2 ได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบนั้นแล้ว จำเลยที่ 2 ไม่มีสิทธิขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์ ขอให้ยกคำร้องนั้น เห็นว่า จำเลยที่ 2 ที่ยื่นคำร้องอ้างว่าไม่มีการส่งหมายเรียก สำเนาคำฟ้อง และคำบังคับ ณ ภูมิลำเนาของจำเลยที่ 2กระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นตั้งแต่นั้นมาจึงเป็นการไม่ชอบและไม่มีผลตามกฎหมาย ดังนั้น การที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2 เพื่อปฎิบัติตามคำบังคับของศาล จึงเป็นการผิดระเบียบและไม่มีผลตามกฎหมายด้วย ขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2และยกเลิกค่าธรรมเนียมทั้งหมด ตามคำร้องของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวเป็นกรณีที่จำเลยที่ 2 ขอให้เพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27 แต่การเพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบนั้น ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 27 วรรคสอง บังคับอยู่ในตัวว่าคู่ความฝ่ายนั้นต้องมิได้ดำเนินการอันใดขึ้นใหม่หลังจากได้ทราบเรื่องผิดระเบียบแล้วหรือต้องมิได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบนั้น ๆ คดีนี้ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ และโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2 เพื่อบังคับชำระหนี้เมื่อจำเลยที่ 2 อ้างว่าเป็นการพิจารณาที่ผิดระเบียบ เพราะจำเลยที่ 2 ไม่ทราบว่าถูกฟ้องแล้ว ดังนี้ก่อนยื่นคำร้องจำเลยที่ 2 ชอบที่จะขอให้ศาลชั้นต้นเพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบนั้น ซึ่งจะทำให้คำพิพากษารวมทั้งการบังคับคดีอันเนื่องมาจากการพิจารณาที่ผิดระเบียบของศาลเป็นอันถูกเพิกถอนไปด้วย เพราะศาลจะต้องดำเนินกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบนั้นใหม่แต่จำเลยที่ 2 ก็หาได้กระทำไม่ จำเลยที่ 2 กลับยินยอมชำระหนี้ตามคำพิพากษานั้นให้โจทก์ ทั้งยังได้ยื่นคำแถลงต่อเจ้าพนักงานบังคับคดีว่า จำเลยที่ 2 ได้ชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ครบถ้วนแล้ว มีความประสงค์จะขอให้เจ้าพนักงานบังคับคดีถอนการยึดทรัพย์ จำเลยที่ 2 ยินดีชำระค่าธรรมเนียมตามระเบียบ จึงขอถ่ายรายการค่าธรรมเนียมศาลเพื่อนำไปยื่นคำร้องขอลดหย่อนค่าธรรมเนียมต่อศาล และจะนำค่าธรรมเนียมชำระให้เจ้าพนักงานบังคับคดีภายหลัง เนื่องจากจำเลยที่ 2 ทราบจากเจ้าพนักงานบังคับคดีว่า ค่าธรรมเนียมดังกล่าวมากกว่าหนี้ที่จะต้องรับผิดตามคำพิพากษาจำเลยที่ 2 จึงยื่นคำแถลงนี้ ถือได้ว่าก่อนยื่นคำแถลงจำเลยที่ 2ได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบหลังจากได้ทราบเรื่องผิดระเบียบนั้นแล้ว จำเลยที่ 2 จะขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์หาได้ไม่ฎีกาของโจทก์ข้อนี้ฟังขึ้น ส่วนที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นให้โจทก์รับผิดในค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดีที่ยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายนั้น เห็นว่า ตามคำร้องของจำเลยที่ 2 ที่ยื่นต่อศาลชั้นต้นเป็นกรณีที่จำเลยที่ 2ขอให้เพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบและขอให้ยกเลิกค่าธรรมเนียมในการยึดทรัพย์ทั้งหมดเท่านั้น ดังนั้น หากศาลฟังว่าจำเลยที่ 2ไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขอให้เพิกถอนดังกล่าวก็ชอบที่จะยกคำร้องของจำเลยที่ 2 เสีย กรณีไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่าผู้ใดจะต้องรับผิดในค่าธรรมเนียมยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายแต่อย่างใด ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้โจทก์รับผิดในค่าธรรมเนียมดังกล่าวจึงเป็นเรื่องนอกประเด็นจากคำร้องของจำเลยที่ 2เป็นการไม่ชอบ และปัญหานี้เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกามีอำนาจขึ้นวินิจฉัยเองได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5) ประกอบมาตรา 246, 247 คดีไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของโจทก์อีกต่อไป"พิพากษากลับ ให้ยกคำร้องของจำเลยที่ 2 และยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์และคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้โจทก์เสียค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดีที่ยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายเสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 