คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1943/2520หลักกฎหมาย: เดิมโจทก์บรรยายฟ้องว่า รถประจำทางของบริษัทจำเลยคันที่ชนบุตรโจทก์มี ด. เป็นคนขับ ครั้นถึงวันนัดสืบพยานโจทก์ซึ่งหลังจากวันชี้สองถานแล้ว โจทก์ขอแก้ฟ้องว่า คนขับรถของบริษัทจำเลยชื่อ จ. อ้างเหตุว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจบอกชื่อสับกันไป เพราะมีรถชนกันสองสายในเวลาใกล้เคียงกัน ดังนี้ เมื่อตามคำให้การจำเลยมิได้ปฏิเสธว่า ด.มิใช่ลูกจ้างจำเลย คงอ้างแต่เพียงว่าคนขับรถของจำเลยมิได้เป็นฝ่ายประมาท การที่โจทก์ระบุชื่อคนขับรถของจำเลยผิดพลาดไปด้วยเหตุดังกล่าว แล้วมาแก้ไขให้ถูกต้องภายหลังเป็นเรื่องแก้ไขความผิดพลาดเล็กน้อย แม้จะเป็นภายหลังกำหนดเวลาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 180 ศาลก็มีอำนาจอนุญาตให้โจทก์แก้ไขให้ถูกต้องได้ บุตรโจทก์ถึงแก่ความตายเพราะการกระทำละเมิด โจทก์ชอบที่จะได้รับค่าขาดไร้อุปการะทั้งในปัจจุบันและในอนาคตโดยผลแห่งกฎหมาย ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 443 วรรค 3 ประกอบด้วยมาตรา 1535 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ไม่ต้องพิจารณาขณะเกิดเหตุผู้ตายได้อุปการะโจทก์จริงหรือไม่ และในอนาคตผู้ตายจะอุปการะโจทก์หรือไม่ (อ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 1648/2509)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นเจ้าของรถประจำทาง(เมล์เหลือง) ซึ่งมีนายจำลอง ศรีฟ้าเลื่อน เป็นลูกจ้างขับในทางการที่จ้าง โดยประมาทชนนางสาวง้อ แซ่กัง บุตรสาวของโจทก์ถึงแก่ความตาย เรียกค่าเสียหาย ๖๐,๗๐๐ บาท จำเลยให้การว่า คนขับรถของจำเลยไม่ได้ประมาท เหตุเกิดเพราะความประมาทของนางสาวง้อผู้ตายเองที่ขับขี่รถจักรยานยนต์ตัดหน้ารถยนต์ของจำเลย สุดวิสัยที่คนขับของจำเลยจะหยุดรถได้ทันที โจทก์ไม่เสียหายเท่าที่ฟ้อง ไม่มีสิทธิเรียกค่าขาดไร้อุปการะ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า คนขับรถของจำเลยขับรถด้วยความประมาท ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ๒๑,๖๘๖ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันละเมิดจนกว่าจะใช้เงินเสร็จ โจทก์อุทธรณ์ขอให้จำเลยรับผิดเต็มตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ ๖๐,๖๘๖ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันละเมิดจนกว่าจะใช้เงินให้โจทก์เสร็จ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยฎีกาข้อแรกเกี่ยวกับการที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้อง คือเดิมโจทก์บรรยายฟ้องว่ารถประจำทางของบริษัทจำเลยคันที่ชนนางสาวง้อ แซ่กัง บุตรสาวโจทก์นั้น มีนายดี จันทร์ทิพย์ เป็นคนขับ ครั้นถึงวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์ขอแก้ฟ้องว่า คนขับรถของบริษัทจำเลยคันเกิดเหตุชื่อนายจำลอง ศรีฟ้าเลื่อน อ้างเหตุว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจบอกชื่อสับกันไปเพราะในระยะเวลาใกล้เคียงกันนั้น