คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 604/2498หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 1 กับอีกคนหนึ่งถือมีดคุมเชิงอยู่ใกล้ๆ ในขณะที่คนร้ายอีกคนหนึ่งขู่เข็ญจะทำร้ายเจ้าทรัพย์ดังนี้จำเลยที่ 1 มีผิดตามมาตรา 301 ส่วนจำเลยที่ 2,3 เมื่อได้ก็ปลีกตัวไปเสียก่อนยังไม่ได้มีการขู่เข็ญเจ้าทรัพย์มาเกิดการขู่เข็ญขึ้นภายหลัง เป็นการขาดตอนมิได้เกี่ยวข้องกับจำเลยที่ 2,3 แล้ว จำเลยทั้งสองจึงเพียงแต่มีผิดตามมาตรา 294ตอน 2 ประกอบด้วย มาตรา 293 ข้อ 7-11 และ มาตรา 294ข้อ 1 เท่านั้น ฟ้องว่าปล้นทรัพย์ได้ความว่าลักทรัพย์ ลงโทษได้คดีได้ความว่ามีคนร้าย 6 คน สามคนอยู่ที่ประตูรั้วบ้านอีก 3 คนเข้าไปในรั้วบ้าน ชายที่ยังจับไม่ได้ขึ้นไปบนบ้านจำเลยที่ 1 กับนายฉัตรถือมีดคอยรับของอยู่ข้างล่าง จำเลยที่ 2, 3 กับนายประเสริฐคอยรับของดูต้นทางหน้าประตูรั้วบ้าน คนขึ้นบนเรือนส่งปืนให้แก่นายฉัตร ๆ รับส่งให้นายประเสริฐ ๆได้ปืนแล้วเดินกลับไปปากซอย จำเลยที่ 2, 3 เดินตามออกมาด้วยสามคนยังคงอยู่ในบ้านตอนนี้เจ้าทรัพย์มาพบคนที่ขึ้นบนเรือน ๆ ชักมีดขู่เข็ญเจ้าทรัพย์แล้วหนีไปพร้อมกับจำเลยที่ 1 และนายฉัตรศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เชื่อว่าจำเลยทั้งสามกับพวกสมคบกันทำการปล้นทรัพย์รายนี้จริง จำคุกคนละ 10 ปีตามมาตรา 301 เพิ่มโทษจำเลยที่ 2ตามมาตรา 72 เป็นจำคุก 15 ปี พ้นโทษแล้วให้ส่งไปกักกันอีก 3 ปี ตามมาตรา 8, 9 พระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้ายส่วนจำเลยที่ 1 เมื่อเพิ่มและลดโทษตามมาตรา 73, 59 แล้วคงจำคุก 10 ปีจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลล่างทั้งสองสำหรับจำเลยที่ 1 แต่เห็นว่าสำหรับจำเลยที่ 2, 3 นั้นเมื่อได้ปืนก็ปลีกตัวไปเสียก่อนแล้วซึ่งขณะนั้นยังหาได้มีการขู่เข็ญเจ้าทรัพย์อันเป็นองค์สำคัญในความผิดฐานปล้นทรัพย์แต่อย่างใดไม่ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใหม่ในภายหลังขาดตอนและมิได้เกี่ยวข้องกับจำเลยทั้งสองคนนี้แล้ว จำเลยทั้งสองจึงควรมีความผิดฐานเป็นตัวการในการลักทรัพย์ในเคหะสถานโดยมีพรรคพวกและศาสตราวุธเท่านั้น ไม่เป็นผิดฐานปล้นทรัพย์ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยมา ซึ่งต่างกับการกระทำของจำเลยที่ 1 เพราะจำเลยที่ 1 ยังคงถือมีดคุมเชิงอยู่ในบ้านของเจ้าทรัพย์ในขณะที่เกิดการขู่เข็ญเจ้าทรัพย์ขึ้น และจำเลยที่ 1 และนายฉัตรมีโอกาสที่จะช่วยเหลือพรรคพวกของตนที่เป็นคนเก็บของอยู่บนเรือนนั้นได้จึงต้องเป็นผิดฐานเป็นโจรปล้นทรัพย์จึงพิพากษาแก้เฉพาะจำเลยที่ 1 ให้ลดโทษตามกฎหมายอาญา มาตรา 58 ทวิ เสีย 1 ใน 3 ส่วนจำเลยที่ 2, 3 ผิดตามมาตรา 294 ตอน 2อันประกอบด้วยมาตรา 293 ข้อ 7-11 และมาตรา 294 ข้อ 1, 59, 73 คงเหลือกำหนดโทษจำเลยที่ 3 3 ปี 4 เดือน จำเลยที่ 2, 5 ปี นอกจากนี้คงเป็นไปตามเดิมตลอดจนเรื่องโทษกักกัน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 