คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2409/2527หลักกฎหมาย: จำเลยทำสัญญาจ้างโจทก์ติดต่อกันรวม 9 ครั้ง ครั้งละ3 เดือนบ้าง6 เดือนบ้าง ครั้งสุดท้ายมีกำหนด 1 เดือน ทั้งนี้เพราะมีความจำเป็นตามฤดูกาลทางเกษตรกรรม ซึ่งไม่แน่นอนว่าจะหมดเมื่อใด จึงเป็นการจ้างที่มิได้ ถือเอาระยะเวลาเป็นสำคัญ หากแต่ถือเอาความจำเป็นของจำเลยเป็นเหตุในการเลิกจ้าง ฉะนั้น กำหนดระยะเวลาการจ้างย่อมไม่มีผลบังคับอย่างแท้จริง เพราะจำเลยจะเลิกจ้างโจทก์เมื่อใดก็ได้หากความจำเป็นหมดไป จึงถือไม่ได้ว่า เป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอนอันจำเลยได้รับยกเว้นไม่จ่ายค่าชดเชยเมื่อเลิกจ้างตามกำหนดนั้น การจ่ายค่าชดเชยเป็นหน้าที่ของนายจ้างตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานหากฝ่าฝืนเป็นความผิดทางอาญาถือว่าเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนดังนั้น การที่ลูกจ้างทำหนังสือสละสิทธิไม่เรียกร้องค่าชดเชยจึงหาทำให้สิทธิของลูกจ้างที่จะได้รับค่าชดเชยระงับไปไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์ทำงานตำแหน่งเจ้าหน้าที่ธุรการ โดยทำสัญญาจ้างเป็นคราว ๆ หลายครั้งติดต่อกัน ระบุในสัญญาแต่ละครั้งว่าโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราว โจทก์ทำงานติดต่อกันเกิน ๑๒๐ วัน มีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิด ไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า และไม่จ่ายค่าชดเชย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าชดเชยแก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ย จำเลยให้การว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวต่อเนื่องกันโดยทำสัญญาเป็นคราว ๆ เพราะมีความจำเป็นเนื่องจากหน้าที่ธุรการเป็นงานตามฤดูกาลทางเกษตรกรรมการจ้างครั้งสุดท้ายงานตามฤดูกาลดังกล่าวได้หมดลงตามสัญญาจึงถือว่าจำเลยได้เลิกจ้างตามสัญญาที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนและเลิกจ้างตามกำหนดเวลานั้นแล้วทั้งโจทก์ได้บันทึกตกลงที่จะไม่เรียกร้องใด ๆ รวมทั้งค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงานโจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้พิพากษายกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า สัญญาจ้างเป็นการจ้างที่ไม่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอน โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชย โจทก์จำเลยจะทำข้อตกลงว่าจำเลยไม่จ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์หาได้ไม่ จำเลยได้บอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าแก่โจทก์แล้ว โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ย คำขออื่นของโจทก์ให้ยกเสีย จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงตามที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมาได้ความว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างมีกำหนด ๓ เดือน และได้ทำสัญญาจ้างติดต่อกันมารวม ๙ ครั้ง ครั้งละ ๓ เดือนบ้าง ๖ เดือนบ้าง ครั้งสุดท้ายมีกำหนด ๑ เดือน การจ้างติดต่อกันดังกล่าวเพราะมีความจำเป็นตามฤดูกาลทางเกษตรกรรม ซึ่งฤดูกาลดังกล่าวไม่เป็นการแน่นอนว่าจะหมดเมื่อใด หากยังมีอยู่ต่อไปจำเลยก็จ้างโจทก์ต่อไปอีกและหากหมดฤดูกาลทางเกษตรก่อน จำเลยก็เลิกจ้างก่อนกำหนดสัญญาได้ จึงเห็นได้ว่าการจ้างระหว่างโจทก์จำเลยมิได้ถือเอาระยะเวลาการจ้างเป็นสำคัญ หากแต่ถือเอาความจำเป็นของจำเลยเป็นเหตุในการเลิกจ้างตามสัญญา ฉะนั้น