คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 621/2493หลักกฎหมาย: เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาประหารชีวิตจำเลยแล้ว แม้การที่ศาลชั้นต้นยืดอายุเวลาอุทธรณ์ให้จำเลยนั้น จะยืดได้หรือไม่ก็แล้วแต่ อย่างน้อยก็ฟังคำอุทธรณ์เป็นคำแถลงการณ์ของจำเลยในชั้นอุทธรณ์ได้ และไม่ตัดสิทธิจำเลยที่จะฎีกาต่อไปโจทก์หาว่า จำเลยสมคบกับพวกพยายามปล้นและฆ่าเจ้าทรัพย์ทำร้ายพวกเจ้าทรัพย์และเจ้าพนักงานตำรวจบาดเจ็บสาหัส ศาลชั้นต้นพิพากษาประหารชีวิตจำเลยตามมาตรา 250 กฎหมายลักษณะอาญา จำเลยยื่นอุทธรณ์ย่อเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 2492 ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ วันที่ 16 เดือนเดียวกันจำเลยยื่นคำร้องขอยืดอายุอุทธรณ์ออกไปอีก 3 วัน ศาลอนุญาต ต่อมาวันที่ 18 เดือนนั้นจำเลยยื่นอุทธรณ์พิศดาร ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ของจำเลยศาลอุทธรณ์เห็นว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาไม่ได้บัญญัติเรื่องขยายหรือย่นเวลาการยื่นอุทธรณ์ไว้ อาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ศาลชั้นต้นสั่งขยายกำหนดอายุอุทธรณ์ได้เมื่อมีพฤติการณ์พิเศษ คดีนี้มีเหตุผลพิเศษ เห็นพ้องด้วยศาลชั้นต้นที่ให้ยืดอายุอุทธรณ์ และเชื่อข้อเท็จจริงตามศาลชั้นต้น แต่ปราณีลดโทษให้ 1 ใน 3 ให้จำคุกตลอดชีวิตนอกนั้นยืนคู่ความฎีกา โจทก์คัดค้านการยืดอายุเวลาอุทธรณ์ จำเลยคัดค้านข้อเท็จจริงศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาประหารชีวิตจำเลยแล้วแม้จำเลยจะมิได้ยื่นอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 245 วรรค 2 ก็บังคับให้ศาลชั้นต้นส่งสำนวนมาให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาก่อน คดีจึงจะถึงที่สุดได้ ฉะนั้นที่ศาลชั้นต้นยืดเวลาระยะอุทธรณ์ให้แก่จำเลยนั้น จะยืดได้หรือไม่ก็แล้วแต่ คดีนี้ไม่ทำให้รูปคดีเสียไป อย่างน้อยก็ฟังคำอุทธรณ์เป็นคำแถลงการณ์ของจำเลยในชั้นอุทธรณ์ได้ และไม่ตัดสิทธิของจำเลยที่จะฎีกาต่อมา ส่วนข้อเท็จจริงไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องปล้น ให้จำคุก 20 ปีตามมาตรา 249 ไม่ลดโทษและเพิ่มไม่ได้ นอกนั้นยืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 621/2493อัยการกรมอัยการโจทก์นายบุญชอบ อารมณ์เฉื่อยจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 250, ม. 249 ป.วิ.อ. ม. 198, ม. 245 วรรคสองเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาประหารชีวิตจำเลยแล้ว แม้การที่ศาลชั้นต้นยืดอายุเวลาอุทธรณ์ให้จำเลยนั้น จะยืดได้หรือไม่ก็แล้วแต่ อย่างน้อยก็ฟังคำอุทธรณ์เป็นคำแถลงการณ์ของจำเลยในชั้นอุทธรณ์ได้ และไม่ตัดสิทธิจำเลยที่จะฎีกาต่อไปโจทก์หาว่า จำเลยสมคบกับพวกพยายามปล้นและฆ่าเจ้าทรัพย์ทำร้ายพวกเจ้าทรัพย์และเจ้าพนักงานตำรวจบาดเจ็บสาหัส ศาลชั้นต้นพิพากษาประหารชีวิตจำเลยตามมาตรา 250 กฎหมายลักษณะอาญา จำเลยยื่นอุทธรณ์ย่อเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 