604/2498พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์นายกุล ที่ 1 นายเล้ง หรืออำพัน ที่ 2 นายประสิทธิ์ หรือแอ๊ด ที่ 3จำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 293, ม. 294, ม. 301, ม. 63จำเลยที่ 1 กับอีกคนหนึ่งถือมีดคุมเชิงอยู่ใกล้ๆ ในขณะที่คนร้ายอีกคนหนึ่งขู่เข็ญจะทำร้ายเจ้าทรัพย์ดังนี้จำเลยที่ 1 มีผิดตามมาตรา 301 ส่วนจำเลยที่ 2,3 เมื่อได้ก็ปลีกตัวไปเสียก่อนยังไม่ได้มีการขู่เข็ญเจ้าทรัพย์มาเกิดการขู่เข็ญขึ้นภายหลัง เป็นการขาดตอนมิได้เกี่ยวข้องกับจำเลยที่ 2,3 แล้ว จำเลยทั้งสองจึงเพียงแต่มีผิดตามมาตรา 294ตอน 2 ประกอบด้วย มาตรา 293 ข้อ 7-11 และ มาตรา 294ข้อ 1 เท่านั้น ฟ้องว่าปล้นทรัพย์ได้ความว่าลักทรัพย์ ลงโทษได้คดีได้ความว่ามีคนร้าย 6 คน สามคนอยู่ที่ประตูรั้วบ้านอีก 3 คนเข้าไปในรั้วบ้าน ชายที่ยังจับไม่ได้ขึ้นไปบนบ้านจำเลยที่ 1 กับนายฉัตรถือมีดคอยรับของอยู่ข้างล่าง จำเลยที่ 2, 3 กับนายประเสริฐคอยรับของดูต้นทางหน้าประตูรั้วบ้าน คนขึ้นบนเรือนส่งปืนให้แก่นายฉัตร ๆ รับส่งให้นายประเสริฐ ๆได้ปืนแล้วเดินกลับไปปากซอย จำเลยที่ 2, 3 เดินตามออกมาด้วยสามคนยังคงอยู่ในบ้านตอนนี้เจ้าทรัพย์มาพบคนที่ขึ้นบนเรือน ๆ ชักมีดขู่เข็ญเจ้าทรัพย์แล้วหนีไปพร้อมกับจำเลยที่ 1 และนายฉัตรศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เชื่อว่าจำเลยทั้งสามกับพวกสมคบกันทำการปล้นทรัพย์รายนี้จริง จำคุกคนละ 10 ปีตามมาตรา 301 เพิ่มโทษจำเลยที่ 2ตามมาตรา 72 เป็นจำคุก 15 ปี พ้นโทษแล้วให้ส่งไปกักกันอีก 3 ปี ตามมาตรา 8, 9 พระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้ายส่วนจำเลยที่ 1 เมื่อเพิ่มและลดโทษตามมาตรา 73, 59 แล้วคงจำคุก 10 ปีจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลล่างทั้งสองสำหรับจำเลยที่ 1 แต่เห็นว่าสำหรับจำเลยที่ 2, 3 นั้นเมื่อได้ปืนก็ปลีกตัวไปเสียก่อนแล้วซึ่งขณะนั้นยังหาได้มีการขู่เข็ญเจ้าทรัพย์อันเป็นองค์สำคัญในความผิดฐานปล้นทรัพย์แต่อย่างใดไม่ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใหม่ในภายหลังขาดตอนและมิได้เกี่ยวข้องกับจำเลยทั้งสองคนนี้แล้ว จำเลยทั้งสองจึงควรมีความผิดฐานเป็นตัวการในการลักทรัพย์ในเคหะสถานโดยมีพรรคพวกและศาสตราวุธเท่านั้น ไม่เป็นผิดฐานปล้นทรัพย์ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยมา ซึ่งต่างกับการกระทำของจำเลยที่ 1 เพราะจำเลยที่ 1 ยังคงถือมีดคุมเชิงอยู่ในบ้านของเจ้าทรัพย์ในขณะที่เกิดการขู่เข็ญเจ้าทรัพย์ขึ้น และจำเลยที่ 1 และนายฉัตรมีโอกาสที่จะช่วยเหลือพรรคพวกของตนที่เป็นคนเก็บของอยู่บนเรือนนั้นได้จึงต้องเป็นผิดฐานเป็นโจรปล้นทรัพย์จึงพิพากษาแก้เฉพาะจำเลยที่ 1 ให้ลดโทษตามกฎหมายอาญา มาตรา 58 ทวิ เสีย 1 ใน 3 ส่วนจำเลยที่ 2, 3 ผิดตามมาตรา 294 ตอน 2อันประกอบด้วยมาตรา 293 ข้อ 