คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4121/2543หลักกฎหมาย: อุทธรณ์จำเลยเป็นการโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานนอกจากนี้จำเลยยังได้อ้างข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ในอุทธรณ์อีกจึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 วรรคหนึ่ง สัญญาจ้างแรงงานนอกจากจะบังคับใช้ตามบรรพ 3 ลักษณะ 6แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์แล้ว ยังจะต้องบังคับใช้ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ซึ่งเป็นกฎหมายเฉพาะให้สอดคล้องกันด้วย ในเรื่องการทำงานล่วงเวลาได้มีการบัญญัติไว้โดยเฉพาะในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ฉะนั้น นายจ้างจะมีคำสั่งให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาได้หรือไม่ เพียงใด ต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งกฎหมายฉบับนี้ คู่กรณีจะทำสัญญาให้แตกต่างไปจากที่กำหนดไว้ในบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวซึ่งเป็นกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหาได้ไม่ นายจ้างไม่มีอำนาจสั่งให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาในวันทำงานนอกจากจะเข้าข้อยกเว้นตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541มาตรา 24 วรรคหนึ่ง ซึ่งบัญญัติว่า ห้ามมิให้นายจ้างให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาในวันทำงาน เว้นแต่ได้รับความยินยอมจากลูกจ้างก่อนเป็นคราว ๆ ไปหมายความว่า เมื่อนายจ้างประสงค์ให้มีการทำงานล่วงเวลาในช่วงระยะเวลาใดนายจ้างจะต้องทำความตกลงกับลูกจ้างโดยชัดแจ้งหรือโดยปริยายให้มีสาระสำคัญครบถ้วนถึงกำหนดช่วงระยะการเริ่มต้นและการสิ้นสุดของการทำงานล่วงเวลาไว้ก่อนล่วงหน้า หลังจากนั้นหากนายจ้างจะออกคำสั่งในเรื่องการทำงานล่วงเวลาอีกก็ต้องให้สอดคล้องกับข้อตกลงดังกล่าว ถ้าคำสั่งนั้นไม่สอดคล้องกับข้อตกลงต้องถือว่าเป็นคำสั่งให้ทำงานล่วงเวลาที่ไม่ชอบด้วยบทบัญญัติดังกล่าว ลูกจ้างไม่จำต้องปฏิบัติตามก็ได้ เมื่อไม่ปรากฏว่ามีข้อตกลงเรื่องกำหนดช่วงระยะเวลาเริ่มต้นและการสิ้นสุดของการทำงานล่วงเวลาระหว่างจำเลยกับลูกจ้างรวมทั้งโจทก์คำสั่งของจำเลยให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลา จึงไม่ชอบด้วยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 24 วรรคหนึ่ง แม้โจทก์จะลงชื่อให้ความยินยอมว่าจะปฏิบัติตาม ก็ไม่ผูกพันโจทก์ให้ต้องทำงานล่วงเวลา การที่โจทก์ไม่ได้ทำงานล่วงเวลาทุกวันตามคำสั่งของจำเลยยังถือไม่ได้ว่าโจทก์ขัดคำสั่งของจำเลยเรื่องการทำงานล่วงเวลา ศาลแรงงานวินิจฉัยว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าก่อนถึงกำหนดจ่ายสินจ้างคราวหนึ่ง จึงต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้แก่โจทก์ แสดงอยู่ในตัวว่าศาลแรงงานวินิจฉัยคดีโดยปรับใช้บังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 แล้วโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 16 เมษายน 2540 จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างตำแหน่งพนักงานฝ่ายผลิต ค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 8,850 บาทกำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสิ้นเดือน ต่อมาวันที่ 5 พฤศจิกายน 2541 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำความผิดและจำเลยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าโจทก์ทำงานกับจำเลยเป็นเวลา 1 ปี 7 เดือน มีสิทธิได้รับค่าชดเชยเท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้าย 90 วัน เป็นเงิน 26,550 บาท และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเวลา 55 วัน เป็นเงิน 16,225 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงิน 16,225 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าชำระเสร็จและค่าชดเชยเป็นเงิน 26,550 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยประกอบกิจการอุตสาหกรรมผลิตชิ้นส่วนหรืออุปกรณ์รถยนต์จัดส่งให้แก่บริษัทผู้ผลิตรถยนต์ โจทก์มีความก้าวร้าวกระด้างกระเดื่องต่อผู้บังคับบัญชา ไม่ปฏิบัติงานในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายละทิ้งงานที่มอบหมายโดยไม่มีเหตุอันสมควร ฝ่าฝืนและขัดคำสั่งจำเลยเป็นอาจิณ ลาป่วย ลากิจ โดยไม่มีเหตุอันสมควร เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2541จำเลยแจ้งให้พนักงานทุกคนรวมทั้งโจทก์อยู่ทำงานล่วงเวลาจนถึงเวลา20 นาฬิกา เพื่อเร่งผลิตสินค้าส่งให้ทันภายในกำหนด โจทก์รับทราบคำสั่งแล้วเพิกเฉยยังคงลาป่วย ลากิจ ไม่ทำงานล่วงเวลา จำเลยว่ากล่าวตักเตือนหลายครั้ง โจทก์ไม่เชื่อฟัง ถือได้ว่าโจทก์จงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหายอันเป็นการกระทำผิดต่อนายจ้างอย่างร้ายแรง จำเลยจึงเลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าตอบแทนใด ๆ ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า