คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1465/2542หลักกฎหมาย: พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 112 จัตวาซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 329ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515 ข้อ 15 บัญญัติว่า เมื่อผู้นำเข้าหรือผู้ส่งของออกนำเงินมาชำระค่าอากรที่ต้องเสียหรือเสียเพิ่มให้เรียกเก็บเงินเพิ่มในอัตราร้อยละหนึ่งต่อเดือนของค่าอากรที่นำมาชำระโดยไม่คิดทบต้น นับแต่วันที่ได้ส่งมอบหรือส่งของออกจนถึงวันที่นำเงินมาชำระ ฯลฯ และวรรคสามของมาตราดังกล่าวระบุไว้อย่างชัดแจ้งว่าในการคำนวณเงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งและวรรคสอง เศษของเดือนให้นับเป็นหนึ่งเดือนและเงินเพิ่มนั้นให้ถือเป็นเงินอากร ดังนั้นในการคำนวณเงินเพิ่มนั้นเศษของเดือนจึงต้องนับเป็นหนึ่งเดือนด้วยโจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินค่าภาษีอากร จำนวน 716,579 บาท และเงินเพิ่มอากรขาเข้าในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าที่ต้องชำระเพิ่มตามใบขนสินค้าขาเข้า เลขที่ 011 3 1104 และใบขนสินค้าขาเข้า เลขที่ 021 3 0807 เป็นรายเดือนนับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสองจำเลยทั้งสามให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยทั้งสามเสียอากรขาเข้าใหม่ในอัตราหน่วยละ 1.40 บาท และไม่มีสิทธิเรียกค่าภาษีอากรเพิ่มเนื่องจากหลอดไฟฟ้าที่นำเข้าเป็นหลอดไฟฟ้าใช้สำหรับประดับตกแต่งให้สวยงามไม่สามารถให้แสงสว่าง และไม่สามารถใช้หลอดไฟฟ้าโดยตรงกับไฟฟ้า 220 โวลต์ เพียงหลอดเดียวได้หลอดไฟฟ้ามีขนาดเล็กมีน้ำหนักน้อย จำนวน 110,000 ชิ้น หนักเพียง 58 กิโลกรัม และจำนวน 120,000 ชิ้น หนักเพียง 62 กิโลกรัมราคาหลอดไฟฟ้าหลังจากเพิ่มแล้วมีราคาหลอดละ 30 สตางค์ เมื่อจำเลยที่ 1 ดำเนินการผ่านพิธีศุลกากรหากเป็นหลอดไฟฟ้าที่ให้แสงสว่างโดยทั่วไปแล้ว นายตรวจและสารวัตรจะต้องจับจำเลยที่ 1 ทันทีเพราะเสียอากรในอัตราร้อยละ 40 และที่จำเลยที่ 1 สำแดงรายละเอียดในใบขนสินค้าว่าหลอดไฟฟ้าใช้สำหรับโฆษณาขนาด 5 วัตต์ 220 โวลต์นั้นไม่ถูกต้องโดยผิดหลงไปเนื่องจากตัวแทนผู้ออกของเขียนข้อความไม่ตรงกับความจริง จำเลยทั้งสามไม่เคยได้รับแจ้งการประเมินขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระค่าภาษีอากรจำนวน 716,579 บาท กับเงินเพิ่มอากรขาเข้าในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าที่ต้องชำระเพิ่มตามใบขนสินค้าขาเข้าเลขที่ 011 3 1104 จำนวน 136,841 บาท และจากต้นเงินอากรขาเข้าที่ต้องชำระเพิ่มตามใบขนสินค้าขาเข้า เลขที่ 021 3 0807 จำนวน149,281 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสองคำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า ในการคำนวณเงินเพิ่มอากรขาเข้านั้น เศษของเดือนให้นับเป็นหนึ่งเดือนด้วยหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 112 จัตวา ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 329 ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515ข้อ 15 บัญญัติว่า เมื่อผู้นำเข้าหรือผู้ส่งของออกนำเงินมาชำระค่าอากรที่ต้องเสียหรือเสียเพิ่ม ให้เรียกเก็บเงินเพิ่มในอัตราร้อยละหนึ่งต่อเดือนของค่าอากรที่นำมาชำระโดยไม่คิดทบต้น นับแต่วันที่ได้ส่งมอบหรือส่งของออกจนถึงวันที่นำเงินมาชำระ ฯลฯ และวรรคสามของมาตราดังกล่าวระบุไว้อย่างชัดแจ้งว่าในการคำนวณเงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งและวรรคสอง เศษของเดือนให้นับเป็นหนึ่งเดือนและเงินเพิ่มนั้นให้ถือเป็นเงินอากร ดังนั้น ในการคำนวณเงินเพิ่มนั้นเศษของเดือนจึงต้องนับเป็นหนึ่งเดือนด้วยพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินเพิ่มอากรขาเข้าในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าที่ต้องชำระนับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลภาษีอากรกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1465/2542กรมศุลกากรโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด