คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1141/2531หลักกฎหมาย: เจ้าของรถที่เสียหายเพราะถูกรถที่จำเลยขับชนมิใช่ผู้ที่ได้รับความเสียหายเนื่องจากการกระทำความผิดของจำเลยตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกที่โจทก์ฟ้องอันเป็นความผิดเกี่ยวกับรัฐ จึงมิใช่ผู้เสียหายที่จะมีสิทธิขอเข้าร่วมเป็นโจทก์กับพนักงานอัยการ.คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานขับขี่รถยนต์โดยประมาท เป็นเหตุให้ทรัพย์สินของผู้อื่นเสียหายแล้วหลบหนีไม่แสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 43(4), 78, 157, 160 ระหว่างพิจารณาคดีของศาลชั้นต้น ผู้ร้องยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ อ้างว่าเป็นเจ้าของรถยนต์ซึ่งถูกรถชนเสียหายในดคีนี้ ศาลชั้นต้นเห็นว่าความผิดตามที่โจทก์ฟ้องเป็นความผิดต่อเจ้าพนักงานของรัฐ ผู้ร้องเข้าร่วมเป็นโจทก์ไม่ได้ จึงสั่งยกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้ว่าผู้ร้องจะเป็นเจ้าของรถที่เสียหายเพราะถูกรถที่จำเลยขับชนก็ตาม แต่ผู้ร้องมิใช่ผู้ได้รับความเสียหายเนื่องจากการกระทำความผิดของจำเลยตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกที่โจทก์ฟ้อง อันเป็นความผิดเกี่ยวกับรัฐ ผู้ร้องจึงมิใช่ผู้เสียหายที่จะมีสิทธิขอเข้าร่วมเป็นโจทก์กับพนักงานอัยการ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1141/2531พนักงานอัยการ จังหวัด นนทบุรีโจทก์นาย บรรจบ จง รุ่งเรืองผู้ร้องนาย ทน ง คำ ขำ หรือ ดำ ขำจำเลย ป.วิ.อ. ม. 2 (4) พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.2522 ม. 43 (4), ม. 78, ม. 157, ม. 160เจ้าของรถที่เสียหายเพราะถูกรถที่จำเลยขับชนมิใช่ผู้ที่ได้รับความเสียหายเนื่องจากการกระทำความผิดของจำเลยตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกที่โจทก์ฟ้องอันเป็นความผิดเกี่ยวกับรัฐ จึงมิใช่ผู้เสียหายที่จะมีสิทธิขอเข้าร่วมเป็นโจทก์กับพนักงานอัยการ.คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานขับขี่รถยนต์โดยประมาท เป็นเหตุให้ทรัพย์สินของผู้อื่นเสียหายแล้วหลบหนีไม่แสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 43(4), 78, 157, 160 ระหว่างพิจารณาคดีของศาลชั้นต้น ผู้ร้องยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ อ้างว่าเป็นเจ้าของรถยนต์ซึ่งถูกรถชนเสียหายในดคีนี้ ศาลชั้นต้นเห็นว่าความผิดตามที่โจทก์ฟ้องเป็นความผิดต่อเจ้าพนักงานของรัฐ ผู้ร้องเข้าร่วมเป็นโจทก์ไม่ได้ จึงสั่งยกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้ว่าผู้ร้องจะเป็นเจ้าของรถที่เสียหายเพราะถูกรถที่จำเลยขับชนก็ตาม แต่ผู้ร้องมิใช่ผู้ได้รับความเสียหายเนื่องจากการกระทำความผิดของจำเลยตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกที่โจทก์ฟ้อง อันเป็นความผิดเกี่ยวกับรัฐ ผู้ร้องจึงมิใช่ผู้เสียหายที่จะมีสิทธิขอเข้าร่วมเป็นโจทก์กับพนักงานอัยการ พิพากษายืน.(ดุสิต วราโห-คำนึง อุไรรัตน์-ประชา บุญวนิช)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานขับขี่รถยนต์โดยประมาท เป็นเหตุให้ทรัพย์สินของผู้อื่นเสียหายแล้วหลบหนีไม่แสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 43(4), 78, 157, 160 ระหว่างพิจารณาคดีของศาลชั้นต้น ผู้ร้องยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ อ้างว่าเป็นเจ้าของรถยนต์ซึ่งถูกรถชนเสียหายในดคีนี้ ศาลชั้นต้นเห็นว่าความผิดตามที่โจทก์ฟ้องเป็นความผิดต่อเจ้าพนักงานของรัฐ ผู้ร้องเข้าร่วมเป็นโจทก์ไม่ได้ จึงสั่งยกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้ว่าผู้ร้องจะเป็นเจ้าของรถที่เสียหายเพราะถูกรถที่จำเลยขับชนก็ตาม แต่ผู้ร้องมิใช่ผู้ได้รับความเสียหายเนื่องจากการกระทำความผิดของจำเลยตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกที่โจทก์ฟ้อง อันเป็นความผิดเกี่ยวกับรัฐ ผู้ร้องจึงมิใช่ผู้เสียหายที่จะมีสิทธิขอเข้าร่วมเป็นโจทก์กับพนักงานอัยการ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1141/2531พนักงานอัยการ จังหวัด นนทบุรีโจทก์นาย บรรจบ จง รุ่งเรืองผู้ร้องนาย ทน ง คำ ขำ หรือ ดำ ขำจำเลย ป.วิ.อ. ม. 2 (4) พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.2522 ม. 43 (4), ม. 78, ม. 157, ม. 160เจ้าของรถที่เสียหายเพราะถูกรถที่จำเลยขับชนมิใช่ผู้ที่ได้รับความเสียหายเนื่องจากการกระทำความผิดของจำเลยตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกที่โจทก์ฟ้องอันเป็นความผิดเกี่ยวกับรัฐ จึงมิใช่ผู้เสียหายที่จะมีสิทธิขอเข้าร่วมเป็นโจทก์กับพนักงานอัยการ.คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานขับขี่รถยนต์โดยประมาท เป็นเหตุให้ทรัพย์สินของผู้อื่นเสียหายแล้วหลบหนีไม่แสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 43(4), 78, 157, 160 ระหว่างพิจารณาคดีของศาลชั้นต้น ผู้ร้องยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ อ้างว่าเป็นเจ้าของรถยนต์ซึ่งถูกรถชนเสียหายในดคีนี้ ศาลชั้นต้นเห็นว่าความผิดตามที่โจทก์ฟ้องเป็นความผิดต่อเจ้าพนักงานของรัฐ ผู้ร้องเข้าร่วมเป็นโจทก์ไม่ได้ จึงสั่งยกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้ว่าผู้ร้องจะเป็นเจ้าของรถที่เสียหายเพราะถูกรถที่จำเลยขับชนก็ตาม แต่ผู้ร้องมิใช่ผู้ได้รับความเสียหายเนื่องจากการกระทำความผิดของจำเลยตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกที่โจทก์ฟ้อง อันเป็นความผิดเกี่ยวกับรัฐ ผู้ร้องจึงมิใช่ผู้เสียหายที่จะมีสิทธิขอเข้าร่วมเป็นโจทก์กับพนักงานอัยการ พิพากษายืน.(ดุสิต วราโห-คำนึง อุไรรัตน์-ประชา บุญวนิช)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