กำหนดระยะเวลาการจ้างระหว่างโจทก์จำเลยซึ่งได้ทำสัญญาติดต่อกันมา จนกระทั่งสัญญาจ้างครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง ย่อมไม่มีผลบังคับอย่างแท้จริง เพราะก่อนครบกำหนดเวลาดังกล่าวตามสัญญาจำเลยจะเลิกจ้างโจทก์เสียเมื่อใดก็ได้ หากความจำเป็นของจำเลยหมดไป จึงถือไม่ได้ว่าสัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยเป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอนอันจำเลยได้รับยกเว้นไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยเมื่อเลิกจ้างตามกำหนดนั้น การจ่ายค่าชดเชยเป็นหน้าที่ของนายจ้างตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานการฝ่าฝืนเป็นความผิดทางอาญา ถือว่าเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน การที่โจทก์ทำหนังสือสละสิทธิไม่เรียกร้องค่าชดเชยจากจำเลย จึงหาทำให้สิทธิของโจทก์ที่จะได้รับค่าชดเชยจากจำเลยระงับไปไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2409/2527นางสาวพัชรินทร์ วีระเกวัลโจทก์องค์การคลังสินค้าจำเลย ป.พ.พ. ม. 113, ม. 114 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 พ.ศ.2515 ม. 2 (5), ม. 8 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม. 46 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 6) ลงวันที่ 31กรกฎาคม พ.ศ.2521 ม. 2จำเลยทำสัญญาจ้างโจทก์ติดต่อกันรวม 9 ครั้ง ครั้งละ3 เดือนบ้าง6 เดือนบ้าง ครั้งสุดท้ายมีกำหนด 1 เดือน ทั้งนี้เพราะมีความจำเป็นตามฤดูกาลทางเกษตรกรรม ซึ่งไม่แน่นอนว่าจะหมดเมื่อใด จึงเป็นการจ้างที่มิได้ ถือเอาระยะเวลาเป็นสำคัญ หากแต่ถือเอาความจำเป็นของจำเลยเป็นเหตุในการเลิกจ้าง ฉะนั้น กำหนดระยะเวลาการจ้างย่อมไม่มีผลบังคับอย่างแท้จริง เพราะจำเลยจะเลิกจ้างโจทก์เมื่อใดก็ได้หากความจำเป็นหมดไป จึงถือไม่ได้ว่า เป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอนอันจำเลยได้รับยกเว้นไม่จ่ายค่าชดเชยเมื่อเลิกจ้างตามกำหนดนั้น การจ่ายค่าชดเชยเป็นหน้าที่ของนายจ้างตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานหากฝ่าฝืนเป็นความผิดทางอาญาถือว่าเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนดังนั้น การที่ลูกจ้างทำหนังสือสละสิทธิไม่เรียกร้องค่าชดเชยจึงหาทำให้สิทธิของลูกจ้างที่จะได้รับค่าชดเชยระงับไปไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์ทำงานตำแหน่งเจ้าหน้าที่ธุรการ โดยทำสัญญาจ้างเป็นคราว ๆ หลายครั้งติดต่อกัน ระบุในสัญญาแต่ละครั้งว่าโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราว โจทก์ทำงานติดต่อกันเกิน ๑๒๐ วัน มีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิด ไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า และไม่จ่ายค่าชดเชย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าชดเชยแก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ย จำเลยให้การว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวต่อเนื่องกันโดยทำสัญญาเป็นคราว ๆ เพราะมีความจำเป็นเนื่องจากหน้าที่ธุรการเป็นงานตามฤดูกาลทางเกษตรกรรมการจ้างครั้งสุดท้ายงานตามฤดูกาลดังกล่าวได้หมดลงตามสัญญาจึงถือว่าจำเลยได้เลิกจ้างตามสัญญาที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนและเลิกจ้างตามกำหนดเวลานั้นแล้วทั้งโจทก์ได้บันทึกตกลงที่จะไม่เรียกร้องใด ๆ รวมทั้งค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงานโจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้พิพากษายกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า