คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4110/2541หลักกฎหมาย: ค่าเสื่อมราคาที่โจทก์เรียกร้องมาในฟ้องคือราคารถพิพาทที่ยึดคืนขายได้น้อยกว่าราคาเช่าซื้อที่จำเลยทั้งสองจะต้องรับผิด ตามสัญญาเช่าซื้อ กรณีจึงเป็นเรื่องที่โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหาย จากการที่จำเลยที่ 1 ผิดสัญญาเช่าซื้อ ไม่ใช่ฟ้องเรียกร้อง ให้จำเลยที่ 1 ชดใช้ค่าเสื่อมราคาของรถพิพาทเนื่องจาก การใช้ของจำเลยที่ 1 การฟ้องเรียกค่าเสียหายเช่นนี้เป็นผล มาจากการเลิกสัญญาไม่มีกฎหมายบัญญัติอายุความไว้โดยเฉพาะ จึงมีอายุความ 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ผิดสัญญาไม่ชำระค่าเช่าซื้อแก่โจทก์จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน ขอบังคับให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 181,500 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่า จะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า โจทก์ได้รับความเสียหายไม่เกิน 85,265 บาท จำเลยทั้งสองไม่ต้องรับผิดค่าเสื่อมราคารถยนต์คันที่เช่าซื้อเนื่องจากขาดอายุความจำเลยทั้งสองไม่ต้องรับผิด ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน124,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์เฉพาะปัญหาข้อกฎหมายโดยตรงต่อศาลฎีกาโดยได้รับอนุญาตจากศาลชั้นต้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 223 ทวิศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยทั้งสองฎีกาข้อเดียวว่า โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสื่อมราคาจึงมีอายุความ 6 เดือน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 562, 563 ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองชำระค่าเสื่อมราคาให้โจทก์ 100,000 บาท ไม่ถูกต้องปรากฏว่าโจทก์บรรยายฟ้องว่าค่าเสื่อมราคาจากการที่จำเลยที่ 1 ใช้รถที่เช่าซื้อชำรุดเสียหาย ทำให้โจทก์ขายได้ราคาเพียง 199,065.42 บาท โจทก์ขอคิดค่าเสียหาย 136,200 บาท ตามสัญญาเช่าซื้อข้อ 6 และ 9 เห็นว่า ค่าเสื่อมราคาที่โจทก์เรียกร้องมาในฟ้องก็คือราคารถพิพาทที่ยึดคืนขายได้น้อยกว่าราคาเช่าซื้อที่จำเลยทั้งสองจะต้องรับผิดตามสัญญาเช่าซื้อข้อ 6 และข้อ 9 นั่นเอง จึงเป็นเรื่องที่โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากการที่จำเลยที่ 1 ผิดสัญญาเช่าซื้อไม่ใช่โจทก์ฟ้องเรียกร้องให้จำเลยที่ 1 ชดใช้ค่าเสื่อมราคาของรถพิพาทเนื่องจากการใช้ของจำเลยที่ 1 แต่อย่างใดไม่ การฟ้องเรียกค่าเสียหายเช่นนี้เป็นผลมาจากการเลิกสัญญาไม่มีกฎหมายบัญญัติอายุความไว้โดยเฉพาะจึงมีอายุความ 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30 ฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความอุทธรณ์จำเลยทั้งสองฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4110/2541บริษัท เงินทุนหลักทรัพย์ เอก ธ นา จำกัด ( มหาชนโจทก์นาง กัณหา ตุก เพชร กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 193/30, ม. 222ค่าเสื่อมราคาที่โจทก์เรียกร้องมาในฟ้องคือราคารถพิพาทที่ยึดคืนขายได้น้อยกว่าราคาเช่าซื้อที่จำเลยทั้งสองจะต้องรับผิด ตามสัญญาเช่าซื้อ กรณีจึงเป็นเรื่องที่โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหาย จากการที่จำเลยที่ 1 ผิดสัญญาเช่าซื้อ ไม่ใช่ฟ้องเรียกร้อง ให้จำเลยที่ 1 ชดใช้ค่าเสื่อมราคาของรถพิพาทเนื่องจาก