คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2611/2522หลักกฎหมาย: การที่จำเลยที่ 1 ตกลงมอบเงินฝากพร้อมใบรับฝากแก่ผู้ร้อง เพื่อเป็นประกันความเสียหายที่ผู้ร้องออกหนังสือค้ำประกันจำเลยที่ 1 ไว้ต่อกรมทางหลวง ให้ผู้ร้องมีอำนาจหักเงินจากบัญชีเงินฝากของจำเลยที่ 1 ชำระค่าเสียหายที่ผู้ร้องต้องชดใช้แทนได้ทันที และจำเลยที่ 1 จะไม่ถอนเงินฝากจนกว่าผู้ร้องจะพ้นภาระความรับผิดชอบตามหนังสือค้ำประกันนั้น ข้อตกลงดังกล่าวไม่เป็นการจำนำเงินฝาก ผู้ร้องจึงไม่เป็นเจ้าหน้าที่มีประกันตามประราชบัญญัติล้มละลาย มาตรา 95คดีนี้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยทั้งสี่เด็ดขาด เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ มีคำสั่งให้ธนาคารผู้ร้องส่งเงินของจำเลยที่ ๑ ตามใบรับฝากเงินประจำไปยังเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ ผู้ร้องจึงยื่นคำร้องต่อศาลว่า เงินตามใบรับฝากประจำจำเลยที่ ๑ ได้จำนำแก่ผู้ร้องไว้เป็นประกันหนี้ที่จำเลยที่ ๑ มีต่อผู้ร้อง โดยผู้ร้องค้ำประกันจำเลยที่ ๑ ไว้ต่อกรมทางหลวง ผู้ร้องได้ชำระหนี้ของจำเลยที่ ๑ ให้กรมทางหลวงไปตามสัญญาค้ำประกันแล้ว ผู้ร้องจึงมีสิทธิยึดเงินประกันไว้และเป็นเจ้าหนี้บุริมสิทธิในอันที่จะได้รับชำระหนี้ก่อนเจ้าหนี้อื่น ขอให้มีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ เจ้าพนักงานพิทักษ์ยื่นคำแถลงคัดค้านว่า เงินตามใบรับฝากเป็นเงินฝากมิใช่ทรัพย์ที่จำเลยที่ ๑ จำนำไว้กับผู้ร้อง ผู้ร้องไม่เป็นเจ้าหนี้ผู้ทรงบุริมสิทธิ เงินจำนวนที่ฝากไว้จึงเป็นเงินของจำเลยที่ ๑ ซึ่งมีอยู่ในระยะเวลาเริ่มต้นแห่งการล้มละลายอันอาจแบ่งแก่เจ้าหนี้ได้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๔๘ มาตรา ๑๐๙ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยที่ ๑ ฝากเงินไว้กับผู้ร้องเงินที่ฝากย่อมตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้อง ผู้ร้องคงมีหน้าที่ต้องคืนให้ครบจำนวน การที่จำเลยที่ ๑ ตกลงมอบเงินฝากพร้อมใบรับฝากแก่ผู้ร้อง เพื่อเป็นประกันความเสียหายที่ผู้ร้องออกหนังสือค้ำประกันจำเลยที่ ๑ ไว้ต่อกรมทางหลวง ให้ผู้ร้องมีอำนาจหักเงินจากบัญชีเงินฝากของจำเลยที่ ๑ ชำระค่าเสียหายที่ผู้ร้องชดใช้แทนได้ทันที และจำเลยที่ ๑ จะไม่ถอนเงินจนกว่าผู้ร้องจะพ้นภาระความรับผิดชอบตามหนังสือค้ำประกันนั้น เป็นเรื่องความตกลงในการฝากเงินนั่นเองหาทำให้ตัวเงินตามจำนวนในบัญชีเงินฝากตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๑ อันผู้ร้องได้ยึดไว้เพื่อเป็นประกันการชำระหนี้ไม่ ความตกลงดังกล่าวจึงไม่เป็นการจำนำเงินฝาก พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2611/2522นายเจริญ ศรีสมบูรณานนท์โจทก์ธนาคารกรุงศรีอยุธยา จำกัดฯผู้ร้องบริษัทธเนศพร จำกัด กับพวกล. ป.