คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2097/2511หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนโดยเจตนาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,83. ข้อเท็จจริงฟังได้ว่ามีการชุลมุนต่อสู้กันระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไปและมีคนตายโดยการกระทำในการชุลมุนต่อสู้. อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294. โจทก์มิได้บรรยายฟ้องถึงการกระทำของจำเลยในข้อนี้. จึงเป็นเรื่องที่โจทก์ไม่ประสงค์จะขอให้ศาลลงโทษจำเลย. ศาลจะลงโทษจำเลยไม่ได้.ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 1 มิได้อุทธรณ์. แต่โจทก์ได้อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1ฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา. คดีส่วนตัวจำเลยที่ 1 ขึ้นมาสู่ศาลอุทธรณ์ด้วยแล้ว. เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีลงโทษจำเลยที่ 1 ไม่ได้. เพราะโจทก์มิได้ประสงค์ให้ลงโทษฐานวิวาทเป็นเหตุให้คนตาย. ศาลอุทธรณ์ก็พิพากษาให้ยกฟ้องได้. โดยไม่ใช่กรณีที่ต้องอาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังหลบหนี ได้บังอาจสมคบกันใช้มีดแทงผู้ตายถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 83 จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 จำคุก 7 ปี 6 เดือน ลดฐานรับสารภาพตามมาตรา 78 คงจำคุก 5 ปี ส่วนจำเลยที่ 2 มีความผิดฐานชุลมุนทำให้คนตายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 ซึ่งโจทก์มิได้บรรยายมาในฟ้องจึงต้องยกฟ้อง ปล่อยจำเลยที่ 2 โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองฐานฆ่าคนโดยเจตนาตามฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการวิวาทชุลมุนต่อสู้ระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไป เป็นเหตุให้ผู้ตายซึ่งร่วมในการชุลมุนต่อสู้ถึงแก่ความตายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 แต่โจทก์ก็ไม่ได้บรรยายในเรื่องวิวาทต่อสู้ชุลมุนวุ่นวายอันเป็นความผิดตามมาตรา 294 มาในฟ้อง ซึ่งเป็นเรื่องที่โจทก์มิได้ประสงค์ให้ลงโทษและเหตุยกฟ้องนี้เป็นเหตุในลักษณะคดี ศาลมีอำนาจยกฟ้องตลอดถึงจำเลยที่ 1 ด้วย พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นที่พิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ให้ยกฟ้องปล่อยจำเลยที่ 1 ไป นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า รูปคดีเพียงฟังได้ว่าได้มีการชุลมุนต่อสู้กันระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไป และมีนายเสริม ธรรมวงศ์ถึงแก่ความตายโดยการกระทำในการชุลมุนต่อสู้ อันเป็นบทที่กฎหมายบัญญัติโทษไว้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 โจทก์มิได้บรรยายฟ้องถึงการกระทำของจำเลยในข้อนี้ จึงเป็นเรื่องที่โจทก์ไม่ประสงค์จะขอให้ศาลลงโทษจำเลย ศาลจะพิพากษาลงโทษจำเลยไม่ได้ ส่วนที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เหตุนี้เป็นเหตุลักษณะคดี แม้ศาลชั้นต้นจะลงโทษจำเลยที่ 1 มา และจำเลยที่ 1 มิได้อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ก็ชอบที่จะยกฟ้องเสียได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์ได้อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1ฐานฆ่าคนโดยเจตนา คดีส่วนตัวจำเลยที่ 1 ขึ้นมาสู่ศาลอุทธรณ์ด้วยแล้ว เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีลงโทษจำเลยที่ 1 ไม่ได้ เพราะโจทก์มิได้ประสงค์ให้ลงโทษฐานวิวาทเป็นเหตุให้คนตาย ศาลอุทธรณ์ก็พิพากษายกฟ้องได้ โดยไม่ใช่กรณีที่ต้องอาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213 และเพียงแต่คำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลย หาอาจฟังลงโทษจำเลยได้ไม่ พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2097/2511์ อัยการ จังหวัด มหาสารคามโจทก์ย นาย วิชัย สุวรรณ ดี ที่ 1 กับพวก รวม 2 คนจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192, ม. 213 ป.