คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 773/2491หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยฆ่าคนตายโดยเจตนา ศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยฆ่าคนตายโดยประมาท โจทก์จะฎีกาในข้อที่ว่าจำเลยฆ่าคนตายโดยเจตนาอีกไม่ได้ ต้องห้ามตามมาตรา 219 ป.วิ.อาญา โจทก์กล่าวในฟ้องและมุ่งประสงค์ให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนโดยเจตนา แต่ข้อเท็จจริงกลับได้ความว่า จำเลยฆ่าคนโดยประมาท ซึ่งลักษณะความผิดและโทษต่างกันห่างไกลมาก เรียกได้ว่า ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาต่างกับข้อเท็จจริงที่โจทก์กล่าวในฟ้อง และไม่ใช่เรื่องที่โจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษ ต้องตามนัยของมาตรา 192 วรรค 2 และ 3 แห่ง ป.วิ.อาญา ลงโทษจำเลยไม่ได้ได้ความว่า นายกระจ่างผู้ตายสามีโจทก์เป็นหัวหน้ากรรมกรในโรงสี ได้พาพรรคพวกพร้อมด้วยสาตราวุธมาขู่บังคับให้จำเลยปล่อยพวกกรรมกรที่เล่นการพะนัน และถูกจำเลยจับกุมไว้ตามหน้าที่ แสดงกิริยารุกจะทำร้ายจำเลยผู้เป็นเจ้าพนักงาน ซึ่งอยู่ในที่นั้นแต่ผู้เดียว จำเลยจึงใช้อาวุธปืนยิงไป ๑ นัด ถูกนายกระจ่างล้มลง จำเลยถึงลูกเลื่อนขึ้นลำกล้อง แล้วนิ้วมือจำเลยไปถูกไกปืนโดยความประมาท กระสุนปืนลั่นไปถูกผู้ตายอีก ๑ นัด นายกระจ่างได้ขาดใจตายในตอนหลังนี้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙, ๒๕๐. ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยใช้ปืนยิงนายกระจ่างนัดแรกในเวลาฉุกเฉิน ถือว่าจำเลยกระทำเพื่อป้องกันพอสมควรแก่เหตุ แต่การที่จำเลยได้ทำปืนลั่นถูกนายกระจ่างอีกนัดหนึ่ง มีผลให้กระจ่างตายในตอนนั้น เรียกได้ว่าจำเลยกระทำโดยประมาท มีผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๒ ให้จำคุก ๓ เดือน แต่ให้รอการลงอาญาไว้ โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเช่นเดียวกับศาลชั้นต้น และเห็นว่าโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนโดยเจตนาอย่างเดียว แต่ตามทางพิจารณาได้ความว่า จำเลยกระทำให้นายกระจ่างตายโดยประมาท ข้อเท็จจริงที่ปรากฏตามทางพิจารณา จึงต่างกับฟ้อง และไม่ใช่เรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ ศาลจะลงโทษจำเลยฐานนี้ไม่ได้ ตาม ป.วิ.อาญา.มาตรา ๑๙๒ วรรค ๒, ๓ พิพากษาแก้ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาได้ประชุมใหญ่เห็นว่า ข้อที่โจทก์หาว่าจำเลยฆ่าคนตายโดยเจตนาเป็นอันเสร็จสิ้นไป โดยศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นว่า จำเลยไม่มีผิด ฎีกาโจทก์ในข้อนี้ต้องห้ามตาม ป.วิ.อาญามาตรา ๒๑๙ คงเหลือแต่ข้อที่ว่าจำเลยจะมีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยประมาทหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา แม้ในชั้นฎีกา โจทก์ก็ยังคงยืนยันมาอีก เมื่อข้อเท็จจริงไม่สมฟ้อง กลับได้ความว่า จำเลยฆ่าคนโดยประมาท ซึ่งลักษณะความผิด และโทษต่างห่างไกลกันมาก เรียกได้ว่า ข้อเท็จจริงที่ปรากฏตามทางพิจารณา ต่างกับข้อเท็จจริงที่โจทก์กล่าวในฟ้อง และไม่ใช่เรื่องที่โจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษ ต้องตามนัยมาตรา ๑๙๒ วรรค ๒ และ ๓ แห่ง ป.