คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1000/2511หลักกฎหมาย: ฟ้องโจทก์บรรยายว่า จำเลยได้ทำหลักฐานยืมเอาเงินของโจทก์ไปหลายครั้งแล้วไม่ใช้ โจทก์จึงฟ้องขอให้บังคับจำเลยใช้เงินตามฟ้อง ซึ่งฟ้องโจทก์ได้กล่าวแสดงรายละเอียดถึงวันเดือนปีและจำนวนเงินที่จำเลยยืมไป และมีสำเนาใบยืมท้ายฟ้อง ดังนี้ ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม จำเลยมิได้ใช้เงินที่จำเลยยืมไปจากโจทก์ในกิจการของโจทก์ กรณีจึงไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165 ต้องใช้อายุความตามมาตรา 164โจทก์ฟ้องว่า จำเลยในฐานะที่เป็นลูกจ้างโจทก์ในตำแหน่งกรรมการผู้จัดการได้ทำหลักฐานยืมเงินโจทก์ไป ๑๔ ครั้ง รวมเป็นเงิน๖๑,๕๐๐ บาท โดยจำเลยอ้างว่ายืมไปทดรองจ่ายในกิจการของบริษัทโจทก์แต่จำเลยมิได้นำเงินยืมไปใช้ในกิจการของโจทก์ ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยชำระเงินดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ย ฯลฯ จำเลยให้การว่า มิได้เป็นหนี้เงินยืมโจทก์ แม้จะยืมไป ก็ได้ใช้จ่ายในกิจการของโจทก์ ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม และขาดอายุความ ฯลฯ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ในข้อที่ว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องของโจทก์บรรยายว่าจำเลยได้ทำหลักฐานยืมเอาเงินของโจทก์ไปหลายครั้ง แล้วไม่ใช้ โจทก์จึงฟ้องขอให้บังคับจำเลยใช้เงินตามฟ้องซึ่งฟ้องของโจทก์ได้กล่าวแสดงรายละเอียดถึงวันเดือนปีและจำนวนเงินที่จำเลยยืมไป และมีสำเนาใบยืมท้ายฟ้อง ทั้งได้ส่งพร้อมกับสำเนาฟ้องให้จำเลยทราบด้วยแล้ว คำฟ้องของโจทก์ได้แสดงโดยชัดแจ้งซึ่งสภาพแห่งข้อหา และคำขอบังคับทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาพอที่จะทำให้จำเลยเข้าใจและต่อสู้คดีได้ ฟ้องของโจทก์จึงไม่เคลือบคลุมดังที่จำเลยฎีกา ส่วนข้อเท็จจริงนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า พยานหลักฐานจำเลยฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้นำเงินจำนวนที่โจทก์ฟ้องไปใช้ในกิจการของโจทก์ และได้ใช้ให้โจทก์แล้ว ข้อที่จำเลยฎีกาว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความ เพราะกรณีเป็นเรื่องที่จำเลยยืมเงินโจทก์ไปใช้ในกิจการของโจทก์ จึงต้องใช้อายุความ ๒ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๕(๘) นั้นศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ดังได้วินิจฉัยมาแล้วว่า เงินที่จำเลยยืมไปจากโจทก์นั้น ฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้ยืมไปใช้ในกิจการของโจทก์ฉะนั้น กรณีจึงไม่ต้องด้วยบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๖๕ และคดีต้องใช้อายุความตามมาตรา ๑๖๔ ซึ่งมีกำหนด ๑๐ ปีอันเป็นบทกำหนดอายุความทั่ว ๆ ไป ซึ่งเอกสารหลักฐานปรากฏว่าจำเลยยืมเงินของโจทก์ไปในระหว่างปี พ.ศ. ๒๕๐๔ และ พ.