คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2189/2534หลักกฎหมาย: เมื่อโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาไม่ประสงค์จะบังคับคดีแก่จำเลย โจทก์ย่อมขอถอนการบังคับคดีได้โดยแจ้งไปยังเจ้าพนักงานบังคับคดีเป็นหนังสือว่าตนสละสิทธิในการบังคับคดีนั้นตาม ป.วิ.พ. มาตรา 295(2) เมื่อเจ้าพนักงานบังคับคดีได้รับหนังสือนั้นแล้ว การถอนการยึดทรัพย์ของโจทก์ย่อมมีผลทันที และถือว่าการขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดมาได้เสร็จสิ้นลงตั้งแต่วันดังกล่าว ผู้ร้องยื่นคำร้องและขอเฉลี่ยทรัพย์เข้ามาภายหลังจากสิ้นระยะเวลาสิบสี่วันนับจากวันดังกล่าว คำร้องของผู้ร้องจึงไม่ต้องด้วย ป.วิ.พ. มาตรา 290วรรคสี่ แม้เจ้าพนักงานบังคับคดีจะยังมิได้มีคำสั่งเกี่ยวกับคำขอถอนการยึดของโจทก์ก็ตาม.คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่วมกับจำเลยอื่นชำระเงิน 500,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ จำเลยมิได้ชำระหนี้ตามคำพิพากษา โจทก์จึงนำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าหนี้ค่าภาษีอากรของจำเลยเป็นเงินค่าภาษีอากรค้างชำระรวมทั้งเบี้ยปรับและเงินเพิ่มที่ไม่สามารถเอาชำระหนี้ได้จากทรัพย์สินอื่นของจำเลย ขอให้มีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเข้าเฉลี่ยในเงินที่ได้จากการขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยที่เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ยึดไว้โจทก์คัดค้านว่า เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยในคดีนี้เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2531 แต่ผู้ร้องเพิ่งยื่นคำร้องขอเข้าเฉลี่ยในทรัพย์สินคดีนี้เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม 2532จึงเกินกำหนด 14 วัน นับแต่วันที่มีการขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลย ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิร้องขอเฉลี่ยทรัพย์สินคดีนี้ ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นยุติว่าเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2531 โดยขายไปเพียงบางส่วน บางรายการ ซึ่งยังมิได้ขายเนื่องจากสูญหาย และบางรายการมีราคาต่ำเกินไป โจทก์ยื่นคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์บางรายการเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2531และยื่นคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์ที่เหลือทั้งหมดเมื่อวันที่27 กุมภาพันธ์ 2532 โดยขอให้คิดเงินค่าธรรมเนียมการยึดทรัพย์สินแล้วไม่มีการขายจากเงินที่ได้จากการขายทอดตลาดเมื่อวันที่3 สิงหาคม 2531 แต่เจ้าพนักงานบังคับคดีมีคำสั่งให้รอสอบเจ้าหนี้ผู้ขอเฉลี่ยทรัพย์รายอื่นก่อน และยังมิได้มีคำสั่งเกี่ยวกับคำแถลงทั้งสองฉบับของโจทก์จนบัดนี้ ผู้ร้องจึงได้ยื่นคำร้องขอเฉลี่ยทรัพย์เข้ามาในคดีนี้เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม 2532 เนื่องจากไม่มีทรัพย์สินอื่นของจำเลยให้ยึดได้อีก ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยมีว่าผู้ร้องยื่นคำร้องขอเฉลี่ยในทรัพย์สินคดีนี้เกินกำหนดเวลา 14วันนับแต่วันที่มีการขายทอดตลาดหรือจำหน่ายทรัพย์สินของจำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 290 วรรคสี่ หรือไม่พิเคราะห์แล้วเห็นว่า เรื่องการบังคับคดีตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 271, 292(3) และ 