คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 122/2527หลักกฎหมาย: ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้างซึ่งเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างและเป็นส่วนหนึ่งของสัญญาจ้างไม่มีข้อตกลงเรื่องตัดค่าจ้างของลูกจ้างในกรณีลูกจ้างขาดงาน มีแต่กำหนดว่า ถ้าลูกจ้างละทิ้งงานติดต่อกัน 3 วัน ให้พ้นจากการเป็นลูกจ้าง การที่นายจ้างกำหนดมาตรการการลงโทษลูกจ้างที่ละทิ้งการงานติดต่อกัน 3 วันเป็นว่าให้ตัดค่าจ้าง จึงเป็นการกำหนดมาตรการลงโทษขึ้นใหม่แม้ไม่เป็นการขัดหรือแย้งกับข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างเดิมตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ฯ มาตรา 20 แต่การเพิ่มเติมสภาพการจ้าง เช่นนี้ ไม่มีกำหนดไว้ในข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้างว่านายจ้างมีอำนาจทำได้ตามมาตรา 11(7) ดังนั้นการที่นายจ้างใช้อำนาจตัดค่าจ้างลูกจ้างจึงเป็นการฝ่าฝืนข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง เป็นการไม่ชอบโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์รวม 1,770 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินจำนวนดังกล่าวและดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ขาดงานรวม 8 วัน ควรได้รับโทษถึงขั้นเลิกจ้างแต่จำเลยไม่ได้เลิกจ้าง เพียงแต่ลงโทษสถานเบาคือตัดค่าจ้าง 1,770 บาทขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 1,770 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า เมื่อจำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างการทีจำเลยมีข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานไว้อย่างใด ข้อบังคับนั้นก็เป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสถาพการจ้าง และเป็นส่วนหนึ่งของสัญญาจ้าง ตรวจข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยแล้ว ไม่มีข้อความในที่ใดว่าเมื่อลูกจ้างละทิ้งงานติดต่อกัน3 วันให้นายจ้างมีอำนาจตัดค่าจ้างได้ มีแต่ข้อบังคับข้อ 8 กำหนดไว้ว่า ในกรณีเช่นนี้ให้พ้นจากการเป็นลูกจ้างของบริษัท ดังนั้น การที่จำเลยกำหนดมาตรการลงโทษโจทก์ที่ละทิ้งการงานติดต่อกัน 3 วันเป็นว่าให้ตัดค่าจ้าง จึงเป็นการกำหนดมาตรการลงโทษใหม่ ไม่เป็นการขัดหรือแย้งกับข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างเดิมตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 20 การเพิ่มเติมสภาพการจ้างเช่นนี้ไม่มีกำหนดไว้ในข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยว่าจำเลยมีอำนาจกระทำได้ตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 11(7) การที่จำเลยใช้อำนาจตัดค่าจ้างโจทก์จึงเป็นการฝ่าฝืนข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างเป็นการไม่ชอบจำเลยมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์สำหรับเดือนกันยายน 2526 เต็มจำนวนดังที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาเป็นการชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 122/2527นายสุภี สารเสวกโจทก์บริษัทอีสเตอร์โจ จำกัดจำเลย พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 11, ม. 20ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้างซึ่งเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างและเป็นส่วนหนึ่งของสัญญาจ้างไม่มีข้อตกลงเรื่องตัดค่าจ้างของลูกจ้างในกรณีลูกจ้างขาดงาน มีแต่กำหนดว่า ถ้าลูกจ้างละทิ้งงานติดต่อกัน 3 วัน ให้พ้นจากการเป็นลูกจ้าง การที่นายจ้างกำหนดมาตรการการลงโทษลูกจ้างที่ละทิ้งการงานติดต่อกัน 3 วันเป็นว่าให้ตัดค่าจ้าง จึงเป็นการกำหนดมาตรการลงโทษขึ้นใหม่แม้ไม่เป็นการขัดหรือแย้งกับข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างเดิมตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ฯ มาตรา 20 แต่การเพิ่มเติมสภาพการจ้าง เช่นนี้ ไม่มีกำหนดไว้ในข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้างว่านายจ้างมีอำนาจทำได้ตามมาตรา 11(7) ดังนั้นการที่นายจ้างใช้อำนาจตัดค่าจ้างลูกจ้างจึงเป็นการฝ่าฝืนข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง เป็นการไม่ชอบโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์รวม 1,770 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินจำนวนดังกล่าวและดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ขาดงานรวม 8 วัน ควรได้รับโทษถึงขั้นเลิกจ้างแต่จำเลยไม่ได้เลิกจ้าง เพียงแต่ลงโทษสถานเบาคือตัดค่าจ้าง 1,770 บาทขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 1,770 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า เมื่อจำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างการทีจำเลยมีข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานไว้อย่างใด ข้อบังคับนั้นก็เป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสถาพการจ้าง และเป็นส่วนหนึ่งของสัญญาจ้าง ตรวจข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยแล้ว ไม่มีข้อความในที่ใดว่าเมื่อลูกจ้างละทิ้งงานติดต่อกัน3 วันให้นายจ้างมีอำนาจตัดค่าจ้างได้ มีแต่ข้อบังคับข้อ 8 กำหนดไว้ว่า ในกรณีเช่นนี้ให้พ้นจากการเป็นลูกจ้างของบริษัท ดังนั้น การที่จำเลยกำหนดมาตรการลงโทษโจทก์ที่ละทิ้งการงานติดต่อกัน 3 วันเป็นว่าให้ตัดค่าจ้าง จึงเป็นการกำหนดมาตรการลงโทษใหม่ ไม่เป็นการขัดหรือแย้งกับข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างเดิมตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 20 การเพิ่มเติมสภาพการจ้างเช่นนี้ไม่มีกำหนดไว้ในข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยว่าจำเลยมีอำนาจกระทำได้ตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 