คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1817/2526หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 1 นำแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ที่แท้จริงซึ่งทางราชการออกให้เพื่อใช้กับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ซึ่งจำเลยที่ 2 ได้แจ้งเลิกใช้แล้วมาใช้กับรถยนต์ของกลาง การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงไม่เป็นความผิดฐานใช้เอกสารปลอมศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 268 จำคุกคนละ 6 เดือน ลดโทษให้จำเลยที่ 1 หนึ่งในสาม คงจำคุก4 เดือน ริบแผ่นป้ายทะเบียน ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า รถยนต์ยี่ห้อดัทสันของกลางไม่มีแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ ต่อมาจำเลยที่ 1 ได้นำแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ น.ฐ. 12080 ซึ่งเป็นแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ยี่ห้อนิสสันของจำเลยที่ 2ซึ่งจำเลยที่ 2 แจ้งเลิกใช้แล้วมาติดเข้ากับรถยนต์ยี่ห้อดัทสันของกลาง แล้วบรรทุกของไปส่งจนกระทั่งถูกจับเป็นคดีนี้ที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดฐานใช้เอกสาร (แผ่นป้ายทะเบียน)ปลอมนั้น พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าความผิดฐานใช้เอกสารปลอมจะเกิดขึ้นต่อเมื่อเอกสารที่ใช้นั้นเป็นเอกสารปลอม ดังนั้นปัญหาในเบื้องต้นจึงต้องวินิจฉัยว่า แผ่นป้ายทะเบียนของกลางเป็นแผ่นป้ายทะเบียนปลอมหรือไม่ ในข้อนี้เห็นว่าโจทก์ไม่มีประจักษ์พยานรู้เห็นว่าจำเลยทั้งสองเป็นผู้ทำปลอมขึ้น และพยานโจทก์ที่นำสืบมายังเบิกความขัดกันในข้อสาระสำคัญอีกด้วย กล่าวคือ พันตำรวจโทนิกร จุณณวัตต์ เบิกความว่าแผ่นป้ายทะเบียนของกลางเป็นแผ่นป้ายทะเบียนจริง ส่วนร้อยตำรวจเอกสุราช อาจหาญ เบิกความว่า แผ่นป้ายทะเบียนของกลางมีลักษณะไม่เหมือนแผ่นป้ายทะเบียนของทางราชการเพราะไม่มีตราโล่ห์พิมพ์ไว้ เมื่อได้นำแผ่นป้ายทะเบียนของกลางไปสอบถามร้อยตำรวจเอกสำรวย ร้อยตำรวจเอกสำรวยยืนยันว่า แผ่นป้ายทะเบียนดังกล่าวทำขึ้นเองไม่ใช่ของทางราชการ แต่โจทก์ก็มิได้นำร้อยตำรวจเอกสำรวยมาเบิกความเป็นพยานต่อศาล คำเบิกความของร้อยตำรวจเอกสุราชที่ว่าแผ่นป้ายทะเบียนของกลางทำขึ้นเอง ไม่ใช่ของทางราชการ จึงเป็นเพียงคำบอกเล่า ไม่มีน้ำหนัก นอกจากนี้ยังปรากฏจากคำเบิกความของร้อยตำรวจเอกสุราชซึ่งตอบคำถามค้านของทนายจำเลยด้วยว่าแผ่นป้ายของกลางไม่ได้ส่งไปตรวจพิสูจน์ ดังนั้นข้อนำสืบของโจทก์จึงฟังไม่ได้ว่า แผ่นป้ายทะเบียนของกลางเป็นแผ่นป้ายทะเบียนปลอม เมื่อแผ่นป้ายทะเบียนของกลางมิใช่แผ่นป้ายทะเบียนปลอมข้อเท็จจริงจึงต้องฟังว่า จำเลยที่ 1 นำแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ที่แท้จริงซึ่งทางราชการออกให้เพื่อใช้กับรถยนต์ยี่ห้อนิสสันของจำเลยที่ 2 ซึ่งจำเลยที่ 2 ได้แจ้งเลิกใช้แล้วมาใช้กับรถยนต์ของกลาง การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงไม่เป็นความผิดฐานใช้เอกสาร (แผ่นป้ายทะเบียน) ปลอมแต่อย่างใด ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 3078/2525 คดีระหว่าง พนักงานอัยการจังหวัดภูเก็ต