การใช้ของจำเลยที่ 1 การฟ้องเรียกค่าเสียหายเช่นนี้เป็นผล มาจากการเลิกสัญญาไม่มีกฎหมายบัญญัติอายุความไว้โดยเฉพาะ จึงมีอายุความ 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ผิดสัญญาไม่ชำระค่าเช่าซื้อแก่โจทก์จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน ขอบังคับให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 181,500 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่า จะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า โจทก์ได้รับความเสียหายไม่เกิน 85,265 บาท จำเลยทั้งสองไม่ต้องรับผิดค่าเสื่อมราคารถยนต์คันที่เช่าซื้อเนื่องจากขาดอายุความจำเลยทั้งสองไม่ต้องรับผิด ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน124,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์เฉพาะปัญหาข้อกฎหมายโดยตรงต่อศาลฎีกาโดยได้รับอนุญาตจากศาลชั้นต้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 223 ทวิศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยทั้งสองฎีกาข้อเดียวว่า โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสื่อมราคาจึงมีอายุความ 6 เดือน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 562, 563 ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองชำระค่าเสื่อมราคาให้โจทก์ 100,000 บาท ไม่ถูกต้องปรากฏว่าโจทก์บรรยายฟ้องว่าค่าเสื่อมราคาจากการที่จำเลยที่ 1 ใช้รถที่เช่าซื้อชำรุดเสียหาย ทำให้โจทก์ขายได้ราคาเพียง 199,065.42 บาท โจทก์ขอคิดค่าเสียหาย 136,200 บาท ตามสัญญาเช่าซื้อข้อ 6 และ 9 เห็นว่า ค่าเสื่อมราคาที่โจทก์เรียกร้องมาในฟ้องก็คือราคารถพิพาทที่ยึดคืนขายได้น้อยกว่าราคาเช่าซื้อที่จำเลยทั้งสองจะต้องรับผิดตามสัญญาเช่าซื้อข้อ 6 และข้อ 9 นั่นเอง จึงเป็นเรื่องที่โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากการที่จำเลยที่ 1 ผิดสัญญาเช่าซื้อไม่ใช่โจทก์ฟ้องเรียกร้องให้จำเลยที่ 1 ชดใช้ค่าเสื่อมราคาของรถพิพาทเนื่องจากการใช้ของจำเลยที่ 1 แต่อย่างใดไม่ การฟ้องเรียกค่าเสียหายเช่นนี้เป็นผลมาจากการเลิกสัญญาไม่มีกฎหมายบัญญัติอายุความไว้โดยเฉพาะจึงมีอายุความ 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30 ฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความอุทธรณ์จำเลยทั้งสองฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สถิตย์ ไพเราะ-บุญธรรม อยู่พุก-ชวลิต ศรีสง่า)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุในกรณีที่ผู้ให้เช่าซื้อได้ทรัพย์สินที่เช่าซื้อคืนแล้วปรากฏว่าทรัพย์ดังกล่าวชำรุดเสียหายเนื่องจากการใช้โดยมิชอบ เช่น การไม่สงวนบำรุงรักษาเสมอเช่นวิญญูชนจะพึงสงวนทรัพย์สินของตนเองหรือใช้ทรัพย์เกินสภาพนอกจากการอันเป็นปกติแก่ทรัพย์นั้น ผู้ให้เช่าซื้อย่อมมีสิทธิเรียกค่าเสียหายเพราะเหตุดังกล่าวหรือเรียกค่าเสื่อมราคาได้ แต่อายุความเรียกร้องค่าเสียหายในส่วนนี้กฎหมายกำหนดไว้เพียง 6 เดือนเท่านั้น ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 562 และ 563(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1585/2517,3745/2526) เหตุที่นำบทบัญญัติในลักษณะเช่าทรัพย์มาใช้บังคับก็เนื่องจากสัญญาเช่าซื้อก็เป็นสัญญาเช่าทรัพย์ประเภทหนึ่งนั่นเอง (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1576/2525) แต่กรณีที่สัญญาเช่าซื้อมีข้อตกลงให้ผู้ให้เช่าซื้อเมื่อยึดทรัพย์สินที่เช่าซื้อกลับคืนมาเพราะผู้เช่าซื้อผิดสัญญาแล้ว