คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 106/2533หลักกฎหมาย: ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยและให้จำเลยนำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายใน 15 วัน มิฉะนั้นถือว่าทิ้งฎีกา แม้จำเลยยื่นฎีกาในวันที่ 5 เมษายน 2532 และศาลชั้นต้นมีคำสั่งในวันที่ 7 เมษายน2532 โดยไม่ปรากฏว่าจำเลยลงชื่อทราบคำสั่งของศาลในวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งก็ตาม แต่ในคำฟ้องฎีกาดังกล่าวมีข้อความให้ผู้ฎีกามาทราบคำสั่งของศาลในวันที่ 10 เมษายน 2532 ถ้าไม่มาให้ถือว่าทราบคำสั่งแล้ว และทนายจำเลยได้ลงชื่อรับทราบไว้ตอนท้ายข้อความ จึงต้องถือว่าจำเลยได้ทราบคำสั่งของศาลตั้งแต่วันที่ 10 เมษายน 2532 แล้ว การที่จำเลยมิได้นำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนด จึงเป็นการทิ้งฟ้องฎีกา.คดีนี้สืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องบังคับให้จำเลยทั้งสองชำระหนี้ตามสัญญากู้และบังคับจำนองที่ดินซึ่งจำเลยที่ 1 นำมาประกันหนี้เงินกู้ จำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาคดีโจทก์ไปฝ่ายเดียว และพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 242,920.85 บาท ให้โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19 ต่อปี ในต้นเงิน 185,177.22 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจำเลยทั้งสองไม่ชำระให้ยึดที่ดินที่จำนอง พร้อมสิ่งปลูกสร้างในที่ดินออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้ให้โจทก์ หากได้เงินไม่พอชำระหนี้ ให้บังคับชำระหนี้เอาจากทรัพย์สินอื่นของจำเลยที่ 1 จนกว่าโจทก์จะได้รับชำระหนี้ครบถ้วน โดยจำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ในหนี้ส่วนที่ขาดอยู่หลังจากการบังคับจำนองต่อมาวันที่ 28 ตุลาคม 2530 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขอให้พิจารณาคดีใหม่ว่า จำเลยที่ 1 ไม่จงใจขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา หากจำเลยที่ 1 ได้ต่อสู้คดี จำเลยที่ 1 จะชนะคดีโจทก์ได้ศาลชั้นต้นสั่งคำร้องของจำเลยที่ 1 ว่า จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องเมื่อพ้นกำหนดหกเดือนนับแต่วันที่ได้ยึดทรัพย์หรือได้มีการบังคับตามคำพิพากษา ให้ยกคำร้องจำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาและให้จำเลยที่ 1 นำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายใน 15 วัน มิฉะนั้นถือว่าทิ้งฎีกา ต่อมาเจ้าหน้าที่กรมบังคับคดีรายงานว่า จำเลยที่ 1 ไม่มานำส่งสำเนาฎีกาภายในเวลาที่ศาลกำหนด ศาลชั้นต้นจึงส่งสำนวนมายังศาลฎีกาเพื่อพิจารณาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยที่ 1และให้จำเลยที่ 1 นำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายใน 15 วัน มิฉะนั้นถือว่าทิ้งฎีกา แม้จะปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ยื่นฎีกาในวันที่ 5 เมษายน2532 และศาลชั้นต้นมีคำสั่งในวันที่ 7 เมษายน 2532 โดยไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ลงชื่อทราบคำสั่งของศาลในวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งก็ตาม แต่ในคำฟ้องฎีกาดังกล่าวมีข้อความให้ผู้ฎีกามาทราบคำสั่งของศาลในวันที่ 10 เมษายน 2532 ถ้าไม่มาให้ถือว่าทราบคำสั่งแล้วและทนายจำเลยที่ 1 ได้ลงชื่อรับทราบไว้ตอนท้ายข้อความ กรณีเช่นนี้จึงต้องถือว่าจำเลยที่ 1 ได้ทราบคำสั่งของศาลตั้งแต่วันที่ 10เมษายน 2532 แล้ว การที่จำเลยที่ 1 มิได้นำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนด จึงเป็นการทิ้งฟ้องฎีกาให้จำหน่ายคดีจากสารบบความของศาลฎีกา". ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 106/2533บริษัท เครดิตฟองซิเอร์ กรุงเทพ เคหะ จำกัดโจทก์นาง ระเบียบ บ้าน หมู่ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 174 (2)ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยและให้จำเลยนำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายใน 15 วัน มิฉะนั้นถือว่าทิ้งฎีกา แม้จำเลยยื่นฎีกาในวันที่ 5 เมษายน 2532 และศาลชั้นต้นมีคำสั่งในวันที่ 7 เมษายน2532 โดยไม่ปรากฏว่าจำเลยลงชื่อทราบคำสั่งของศาลในวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งก็ตาม แต่ในคำฟ้องฎีกาดังกล่าวมีข้อความให้ผู้ฎีกามาทราบคำสั่งของศาลในวันที่ 10 เมษายน 2532 ถ้าไม่มาให้ถือว่าทราบคำสั่งแล้ว และทนายจำเลยได้ลงชื่อรับทราบไว้ตอนท้ายข้อความ จึงต้องถือว่าจำเลยได้ทราบคำสั่งของศาลตั้งแต่วันที่ 10 เมษายน 2532 แล้ว การที่จำเลยมิได้นำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนด จึงเป็นการทิ้งฟ้องฎีกา.คดีนี้สืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องบังคับให้จำเลยทั้งสองชำระหนี้ตามสัญญากู้และบังคับจำนองที่ดินซึ่งจำเลยที่ 1 นำมาประกันหนี้เงินกู้ จำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาคดีโจทก์ไปฝ่ายเดียว และพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 242,920.85 บาท ให้โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19 ต่อปี ในต้นเงิน 185,177.22 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจำเลยทั้งสองไม่ชำระให้ยึดที่ดินที่จำนอง พร้อมสิ่งปลูกสร้างในที่ดินออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้ให้โจทก์ หากได้เงินไม่พอชำระหนี้ ให้บังคับชำระหนี้เอาจากทรัพย์สินอื่นของจำเลยที่ 1 จนกว่าโจทก์จะได้รับชำระหนี้ครบถ้วน โดยจำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ในหนี้ส่วนที่ขาดอยู่หลังจากการบังคับจำนองต่อมาวันที่ 28 ตุลาคม 2530 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขอให้พิจารณาคดีใหม่ว่า จำเลยที่ 1 ไม่จงใจขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา หากจำเลยที่ 1 ได้ต่อสู้คดี จำเลยที่ 1 จะชนะคดีโจทก์ได้ศาลชั้นต้นสั่งคำร้องของจำเลยที่ 1 ว่า จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องเมื่อพ้นกำหนดหกเดือนนับแต่วันที่ได้ยึดทรัพย์หรือได้มีการบังคับตามคำพิพากษา ให้ยกคำร้องจำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาและให้จำเลยที่ 1 นำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายใน 15 วัน มิฉะนั้นถือว่าทิ้งฎีกา ต่อมาเจ้าหน้าที่กรมบังคับคดีรายงานว่า จำเลยที่ 1 ไม่มานำส่งสำเนาฎีกาภายในเวลาที่ศาลกำหนด ศาลชั้นต้นจึงส่งสำนวนมายังศาลฎีกาเพื่อพิจารณาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยที่ 1และให้จำเลยที่ 1 นำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายใน 15 วัน มิฉะนั้นถือว่าทิ้งฎีกา แม้จะปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ยื่นฎีกาในวันที่ 5 เมษายน2532 และศาลชั้นต้นมีคำสั่งในวันที่ 7 เมษายน 2532 โดยไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ลงชื่อทราบคำสั่งของศาลในวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งก็ตาม แต่ในคำฟ้องฎีกาดังกล่าวมีข้อความให้ผู้ฎีกามาทราบคำสั่งของศาลในวันที่ 10 เมษายน 2532 ถ้าไม่มาให้ถือว่าทราบคำสั่งแล้วและทนายจำเลยที่ 1 ได้ลงชื่อรับทราบไว้ตอนท้ายข้อความ กรณีเช่นนี้จึงต้องถือว่าจำเลยที่ 1 ได้ทราบคำสั่งของศาลตั้งแต่วันที่ 10เมษายน 2532 แล้ว การที่จำเลยที่ 1 มิได้นำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนด จึงเป็นการทิ้งฟ้องฎีกาให้จำหน่ายคดีจากสารบบความของศาลฎีกา".