คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 626/2542หลักกฎหมาย: ลูกหนี้ที่ 3 เป็นผู้สั่งจ่ายตั๋วแลกเงินให้แก่บริษัท ซ.มีเจ้าหนี้เป็นผู้รับรองตั๋วแลกเงินตามคำขอของลูกหนี้ที่ 3โดยมีข้อตกลงว่าหากเจ้าหนี้ต้องรับผิดใช้เงินตามตั๋วแลกเงินดังกล่าว ลูกหนี้ที่ 3 ยินยอมรับผิดชดใช้ให้แก่เจ้าหนี้จนครบพร้อมด้วยดอกเบี้ยต่อมาเจ้าหนี้จ่ายเงินให้แก่บริษัท ซ.ตามจำนวนในตั๋วแลกเงิน แต่ลูกหนี้ที่ 3 ผิดนัดไม่ชำระหนี้ให้เจ้าหนี้ ดังนี้เมื่อคำขอของลูกหนี้ที่ 3 ที่ขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินให้แก่บริษัท ซ. ทำขึ้นในวันเวลาเดียวกันกับที่ลูกหนี้ที่ 3 ได้ออกตั๋วแลกเงิน จึงถือได้ว่าเป็นคำเสนอให้เจ้าหนี้รับรองและยินยอมต่อเจ้าหนี้ให้เจ้าหนี้มีสิทธิจะเรียกร้องให้ลูกหนี้ที่ 3 รับผิดต่อเจ้าหนี้ตามจำนวนเงินในตั๋วแลกเงินที่ได้สั่งจ่าย อีกทั้งลูกหนี้ที่ 3 ยังเสนอ ให้สิทธิต่อเจ้าหนี้ยินยอมจะชดใช้เงินให้แก่เจ้าหนี้จนครบถ้วนหากเรียกคืนตามตั๋วแลกเงินที่ยังขาดอยู่พร้อมดอกเบี้ยซึ่งเป็นอัตราดอกเบี้ยนอกเหนือจากตั๋วแลกเงิน ตลอดจนลูกหนี้ที่ 3ยอมชดใช้ค่าใช้จ่ายใด ๆ ที่เจ้าหนี้ต้องจ่ายเงินไปเกี่ยวกับการที่เจ้าหนี้ต้องรับผิดแทนลูกหนี้ที่ 3 และยอมให้เจ้าหนี้หักเงินจากบัญชีเงินฝากของลูกหนี้ที่ 3 ถ้ามีเงินฝากอยู่กับเจ้าหนี้โดยไม่ต้องแจ้งให้ลูกหนี้ที่ 3 ทราบล่วงหน้าอีกด้วยการที่เจ้าหนี้ได้จ่ายเงินให้แก่บริษัท ซ. ตามที่ลูกหนี้ที่ 3ขอให้เจ้าหนี้จ่ายเงิน ถือได้ว่าเจ้าหนี้ตกลงหรือยินยอมปฏิบัติตามคำขอของลูกหนี้ที่ 3 เป็นการสนองความประสงค์ของลูกหนี้ที่ 3 แล้ว เกิดเป็นสัญญาผูกพันกันตามที่ตกลงนั้น เมื่อสิทธิเรียกร้อง อันเกิดจากคำขอให้รับรองตั๋วแลกเงินที่ลูกหนี้ที่ 3 ได้ตกลง ไว้กับเจ้าหนี้ไม่มีบทกฎหมายบัญญัติอายุความไว้เป็นอย่างอื่น จึงมีอายุความ 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์ของลูกหนี้ (จำเลย) ทั้งสามไว้เด็ดขาดแล้วเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2538 ธนาคารแหลมทอง จำกัด (มหาชน) เจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีและหนี้รับรองตั๋วแลกเงิน จำนวน 1,418,997.77 บาท จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 ตามบัญชีท้ายคำขอรับชำระหนี้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์นัดตรวจคำขอรับชำระหนี้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 104 แล้ว ไม่มีผู้ใดโต้แย้งคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้รายนี้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์สอบสวนแล้ว เห็นว่า มูลหนี้อันดับที่ 1 ลูกหนี้ที่ 3 เป็นหนี้ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีจำนวน 830,704.24 บาท เจ้าหนี้ขอมา 840,580.67 บาทจึงขอมามากไป 9,876.43 บาท สำหรับมูลหนี้อันดับที่ 2หนี้รับรองตั๋วแลกเงิน เป็นต้นเงินและดอกเบี้ยรวม 578,417.10 บาทเจ้าหนี้เป็นผู้รับรองตั๋วแลกเงินได้ชำระเงินตามตั๋วให้แก่ผู้ทรงจึงเข้ารับช่วงสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่ลูกหนี้ผู้สั่งจ่ายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 967, 226, 229(3)เจ้าหนี้ใช้สิทธิของผู้ทรงจึงต้องฟ้องไล่เบี้ยภายในกำหนดอายุความ 1 ปี นับแต่วันตั๋วเงินถึงกำหนด ตามมาตรา 1002เจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ในวันที่ 26 มกราคม 2539หนี้จึงขาดอายุความ ต้องห้ามมิให้ขอรับชำระหนี้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 94 เห็นควรให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ในมูลหนี้อันดับที่ 1 จำนวน 830,704.24 บาท จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 โดยให้ได้รับชำระหนี้จากการขายทอดตลาดที่ดินโฉนดเลขที่ 29169 ตำบลร้องวัวแดง อำเภอสันกำแพงจังหวัดเชียงใหม่ พร้อมสิ่งปลูกสร้างอันเป็นหลักประกันก่อนเจ้าหนี้อื่นตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 96(3) หากขายทอดตลาดแล้วได้เงินไม่พอชำระหนี้และขาดอยู่เท่าใดให้ได้รับชำระหนี้จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 ตามมาตรา 130(8) ที่ขอเกินมาให้ยกเสียและในส่วนหนี้อันดับที่ 2 เห็นควรให้ยกเสียตามมาตรา 107(1)ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว มีคำสั่งอนุญาตให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ตามความเห็นของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เจ้าหนี้อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์แผนกคดีล้มละลายพิพากษาแก้เป็นว่า ให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ในมูลหนี้อันดับที่ 2 จำนวน 578,417.10 บาทอีกจำนวนหนึ่งจากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 โดยให้ได้รับชำระหนี้จากการขายทอดตลาดที่ดินโฉนดเลขที่ 29196ตำบลร้องวัวแดง อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่พร้อมสิ่งปลูกสร้างอันเป็นหลักประกันก่อนเจ้าหนี้อื่นตามมาตรา 96(3)แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 หากขายทอดตลาดแล้วได้เงินไม่พอชำระหนี้และขาดอยู่เท่าใดให้ได้รับชำระหนี้จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 ตามมาตรา 130(8) และหากเจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้จากนายประยูร อัมภาพรรณ ผู้ค้ำประกันแล้วเพียงใด ให้สิทธิได้รับชำระหนี้ในมูลหนี้อันดับที่ 2 ลดลงไปเพียงนั้น นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำสั่งของศาลชั้นต้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีล้มละลายวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้วข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติได้ว่า ลูกหนี้ที่ 3 ได้ออกตั๋วแลกเงินเลขที่ 16/2534 ลงวันที่ 8 พฤศจิกายน 2534 สั่งจ่ายเงิน 118,200 บาท ในวันที่ 7 มกราคม 2535 ตั๋วแลกเงินเลขที่ 17/2534 ลงวันที่ 20 พฤศจิกายน 2534 สั่งจ่ายเงิน 120,450 บาท ในวันที่ 19 มกราคม 2535 และตั๋วแลกเงินเลขที่ 18/2534 ลงวันที่ 5 ธันวาคม 2534สั่งจ่ายเงิน 120,600 บาท ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2535ให้เจ้าหนี้จ่ายเงินตามตั๋วแลกเงินทั้งสามฉบับให้แก่บริษัทซี.ซี.ออยส์ จำกัด ตามเอกสารหมาย จ.9 ถึง จ.11 ทั้งในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2534 วันที่ 20 พฤศจิกายน 2534 และวันที่5 ธันวาคม 2534 ลูกหนี้ที่ 3 ได้ทำคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินโดยลูกหนี้ที่ 3 ยอมตกลงว่า หากเจ้าหนี้ต้องชำระเงินตามตั๋วแลกเงินดังกล่าวทั้งสามฉบับ ลูกหนี้ที่ 3 ยินยอมรับผิดชดใช้เงินให้แก่เจ้าหนี้จนครบถ้วนรวมทั้งดอกเบี้ยตลอดจนยินยอมชดใช้ค่าใช้จ่ายใด ๆ ให้แก่เจ้าหนี้ทั้งลูกหนี้ที่ 3 ยอมชำระค่าธรรมเนียมในการที่เจ้าหนี้เป็นผู้รับรองตั๋วแลกเงินในอัตราร้อยละ 1.5 ของจำนวนเงินในตั๋วแลกเงินตามเอกสารหมาย จ.21 ถึง จ.23 ทั้งข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติได้ด้วยว่าเมื่อถึงกำหนดใช้เงินตามตั๋วแลกเงินดังกล่าว เจ้าหนี้ได้จ่ายเงินตามจำนวนในตั๋วแลกเงินให้แก่บริษัทซี.