คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2980/2537หลักกฎหมาย: การที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างมีหน้าที่ขับรถส่งของจำเลยตอกบัตรบันทึกเวลาทำงาน ของ ณ. ซึ่งเป็นเด็กท้ายรถที่โจทก์ขับเพื่อแสดงเวลากลับจากทำงานของ ณ. ซึ่งมิได้กลับมาที่บริษัทจำเลยโดยได้ลงจากรถส่งของของจำเลยระหว่างทางแทน ณ. ซึ่งในวันดังกล่าว ณ. ก็ได้ไปทำงานจนสิ้นสุดเวลาทำงานปกติแล้วเมื่อไม่ปรากฏว่าการตอกบัตรดังกล่าวจะเป็นเหตุให้จำเลยต้องจ่ายค่าล่วงเวลาให้แก่ ณ.หรือไม่ และไม่ปรากฏว่าจำเลยได้รับความเสียหายร้ายแรงประการอื่นใดอีก การที่โจทก์ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยดังกล่าว จึงมิใช่กรณีที่ร้ายแรงจำเลยเลิกจ้างโจทก์ด้วยเหตุดังกล่าวจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดและไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 6,608 บาท และค่าชดเชยจำนวน12,930 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ เพราะโจทก์ทุจริตต่อหน้าที่นำรถของจำเลยไปใช้ส่วนตัว และบันทึกเวลาทำงานแทนพนักงานอื่นอันเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยอย่างร้ายแรง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 12,930 บาท แก่โจทก์ คำขอนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ส่วนที่จำเลยอุทธรณ์ข้อต่อมาว่า การที่โจทก์ตอกบัตรบันทึกเวลาทำงานแทนนายณรงค์ ปานนิลถือเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยในกรณีที่ร้ายแรงนั้น เห็นว่า การที่โจทก์ตอกบัตรบันทึกเวลาทำงานแทนนายณรงค์ดังกล่าวเป็นการตอกบัตรบันทึกเวลาทำงานเพื่อแสดงเวลากลับจากทำงานของนายณรงค์ซึ่งมิได้กลับมาที่บริษัทจำเลยโดยได้ลงระหว่างทาง ซึ่งในวันดังกล่าวนายณรงค์ก็ได้ไปทำงานจนสิ้นสุดเวลาทำงานปกติแล้ว เมื่อข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าการตอกบัตรบันทึกเวลาทำงานกลับในช่วงเวลาดังกล่าวจะเป็นเหตุให้จำเลยต้องจ่ายค่าล่วงเวลาให้แก่นายณรงค์หรือไม่ และไม่ปรากฏว่าจำเลยได้รับความเสียหายร้ายแรงประการอื่นใดอีก การที่โจทก์ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยดังกล่าว จึงมิใช่กรณีที่ร้ายแรง จำเลยเลิกจ้างโจทก์ด้วยเหตุดังกล่าวจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2980/2537นาย เฉลิม ชัย ภาสุดาโจทก์บริษัท ไทย ฮีทเอ็กซ์เซ้นจ์ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3) การที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างมีหน้าที่ขับรถส่งของจำเลยตอกบัตรบันทึกเวลาทำงาน ของ ณ. ซึ่งเป็นเด็กท้ายรถที่โจทก์ขับเพื่อแสดงเวลากลับจากทำงานของ ณ. ซึ่งมิได้กลับมาที่บริษัทจำเลยโดยได้ลงจากรถส่งของของจำเลยระหว่างทางแทน ณ. ซึ่งในวันดังกล่าว ณ. ก็ได้ไปทำงานจนสิ้นสุดเวลาทำงานปกติแล้วเมื่อไม่ปรากฏว่าการตอกบัตรดังกล่าวจะเป็นเหตุให้จำเลยต้องจ่ายค่าล่วงเวลาให้แก่ ณ.