คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4604/2542หลักกฎหมาย: การที่โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสามให้ล้มละลายโดยอาศัยมูลหนี้ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นซึ่งเป็นสิทธิเรียกร้องที่เกิดขึ้นโดยคำพิพากษาที่ถึงที่สุด มีอายุความ 10 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/32 และอายุความจะสะดุดหยุดลงได้ก็ต่อเมื่อมีกรณีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา193/14 แต่การที่โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปยึดทรัพย์ของจำเลยออกขายทอดตลาดเพื่อนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์นั้นเป็นการกระทำเพื่อให้เกิดผลตามคำพิพากษามิใช่เป็นการกระทำการอื่นใดอันมีผลอย่างเดียวกันกับการฟ้องคดีอันเป็นเหตุให้อายุความสะดุดหยุดลงตามมาตรา 193/14(5)ฉะนั้นการที่โจทก์นำหนี้ที่เหลือมาฟ้องให้จำเลยทั้งสามล้มละลายเมื่อพ้นกำหนด 10 ปีนับแต่วันที่คำพิพากษาถึงที่สุดแล้ว คดีโจทก์จึงขาดอายุความโจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า ขอให้มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยทั้งสามเด็ดขาดและพิพากษาให้จำเลยทั้งสามเป็นบุคคลล้มละลายจำเลยที่ 1 ไม่ยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 และที่ 3 ให้การว่า จำเลยทั้งสามชำระหนี้แก่โจทก์จนหมดสิ้นแล้วจำเลยทั้งสามมิได้มีหนี้สินล้นพ้นตัว จำเลยทั้งสามมิได้มีภูมิลำเนาตามฟ้อง การส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องไม่ชอบ โจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจริตและฟ้องโจทก์ขาดอายุความแล้วโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยชี้ขาดข้อกฎหมายเบื้องต้นตามคำร้องของจำเลยที่ 2 และที่ 3และมีคำสั่งให้งดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลย แล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีล้มละลายวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติในเบื้องต้นว่าศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2529 ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน1,453,443.69 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ คดีถึงที่สุดโดยคู่ความมิได้อุทธรณ์จำเลยทั้งสามไม่ชำระหนี้ เจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์สินของจำเลยทั้งสามออกขายทอดตลาดและโจทก์ได้รับชำระหนี้เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2532 เป็นเงิน1,179,291 บาท โจทก์นำหนี้ที่เหลือมาฟ้องเป็นคดีนี้เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2539 มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า คดีขาดอายุความหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่าการที่โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสามให้ล้มละลายโดยอาศัยมูลหนี้ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นซึ่งเป็นสิทธิเรียกร้องที่เกิดขึ้นโดยคำพิพากษาที่ถึงที่สุด มีอายุความ 10 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/32 และอายุความจะสะดุดหยุดลงได้ก็ต่อเมื่อมีกรณีตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/14แต่การที่โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปยึดทรัพย์ของจำเลยออกขายทอดตลาดเพื่อนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์นั้น เป็นการกระทำเพื่อให้เกิดผลตามคำพิพากษาที่โจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งสามไว้แล้ว มิใช่เป็นการกระทำการอื่นใดอันมีผลอย่างเดียวกันกับการฟ้องคดีอันเป็นเหตุให้อายุความสะดุดหยุดลงตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/14(5) ดังที่โจทก์ฎีกา ฉะนั้นเมื่อโจทก์นำหนี้ที่เหลือมาฟ้องให้จำเลยทั้งสามล้มละลายเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2539 ซึ่งพ้นกำหนด10 ปี นับแต่วันที่คำพิพากษาถึงที่สุดแล้ว คดีโจทก์จึงขาดอายุความ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องนั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4604/2542ธนาคาร