อ. ม. 288, ม. 294โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนโดยเจตนาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,83. ข้อเท็จจริงฟังได้ว่ามีการชุลมุนต่อสู้กันระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไปและมีคนตายโดยการกระทำในการชุลมุนต่อสู้. อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294. โจทก์มิได้บรรยายฟ้องถึงการกระทำของจำเลยในข้อนี้. จึงเป็นเรื่องที่โจทก์ไม่ประสงค์จะขอให้ศาลลงโทษจำเลย. ศาลจะลงโทษจำเลยไม่ได้.ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 1 มิได้อุทธรณ์. แต่โจทก์ได้อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1ฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา. คดีส่วนตัวจำเลยที่ 1 ขึ้นมาสู่ศาลอุทธรณ์ด้วยแล้ว. เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีลงโทษจำเลยที่ 1 ไม่ได้. เพราะโจทก์มิได้ประสงค์ให้ลงโทษฐานวิวาทเป็นเหตุให้คนตาย. ศาลอุทธรณ์ก็พิพากษาให้ยกฟ้องได้. โดยไม่ใช่กรณีที่ต้องอาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังหลบหนี ได้บังอาจสมคบกันใช้มีดแทงผู้ตายถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 83 จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 จำคุก 7 ปี 6 เดือน ลดฐานรับสารภาพตามมาตรา 78 คงจำคุก 5 ปี ส่วนจำเลยที่ 2 มีความผิดฐานชุลมุนทำให้คนตายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 ซึ่งโจทก์มิได้บรรยายมาในฟ้องจึงต้องยกฟ้อง ปล่อยจำเลยที่ 2 โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองฐานฆ่าคนโดยเจตนาตามฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการวิวาทชุลมุนต่อสู้ระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไป เป็นเหตุให้ผู้ตายซึ่งร่วมในการชุลมุนต่อสู้ถึงแก่ความตายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 แต่โจทก์ก็ไม่ได้บรรยายในเรื่องวิวาทต่อสู้ชุลมุนวุ่นวายอันเป็นความผิดตามมาตรา 294 มาในฟ้อง ซึ่งเป็นเรื่องที่โจทก์มิได้ประสงค์ให้ลงโทษและเหตุยกฟ้องนี้เป็นเหตุในลักษณะคดี ศาลมีอำนาจยกฟ้องตลอดถึงจำเลยที่ 1 ด้วย พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นที่พิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ให้ยกฟ้องปล่อยจำเลยที่ 1 ไป นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า รูปคดีเพียงฟังได้ว่าได้มีการชุลมุนต่อสู้กันระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไป และมีนายเสริม ธรรมวงศ์ถึงแก่ความตายโดยการกระทำในการชุลมุนต่อสู้ อันเป็นบทที่กฎหมายบัญญัติโทษไว้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 โจทก์มิได้บรรยายฟ้องถึงการกระทำของจำเลยในข้อนี้ จึงเป็นเรื่องที่โจทก์ไม่ประสงค์จะขอให้ศาลลงโทษจำเลย ศาลจะพิพากษาลงโทษจำเลยไม่ได้ ส่วนที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เหตุนี้เป็นเหตุลักษณะคดี แม้ศาลชั้นต้นจะลงโทษจำเลยที่ 1 มา และจำเลยที่ 1 มิได้อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ก็ชอบที่จะยกฟ้องเสียได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์ได้อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1ฐานฆ่าคนโดยเจตนา คดีส่วนตัวจำเลยที่ 1 ขึ้นมาสู่ศาลอุทธรณ์ด้วยแล้ว เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีลงโทษจำเลยที่ 1 ไม่ได้ เพราะโจทก์มิได้ประสงค์ให้ลงโทษฐานวิวาทเป็นเหตุให้คนตาย ศาลอุทธรณ์ก็พิพากษายกฟ้องได้ โดยไม่ใช่กรณีที่ต้องอาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213 และเพียงแต่คำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลย หาอาจฟังลงโทษจำเลยได้ไม่ พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์.