วิ.อาญา พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 773/2491นางกิมพุม วงษ์เบี้ยสัจจ์โจทก์พลตำรวจภูธรคล้อย นะมาศจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 249, ม. 252. ป.วิ.อ. ม. 3, ม. 219.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยฆ่าคนตายโดยเจตนา ศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยฆ่าคนตายโดยประมาท โจทก์จะฎีกาในข้อที่ว่าจำเลยฆ่าคนตายโดยเจตนาอีกไม่ได้ ต้องห้ามตามมาตรา 219 ป.วิ.อาญา โจทก์กล่าวในฟ้องและมุ่งประสงค์ให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนโดยเจตนา แต่ข้อเท็จจริงกลับได้ความว่า จำเลยฆ่าคนโดยประมาท ซึ่งลักษณะความผิดและโทษต่างกันห่างไกลมาก เรียกได้ว่า ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาต่างกับข้อเท็จจริงที่โจทก์กล่าวในฟ้อง และไม่ใช่เรื่องที่โจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษ ต้องตามนัยของมาตรา 192 วรรค 2 และ 3 แห่ง ป.วิ.อาญา ลงโทษจำเลยไม่ได้ได้ความว่า นายกระจ่างผู้ตายสามีโจทก์เป็นหัวหน้ากรรมกรในโรงสี ได้พาพรรคพวกพร้อมด้วยสาตราวุธมาขู่บังคับให้จำเลยปล่อยพวกกรรมกรที่เล่นการพะนัน และถูกจำเลยจับกุมไว้ตามหน้าที่ แสดงกิริยารุกจะทำร้ายจำเลยผู้เป็นเจ้าพนักงาน ซึ่งอยู่ในที่นั้นแต่ผู้เดียว จำเลยจึงใช้อาวุธปืนยิงไป ๑ นัด ถูกนายกระจ่างล้มลง จำเลยถึงลูกเลื่อนขึ้นลำกล้อง แล้วนิ้วมือจำเลยไปถูกไกปืนโดยความประมาท กระสุนปืนลั่นไปถูกผู้ตายอีก ๑ นัด นายกระจ่างได้ขาดใจตายในตอนหลังนี้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙, ๒๕๐. ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยใช้ปืนยิงนายกระจ่างนัดแรกในเวลาฉุกเฉิน ถือว่าจำเลยกระทำเพื่อป้องกันพอสมควรแก่เหตุ แต่การที่จำเลยได้ทำปืนลั่นถูกนายกระจ่างอีกนัดหนึ่ง มีผลให้กระจ่างตายในตอนนั้น เรียกได้ว่าจำเลยกระทำโดยประมาท มีผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๒ ให้จำคุก ๓ เดือน แต่ให้รอการลงอาญาไว้ โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเช่นเดียวกับศาลชั้นต้น และเห็นว่าโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนโดยเจตนาอย่างเดียว แต่ตามทางพิจารณาได้ความว่า จำเลยกระทำให้นายกระจ่างตายโดยประมาท ข้อเท็จจริงที่ปรากฏตามทางพิจารณา จึงต่างกับฟ้อง และไม่ใช่เรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ ศาลจะลงโทษจำเลยฐานนี้ไม่ได้ ตาม ป.วิ.อาญา.มาตรา ๑๙๒ วรรค ๒, ๓ พิพากษาแก้ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาได้ประชุมใหญ่เห็นว่า ข้อที่โจทก์หาว่าจำเลยฆ่าคนตายโดยเจตนาเป็นอันเสร็จสิ้นไป โดยศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นว่า จำเลยไม่มีผิด ฎีกาโจทก์ในข้อนี้ต้องห้ามตาม ป.วิ.อาญามาตรา ๒๑๙ คงเหลือแต่ข้อที่ว่าจำเลยจะมีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยประมาทหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา แม้ในชั้นฎีกา โจทก์ก็ยังคงยืนยันมาอีก เมื่อข้อเท็จจริงไม่สมฟ้อง กลับได้ความว่า จำเลยฆ่าคนโดยประมาท ซึ่งลักษณะความผิด และโทษต่างห่างไกลกันมาก เรียกได้ว่า ข้อเท็จจริงที่ปรากฏตามทางพิจารณา ต่างกับข้อเท็จจริงที่โจทก์กล่าวในฟ้อง และไม่ใช่เรื่องที่โจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษ ต้องตามนัยมาตรา ๑๙๒ วรรค ๒ และ ๓ แห่ง ป.