กรุงเทพ จำกัด ( มหาชนโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด เชียงใหม่เกรียงไกรก่อสร้าง กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 193/14, ม. 193/32 พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 14การที่โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสามให้ล้มละลายโดยอาศัยมูลหนี้ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นซึ่งเป็นสิทธิเรียกร้องที่เกิดขึ้นโดยคำพิพากษาที่ถึงที่สุด มีอายุความ 10 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/32 และอายุความจะสะดุดหยุดลงได้ก็ต่อเมื่อมีกรณีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา193/14 แต่การที่โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปยึดทรัพย์ของจำเลยออกขายทอดตลาดเพื่อนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์นั้นเป็นการกระทำเพื่อให้เกิดผลตามคำพิพากษามิใช่เป็นการกระทำการอื่นใดอันมีผลอย่างเดียวกันกับการฟ้องคดีอันเป็นเหตุให้อายุความสะดุดหยุดลงตามมาตรา 193/14(5)ฉะนั้นการที่โจทก์นำหนี้ที่เหลือมาฟ้องให้จำเลยทั้งสามล้มละลายเมื่อพ้นกำหนด 10 ปีนับแต่วันที่คำพิพากษาถึงที่สุดแล้ว คดีโจทก์จึงขาดอายุความโจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า ขอให้มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยทั้งสามเด็ดขาดและพิพากษาให้จำเลยทั้งสามเป็นบุคคลล้มละลายจำเลยที่ 1 ไม่ยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 และที่ 3 ให้การว่า จำเลยทั้งสามชำระหนี้แก่โจทก์จนหมดสิ้นแล้วจำเลยทั้งสามมิได้มีหนี้สินล้นพ้นตัว จำเลยทั้งสามมิได้มีภูมิลำเนาตามฟ้อง การส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องไม่ชอบ โจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจริตและฟ้องโจทก์ขาดอายุความแล้วโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยชี้ขาดข้อกฎหมายเบื้องต้นตามคำร้องของจำเลยที่ 2 และที่ 3และมีคำสั่งให้งดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลย แล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีล้มละลายวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติในเบื้องต้นว่าศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2529 ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน1,453,443.69 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ คดีถึงที่สุดโดยคู่ความมิได้อุทธรณ์จำเลยทั้งสามไม่ชำระหนี้ เจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์สินของจำเลยทั้งสามออกขายทอดตลาดและโจทก์ได้รับชำระหนี้เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2532 เป็นเงิน1,179,291 บาท โจทก์นำหนี้ที่เหลือมาฟ้องเป็นคดีนี้เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2539 มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า คดีขาดอายุความหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่าการที่โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสามให้ล้มละลายโดยอาศัยมูลหนี้ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นซึ่งเป็นสิทธิเรียกร้องที่เกิดขึ้นโดยคำพิพากษาที่ถึงที่สุด มีอายุความ 10 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/32 และอายุความจะสะดุดหยุดลงได้ก็ต่อเมื่อมีกรณีตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/14แต่การที่โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปยึดทรัพย์ของจำเลยออกขายทอดตลาดเพื่อนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์นั้น เป็นการกระทำเพื่อให้เกิดผลตามคำพิพากษาที่โจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งสามไว้แล้ว มิใช่เป็นการกระทำการอื่นใดอันมีผลอย่างเดียวกันกับการฟ้องคดีอันเป็นเหตุให้อายุความสะดุดหยุดลงตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/14(5) ดังที่โจทก์ฎีกา