คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1853/2535หลักกฎหมาย: จำเลยทั้งสองฎีกาโดยอ้างเป็นข้อกฎหมายว่า ตามบทบัญญัติของ พ.ร.บ.การเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2456 มาตรา 119 ที่แก้ไขแล้ว มีความมุ่งหมายว่าการเทสิ่งของต่าง ๆ ลงในแม่น้ำลำคลองอันจะเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอน หรือทำให้แม่น้ำลำคลองสกปรกซึ่งโจทก์จะต้องนำพยานมาสืบให้มีข้อเท็จจริงว่า การที่จำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบลงในแม่น้ำแล้วอันจะเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือสกปรกถึงจะครบองค์ประกอบเป็นความผิดแต่โจทก์มิได้นำสืบข้อเท็จจริงดังกล่าว จำเลยทั้งสองจึงไม่มีความผิด ดังนี้ ฎีกาของจำเลยทั้งสองจึงเป็นการมุ่งประสงค์ที่จะให้ฟังว่า การที่จำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบลงในแม่น้ำน้อยไม่เป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือทำให้แม่น้ำน้อยสกปรกฎีกาจำเลยทั้งสองจึงเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์อันเป็นปัญหาข้อเท็จจริง จึงต้องห้ามมิให้ฎีกาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 218 วรรคแรก.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2456 มาตรา 119 ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 50 ลงวันที่ 18 มกราคม 2515 ข้อ 5จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2456 มาตรา 119 ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 50 ลงวันที่ 18 มกราคม 2515 ข้อ 5 ปรับคนละ 2,000บาท จำเลยที่ 1 ไม่ชำระค่าปรับภายในกำหนด 30 วัน นับแต่วันพิพากษาให้ยึดทรัพย์สินใช้ค่าปรับตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29 วรรคหนึ่งส่วนจำเลยที่ 2 ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ลงโทษปรับจำเลยคนละ 2,000 บาท จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรกจำเลยทั้งสองฎีกาโดยอ้างเป็นข้อกฎหมายว่า ตามบทบัญญัติของพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2456 มาตรา 119ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 50 ลงวันที่18 มกราคม 2515 ข้อ 5 มีความมุ่งหมายว่า การเทสิ่งของต่าง ๆลงในแม่น้ำลำคลองอันจะเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขิน หรือตกตะกอนหรือทำให้แม่น้ำลำคลองสกปรก ซึ่งโจทก์จะต้องนำพยานมาสืบให้มีข้อเท็จจริงว่า การที่จำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบลงในแม่น้ำแล้วอันจะเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือสกปรกถึงจะครบองค์ประกอบเป็นความผิด แต่โจทก์มิได้นำสืบข้อเท็จจริงดังกล่าวจำเลยทั้งสองจึงไม่มีความผิดนั้น ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อเท็จจริงจากพยานหลักฐานในสำนวนแล้วเห็นว่าจำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบและน้ำมันลงในแม่น้ำน้อยอันเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือทำให้แม่น้ำน้อยเกิดความสกปรก ดังนั้นอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองที่อ้างว่าเป็นข้อกฎหมายจึงเป็นการมุ่งประสงค์จะมิให้ศาลอุทธรณ์รับฟังข้อเท็จจริงที่ปรากฏจากพยานหลักฐานในสำนวน เพื่อที่จะให้ฟังว่า การที่จำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบลงในแม่น้ำน้อยไม่เป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือทำให้แม่น้ำน้อยสกปรก ฎีกาจำเลยทั้งสองจึงเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์อันเป็นปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้ฎีกาตามบทกฎหมายดังกล่าวศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายกฎีกาจำเลยทั้งสอง. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1853/2535พนักงานอัยการ จังหวัด อ่างทองโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด โรงสี สม บุญ ธัญญ กิจ กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 218 วรรคแรก พ.ร.บ.การเดินเรือในน่านน้ำสยาม ม. 119จำเลยทั้งสองฎีกาโดยอ้างเป็นข้อกฎหมายว่า ตามบทบัญญัติของ พ.ร.บ.การเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2456 มาตรา 119 ที่แก้ไขแล้ว มีความมุ่งหมายว่าการเทสิ่งของต่าง ๆ ลงในแม่น้ำลำคลองอันจะเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอน หรือทำให้แม่น้ำลำคลองสกปรกซึ่งโจทก์จะต้องนำพยานมาสืบให้มีข้อเท็จจริงว่า การที่จำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบลงในแม่น้ำแล้วอันจะเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือสกปรกถึงจะครบองค์ประกอบเป็นความผิดแต่โจทก์มิได้นำสืบข้อเท็จจริงดังกล่าว จำเลยทั้งสองจึงไม่มีความผิด ดังนี้ ฎีกาของจำเลยทั้งสองจึงเป็นการมุ่งประสงค์ที่จะให้ฟังว่า การที่จำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบลงในแม่น้ำน้อยไม่เป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือทำให้แม่น้ำน้อยสกปรกฎีกาจำเลยทั้งสองจึงเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์อันเป็นปัญหาข้อเท็จจริง จึงต้องห้ามมิให้ฎีกาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 218 วรรคแรก.