คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3723/2537หลักกฎหมาย: โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย แม้โจทก์จะไม่มีอำนาจหน้าที่ในการรบบุคคลภายนอกเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยก็ตามแต่การที่โจทก์เรียกและรับเงินจาก พ.กับว.ผู้สมัครเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลย ทำให้เห็นได้ว่าโจทก์อาศัยตำแหน่งความเป็นลูกจ้างไปแอบอ้างผลประโยชน์จากบุคคลภายนอกทำให้บุคคลภายนอกเข้าใจว่าการเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยจะต้องมีการวิ่งเต้นเสียเงินตอบแทน ทำให้จำเลยเสื่อมเสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นเกลียดชัง เป็นการจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้ มิใช่เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์อีกด้วยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างจำเลยเมื่อวันที่ 1ธันวาคม 2525 จำเลยเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 6 มกราคม 2536 อ้างว่าโจทก์ทุจริตต่อหน้าที่ กระทำผิดวินัยร่วมกับผู้อื่น รับสินจ้างนำบุคคลเข้าทำงานเป็นลูกจ้างจำเลยโจทก์มีตำแหน่งสุดท้ายเป็นหัวหน้าหน่วยผลิตโซดา แผนกโซดาและน้ำดื่ม ทำหน้าที่ควบคุมการผลิต ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 9,750 บาท เงินค่าครองชีพเดือนละ965 บาท รวมเป็นค่าจ้าง 10,715 บาท การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม จึงขอให้บังคับจำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งและอัตราค่าจ้างที่ได้รับในขณะเลิกจ้าง และให้ชดใช้เงินค่าเสียหายให้โจทก์อัตราเดือนละ10,750 บาท นับแต่วันที่โจทก์ถูกเลิกจ้างจนกว่าจำเลยจะรับกลับเข้าทำงาน หากเห็นว่าโจทก์กับจำเลยไม่อาจทำงานร่วมกันได้อีกต่อไปโจทก์ขอคิดค่าเสียหายเป็นเงินเท่ากับค่าจ้างที่โจทก์ได้รับจากจำเลยจนเกษียณอายุรวมเป็นเงิน 3,215,500 บาท นอกจากนี้จำเลยมีระเบียบเกี่ยวกับเงินบำเหน็จที่ต้องจ่ายให้แก่พนักงานลูกจ้างที่ออกจากงานโดยไม่มีความผิดในอัตราเดือนสุดท้ายกับค่าครองชีพคูณด้วยระยะเวลาทำงาน โจทก์จึงมีสิทธิได้รับเงินจำนวน 107,150 บาท การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์มิได้มีการบอกกล่าวล่วงหน้า จึงขอคิดสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเวลา 1 เดือน เป็นเงิน 10,715 บาท จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิด โจทก์จึงขอเรียกเงินค่าชดเชยเท่ากับอัตราค่าจ้าง 180 วันสุดท้ายเป็นเงิน 64,290 บาท รวมเป็นเงินที่โจทก์เรียกจากจำเลยทั้งสิ้น 3,396,655 บาท และขอคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละสิบห้าต่อปีจากต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ถูกเลิกจ้างเป็นต้นไป จนกว่าจำเลยจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ได้จ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเนื่องจากโจทก์ได้ร่วมมือกับพนักงานประจำหน่วยทะเบียนประวัติ และพนักงานแผนกอื่นหลายคนกระทำการโดยทุจริตในการรับบุคคลเข้าเป็นลูกจ้างหรือพนักงานของจำเลยโดยการเรียกและรับเงินจากผู้อื่นเป็นค่าตอบแทน จากการสอบสวนของจำเลยโจทก์ให้การรับว่าได้รับเงินจากการนำบุคคลภายนอกเข้ามาเป็นลูกจ้างของจำเลยจริง จึงเป็นการกระทำโดยทุจริตต่อหน้าที่และจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหายและฝ่าฝืนข้อบังคับหรือระเบียบเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของบริษัทจำเลยอย่างร้ายแรงจำเลยมีสิทธิที่จะเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายเงินค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตามข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยข้อที่ 10.1.7 และ 10.1.9 และการกระทำของโจทก์ยังเป็นการผิดสัญญาของผู้เป็นลูกจ้างฉบับลงวันที่ 19 พฤศจิกายน 2525 ที่ให้ไว้แก่จำเลย จำเลยไม่ต้องจ่ายเงินบำเหน็จพิเศษให้แก่โจทก์ ทั้งนี้ตามบันทึกข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพแรงงาน ฉบับลงวันที่ 31 พฤษภาคม 2521และประกาศแก้ไขอัตราบำเหน็จพิเศษ ฉบับลงวันที่23 กันยายน 2525 และถ้าหากจำเลยต้องจ่ายให้โจทก์ก็จ่ายโดยคำนวณจากเงินเดือน เดือนสุดท้ายคูณด้วยจำนวนปีที่ทำงานไม่ใช่คำนวณจากเงินเดือนบวกกับค่าครองชีพตามที่โจทก์กล่าวอ้าง การกระทำผิดของโจทก์จำเลยไม่จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และโจทก์ไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะเรียกดอกเบี้ยอัตราร้อยละสิบห้าต่อปีจากจำเลย และจำเลยไม่ประสงค์จะรับโจทก์กลับเข้าทำงานอีก ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์อุทธรณ์ว่า การกระทำของโจทก์ที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมา ถือได้ว่าโจทก์มิได้ประพฤติชั่วและโจทก์ไม่ได้กระทำการทุจริตต่อหน้าที่ ไม่ได้จงใจทำให้จำเลยเสียหาย ไม่ได้ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของจำเลยกรณีร้ายแรงจำเลยเลิกจ้างโจทก์เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม และจำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์ในค่าชดเชยสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่างหน้า เงินบำเหน็จและดอกเบี้ยนั้นข้อเท็จจริงฟังยุติตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลยมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าหน่วยผลิตโซดา แผนกโซดาและเครื่องดื่มมีหน้าที่ควบคุมการผลิตโซดา จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่จ่ายค่าชดเชยเนื่องจากโจทก์ร่วมกับพวกหลายคนรับเงินจากนายพรชัยและนายวันชัยในการที่บุคคลทั้งสองสมัครเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลย เห็นว่าโจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย แม้โจทก์จะไม่มีอำนาจหน้าที่ในการรับบุคคลภายนอกเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยก็ตาม แต่การที่โจทก์เรียกและรับเงินจากนายพรชัยกับนายวันชัยผู้สมัครเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยทำให้เห็นได้ว่าโจทก์อาศัยตำแหน่งความเป็นลูกจ้างของจำเลยไปแอบอ้างผลประโยชน์จากบุคคลภายนอก ทำให้บุคคลภายนอกเข้าใจว่าการเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยจะต้องมีการวิ่งเต้นเสียเงินตอบแทนทำให้จำเลยเสื่อมเสียชื่อเสียง ถูกดูหมื่นเกลียดชัง เป็นการจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย ทั้งถือได้ว่าเป็นการประพฤติชั่วตามระเบียบข้อบังคับของจำเลย และยังถือได้ว่าเป็นการประพฤติผิดข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยอันเป็นกรณีร้ายแรง จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้ การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงมิใช่เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม และจำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ตลอดจนเงินบำเหน็จและดอกเบี้ยแก่โจทก์อีกด้วย ทั้งนี้ตามประกาศของกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 (3) ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 583 และข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย ว่าด้วยวินัยและโทษทางวินัยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3723/2537นาย วิรัตน์ เต็ม ดวงโจทก์บริษัท บุญ รอด บริวเวอรี่ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 583 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 (3) พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 49 โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย แม้โจทก์จะไม่มีอำนาจหน้าที่ในการรบบุคคลภายนอกเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยก็ตามแต่การที่โจทก์เรียกและรับเงินจาก พ.กับว.