คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 58036หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยฎีกาคำสั่ง ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์และศาลอุทธรณ์มีคำสั่งไม่อนุญาตให้ทุเลาการบังคับในระหว่างอุทธรณ์ซึ่งเป็นอำนาจเฉพาะของศาลอุทธรณ์ จำเลยจะฎีกาคำสั่งดังกล่าวอีกหาได้ไม่ (ตามนับฎีกาที่1448/2530) จึงไม่รับฎีกาของจำเลยจำเลยเห็นว่า กรณีที่จะต้องห้ามฎีกานั้นเป็นเรื่องที่ศาลอุทธรณ์อนุญาตให้ทุเลาการบังคับเท่านั้น แต่กรณีนี้ศาลอุทธรณ์ไม่อนุญาตให้ทุเลาการบังคับ จำเลยย่อมมีสิทธิฎีกาได้โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องคดีสืบเนื่องจากในวันที่ 25 มกราคม 2532 โจทก์ยื่นคำแถลงขอติดอากรแสตมป์ตามกฎหมายในเอกสารหมาย จ.4 ซึ่งเป็นสัญญาเช่าศาลชั้นต้นอนุญาตต่อมาวันที่ 26 พฤษภาคม 2532 ทนายจำเลยยื่นคำร้องขอเลื่อนคดี โจทก์คัดค้าน ศาลชั้นต้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่าพฤติการณ์ที่จำเลยขอเลื่อนคดี ถือว่ามีเจตนาประวิงคดี ให้งดสืบพยานจำเลย แล้วพิพากษาให้จำเลยและบริวารออกจากห้องแถวเลขที่239 ถนนทรงพล ตำบลบ้านโป่ง อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรีห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องกับห้องแถวและที่ดินพิพาทให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ 1,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจะออกจากห้องแถวและที่ดินพิพาท จำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลลงวันที่ 25 มกราคม 2532 และวันที่ 26 พฤษภาคม 2532และยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับระหว่างอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า คดีไม่มีเหตุสมควรอนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้ในระหว่างอุทธรณ์ให้ยกคำร้องคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ จำเลยยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับอีก ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า จำเลยเคยขอทุเลาการบังคับและศาลมีคำสั่งไม่อนุญาตมาครั้งหนึ่งแล้ว บัดนี้จำเลยขอทุเลาการบังคับอีกโดยอ้างเหตุผลตามคำร้องเดิม จึงไม่มีเหตุสมควรที่จะให้ทุเลาการบังคับในระหว่างอุทธรณ์ ให้ยกคำร้อง(อันดับ 2)จำเลยฎีกาคำสั่ง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาคำสั่งดังกล่าว(อันดับ 4)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 5)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เห็นว่าคำสั่งเรื่องขอทุเลาการบังคับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 231 นั้น เป็นอำนาจของศาลแต่ละศาลเป็นชั้น ๆ ไป คดีนี้ศาลอุทธรณ์ได้มีคำสั่งดังกล่าวแล้วไม่ว่าจะอนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้หรือไม่ก็ตาม คำสั่งของศาลอุทธรณ์ย่อมถึงที่สุด ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยมานั้นชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องให้เป็นพับ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1819/2533นางสุทธิรา แซ่ตันโจทก์นางเป้า ทองปิยะภูมิจำเลยนางเป้า ทองปิยะภูมิ จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 231, ม. 247ความว่า จำเลยฎีกาคำสั่ง ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์และศาลอุทธรณ์มีคำสั่งไม่อนุญาตให้ทุเลาการบังคับในระหว่างอุทธรณ์ซึ่งเป็นอำนาจเฉพาะของศาลอุทธรณ์ จำเลยจะฎีกาคำสั่งดังกล่าวอีกหาได้ไม่ (ตามนับฎีกาที่1448/2530) จึงไม่รับฎีกาของจำเลยจำเลยเห็นว่า กรณีที่จะต้องห้ามฎีกานั้นเป็นเรื่องที่ศาลอุทธรณ์อนุญาตให้ทุเลาการบังคับเท่านั้น แต่กรณีนี้ศาลอุทธรณ์ไม่อนุญาตให้ทุเลาการบังคับ จำเลยย่อมมีสิทธิฎีกาได้โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องคดีสืบเนื่องจากในวันที่ 25 มกราคม 2532 โจทก์ยื่นคำแถลงขอติดอากรแสตมป์ตามกฎหมายในเอกสารหมาย จ.4 ซึ่งเป็นสัญญาเช่าศาลชั้นต้นอนุญาตต่อมาวันที่ 26 พฤษภาคม 2532 ทนายจำเลยยื่นคำร้องขอเลื่อนคดี โจทก์คัดค้าน ศาลชั้นต้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่าพฤติการณ์ที่จำเลยขอเลื่อนคดี ถือว่ามีเจตนาประวิงคดี ให้งดสืบพยานจำเลย แล้วพิพากษาให้จำเลยและบริวารออกจากห้องแถวเลขที่239 ถนนทรงพล ตำบลบ้านโป่ง อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรีห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องกับห้องแถวและที่ดินพิพาทให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ 1,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจะออกจากห้องแถวและที่ดินพิพาท จำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลลงวันที่ 25 มกราคม 2532 และวันที่ 26 พฤษภาคม 