295(2)เป็นสิทธิของเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาที่จะบังคับเมื่อใดก็ได้ ภายในกำหนดเวลาที่กฎหมายกำหนดไว้ เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาจะงดการบังคับคดีตามมาตรา 292(3) หรือจะถอนการบังคับคดีหรือไม่ขอบังคับคดีเสียก็ได้ตามมาตรา 295(2) เมื่อโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาคดีนี้ไม่ประสงค์จะบังคับคดีแก่จำเลย โจทก์ย่อมขอถอนการบังคับคดีได้โดยแจ้งไปยังเจ้าพนักงานบังคับคดีเป็นหนังสือว่า ตนสละสิทธิในการบังคับคดีนั้น ตามมาตรา 295(2) เมื่อเจ้าพนักงานบังคับคดีได้รับหนังสือดังกล่าวแล้ว เจ้าพนักงานบังคับคดีต้องถอนการบังคับคดีนั้นทันทีตามความประสงค์ของโจทก์ทั้งนี้ตามมาตรา 295 การที่โจทก์คดีนี้มีคำแถลงเป็นหนังสือขอถอนการยึดทรัพย์ของจำเลยรายการสุดท้ายที่เหลืออยู่ทั้งหมดเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2532 เจ้าพนักงานบังคับคดีก็ต้องถอนการบังคับคดีนี้ทันที คำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์ของโจทก์ดังกล่าวย่อมมีผลทันทีตั้งแต่วันดังกล่าวและ ถือว่าการขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดมานั้นได้เสร็จสิ้นลงตั้งแต่วันดังกล่าวแล้ว ผู้ร้องซึ่งเป็นเจ้าหนี้ค่าภาษีอากรค้างชำระยื่นคำร้องขอเฉลี่ยในทรัพย์สินเข้ามาในคดีนี้เมื่อวันที่ 4พฤษภาคม 2532 อันเป็นวันภายหลังจากสิ้นระยะเวลาสิบสี่วันนับจากวันขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยได้เสร็จสิ้นดังวินิจฉัยข้างต้นแล้ว คำร้องของผู้ร้องจึงไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 290 วรรคสี่พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2189/2534บริษัท เงินทุนหลักทรัพย์ บูรพา จำกัดโจทก์กรมสรรพากรผู้ร้องบริษัท ถ้วย ทอง อุตสาหกรรม จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 290, ม. 295 (2)เมื่อโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาไม่ประสงค์จะบังคับคดีแก่จำเลย โจทก์ย่อมขอถอนการบังคับคดีได้โดยแจ้งไปยังเจ้าพนักงานบังคับคดีเป็นหนังสือว่าตนสละสิทธิในการบังคับคดีนั้นตาม ป.วิ.พ. มาตรา 295(2) เมื่อเจ้าพนักงานบังคับคดีได้รับหนังสือนั้นแล้ว การถอนการยึดทรัพย์ของโจทก์ย่อมมีผลทันที และถือว่าการขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดมาได้เสร็จสิ้นลงตั้งแต่วันดังกล่าว ผู้ร้องยื่นคำร้องและขอเฉลี่ยทรัพย์เข้ามาภายหลังจากสิ้นระยะเวลาสิบสี่วันนับจากวันดังกล่าว คำร้องของผู้ร้องจึงไม่ต้องด้วย ป.วิ.พ. มาตรา 290วรรคสี่ แม้เจ้าพนักงานบังคับคดีจะยังมิได้มีคำสั่งเกี่ยวกับคำขอถอนการยึดของโจทก์ก็ตาม.คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่วมกับจำเลยอื่นชำระเงิน 500,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ จำเลยมิได้ชำระหนี้ตามคำพิพากษา โจทก์จึงนำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าหนี้ค่าภาษีอากรของจำเลยเป็นเงินค่าภาษีอากรค้างชำระรวมทั้งเบี้ยปรับและเงินเพิ่มที่ไม่สามารถเอาชำระหนี้ได้จากทรัพย์สินอื่นของจำเลย ขอให้มีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเข้าเฉลี่ยในเงินที่ได้จากการขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยที่เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ยึดไว้โจทก์คัดค้านว่า เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยในคดีนี้เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2531 