ถาวร เซาร์เทอร์นคอมพิวเตอร์ กับพวกจำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 112 จัตวา ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 329 ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515 ข้อ 15พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 112 จัตวาซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 329ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515 ข้อ 15 บัญญัติว่า เมื่อผู้นำเข้าหรือผู้ส่งของออกนำเงินมาชำระค่าอากรที่ต้องเสียหรือเสียเพิ่มให้เรียกเก็บเงินเพิ่มในอัตราร้อยละหนึ่งต่อเดือนของค่าอากรที่นำมาชำระโดยไม่คิดทบต้น นับแต่วันที่ได้ส่งมอบหรือส่งของออกจนถึงวันที่นำเงินมาชำระ ฯลฯ และวรรคสามของมาตราดังกล่าวระบุไว้อย่างชัดแจ้งว่าในการคำนวณเงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งและวรรคสอง เศษของเดือนให้นับเป็นหนึ่งเดือนและเงินเพิ่มนั้นให้ถือเป็นเงินอากร ดังนั้นในการคำนวณเงินเพิ่มนั้นเศษของเดือนจึงต้องนับเป็นหนึ่งเดือนด้วยโจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินค่าภาษีอากร จำนวน 716,579 บาท และเงินเพิ่มอากรขาเข้าในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าที่ต้องชำระเพิ่มตามใบขนสินค้าขาเข้า เลขที่ 011 3 1104 และใบขนสินค้าขาเข้า เลขที่ 021 3 0807 เป็นรายเดือนนับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสองจำเลยทั้งสามให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยทั้งสามเสียอากรขาเข้าใหม่ในอัตราหน่วยละ 1.40 บาท และไม่มีสิทธิเรียกค่าภาษีอากรเพิ่มเนื่องจากหลอดไฟฟ้าที่นำเข้าเป็นหลอดไฟฟ้าใช้สำหรับประดับตกแต่งให้สวยงามไม่สามารถให้แสงสว่าง และไม่สามารถใช้หลอดไฟฟ้าโดยตรงกับไฟฟ้า 220 โวลต์ เพียงหลอดเดียวได้หลอดไฟฟ้ามีขนาดเล็กมีน้ำหนักน้อย จำนวน 110,000 ชิ้น หนักเพียง 58 กิโลกรัม และจำนวน 120,000 ชิ้น หนักเพียง 62 กิโลกรัมราคาหลอดไฟฟ้าหลังจากเพิ่มแล้วมีราคาหลอดละ 30 สตางค์ เมื่อจำเลยที่ 1 ดำเนินการผ่านพิธีศุลกากรหากเป็นหลอดไฟฟ้าที่ให้แสงสว่างโดยทั่วไปแล้ว นายตรวจและสารวัตรจะต้องจับจำเลยที่ 1 ทันทีเพราะเสียอากรในอัตราร้อยละ 40 และที่จำเลยที่ 1 สำแดงรายละเอียดในใบขนสินค้าว่าหลอดไฟฟ้าใช้สำหรับโฆษณาขนาด 5 วัตต์ 220 โวลต์นั้นไม่ถูกต้องโดยผิดหลงไปเนื่องจากตัวแทนผู้ออกของเขียนข้อความไม่ตรงกับความจริง จำเลยทั้งสามไม่เคยได้รับแจ้งการประเมินขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระค่าภาษีอากรจำนวน 716,579 บาท กับเงินเพิ่มอากรขาเข้าในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าที่ต้องชำระเพิ่มตามใบขนสินค้าขาเข้าเลขที่ 011 3 1104 จำนวน 136,841 บาท และจากต้นเงินอากรขาเข้าที่ต้องชำระเพิ่มตามใบขนสินค้าขาเข้า เลขที่ 021 3 0807 จำนวน149,281 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสองคำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า ในการคำนวณเงินเพิ่มอากรขาเข้านั้น เศษของเดือนให้นับเป็นหนึ่งเดือนด้วยหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 112 จัตวา ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 329 ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515ข้อ 15 บัญญัติว่า เมื่อผู้นำเข้าหรือผู้ส่งของออกนำเงินมาชำระค่าอากรที่ต้องเสียหรือเสียเพิ่ม ให้เรียกเก็บเงินเพิ่มในอัตราร้อยละหนึ่งต่อเดือนของค่าอากรที่นำมาชำระโดยไม่คิดทบต้น นับแต่วันที่ได้ส่งมอบหรือส่งของออกจนถึงวันที่นำเงินมาชำระ ฯลฯ และวรรคสามของมาตราดังกล่าวระบุไว้อย่างชัดแจ้งว่าในการคำนวณเงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งและวรรคสอง เศษของเดือนให้นับเป็นหนึ่งเดือนและเงินเพิ่มนั้นให้ถือเป็นเงินอากร ดังนั้น ในการคำนวณเงินเพิ่มนั้นเศษของเดือนจึงต้องนับเป็นหนึ่งเดือนด้วยพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินเพิ่มอากรขาเข้าในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าที่ต้องชำระนับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลภาษีอากรกลาง(บัญชา สหเกียรติมนตรี-สุทธิ นิชโรจน์-วิชา มั่นสกุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินค่าภาษีอากร จำนวน 716,579 บาท และเงินเพิ่มอากรขาเข้าในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าที่ต้องชำระเพิ่มตามใบขนสินค้าขาเข้า เลขที่ 011 3 1104 และใบขนสินค้าขาเข้า เลขที่ 021 3 0807 เป็นรายเดือนนับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสองจำเลยทั้งสามให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยทั้งสามเสียอากรขาเข้าใหม่ในอัตราหน่วยละ 1.40 บาท และไม่มีสิทธิเรียกค่าภาษีอากรเพิ่มเนื่องจากหลอดไฟฟ้าที่นำเข้าเป็นหลอดไฟฟ้าใช้สำหรับประดับตกแต่งให้สวยงามไม่สามารถให้แสงสว่าง และไม่สามารถใช้หลอดไฟฟ้าโดยตรงกับไฟฟ้า 220 โวลต์ เพียงหลอดเดียวได้หลอดไฟฟ้ามีขนาดเล็กมีน้ำหนักน้อย จำนวน 110,000 ชิ้น หนักเพียง 58 กิโลกรัม และจำนวน 120,000 ชิ้น หนักเพียง 62 กิโลกรัมราคาหลอดไฟฟ้าหลังจากเพิ่มแล้วมีราคาหลอดละ 30 สตางค์ เมื่อจำเลยที่ 1 ดำเนินการผ่านพิธีศุลกากรหากเป็นหลอดไฟฟ้าที่ให้แสงสว่างโดยทั่วไปแล้ว นายตรวจและสารวัตรจะต้องจับจำเลยที่ 1 ทันทีเพราะเสียอากรในอัตราร้อยละ 40 และที่จำเลยที่ 1 สำแดงรายละเอียดในใบขนสินค้าว่าหลอดไฟฟ้าใช้สำหรับโฆษณาขนาด 5 วัตต์ 220 โวลต์นั้นไม่ถูกต้องโดยผิดหลงไปเนื่องจากตัวแทนผู้ออกของเขียนข้อความไม่ตรงกับความจริง จำเลยทั้งสามไม่เคยได้รับแจ้งการประเมินขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระค่าภาษีอากรจำนวน 716,579 บาท กับเงินเพิ่มอากรขาเข้าในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าที่ต้องชำระเพิ่มตามใบขนสินค้าขาเข้าเลขที่ 011 3 1104 จำนวน 136,841 บาท และจากต้นเงินอากรขาเข้าที่ต้องชำระเพิ่มตามใบขนสินค้าขาเข้า เลขที่ 021 3 0807 จำนวน149,281 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสองคำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า ในการคำนวณเงินเพิ่มอากรขาเข้านั้น เศษของเดือนให้นับเป็นหนึ่งเดือนด้วยหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 112 จัตวา ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 329 ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515ข้อ 15 บัญญัติว่า เมื่อผู้นำเข้าหรือผู้ส่งของออกนำเงินมาชำระค่าอากรที่ต้องเสียหรือเสียเพิ่ม ให้เรียกเก็บเงินเพิ่มในอัตราร้อยละหนึ่งต่อเดือนของค่าอากรที่นำมาชำระโดยไม่คิดทบต้น นับแต่วันที่ได้ส่งมอบหรือส่งของออกจนถึงวันที่นำเงินมาชำระ ฯลฯ และวรรคสามของมาตราดังกล่าวระบุไว้อย่างชัดแจ้งว่าในการคำนวณเงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งและวรรคสอง เศษของเดือนให้นับเป็นหนึ่งเดือนและเงินเพิ่มนั้นให้ถือเป็นเงินอากร ดังนั้น ในการคำนวณเงินเพิ่มนั้นเศษของเดือนจึงต้องนับเป็นหนึ่งเดือนด้วยพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินเพิ่มอากรขาเข้าในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าที่ต้องชำระนับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลภาษีอากรกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1465/2542กรมศุลกากรโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด ถาวร เซาร์เทอร์นคอมพิวเตอร์ กับพวกจำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 112 จัตวา ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 329 ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515 ข้อ 15พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 