652/2540บริษัท เงินทุนหลักทรัพย์ ซิทก้า จำกัดโจทก์นาย สุวิชหรือธนพงษ์ วิไลเมรานันท์ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 27, ม. 142 (5), ม. 246, ม. 247การที่จำเลยที่2ยื่นคำร้องอ้างว่าไม่มีการส่งหมายเรียกสำเนาคำฟ้องและคำบังคับณภูมิลำเนาของจำเลยที่2กระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นตั้งแต่นั้นมาจึงเป็นการไม่ชอบไม่มีผลตามกฎหมายเป็นกรณีที่จำเลยที่2ขอให้เพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา27แต่การเพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบนั้นประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา27วรรคสองบังคับอยู่ในตัวว่าคู่ความฝ่ายนั้นต้องมิได้ดำเนินการอันใดขึ้นใหม่หลังจากได้ทราบเรื่องผิดระเบียบแล้วหรือต้องมิได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบนั้นๆปรากฏว่าหลังจากที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์แล้วจำเลยที่2กลับยินยอมชำระหนี้ตามคำพิพากษานั้นให้โจทก์ทั้งยังได้ยื่นคำแถลงต่อเจ้าพนักงานบังคับคดีว่าตนได้ชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ครบถ้วนแล้วขอให้ถอนการยึดและจำเลยที่2ยินดีชำระค่าธรรมเนียมตามระเบียบแต่เมื่อจำเลยที่2ทราบจากเจ้าพนักงานบังคับคดีว่าค่าธรรมเนียมดังกล่าวมากกว่าหนี้ที่จะต้องรับผิดตามคำพิพากษาจำเลยที่2จึงยื่นคำแถลงนี้ถือได้ว่าก่อนยื่นคำแถลงจำเลยที่2ได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบหลังจากได้ทราบเรื่องผิดระเบียบนั้นแล้วจำเลยที่2จะขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์หาได้ไม่ คำร้องขอของจำเลยที่2ที่ยื่นต่อศาลชั้นต้นเป็นกรณีที่ขอให้เพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบและขอให้ยกเลิกค่าธรรมเนียมในการยึดทรัพย์ทั้งหมดเท่านั้นหากศาลฟังว่าจำเลยที่2ไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขอให้เพิกถอนดังกล่าวก็ชอบที่จะยกคำร้องของจำเลยที่2เสียกรณีไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่าผู้ใดจะต้องรับผิดในค่าธรรมเนียมยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายแต่อย่างใดที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้โจทก์รับผิดในค่าธรรมเนียมดังกล่าวจึงเป็นเรื่องนอกประเด็นจากคำร้องของจำเลยที่2เป็นการไม่ชอบและปัญหานี้เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนศาลฎีกามีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยเองได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา142(5)ประกอบมาตรา246,247คดีสืบเนื่องมาจากเดิมโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษาถึงที่สุดให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายจำนวน 148,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแต่จำเลยทั้งสองไม่ชำระเงินให้โจทก์ตามคำพิพากษา โจทก์ร้องขอให้ศาลชั้นต้นออกหมายบังคับคดีและนำยึดที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินของจำเลยที่ 2 เพื่อขายทอดตลาดโดยตีราคา 8,180,000 บาทวันที่ 16 มีนาคม 2537 จำเลยที่ 2 ได้นำเงินไปชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ครบถ้วนแล้วเป็นเงิน 170,000 บาทต่อมาวันที่ 17 มีนาคม 2537 จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องว่าจำเลยที่ 2 เพิ่งทราบว่าตนถูกฟ้องเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2537เนื่องจากไม่มีการปิดหมายเรียก สำเนาคำฟ้องและคำบังคับณ ภูมิลำเนาของจำเลยที่ 2 กระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นเป็นการผิดระเบียบ ขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2 และยกเลิกค่าธรรมเนียมในการยึดทรัพย์ทั้งหมดโจทก์ยื่นคำแถลงคัดค้านว่า การส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องและคำบังคับให้กระทำโดยชอบ จำเลยที่ 2 มิได้ใช้สิทธิขอพิจารณาใหม่แต่กลับยินยอมชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ ถือได้ว่าจำเลยที่ 2ให้สัตยาบันแก่การพิจารณาที่จำเลยที่ 2 อ้างว่าผิดระเบียบนั้นแล้วขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้ถอนการยึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2ให้โจทก์รับผิดเสียค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายโจทก์และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยที่ 2 ชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ถือว่าจำเลยที่ 