ซี.ออยล์ จำกัด ไปจนครบถ้วนแล้ว แต่ลูกหนี้ที่ 3ผิดนัดไม่ชำระหนี้ วันที่ 26 มกราคม 2539 เจ้าหนี้ได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ นับแต่วันที่3 กุมภาพันธ์ 2535 เป็นเวลา 3 ปี 11 เดือน 23 วัน คดีจึงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ว่าคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้สำหรับหนี้ตามคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินทั้งสามฉบับขาดอายุความหรือไม่ ข้อนี้ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าเจ้าหนี้มิได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ภายในกำหนดระยะเวลา 1 ปี นับถัดจากวันที่ตั๋วแลกเงินแต่ละฉบับถึงกำหนดใช้เงิน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1002ประเด็นข้อนี้ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่วินิจฉัยว่า คำขอของลูกหนี้ที่ 3 ที่ขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินตามเอกสารหมาย จ.21 ถึง จ.23 ในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2534 วันที่ 20 พฤศจิกายน 2534 และวันที่ 5 ธันวาคม 2534 กำหนดใช้เงินในวันที่ 7 มกราคม 2535 วันที่ 19 มกราคม 2535 และวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2535 ให้แก่ บริษัทซี.ซี.ออยล์ จำกัด ตามเอกสารหมาย จ.9 ถึง จ.11 หนังสือคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินทั้งสามฉบับดังกล่าวซึ่งแต่ละฉบับทำขึ้นในวันเวลาเดียวกันกับที่ลูกหนี้ที่ 3 ได้ออกตั๋วแลกเงิน แม้ลูกหนี้ที่ 3จะลงลายมือชื่อแต่ฝ่ายเดียว ก็ถือได้ว่าเป็นคำเสนอขอให้เจ้าหนี้รับรองและยินยอมต่อเจ้าหนี้ ให้เจ้าหนี้มีสิทธิที่จะเรียกร้องให้ลูกหนี้ที่ 3 ต้องรับผิดชอบต่อเจ้าหนี้ตามจำนวนเงินตามตั๋วแลกเงินที่ได้สั่งจ่ายแต่ละฉบับตามคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินเอกสารหมาย จ.21 ถึง จ.23 ข้อ 1 และลูกหนี้ที่ 3 ยังได้เสนอให้สิทธิต่อเจ้าหนี้จะยอมชดใช้เงินให้แก่เจ้าหนี้จนครบถ้วนถ้าหากเรียกคืนตามตั๋วแลกเงินที่ยังขาดอยู่พร้อมกับดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19 ต่อปี ซึ่งเป็นอัตราดอกเบี้ยนอกเหนือจากตั๋วแลกเงิน ตลอดจนลูกหนี้ที่ 3 ยินยอมชดใช้ค่าใช้จ่ายใด ๆ ที่เจ้าหนี้ต้องจ่ายเงินไปเกี่ยวกับการที่เจ้าหนี้ต้องรับผิดแทนลูกหนี้ที่ 3 ทั้งยังยินยอมให้เจ้าหนี้หักเงินจากบัญชีเงินฝากของลูกหนี้ที่ 3 ถ้ามีเงินฝากอยู่กับเจ้าหนี้โดยไม่ต้องแจ้งให้ลูกหนี้ที่ 3 ทราบล่วงหน้า ครั้นเมื่อครบกำหนด 60 วัน นับแต่วันออกตั๋วแลกเงินแต่ละฉบับ เจ้าหนี้ได้จ่ายเงินให้แก่บริษัทซี.ซี.ออยล์ จำกัด ตามที่ลูกหนี้ที่ 3 ขอให้เจ้าหนี้จ่ายเงิน ถือได้ว่าเจ้าหนี้ตกลงหรือยินยอมปฏิบัติตามคำขอของลูกหนี้ที่ 3 เป็นการสนองความประสงค์ของลูกหนี้ที่ 3 แล้วจึงเกิดเป็นสัญญาผูกพันกันตามที่ตกลงนั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะปฏิเสธว่าคำขอให้รับรองตั๋วแลกเงินของลูกหนี้ที่ 3 ไม่มีความผูกพันหรือเป็นเพียงเอกสารประกอบการขอให้รับรองตั๋วแลกเงินโดยสิ้นความผูกพันไปพร้อมกับอายุความ 1 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1002 ไม่ได้ สิทธิเรียกร้องอันเกิดจากคำขอให้รับรองตั๋วแลกเงินที่ลูกหนี้ที่ 3 ได้ตกลงไว้กับเจ้าหนี้ไม่มีบทกฎหมายบัญญัติอายุความไว้เป็นอย่างอื่นจึงมีอายุความ 10 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164(เดิม) หรือมาตรา 193/30 (ใหม่) คำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้ดังกล่าวจึงเป็นหนี้ที่ไม่ต้องห้ามมิให้ขอรับชำระหนี้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 94(1) ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยกับคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ ฎีกาของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 626/2542บริษัท เงินทุนหลักทรัพย์ เอส.ซี.เอฟ . จำกัด ( มหาชนโจทก์เจ้าหนี้โจทก์ธนาคาร แหลม ทอง จำกัด ( มหาชนโจทก์นาย ธีระพล เภาธะทัต กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 193/30, ม. 1002 พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 94, ม. 96, ม. 104ลูกหนี้ที่ 3 เป็นผู้สั่งจ่ายตั๋วแลกเงินให้แก่บริษัท ซ.มีเจ้าหนี้เป็นผู้รับรองตั๋วแลกเงินตามคำขอของลูกหนี้ที่ 3โดยมีข้อตกลงว่าหากเจ้าหนี้ต้องรับผิดใช้เงินตามตั๋วแลกเงินดังกล่าว ลูกหนี้ที่ 3 ยินยอมรับผิดชดใช้ให้แก่เจ้าหนี้จนครบพร้อมด้วยดอกเบี้ยต่อมาเจ้าหนี้จ่ายเงินให้แก่บริษัท ซ.ตามจำนวนในตั๋วแลกเงิน แต่ลูกหนี้ที่ 3 ผิดนัดไม่ชำระหนี้ให้เจ้าหนี้ ดังนี้เมื่อคำขอของลูกหนี้ที่ 3 ที่ขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินให้แก่บริษัท ซ. ทำขึ้นในวันเวลาเดียวกันกับที่ลูกหนี้ที่ 3 ได้ออกตั๋วแลกเงิน จึงถือได้ว่าเป็นคำเสนอให้เจ้าหนี้รับรองและยินยอมต่อเจ้าหนี้ให้เจ้าหนี้มีสิทธิจะเรียกร้องให้ลูกหนี้ที่ 3 รับผิดต่อเจ้าหนี้ตามจำนวนเงินในตั๋วแลกเงินที่ได้สั่งจ่าย อีกทั้งลูกหนี้ที่ 3 ยังเสนอ ให้สิทธิต่อเจ้าหนี้ยินยอมจะชดใช้เงินให้แก่เจ้าหนี้จนครบถ้วนหากเรียกคืนตามตั๋วแลกเงินที่ยังขาดอยู่พร้อมดอกเบี้ยซึ่งเป็นอัตราดอกเบี้ยนอกเหนือจากตั๋วแลกเงิน ตลอดจนลูกหนี้ที่ 3ยอมชดใช้ค่าใช้จ่ายใด ๆ ที่เจ้าหนี้ต้องจ่ายเงินไปเกี่ยวกับการที่เจ้าหนี้ต้องรับผิดแทนลูกหนี้ที่ 3 และยอมให้เจ้าหนี้หักเงินจากบัญชีเงินฝากของลูกหนี้ที่ 3 ถ้ามีเงินฝากอยู่กับเจ้าหนี้โดยไม่ต้องแจ้งให้ลูกหนี้ที่ 3 ทราบล่วงหน้าอีกด้วยการที่เจ้าหนี้ได้จ่ายเงินให้แก่บริษัท ซ. ตามที่ลูกหนี้ที่ 3ขอให้เจ้าหนี้จ่ายเงิน ถือได้ว่าเจ้าหนี้ตกลงหรือยินยอมปฏิบัติตามคำขอของลูกหนี้ที่ 3 เป็นการสนองความประสงค์ของลูกหนี้ที่ 3 แล้ว เกิดเป็นสัญญาผูกพันกันตามที่ตกลงนั้น เมื่อสิทธิเรียกร้อง อันเกิดจากคำขอให้รับรองตั๋วแลกเงินที่ลูกหนี้ที่ 3 ได้ตกลง ไว้กับเจ้าหนี้ไม่มีบทกฎหมายบัญญัติอายุความไว้เป็นอย่างอื่น จึงมีอายุความ 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์ของลูกหนี้ (จำเลย) ทั้งสามไว้เด็ดขาดแล้วเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2538 ธนาคารแหลมทอง จำกัด (มหาชน) เจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีและหนี้รับรองตั๋วแลกเงิน จำนวน 1,418,997.77 บาท จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 ตามบัญชีท้ายคำขอรับชำระหนี้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์นัดตรวจคำขอรับชำระหนี้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 104 แล้ว ไม่มีผู้ใดโต้แย้งคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้รายนี้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์สอบสวนแล้ว เห็นว่า มูลหนี้อันดับที่ 1 ลูกหนี้ที่ 3 เป็นหนี้ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีจำนวน 830,704.24 บาท เจ้าหนี้ขอมา 840,580.67 บาทจึงขอมามากไป 9,876.43 บาท สำหรับมูลหนี้อันดับที่ 2หนี้รับรองตั๋วแลกเงิน เป็นต้นเงินและดอกเบี้ยรวม 578,417.10 บาทเจ้าหนี้เป็นผู้รับรองตั๋วแลกเงินได้ชำระเงินตามตั๋วให้แก่ผู้ทรงจึงเข้ารับช่วงสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่ลูกหนี้ผู้สั่งจ่ายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 967, 226, 229(3)เจ้าหนี้ใช้สิทธิของผู้ทรงจึงต้องฟ้องไล่เบี้ยภายในกำหนดอายุความ 1 ปี นับแต่วันตั๋วเงินถึงกำหนด ตามมาตรา 1002เจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ในวันที่ 26 มกราคม 2539หนี้จึงขาดอายุความ ต้องห้ามมิให้ขอรับชำระหนี้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 94 เห็นควรให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ในมูลหนี้อันดับที่ 1 จำนวน 830,704.24 บาท จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 โดยให้ได้รับชำระหนี้จากการขายทอดตลาดที่ดินโฉนดเลขที่ 29169 ตำบลร้องวัวแดง อำเภอสันกำแพงจังหวัดเชียงใหม่ พร้อมสิ่งปลูกสร้างอันเป็นหลักประกันก่อนเจ้าหนี้อื่นตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 96(3) หากขายทอดตลาดแล้วได้เงินไม่พอชำระหนี้และขาดอยู่เท่าใดให้ได้รับชำระหนี้จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 ตามมาตรา 130(8) ที่ขอเกินมาให้ยกเสียและในส่วนหนี้อันดับที่ 2 เห็นควรให้ยกเสียตามมาตรา 107(1)ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว มีคำสั่งอนุญาตให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ตามความเห็นของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เจ้าหนี้อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์แผนกคดีล้มละลายพิพากษาแก้เป็นว่า ให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ในมูลหนี้อันดับที่ 2 จำนวน 578,417.10 บาทอีกจำนวนหนึ่งจากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 โดยให้ได้รับชำระหนี้จากการขายทอดตลาดที่ดินโฉนดเลขที่ 29196ตำบลร้องวัวแดง อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่พร้อมสิ่งปลูกสร้างอันเป็นหลักประกันก่อนเจ้าหนี้อื่นตามมาตรา 96(3)แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 หากขายทอดตลาดแล้วได้เงินไม่พอชำระหนี้และขาดอยู่เท่าใดให้ได้รับชำระหนี้จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 ตามมาตรา 130(8) และหากเจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้จากนายประยูร อัมภาพรรณ ผู้ค้ำประกันแล้วเพียงใด ให้สิทธิได้รับชำระหนี้ในมูลหนี้อันดับที่ 2 ลดลงไปเพียงนั้น นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำสั่งของศาลชั้นต้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีล้มละลายวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้วข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติได้ว่า ลูกหนี้ที่ 3 ได้ออกตั๋วแลกเงินเลขที่ 16/2534 ลงวันที่ 8 พฤศจิกายน 2534 สั่งจ่ายเงิน 118,200 บาท ในวันที่ 7 มกราคม 2535 ตั๋วแลกเงินเลขที่ 17/2534 ลงวันที่ 20 พฤศจิกายน 2534 สั่งจ่ายเงิน 120,450 บาท ในวันที่ 19 มกราคม 2535 และตั๋วแลกเงินเลขที่ 18/2534 ลงวันที่ 5 ธันวาคม 2534สั่งจ่ายเงิน 120,600 บาท ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2535ให้เจ้าหนี้จ่ายเงินตามตั๋วแลกเงินทั้งสามฉบับให้แก่บริษัทซี.ซี.ออยส์ จำกัด ตามเอกสารหมาย จ.9 ถึง จ.11 ทั้งในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2534 วันที่ 20 พฤศจิกายน 2534 และวันที่5 ธันวาคม 2534 ลูกหนี้ที่ 3 ได้ทำคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินโดยลูกหนี้ที่ 3 ยอมตกลงว่า หากเจ้าหนี้ต้องชำระเงินตามตั๋วแลกเงินดังกล่าวทั้งสามฉบับ ลูกหนี้ที่ 3 ยินยอมรับผิดชดใช้เงินให้แก่เจ้าหนี้จนครบถ้วนรวมทั้งดอกเบี้ยตลอดจนยินยอมชดใช้ค่าใช้จ่ายใด ๆ ให้แก่เจ้าหนี้ทั้งลูกหนี้ที่ 3 ยอมชำระค่าธรรมเนียมในการที่เจ้าหนี้เป็นผู้รับรองตั๋วแลกเงินในอัตราร้อยละ 1.5 ของจำนวนเงินในตั๋วแลกเงินตามเอกสารหมาย จ.21 ถึง จ.23 ทั้งข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติได้ด้วยว่าเมื่อถึงกำหนดใช้เงินตามตั๋วแลกเงินดังกล่าว เจ้าหนี้ได้จ่ายเงินตามจำนวนในตั๋วแลกเงินให้แก่บริษัทซี.ซี.ออยล์ จำกัด ไปจนครบถ้วนแล้ว แต่ลูกหนี้ที่ 3ผิดนัดไม่ชำระหนี้ วันที่ 26 มกราคม 2539 เจ้าหนี้ได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ นับแต่วันที่3 กุมภาพันธ์ 2535 เป็นเวลา 3 ปี 11 เดือน 23 วัน คดีจึงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ว่าคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้สำหรับหนี้ตามคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินทั้งสามฉบับขาดอายุความหรือไม่ ข้อนี้ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าเจ้าหนี้มิได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ภายในกำหนดระยะเวลา 1 ปี นับถัดจากวันที่ตั๋วแลกเงินแต่ละฉบับถึงกำหนดใช้เงิน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1002ประเด็นข้อนี้ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่วินิจฉัยว่า คำขอของลูกหนี้ที่ 3 ที่ขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินตามเอกสารหมาย จ.21 ถึง จ.23 ในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2534 วันที่ 20 พฤศจิกายน 2534 และวันที่ 5 ธันวาคม 2534 กำหนดใช้เงินในวันที่ 7 มกราคม 2535 วันที่ 19 มกราคม 2535 และวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2535 ให้แก่ บริษัทซี.ซี.