คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2007/2492หลักกฎหมาย: การที่นายท้ายเรือยนต์ไม่มีใบอนุญาตทะเบียนเรือติดในเรือไว้ให้เจ้าพนักงานตรวจชั่วระยะเวลาที่เจ้าหน้าที่นัดให้เอาไปต่ออายุนั้น ไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติเดินเรือในน่านน้ำสยาม 2456 มาตรา 150,151คดีมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะจำเลยที่ 1 ซึ่งข้อหามีว่า จำเลยที่ 1 เป็นนายท้ายเรือยนตร์ทำการควบคุมเรือรับส่งคนโดยสาร แต่ไม่มีทะเบียนเรือให้ตรวจสอบในขณะใช้เรือจำเลยที่ 1 ให้การว่า พนักงานเจ้าท่านัดต่ออายุทะเบียนเรือเจ้าของเรือจำต้องเอาทะเบียนเรือไปแสดงที่จังหวัดนราธิวาสอันเป็นที่นัดต่อทะเบียนเรือ จึงไม่มีไว้ให้ตรวจ โจทก์ไม่สืบพยานศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า จำเลยที่ 1 ไม่มีผิดให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงมิได้ปรากฏว่า จำเลยไม่ได้รักษาใบอนุญาตไว้ในเรือ หรือจำเลยไม่ได้แสดงใบอนุญาตตามพระราชบัญญัติเดินเรือในน่านน้ำสยาม 2456 มาตรา 150, 151 ใบอนุญาตจะไม่มีในเรือและการแสดงใบอนุญาตจะทำไม่ได้ก็ชั่ว แต่เมื่อเจ้าหน้าที่นัดให้เอาใบอนุญาตไปต่ออายุ จำเลยไม่ได้ฝ่าฝืนกฎหมาย 2 บทนั้น อนึ่งคำแก้ตัวจำเลยในคำให้การนั้น เป็นข้อต่อสู้เสมือนหนึ่งว่า จำเลยไม่ได้ทำความผิด มิใช่คำรับสารภาพพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2007/2492อัยการปัตตานีโจทก์นายชื้น โรจน์ประดิษฐ์ ที่ 1 นายอุดม สมบัติ ที่ 2จำเลย พ.ร.บ.การเดินเรือในน่านน้ำสยาม พ.ศ.2456 ม. 150, ม. 151 ป.วิ.พ. ม. 172การที่นายท้ายเรือยนต์ไม่มีใบอนุญาตทะเบียนเรือติดในเรือไว้ให้เจ้าพนักงานตรวจชั่วระยะเวลาที่เจ้าหน้าที่นัดให้เอาไปต่ออายุนั้น ไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติเดินเรือในน่านน้ำสยาม 2456 มาตรา 150,151คดีมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะจำเลยที่ 1 ซึ่งข้อหามีว่า จำเลยที่ 1 เป็นนายท้ายเรือยนตร์ทำการควบคุมเรือรับส่งคนโดยสาร แต่ไม่มีทะเบียนเรือให้ตรวจสอบในขณะใช้เรือจำเลยที่ 1 ให้การว่า พนักงานเจ้าท่านัดต่ออายุทะเบียนเรือเจ้าของเรือจำต้องเอาทะเบียนเรือไปแสดงที่จังหวัดนราธิวาสอันเป็นที่นัดต่อทะเบียนเรือ จึงไม่มีไว้ให้ตรวจ โจทก์ไม่สืบพยานศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า จำเลยที่ 1 ไม่มีผิดให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงมิได้ปรากฏว่า จำเลยไม่ได้รักษาใบอนุญาตไว้ในเรือ หรือจำเลยไม่ได้แสดงใบอนุญาตตามพระราชบัญญัติเดินเรือในน่านน้ำสยาม 2456 มาตรา 150, 151 ใบอนุญาตจะไม่มีในเรือและการแสดงใบอนุญาตจะทำไม่ได้ก็ชั่ว แต่เมื่อเจ้าหน้าที่นัดให้เอาใบอนุญาตไปต่ออายุ จำเลยไม่ได้ฝ่าฝืนกฎหมาย 2 บทนั้น อนึ่งคำแก้ตัวจำเลยในคำให้การนั้น