แต่ผู้ร้องเพิ่งยื่นคำร้องขอเข้าเฉลี่ยในทรัพย์สินคดีนี้เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม 2532จึงเกินกำหนด 14 วัน นับแต่วันที่มีการขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลย ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิร้องขอเฉลี่ยทรัพย์สินคดีนี้ ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นยุติว่าเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2531 โดยขายไปเพียงบางส่วน บางรายการ ซึ่งยังมิได้ขายเนื่องจากสูญหาย และบางรายการมีราคาต่ำเกินไป โจทก์ยื่นคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์บางรายการเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2531และยื่นคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์ที่เหลือทั้งหมดเมื่อวันที่27 กุมภาพันธ์ 2532 โดยขอให้คิดเงินค่าธรรมเนียมการยึดทรัพย์สินแล้วไม่มีการขายจากเงินที่ได้จากการขายทอดตลาดเมื่อวันที่3 สิงหาคม 2531 แต่เจ้าพนักงานบังคับคดีมีคำสั่งให้รอสอบเจ้าหนี้ผู้ขอเฉลี่ยทรัพย์รายอื่นก่อน และยังมิได้มีคำสั่งเกี่ยวกับคำแถลงทั้งสองฉบับของโจทก์จนบัดนี้ ผู้ร้องจึงได้ยื่นคำร้องขอเฉลี่ยทรัพย์เข้ามาในคดีนี้เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม 2532 เนื่องจากไม่มีทรัพย์สินอื่นของจำเลยให้ยึดได้อีก ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยมีว่าผู้ร้องยื่นคำร้องขอเฉลี่ยในทรัพย์สินคดีนี้เกินกำหนดเวลา 14วันนับแต่วันที่มีการขายทอดตลาดหรือจำหน่ายทรัพย์สินของจำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 290 วรรคสี่ หรือไม่พิเคราะห์แล้วเห็นว่า เรื่องการบังคับคดีตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 271, 292(3) และ 295(2)เป็นสิทธิของเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาที่จะบังคับเมื่อใดก็ได้ ภายในกำหนดเวลาที่กฎหมายกำหนดไว้ เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาจะงดการบังคับคดีตามมาตรา 292(3) หรือจะถอนการบังคับคดีหรือไม่ขอบังคับคดีเสียก็ได้ตามมาตรา 295(2) เมื่อโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาคดีนี้ไม่ประสงค์จะบังคับคดีแก่จำเลย โจทก์ย่อมขอถอนการบังคับคดีได้โดยแจ้งไปยังเจ้าพนักงานบังคับคดีเป็นหนังสือว่า ตนสละสิทธิในการบังคับคดีนั้น ตามมาตรา 295(2) เมื่อเจ้าพนักงานบังคับคดีได้รับหนังสือดังกล่าวแล้ว เจ้าพนักงานบังคับคดีต้องถอนการบังคับคดีนั้นทันทีตามความประสงค์ของโจทก์ทั้งนี้ตามมาตรา 295 การที่โจทก์คดีนี้มีคำแถลงเป็นหนังสือขอถอนการยึดทรัพย์ของจำเลยรายการสุดท้ายที่เหลืออยู่ทั้งหมดเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2532 เจ้าพนักงานบังคับคดีก็ต้องถอนการบังคับคดีนี้ทันที คำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์ของโจทก์ดังกล่าวย่อมมีผลทันทีตั้งแต่วันดังกล่าวและ ถือว่าการขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดมานั้นได้เสร็จสิ้นลงตั้งแต่วันดังกล่าวแล้ว ผู้ร้องซึ่งเป็นเจ้าหนี้ค่าภาษีอากรค้างชำระยื่นคำร้องขอเฉลี่ยในทรัพย์สินเข้ามาในคดีนี้เมื่อวันที่ 4พฤษภาคม 2532 อันเป็นวันภายหลังจากสิ้นระยะเวลาสิบสี่วันนับจากวันขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยได้เสร็จสิ้นดังวินิจฉัยข้างต้นแล้ว คำร้องของผู้ร้องจึงไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 290 วรรคสี่พิพากษายืน.(วิชัย ตันติกุลานันท์-ชุม สุกแสงเปล่ง-เพ็ง เพ็งนิติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุป.วิ.พ. มาตรา 290 วรรคสาม กำหนดเวลาให้ผู้ร้องขอเฉลี่ยทรัพย์ต้องยื่นคำร้องเสียก่อนสิ้นระยเวลา 14 วัน นับแต่วันขายทอดตลาดทรัพย์สินนั้น ในกรณียึดทรัพย์มาหลายรายการได้ทำการขายอยู่หลายวันจึงขายได้หมดทุกรายการ ปัญหาว่าจะถือเอาวันใดเป็นวันขายทอดตลาด มีคำพิพากษาฎีกาที่ 464/2514(ประชุมใหญ่) วินิจฉัยว่าวันขายทอดตลาดทรัพย์ ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 290 หมายถึงวันสิ้นสุดการขายทรัพย์สินที่ยึดมาในคราวนั้นทั้งหมด ส่วนอย่างไรถือว่าเป็นการยึดมาในคราวเดียวกัน ท่านบัญญัติสุชีวะ ได้หมายเหตุไว้ท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาดังกล่าวซึ่งจัดพิมพ์โดยเนติบัณฑิตยสภาว่าการยึดทรัพย์ทั้งหมดตามบัญชีทรัพย์ที่ยื่นไว้ต่อศาลในการร้องขอให้ยึดทรัพย์แต่ละคราว ถือว่าเป็นการยึดในคราวเดียวกัน ไม่ว่าเจ้าพนักงานบังคับคดีต้องไปยึดกี่ครั้งก็ตาม ส่วนกรณีคดีนี้เป็นเรื่องยึดทรัพย์มาคราวเดียวกันหลายรายการได้ขายไปบ้างแล้วยังเหลืออีกบางรายการ และทรัพย์ที่เหลือนั้นในที่สุดมิได้ขายไป โดยโจทก์ได้ขอถอนการยึดเสียรวม 2 ครั้งจนหมดปัญหาจะถือเอาวันใดเป็นวันขายทอดตลาดสิ้นสุดหรือเสร็จสิ้นลงสำหรับวันขายทอดตลาดครั้งแรกนั้นเมื่อขายแล้วยังเหลือทรัพย์ที่ยึดมาในคราวเดียวกันอยู่อีกจะถือว่าสิ้นสุดการขายมิได้ตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่กล่าวข้างต้น ส่วนการที่โจทก์ยื่นคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์บางรายการ ก็ยังเหลือทรัพย์ที่ยึดมาในคราวเดียวกันอยู่อีก จะถือว่าเป็นการขายทอดตลาดเสร็จมิได้เช่นเดียวกันแต่วันใดที่คำแถลงของโจทก์ขอถอนการยึดทรัพย์รายการสุดท้ายมีผลแล้ว ย่อมไม่มีทรัพย์สินที่จะขายทอดตลาดต่อไปอีก จึงต้องถือเอาวันที่คำแถลงดังกล่าวมีผลเป็นวันขายทอดตลาดเสร็จสิ้นปัญหาจึงอยู่ที่ว่าคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์ครั้งสุดท้ายนี้มีผลเมื่อใด การที่โจทก์ยื่นคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์ทั้งหมด ย่อมถือได้ว่าเป็นกรณีที่เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาได้แจ้งไปยังเจ้าพักงานบังคับคดีเป็นหนังสือว่าตนสละสิทธิในการบังคับคดีตาม ป.วิ.พ. มาตรา 295(2)อันเป็นผลให้เจ้าพนักงานบังคับคดีต้องถอนการบังคับคดีตามมาตรานี้การถอนการยึดทรัพย์นั้นโจทก์ต้องชำระค่าธรรมเนียมยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายตามตาราง 5 ค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดี ข้อ 3ท้าย ป.วิ.พ. และมีระเบียบกระทรวงยุติธรรมว่าด้วยการบังคับคดีของเจ้าพนักงานบังคับคดี พ.ศ. 2522 ข้อ 97 กำหนดว่าในกรณีถอนการยึดให้เรียกค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดีจากเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาให้ครบถ้วนเสียก่อน แล้วจึงถอนการยึดทรัพย์ สำหรับกรณีคดีนี้โจทก์ระบุในคำแถลงด้วยว่าขอให้คิดค่าธรรมเนียมยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายจากเงินที่ได้จากการขายทรัพย์ครั้งแรก จึงไม่มีปัญหาว่าโจทก์ยังไม่ชำระค่าธรรมเนียม อย่างไรก็ดี เมื่อพิเคราะห์ถ้อยคำในคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับที่หมายเหตุนี้ที่ว่า เมื่อเจ้าพนักงานบังคับคดีได้รับหนังสือสละสิทธิในการบังคับคดีก็ต้องถอนการบังคับคดีทันทีแล้ว เห็นได้ว่าคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์รายการสุดท้ายย่อมมีผลตั้งแต่โจทก์ยื่นคำแถลง การชำระค่าธรรมเนียมยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายก็ดี การปล่อยทรัพย์จากการยึดถือของเจ้าพนักงานบังคับคดีเป็นเพียงขั้นตอนที่ต้องปฏิบัติภายหลังการถอนการบังคับคดีมีผลแล้วเท่านั้น เมื่อผู้ร้องยื่นคำร้องขอเฉลี่ยทรัพย์ภายหลัง 14วันนับแต่วันโจทก์ยื่นคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์รายการสุดท้ายจึงพ้นกำหนดตาม ป.