2492 ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ วันที่ 16 เดือนเดียวกันจำเลยยื่นคำร้องขอยืดอายุอุทธรณ์ออกไปอีก 3 วัน ศาลอนุญาต ต่อมาวันที่ 18 เดือนนั้นจำเลยยื่นอุทธรณ์พิศดาร ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ของจำเลยศาลอุทธรณ์เห็นว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาไม่ได้บัญญัติเรื่องขยายหรือย่นเวลาการยื่นอุทธรณ์ไว้ อาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ศาลชั้นต้นสั่งขยายกำหนดอายุอุทธรณ์ได้เมื่อมีพฤติการณ์พิเศษ คดีนี้มีเหตุผลพิเศษ เห็นพ้องด้วยศาลชั้นต้นที่ให้ยืดอายุอุทธรณ์ และเชื่อข้อเท็จจริงตามศาลชั้นต้น แต่ปราณีลดโทษให้ 1 ใน 3 ให้จำคุกตลอดชีวิตนอกนั้นยืนคู่ความฎีกา โจทก์คัดค้านการยืดอายุเวลาอุทธรณ์ จำเลยคัดค้านข้อเท็จจริงศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาประหารชีวิตจำเลยแล้วแม้จำเลยจะมิได้ยื่นอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 245 วรรค 2 ก็บังคับให้ศาลชั้นต้นส่งสำนวนมาให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาก่อน คดีจึงจะถึงที่สุดได้ ฉะนั้นที่ศาลชั้นต้นยืดเวลาระยะอุทธรณ์ให้แก่จำเลยนั้น จะยืดได้หรือไม่ก็แล้วแต่ คดีนี้ไม่ทำให้รูปคดีเสียไป อย่างน้อยก็ฟังคำอุทธรณ์เป็นคำแถลงการณ์ของจำเลยในชั้นอุทธรณ์ได้ และไม่ตัดสิทธิของจำเลยที่จะฎีกาต่อมา ส่วนข้อเท็จจริงไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องปล้น ให้จำคุก 20 ปีตามมาตรา 249 ไม่ลดโทษและเพิ่มไม่ได้ นอกนั้นยืน(นนทปัญญา-จำรูญเนติศาสตร์-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์หาว่า จำเลยสมคบกับพวกพยายามปล้นและฆ่าเจ้าทรัพย์ทำร้ายพวกเจ้าทรัพย์และเจ้าพนักงานตำรวจบาดเจ็บสาหัส ศาลชั้นต้นพิพากษาประหารชีวิตจำเลยตามมาตรา 250 กฎหมายลักษณะอาญา จำเลยยื่นอุทธรณ์ย่อเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 2492 ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ วันที่ 16 เดือนเดียวกันจำเลยยื่นคำร้องขอยืดอายุอุทธรณ์ออกไปอีก 3 วัน ศาลอนุญาต ต่อมาวันที่ 18 เดือนนั้นจำเลยยื่นอุทธรณ์พิศดาร ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ของจำเลยศาลอุทธรณ์เห็นว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาไม่ได้บัญญัติเรื่องขยายหรือย่นเวลาการยื่นอุทธรณ์ไว้ อาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ศาลชั้นต้นสั่งขยายกำหนดอายุอุทธรณ์ได้เมื่อมีพฤติการณ์พิเศษ คดีนี้มีเหตุผลพิเศษ เห็นพ้องด้วยศาลชั้นต้นที่ให้ยืดอายุอุทธรณ์ และเชื่อข้อเท็จจริงตามศาลชั้นต้น แต่ปราณีลดโทษให้ 1 ใน 3 ให้จำคุกตลอดชีวิตนอกนั้นยืนคู่ความฎีกา โจทก์คัดค้านการยืดอายุเวลาอุทธรณ์ จำเลยคัดค้านข้อเท็จจริงศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาประหารชีวิตจำเลยแล้วแม้จำเลยจะมิได้ยื่นอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 245 วรรค 2 