มีคดีรถยนต์ชนคนอีกเรื่องหนึ่งซึ่งคนขับรถได้หลบหนีไปเช่นเดียวกัน จำเลยฎีกาว่า ศาลจะอนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้องไม่ได้ เพราะเป็นเวลาภายหลังศาลชี้สองสถานแล้ว และคดีไม่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนนั้น เห็นว่า เมื่อจำเลยยื่นคำให้การ จำเลยก็มิได้ปฏิเสธว่านายดี จันทร์ทิพย์ คนขับรถประจำทางคันที่ชนนางสาวง้อบุตรโจทก์ไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลย คงเถียงแต่เพียงว่า คนขับรถประจำทางของจำเลยมิได้เป็นฝ่ายประมาท แต่นางสาวง้อบุตรโจทก์ขี่รถจักรยานยนต์โดยประมาทตัดหน้ารถของจำเลย ฉะนั้น ที่โจทก์ระบุชื่อคนขับรถของบริษัทจำเลยผิดพลาดไปด้วยเหตุดังกล่าวมาข้างต้น แล้วมาแก้ไขให้ถูกต้องภายหลัง เป็นเรื่องแก้ไขความผิดพลาดเล็กน้อย แม้จะเป็นภายหลังกำหนดเวลาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๘๐ ศาลก็มีอำนาจอนุญาตให้โจทก์แก้ไขให้ถูกต้อง เรื่องค่าขาดไร้อุปการะ จำเลยฎีกาว่าโจทก์มีบุตรอื่นอีก ๖ คนที่ให้การอุปการะเลี้ยงดูอยู่ นางสาวง้อมิได้เลี้ยงดูโจทก์อย่างใด เห็นว่า โจทก์ซึ่งเป็นมารดาของนางสาวง้อชอบที่จะได้รับค่าขาดไร้อุปการะทั้งในปัจจุบันและในอนาคตโดยผลแห่งกฎหมายตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๔๔๓ วรรค ๓ ประกอบด้วยมาตรา ๑๕๓๕ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ไม่ต้องพิจารณาว่าขณะเกิดเหตุนางสาวง้อได้อุปการะโจทก์จริงหรือไม่ และในอนาคตนางสาวง้อจะอุปการะโจทก์จริงหรือไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1943/2520นางสงวน แซ่กัง โดยนายศิริชัย ธารเหลืองทอง ผู้รับมอบอำนาจโจทก์บริษัทเชียงใหม่เดินรถ จำกัด โดยนางประไพ วิริยะพันธุ์ กรรมการผู้จัดการล. ป.วิ.พ. ม. 179, ม. 180 ป.พ.พ. ม. 443, ม. 1535เดิมโจทก์บรรยายฟ้องว่า รถประจำทางของบริษัทจำเลยคันที่ชนบุตรโจทก์มี ด. เป็นคนขับ ครั้นถึงวันนัดสืบพยานโจทก์ซึ่งหลังจากวันชี้สองถานแล้ว โจทก์ขอแก้ฟ้องว่า คนขับรถของบริษัทจำเลยชื่อ จ. อ้างเหตุว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจบอกชื่อสับกันไป เพราะมีรถชนกันสองสายในเวลาใกล้เคียงกัน ดังนี้ เมื่อตามคำให้การจำเลยมิได้ปฏิเสธว่า ด.มิใช่ลูกจ้างจำเลย คงอ้างแต่เพียงว่าคนขับรถของจำเลยมิได้เป็นฝ่ายประมาท การที่โจทก์ระบุชื่อคนขับรถของจำเลยผิดพลาดไปด้วยเหตุดังกล่าว แล้วมาแก้ไขให้ถูกต้องภายหลังเป็นเรื่องแก้ไขความผิดพลาดเล็กน้อย แม้จะเป็นภายหลังกำหนดเวลาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 180 ศาลก็มีอำนาจอนุญาตให้โจทก์แก้ไขให้ถูกต้องได้ บุตรโจทก์ถึงแก่ความตายเพราะการกระทำละเมิด โจทก์ชอบที่จะได้รับค่าขาดไร้อุปการะทั้งในปัจจุบันและในอนาคตโดยผลแห่งกฎหมาย ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 443 วรรค 3 ประกอบด้วยมาตรา 1535 