หรือไม่ และไม่ปรากฏว่าจำเลยได้รับความเสียหายร้ายแรงประการอื่นใดอีก การที่โจทก์ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยดังกล่าว จึงมิใช่กรณีที่ร้ายแรงจำเลยเลิกจ้างโจทก์ด้วยเหตุดังกล่าวจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดและไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 6,608 บาท และค่าชดเชยจำนวน12,930 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ เพราะโจทก์ทุจริตต่อหน้าที่นำรถของจำเลยไปใช้ส่วนตัว และบันทึกเวลาทำงานแทนพนักงานอื่นอันเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยอย่างร้ายแรง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 12,930 บาท แก่โจทก์ คำขอนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ส่วนที่จำเลยอุทธรณ์ข้อต่อมาว่า การที่โจทก์ตอกบัตรบันทึกเวลาทำงานแทนนายณรงค์ ปานนิลถือเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยในกรณีที่ร้ายแรงนั้น เห็นว่า การที่โจทก์ตอกบัตรบันทึกเวลาทำงานแทนนายณรงค์ดังกล่าวเป็นการตอกบัตรบันทึกเวลาทำงานเพื่อแสดงเวลากลับจากทำงานของนายณรงค์ซึ่งมิได้กลับมาที่บริษัทจำเลยโดยได้ลงระหว่างทาง ซึ่งในวันดังกล่าวนายณรงค์ก็ได้ไปทำงานจนสิ้นสุดเวลาทำงานปกติแล้ว เมื่อข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าการตอกบัตรบันทึกเวลาทำงานกลับในช่วงเวลาดังกล่าวจะเป็นเหตุให้จำเลยต้องจ่ายค่าล่วงเวลาให้แก่นายณรงค์หรือไม่ และไม่ปรากฏว่าจำเลยได้รับความเสียหายร้ายแรงประการอื่นใดอีก การที่โจทก์ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยดังกล่าว จึงมิใช่กรณีที่ร้ายแรง จำเลยเลิกจ้างโจทก์ด้วยเหตุดังกล่าวจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สวรรค์ ศักดารักษ์-ชลิต ประไพศาล-ชลอ บุณยเนตร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2980/2537 ที่หมายเหตุนี้ วินิจฉัยเรื่องการทุจริตต่อหน้าที่กับการฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน 1. การทุจริตต่อหน้าที่ ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(1)บัญญัติว่า "ข้อ 47 นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใด ดังต่อไปนี้ (1) ทุจริตต่อหน้าที่" หลักกฎหมายดังกล่าว มีสาระสำคัญดังนี้ 1.1 ลูกจ้างกระทำการทุจริต 1.2 โดยลูกจ้างมีหน้าที่ 1.3 ลูกจ้างอาศัยหน้าที่ในการทุจริต คำว่า ทุจริต หมายถึง การแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้สำหรับตนเองหรือผู้อื่น ตัวอย่างที่ 1 ผู้คัดค้านมีหน้าที่ตัดผ้าใบ แล้วไม่ตัดผ้าใบตามคำสั่งแต่ทำรายงานเท็จว่า ตัดเสร็จแล้ว และเบิกค่าแรงตัดผ้าใบเป็นการแสวงหาประโยชน์จากเงินค่าแรงที่มิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายย่อมถือว่าเป็นการทุจริตต่อหน้าที่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 470/2524) ตัวอย่างที่ 2 โจทก์ออกจากโรงงาน เวลา 15.55 นาฬิกา โดยไม่ขออนุญาตกลับเข้าโรงงาน เวลา 17.30 นาฬิกา แต่โจทก์ตอกบัตรแสดงเวลาทำงานเต็มเวลาทั้ง ๆ ที่โจทก์ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลา 1 ชั่วโมง ซึ่งตามข้อบังคับของจำเลย กำหนดว่า ลูกจ้างที่มีสิทธิได้เบี้ยขยัน ต้องไม่ละทิ้งหน้าที่เลย แต่โจทก์เบิกค่าเบี้ยขยัน เป็นการแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้สำหรับตนเองถือว่าเป็นการทุจริตต่อหน้าที่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3438/2526) หมายเหตุ ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2980/2537ได้ความว่าโจทก์ตอกบัตรลงเวลาทำงานแทนผู้อื่น โดยไม่ปรากฏว่าการตอกบัตรดังกล่าวเป็นเหตุให้จำเลยต้องจ่ายค่าล่วงเวลาหรือไม่จึงมิใช่เป็นการแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้สำหรับผู้อื่น