ผู้สมัครเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลย ทำให้เห็นได้ว่าโจทก์อาศัยตำแหน่งความเป็นลูกจ้างไปแอบอ้างผลประโยชน์จากบุคคลภายนอกทำให้บุคคลภายนอกเข้าใจว่าการเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยจะต้องมีการวิ่งเต้นเสียเงินตอบแทน ทำให้จำเลยเสื่อมเสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นเกลียดชัง เป็นการจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้ มิใช่เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์อีกด้วยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างจำเลยเมื่อวันที่ 1ธันวาคม 2525 จำเลยเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 6 มกราคม 2536 อ้างว่าโจทก์ทุจริตต่อหน้าที่ กระทำผิดวินัยร่วมกับผู้อื่น รับสินจ้างนำบุคคลเข้าทำงานเป็นลูกจ้างจำเลยโจทก์มีตำแหน่งสุดท้ายเป็นหัวหน้าหน่วยผลิตโซดา แผนกโซดาและน้ำดื่ม ทำหน้าที่ควบคุมการผลิต ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 9,750 บาท เงินค่าครองชีพเดือนละ965 บาท รวมเป็นค่าจ้าง 10,715 บาท การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม จึงขอให้บังคับจำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งและอัตราค่าจ้างที่ได้รับในขณะเลิกจ้าง และให้ชดใช้เงินค่าเสียหายให้โจทก์อัตราเดือนละ10,750 บาท นับแต่วันที่โจทก์ถูกเลิกจ้างจนกว่าจำเลยจะรับกลับเข้าทำงาน หากเห็นว่าโจทก์กับจำเลยไม่อาจทำงานร่วมกันได้อีกต่อไปโจทก์ขอคิดค่าเสียหายเป็นเงินเท่ากับค่าจ้างที่โจทก์ได้รับจากจำเลยจนเกษียณอายุรวมเป็นเงิน 3,215,500 บาท นอกจากนี้จำเลยมีระเบียบเกี่ยวกับเงินบำเหน็จที่ต้องจ่ายให้แก่พนักงานลูกจ้างที่ออกจากงานโดยไม่มีความผิดในอัตราเดือนสุดท้ายกับค่าครองชีพคูณด้วยระยะเวลาทำงาน โจทก์จึงมีสิทธิได้รับเงินจำนวน 107,150 บาท การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์มิได้มีการบอกกล่าวล่วงหน้า จึงขอคิดสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเวลา 1 เดือน เป็นเงิน 10,715 บาท จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิด โจทก์จึงขอเรียกเงินค่าชดเชยเท่ากับอัตราค่าจ้าง 180 วันสุดท้ายเป็นเงิน 64,290 บาท รวมเป็นเงินที่โจทก์เรียกจากจำเลยทั้งสิ้น 3,396,655 บาท และขอคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละสิบห้าต่อปีจากต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ถูกเลิกจ้างเป็นต้นไป จนกว่าจำเลยจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ได้จ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเนื่องจากโจทก์ได้ร่วมมือกับพนักงานประจำหน่วยทะเบียนประวัติ และพนักงานแผนกอื่นหลายคนกระทำการโดยทุจริตในการรับบุคคลเข้าเป็นลูกจ้างหรือพนักงานของจำเลยโดยการเรียกและรับเงินจากผู้อื่นเป็นค่าตอบแทน จากการสอบสวนของจำเลยโจทก์ให้การรับว่าได้รับเงินจากการนำบุคคลภายนอกเข้ามาเป็นลูกจ้างของจำเลยจริง จึงเป็นการกระทำโดยทุจริตต่อหน้าที่และจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหายและฝ่าฝืนข้อบังคับหรือระเบียบเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของบริษัทจำเลยอย่างร้ายแรงจำเลยมีสิทธิที่จะเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายเงินค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตามข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยข้อที่ 10.1.7 และ 10.1.9 และการกระทำของโจทก์ยังเป็นการผิดสัญญาของผู้เป็นลูกจ้างฉบับลงวันที่ 19 พฤศจิกายน 2525 ที่ให้ไว้แก่จำเลย จำเลยไม่ต้องจ่ายเงินบำเหน็จพิเศษให้แก่โจทก์ ทั้งนี้ตามบันทึกข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพแรงงาน ฉบับลงวันที่ 31 พฤษภาคม 2521และประกาศแก้ไขอัตราบำเหน็จพิเศษ ฉบับลงวันที่23 กันยายน 2525 และถ้าหากจำเลยต้องจ่ายให้โจทก์ก็จ่ายโดยคำนวณจากเงินเดือน เดือนสุดท้ายคูณด้วยจำนวนปีที่ทำงานไม่ใช่คำนวณจากเงินเดือนบวกกับค่าครองชีพตามที่โจทก์กล่าวอ้าง การกระทำผิดของโจทก์จำเลยไม่จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และโจทก์ไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะเรียกดอกเบี้ยอัตราร้อยละสิบห้าต่อปีจากจำเลย และจำเลยไม่ประสงค์จะรับโจทก์กลับเข้าทำงานอีก ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์อุทธรณ์ว่า การกระทำของโจทก์ที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมา ถือได้ว่าโจทก์มิได้ประพฤติชั่วและโจทก์ไม่ได้กระทำการทุจริตต่อหน้าที่ ไม่ได้จงใจทำให้จำเลยเสียหาย ไม่ได้ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของจำเลยกรณีร้ายแรงจำเลยเลิกจ้างโจทก์เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม และจำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์ในค่าชดเชยสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่างหน้า เงินบำเหน็จและดอกเบี้ยนั้นข้อเท็จจริงฟังยุติตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลยมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าหน่วยผลิตโซดา แผนกโซดาและเครื่องดื่มมีหน้าที่ควบคุมการผลิตโซดา จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่จ่ายค่าชดเชยเนื่องจากโจทก์ร่วมกับพวกหลายคนรับเงินจากนายพรชัยและนายวันชัยในการที่บุคคลทั้งสองสมัครเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลย เห็นว่าโจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย แม้โจทก์จะไม่มีอำนาจหน้าที่ในการรับบุคคลภายนอกเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยก็ตาม แต่การที่โจทก์เรียกและรับเงินจากนายพรชัยกับนายวันชัยผู้สมัครเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยทำให้เห็นได้ว่าโจทก์อาศัยตำแหน่งความเป็นลูกจ้างของจำเลยไปแอบอ้างผลประโยชน์จากบุคคลภายนอก ทำให้บุคคลภายนอกเข้าใจว่าการเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยจะต้องมีการวิ่งเต้นเสียเงินตอบแทนทำให้จำเลยเสื่อมเสียชื่อเสียง ถูกดูหมื่นเกลียดชัง เป็นการจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย ทั้งถือได้ว่าเป็นการประพฤติชั่วตามระเบียบข้อบังคับของจำเลย และยังถือได้ว่าเป็นการประพฤติผิดข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยอันเป็นกรณีร้ายแรง จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้ การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงมิใช่เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม และจำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ตลอดจนเงินบำเหน็จและดอกเบี้ยแก่โจทก์อีกด้วย ทั้งนี้ตามประกาศของกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 (3) ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 583 และข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย ว่าด้วยวินัยและโทษทางวินัยพิพากษายืน(พิมล สมานิตย์-ปรีชา ธนานันท์-สมมาตร พรหมานุกูล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างจำเลยเมื่อวันที่ 1ธันวาคม 2525 จำเลยเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 6 มกราคม 2536 อ้างว่าโจทก์ทุจริตต่อหน้าที่ กระทำผิดวินัยร่วมกับผู้อื่น รับสินจ้างนำบุคคลเข้าทำงานเป็นลูกจ้างจำเลยโจทก์มีตำแหน่งสุดท้ายเป็นหัวหน้าหน่วยผลิตโซดา แผนกโซดาและน้ำดื่ม ทำหน้าที่ควบคุมการผลิต ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 9,750 บาท เงินค่าครองชีพเดือนละ965 บาท รวมเป็นค่าจ้าง 10,715 บาท การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม จึงขอให้บังคับจำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งและอัตราค่าจ้างที่ได้รับในขณะเลิกจ้าง และให้ชดใช้เงินค่าเสียหายให้โจทก์อัตราเดือนละ10,750 บาท นับแต่วันที่โจทก์ถูกเลิกจ้างจนกว่าจำเลยจะรับกลับเข้าทำงาน หากเห็นว่าโจทก์กับจำเลยไม่อาจทำงานร่วมกันได้อีกต่อไปโจทก์ขอคิดค่าเสียหายเป็นเงินเท่ากับค่าจ้างที่โจทก์ได้รับจากจำเลยจนเกษียณอายุรวมเป็นเงิน 3,215,500 บาท นอกจากนี้จำเลยมีระเบียบเกี่ยวกับเงินบำเหน็จที่ต้องจ่ายให้แก่พนักงานลูกจ้างที่ออกจากงานโดยไม่มีความผิดในอัตราเดือนสุดท้ายกับค่าครองชีพคูณด้วยระยะเวลาทำงาน โจทก์จึงมีสิทธิได้รับเงินจำนวน 107,150 บาท การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์มิได้มีการบอกกล่าวล่วงหน้า จึงขอคิดสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเวลา 1 เดือน เป็นเงิน 10,715 บาท จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิด โจทก์จึงขอเรียกเงินค่าชดเชยเท่ากับอัตราค่าจ้าง 180 