คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2403/2534หลักกฎหมาย: ถนนทุกสายในหมู่บ้านรวมทั้งถนนซอยที่จำเลยสร้างประตูเหล็กปิดกั้นเป็นถนนที่เจ้าของที่ดินผู้จัดสรรสร้างไว้เพื่อเป็นสาธารณูปโภคแก่เจ้าของที่ดินและบ้านในหมู่บ้านทุกแปลง โจทก์เคยใช้ถนนซอยดังกล่าวเป็นที่กลับรถยนต์มาก่อนที่จำเลยจะสร้างประตูเหล็กปิดกั้น เมื่อถนนซอยนี้ติดกับด้านข้างที่ดินของโจทก์ โจทก์ย่อมมีสิทธิใช้ในการกลับรถยนต์ได้ ถนนซอยดังกล่าวจึงมิใช่มีไว้เพียงเพื่อเป็นทางเข้าออกบ้านของจำเลยเท่านั้น การที่จำเลยทำประตูเหล็กปิดกั้นจึงทำให้โจทก์ไม่สามารถใช้กลับรถยนต์ แม้จำเลยจะอ้างว่าประตูเหล็กไม่ได้ใส่กุญแจ โจทก์สามารถที่จะเปิดประตูกลับรถยนต์ได้แต่การกระทำดังกล่าวไม่เป็นการสะดวก การที่จำเลยทำประตูเหล็กปิดกั้นถนนซอยจึงเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ไม่สะดวกในการใช้ประโยชน์ในที่ดินของโจทก์โจทก์มีอำนาจฟ้องให้จำเลยรื้อประตูเหล็กออกไปได้ แม้ลักษณะของอาคารที่จำเลยสร้างจะเป็นการสร้างหลังคาคลุมถนนซอยมีความสูงเหนือกำแพงรั้วด้านข้างของบ้านโจทก์ก็ตาม แต่เป็นการสร้างติดกับรั้วบ้านโจทก์ หลังคาของอาคารเกือบจะติดกับหลังคาบ้านโจทก์ซึ่งเป็นบ้านชั้นเดียว แม้จะมีช่องว่างระหว่างรั้วบ้านโจทก์กับหลังคาอาคารเพื่อให้แสงสว่างและลมผ่านไปได้ แต่แสงสว่างและลมก็ไม่สามารถผ่านไปได้ตามปกติเหมือนอย่างเช่นที่ไม่มีหลังคาอาคารการที่จำเลยสร้างอาคารคลุมถนนซอยสาธารณะโดยไม่มีสิทธิที่จะทำได้ปิดบังทางของแสงสว่างและลมที่จะเข้าไปในบ้านของโจทก์ได้ตามปกติย่อมเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ทำให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ข้างเคียงได้รับความเสียหายหรืออย่างน้อยก็ก่อให้เกิดความเดือดร้อนรำคาญเกินกว่าที่ควรคาดคิดหรือคาดหมายได้ว่าจะเกิดขึ้นได้ตามปกติ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยให้รื้ออาคารออกไปจากถนนซอยสาธารณะได้.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้สร้างประตูเหล็กปิดกั้นถนนอันเป็นสาธารณูปโภคของที่ดินจัดสรรบางส่วน แล้วใช้ถนนปิดกั้นไว้เป็นประโยชน์ส่วนตัว ต่อมาเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2528 จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันสร้างอาคารชั้นเดียวมีหลักคาแต่ไม่มีผนังขึ้นบนถนนส่วนที่จำเลยที่ 1 ได้สร้างประตูเหล็กปิดกั้นไว้ แล้วจำเลยทั้งสองได้ใช้อาคารดังกล่าวเป็นโรงจอดรถ การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการจงใจทำละเมิดต่อโจทก์ เพราะทำให้โจทก์และบริวารไม่อาจใช้ถนนส่วนที่จำเลยปิดกั้นเป็นที่กลับรถยนต์ได้ และโรงจอดรถที่จำเลยทั้งสองสร้างขึ้นยังได้บังทิศทางลมและแสงแดด ทำให้บ้านของโจทก์ได้ได้รับลมและแสงแดดตามปกติที่เคยเป็นมาก่อน ถือได้ว่าโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษ ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันรื้อถอนประตูรั้วเหล็กและอาคารชั้นเดียวที่เป็นโรงรถออกไปจากทางสาธารณประโยชน์ กับให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้เงินจำนวน 6,550 บาทแก่ โจทก์ และค่าเสียหายเป็นเงินวันละ 50 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยทั้งสองจะรื้อถอนประตูเหล็กและโรงรถออกไปจากทางสาธารณประโยชน์เสร็จสิ้นจำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยทั้งสองไม่ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์เพราะถนนที่มีการปลูกสร้างกันนั้นเป็นถนนที่ทางหมู่บ้านพันธุ์ทิพย์ 2 สร้างขึ้นเพื่อให้ใช้ประโยชน์เป็นทางเข้าออกเฉพาะบ้านของจำเลยทั้งสอง ซึ่งปลูกอยู่ทางด้านในห่างจากถนนกลางของหมู่บ้านเท่านั้น หาได้เป็นถนนที่สร้างไว้เพื่อให้โจทก์ได้ใช้ประโยชน์ร่วมด้วยไม่ ก่อนที่จะทำการปลูกสร้างลงไปจำเลยทั้งสองได้รับอนุญาตจากทางหมู่บ้านพันธุ์ทิพย์ 2 แล้ว การปลูกสร้างของจำเลยทั้งสองไม่ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะประตูเหล็กนั้นจำเลยไม่ได้ปิด โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ เพราะถนนดังกล่าวไม่ได้เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แต่อย่างใดทั้งสิ้น