พ.พ. ม. 747 พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 95, ม. 109การที่จำเลยที่ 1 ตกลงมอบเงินฝากพร้อมใบรับฝากแก่ผู้ร้อง เพื่อเป็นประกันความเสียหายที่ผู้ร้องออกหนังสือค้ำประกันจำเลยที่ 1 ไว้ต่อกรมทางหลวง ให้ผู้ร้องมีอำนาจหักเงินจากบัญชีเงินฝากของจำเลยที่ 1 ชำระค่าเสียหายที่ผู้ร้องต้องชดใช้แทนได้ทันที และจำเลยที่ 1 จะไม่ถอนเงินฝากจนกว่าผู้ร้องจะพ้นภาระความรับผิดชอบตามหนังสือค้ำประกันนั้น ข้อตกลงดังกล่าวไม่เป็นการจำนำเงินฝาก ผู้ร้องจึงไม่เป็นเจ้าหน้าที่มีประกันตามประราชบัญญัติล้มละลาย มาตรา 95คดีนี้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยทั้งสี่เด็ดขาด เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ มีคำสั่งให้ธนาคารผู้ร้องส่งเงินของจำเลยที่ ๑ ตามใบรับฝากเงินประจำไปยังเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ ผู้ร้องจึงยื่นคำร้องต่อศาลว่า เงินตามใบรับฝากประจำจำเลยที่ ๑ ได้จำนำแก่ผู้ร้องไว้เป็นประกันหนี้ที่จำเลยที่ ๑ มีต่อผู้ร้อง โดยผู้ร้องค้ำประกันจำเลยที่ ๑ ไว้ต่อกรมทางหลวง ผู้ร้องได้ชำระหนี้ของจำเลยที่ ๑ ให้กรมทางหลวงไปตามสัญญาค้ำประกันแล้ว ผู้ร้องจึงมีสิทธิยึดเงินประกันไว้และเป็นเจ้าหนี้บุริมสิทธิในอันที่จะได้รับชำระหนี้ก่อนเจ้าหนี้อื่น ขอให้มีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ เจ้าพนักงานพิทักษ์ยื่นคำแถลงคัดค้านว่า เงินตามใบรับฝากเป็นเงินฝากมิใช่ทรัพย์ที่จำเลยที่ ๑ จำนำไว้กับผู้ร้อง ผู้ร้องไม่เป็นเจ้าหนี้ผู้ทรงบุริมสิทธิ เงินจำนวนที่ฝากไว้จึงเป็นเงินของจำเลยที่ ๑ ซึ่งมีอยู่ในระยะเวลาเริ่มต้นแห่งการล้มละลายอันอาจแบ่งแก่เจ้าหนี้ได้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๔๘ มาตรา ๑๐๙ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยที่ ๑ ฝากเงินไว้กับผู้ร้องเงินที่ฝากย่อมตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้อง ผู้ร้องคงมีหน้าที่ต้องคืนให้ครบจำนวน การที่จำเลยที่ ๑ ตกลงมอบเงินฝากพร้อมใบรับฝากแก่ผู้ร้อง เพื่อเป็นประกันความเสียหายที่ผู้ร้องออกหนังสือค้ำประกันจำเลยที่ ๑ ไว้ต่อกรมทางหลวง ให้ผู้ร้องมีอำนาจหักเงินจากบัญชีเงินฝากของจำเลยที่ ๑ ชำระค่าเสียหายที่ผู้ร้องชดใช้แทนได้ทันที และจำเลยที่ ๑ จะไม่ถอนเงินจนกว่าผู้ร้องจะพ้นภาระความรับผิดชอบตามหนังสือค้ำประกันนั้น เป็นเรื่องความตกลงในการฝากเงินนั่นเองหาทำให้ตัวเงินตามจำนวนในบัญชีเงินฝากตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๑ อันผู้ร้องได้ยึดไว้เพื่อเป็นประกันการชำระหนี้ไม่ ความตกลงดังกล่าวจึงไม่เป็นการจำนำเงินฝาก พิพากษายืน.