การทำงานล่วงเวลาต้องได้รับความยินยอมจากลูกจ้าง จำเลยออกประกาศให้โจทก์ทำงานล่วงเวลา ตามเอกสารหมาย ล.3โดยไม่ระบุระยะเวลาการทำงานล่วงเวลาให้แน่นอน เมื่อโจทก์ทำงานล่วงเวลาเป็นบางวันจึงเป็นสิทธิของโจทก์ ถือไม่ได้ว่าโจทก์ขัดคำสั่งดังกล่าวของจำเลยพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงิน 16,225 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 11 ธันวาคม 2541 (วันฟ้อง)ค่าชดเชยเป็นเงิน 26,550 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 5 พฤศจิกายน 2541 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "จำเลยอุทธรณ์ประการแรกว่าจำเลยได้มีหนังสือตักเตือนโจทก์เรื่องไม่ทำงานล่วงเวลา ตามเอกสารหมาย ล.5เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 2541 แต่วันที่ 3 และวันที่ 4 พฤศจิกายน 2541โจทก์กลับหยุดงานโดยไม่แจ้งให้จำเลยทราบทั้งที่สามารถแจ้งได้ โจทก์อาศัยใบรับรองแพทย์มาแสดงโดยอ้างว่าโจทก์เป็นโรคภูมิแพ้หรือไซนัส ลักษณะของโรคมิใช่ต้องป่วยเจ็บขนาดต้องหยุดงานถึง 2 วัน ซึ่งเป็นการลาหยุดงานเท็จอันเป็นการฉ้อโกงเวลาการทำงานมุ่งประสงค์ให้จำเลยได้รับความเสียหายเพราะอยู่ในช่วงเร่งการผลิต จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยมิต้องบอกกล่าวล่วงหน้า เห็นว่า ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ให้ความร่วมมือในการทำงานล่วงเวลาตามสมควรแล้ว จำเลยออกหนังสือเตือนโจทก์ว่าไม่ทำงานล่วงเวลาจึงไม่ชอบ การทำงานล่วงเวลาต้องได้รับความยินยอมจากลูกจ้าง จำเลยออกประกาศให้โจทก์ทำงานล่วงเวลาโดยไม่กำหนดระยะเวลาให้แน่นอน เมื่อโจทก์ทำงานล่วงเวลาเป็นบางวันจึงเป็นสิทธิของโจทก์ ถือไม่ได้ว่าโจทก์ขัดคำสั่งจำเลย อุทธรณ์จำเลยดังกล่าวจึงเป็นการโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางนอกจากนี้จำเลยยังได้อ้างข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ในอุทธรณ์อีกว่าโจทก์ลาหยุดงานเท็จ จึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522มาตรา 54 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยจำเลยอุทธรณ์ประการสุดท้ายว่า โจทก์ยอมทำงานล่วงเวลาตามประกาศของจำเลยเอกสารหมาย ล.3 โดยลงชื่อในเอกสารดังกล่าว และรับเงินจากการทำงานล่วงเวลา โจทก์จำเลยต่างเป็นคู่สัญญาต้องปฏิบัติตามพันธะที่มีต่อกัน ฝ่ายใดผิดข้อตกลงอีกฝ่ายมีสิทธิบังคับได้ การกระทำของโจทก์ที่ไม่ยอมทำงานล่วงเวลา ถือว่าขัดคำสั่งจำเลย และที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ โดยนำกฎหมายแรงงานมาปรับแก่คดี ไม่ปรับบังคับใช้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เป็นการใช้กฎหมายไม่ถูกต้องนั้น เห็นว่า สัญญาจ้างแรงงานนอกจากจะบังคับใช้ตามบรรพ 3 ลักษณะ 6 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์แล้ว ยังจะต้องบังคับใช้ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. 2541 ซึ่งเป็นกฎหมายเฉพาะให้สอดคล้องกันด้วย ในเรื่องการทำงานล่วงเวลาได้มีการบัญญัติไว้โดยเฉพาะในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. 2541 ฉะนั้น นายจ้างจะมีคำสั่งให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาได้หรือไม่เพียงใด ต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งกฎหมายฉบับนี้ คู่กรณีจะทำสัญญาให้แตกต่างไปจากที่กำหนดไว้ในบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวซึ่งเป็นกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหาได้ไม่ โดยกฎหมายฉบับนี้วางหลักเกณฑ์ว่า นายจ้างไม่มีอำนาจสั่งให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาในวันทำงาน นอกจากจะเข้าข้อยกเว้นตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 24 วรรคหนึ่ง ซึ่งบัญญัติว่า ห้ามมิให้นายจ้างให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาในวันทำงาน เว้นแต่ได้รับความยินยอมจากลูกจ้างก่อนเป็นคราว ๆ ไป หมายความว่า เมื่อนายจ้างประสงค์ให้มีการทำงานล่วงเวลาในช่วงระยะเวลาใด นายจ้างจะต้องทำความตกลงกับลูกจ้างโดยชัดแจ้งหรือโดยปริยายให้มีสาระสำคัญครบถ้วนถึงกำหนดช่วงระยะการเริ่มต้นและการสิ้นสุดของการทำงานล่วงเวลาไว้ก่อนล่วงหน้าหลังจากนั้นหากนายจ้างจะออกคำสั่งในเรื่องการทำงานล่วงเวลาอีกก็ต้องให้สอดคล้องกับข้อตกลงดังกล่าว ถ้าคำสั่งนั้นไม่สอดคล้องกับข้อตกลงต้องถือว่าเป็นคำสั่งให้ทำงานล่วงเวลาที่ไม่ชอบด้วยบทบัญญัติดังกล่าวลูกจ้างไม่จำต้องปฏิบัติตามก็ได้ คดีนี้ไม่ปรากฏว่ามีข้อตกลงเรื่องกำหนดช่วงระยะการเริ่มต้นและการสิ้นสุดของการทำงานล่วงเวลาระหว่างจำเลยกับลูกจ้างรวมทั้งโจทก์ คำสั่งของจำเลยให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาตามประกาศเอกสารหมาย ล.3 จึงไม่ชอบด้วยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. 