ออยล์ จำกัด ตามเอกสารหมาย จ.9 ถึง จ.11 หนังสือคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินทั้งสามฉบับดังกล่าวซึ่งแต่ละฉบับทำขึ้นในวันเวลาเดียวกันกับที่ลูกหนี้ที่ 3 ได้ออกตั๋วแลกเงิน แม้ลูกหนี้ที่ 3จะลงลายมือชื่อแต่ฝ่ายเดียว ก็ถือได้ว่าเป็นคำเสนอขอให้เจ้าหนี้รับรองและยินยอมต่อเจ้าหนี้ ให้เจ้าหนี้มีสิทธิที่จะเรียกร้องให้ลูกหนี้ที่ 3 ต้องรับผิดชอบต่อเจ้าหนี้ตามจำนวนเงินตามตั๋วแลกเงินที่ได้สั่งจ่ายแต่ละฉบับตามคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินเอกสารหมาย จ.21 ถึง จ.23 ข้อ 1 และลูกหนี้ที่ 3 ยังได้เสนอให้สิทธิต่อเจ้าหนี้จะยอมชดใช้เงินให้แก่เจ้าหนี้จนครบถ้วนถ้าหากเรียกคืนตามตั๋วแลกเงินที่ยังขาดอยู่พร้อมกับดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19 ต่อปี ซึ่งเป็นอัตราดอกเบี้ยนอกเหนือจากตั๋วแลกเงิน ตลอดจนลูกหนี้ที่ 3 ยินยอมชดใช้ค่าใช้จ่ายใด ๆ ที่เจ้าหนี้ต้องจ่ายเงินไปเกี่ยวกับการที่เจ้าหนี้ต้องรับผิดแทนลูกหนี้ที่ 3 ทั้งยังยินยอมให้เจ้าหนี้หักเงินจากบัญชีเงินฝากของลูกหนี้ที่ 3 ถ้ามีเงินฝากอยู่กับเจ้าหนี้โดยไม่ต้องแจ้งให้ลูกหนี้ที่ 3 ทราบล่วงหน้า ครั้นเมื่อครบกำหนด 60 วัน นับแต่วันออกตั๋วแลกเงินแต่ละฉบับ เจ้าหนี้ได้จ่ายเงินให้แก่บริษัทซี.ซี.ออยล์ จำกัด ตามที่ลูกหนี้ที่ 3 ขอให้เจ้าหนี้จ่ายเงิน ถือได้ว่าเจ้าหนี้ตกลงหรือยินยอมปฏิบัติตามคำขอของลูกหนี้ที่ 3 เป็นการสนองความประสงค์ของลูกหนี้ที่ 3 แล้วจึงเกิดเป็นสัญญาผูกพันกันตามที่ตกลงนั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะปฏิเสธว่าคำขอให้รับรองตั๋วแลกเงินของลูกหนี้ที่ 3 ไม่มีความผูกพันหรือเป็นเพียงเอกสารประกอบการขอให้รับรองตั๋วแลกเงินโดยสิ้นความผูกพันไปพร้อมกับอายุความ 1 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1002 ไม่ได้ สิทธิเรียกร้องอันเกิดจากคำขอให้รับรองตั๋วแลกเงินที่ลูกหนี้ที่ 3 ได้ตกลงไว้กับเจ้าหนี้ไม่มีบทกฎหมายบัญญัติอายุความไว้เป็นอย่างอื่นจึงมีอายุความ 10 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164(เดิม) หรือมาตรา 193/30 (ใหม่) คำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้ดังกล่าวจึงเป็นหนี้ที่ไม่ต้องห้ามมิให้ขอรับชำระหนี้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 94(1) ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยกับคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ ฎีกาของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(วินัส เรืองอำพัน-สมปอง เสนเนียม-ทวีชัย เจริญบัณฑิต)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุธนาคารหรือสถาบันการเงินบางแห่งนอกจากจะประกอบกิจการให้กู้ยืมโดยทั่วไปแล้วยังได้รับอนุญาตให้ประกอบกิจการในการรับอาวัลหรือรับรองตั๋วเงินเป็นทางค้าปกติโดยเรียกค่าตอบแทนเป็นค่าธรรมเนียมในการอาวัลหรือรับรองตั๋วเงินให้แก่ลูกค้าก่อนที่ธนาคารหรือสถาบันการเงินจะอาวัลหรือรับรองตั๋วเงินให้จะพิจารณาเครดิตและหลักประกันที่ลูกค้าเสนอมาเหมือนลูกค้ากู้ยืมเงินหรือสินเชื่อทั่วไป เนื่องจากธนาคารหรือสถาบันการเงินอาจต้องรับผิดจ่ายเงินตามตั๋วเงินแก่ผู้ทรงไป ดังนั้นหากธนาคารหรือสถาบันการเงินอนุมัติสินเชื่อประเภทนี้ก็จะให้ลูกค้าลงชื่อในคำขอให้รับรองหรืออาวัลตั๋วเงินซึ่งมีสาระสำคัญโดยทั่วไปว่า หากธนาคารหรือสถาบันการเงินต้องจ่ายเงินตามตั๋วเงินไปลูกค้าต้องชำระเงินตามจำนวนที่จ่ายไปคืนให้แก่ธนาคารหรือสถาบันการเงินพร้อมด้วยดอกเบี้ยซึ่งจะเป็นคนละอัตรากับที่ระบุในตั๋วเงินและค่าเสียหายอื่น ๆ หากมี เมื่อลูกค้าลงชื่อในคำขอให้รับรองหรืออาวัลตั๋วเงินและวางหลักประกันต่อธนาคารหรือสถาบันการเงินเรียบร้อยแล้ว ธนาคารหรือสถาบันการเงินจึงจะลงชื่อรับรองหรืออาวัลตั๋วเงินให้แก่ลูกค้าไปจะเห็นได้ว่าก่อนที่ลูกค้าจะมาติดต่อธนาคารหรือสถาบันการเงินเพื่อให้รับรองหรืออาวัลตั๋วเงิน ลูกค้ากับธนาคารหรือสถาบันการเงินอาจไม่มีความสัมพันธ์เป็นลูกหนี้หรือเจ้าหนี้กันเลยก็ได้ กรณีเป็นเรื่องที่ลูกค้าจะนำตั๋วเงินไปชำระหนี้แก่เจ้าหนี้อื่น แต่ตั๋วเงินที่ลูกค้าออกไปนั้นไม่มีความน่าเชื่อถือเพียงพอที่จะให้เจ้าหนี้รับชำระหนี้ด้วยตั๋วเงินไว้ หรือเป็นเรื่องที่ลูกหนี้ประสงค์จะนำตั๋วเงินที่ตนออกหรือรับมาไปขายต่อเพื่อเอาเงินสดมาใช้หมุนเวียนในกิจการ จึงต้องให้ธนาคารหรือสถาบันการเงินรับรองหรืออาวัลตั๋วเงินให้จะได้มีเครดิตและเกิดความมั่นใจแก่ผู้รับตั๋วเงินนั้นไว้ ในส่วนของธนาคารหรือสถาบันการเงินจะได้ผลประโยชน์คือค่าธรรมเนียมที่เรียกเก็บจากลูกค้าตามวงเงินที่ได้อาวัลหรือรับรองไปเช่นร้อยละ 1.5 ของวงเงินที่รับรอง เป็นต้น ซึ่งจะเห็นว่าเป็นจำนวนที่ไม่มากเท่าไรแต่ถ้าธนาคารหรือสถาบันการเงินต้องรับผิดจ่ายเงินตามตั๋วเงินไปมีบางกรณีไม่อาจจะเรียกร้องหรือไล่เบี้ยจากลูกค้าได้โดยอาศัยมูลหนี้ตามตั๋วเงิน หรือแม้จะได้แต่อาจไม่คุ้มกับกรณีต้องจ่ายเงินไปหรือไม่สะดวกจึงต้องให้ลูกค้าลงนามในคำขอให้รับรองหรืออาวัลตั๋วเงินไว้ดังนั้น หากพิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างธนาคารหรือสถาบันการเงินกับลูกค้าจากกรณีดังกล่าวพอแยกได้เป็น2 อย่าง คือ 1. ความสัมพันธ์ในส่วนที่ปรากฏตามตั๋วเงิน ซึ่งธนาคารหรือสถาบันการเงินอาจเป็นผู้รับรองหรืออาวัลแล้วแต่กรณี 2. ความผูกพันตามคำขอให้รับรองหรืออาวัลตั๋วเงิน ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ก็มีลักษณะเช่นเดียวกับที่ผู้เขียนได้กล่าวไว้แต่ตอนต้น โดยลูกหนี้ที่ 3 ได้ลงชื่อในคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินซึ่งตามตั๋วแลกเงินจะมีลูกหนี้ที่ 3 เป็นผู้สั่งจ่าย บจก.ซี.ซี.ออยล์ เป็นผู้รับเงินและเจ้าหนี้เป็นผู้จ่าย และเมื่อเจ้าหนี้ได้พิจารณาเครดิตและตกลงรับรองตั๋วแลกเงินให้ลูกหนี้ที่ 3 เจ้าหนี้จึงได้รับรองในตั๋วแลกเงินให้ การที่เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินให้แก่ลูกหนี้ที่ 3 ทั้งสามฉบับตามคำขอของลูกหนี้ที่ 3 ผู้เขียนเห็นว่าน่าที่จะถือได้ว่าเป็นการสนองรับตามคำขอซึ่งเป็นคำเสนอของลูกหนี้ที่ 3 แล้ว เนื่องจากเมื่อเจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินความรับผิดที่ต้องจ่ายตามตั๋วแลกเงินทั้งสามฉบับย่อมเกิดขึ้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 937 และหากเจ้าหนี้ไม่ตกลงหรือสนองรับตามคำขอก็คงไม่รับรองตั๋วแลกเงินให้ การที่เจ้าหนี้ใช้สิทธิเรียกร้องขอรับชำระหนี้ตามข้อตกลงในคำขอให้รับรองตั๋วเงินจึงเป็นการใช้สิทธิตามสัญญาที่ลูกหนี้ที่ 3ให้ไว้แก่เจ้าหนี้ กรณีจึงมิใช่เจ้าหนี้ใช้สิทธิเรียกร้องโดยอาศัยมูลหนี้ตามตั๋วแลกเงิน กับทั้งไม่ปรากฏว่าผู้รับเงินตามตั๋วแลกเงินได้สลักหลังตั๋วแลกเงินทั้งสามให้แก่เจ้าหนี้ซึ่งจะทำให้เจ้าหนี้เป็นผู้ทรงอันจะใช้สิทธิต่อลูกหนี้ที่ 3ที่เป็นผู้สั่งจ่าย ซึ่งต้องอยู่ภายใต้บังคับอายุความ 1 ปีตามมาตรา 1002 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เมื่อการใช้สิทธิเรียกร้องตามมูลหนี้ของสัญญาขอให้รับรองตั๋วแลกเงินไม่มีกำหนดอายุความไว้เป็นการเฉพาะ จึงต้องถือว่ามีกำหนด 10 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30 เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยเกี่ยวกับอายุความที่เจ้าหนี้ฟ้องร้องลูกหนี้ซึ่งเกี่ยวพันกันระหว่างมูลหนี้ตามตั๋วเงินและสัญญาอันมีลักษณะทำนองกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุ คือกรณีที่มีการนำตั๋วเงินไปขายลดให้กับธนาคารหรือสถาบันการเงินเมื่อธนาคารหรือสถาบันการเงินเรียกเก็บเงินตามตั๋วเงินไม่ได้ก็ต้องใช้สิทธิฟ้องร้องผู้ขายให้รับผิดตามสัญญาที่ทำกันไว้ตั้งแต่ขณะขายว่า หากตั๋วเงินที่นำมาขายไม่สามารถเรียกเก็บได้แล้ว ผู้ขายสัญญาว่าจะชำระเงินให้ตามที่ระบุในตั๋วเงินพร้อมยอมเสียดอกเบี้ยซึ่งเป็นคนละอัตรากับที่ปรากฏในตั๋วเงิน ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเป็นการใช้สิทธิตามสัญญาขายตั๋วเงินซึ่งไม่มีกำหนดอายุความไว้เฉพาะจึงมีอายุความ 10 ปี (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 44/2523,153/2522,1611/2521,855/2520) สมกุมชาดคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์ของลูกหนี้ (จำเลย) ทั้งสามไว้เด็ดขาดแล้วเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2538 ธนาคารแหลมทอง จำกัด (มหาชน) เจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีและหนี้รับรองตั๋วแลกเงิน จำนวน 1,418,997.77 บาท จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 ตามบัญชีท้ายคำขอรับชำระหนี้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์นัดตรวจคำขอรับชำระหนี้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 104 แล้ว ไม่มีผู้ใดโต้แย้งคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้รายนี้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์สอบสวนแล้ว เห็นว่า มูลหนี้อันดับที่ 1 ลูกหนี้ที่ 3 เป็นหนี้ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีจำนวน 830,704.24 บาท เจ้าหนี้ขอมา 840,580.67 บาทจึงขอมามากไป 9,876.43 บาท สำหรับมูลหนี้อันดับที่ 2หนี้รับรองตั๋วแลกเงิน เป็นต้นเงินและดอกเบี้ยรวม 578,417.10 บาทเจ้าหนี้เป็นผู้รับรองตั๋วแลกเงินได้ชำระเงินตามตั๋วให้แก่ผู้ทรงจึงเข้ารับช่วงสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่ลูกหนี้ผู้สั่งจ่ายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 967, 226, 229(3)เจ้าหนี้ใช้สิทธิของผู้ทรงจึงต้องฟ้องไล่เบี้ยภายในกำหนดอายุความ 1 ปี นับแต่วันตั๋วเงินถึงกำหนด ตามมาตรา 1002เจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ในวันที่ 26 มกราคม 2539หนี้จึงขาดอายุความ ต้องห้ามมิให้ขอรับชำระหนี้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 94 เห็นควรให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ในมูลหนี้อันดับที่ 1 จำนวน 830,704.24 บาท จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 โดยให้ได้รับชำระหนี้จากการขายทอดตลาดที่ดินโฉนดเลขที่ 29169 ตำบลร้องวัวแดง อำเภอสันกำแพงจังหวัดเชียงใหม่ พร้อมสิ่งปลูกสร้างอันเป็นหลักประกันก่อนเจ้าหนี้อื่นตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 96(3) หากขายทอดตลาดแล้วได้เงินไม่พอชำระหนี้และขาดอยู่เท่าใดให้ได้รับชำระหนี้จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 ตามมาตรา 130(8) ที่ขอเกินมาให้ยกเสียและในส่วนหนี้อันดับที่ 2 เห็นควรให้ยกเสียตามมาตรา 107(1)ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว มีคำสั่งอนุญาตให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ตามความเห็นของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เจ้าหนี้อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์แผนกคดีล้มละลายพิพากษาแก้เป็นว่า ให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ในมูลหนี้อันดับที่ 2 จำนวน 578,417.10 บาทอีกจำนวนหนึ่งจากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 โดยให้ได้รับชำระหนี้จากการขายทอดตลาดที่ดินโฉนดเลขที่ 29196ตำบลร้องวัวแดง อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่พร้อมสิ่งปลูกสร้างอันเป็นหลักประกันก่อนเจ้าหนี้อื่นตามมาตรา 96(3)แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 หากขายทอดตลาดแล้วได้เงินไม่พอชำระหนี้และขาดอยู่เท่าใดให้ได้รับชำระหนี้จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 ตามมาตรา 130(8) และหากเจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้จากนายประยูร อัมภาพรรณ ผู้ค้ำประกันแล้วเพียงใด ให้สิทธิได้รับชำระหนี้ในมูลหนี้อันดับที่ 2 ลดลงไปเพียงนั้น นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำสั่งของศาลชั้นต้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีล้มละลายวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้วข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติได้ว่า ลูกหนี้ที่ 3 ได้ออกตั๋วแลกเงินเลขที่ 16/2534 ลงวันที่ 8 พฤศจิกายน 2534 สั่งจ่ายเงิน 118,200 บาท ในวันที่ 7 มกราคม 2535 ตั๋วแลกเงินเลขที่ 17/2534 ลงวันที่ 20 พฤศจิกายน 2534 สั่งจ่ายเงิน 120,450 บาท ในวันที่ 19 มกราคม 2535 และตั๋วแลกเงินเลขที่ 18/2534 ลงวันที่ 5 ธันวาคม 2534สั่งจ่ายเงิน 120,600 บาท ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2535ให้เจ้าหนี้จ่ายเงินตามตั๋วแลกเงินทั้งสามฉบับให้แก่บริษัทซี.ซี.ออยส์ จำกัด ตามเอกสารหมาย จ.9 ถึง จ.11 ทั้งในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2534 วันที่ 20 พฤศจิกายน 2534 และวันที่5 ธันวาคม 2534 ลูกหนี้ที่ 3 ได้ทำคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินโดยลูกหนี้ที่ 3 ยอมตกลงว่า หากเจ้าหนี้ต้องชำระเงินตามตั๋วแลกเงินดังกล่าวทั้งสามฉบับ ลูกหนี้ที่ 3 ยินยอมรับผิดชดใช้เงินให้แก่เจ้าหนี้จนครบถ้วนรวมทั้งดอกเบี้ยตลอดจนยินยอมชดใช้ค่าใช้จ่ายใด ๆ ให้แก่เจ้าหนี้ทั้งลูกหนี้ที่ 3 ยอมชำระค่าธรรมเนียมในการที่เจ้าหนี้เป็นผู้รับรองตั๋วแลกเงินในอัตราร้อยละ 1.5 ของจำนวนเงินในตั๋วแลกเงินตามเอกสารหมาย จ.21 ถึง จ.23 ทั้งข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติได้ด้วยว่าเมื่อถึงกำหนดใช้เงินตามตั๋วแลกเงินดังกล่าว เจ้าหนี้ได้จ่ายเงินตามจำนวนในตั๋วแลกเงินให้แก่บริษัทซี.ซี.