(สมบูรณ์ บุญภินนท์-ชุบ วีระเวคิน-ชลูตม์ สวัสดิทัต)ศาลแพ่ง - นายบรรทม จาตกานนท์ศาลอุทธรณ์ - นายประการ กาญจนศูนย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยทั้งสี่เด็ดขาด เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ มีคำสั่งให้ธนาคารผู้ร้องส่งเงินของจำเลยที่ ๑ ตามใบรับฝากเงินประจำไปยังเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ ผู้ร้องจึงยื่นคำร้องต่อศาลว่า เงินตามใบรับฝากประจำจำเลยที่ ๑ ได้จำนำแก่ผู้ร้องไว้เป็นประกันหนี้ที่จำเลยที่ ๑ มีต่อผู้ร้อง โดยผู้ร้องค้ำประกันจำเลยที่ ๑ ไว้ต่อกรมทางหลวง ผู้ร้องได้ชำระหนี้ของจำเลยที่ ๑ ให้กรมทางหลวงไปตามสัญญาค้ำประกันแล้ว ผู้ร้องจึงมีสิทธิยึดเงินประกันไว้และเป็นเจ้าหนี้บุริมสิทธิในอันที่จะได้รับชำระหนี้ก่อนเจ้าหนี้อื่น ขอให้มีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ เจ้าพนักงานพิทักษ์ยื่นคำแถลงคัดค้านว่า เงินตามใบรับฝากเป็นเงินฝากมิใช่ทรัพย์ที่จำเลยที่ ๑ จำนำไว้กับผู้ร้อง ผู้ร้องไม่เป็นเจ้าหนี้ผู้ทรงบุริมสิทธิ เงินจำนวนที่ฝากไว้จึงเป็นเงินของจำเลยที่ ๑ ซึ่งมีอยู่ในระยะเวลาเริ่มต้นแห่งการล้มละลายอันอาจแบ่งแก่เจ้าหนี้ได้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๔๘ มาตรา ๑๐๙ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยที่ ๑ ฝากเงินไว้กับผู้ร้องเงินที่ฝากย่อมตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้อง ผู้ร้องคงมีหน้าที่ต้องคืนให้ครบจำนวน การที่จำเลยที่ ๑ ตกลงมอบเงินฝากพร้อมใบรับฝากแก่ผู้ร้อง เพื่อเป็นประกันความเสียหายที่ผู้ร้องออกหนังสือค้ำประกันจำเลยที่ ๑ ไว้ต่อกรมทางหลวง ให้ผู้ร้องมีอำนาจหักเงินจากบัญชีเงินฝากของจำเลยที่ ๑ ชำระค่าเสียหายที่ผู้ร้องชดใช้แทนได้ทันที และจำเลยที่ ๑ จะไม่ถอนเงินจนกว่าผู้ร้องจะพ้นภาระความรับผิดชอบตามหนังสือค้ำประกันนั้น เป็นเรื่องความตกลงในการฝากเงินนั่นเองหาทำให้ตัวเงินตามจำนวนในบัญชีเงินฝากตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๑ อันผู้ร้องได้ยึดไว้เพื่อเป็นประกันการชำระหนี้ไม่ ความตกลงดังกล่าวจึงไม่เป็นการจำนำเงินฝาก พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2611/2522นายเจริญ ศรีสมบูรณานนท์โจทก์ธนาคารกรุงศรีอยุธยา จำกัดฯผู้ร้องบริษัทธเนศพร จำกัด กับพวกล. ป.พ.