คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1369/2492หลักกฎหมาย: พระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดินให้ผู้รับประเมินเสียภาษีตามค่ารายปีของทรัพย์สินค่ารายปีตาม พระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดินหมายถึงจำนวนเงินซึ่งทรัพย์สินนั้นสมควรจะให้เช่าได้ในปีหนึ่งๆ และให้ถือเอาค่าเช่าคำนวณค่ารายปี เงินกินเปล่าที่เจ้าของห้องเรียกจากผู้เช่านั้น จำเลยมิได้ต่อสู้แสดงให้เห็นว่าเป็นจำนวนเงินที่ต้องด้วยลักษณะค่ารายปีตามมาตรา 8 จำเลยจึงไม่มีอำนาจประเมินเรียกเก็บภาษีในเงินกินเปล่านั้นโจทก์ฟ้องเรียกเงินภาษีโรงเรือนและที่ดินคืนจากจำเลย โดยอ้างว่าเรียกเก็บจากเงินที่ผู้เช่าให้แก่โจทก์เป็นค่าลงทุนปลูกสร้างด้วยเป็นการไม่ชอบ จำเลยให้การว่าโจทก์ได้เรียกเงินกินเปล่าจากผู้เช่า ไม่ใช่ผู้เช่าสมัครใจให้เป็นค่าลงทุนปลูกสร้าง แม้ผู้เช่าสมัครใจให้ จำเลยก็ประเมินเก็บภาษีได้ตามกฎหมาย ในที่สุดคู่ความตกลงขอให้ศาลวินิจฉัยว่าจำเลยมีสิทธิประเมินค่าภาษีในจำนวนเงินที่โจทก์ฟ้องหรือไม่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยคืนเงิน 4,000 บาทกับดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามมาตรา 8 แห่ง พระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน ให้ผู้รับประเมินเสียค่าภาษีตามค่ารายปีของทรัพย์สิน และมาตรานี้ได้ระบุถึงค่ารายปีว่าหมายถึงจำนวนเงินซึ่งทรัพย์สินนั้นสมควรจะให้เช่าในปีหนึ่ง ๆ และให้ถือเอาค่าเช่าได้คำนวณค่ารายปี แต่ถ้าค่าเช่านั้นเป็นจำนวนที่ไม่สมควร เจ้าหน้าที่ก็มีอำนาจคำนวณเสียใหม่ได้ตามที่กล่าวมาแล้ว จะพึงเห็นว่าเจ้าหน้าที่ไม่มีอำนาจประเมิน หรือเรียกเก็บเกินกว่าที่กฎหมายระบุไว้ จำเลยมิได้ให้การต่อสู้ แสดงให้เห็นว่า เงินกินเปล่านั้นเป็นจำนวนเงินที่ต้องด้วยลักษณะค่ารายปีตามมาตรา 8 ฉะนั้นจำเลยจึงไม่มีอำนาจประเมินเรียกเก็บภาษีในเงินกินเปล่าพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1369/2492คุณหญิงเทพหัสดิน (น้อย เทพหัสดิน ต.จโจทก์นายชาญ นุชอนงค์ ที่ 1 นายเจิม กล่ำสมบัติจำเลยนายกเทศมนตรี เทศบาลเมืองราชบุรี ที่ 2จำเลยเทศบาลเมืองราชบุรี ที่ 3 โดยนายเจิม กล่ำสมบัติจำเลยเป็นนายกจำเลย พ.ร.บ.ภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 ม. 8พระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดินให้ผู้รับประเมินเสียภาษีตามค่ารายปีของทรัพย์สินค่ารายปีตาม พระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดินหมายถึงจำนวนเงินซึ่งทรัพย์สินนั้นสมควรจะให้เช่าได้ในปีหนึ่งๆ และให้ถือเอาค่าเช่าคำนวณค่ารายปี เงินกินเปล่าที่เจ้าของห้องเรียกจากผู้เช่านั้น จำเลยมิได้ต่อสู้แสดงให้เห็นว่าเป็นจำนวนเงินที่ต้องด้วยลักษณะค่ารายปีตามมาตรา 8 จำเลยจึงไม่มีอำนาจประเมินเรียกเก็บภาษีในเงินกินเปล่านั้นโจทก์ฟ้องเรียกเงินภาษีโรงเรือนและที่ดินคืนจากจำเลย โดยอ้างว่าเรียกเก็บจากเงินที่ผู้เช่าให้แก่โจทก์เป็นค่าลงทุนปลูกสร้างด้วยเป็นการไม่ชอบ จำเลยให้การว่าโจทก์ได้เรียกเงินกินเปล่าจากผู้เช่า ไม่ใช่ผู้เช่าสมัครใจให้เป็นค่าลงทุนปลูกสร้าง แม้ผู้เช่าสมัครใจให้ จำเลยก็ประเมินเก็บภาษีได้ตามกฎหมาย ในที่สุดคู่ความตกลงขอให้ศาลวินิจฉัยว่าจำเลยมีสิทธิประเมินค่าภาษีในจำนวนเงินที่โจทก์ฟ้องหรือไม่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยคืนเงิน 4,000 บาทกับดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามมาตรา 8 แห่ง พระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน ให้ผู้รับประเมินเสียค่าภาษีตามค่ารายปีของทรัพย์สิน และมาตรานี้ได้ระบุถึงค่ารายปีว่าหมายถึงจำนวนเงินซึ่งทรัพย์สินนั้นสมควรจะให้เช่าในปีหนึ่ง ๆ และให้ถือเอาค่าเช่าได้คำนวณค่ารายปี แต่ถ้าค่าเช่านั้นเป็นจำนวนที่ไม่สมควร เจ้าหน้าที่ก็มีอำนาจคำนวณเสียใหม่ได้ตามที่กล่าวมาแล้ว จะพึงเห็นว่าเจ้าหน้าที่ไม่มีอำนาจประเมิน หรือเรียกเก็บเกินกว่าที่กฎหมายระบุไว้ จำเลยมิได้ให้การต่อสู้ แสดงให้เห็นว่า เงินกินเปล่านั้นเป็นจำนวนเงินที่ต้องด้วยลักษณะค่ารายปีตามมาตรา 8 ฉะนั้นจำเลยจึงไม่มีอำนาจประเมินเรียกเก็บภาษีในเงินกินเปล่าพิพากษายืน(ประวัติ ปัตตพงศ์-ปรีชาวินิจฉัย-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องเรียกเงินภาษีโรงเรือนและที่ดินคืนจากจำเลย โดยอ้างว่าเรียกเก็บจากเงินที่ผู้เช่าให้แก่โจทก์เป็นค่าลงทุนปลูกสร้างด้วยเป็นการไม่ชอบ จำเลยให้การว่าโจทก์ได้เรียกเงินกินเปล่าจากผู้เช่า ไม่ใช่ผู้เช่าสมัครใจให้เป็นค่าลงทุนปลูกสร้าง แม้ผู้เช่าสมัครใจให้ จำเลยก็ประเมินเก็บภาษีได้ตามกฎหมาย ในที่สุดคู่ความตกลงขอให้ศาลวินิจฉัยว่าจำเลยมีสิทธิประเมินค่าภาษีในจำนวนเงินที่โจทก์ฟ้องหรือไม่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยคืนเงิน 4,000 บาทกับดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามมาตรา 8 แห่ง พระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน ให้ผู้รับประเมินเสียค่าภาษีตามค่ารายปีของทรัพย์สิน และมาตรานี้ได้ระบุถึงค่ารายปีว่าหมายถึงจำนวนเงินซึ่งทรัพย์สินนั้นสมควรจะให้เช่าในปีหนึ่ง ๆ และให้ถือเอาค่าเช่าได้คำนวณค่ารายปี แต่ถ้าค่าเช่านั้นเป็นจำนวนที่ไม่สมควร เจ้าหน้าที่ก็มีอำนาจคำนวณเสียใหม่ได้ตามที่กล่าวมาแล้ว