วิ.อาญา พิพากษายืน(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-ปรีชาวินิจฉัย-พิบูลย์ไอศวรรย์)ศาลชั้นต้น - นายกระแสร์ วัชราภัยศาลอุทธรณ์ - พระนิติธรรมประกรณ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่า นายกระจ่างผู้ตายสามีโจทก์เป็นหัวหน้ากรรมกรในโรงสี ได้พาพรรคพวกพร้อมด้วยสาตราวุธมาขู่บังคับให้จำเลยปล่อยพวกกรรมกรที่เล่นการพะนัน และถูกจำเลยจับกุมไว้ตามหน้าที่ แสดงกิริยารุกจะทำร้ายจำเลยผู้เป็นเจ้าพนักงาน ซึ่งอยู่ในที่นั้นแต่ผู้เดียว จำเลยจึงใช้อาวุธปืนยิงไป ๑ นัด ถูกนายกระจ่างล้มลง จำเลยถึงลูกเลื่อนขึ้นลำกล้อง แล้วนิ้วมือจำเลยไปถูกไกปืนโดยความประมาท กระสุนปืนลั่นไปถูกผู้ตายอีก ๑ นัด นายกระจ่างได้ขาดใจตายในตอนหลังนี้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙, ๒๕๐. ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยใช้ปืนยิงนายกระจ่างนัดแรกในเวลาฉุกเฉิน ถือว่าจำเลยกระทำเพื่อป้องกันพอสมควรแก่เหตุ แต่การที่จำเลยได้ทำปืนลั่นถูกนายกระจ่างอีกนัดหนึ่ง มีผลให้กระจ่างตายในตอนนั้น เรียกได้ว่าจำเลยกระทำโดยประมาท มีผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๒ ให้จำคุก ๓ เดือน แต่ให้รอการลงอาญาไว้ โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเช่นเดียวกับศาลชั้นต้น และเห็นว่าโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนโดยเจตนาอย่างเดียว แต่ตามทางพิจารณาได้ความว่า จำเลยกระทำให้นายกระจ่างตายโดยประมาท ข้อเท็จจริงที่ปรากฏตามทางพิจารณา จึงต่างกับฟ้อง และไม่ใช่เรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ ศาลจะลงโทษจำเลยฐานนี้ไม่ได้ ตาม ป.วิ.อาญา.มาตรา ๑๙๒ วรรค ๒, ๓ พิพากษาแก้ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาได้ประชุมใหญ่เห็นว่า ข้อที่โจทก์หาว่าจำเลยฆ่าคนตายโดยเจตนาเป็นอันเสร็จสิ้นไป โดยศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นว่า จำเลยไม่มีผิด ฎีกาโจทก์ในข้อนี้ต้องห้ามตาม ป.วิ.อาญามาตรา ๒๑๙ คงเหลือแต่ข้อที่ว่าจำเลยจะมีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยประมาทหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา แม้ในชั้นฎีกา โจทก์ก็ยังคงยืนยันมาอีก เมื่อข้อเท็จจริงไม่สมฟ้อง กลับได้ความว่า จำเลยฆ่าคนโดยประมาท ซึ่งลักษณะความผิด และโทษต่างห่างไกลกันมาก เรียกได้ว่า ข้อเท็จจริงที่ปรากฏตามทางพิจารณา ต่างกับข้อเท็จจริงที่โจทก์กล่าวในฟ้อง และไม่ใช่เรื่องที่โจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษ ต้องตามนัยมาตรา ๑๙๒ วรรค ๒ และ ๓ แห่ง ป.วิ.อาญา พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 773/2491นางกิมพุม วงษ์เบี้ยสัจจ์โจทก์พลตำรวจภูธรคล้อย นะมาศจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 249, ม. 252. ป.วิ.อ. ม. 3, ม. 219.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยฆ่าคนตายโดยเจตนา ศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยฆ่าคนตายโดยประมาท โจทก์จะฎีกาในข้อที่ว่าจำเลยฆ่าคนตายโดยเจตนาอีกไม่ได้ ต้องห้ามตามมาตรา 219 ป.