คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 45/2489หลักกฎหมาย: เช่าบ้านอยู่แล้ว แบ่งตอน 1 ให้คนอื่นเช่าช่วงนั้นย่อมไม่ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน ถ้าการเช่าช่วงนั้นทำโดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้เช่า ผู้ให้เช่าย่อมฟ้องขับไล่ได้คดีนี้ได้ความว่าจำเลยเช่าตึกจากโจทก์มีกำหนด ๑ ปีแต่ ๑ มกราคม ๒๔๘๗ ค่าเช่า ๔๐ บาทต่อเดือน ต่อมาจำเลยให้ผู้อื่นเช่าช่วงเสียส่วนหนึ่งค่าเช่าเดือนละ ๕๐ บาท จำเลยอยู่ส่วนหนึ่งอันเป็นผิดต่อสัญญาเช่า เพราะไม่ได้รับอนุญาตจากโจทก์ก่อนโจทก์บอกเลิกสัญญาเช่าให้จำเลยออกจากห้องเช่า ๑ เดือนแล้วจำเลยไม่ออก จำเลยต่อสู้ว่าสัญญาเช่ารายนี้อยู่ในความควบคุมแห่ง พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน ๒๔๘๖ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่ ศาลชั้นต้นเห็นว่าการที่จำเลยนำห้องไปให้เช่าช่วงเป็นการหากำไร จึงผิดความประสงค์ของพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่ายิ่งมุ่งหมายช่วยเหลือคนจนที่ไม่มีที่อยู่ กรณีจึงไม่ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่านั้น ให้ขับไล่จำเลย ศาลอุทธรณ์เห็นว่าสัญญาเช่าได้รับความคุ้มครองตามพ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน ๒๔๘๖ ม.๑๔ จึงให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าพ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน ๒๔๘๖ มุ่งประสงค์ช่วยผู้เช่าที่มีรายได้น้อยไม่มีที่อยู่อาศัยโดยไม่ต้องถูกขึ้นค่าเช่า หาได้มุ่งหมายจะช่วยผู้เช่าหากำไรโดยให้เช่าช่วงเช่นนั้นไม่+++ให้เช่าช่วงเพื่อหากำไร ก็ทำนองเดียวกับผู้เช่าให้ที่เช่าในการค้า จึงไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัตินี้ และเมื่อทำไปให้เช่าช่วงโดยเจ้าของไม่ยินยอมตามและประมวลแพ่งพาณิช ม.๕๔๔ โจทก์จึงฟ้องขับไล่จำเลยได้พิพากษายืนศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 45/2489บริษัทแรนดเดอรีบรามกานจำกัดโจทก์นายโจ๊เฮงจำเลย ป.พ.พ. ม. 544 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2486 ม. 4, ม. 5, ม. 14เช่าบ้านอยู่แล้ว แบ่งตอน 1 ให้คนอื่นเช่าช่วงนั้นย่อมไม่ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน ถ้าการเช่าช่วงนั้นทำโดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้เช่า ผู้ให้เช่าย่อมฟ้องขับไล่ได้คดีนี้ได้ความว่าจำเลยเช่าตึกจากโจทก์มีกำหนด ๑ ปีแต่ ๑ มกราคม ๒๔๘๗ ค่าเช่า ๔๐ บาทต่อเดือน ต่อมาจำเลยให้ผู้อื่นเช่าช่วงเสียส่วนหนึ่งค่าเช่าเดือนละ ๕๐ บาท จำเลยอยู่ส่วนหนึ่งอันเป็นผิดต่อสัญญาเช่า เพราะไม่ได้รับอนุญาตจากโจทก์ก่อนโจทก์บอกเลิกสัญญาเช่าให้จำเลยออกจากห้องเช่า ๑ เดือนแล้วจำเลยไม่ออก จำเลยต่อสู้ว่าสัญญาเช่ารายนี้อยู่ในความควบคุมแห่ง พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน ๒๔๘๖ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่ ศาลชั้นต้นเห็นว่าการที่จำเลยนำห้องไปให้เช่าช่วงเป็นการหากำไร จึงผิดความประสงค์ของพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่ายิ่งมุ่งหมายช่วยเหลือคนจนที่ไม่มีที่อยู่ กรณีจึงไม่ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่านั้น ให้ขับไล่จำเลย ศาลอุทธรณ์เห็นว่าสัญญาเช่าได้รับความคุ้มครองตามพ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน ๒๔๘๖ ม.๑๔ จึงให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าพ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน ๒๔๘๖ มุ่งประสงค์ช่วยผู้เช่าที่มีรายได้น้อยไม่มีที่อยู่อาศัยโดยไม่ต้องถูกขึ้นค่าเช่า หาได้มุ่งหมายจะช่วยผู้เช่าหากำไรโดยให้เช่าช่วงเช่นนั้นไม่+++ให้เช่าช่วงเพื่อหากำไร ก็ทำนองเดียวกับผู้เช่าให้ที่เช่าในการค้า จึงไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัตินี้ และเมื่อทำไปให้เช่าช่วงโดยเจ้าของไม่ยินยอมตามและประมวลแพ่งพาณิช ม.