112 จัตวาซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 329ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515 ข้อ 15 บัญญัติว่า เมื่อผู้นำเข้าหรือผู้ส่งของออกนำเงินมาชำระค่าอากรที่ต้องเสียหรือเสียเพิ่มให้เรียกเก็บเงินเพิ่มในอัตราร้อยละหนึ่งต่อเดือนของค่าอากรที่นำมาชำระโดยไม่คิดทบต้น นับแต่วันที่ได้ส่งมอบหรือส่งของออกจนถึงวันที่นำเงินมาชำระ ฯลฯ และวรรคสามของมาตราดังกล่าวระบุไว้อย่างชัดแจ้งว่าในการคำนวณเงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งและวรรคสอง เศษของเดือนให้นับเป็นหนึ่งเดือนและเงินเพิ่มนั้นให้ถือเป็นเงินอากร ดังนั้นในการคำนวณเงินเพิ่มนั้นเศษของเดือนจึงต้องนับเป็นหนึ่งเดือนด้วยโจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินค่าภาษีอากร จำนวน 716,579 บาท และเงินเพิ่มอากรขาเข้าในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าที่ต้องชำระเพิ่มตามใบขนสินค้าขาเข้า เลขที่ 011 3 1104 และใบขนสินค้าขาเข้า เลขที่ 021 3 0807 เป็นรายเดือนนับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสองจำเลยทั้งสามให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยทั้งสามเสียอากรขาเข้าใหม่ในอัตราหน่วยละ 1.40 บาท และไม่มีสิทธิเรียกค่าภาษีอากรเพิ่มเนื่องจากหลอดไฟฟ้าที่นำเข้าเป็นหลอดไฟฟ้าใช้สำหรับประดับตกแต่งให้สวยงามไม่สามารถให้แสงสว่าง และไม่สามารถใช้หลอดไฟฟ้าโดยตรงกับไฟฟ้า 220 โวลต์ เพียงหลอดเดียวได้หลอดไฟฟ้ามีขนาดเล็กมีน้ำหนักน้อย จำนวน 110,000 ชิ้น หนักเพียง 58 กิโลกรัม และจำนวน 120,000 ชิ้น หนักเพียง 62 กิโลกรัมราคาหลอดไฟฟ้าหลังจากเพิ่มแล้วมีราคาหลอดละ 30 สตางค์ เมื่อจำเลยที่ 1 ดำเนินการผ่านพิธีศุลกากรหากเป็นหลอดไฟฟ้าที่ให้แสงสว่างโดยทั่วไปแล้ว นายตรวจและสารวัตรจะต้องจับจำเลยที่ 1 ทันทีเพราะเสียอากรในอัตราร้อยละ 40 และที่จำเลยที่ 1 สำแดงรายละเอียดในใบขนสินค้าว่าหลอดไฟฟ้าใช้สำหรับโฆษณาขนาด 5 วัตต์ 220 โวลต์นั้นไม่ถูกต้องโดยผิดหลงไปเนื่องจากตัวแทนผู้ออกของเขียนข้อความไม่ตรงกับความจริง จำเลยทั้งสามไม่เคยได้รับแจ้งการประเมินขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระค่าภาษีอากรจำนวน 716,579 บาท กับเงินเพิ่มอากรขาเข้าในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าที่ต้องชำระเพิ่มตามใบขนสินค้าขาเข้าเลขที่ 011 3 1104 จำนวน 136,841 บาท และจากต้นเงินอากรขาเข้าที่ต้องชำระเพิ่มตามใบขนสินค้าขาเข้า เลขที่ 021 3 0807 จำนวน149,281 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสองคำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า ในการคำนวณเงินเพิ่มอากรขาเข้านั้น เศษของเดือนให้นับเป็นหนึ่งเดือนด้วยหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 112 จัตวา ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 329 ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515ข้อ 15 บัญญัติว่า เมื่อผู้นำเข้าหรือผู้ส่งของออกนำเงินมาชำระค่าอากรที่ต้องเสียหรือเสียเพิ่ม ให้เรียกเก็บเงินเพิ่มในอัตราร้อยละหนึ่งต่อเดือนของค่าอากรที่นำมาชำระโดยไม่คิดทบต้น นับแต่วันที่ได้ส่งมอบหรือส่งของออกจนถึงวันที่นำเงินมาชำระ ฯลฯ และวรรคสามของมาตราดังกล่าวระบุไว้อย่างชัดแจ้งว่าในการคำนวณเงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งและวรรคสอง เศษของเดือนให้นับเป็นหนึ่งเดือนและเงินเพิ่มนั้นให้ถือเป็นเงินอากร ดังนั้น ในการคำนวณเงินเพิ่มนั้นเศษของเดือนจึงต้องนับเป็นหนึ่งเดือนด้วยพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินเพิ่มอากรขาเข้าในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าที่ต้องชำระนับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลภาษีอากรกลาง(บัญชา สหเกียรติมนตรี-สุทธิ นิชโรจน์-วิชา มั่นสกุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