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ไม่ต้องพิจารณาขณะเกิดเหตุผู้ตายได้อุปการะโจทก์จริงหรือไม่ และในอนาคตผู้ตายจะอุปการะโจทก์หรือไม่ (อ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 1648/2509)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นเจ้าของรถประจำทาง(เมล์เหลือง) ซึ่งมีนายจำลอง ศรีฟ้าเลื่อน เป็นลูกจ้างขับในทางการที่จ้าง โดยประมาทชนนางสาวง้อ แซ่กัง บุตรสาวของโจทก์ถึงแก่ความตาย เรียกค่าเสียหาย ๖๐,๗๐๐ บาท จำเลยให้การว่า คนขับรถของจำเลยไม่ได้ประมาท เหตุเกิดเพราะความประมาทของนางสาวง้อผู้ตายเองที่ขับขี่รถจักรยานยนต์ตัดหน้ารถยนต์ของจำเลย สุดวิสัยที่คนขับของจำเลยจะหยุดรถได้ทันที โจทก์ไม่เสียหายเท่าที่ฟ้อง ไม่มีสิทธิเรียกค่าขาดไร้อุปการะ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า คนขับรถของจำเลยขับรถด้วยความประมาท ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ๒๑,๖๘๖ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันละเมิดจนกว่าจะใช้เงินเสร็จ โจทก์อุทธรณ์ขอให้จำเลยรับผิดเต็มตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ ๖๐,๖๘๖ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันละเมิดจนกว่าจะใช้เงินให้โจทก์เสร็จ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยฎีกาข้อแรกเกี่ยวกับการที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้อง คือเดิมโจทก์บรรยายฟ้องว่ารถประจำทางของบริษัทจำเลยคันที่ชนนางสาวง้อ แซ่กัง บุตรสาวโจทก์นั้น มีนายดี จันทร์ทิพย์ เป็นคนขับ ครั้นถึงวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์ขอแก้ฟ้องว่า คนขับรถของบริษัทจำเลยคันเกิดเหตุชื่อนายจำลอง ศรีฟ้าเลื่อน อ้างเหตุว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจบอกชื่อสับกันไปเพราะในระยะเวลาใกล้เคียงกันนั้น มีคดีรถยนต์ชนคนอีกเรื่องหนึ่งซึ่งคนขับรถได้หลบหนีไปเช่นเดียวกัน จำเลยฎีกาว่า ศาลจะอนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้องไม่ได้ เพราะเป็นเวลาภายหลังศาลชี้สองสถานแล้ว และคดีไม่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนนั้น เห็นว่า เมื่อจำเลยยื่นคำให้การ จำเลยก็มิได้ปฏิเสธว่านายดี จันทร์ทิพย์ คนขับรถประจำทางคันที่ชนนางสาวง้อบุตรโจทก์ไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลย คงเถียงแต่เพียงว่า คนขับรถประจำทางของจำเลยมิได้เป็นฝ่ายประมาท แต่นางสาวง้อบุตรโจทก์ขี่รถจักรยานยนต์โดยประมาทตัดหน้ารถของจำเลย ฉะนั้น ที่โจทก์ระบุชื่อคนขับรถของบริษัทจำเลยผิดพลาดไปด้วยเหตุดังกล่าวมาข้างต้น แล้วมาแก้ไขให้ถูกต้องภายหลัง เป็นเรื่องแก้ไขความผิดพลาดเล็กน้อย แม้จะเป็นภายหลังกำหนดเวลาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๘๐ ศาลก็มีอำนาจอนุญาตให้โจทก์แก้ไขให้ถูกต้อง เรื่องค่าขาดไร้อุปการะ จำเลยฎีกาว่าโจทก์มีบุตรอื่นอีก ๖ คนที่ให้การอุปการะเลี้ยงดูอยู่ นางสาวง้อมิได้เลี้ยงดูโจทก์อย่างใด เห็นว่า โจทก์ซึ่งเป็นมารดาของนางสาวง้อชอบที่จะได้รับค่าขาดไร้อุปการะทั้งในปัจจุบันและในอนาคตโดยผลแห่งกฎหมายตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๔๔๓ วรรค ๓ ประกอบด้วยมาตรา ๑๕๓๕ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ไม่ต้องพิจารณาว่าขณะเกิดเหตุนางสาวง้อได้อุปการะโจทก์จริงหรือไม่ และในอนาคตนางสาวง้อจะอุปการะโจทก์จริงหรือไม่ พิพากษายืน(ไพโรจน์ ไวกาสี-ชุ่ม สุนทรชัย-กุศล บุญยืน)ศาลจังหวัดเชียงใหม่ - นายไพศาล เจริญวุฒิศาลอุทธรณ์ - นายชูเชิด รักตะบุตร์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นเจ้าของรถประจำทาง(เมล์เหลือง) ซึ่งมีนายจำลอง ศรีฟ้าเลื่อน เป็นลูกจ้างขับในทางการที่จ้าง โดยประมาทชนนางสาวง้อ แซ่กัง บุตรสาวของโจทก์ถึงแก่ความตาย เรียกค่าเสียหาย ๖๐,๗๐๐ บาท จำเลยให้การว่า คนขับรถของจำเลยไม่ได้ประมาท เหตุเกิดเพราะความประมาทของนางสาวง้อผู้ตายเองที่ขับขี่รถจักรยานยนต์ตัดหน้ารถยนต์ของจำเลย สุดวิสัยที่คนขับของจำเลยจะหยุดรถได้ทันที โจทก์ไม่เสียหายเท่าที่ฟ้อง ไม่มีสิทธิเรียกค่าขาดไร้อุปการะ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า คนขับรถของจำเลยขับรถด้วยความประมาท ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ๒๑,๖๘๖ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันละเมิดจนกว่าจะใช้เงินเสร็จ โจทก์อุทธรณ์ขอให้จำเลยรับผิดเต็มตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ ๖๐,๖๘๖ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันละเมิดจนกว่าจะใช้เงินให้โจทก์เสร็จ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยฎีกาข้อแรกเกี่ยวกับการที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้อง คือเดิมโจทก์บรรยายฟ้องว่ารถประจำทางของบริษัทจำเลยคันที่ชนนางสาวง้อ แซ่กัง บุตรสาวโจทก์นั้น มีนายดี จันทร์ทิพย์ เป็นคนขับ ครั้นถึงวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์ขอแก้ฟ้องว่า คนขับรถของบริษัทจำเลยคันเกิดเหตุชื่อนายจำลอง ศรีฟ้าเลื่อน อ้างเหตุว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจบอกชื่อสับกันไปเพราะในระยะเวลาใกล้เคียงกันนั้น มีคดีรถยนต์ชนคนอีกเรื่องหนึ่งซึ่งคนขับรถได้หลบหนีไปเช่นเดียวกัน จำเลยฎีกาว่า ศาลจะอนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้องไม่ได้ เพราะเป็นเวลาภายหลังศาลชี้สองสถานแล้ว และคดีไม่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนนั้น เห็นว่า เมื่อจำเลยยื่นคำให้การ จำเลยก็มิได้ปฏิเสธว่านายดี จันทร์ทิพย์ คนขับรถประจำทางคันที่ชนนางสาวง้อบุตรโจทก์ไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลย คงเถียงแต่เพียงว่า คนขับรถประจำทางของจำเลยมิได้เป็นฝ่ายประมาท แต่นางสาวง้อบุตรโจทก์ขี่รถจักรยานยนต์โดยประมาทตัดหน้ารถของจำเลย ฉะนั้น ที่โจทก์ระบุชื่อคนขับรถของบริษัทจำเลยผิดพลาดไปด้วยเหตุดังกล่าวมาข้างต้น แล้วมาแก้ไขให้ถูกต้องภายหลัง