11(7) การที่จำเลยใช้อำนาจตัดค่าจ้างโจทก์จึงเป็นการฝ่าฝืนข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างเป็นการไม่ชอบจำเลยมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์สำหรับเดือนกันยายน 2526 เต็มจำนวนดังที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาเป็นการชอบแล้วพิพากษายืน(วรา ไวยหงษ์-ขจร หะวานนท์-จุนท์ จันทรวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์รวม 1,770 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินจำนวนดังกล่าวและดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ขาดงานรวม 8 วัน ควรได้รับโทษถึงขั้นเลิกจ้างแต่จำเลยไม่ได้เลิกจ้าง เพียงแต่ลงโทษสถานเบาคือตัดค่าจ้าง 1,770 บาทขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 1,770 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า เมื่อจำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างการทีจำเลยมีข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานไว้อย่างใด ข้อบังคับนั้นก็เป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสถาพการจ้าง และเป็นส่วนหนึ่งของสัญญาจ้าง ตรวจข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยแล้ว ไม่มีข้อความในที่ใดว่าเมื่อลูกจ้างละทิ้งงานติดต่อกัน3 วันให้นายจ้างมีอำนาจตัดค่าจ้างได้ มีแต่ข้อบังคับข้อ 8 กำหนดไว้ว่า ในกรณีเช่นนี้ให้พ้นจากการเป็นลูกจ้างของบริษัท ดังนั้น การที่จำเลยกำหนดมาตรการลงโทษโจทก์ที่ละทิ้งการงานติดต่อกัน 3 วันเป็นว่าให้ตัดค่าจ้าง จึงเป็นการกำหนดมาตรการลงโทษใหม่ ไม่เป็นการขัดหรือแย้งกับข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างเดิมตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 20 การเพิ่มเติมสภาพการจ้างเช่นนี้ไม่มีกำหนดไว้ในข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยว่าจำเลยมีอำนาจกระทำได้ตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 11(7) การที่จำเลยใช้อำนาจตัดค่าจ้างโจทก์จึงเป็นการฝ่าฝืนข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างเป็นการไม่ชอบจำเลยมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์สำหรับเดือนกันยายน 2526 เต็มจำนวนดังที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาเป็นการชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 122/2527นายสุภี สารเสวกโจทก์บริษัทอีสเตอร์โจ จำกัดจำเลย พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 11, ม. 20ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้างซึ่งเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างและเป็นส่วนหนึ่งของสัญญาจ้างไม่มีข้อตกลงเรื่องตัดค่าจ้างของลูกจ้างในกรณีลูกจ้างขาดงาน มีแต่กำหนดว่า ถ้าลูกจ้างละทิ้งงานติดต่อกัน 3 วัน ให้พ้นจากการเป็นลูกจ้าง การที่นายจ้างกำหนดมาตรการการลงโทษลูกจ้างที่ละทิ้งการงานติดต่อกัน 3 วันเป็นว่าให้ตัดค่าจ้าง จึงเป็นการกำหนดมาตรการลงโทษขึ้นใหม่แม้ไม่เป็นการขัดหรือแย้งกับข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างเดิมตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ฯ มาตรา 20 แต่การเพิ่มเติมสภาพการจ้าง เช่นนี้ ไม่มีกำหนดไว้ในข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้างว่านายจ้างมีอำนาจทำได้ตามมาตรา 11(7) ดังนั้นการที่นายจ้างใช้อำนาจตัดค่าจ้างลูกจ้างจึงเป็นการฝ่าฝืนข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง เป็นการไม่ชอบโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์รวม 1,770 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินจำนวนดังกล่าวและดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ขาดงานรวม 8 วัน ควรได้รับโทษถึงขั้นเลิกจ้างแต่จำเลยไม่ได้เลิกจ้าง เพียงแต่ลงโทษสถานเบาคือตัดค่าจ้าง 1,770 บาทขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 1,770 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า เมื่อจำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างการทีจำเลยมีข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานไว้อย่างใด ข้อบังคับนั้นก็เป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสถาพการจ้าง และเป็นส่วนหนึ่งของสัญญาจ้าง ตรวจข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยแล้ว ไม่มีข้อความในที่ใดว่าเมื่อลูกจ้างละทิ้งงานติดต่อกัน3 วันให้นายจ้างมีอำนาจตัดค่าจ้างได้ มีแต่ข้อบังคับข้อ 8 กำหนดไว้ว่า ในกรณีเช่นนี้ให้พ้นจากการเป็นลูกจ้างของบริษัท ดังนั้น การที่จำเลยกำหนดมาตรการลงโทษโจทก์ที่ละทิ้งการงานติดต่อกัน 3 วันเป็นว่าให้ตัดค่าจ้าง จึงเป็นการกำหนดมาตรการลงโทษใหม่ ไม่เป็นการขัดหรือแย้งกับข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างเดิมตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 20 การเพิ่มเติมสภาพการจ้างเช่นนี้ไม่มีกำหนดไว้ในข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยว่าจำเลยมีอำนาจกระทำได้ตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 11(7) การที่จำเลยใช้อำนาจตัดค่าจ้างโจทก์จึงเป็นการฝ่าฝืนข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างเป็นการไม่ชอบจำเลยมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์สำหรับเดือนกันยายน 2526 เต็มจำนวนดังที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาเป็นการชอบแล้วพิพากษายืน(วรา ไวยหงษ์-ขจร หะวานนท์-จุนท์ จันทรวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