คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2730/2532หลักกฎหมาย: ความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 และประเภท 2 เป็นความผิดที่มีบทความผิดและบทลงโทษคนละมาตรากัน จึงเป็นความผิดต่างกระทงกัน เมื่อตามฟ้องโจทก์มีความผิดเพียง 2 กระทง แม้โจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องแยกเป็นรายกระทง ก็เป็นที่เข้าใจได้ว่าเป็นความผิด 2 กระทงทั้งคำฟ้องตอนต้นได้บรรยายแล้วว่าเป็นความผิดต่างกรรมต่างวาระ และคำขอท้ายฟ้องก็อ้างประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91 ไว้แล้ว ศาลจึงมีอำนาจลงโทษจำเลยทุกกรรมเป็นกระทงความผิดได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 15, 16, 17, 65, 66, 68, 69, 102ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 65 วรรคสอง, 66 วรรคสอง, 68 วรรคสอง,69 วรรคสี่ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2528มาตรา 5, 6 พระราชบัญญัติควบคุมโภคภัณฑ์ พ.ศ. 2495 มาตรา 9การกระทำความผิดของจำเลยฐานผลิตยาเสพติดให้โทษประเภท 1 (เฮโรอีน)เพื่อจำหน่าย แล้วมียาเสพติดให้โทษนั้นไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายและฐานผลิตยาเสพติดให้โทษประเภท 2 (มอร์ฟีน) เพื่อผลิตเป็นยาเสพติดให้โทษประเภท 1 (เฮโรอีน) เพื่อจำหน่ายต่อไปเป็นการกระทำกรรมเดียว ผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษฐานผลิตยาเสพติดให้โทษประเภท 1 (เฮโรอีน) เพื่อจำหน่ายซึ่งเป็นบทหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้ประหารชีวิตลงโทษฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 2 (มอร์ฟีน ฝิ่นและโคคาอีน) ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่าย จำคุก 20 ปี และลงโทษฐานมีไว้ในความครอบครองซึ่งโภคภัณฑ์ที่ถูกควบคุมตามพระราชกฤษฎีกาโดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก 2 ปี คำให้การของจำเลยในชั้นจับกุมและสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบกับมาตรา 52คงลงโทษจำคุกจำเลย 50 ปี 10 ปี และ 1 ปี ตามลำดับ รวมให้ลงโทษจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 61 ปี แต่ลงโทษจำคุกจำเลยได้เพียง50 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2526 มาตรา 4 จึงลงโทษจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 50 ปี ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 15 วรรคสอง, 16,17 วรรคสอง, 66 วรรคแรก, 69 วรรคสี่ ที่แก้ไขแล้ว เป็นความผิดกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 66 วรรคแรกจำคุก 21 ปี ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78คงจำคุก 14 ปี รวมกับโทษจำคุกจำเลยในความผิดฐานมีโภคภัณฑ์ที่ถูกควบคุมไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น 1 ปี รวมเป็นจำคุกทั้งสิ้น 15 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 และประเภท 2 ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายโดยไม่ได้รับอนุญาต ปัญหาข้อที่สามที่ว่า ความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 และประเภท 2 ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายโจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องแยกกระทงเรียงลำดับกันไป ศาลจะลงโทษจำเลยทุกกระทงความผิดได้หรือไม่เห็นว่า ความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 และประเภท 2 เป็นความผิดที่มีบทความผิด และบทลงโทษคนละมาตราต่างกัน จึงเป็นความผิดต่างกระทงอย่างชัดแจ้ง ตามฟ้องของโจทก์กรณีนี้มีความผิดเพียง 2 กระทงเท่านั้น ไม่สับสน แม้โจทก์ไม่บรรยายฟ้องแยกเป็นกระทง ๆ ก็เป็นที่เข้าใจได้ว่าเป็นความผิด2 กระทง ทั้งคำฟ้องตอนต้นได้บรรยายไว้แล้วว่าเป็นความผิดต่างกรรมต่างวาระ คำขอท้ายฟ้องก็อ้างประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ไว้แล้ว ศาลจึงมีอำนาจลงโทษจำเลยทุกกรรมเป็นกระทงความผิดได้"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้เรียงกระทงลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 ไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 66 วรรคแรก ให้จำคุก 20 ปี ฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 2 ไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายตามมาตรา69 วรรคสี่ ที่แก้ไขแล้ว ให้จำคุก 20 ปี จำเลยให้การรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เป็นเหตุบรรเทาโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นซึ่งโจทก์มิได้อุทธรณ์ คงลงโทษจำคุกกระทงละ10 ปี เมื่อรวมโทษฐานมีโภคภัณฑ์ที่ถูกควบคุมไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก 1 ปีแล้ว รวมเป็นโทษจำคุก 21 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2730/2532อัยการ ฝางโจทก์นาย บุญ รัตน์ หรือไมล์ ถ้วย ทองจำเลย ป.