ทางเข้าออกบ้านของจำเลยทั้งสองเป็นกำแพงทึบโดยตลอดไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโจทก์ที่จะมามีสิทธิฟ้องจำเลยทั้งสองได้ ค่าเสียหายที่โจทก์เรียกร้องมาเป็นจำนวนสูงเกินความเป็นจริงและไม่สมควร ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 รื้อถอนประตูเหล็ก และให้จำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2 ร่วมกันรื้อถอนอาคารชั้นเดียวตามรายละเอียดที่ปรากฏในแผนที่สังเขปเอกสารท้ายฟ้องหมาย 6 ออกไปจากทางสาธารณประโยชน์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติว่า โจทก์และจำเลยทั้งสองต่างซื้อบ้านและที่ดินจัดสรรหมู่บ้านพันธุ์ทิพย์ 2ไว้คนละแปลง โดยโจทก์ได้ซื้อบ้านเลขที่ 210/23 ซึ่งปลูกในที่ดินแปลงที่ 12132 ติดกับถนนใหญ่กว้าง 4.5 เมตร และติดกับถนนซอยกว้าง3 เมตร อันเป็นถนนเข้าบ้านเลขที่ 210/28 ซึ่งปลูกในที่ดินแปลงเลขที่ 12131 ของจำเลยที่ 1 และบ้านเลขที่ 210/29 ซึ่งปลูกในที่ดินแปลงเลขที่ 12129 ของจำเลยที่ 2 ปรากฏตามแผนที่สังเขปเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 6 เมื่อปี พ.ศ. 2524 จำเลยที่ 1 ได้สร้างประตูเหล็กที่ปากซอยทางเข้าบ้านและที่ดินจำเลยทั้งสอง และในปี พ.ศ. 2528 จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันก่อสร้างอาคารที่จอดรถมีขนาดกว้าง 3 เมตร ยาวประมาณ 12 เมตร สูงประมาณ 3 เมตร ขึ้นบนถนนซอยที่ปิดกั้นนั้นอีกมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาโจทก์ว่า โจทก์มีอำนาจฟ้อง เพราะโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษหรือไม่ เห็นว่าถนนทุกสายในหมู่บ้านพันธุ์ทิพย์ 2 รวมทั้งถนนซอยที่จำเลยที่ 1 สร้างประตูเหล็กปิดกั้นเป็นถนนที่เจ้าของที่ดินผู้จัดสรรสร้างไว้เพื่อเป็นสาธารณูปโภคแก่เจ้าของที่ดินและบ้านในหมู่บ้านดังกล่าวทุกแปลงเมื่อปรากฏว่าก่อนที่จำเลยที่ 1 จะสร้างประตูเหล็กดังกล่าวโจทก์ได้ใช้ถนนซอยนี้เป็นที่กลับรถยนต์ จำเลยทั้งสองให้การว่าการสร้างประตูเหล็กไม่ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะประตูเหล็กไม่ได้ปิด จำเลยทั้งสองเคยเอื้อเฟื้อให้โจทก์และบริวารใช้เป็นที่กลับรถยนต์มาอย่างไร โจทก์และบริวารก็ยังสามารถใช้ประโยชน์ในการกลับรถยนต์ได้อยู่เช่นเดิม เท่ากับจำเลยทั้งสองยอมรับว่าโจทก์ได้เคยใช้ถนนซอยดังกล่าวเป็นที่กลับรถยนต์มาก่อนที่จำเลยที่ 1 จะสร้างประตูเหล็กปิดกั้น เมื่อถนนซอยนี้ติดกับด้านข้างที่ดินของโจทก์โจทก์ย่อมมีสิทธิใช้ในการกลับรถยนต์ได้ ถนนซอยดังกล่าวจึงมิใช่มีไว้เพียงเพื่อเป็นทางเข้าออกบ้านของจำเลยทั้งสองเท่านั้น การที่จำเลยที่ 1 ทำประตูเหล็กปิดกั้นจึงทำให้โจทก์ไม่สามารถใช้กลับรถยนต์ได้ แม้จำเลยที่ 1 จะอ้างว่าประตูเหล็กไม่ได้ปิดใส่กุญแจโจทก์สามารถที่จะเปิดประตูกลับรถยนต์ได้ แต่การกระทำดังกล่าวก็ไม่เป็นการสะดวก การที่จำเลยที่ 1 ทำประตูเหล็กปิดกั้นถนนซอยจึงเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายไม่สะดวกในการใช้ประโยชน์ในที่ดินของโจทก์ โจทก์มีอำนาจฟ้องให้จำเลยที่ 1ซึ่งเป็นผู้ทำประตูเหล็กปิดกั้นซอยให้รื้อถอนประตูเหล็กออกไปได้ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าการที่โจทก์ไม่ได้รับความสะดวกในการใช้ถนนซอยดังกล่าวไม่ถือว่าโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษนั้นศาลฎีกาไม่เป็นพ้องด้วย ส่วนเรื่องที่จำเลยทั้งสองได้สร้างอาคารบนถนนซอยนั้น เห็นว่าแม้ลักษณะของอาคารตามภาพถ่ายหมาย จ.5 เป็นการสร้างหลังคาคลุมถนนซอยมีความสูงเหนือกำแพงรั้วด้านข้างของบ้านโจทก์ก็ตาม แต่เป็นการสร้างติดกับรั้วบ้านโจทก์ หลังคาของอาคารเกือบจะติดกับหลังคาบ้านโจทก์ ซึ่งเป็นบ้านชั้นเดียว แม้จะมีช่วงว่างระหว่างรั้วบ้านโจทก์กับหลักคาอาคารเพื่อให้แสงสว่างและลมผ่านไปได้ แต่แสงสว่างและลมก็ไม่สามารถผ่านไปได้ตามปกติเหมือนอย่างเช่นที่ไม่มีหลังคาอาคาร การที่จำเลยทั้งสองสร้างอาคารคลุมถนนซอยสาธารณะโดยไม่มีสิทธิที่จะทำได้ ปิดบังทางของแสงสว่างและลมที่จะเข้าไปในบ้านของโจทก์ได้ตามปกติเช่นนี้ ย่อมเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ข้างเคียงได้รับความเสียหายหรืออย่างน้อยก็ก่อให้เกิดความเดือดร้อนรำคาญเกินกว่าที่ควรคาดคิดหรือคาดหมายได้ว่าจะเกิดขึ้นตามปกติ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสองซึ่งเป็นผู้สร้างอาคารให้รื้อถอนอาคารออกไปจากถนนซอยสาธารณะได้ ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าอาคารเป็นหลังคาคลุมถนนซอยไว้มีความสูงโปร่งเหนือกำแพงรั้วบ้านโจทก์ อากาศสามารถถ่ายเทไปมาได้ โจทก์ไม่เสียหาย ไม่มีอำนาจฟ้อง แล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยพิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2403/2534พันโท สุรินทร์ แนว วรรธนะโจทก์นาง จำ เนียร แจ่ม กระจาย กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 1337 ป.