คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3525/2531หลักกฎหมาย: ค่ารถบริการรับส่งที่นายจ้างทดรองจ่ายไปก่อนแทนลูกจ้างแล้วนำมาหักกับค่าจ้างของลูกจ้างตามที่ตกลงกัน เงินที่หักก้เป็นจำนวนอันสมควรที่นายจ้างได้จ่ายไปตามความเป็นจริง ถือได้ว่าเงินที่หักนั้นเป็นหนี้อันเกิดแต่การทำงาน มิใช่หนี้อื่นตามความหมายของประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ฯ ข้อ 30โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่ปี พ.ศ.๒๕๒๘ ได้ค่าจ้างอัตราสุดท้ายวันละ ๕๒ บาท จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ต่ำกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำตามที่กฎหมายกำหนด ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างตามที่กฎหมายกำหนดย้อนหลังไปสองปี เป็นเงิน ๑๒,๗๑๘ บาทแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์เกินกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำที่กฎหมายกำหนด แต่โจทก์ตกลงกับจำเลยเมื่อแรกสมัครงาน ให้จำเลยหักค่าจ้างเป็นค่ารถรับส่งวันละ ๒๓ บาท โจทก์จึงมิได้รับค่าจ้างเต็มจำนวน ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ค่ารถบริการรับส่งมีลักษณะเป็นทำนองจำเลยให้สวัสดิการแก่โจทก์ในการเดินทางไป - กลับ สำหรับการทำงานโดยจำเลยทดรองจ่ายไปก่อนแล้วนำมาหักเอาจากค่าจ้างของโจทก์ตามที่ตกลงกัน ค่ารถบริการรับส่งดังกล่าวก็เป็นจำนวนอันสมควรที่นายจ้างได้จ่ายไปตามความเป็นจริง ถือได้ว่าเงินที่หักนั้นเป็นหนี้อันเกิดแต่การทำงาน มิใช่หนี้อื่นตามความหมายของประกาศกระทรวงมหาดไทย ฯ ข้อ ๓๐ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3525/2531นางสาวอารีย์ อินรวมโจทก์บริษัทไทยรอแยลฟรอเซนฟู๊ด จำกัดล. ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม. 30ค่ารถบริการรับส่งที่นายจ้างทดรองจ่ายไปก่อนแทนลูกจ้างแล้วนำมาหักกับค่าจ้างของลูกจ้างตามที่ตกลงกัน เงินที่หักก้เป็นจำนวนอันสมควรที่นายจ้างได้จ่ายไปตามความเป็นจริง ถือได้ว่าเงินที่หักนั้นเป็นหนี้อันเกิดแต่การทำงาน มิใช่หนี้อื่นตามความหมายของประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ฯ ข้อ 30โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่ปี พ.ศ.๒๕๒๘ ได้ค่าจ้างอัตราสุดท้ายวันละ ๕๒ บาท จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ต่ำกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำตามที่กฎหมายกำหนด ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างตามที่กฎหมายกำหนดย้อนหลังไปสองปี เป็นเงิน ๑๒,๗๑๘ บาทแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์เกินกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำที่กฎหมายกำหนด แต่โจทก์ตกลงกับจำเลยเมื่อแรกสมัครงาน ให้จำเลยหักค่าจ้างเป็นค่ารถรับส่งวันละ ๒๓ บาท โจทก์จึงมิได้รับค่าจ้างเต็มจำนวน ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ค่ารถบริการรับส่งมีลักษณะเป็นทำนองจำเลยให้สวัสดิการแก่โจทก์ในการเดินทางไป - กลับ สำหรับการทำงานโดยจำเลยทดรองจ่ายไปก่อนแล้วนำมาหักเอาจากค่าจ้างของโจทก์ตามที่ตกลงกัน ค่ารถบริการรับส่งดังกล่าวก็เป็นจำนวนอันสมควรที่นายจ้างได้จ่ายไปตามความเป็นจริง ถือได้ว่าเงินที่หักนั้นเป็นหนี้อันเกิดแต่การทำงาน มิใช่หนี้อื่นตามความหมายของประกาศกระทรวงมหาดไทย ฯ ข้อ ๓๐ พิพากษายืน(จุนท์ จันทรวงศ์-มาโนช เพียรสนอง-สีนวล คงลาภ)ศาลแรงงานกลาง - นายเกียรติพงศ์ อมาตยกุลศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่ปี พ.