โจทก์ นายดลตรี ไม่ม่าหมุด จำเลย"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1817/2526อัยการนครปฐมโจทก์นายชาตรี ม่วงศรีจันทร์ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 268จำเลยที่ 1 นำแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ที่แท้จริงซึ่งทางราชการออกให้เพื่อใช้กับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ซึ่งจำเลยที่ 2 ได้แจ้งเลิกใช้แล้วมาใช้กับรถยนต์ของกลาง การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงไม่เป็นความผิดฐานใช้เอกสารปลอมศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 268 จำคุกคนละ 6 เดือน ลดโทษให้จำเลยที่ 1 หนึ่งในสาม คงจำคุก4 เดือน ริบแผ่นป้ายทะเบียน ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า รถยนต์ยี่ห้อดัทสันของกลางไม่มีแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ ต่อมาจำเลยที่ 1 ได้นำแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ น.ฐ. 12080 ซึ่งเป็นแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ยี่ห้อนิสสันของจำเลยที่ 2ซึ่งจำเลยที่ 2 แจ้งเลิกใช้แล้วมาติดเข้ากับรถยนต์ยี่ห้อดัทสันของกลาง แล้วบรรทุกของไปส่งจนกระทั่งถูกจับเป็นคดีนี้ที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดฐานใช้เอกสาร (แผ่นป้ายทะเบียน)ปลอมนั้น พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าความผิดฐานใช้เอกสารปลอมจะเกิดขึ้นต่อเมื่อเอกสารที่ใช้นั้นเป็นเอกสารปลอม ดังนั้นปัญหาในเบื้องต้นจึงต้องวินิจฉัยว่า แผ่นป้ายทะเบียนของกลางเป็นแผ่นป้ายทะเบียนปลอมหรือไม่ ในข้อนี้เห็นว่าโจทก์ไม่มีประจักษ์พยานรู้เห็นว่าจำเลยทั้งสองเป็นผู้ทำปลอมขึ้น และพยานโจทก์ที่นำสืบมายังเบิกความขัดกันในข้อสาระสำคัญอีกด้วย กล่าวคือ พันตำรวจโทนิกร จุณณวัตต์ เบิกความว่าแผ่นป้ายทะเบียนของกลางเป็นแผ่นป้ายทะเบียนจริง ส่วนร้อยตำรวจเอกสุราช อาจหาญ เบิกความว่า แผ่นป้ายทะเบียนของกลางมีลักษณะไม่เหมือนแผ่นป้ายทะเบียนของทางราชการเพราะไม่มีตราโล่ห์พิมพ์ไว้ เมื่อได้นำแผ่นป้ายทะเบียนของกลางไปสอบถามร้อยตำรวจเอกสำรวย ร้อยตำรวจเอกสำรวยยืนยันว่า แผ่นป้ายทะเบียนดังกล่าวทำขึ้นเองไม่ใช่ของทางราชการ แต่โจทก์ก็มิได้นำร้อยตำรวจเอกสำรวยมาเบิกความเป็นพยานต่อศาล คำเบิกความของร้อยตำรวจเอกสุราชที่ว่าแผ่นป้ายทะเบียนของกลางทำขึ้นเอง ไม่ใช่ของทางราชการ จึงเป็นเพียงคำบอกเล่า ไม่มีน้ำหนัก นอกจากนี้ยังปรากฏจากคำเบิกความของร้อยตำรวจเอกสุราชซึ่งตอบคำถามค้านของทนายจำเลยด้วยว่าแผ่นป้ายของกลางไม่ได้ส่งไปตรวจพิสูจน์ ดังนั้นข้อนำสืบของโจทก์จึงฟังไม่ได้ว่า แผ่นป้ายทะเบียนของกลางเป็นแผ่นป้ายทะเบียนปลอม เมื่อแผ่นป้ายทะเบียนของกลางมิใช่แผ่นป้ายทะเบียนปลอมข้อเท็จจริงจึงต้องฟังว่า จำเลยที่ 1 นำแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ที่แท้จริงซึ่งทางราชการออกให้เพื่อใช้กับรถยนต์ยี่ห้อนิสสันของจำเลยที่ 2 ซึ่งจำเลยที่ 2 ได้แจ้งเลิกใช้แล้วมาใช้กับรถยนต์ของกลาง การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงไม่เป็นความผิดฐานใช้เอกสาร (แผ่นป้ายทะเบียน) ปลอมแต่อย่างใด ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 3078/2525 คดีระหว่าง พนักงานอัยการจังหวัดภูเก็ต โจทก์ นายดลตรี ไม่ม่าหมุด จำเลย"พิพากษายืน(ประสาท บุณยรังษี-สมบูรณ์ บุญภินนท์-ชูเชิด รักตะบุตร์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 268 จำคุกคนละ 6 เดือน ลดโทษให้จำเลยที่ 1 หนึ่งในสาม คงจำคุก4 เดือน ริบแผ่นป้ายทะเบียน ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า รถยนต์ยี่ห้อดัทสันของกลางไม่มีแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ ต่อมาจำเลยที่ 1 ได้นำแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ น.ฐ. 12080 ซึ่งเป็นแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ยี่ห้อนิสสันของจำเลยที่ 2ซึ่งจำเลยที่ 2 แจ้งเลิกใช้แล้วมาติดเข้ากับรถยนต์ยี่ห้อดัทสันของกลาง แล้วบรรทุกของไปส่งจนกระทั่งถูกจับเป็นคดีนี้ที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดฐานใช้เอกสาร (แผ่นป้ายทะเบียน)ปลอมนั้น พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าความผิดฐานใช้เอกสารปลอมจะเกิดขึ้นต่อเมื่อเอกสารที่ใช้นั้นเป็นเอกสารปลอม ดังนั้นปัญหาในเบื้องต้นจึงต้องวินิจฉัยว่า แผ่นป้ายทะเบียนของกลางเป็นแผ่นป้ายทะเบียนปลอมหรือไม่ ในข้อนี้เห็นว่าโจทก์ไม่มีประจักษ์พยานรู้เห็นว่าจำเลยทั้งสองเป็นผู้ทำปลอมขึ้น และพยานโจทก์ที่นำสืบมายังเบิกความขัดกันในข้อสาระสำคัญอีกด้วย กล่าวคือ พันตำรวจโทนิกร จุณณวัตต์ เบิกความว่าแผ่นป้ายทะเบียนของกลางเป็นแผ่นป้ายทะเบียนจริง ส่วนร้อยตำรวจเอกสุราช อาจหาญ เบิกความว่า แผ่นป้ายทะเบียนของกลางมีลักษณะไม่เหมือนแผ่นป้ายทะเบียนของทางราชการเพราะไม่มีตราโล่ห์พิมพ์ไว้ เมื่อได้นำแผ่นป้ายทะเบียนของกลางไปสอบถามร้อยตำรวจเอกสำรวย ร้อยตำรวจเอกสำรวยยืนยันว่า แผ่นป้ายทะเบียนดังกล่าวทำขึ้นเองไม่ใช่ของทางราชการ แต่โจทก์ก็มิได้นำร้อยตำรวจเอกสำรวยมาเบิกความเป็นพยานต่อศาล คำเบิกความของร้อยตำรวจเอกสุราชที่ว่าแผ่นป้ายทะเบียนของกลางทำขึ้นเอง ไม่ใช่ของทางราชการ จึงเป็นเพียงคำบอกเล่า ไม่มีน้ำหนัก นอกจากนี้ยังปรากฏจากคำเบิกความของร้อยตำรวจเอกสุราชซึ่งตอบคำถามค้านของทนายจำเลยด้วยว่าแผ่นป้ายของกลางไม่ได้ส่งไปตรวจพิสูจน์ ดังนั้นข้อนำสืบของโจทก์จึงฟังไม่ได้ว่า แผ่นป้ายทะเบียนของกลางเป็นแผ่นป้ายทะเบียนปลอม เมื่อแผ่นป้ายทะเบียนของกลางมิใช่แผ่นป้ายทะเบียนปลอมข้อเท็จจริงจึงต้องฟังว่า จำเลยที่ 1 นำแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ที่แท้จริงซึ่งทางราชการออกให้เพื่อใช้กับรถยนต์ยี่ห้อนิสสันของจำเลยที่ 2 ซึ่งจำเลยที่ 2 ได้แจ้งเลิกใช้แล้วมาใช้กับรถยนต์ของกลาง การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงไม่เป็นความผิดฐานใช้เอกสาร (แผ่นป้ายทะเบียน) ปลอมแต่อย่างใด ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 3078/2525 คดีระหว่าง พนักงานอัยการจังหวัดภูเก็ต โจทก์ นายดลตรี ไม่ม่าหมุด จำเลย"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1817/2526อัยการนครปฐมโจทก์นายชาตรี ม่วงศรีจันทร์ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 268จำเลยที่ 1 นำแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ที่แท้จริงซึ่งทางราชการออกให้เพื่อใช้กับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ซึ่งจำเลยที่ 2 ได้แจ้งเลิกใช้แล้วมาใช้กับรถยนต์ของกลาง การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงไม่เป็นความผิดฐานใช้เอกสารปลอมศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 268 จำคุกคนละ 6 เดือน ลดโทษให้จำเลยที่ 1 หนึ่งในสาม คงจำคุก4 เดือน ริบแผ่นป้ายทะเบียน ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า รถยนต์ยี่ห้อดัทสันของกลางไม่มีแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ ต่อมาจำเลยที่ 1 ได้นำแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ น.ฐ. 12080 ซึ่งเป็นแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ยี่ห้อนิสสันของจำเลยที่ 2ซึ่งจำเลยที่ 2 แจ้งเลิกใช้แล้วมาติดเข้ากับรถยนต์ยี่ห้อดัทสันของกลาง แล้วบรรทุกของไปส่งจนกระทั่งถูกจับเป็นคดีนี้ที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดฐานใช้เอกสาร (แผ่นป้ายทะเบียน)ปลอมนั้น พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าความผิดฐานใช้เอกสารปลอมจะเกิดขึ้นต่อเมื่อเอกสารที่ใช้นั้นเป็นเอกสารปลอม ดังนั้นปัญหาในเบื้องต้นจึงต้องวินิจฉัยว่า แผ่นป้ายทะเบียนของกลางเป็นแผ่นป้ายทะเบียนปลอมหรือไม่ ในข้อนี้เห็นว่าโจทก์ไม่มีประจักษ์พยานรู้เห็นว่าจำเลยทั้งสองเป็นผู้ทำปลอมขึ้น และพยานโจทก์ที่นำสืบมายังเบิกความขัดกันในข้อสาระสำคัญอีกด้วย กล่าวคือ พันตำรวจโทนิกร จุณณวัตต์ เบิกความว่าแผ่นป้ายทะเบียนของกลางเป็นแผ่นป้ายทะเบียนจริง ส่วนร้อยตำรวจเอกสุราช อาจหาญ เบิกความว่า แผ่นป้ายทะเบียนของกลางมีลักษณะไม่เหมือนแผ่นป้ายทะเบียนของทางราชการเพราะไม่มีตราโล่ห์พิมพ์ไว้ เมื่อได้นำแผ่นป้ายทะเบียนของกลางไปสอบถามร้อยตำรวจเอกสำรวย ร้อยตำรวจเอกสำรวยยืนยันว่า แผ่นป้ายทะเบียนดังกล่าวทำขึ้นเองไม่ใช่ของทางราชการ แต่โจทก์ก็มิได้นำร้อยตำรวจเอกสำรวยมาเบิกความเป็นพยานต่อศาล คำเบิกความของร้อยตำรวจเอกสุราชที่ว่าแผ่นป้ายทะเบียนของกลางทำขึ้นเอง ไม่ใช่ของทางราชการ จึงเป็นเพียงคำบอกเล่า ไม่มีน้ำหนัก นอกจากนี้ยังปรากฏจากคำเบิกความของร้อยตำรวจเอกสุราชซึ่งตอบคำถามค้านของทนายจำเลยด้วยว่าแผ่นป้ายของกลางไม่ได้ส่งไปตรวจพิสูจน์ ดังนั้นข้อนำสืบของโจทก์จึงฟังไม่ได้ว่า แผ่นป้ายทะเบียนของกลางเป็นแผ่นป้ายทะเบียนปลอม เมื่อแผ่นป้ายทะเบียนของกลางมิใช่แผ่นป้ายทะเบียนปลอมข้อเท็จจริงจึงต้องฟังว่า จำเลยที่ 1 นำแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ที่แท้จริงซึ่งทางราชการออกให้เพื่อใช้กับรถยนต์ยี่ห้อนิสสันของจำเลยที่ 2 ซึ่งจำเลยที่ 2 ได้แจ้งเลิกใช้แล้วมาใช้กับรถยนต์ของกลาง การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงไม่เป็นความผิดฐานใช้เอกสาร (แผ่นป้ายทะเบียน) ปลอมแต่อย่างใด ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 3078/2525 คดีระหว่าง พนักงานอัยการจังหวัดภูเก็ต โจทก์ นายดลตรี ไม่ม่าหมุด จำเลย"พิพากษายืน(ประสาท บุณยรังษี-สมบูรณ์ บุญภินนท์-ชูเชิด รักตะบุตร์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