ออยล์ จำกัด ไปจนครบถ้วนแล้ว แต่ลูกหนี้ที่ 3ผิดนัดไม่ชำระหนี้ วันที่ 26 มกราคม 2539 เจ้าหนี้ได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ นับแต่วันที่3 กุมภาพันธ์ 2535 เป็นเวลา 3 ปี 11 เดือน 23 วัน คดีจึงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ว่าคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้สำหรับหนี้ตามคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินทั้งสามฉบับขาดอายุความหรือไม่ ข้อนี้ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าเจ้าหนี้มิได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ภายในกำหนดระยะเวลา 1 ปี นับถัดจากวันที่ตั๋วแลกเงินแต่ละฉบับถึงกำหนดใช้เงิน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1002ประเด็นข้อนี้ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่วินิจฉัยว่า คำขอของลูกหนี้ที่ 3 ที่ขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินตามเอกสารหมาย จ.21 ถึง จ.23 ในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2534 วันที่ 20 พฤศจิกายน 2534 และวันที่ 5 ธันวาคม 2534 กำหนดใช้เงินในวันที่ 7 มกราคม 2535 วันที่ 19 มกราคม 2535 และวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2535 ให้แก่ บริษัทซี.ซี.ออยล์ จำกัด ตามเอกสารหมาย จ.9 ถึง จ.11 หนังสือคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินทั้งสามฉบับดังกล่าวซึ่งแต่ละฉบับทำขึ้นในวันเวลาเดียวกันกับที่ลูกหนี้ที่ 3 ได้ออกตั๋วแลกเงิน แม้ลูกหนี้ที่ 3จะลงลายมือชื่อแต่ฝ่ายเดียว ก็ถือได้ว่าเป็นคำเสนอขอให้เจ้าหนี้รับรองและยินยอมต่อเจ้าหนี้ ให้เจ้าหนี้มีสิทธิที่จะเรียกร้องให้ลูกหนี้ที่ 3 ต้องรับผิดชอบต่อเจ้าหนี้ตามจำนวนเงินตามตั๋วแลกเงินที่ได้สั่งจ่ายแต่ละฉบับตามคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินเอกสารหมาย จ.21 ถึง จ.23 ข้อ 1 และลูกหนี้ที่ 3 ยังได้เสนอให้สิทธิต่อเจ้าหนี้จะยอมชดใช้เงินให้แก่เจ้าหนี้จนครบถ้วนถ้าหากเรียกคืนตามตั๋วแลกเงินที่ยังขาดอยู่พร้อมกับดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19 ต่อปี ซึ่งเป็นอัตราดอกเบี้ยนอกเหนือจากตั๋วแลกเงิน ตลอดจนลูกหนี้ที่ 3 ยินยอมชดใช้ค่าใช้จ่ายใด ๆ ที่เจ้าหนี้ต้องจ่ายเงินไปเกี่ยวกับการที่เจ้าหนี้ต้องรับผิดแทนลูกหนี้ที่ 3 ทั้งยังยินยอมให้เจ้าหนี้หักเงินจากบัญชีเงินฝากของลูกหนี้ที่ 3 ถ้ามีเงินฝากอยู่กับเจ้าหนี้โดยไม่ต้องแจ้งให้ลูกหนี้ที่ 3 ทราบล่วงหน้า ครั้นเมื่อครบกำหนด 60 วัน นับแต่วันออกตั๋วแลกเงินแต่ละฉบับ เจ้าหนี้ได้จ่ายเงินให้แก่บริษัทซี.ซี.ออยล์ จำกัด ตามที่ลูกหนี้ที่ 3 ขอให้เจ้าหนี้จ่ายเงิน ถือได้ว่าเจ้าหนี้ตกลงหรือยินยอมปฏิบัติตามคำขอของลูกหนี้ที่ 3 เป็นการสนองความประสงค์ของลูกหนี้ที่ 3 แล้วจึงเกิดเป็นสัญญาผูกพันกันตามที่ตกลงนั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะปฏิเสธว่าคำขอให้รับรองตั๋วแลกเงินของลูกหนี้ที่ 3 ไม่มีความผูกพันหรือเป็นเพียงเอกสารประกอบการขอให้รับรองตั๋วแลกเงินโดยสิ้นความผูกพันไปพร้อมกับอายุความ 1 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1002 ไม่ได้ สิทธิเรียกร้องอันเกิดจากคำขอให้รับรองตั๋วแลกเงินที่ลูกหนี้ที่ 3 ได้ตกลงไว้กับเจ้าหนี้ไม่มีบทกฎหมายบัญญัติอายุความไว้เป็นอย่างอื่นจึงมีอายุความ 10 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164(เดิม) หรือมาตรา 193/30 (ใหม่) คำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้ดังกล่าวจึงเป็นหนี้ที่ไม่ต้องห้ามมิให้ขอรับชำระหนี้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 94(1) ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยกับคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ ฎีกาของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 626/2542บริษัท เงินทุนหลักทรัพย์ เอส.ซี.เอฟ . จำกัด ( มหาชนโจทก์เจ้าหนี้โจทก์ธนาคาร แหลม ทอง จำกัด ( มหาชนโจทก์นาย ธีระพล เภาธะทัต กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 193/30, ม. 1002 พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 94, ม. 96, ม. 104ลูกหนี้ที่ 3 เป็นผู้สั่งจ่ายตั๋วแลกเงินให้แก่บริษัท ซ.มีเจ้าหนี้เป็นผู้รับรองตั๋วแลกเงินตามคำขอของลูกหนี้ที่ 3โดยมีข้อตกลงว่าหากเจ้าหนี้ต้องรับผิดใช้เงินตามตั๋วแลกเงินดังกล่าว ลูกหนี้ที่ 3 ยินยอมรับผิดชดใช้ให้แก่เจ้าหนี้จนครบพร้อมด้วยดอกเบี้ยต่อมาเจ้าหนี้จ่ายเงินให้แก่บริษัท ซ.ตามจำนวนในตั๋วแลกเงิน แต่ลูกหนี้ที่ 3 ผิดนัดไม่ชำระหนี้ให้เจ้าหนี้ ดังนี้เมื่อคำขอของลูกหนี้ที่ 3 ที่ขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินให้แก่บริษัท ซ. ทำขึ้นในวันเวลาเดียวกันกับที่ลูกหนี้ที่ 3 ได้ออกตั๋วแลกเงิน จึงถือได้ว่าเป็นคำเสนอให้เจ้าหนี้รับรองและยินยอมต่อเจ้าหนี้ให้เจ้าหนี้มีสิทธิจะเรียกร้องให้ลูกหนี้ที่ 3 รับผิดต่อเจ้าหนี้ตามจำนวนเงินในตั๋วแลกเงินที่ได้สั่งจ่าย อีกทั้งลูกหนี้ที่ 3 ยังเสนอ ให้สิทธิต่อเจ้าหนี้ยินยอมจะชดใช้เงินให้แก่เจ้าหนี้จนครบถ้วนหากเรียกคืนตามตั๋วแลกเงินที่ยังขาดอยู่พร้อมดอกเบี้ยซึ่งเป็นอัตราดอกเบี้ยนอกเหนือจากตั๋วแลกเงิน ตลอดจนลูกหนี้ที่ 3ยอมชดใช้ค่าใช้จ่ายใด ๆ ที่เจ้าหนี้ต้องจ่ายเงินไปเกี่ยวกับการที่เจ้าหนี้ต้องรับผิดแทนลูกหนี้ที่ 3 และยอมให้เจ้าหนี้หักเงินจากบัญชีเงินฝากของลูกหนี้ที่ 3 ถ้ามีเงินฝากอยู่กับเจ้าหนี้โดยไม่ต้องแจ้งให้ลูกหนี้ที่ 3 ทราบล่วงหน้าอีกด้วยการที่เจ้าหนี้ได้จ่ายเงินให้แก่บริษัท ซ. ตามที่ลูกหนี้ที่ 3ขอให้เจ้าหนี้จ่ายเงิน ถือได้ว่าเจ้าหนี้ตกลงหรือยินยอมปฏิบัติตามคำขอของลูกหนี้ที่ 3 เป็นการสนองความประสงค์ของลูกหนี้ที่ 3 แล้ว เกิดเป็นสัญญาผูกพันกันตามที่ตกลงนั้น เมื่อสิทธิเรียกร้อง อันเกิดจากคำขอให้รับรองตั๋วแลกเงินที่ลูกหนี้ที่ 3 ได้ตกลง ไว้กับเจ้าหนี้ไม่มีบทกฎหมายบัญญัติอายุความไว้เป็นอย่างอื่น จึงมีอายุความ 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์ของลูกหนี้ (จำเลย) ทั้งสามไว้เด็ดขาดแล้วเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2538 ธนาคารแหลมทอง จำกัด (มหาชน) เจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีและหนี้รับรองตั๋วแลกเงิน จำนวน 1,418,997.77 บาท จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 ตามบัญชีท้ายคำขอรับชำระหนี้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์นัดตรวจคำขอรับชำระหนี้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 104 แล้ว ไม่มีผู้ใดโต้แย้งคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้รายนี้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์สอบสวนแล้ว เห็นว่า มูลหนี้อันดับที่ 1 ลูกหนี้ที่ 3 เป็นหนี้ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีจำนวน 830,704.24 บาท เจ้าหนี้ขอมา 840,580.67 บาทจึงขอมามากไป 9,876.43 บาท สำหรับมูลหนี้อันดับที่ 2หนี้รับรองตั๋วแลกเงิน เป็นต้นเงินและดอกเบี้ยรวม 578,417.10 บาทเจ้าหนี้เป็นผู้รับรองตั๋วแลกเงินได้ชำระเงินตามตั๋วให้แก่ผู้ทรงจึงเข้ารับช่วงสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่ลูกหนี้ผู้สั่งจ่ายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 