ศ.๒๕๒๘ ได้ค่าจ้างอัตราสุดท้ายวันละ ๕๒ บาท จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ต่ำกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำตามที่กฎหมายกำหนด ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างตามที่กฎหมายกำหนดย้อนหลังไปสองปี เป็นเงิน ๑๒,๗๑๘ บาทแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์เกินกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำที่กฎหมายกำหนด แต่โจทก์ตกลงกับจำเลยเมื่อแรกสมัครงาน ให้จำเลยหักค่าจ้างเป็นค่ารถรับส่งวันละ ๒๓ บาท โจทก์จึงมิได้รับค่าจ้างเต็มจำนวน ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ค่ารถบริการรับส่งมีลักษณะเป็นทำนองจำเลยให้สวัสดิการแก่โจทก์ในการเดินทางไป - กลับ สำหรับการทำงานโดยจำเลยทดรองจ่ายไปก่อนแล้วนำมาหักเอาจากค่าจ้างของโจทก์ตามที่ตกลงกัน ค่ารถบริการรับส่งดังกล่าวก็เป็นจำนวนอันสมควรที่นายจ้างได้จ่ายไปตามความเป็นจริง ถือได้ว่าเงินที่หักนั้นเป็นหนี้อันเกิดแต่การทำงาน มิใช่หนี้อื่นตามความหมายของประกาศกระทรวงมหาดไทย ฯ ข้อ ๓๐ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3525/2531นางสาวอารีย์ อินรวมโจทก์บริษัทไทยรอแยลฟรอเซนฟู๊ด จำกัดล. ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม. 30ค่ารถบริการรับส่งที่นายจ้างทดรองจ่ายไปก่อนแทนลูกจ้างแล้วนำมาหักกับค่าจ้างของลูกจ้างตามที่ตกลงกัน เงินที่หักก้เป็นจำนวนอันสมควรที่นายจ้างได้จ่ายไปตามความเป็นจริง ถือได้ว่าเงินที่หักนั้นเป็นหนี้อันเกิดแต่การทำงาน มิใช่หนี้อื่นตามความหมายของประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ฯ ข้อ 30โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่ปี พ.ศ.๒๕๒๘ ได้ค่าจ้างอัตราสุดท้ายวันละ ๕๒ บาท จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ต่ำกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำตามที่กฎหมายกำหนด ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างตามที่กฎหมายกำหนดย้อนหลังไปสองปี เป็นเงิน ๑๒,๗๑๘ บาทแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์เกินกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำที่กฎหมายกำหนด แต่โจทก์ตกลงกับจำเลยเมื่อแรกสมัครงาน ให้จำเลยหักค่าจ้างเป็นค่ารถรับส่งวันละ ๒๓ บาท โจทก์จึงมิได้รับค่าจ้างเต็มจำนวน ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ค่ารถบริการรับส่งมีลักษณะเป็นทำนองจำเลยให้สวัสดิการแก่โจทก์ในการเดินทางไป - กลับ สำหรับการทำงานโดยจำเลยทดรองจ่ายไปก่อนแล้วนำมาหักเอาจากค่าจ้างของโจทก์ตามที่ตกลงกัน ค่ารถบริการรับส่งดังกล่าวก็เป็นจำนวนอันสมควรที่นายจ้างได้จ่ายไปตามความเป็นจริง ถือได้ว่าเงินที่หักนั้นเป็นหนี้อันเกิดแต่การทำงาน มิใช่หนี้อื่นตามความหมายของประกาศกระทรวงมหาดไทย ฯ ข้อ ๓๐ พิพากษายืน(จุนท์ จันทรวงศ์-มาโนช เพียรสนอง-สีนวล คงลาภ)ศาลแรงงานกลาง - นายเกียรติพงศ์ อมาตยกุลศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