7-11 และมาตรา 294 ข้อ 1, 59, 73 คงเหลือกำหนดโทษจำเลยที่ 3 3 ปี 4 เดือน จำเลยที่ 2, 5 ปี นอกจากนี้คงเป็นไปตามเดิมตลอดจนเรื่องโทษกักกัน(ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ-ประมูล สุวรรณศร-วิเทศจรรยารักษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีได้ความว่ามีคนร้าย 6 คน สามคนอยู่ที่ประตูรั้วบ้านอีก 3 คนเข้าไปในรั้วบ้าน ชายที่ยังจับไม่ได้ขึ้นไปบนบ้านจำเลยที่ 1 กับนายฉัตรถือมีดคอยรับของอยู่ข้างล่าง จำเลยที่ 2, 3 กับนายประเสริฐคอยรับของดูต้นทางหน้าประตูรั้วบ้าน คนขึ้นบนเรือนส่งปืนให้แก่นายฉัตร ๆ รับส่งให้นายประเสริฐ ๆได้ปืนแล้วเดินกลับไปปากซอย จำเลยที่ 2, 3 เดินตามออกมาด้วยสามคนยังคงอยู่ในบ้านตอนนี้เจ้าทรัพย์มาพบคนที่ขึ้นบนเรือน ๆ ชักมีดขู่เข็ญเจ้าทรัพย์แล้วหนีไปพร้อมกับจำเลยที่ 1 และนายฉัตรศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เชื่อว่าจำเลยทั้งสามกับพวกสมคบกันทำการปล้นทรัพย์รายนี้จริง จำคุกคนละ 10 ปีตามมาตรา 301 เพิ่มโทษจำเลยที่ 2ตามมาตรา 72 เป็นจำคุก 15 ปี พ้นโทษแล้วให้ส่งไปกักกันอีก 3 ปี ตามมาตรา 8, 9 พระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้ายส่วนจำเลยที่ 1 เมื่อเพิ่มและลดโทษตามมาตรา 73, 59 แล้วคงจำคุก 10 ปีจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลล่างทั้งสองสำหรับจำเลยที่ 1 แต่เห็นว่าสำหรับจำเลยที่ 2, 3 นั้นเมื่อได้ปืนก็ปลีกตัวไปเสียก่อนแล้วซึ่งขณะนั้นยังหาได้มีการขู่เข็ญเจ้าทรัพย์อันเป็นองค์สำคัญในความผิดฐานปล้นทรัพย์แต่อย่างใดไม่ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใหม่ในภายหลังขาดตอนและมิได้เกี่ยวข้องกับจำเลยทั้งสองคนนี้แล้ว จำเลยทั้งสองจึงควรมีความผิดฐานเป็นตัวการในการลักทรัพย์ในเคหะสถานโดยมีพรรคพวกและศาสตราวุธเท่านั้น ไม่เป็นผิดฐานปล้นทรัพย์ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยมา ซึ่งต่างกับการกระทำของจำเลยที่ 1 เพราะจำเลยที่ 1 ยังคงถือมีดคุมเชิงอยู่ในบ้านของเจ้าทรัพย์ในขณะที่เกิดการขู่เข็ญเจ้าทรัพย์ขึ้น และจำเลยที่ 1 และนายฉัตรมีโอกาสที่จะช่วยเหลือพรรคพวกของตนที่เป็นคนเก็บของอยู่บนเรือนนั้นได้จึงต้องเป็นผิดฐานเป็นโจรปล้นทรัพย์จึงพิพากษาแก้เฉพาะจำเลยที่ 1 ให้ลดโทษตามกฎหมายอาญา มาตรา 58 ทวิ เสีย 1 ใน 3 ส่วนจำเลยที่ 2, 3 ผิดตามมาตรา 294 ตอน 2อันประกอบด้วยมาตรา 293 ข้อ 7-11 และมาตรา 294 ข้อ 1, 59, 73 คงเหลือกำหนดโทษจำเลยที่ 3 3 ปี 4 เดือน จำเลยที่ 2, 5 ปี นอกจากนี้คงเป็นไปตามเดิมตลอดจนเรื่องโทษกักกัน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 604/2498พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์นายกุล ที่ 1 นายเล้ง หรืออำพัน ที่ 2 นายประสิทธิ์ หรือแอ๊ด ที่ 3จำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 293, ม. 294, ม. 301, ม. 63จำเลยที่ 1 