คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 56097หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่ง ไม่รับฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำเลยที่ 2 นำค่าฤชาธรรมเนียม ทั้งปวงมาวางศาลและนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกัน ให้ไว้ต่อศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ประกอบด้วยมาตรา 247 จำเลยที่ 2 ขอขยายระยะเวลาวางเงินหรือขยายระยะเวลาวางเงินหรือหาประกันอีกเป็นครั้งที่ 3แต่ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตและเมื่อครบกำหนดขยายระยะเวลาวางเงิน ครั้งที่ 2 จำเลยที่ 2 มิได้วางเงินหรือหาประกันให้ไว้ ต่อศาลชั้นต้น กรณีถือได้ว่าจำเลยที่ 2 ไม่ติดใจที่จะยื่นคำร้อง อุทธรณ์คำสั่งฉบับดังกล่าวอีกต่อไปคดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกัน หรือแทนกันชำระเงินจำนวน 85,000 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ย อัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะ ชำระเสร็จแก่โจทก์โจทก์และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 2 ชำระเงิน 130,000 บาท แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 2 ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ฎีกาฉบับนี้เป็นฎีกาโต้แย้งการใช้ดุลพินิจของศาลอุทธรณ์ จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลย ใช้ค่าเสียหายจำนวน 130,000 บาท ทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นฎีกาจึงไม่เกินสองแสนบาท ต้องห้ามมิให้ฎีกาในข้อเท็จจริง จึงไม่รับ ฎีกาของจำเลยที่ 2จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาว่า จำเลยที่ 2 ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายที่ว่าการกระทำของโจทก์ที่ปล่อยให้จำเลยที่ 1 นำรถบดดินที่มีน้ำหนักมากบดอัดดินตามที่โจทก์ควบคุมดูแล โดยมิได้ทักท้วง ถือว่าโจทก์เป็นฝ่ายประมาทเลินเล่อ ซึ่งเป็น ปัญหาข้อกฎหมายที่เป็นสาระควรได้รับคำวินิจฉัยจากศาลฎีกา และมิได้เป็นฎีกาโต้แย้งการใช้ดุลพินิจของศาลอุทธรณ์ตามที่ ศาลชั้นต้นวินิจฉัย ขอศาลฎีกาโปรดมีคำสั่งรับฎีกาและคำร้องขอทุเลาการบังคับคดีของจำเลยที่ 2 ไว้พิจารณาต่อไปศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำเลยที่ 2 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมและเงินที่ต้องชำระตามคำพิพากษามาวางหรือหาประกันต่อศาล ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ภายในวันที่ 25 ธันวาคม 2541 จำเลยที่ 2 ขอขยายระยะเวลาวางเงิน 2 ครั้ง ศาลชั้นต้นอนุญาต ต่อมาวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2541 จำเลยที่ 2 ขอขยายระยะเวลาวางเงินเป็นครั้งที่สาม ศาลชั้นต้นไม่อนุญาต และให้ส่งสำนวนไปศาลฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งว่า "พิเคราะห์แล้วเห็นว่า กรณีเป็นเรื่อง ที่จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่ง ไม่รับฎีกาของจำเลยที่ 2 ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งให้จำเลยที่ 2 นำค่าฤชาธรรมเนียมทั้งปวงมาวางศาลและนำเงินมาชำระตามคำพิพากษา หรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลภายในวันที่ 25 ธันวาคม 2541 ทั้งนี้ เป็นไปตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ประกอบด้วยมาตรา 247 จำเลยที่ 2 ขอขยายระยะเวลาวางเงินหรือหาประกัน 2 ครั้ง ศาลชั้นต้นอนุญาตครบกำหนดวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2542 จำเลยยื่นคำร้องขยายระยะเวลาวางเงิน หรือหาประกันอีกเป็นครั้งที่ 3 เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2542 แต่ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตและเมื่อครบกำหนดขยายระยะเวลาวางเงิน ครั้งที่ 2 จำเลยที่ 2 มิได้วางเงินหรือหาประกันให้ไว้ต่อ ศาลชั้นต้น กรณีถือได้ว่าจำเลยที่ 2 ไม่ติดใจที่จะยื่นคำร้อง อุทธรณ์คำสั่งฉบับดังกล่าวอีกต่อไป ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ" ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 626/2542นายอำนาจ ปางโสภณโจทก์นายสำราญ นวลอาษา กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 234, ม. 247จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่ง ไม่รับฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำเลยที่ 2 นำค่าฤชาธรรมเนียม ทั้งปวงมาวางศาลและนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกัน ให้ไว้ต่อศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ประกอบด้วยมาตรา 247 จำเลยที่ 2 ขอขยายระยะเวลาวางเงินหรือขยายระยะเวลาวางเงินหรือหาประกันอีกเป็นครั้งที่ 3แต่ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตและเมื่อครบกำหนดขยายระยะเวลาวางเงิน ครั้งที่ 2 จำเลยที่ 2 มิได้วางเงินหรือหาประกันให้ไว้ ต่อศาลชั้นต้น