วิ.อาญา โจทก์กล่าวในฟ้องและมุ่งประสงค์ให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนโดยเจตนา แต่ข้อเท็จจริงกลับได้ความว่า จำเลยฆ่าคนโดยประมาท ซึ่งลักษณะความผิดและโทษต่างกันห่างไกลมาก เรียกได้ว่า ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาต่างกับข้อเท็จจริงที่โจทก์กล่าวในฟ้อง และไม่ใช่เรื่องที่โจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษ ต้องตามนัยของมาตรา 192 วรรค 2 และ 3 แห่ง ป.วิ.อาญา ลงโทษจำเลยไม่ได้ได้ความว่า นายกระจ่างผู้ตายสามีโจทก์เป็นหัวหน้ากรรมกรในโรงสี ได้พาพรรคพวกพร้อมด้วยสาตราวุธมาขู่บังคับให้จำเลยปล่อยพวกกรรมกรที่เล่นการพะนัน และถูกจำเลยจับกุมไว้ตามหน้าที่ แสดงกิริยารุกจะทำร้ายจำเลยผู้เป็นเจ้าพนักงาน ซึ่งอยู่ในที่นั้นแต่ผู้เดียว จำเลยจึงใช้อาวุธปืนยิงไป ๑ นัด ถูกนายกระจ่างล้มลง จำเลยถึงลูกเลื่อนขึ้นลำกล้อง แล้วนิ้วมือจำเลยไปถูกไกปืนโดยความประมาท กระสุนปืนลั่นไปถูกผู้ตายอีก ๑ นัด นายกระจ่างได้ขาดใจตายในตอนหลังนี้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙, ๒๕๐. ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยใช้ปืนยิงนายกระจ่างนัดแรกในเวลาฉุกเฉิน ถือว่าจำเลยกระทำเพื่อป้องกันพอสมควรแก่เหตุ แต่การที่จำเลยได้ทำปืนลั่นถูกนายกระจ่างอีกนัดหนึ่ง มีผลให้กระจ่างตายในตอนนั้น เรียกได้ว่าจำเลยกระทำโดยประมาท มีผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๒ ให้จำคุก ๓ เดือน แต่ให้รอการลงอาญาไว้ โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเช่นเดียวกับศาลชั้นต้น และเห็นว่าโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนโดยเจตนาอย่างเดียว แต่ตามทางพิจารณาได้ความว่า จำเลยกระทำให้นายกระจ่างตายโดยประมาท ข้อเท็จจริงที่ปรากฏตามทางพิจารณา จึงต่างกับฟ้อง และไม่ใช่เรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ ศาลจะลงโทษจำเลยฐานนี้ไม่ได้ ตาม ป.วิ.อาญา.มาตรา ๑๙๒ วรรค ๒, ๓ พิพากษาแก้ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาได้ประชุมใหญ่เห็นว่า ข้อที่โจทก์หาว่าจำเลยฆ่าคนตายโดยเจตนาเป็นอันเสร็จสิ้นไป โดยศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นว่า จำเลยไม่มีผิด ฎีกาโจทก์ในข้อนี้ต้องห้ามตาม ป.วิ.อาญามาตรา ๒๑๙ คงเหลือแต่ข้อที่ว่าจำเลยจะมีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยประมาทหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา แม้ในชั้นฎีกา โจทก์ก็ยังคงยืนยันมาอีก เมื่อข้อเท็จจริงไม่สมฟ้อง กลับได้ความว่า จำเลยฆ่าคนโดยประมาท ซึ่งลักษณะความผิด และโทษต่างห่างไกลกันมาก เรียกได้ว่า ข้อเท็จจริงที่ปรากฏตามทางพิจารณา ต่างกับข้อเท็จจริงที่โจทก์กล่าวในฟ้อง และไม่ใช่เรื่องที่โจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษ ต้องตามนัยมาตรา ๑๙๒ วรรค ๒ และ ๓ แห่ง ป.วิ.อาญา พิพากษายืน(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-ปรีชาวินิจฉัย-พิบูลย์ไอศวรรย์)ศาลชั้นต้น - นายกระแสร์ วัชราภัยศาลอุทธรณ์ - พระนิติธรรมประกรณ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