วิ.พ. มาตรา 290 วรรคสาม. สมบูรณ์ บุญภินนท์.คำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่วมกับจำเลยอื่นชำระเงิน 500,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ จำเลยมิได้ชำระหนี้ตามคำพิพากษา โจทก์จึงนำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าหนี้ค่าภาษีอากรของจำเลยเป็นเงินค่าภาษีอากรค้างชำระรวมทั้งเบี้ยปรับและเงินเพิ่มที่ไม่สามารถเอาชำระหนี้ได้จากทรัพย์สินอื่นของจำเลย ขอให้มีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเข้าเฉลี่ยในเงินที่ได้จากการขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยที่เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ยึดไว้โจทก์คัดค้านว่า เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยในคดีนี้เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2531 แต่ผู้ร้องเพิ่งยื่นคำร้องขอเข้าเฉลี่ยในทรัพย์สินคดีนี้เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม 2532จึงเกินกำหนด 14 วัน นับแต่วันที่มีการขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลย ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิร้องขอเฉลี่ยทรัพย์สินคดีนี้ ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นยุติว่าเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2531 โดยขายไปเพียงบางส่วน บางรายการ ซึ่งยังมิได้ขายเนื่องจากสูญหาย และบางรายการมีราคาต่ำเกินไป โจทก์ยื่นคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์บางรายการเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2531และยื่นคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์ที่เหลือทั้งหมดเมื่อวันที่27 กุมภาพันธ์ 2532 โดยขอให้คิดเงินค่าธรรมเนียมการยึดทรัพย์สินแล้วไม่มีการขายจากเงินที่ได้จากการขายทอดตลาดเมื่อวันที่3 สิงหาคม 2531 แต่เจ้าพนักงานบังคับคดีมีคำสั่งให้รอสอบเจ้าหนี้ผู้ขอเฉลี่ยทรัพย์รายอื่นก่อน และยังมิได้มีคำสั่งเกี่ยวกับคำแถลงทั้งสองฉบับของโจทก์จนบัดนี้ ผู้ร้องจึงได้ยื่นคำร้องขอเฉลี่ยทรัพย์เข้ามาในคดีนี้เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม 2532 เนื่องจากไม่มีทรัพย์สินอื่นของจำเลยให้ยึดได้อีก ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยมีว่าผู้ร้องยื่นคำร้องขอเฉลี่ยในทรัพย์สินคดีนี้เกินกำหนดเวลา 14วันนับแต่วันที่มีการขายทอดตลาดหรือจำหน่ายทรัพย์สินของจำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 290 วรรคสี่ หรือไม่พิเคราะห์แล้วเห็นว่า เรื่องการบังคับคดีตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 271, 292(3) และ 295(2)เป็นสิทธิของเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาที่จะบังคับเมื่อใดก็ได้ ภายในกำหนดเวลาที่กฎหมายกำหนดไว้ เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาจะงดการบังคับคดีตามมาตรา 292(3) หรือจะถอนการบังคับคดีหรือไม่ขอบังคับคดีเสียก็ได้ตามมาตรา 295(2) เมื่อโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาคดีนี้ไม่ประสงค์จะบังคับคดีแก่จำเลย