ก็บังคับให้ศาลชั้นต้นส่งสำนวนมาให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาก่อน คดีจึงจะถึงที่สุดได้ ฉะนั้นที่ศาลชั้นต้นยืดเวลาระยะอุทธรณ์ให้แก่จำเลยนั้น จะยืดได้หรือไม่ก็แล้วแต่ คดีนี้ไม่ทำให้รูปคดีเสียไป อย่างน้อยก็ฟังคำอุทธรณ์เป็นคำแถลงการณ์ของจำเลยในชั้นอุทธรณ์ได้ และไม่ตัดสิทธิของจำเลยที่จะฎีกาต่อมา ส่วนข้อเท็จจริงไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องปล้น ให้จำคุก 20 ปีตามมาตรา 249 ไม่ลดโทษและเพิ่มไม่ได้ นอกนั้นยืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 621/2493อัยการกรมอัยการโจทก์นายบุญชอบ อารมณ์เฉื่อยจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 250, ม. 249 ป.วิ.อ. ม. 198, ม. 245 วรรคสองเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาประหารชีวิตจำเลยแล้ว แม้การที่ศาลชั้นต้นยืดอายุเวลาอุทธรณ์ให้จำเลยนั้น จะยืดได้หรือไม่ก็แล้วแต่ อย่างน้อยก็ฟังคำอุทธรณ์เป็นคำแถลงการณ์ของจำเลยในชั้นอุทธรณ์ได้ และไม่ตัดสิทธิจำเลยที่จะฎีกาต่อไปโจทก์หาว่า จำเลยสมคบกับพวกพยายามปล้นและฆ่าเจ้าทรัพย์ทำร้ายพวกเจ้าทรัพย์และเจ้าพนักงานตำรวจบาดเจ็บสาหัส ศาลชั้นต้นพิพากษาประหารชีวิตจำเลยตามมาตรา 250 กฎหมายลักษณะอาญา จำเลยยื่นอุทธรณ์ย่อเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 2492 ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ วันที่ 16 เดือนเดียวกันจำเลยยื่นคำร้องขอยืดอายุอุทธรณ์ออกไปอีก 3 วัน ศาลอนุญาต ต่อมาวันที่ 18 เดือนนั้นจำเลยยื่นอุทธรณ์พิศดาร ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ของจำเลยศาลอุทธรณ์เห็นว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาไม่ได้บัญญัติเรื่องขยายหรือย่นเวลาการยื่นอุทธรณ์ไว้ อาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ศาลชั้นต้นสั่งขยายกำหนดอายุอุทธรณ์ได้เมื่อมีพฤติการณ์พิเศษ คดีนี้มีเหตุผลพิเศษ เห็นพ้องด้วยศาลชั้นต้นที่ให้ยืดอายุอุทธรณ์ และเชื่อข้อเท็จจริงตามศาลชั้นต้น แต่ปราณีลดโทษให้ 1 ใน 3 ให้จำคุกตลอดชีวิตนอกนั้นยืนคู่ความฎีกา โจทก์คัดค้านการยืดอายุเวลาอุทธรณ์ จำเลยคัดค้านข้อเท็จจริงศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาประหารชีวิตจำเลยแล้วแม้จำเลยจะมิได้ยื่นอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 245 วรรค 2 ก็บังคับให้ศาลชั้นต้นส่งสำนวนมาให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาก่อน คดีจึงจะถึงที่สุดได้ ฉะนั้นที่ศาลชั้นต้นยืดเวลาระยะอุทธรณ์ให้แก่จำเลยนั้น จะยืดได้หรือไม่ก็แล้วแต่ คดีนี้ไม่ทำให้รูปคดีเสียไป อย่างน้อยก็ฟังคำอุทธรณ์เป็นคำแถลงการณ์ของจำเลยในชั้นอุทธรณ์ได้ และไม่ตัดสิทธิของจำเลยที่จะฎีกาต่อมา ส่วนข้อเท็จจริงไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องปล้น ให้จำคุก 20 ปีตามมาตรา 249 ไม่ลดโทษและเพิ่มไม่ได้ นอกนั้นยืน(นนทปัญญา-จำรูญเนติศาสตร์-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