๕๔๔ โจทก์จึงฟ้องขับไล่จำเลยได้พิพากษายืนศาลชั้นต้น(นาถปรีชา-จำรูญ โปษยานนท์-ธรรมบัณฑิต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ได้ความว่าจำเลยเช่าตึกจากโจทก์มีกำหนด ๑ ปีแต่ ๑ มกราคม ๒๔๘๗ ค่าเช่า ๔๐ บาทต่อเดือน ต่อมาจำเลยให้ผู้อื่นเช่าช่วงเสียส่วนหนึ่งค่าเช่าเดือนละ ๕๐ บาท จำเลยอยู่ส่วนหนึ่งอันเป็นผิดต่อสัญญาเช่า เพราะไม่ได้รับอนุญาตจากโจทก์ก่อนโจทก์บอกเลิกสัญญาเช่าให้จำเลยออกจากห้องเช่า ๑ เดือนแล้วจำเลยไม่ออก จำเลยต่อสู้ว่าสัญญาเช่ารายนี้อยู่ในความควบคุมแห่ง พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน ๒๔๘๖ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่ ศาลชั้นต้นเห็นว่าการที่จำเลยนำห้องไปให้เช่าช่วงเป็นการหากำไร จึงผิดความประสงค์ของพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่ายิ่งมุ่งหมายช่วยเหลือคนจนที่ไม่มีที่อยู่ กรณีจึงไม่ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่านั้น ให้ขับไล่จำเลย ศาลอุทธรณ์เห็นว่าสัญญาเช่าได้รับความคุ้มครองตามพ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน ๒๔๘๖ ม.๑๔ จึงให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าพ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน ๒๔๘๖ มุ่งประสงค์ช่วยผู้เช่าที่มีรายได้น้อยไม่มีที่อยู่อาศัยโดยไม่ต้องถูกขึ้นค่าเช่า หาได้มุ่งหมายจะช่วยผู้เช่าหากำไรโดยให้เช่าช่วงเช่นนั้นไม่+++ให้เช่าช่วงเพื่อหากำไร ก็ทำนองเดียวกับผู้เช่าให้ที่เช่าในการค้า จึงไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัตินี้ และเมื่อทำไปให้เช่าช่วงโดยเจ้าของไม่ยินยอมตามและประมวลแพ่งพาณิช ม.๕๔๔ โจทก์จึงฟ้องขับไล่จำเลยได้พิพากษายืนศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 45/2489บริษัทแรนดเดอรีบรามกานจำกัดโจทก์นายโจ๊เฮงจำเลย ป.พ.พ. ม. 544 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2486 ม. 4, ม. 5, ม. 14เช่าบ้านอยู่แล้ว แบ่งตอน 1 ให้คนอื่นเช่าช่วงนั้นย่อมไม่ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน ถ้าการเช่าช่วงนั้นทำโดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้เช่า ผู้ให้เช่าย่อมฟ้องขับไล่ได้คดีนี้ได้ความว่าจำเลยเช่าตึกจากโจทก์มีกำหนด ๑ ปีแต่ ๑ มกราคม ๒๔๘๗ ค่าเช่า ๔๐ บาทต่อเดือน ต่อมาจำเลยให้ผู้อื่นเช่าช่วงเสียส่วนหนึ่งค่าเช่าเดือนละ ๕๐ บาท จำเลยอยู่ส่วนหนึ่งอันเป็นผิดต่อสัญญาเช่า เพราะไม่ได้รับอนุญาตจากโจทก์ก่อนโจทก์บอกเลิกสัญญาเช่าให้จำเลยออกจากห้องเช่า ๑ เดือนแล้วจำเลยไม่ออก จำเลยต่อสู้ว่าสัญญาเช่ารายนี้อยู่ในความควบคุมแห่ง พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน ๒๔๘๖ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่ ศาลชั้นต้นเห็นว่าการที่จำเลยนำห้องไปให้เช่าช่วงเป็นการหากำไร จึงผิดความประสงค์ของพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่ายิ่งมุ่งหมายช่วยเหลือคนจนที่ไม่มีที่อยู่ กรณีจึงไม่ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่านั้น ให้ขับไล่จำเลย ศาลอุทธรณ์เห็นว่าสัญญาเช่าได้รับความคุ้มครองตามพ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน ๒๔๘๖ ม.๑๔ จึงให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าพ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน ๒๔๘๖ มุ่งประสงค์ช่วยผู้เช่าที่มีรายได้น้อยไม่มีที่อยู่อาศัยโดยไม่ต้องถูกขึ้นค่าเช่า หาได้มุ่งหมายจะช่วยผู้เช่าหากำไรโดยให้เช่าช่วงเช่นนั้นไม่+++ให้เช่าช่วงเพื่อหากำไร ก็ทำนองเดียวกับผู้เช่าให้ที่เช่าในการค้า จึงไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัตินี้ และเมื่อทำไปให้เช่าช่วงโดยเจ้าของไม่ยินยอมตามและประมวลแพ่งพาณิช ม.๕๔๔ โจทก์จึงฟ้องขับไล่จำเลยได้พิพากษายืนศาลชั้นต้น(นาถปรีชา-จำรูญ โปษยานนท์-ธรรมบัณฑิต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