กรณีถือได้ว่าจำเลยที่ 2 ไม่ติดใจที่จะยื่นคำร้อง อุทธรณ์คำสั่งฉบับดังกล่าวอีกต่อไปคดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกัน หรือแทนกันชำระเงินจำนวน 85,000 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ย อัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะ ชำระเสร็จแก่โจทก์โจทก์และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 2 ชำระเงิน 130,000 บาท แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 2 ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ฎีกาฉบับนี้เป็นฎีกาโต้แย้งการใช้ดุลพินิจของศาลอุทธรณ์ จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลย ใช้ค่าเสียหายจำนวน 130,000 บาท ทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นฎีกาจึงไม่เกินสองแสนบาท ต้องห้ามมิให้ฎีกาในข้อเท็จจริง จึงไม่รับ ฎีกาของจำเลยที่ 2จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาว่า จำเลยที่ 2 ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายที่ว่าการกระทำของโจทก์ที่ปล่อยให้จำเลยที่ 1 นำรถบดดินที่มีน้ำหนักมากบดอัดดินตามที่โจทก์ควบคุมดูแล โดยมิได้ทักท้วง ถือว่าโจทก์เป็นฝ่ายประมาทเลินเล่อ ซึ่งเป็น ปัญหาข้อกฎหมายที่เป็นสาระควรได้รับคำวินิจฉัยจากศาลฎีกา และมิได้เป็นฎีกาโต้แย้งการใช้ดุลพินิจของศาลอุทธรณ์ตามที่ ศาลชั้นต้นวินิจฉัย ขอศาลฎีกาโปรดมีคำสั่งรับฎีกาและคำร้องขอทุเลาการบังคับคดีของจำเลยที่ 2 ไว้พิจารณาต่อไปศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำเลยที่ 2 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมและเงินที่ต้องชำระตามคำพิพากษามาวางหรือหาประกันต่อศาล ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ภายในวันที่ 25 ธันวาคม 2541 จำเลยที่ 2 ขอขยายระยะเวลาวางเงิน 2 ครั้ง ศาลชั้นต้นอนุญาต ต่อมาวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2541 จำเลยที่ 2 ขอขยายระยะเวลาวางเงินเป็นครั้งที่สาม ศาลชั้นต้นไม่อนุญาต และให้ส่งสำนวนไปศาลฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งว่า "พิเคราะห์แล้วเห็นว่า กรณีเป็นเรื่อง ที่จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่ง ไม่รับฎีกาของจำเลยที่ 2 ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งให้จำเลยที่ 2 นำค่าฤชาธรรมเนียมทั้งปวงมาวางศาลและนำเงินมาชำระตามคำพิพากษา หรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลภายในวันที่ 25 ธันวาคม 2541 ทั้งนี้ เป็นไปตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ประกอบด้วยมาตรา 247 จำเลยที่ 2 ขอขยายระยะเวลาวางเงินหรือหาประกัน 2 ครั้ง ศาลชั้นต้นอนุญาตครบกำหนดวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2542 จำเลยยื่นคำร้องขยายระยะเวลาวางเงิน หรือหาประกันอีกเป็นครั้งที่ 3 เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2542 แต่ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตและเมื่อครบกำหนดขยายระยะเวลาวางเงิน ครั้งที่ 2 จำเลยที่ 2 มิได้วางเงินหรือหาประกันให้ไว้ต่อ ศาลชั้นต้น กรณีถือได้ว่าจำเลยที่ 2 ไม่ติดใจที่จะยื่นคำร้อง อุทธรณ์คำสั่งฉบับดังกล่าวอีกต่อไป ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ"(กิติยาภรณ์ อาตมียะนันทน์-ณรงค์ศักดิ์ วิจิตรสาระวงศ์-พันธาวุธ ปาณิกบุตร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุใน การ ยื่น อุทธรณ์ หรือ ฎีกา นั้น ผู้ยื่น อุทธรณ์ หรือ ฎีกา จะ ต้อง ชำระ ค่าขึ้นศาล ตาม ทุนทรัพย์ ที่พิพาท และ ค่าฤชาธรรมเนียม ที่ ต้อง ใช้ แทน คู่ความ อีกฝ่าย หนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 229 ครั้น เมื่อ ศาลชั้นต้น ตรวจ คำฟ้อง อุทธรณ์ หรือ คำฟ้อง ฎีกา แล้ว จะ มี คำสั่ง รับ หรือไม่ รับ ตาม ที่ กฎหมาย ให้ อำนาจ ไว้ ใน กรณี ที่ ศาลชั้นต้น ไม่รับ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา ผู้อุทธรณ์ หรือ ฎีกา อาจ ยื่น คำร้องอุทธรณ์ คำสั่งศาล ชั้นต้น ไป ยัง ศาลอุทธรณ์ ( ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234) หรือ ศาลฎีกา ( ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 252) แล้วแต่ กรณี ใน การ ยื่น คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง เช่นนี้ ผู้อุทธรณ์ มี หน้าที่ จะ ต้อง นำ ค่าฤชาธรรมเนียม ทั้งปวง มา วางศาล และ นำ เงิน มา ชำระ ตาม คำพิพากษา หรือ หา ประกัน ให้ ไว้ ต่อ ศาล ภายใน 15 วัน นับแต่ วันที่ ศาล ได้ มี คำสั่ง เมื่อ กฎหมาย ได้ กำหนด ให้ เป็น หน้าที่ ของ ผู้อุทธรณ์ จะ ต้อง นำ เงิน ดังกล่าว มา วางศาล ถือว่า เป็น บทบังคับ ให้ ผู้อุทธรณ์ ต้อง ปฏิบัติ หาใช่ เป็น หน้าที่ ของ ศาลชั้นต้น ที่ จะ ต้อง แจ้ง ให้ ผู้อุทธรณ์ ทราบ ถึง หน้าที่ ดังกล่าว แต่อย่างใด ไม่ ( คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ที่ 