อ. ม. 91 ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 160, ม. 192 พ.ร.บ.ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2522 ม. 15 วรรคสอง, ม. 17 วรรคสอง, ม. 66 วรรคแรก, ม. 69 วรรคสี่ความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 และประเภท 2 เป็นความผิดที่มีบทความผิดและบทลงโทษคนละมาตรากัน จึงเป็นความผิดต่างกระทงกัน เมื่อตามฟ้องโจทก์มีความผิดเพียง 2 กระทง แม้โจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องแยกเป็นรายกระทง ก็เป็นที่เข้าใจได้ว่าเป็นความผิด 2 กระทงทั้งคำฟ้องตอนต้นได้บรรยายแล้วว่าเป็นความผิดต่างกรรมต่างวาระ และคำขอท้ายฟ้องก็อ้างประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91 ไว้แล้ว ศาลจึงมีอำนาจลงโทษจำเลยทุกกรรมเป็นกระทงความผิดได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 15, 16, 17, 65, 66, 68, 69, 102ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 65 วรรคสอง, 66 วรรคสอง, 68 วรรคสอง,69 วรรคสี่ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2528มาตรา 5, 6 พระราชบัญญัติควบคุมโภคภัณฑ์ พ.ศ. 2495 มาตรา 9การกระทำความผิดของจำเลยฐานผลิตยาเสพติดให้โทษประเภท 1 (เฮโรอีน)เพื่อจำหน่าย แล้วมียาเสพติดให้โทษนั้นไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายและฐานผลิตยาเสพติดให้โทษประเภท 2 (มอร์ฟีน) เพื่อผลิตเป็นยาเสพติดให้โทษประเภท 1 (เฮโรอีน) เพื่อจำหน่ายต่อไปเป็นการกระทำกรรมเดียว ผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษฐานผลิตยาเสพติดให้โทษประเภท 1 (เฮโรอีน) เพื่อจำหน่ายซึ่งเป็นบทหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้ประหารชีวิตลงโทษฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 2 (มอร์ฟีน ฝิ่นและโคคาอีน) ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่าย จำคุก 20 ปี และลงโทษฐานมีไว้ในความครอบครองซึ่งโภคภัณฑ์ที่ถูกควบคุมตามพระราชกฤษฎีกาโดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก 2 ปี คำให้การของจำเลยในชั้นจับกุมและสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบกับมาตรา 52คงลงโทษจำคุกจำเลย 50 ปี 10 ปี และ 1 ปี ตามลำดับ รวมให้ลงโทษจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 61 ปี แต่ลงโทษจำคุกจำเลยได้เพียง50 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2526 มาตรา 4 จึงลงโทษจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 50 ปี ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 15 วรรคสอง, 16,17 วรรคสอง, 66 วรรคแรก, 69 วรรคสี่ ที่แก้ไขแล้ว เป็นความผิดกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 66 วรรคแรกจำคุก 21 ปี ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78คงจำคุก 14 ปี รวมกับโทษจำคุกจำเลยในความผิดฐานมีโภคภัณฑ์ที่ถูกควบคุมไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น 1 ปี รวมเป็นจำคุกทั้งสิ้น 15 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 และประเภท 2 ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายโดยไม่ได้รับอนุญาต ปัญหาข้อที่สามที่ว่า ความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 และประเภท 2 ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายโจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องแยกกระทงเรียงลำดับกันไป ศาลจะลงโทษจำเลยทุกกระทงความผิดได้หรือไม่เห็นว่า ความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 และประเภท 2 เป็นความผิดที่มีบทความผิด และบทลงโทษคนละมาตราต่างกัน จึงเป็นความผิดต่างกระทงอย่างชัดแจ้ง ตามฟ้องของโจทก์กรณีนี้มีความผิดเพียง 2 กระทงเท่านั้น ไม่สับสน แม้โจทก์ไม่บรรยายฟ้องแยกเป็นกระทง ๆ ก็เป็นที่เข้าใจได้ว่าเป็นความผิด2 กระทง ทั้งคำฟ้องตอนต้นได้บรรยายไว้แล้วว่าเป็นความผิดต่างกรรมต่างวาระ คำขอท้ายฟ้องก็อ้างประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ไว้แล้ว ศาลจึงมีอำนาจลงโทษจำเลยทุกกรรมเป็นกระทงความผิดได้"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้เรียงกระทงลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 ไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 66 วรรคแรก ให้จำคุก 20 ปี ฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 2 ไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายตามมาตรา69 วรรคสี่ ที่แก้ไขแล้ว ให้จำคุก 20 ปี จำเลยให้การรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เป็นเหตุบรรเทาโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นซึ่งโจทก์มิได้อุทธรณ์ คงลงโทษจำคุกกระทงละ10 ปี เมื่อรวมโทษฐานมีโภคภัณฑ์ที่ถูกควบคุมไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก 1 ปีแล้ว รวมเป็นโทษจำคุก 21 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ส่อง สุขะปุณณพันธ์-สวัสดิ์ รอดเจริญ-เดชา สุวรรณโณ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 15, 16, 17, 65, 66, 68, 69, 102ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 65 วรรคสอง, 66 วรรคสอง, 68 วรรคสอง,69 วรรคสี่ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2528มาตรา 5, 6 พระราชบัญญัติควบคุมโภคภัณฑ์ พ.