967, 226, 229(3)เจ้าหนี้ใช้สิทธิของผู้ทรงจึงต้องฟ้องไล่เบี้ยภายในกำหนดอายุความ 1 ปี นับแต่วันตั๋วเงินถึงกำหนด ตามมาตรา 1002เจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ในวันที่ 26 มกราคม 2539หนี้จึงขาดอายุความ ต้องห้ามมิให้ขอรับชำระหนี้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 94 เห็นควรให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ในมูลหนี้อันดับที่ 1 จำนวน 830,704.24 บาท จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 โดยให้ได้รับชำระหนี้จากการขายทอดตลาดที่ดินโฉนดเลขที่ 29169 ตำบลร้องวัวแดง อำเภอสันกำแพงจังหวัดเชียงใหม่ พร้อมสิ่งปลูกสร้างอันเป็นหลักประกันก่อนเจ้าหนี้อื่นตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 96(3) หากขายทอดตลาดแล้วได้เงินไม่พอชำระหนี้และขาดอยู่เท่าใดให้ได้รับชำระหนี้จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 ตามมาตรา 130(8) ที่ขอเกินมาให้ยกเสียและในส่วนหนี้อันดับที่ 2 เห็นควรให้ยกเสียตามมาตรา 107(1)ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว มีคำสั่งอนุญาตให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ตามความเห็นของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เจ้าหนี้อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์แผนกคดีล้มละลายพิพากษาแก้เป็นว่า ให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ในมูลหนี้อันดับที่ 2 จำนวน 578,417.10 บาทอีกจำนวนหนึ่งจากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 โดยให้ได้รับชำระหนี้จากการขายทอดตลาดที่ดินโฉนดเลขที่ 29196ตำบลร้องวัวแดง อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่พร้อมสิ่งปลูกสร้างอันเป็นหลักประกันก่อนเจ้าหนี้อื่นตามมาตรา 96(3)แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 หากขายทอดตลาดแล้วได้เงินไม่พอชำระหนี้และขาดอยู่เท่าใดให้ได้รับชำระหนี้จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ที่ 3 ตามมาตรา 130(8) และหากเจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้จากนายประยูร อัมภาพรรณ ผู้ค้ำประกันแล้วเพียงใด ให้สิทธิได้รับชำระหนี้ในมูลหนี้อันดับที่ 2 ลดลงไปเพียงนั้น นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำสั่งของศาลชั้นต้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีล้มละลายวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้วข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติได้ว่า ลูกหนี้ที่ 3 ได้ออกตั๋วแลกเงินเลขที่ 16/2534 ลงวันที่ 8 พฤศจิกายน 2534 สั่งจ่ายเงิน 118,200 บาท ในวันที่ 7 มกราคม 2535 ตั๋วแลกเงินเลขที่ 17/2534 ลงวันที่ 20 พฤศจิกายน 2534 สั่งจ่ายเงิน 120,450 บาท ในวันที่ 19 มกราคม 2535 และตั๋วแลกเงินเลขที่ 18/2534 ลงวันที่ 5 ธันวาคม 2534สั่งจ่ายเงิน 120,600 บาท ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2535ให้เจ้าหนี้จ่ายเงินตามตั๋วแลกเงินทั้งสามฉบับให้แก่บริษัทซี.ซี.ออยส์ จำกัด ตามเอกสารหมาย จ.9 ถึง จ.11 ทั้งในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2534 วันที่ 20 พฤศจิกายน 2534 และวันที่5 ธันวาคม 2534 ลูกหนี้ที่ 3 ได้ทำคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินโดยลูกหนี้ที่ 3 ยอมตกลงว่า หากเจ้าหนี้ต้องชำระเงินตามตั๋วแลกเงินดังกล่าวทั้งสามฉบับ ลูกหนี้ที่ 3 ยินยอมรับผิดชดใช้เงินให้แก่เจ้าหนี้จนครบถ้วนรวมทั้งดอกเบี้ยตลอดจนยินยอมชดใช้ค่าใช้จ่ายใด ๆ ให้แก่เจ้าหนี้ทั้งลูกหนี้ที่ 3 ยอมชำระค่าธรรมเนียมในการที่เจ้าหนี้เป็นผู้รับรองตั๋วแลกเงินในอัตราร้อยละ 1.5 ของจำนวนเงินในตั๋วแลกเงินตามเอกสารหมาย จ.21 ถึง จ.23 ทั้งข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติได้ด้วยว่าเมื่อถึงกำหนดใช้เงินตามตั๋วแลกเงินดังกล่าว เจ้าหนี้ได้จ่ายเงินตามจำนวนในตั๋วแลกเงินให้แก่บริษัทซี.ซี.ออยล์ จำกัด ไปจนครบถ้วนแล้ว แต่ลูกหนี้ที่ 3ผิดนัดไม่ชำระหนี้ วันที่ 26 มกราคม 2539 เจ้าหนี้ได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ นับแต่วันที่3 กุมภาพันธ์ 2535 เป็นเวลา 3 ปี 11 เดือน 23 วัน คดีจึงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ว่าคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้สำหรับหนี้ตามคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินทั้งสามฉบับขาดอายุความหรือไม่ ข้อนี้ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าเจ้าหนี้มิได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ภายในกำหนดระยะเวลา 1 ปี นับถัดจากวันที่ตั๋วแลกเงินแต่ละฉบับถึงกำหนดใช้เงิน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1002ประเด็นข้อนี้ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่วินิจฉัยว่า คำขอของลูกหนี้ที่ 3 ที่ขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินตามเอกสารหมาย จ.21 ถึง จ.23 ในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2534 วันที่ 20 พฤศจิกายน 2534 และวันที่ 5 ธันวาคม 2534 กำหนดใช้เงินในวันที่ 7 มกราคม 2535 วันที่ 19 มกราคม 2535 และวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2535 ให้แก่ บริษัทซี.ซี.ออยล์ จำกัด ตามเอกสารหมาย จ.9 ถึง จ.11 หนังสือคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินทั้งสามฉบับดังกล่าวซึ่งแต่ละฉบับทำขึ้นในวันเวลาเดียวกันกับที่ลูกหนี้ที่ 3 ได้ออกตั๋วแลกเงิน แม้ลูกหนี้ที่ 3จะลงลายมือชื่อแต่ฝ่ายเดียว ก็ถือได้ว่าเป็นคำเสนอขอให้เจ้าหนี้รับรองและยินยอมต่อเจ้าหนี้ ให้เจ้าหนี้มีสิทธิที่จะเรียกร้องให้ลูกหนี้ที่ 3 ต้องรับผิดชอบต่อเจ้าหนี้ตามจำนวนเงินตามตั๋วแลกเงินที่ได้สั่งจ่ายแต่ละฉบับตามคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินเอกสารหมาย จ.21 ถึง จ.23 ข้อ 1 และลูกหนี้ที่ 3 ยังได้เสนอให้สิทธิต่อเจ้าหนี้จะยอมชดใช้เงินให้แก่เจ้าหนี้จนครบถ้วนถ้าหากเรียกคืนตามตั๋วแลกเงินที่ยังขาดอยู่พร้อมกับดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19 ต่อปี ซึ่งเป็นอัตราดอกเบี้ยนอกเหนือจากตั๋วแลกเงิน ตลอดจนลูกหนี้ที่ 3 ยินยอมชดใช้ค่าใช้จ่ายใด ๆ ที่เจ้าหนี้ต้องจ่ายเงินไปเกี่ยวกับการที่เจ้าหนี้ต้องรับผิดแทนลูกหนี้ที่ 3 ทั้งยังยินยอมให้เจ้าหนี้หักเงินจากบัญชีเงินฝากของลูกหนี้ที่ 3 ถ้ามีเงินฝากอยู่กับเจ้าหนี้โดยไม่ต้องแจ้งให้ลูกหนี้ที่ 3 ทราบล่วงหน้า ครั้นเมื่อครบกำหนด 60 วัน นับแต่วันออกตั๋วแลกเงินแต่ละฉบับ เจ้าหนี้ได้จ่ายเงินให้แก่บริษัทซี.ซี.