ฉะนั้นเมื่อโจทก์นำหนี้ที่เหลือมาฟ้องให้จำเลยทั้งสามล้มละลายเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2539 ซึ่งพ้นกำหนด10 ปี นับแต่วันที่คำพิพากษาถึงที่สุดแล้ว คดีโจทก์จึงขาดอายุความ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องนั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ชวลิต ยอดเณร-ทองเลื่อน พูลพิพัฒน์-สมชาย พงษธา)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุในการดำเนินการบังคับคดีในคดีแพ่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 271 บัญญัติให้เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาบังคับคดีได้ภายใน 10 ปี นับแต่มีคำพิพากษาหรือคำสั่ง กรณีมีปัญหาต้องพิจารณาว่า ถ้าหากภายในระยะเวลาดังกล่าวเจ้าหนี้ดำเนินการบังคับคดีโดยได้นำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปยึดทรัพย์และขายทอดตลาดแล้วแต่ได้เงินชำระหนี้ไม่ครบถ้วน ต่อมาจะบังคับคดีชำระหนี้ในส่วนที่ขาด ปรากฎว่าระยะเวลาเกิน 10 ปี นับแต่มีคำพิพากษาแล้ว เช่นนี้ เจ้าหนี้ตามคำพิพากษายังมีสิทธิที่จะบังคับคดีหรือไม่ เดิมศาลฎีกาเคยวินิจฉัยไว้ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2278/2526,1765/2531 และที่ 2567/2533 ว่าการที่เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาได้นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ของลูกหนี้ตามคำพิพากษาและนำทรัพย์ดังกล่าวออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้นั้น ถือว่าเป็นการกระทำอื่นใดอันนับว่ามีผลเป็นอย่างเดียวกับการฟ้องคดีเพื่อให้ใช้หนี้ตามที่เรียกร้อง จึงมีผลทำให้อายุความสะดุดหยุดลง ต่อมาศาลฎีกาได้เปลี่ยนแนวในการวินิจฉัยโดยเห็นว่าในการบังคับคดีนั้นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาจะต้องขอให้ยึดทรัพย์สินของลูกหนี้ตามคำพิพากษาเพื่อชำระหนี้ให้ครบถ้วนภายใน 10 ปี นับแต่มีคำพิพากษาหรือคำสั่ง หากว่าเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ของลูกหนี้ตามคำพิพากษามาแล้วและขายทอดตลาดได้เงินไม่คุ้มหนี้หากเจ้าหนี้ตามคำพิพากษายังประสงค์บังคับคดีชำระหนี้ส่วนที่ขาดอยู่จะต้องดำเนินการเสียภายในระยะเวลา 10 ปี (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5344/2536,800/2537,942/2538และที่ 2317/2540) การที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดและขายทอดตลาดนั้น ถือว่าเป็นเพียงขั้นตอนในการดำเนินการบังคับคดีเท่านี้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1022/2538 และที่ 6176/2540) โจทก์จะมาขอให้ดำเนินการบังคับคดีเกินระยะเวลา 10 ปีไม่ได้หากโจทก์มาขอให้ดำเนินการบังคับคดีหลังจากครบกำหนดระยะเวลาดังกล่าวถือว่าโจทก์หมดสิทธิที่จะบังคับคดีในหนี้ส่วนที่ขาด และเป็นผลให้โจทก์ไม่สามารถนำหนี้ดังกล่าวไปฟ้องให้ลูกหนี้ล้มละลายด้วย ปัญหาที่ว่าโจทก์ได้ดำเนินการบังคับคดีภายในระยะเวลาที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 271 กำหนดไว้หรือไม่อันเป็นระยะเวลาตามที่กฎหมายวิธีสบัญญัติกำหนดไว้โดยเฉพาะจึงไม่อาจนำบทบัญญัติเรื่องอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ซึ่งเป็นกฎหมายสารบัญญัติมาใช้บังคับแก่กรณีนี้ได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 224/2538 และที่ 7190/2538) จากคำวินิจฉัยของคำพิพากษาศาลฎีกาเรื่องนี้ที่ว่า หนี้ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นซึ่งเป็นสิทธิเรียกร้องที่เกิดขึ้นโดยคำพิพากษาที่ถึงที่สุด มีอายุความ 10 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/32 และอายุความจะสะดุดหยุดลงก็ต่อเมื่อมีกรณีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 193/14 แต่การที่โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปยึดทรัพย์ของจำเลยขายทอดตลาด เพื่อนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์นั้นเป็นการกระทำที่ทำให้เกิดผลตามคำพิพากษามิใช่เป็นการกระทำอื่นใดอันมีผลอย่างเดียวกับการฟ้องคดีอันเป็นเหตุให้อายุความสะดุดหยุดลงตามมาตรา 193/14(5) นั้น