วิ.พ. ม. 55ถนนทุกสายในหมู่บ้านรวมทั้งถนนซอยที่จำเลยสร้างประตูเหล็กปิดกั้นเป็นถนนที่เจ้าของที่ดินผู้จัดสรรสร้างไว้เพื่อเป็นสาธารณูปโภคแก่เจ้าของที่ดินและบ้านในหมู่บ้านทุกแปลง โจทก์เคยใช้ถนนซอยดังกล่าวเป็นที่กลับรถยนต์มาก่อนที่จำเลยจะสร้างประตูเหล็กปิดกั้น เมื่อถนนซอยนี้ติดกับด้านข้างที่ดินของโจทก์ โจทก์ย่อมมีสิทธิใช้ในการกลับรถยนต์ได้ ถนนซอยดังกล่าวจึงมิใช่มีไว้เพียงเพื่อเป็นทางเข้าออกบ้านของจำเลยเท่านั้น การที่จำเลยทำประตูเหล็กปิดกั้นจึงทำให้โจทก์ไม่สามารถใช้กลับรถยนต์ แม้จำเลยจะอ้างว่าประตูเหล็กไม่ได้ใส่กุญแจ โจทก์สามารถที่จะเปิดประตูกลับรถยนต์ได้แต่การกระทำดังกล่าวไม่เป็นการสะดวก การที่จำเลยทำประตูเหล็กปิดกั้นถนนซอยจึงเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ไม่สะดวกในการใช้ประโยชน์ในที่ดินของโจทก์โจทก์มีอำนาจฟ้องให้จำเลยรื้อประตูเหล็กออกไปได้ แม้ลักษณะของอาคารที่จำเลยสร้างจะเป็นการสร้างหลังคาคลุมถนนซอยมีความสูงเหนือกำแพงรั้วด้านข้างของบ้านโจทก์ก็ตาม แต่เป็นการสร้างติดกับรั้วบ้านโจทก์ หลังคาของอาคารเกือบจะติดกับหลังคาบ้านโจทก์ซึ่งเป็นบ้านชั้นเดียว แม้จะมีช่องว่างระหว่างรั้วบ้านโจทก์กับหลังคาอาคารเพื่อให้แสงสว่างและลมผ่านไปได้ แต่แสงสว่างและลมก็ไม่สามารถผ่านไปได้ตามปกติเหมือนอย่างเช่นที่ไม่มีหลังคาอาคารการที่จำเลยสร้างอาคารคลุมถนนซอยสาธารณะโดยไม่มีสิทธิที่จะทำได้ปิดบังทางของแสงสว่างและลมที่จะเข้าไปในบ้านของโจทก์ได้ตามปกติย่อมเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ทำให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ข้างเคียงได้รับความเสียหายหรืออย่างน้อยก็ก่อให้เกิดความเดือดร้อนรำคาญเกินกว่าที่ควรคาดคิดหรือคาดหมายได้ว่าจะเกิดขึ้นได้ตามปกติ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยให้รื้ออาคารออกไปจากถนนซอยสาธารณะได้.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้สร้างประตูเหล็กปิดกั้นถนนอันเป็นสาธารณูปโภคของที่ดินจัดสรรบางส่วน แล้วใช้ถนนปิดกั้นไว้เป็นประโยชน์ส่วนตัว ต่อมาเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2528 จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันสร้างอาคารชั้นเดียวมีหลักคาแต่ไม่มีผนังขึ้นบนถนนส่วนที่จำเลยที่ 1 ได้สร้างประตูเหล็กปิดกั้นไว้ แล้วจำเลยทั้งสองได้ใช้อาคารดังกล่าวเป็นโรงจอดรถ การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการจงใจทำละเมิดต่อโจทก์ เพราะทำให้โจทก์และบริวารไม่อาจใช้ถนนส่วนที่จำเลยปิดกั้นเป็นที่กลับรถยนต์ได้ และโรงจอดรถที่จำเลยทั้งสองสร้างขึ้นยังได้บังทิศทางลมและแสงแดด ทำให้บ้านของโจทก์ได้ได้รับลมและแสงแดดตามปกติที่เคยเป็นมาก่อน ถือได้ว่าโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษ ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันรื้อถอนประตูรั้วเหล็กและอาคารชั้นเดียวที่เป็นโรงรถออกไปจากทางสาธารณประโยชน์ กับให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้เงินจำนวน 6,550 บาทแก่ โจทก์ และค่าเสียหายเป็นเงินวันละ 50 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยทั้งสองจะรื้อถอนประตูเหล็กและโรงรถออกไปจากทางสาธารณประโยชน์เสร็จสิ้นจำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยทั้งสองไม่ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์เพราะถนนที่มีการปลูกสร้างกันนั้นเป็นถนนที่ทางหมู่บ้านพันธุ์ทิพย์ 2 สร้างขึ้นเพื่อให้ใช้ประโยชน์เป็นทางเข้าออกเฉพาะบ้านของจำเลยทั้งสอง ซึ่งปลูกอยู่ทางด้านในห่างจากถนนกลางของหมู่บ้านเท่านั้น หาได้เป็นถนนที่สร้างไว้เพื่อให้โจทก์ได้ใช้ประโยชน์ร่วมด้วยไม่ ก่อนที่จะทำการปลูกสร้างลงไปจำเลยทั้งสองได้รับอนุญาตจากทางหมู่บ้านพันธุ์ทิพย์ 2 แล้ว การปลูกสร้างของจำเลยทั้งสองไม่ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะประตูเหล็กนั้นจำเลยไม่ได้ปิด โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ เพราะถนนดังกล่าวไม่ได้เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แต่อย่างใดทั้งสิ้น ทางเข้าออกบ้านของจำเลยทั้งสองเป็นกำแพงทึบโดยตลอดไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโจทก์ที่จะมามีสิทธิฟ้องจำเลยทั้งสองได้ ค่าเสียหายที่โจทก์เรียกร้องมาเป็นจำนวนสูงเกินความเป็นจริงและไม่สมควร ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 รื้อถอนประตูเหล็ก และให้จำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2 ร่วมกันรื้อถอนอาคารชั้นเดียวตามรายละเอียดที่ปรากฏในแผนที่สังเขปเอกสารท้ายฟ้องหมาย 6 ออกไปจากทางสาธารณประโยชน์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติว่า โจทก์และจำเลยทั้งสองต่างซื้อบ้านและที่ดินจัดสรรหมู่บ้านพันธุ์ทิพย์ 2ไว้คนละแปลง โดยโจทก์ได้ซื้อบ้านเลขที่ 210/23 ซึ่งปลูกในที่ดินแปลงที่ 12132 ติดกับถนนใหญ่กว้าง 4.5 เมตร และติดกับถนนซอยกว้าง3 เมตร อันเป็นถนนเข้าบ้านเลขที่ 210/28 ซึ่งปลูกในที่ดินแปลงเลขที่ 12131 ของจำเลยที่ 1 และบ้านเลขที่ 210/29 ซึ่งปลูกในที่ดินแปลงเลขที่ 12129 ของจำเลยที่ 2 ปรากฏตามแผนที่สังเขปเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 6 เมื่อปี พ.ศ. 2524 จำเลยที่ 1 ได้สร้างประตูเหล็กที่ปากซอยทางเข้าบ้านและที่ดินจำเลยทั้งสอง และในปี พ.ศ. 2528 จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันก่อสร้างอาคารที่จอดรถมีขนาดกว้าง 3 เมตร ยาวประมาณ 12 เมตร สูงประมาณ 3 เมตร ขึ้นบนถนนซอยที่ปิดกั้นนั้นอีกมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาโจทก์ว่า โจทก์มีอำนาจฟ้อง เพราะโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษหรือไม่ เห็นว่าถนนทุกสายในหมู่บ้านพันธุ์ทิพย์ 2 รวมทั้งถนนซอยที่จำเลยที่ 1 สร้างประตูเหล็กปิดกั้นเป็นถนนที่เจ้าของที่ดินผู้จัดสรรสร้างไว้เพื่อเป็นสาธารณูปโภคแก่เจ้าของที่ดินและบ้านในหมู่บ้านดังกล่าวทุกแปลงเมื่อปรากฏว่าก่อนที่จำเลยที่ 1 จะสร้างประตูเหล็กดังกล่าวโจทก์ได้ใช้ถนนซอยนี้เป็นที่กลับรถยนต์ จำเลยทั้งสองให้การว่าการสร้างประตูเหล็กไม่ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะประตูเหล็กไม่ได้ปิด จำเลยทั้งสองเคยเอื้อเฟื้อให้โจทก์และบริวารใช้เป็นที่กลับรถยนต์มาอย่างไร โจทก์และบริวารก็ยังสามารถใช้ประโยชน์ในการกลับรถยนต์ได้อยู่เช่นเดิม เท่ากับจำเลยทั้งสองยอมรับว่าโจทก์ได้เคยใช้ถนนซอยดังกล่าวเป็นที่กลับรถยนต์มาก่อนที่จำเลยที่ 1 จะสร้างประตูเหล็กปิดกั้น เมื่อถนนซอยนี้ติดกับด้านข้างที่ดินของโจทก์โจทก์ย่อมมีสิทธิใช้ในการกลับรถยนต์ได้ ถนนซอยดังกล่าวจึงมิใช่มีไว้เพียงเพื่อเป็นทางเข้าออกบ้านของจำเลยทั้งสองเท่านั้น การที่จำเลยที่ 1 ทำประตูเหล็กปิดกั้นจึงทำให้โจทก์ไม่สามารถใช้กลับรถยนต์ได้ แม้จำเลยที่ 1 จะอ้างว่าประตูเหล็กไม่ได้ปิดใส่กุญแจโจทก์สามารถที่จะเปิดประตูกลับรถยนต์ได้ แต่การกระทำดังกล่าวก็ไม่เป็นการสะดวก การที่จำเลยที่ 1 ทำประตูเหล็กปิดกั้นถนนซอยจึงเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายไม่สะดวกในการใช้ประโยชน์ในที่ดินของโจทก์ โจทก์มีอำนาจฟ้องให้จำเลยที่ 1ซึ่งเป็นผู้ทำประตูเหล็กปิดกั้นซอยให้รื้อถอนประตูเหล็กออกไปได้ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าการที่โจทก์ไม่ได้รับความสะดวกในการใช้ถนนซอยดังกล่าวไม่ถือว่าโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษนั้นศาลฎีกาไม่เป็นพ้องด้วย ส่วนเรื่องที่จำเลยทั้งสองได้สร้างอาคารบนถนนซอยนั้น เห็นว่าแม้ลักษณะของอาคารตามภาพถ่ายหมาย จ.5 เป็นการสร้างหลังคาคลุมถนนซอยมีความสูงเหนือกำแพงรั้วด้านข้างของบ้านโจทก์ก็ตาม แต่เป็นการสร้างติดกับรั้วบ้านโจทก์ หลังคาของอาคารเกือบจะติดกับหลังคาบ้านโจทก์ ซึ่งเป็นบ้านชั้นเดียว แม้จะมีช่วงว่างระหว่างรั้วบ้านโจทก์กับหลักคาอาคารเพื่อให้แสงสว่างและลมผ่านไปได้ แต่แสงสว่างและลมก็ไม่สามารถผ่านไปได้ตามปกติเหมือนอย่างเช่นที่ไม่มีหลังคาอาคาร