ศ. ๒๕๐๕นับถึงวันฟ้องคดีคือวันที่ ๓ กันยายน ๒๕๐๗ คดีของโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1000/2511บริษัทขนส่งจำกัดโดยนายสุรินทร์ วิเศษกุล ประธานกรรมการและพันเอกขุนแผน กระหม่อมทอง กรรมการผู้จัดการโจทก์นายมงคล เอมอมรจำเลย ป.วิ.พ. ม. 172 ป.พ.พ. ม. 164, ม. 165, ม. 653ฟ้องโจทก์บรรยายว่า จำเลยได้ทำหลักฐานยืมเอาเงินของโจทก์ไปหลายครั้งแล้วไม่ใช้ โจทก์จึงฟ้องขอให้บังคับจำเลยใช้เงินตามฟ้อง ซึ่งฟ้องโจทก์ได้กล่าวแสดงรายละเอียดถึงวันเดือนปีและจำนวนเงินที่จำเลยยืมไป และมีสำเนาใบยืมท้ายฟ้อง ดังนี้ ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม จำเลยมิได้ใช้เงินที่จำเลยยืมไปจากโจทก์ในกิจการของโจทก์ กรณีจึงไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165 ต้องใช้อายุความตามมาตรา 164โจทก์ฟ้องว่า จำเลยในฐานะที่เป็นลูกจ้างโจทก์ในตำแหน่งกรรมการผู้จัดการได้ทำหลักฐานยืมเงินโจทก์ไป ๑๔ ครั้ง รวมเป็นเงิน๖๑,๕๐๐ บาท โดยจำเลยอ้างว่ายืมไปทดรองจ่ายในกิจการของบริษัทโจทก์แต่จำเลยมิได้นำเงินยืมไปใช้ในกิจการของโจทก์ ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยชำระเงินดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ย ฯลฯ จำเลยให้การว่า มิได้เป็นหนี้เงินยืมโจทก์ แม้จะยืมไป ก็ได้ใช้จ่ายในกิจการของโจทก์ ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม และขาดอายุความ ฯลฯ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ในข้อที่ว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องของโจทก์บรรยายว่าจำเลยได้ทำหลักฐานยืมเอาเงินของโจทก์ไปหลายครั้ง แล้วไม่ใช้ โจทก์จึงฟ้องขอให้บังคับจำเลยใช้เงินตามฟ้องซึ่งฟ้องของโจทก์ได้กล่าวแสดงรายละเอียดถึงวันเดือนปีและจำนวนเงินที่จำเลยยืมไป และมีสำเนาใบยืมท้ายฟ้อง ทั้งได้ส่งพร้อมกับสำเนาฟ้องให้จำเลยทราบด้วยแล้ว คำฟ้องของโจทก์ได้แสดงโดยชัดแจ้งซึ่งสภาพแห่งข้อหา และคำขอบังคับทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาพอที่จะทำให้จำเลยเข้าใจและต่อสู้คดีได้ ฟ้องของโจทก์จึงไม่เคลือบคลุมดังที่จำเลยฎีกา ส่วนข้อเท็จจริงนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า พยานหลักฐานจำเลยฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้นำเงินจำนวนที่โจทก์ฟ้องไปใช้ในกิจการของโจทก์ และได้ใช้ให้โจทก์แล้ว ข้อที่จำเลยฎีกาว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความ เพราะกรณีเป็นเรื่องที่จำเลยยืมเงินโจทก์ไปใช้ในกิจการของโจทก์ จึงต้องใช้อายุความ ๒ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๕(๘) นั้นศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ดังได้วินิจฉัยมาแล้วว่า เงินที่จำเลยยืมไปจากโจทก์นั้น ฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้ยืมไปใช้ในกิจการของโจทก์ฉะนั้น กรณีจึงไม่ต้องด้วยบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๖๕ และคดีต้องใช้อายุความตามมาตรา ๑๖๔ ซึ่งมีกำหนด ๑๐ ปีอันเป็นบทกำหนดอายุความทั่ว ๆ ไป ซึ่งเอกสารหลักฐานปรากฏว่าจำเลยยืมเงินของโจทก์ไปในระหว่างปี พ.ศ. ๒๕๐๔ และ พ.