2 ได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบนั้นแล้ว จำเลยที่ 2 ไม่มีสิทธิขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์ ขอให้ยกคำร้องนั้น เห็นว่า จำเลยที่ 2 ที่ยื่นคำร้องอ้างว่าไม่มีการส่งหมายเรียก สำเนาคำฟ้อง และคำบังคับ ณ ภูมิลำเนาของจำเลยที่ 2กระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นตั้งแต่นั้นมาจึงเป็นการไม่ชอบและไม่มีผลตามกฎหมาย ดังนั้น การที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2 เพื่อปฎิบัติตามคำบังคับของศาล จึงเป็นการผิดระเบียบและไม่มีผลตามกฎหมายด้วย ขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2และยกเลิกค่าธรรมเนียมทั้งหมด ตามคำร้องของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวเป็นกรณีที่จำเลยที่ 2 ขอให้เพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27 แต่การเพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบนั้น ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 27 วรรคสอง บังคับอยู่ในตัวว่าคู่ความฝ่ายนั้นต้องมิได้ดำเนินการอันใดขึ้นใหม่หลังจากได้ทราบเรื่องผิดระเบียบแล้วหรือต้องมิได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบนั้น ๆ คดีนี้ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ และโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยที่ 2 เพื่อบังคับชำระหนี้เมื่อจำเลยที่ 2 อ้างว่าเป็นการพิจารณาที่ผิดระเบียบ เพราะจำเลยที่ 2 ไม่ทราบว่าถูกฟ้องแล้ว ดังนี้ก่อนยื่นคำร้องจำเลยที่ 2 ชอบที่จะขอให้ศาลชั้นต้นเพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบนั้น ซึ่งจะทำให้คำพิพากษารวมทั้งการบังคับคดีอันเนื่องมาจากการพิจารณาที่ผิดระเบียบของศาลเป็นอันถูกเพิกถอนไปด้วย เพราะศาลจะต้องดำเนินกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบนั้นใหม่แต่จำเลยที่ 2 ก็หาได้กระทำไม่ จำเลยที่ 2 กลับยินยอมชำระหนี้ตามคำพิพากษานั้นให้โจทก์ ทั้งยังได้ยื่นคำแถลงต่อเจ้าพนักงานบังคับคดีว่า จำเลยที่ 2 ได้ชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้โจทก์ครบถ้วนแล้ว มีความประสงค์จะขอให้เจ้าพนักงานบังคับคดีถอนการยึดทรัพย์ จำเลยที่ 2 ยินดีชำระค่าธรรมเนียมตามระเบียบ จึงขอถ่ายรายการค่าธรรมเนียมศาลเพื่อนำไปยื่นคำร้องขอลดหย่อนค่าธรรมเนียมต่อศาล และจะนำค่าธรรมเนียมชำระให้เจ้าพนักงานบังคับคดีภายหลัง เนื่องจากจำเลยที่ 2 ทราบจากเจ้าพนักงานบังคับคดีว่า ค่าธรรมเนียมดังกล่าวมากกว่าหนี้ที่จะต้องรับผิดตามคำพิพากษาจำเลยที่ 2 จึงยื่นคำแถลงนี้ ถือได้ว่าก่อนยื่นคำแถลงจำเลยที่ 2ได้ให้สัตยาบันแก่การผิดระเบียบหลังจากได้ทราบเรื่องผิดระเบียบนั้นแล้ว จำเลยที่ 2 จะขอให้เพิกถอนการยึดทรัพย์หาได้ไม่ฎีกาของโจทก์ข้อนี้ฟังขึ้น ส่วนที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นให้โจทก์รับผิดในค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดีที่ยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายนั้น เห็นว่า ตามคำร้องของจำเลยที่ 2 ที่ยื่นต่อศาลชั้นต้นเป็นกรณีที่จำเลยที่ 2ขอให้เพิกถอนการพิจารณาที่ผิดระเบียบและขอให้ยกเลิกค่าธรรมเนียมในการยึดทรัพย์ทั้งหมดเท่านั้น ดังนั้น หากศาลฟังว่าจำเลยที่ 2ไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขอให้เพิกถอนดังกล่าวก็ชอบที่จะยกคำร้องของจำเลยที่ 2 เสีย กรณีไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่าผู้ใดจะต้องรับผิดในค่าธรรมเนียมยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายแต่อย่างใด ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้โจทก์รับผิดในค่าธรรมเนียมดังกล่าวจึงเป็นเรื่องนอกประเด็นจากคำร้องของจำเลยที่ 2เป็นการไม่ชอบ และปัญหานี้เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกามีอำนาจขึ้นวินิจฉัยเองได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5) ประกอบมาตรา 246, 247 คดีไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของโจทก์อีกต่อไป"พิพากษากลับ ให้ยกคำร้องของจำเลยที่ 2 และยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์และคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้โจทก์เสียค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดีที่ยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายเสีย(ไพฑูรย์ แสงจันทร์เทศ-จเร อำนวยวัฒนา-ธวัชชัย พิทักษ์ผล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