การที่จำเลยทั้งสองสร้างอาคารคลุมถนนซอยสาธารณะโดยไม่มีสิทธิที่จะทำได้ ปิดบังทางของแสงสว่างและลมที่จะเข้าไปในบ้านของโจทก์ได้ตามปกติเช่นนี้ ย่อมเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ข้างเคียงได้รับความเสียหายหรืออย่างน้อยก็ก่อให้เกิดความเดือดร้อนรำคาญเกินกว่าที่ควรคาดคิดหรือคาดหมายได้ว่าจะเกิดขึ้นตามปกติ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสองซึ่งเป็นผู้สร้างอาคารให้รื้อถอนอาคารออกไปจากถนนซอยสาธารณะได้ ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าอาคารเป็นหลังคาคลุมถนนซอยไว้มีความสูงโปร่งเหนือกำแพงรั้วบ้านโจทก์ อากาศสามารถถ่ายเทไปมาได้ โจทก์ไม่เสียหาย ไม่มีอำนาจฟ้อง แล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยพิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น.(บุญศรี กอบบุญ-เสียง ตรีวิมล-สมศักดิ์ วิธุรัติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้สร้างประตูเหล็กปิดกั้นถนนอันเป็นสาธารณูปโภคของที่ดินจัดสรรบางส่วน แล้วใช้ถนนปิดกั้นไว้เป็นประโยชน์ส่วนตัว ต่อมาเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2528 จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันสร้างอาคารชั้นเดียวมีหลักคาแต่ไม่มีผนังขึ้นบนถนนส่วนที่จำเลยที่ 1 ได้สร้างประตูเหล็กปิดกั้นไว้ แล้วจำเลยทั้งสองได้ใช้อาคารดังกล่าวเป็นโรงจอดรถ การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการจงใจทำละเมิดต่อโจทก์ เพราะทำให้โจทก์และบริวารไม่อาจใช้ถนนส่วนที่จำเลยปิดกั้นเป็นที่กลับรถยนต์ได้ และโรงจอดรถที่จำเลยทั้งสองสร้างขึ้นยังได้บังทิศทางลมและแสงแดด ทำให้บ้านของโจทก์ได้ได้รับลมและแสงแดดตามปกติที่เคยเป็นมาก่อน ถือได้ว่าโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษ ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันรื้อถอนประตูรั้วเหล็กและอาคารชั้นเดียวที่เป็นโรงรถออกไปจากทางสาธารณประโยชน์ กับให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้เงินจำนวน 6,550 บาทแก่ โจทก์ และค่าเสียหายเป็นเงินวันละ 50 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยทั้งสองจะรื้อถอนประตูเหล็กและโรงรถออกไปจากทางสาธารณประโยชน์เสร็จสิ้นจำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยทั้งสองไม่ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์เพราะถนนที่มีการปลูกสร้างกันนั้นเป็นถนนที่ทางหมู่บ้านพันธุ์ทิพย์ 2 สร้างขึ้นเพื่อให้ใช้ประโยชน์เป็นทางเข้าออกเฉพาะบ้านของจำเลยทั้งสอง ซึ่งปลูกอยู่ทางด้านในห่างจากถนนกลางของหมู่บ้านเท่านั้น หาได้เป็นถนนที่สร้างไว้เพื่อให้โจทก์ได้ใช้ประโยชน์ร่วมด้วยไม่ ก่อนที่จะทำการปลูกสร้างลงไปจำเลยทั้งสองได้รับอนุญาตจากทางหมู่บ้านพันธุ์ทิพย์ 2 แล้ว การปลูกสร้างของจำเลยทั้งสองไม่ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะประตูเหล็กนั้นจำเลยไม่ได้ปิด โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ เพราะถนนดังกล่าวไม่ได้เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แต่อย่างใดทั้งสิ้น ทางเข้าออกบ้านของจำเลยทั้งสองเป็นกำแพงทึบโดยตลอดไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโจทก์ที่จะมามีสิทธิฟ้องจำเลยทั้งสองได้ ค่าเสียหายที่โจทก์เรียกร้องมาเป็นจำนวนสูงเกินความเป็นจริงและไม่สมควร ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 รื้อถอนประตูเหล็ก และให้จำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2 ร่วมกันรื้อถอนอาคารชั้นเดียวตามรายละเอียดที่ปรากฏในแผนที่สังเขปเอกสารท้ายฟ้องหมาย 6 ออกไปจากทางสาธารณประโยชน์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติว่า โจทก์และจำเลยทั้งสองต่างซื้อบ้านและที่ดินจัดสรรหมู่บ้านพันธุ์ทิพย์ 2ไว้คนละแปลง โดยโจทก์ได้ซื้อบ้านเลขที่ 210/23 ซึ่งปลูกในที่ดินแปลงที่ 12132 ติดกับถนนใหญ่กว้าง 4.5 เมตร และติดกับถนนซอยกว้าง3 เมตร อันเป็นถนนเข้าบ้านเลขที่ 210/28 ซึ่งปลูกในที่ดินแปลงเลขที่ 12131 ของจำเลยที่ 1 และบ้านเลขที่ 210/29 ซึ่งปลูกในที่ดินแปลงเลขที่ 12129 ของจำเลยที่ 2 ปรากฏตามแผนที่สังเขปเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 6 เมื่อปี พ.