ผู้ให้เช่าซื้อสิทธินำทรัพย์ออกขายหากได้เงินน้อยกว่าราคาเช่าซื้อที่ผู้เช่าจะต้องรับผิดตามสัญญาแล้ว ผู้เช่าซื้อจะต้องรับผิดชำระเงินในส่วนที่ขาดอยู่ให้แก่ผู้ให้เช่าซื้อจนครบ ซึ่งศาลฎีกาเคยวินิจฉัยไว้ว่าข้อตกลงดังกล่าวมีลักษณะเป็นเบี้ยปรับ หากสูงเกินส่วนศาลมีอำนาจลดได้ตามที่เห็นสมควร ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 383(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4586/2533) และการฟ้องเรียกร้องค่าเสียหายในส่วนนี้กฎหมายมิได้กำหนดอายุความไว้โดยเฉพาะกรณีจึงใช้อายุความ 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30 ดังเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ แต่อย่างไรก็ตาม ค่าเสียหายอันเกิดจากการใช้ทรัพย์โดยมิชอบตามมาตรา 562 นั้น ผู้ให้เช่าซื้อซึ่งเป็นโจทก์จะต้องนำสืบให้เห็นว่า ความเสียหายดังกล่าวเกิดจากการใช้โดยปราศจากความระมัดระวังเยี่ยงวิญญูชนอันเป็นความผิดปกติอย่างไร หากไม่นำสืบให้เห็นแล้วศาลอาจไม่กำหนดค่าเสียหายในส่วนนี้ให้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 353/2536) ส่วนค่าเสียหายอันเกิดจากการนำทรัพย์ที่เช่าซื้อออกขายแล้วได้เงินน้อยกว่าราคาตามสัญญาเช่าซื้อซึ่งมีลักษณะเป็นเบี้ยปรับนั้น โจทก์มีสิทธิเรียกได้โดยไม่จำต้องนำสืบพิสูจน์ค่าเสียหายเหมือนเช่นกรณีแรก จากคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ จะเห็นได้ว่าแม้ฟ้องโจทก์จะบรรยายว่าค่าเสียหายที่เรียกร้องนั้นเป็นค่าเสื่อมราคาก็ตามกรณีก็จะฟังว่าเป็นค่าเสียหายตามมาตรา 562 ซึ่งมีอายุความ 6 เดือนตามมาตรา 563 ทุกกรณีหาได้ไม่ ดังนั้นในการยื่นคำให้การต่อสู้คดีของจำเลยในคดีเช่าซื้อนั้น จำเลยซึ่งเป็นผู้เช่าซื้อคงต้องพิจารณาให้ชัดเจนก่อนว่าค่าเสียหายที่โจทก์เรียกร้องมานั้น เป็นค่าเสียหายลักษณะอย่างไรและมีอายุความเท่าใด ทั้งนี้ก็เพื่อมิให้เป็นการเสียเวลาและเสียประโยชน์ในการดำเนินคดี ไพศาลวานสูงเนินคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ผิดสัญญาไม่ชำระค่าเช่าซื้อแก่โจทก์จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน ขอบังคับให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 181,500 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่า จะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า โจทก์ได้รับความเสียหายไม่เกิน 85,265 บาท จำเลยทั้งสองไม่ต้องรับผิดค่าเสื่อมราคารถยนต์คันที่เช่าซื้อเนื่องจากขาดอายุความจำเลยทั้งสองไม่ต้องรับผิด ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน124,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์เฉพาะปัญหาข้อกฎหมายโดยตรงต่อศาลฎีกาโดยได้รับอนุญาตจากศาลชั้นต้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 223 ทวิศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยทั้งสองฎีกาข้อเดียวว่า โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสื่อมราคาจึงมีอายุความ 6 เดือน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 562, 563 ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองชำระค่าเสื่อมราคาให้โจทก์ 100,000 บาท ไม่ถูกต้องปรากฏว่าโจทก์บรรยายฟ้องว่าค่าเสื่อมราคาจากการที่จำเลยที่ 1 ใช้รถที่เช่าซื้อชำรุดเสียหาย ทำให้โจทก์ขายได้ราคาเพียง 199,065.42 บาท โจทก์ขอคิดค่าเสียหาย 