วันสุดท้ายเป็นเงิน 64,290 บาท รวมเป็นเงินที่โจทก์เรียกจากจำเลยทั้งสิ้น 3,396,655 บาท และขอคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละสิบห้าต่อปีจากต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ถูกเลิกจ้างเป็นต้นไป จนกว่าจำเลยจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ได้จ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเนื่องจากโจทก์ได้ร่วมมือกับพนักงานประจำหน่วยทะเบียนประวัติ และพนักงานแผนกอื่นหลายคนกระทำการโดยทุจริตในการรับบุคคลเข้าเป็นลูกจ้างหรือพนักงานของจำเลยโดยการเรียกและรับเงินจากผู้อื่นเป็นค่าตอบแทน จากการสอบสวนของจำเลยโจทก์ให้การรับว่าได้รับเงินจากการนำบุคคลภายนอกเข้ามาเป็นลูกจ้างของจำเลยจริง จึงเป็นการกระทำโดยทุจริตต่อหน้าที่และจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหายและฝ่าฝืนข้อบังคับหรือระเบียบเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของบริษัทจำเลยอย่างร้ายแรงจำเลยมีสิทธิที่จะเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายเงินค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตามข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยข้อที่ 10.1.7 และ 10.1.9 และการกระทำของโจทก์ยังเป็นการผิดสัญญาของผู้เป็นลูกจ้างฉบับลงวันที่ 19 พฤศจิกายน 2525 ที่ให้ไว้แก่จำเลย จำเลยไม่ต้องจ่ายเงินบำเหน็จพิเศษให้แก่โจทก์ ทั้งนี้ตามบันทึกข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพแรงงาน ฉบับลงวันที่ 31 พฤษภาคม 2521และประกาศแก้ไขอัตราบำเหน็จพิเศษ ฉบับลงวันที่23 กันยายน 2525 และถ้าหากจำเลยต้องจ่ายให้โจทก์ก็จ่ายโดยคำนวณจากเงินเดือน เดือนสุดท้ายคูณด้วยจำนวนปีที่ทำงานไม่ใช่คำนวณจากเงินเดือนบวกกับค่าครองชีพตามที่โจทก์กล่าวอ้าง การกระทำผิดของโจทก์จำเลยไม่จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และโจทก์ไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะเรียกดอกเบี้ยอัตราร้อยละสิบห้าต่อปีจากจำเลย และจำเลยไม่ประสงค์จะรับโจทก์กลับเข้าทำงานอีก ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์อุทธรณ์ว่า การกระทำของโจทก์ที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมา ถือได้ว่าโจทก์มิได้ประพฤติชั่วและโจทก์ไม่ได้กระทำการทุจริตต่อหน้าที่ ไม่ได้จงใจทำให้จำเลยเสียหาย ไม่ได้ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของจำเลยกรณีร้ายแรงจำเลยเลิกจ้างโจทก์เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม และจำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์ในค่าชดเชยสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่างหน้า เงินบำเหน็จและดอกเบี้ยนั้นข้อเท็จจริงฟังยุติตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลยมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าหน่วยผลิตโซดา แผนกโซดาและเครื่องดื่มมีหน้าที่ควบคุมการผลิตโซดา จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่จ่ายค่าชดเชยเนื่องจากโจทก์ร่วมกับพวกหลายคนรับเงินจากนายพรชัยและนายวันชัยในการที่บุคคลทั้งสองสมัครเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลย เห็นว่าโจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย แม้โจทก์จะไม่มีอำนาจหน้าที่ในการรับบุคคลภายนอกเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยก็ตาม แต่การที่โจทก์เรียกและรับเงินจากนายพรชัยกับนายวันชัยผู้สมัครเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยทำให้เห็นได้ว่าโจทก์อาศัยตำแหน่งความเป็นลูกจ้างของจำเลยไปแอบอ้างผลประโยชน์จากบุคคลภายนอก ทำให้บุคคลภายนอกเข้าใจว่าการเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยจะต้องมีการวิ่งเต้นเสียเงินตอบแทนทำให้จำเลยเสื่อมเสียชื่อเสียง ถูกดูหมื่นเกลียดชัง เป็นการจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย ทั้งถือได้ว่าเป็นการประพฤติชั่วตามระเบียบข้อบังคับของจำเลย และยังถือได้ว่าเป็นการประพฤติผิดข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยอันเป็นกรณีร้ายแรง จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้ การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงมิใช่เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม และจำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ตลอดจนเงินบำเหน็จและดอกเบี้ยแก่โจทก์อีกด้วย ทั้งนี้ตามประกาศของกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 (3) ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 583 และข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย ว่าด้วยวินัยและโทษทางวินัยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3723/2537นาย วิรัตน์ เต็ม ดวงโจทก์บริษัท บุญ รอด บริวเวอรี่ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 583 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 (3) พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 49 โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย แม้โจทก์จะไม่มีอำนาจหน้าที่ในการรบบุคคลภายนอกเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยก็ตามแต่การที่โจทก์เรียกและรับเงินจาก พ.กับว.ผู้สมัครเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลย ทำให้เห็นได้ว่าโจทก์อาศัยตำแหน่งความเป็นลูกจ้างไปแอบอ้างผลประโยชน์จากบุคคลภายนอกทำให้บุคคลภายนอกเข้าใจว่าการเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยจะต้องมีการวิ่งเต้นเสียเงินตอบแทน ทำให้จำเลยเสื่อมเสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นเกลียดชัง เป็นการจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้ มิใช่เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์อีกด้วยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างจำเลยเมื่อวันที่ 1ธันวาคม 2525 จำเลยเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 6 มกราคม 2536 อ้างว่าโจทก์ทุจริตต่อหน้าที่ กระทำผิดวินัยร่วมกับผู้อื่น รับสินจ้างนำบุคคลเข้าทำงานเป็นลูกจ้างจำเลยโจทก์มีตำแหน่งสุดท้ายเป็นหัวหน้าหน่วยผลิตโซดา แผนกโซดาและน้ำดื่ม ทำหน้าที่ควบคุมการผลิต ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 9,750 บาท เงินค่าครองชีพเดือนละ965 บาท รวมเป็นค่าจ้าง 10,715 บาท การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม จึงขอให้บังคับจำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งและอัตราค่าจ้างที่ได้รับในขณะเลิกจ้าง และให้ชดใช้เงินค่าเสียหายให้โจทก์อัตราเดือนละ10,750 บาท นับแต่วันที่โจทก์ถูกเลิกจ้างจนกว่าจำเลยจะรับกลับเข้าทำงาน หากเห็นว่าโจทก์กับจำเลยไม่อาจทำงานร่วมกันได้อีกต่อไปโจทก์ขอคิดค่าเสียหายเป็นเงินเท่ากับค่าจ้างที่โจทก์ได้รับจากจำเลยจนเกษียณอายุรวมเป็นเงิน 3,215,500 บาท นอกจากนี้จำเลยมีระเบียบเกี่ยวกับเงินบำเหน็จที่ต้องจ่ายให้แก่พนักงานลูกจ้างที่ออกจากงานโดยไม่มีความผิดในอัตราเดือนสุดท้ายกับค่าครองชีพคูณด้วยระยะเวลาทำงาน โจทก์จึงมีสิทธิได้รับเงินจำนวน 107,150 บาท การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์มิได้มีการบอกกล่าวล่วงหน้า จึงขอคิดสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเวลา 1 เดือน เป็นเงิน 10,715 บาท จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิด โจทก์จึงขอเรียกเงินค่าชดเชยเท่ากับอัตราค่าจ้าง 180 วันสุดท้ายเป็นเงิน 64,290 บาท รวมเป็นเงินที่โจทก์เรียกจากจำเลยทั้งสิ้น 3,396,655 บาท และขอคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละสิบห้าต่อปีจากต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ถูกเลิกจ้างเป็นต้นไป จนกว่าจำเลยจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ได้จ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเนื่องจากโจทก์ได้ร่วมมือกับพนักงานประจำหน่วยทะเบียนประวัติ และพนักงานแผนกอื่นหลายคนกระทำการโดยทุจริตในการรับบุคคลเข้าเป็นลูกจ้างหรือพนักงานของจำเลยโดยการเรียกและรับเงินจากผู้อื่นเป็นค่าตอบแทน จากการสอบสวนของจำเลยโจทก์ให้การรับว่าได้รับเงินจากการนำบุคคลภายนอกเข้ามาเป็นลูกจ้างของจำเลยจริง