(ถาวร หุตะโกวิท-จิตติ ติงศภัทิย์-ปันโน สุขทรรศนีย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังหลบหนี ได้บังอาจสมคบกันใช้มีดแทงผู้ตายถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 83 จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 จำคุก 7 ปี 6 เดือน ลดฐานรับสารภาพตามมาตรา 78 คงจำคุก 5 ปี ส่วนจำเลยที่ 2 มีความผิดฐานชุลมุนทำให้คนตายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 ซึ่งโจทก์มิได้บรรยายมาในฟ้องจึงต้องยกฟ้อง ปล่อยจำเลยที่ 2 โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองฐานฆ่าคนโดยเจตนาตามฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการวิวาทชุลมุนต่อสู้ระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไป เป็นเหตุให้ผู้ตายซึ่งร่วมในการชุลมุนต่อสู้ถึงแก่ความตายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 แต่โจทก์ก็ไม่ได้บรรยายในเรื่องวิวาทต่อสู้ชุลมุนวุ่นวายอันเป็นความผิดตามมาตรา 294 มาในฟ้อง ซึ่งเป็นเรื่องที่โจทก์มิได้ประสงค์ให้ลงโทษและเหตุยกฟ้องนี้เป็นเหตุในลักษณะคดี ศาลมีอำนาจยกฟ้องตลอดถึงจำเลยที่ 1 ด้วย พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นที่พิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ให้ยกฟ้องปล่อยจำเลยที่ 1 ไป นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า รูปคดีเพียงฟังได้ว่าได้มีการชุลมุนต่อสู้กันระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไป และมีนายเสริม ธรรมวงศ์ถึงแก่ความตายโดยการกระทำในการชุลมุนต่อสู้ อันเป็นบทที่กฎหมายบัญญัติโทษไว้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 โจทก์มิได้บรรยายฟ้องถึงการกระทำของจำเลยในข้อนี้ จึงเป็นเรื่องที่โจทก์ไม่ประสงค์จะขอให้ศาลลงโทษจำเลย ศาลจะพิพากษาลงโทษจำเลยไม่ได้ ส่วนที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เหตุนี้เป็นเหตุลักษณะคดี แม้ศาลชั้นต้นจะลงโทษจำเลยที่ 1 มา และจำเลยที่ 1 มิได้อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ก็ชอบที่จะยกฟ้องเสียได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์ได้อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1ฐานฆ่าคนโดยเจตนา คดีส่วนตัวจำเลยที่ 1 ขึ้นมาสู่ศาลอุทธรณ์ด้วยแล้ว เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีลงโทษจำเลยที่ 1 ไม่ได้ เพราะโจทก์มิได้ประสงค์ให้ลงโทษฐานวิวาทเป็นเหตุให้คนตาย ศาลอุทธรณ์ก็พิพากษายกฟ้องได้ โดยไม่ใช่กรณีที่ต้องอาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213 และเพียงแต่คำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลย หาอาจฟังลงโทษจำเลยได้ไม่ พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2097/2511์ อัยการ จังหวัด มหาสารคามโจทก์ย นาย วิชัย สุวรรณ ดี ที่ 1 กับพวก รวม 2 คนจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192, ม. 213 ป.