ศ. 2495 มาตรา 9การกระทำความผิดของจำเลยฐานผลิตยาเสพติดให้โทษประเภท 1 (เฮโรอีน)เพื่อจำหน่าย แล้วมียาเสพติดให้โทษนั้นไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายและฐานผลิตยาเสพติดให้โทษประเภท 2 (มอร์ฟีน) เพื่อผลิตเป็นยาเสพติดให้โทษประเภท 1 (เฮโรอีน) เพื่อจำหน่ายต่อไปเป็นการกระทำกรรมเดียว ผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษฐานผลิตยาเสพติดให้โทษประเภท 1 (เฮโรอีน) เพื่อจำหน่ายซึ่งเป็นบทหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้ประหารชีวิตลงโทษฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 2 (มอร์ฟีน ฝิ่นและโคคาอีน) ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่าย จำคุก 20 ปี และลงโทษฐานมีไว้ในความครอบครองซึ่งโภคภัณฑ์ที่ถูกควบคุมตามพระราชกฤษฎีกาโดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก 2 ปี คำให้การของจำเลยในชั้นจับกุมและสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบกับมาตรา 52คงลงโทษจำคุกจำเลย 50 ปี 10 ปี และ 1 ปี ตามลำดับ รวมให้ลงโทษจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 61 ปี แต่ลงโทษจำคุกจำเลยได้เพียง50 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2526 มาตรา 4 จึงลงโทษจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 50 ปี ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 15 วรรคสอง, 16,17 วรรคสอง, 66 วรรคแรก, 69 วรรคสี่ ที่แก้ไขแล้ว เป็นความผิดกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 66 วรรคแรกจำคุก 21 ปี ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78คงจำคุก 14 ปี รวมกับโทษจำคุกจำเลยในความผิดฐานมีโภคภัณฑ์ที่ถูกควบคุมไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น 1 ปี รวมเป็นจำคุกทั้งสิ้น 15 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 และประเภท 2 ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายโดยไม่ได้รับอนุญาต ปัญหาข้อที่สามที่ว่า ความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 และประเภท 2 ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายโจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องแยกกระทงเรียงลำดับกันไป ศาลจะลงโทษจำเลยทุกกระทงความผิดได้หรือไม่เห็นว่า ความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 และประเภท 2 เป็นความผิดที่มีบทความผิด และบทลงโทษคนละมาตราต่างกัน จึงเป็นความผิดต่างกระทงอย่างชัดแจ้ง ตามฟ้องของโจทก์กรณีนี้มีความผิดเพียง 2 กระทงเท่านั้น ไม่สับสน แม้โจทก์ไม่บรรยายฟ้องแยกเป็นกระทง ๆ ก็เป็นที่เข้าใจได้ว่าเป็นความผิด2 กระทง ทั้งคำฟ้องตอนต้นได้บรรยายไว้แล้วว่าเป็นความผิดต่างกรรมต่างวาระ คำขอท้ายฟ้องก็อ้างประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ไว้แล้ว ศาลจึงมีอำนาจลงโทษจำเลยทุกกรรมเป็นกระทงความผิดได้"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้เรียงกระทงลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 ไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 66 วรรคแรก ให้จำคุก 20 ปี ฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 2 ไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายตามมาตรา69 วรรคสี่ ที่แก้ไขแล้ว ให้จำคุก 20 ปี จำเลยให้การรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เป็นเหตุบรรเทาโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นซึ่งโจทก์มิได้อุทธรณ์ คงลงโทษจำคุกกระทงละ10 ปี เมื่อรวมโทษฐานมีโภคภัณฑ์ที่ถูกควบคุมไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก 1 ปีแล้ว รวมเป็นโทษจำคุก 21 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2730/2532อัยการ ฝางโจทก์นาย บุญ รัตน์ หรือไมล์ ถ้วย ทองจำเลย ป.อ. ม. 91 ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 160, ม. 192 พ.ร.บ.ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2522 ม. 15 วรรคสอง, ม. 17 วรรคสอง, ม. 66 วรรคแรก, ม. 69 วรรคสี่ความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 และประเภท 2 เป็นความผิดที่มีบทความผิดและบทลงโทษคนละมาตรากัน จึงเป็นความผิดต่างกระทงกัน เมื่อตามฟ้องโจทก์มีความผิดเพียง 2 กระทง แม้โจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องแยกเป็นรายกระทง ก็เป็นที่เข้าใจได้ว่าเป็นความผิด 2 กระทงทั้งคำฟ้องตอนต้นได้บรรยายแล้วว่าเป็นความผิดต่างกรรมต่างวาระ และคำขอท้ายฟ้องก็อ้างประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91 ไว้แล้ว ศาลจึงมีอำนาจลงโทษจำเลยทุกกรรมเป็นกระทงความผิดได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 15, 16, 17, 65, 66, 68, 69, 102ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 65 วรรคสอง, 66 วรรคสอง, 68 วรรคสอง,69 วรรคสี่ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2528มาตรา 5, 6 พระราชบัญญัติควบคุมโภคภัณฑ์ พ.ศ. 2495 มาตรา 9การกระทำความผิดของจำเลยฐานผลิตยาเสพติดให้โทษประเภท 1 (เฮโรอีน)เพื่อจำหน่าย แล้วมียาเสพติดให้โทษนั้นไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายและฐานผลิตยาเสพติดให้โทษประเภท 2 (มอร์ฟีน) เพื่อผลิตเป็นยาเสพติดให้โทษประเภท 1 (เฮโรอีน) เพื่อจำหน่ายต่อไปเป็นการกระทำกรรมเดียว ผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษฐานผลิตยาเสพติดให้โทษประเภท 1 (เฮโรอีน) เพื่อจำหน่ายซึ่งเป็นบทหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้ประหารชีวิตลงโทษฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 2 (มอร์ฟีน ฝิ่นและโคคาอีน) ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่าย จำคุก 20 ปี และลงโทษฐานมีไว้ในความครอบครองซึ่งโภคภัณฑ์ที่ถูกควบคุมตามพระราชกฤษฎีกาโดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก 2 ปี คำให้การของจำเลยในชั้นจับกุมและสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบกับมาตรา 52คงลงโทษจำคุกจำเลย 50 ปี 10 ปี และ 1 ปี ตามลำดับ รวมให้ลงโทษจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 61 ปี แต่ลงโทษจำคุกจำเลยได้เพียง50 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2526 มาตรา 4 จึงลงโทษจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 50 ปี ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 15 วรรคสอง, 16,17 วรรคสอง, 66 วรรคแรก, 69 วรรคสี่ ที่แก้ไขแล้ว เป็นความผิดกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 66 วรรคแรกจำคุก 21 ปี ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78คงจำคุก 14 ปี รวมกับโทษจำคุกจำเลยในความผิดฐานมีโภคภัณฑ์ที่ถูกควบคุมไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น 1 ปี รวมเป็นจำคุกทั้งสิ้น 15 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 และประเภท 2 ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายโดยไม่ได้รับอนุญาต ปัญหาข้อที่สามที่ว่า ความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 และประเภท 2 ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายโจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องแยกกระทงเรียงลำดับกันไป ศาลจะลงโทษจำเลยทุกกระทงความผิดได้หรือไม่เห็นว่า ความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 และประเภท 2 เป็นความผิดที่มีบทความผิด และบทลงโทษคนละมาตราต่างกัน จึงเป็นความผิดต่างกระทงอย่างชัดแจ้ง ตามฟ้องของโจทก์กรณีนี้มีความผิดเพียง 2 กระทงเท่านั้น ไม่สับสน แม้โจทก์ไม่บรรยายฟ้องแยกเป็นกระทง ๆ ก็เป็นที่เข้าใจได้ว่าเป็นความผิด2 กระทง ทั้งคำฟ้องตอนต้นได้บรรยายไว้แล้วว่าเป็นความผิดต่างกรรมต่างวาระ คำขอท้ายฟ้องก็อ้างประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ไว้แล้ว ศาลจึงมีอำนาจลงโทษจำเลยทุกกรรมเป็นกระทงความผิดได้"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้เรียงกระทงลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 ไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 66 วรรคแรก ให้จำคุก 20 ปี ฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 2 ไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายตามมาตรา69 วรรคสี่ ที่แก้ไขแล้ว ให้จำคุก 20 ปี จำเลยให้การรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เป็นเหตุบรรเทาโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นซึ่งโจทก์มิได้อุทธรณ์ คงลงโทษจำคุกกระทงละ10 ปี เมื่อรวมโทษฐานมีโภคภัณฑ์ที่ถูกควบคุมไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก 1 ปีแล้ว รวมเป็นโทษจำคุก 21 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ส่อง สุขะปุณณพันธ์-สวัสดิ์ รอดเจริญ-เดชา สุวรรณโณ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