136,200 บาท ตามสัญญาเช่าซื้อข้อ 6 และ 9 เห็นว่า ค่าเสื่อมราคาที่โจทก์เรียกร้องมาในฟ้องก็คือราคารถพิพาทที่ยึดคืนขายได้น้อยกว่าราคาเช่าซื้อที่จำเลยทั้งสองจะต้องรับผิดตามสัญญาเช่าซื้อข้อ 6 และข้อ 9 นั่นเอง จึงเป็นเรื่องที่โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากการที่จำเลยที่ 1 ผิดสัญญาเช่าซื้อไม่ใช่โจทก์ฟ้องเรียกร้องให้จำเลยที่ 1 ชดใช้ค่าเสื่อมราคาของรถพิพาทเนื่องจากการใช้ของจำเลยที่ 1 แต่อย่างใดไม่ การฟ้องเรียกค่าเสียหายเช่นนี้เป็นผลมาจากการเลิกสัญญาไม่มีกฎหมายบัญญัติอายุความไว้โดยเฉพาะจึงมีอายุความ 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30 ฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความอุทธรณ์จำเลยทั้งสองฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4110/2541บริษัท เงินทุนหลักทรัพย์ เอก ธ นา จำกัด ( มหาชนโจทก์นาง กัณหา ตุก เพชร กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 193/30, ม. 222ค่าเสื่อมราคาที่โจทก์เรียกร้องมาในฟ้องคือราคารถพิพาทที่ยึดคืนขายได้น้อยกว่าราคาเช่าซื้อที่จำเลยทั้งสองจะต้องรับผิด ตามสัญญาเช่าซื้อ กรณีจึงเป็นเรื่องที่โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหาย จากการที่จำเลยที่ 1 ผิดสัญญาเช่าซื้อ ไม่ใช่ฟ้องเรียกร้อง ให้จำเลยที่ 1 ชดใช้ค่าเสื่อมราคาของรถพิพาทเนื่องจาก การใช้ของจำเลยที่ 1 การฟ้องเรียกค่าเสียหายเช่นนี้เป็นผล มาจากการเลิกสัญญาไม่มีกฎหมายบัญญัติอายุความไว้โดยเฉพาะ จึงมีอายุความ 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ผิดสัญญาไม่ชำระค่าเช่าซื้อแก่โจทก์จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน ขอบังคับให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 181,500 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่า จะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า โจทก์ได้รับความเสียหายไม่เกิน 85,265 บาท จำเลยทั้งสองไม่ต้องรับผิดค่าเสื่อมราคารถยนต์คันที่เช่าซื้อเนื่องจากขาดอายุความจำเลยทั้งสองไม่ต้องรับผิด ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน124,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์เฉพาะปัญหาข้อกฎหมายโดยตรงต่อศาลฎีกาโดยได้รับอนุญาตจากศาลชั้นต้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 223 ทวิศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยทั้งสองฎีกาข้อเดียวว่า โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสื่อมราคาจึงมีอายุความ 6 เดือน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 562, 563 ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองชำระค่าเสื่อมราคาให้โจทก์ 100,000 บาท ไม่ถูกต้องปรากฏว่าโจทก์บรรยายฟ้องว่าค่าเสื่อมราคาจากการที่จำเลยที่ 1 ใช้รถที่เช่าซื้อชำรุดเสียหาย ทำให้โจทก์ขายได้ราคาเพียง 199,065.42 บาท โจทก์ขอคิดค่าเสียหาย 136,200 บาท ตามสัญญาเช่าซื้อข้อ 6 และ 9 เห็นว่า ค่าเสื่อมราคาที่โจทก์เรียกร้องมาในฟ้องก็คือราคารถพิพาทที่ยึดคืนขายได้น้อยกว่าราคาเช่าซื้อที่จำเลยทั้งสองจะต้องรับผิดตามสัญญาเช่าซื้อข้อ 6 และข้อ 9 นั่นเอง จึงเป็นเรื่องที่โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากการที่จำเลยที่ 1 ผิดสัญญาเช่าซื้อไม่ใช่โจทก์ฟ้องเรียกร้องให้จำเลยที่ 1 ชดใช้ค่าเสื่อมราคาของรถพิพาทเนื่องจากการใช้ของจำเลยที่ 