อ. ม. 288, ม. 294โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนโดยเจตนาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,83. ข้อเท็จจริงฟังได้ว่ามีการชุลมุนต่อสู้กันระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไปและมีคนตายโดยการกระทำในการชุลมุนต่อสู้. อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294. โจทก์มิได้บรรยายฟ้องถึงการกระทำของจำเลยในข้อนี้. จึงเป็นเรื่องที่โจทก์ไม่ประสงค์จะขอให้ศาลลงโทษจำเลย. ศาลจะลงโทษจำเลยไม่ได้.ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 1 มิได้อุทธรณ์. แต่โจทก์ได้อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1ฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา. คดีส่วนตัวจำเลยที่ 1 ขึ้นมาสู่ศาลอุทธรณ์ด้วยแล้ว. เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีลงโทษจำเลยที่ 1 ไม่ได้. เพราะโจทก์มิได้ประสงค์ให้ลงโทษฐานวิวาทเป็นเหตุให้คนตาย. ศาลอุทธรณ์ก็พิพากษาให้ยกฟ้องได้. โดยไม่ใช่กรณีที่ต้องอาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังหลบหนี ได้บังอาจสมคบกันใช้มีดแทงผู้ตายถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 83 จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 จำคุก 7 ปี 6 เดือน ลดฐานรับสารภาพตามมาตรา 78 คงจำคุก 5 ปี ส่วนจำเลยที่ 2 มีความผิดฐานชุลมุนทำให้คนตายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 ซึ่งโจทก์มิได้บรรยายมาในฟ้องจึงต้องยกฟ้อง ปล่อยจำเลยที่ 2 โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองฐานฆ่าคนโดยเจตนาตามฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการวิวาทชุลมุนต่อสู้ระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไป เป็นเหตุให้ผู้ตายซึ่งร่วมในการชุลมุนต่อสู้ถึงแก่ความตายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 แต่โจทก์ก็ไม่ได้บรรยายในเรื่องวิวาทต่อสู้ชุลมุนวุ่นวายอันเป็นความผิดตามมาตรา 294 มาในฟ้อง ซึ่งเป็นเรื่องที่โจทก์มิได้ประสงค์ให้ลงโทษและเหตุยกฟ้องนี้เป็นเหตุในลักษณะคดี ศาลมีอำนาจยกฟ้องตลอดถึงจำเลยที่ 1 ด้วย พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นที่พิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ให้ยกฟ้องปล่อยจำเลยที่ 1 ไป นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า รูปคดีเพียงฟังได้ว่าได้มีการชุลมุนต่อสู้กันระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไป และมีนายเสริม ธรรมวงศ์ถึงแก่ความตายโดยการกระทำในการชุลมุนต่อสู้ อันเป็นบทที่กฎหมายบัญญัติโทษไว้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 294 โจทก์มิได้บรรยายฟ้องถึงการกระทำของจำเลยในข้อนี้ จึงเป็นเรื่องที่โจทก์ไม่ประสงค์จะขอให้ศาลลงโทษจำเลย ศาลจะพิพากษาลงโทษจำเลยไม่ได้ ส่วนที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เหตุนี้เป็นเหตุลักษณะคดี แม้ศาลชั้นต้นจะลงโทษจำเลยที่ 1 มา และจำเลยที่ 1 มิได้อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ก็ชอบที่จะยกฟ้องเสียได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์ได้อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1ฐานฆ่าคนโดยเจตนา คดีส่วนตัวจำเลยที่ 1 ขึ้นมาสู่ศาลอุทธรณ์ด้วยแล้ว เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีลงโทษจำเลยที่ 1 ไม่ได้ เพราะโจทก์มิได้ประสงค์ให้ลงโทษฐานวิวาทเป็นเหตุให้คนตาย ศาลอุทธรณ์ก็พิพากษายกฟ้องได้ โดยไม่ใช่กรณีที่ต้องอาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213 และเพียงแต่คำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลย หาอาจฟังลงโทษจำเลยได้ไม่ พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์.(ถาวร หุตะโกวิท-จิตติ ติงศภัทิย์-ปันโน สุขทรรศนีย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