ศ. ๒๕๐๕นับถึงวันฟ้องคดีคือวันที่ ๓ กันยายน ๒๕๐๗ คดีของโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความ พิพากษายืน(เนิ่น กฤษณะเศรนี-วิเชียร เศวตรุนทร์-พันธ์ นัยวิฑิต)ศาลแพ่ง - นายจรัญ อิศระศาลอุทธรณ์ - นายใหญ่ ศาลยาชีวินแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยในฐานะที่เป็นลูกจ้างโจทก์ในตำแหน่งกรรมการผู้จัดการได้ทำหลักฐานยืมเงินโจทก์ไป ๑๔ ครั้ง รวมเป็นเงิน๖๑,๕๐๐ บาท โดยจำเลยอ้างว่ายืมไปทดรองจ่ายในกิจการของบริษัทโจทก์แต่จำเลยมิได้นำเงินยืมไปใช้ในกิจการของโจทก์ ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยชำระเงินดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ย ฯลฯ จำเลยให้การว่า มิได้เป็นหนี้เงินยืมโจทก์ แม้จะยืมไป ก็ได้ใช้จ่ายในกิจการของโจทก์ ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม และขาดอายุความ ฯลฯ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ในข้อที่ว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องของโจทก์บรรยายว่าจำเลยได้ทำหลักฐานยืมเอาเงินของโจทก์ไปหลายครั้ง แล้วไม่ใช้ โจทก์จึงฟ้องขอให้บังคับจำเลยใช้เงินตามฟ้องซึ่งฟ้องของโจทก์ได้กล่าวแสดงรายละเอียดถึงวันเดือนปีและจำนวนเงินที่จำเลยยืมไป และมีสำเนาใบยืมท้ายฟ้อง ทั้งได้ส่งพร้อมกับสำเนาฟ้องให้จำเลยทราบด้วยแล้ว คำฟ้องของโจทก์ได้แสดงโดยชัดแจ้งซึ่งสภาพแห่งข้อหา และคำขอบังคับทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาพอที่จะทำให้จำเลยเข้าใจและต่อสู้คดีได้ ฟ้องของโจทก์จึงไม่เคลือบคลุมดังที่จำเลยฎีกา ส่วนข้อเท็จจริงนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า พยานหลักฐานจำเลยฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้นำเงินจำนวนที่โจทก์ฟ้องไปใช้ในกิจการของโจทก์ และได้ใช้ให้โจทก์แล้ว ข้อที่จำเลยฎีกาว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความ เพราะกรณีเป็นเรื่องที่จำเลยยืมเงินโจทก์ไปใช้ในกิจการของโจทก์ จึงต้องใช้อายุความ ๒ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๕(๘) นั้นศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ดังได้วินิจฉัยมาแล้วว่า เงินที่จำเลยยืมไปจากโจทก์นั้น ฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้ยืมไปใช้ในกิจการของโจทก์ฉะนั้น กรณีจึงไม่ต้องด้วยบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๖๕ และคดีต้องใช้อายุความตามมาตรา ๑๖๔ ซึ่งมีกำหนด ๑๐ ปีอันเป็นบทกำหนดอายุความทั่ว ๆ ไป ซึ่งเอกสารหลักฐานปรากฏว่าจำเลยยืมเงินของโจทก์ไปในระหว่างปี พ.ศ. ๒๕๐๔ และ พ.ศ. ๒๕๐๕นับถึงวันฟ้องคดีคือวันที่ ๓ กันยายน ๒๕๐๗ คดีของโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1000/2511บริษัทขนส่งจำกัดโดยนายสุรินทร์ วิเศษกุล ประธานกรรมการและพันเอกขุนแผน กระหม่อมทอง กรรมการผู้จัดการโจทก์นายมงคล เอมอมรจำเลย ป.วิ.พ. ม. 172 ป.พ.