ก็ทำให้คิดได้ว่าเมื่อศาลฎีกาได้นำหลักกฎหมายเรื่องอายุความมาวินิจฉัยเกี่ยวกับการกระทำอย่างหนึ่งอย่างใดซึ่งเกิดขึ้นในคดีนั้นภายในระยะเวลาบังคับคดี 10 ปี และศาลฎีกากล่าวว่าอายุความสะดุดหยุดลงก็ต่อเมื่อมีกรณีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 193/14 เช่นนี้หากข้อเท็จจริงปรากฏว่าลูกหนี้นำเงินมาชำระหนี้ตามคำพิพากษาบางส่วนก็จะทำให้อายุความสะดุดหยุดลงแล้ว ก็จะเป็นการขยายระยะเวลาในการบังคับคดีตามที่กำหนดไว้ในกฎหมายวิธีสบัญญัติออกไป ปัญหานี้คงต้องรอดูคำวินิจฉัยในประเด็นโดยตรงของศาลฎีกาต่อไป เอื้อนขุนแก้วคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า ขอให้มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยทั้งสามเด็ดขาดและพิพากษาให้จำเลยทั้งสามเป็นบุคคลล้มละลายจำเลยที่ 1 ไม่ยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 และที่ 3 ให้การว่า จำเลยทั้งสามชำระหนี้แก่โจทก์จนหมดสิ้นแล้วจำเลยทั้งสามมิได้มีหนี้สินล้นพ้นตัว จำเลยทั้งสามมิได้มีภูมิลำเนาตามฟ้อง การส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องไม่ชอบ โจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจริตและฟ้องโจทก์ขาดอายุความแล้วโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยชี้ขาดข้อกฎหมายเบื้องต้นตามคำร้องของจำเลยที่ 2 และที่ 3และมีคำสั่งให้งดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลย แล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีล้มละลายวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติในเบื้องต้นว่าศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2529 ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน1,453,443.69 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ คดีถึงที่สุดโดยคู่ความมิได้อุทธรณ์จำเลยทั้งสามไม่ชำระหนี้ เจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์สินของจำเลยทั้งสามออกขายทอดตลาดและโจทก์ได้รับชำระหนี้เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2532 เป็นเงิน1,179,291 บาท โจทก์นำหนี้ที่เหลือมาฟ้องเป็นคดีนี้เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2539 มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า คดีขาดอายุความหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่าการที่โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสามให้ล้มละลายโดยอาศัยมูลหนี้ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นซึ่งเป็นสิทธิเรียกร้องที่เกิดขึ้นโดยคำพิพากษาที่ถึงที่สุด มีอายุความ 10 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/32 และอายุความจะสะดุดหยุดลงได้ก็ต่อเมื่อมีกรณีตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/14แต่การที่โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปยึดทรัพย์ของจำเลยออกขายทอดตลาดเพื่อนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์นั้น เป็นการกระทำเพื่อให้เกิดผลตามคำพิพากษาที่โจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งสามไว้แล้ว มิใช่เป็นการกระทำการอื่นใดอันมีผลอย่างเดียวกันกับการฟ้องคดีอันเป็นเหตุให้อายุความสะดุดหยุดลงตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/14(5) ดังที่โจทก์ฎีกา ฉะนั้นเมื่อโจทก์นำหนี้ที่เหลือมาฟ้องให้จำเลยทั้งสามล้มละลายเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2539 ซึ่งพ้นกำหนด10 ปี นับแต่วันที่คำพิพากษาถึงที่สุดแล้ว คดีโจทก์จึงขาดอายุความ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องนั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4604/2542ธนาคาร กรุงเทพ จำกัด ( มหาชนโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด เชียงใหม่เกรียงไกรก่อสร้าง กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 193/14, ม. 193/32 พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 14การที่โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสามให้ล้มละลายโดยอาศัยมูลหนี้ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นซึ่งเป็นสิทธิเรียกร้องที่เกิดขึ้นโดยคำพิพากษาที่ถึงที่สุด