2541 มาตรา 24 วรรคหนึ่ง ดังนั้น แม้โจทก์จะลงชื่อให้ความยินยอมว่าจะปฏิบัติตามประกาศของจำเลยเอกสารหมาย ล.3 ก็ไม่ผูกพันโจทก์ให้ต้องทำงานล่วงเวลา การที่โจทก์ไม่ได้ทำงานล่วงเวลาทุกวันตามคำสั่งของจำเลยในประกาศเอกสารหมาย ล.3 ยังถือไม่ได้ว่าโจทก์ขัดคำสั่งของจำเลยเรื่องการทำงานล่วงเวลาและที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าก่อนถึงกำหนดจ่ายสินจ้างคราวหนึ่งจึงต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้แก่โจทก์ ก็แสดงอยู่ในตัวว่าศาลแรงงานกลางวินิจฉัยคดีโดยปรับใช้บังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 ตามข้ออุทธรณ์ของจำเลย ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4121/2543นาย อนันต์ แถมพรโจทก์บริษัท ออโต้ ซีเอส เอ็นจิเนียริ่ง จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 149, ม. 582 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54 พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 ม. 24อุทธรณ์จำเลยเป็นการโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานนอกจากนี้จำเลยยังได้อ้างข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ในอุทธรณ์อีกจึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 วรรคหนึ่ง สัญญาจ้างแรงงานนอกจากจะบังคับใช้ตามบรรพ 3 ลักษณะ 6แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์แล้ว ยังจะต้องบังคับใช้ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ซึ่งเป็นกฎหมายเฉพาะให้สอดคล้องกันด้วย ในเรื่องการทำงานล่วงเวลาได้มีการบัญญัติไว้โดยเฉพาะในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ฉะนั้น นายจ้างจะมีคำสั่งให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาได้หรือไม่ เพียงใด ต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งกฎหมายฉบับนี้ คู่กรณีจะทำสัญญาให้แตกต่างไปจากที่กำหนดไว้ในบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวซึ่งเป็นกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหาได้ไม่ นายจ้างไม่มีอำนาจสั่งให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาในวันทำงานนอกจากจะเข้าข้อยกเว้นตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541มาตรา 24 วรรคหนึ่ง ซึ่งบัญญัติว่า ห้ามมิให้นายจ้างให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาในวันทำงาน เว้นแต่ได้รับความยินยอมจากลูกจ้างก่อนเป็นคราว ๆ ไปหมายความว่า เมื่อนายจ้างประสงค์ให้มีการทำงานล่วงเวลาในช่วงระยะเวลาใดนายจ้างจะต้องทำความตกลงกับลูกจ้างโดยชัดแจ้งหรือโดยปริยายให้มีสาระสำคัญครบถ้วนถึงกำหนดช่วงระยะการเริ่มต้นและการสิ้นสุดของการทำงานล่วงเวลาไว้ก่อนล่วงหน้า หลังจากนั้นหากนายจ้างจะออกคำสั่งในเรื่องการทำงานล่วงเวลาอีกก็ต้องให้สอดคล้องกับข้อตกลงดังกล่าว ถ้าคำสั่งนั้นไม่สอดคล้องกับข้อตกลงต้องถือว่าเป็นคำสั่งให้ทำงานล่วงเวลาที่ไม่ชอบด้วยบทบัญญัติดังกล่าว ลูกจ้างไม่จำต้องปฏิบัติตามก็ได้ เมื่อไม่ปรากฏว่ามีข้อตกลงเรื่องกำหนดช่วงระยะเวลาเริ่มต้นและการสิ้นสุดของการทำงานล่วงเวลาระหว่างจำเลยกับลูกจ้างรวมทั้งโจทก์คำสั่งของจำเลยให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลา จึงไม่ชอบด้วยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 24 วรรคหนึ่ง แม้โจทก์จะลงชื่อให้ความยินยอมว่าจะปฏิบัติตาม ก็ไม่ผูกพันโจทก์ให้ต้องทำงานล่วงเวลา การที่โจทก์ไม่ได้ทำงานล่วงเวลาทุกวันตามคำสั่งของจำเลยยังถือไม่ได้ว่าโจทก์ขัดคำสั่งของจำเลยเรื่องการทำงานล่วงเวลา ศาลแรงงานวินิจฉัยว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าก่อนถึงกำหนดจ่ายสินจ้างคราวหนึ่ง จึงต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้แก่โจทก์ แสดงอยู่ในตัวว่าศาลแรงงานวินิจฉัยคดีโดยปรับใช้บังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 แล้วโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 16 เมษายน 2540 จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างตำแหน่งพนักงานฝ่ายผลิต ค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 8,850 บาทกำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสิ้นเดือน ต่อมาวันที่ 5 พฤศจิกายน 2541 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำความผิดและจำเลยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าโจทก์ทำงานกับจำเลยเป็นเวลา 1 ปี 7 เดือน มีสิทธิได้รับค่าชดเชยเท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้าย 90 วัน เป็นเงิน 26,550 บาท และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเวลา 55 วัน เป็นเงิน 16,225 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงิน 16,225 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าชำระเสร็จและค่าชดเชยเป็นเงิน 26,550 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยประกอบกิจการอุตสาหกรรมผลิตชิ้นส่วนหรืออุปกรณ์รถยนต์จัดส่งให้แก่บริษัทผู้ผลิตรถยนต์ โจทก์มีความก้าวร้าวกระด้างกระเดื่องต่อผู้บังคับบัญชา