โจทก์ย่อมขอถอนการบังคับคดีได้โดยแจ้งไปยังเจ้าพนักงานบังคับคดีเป็นหนังสือว่า ตนสละสิทธิในการบังคับคดีนั้น ตามมาตรา 295(2) เมื่อเจ้าพนักงานบังคับคดีได้รับหนังสือดังกล่าวแล้ว เจ้าพนักงานบังคับคดีต้องถอนการบังคับคดีนั้นทันทีตามความประสงค์ของโจทก์ทั้งนี้ตามมาตรา 295 การที่โจทก์คดีนี้มีคำแถลงเป็นหนังสือขอถอนการยึดทรัพย์ของจำเลยรายการสุดท้ายที่เหลืออยู่ทั้งหมดเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2532 เจ้าพนักงานบังคับคดีก็ต้องถอนการบังคับคดีนี้ทันที คำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์ของโจทก์ดังกล่าวย่อมมีผลทันทีตั้งแต่วันดังกล่าวและ ถือว่าการขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดมานั้นได้เสร็จสิ้นลงตั้งแต่วันดังกล่าวแล้ว ผู้ร้องซึ่งเป็นเจ้าหนี้ค่าภาษีอากรค้างชำระยื่นคำร้องขอเฉลี่ยในทรัพย์สินเข้ามาในคดีนี้เมื่อวันที่ 4พฤษภาคม 2532 อันเป็นวันภายหลังจากสิ้นระยะเวลาสิบสี่วันนับจากวันขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยได้เสร็จสิ้นดังวินิจฉัยข้างต้นแล้ว คำร้องของผู้ร้องจึงไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 290 วรรคสี่พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2189/2534บริษัท เงินทุนหลักทรัพย์ บูรพา จำกัดโจทก์กรมสรรพากรผู้ร้องบริษัท ถ้วย ทอง อุตสาหกรรม จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 290, ม. 295 (2)เมื่อโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาไม่ประสงค์จะบังคับคดีแก่จำเลย โจทก์ย่อมขอถอนการบังคับคดีได้โดยแจ้งไปยังเจ้าพนักงานบังคับคดีเป็นหนังสือว่าตนสละสิทธิในการบังคับคดีนั้นตาม ป.วิ.พ. มาตรา 295(2) เมื่อเจ้าพนักงานบังคับคดีได้รับหนังสือนั้นแล้ว การถอนการยึดทรัพย์ของโจทก์ย่อมมีผลทันที และถือว่าการขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดมาได้เสร็จสิ้นลงตั้งแต่วันดังกล่าว ผู้ร้องยื่นคำร้องและขอเฉลี่ยทรัพย์เข้ามาภายหลังจากสิ้นระยะเวลาสิบสี่วันนับจากวันดังกล่าว คำร้องของผู้ร้องจึงไม่ต้องด้วย ป.วิ.พ. มาตรา 290วรรคสี่ แม้เจ้าพนักงานบังคับคดีจะยังมิได้มีคำสั่งเกี่ยวกับคำขอถอนการยึดของโจทก์ก็ตาม.คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่วมกับจำเลยอื่นชำระเงิน 500,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ จำเลยมิได้ชำระหนี้ตามคำพิพากษา โจทก์จึงนำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าหนี้ค่าภาษีอากรของจำเลยเป็นเงินค่าภาษีอากรค้างชำระรวมทั้งเบี้ยปรับและเงินเพิ่มที่ไม่สามารถเอาชำระหนี้ได้จากทรัพย์สินอื่นของจำเลย ขอให้มีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเข้าเฉลี่ยในเงินที่ได้จากการขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยที่เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ยึดไว้โจทก์คัดค้านว่า เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยในคดีนี้เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2531 แต่ผู้ร้องเพิ่งยื่นคำร้องขอเข้าเฉลี่ยในทรัพย์สินคดีนี้เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม 2532จึงเกินกำหนด 14 วัน นับแต่วันที่มีการขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลย ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิร้องขอเฉลี่ยทรัพย์สินคดีนี้ ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นยุติว่าเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2531 โดยขายไปเพียงบางส่วน บางรายการ ซึ่งยังมิได้ขายเนื่องจากสูญหาย และบางรายการมีราคาต่ำเกินไป โจทก์ยื่นคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์บางรายการเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2531และยื่นคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์ที่เหลือทั้งหมดเมื่อวันที่27 กุมภาพันธ์ 2532 โดยขอให้คิดเงินค่าธรรมเนียมการยึดทรัพย์สินแล้วไม่มีการขายจากเงินที่ได้จากการขายทอดตลาดเมื่อวันที่3 สิงหาคม 2531 แต่เจ้าพนักงานบังคับคดีมีคำสั่งให้รอสอบเจ้าหนี้ผู้ขอเฉลี่ยทรัพย์รายอื่นก่อน และยังมิได้มีคำสั่งเกี่ยวกับคำแถลงทั้งสองฉบับของโจทก์จนบัดนี้ ผู้ร้องจึงได้ยื่นคำร้องขอเฉลี่ยทรัพย์เข้ามาในคดีนี้เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม 2532 เนื่องจากไม่มีทรัพย์สินอื่นของจำเลยให้ยึดได้อีก ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยมีว่าผู้ร้องยื่นคำร้องขอเฉลี่ยในทรัพย์สินคดีนี้เกินกำหนดเวลา 14วันนับแต่วันที่มีการขายทอดตลาดหรือจำหน่ายทรัพย์สินของจำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 290 วรรคสี่ หรือไม่พิเคราะห์แล้วเห็นว่า เรื่องการบังคับคดีตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 271, 292(3) และ 295(2)เป็นสิทธิของเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาที่จะบังคับเมื่อใดก็ได้ ภายในกำหนดเวลาที่กฎหมายกำหนดไว้ เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาจะงดการบังคับคดีตามมาตรา 292(3) หรือจะถอนการบังคับคดีหรือไม่ขอบังคับคดีเสียก็ได้ตามมาตรา 295(2) เมื่อโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาคดีนี้ไม่ประสงค์จะบังคับคดีแก่จำเลย โจทก์ย่อมขอถอนการบังคับคดีได้โดยแจ้งไปยังเจ้าพนักงานบังคับคดีเป็นหนังสือว่า ตนสละสิทธิในการบังคับคดีนั้น ตามมาตรา 295(2) เมื่อเจ้าพนักงานบังคับคดีได้รับหนังสือดังกล่าวแล้ว เจ้าพนักงานบังคับคดีต้องถอนการบังคับคดีนั้นทันทีตามความประสงค์ของโจทก์ทั้งนี้ตามมาตรา 295 การที่โจทก์คดีนี้มีคำแถลงเป็นหนังสือขอถอนการยึดทรัพย์ของจำเลยรายการสุดท้ายที่เหลืออยู่ทั้งหมดเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2532 เจ้าพนักงานบังคับคดีก็ต้องถอนการบังคับคดีนี้ทันที คำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์ของโจทก์ดังกล่าวย่อมมีผลทันทีตั้งแต่วันดังกล่าวและ ถือว่าการขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดมานั้นได้เสร็จสิ้นลงตั้งแต่วันดังกล่าวแล้ว ผู้ร้องซึ่งเป็นเจ้าหนี้ค่าภาษีอากรค้างชำระยื่นคำร้องขอเฉลี่ยในทรัพย์สินเข้ามาในคดีนี้เมื่อวันที่ 4พฤษภาคม 2532 อันเป็นวันภายหลังจากสิ้นระยะเวลาสิบสี่วันนับจากวันขายทอดตลาดทรัพย์สินของจำเลยได้เสร็จสิ้นดังวินิจฉัยข้างต้นแล้ว คำร้องของผู้ร้องจึงไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 290 วรรคสี่พิพากษายืน.(วิชัย ตันติกุลานันท์-ชุม สุกแสงเปล่ง-เพ็ง เพ็งนิติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุป.วิ.