พ. ม. 747 พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 95, ม. 109การที่จำเลยที่ 1 ตกลงมอบเงินฝากพร้อมใบรับฝากแก่ผู้ร้อง เพื่อเป็นประกันความเสียหายที่ผู้ร้องออกหนังสือค้ำประกันจำเลยที่ 1 ไว้ต่อกรมทางหลวง ให้ผู้ร้องมีอำนาจหักเงินจากบัญชีเงินฝากของจำเลยที่ 1 ชำระค่าเสียหายที่ผู้ร้องต้องชดใช้แทนได้ทันที และจำเลยที่ 1 จะไม่ถอนเงินฝากจนกว่าผู้ร้องจะพ้นภาระความรับผิดชอบตามหนังสือค้ำประกันนั้น ข้อตกลงดังกล่าวไม่เป็นการจำนำเงินฝาก ผู้ร้องจึงไม่เป็นเจ้าหน้าที่มีประกันตามประราชบัญญัติล้มละลาย มาตรา 95คดีนี้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยทั้งสี่เด็ดขาด เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ มีคำสั่งให้ธนาคารผู้ร้องส่งเงินของจำเลยที่ ๑ ตามใบรับฝากเงินประจำไปยังเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ ผู้ร้องจึงยื่นคำร้องต่อศาลว่า เงินตามใบรับฝากประจำจำเลยที่ ๑ ได้จำนำแก่ผู้ร้องไว้เป็นประกันหนี้ที่จำเลยที่ ๑ มีต่อผู้ร้อง โดยผู้ร้องค้ำประกันจำเลยที่ ๑ ไว้ต่อกรมทางหลวง ผู้ร้องได้ชำระหนี้ของจำเลยที่ ๑ ให้กรมทางหลวงไปตามสัญญาค้ำประกันแล้ว ผู้ร้องจึงมีสิทธิยึดเงินประกันไว้และเป็นเจ้าหนี้บุริมสิทธิในอันที่จะได้รับชำระหนี้ก่อนเจ้าหนี้อื่น ขอให้มีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ เจ้าพนักงานพิทักษ์ยื่นคำแถลงคัดค้านว่า เงินตามใบรับฝากเป็นเงินฝากมิใช่ทรัพย์ที่จำเลยที่ ๑ จำนำไว้กับผู้ร้อง ผู้ร้องไม่เป็นเจ้าหนี้ผู้ทรงบุริมสิทธิ เงินจำนวนที่ฝากไว้จึงเป็นเงินของจำเลยที่ ๑ ซึ่งมีอยู่ในระยะเวลาเริ่มต้นแห่งการล้มละลายอันอาจแบ่งแก่เจ้าหนี้ได้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๔๘ มาตรา ๑๐๙ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยที่ ๑ ฝากเงินไว้กับผู้ร้องเงินที่ฝากย่อมตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้อง ผู้ร้องคงมีหน้าที่ต้องคืนให้ครบจำนวน การที่จำเลยที่ ๑ ตกลงมอบเงินฝากพร้อมใบรับฝากแก่ผู้ร้อง เพื่อเป็นประกันความเสียหายที่ผู้ร้องออกหนังสือค้ำประกันจำเลยที่ ๑ ไว้ต่อกรมทางหลวง ให้ผู้ร้องมีอำนาจหักเงินจากบัญชีเงินฝากของจำเลยที่ ๑ ชำระค่าเสียหายที่ผู้ร้องชดใช้แทนได้ทันที และจำเลยที่ ๑ จะไม่ถอนเงินจนกว่าผู้ร้องจะพ้นภาระความรับผิดชอบตามหนังสือค้ำประกันนั้น เป็นเรื่องความตกลงในการฝากเงินนั่นเองหาทำให้ตัวเงินตามจำนวนในบัญชีเงินฝากตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๑ อันผู้ร้องได้ยึดไว้เพื่อเป็นประกันการชำระหนี้ไม่ ความตกลงดังกล่าวจึงไม่เป็นการจำนำเงินฝาก พิพากษายืน.(สมบูรณ์ บุญภินนท์-ชุบ วีระเวคิน-ชลูตม์ สวัสดิทัต)ศาลแพ่ง - นายบรรทม จาตกานนท์ศาลอุทธรณ์ - นายประการ กาญจนศูนย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