ไม่ปฏิบัติงานในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายละทิ้งงานที่มอบหมายโดยไม่มีเหตุอันสมควร ฝ่าฝืนและขัดคำสั่งจำเลยเป็นอาจิณ ลาป่วย ลากิจ โดยไม่มีเหตุอันสมควร เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2541จำเลยแจ้งให้พนักงานทุกคนรวมทั้งโจทก์อยู่ทำงานล่วงเวลาจนถึงเวลา20 นาฬิกา เพื่อเร่งผลิตสินค้าส่งให้ทันภายในกำหนด โจทก์รับทราบคำสั่งแล้วเพิกเฉยยังคงลาป่วย ลากิจ ไม่ทำงานล่วงเวลา จำเลยว่ากล่าวตักเตือนหลายครั้ง โจทก์ไม่เชื่อฟัง ถือได้ว่าโจทก์จงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหายอันเป็นการกระทำผิดต่อนายจ้างอย่างร้ายแรง จำเลยจึงเลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าตอบแทนใด ๆ ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า การทำงานล่วงเวลาต้องได้รับความยินยอมจากลูกจ้าง จำเลยออกประกาศให้โจทก์ทำงานล่วงเวลา ตามเอกสารหมาย ล.3โดยไม่ระบุระยะเวลาการทำงานล่วงเวลาให้แน่นอน เมื่อโจทก์ทำงานล่วงเวลาเป็นบางวันจึงเป็นสิทธิของโจทก์ ถือไม่ได้ว่าโจทก์ขัดคำสั่งดังกล่าวของจำเลยพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงิน 16,225 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 11 ธันวาคม 2541 (วันฟ้อง)ค่าชดเชยเป็นเงิน 26,550 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 5 พฤศจิกายน 2541 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "จำเลยอุทธรณ์ประการแรกว่าจำเลยได้มีหนังสือตักเตือนโจทก์เรื่องไม่ทำงานล่วงเวลา ตามเอกสารหมาย ล.5เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 2541 แต่วันที่ 3 และวันที่ 4 พฤศจิกายน 2541โจทก์กลับหยุดงานโดยไม่แจ้งให้จำเลยทราบทั้งที่สามารถแจ้งได้ โจทก์อาศัยใบรับรองแพทย์มาแสดงโดยอ้างว่าโจทก์เป็นโรคภูมิแพ้หรือไซนัส ลักษณะของโรคมิใช่ต้องป่วยเจ็บขนาดต้องหยุดงานถึง 2 วัน ซึ่งเป็นการลาหยุดงานเท็จอันเป็นการฉ้อโกงเวลาการทำงานมุ่งประสงค์ให้จำเลยได้รับความเสียหายเพราะอยู่ในช่วงเร่งการผลิต จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยมิต้องบอกกล่าวล่วงหน้า เห็นว่า ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ให้ความร่วมมือในการทำงานล่วงเวลาตามสมควรแล้ว จำเลยออกหนังสือเตือนโจทก์ว่าไม่ทำงานล่วงเวลาจึงไม่ชอบ การทำงานล่วงเวลาต้องได้รับความยินยอมจากลูกจ้าง จำเลยออกประกาศให้โจทก์ทำงานล่วงเวลาโดยไม่กำหนดระยะเวลาให้แน่นอน เมื่อโจทก์ทำงานล่วงเวลาเป็นบางวันจึงเป็นสิทธิของโจทก์ ถือไม่ได้ว่าโจทก์ขัดคำสั่งจำเลย อุทธรณ์จำเลยดังกล่าวจึงเป็นการโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางนอกจากนี้จำเลยยังได้อ้างข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ในอุทธรณ์อีกว่าโจทก์ลาหยุดงานเท็จ จึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522มาตรา 54 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยจำเลยอุทธรณ์ประการสุดท้ายว่า โจทก์ยอมทำงานล่วงเวลาตามประกาศของจำเลยเอกสารหมาย ล.3 โดยลงชื่อในเอกสารดังกล่าว และรับเงินจากการทำงานล่วงเวลา โจทก์จำเลยต่างเป็นคู่สัญญาต้องปฏิบัติตามพันธะที่มีต่อกัน ฝ่ายใดผิดข้อตกลงอีกฝ่ายมีสิทธิบังคับได้ การกระทำของโจทก์ที่ไม่ยอมทำงานล่วงเวลา ถือว่าขัดคำสั่งจำเลย และที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ โดยนำกฎหมายแรงงานมาปรับแก่คดี ไม่ปรับบังคับใช้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เป็นการใช้กฎหมายไม่ถูกต้องนั้น เห็นว่า สัญญาจ้างแรงงานนอกจากจะบังคับใช้ตามบรรพ 3 ลักษณะ 6 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์แล้ว ยังจะต้องบังคับใช้ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. 2541 ซึ่งเป็นกฎหมายเฉพาะให้สอดคล้องกันด้วย ในเรื่องการทำงานล่วงเวลาได้มีการบัญญัติไว้โดยเฉพาะในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. 2541 ฉะนั้น นายจ้างจะมีคำสั่งให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาได้หรือไม่เพียงใด ต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งกฎหมายฉบับนี้ คู่กรณีจะทำสัญญาให้แตกต่างไปจากที่กำหนดไว้ในบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวซึ่งเป็นกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหาได้ไม่ โดยกฎหมายฉบับนี้วางหลักเกณฑ์ว่า นายจ้างไม่มีอำนาจสั่งให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาในวันทำงาน นอกจากจะเข้าข้อยกเว้นตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 24 วรรคหนึ่ง ซึ่งบัญญัติว่า ห้ามมิให้นายจ้างให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาในวันทำงาน เว้นแต่ได้รับความยินยอมจากลูกจ้างก่อนเป็นคราว ๆ ไป หมายความว่า เมื่อนายจ้างประสงค์ให้มีการทำงานล่วงเวลาในช่วงระยะเวลาใด นายจ้างจะต้องทำความตกลงกับลูกจ้างโดยชัดแจ้งหรือโดยปริยายให้มีสาระสำคัญครบถ้วนถึงกำหนดช่วงระยะการเริ่มต้นและการสิ้นสุดของการทำงานล่วงเวลาไว้ก่อนล่วงหน้าหลังจากนั้นหากนายจ้างจะออกคำสั่งในเรื่องการทำงานล่วงเวลาอีกก็ต้องให้สอดคล้องกับข้อตกลงดังกล่าว ถ้าคำสั่งนั้นไม่สอดคล้องกับข้อตกลงต้องถือว่าเป็นคำสั่งให้ทำงานล่วงเวลาที่ไม่ชอบด้วยบทบัญญัติดังกล่าวลูกจ้างไม่จำต้องปฏิบัติตามก็ได้ คดีนี้ไม่ปรากฏว่ามีข้อตกลงเรื่องกำหนดช่วงระยะการเริ่มต้นและการสิ้นสุดของการทำงานล่วงเวลาระหว่างจำเลยกับลูกจ้างรวมทั้งโจทก์ คำสั่งของจำเลยให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาตามประกาศเอกสารหมาย ล.3 จึงไม่ชอบด้วยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. 2541 มาตรา 24 วรรคหนึ่ง ดังนั้น แม้โจทก์จะลงชื่อให้ความยินยอมว่าจะปฏิบัติตามประกาศของจำเลยเอกสารหมาย ล.3 ก็ไม่ผูกพันโจทก์ให้ต้องทำงานล่วงเวลา การที่โจทก์ไม่ได้ทำงานล่วงเวลาทุกวันตามคำสั่งของจำเลยในประกาศเอกสารหมาย ล.3 ยังถือไม่ได้ว่าโจทก์ขัดคำสั่งของจำเลยเรื่องการทำงานล่วงเวลาและที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าก่อนถึงกำหนดจ่ายสินจ้างคราวหนึ่งจึงต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้แก่โจทก์ ก็แสดงอยู่ในตัวว่าศาลแรงงานกลางวินิจฉัยคดีโดยปรับใช้บังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 ตามข้ออุทธรณ์ของจำเลย ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว"พิพากษายืน(พูนศักดิ์ จงกลนี-สละ เทศรำพรรณ-ปัญญา สุทธิบดี)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 16 เมษายน 2540 จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างตำแหน่งพนักงานฝ่ายผลิต ค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 8,850 บาทกำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสิ้นเดือน ต่อมาวันที่ 5 พฤศจิกายน 2541 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำความผิดและจำเลยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าโจทก์ทำงานกับจำเลยเป็นเวลา 1 ปี 7 เดือน มีสิทธิได้รับค่าชดเชยเท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้าย 90 วัน เป็นเงิน 26,550 บาท และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเวลา 55 วัน เป็นเงิน 16,225 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงิน 16,225 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าชำระเสร็จและค่าชดเชยเป็นเงิน 26,550 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยประกอบกิจการอุตสาหกรรมผลิตชิ้นส่วนหรืออุปกรณ์รถยนต์จัดส่งให้แก่บริษัทผู้ผลิตรถยนต์ โจทก์มีความก้าวร้าวกระด้างกระเดื่องต่อผู้บังคับบัญชา ไม่ปฏิบัติงานในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายละทิ้งงานที่มอบหมายโดยไม่มีเหตุอันสมควร ฝ่าฝืนและขัดคำสั่งจำเลยเป็นอาจิณ ลาป่วย ลากิจ โดยไม่มีเหตุอันสมควร เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2541จำเลยแจ้งให้พนักงานทุกคนรวมทั้งโจทก์อยู่ทำงานล่วงเวลาจนถึงเวลา20 นาฬิกา เพื่อเร่งผลิตสินค้าส่งให้ทันภายในกำหนด โจทก์รับทราบคำสั่งแล้วเพิกเฉยยังคงลาป่วย ลากิจ ไม่ทำงานล่วงเวลา จำเลยว่ากล่าวตักเตือนหลายครั้ง โจทก์ไม่เชื่อฟัง ถือได้ว่าโจทก์จงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหายอันเป็นการกระทำผิดต่อนายจ้างอย่างร้ายแรง จำเลยจึงเลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าตอบแทนใด ๆ ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า การทำงานล่วงเวลาต้องได้รับความยินยอมจากลูกจ้าง จำเลยออกประกาศให้โจทก์ทำงานล่วงเวลา ตามเอกสารหมาย ล.3โดยไม่ระบุระยะเวลาการทำงานล่วงเวลาให้แน่นอน เมื่อโจทก์ทำงานล่วงเวลาเป็นบางวันจึงเป็นสิทธิของโจทก์ ถือไม่ได้ว่าโจทก์ขัดคำสั่งดังกล่าวของจำเลยพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงิน 16,225 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 11 ธันวาคม 2541 (วันฟ้อง)ค่าชดเชยเป็นเงิน 26,550 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 5 พฤศจิกายน 2541 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "จำเลยอุทธรณ์ประการแรกว่าจำเลยได้มีหนังสือตักเตือนโจทก์เรื่องไม่ทำงานล่วงเวลา ตามเอกสารหมาย ล.5เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 2541 แต่วันที่ 3 และวันที่ 4 พฤศจิกายน 2541โจทก์กลับหยุดงานโดยไม่แจ้งให้จำเลยทราบทั้งที่สามารถแจ้งได้ โจทก์อาศัยใบรับรองแพทย์มาแสดงโดยอ้างว่าโจทก์เป็นโรคภูมิแพ้หรือไซนัส ลักษณะของโรคมิใช่ต้องป่วยเจ็บขนาดต้องหยุดงานถึง 2 วัน ซึ่งเป็นการลาหยุดงานเท็จอันเป็นการฉ้อโกงเวลาการทำงานมุ่งประสงค์ให้จำเลยได้รับความเสียหายเพราะอยู่ในช่วงเร่งการผลิต จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยมิต้องบอกกล่าวล่วงหน้า เห็นว่า ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ให้ความร่วมมือในการทำงานล่วงเวลาตามสมควรแล้ว จำเลยออกหนังสือเตือนโจทก์ว่าไม่ทำงานล่วงเวลาจึงไม่ชอบ การทำงานล่วงเวลาต้องได้รับความยินยอมจากลูกจ้าง จำเลยออกประกาศให้โจทก์ทำงานล่วงเวลาโดยไม่กำหนดระยะเวลาให้แน่นอน เมื่อโจทก์ทำงานล่วงเวลาเป็นบางวันจึงเป็นสิทธิของโจทก์ ถือไม่ได้ว่าโจทก์ขัดคำสั่งจำเลย อุทธรณ์จำเลยดังกล่าวจึงเป็นการโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางนอกจากนี้จำเลยยังได้อ้างข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ในอุทธรณ์อีกว่าโจทก์ลาหยุดงานเท็จ จึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522มาตรา 54 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยจำเลยอุทธรณ์ประการสุดท้ายว่า โจทก์ยอมทำงานล่วงเวลาตามประกาศของจำเลยเอกสารหมาย ล.3 โดยลงชื่อในเอกสารดังกล่าว และรับเงินจากการทำงานล่วงเวลา โจทก์จำเลยต่างเป็นคู่สัญญาต้องปฏิบัติตามพันธะที่มีต่อกัน ฝ่ายใดผิดข้อตกลงอีกฝ่ายมีสิทธิบังคับได้ การกระทำของโจทก์ที่ไม่ยอมทำงานล่วงเวลา ถือว่าขัดคำสั่งจำเลย และที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ โดยนำกฎหมายแรงงานมาปรับแก่คดี ไม่ปรับบังคับใช้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เป็นการใช้กฎหมายไม่ถูกต้องนั้น เห็นว่า สัญญาจ้างแรงงานนอกจากจะบังคับใช้ตามบรรพ 3 ลักษณะ 6 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์แล้ว ยังจะต้องบังคับใช้ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. 2541 ซึ่งเป็นกฎหมายเฉพาะให้สอดคล้องกันด้วย ในเรื่องการทำงานล่วงเวลาได้มีการบัญญัติไว้โดยเฉพาะในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. 2541 ฉะนั้น นายจ้างจะมีคำสั่งให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาได้หรือไม่เพียงใด ต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งกฎหมายฉบับนี้ คู่กรณีจะทำสัญญาให้แตกต่างไปจากที่กำหนดไว้ในบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวซึ่งเป็นกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหาได้ไม่ โดยกฎหมายฉบับนี้วางหลักเกณฑ์ว่า นายจ้างไม่มีอำนาจสั่งให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาในวันทำงาน นอกจากจะเข้าข้อยกเว้นตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 24 วรรคหนึ่ง ซึ่งบัญญัติว่า ห้ามมิให้นายจ้างให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาในวันทำงาน เว้นแต่ได้รับความยินยอมจากลูกจ้างก่อนเป็นคราว ๆ ไป หมายความว่า เมื่อนายจ้างประสงค์ให้มีการทำงานล่วงเวลาในช่วงระยะเวลาใด นายจ้างจะต้องทำความตกลงกับลูกจ้างโดยชัดแจ้งหรือโดยปริยายให้มีสาระสำคัญครบถ้วนถึงกำหนดช่วงระยะการเริ่มต้นและการสิ้นสุดของการทำงานล่วงเวลาไว้ก่อนล่วงหน้าหลังจากนั้นหากนายจ้างจะออกคำสั่งในเรื่องการทำงานล่วงเวลาอีกก็ต้องให้สอดคล้องกับข้อตกลงดังกล่าว ถ้าคำสั่งนั้นไม่สอดคล้องกับข้อตกลงต้องถือว่าเป็นคำสั่งให้ทำงานล่วงเวลาที่ไม่ชอบด้วยบทบัญญัติดังกล่าวลูกจ้างไม่จำต้องปฏิบัติตามก็ได้ คดีนี้ไม่ปรากฏว่ามีข้อตกลงเรื่องกำหนดช่วงระยะการเริ่มต้นและการสิ้นสุดของการทำงานล่วงเวลาระหว่างจำเลยกับลูกจ้างรวมทั้งโจทก์ คำสั่งของจำเลยให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาตามประกาศเอกสารหมาย ล.3 จึงไม่ชอบด้วยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. 2541 มาตรา 24 วรรคหนึ่ง ดังนั้น แม้โจทก์จะลงชื่อให้ความยินยอมว่าจะปฏิบัติตามประกาศของจำเลยเอกสารหมาย ล.3 ก็ไม่ผูกพันโจทก์ให้ต้องทำงานล่วงเวลา การที่โจทก์ไม่ได้ทำงานล่วงเวลาทุกวันตามคำสั่งของจำเลยในประกาศเอกสารหมาย ล.3 ยังถือไม่ได้ว่าโจทก์ขัดคำสั่งของจำเลยเรื่องการทำงานล่วงเวลาและที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าก่อนถึงกำหนดจ่ายสินจ้างคราวหนึ่งจึงต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้แก่โจทก์ ก็แสดงอยู่ในตัวว่าศาลแรงงานกลางวินิจฉัยคดีโดยปรับใช้บังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 ตามข้ออุทธรณ์ของจำเลย ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4121/2543นาย อนันต์ แถมพรโจทก์บริษัท ออโต้ ซีเอส เอ็นจิเนียริ่ง จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 149, ม. 582 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54 พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 ม. 24อุทธรณ์จำเลยเป็นการโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานนอกจากนี้จำเลยยังได้อ้างข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ในอุทธรณ์อีกจึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 วรรคหนึ่ง สัญญาจ้างแรงงานนอกจากจะบังคับใช้ตามบรรพ 3 ลักษณะ 6แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์แล้ว ยังจะต้องบังคับใช้ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ซึ่งเป็นกฎหมายเฉพาะให้สอดคล้องกันด้วย ในเรื่องการทำงานล่วงเวลาได้มีการบัญญัติไว้โดยเฉพาะในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ฉะนั้น