จะพึงเห็นว่าเจ้าหน้าที่ไม่มีอำนาจประเมิน หรือเรียกเก็บเกินกว่าที่กฎหมายระบุไว้ จำเลยมิได้ให้การต่อสู้ แสดงให้เห็นว่า เงินกินเปล่านั้นเป็นจำนวนเงินที่ต้องด้วยลักษณะค่ารายปีตามมาตรา 8 ฉะนั้นจำเลยจึงไม่มีอำนาจประเมินเรียกเก็บภาษีในเงินกินเปล่าพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1369/2492คุณหญิงเทพหัสดิน (น้อย เทพหัสดิน ต.จโจทก์นายชาญ นุชอนงค์ ที่ 1 นายเจิม กล่ำสมบัติจำเลยนายกเทศมนตรี เทศบาลเมืองราชบุรี ที่ 2จำเลยเทศบาลเมืองราชบุรี ที่ 3 โดยนายเจิม กล่ำสมบัติจำเลยเป็นนายกจำเลย พ.ร.บ.ภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 ม. 8พระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดินให้ผู้รับประเมินเสียภาษีตามค่ารายปีของทรัพย์สินค่ารายปีตาม พระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดินหมายถึงจำนวนเงินซึ่งทรัพย์สินนั้นสมควรจะให้เช่าได้ในปีหนึ่งๆ และให้ถือเอาค่าเช่าคำนวณค่ารายปี เงินกินเปล่าที่เจ้าของห้องเรียกจากผู้เช่านั้น จำเลยมิได้ต่อสู้แสดงให้เห็นว่าเป็นจำนวนเงินที่ต้องด้วยลักษณะค่ารายปีตามมาตรา 8 จำเลยจึงไม่มีอำนาจประเมินเรียกเก็บภาษีในเงินกินเปล่านั้นโจทก์ฟ้องเรียกเงินภาษีโรงเรือนและที่ดินคืนจากจำเลย โดยอ้างว่าเรียกเก็บจากเงินที่ผู้เช่าให้แก่โจทก์เป็นค่าลงทุนปลูกสร้างด้วยเป็นการไม่ชอบ จำเลยให้การว่าโจทก์ได้เรียกเงินกินเปล่าจากผู้เช่า ไม่ใช่ผู้เช่าสมัครใจให้เป็นค่าลงทุนปลูกสร้าง แม้ผู้เช่าสมัครใจให้ จำเลยก็ประเมินเก็บภาษีได้ตามกฎหมาย ในที่สุดคู่ความตกลงขอให้ศาลวินิจฉัยว่าจำเลยมีสิทธิประเมินค่าภาษีในจำนวนเงินที่โจทก์ฟ้องหรือไม่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยคืนเงิน 4,000 บาทกับดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามมาตรา 8 แห่ง พระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน ให้ผู้รับประเมินเสียค่าภาษีตามค่ารายปีของทรัพย์สิน และมาตรานี้ได้ระบุถึงค่ารายปีว่าหมายถึงจำนวนเงินซึ่งทรัพย์สินนั้นสมควรจะให้เช่าในปีหนึ่ง ๆ และให้ถือเอาค่าเช่าได้คำนวณค่ารายปี แต่ถ้าค่าเช่านั้นเป็นจำนวนที่ไม่สมควร เจ้าหน้าที่ก็มีอำนาจคำนวณเสียใหม่ได้ตามที่กล่าวมาแล้ว จะพึงเห็นว่าเจ้าหน้าที่ไม่มีอำนาจประเมิน หรือเรียกเก็บเกินกว่าที่กฎหมายระบุไว้ จำเลยมิได้ให้การต่อสู้ แสดงให้เห็นว่า เงินกินเปล่านั้นเป็นจำนวนเงินที่ต้องด้วยลักษณะค่ารายปีตามมาตรา 8 ฉะนั้นจำเลยจึงไม่มีอำนาจประเมินเรียกเก็บภาษีในเงินกินเปล่าพิพากษายืน(ประวัติ ปัตตพงศ์-ปรีชาวินิจฉัย-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