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2456 มาตรา 119 ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 50 ลงวันที่ 18 มกราคม 2515 ข้อ 5จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2456 มาตรา 119 ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 50 ลงวันที่ 18 มกราคม 2515 ข้อ 5 ปรับคนละ 2,000บาท จำเลยที่ 1 ไม่ชำระค่าปรับภายในกำหนด 30 วัน นับแต่วันพิพากษาให้ยึดทรัพย์สินใช้ค่าปรับตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29 วรรคหนึ่งส่วนจำเลยที่ 2 ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ลงโทษปรับจำเลยคนละ 2,000 บาท จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรกจำเลยทั้งสองฎีกาโดยอ้างเป็นข้อกฎหมายว่า ตามบทบัญญัติของพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2456 มาตรา 119ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 50 ลงวันที่18 มกราคม 2515 ข้อ 5 มีความมุ่งหมายว่า การเทสิ่งของต่าง ๆลงในแม่น้ำลำคลองอันจะเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขิน หรือตกตะกอนหรือทำให้แม่น้ำลำคลองสกปรก ซึ่งโจทก์จะต้องนำพยานมาสืบให้มีข้อเท็จจริงว่า การที่จำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบลงในแม่น้ำแล้วอันจะเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือสกปรกถึงจะครบองค์ประกอบเป็นความผิด แต่โจทก์มิได้นำสืบข้อเท็จจริงดังกล่าวจำเลยทั้งสองจึงไม่มีความผิดนั้น ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อเท็จจริงจากพยานหลักฐานในสำนวนแล้วเห็นว่าจำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบและน้ำมันลงในแม่น้ำน้อยอันเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือทำให้แม่น้ำน้อยเกิดความสกปรก ดังนั้นอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองที่อ้างว่าเป็นข้อกฎหมายจึงเป็นการมุ่งประสงค์จะมิให้ศาลอุทธรณ์รับฟังข้อเท็จจริงที่ปรากฏจากพยานหลักฐานในสำนวน เพื่อที่จะให้ฟังว่า การที่จำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบลงในแม่น้ำน้อยไม่เป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือทำให้แม่น้ำน้อยสกปรก ฎีกาจำเลยทั้งสองจึงเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์อันเป็นปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้ฎีกาตามบทกฎหมายดังกล่าวศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายกฎีกาจำเลยทั้งสอง.(นำชัย สุนทรพินิจกิจ-สุชาติ สุขสุมิตร-สนัด หมายสวัสดิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการฎีกาที่เป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่ปัญหาข้อกฎหมาย ถือเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง (ฎ.4263/2528,3470/2529,3721/2531,3508/2533) เช่นเดียวกัน ฎีกาที่อ้างข้อกฎหมายประกอบ แต่เป็นข้อกฎหมายที่จะนำไปสู่การวินิจฉัยในปัญหาข้อเท็จจริงก็ถือเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเช่นกัน(ฎ.886/2532) ดังนั้น ถ้าคู่ความต้องการจะฎีกาโดยเห็นว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยไม่ถูกต้อง จำเป็นต้องพิจารณาให้แจ้งชัดลงไปว่าที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยไม่ถูกต้องนั้น เป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริงไม่ถูกต้อง หรือวินิจฉัยข้อกฎหมายไม่ถูกต้อง ถ้าวินิจฉัยข้อเท็จจริงไม่ถูกต้อง ถือเป็นการโต้เถียงดุลพินิจของศาลอุทธรณ์ฎีกาดังกล่าวเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง แต่ถ้าวินิจฉัยข้อกฎหมายไม่ถูกต้องหรือวินิจฉัยไม่ถูกต้องตามข้อกฎหมาย เช่น วินิจฉัยข้อเท็จจริงนอกสำนวน เป็นต้น เช่นนี้ถือเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายอย่างไรก็ดี คดีที่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง บางครั้งการฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย ถ้าศาลฎีกาเห็นว่าการวินิจฉัยข้อกฎหมายดังกล่าวจำต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยแล้วและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อเท็จจริงผิดกฎหมาย เช่นนี้ ศาลฎีกาก็มีอำนาจฟังข้อเท็จจริงใหม่ได้ ดังเช่นคำพิพากษาฎีกาที่ 2928-2934/2526คดีที่ฎีกาเฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย ศาลฎีกาจำต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยมาแล้วจากพยานหลักฐานในสำนวน การที่ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงตามฟ้องแล้ววินิจฉัยผลักหน้าที่ให้จำเลยสืบแก้ว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความ เป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริงที่ผิดกฎหมาย เพราะในปัญหาว่าคดีโจทก์ขาดอายุความหรือไม่เป็นหน้าที่ของโจทก์จะต้องนำสืบ ศาลฎีกาจึงมีอำนาจฟังข้อเท็จจริงใหม่ได้. พฤตินัยทัศนัยพิทักษ์กุล.