นายจ้างจะมีคำสั่งให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาได้หรือไม่ เพียงใด ต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งกฎหมายฉบับนี้ คู่กรณีจะทำสัญญาให้แตกต่างไปจากที่กำหนดไว้ในบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวซึ่งเป็นกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหาได้ไม่ นายจ้างไม่มีอำนาจสั่งให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาในวันทำงานนอกจากจะเข้าข้อยกเว้นตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541มาตรา 24 วรรคหนึ่ง ซึ่งบัญญัติว่า ห้ามมิให้นายจ้างให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาในวันทำงาน เว้นแต่ได้รับความยินยอมจากลูกจ้างก่อนเป็นคราว ๆ ไปหมายความว่า เมื่อนายจ้างประสงค์ให้มีการทำงานล่วงเวลาในช่วงระยะเวลาใดนายจ้างจะต้องทำความตกลงกับลูกจ้างโดยชัดแจ้งหรือโดยปริยายให้มีสาระสำคัญครบถ้วนถึงกำหนดช่วงระยะการเริ่มต้นและการสิ้นสุดของการทำงานล่วงเวลาไว้ก่อนล่วงหน้า หลังจากนั้นหากนายจ้างจะออกคำสั่งในเรื่องการทำงานล่วงเวลาอีกก็ต้องให้สอดคล้องกับข้อตกลงดังกล่าว ถ้าคำสั่งนั้นไม่สอดคล้องกับข้อตกลงต้องถือว่าเป็นคำสั่งให้ทำงานล่วงเวลาที่ไม่ชอบด้วยบทบัญญัติดังกล่าว ลูกจ้างไม่จำต้องปฏิบัติตามก็ได้ เมื่อไม่ปรากฏว่ามีข้อตกลงเรื่องกำหนดช่วงระยะเวลาเริ่มต้นและการสิ้นสุดของการทำงานล่วงเวลาระหว่างจำเลยกับลูกจ้างรวมทั้งโจทก์คำสั่งของจำเลยให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลา จึงไม่ชอบด้วยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 24 วรรคหนึ่ง แม้โจทก์จะลงชื่อให้ความยินยอมว่าจะปฏิบัติตาม ก็ไม่ผูกพันโจทก์ให้ต้องทำงานล่วงเวลา การที่โจทก์ไม่ได้ทำงานล่วงเวลาทุกวันตามคำสั่งของจำเลยยังถือไม่ได้ว่าโจทก์ขัดคำสั่งของจำเลยเรื่องการทำงานล่วงเวลา ศาลแรงงานวินิจฉัยว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าก่อนถึงกำหนดจ่ายสินจ้างคราวหนึ่ง จึงต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้แก่โจทก์ แสดงอยู่ในตัวว่าศาลแรงงานวินิจฉัยคดีโดยปรับใช้บังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 แล้วโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 16 เมษายน 2540 จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างตำแหน่งพนักงานฝ่ายผลิต ค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 8,850 บาทกำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสิ้นเดือน ต่อมาวันที่ 5 พฤศจิกายน 2541 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำความผิดและจำเลยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าโจทก์ทำงานกับจำเลยเป็นเวลา 1 ปี 7 เดือน มีสิทธิได้รับค่าชดเชยเท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้าย 90 วัน เป็นเงิน 26,550 บาท และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเวลา 55 วัน เป็นเงิน 16,225 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงิน 16,225 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าชำระเสร็จและค่าชดเชยเป็นเงิน 26,550 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยประกอบกิจการอุตสาหกรรมผลิตชิ้นส่วนหรืออุปกรณ์รถยนต์จัดส่งให้แก่บริษัทผู้ผลิตรถยนต์ โจทก์มีความก้าวร้าวกระด้างกระเดื่องต่อผู้บังคับบัญชา ไม่ปฏิบัติงานในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายละทิ้งงานที่มอบหมายโดยไม่มีเหตุอันสมควร ฝ่าฝืนและขัดคำสั่งจำเลยเป็นอาจิณ ลาป่วย ลากิจ โดยไม่มีเหตุอันสมควร เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2541จำเลยแจ้งให้พนักงานทุกคนรวมทั้งโจทก์อยู่ทำงานล่วงเวลาจนถึงเวลา20 นาฬิกา เพื่อเร่งผลิตสินค้าส่งให้ทันภายในกำหนด โจทก์รับทราบคำสั่งแล้วเพิกเฉยยังคงลาป่วย ลากิจ ไม่ทำงานล่วงเวลา จำเลยว่ากล่าวตักเตือนหลายครั้ง โจทก์ไม่เชื่อฟัง ถือได้ว่าโจทก์จงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหายอันเป็นการกระทำผิดต่อนายจ้างอย่างร้ายแรง จำเลยจึงเลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าตอบแทนใด ๆ ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า การทำงานล่วงเวลาต้องได้รับความยินยอมจากลูกจ้าง จำเลยออกประกาศให้โจทก์ทำงานล่วงเวลา ตามเอกสารหมาย ล.3โดยไม่ระบุระยะเวลาการทำงานล่วงเวลาให้แน่นอน เมื่อโจทก์ทำงานล่วงเวลาเป็นบางวันจึงเป็นสิทธิของโจทก์ ถือไม่ได้ว่าโจทก์ขัดคำสั่งดังกล่าวของจำเลยพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงิน 16,225 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 11 ธันวาคม 2541 (วันฟ้อง)ค่าชดเชยเป็นเงิน 26,550 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 5 พฤศจิกายน 2541 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "จำเลยอุทธรณ์ประการแรกว่าจำเลยได้มีหนังสือตักเตือนโจทก์เรื่องไม่ทำงานล่วงเวลา