172/2539) เช่นนี้ การ ที่ ศาลชั้นต้น ส่ง คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง ของ จำเลย ไป ยัง ศาลอุทธรณ์ ทันที โดย ไม่ได้ แจ้ง ให้ จำเลย ทราบ ถึง ข้อ บกพร่อง ดังกล่าว ก็ ดี หรือ เมื่อ ผู้อุทธรณ์ ไม่ได้ วางเงิน อันเป็น การ ฝ่าฝืน ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ศาลอุทธรณ์ ได้ ยกคำร้อง อุทธรณ์ คำสั่ง โดย มิได้ กำหนด เวลา ให้ ผู้อุทธรณ์ วางเงิน เพื่อ ชำระหนี้ ตาม คำพิพากษา จึง เป็น กระบวนการ พิจารณา ที่ชอบ แล้ว ( คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 1413-1415/2533, 1684/2536) หา เป็น การ ผิดระเบียบ แต่อย่างใด ไม่ จำนวนเงิน ที่ ต้อง วาง หรือ หา ประกัน นั้น ใน ส่วน ค่าฤชาธรรมเนียม นั้น เห็นว่า ใน ชั้น ยื่น คำฟ้อง อุทธรณ์ หรือ คำฟ้อง ฎีกา ผู้อุทธรณ์ หรือ ผู้ฎีกา ได้ นำ เงิน ค่าขึ้นศาล และ ค่าฤชาธรรมเนียม ที่ ต้อง ใช้ แทน คู่ความ ฝ่ายหนึ่ง มา วางศาล แล้ว ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 229 เช่นนี้ ใน การ ยื่น คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง จึง ไม่ต้อง วางเงิน จำนวน ดังกล่าว อีก ส่วน การ วางเงิน เพื่อ ชำระหนี้ ตาม คำพิพากษา หรือ หา ประกัน นั้น จำนวนเงิน ที่ จะ ต้อง วาง นั้น กฎหมาย ไม่ได้ บัญญัติ ไว้ ให้ ชัดแจ้ง ว่า ให้ คำนวณ ยอดหนี้ ถึง วัน ใด ผู้บันทึก เห็นว่า น่า จะ คำนวณ ยอดหนี้ ถึง วันที่ วาง ใน บางกรณี ผู้อุทธรณ์ หรือ ฎีกา ได้ วางเงิน เพื่อ ชำระหนี้ ตาม คำพิพากษา ไว้ ที่ สำนักงาน วางทรัพย์ กรมบังคับคดี ใน กรณี เช่นนี้ ผู้อุทธรณ์ ไม่ต้อง วางเงิน ตาม มาตรา 234 อีก แต่ ต้อง แถลง ให้ ศาล ทราบ ว่า ตน ได้ วางเงิน เพื่อ ชำระหนี้ จำนวน ดังกล่าว แล้ว โดย วาง ไว้ ที่ สำนักงาน วางทรัพย์ กรมบังคับคดี ( เทียบ เคียง คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 3144/2533) ลักษณะ คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง ที่ ต้อง วางเงิน หรือ หา ประกัน อาจ แยก ออก ได้ เป็น 2 กรณี กรณี ที่ 1 คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา อันเป็น การ อุทธรณ์ คำสั่ง ใน เนื้อหา คำวินิจฉัย ของ ศาลชั้นต้น ที่ ไม่รับ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา คำพิพากษา กรณี อาจจะ เป็น เพราะ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา นั้น เป็น อุทธรณ์ หรือ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้าม ตาม กฎหมาย ปัญหา ที่ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา นั้น ไม่ได้ ว่ากล่าว กัน มา โดยชอบ ใน ศาลชั้นต้น หรือ ศาลอุทธรณ์ มิได้ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา ภายใน กำหนด หรือ ใน กรณี ที่ มี การ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา คำสั่ง เฉพาะ เพื่อ ขอให้ ศาลชั้นต้น ดำเนิน กระบวนการ พิจารณา ใหม่ แต่ ศาลชั้นต้น ไม่รับ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา เนื่องจาก เป็น การ คัดค้าน คำสั่ง ระหว่าง พิจารณา แต่ ผู้อุทธรณ์ ไม่ได้ โต้แย้ง ไว้ ก่อน คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 7062/2539 ศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ชำระ เงิน ให้ โจทก์ ตาม ฟ้อง จำเลย อุทธรณ์ คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ที่ สั่ง ให้ งด การ ชี้สองสถาน และ งดสืบพยาน ศาลชั้นต้น มี คำสั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ อ้างว่า เป็น คำสั่ง ระหว่าง พิจารณา ซึ่ง จำเลย มิได้ โต้แย้ง คำสั่ง ไว้ ดังนั้น การ ที่ จำเลย ยื่น อุทธรณ์ คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ดังกล่าว โดย มิได้ นำ เงิน มา ชำระ ตาม คำพิพากษา หรือ หา ประกัน ให้ ไว้ ต่อ ศาล ซึ่ง ถือได้ว่า ไม่ปฏิบัติ ตาม บทบัญญัติ แห่ง ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 การ ที่ ศาลอุทธรณ์ มี คำสั่ง ยกคำร้อง อุทธรณ์ คำสั่ง ของ จำเลย จึง ชอบแล้ว คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 7475/2541 การ อุทธรณ์ คำสั่ง ที่ ไม่รับ อุทธรณ์ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 นั้น แม้ เป็น การ อุทธรณ์ คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ที่ ไม่รับ อุทธรณ์ คำสั่ง จำเลย ก็ ต้อง นำ เงิน มา ชำระ ตาม คำพิพากษา หรือ หา ประกัน ให้ ไว้ ต่อ ศาล หาใช่ ต้อง นำ เงิน มา ชำระ ตาม คำพิพากษา หรือ หา ประกัน เฉพาะ กรณี อุทธรณ์ คำสั่ง ที่ ไม่รับ อุทธรณ์ คำพิพากษา แต่เพียง อย่างเดียว ไม่ คดี นี้ แม้ จำเลย จะ อุทธรณ์ คำสั่งศาล ชั้นต้น ที่ ยกคำร้อง ขอเลื่อน คดี และ งดสืบพยาน จำเลย ไม่ใช่ อุทธรณ์ คำพิพากษา ศาลชั้นต้น ก็ ตาม จำเลย จะ ต้อง ปฏิบัติ ตาม บทบัญญัติ แห่ง ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 กรณี ที่ 2 อุทธรณ์ คำสั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ หรือ รับ ฎีกา ใน กรณี อื่น ที่ เกิดขึ้น หลังจาก ศาล มี คำพิพากษา แล้ว ใน กรณี เช่นนี้ แม้ ว่า ใน การ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา นั้น จะ ไม่ได้ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา ใน เนื้อหา แต่ การ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา เช่นนี้ ย่อม ทำให้ การ บังคับคดี ของ เจ้าหนี้ ตาม คำพิพากษา ล่าช้า ออก ไป อาจ ก่อ ให้ เกิด ความเสียหาย ได้ ผู้อุทธรณ์ หรือ ฎีกา ต้อง วางเงิน ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 เช่นเดียวกัน คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 1465/2535 จำเลย ยื่น คำร้องขอ ขยายเวลา การ ชำระ เงิน ออก ไป 15 วัน แต่ ศาลชั้นต้น สั่ง อนุญาต ให้ ขยาย ระยะเวลา ออก ไป เพียง 7 วัน จำเลย ยื่น อุทธรณ์ คัดค้าน คำสั่ง เมื่อ ศาลชั้นต้น สั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ จำเลย ก็ มีสิทธิ ยื่น อุทธรณ์ คำสั่ง ต่อ ศาลอุทธรณ์ ได้ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 โดย ต้อง นำ ค่าฤชาธรรมเนียม ทั้งปวง มา วางศาล และ นำ เงิน มา ชำระ ตาม คำพิพากษา หรือ หา ประกัน ให้ ไว้ ต่อ ศาล แม้ อุทธรณ์ ของ จำเลย จะ เป็น เรื่อง เกี่ยวกับ การ ขอ ขยาย ระยะเวลา การ ชำระ เงิน ค่าธรรมเนียม อุทธรณ์ ก็ ตาม แต่ เป็น การ ยื่น อุทธรณ์ ภายหลัง จาก ที่ ศาลชั้นต้น พิพากษา ชี้ขาด ตัดสิน คดี แล้ว และ เมื่อ มี การ อุทธรณ์ ย่อม ทำให้ การ บังคับคดี ต้อง ล่าช้า ออก ไป อาจ เสียหาย แก่ โจทก์ ผู้ชนะ คดี ได้ จำเลย จึง ต้อง ปฏิบัติ ตาม เงื่อนไข ของ กฎหมาย ดังกล่าว คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 7048/2537 ศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ชำระ เงิน พร้อม ดอกเบี้ย และ ใช้ ค่าฤชาธรรมเนียม แทน โจทก์ จำเลย อุทธรณ์ โดย วางเงิน ค่าธรรมเนียม ใช้ แทน โจทก์ ไม่ครบ ถ้วน ศาลชั้นต้น สั่ง ใน อุทธรณ์ ให้ จำเลย นำ เงิน ค่าธรรมเนียม ส่วน ที่ ขาด มา วาง ภายใน 15 วัน นับแต่ วันที่ ยื่น อุทธรณ์ จำเลย ไม่ปฏิบัติ ตาม คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ศาลชั้นต้น ไม่รับ อุทธรณ์ จำเลย จำเลย มีสิทธิ ยื่น คำร้อง อุทธรณ์ คำสั่ง ไป ยัง ศาลอุทธรณ์ ได้ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 โดย จำเลย ก็ มี หน้าที่ ที่ จะ ต้อง นำ เงิน ค่าฤชาธรรมเนียม ทั้งปวง มา วางศาล และ นำ เงิน มา ชำระ ตาม คำพิพากษา หรือ หา ประกัน ให้ ไว้ ต่อ ศาล ด้วย แม้ อุทธรณ์ คำสั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ ของ จำเลย จะ เป็น เรื่อง เกี่ยวกับ การ วาง เงิน ค่าธรรมเนียม ที่ จะ ต้อง ใช้ แทน อีกฝ่าย หนึ่ง แต่ ก็ เป็น การ ยื่น อุทธรณ์ ภายหลัง จาก ที่ ศาลชั้นต้น พิจารณา พิพากษา ชี้ขาด ตัดสิน คดี แล้ว จำเลย จึง ต้อง ปฏิบัติ ตาม เงื่อนไข ของ มาตรา 234 ด้วย คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 6308/2538 ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 เมื่อ ศาลชั้นต้น ไม่รับ อุทธรณ์ ไม่ว่า กรณี ใด ถ้า ผู้อุทธรณ์ ยื่น คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ก็ ต้อง นำ ค่าฤชาธรรมเนียม ทั้งปวง มา วางศาล และ นำ เงิน มา ชำระ ตาม คำพิพากษา ด้วย การ ที่ จำเลย ยื่น อุทธรณ์ เกิน กำหนด เวลา ที่ ศาลชั้นต้น ขยาย ให้ และ ศาลชั้นต้น มี คำสั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ ของ จำเลย เมื่อ จำเลย ยื่น คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง ดังกล่าว จำเลย ก็ ต้อง ปฏิบัติ ตาม บทบัญญัติ ของ มาตรา 234 รูป แบบ ของ คำสั่ง ของ ศาลอุทธรณ์ หรือ ศาลฎีกา ใน ปัญหา ตาม มาตรา 234 แยก พิจารณา ได้ ดังนี้ กรณี ที่ 1 ใน กรณี ที่ ศาลชั้นต้น ได้ กำหนด เวลา ให้ ผู้อุทธรณ์ หรือ ฎีกา นำ เงิน มา วาง ตาม มาตรา 234 แต่ ผู้อุทธรณ์ หรือ ฎีกา มิได้ วางเงิน ภายใน ระยะเวลา ที่ ศาลชั้นต้น กำหนด ไว้ แล้ว ศาลชั้นต้น ส่ง สำนวน ไป ศาลอุทธรณ์ หรือ ศาลฎีกา เพื่อ พิจารณา สั่ง ศาลอุทธรณ์ หรือ ศาลฎีกา จะ สั่ง ว่า ผู้อุทธรณ์ หรือ ฎีกา ทิ้งคำร้อง อุทธรณ์ คำสั่ง ( คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 4527/2539, คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ที่ 393/2541) หรือ อาจจะ มี คำสั่ง ว่า ผู้อุทธรณ์ หรือ ฎีกา ไม่ติดใจ คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง อย่าง เช่น ใน คำสั่ง คำร้อง ที่ บันทึก นี้ กรณี ที่ 2 ใน กรณี ที่ ศาลชั้นต้น มี คำสั่ง รับคำ ร้อง ขึ้น มา โดย ที่ ผู้อุทธรณ์ หรือ ฎีกา มิได้ ดำเนินการ ปฏิบัติ ตาม มาตรา 234 ศาลอุทธรณ์ หรือ ศาลฎีกา จะ มี คำสั่ง ให้ยก คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง ( คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ที่ 63/2541) ผล ของ คำสั่ง ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 คำสั่ง ของ ศาลอุทธรณ์ เช่นนี้ มิใช่ เป็น คำวินิจฉัย ใน เนื้อหา ของ คำฟ้อง อุทธรณ์ คำสั่ง ดังกล่าว ไม่ถึงที่สุด ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ( คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 4361/2540) ผู้อุทธรณ์ สามารถ ฎีกา ต่อไป ได้ ส่วน คำสั่ง ของ ศาลฎีกา ย่อม เป็น ที่สุด เอื้อน ขุนแก้วคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกัน หรือแทนกันชำระเงินจำนวน 85,000 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ย อัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะ ชำระเสร็จแก่โจทก์โจทก์และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 2 ชำระเงิน 130,000 บาท แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 2 ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ฎีกาฉบับนี้เป็นฎีกาโต้แย้งการใช้ดุลพินิจของศาลอุทธรณ์ จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลย ใช้ค่าเสียหายจำนวน 130,000 บาท ทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นฎีกาจึงไม่เกินสองแสนบาท ต้องห้ามมิให้ฎีกาในข้อเท็จจริง จึงไม่รับ ฎีกาของจำเลยที่ 2จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาว่า จำเลยที่ 2 ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายที่ว่าการกระทำของโจทก์ที่ปล่อยให้จำเลยที่ 1 นำรถบดดินที่มีน้ำหนักมากบดอัดดินตามที่โจทก์ควบคุมดูแล โดยมิได้ทักท้วง ถือว่าโจทก์เป็นฝ่ายประมาทเลินเล่อ ซึ่งเป็น ปัญหาข้อกฎหมายที่เป็นสาระควรได้รับคำวินิจฉัยจากศาลฎีกา และมิได้เป็นฎีกาโต้แย้งการใช้ดุลพินิจของศาลอุทธรณ์ตามที่ ศาลชั้นต้นวินิจฉัย ขอศาลฎีกาโปรดมีคำสั่งรับฎีกาและคำร้องขอทุเลาการบังคับคดีของจำเลยที่ 2 ไว้พิจารณาต่อไปศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำเลยที่ 2 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมและเงินที่ต้องชำระตามคำพิพากษามาวางหรือหาประกันต่อศาล ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ภายในวันที่ 25 ธันวาคม 2541 จำเลยที่ 2 ขอขยายระยะเวลาวางเงิน 2 ครั้ง ศาลชั้นต้นอนุญาต ต่อมาวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2541 จำเลยที่ 2 ขอขยายระยะเวลาวางเงินเป็นครั้งที่สาม ศาลชั้นต้นไม่อนุญาต และให้ส่งสำนวนไปศาลฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งว่า "พิเคราะห์แล้วเห็นว่า กรณีเป็นเรื่อง ที่จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่ง ไม่รับฎีกาของจำเลยที่ 2 ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งให้จำเลยที่ 2 นำค่าฤชาธรรมเนียมทั้งปวงมาวางศาลและนำเงินมาชำระตามคำพิพากษา หรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลภายในวันที่ 25 ธันวาคม 2541 ทั้งนี้ เป็นไปตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ประกอบด้วยมาตรา 247 จำเลยที่ 2 ขอขยายระยะเวลาวางเงินหรือหาประกัน 2 ครั้ง ศาลชั้นต้นอนุญาตครบกำหนดวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2542 จำเลยยื่นคำร้องขยายระยะเวลาวางเงิน หรือหาประกันอีกเป็นครั้งที่ 3 เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2542 แต่ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตและเมื่อครบกำหนดขยายระยะเวลาวางเงิน ครั้งที่ 2 จำเลยที่ 2 มิได้วางเงินหรือหาประกันให้ไว้ต่อ ศาลชั้นต้น กรณีถือได้ว่าจำเลยที่ 2 ไม่ติดใจที่จะยื่นคำร้อง อุทธรณ์คำสั่งฉบับดังกล่าวอีกต่อไป ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ" ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 626/2542นายอำนาจ ปางโสภณโจทก์นายสำราญ นวลอาษา กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 234, ม. 247จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่ง ไม่รับฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำเลยที่ 2 นำค่าฤชาธรรมเนียม ทั้งปวงมาวางศาลและนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกัน ให้ไว้ต่อศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ประกอบด้วยมาตรา 247 จำเลยที่ 2 ขอขยายระยะเวลาวางเงินหรือขยายระยะเวลาวางเงินหรือหาประกันอีกเป็นครั้งที่ 3แต่ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตและเมื่อครบกำหนดขยายระยะเวลาวางเงิน ครั้งที่ 2 จำเลยที่ 2 มิได้วางเงินหรือหาประกันให้ไว้ ต่อศาลชั้นต้น กรณีถือได้ว่าจำเลยที่ 2 ไม่ติดใจที่จะยื่นคำร้อง อุทธรณ์คำสั่งฉบับดังกล่าวอีกต่อไปคดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกัน หรือแทนกันชำระเงินจำนวน 85,000 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ย อัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะ ชำระเสร็จแก่โจทก์โจทก์และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 