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2456 มาตรา 119 ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 50 ลงวันที่ 18 มกราคม 2515 ข้อ 5จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2456 มาตรา 119 ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 50 ลงวันที่ 18 มกราคม 2515 ข้อ 5 ปรับคนละ 2,000บาท จำเลยที่ 1 ไม่ชำระค่าปรับภายในกำหนด 30 วัน นับแต่วันพิพากษาให้ยึดทรัพย์สินใช้ค่าปรับตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29 วรรคหนึ่งส่วนจำเลยที่ 2 ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ลงโทษปรับจำเลยคนละ 2,000 บาท จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรกจำเลยทั้งสองฎีกาโดยอ้างเป็นข้อกฎหมายว่า ตามบทบัญญัติของพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2456 มาตรา 119ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 50 ลงวันที่18 มกราคม 2515 ข้อ 5 มีความมุ่งหมายว่า การเทสิ่งของต่าง ๆลงในแม่น้ำลำคลองอันจะเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขิน หรือตกตะกอนหรือทำให้แม่น้ำลำคลองสกปรก ซึ่งโจทก์จะต้องนำพยานมาสืบให้มีข้อเท็จจริงว่า การที่จำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบลงในแม่น้ำแล้วอันจะเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือสกปรกถึงจะครบองค์ประกอบเป็นความผิด แต่โจทก์มิได้นำสืบข้อเท็จจริงดังกล่าวจำเลยทั้งสองจึงไม่มีความผิดนั้น ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อเท็จจริงจากพยานหลักฐานในสำนวนแล้วเห็นว่าจำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบและน้ำมันลงในแม่น้ำน้อยอันเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือทำให้แม่น้ำน้อยเกิดความสกปรก ดังนั้นอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองที่อ้างว่าเป็นข้อกฎหมายจึงเป็นการมุ่งประสงค์จะมิให้ศาลอุทธรณ์รับฟังข้อเท็จจริงที่ปรากฏจากพยานหลักฐานในสำนวน เพื่อที่จะให้ฟังว่า การที่จำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบลงในแม่น้ำน้อยไม่เป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือทำให้แม่น้ำน้อยสกปรก ฎีกาจำเลยทั้งสองจึงเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์อันเป็นปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้ฎีกาตามบทกฎหมายดังกล่าวศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายกฎีกาจำเลยทั้งสอง. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1853/2535พนักงานอัยการ จังหวัด อ่างทองโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด โรงสี สม บุญ ธัญญ กิจ กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 218 วรรคแรก พ.ร.บ.การเดินเรือในน่านน้ำสยาม ม. 119จำเลยทั้งสองฎีกาโดยอ้างเป็นข้อกฎหมายว่า ตามบทบัญญัติของ พ.ร.บ.การเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2456 มาตรา 119 ที่แก้ไขแล้ว มีความมุ่งหมายว่าการเทสิ่งของต่าง ๆ ลงในแม่น้ำลำคลองอันจะเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอน หรือทำให้แม่น้ำลำคลองสกปรกซึ่งโจทก์จะต้องนำพยานมาสืบให้มีข้อเท็จจริงว่า การที่จำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบลงในแม่น้ำแล้วอันจะเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือสกปรกถึงจะครบองค์ประกอบเป็นความผิดแต่โจทก์มิได้นำสืบข้อเท็จจริงดังกล่าว จำเลยทั้งสองจึงไม่มีความผิด ดังนี้ ฎีกาของจำเลยทั้งสองจึงเป็นการมุ่งประสงค์ที่จะให้ฟังว่า การที่จำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบลงในแม่น้ำน้อยไม่เป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือทำให้แม่น้ำน้อยสกปรกฎีกาจำเลยทั้งสองจึงเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์อันเป็นปัญหาข้อเท็จจริง จึงต้องห้ามมิให้ฎีกาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 218 วรรคแรก.