มีอายุความ 10 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/32 และอายุความจะสะดุดหยุดลงได้ก็ต่อเมื่อมีกรณีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา193/14 แต่การที่โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปยึดทรัพย์ของจำเลยออกขายทอดตลาดเพื่อนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์นั้นเป็นการกระทำเพื่อให้เกิดผลตามคำพิพากษามิใช่เป็นการกระทำการอื่นใดอันมีผลอย่างเดียวกันกับการฟ้องคดีอันเป็นเหตุให้อายุความสะดุดหยุดลงตามมาตรา 193/14(5)ฉะนั้นการที่โจทก์นำหนี้ที่เหลือมาฟ้องให้จำเลยทั้งสามล้มละลายเมื่อพ้นกำหนด 10 ปีนับแต่วันที่คำพิพากษาถึงที่สุดแล้ว คดีโจทก์จึงขาดอายุความโจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า ขอให้มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยทั้งสามเด็ดขาดและพิพากษาให้จำเลยทั้งสามเป็นบุคคลล้มละลายจำเลยที่ 1 ไม่ยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 และที่ 3 ให้การว่า จำเลยทั้งสามชำระหนี้แก่โจทก์จนหมดสิ้นแล้วจำเลยทั้งสามมิได้มีหนี้สินล้นพ้นตัว จำเลยทั้งสามมิได้มีภูมิลำเนาตามฟ้อง การส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องไม่ชอบ โจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจริตและฟ้องโจทก์ขาดอายุความแล้วโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยชี้ขาดข้อกฎหมายเบื้องต้นตามคำร้องของจำเลยที่ 2 และที่ 3และมีคำสั่งให้งดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลย แล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีล้มละลายวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติในเบื้องต้นว่าศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2529 ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน1,453,443.69 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ คดีถึงที่สุดโดยคู่ความมิได้อุทธรณ์จำเลยทั้งสามไม่ชำระหนี้ เจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์สินของจำเลยทั้งสามออกขายทอดตลาดและโจทก์ได้รับชำระหนี้เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2532 เป็นเงิน1,179,291 บาท โจทก์นำหนี้ที่เหลือมาฟ้องเป็นคดีนี้เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2539 มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า คดีขาดอายุความหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่าการที่โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสามให้ล้มละลายโดยอาศัยมูลหนี้ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นซึ่งเป็นสิทธิเรียกร้องที่เกิดขึ้นโดยคำพิพากษาที่ถึงที่สุด มีอายุความ 10 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/32 และอายุความจะสะดุดหยุดลงได้ก็ต่อเมื่อมีกรณีตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/14แต่การที่โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปยึดทรัพย์ของจำเลยออกขายทอดตลาดเพื่อนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์นั้น เป็นการกระทำเพื่อให้เกิดผลตามคำพิพากษาที่โจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งสามไว้แล้ว มิใช่เป็นการกระทำการอื่นใดอันมีผลอย่างเดียวกันกับการฟ้องคดีอันเป็นเหตุให้อายุความสะดุดหยุดลงตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/14(5) ดังที่โจทก์ฎีกา ฉะนั้นเมื่อโจทก์นำหนี้ที่เหลือมาฟ้องให้จำเลยทั้งสามล้มละลายเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2539 ซึ่งพ้นกำหนด10 ปี นับแต่วันที่คำพิพากษาถึงที่สุดแล้ว คดีโจทก์จึงขาดอายุความ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องนั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ชวลิต ยอดเณร-ทองเลื่อน พูลพิพัฒน์-สมชาย พงษธา)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุในการดำเนินการบังคับคดีในคดีแพ่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 271 