คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 56992หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยที่ 1 ยื่นฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่าเนื่องจากคดีนี้ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1รวม 5 กระทง 16 ปี 8 เดือน ซึ่งโทษแต่ละกระทงไม่เกิน 5 ปีเมื่อศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืน จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 ที่แก้ไขแล้ว ฎีกาทุกข้อของจำเลยที่ 1 เป็นปัญหาข้อเท็จจริง แม้ข้อที่อ้างเป็นข้อกฎหมายว่า การกระทำ ของจำเลยที่ 1 ไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147 ก็อ้างว่าเพราะจำเลยที่ 1 มิได้มีเจตนาทุจริตเบียดบังยักยอก จึงเป็นการโต้แย้งข้อเท็จจริง เพื่อ นำ ไป สู่ปัญหาข้อกฎหมาย อันเป็นการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง นั่นเองจึงมีคำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยที่ 1จำเลยที่ 1 เห็นว่า ในทางนำสืบพยานของโจทก์ มิได้ มีข้อเท็จจริงที่เป็นหลักฐานยืนยันว่าจำเลยที่ 1 ได้ ร่วม กับกับนายอานนท์ เผือกชาวนา กระทำผิดกฎหมายตามฟ้องโจทก์ เป็นคำวินิจฉัยที่มิชอบด้วยเหตุผลตามความเป็นจริงดังนั้นปัญหาว่าจำเลยที่ 1 กระทำการครบองค์ประกอบความผิดตามมาตรา 147 หรือไม่ จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมายโปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยที่ 1 ด้วยหมายเหตุ ไม่ปรากฏหลักฐานในสำนวนว่าโจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้วหรือไม่ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147 จำคุกกระทงละ 5 ปี รวม 5 กระทง รวมจำคุก 25 ปี จำเลยที่ 1 ได้ชดใช้เงินคืนให้แก่ทางราชการจนครบถ้วนแล้ว ทั้งในส่วนของตนและผู้อื่น มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษ ให้หนึ่งในสาม ตามมาตรา 78 คงจำคุก 16 ปี 8 เดือนข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 152)จำเลยที่ 1 จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 164)คำสั่งคดีนี้ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 กระทงละ 3 ปี 4 เดือนจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรกฎีกาของจำเลยที่ 1 ทุกข้อเป็นปัญหาข้อเท็จจริงแม้ข้อที่อ้างว่าเป็นข้อกฎหมายที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่าจำเลยที่ 1 ไม่มีเจตนากระทำความผิด เป็นเพียงบกพร่องต่อหน้าที่ราชการเท่านั้น เห็นว่า ปัญหาว่าจำเลยมีเจตนากระทำความผิดหรือไม่เป็นปัญหาข้อเท็จจริงย่อมต้องห้ามฎีกาโดยบทกฎหมายดังกล่าวข้างต้นศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยที่ 1 ชอบแล้วให้ยกคำร้องของ จำเลยที่ 1 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2371/2535พนักงานอัยการจังหวัดพิษณุโลกโจทก์นางธัญญา สุดสวนสี กับพวกจำเลยนางธัญญา สุดสวนสี จำเลยที่ 1ผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 218ความว่า จำเลยที่ 1 ยื่นฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่าเนื่องจากคดีนี้ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1รวม 5 กระทง 16 ปี 8 เดือน ซึ่งโทษแต่ละกระทงไม่เกิน 5 ปีเมื่อศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืน จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 ที่แก้ไขแล้ว ฎีกาทุกข้อของจำเลยที่ 1 เป็นปัญหาข้อเท็จจริง แม้ข้อที่อ้างเป็นข้อกฎหมายว่า การกระทำ ของจำเลยที่ 1 ไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147 ก็อ้างว่าเพราะจำเลยที่ 1 มิได้มีเจตนาทุจริตเบียดบังยักยอก จึงเป็นการโต้แย้งข้อเท็จจริง เพื่อ นำ ไป สู่ปัญหาข้อกฎหมาย อันเป็นการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง นั่นเองจึงมีคำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยที่ 1จำเลยที่ 1 เห็นว่า ในทางนำสืบพยานของโจทก์ มิได้ มีข้อเท็จจริงที่เป็นหลักฐานยืนยันว่าจำเลยที่ 1 ได้ ร่วม กับกับนายอานนท์ เผือกชาวนา กระทำผิดกฎหมายตามฟ้องโจทก์ เป็นคำวินิจฉัยที่มิชอบด้วยเหตุผลตามความเป็นจริงดังนั้นปัญหาว่าจำเลยที่ 1 กระทำการครบองค์ประกอบความผิดตามมาตรา 147 หรือไม่ จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมายโปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยที่ 