2 ชำระเงิน 130,000 บาท แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 2 ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ฎีกาฉบับนี้เป็นฎีกาโต้แย้งการใช้ดุลพินิจของศาลอุทธรณ์ จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลย ใช้ค่าเสียหายจำนวน 130,000 บาท ทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นฎีกาจึงไม่เกินสองแสนบาท ต้องห้ามมิให้ฎีกาในข้อเท็จจริง จึงไม่รับ ฎีกาของจำเลยที่ 2จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาว่า จำเลยที่ 2 ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายที่ว่าการกระทำของโจทก์ที่ปล่อยให้จำเลยที่ 1 นำรถบดดินที่มีน้ำหนักมากบดอัดดินตามที่โจทก์ควบคุมดูแล โดยมิได้ทักท้วง ถือว่าโจทก์เป็นฝ่ายประมาทเลินเล่อ ซึ่งเป็น ปัญหาข้อกฎหมายที่เป็นสาระควรได้รับคำวินิจฉัยจากศาลฎีกา และมิได้เป็นฎีกาโต้แย้งการใช้ดุลพินิจของศาลอุทธรณ์ตามที่ ศาลชั้นต้นวินิจฉัย ขอศาลฎีกาโปรดมีคำสั่งรับฎีกาและคำร้องขอทุเลาการบังคับคดีของจำเลยที่ 2 ไว้พิจารณาต่อไปศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำเลยที่ 2 นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมและเงินที่ต้องชำระตามคำพิพากษามาวางหรือหาประกันต่อศาล ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ภายในวันที่ 25 ธันวาคม 2541 จำเลยที่ 2 ขอขยายระยะเวลาวางเงิน 2 ครั้ง ศาลชั้นต้นอนุญาต ต่อมาวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2541 จำเลยที่ 2 ขอขยายระยะเวลาวางเงินเป็นครั้งที่สาม ศาลชั้นต้นไม่อนุญาต และให้ส่งสำนวนไปศาลฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งว่า "พิเคราะห์แล้วเห็นว่า กรณีเป็นเรื่อง ที่จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่ง ไม่รับฎีกาของจำเลยที่ 2 ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งให้จำเลยที่ 2 นำค่าฤชาธรรมเนียมทั้งปวงมาวางศาลและนำเงินมาชำระตามคำพิพากษา หรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลภายในวันที่ 25 ธันวาคม 2541 ทั้งนี้ เป็นไปตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ประกอบด้วยมาตรา 247 จำเลยที่ 2 ขอขยายระยะเวลาวางเงินหรือหาประกัน 2 ครั้ง ศาลชั้นต้นอนุญาตครบกำหนดวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2542 จำเลยยื่นคำร้องขยายระยะเวลาวางเงิน หรือหาประกันอีกเป็นครั้งที่ 3 เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2542 แต่ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตและเมื่อครบกำหนดขยายระยะเวลาวางเงิน ครั้งที่ 2 จำเลยที่ 2 มิได้วางเงินหรือหาประกันให้ไว้ต่อ ศาลชั้นต้น กรณีถือได้ว่าจำเลยที่ 2 ไม่ติดใจที่จะยื่นคำร้อง อุทธรณ์คำสั่งฉบับดังกล่าวอีกต่อไป ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ"(กิติยาภรณ์ อาตมียะนันทน์-ณรงค์ศักดิ์ วิจิตรสาระวงศ์-พันธาวุธ ปาณิกบุตร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุใน การ ยื่น อุทธรณ์ หรือ ฎีกา นั้น ผู้ยื่น อุทธรณ์ หรือ ฎีกา จะ ต้อง ชำระ ค่าขึ้นศาล ตาม ทุนทรัพย์ ที่พิพาท และ ค่าฤชาธรรมเนียม ที่ ต้อง ใช้ แทน คู่ความ อีกฝ่าย หนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 229 ครั้น เมื่อ ศาลชั้นต้น ตรวจ คำฟ้อง อุทธรณ์ หรือ คำฟ้อง ฎีกา แล้ว จะ มี คำสั่ง รับ หรือไม่ รับ ตาม ที่ กฎหมาย ให้ อำนาจ ไว้ ใน กรณี ที่ ศาลชั้นต้น ไม่รับ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา ผู้อุทธรณ์ หรือ ฎีกา อาจ ยื่น คำร้องอุทธรณ์ คำสั่งศาล ชั้นต้น ไป ยัง ศาลอุทธรณ์ ( ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234) หรือ ศาลฎีกา ( ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 252) แล้วแต่ กรณี ใน การ ยื่น คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง เช่นนี้ ผู้อุทธรณ์ มี หน้าที่ จะ ต้อง นำ ค่าฤชาธรรมเนียม ทั้งปวง มา วางศาล และ นำ เงิน มา ชำระ ตาม คำพิพากษา หรือ หา ประกัน ให้ ไว้ ต่อ ศาล ภายใน 15 วัน นับแต่ วันที่ ศาล ได้ มี คำสั่ง เมื่อ กฎหมาย ได้ กำหนด ให้ เป็น หน้าที่ ของ ผู้อุทธรณ์ จะ ต้อง นำ เงิน ดังกล่าว มา วางศาล ถือว่า เป็น บทบังคับ ให้ ผู้อุทธรณ์ ต้อง ปฏิบัติ หาใช่ เป็น หน้าที่ ของ ศาลชั้นต้น ที่ จะ ต้อง แจ้ง ให้ ผู้อุทธรณ์ ทราบ ถึง หน้าที่ ดังกล่าว แต่อย่างใด ไม่ ( คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ที่ 172/2539) เช่นนี้ การ ที่ ศาลชั้นต้น ส่ง คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง ของ จำเลย ไป ยัง ศาลอุทธรณ์ ทันที โดย ไม่ได้ แจ้ง ให้ จำเลย ทราบ ถึง ข้อ บกพร่อง ดังกล่าว ก็ ดี หรือ เมื่อ ผู้อุทธรณ์ ไม่ได้ วางเงิน อันเป็น การ ฝ่าฝืน ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ศาลอุทธรณ์ ได้ ยกคำร้อง