พ. มาตรา 290 วรรคสาม กำหนดเวลาให้ผู้ร้องขอเฉลี่ยทรัพย์ต้องยื่นคำร้องเสียก่อนสิ้นระยเวลา 14 วัน นับแต่วันขายทอดตลาดทรัพย์สินนั้น ในกรณียึดทรัพย์มาหลายรายการได้ทำการขายอยู่หลายวันจึงขายได้หมดทุกรายการ ปัญหาว่าจะถือเอาวันใดเป็นวันขายทอดตลาด มีคำพิพากษาฎีกาที่ 464/2514(ประชุมใหญ่) วินิจฉัยว่าวันขายทอดตลาดทรัพย์ ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 290 หมายถึงวันสิ้นสุดการขายทรัพย์สินที่ยึดมาในคราวนั้นทั้งหมด ส่วนอย่างไรถือว่าเป็นการยึดมาในคราวเดียวกัน ท่านบัญญัติสุชีวะ ได้หมายเหตุไว้ท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาดังกล่าวซึ่งจัดพิมพ์โดยเนติบัณฑิตยสภาว่าการยึดทรัพย์ทั้งหมดตามบัญชีทรัพย์ที่ยื่นไว้ต่อศาลในการร้องขอให้ยึดทรัพย์แต่ละคราว ถือว่าเป็นการยึดในคราวเดียวกัน ไม่ว่าเจ้าพนักงานบังคับคดีต้องไปยึดกี่ครั้งก็ตาม ส่วนกรณีคดีนี้เป็นเรื่องยึดทรัพย์มาคราวเดียวกันหลายรายการได้ขายไปบ้างแล้วยังเหลืออีกบางรายการ และทรัพย์ที่เหลือนั้นในที่สุดมิได้ขายไป โดยโจทก์ได้ขอถอนการยึดเสียรวม 2 ครั้งจนหมดปัญหาจะถือเอาวันใดเป็นวันขายทอดตลาดสิ้นสุดหรือเสร็จสิ้นลงสำหรับวันขายทอดตลาดครั้งแรกนั้นเมื่อขายแล้วยังเหลือทรัพย์ที่ยึดมาในคราวเดียวกันอยู่อีกจะถือว่าสิ้นสุดการขายมิได้ตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่กล่าวข้างต้น ส่วนการที่โจทก์ยื่นคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์บางรายการ ก็ยังเหลือทรัพย์ที่ยึดมาในคราวเดียวกันอยู่อีก จะถือว่าเป็นการขายทอดตลาดเสร็จมิได้เช่นเดียวกันแต่วันใดที่คำแถลงของโจทก์ขอถอนการยึดทรัพย์รายการสุดท้ายมีผลแล้ว ย่อมไม่มีทรัพย์สินที่จะขายทอดตลาดต่อไปอีก จึงต้องถือเอาวันที่คำแถลงดังกล่าวมีผลเป็นวันขายทอดตลาดเสร็จสิ้นปัญหาจึงอยู่ที่ว่าคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์ครั้งสุดท้ายนี้มีผลเมื่อใด การที่โจทก์ยื่นคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์ทั้งหมด ย่อมถือได้ว่าเป็นกรณีที่เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาได้แจ้งไปยังเจ้าพักงานบังคับคดีเป็นหนังสือว่าตนสละสิทธิในการบังคับคดีตาม ป.วิ.พ. มาตรา 295(2)อันเป็นผลให้เจ้าพนักงานบังคับคดีต้องถอนการบังคับคดีตามมาตรานี้การถอนการยึดทรัพย์นั้นโจทก์ต้องชำระค่าธรรมเนียมยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายตามตาราง 5 ค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดี ข้อ 3ท้าย ป.วิ.พ. และมีระเบียบกระทรวงยุติธรรมว่าด้วยการบังคับคดีของเจ้าพนักงานบังคับคดี พ.ศ. 2522 ข้อ 97 กำหนดว่าในกรณีถอนการยึดให้เรียกค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดีจากเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาให้ครบถ้วนเสียก่อน แล้วจึงถอนการยึดทรัพย์ สำหรับกรณีคดีนี้โจทก์ระบุในคำแถลงด้วยว่าขอให้คิดค่าธรรมเนียมยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายจากเงินที่ได้จากการขายทรัพย์ครั้งแรก จึงไม่มีปัญหาว่าโจทก์ยังไม่ชำระค่าธรรมเนียม อย่างไรก็ดี เมื่อพิเคราะห์ถ้อยคำในคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับที่หมายเหตุนี้ที่ว่า เมื่อเจ้าพนักงานบังคับคดีได้รับหนังสือสละสิทธิในการบังคับคดีก็ต้องถอนการบังคับคดีทันทีแล้ว เห็นได้ว่าคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์รายการสุดท้ายย่อมมีผลตั้งแต่โจทก์ยื่นคำแถลง การชำระค่าธรรมเนียมยึดทรัพย์แล้วไม่มีการขายก็ดี การปล่อยทรัพย์จากการยึดถือของเจ้าพนักงานบังคับคดีเป็นเพียงขั้นตอนที่ต้องปฏิบัติภายหลังการถอนการบังคับคดีมีผลแล้วเท่านั้น เมื่อผู้ร้องยื่นคำร้องขอเฉลี่ยทรัพย์ภายหลัง 14วันนับแต่วันโจทก์ยื่นคำแถลงขอถอนการยึดทรัพย์รายการสุดท้ายจึงพ้นกำหนดตาม ป.วิ.พ. มาตรา 290 วรรคสาม. สมบูรณ์ บุญภินนท์.