คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 831/2511หลักกฎหมาย: แม้อาวุธที่จำเลยใช้จะเป็นมีดพร้าขอขนาดใหญ่และตัวมีดยาว 45 เซนติเมตรก็ตาม แต่จำเลยก็ได้ฟันผู้เสียหายตามโอกาสที่จะอำนวย คือขณะผู้เสียหายก้มอยู่ จำเลยก็ฟันที่กลางหลังเมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีได้ 2 ก้าว จำเลยก็ฟันถูกต้นคอ เมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีต่อไป จำเลยยังวิ่งไล่กวดจะฟันผู้เสียหายซ้ำอีก บาดแผลที่ผู้เสียหายได้รับก็รักษาหายในระยะเวลา 2 เดือน เพียงเท่านี้ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายโจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจใช้มีดพร้าขอขนาดใหญ่เป็นอาวุธฟันผู้เสียหายถูกที่บริเวณต้นคอครั้งหนึ่ง แล้วฟันซ้ำถูกที่กลางหลังและจำเลยยังวิ่งไล่กวดจะฟันผู้เสียหายอีก โดยจำเลยมีเจตนาจะฆ่าขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๐, ๒๘๘ และ ๒๙๗ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นเพียงทำร้ายร่างกายถึงบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ ให้จำคุกจำเลย ๓ ปี โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยใช้มีดพร้าขอขนาดใหญ่ หากจำเลยฟันผู้เสียหายได้ถนัดถูกอวัยวะที่สำคัญ ก็อาจถึงตายได้ทันที พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ ให้จำคุกจำเลย ๑๐ ปี จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยได้ทำร้ายผู้เสียหายฝ่ายเดียว จำเลยมิได้ทำร้ายผู้เสียหายเพื่อป้องกันตัวแต่ประการใด และเห็นว่าแม้อาวุธที่จำเลยใช้จะเป็นมีดพร้าขอขนาดใหญ่ และตัวมีดยาวถึง๔๕ เซนติเมตรก็ตาม แต่จำเลยก็ได้ฟันผู้เสียหายตามโอกาสที่จะอำนวย คือขณะผู้เสียหายก้มอยู่ จำเลยก็ฟันที่กลางหลัง เมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีได้ ๒ ก้าว จำเลยก็ฟันถูกต้นคอ เมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีต่อไป จำเลยยังวิ่งไล่กวดจะฟันผู้เสียหายซ้ำอีก บาดแผลที่ผู้เสียหายได้รับ ก็รักษาหายในระยะเวลา ๒ เดือน เพียงเท่านี้ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหาย พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 831/2511พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดภูเขียวโจทก์นายเขิ่งหรือบัวบาน โคตรโนนกอกจำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 80, ม. 297แม้อาวุธที่จำเลยใช้จะเป็นมีดพร้าขอขนาดใหญ่และตัวมีดยาว 45 เซนติเมตรก็ตาม แต่จำเลยก็ได้ฟันผู้เสียหายตามโอกาสที่จะอำนวย คือขณะผู้เสียหายก้มอยู่ จำเลยก็ฟันที่กลางหลังเมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีได้ 2 ก้าว จำเลยก็ฟันถูกต้นคอ เมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีต่อไป จำเลยยังวิ่งไล่กวดจะฟันผู้เสียหายซ้ำอีก บาดแผลที่ผู้เสียหายได้รับก็รักษาหายในระยะเวลา 2 เดือน เพียงเท่านี้ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายโจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจใช้มีดพร้าขอขนาดใหญ่เป็นอาวุธฟันผู้เสียหายถูกที่บริเวณต้นคอครั้งหนึ่ง แล้วฟันซ้ำถูกที่กลางหลังและจำเลยยังวิ่งไล่กวดจะฟันผู้เสียหายอีก โดยจำเลยมีเจตนาจะฆ่าขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๐, ๒๘๘ และ ๒๙๗ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นเพียงทำร้ายร่างกายถึงบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ ให้จำคุกจำเลย ๓ ปี โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยใช้มีดพร้าขอขนาดใหญ่ หากจำเลยฟันผู้เสียหายได้ถนัดถูกอวัยวะที่สำคัญ ก็อาจถึงตายได้ทันที พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ ให้จำคุกจำเลย ๑๐ ปี จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยได้ทำร้ายผู้เสียหายฝ่ายเดียว จำเลยมิได้ทำร้ายผู้เสียหายเพื่อป้องกันตัวแต่ประการใด และเห็นว่าแม้อาวุธที่จำเลยใช้จะเป็นมีดพร้าขอขนาดใหญ่ และตัวมีดยาวถึง๔๕ เซนติเมตรก็ตาม แต่จำเลยก็ได้ฟันผู้เสียหายตามโอกาสที่จะอำนวย คือขณะผู้เสียหายก้มอยู่ จำเลยก็ฟันที่กลางหลัง เมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีได้ ๒ ก้าว จำเลยก็ฟันถูกต้นคอ เมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีต่อไป จำเลยยังวิ่งไล่กวดจะฟันผู้เสียหายซ้ำอีก บาดแผลที่ผู้เสียหายได้รับ ก็รักษาหายในระยะเวลา ๒ เดือน เพียงเท่านี้ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหาย พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(วงษ์ วีระพงศ์-โชค จารุจินดา-บัญญัติ สุขารมณ์)ศาลจังหวัดภูเขียว - นายปชงค์ นาคพันธวงศ์ศาลอุทธรณ์ - นายฉัตร รัตนทัศนีย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจใช้มีดพร้าขอขนาดใหญ่เป็นอาวุธฟันผู้เสียหายถูกที่บริเวณต้นคอครั้งหนึ่ง แล้วฟันซ้ำถูกที่กลางหลังและจำเลยยังวิ่งไล่กวดจะฟันผู้เสียหายอีก โดยจำเลยมีเจตนาจะฆ่าขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๐, ๒๘๘ และ ๒๙๗ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นเพียงทำร้ายร่างกายถึงบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ ให้จำคุกจำเลย ๓ ปี โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยใช้มีดพร้าขอขนาดใหญ่ หากจำเลยฟันผู้เสียหายได้ถนัดถูกอวัยวะที่สำคัญ ก็อาจถึงตายได้ทันที พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ ให้จำคุกจำเลย ๑๐ ปี จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยได้ทำร้ายผู้เสียหายฝ่ายเดียว จำเลยมิได้ทำร้ายผู้เสียหายเพื่อป้องกันตัวแต่ประการใด และเห็นว่าแม้อาวุธที่จำเลยใช้จะเป็นมีดพร้าขอขนาดใหญ่ และตัวมีดยาวถึง๔๕ เซนติเมตรก็ตาม แต่จำเลยก็ได้ฟันผู้เสียหายตามโอกาสที่จะอำนวย คือขณะผู้เสียหายก้มอยู่ จำเลยก็ฟันที่กลางหลัง เมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีได้ ๒ ก้าว จำเลยก็ฟันถูกต้นคอ เมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีต่อไป จำเลยยังวิ่งไล่กวดจะฟันผู้เสียหายซ้ำอีก บาดแผลที่ผู้เสียหายได้รับ ก็รักษาหายในระยะเวลา ๒ เดือน เพียงเท่านี้ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหาย พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 831/2511พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดภูเขียวโจทก์นายเขิ่งหรือบัวบาน โคตรโนนกอกจำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 80, ม. 297แม้อาวุธที่จำเลยใช้จะเป็นมีดพร้าขอขนาดใหญ่และตัวมีดยาว 45 เซนติเมตรก็ตาม แต่จำเลยก็ได้ฟันผู้เสียหายตามโอกาสที่จะอำนวย คือขณะผู้เสียหายก้มอยู่ จำเลยก็ฟันที่กลางหลังเมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีได้ 2 ก้าว จำเลยก็ฟันถูกต้นคอ เมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีต่อไป จำเลยยังวิ่งไล่กวดจะฟันผู้เสียหายซ้ำอีก บาดแผลที่ผู้เสียหายได้รับก็รักษาหายในระยะเวลา 2 เดือน เพียงเท่านี้ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายโจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจใช้มีดพร้าขอขนาดใหญ่เป็นอาวุธฟันผู้เสียหายถูกที่บริเวณต้นคอครั้งหนึ่ง แล้วฟันซ้ำถูกที่กลางหลังและจำเลยยังวิ่งไล่กวดจะฟันผู้เสียหายอีก โดยจำเลยมีเจตนาจะฆ่าขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๐, ๒๘๘ และ ๒๙๗ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นเพียงทำร้ายร่างกายถึงบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ ให้จำคุกจำเลย ๓ ปี โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยใช้มีดพร้าขอขนาดใหญ่ หากจำเลยฟันผู้เสียหายได้ถนัดถูกอวัยวะที่สำคัญ ก็อาจถึงตายได้ทันที พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ ให้จำคุกจำเลย ๑๐ ปี จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยได้ทำร้ายผู้เสียหายฝ่ายเดียว จำเลยมิได้ทำร้ายผู้เสียหายเพื่อป้องกันตัวแต่ประการใด และเห็นว่าแม้อาวุธที่จำเลยใช้จะเป็นมีดพร้าขอขนาดใหญ่ และตัวมีดยาวถึง๔๕ เซนติเมตรก็ตาม แต่จำเลยก็ได้ฟันผู้เสียหายตามโอกาสที่จะอำนวย คือขณะผู้เสียหายก้มอยู่ จำเลยก็ฟันที่กลางหลัง เมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีได้ ๒ ก้าว จำเลยก็ฟันถูกต้นคอ เมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีต่อไป จำเลยยังวิ่งไล่กวดจะฟันผู้เสียหายซ้ำอีก บาดแผลที่ผู้เสียหายได้รับ ก็รักษาหายในระยะเวลา ๒ เดือน เพียงเท่านี้ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหาย พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(วงษ์ วีระพงศ์-โชค จารุจินดา-บัญญัติ สุขารมณ์)ศาลจังหวัดภูเขียว - นายปชงค์ นาคพันธวงศ์ศาลอุทธรณ์ - นายฉัตร รัตนทัศนีย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