บัญญัติให้เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาบังคับคดีได้ภายใน 10 ปี นับแต่มีคำพิพากษาหรือคำสั่ง กรณีมีปัญหาต้องพิจารณาว่า ถ้าหากภายในระยะเวลาดังกล่าวเจ้าหนี้ดำเนินการบังคับคดีโดยได้นำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปยึดทรัพย์และขายทอดตลาดแล้วแต่ได้เงินชำระหนี้ไม่ครบถ้วน ต่อมาจะบังคับคดีชำระหนี้ในส่วนที่ขาด ปรากฎว่าระยะเวลาเกิน 10 ปี นับแต่มีคำพิพากษาแล้ว เช่นนี้ เจ้าหนี้ตามคำพิพากษายังมีสิทธิที่จะบังคับคดีหรือไม่ เดิมศาลฎีกาเคยวินิจฉัยไว้ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2278/2526,1765/2531 และที่ 2567/2533 ว่าการที่เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาได้นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ของลูกหนี้ตามคำพิพากษาและนำทรัพย์ดังกล่าวออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้นั้น ถือว่าเป็นการกระทำอื่นใดอันนับว่ามีผลเป็นอย่างเดียวกับการฟ้องคดีเพื่อให้ใช้หนี้ตามที่เรียกร้อง จึงมีผลทำให้อายุความสะดุดหยุดลง ต่อมาศาลฎีกาได้เปลี่ยนแนวในการวินิจฉัยโดยเห็นว่าในการบังคับคดีนั้นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาจะต้องขอให้ยึดทรัพย์สินของลูกหนี้ตามคำพิพากษาเพื่อชำระหนี้ให้ครบถ้วนภายใน 10 ปี นับแต่มีคำพิพากษาหรือคำสั่ง หากว่าเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ของลูกหนี้ตามคำพิพากษามาแล้วและขายทอดตลาดได้เงินไม่คุ้มหนี้หากเจ้าหนี้ตามคำพิพากษายังประสงค์บังคับคดีชำระหนี้ส่วนที่ขาดอยู่จะต้องดำเนินการเสียภายในระยะเวลา 10 ปี (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5344/2536,800/2537,942/2538และที่ 2317/2540) การที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดและขายทอดตลาดนั้น ถือว่าเป็นเพียงขั้นตอนในการดำเนินการบังคับคดีเท่านี้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1022/2538 และที่ 6176/2540) โจทก์จะมาขอให้ดำเนินการบังคับคดีเกินระยะเวลา 10 ปีไม่ได้หากโจทก์มาขอให้ดำเนินการบังคับคดีหลังจากครบกำหนดระยะเวลาดังกล่าวถือว่าโจทก์หมดสิทธิที่จะบังคับคดีในหนี้ส่วนที่ขาด และเป็นผลให้โจทก์ไม่สามารถนำหนี้ดังกล่าวไปฟ้องให้ลูกหนี้ล้มละลายด้วย ปัญหาที่ว่าโจทก์ได้ดำเนินการบังคับคดีภายในระยะเวลาที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 271 กำหนดไว้หรือไม่อันเป็นระยะเวลาตามที่กฎหมายวิธีสบัญญัติกำหนดไว้โดยเฉพาะจึงไม่อาจนำบทบัญญัติเรื่องอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ซึ่งเป็นกฎหมายสารบัญญัติมาใช้บังคับแก่กรณีนี้ได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 224/2538 และที่ 7190/2538) จากคำวินิจฉัยของคำพิพากษาศาลฎีกาเรื่องนี้ที่ว่า หนี้ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นซึ่งเป็นสิทธิเรียกร้องที่เกิดขึ้นโดยคำพิพากษาที่ถึงที่สุด มีอายุความ 10 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/32 และอายุความจะสะดุดหยุดลงก็ต่อเมื่อมีกรณีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 193/14 แต่การที่โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปยึดทรัพย์ของจำเลยขายทอดตลาด เพื่อนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์นั้นเป็นการกระทำที่ทำให้เกิดผลตามคำพิพากษามิใช่เป็นการกระทำอื่นใดอันมีผลอย่างเดียวกับการฟ้องคดีอันเป็นเหตุให้อายุความสะดุดหยุดลงตามมาตรา 193/14(5) นั้น ก็ทำให้คิดได้ว่าเมื่อศาลฎีกาได้นำหลักกฎหมายเรื่องอายุความมาวินิจฉัยเกี่ยวกับการกระทำอย่างหนึ่งอย่างใดซึ่งเกิดขึ้นในคดีนั้นภายในระยะเวลาบังคับคดี 10 ปี และศาลฎีกากล่าวว่าอายุความสะดุดหยุดลงก็ต่อเมื่อมีกรณีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 193/14 เช่นนี้หากข้อเท็จจริงปรากฏว่าลูกหนี้นำเงินมาชำระหนี้ตามคำพิพากษาบางส่วนก็จะทำให้อายุความสะดุดหยุดลงแล้ว ก็จะเป็นการขยายระยะเวลาในการบังคับคดีตามที่กำหนดไว้ในกฎหมายวิธีสบัญญัติออกไป ปัญหานี้คงต้องรอดูคำวินิจฉัยในประเด็นโดยตรงของศาลฎีกาต่อไป เอื้อนขุนแก้ว