ศ. 2524 จำเลยที่ 1 ได้สร้างประตูเหล็กที่ปากซอยทางเข้าบ้านและที่ดินจำเลยทั้งสอง และในปี พ.ศ. 2528 จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันก่อสร้างอาคารที่จอดรถมีขนาดกว้าง 3 เมตร ยาวประมาณ 12 เมตร สูงประมาณ 3 เมตร ขึ้นบนถนนซอยที่ปิดกั้นนั้นอีกมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาโจทก์ว่า โจทก์มีอำนาจฟ้อง เพราะโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษหรือไม่ เห็นว่าถนนทุกสายในหมู่บ้านพันธุ์ทิพย์ 2 รวมทั้งถนนซอยที่จำเลยที่ 1 สร้างประตูเหล็กปิดกั้นเป็นถนนที่เจ้าของที่ดินผู้จัดสรรสร้างไว้เพื่อเป็นสาธารณูปโภคแก่เจ้าของที่ดินและบ้านในหมู่บ้านดังกล่าวทุกแปลงเมื่อปรากฏว่าก่อนที่จำเลยที่ 1 จะสร้างประตูเหล็กดังกล่าวโจทก์ได้ใช้ถนนซอยนี้เป็นที่กลับรถยนต์ จำเลยทั้งสองให้การว่าการสร้างประตูเหล็กไม่ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะประตูเหล็กไม่ได้ปิด จำเลยทั้งสองเคยเอื้อเฟื้อให้โจทก์และบริวารใช้เป็นที่กลับรถยนต์มาอย่างไร โจทก์และบริวารก็ยังสามารถใช้ประโยชน์ในการกลับรถยนต์ได้อยู่เช่นเดิม เท่ากับจำเลยทั้งสองยอมรับว่าโจทก์ได้เคยใช้ถนนซอยดังกล่าวเป็นที่กลับรถยนต์มาก่อนที่จำเลยที่ 1 จะสร้างประตูเหล็กปิดกั้น เมื่อถนนซอยนี้ติดกับด้านข้างที่ดินของโจทก์โจทก์ย่อมมีสิทธิใช้ในการกลับรถยนต์ได้ ถนนซอยดังกล่าวจึงมิใช่มีไว้เพียงเพื่อเป็นทางเข้าออกบ้านของจำเลยทั้งสองเท่านั้น การที่จำเลยที่ 1 ทำประตูเหล็กปิดกั้นจึงทำให้โจทก์ไม่สามารถใช้กลับรถยนต์ได้ แม้จำเลยที่ 1 จะอ้างว่าประตูเหล็กไม่ได้ปิดใส่กุญแจโจทก์สามารถที่จะเปิดประตูกลับรถยนต์ได้ แต่การกระทำดังกล่าวก็ไม่เป็นการสะดวก การที่จำเลยที่ 1 ทำประตูเหล็กปิดกั้นถนนซอยจึงเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายไม่สะดวกในการใช้ประโยชน์ในที่ดินของโจทก์ โจทก์มีอำนาจฟ้องให้จำเลยที่ 1ซึ่งเป็นผู้ทำประตูเหล็กปิดกั้นซอยให้รื้อถอนประตูเหล็กออกไปได้ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าการที่โจทก์ไม่ได้รับความสะดวกในการใช้ถนนซอยดังกล่าวไม่ถือว่าโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษนั้นศาลฎีกาไม่เป็นพ้องด้วย ส่วนเรื่องที่จำเลยทั้งสองได้สร้างอาคารบนถนนซอยนั้น เห็นว่าแม้ลักษณะของอาคารตามภาพถ่ายหมาย จ.5 เป็นการสร้างหลังคาคลุมถนนซอยมีความสูงเหนือกำแพงรั้วด้านข้างของบ้านโจทก์ก็ตาม แต่เป็นการสร้างติดกับรั้วบ้านโจทก์ หลังคาของอาคารเกือบจะติดกับหลังคาบ้านโจทก์ ซึ่งเป็นบ้านชั้นเดียว แม้จะมีช่วงว่างระหว่างรั้วบ้านโจทก์กับหลักคาอาคารเพื่อให้แสงสว่างและลมผ่านไปได้ แต่แสงสว่างและลมก็ไม่สามารถผ่านไปได้ตามปกติเหมือนอย่างเช่นที่ไม่มีหลังคาอาคาร การที่จำเลยทั้งสองสร้างอาคารคลุมถนนซอยสาธารณะโดยไม่มีสิทธิที่จะทำได้ ปิดบังทางของแสงสว่างและลมที่จะเข้าไปในบ้านของโจทก์ได้ตามปกติเช่นนี้ ย่อมเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ข้างเคียงได้รับความเสียหายหรืออย่างน้อยก็ก่อให้เกิดความเดือดร้อนรำคาญเกินกว่าที่ควรคาดคิดหรือคาดหมายได้ว่าจะเกิดขึ้นตามปกติ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสองซึ่งเป็นผู้สร้างอาคารให้รื้อถอนอาคารออกไปจากถนนซอยสาธารณะได้ ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าอาคารเป็นหลังคาคลุมถนนซอยไว้มีความสูงโปร่งเหนือกำแพงรั้วบ้านโจทก์ อากาศสามารถถ่ายเทไปมาได้ โจทก์ไม่เสียหาย ไม่มีอำนาจฟ้อง แล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยพิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2403/2534พันโท สุรินทร์ แนว วรรธนะโจทก์นาง จำ เนียร แจ่ม กระจาย กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 1337 ป.วิ.