สัญญาจ้างเป็นการจ้างที่ไม่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอน โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชย โจทก์จำเลยจะทำข้อตกลงว่าจำเลยไม่จ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์หาได้ไม่ จำเลยได้บอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าแก่โจทก์แล้ว โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ย คำขออื่นของโจทก์ให้ยกเสีย จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงตามที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมาได้ความว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างมีกำหนด ๓ เดือน และได้ทำสัญญาจ้างติดต่อกันมารวม ๙ ครั้ง ครั้งละ ๓ เดือนบ้าง ๖ เดือนบ้าง ครั้งสุดท้ายมีกำหนด ๑ เดือน การจ้างติดต่อกันดังกล่าวเพราะมีความจำเป็นตามฤดูกาลทางเกษตรกรรม ซึ่งฤดูกาลดังกล่าวไม่เป็นการแน่นอนว่าจะหมดเมื่อใด หากยังมีอยู่ต่อไปจำเลยก็จ้างโจทก์ต่อไปอีกและหากหมดฤดูกาลทางเกษตรก่อน จำเลยก็เลิกจ้างก่อนกำหนดสัญญาได้ จึงเห็นได้ว่าการจ้างระหว่างโจทก์จำเลยมิได้ถือเอาระยะเวลาการจ้างเป็นสำคัญ หากแต่ถือเอาความจำเป็นของจำเลยเป็นเหตุในการเลิกจ้างตามสัญญา ฉะนั้น กำหนดระยะเวลาการจ้างระหว่างโจทก์จำเลยซึ่งได้ทำสัญญาติดต่อกันมา จนกระทั่งสัญญาจ้างครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง ย่อมไม่มีผลบังคับอย่างแท้จริง เพราะก่อนครบกำหนดเวลาดังกล่าวตามสัญญาจำเลยจะเลิกจ้างโจทก์เสียเมื่อใดก็ได้ หากความจำเป็นของจำเลยหมดไป จึงถือไม่ได้ว่าสัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยเป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอนอันจำเลยได้รับยกเว้นไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยเมื่อเลิกจ้างตามกำหนดนั้น การจ่ายค่าชดเชยเป็นหน้าที่ของนายจ้างตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานการฝ่าฝืนเป็นความผิดทางอาญา ถือว่าเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน การที่โจทก์ทำหนังสือสละสิทธิไม่เรียกร้องค่าชดเชยจากจำเลย จึงหาทำให้สิทธิของโจทก์ที่จะได้รับค่าชดเชยจากจำเลยระงับไปไม่ พิพากษายืน(ดุสิต วราโห-ขจร หะวานนท์-วรา ไวยหงษ์)ศาลแรงงานกลาง - นายกอบเกียรติ รัตนพานิชศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์ทำงานตำแหน่งเจ้าหน้าที่ธุรการ โดยทำสัญญาจ้างเป็นคราว ๆ หลายครั้งติดต่อกัน ระบุในสัญญาแต่ละครั้งว่าโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราว โจทก์ทำงานติดต่อกันเกิน ๑๒๐ วัน มีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิด ไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า และไม่จ่ายค่าชดเชย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าชดเชยแก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ย จำเลยให้การว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวต่อเนื่องกันโดยทำสัญญาเป็นคราว ๆ เพราะมีความจำเป็นเนื่องจากหน้าที่ธุรการเป็นงานตามฤดูกาลทางเกษตรกรรมการจ้างครั้งสุดท้ายงานตามฤดูกาลดังกล่าวได้หมดลงตามสัญญาจึงถือว่าจำเลยได้เลิกจ้างตามสัญญาที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนและเลิกจ้างตามกำหนดเวลานั้นแล้วทั้งโจทก์ได้บันทึกตกลงที่จะไม่เรียกร้องใด ๆ รวมทั้งค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงานโจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้พิพากษายกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า