เป็นข้อต่อสู้เสมือนหนึ่งว่า จำเลยไม่ได้ทำความผิด มิใช่คำรับสารภาพพิพากษายืน(ศิลปสิทธิวินิจฉัย-ประวัติ ปัตตพงศ์-ปรีชาวินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะจำเลยที่ 1 ซึ่งข้อหามีว่า จำเลยที่ 1 เป็นนายท้ายเรือยนตร์ทำการควบคุมเรือรับส่งคนโดยสาร แต่ไม่มีทะเบียนเรือให้ตรวจสอบในขณะใช้เรือจำเลยที่ 1 ให้การว่า พนักงานเจ้าท่านัดต่ออายุทะเบียนเรือเจ้าของเรือจำต้องเอาทะเบียนเรือไปแสดงที่จังหวัดนราธิวาสอันเป็นที่นัดต่อทะเบียนเรือ จึงไม่มีไว้ให้ตรวจ โจทก์ไม่สืบพยานศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า จำเลยที่ 1 ไม่มีผิดให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงมิได้ปรากฏว่า จำเลยไม่ได้รักษาใบอนุญาตไว้ในเรือ หรือจำเลยไม่ได้แสดงใบอนุญาตตามพระราชบัญญัติเดินเรือในน่านน้ำสยาม 2456 มาตรา 150, 151 ใบอนุญาตจะไม่มีในเรือและการแสดงใบอนุญาตจะทำไม่ได้ก็ชั่ว แต่เมื่อเจ้าหน้าที่นัดให้เอาใบอนุญาตไปต่ออายุ จำเลยไม่ได้ฝ่าฝืนกฎหมาย 2 บทนั้น อนึ่งคำแก้ตัวจำเลยในคำให้การนั้น เป็นข้อต่อสู้เสมือนหนึ่งว่า จำเลยไม่ได้ทำความผิด มิใช่คำรับสารภาพพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2007/2492อัยการปัตตานีโจทก์นายชื้น โรจน์ประดิษฐ์ ที่ 1 นายอุดม สมบัติ ที่ 2จำเลย พ.ร.บ.การเดินเรือในน่านน้ำสยาม พ.ศ.2456 ม. 150, ม. 151 ป.วิ.พ. ม. 172การที่นายท้ายเรือยนต์ไม่มีใบอนุญาตทะเบียนเรือติดในเรือไว้ให้เจ้าพนักงานตรวจชั่วระยะเวลาที่เจ้าหน้าที่นัดให้เอาไปต่ออายุนั้น ไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติเดินเรือในน่านน้ำสยาม 2456 มาตรา 150,151คดีมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะจำเลยที่ 1 ซึ่งข้อหามีว่า จำเลยที่ 1 เป็นนายท้ายเรือยนตร์ทำการควบคุมเรือรับส่งคนโดยสาร แต่ไม่มีทะเบียนเรือให้ตรวจสอบในขณะใช้เรือจำเลยที่ 1 ให้การว่า พนักงานเจ้าท่านัดต่ออายุทะเบียนเรือเจ้าของเรือจำต้องเอาทะเบียนเรือไปแสดงที่จังหวัดนราธิวาสอันเป็นที่นัดต่อทะเบียนเรือ จึงไม่มีไว้ให้ตรวจ โจทก์ไม่สืบพยานศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า จำเลยที่ 1 ไม่มีผิดให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงมิได้ปรากฏว่า จำเลยไม่ได้รักษาใบอนุญาตไว้ในเรือ หรือจำเลยไม่ได้แสดงใบอนุญาตตามพระราชบัญญัติเดินเรือในน่านน้ำสยาม 2456 มาตรา 150, 151 ใบอนุญาตจะไม่มีในเรือและการแสดงใบอนุญาตจะทำไม่ได้ก็ชั่ว แต่เมื่อเจ้าหน้าที่นัดให้เอาใบอนุญาตไปต่ออายุ จำเลยไม่ได้ฝ่าฝืนกฎหมาย 2 บทนั้น อนึ่งคำแก้ตัวจำเลยในคำให้การนั้น เป็นข้อต่อสู้เสมือนหนึ่งว่า จำเลยไม่ได้ทำความผิด มิใช่คำรับสารภาพพิพากษายืน(ศิลปสิทธิวินิจฉัย-ประวัติ ปัตตพงศ์-ปรีชาวินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