พ. ม. 164, ม. 165, ม. 653ฟ้องโจทก์บรรยายว่า จำเลยได้ทำหลักฐานยืมเอาเงินของโจทก์ไปหลายครั้งแล้วไม่ใช้ โจทก์จึงฟ้องขอให้บังคับจำเลยใช้เงินตามฟ้อง ซึ่งฟ้องโจทก์ได้กล่าวแสดงรายละเอียดถึงวันเดือนปีและจำนวนเงินที่จำเลยยืมไป และมีสำเนาใบยืมท้ายฟ้อง ดังนี้ ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม จำเลยมิได้ใช้เงินที่จำเลยยืมไปจากโจทก์ในกิจการของโจทก์ กรณีจึงไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165 ต้องใช้อายุความตามมาตรา 164โจทก์ฟ้องว่า จำเลยในฐานะที่เป็นลูกจ้างโจทก์ในตำแหน่งกรรมการผู้จัดการได้ทำหลักฐานยืมเงินโจทก์ไป ๑๔ ครั้ง รวมเป็นเงิน๖๑,๕๐๐ บาท โดยจำเลยอ้างว่ายืมไปทดรองจ่ายในกิจการของบริษัทโจทก์แต่จำเลยมิได้นำเงินยืมไปใช้ในกิจการของโจทก์ ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยชำระเงินดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ย ฯลฯ จำเลยให้การว่า มิได้เป็นหนี้เงินยืมโจทก์ แม้จะยืมไป ก็ได้ใช้จ่ายในกิจการของโจทก์ ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม และขาดอายุความ ฯลฯ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ในข้อที่ว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องของโจทก์บรรยายว่าจำเลยได้ทำหลักฐานยืมเอาเงินของโจทก์ไปหลายครั้ง แล้วไม่ใช้ โจทก์จึงฟ้องขอให้บังคับจำเลยใช้เงินตามฟ้องซึ่งฟ้องของโจทก์ได้กล่าวแสดงรายละเอียดถึงวันเดือนปีและจำนวนเงินที่จำเลยยืมไป และมีสำเนาใบยืมท้ายฟ้อง ทั้งได้ส่งพร้อมกับสำเนาฟ้องให้จำเลยทราบด้วยแล้ว คำฟ้องของโจทก์ได้แสดงโดยชัดแจ้งซึ่งสภาพแห่งข้อหา และคำขอบังคับทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาพอที่จะทำให้จำเลยเข้าใจและต่อสู้คดีได้ ฟ้องของโจทก์จึงไม่เคลือบคลุมดังที่จำเลยฎีกา ส่วนข้อเท็จจริงนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า พยานหลักฐานจำเลยฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้นำเงินจำนวนที่โจทก์ฟ้องไปใช้ในกิจการของโจทก์ และได้ใช้ให้โจทก์แล้ว ข้อที่จำเลยฎีกาว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความ เพราะกรณีเป็นเรื่องที่จำเลยยืมเงินโจทก์ไปใช้ในกิจการของโจทก์ จึงต้องใช้อายุความ ๒ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๕(๘) นั้นศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ดังได้วินิจฉัยมาแล้วว่า เงินที่จำเลยยืมไปจากโจทก์นั้น ฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้ยืมไปใช้ในกิจการของโจทก์ฉะนั้น กรณีจึงไม่ต้องด้วยบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๖๕ และคดีต้องใช้อายุความตามมาตรา ๑๖๔ ซึ่งมีกำหนด ๑๐ ปีอันเป็นบทกำหนดอายุความทั่ว ๆ ไป ซึ่งเอกสารหลักฐานปรากฏว่าจำเลยยืมเงินของโจทก์ไปในระหว่างปี พ.ศ. ๒๕๐๔ และ พ.ศ. ๒๕๐๕นับถึงวันฟ้องคดีคือวันที่ ๓ กันยายน ๒๕๐๗ คดีของโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความ พิพากษายืน(เนิ่น กฤษณะเศรนี-วิเชียร เศวตรุนทร์-พันธ์ นัยวิฑิต)ศาลแพ่ง - นายจรัญ อิศระศาลอุทธรณ์ - นายใหญ่ ศาลยาชีวินแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