สัญญาจ้างเป็นการจ้างที่ไม่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอน โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชย โจทก์จำเลยจะทำข้อตกลงว่าจำเลยไม่จ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์หาได้ไม่ จำเลยได้บอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าแก่โจทก์แล้ว โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ย คำขออื่นของโจทก์ให้ยกเสีย จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงตามที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมาได้ความว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างมีกำหนด ๓ เดือน และได้ทำสัญญาจ้างติดต่อกันมารวม ๙ ครั้ง ครั้งละ ๓ เดือนบ้าง ๖ เดือนบ้าง ครั้งสุดท้ายมีกำหนด ๑ เดือน การจ้างติดต่อกันดังกล่าวเพราะมีความจำเป็นตามฤดูกาลทางเกษตรกรรม ซึ่งฤดูกาลดังกล่าวไม่เป็นการแน่นอนว่าจะหมดเมื่อใด หากยังมีอยู่ต่อไปจำเลยก็จ้างโจทก์ต่อไปอีกและหากหมดฤดูกาลทางเกษตรก่อน จำเลยก็เลิกจ้างก่อนกำหนดสัญญาได้ จึงเห็นได้ว่าการจ้างระหว่างโจทก์จำเลยมิได้ถือเอาระยะเวลาการจ้างเป็นสำคัญ หากแต่ถือเอาความจำเป็นของจำเลยเป็นเหตุในการเลิกจ้างตามสัญญา ฉะนั้น กำหนดระยะเวลาการจ้างระหว่างโจทก์จำเลยซึ่งได้ทำสัญญาติดต่อกันมา จนกระทั่งสัญญาจ้างครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง ย่อมไม่มีผลบังคับอย่างแท้จริง เพราะก่อนครบกำหนดเวลาดังกล่าวตามสัญญาจำเลยจะเลิกจ้างโจทก์เสียเมื่อใดก็ได้ หากความจำเป็นของจำเลยหมดไป จึงถือไม่ได้ว่าสัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยเป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอนอันจำเลยได้รับยกเว้นไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยเมื่อเลิกจ้างตามกำหนดนั้น การจ่ายค่าชดเชยเป็นหน้าที่ของนายจ้างตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานการฝ่าฝืนเป็นความผิดทางอาญา ถือว่าเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน การที่โจทก์ทำหนังสือสละสิทธิไม่เรียกร้องค่าชดเชยจากจำเลย จึงหาทำให้สิทธิของโจทก์ที่จะได้รับค่าชดเชยจากจำเลยระงับไปไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2409/2527นางสาวพัชรินทร์ วีระเกวัลโจทก์องค์การคลังสินค้าจำเลย ป.พ.พ. ม. 113, ม. 114 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 พ.ศ.2515 ม. 2 (5), ม. 8 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม. 46 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 6) ลงวันที่ 31กรกฎาคม พ.ศ.2521 ม. 2จำเลยทำสัญญาจ้างโจทก์ติดต่อกันรวม 9 ครั้ง ครั้งละ3 เดือนบ้าง6 เดือนบ้าง ครั้งสุดท้ายมีกำหนด 1 เดือน ทั้งนี้เพราะมีความจำเป็นตามฤดูกาลทางเกษตรกรรม ซึ่งไม่แน่นอนว่าจะหมดเมื่อใด จึงเป็นการจ้างที่มิได้ ถือเอาระยะเวลาเป็นสำคัญ หากแต่ถือเอาความจำเป็นของจำเลยเป็นเหตุในการเลิกจ้าง ฉะนั้น กำหนดระยะเวลาการจ้างย่อมไม่มีผลบังคับอย่างแท้จริง เพราะจำเลยจะเลิกจ้างโจทก์เมื่อใดก็ได้หากความจำเป็นหมดไป จึงถือไม่ได้ว่า เป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอนอันจำเลยได้รับยกเว้นไม่จ่ายค่าชดเชยเมื่อเลิกจ้างตามกำหนดนั้น การจ่ายค่าชดเชยเป็นหน้าที่ของนายจ้างตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานหากฝ่าฝืนเป็นความผิดทางอาญาถือว่าเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนดังนั้น การที่ลูกจ้างทำหนังสือสละสิทธิไม่เรียกร้องค่าชดเชยจึงหาทำให้สิทธิของลูกจ้างที่จะได้รับค่าชดเชยระงับไปไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์ทำงานตำแหน่งเจ้าหน้าที่ธุรการ โดยทำสัญญาจ้างเป็นคราว ๆ หลายครั้งติดต่อกัน ระบุในสัญญาแต่ละครั้งว่าโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราว โจทก์ทำงานติดต่อกันเกิน ๑๒๐ วัน มีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิด ไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า และไม่จ่ายค่าชดเชย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าชดเชยแก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ย จำเลยให้การว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวต่อเนื่องกันโดยทำสัญญาเป็นคราว ๆ เพราะมีความจำเป็นเนื่องจากหน้าที่ธุรการเป็นงานตามฤดูกาลทางเกษตรกรรมการจ้างครั้งสุดท้ายงานตามฤดูกาลดังกล่าวได้หมดลงตามสัญญาจึงถือว่าจำเลยได้เลิกจ้างตามสัญญาที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนและเลิกจ้างตามกำหนดเวลานั้นแล้วทั้งโจทก์ได้บันทึกตกลงที่จะไม่เรียกร้องใด ๆ รวมทั้งค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงานโจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้พิพากษายกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า สัญญาจ้างเป็นการจ้างที่ไม่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอน โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชย โจทก์จำเลยจะทำข้อตกลงว่าจำเลยไม่จ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์หาได้ไม่ จำเลยได้บอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าแก่โจทก์แล้ว โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ย คำขออื่นของโจทก์ให้ยกเสีย จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงตามที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมาได้ความว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างมีกำหนด ๓ เดือน และได้ทำสัญญาจ้างติดต่อกันมารวม ๙ ครั้ง ครั้งละ ๓ เดือนบ้าง ๖ เดือนบ้าง ครั้งสุดท้ายมีกำหนด ๑ เดือน การจ้างติดต่อกันดังกล่าวเพราะมีความจำเป็นตามฤดูกาลทางเกษตรกรรม ซึ่งฤดูกาลดังกล่าวไม่เป็นการแน่นอนว่าจะหมดเมื่อใด หากยังมีอยู่ต่อไปจำเลยก็จ้างโจทก์ต่อไปอีกและหากหมดฤดูกาลทางเกษตรก่อน จำเลยก็เลิกจ้างก่อนกำหนดสัญญาได้ จึงเห็นได้ว่าการจ้างระหว่างโจทก์จำเลยมิได้ถือเอาระยะเวลาการจ้างเป็นสำคัญ หากแต่ถือเอาความจำเป็นของจำเลยเป็นเหตุในการเลิกจ้างตามสัญญา ฉะนั้น กำหนดระยะเวลาการจ้างระหว่างโจทก์จำเลยซึ่งได้ทำสัญญาติดต่อกันมา จนกระทั่งสัญญาจ้างครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง ย่อมไม่มีผลบังคับอย่างแท้จริง เพราะก่อนครบกำหนดเวลาดังกล่าวตามสัญญาจำเลยจะเลิกจ้างโจทก์เสียเมื่อใดก็ได้ หากความจำเป็นของจำเลยหมดไป จึงถือไม่ได้ว่าสัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยเป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอนอันจำเลยได้รับยกเว้นไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยเมื่อเลิกจ้างตามกำหนดนั้น การจ่ายค่าชดเชยเป็นหน้าที่ของนายจ้างตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานการฝ่าฝืนเป็นความผิดทางอาญา ถือว่าเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน การที่โจทก์ทำหนังสือสละสิทธิไม่เรียกร้องค่าชดเชยจากจำเลย จึงหาทำให้สิทธิของโจทก์ที่จะได้รับค่าชดเชยจากจำเลยระงับไปไม่ พิพากษายืน(ดุสิต วราโห-ขจร หะวานนท์-วรา ไวยหงษ์)ศาลแรงงานกลาง - นายกอบเกียรติ รัตนพานิชศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