พ. ม. 55ถนนทุกสายในหมู่บ้านรวมทั้งถนนซอยที่จำเลยสร้างประตูเหล็กปิดกั้นเป็นถนนที่เจ้าของที่ดินผู้จัดสรรสร้างไว้เพื่อเป็นสาธารณูปโภคแก่เจ้าของที่ดินและบ้านในหมู่บ้านทุกแปลง โจทก์เคยใช้ถนนซอยดังกล่าวเป็นที่กลับรถยนต์มาก่อนที่จำเลยจะสร้างประตูเหล็กปิดกั้น เมื่อถนนซอยนี้ติดกับด้านข้างที่ดินของโจทก์ โจทก์ย่อมมีสิทธิใช้ในการกลับรถยนต์ได้ ถนนซอยดังกล่าวจึงมิใช่มีไว้เพียงเพื่อเป็นทางเข้าออกบ้านของจำเลยเท่านั้น การที่จำเลยทำประตูเหล็กปิดกั้นจึงทำให้โจทก์ไม่สามารถใช้กลับรถยนต์ แม้จำเลยจะอ้างว่าประตูเหล็กไม่ได้ใส่กุญแจ โจทก์สามารถที่จะเปิดประตูกลับรถยนต์ได้แต่การกระทำดังกล่าวไม่เป็นการสะดวก การที่จำเลยทำประตูเหล็กปิดกั้นถนนซอยจึงเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ไม่สะดวกในการใช้ประโยชน์ในที่ดินของโจทก์โจทก์มีอำนาจฟ้องให้จำเลยรื้อประตูเหล็กออกไปได้ แม้ลักษณะของอาคารที่จำเลยสร้างจะเป็นการสร้างหลังคาคลุมถนนซอยมีความสูงเหนือกำแพงรั้วด้านข้างของบ้านโจทก์ก็ตาม แต่เป็นการสร้างติดกับรั้วบ้านโจทก์ หลังคาของอาคารเกือบจะติดกับหลังคาบ้านโจทก์ซึ่งเป็นบ้านชั้นเดียว แม้จะมีช่องว่างระหว่างรั้วบ้านโจทก์กับหลังคาอาคารเพื่อให้แสงสว่างและลมผ่านไปได้ แต่แสงสว่างและลมก็ไม่สามารถผ่านไปได้ตามปกติเหมือนอย่างเช่นที่ไม่มีหลังคาอาคารการที่จำเลยสร้างอาคารคลุมถนนซอยสาธารณะโดยไม่มีสิทธิที่จะทำได้ปิดบังทางของแสงสว่างและลมที่จะเข้าไปในบ้านของโจทก์ได้ตามปกติย่อมเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ทำให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ข้างเคียงได้รับความเสียหายหรืออย่างน้อยก็ก่อให้เกิดความเดือดร้อนรำคาญเกินกว่าที่ควรคาดคิดหรือคาดหมายได้ว่าจะเกิดขึ้นได้ตามปกติ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยให้รื้ออาคารออกไปจากถนนซอยสาธารณะได้.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้สร้างประตูเหล็กปิดกั้นถนนอันเป็นสาธารณูปโภคของที่ดินจัดสรรบางส่วน แล้วใช้ถนนปิดกั้นไว้เป็นประโยชน์ส่วนตัว ต่อมาเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2528 จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันสร้างอาคารชั้นเดียวมีหลักคาแต่ไม่มีผนังขึ้นบนถนนส่วนที่จำเลยที่ 1 ได้สร้างประตูเหล็กปิดกั้นไว้ แล้วจำเลยทั้งสองได้ใช้อาคารดังกล่าวเป็นโรงจอดรถ การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการจงใจทำละเมิดต่อโจทก์ เพราะทำให้โจทก์และบริวารไม่อาจใช้ถนนส่วนที่จำเลยปิดกั้นเป็นที่กลับรถยนต์ได้ และโรงจอดรถที่จำเลยทั้งสองสร้างขึ้นยังได้บังทิศทางลมและแสงแดด ทำให้บ้านของโจทก์ได้ได้รับลมและแสงแดดตามปกติที่เคยเป็นมาก่อน ถือได้ว่าโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษ ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันรื้อถอนประตูรั้วเหล็กและอาคารชั้นเดียวที่เป็นโรงรถออกไปจากทางสาธารณประโยชน์ กับให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้เงินจำนวน 6,550 บาทแก่ โจทก์ และค่าเสียหายเป็นเงินวันละ 50 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยทั้งสองจะรื้อถอนประตูเหล็กและโรงรถออกไปจากทางสาธารณประโยชน์เสร็จสิ้นจำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยทั้งสองไม่ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์เพราะถนนที่มีการปลูกสร้างกันนั้นเป็นถนนที่ทางหมู่บ้านพันธุ์ทิพย์ 2 สร้างขึ้นเพื่อให้ใช้ประโยชน์เป็นทางเข้าออกเฉพาะบ้านของจำเลยทั้งสอง ซึ่งปลูกอยู่ทางด้านในห่างจากถนนกลางของหมู่บ้านเท่านั้น หาได้เป็นถนนที่สร้างไว้เพื่อให้โจทก์ได้ใช้ประโยชน์ร่วมด้วยไม่ ก่อนที่จะทำการปลูกสร้างลงไปจำเลยทั้งสองได้รับอนุญาตจากทางหมู่บ้านพันธุ์ทิพย์ 2 แล้ว การปลูกสร้างของจำเลยทั้งสองไม่ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะประตูเหล็กนั้นจำเลยไม่ได้ปิด โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ เพราะถนนดังกล่าวไม่ได้เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แต่อย่างใดทั้งสิ้น ทางเข้าออกบ้านของจำเลยทั้งสองเป็นกำแพงทึบโดยตลอดไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโจทก์ที่จะมามีสิทธิฟ้องจำเลยทั้งสองได้ ค่าเสียหายที่โจทก์เรียกร้องมาเป็นจำนวนสูงเกินความเป็นจริงและไม่สมควร ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 รื้อถอนประตูเหล็ก และให้จำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2 ร่วมกันรื้อถอนอาคารชั้นเดียวตามรายละเอียดที่ปรากฏในแผนที่สังเขปเอกสารท้ายฟ้องหมาย 6 ออกไปจากทางสาธารณประโยชน์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติว่า โจทก์และจำเลยทั้งสองต่างซื้อบ้านและที่ดินจัดสรรหมู่บ้านพันธุ์ทิพย์ 2ไว้คนละแปลง โดยโจทก์ได้ซื้อบ้านเลขที่ 210/23 ซึ่งปลูกในที่ดินแปลงที่ 12132 ติดกับถนนใหญ่กว้าง 4.5 เมตร และติดกับถนนซอยกว้าง3 เมตร อันเป็นถนนเข้าบ้านเลขที่ 210/28 ซึ่งปลูกในที่ดินแปลงเลขที่ 12131 ของจำเลยที่ 1 และบ้านเลขที่ 210/29 ซึ่งปลูกในที่ดินแปลงเลขที่ 12129 ของจำเลยที่ 2 ปรากฏตามแผนที่สังเขปเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 6 เมื่อปี พ.ศ. 2524 จำเลยที่ 1 ได้สร้างประตูเหล็กที่ปากซอยทางเข้าบ้านและที่ดินจำเลยทั้งสอง และในปี พ.ศ. 2528 จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันก่อสร้างอาคารที่จอดรถมีขนาดกว้าง 3 เมตร ยาวประมาณ 12 เมตร สูงประมาณ 3 เมตร ขึ้นบนถนนซอยที่ปิดกั้นนั้นอีกมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาโจทก์ว่า โจทก์มีอำนาจฟ้อง เพราะโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษหรือไม่ เห็นว่าถนนทุกสายในหมู่บ้านพันธุ์ทิพย์ 2 รวมทั้งถนนซอยที่จำเลยที่ 1 สร้างประตูเหล็กปิดกั้นเป็นถนนที่เจ้าของที่ดินผู้จัดสรรสร้างไว้เพื่อเป็นสาธารณูปโภคแก่เจ้าของที่ดินและบ้านในหมู่บ้านดังกล่าวทุกแปลงเมื่อปรากฏว่าก่อนที่จำเลยที่ 1 จะสร้างประตูเหล็กดังกล่าวโจทก์ได้ใช้ถนนซอยนี้เป็นที่กลับรถยนต์ จำเลยทั้งสองให้การว่าการสร้างประตูเหล็กไม่ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะประตูเหล็กไม่ได้ปิด จำเลยทั้งสองเคยเอื้อเฟื้อให้โจทก์และบริวารใช้เป็นที่กลับรถยนต์มาอย่างไร โจทก์และบริวารก็ยังสามารถใช้ประโยชน์ในการกลับรถยนต์ได้อยู่เช่นเดิม เท่ากับจำเลยทั้งสองยอมรับว่าโจทก์ได้เคยใช้ถนนซอยดังกล่าวเป็นที่กลับรถยนต์มาก่อนที่จำเลยที่ 1 จะสร้างประตูเหล็กปิดกั้น เมื่อถนนซอยนี้ติดกับด้านข้างที่ดินของโจทก์โจทก์ย่อมมีสิทธิใช้ในการกลับรถยนต์ได้ ถนนซอยดังกล่าวจึงมิใช่มีไว้เพียงเพื่อเป็นทางเข้าออกบ้านของจำเลยทั้งสองเท่านั้น การที่จำเลยที่ 1 ทำประตูเหล็กปิดกั้นจึงทำให้โจทก์ไม่สามารถใช้กลับรถยนต์ได้ แม้จำเลยที่ 1 จะอ้างว่าประตูเหล็กไม่ได้ปิดใส่กุญแจโจทก์สามารถที่จะเปิดประตูกลับรถยนต์ได้ แต่การกระทำดังกล่าวก็ไม่เป็นการสะดวก การที่จำเลยที่ 1 ทำประตูเหล็กปิดกั้นถนนซอยจึงเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายไม่สะดวกในการใช้ประโยชน์ในที่ดินของโจทก์ โจทก์มีอำนาจฟ้องให้จำเลยที่ 1ซึ่งเป็นผู้ทำประตูเหล็กปิดกั้นซอยให้รื้อถอนประตูเหล็กออกไปได้ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าการที่โจทก์ไม่ได้รับความสะดวกในการใช้ถนนซอยดังกล่าวไม่ถือว่าโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษนั้นศาลฎีกาไม่เป็นพ้องด้วย ส่วนเรื่องที่จำเลยทั้งสองได้สร้างอาคารบนถนนซอยนั้น เห็นว่าแม้ลักษณะของอาคารตามภาพถ่ายหมาย จ.5 เป็นการสร้างหลังคาคลุมถนนซอยมีความสูงเหนือกำแพงรั้วด้านข้างของบ้านโจทก์ก็ตาม แต่เป็นการสร้างติดกับรั้วบ้านโจทก์ หลังคาของอาคารเกือบจะติดกับหลังคาบ้านโจทก์ ซึ่งเป็นบ้านชั้นเดียว แม้จะมีช่วงว่างระหว่างรั้วบ้านโจทก์กับหลักคาอาคารเพื่อให้แสงสว่างและลมผ่านไปได้ แต่แสงสว่างและลมก็ไม่สามารถผ่านไปได้ตามปกติเหมือนอย่างเช่นที่ไม่มีหลังคาอาคาร การที่จำเลยทั้งสองสร้างอาคารคลุมถนนซอยสาธารณะโดยไม่มีสิทธิที่จะทำได้ ปิดบังทางของแสงสว่างและลมที่จะเข้าไปในบ้านของโจทก์ได้ตามปกติเช่นนี้ ย่อมเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ทำให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ข้างเคียงได้รับความเสียหายหรืออย่างน้อยก็ก่อให้เกิดความเดือดร้อนรำคาญเกินกว่าที่ควรคาดคิดหรือคาดหมายได้ว่าจะเกิดขึ้นตามปกติ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสองซึ่งเป็นผู้สร้างอาคารให้รื้อถอนอาคารออกไปจากถนนซอยสาธารณะได้ ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าอาคารเป็นหลังคาคลุมถนนซอยไว้มีความสูงโปร่งเหนือกำแพงรั้วบ้านโจทก์ อากาศสามารถถ่ายเทไปมาได้ โจทก์ไม่เสียหาย ไม่มีอำนาจฟ้อง แล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยพิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น.(บุญศรี กอบบุญ-เสียง ตรีวิมล-สมศักดิ์ วิธุรัติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