จึงเป็นการกระทำโดยทุจริตต่อหน้าที่และจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหายและฝ่าฝืนข้อบังคับหรือระเบียบเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของบริษัทจำเลยอย่างร้ายแรงจำเลยมีสิทธิที่จะเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายเงินค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตามข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยข้อที่ 10.1.7 และ 10.1.9 และการกระทำของโจทก์ยังเป็นการผิดสัญญาของผู้เป็นลูกจ้างฉบับลงวันที่ 19 พฤศจิกายน 2525 ที่ให้ไว้แก่จำเลย จำเลยไม่ต้องจ่ายเงินบำเหน็จพิเศษให้แก่โจทก์ ทั้งนี้ตามบันทึกข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพแรงงาน ฉบับลงวันที่ 31 พฤษภาคม 2521และประกาศแก้ไขอัตราบำเหน็จพิเศษ ฉบับลงวันที่23 กันยายน 2525 และถ้าหากจำเลยต้องจ่ายให้โจทก์ก็จ่ายโดยคำนวณจากเงินเดือน เดือนสุดท้ายคูณด้วยจำนวนปีที่ทำงานไม่ใช่คำนวณจากเงินเดือนบวกกับค่าครองชีพตามที่โจทก์กล่าวอ้าง การกระทำผิดของโจทก์จำเลยไม่จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และโจทก์ไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะเรียกดอกเบี้ยอัตราร้อยละสิบห้าต่อปีจากจำเลย และจำเลยไม่ประสงค์จะรับโจทก์กลับเข้าทำงานอีก ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์อุทธรณ์ว่า การกระทำของโจทก์ที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมา ถือได้ว่าโจทก์มิได้ประพฤติชั่วและโจทก์ไม่ได้กระทำการทุจริตต่อหน้าที่ ไม่ได้จงใจทำให้จำเลยเสียหาย ไม่ได้ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของจำเลยกรณีร้ายแรงจำเลยเลิกจ้างโจทก์เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม และจำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์ในค่าชดเชยสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่างหน้า เงินบำเหน็จและดอกเบี้ยนั้นข้อเท็จจริงฟังยุติตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลยมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าหน่วยผลิตโซดา แผนกโซดาและเครื่องดื่มมีหน้าที่ควบคุมการผลิตโซดา จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่จ่ายค่าชดเชยเนื่องจากโจทก์ร่วมกับพวกหลายคนรับเงินจากนายพรชัยและนายวันชัยในการที่บุคคลทั้งสองสมัครเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลย เห็นว่าโจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย แม้โจทก์จะไม่มีอำนาจหน้าที่ในการรับบุคคลภายนอกเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยก็ตาม แต่การที่โจทก์เรียกและรับเงินจากนายพรชัยกับนายวันชัยผู้สมัครเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยทำให้เห็นได้ว่าโจทก์อาศัยตำแหน่งความเป็นลูกจ้างของจำเลยไปแอบอ้างผลประโยชน์จากบุคคลภายนอก ทำให้บุคคลภายนอกเข้าใจว่าการเข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยจะต้องมีการวิ่งเต้นเสียเงินตอบแทนทำให้จำเลยเสื่อมเสียชื่อเสียง ถูกดูหมื่นเกลียดชัง เป็นการจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย ทั้งถือได้ว่าเป็นการประพฤติชั่วตามระเบียบข้อบังคับของจำเลย และยังถือได้ว่าเป็นการประพฤติผิดข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยอันเป็นกรณีร้ายแรง จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้ การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงมิใช่เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม และจำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ตลอดจนเงินบำเหน็จและดอกเบี้ยแก่โจทก์อีกด้วย ทั้งนี้ตามประกาศของกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 (3) ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 583 และข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย ว่าด้วยวินัยและโทษทางวินัยพิพากษายืน(พิมล สมานิตย์-ปรีชา ธนานันท์-สมมาตร พรหมานุกูล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