ไม่เป็นการทุจริตต่อหน้าที่ หากการตอกบัตรดังกล่าวทำให้ผู้ที่ให้ตอกบัตรแทนนั้นได้ประโยชน์อย่างใดอย่างหนึ่งที่ไม่มีสิทธิได้ เช่น ได้ค่าล่วงเวลาได้เบี้ยขยัน หรือตามระเบียบการไม่มาทำงานต้องถูกตัดค่าจ้างแล้วไม่ถูกตัดค่าจ้าง กรณีดังกล่าวนี้ถือว่า ลูกจ้างผู้ที่ให้ตอกบัตรแทนนั้นทุจริตต่อหน้าที่ ส่วนผู้ที่ตอกบัตรแทนนั้นร่วมกันทุจริตต่อหน้าที่ 2. ฝ่าฝืนข้อบังคับการทำงาน ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(4)บัญญัติว่า "ข้อ 47 นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใด ดังต่อไปนี้ (4) ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายและเป็นธรรม และนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว ซึ่งหนังสือเตือนนั้นต้องมีผลบังคับไม่เกินหนึ่งปีนับแต่วันที่ลูกจ้างได้รับทราบหนังสือเตือน เว้นแต่กรณีร้ายแรงนายจ้างไม่จำต้องตักเตือน" หลักกฎหมายดังกล่าว แบ่งเป็น 2 กรณี 4.1 การฝ่าฝืนกรณีร้ายแรง นายจ้างเลิกจ้างได้ทันทีโดยไม่จำต้องตักเตือน 4.2 การฝ่าฝืนกรณีไม่ร้ายแรง นายจ้างต้องตักเตือนเป็นหนังสือก่อนแล้วลูกจ้างกระทำผิดซ้ำคำเตือน นายจ้างจึงเลิกจ้างได้ ฝ่าฝืนร้ายแรงหรือไม่ ให้พิเคราะห์ถึงลักษณะการกระทำหรือผลของการกระทำว่าร้ายแรงหรือไม่ ตัวอย่างที่ 1 โจทก์ตอกบัตรลงเวลาทำงานแทนพนักงานอื่นซึ่งไม่ตรงกับความจริงอันอาจทำให้นายจ้างต้องจ่ายค่าจ้างและอาจต้องจ่ายรางวัลในการทำงานแก่พนักงานผู้นั้นมากกว่าความเป็นจริง แม้การกระทำนั้น โจทก์จะไม่ได้ประโยชน์ก็ตาม ก็ถือว่าเป็นการทำผิดต่อระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานอันเป็นกรณีร้ายแรง (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2643/2525) ข้อสังเกต ข้อเท็จจริงคดีนี้ ปรากฏว่าทำให้พนักงานอื่นได้ประโยชน์มากกว่าความเป็นจริง แต่ข้อเท็จจริง ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2980/2537 ไม่ปรากฏว่าผู้ที่โจทก์ตอกบัตรแทนได้ประโยชน์เพิ่ม จึงมิใช่เป็นการฝ่าฝืนที่ร้ายแรง ตัวอย่างที่ 2 โจทก์เป็นหัวหน้าพนักงานขายมีหน้าที่ควบคุมพนักงานขายออกสำรวจภาวะตลาดและติดต่อกับลูกจ้าง ได้ทำรายงานเท็จว่าออกไปปฏิบัติโดยความจริงมิได้ออกไปปฏิบัติงานตามหน้าที่ ย่อมทำให้จำเลยได้รับความเสียหายหลายประการ เช่น ต้องจ่ายค่าจ้างโดยไม่ได้รับประโยชน์จากการทำงานมีผลกระทบต่อการจำหน่ายสินค้าและการดำเนินกิจการของจำเลยทั้งยังเป็นความผิดฐานไม่ซื่อสัตย์สุจริตในการปฏิบัติหน้าที่การกระทำของโจทก์เป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับหรือระเบียบเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างอันเป็นกรณีร้ายแรง(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1532/2528) ข้อสังเกต คดีนี้โจทก์ไม่มีความผิดฐานทุจริตต่อหน้าที่ เพราะไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้รับประโยชน์ที่มิควรได้ เนื่องจากโจทก์เป็นลูกจ้างรายเดือนไม่ว่าจะขาดงานหรือไม่โจทก์ก็ได้รับค่าจ้างเต็มเดือนแต่การละทิ้งหน้าที่ดังกล่าวทำให้นายจ้างเสียประโยชน์อย่างมาก จึงเป็นการฝ่าฝืนในกรณีร้ายแรง ส่วนข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2980/2537นั้นไม่ปรากฏว่า ลูกจ้างที่โจทก์ตอกบัตรแทนได้รับประโยชน์ใดเพิ่มขึ้น จึงไม่เป็นการทุจริตต่อหน้าที่ และการตอกบัตรแทนนั้นไม่ปรากฏว่าจำเลยต้องเสียหายอย่างใดเป็นพิเศษจึงเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับที่ไม่ร้ายแรง เมื่อเป็นการฝ่าฝืนที่ไม่ร้ายแรง จำเลยต้องตักเตือนโจทก์เป็นหนังสือก่อน แต่จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ได้ตักเตือนก่อนเป็นหนังสือ จึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดและไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 6,608 บาท และค่าชดเชยจำนวน12,930 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ เพราะโจทก์ทุจริตต่อหน้าที่นำรถของจำเลยไปใช้ส่วนตัว และบันทึกเวลาทำงานแทนพนักงานอื่นอันเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยอย่างร้ายแรง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 12,930 บาท แก่โจทก์ คำขอนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ส่วนที่จำเลยอุทธรณ์ข้อต่อมาว่า การที่โจทก์ตอกบัตรบันทึกเวลาทำงานแทนนายณรงค์ ปานนิลถือเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยในกรณีที่ร้ายแรงนั้น เห็นว่า การที่โจทก์ตอกบัตรบันทึกเวลาทำงานแทนนายณรงค์ดังกล่าวเป็นการตอกบัตรบันทึกเวลาทำงานเพื่อแสดงเวลากลับจากทำงานของนายณรงค์ซึ่งมิได้กลับมาที่บริษัทจำเลยโดยได้ลงระหว่างทาง ซึ่งในวันดังกล่าวนายณรงค์ก็ได้ไปทำงานจนสิ้นสุดเวลาทำงานปกติแล้ว เมื่อข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าการตอกบัตรบันทึกเวลาทำงานกลับในช่วงเวลาดังกล่าวจะเป็นเหตุให้จำเลยต้องจ่ายค่าล่วงเวลาให้แก่นายณรงค์หรือไม่ และไม่ปรากฏว่าจำเลยได้รับความเสียหายร้ายแรงประการอื่นใดอีก การที่โจทก์ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยดังกล่าว จึงมิใช่กรณีที่ร้ายแรง จำเลยเลิกจ้างโจทก์ด้วยเหตุดังกล่าวจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2980/2537นาย เฉลิม ชัย ภาสุดาโจทก์บริษัท ไทย ฮีทเอ็กซ์เซ้นจ์ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3) การที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างมีหน้าที่ขับรถส่งของจำเลยตอกบัตรบันทึกเวลาทำงาน ของ ณ. ซึ่งเป็นเด็กท้ายรถที่โจทก์ขับเพื่อแสดงเวลากลับจากทำงานของ ณ. ซึ่งมิได้กลับมาที่บริษัทจำเลยโดยได้ลงจากรถส่งของของจำเลยระหว่างทางแทน ณ. ซึ่งในวันดังกล่าว ณ. ก็ได้ไปทำงานจนสิ้นสุดเวลาทำงานปกติแล้วเมื่อไม่ปรากฏว่าการตอกบัตรดังกล่าวจะเป็นเหตุให้จำเลยต้องจ่ายค่าล่วงเวลาให้แก่ ณ.หรือไม่ และไม่ปรากฏว่าจำเลยได้รับความเสียหายร้ายแรงประการอื่นใดอีก การที่โจทก์ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยดังกล่าว จึงมิใช่กรณีที่ร้ายแรงจำเลยเลิกจ้างโจทก์ด้วยเหตุดังกล่าวจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดและไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 6,608 บาท และค่าชดเชยจำนวน12,930 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ เพราะโจทก์ทุจริตต่อหน้าที่นำรถของจำเลยไปใช้ส่วนตัว และบันทึกเวลาทำงานแทนพนักงานอื่นอันเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยอย่างร้ายแรง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 12,930 บาท แก่โจทก์ คำขอนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ส่วนที่จำเลยอุทธรณ์ข้อต่อมาว่า การที่โจทก์ตอกบัตรบันทึกเวลาทำงานแทนนายณรงค์ ปานนิลถือเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยในกรณีที่ร้ายแรงนั้น เห็นว่า การที่โจทก์ตอกบัตรบันทึกเวลาทำงานแทนนายณรงค์ดังกล่าวเป็นการตอกบัตรบันทึกเวลาทำงานเพื่อแสดงเวลากลับจากทำงานของนายณรงค์ซึ่งมิได้กลับมาที่บริษัทจำเลยโดยได้ลงระหว่างทาง ซึ่งในวันดังกล่าวนายณรงค์ก็ได้ไปทำงานจนสิ้นสุดเวลาทำงานปกติแล้ว เมื่อข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าการตอกบัตรบันทึกเวลาทำงานกลับในช่วงเวลาดังกล่าวจะเป็นเหตุให้จำเลยต้องจ่ายค่าล่วงเวลาให้แก่นายณรงค์หรือไม่ และไม่ปรากฏว่าจำเลยได้รับความเสียหายร้ายแรงประการอื่นใดอีก การที่โจทก์ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยดังกล่าว จึงมิใช่กรณีที่ร้ายแรง จำเลยเลิกจ้างโจทก์ด้วยเหตุดังกล่าวจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สวรรค์ ศักดารักษ์-ชลิต ประไพศาล-ชลอ บุณยเนตร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2980/2537 ที่หมายเหตุนี้ วินิจฉัยเรื่องการทุจริตต่อหน้าที่กับการฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน 1. การทุจริตต่อหน้าที่ ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(1)บัญญัติว่า "ข้อ 47 นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใด ดังต่อไปนี้ (1) ทุจริตต่อหน้าที่" หลักกฎหมายดังกล่าว มีสาระสำคัญดังนี้ 1.1 ลูกจ้างกระทำการทุจริต 1.2 โดยลูกจ้างมีหน้าที่ 1.3 ลูกจ้างอาศัยหน้าที่ในการทุจริต คำว่า ทุจริต หมายถึง การแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้สำหรับตนเองหรือผู้อื่น ตัวอย่างที่ 1 ผู้คัดค้านมีหน้าที่ตัดผ้าใบ แล้วไม่ตัดผ้าใบตามคำสั่งแต่ทำรายงานเท็จว่า ตัดเสร็จแล้ว และเบิกค่าแรงตัดผ้าใบเป็นการแสวงหาประโยชน์จากเงินค่าแรงที่มิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายย่อมถือว่าเป็นการทุจริตต่อหน้าที่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 470/2524) ตัวอย่างที่ 2 โจทก์ออกจากโรงงาน เวลา 15.55 นาฬิกา โดยไม่ขออนุญาตกลับเข้าโรงงาน เวลา 17.30 นาฬิกา แต่โจทก์ตอกบัตรแสดงเวลาทำงานเต็มเวลาทั้ง ๆ ที่โจทก์ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลา 1 ชั่วโมง ซึ่งตามข้อบังคับของจำเลย กำหนดว่า ลูกจ้างที่มีสิทธิได้เบี้ยขยัน ต้องไม่ละทิ้งหน้าที่เลย แต่โจทก์เบิกค่าเบี้ยขยัน เป็นการแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้สำหรับตนเองถือว่าเป็นการทุจริตต่อหน้าที่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3438/2526) หมายเหตุ ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2980/2537ได้ความว่าโจทก์ตอกบัตรลงเวลาทำงานแทนผู้อื่น โดยไม่ปรากฏว่าการตอกบัตรดังกล่าวเป็นเหตุให้จำเลยต้องจ่ายค่าล่วงเวลาหรือไม่จึงมิใช่เป็นการแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้สำหรับผู้อื่น ไม่เป็นการทุจริตต่อหน้าที่ หากการตอกบัตรดังกล่าวทำให้ผู้ที่ให้ตอกบัตรแทนนั้นได้ประโยชน์อย่างใดอย่างหนึ่งที่ไม่มีสิทธิได้ เช่น ได้ค่าล่วงเวลาได้เบี้ยขยัน หรือตามระเบียบการไม่มาทำงานต้องถูกตัดค่าจ้างแล้วไม่ถูกตัดค่าจ้าง กรณีดังกล่าวนี้ถือว่า ลูกจ้างผู้ที่ให้ตอกบัตรแทนนั้นทุจริตต่อหน้าที่ ส่วนผู้ที่ตอกบัตรแทนนั้นร่วมกันทุจริตต่อหน้าที่ 2. ฝ่าฝืนข้อบังคับการทำงาน ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(4)บัญญัติว่า "ข้อ 47 นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใด ดังต่อไปนี้ (4) ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายและเป็นธรรม และนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว ซึ่งหนังสือเตือนนั้นต้องมีผลบังคับไม่เกินหนึ่งปีนับแต่วันที่ลูกจ้างได้รับทราบหนังสือเตือน เว้นแต่กรณีร้ายแรงนายจ้างไม่จำต้องตักเตือน" หลักกฎหมายดังกล่าว แบ่งเป็น 2 กรณี 4.1 การฝ่าฝืนกรณีร้ายแรง นายจ้างเลิกจ้างได้ทันทีโดยไม่จำต้องตักเตือน 4.2 การฝ่าฝืนกรณีไม่ร้ายแรง นายจ้างต้องตักเตือนเป็นหนังสือก่อนแล้วลูกจ้างกระทำผิดซ้ำคำเตือน นายจ้างจึงเลิกจ้างได้ ฝ่าฝืนร้ายแรงหรือไม่ ให้พิเคราะห์ถึงลักษณะการกระทำหรือผลของการกระทำว่าร้ายแรงหรือไม่ ตัวอย่างที่ 1 โจทก์ตอกบัตรลงเวลาทำงานแทนพนักงานอื่นซึ่งไม่ตรงกับความจริงอันอาจทำให้นายจ้างต้องจ่ายค่าจ้างและอาจต้องจ่ายรางวัลในการทำงานแก่พนักงานผู้นั้นมากกว่าความเป็นจริง แม้การกระทำนั้น โจทก์จะไม่ได้ประโยชน์ก็ตาม ก็ถือว่าเป็นการทำผิดต่อระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานอันเป็นกรณีร้ายแรง (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2643/2525) ข้อสังเกต ข้อเท็จจริงคดีนี้ ปรากฏว่าทำให้พนักงานอื่นได้ประโยชน์มากกว่าความเป็นจริง แต่ข้อเท็จจริง ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2980/2537 ไม่ปรากฏว่าผู้ที่โจทก์ตอกบัตรแทนได้ประโยชน์เพิ่ม จึงมิใช่เป็นการฝ่าฝืนที่ร้ายแรง ตัวอย่างที่ 2 โจทก์เป็นหัวหน้าพนักงานขายมีหน้าที่ควบคุมพนักงานขายออกสำรวจภาวะตลาดและติดต่อกับลูกจ้าง ได้ทำรายงานเท็จว่าออกไปปฏิบัติโดยความจริงมิได้ออกไปปฏิบัติงานตามหน้าที่ ย่อมทำให้จำเลยได้รับความเสียหายหลายประการ เช่น ต้องจ่ายค่าจ้างโดยไม่ได้รับประโยชน์จากการทำงานมีผลกระทบต่อการจำหน่ายสินค้าและการดำเนินกิจการของจำเลยทั้งยังเป็นความผิดฐานไม่ซื่อสัตย์สุจริตในการปฏิบัติหน้าที่การกระทำของโจทก์เป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับหรือระเบียบเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างอันเป็นกรณีร้ายแรง(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1532/2528) ข้อสังเกต คดีนี้โจทก์ไม่มีความผิดฐานทุจริตต่อหน้าที่ เพราะไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้รับประโยชน์ที่มิควรได้ เนื่องจากโจทก์เป็นลูกจ้างรายเดือนไม่ว่าจะขาดงานหรือไม่โจทก์ก็ได้รับค่าจ้างเต็มเดือนแต่การละทิ้งหน้าที่ดังกล่าวทำให้นายจ้างเสียประโยชน์อย่างมาก จึงเป็นการฝ่าฝืนในกรณีร้ายแรง ส่วนข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2980/2537นั้นไม่ปรากฏว่า ลูกจ้างที่โจทก์ตอกบัตรแทนได้รับประโยชน์ใดเพิ่มขึ้น จึงไม่เป็นการทุจริตต่อหน้าที่ และการตอกบัตรแทนนั้นไม่ปรากฏว่าจำเลยต้องเสียหายอย่างใดเป็นพิเศษจึงเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับที่ไม่ร้ายแรง เมื่อเป็นการฝ่าฝืนที่ไม่ร้ายแรง จำเลยต้องตักเตือนโจทก์เป็นหนังสือก่อน แต่จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ได้ตักเตือนก่อนเป็นหนังสือ จึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์