คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1775/2514หลักกฎหมาย: โรงเรือนเป็นของจำเลย อยู่ในเขตเทศบาลจำเลย มิได้ปิดไว้และจำเลยมิได้อยู่เองหรือให้ผู้อื่นอยู่ หากแต่มีผู้เช่าอยู่สืบมาจากเจ้าของเดิม แต่ผู้เช่าบิดพลิ้วไม่ยอมออกไป ดังนี้ ไม่อยู่ในข้อยกเว้นตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ. 2475 มาตรา 9(5)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นเจ้าของและให้เช่าโรงเรือนในเขตเทศบาลนครกรุงเทพรวม ๗๔ ห้อง ได้ยื่นแบบ ภ.ร.ด.๒ แสดงรายการเสียภาษีโรงเรือนต่อเจ้าหน้าที่ของโจทก์เจ้าหน้าที่ของโจทก์ได้ประเมินภาษี และแจ้งให้จำเลยไปชำระภาษีตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ ถึง พ.ศ. ๒๕๐๘ เป็นเงินค่าภาษีทั้งสิ้น ๗๐,๐๕๐ บาท โดยให้จำเลยชำระภายใน ๙๐ วัน จำเลยทราบแล้วไม่ชำระภายในกำหนด จึงต้องเสียภาษีเพิ่มอีก ๑๐ เปอร์เซ็นต์ เป็นเงิน ๗,๐๐๕ บาทด้วย ขอให้บังคับให้จำเลยชำระเงิน ๗๗,๐๕๕ บาท จำเลยให้การว่า เป็นเจ้าของตึกแถวตามฟ้องจริง โดยซื้อจากเจ้าของเดิมเมื่อวันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๐๓ บุคคลที่อยู่ในตึกแถวนั้นอยู่โดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลย เป็นการละเมิดต่อจำเลยจำเลยจึงไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีโรงเรือนให้โจทก์ ฯลฯ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงินภาษีพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์ตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยฎีกาว่าผู้ที่อยู่ในห้องรายที่โจทก์เรียกเก็บภาษีโรงเรือนนั้นอยู่โดยละเมิดสิทธิจำเลย โดยจำเลยมิได้ให้อยู่ จำเลยจึงได้รับยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือน พ.ศ. ๒๔๗๕ มาตรา ๙(๕) นั้น ได้ความว่า เมื่อ พ.ศ.๒๕๐๓ ที่จำเลยซื้อห้องพิพาทจากนายจิตร กิจพานิช นั้นได้มีคนเช่าอยู่ในห้องแล้ว จำเลยมีหนังสือให้บุคคลเหล่านั้นมาติดต่อกับจำเลย บุคคลเหล่านั้นไม่ยอมมา โดยต่อสู้ว่าเช่าห้องมาจากเจ้าของเดิมจำเลยจึงฟ้องขับไล่ ปรากฏว่าห้องของจำเลยมิได้ปิดไว้และเจ้าของมิได้อยู่เองหรือให้ผู้อื่นอยู่หากแต่มีผู้เช่าอยู่สืบมาจากเจ้าของเดิม แต่ผู้เช่าบิดพลิ้วไม่ยอมออกไป จึงไม่เข้าอยู่ในข้อยกเว้นตามบทกฎหมายที่จำเลยอ้าง จำเลยจึงไม่ได้รับยกเว้นในการเสียภาษี เมื่อวินิจฉัยข้ออื่นด้วยแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1775/2514เทศบาลนครกรุงเทพ โดยนายชำนาญ ยุวบูรณ์ นายกเทศมนตรีโจทก์นายสุจิตร์ ปัตตะโชติจำเลย พ.ร.บ.ภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 ม. 9 (5)โรงเรือนเป็นของจำเลย อยู่ในเขตเทศบาลจำเลย มิได้ปิดไว้และจำเลยมิได้อยู่เองหรือให้ผู้อื่นอยู่ หากแต่มีผู้เช่าอยู่สืบมาจากเจ้าของเดิม แต่ผู้เช่าบิดพลิ้วไม่ยอมออกไป ดังนี้ ไม่อยู่ในข้อยกเว้นตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ. 2475 มาตรา 9(5)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นเจ้าของและให้เช่าโรงเรือนในเขตเทศบาลนครกรุงเทพรวม ๗๔ ห้อง ได้ยื่นแบบ ภ.ร.ด.๒ แสดงรายการเสียภาษีโรงเรือนต่อเจ้าหน้าที่ของโจทก์เจ้าหน้าที่ของโจทก์ได้ประเมินภาษี และแจ้งให้จำเลยไปชำระภาษีตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ ถึง พ.