กับอีกคนหนึ่งถือมีดคุมเชิงอยู่ใกล้ๆ ในขณะที่คนร้ายอีกคนหนึ่งขู่เข็ญจะทำร้ายเจ้าทรัพย์ดังนี้จำเลยที่ 1 มีผิดตามมาตรา 301 ส่วนจำเลยที่ 2,3 เมื่อได้ก็ปลีกตัวไปเสียก่อนยังไม่ได้มีการขู่เข็ญเจ้าทรัพย์มาเกิดการขู่เข็ญขึ้นภายหลัง เป็นการขาดตอนมิได้เกี่ยวข้องกับจำเลยที่ 2,3 แล้ว จำเลยทั้งสองจึงเพียงแต่มีผิดตามมาตรา 294ตอน 2 ประกอบด้วย มาตรา 293 ข้อ 7-11 และ มาตรา 294ข้อ 1 เท่านั้น ฟ้องว่าปล้นทรัพย์ได้ความว่าลักทรัพย์ ลงโทษได้คดีได้ความว่ามีคนร้าย 6 คน สามคนอยู่ที่ประตูรั้วบ้านอีก 3 คนเข้าไปในรั้วบ้าน ชายที่ยังจับไม่ได้ขึ้นไปบนบ้านจำเลยที่ 1 กับนายฉัตรถือมีดคอยรับของอยู่ข้างล่าง จำเลยที่ 2, 3 กับนายประเสริฐคอยรับของดูต้นทางหน้าประตูรั้วบ้าน คนขึ้นบนเรือนส่งปืนให้แก่นายฉัตร ๆ รับส่งให้นายประเสริฐ ๆได้ปืนแล้วเดินกลับไปปากซอย จำเลยที่ 2, 3 เดินตามออกมาด้วยสามคนยังคงอยู่ในบ้านตอนนี้เจ้าทรัพย์มาพบคนที่ขึ้นบนเรือน ๆ ชักมีดขู่เข็ญเจ้าทรัพย์แล้วหนีไปพร้อมกับจำเลยที่ 1 และนายฉัตรศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เชื่อว่าจำเลยทั้งสามกับพวกสมคบกันทำการปล้นทรัพย์รายนี้จริง จำคุกคนละ 10 ปีตามมาตรา 301 เพิ่มโทษจำเลยที่ 2ตามมาตรา 72 เป็นจำคุก 15 ปี พ้นโทษแล้วให้ส่งไปกักกันอีก 3 ปี ตามมาตรา 8, 9 พระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้ายส่วนจำเลยที่ 1 เมื่อเพิ่มและลดโทษตามมาตรา 73, 59 แล้วคงจำคุก 10 ปีจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลล่างทั้งสองสำหรับจำเลยที่ 1 แต่เห็นว่าสำหรับจำเลยที่ 2, 3 นั้นเมื่อได้ปืนก็ปลีกตัวไปเสียก่อนแล้วซึ่งขณะนั้นยังหาได้มีการขู่เข็ญเจ้าทรัพย์อันเป็นองค์สำคัญในความผิดฐานปล้นทรัพย์แต่อย่างใดไม่ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใหม่ในภายหลังขาดตอนและมิได้เกี่ยวข้องกับจำเลยทั้งสองคนนี้แล้ว จำเลยทั้งสองจึงควรมีความผิดฐานเป็นตัวการในการลักทรัพย์ในเคหะสถานโดยมีพรรคพวกและศาสตราวุธเท่านั้น ไม่เป็นผิดฐานปล้นทรัพย์ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยมา ซึ่งต่างกับการกระทำของจำเลยที่ 1 เพราะจำเลยที่ 1 ยังคงถือมีดคุมเชิงอยู่ในบ้านของเจ้าทรัพย์ในขณะที่เกิดการขู่เข็ญเจ้าทรัพย์ขึ้น และจำเลยที่ 1 และนายฉัตรมีโอกาสที่จะช่วยเหลือพรรคพวกของตนที่เป็นคนเก็บของอยู่บนเรือนนั้นได้จึงต้องเป็นผิดฐานเป็นโจรปล้นทรัพย์จึงพิพากษาแก้เฉพาะจำเลยที่ 1 ให้ลดโทษตามกฎหมายอาญา มาตรา 58 ทวิ เสีย 1 ใน 3 ส่วนจำเลยที่ 2, 3 ผิดตามมาตรา 294 ตอน 2อันประกอบด้วยมาตรา 293 ข้อ 7-11 และมาตรา 294 ข้อ 1, 59, 73 คงเหลือกำหนดโทษจำเลยที่ 3 3 ปี 4 เดือน จำเลยที่ 2, 5 ปี นอกจากนี้คงเป็นไปตามเดิมตลอดจนเรื่องโทษกักกัน(ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ-ประมูล สุวรรณศร-วิเทศจรรยารักษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