คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3462/2528หลักกฎหมาย: ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้บทลงโทษจำเลยจากลักทรัพย์เป็นฉ้อโกงแต่คงให้ลงโทษจำคุกจำเลย 3 ปี เท่ากับศาลชั้นต้น เป็นการแก้ไขเล็กน้อย คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงมิได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ฟ้องว่าลักทรัพย์ ข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในการพิจารณาฟังได้ว่าเป็นฉ้อโกง เมื่อจำเลยนำสืบว่ากระบือที่จำเลยรับมาเป็นกระบือของจำเลย ถือไม่ได้ว่าจำเลยหลงต่อสู้ ลงโทษจำเลยฐานฉ้อโกงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 192วรรคสามได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองร่วมกันลักเอากระบือ 1 ตัว อันเป็นสัตว์มีไว้สำหรับประกอบกสิกรรมของผู้เสียหายซึ่งมีอาชีพทำนา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335, 83 ฯลฯจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(12) ฯลฯ ลงโทษจำคุก 3 ปี ให้จำเลยที่ 1 คืนหรือใช้ราคากระบือยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341 ให้ลงโทษจำคุก 3 ปีจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้บทลงโทษจำเลยแต่คงให้จำคุกจำเลยสามปี เป็นการแก้ไขเล็กน้อย คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงมิได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ข้อที่จำเลยฎีกาว่า กระบือที่จำเลยรับมาเป็นกระบือของจำเลยจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยเมื่อข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในทางพิจารณาศาลอุทธรณ์ฟังว่าเป็นฉ้อโกง แตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้องว่าเป็นเรื่องลักทรัพย์ แต่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสามบัญญัติว่าในกรณีที่ข้อแตกต่างนั้นเป็นเพียงต่างกันระหว่างการกระทำผิดฐานลักทรัพย์ กรรโชก ฉ้อโกง ฯลฯ มิให้ถือว่าต่างกันในข้อสาระสำคัญ เว้นแต่จะปรากฏแก่ศาลว่าการที่ฟ้องผิดไปเป็นเหตุให้จำเลยหลงต่อสู้ จำเลยคงนำสืบว่ากระบือที่จำเลยที่ 1 รับมาเป็นกระบือของตน มิใช่จำเลยที่ 1 หลงต่อสู้ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3462/2528พนักงานอัยการจังหวัดเชียงรายโจทก์นายสถิตย์ ชุ่มมงคล กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 335, ม. 341 ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคสาม, ม. 218ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้บทลงโทษจำเลยจากลักทรัพย์เป็นฉ้อโกงแต่คงให้ลงโทษจำคุกจำเลย 3 ปี เท่ากับศาลชั้นต้น เป็นการแก้ไขเล็กน้อย คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงมิได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ฟ้องว่าลักทรัพย์ ข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในการพิจารณาฟังได้ว่าเป็นฉ้อโกง เมื่อจำเลยนำสืบว่ากระบือที่จำเลยรับมาเป็นกระบือของจำเลย ถือไม่ได้ว่าจำเลยหลงต่อสู้ ลงโทษจำเลยฐานฉ้อโกงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 192วรรคสามได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองร่วมกันลักเอากระบือ 1 ตัว อันเป็นสัตว์มีไว้สำหรับประกอบกสิกรรมของผู้เสียหายซึ่งมีอาชีพทำนา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335, 83 ฯลฯจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(12) ฯลฯ ลงโทษจำคุก 3 ปี ให้จำเลยที่ 1 คืนหรือใช้ราคากระบือยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341 ให้ลงโทษจำคุก 3 ปีจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้บทลงโทษจำเลยแต่คงให้จำคุกจำเลยสามปี เป็นการแก้ไขเล็กน้อย คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงมิได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ข้อที่จำเลยฎีกาว่า กระบือที่จำเลยรับมาเป็นกระบือของจำเลยจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยเมื่อข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในทางพิจารณาศาลอุทธรณ์ฟังว่าเป็นฉ้อโกง แตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้องว่าเป็นเรื่องลักทรัพย์ แต่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสามบัญญัติว่าในกรณีที่ข้อแตกต่างนั้นเป็นเพียงต่างกันระหว่างการกระทำผิดฐานลักทรัพย์ กรรโชก ฉ้อโกง ฯลฯ มิให้ถือว่าต่างกันในข้อสาระสำคัญ เว้นแต่จะปรากฏแก่ศาลว่าการที่ฟ้องผิดไปเป็นเหตุให้จำเลยหลงต่อสู้ จำเลยคงนำสืบว่ากระบือที่จำเลยที่ 1 รับมาเป็นกระบือของตน มิใช่จำเลยที่ 1 หลงต่อสู้ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงชอบแล้วพิพากษายืน(อำนวย เปล่งวิทยา-สุชาติ จิวะชาติ-วีระ ทรัพยไพศาล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองร่วมกันลักเอากระบือ 1 ตัว อันเป็นสัตว์มีไว้สำหรับประกอบกสิกรรมของผู้เสียหายซึ่งมีอาชีพทำนา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335, 83 ฯลฯจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(12) ฯลฯ ลงโทษจำคุก 3 ปี ให้จำเลยที่ 1 คืนหรือใช้ราคากระบือยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341 ให้ลงโทษจำคุก 3 ปีจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้บทลงโทษจำเลยแต่คงให้จำคุกจำเลยสามปี เป็นการแก้ไขเล็กน้อย คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงมิได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ข้อที่จำเลยฎีกาว่า กระบือที่จำเลยรับมาเป็นกระบือของจำเลยจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยเมื่อข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในทางพิจารณาศาลอุทธรณ์ฟังว่าเป็นฉ้อโกง แตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้องว่าเป็นเรื่องลักทรัพย์ แต่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสามบัญญัติว่าในกรณีที่ข้อแตกต่างนั้นเป็นเพียงต่างกันระหว่างการกระทำผิดฐานลักทรัพย์ กรรโชก ฉ้อโกง ฯลฯ มิให้ถือว่าต่างกันในข้อสาระสำคัญ เว้นแต่จะปรากฏแก่ศาลว่าการที่ฟ้องผิดไปเป็นเหตุให้จำเลยหลงต่อสู้ จำเลยคงนำสืบว่ากระบือที่จำเลยที่ 1 รับมาเป็นกระบือของตน มิใช่จำเลยที่ 1 หลงต่อสู้ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3462/2528พนักงานอัยการจังหวัดเชียงรายโจทก์นายสถิตย์ ชุ่มมงคล กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 335, ม. 341 ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคสาม, ม. 218ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้บทลงโทษจำเลยจากลักทรัพย์เป็นฉ้อโกงแต่คงให้ลงโทษจำคุกจำเลย 3 ปี เท่ากับศาลชั้นต้น เป็นการแก้ไขเล็กน้อย คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงมิได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ฟ้องว่าลักทรัพย์ ข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในการพิจารณาฟังได้ว่าเป็นฉ้อโกง เมื่อจำเลยนำสืบว่ากระบือที่จำเลยรับมาเป็นกระบือของจำเลย ถือไม่ได้ว่าจำเลยหลงต่อสู้ ลงโทษจำเลยฐานฉ้อโกงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 192วรรคสามได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองร่วมกันลักเอากระบือ 1 ตัว อันเป็นสัตว์มีไว้สำหรับประกอบกสิกรรมของผู้เสียหายซึ่งมีอาชีพทำนา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335, 83 ฯลฯจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(12) ฯลฯ ลงโทษจำคุก 3 ปี ให้จำเลยที่ 1 คืนหรือใช้ราคากระบือยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341 ให้ลงโทษจำคุก 3 ปีจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้บทลงโทษจำเลยแต่คงให้จำคุกจำเลยสามปี เป็นการแก้ไขเล็กน้อย คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงมิได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ข้อที่จำเลยฎีกาว่า กระบือที่จำเลยรับมาเป็นกระบือของจำเลยจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยเมื่อข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในทางพิจารณาศาลอุทธรณ์ฟังว่าเป็นฉ้อโกง แตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้องว่าเป็นเรื่องลักทรัพย์ แต่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสามบัญญัติว่าในกรณีที่ข้อแตกต่างนั้นเป็นเพียงต่างกันระหว่างการกระทำผิดฐานลักทรัพย์ กรรโชก ฉ้อโกง ฯลฯ มิให้ถือว่าต่างกันในข้อสาระสำคัญ เว้นแต่จะปรากฏแก่ศาลว่าการที่ฟ้องผิดไปเป็นเหตุให้จำเลยหลงต่อสู้ จำเลยคงนำสืบว่ากระบือที่จำเลยที่ 1 รับมาเป็นกระบือของตน มิใช่จำเลยที่ 1 หลงต่อสู้ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงชอบแล้วพิพากษายืน(อำนวย เปล่งวิทยา-สุชาติ จิวะชาติ-วีระ ทรัพยไพศาล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