คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 930/2478หลักกฎหมาย: ผู้คุมแยกนักโทษกันควบคุมซึ่งเป็นการฝ่าฝืนกฎกระทรวงที่ห้ามไม่ให้แยกกันคุม แล้วผู้คุมคน 1 ใช้นักโทษไปซื้อของ นักโทษจึงเลยหนีไป ผู้คุมทั้ง 2 คนมีผิดตามมาตรา 169ได้ความว่าจำเลยทั้ง ๒ ได้รับนักโทษ ๗ คนไปทำงานนอกเรือนจำ จำเลยทั้ง ๒ ตกลงแบ่งนักโทษกันควบคุมทำงาน คือ ช. จำเลยคุม ๓ คน ท. จำเลยคุม ๔ คน ปรากฎว่า จ. นักโทษซึ่งอยู่ในความควบคุมของ ท. ได้หนีไปโดยความประมาทเลินเล่อของ ท. จำเลย ศาลชั้นต้นเห็นว่าตามกฎเสนาบดีกระทรวงนครบาลว่าด้วยการใช้แรงนักโทษข้อ ๑๕ - ๑๖ ซึ่งห้ามมิให้ผู้คุมแบ่งแยกนักโทษกันทำงาน เป็นอันถือได้ว่าจำเลยทั้งสองคนตกอยู่ในฐานะประมาท พิพากษาว่าจำเลยทั้ง ๒ มีผิดตาม ม.๑๖๙ จำคุกคนละ ๒ เดือน ปรับคนละ ๑๐๐ บาท แต่ให้ยกโทษจำคุกเสีย ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าสำหรับตัว ท. จำเลยนั้นต้องถือว่ามีความประมาทเลินเล่อจนเป็นเหตุให้นักโทษหนีโดยไม่มีปัญหา ส่วน ช. จำเลยนั้นความประมาทที่แบ่งแยกกันคุมนักโทษยังไม่บังเกิดผลให้ จ. หนีไปโดยตรง ช. จำเลยจึงยังไม่มีผิด ศาลฎีกาเห็นว่าการแยกกันควบคุมนักโทษอันเป็นการฝ่าฝืนกฎกระทรวงข้างต้นนั้นผู้คุมทั้งสองคือจำเลยย่อมตกอยู่ในฐานประมาทตาม ม.๔๓ เพราะการแยกกันควบคุมนั้นเป็นเหตุให้การควบคุมบกพร่องไปนักโทษจึงหนีได้ ถึงแม้นักโทษจะหนีไปในระหว่าง ช. จำเลยมิได้ควบคุมก็ตาม ก็ต้องถือว่าความประมาทของ ช. จำเลยมีส่วนบังเกิดผลให้นักโทษหนีได้ ช.จำเลยจึงควรมีผิดด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 930/2478อัยยการชลบุรีโจทก์นายชมภู นายทองพานจำเลย ป.อ. ม. 169 - 43 ขผู้คุมแยกนักโทษกันควบคุมซึ่งเป็นการฝ่าฝืนกฎกระทรวงที่ห้ามไม่ให้แยกกันคุม แล้วผู้คุมคน 1 ใช้นักโทษไปซื้อของ นักโทษจึงเลยหนีไป ผู้คุมทั้ง 2 คนมีผิดตามมาตรา 169ได้ความว่าจำเลยทั้ง ๒ ได้รับนักโทษ ๗ คนไปทำงานนอกเรือนจำ จำเลยทั้ง ๒ ตกลงแบ่งนักโทษกันควบคุมทำงาน คือ ช. จำเลยคุม ๓ คน ท. จำเลยคุม ๔ คน ปรากฎว่า จ. นักโทษซึ่งอยู่ในความควบคุมของ ท. ได้หนีไปโดยความประมาทเลินเล่อของ ท. จำเลย ศาลชั้นต้นเห็นว่าตามกฎเสนาบดีกระทรวงนครบาลว่าด้วยการใช้แรงนักโทษข้อ ๑๕ - ๑๖ ซึ่งห้ามมิให้ผู้คุมแบ่งแยกนักโทษกันทำงาน เป็นอันถือได้ว่าจำเลยทั้งสองคนตกอยู่ในฐานะประมาท พิพากษาว่าจำเลยทั้ง ๒ มีผิดตาม ม.๑๖๙ จำคุกคนละ ๒ เดือน ปรับคนละ ๑๐๐ บาท แต่ให้ยกโทษจำคุกเสีย ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าสำหรับตัว ท. จำเลยนั้นต้องถือว่ามีความประมาทเลินเล่อจนเป็นเหตุให้นักโทษหนีโดยไม่มีปัญหา ส่วน ช. จำเลยนั้นความประมาทที่แบ่งแยกกันคุมนักโทษยังไม่บังเกิดผลให้ จ. หนีไปโดยตรง ช. จำเลยจึงยังไม่มีผิด ศาลฎีกาเห็นว่าการแยกกันควบคุมนักโทษอันเป็นการฝ่าฝืนกฎกระทรวงข้างต้นนั้นผู้คุมทั้งสองคือจำเลยย่อมตกอยู่ในฐานประมาทตาม ม.๔๓ เพราะการแยกกันควบคุมนั้นเป็นเหตุให้การควบคุมบกพร่องไปนักโทษจึงหนีได้ ถึงแม้นักโทษจะหนีไปในระหว่าง ช. จำเลยมิได้ควบคุมก็ตาม ก็ต้องถือว่าความประมาทของ ช. จำเลยมีส่วนบังเกิดผลให้นักโทษหนีได้ ช.