2532และยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับระหว่างอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า คดีไม่มีเหตุสมควรอนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้ในระหว่างอุทธรณ์ให้ยกคำร้องคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ จำเลยยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับอีก ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า จำเลยเคยขอทุเลาการบังคับและศาลมีคำสั่งไม่อนุญาตมาครั้งหนึ่งแล้ว บัดนี้จำเลยขอทุเลาการบังคับอีกโดยอ้างเหตุผลตามคำร้องเดิม จึงไม่มีเหตุสมควรที่จะให้ทุเลาการบังคับในระหว่างอุทธรณ์ ให้ยกคำร้อง(อันดับ 2)จำเลยฎีกาคำสั่ง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาคำสั่งดังกล่าว(อันดับ 4)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 5)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เห็นว่าคำสั่งเรื่องขอทุเลาการบังคับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 231 นั้น เป็นอำนาจของศาลแต่ละศาลเป็นชั้น ๆ ไป คดีนี้ศาลอุทธรณ์ได้มีคำสั่งดังกล่าวแล้วไม่ว่าจะอนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้หรือไม่ก็ตาม คำสั่งของศาลอุทธรณ์ย่อมถึงที่สุด ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยมานั้นชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องให้เป็นพับ(เสียง ตรีวิมล-บุญศรี กอบบุญ-สมศักดิ์ วิธุรัติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1819/2533นางสุทธิรา แซ่ตันโจทก์นางเป้า ทองปิยะภูมิจำเลยนางเป้า ทองปิยะภูมิ จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 231, ม. 247ความว่า จำเลยฎีกาคำสั่ง ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์และศาลอุทธรณ์มีคำสั่งไม่อนุญาตให้ทุเลาการบังคับในระหว่างอุทธรณ์ซึ่งเป็นอำนาจเฉพาะของศาลอุทธรณ์ จำเลยจะฎีกาคำสั่งดังกล่าวอีกหาได้ไม่ (ตามนับฎีกาที่1448/2530) จึงไม่รับฎีกาของจำเลยจำเลยเห็นว่า กรณีที่จะต้องห้ามฎีกานั้นเป็นเรื่องที่ศาลอุทธรณ์อนุญาตให้ทุเลาการบังคับเท่านั้น แต่กรณีนี้ศาลอุทธรณ์ไม่อนุญาตให้ทุเลาการบังคับ จำเลยย่อมมีสิทธิฎีกาได้โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องคดีสืบเนื่องจากในวันที่ 25 มกราคม 2532 โจทก์ยื่นคำแถลงขอติดอากรแสตมป์ตามกฎหมายในเอกสารหมาย จ.4 ซึ่งเป็นสัญญาเช่าศาลชั้นต้นอนุญาตต่อมาวันที่ 26 พฤษภาคม 2532 ทนายจำเลยยื่นคำร้องขอเลื่อนคดี โจทก์คัดค้าน ศาลชั้นต้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่าพฤติการณ์ที่จำเลยขอเลื่อนคดี ถือว่ามีเจตนาประวิงคดี ให้งดสืบพยานจำเลย แล้วพิพากษาให้จำเลยและบริวารออกจากห้องแถวเลขที่239 ถนนทรงพล ตำบลบ้านโป่ง อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรีห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องกับห้องแถวและที่ดินพิพาทให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ 1,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจะออกจากห้องแถวและที่ดินพิพาท จำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลลงวันที่ 25 มกราคม 2532 และวันที่ 26 พฤษภาคม 2532และยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับระหว่างอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า คดีไม่มีเหตุสมควรอนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้ในระหว่างอุทธรณ์ให้ยกคำร้องคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ จำเลยยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับอีก ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า จำเลยเคยขอทุเลาการบังคับและศาลมีคำสั่งไม่อนุญาตมาครั้งหนึ่งแล้ว บัดนี้จำเลยขอทุเลาการบังคับอีกโดยอ้างเหตุผลตามคำร้องเดิม จึงไม่มีเหตุสมควรที่จะให้ทุเลาการบังคับในระหว่างอุทธรณ์ ให้ยกคำร้อง(อันดับ 2)จำเลยฎีกาคำสั่ง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาคำสั่งดังกล่าว(อันดับ 4)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 5)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เห็นว่าคำสั่งเรื่องขอทุเลาการบังคับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 231 นั้น เป็นอำนาจของศาลแต่ละศาลเป็นชั้น ๆ ไป คดีนี้ศาลอุทธรณ์ได้มีคำสั่งดังกล่าวแล้วไม่ว่าจะอนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้หรือไม่ก็ตาม คำสั่งของศาลอุทธรณ์ย่อมถึงที่สุด ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยมานั้นชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องให้เป็นพับ(เสียง ตรีวิมล-บุญศรี กอบบุญ-สมศักดิ์ วิธุรัติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