ศ. ๒๕๐๘ เป็นเงินค่าภาษีทั้งสิ้น ๗๐,๐๕๐ บาท โดยให้จำเลยชำระภายใน ๙๐ วัน จำเลยทราบแล้วไม่ชำระภายในกำหนด จึงต้องเสียภาษีเพิ่มอีก ๑๐ เปอร์เซ็นต์ เป็นเงิน ๗,๐๐๕ บาทด้วย ขอให้บังคับให้จำเลยชำระเงิน ๗๗,๐๕๕ บาท จำเลยให้การว่า เป็นเจ้าของตึกแถวตามฟ้องจริง โดยซื้อจากเจ้าของเดิมเมื่อวันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๐๓ บุคคลที่อยู่ในตึกแถวนั้นอยู่โดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลย เป็นการละเมิดต่อจำเลยจำเลยจึงไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีโรงเรือนให้โจทก์ ฯลฯ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงินภาษีพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์ตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยฎีกาว่าผู้ที่อยู่ในห้องรายที่โจทก์เรียกเก็บภาษีโรงเรือนนั้นอยู่โดยละเมิดสิทธิจำเลย โดยจำเลยมิได้ให้อยู่ จำเลยจึงได้รับยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือน พ.ศ. ๒๔๗๕ มาตรา ๙(๕) นั้น ได้ความว่า เมื่อ พ.ศ.๒๕๐๓ ที่จำเลยซื้อห้องพิพาทจากนายจิตร กิจพานิช นั้นได้มีคนเช่าอยู่ในห้องแล้ว จำเลยมีหนังสือให้บุคคลเหล่านั้นมาติดต่อกับจำเลย บุคคลเหล่านั้นไม่ยอมมา โดยต่อสู้ว่าเช่าห้องมาจากเจ้าของเดิมจำเลยจึงฟ้องขับไล่ ปรากฏว่าห้องของจำเลยมิได้ปิดไว้และเจ้าของมิได้อยู่เองหรือให้ผู้อื่นอยู่หากแต่มีผู้เช่าอยู่สืบมาจากเจ้าของเดิม แต่ผู้เช่าบิดพลิ้วไม่ยอมออกไป จึงไม่เข้าอยู่ในข้อยกเว้นตามบทกฎหมายที่จำเลยอ้าง จำเลยจึงไม่ได้รับยกเว้นในการเสียภาษี เมื่อวินิจฉัยข้ออื่นด้วยแล้ว พิพากษายืน(สวัสดิ์ ภู่งาม-บุณยเกียรติ อรชุนะกะ-อัศนี เกาไศยนันท์)ศาลแพ่ง - นายเฉลิม สถิตย์ทองศาลอุทธรณ์ - นายสุข หงสไกรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นเจ้าของและให้เช่าโรงเรือนในเขตเทศบาลนครกรุงเทพรวม ๗๔ ห้อง ได้ยื่นแบบ ภ.ร.ด.๒ แสดงรายการเสียภาษีโรงเรือนต่อเจ้าหน้าที่ของโจทก์เจ้าหน้าที่ของโจทก์ได้ประเมินภาษี และแจ้งให้จำเลยไปชำระภาษีตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ ถึง พ.ศ. ๒๕๐๘ เป็นเงินค่าภาษีทั้งสิ้น ๗๐,๐๕๐ บาท โดยให้จำเลยชำระภายใน ๙๐ วัน จำเลยทราบแล้วไม่ชำระภายในกำหนด จึงต้องเสียภาษีเพิ่มอีก ๑๐ เปอร์เซ็นต์ เป็นเงิน ๗,๐๐๕ บาทด้วย ขอให้บังคับให้จำเลยชำระเงิน ๗๗,๐๕๕ บาท จำเลยให้การว่า เป็นเจ้าของตึกแถวตามฟ้องจริง โดยซื้อจากเจ้าของเดิมเมื่อวันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๐๓ บุคคลที่อยู่ในตึกแถวนั้นอยู่โดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลย เป็นการละเมิดต่อจำเลยจำเลยจึงไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีโรงเรือนให้โจทก์ ฯลฯ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงินภาษีพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์ตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยฎีกาว่าผู้ที่อยู่ในห้องรายที่โจทก์เรียกเก็บภาษีโรงเรือนนั้นอยู่โดยละเมิดสิทธิจำเลย โดยจำเลยมิได้ให้อยู่ จำเลยจึงได้รับยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือน พ.ศ. ๒๔๗๕ มาตรา ๙(๕) นั้น ได้ความว่า เมื่อ พ.ศ.