1 ด้วยหมายเหตุ ไม่ปรากฏหลักฐานในสำนวนว่าโจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้วหรือไม่ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147 จำคุกกระทงละ 5 ปี รวม 5 กระทง รวมจำคุก 25 ปี จำเลยที่ 1 ได้ชดใช้เงินคืนให้แก่ทางราชการจนครบถ้วนแล้ว ทั้งในส่วนของตนและผู้อื่น มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษ ให้หนึ่งในสาม ตามมาตรา 78 คงจำคุก 16 ปี 8 เดือนข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 152)จำเลยที่ 1 จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 164)คำสั่งคดีนี้ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 กระทงละ 3 ปี 4 เดือนจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรกฎีกาของจำเลยที่ 1 ทุกข้อเป็นปัญหาข้อเท็จจริงแม้ข้อที่อ้างว่าเป็นข้อกฎหมายที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่าจำเลยที่ 1 ไม่มีเจตนากระทำความผิด เป็นเพียงบกพร่องต่อหน้าที่ราชการเท่านั้น เห็นว่า ปัญหาว่าจำเลยมีเจตนากระทำความผิดหรือไม่เป็นปัญหาข้อเท็จจริงย่อมต้องห้ามฎีกาโดยบทกฎหมายดังกล่าวข้างต้นศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยที่ 1 ชอบแล้วให้ยกคำร้องของ จำเลยที่ 1(ประสิทธิ์ แสนศิริ-วิทวัส อยู่วัฒนา-ไพศาล รางชางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2371/2535พนักงานอัยการจังหวัดพิษณุโลกโจทก์นางธัญญา สุดสวนสี กับพวกจำเลยนางธัญญา สุดสวนสี จำเลยที่ 1ผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 218ความว่า จำเลยที่ 1 ยื่นฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่าเนื่องจากคดีนี้ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1รวม 5 กระทง 16 ปี 8 เดือน ซึ่งโทษแต่ละกระทงไม่เกิน 5 ปีเมื่อศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืน จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 ที่แก้ไขแล้ว ฎีกาทุกข้อของจำเลยที่ 1 เป็นปัญหาข้อเท็จจริง แม้ข้อที่อ้างเป็นข้อกฎหมายว่า การกระทำ ของจำเลยที่ 1 ไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147 ก็อ้างว่าเพราะจำเลยที่ 1 มิได้มีเจตนาทุจริตเบียดบังยักยอก จึงเป็นการโต้แย้งข้อเท็จจริง เพื่อ นำ ไป สู่ปัญหาข้อกฎหมาย อันเป็นการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง นั่นเองจึงมีคำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยที่ 1จำเลยที่ 1 เห็นว่า ในทางนำสืบพยานของโจทก์ มิได้ มีข้อเท็จจริงที่เป็นหลักฐานยืนยันว่าจำเลยที่ 1 ได้ ร่วม กับกับนายอานนท์ เผือกชาวนา กระทำผิดกฎหมายตามฟ้องโจทก์ เป็นคำวินิจฉัยที่มิชอบด้วยเหตุผลตามความเป็นจริงดังนั้นปัญหาว่าจำเลยที่ 1 กระทำการครบองค์ประกอบความผิดตามมาตรา 147 หรือไม่ จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมายโปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยที่ 1 ด้วยหมายเหตุ ไม่ปรากฏหลักฐานในสำนวนว่าโจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้วหรือไม่ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147 จำคุกกระทงละ 5 ปี รวม 5 กระทง รวมจำคุก 25 ปี จำเลยที่ 1 ได้ชดใช้เงินคืนให้แก่ทางราชการจนครบถ้วนแล้ว ทั้งในส่วนของตนและผู้อื่น มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษ ให้หนึ่งในสาม ตามมาตรา 78 คงจำคุก 16 ปี 8 เดือนข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 152)จำเลยที่ 1 จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 164)คำสั่งคดีนี้ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 กระทงละ 3 ปี 4 เดือนจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรกฎีกาของจำเลยที่ 1 ทุกข้อเป็นปัญหาข้อเท็จจริงแม้ข้อที่อ้างว่าเป็นข้อกฎหมายที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่าจำเลยที่ 1 ไม่มีเจตนากระทำความผิด เป็นเพียงบกพร่องต่อหน้าที่ราชการเท่านั้น เห็นว่า ปัญหาว่าจำเลยมีเจตนากระทำความผิดหรือไม่เป็นปัญหาข้อเท็จจริงย่อมต้องห้ามฎีกาโดยบทกฎหมายดังกล่าวข้างต้นศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยที่ 1 ชอบแล้วให้ยกคำร้องของ จำเลยที่ 1(ประสิทธิ์ แสนศิริ-วิทวัส อยู่วัฒนา-ไพศาล รางชางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