ตามเอกสารหมาย ล.5เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 2541 แต่วันที่ 3 และวันที่ 4 พฤศจิกายน 2541โจทก์กลับหยุดงานโดยไม่แจ้งให้จำเลยทราบทั้งที่สามารถแจ้งได้ โจทก์อาศัยใบรับรองแพทย์มาแสดงโดยอ้างว่าโจทก์เป็นโรคภูมิแพ้หรือไซนัส ลักษณะของโรคมิใช่ต้องป่วยเจ็บขนาดต้องหยุดงานถึง 2 วัน ซึ่งเป็นการลาหยุดงานเท็จอันเป็นการฉ้อโกงเวลาการทำงานมุ่งประสงค์ให้จำเลยได้รับความเสียหายเพราะอยู่ในช่วงเร่งการผลิต จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยมิต้องบอกกล่าวล่วงหน้า เห็นว่า ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ให้ความร่วมมือในการทำงานล่วงเวลาตามสมควรแล้ว จำเลยออกหนังสือเตือนโจทก์ว่าไม่ทำงานล่วงเวลาจึงไม่ชอบ การทำงานล่วงเวลาต้องได้รับความยินยอมจากลูกจ้าง จำเลยออกประกาศให้โจทก์ทำงานล่วงเวลาโดยไม่กำหนดระยะเวลาให้แน่นอน เมื่อโจทก์ทำงานล่วงเวลาเป็นบางวันจึงเป็นสิทธิของโจทก์ ถือไม่ได้ว่าโจทก์ขัดคำสั่งจำเลย อุทธรณ์จำเลยดังกล่าวจึงเป็นการโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางนอกจากนี้จำเลยยังได้อ้างข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ในอุทธรณ์อีกว่าโจทก์ลาหยุดงานเท็จ จึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522มาตรา 54 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยจำเลยอุทธรณ์ประการสุดท้ายว่า โจทก์ยอมทำงานล่วงเวลาตามประกาศของจำเลยเอกสารหมาย ล.3 โดยลงชื่อในเอกสารดังกล่าว และรับเงินจากการทำงานล่วงเวลา โจทก์จำเลยต่างเป็นคู่สัญญาต้องปฏิบัติตามพันธะที่มีต่อกัน ฝ่ายใดผิดข้อตกลงอีกฝ่ายมีสิทธิบังคับได้ การกระทำของโจทก์ที่ไม่ยอมทำงานล่วงเวลา ถือว่าขัดคำสั่งจำเลย และที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ โดยนำกฎหมายแรงงานมาปรับแก่คดี ไม่ปรับบังคับใช้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เป็นการใช้กฎหมายไม่ถูกต้องนั้น เห็นว่า สัญญาจ้างแรงงานนอกจากจะบังคับใช้ตามบรรพ 3 ลักษณะ 6 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์แล้ว ยังจะต้องบังคับใช้ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. 2541 ซึ่งเป็นกฎหมายเฉพาะให้สอดคล้องกันด้วย ในเรื่องการทำงานล่วงเวลาได้มีการบัญญัติไว้โดยเฉพาะในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. 2541 ฉะนั้น นายจ้างจะมีคำสั่งให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาได้หรือไม่เพียงใด ต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งกฎหมายฉบับนี้ คู่กรณีจะทำสัญญาให้แตกต่างไปจากที่กำหนดไว้ในบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวซึ่งเป็นกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหาได้ไม่ โดยกฎหมายฉบับนี้วางหลักเกณฑ์ว่า นายจ้างไม่มีอำนาจสั่งให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาในวันทำงาน นอกจากจะเข้าข้อยกเว้นตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 24 วรรคหนึ่ง ซึ่งบัญญัติว่า ห้ามมิให้นายจ้างให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาในวันทำงาน เว้นแต่ได้รับความยินยอมจากลูกจ้างก่อนเป็นคราว ๆ ไป หมายความว่า เมื่อนายจ้างประสงค์ให้มีการทำงานล่วงเวลาในช่วงระยะเวลาใด นายจ้างจะต้องทำความตกลงกับลูกจ้างโดยชัดแจ้งหรือโดยปริยายให้มีสาระสำคัญครบถ้วนถึงกำหนดช่วงระยะการเริ่มต้นและการสิ้นสุดของการทำงานล่วงเวลาไว้ก่อนล่วงหน้าหลังจากนั้นหากนายจ้างจะออกคำสั่งในเรื่องการทำงานล่วงเวลาอีกก็ต้องให้สอดคล้องกับข้อตกลงดังกล่าว ถ้าคำสั่งนั้นไม่สอดคล้องกับข้อตกลงต้องถือว่าเป็นคำสั่งให้ทำงานล่วงเวลาที่ไม่ชอบด้วยบทบัญญัติดังกล่าวลูกจ้างไม่จำต้องปฏิบัติตามก็ได้ คดีนี้ไม่ปรากฏว่ามีข้อตกลงเรื่องกำหนดช่วงระยะการเริ่มต้นและการสิ้นสุดของการทำงานล่วงเวลาระหว่างจำเลยกับลูกจ้างรวมทั้งโจทก์ คำสั่งของจำเลยให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาตามประกาศเอกสารหมาย ล.3 จึงไม่ชอบด้วยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. 2541 มาตรา 24 วรรคหนึ่ง ดังนั้น แม้โจทก์จะลงชื่อให้ความยินยอมว่าจะปฏิบัติตามประกาศของจำเลยเอกสารหมาย ล.3 ก็ไม่ผูกพันโจทก์ให้ต้องทำงานล่วงเวลา การที่โจทก์ไม่ได้ทำงานล่วงเวลาทุกวันตามคำสั่งของจำเลยในประกาศเอกสารหมาย ล.3 ยังถือไม่ได้ว่าโจทก์ขัดคำสั่งของจำเลยเรื่องการทำงานล่วงเวลาและที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าก่อนถึงกำหนดจ่ายสินจ้างคราวหนึ่งจึงต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้แก่โจทก์ ก็แสดงอยู่ในตัวว่าศาลแรงงานกลางวินิจฉัยคดีโดยปรับใช้บังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 ตามข้ออุทธรณ์ของจำเลย ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว"พิพากษายืน(พูนศักดิ์ จงกลนี-สละ เทศรำพรรณ-ปัญญา สุทธิบดี)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