(ไมตรี กลั่นนุรักษ์-พนม พ่วงภิญโญ-สุเทพ กิจสวัสดิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุในปัจจุบันนี้ศาลทั้งหลายโดยเฉพาะศาลในกรุงเทพมหานครมีปริมาณคดีเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก การสั่งคำร้องหรือคำคู่ความที่ยื่นต่อศาลในแต่ละวันมีมากมาย บางครั้งไม่อาจค้นหาสำนวนมาประกอบการสั่ง หรือผู้พิพากษามีงานมากจนไม่มีเวลาที่จะสั่งคำร้องหรือคำคู่ความนั้นได้ทันในวันเวลาที่ยื่น จึงมีปัญหาเกี่ยวกับการทราบคำสั่งของผู้ยื่นนั้น อันจะมีผลบังคับในการที่จะต้องปฏิบัติอย่างไรตามที่ศาลสั่งแล้วคู่ความไม่ปฏิบัติ จะถือเป็นการเสียสิทธิหรือเป็นการทิ้งคำร้อง หรือทิ้งฟ้องได้หรือไม่ ตามทางปฏิบัติท้ายคำคู่ความ หรือคำร้องจะระบุว่า ข้าพเจ้ารอฟังคำสั่งอยู่ ถ้าไม่รอถือว่าทราบแล้ว และลงลายมือชื่อผู้ยื่นไว้ซึ่งข้อความดังกล่าวจะใช้บังคับแก่ผู้ยื่นได้แต่เฉพาะกรณีที่ศาลสั่งคำคู่ความหรือคำร้องในวันที่ยื่นนั้นเท่านั้น (คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่ 42/2500) หากศาลสั่งวันอื่นก็จะถือว่าผู้ยื่นทราบคำสั่งไม่ได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2159/2530) ปัญหาดังกล่าวนั้นได้มีการแก้ไขโดย ถ้าเจ้าหน้าที่ของศาลเห็นว่า ศาลจะสั่งในวันนั้นไม่ทัน เจ้าหน้าที่ก็จะประทับข้อความว่าให้คู่ความมาทราบคำสั่งในวันใด ถ้าไม่มาให้ถือว่าทราบแล้ว เช่นนี้ถ้าถึงวันนั้นคู่ความไม่มาศาลก็จะเริ่มนับวันดังกล่าวไปทันทีมีผลบังคับได้ตามกฎหมายดังคำพิพากษาฎีกาฉบับนี้ได้รับรองไว้แล้วอันเป็นวิธีที่ก้าวหน้ากว่าเดิมที่ให้รอฟังคำสั่งอยู่เฉพาะในวันที่ยื่นเท่านั้น นับเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง และทำให้ไม่ต้องเสียเวลาติดตามคู่ความมาทราบ หรือแจ้งคำสั่งให้คู่ความทราบอย่างแต่ก่อน. ไพโรจน์ วายุภาพ.คำพิพากษา: คดีนี้สืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องบังคับให้จำเลยทั้งสองชำระหนี้ตามสัญญากู้และบังคับจำนองที่ดินซึ่งจำเลยที่ 1 นำมาประกันหนี้เงินกู้ จำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาคดีโจทก์ไปฝ่ายเดียว และพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 242,920.85 บาท ให้โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19 ต่อปี ในต้นเงิน 185,177.22 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจำเลยทั้งสองไม่ชำระให้ยึดที่ดินที่จำนอง พร้อมสิ่งปลูกสร้างในที่ดินออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้ให้โจทก์ หากได้เงินไม่พอชำระหนี้ ให้บังคับชำระหนี้เอาจากทรัพย์สินอื่นของจำเลยที่ 1 จนกว่าโจทก์จะได้รับชำระหนี้ครบถ้วน โดยจำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ในหนี้ส่วนที่ขาดอยู่หลังจากการบังคับจำนองต่อมาวันที่ 28 ตุลาคม 2530 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขอให้พิจารณาคดีใหม่ว่า จำเลยที่ 1 ไม่จงใจขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา หากจำเลยที่ 1 ได้ต่อสู้คดี จำเลยที่ 1 จะชนะคดีโจทก์ได้ศาลชั้นต้นสั่งคำร้องของจำเลยที่ 1 ว่า จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องเมื่อพ้นกำหนดหกเดือนนับแต่วันที่ได้ยึดทรัพย์หรือได้มีการบังคับตามคำพิพากษา ให้ยกคำร้องจำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาและให้จำเลยที่ 1 นำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายใน 15 วัน มิฉะนั้นถือว่าทิ้งฎีกา ต่อมาเจ้าหน้าที่กรมบังคับคดีรายงานว่า จำเลยที่ 1 ไม่มานำส่งสำเนาฎีกาภายในเวลาที่ศาลกำหนด ศาลชั้นต้นจึงส่งสำนวนมายังศาลฎีกาเพื่อพิจารณาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยที่ 1และให้จำเลยที่ 1 นำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายใน 15 วัน มิฉะนั้นถือว่าทิ้งฎีกา แม้จะปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ยื่นฎีกาในวันที่ 5 เมษายน2532 และศาลชั้นต้นมีคำสั่งในวันที่ 7 เมษายน 2532 โดยไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ลงชื่อทราบคำสั่งของศาลในวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งก็ตาม แต่ในคำฟ้องฎีกาดังกล่าวมีข้อความให้ผู้ฎีกามาทราบคำสั่งของศาลในวันที่ 10 เมษายน 2532 ถ้าไม่มาให้ถือว่าทราบคำสั่งแล้วและทนายจำเลยที่ 1 ได้ลงชื่อรับทราบไว้ตอนท้ายข้อความ กรณีเช่นนี้จึงต้องถือว่าจำเลยที่ 1 ได้ทราบคำสั่งของศาลตั้งแต่วันที่ 10เมษายน 2532 แล้ว การที่จำเลยที่ 1 มิได้นำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนด จึงเป็นการทิ้งฟ้องฎีกาให้จำหน่ายคดีจากสารบบความของศาลฎีกา". ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 106/2533บริษัท เครดิตฟองซิเอร์ กรุงเทพ เคหะ จำกัดโจทก์นาง ระเบียบ บ้าน หมู่ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 174 (2)ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยและให้จำเลยนำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายใน 15 วัน มิฉะนั้นถือว่าทิ้งฎีกา แม้จำเลยยื่นฎีกาในวันที่ 5 เมษายน 2532 และศาลชั้นต้นมีคำสั่งในวันที่ 7 เมษายน2532 โดยไม่ปรากฏว่าจำเลยลงชื่อทราบคำสั่งของศาลในวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งก็ตาม แต่ในคำฟ้องฎีกาดังกล่าวมีข้อความให้ผู้ฎีกามาทราบคำสั่งของศาลในวันที่ 10 เมษายน 2532 ถ้าไม่มาให้ถือว่าทราบคำสั่งแล้ว และทนายจำเลยได้ลงชื่อรับทราบไว้ตอนท้ายข้อความ จึงต้องถือว่าจำเลยได้ทราบคำสั่งของศาลตั้งแต่วันที่ 10 เมษายน 2532 แล้ว การที่จำเลยมิได้นำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนด จึงเป็นการทิ้งฟ้องฎีกา.คดีนี้สืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องบังคับให้จำเลยทั้งสองชำระหนี้ตามสัญญากู้และบังคับจำนองที่ดินซึ่งจำเลยที่ 1 นำมาประกันหนี้เงินกู้ จำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาคดีโจทก์ไปฝ่ายเดียว และพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 242,920.85 บาท ให้โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19 ต่อปี ในต้นเงิน 185,177.22 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจำเลยทั้งสองไม่ชำระให้ยึดที่ดินที่จำนอง พร้อมสิ่งปลูกสร้างในที่ดินออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้ให้โจทก์ หากได้เงินไม่พอชำระหนี้ ให้บังคับชำระหนี้เอาจากทรัพย์สินอื่นของจำเลยที่ 1 จนกว่าโจทก์จะได้รับชำระหนี้ครบถ้วน โดยจำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ในหนี้ส่วนที่ขาดอยู่หลังจากการบังคับจำนองต่อมาวันที่ 28 ตุลาคม 2530 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขอให้พิจารณาคดีใหม่ว่า