อุทธรณ์ คำสั่ง โดย มิได้ กำหนด เวลา ให้ ผู้อุทธรณ์ วางเงิน เพื่อ ชำระหนี้ ตาม คำพิพากษา จึง เป็น กระบวนการ พิจารณา ที่ชอบ แล้ว ( คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 1413-1415/2533, 1684/2536) หา เป็น การ ผิดระเบียบ แต่อย่างใด ไม่ จำนวนเงิน ที่ ต้อง วาง หรือ หา ประกัน นั้น ใน ส่วน ค่าฤชาธรรมเนียม นั้น เห็นว่า ใน ชั้น ยื่น คำฟ้อง อุทธรณ์ หรือ คำฟ้อง ฎีกา ผู้อุทธรณ์ หรือ ผู้ฎีกา ได้ นำ เงิน ค่าขึ้นศาล และ ค่าฤชาธรรมเนียม ที่ ต้อง ใช้ แทน คู่ความ ฝ่ายหนึ่ง มา วางศาล แล้ว ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 229 เช่นนี้ ใน การ ยื่น คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง จึง ไม่ต้อง วางเงิน จำนวน ดังกล่าว อีก ส่วน การ วางเงิน เพื่อ ชำระหนี้ ตาม คำพิพากษา หรือ หา ประกัน นั้น จำนวนเงิน ที่ จะ ต้อง วาง นั้น กฎหมาย ไม่ได้ บัญญัติ ไว้ ให้ ชัดแจ้ง ว่า ให้ คำนวณ ยอดหนี้ ถึง วัน ใด ผู้บันทึก เห็นว่า น่า จะ คำนวณ ยอดหนี้ ถึง วันที่ วาง ใน บางกรณี ผู้อุทธรณ์ หรือ ฎีกา ได้ วางเงิน เพื่อ ชำระหนี้ ตาม คำพิพากษา ไว้ ที่ สำนักงาน วางทรัพย์ กรมบังคับคดี ใน กรณี เช่นนี้ ผู้อุทธรณ์ ไม่ต้อง วางเงิน ตาม มาตรา 234 อีก แต่ ต้อง แถลง ให้ ศาล ทราบ ว่า ตน ได้ วางเงิน เพื่อ ชำระหนี้ จำนวน ดังกล่าว แล้ว โดย วาง ไว้ ที่ สำนักงาน วางทรัพย์ กรมบังคับคดี ( เทียบ เคียง คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 3144/2533) ลักษณะ คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง ที่ ต้อง วางเงิน หรือ หา ประกัน อาจ แยก ออก ได้ เป็น 2 กรณี กรณี ที่ 1 คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา อันเป็น การ อุทธรณ์ คำสั่ง ใน เนื้อหา คำวินิจฉัย ของ ศาลชั้นต้น ที่ ไม่รับ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา คำพิพากษา กรณี อาจจะ เป็น เพราะ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา นั้น เป็น อุทธรณ์ หรือ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้าม ตาม กฎหมาย ปัญหา ที่ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา นั้น ไม่ได้ ว่ากล่าว กัน มา โดยชอบ ใน ศาลชั้นต้น หรือ ศาลอุทธรณ์ มิได้ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา ภายใน กำหนด หรือ ใน กรณี ที่ มี การ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา คำสั่ง เฉพาะ เพื่อ ขอให้ ศาลชั้นต้น ดำเนิน กระบวนการ พิจารณา ใหม่ แต่ ศาลชั้นต้น ไม่รับ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา เนื่องจาก เป็น การ คัดค้าน คำสั่ง ระหว่าง พิจารณา แต่ ผู้อุทธรณ์ ไม่ได้ โต้แย้ง ไว้ ก่อน คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 7062/2539 ศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ชำระ เงิน ให้ โจทก์ ตาม ฟ้อง จำเลย อุทธรณ์ คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ที่ สั่ง ให้ งด การ ชี้สองสถาน และ งดสืบพยาน ศาลชั้นต้น มี คำสั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ อ้างว่า เป็น คำสั่ง ระหว่าง พิจารณา ซึ่ง จำเลย มิได้ โต้แย้ง คำสั่ง ไว้ ดังนั้น การ ที่ จำเลย ยื่น อุทธรณ์ คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ดังกล่าว โดย มิได้ นำ เงิน มา ชำระ ตาม คำพิพากษา หรือ หา ประกัน ให้ ไว้ ต่อ ศาล ซึ่ง ถือได้ว่า ไม่ปฏิบัติ ตาม บทบัญญัติ แห่ง ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 การ ที่ ศาลอุทธรณ์ มี คำสั่ง ยกคำร้อง อุทธรณ์ คำสั่ง ของ จำเลย จึง ชอบแล้ว คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 7475/2541 การ อุทธรณ์ คำสั่ง ที่ ไม่รับ อุทธรณ์ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 นั้น แม้ เป็น การ อุทธรณ์ คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ที่ ไม่รับ อุทธรณ์ คำสั่ง จำเลย ก็ ต้อง นำ เงิน มา ชำระ ตาม คำพิพากษา หรือ หา ประกัน ให้ ไว้ ต่อ ศาล หาใช่ ต้อง นำ เงิน มา ชำระ ตาม คำพิพากษา หรือ หา ประกัน เฉพาะ กรณี อุทธรณ์ คำสั่ง ที่ ไม่รับ อุทธรณ์ คำพิพากษา แต่เพียง อย่างเดียว ไม่ คดี นี้ แม้ จำเลย จะ อุทธรณ์ คำสั่งศาล ชั้นต้น ที่ ยกคำร้อง ขอเลื่อน คดี และ งดสืบพยาน จำเลย ไม่ใช่ อุทธรณ์ คำพิพากษา ศาลชั้นต้น ก็ ตาม จำเลย จะ ต้อง ปฏิบัติ ตาม บทบัญญัติ แห่ง ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 กรณี ที่ 2 อุทธรณ์ คำสั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ หรือ รับ ฎีกา ใน กรณี อื่น ที่ เกิดขึ้น หลังจาก ศาล มี คำพิพากษา แล้ว ใน กรณี เช่นนี้ แม้ ว่า ใน การ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา นั้น จะ ไม่ได้ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา ใน เนื้อหา แต่ การ อุทธรณ์ หรือ ฎีกา เช่นนี้ ย่อม ทำให้ การ บังคับคดี ของ เจ้าหนี้ ตาม คำพิพากษา ล่าช้า ออก ไป อาจ ก่อ ให้ เกิด ความเสียหาย ได้ ผู้อุทธรณ์ หรือ ฎีกา ต้อง วางเงิน ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 เช่นเดียวกัน คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 1465/2535 จำเลย ยื่น คำร้องขอ ขยายเวลา การ ชำระ เงิน ออก ไป 15 วัน แต่ ศาลชั้นต้น สั่ง อนุญาต ให้ ขยาย ระยะเวลา ออก ไป เพียง 7 วัน จำเลย ยื่น อุทธรณ์ คัดค้าน คำสั่ง เมื่อ ศาลชั้นต้น สั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ จำเลย ก็ มีสิทธิ ยื่น อุทธรณ์ คำสั่ง ต่อ ศาลอุทธรณ์ ได้ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 โดย ต้อง นำ ค่าฤชาธรรมเนียม ทั้งปวง มา วางศาล และ นำ เงิน มา ชำระ ตาม คำพิพากษา หรือ หา ประกัน ให้ ไว้ ต่อ ศาล แม้ อุทธรณ์ ของ จำเลย จะ เป็น เรื่อง เกี่ยวกับ การ ขอ ขยาย ระยะเวลา การ ชำระ เงิน ค่าธรรมเนียม อุทธรณ์ ก็ ตาม แต่ เป็น การ ยื่น อุทธรณ์ ภายหลัง จาก ที่ ศาลชั้นต้น พิพากษา ชี้ขาด ตัดสิน คดี แล้ว และ เมื่อ มี การ อุทธรณ์ ย่อม ทำให้ การ บังคับคดี ต้อง ล่าช้า ออก ไป อาจ เสียหาย แก่ โจทก์ ผู้ชนะ คดี ได้ จำเลย จึง ต้อง ปฏิบัติ ตาม เงื่อนไข ของ กฎหมาย ดังกล่าว คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 7048/2537 ศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ชำระ เงิน พร้อม ดอกเบี้ย และ ใช้ ค่าฤชาธรรมเนียม แทน โจทก์ จำเลย อุทธรณ์ โดย วางเงิน ค่าธรรมเนียม ใช้ แทน โจทก์ ไม่ครบ ถ้วน ศาลชั้นต้น สั่ง ใน อุทธรณ์ ให้ จำเลย นำ เงิน ค่าธรรมเนียม ส่วน ที่ ขาด มา วาง ภายใน 15 วัน นับแต่ วันที่ ยื่น อุทธรณ์ จำเลย ไม่ปฏิบัติ ตาม คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ศาลชั้นต้น ไม่รับ อุทธรณ์ จำเลย จำเลย มีสิทธิ ยื่น คำร้อง อุทธรณ์ คำสั่ง ไป ยัง ศาลอุทธรณ์ ได้ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 โดย จำเลย ก็ มี หน้าที่ ที่ จะ ต้อง นำ เงิน ค่าฤชาธรรมเนียม ทั้งปวง มา วางศาล และ นำ เงิน มา ชำระ ตาม คำพิพากษา หรือ หา ประกัน ให้ ไว้ ต่อ ศาล ด้วย แม้ อุทธรณ์ คำสั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ ของ จำเลย จะ เป็น เรื่อง เกี่ยวกับ การ วาง เงิน ค่าธรรมเนียม ที่ จะ ต้อง ใช้ แทน อีกฝ่าย หนึ่ง แต่ ก็ เป็น การ ยื่น อุทธรณ์ ภายหลัง จาก ที่ ศาลชั้นต้น พิจารณา พิพากษา ชี้ขาด ตัดสิน คดี แล้ว จำเลย จึง ต้อง ปฏิบัติ ตาม เงื่อนไข ของ มาตรา 234 ด้วย คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 6308/2538 ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 เมื่อ ศาลชั้นต้น ไม่รับ อุทธรณ์ ไม่ว่า กรณี ใด ถ้า ผู้อุทธรณ์ ยื่น คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ก็ ต้อง นำ ค่าฤชาธรรมเนียม ทั้งปวง มา วางศาล และ นำ เงิน มา ชำระ ตาม คำพิพากษา ด้วย การ ที่ จำเลย ยื่น อุทธรณ์ เกิน กำหนด เวลา ที่ ศาลชั้นต้น ขยาย ให้ และ ศาลชั้นต้น มี คำสั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ ของ จำเลย เมื่อ จำเลย ยื่น คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง ดังกล่าว จำเลย ก็ ต้อง ปฏิบัติ ตาม บทบัญญัติ ของ มาตรา 234 รูป แบบ ของ คำสั่ง ของ ศาลอุทธรณ์ หรือ ศาลฎีกา ใน ปัญหา ตาม มาตรา 234 แยก พิจารณา ได้ ดังนี้ กรณี ที่ 1 ใน กรณี ที่ ศาลชั้นต้น ได้ กำหนด เวลา ให้ ผู้อุทธรณ์ หรือ ฎีกา นำ เงิน มา วาง ตาม มาตรา 234 แต่ ผู้อุทธรณ์ หรือ ฎีกา มิได้ วางเงิน ภายใน ระยะเวลา ที่ ศาลชั้นต้น กำหนด ไว้ แล้ว ศาลชั้นต้น ส่ง สำนวน ไป ศาลอุทธรณ์ หรือ ศาลฎีกา เพื่อ พิจารณา สั่ง ศาลอุทธรณ์ หรือ ศาลฎีกา จะ สั่ง ว่า ผู้อุทธรณ์ หรือ ฎีกา ทิ้งคำร้อง อุทธรณ์ คำสั่ง ( คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 4527/2539, คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ที่ 393/2541) หรือ อาจจะ มี คำสั่ง ว่า ผู้อุทธรณ์ หรือ ฎีกา ไม่ติดใจ คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง อย่าง เช่น ใน คำสั่ง คำร้อง ที่ บันทึก นี้ กรณี ที่ 2 ใน กรณี ที่ ศาลชั้นต้น มี คำสั่ง รับคำ ร้อง ขึ้น มา โดย ที่ ผู้อุทธรณ์ หรือ ฎีกา มิได้ ดำเนินการ ปฏิบัติ ตาม มาตรา 234 ศาลอุทธรณ์ หรือ ศาลฎีกา จะ มี คำสั่ง ให้ยก คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง ( คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ที่ 63/2541) ผล ของ คำสั่ง ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 คำสั่ง ของ ศาลอุทธรณ์ เช่นนี้ มิใช่ เป็น คำวินิจฉัย ใน เนื้อหา ของ คำฟ้อง อุทธรณ์ คำสั่ง ดังกล่าว ไม่ถึงที่สุด ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ( คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 4361/2540) ผู้อุทธรณ์ สามารถ ฎีกา ต่อไป ได้ ส่วน คำสั่ง ของ ศาลฎีกา ย่อม เป็น ที่สุด เอื้อน ขุนแก้ว