1 แต่อย่างใดไม่ การฟ้องเรียกค่าเสียหายเช่นนี้เป็นผลมาจากการเลิกสัญญาไม่มีกฎหมายบัญญัติอายุความไว้โดยเฉพาะจึงมีอายุความ 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30 ฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความอุทธรณ์จำเลยทั้งสองฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สถิตย์ ไพเราะ-บุญธรรม อยู่พุก-ชวลิต ศรีสง่า)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุในกรณีที่ผู้ให้เช่าซื้อได้ทรัพย์สินที่เช่าซื้อคืนแล้วปรากฏว่าทรัพย์ดังกล่าวชำรุดเสียหายเนื่องจากการใช้โดยมิชอบ เช่น การไม่สงวนบำรุงรักษาเสมอเช่นวิญญูชนจะพึงสงวนทรัพย์สินของตนเองหรือใช้ทรัพย์เกินสภาพนอกจากการอันเป็นปกติแก่ทรัพย์นั้น ผู้ให้เช่าซื้อย่อมมีสิทธิเรียกค่าเสียหายเพราะเหตุดังกล่าวหรือเรียกค่าเสื่อมราคาได้ แต่อายุความเรียกร้องค่าเสียหายในส่วนนี้กฎหมายกำหนดไว้เพียง 6 เดือนเท่านั้น ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 562 และ 563(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1585/2517,3745/2526) เหตุที่นำบทบัญญัติในลักษณะเช่าทรัพย์มาใช้บังคับก็เนื่องจากสัญญาเช่าซื้อก็เป็นสัญญาเช่าทรัพย์ประเภทหนึ่งนั่นเอง (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1576/2525) แต่กรณีที่สัญญาเช่าซื้อมีข้อตกลงให้ผู้ให้เช่าซื้อเมื่อยึดทรัพย์สินที่เช่าซื้อกลับคืนมาเพราะผู้เช่าซื้อผิดสัญญาแล้ว ผู้ให้เช่าซื้อสิทธินำทรัพย์ออกขายหากได้เงินน้อยกว่าราคาเช่าซื้อที่ผู้เช่าจะต้องรับผิดตามสัญญาแล้ว ผู้เช่าซื้อจะต้องรับผิดชำระเงินในส่วนที่ขาดอยู่ให้แก่ผู้ให้เช่าซื้อจนครบ ซึ่งศาลฎีกาเคยวินิจฉัยไว้ว่าข้อตกลงดังกล่าวมีลักษณะเป็นเบี้ยปรับ หากสูงเกินส่วนศาลมีอำนาจลดได้ตามที่เห็นสมควร ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 383(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4586/2533) และการฟ้องเรียกร้องค่าเสียหายในส่วนนี้กฎหมายมิได้กำหนดอายุความไว้โดยเฉพาะกรณีจึงใช้อายุความ 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30 ดังเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ แต่อย่างไรก็ตาม ค่าเสียหายอันเกิดจากการใช้ทรัพย์โดยมิชอบตามมาตรา 562 นั้น ผู้ให้เช่าซื้อซึ่งเป็นโจทก์จะต้องนำสืบให้เห็นว่า ความเสียหายดังกล่าวเกิดจากการใช้โดยปราศจากความระมัดระวังเยี่ยงวิญญูชนอันเป็นความผิดปกติอย่างไร หากไม่นำสืบให้เห็นแล้วศาลอาจไม่กำหนดค่าเสียหายในส่วนนี้ให้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 353/2536) ส่วนค่าเสียหายอันเกิดจากการนำทรัพย์ที่เช่าซื้อออกขายแล้วได้เงินน้อยกว่าราคาตามสัญญาเช่าซื้อซึ่งมีลักษณะเป็นเบี้ยปรับนั้น โจทก์มีสิทธิเรียกได้โดยไม่จำต้องนำสืบพิสูจน์ค่าเสียหายเหมือนเช่นกรณีแรก จากคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ จะเห็นได้ว่าแม้ฟ้องโจทก์จะบรรยายว่าค่าเสียหายที่เรียกร้องนั้นเป็นค่าเสื่อมราคาก็ตามกรณีก็จะฟังว่าเป็นค่าเสียหายตามมาตรา 562 ซึ่งมีอายุความ 6 เดือนตามมาตรา 563 ทุกกรณีหาได้ไม่ ดังนั้นในการยื่นคำให้การต่อสู้คดีของจำเลยในคดีเช่าซื้อนั้น จำเลยซึ่งเป็นผู้เช่าซื้อคงต้องพิจารณาให้ชัดเจนก่อนว่าค่าเสียหายที่โจทก์เรียกร้องมานั้น เป็นค่าเสียหายลักษณะอย่างไรและมีอายุความเท่าใด ทั้งนี้ก็เพื่อมิให้เป็นการเสียเวลาและเสียประโยชน์ในการดำเนินคดี ไพศาลวานสูงเนิน