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2456 มาตรา 119 ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 50 ลงวันที่ 18 มกราคม 2515 ข้อ 5จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2456 มาตรา 119 ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 50 ลงวันที่ 18 มกราคม 2515 ข้อ 5 ปรับคนละ 2,000บาท จำเลยที่ 1 ไม่ชำระค่าปรับภายในกำหนด 30 วัน นับแต่วันพิพากษาให้ยึดทรัพย์สินใช้ค่าปรับตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29 วรรคหนึ่งส่วนจำเลยที่ 2 ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ลงโทษปรับจำเลยคนละ 2,000 บาท จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรกจำเลยทั้งสองฎีกาโดยอ้างเป็นข้อกฎหมายว่า ตามบทบัญญัติของพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2456 มาตรา 119ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 50 ลงวันที่18 มกราคม 2515 ข้อ 5 มีความมุ่งหมายว่า การเทสิ่งของต่าง ๆลงในแม่น้ำลำคลองอันจะเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขิน หรือตกตะกอนหรือทำให้แม่น้ำลำคลองสกปรก ซึ่งโจทก์จะต้องนำพยานมาสืบให้มีข้อเท็จจริงว่า การที่จำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบลงในแม่น้ำแล้วอันจะเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือสกปรกถึงจะครบองค์ประกอบเป็นความผิด แต่โจทก์มิได้นำสืบข้อเท็จจริงดังกล่าวจำเลยทั้งสองจึงไม่มีความผิดนั้น ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อเท็จจริงจากพยานหลักฐานในสำนวนแล้วเห็นว่าจำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบและน้ำมันลงในแม่น้ำน้อยอันเป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือทำให้แม่น้ำน้อยเกิดความสกปรก ดังนั้นอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองที่อ้างว่าเป็นข้อกฎหมายจึงเป็นการมุ่งประสงค์จะมิให้ศาลอุทธรณ์รับฟังข้อเท็จจริงที่ปรากฏจากพยานหลักฐานในสำนวน เพื่อที่จะให้ฟังว่า การที่จำเลยที่ 1 เททิ้งขี้เถ้าแกลบลงในแม่น้ำน้อยไม่เป็นเหตุให้เกิดการตื้นเขินหรือตกตะกอนหรือทำให้แม่น้ำน้อยสกปรก ฎีกาจำเลยทั้งสองจึงเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์อันเป็นปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้ฎีกาตามบทกฎหมายดังกล่าวศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายกฎีกาจำเลยทั้งสอง.(นำชัย สุนทรพินิจกิจ-สุชาติ สุขสุมิตร-สนัด หมายสวัสดิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการฎีกาที่เป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่ปัญหาข้อกฎหมาย ถือเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง (ฎ.4263/2528,3470/2529,3721/2531,3508/2533) เช่นเดียวกัน ฎีกาที่อ้างข้อกฎหมายประกอบ แต่เป็นข้อกฎหมายที่จะนำไปสู่การวินิจฉัยในปัญหาข้อเท็จจริงก็ถือเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเช่นกัน(ฎ.886/2532) ดังนั้น ถ้าคู่ความต้องการจะฎีกาโดยเห็นว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยไม่ถูกต้อง จำเป็นต้องพิจารณาให้แจ้งชัดลงไปว่าที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยไม่ถูกต้องนั้น เป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริงไม่ถูกต้อง หรือวินิจฉัยข้อกฎหมายไม่ถูกต้อง ถ้าวินิจฉัยข้อเท็จจริงไม่ถูกต้อง ถือเป็นการโต้เถียงดุลพินิจของศาลอุทธรณ์ฎีกาดังกล่าวเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง แต่ถ้าวินิจฉัยข้อกฎหมายไม่ถูกต้องหรือวินิจฉัยไม่ถูกต้องตามข้อกฎหมาย เช่น วินิจฉัยข้อเท็จจริงนอกสำนวน เป็นต้น เช่นนี้ถือเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายอย่างไรก็ดี คดีที่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง บางครั้งการฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย ถ้าศาลฎีกาเห็นว่าการวินิจฉัยข้อกฎหมายดังกล่าวจำต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยแล้วและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อเท็จจริงผิดกฎหมาย เช่นนี้ ศาลฎีกาก็มีอำนาจฟังข้อเท็จจริงใหม่ได้ ดังเช่นคำพิพากษาฎีกาที่ 2928-2934/2526คดีที่ฎีกาเฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย ศาลฎีกาจำต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยมาแล้วจากพยานหลักฐานในสำนวน การที่ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงตามฟ้องแล้ววินิจฉัยผลักหน้าที่ให้จำเลยสืบแก้ว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความ เป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริงที่ผิดกฎหมาย เพราะในปัญหาว่าคดีโจทก์ขาดอายุความหรือไม่เป็นหน้าที่ของโจทก์จะต้องนำสืบ ศาลฎีกาจึงมีอำนาจฟังข้อเท็จจริงใหม่ได้. พฤตินัยทัศนัยพิทักษ์กุล.