จำเลยจึงควรมีผิดด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น(นล-อิศร-ดูปลาตร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าจำเลยทั้ง ๒ ได้รับนักโทษ ๗ คนไปทำงานนอกเรือนจำ จำเลยทั้ง ๒ ตกลงแบ่งนักโทษกันควบคุมทำงาน คือ ช. จำเลยคุม ๓ คน ท. จำเลยคุม ๔ คน ปรากฎว่า จ. นักโทษซึ่งอยู่ในความควบคุมของ ท. ได้หนีไปโดยความประมาทเลินเล่อของ ท. จำเลย ศาลชั้นต้นเห็นว่าตามกฎเสนาบดีกระทรวงนครบาลว่าด้วยการใช้แรงนักโทษข้อ ๑๕ - ๑๖ ซึ่งห้ามมิให้ผู้คุมแบ่งแยกนักโทษกันทำงาน เป็นอันถือได้ว่าจำเลยทั้งสองคนตกอยู่ในฐานะประมาท พิพากษาว่าจำเลยทั้ง ๒ มีผิดตาม ม.๑๖๙ จำคุกคนละ ๒ เดือน ปรับคนละ ๑๐๐ บาท แต่ให้ยกโทษจำคุกเสีย ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าสำหรับตัว ท. จำเลยนั้นต้องถือว่ามีความประมาทเลินเล่อจนเป็นเหตุให้นักโทษหนีโดยไม่มีปัญหา ส่วน ช. จำเลยนั้นความประมาทที่แบ่งแยกกันคุมนักโทษยังไม่บังเกิดผลให้ จ. หนีไปโดยตรง ช. จำเลยจึงยังไม่มีผิด ศาลฎีกาเห็นว่าการแยกกันควบคุมนักโทษอันเป็นการฝ่าฝืนกฎกระทรวงข้างต้นนั้นผู้คุมทั้งสองคือจำเลยย่อมตกอยู่ในฐานประมาทตาม ม.๔๓ เพราะการแยกกันควบคุมนั้นเป็นเหตุให้การควบคุมบกพร่องไปนักโทษจึงหนีได้ ถึงแม้นักโทษจะหนีไปในระหว่าง ช. จำเลยมิได้ควบคุมก็ตาม ก็ต้องถือว่าความประมาทของ ช. จำเลยมีส่วนบังเกิดผลให้นักโทษหนีได้ ช.จำเลยจึงควรมีผิดด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 930/2478อัยยการชลบุรีโจทก์นายชมภู นายทองพานจำเลย ป.อ. ม. 169 - 43 ขผู้คุมแยกนักโทษกันควบคุมซึ่งเป็นการฝ่าฝืนกฎกระทรวงที่ห้ามไม่ให้แยกกันคุม แล้วผู้คุมคน 1 ใช้นักโทษไปซื้อของ นักโทษจึงเลยหนีไป ผู้คุมทั้ง 2 คนมีผิดตามมาตรา 169ได้ความว่าจำเลยทั้ง ๒ ได้รับนักโทษ ๗ คนไปทำงานนอกเรือนจำ จำเลยทั้ง ๒ ตกลงแบ่งนักโทษกันควบคุมทำงาน คือ ช. จำเลยคุม ๓ คน ท. จำเลยคุม ๔ คน ปรากฎว่า จ. นักโทษซึ่งอยู่ในความควบคุมของ ท. ได้หนีไปโดยความประมาทเลินเล่อของ ท. จำเลย ศาลชั้นต้นเห็นว่าตามกฎเสนาบดีกระทรวงนครบาลว่าด้วยการใช้แรงนักโทษข้อ ๑๕ - ๑๖ ซึ่งห้ามมิให้ผู้คุมแบ่งแยกนักโทษกันทำงาน เป็นอันถือได้ว่าจำเลยทั้งสองคนตกอยู่ในฐานะประมาท พิพากษาว่าจำเลยทั้ง ๒ มีผิดตาม ม.๑๖๙ จำคุกคนละ ๒ เดือน ปรับคนละ ๑๐๐ บาท แต่ให้ยกโทษจำคุกเสีย ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าสำหรับตัว ท. จำเลยนั้นต้องถือว่ามีความประมาทเลินเล่อจนเป็นเหตุให้นักโทษหนีโดยไม่มีปัญหา ส่วน ช. จำเลยนั้นความประมาทที่แบ่งแยกกันคุมนักโทษยังไม่บังเกิดผลให้ จ. หนีไปโดยตรง ช. จำเลยจึงยังไม่มีผิด ศาลฎีกาเห็นว่าการแยกกันควบคุมนักโทษอันเป็นการฝ่าฝืนกฎกระทรวงข้างต้นนั้นผู้คุมทั้งสองคือจำเลยย่อมตกอยู่ในฐานประมาทตาม ม.๔๓ เพราะการแยกกันควบคุมนั้นเป็นเหตุให้การควบคุมบกพร่องไปนักโทษจึงหนีได้ ถึงแม้นักโทษจะหนีไปในระหว่าง ช. จำเลยมิได้ควบคุมก็ตาม ก็ต้องถือว่าความประมาทของ ช. จำเลยมีส่วนบังเกิดผลให้นักโทษหนีได้ ช.จำเลยจึงควรมีผิดด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น(นล-อิศร-ดูปลาตร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุหมายเหตุ: 110460. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 928 - 929/2478 พิมพ์คำพิพากษาฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 928 - 929/2478 ป.อ. ม. 301()แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