๒๕๐๓ ที่จำเลยซื้อห้องพิพาทจากนายจิตร กิจพานิช นั้นได้มีคนเช่าอยู่ในห้องแล้ว จำเลยมีหนังสือให้บุคคลเหล่านั้นมาติดต่อกับจำเลย บุคคลเหล่านั้นไม่ยอมมา โดยต่อสู้ว่าเช่าห้องมาจากเจ้าของเดิมจำเลยจึงฟ้องขับไล่ ปรากฏว่าห้องของจำเลยมิได้ปิดไว้และเจ้าของมิได้อยู่เองหรือให้ผู้อื่นอยู่หากแต่มีผู้เช่าอยู่สืบมาจากเจ้าของเดิม แต่ผู้เช่าบิดพลิ้วไม่ยอมออกไป จึงไม่เข้าอยู่ในข้อยกเว้นตามบทกฎหมายที่จำเลยอ้าง จำเลยจึงไม่ได้รับยกเว้นในการเสียภาษี เมื่อวินิจฉัยข้ออื่นด้วยแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1775/2514เทศบาลนครกรุงเทพ โดยนายชำนาญ ยุวบูรณ์ นายกเทศมนตรีโจทก์นายสุจิตร์ ปัตตะโชติจำเลย พ.ร.บ.ภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 ม. 9 (5)โรงเรือนเป็นของจำเลย อยู่ในเขตเทศบาลจำเลย มิได้ปิดไว้และจำเลยมิได้อยู่เองหรือให้ผู้อื่นอยู่ หากแต่มีผู้เช่าอยู่สืบมาจากเจ้าของเดิม แต่ผู้เช่าบิดพลิ้วไม่ยอมออกไป ดังนี้ ไม่อยู่ในข้อยกเว้นตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ. 2475 มาตรา 9(5)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นเจ้าของและให้เช่าโรงเรือนในเขตเทศบาลนครกรุงเทพรวม ๗๔ ห้อง ได้ยื่นแบบ ภ.ร.ด.๒ แสดงรายการเสียภาษีโรงเรือนต่อเจ้าหน้าที่ของโจทก์เจ้าหน้าที่ของโจทก์ได้ประเมินภาษี และแจ้งให้จำเลยไปชำระภาษีตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ ถึง พ.ศ. ๒๕๐๘ เป็นเงินค่าภาษีทั้งสิ้น ๗๐,๐๕๐ บาท โดยให้จำเลยชำระภายใน ๙๐ วัน จำเลยทราบแล้วไม่ชำระภายในกำหนด จึงต้องเสียภาษีเพิ่มอีก ๑๐ เปอร์เซ็นต์ เป็นเงิน ๗,๐๐๕ บาทด้วย ขอให้บังคับให้จำเลยชำระเงิน ๗๗,๐๕๕ บาท จำเลยให้การว่า เป็นเจ้าของตึกแถวตามฟ้องจริง โดยซื้อจากเจ้าของเดิมเมื่อวันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๐๓ บุคคลที่อยู่ในตึกแถวนั้นอยู่โดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลย เป็นการละเมิดต่อจำเลยจำเลยจึงไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีโรงเรือนให้โจทก์ ฯลฯ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงินภาษีพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์ตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยฎีกาว่าผู้ที่อยู่ในห้องรายที่โจทก์เรียกเก็บภาษีโรงเรือนนั้นอยู่โดยละเมิดสิทธิจำเลย โดยจำเลยมิได้ให้อยู่ จำเลยจึงได้รับยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือน พ.ศ. ๒๔๗๕ มาตรา ๙(๕) นั้น ได้ความว่า เมื่อ พ.ศ.๒๕๐๓ ที่จำเลยซื้อห้องพิพาทจากนายจิตร กิจพานิช นั้นได้มีคนเช่าอยู่ในห้องแล้ว จำเลยมีหนังสือให้บุคคลเหล่านั้นมาติดต่อกับจำเลย บุคคลเหล่านั้นไม่ยอมมา โดยต่อสู้ว่าเช่าห้องมาจากเจ้าของเดิมจำเลยจึงฟ้องขับไล่ ปรากฏว่าห้องของจำเลยมิได้ปิดไว้และเจ้าของมิได้อยู่เองหรือให้ผู้อื่นอยู่หากแต่มีผู้เช่าอยู่สืบมาจากเจ้าของเดิม แต่ผู้เช่าบิดพลิ้วไม่ยอมออกไป จึงไม่เข้าอยู่ในข้อยกเว้นตามบทกฎหมายที่จำเลยอ้าง จำเลยจึงไม่ได้รับยกเว้นในการเสียภาษี เมื่อวินิจฉัยข้ออื่นด้วยแล้ว พิพากษายืน(สวัสดิ์ ภู่งาม-บุณยเกียรติ อรชุนะกะ-อัศนี เกาไศยนันท์)ศาลแพ่ง - นายเฉลิม สถิตย์ทองศาลอุทธรณ์ - นายสุข หงสไกรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