ออยล์ จำกัด ตามที่ลูกหนี้ที่ 3 ขอให้เจ้าหนี้จ่ายเงิน ถือได้ว่าเจ้าหนี้ตกลงหรือยินยอมปฏิบัติตามคำขอของลูกหนี้ที่ 3 เป็นการสนองความประสงค์ของลูกหนี้ที่ 3 แล้วจึงเกิดเป็นสัญญาผูกพันกันตามที่ตกลงนั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะปฏิเสธว่าคำขอให้รับรองตั๋วแลกเงินของลูกหนี้ที่ 3 ไม่มีความผูกพันหรือเป็นเพียงเอกสารประกอบการขอให้รับรองตั๋วแลกเงินโดยสิ้นความผูกพันไปพร้อมกับอายุความ 1 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1002 ไม่ได้ สิทธิเรียกร้องอันเกิดจากคำขอให้รับรองตั๋วแลกเงินที่ลูกหนี้ที่ 3 ได้ตกลงไว้กับเจ้าหนี้ไม่มีบทกฎหมายบัญญัติอายุความไว้เป็นอย่างอื่นจึงมีอายุความ 10 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164(เดิม) หรือมาตรา 193/30 (ใหม่) คำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้ดังกล่าวจึงเป็นหนี้ที่ไม่ต้องห้ามมิให้ขอรับชำระหนี้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 94(1) ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยกับคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ ฎีกาของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(วินัส เรืองอำพัน-สมปอง เสนเนียม-ทวีชัย เจริญบัณฑิต)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุธนาคารหรือสถาบันการเงินบางแห่งนอกจากจะประกอบกิจการให้กู้ยืมโดยทั่วไปแล้วยังได้รับอนุญาตให้ประกอบกิจการในการรับอาวัลหรือรับรองตั๋วเงินเป็นทางค้าปกติโดยเรียกค่าตอบแทนเป็นค่าธรรมเนียมในการอาวัลหรือรับรองตั๋วเงินให้แก่ลูกค้าก่อนที่ธนาคารหรือสถาบันการเงินจะอาวัลหรือรับรองตั๋วเงินให้จะพิจารณาเครดิตและหลักประกันที่ลูกค้าเสนอมาเหมือนลูกค้ากู้ยืมเงินหรือสินเชื่อทั่วไป เนื่องจากธนาคารหรือสถาบันการเงินอาจต้องรับผิดจ่ายเงินตามตั๋วเงินแก่ผู้ทรงไป ดังนั้นหากธนาคารหรือสถาบันการเงินอนุมัติสินเชื่อประเภทนี้ก็จะให้ลูกค้าลงชื่อในคำขอให้รับรองหรืออาวัลตั๋วเงินซึ่งมีสาระสำคัญโดยทั่วไปว่า หากธนาคารหรือสถาบันการเงินต้องจ่ายเงินตามตั๋วเงินไปลูกค้าต้องชำระเงินตามจำนวนที่จ่ายไปคืนให้แก่ธนาคารหรือสถาบันการเงินพร้อมด้วยดอกเบี้ยซึ่งจะเป็นคนละอัตรากับที่ระบุในตั๋วเงินและค่าเสียหายอื่น ๆ หากมี เมื่อลูกค้าลงชื่อในคำขอให้รับรองหรืออาวัลตั๋วเงินและวางหลักประกันต่อธนาคารหรือสถาบันการเงินเรียบร้อยแล้ว ธนาคารหรือสถาบันการเงินจึงจะลงชื่อรับรองหรืออาวัลตั๋วเงินให้แก่ลูกค้าไปจะเห็นได้ว่าก่อนที่ลูกค้าจะมาติดต่อธนาคารหรือสถาบันการเงินเพื่อให้รับรองหรืออาวัลตั๋วเงิน ลูกค้ากับธนาคารหรือสถาบันการเงินอาจไม่มีความสัมพันธ์เป็นลูกหนี้หรือเจ้าหนี้กันเลยก็ได้ กรณีเป็นเรื่องที่ลูกค้าจะนำตั๋วเงินไปชำระหนี้แก่เจ้าหนี้อื่น แต่ตั๋วเงินที่ลูกค้าออกไปนั้นไม่มีความน่าเชื่อถือเพียงพอที่จะให้เจ้าหนี้รับชำระหนี้ด้วยตั๋วเงินไว้ หรือเป็นเรื่องที่ลูกหนี้ประสงค์จะนำตั๋วเงินที่ตนออกหรือรับมาไปขายต่อเพื่อเอาเงินสดมาใช้หมุนเวียนในกิจการ จึงต้องให้ธนาคารหรือสถาบันการเงินรับรองหรืออาวัลตั๋วเงินให้จะได้มีเครดิตและเกิดความมั่นใจแก่ผู้รับตั๋วเงินนั้นไว้ ในส่วนของธนาคารหรือสถาบันการเงินจะได้ผลประโยชน์คือค่าธรรมเนียมที่เรียกเก็บจากลูกค้าตามวงเงินที่ได้อาวัลหรือรับรองไปเช่นร้อยละ 1.5 ของวงเงินที่รับรอง เป็นต้น ซึ่งจะเห็นว่าเป็นจำนวนที่ไม่มากเท่าไรแต่ถ้าธนาคารหรือสถาบันการเงินต้องรับผิดจ่ายเงินตามตั๋วเงินไปมีบางกรณีไม่อาจจะเรียกร้องหรือไล่เบี้ยจากลูกค้าได้โดยอาศัยมูลหนี้ตามตั๋วเงิน หรือแม้จะได้แต่อาจไม่คุ้มกับกรณีต้องจ่ายเงินไปหรือไม่สะดวกจึงต้องให้ลูกค้าลงนามในคำขอให้รับรองหรืออาวัลตั๋วเงินไว้ดังนั้น หากพิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างธนาคารหรือสถาบันการเงินกับลูกค้าจากกรณีดังกล่าวพอแยกได้เป็น2 อย่าง คือ 1. ความสัมพันธ์ในส่วนที่ปรากฏตามตั๋วเงิน ซึ่งธนาคารหรือสถาบันการเงินอาจเป็นผู้รับรองหรืออาวัลแล้วแต่กรณี 2. ความผูกพันตามคำขอให้รับรองหรืออาวัลตั๋วเงิน ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ก็มีลักษณะเช่นเดียวกับที่ผู้เขียนได้กล่าวไว้แต่ตอนต้น โดยลูกหนี้ที่ 3 ได้ลงชื่อในคำขอให้เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินซึ่งตามตั๋วแลกเงินจะมีลูกหนี้ที่ 3 เป็นผู้สั่งจ่าย บจก.ซี.ซี.ออยล์ เป็นผู้รับเงินและเจ้าหนี้เป็นผู้จ่าย และเมื่อเจ้าหนี้ได้พิจารณาเครดิตและตกลงรับรองตั๋วแลกเงินให้ลูกหนี้ที่ 3 เจ้าหนี้จึงได้รับรองในตั๋วแลกเงินให้ การที่เจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินให้แก่ลูกหนี้ที่ 3 ทั้งสามฉบับตามคำขอของลูกหนี้ที่ 3 ผู้เขียนเห็นว่าน่าที่จะถือได้ว่าเป็นการสนองรับตามคำขอซึ่งเป็นคำเสนอของลูกหนี้ที่ 3 แล้ว เนื่องจากเมื่อเจ้าหนี้รับรองตั๋วแลกเงินความรับผิดที่ต้องจ่ายตามตั๋วแลกเงินทั้งสามฉบับย่อมเกิดขึ้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 937 และหากเจ้าหนี้ไม่ตกลงหรือสนองรับตามคำขอก็คงไม่รับรองตั๋วแลกเงินให้ การที่เจ้าหนี้ใช้สิทธิเรียกร้องขอรับชำระหนี้ตามข้อตกลงในคำขอให้รับรองตั๋วเงินจึงเป็นการใช้สิทธิตามสัญญาที่ลูกหนี้ที่ 3ให้ไว้แก่เจ้าหนี้ กรณีจึงมิใช่เจ้าหนี้ใช้สิทธิเรียกร้องโดยอาศัยมูลหนี้ตามตั๋วแลกเงิน กับทั้งไม่ปรากฏว่าผู้รับเงินตามตั๋วแลกเงินได้สลักหลังตั๋วแลกเงินทั้งสามให้แก่เจ้าหนี้ซึ่งจะทำให้เจ้าหนี้เป็นผู้ทรงอันจะใช้สิทธิต่อลูกหนี้ที่ 3ที่เป็นผู้สั่งจ่าย ซึ่งต้องอยู่ภายใต้บังคับอายุความ 1 ปีตามมาตรา 1002 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เมื่อการใช้สิทธิเรียกร้องตามมูลหนี้ของสัญญาขอให้รับรองตั๋วแลกเงินไม่มีกำหนดอายุความไว้เป็นการเฉพาะ จึงต้องถือว่ามีกำหนด 10 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30 เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยเกี่ยวกับอายุความที่เจ้าหนี้ฟ้องร้องลูกหนี้ซึ่งเกี่ยวพันกันระหว่างมูลหนี้ตามตั๋วเงินและสัญญาอันมีลักษณะทำนองกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุ คือกรณีที่มีการนำตั๋วเงินไปขายลดให้กับธนาคารหรือสถาบันการเงินเมื่อธนาคารหรือสถาบันการเงินเรียกเก็บเงินตามตั๋วเงินไม่ได้ก็ต้องใช้สิทธิฟ้องร้องผู้ขายให้รับผิดตามสัญญาที่ทำกันไว้ตั้งแต่ขณะขายว่า หากตั๋วเงินที่นำมาขายไม่สามารถเรียกเก็บได้แล้ว ผู้ขายสัญญาว่าจะชำระเงินให้ตามที่ระบุในตั๋วเงินพร้อมยอมเสียดอกเบี้ยซึ่งเป็นคนละอัตรากับที่ปรากฏในตั๋วเงิน ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเป็นการใช้สิทธิตามสัญญาขายตั๋วเงินซึ่งไม่มีกำหนดอายุความไว้เฉพาะจึงมีอายุความ 10 ปี (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 44/2523,153/2522,1611/2521,855/2520) สมกุมชาด