คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3617/2532หลักกฎหมาย: ผู้ร้องเคยยื่นคำร้องขอให้ศาลสั่งคืนรถยนต์ของกลางที่ศาลสั่งริบไว้แก่ผู้ร้องครั้งหนึ่งแล้ว แต่ศาลฎีกาพิพากษายกคำร้องเพราะผู้ร้องบรรยายคำร้องว่ารถยนต์ของกลางเป็นของผู้ร้องแต่ผู้เดียวจำเลยนำรถยนต์ของกลางไปใช้โดยผู้ร้องมิได้มีส่วนร่วมในการกระทำความผิดเป็นคำร้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 โดยยังมิได้วินิจฉัยประเด็นแห่งคดีที่ว่ารถยนต์ของกลางเป็นสินสมรสของผู้ร้องกับจำเลยที่ 1 และผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลยที่ 1 หรือไม่สิทธิยื่นคำร้อง ของ ผู้ร้องจึงยังไม่ระงับไป.กรณีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 กับพวกในความผิดต่อพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ และสั่งริบรถยนต์ของกลางผู้ร้องยื่นคำร้องว่า รถยนต์ของกลางเป็นของผู้ร้องแต่ผู้เดียวจำเลยนำรถยนต์ของกลางไปใช้โดยผู้ร้องมิได้มีส่วนร่วมในการกระทำความผิด ขอให้คืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้อง โจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของร่วมกับจำเลยในรถยนต์ของกลางและรู้เห็นเป็นใจด้วยในการที่จำเลยกระทำความผิด ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ววินิจฉัยว่ารถยนต์ของกลางเป็นสินสมรสของผู้ร้องกับจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นสามีภริยากัน ผู้ร้องจะขอให้ศาลสั่งคืนไม่ได้ ให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้คืนส่วนกรรมสิทธิ์รถยนต์ของกลางครึ่งหนึ่งให้แก่ผู้ร้อง ผู้ร้องและโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้ร้องบรรยายคำร้องว่า รถยนต์ของกลางเป็นของผู้ร้องแต่ผู้เดียว จำเลยนำรถยนต์ของกลางไปใช้โดยผู้ร้องมิได้มีส่วนร่วมในการกระทำความผิด เป็นคำร้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 พิพากษากลับ ให้ยกคำร้องผู้ร้องยื่นคำร้องขอคืนรถยนต์ของกลางอีกอ้างว่า รถยนต์ของกลางเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องแต่ผู้เดียว จำเลยที่ 1 นำรถยนต์ของผู้ร้องไปขับ ผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า คำร้องดังกล่าวศาลฎีกาได้มีคำพิพากษาวินิจฉัยชี้ขาดถึงที่สุดแล้ว จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ศาลชั้นต้นรับคำร้องของผู้ร้องไว้ดำเนินการต่อไปโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำร้องของผู้ร้องลงวันที่ 11 เมษายน2529 เป็นคำร้องที่บรรยายเนื้อความไว้ไม่ถูกต้อง ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 โดยศาลฎีกายังมิได้วินิจฉัยประเด็นแห่งคดีที่ว่า รถยนต์ของกลางเป็นสินสมรสของผู้ร้องกับจำเลยที่ 1และผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลยที่ 1หรือไม่ สิทธิยื่นคำร้องของผู้ร้องจึงยังไม่ระงับไปพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3617/2532พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นาง สุรีย์พร เกียรติธรรมรัชผู้ร้องนาย สม เกียรติ เกียรติธรรมรัช กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 32, ม. 33, ม. 36 ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 39 (4) ป.วิ.พ. ม. 148ผู้ร้องเคยยื่นคำร้องขอให้ศาลสั่งคืนรถยนต์ของกลางที่ศาลสั่งริบไว้แก่ผู้ร้องครั้งหนึ่งแล้ว แต่ศาลฎีกาพิพากษายกคำร้องเพราะผู้ร้องบรรยายคำร้องว่ารถยนต์ของกลางเป็นของผู้ร้องแต่ผู้เดียวจำเลยนำรถยนต์ของกลางไปใช้โดยผู้ร้องมิได้มีส่วนร่วมในการกระทำความผิดเป็นคำร้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 โดยยังมิได้วินิจฉัยประเด็นแห่งคดีที่ว่ารถยนต์ของกลางเป็นสินสมรสของผู้ร้องกับจำเลยที่ 1 และผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลยที่ 1 หรือไม่สิทธิยื่นคำร้อง ของ ผู้ร้องจึงยังไม่ระงับไป.กรณีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 กับพวกในความผิดต่อพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ และสั่งริบรถยนต์ของกลางผู้ร้องยื่นคำร้องว่า รถยนต์ของกลางเป็นของผู้ร้องแต่ผู้เดียวจำเลยนำรถยนต์ของกลางไปใช้โดยผู้ร้องมิได้มีส่วนร่วมในการกระทำความผิด ขอให้คืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้อง โจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของร่วมกับจำเลยในรถยนต์ของกลางและรู้เห็นเป็นใจด้วยในการที่จำเลยกระทำความผิด ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ววินิจฉัยว่ารถยนต์ของกลางเป็นสินสมรสของผู้ร้องกับจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นสามีภริยากัน ผู้ร้องจะขอให้ศาลสั่งคืนไม่ได้ ให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้คืนส่วนกรรมสิทธิ์รถยนต์ของกลางครึ่งหนึ่งให้แก่ผู้ร้อง ผู้ร้องและโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้ร้องบรรยายคำร้องว่า รถยนต์ของกลางเป็นของผู้ร้องแต่ผู้เดียว จำเลยนำรถยนต์ของกลางไปใช้โดยผู้ร้องมิได้มีส่วนร่วมในการกระทำความผิด เป็นคำร้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 พิพากษากลับ ให้ยกคำร้องผู้ร้องยื่นคำร้องขอคืนรถยนต์ของกลางอีกอ้างว่า รถยนต์ของกลางเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องแต่ผู้เดียว จำเลยที่ 1 นำรถยนต์ของผู้ร้องไปขับ ผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า คำร้องดังกล่าวศาลฎีกาได้มีคำพิพากษาวินิจฉัยชี้ขาดถึงที่สุดแล้ว จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ศาลชั้นต้นรับคำร้องของผู้ร้องไว้ดำเนินการต่อไปโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำร้องของผู้ร้องลงวันที่ 11 เมษายน2529 เป็นคำร้องที่บรรยายเนื้อความไว้ไม่ถูกต้อง ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 โดยศาลฎีกายังมิได้วินิจฉัยประเด็นแห่งคดีที่ว่า รถยนต์ของกลางเป็นสินสมรสของผู้ร้องกับจำเลยที่ 1และผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลยที่ 1หรือไม่ สิทธิยื่นคำร้องของผู้ร้องจึงยังไม่ระงับไปพิพากษายืน.(ประเสริฐ บุญศรี-สุทิน นนทแก้ว-พนม พ่วงภิญโญ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: กรณีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 กับพวกในความผิดต่อพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ และสั่งริบรถยนต์ของกลางผู้ร้องยื่นคำร้องว่า รถยนต์ของกลางเป็นของผู้ร้องแต่ผู้เดียวจำเลยนำรถยนต์ของกลางไปใช้โดยผู้ร้องมิได้มีส่วนร่วมในการกระทำความผิด ขอให้คืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้อง โจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของร่วมกับจำเลยในรถยนต์ของกลางและรู้เห็นเป็นใจด้วยในการที่จำเลยกระทำความผิด ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ววินิจฉัยว่ารถยนต์ของกลางเป็นสินสมรสของผู้ร้องกับจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นสามีภริยากัน ผู้ร้องจะขอให้ศาลสั่งคืนไม่ได้ ให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้คืนส่วนกรรมสิทธิ์รถยนต์ของกลางครึ่งหนึ่งให้แก่ผู้ร้อง ผู้ร้องและโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้ร้องบรรยายคำร้องว่า รถยนต์ของกลางเป็นของผู้ร้องแต่ผู้เดียว จำเลยนำรถยนต์ของกลางไปใช้โดยผู้ร้องมิได้มีส่วนร่วมในการกระทำความผิด เป็นคำร้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 พิพากษากลับ ให้ยกคำร้องผู้ร้องยื่นคำร้องขอคืนรถยนต์ของกลางอีกอ้างว่า รถยนต์ของกลางเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องแต่ผู้เดียว จำเลยที่ 1 นำรถยนต์ของผู้ร้องไปขับ ผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า คำร้องดังกล่าวศาลฎีกาได้มีคำพิพากษาวินิจฉัยชี้ขาดถึงที่สุดแล้ว จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ศาลชั้นต้นรับคำร้องของผู้ร้องไว้ดำเนินการต่อไปโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำร้องของผู้ร้องลงวันที่ 11 เมษายน2529 เป็นคำร้องที่บรรยายเนื้อความไว้ไม่ถูกต้อง ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 โดยศาลฎีกายังมิได้วินิจฉัยประเด็นแห่งคดีที่ว่า รถยนต์ของกลางเป็นสินสมรสของผู้ร้องกับจำเลยที่ 1และผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลยที่ 1หรือไม่ สิทธิยื่นคำร้องของผู้ร้องจึงยังไม่ระงับไปพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3617/2532พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นาง สุรีย์พร เกียรติธรรมรัชผู้ร้องนาย สม เกียรติ เกียรติธรรมรัช กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 32, ม. 33, ม. 36 ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 39 (4) ป.วิ.พ. ม. 148ผู้ร้องเคยยื่นคำร้องขอให้ศาลสั่งคืนรถยนต์ของกลางที่ศาลสั่งริบไว้แก่ผู้ร้องครั้งหนึ่งแล้ว แต่ศาลฎีกาพิพากษายกคำร้องเพราะผู้ร้องบรรยายคำร้องว่ารถยนต์ของกลางเป็นของผู้ร้องแต่ผู้เดียวจำเลยนำรถยนต์ของกลางไปใช้โดยผู้ร้องมิได้มีส่วนร่วมในการกระทำความผิดเป็นคำร้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 โดยยังมิได้วินิจฉัยประเด็นแห่งคดีที่ว่ารถยนต์ของกลางเป็นสินสมรสของผู้ร้องกับจำเลยที่ 1 และผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลยที่ 1 หรือไม่สิทธิยื่นคำร้อง ของ ผู้ร้องจึงยังไม่ระงับไป.กรณีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 กับพวกในความผิดต่อพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ และสั่งริบรถยนต์ของกลางผู้ร้องยื่นคำร้องว่า รถยนต์ของกลางเป็นของผู้ร้องแต่ผู้เดียวจำเลยนำรถยนต์ของกลางไปใช้โดยผู้ร้องมิได้มีส่วนร่วมในการกระทำความผิด ขอให้คืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้อง โจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของร่วมกับจำเลยในรถยนต์ของกลางและรู้เห็นเป็นใจด้วยในการที่จำเลยกระทำความผิด ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ววินิจฉัยว่ารถยนต์ของกลางเป็นสินสมรสของผู้ร้องกับจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นสามีภริยากัน ผู้ร้องจะขอให้ศาลสั่งคืนไม่ได้ ให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้คืนส่วนกรรมสิทธิ์รถยนต์ของกลางครึ่งหนึ่งให้แก่ผู้ร้อง ผู้ร้องและโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้ร้องบรรยายคำร้องว่า รถยนต์ของกลางเป็นของผู้ร้องแต่ผู้เดียว จำเลยนำรถยนต์ของกลางไปใช้โดยผู้ร้องมิได้มีส่วนร่วมในการกระทำความผิด เป็นคำร้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 พิพากษากลับ ให้ยกคำร้องผู้ร้องยื่นคำร้องขอคืนรถยนต์ของกลางอีกอ้างว่า รถยนต์ของกลางเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องแต่ผู้เดียว จำเลยที่ 1 นำรถยนต์ของผู้ร้องไปขับ ผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า คำร้องดังกล่าวศาลฎีกาได้มีคำพิพากษาวินิจฉัยชี้ขาดถึงที่สุดแล้ว จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ศาลชั้นต้นรับคำร้องของผู้ร้องไว้ดำเนินการต่อไปโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำร้องของผู้ร้องลงวันที่ 11 เมษายน2529 เป็นคำร้องที่บรรยายเนื้อความไว้ไม่ถูกต้อง ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 โดยศาลฎีกายังมิได้วินิจฉัยประเด็นแห่งคดีที่ว่า รถยนต์ของกลางเป็นสินสมรสของผู้ร้องกับจำเลยที่ 1และผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลยที่ 1หรือไม่ สิทธิยื่นคำร้องของผู้ร้องจึงยังไม่ระงับไปพิพากษายืน.(ประเสริฐ บุญศรี-สุทิน นนทแก้ว-พนม พ่วงภิญโญ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