จำเลยที่ 1 ไม่จงใจขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา หากจำเลยที่ 1 ได้ต่อสู้คดี จำเลยที่ 1 จะชนะคดีโจทก์ได้ศาลชั้นต้นสั่งคำร้องของจำเลยที่ 1 ว่า จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องเมื่อพ้นกำหนดหกเดือนนับแต่วันที่ได้ยึดทรัพย์หรือได้มีการบังคับตามคำพิพากษา ให้ยกคำร้องจำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาและให้จำเลยที่ 1 นำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายใน 15 วัน มิฉะนั้นถือว่าทิ้งฎีกา ต่อมาเจ้าหน้าที่กรมบังคับคดีรายงานว่า จำเลยที่ 1 ไม่มานำส่งสำเนาฎีกาภายในเวลาที่ศาลกำหนด ศาลชั้นต้นจึงส่งสำนวนมายังศาลฎีกาเพื่อพิจารณาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยที่ 1และให้จำเลยที่ 1 นำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายใน 15 วัน มิฉะนั้นถือว่าทิ้งฎีกา แม้จะปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ยื่นฎีกาในวันที่ 5 เมษายน2532 และศาลชั้นต้นมีคำสั่งในวันที่ 7 เมษายน 2532 โดยไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ลงชื่อทราบคำสั่งของศาลในวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งก็ตาม แต่ในคำฟ้องฎีกาดังกล่าวมีข้อความให้ผู้ฎีกามาทราบคำสั่งของศาลในวันที่ 10 เมษายน 2532 ถ้าไม่มาให้ถือว่าทราบคำสั่งแล้วและทนายจำเลยที่ 1 ได้ลงชื่อรับทราบไว้ตอนท้ายข้อความ กรณีเช่นนี้จึงต้องถือว่าจำเลยที่ 1 ได้ทราบคำสั่งของศาลตั้งแต่วันที่ 10เมษายน 2532 แล้ว การที่จำเลยที่ 1 มิได้นำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนด จึงเป็นการทิ้งฟ้องฎีกาให้จำหน่ายคดีจากสารบบความของศาลฎีกา".(ไมตรี กลั่นนุรักษ์-พนม พ่วงภิญโญ-สุเทพ กิจสวัสดิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุในปัจจุบันนี้ศาลทั้งหลายโดยเฉพาะศาลในกรุงเทพมหานครมีปริมาณคดีเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก การสั่งคำร้องหรือคำคู่ความที่ยื่นต่อศาลในแต่ละวันมีมากมาย บางครั้งไม่อาจค้นหาสำนวนมาประกอบการสั่ง หรือผู้พิพากษามีงานมากจนไม่มีเวลาที่จะสั่งคำร้องหรือคำคู่ความนั้นได้ทันในวันเวลาที่ยื่น จึงมีปัญหาเกี่ยวกับการทราบคำสั่งของผู้ยื่นนั้น อันจะมีผลบังคับในการที่จะต้องปฏิบัติอย่างไรตามที่ศาลสั่งแล้วคู่ความไม่ปฏิบัติ จะถือเป็นการเสียสิทธิหรือเป็นการทิ้งคำร้อง หรือทิ้งฟ้องได้หรือไม่ ตามทางปฏิบัติท้ายคำคู่ความ หรือคำร้องจะระบุว่า ข้าพเจ้ารอฟังคำสั่งอยู่ ถ้าไม่รอถือว่าทราบแล้ว และลงลายมือชื่อผู้ยื่นไว้ซึ่งข้อความดังกล่าวจะใช้บังคับแก่ผู้ยื่นได้แต่เฉพาะกรณีที่ศาลสั่งคำคู่ความหรือคำร้องในวันที่ยื่นนั้นเท่านั้น (คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่ 42/2500) หากศาลสั่งวันอื่นก็จะถือว่าผู้ยื่นทราบคำสั่งไม่ได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2159/2530) ปัญหาดังกล่าวนั้นได้มีการแก้ไขโดย ถ้าเจ้าหน้าที่ของศาลเห็นว่า ศาลจะสั่งในวันนั้นไม่ทัน เจ้าหน้าที่ก็จะประทับข้อความว่าให้คู่ความมาทราบคำสั่งในวันใด ถ้าไม่มาให้ถือว่าทราบแล้ว เช่นนี้ถ้าถึงวันนั้นคู่ความไม่มาศาลก็จะเริ่มนับวันดังกล่าวไปทันทีมีผลบังคับได้ตามกฎหมายดังคำพิพากษาฎีกาฉบับนี้ได้รับรองไว้แล้วอันเป็นวิธีที่ก้าวหน้ากว่าเดิมที่ให้รอฟังคำสั่งอยู่เฉพาะในวันที่ยื่นเท่านั้น นับเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง และทำให้ไม่ต้องเสียเวลาติดตามคู่ความมาทราบ หรือแจ้งคำสั่งให้คู่ความทราบอย่างแต่ก่อน. ไพโรจน์ วายุภาพ.