เป็นเรื่องแก้ไขความผิดพลาดเล็กน้อย แม้จะเป็นภายหลังกำหนดเวลาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๘๐ ศาลก็มีอำนาจอนุญาตให้โจทก์แก้ไขให้ถูกต้อง เรื่องค่าขาดไร้อุปการะ จำเลยฎีกาว่าโจทก์มีบุตรอื่นอีก ๖ คนที่ให้การอุปการะเลี้ยงดูอยู่ นางสาวง้อมิได้เลี้ยงดูโจทก์อย่างใด เห็นว่า โจทก์ซึ่งเป็นมารดาของนางสาวง้อชอบที่จะได้รับค่าขาดไร้อุปการะทั้งในปัจจุบันและในอนาคตโดยผลแห่งกฎหมายตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๔๔๓ วรรค ๓ ประกอบด้วยมาตรา ๑๕๓๕ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ไม่ต้องพิจารณาว่าขณะเกิดเหตุนางสาวง้อได้อุปการะโจทก์จริงหรือไม่ และในอนาคตนางสาวง้อจะอุปการะโจทก์จริงหรือไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1943/2520นางสงวน แซ่กัง โดยนายศิริชัย ธารเหลืองทอง ผู้รับมอบอำนาจโจทก์บริษัทเชียงใหม่เดินรถ จำกัด โดยนางประไพ วิริยะพันธุ์ กรรมการผู้จัดการล. ป.วิ.พ. ม. 179, ม. 180 ป.พ.พ. ม. 443, ม. 1535เดิมโจทก์บรรยายฟ้องว่า รถประจำทางของบริษัทจำเลยคันที่ชนบุตรโจทก์มี ด. เป็นคนขับ ครั้นถึงวันนัดสืบพยานโจทก์ซึ่งหลังจากวันชี้สองถานแล้ว โจทก์ขอแก้ฟ้องว่า คนขับรถของบริษัทจำเลยชื่อ จ. อ้างเหตุว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจบอกชื่อสับกันไป เพราะมีรถชนกันสองสายในเวลาใกล้เคียงกัน ดังนี้ เมื่อตามคำให้การจำเลยมิได้ปฏิเสธว่า ด.มิใช่ลูกจ้างจำเลย คงอ้างแต่เพียงว่าคนขับรถของจำเลยมิได้เป็นฝ่ายประมาท การที่โจทก์ระบุชื่อคนขับรถของจำเลยผิดพลาดไปด้วยเหตุดังกล่าว แล้วมาแก้ไขให้ถูกต้องภายหลังเป็นเรื่องแก้ไขความผิดพลาดเล็กน้อย แม้จะเป็นภายหลังกำหนดเวลาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 180 ศาลก็มีอำนาจอนุญาตให้โจทก์แก้ไขให้ถูกต้องได้ บุตรโจทก์ถึงแก่ความตายเพราะการกระทำละเมิด โจทก์ชอบที่จะได้รับค่าขาดไร้อุปการะทั้งในปัจจุบันและในอนาคตโดยผลแห่งกฎหมาย ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 443 วรรค 3 ประกอบด้วยมาตรา 1535 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ไม่ต้องพิจารณาขณะเกิดเหตุผู้ตายได้อุปการะโจทก์จริงหรือไม่ และในอนาคตผู้ตายจะอุปการะโจทก์หรือไม่ (อ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 1648/2509)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นเจ้าของรถประจำทาง(เมล์เหลือง) ซึ่งมีนายจำลอง ศรีฟ้าเลื่อน เป็นลูกจ้างขับในทางการที่จ้าง โดยประมาทชนนางสาวง้อ แซ่กัง บุตรสาวของโจทก์ถึงแก่ความตาย เรียกค่าเสียหาย ๖๐,๗๐๐ บาท จำเลยให้การว่า คนขับรถของจำเลยไม่ได้ประมาท เหตุเกิดเพราะความประมาทของนางสาวง้อผู้ตายเองที่ขับขี่รถจักรยานยนต์ตัดหน้ารถยนต์ของจำเลย สุดวิสัยที่คนขับของจำเลยจะหยุดรถได้ทันที โจทก์ไม่เสียหายเท่าที่ฟ้อง ไม่มีสิทธิเรียกค่าขาดไร้อุปการะ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า คนขับรถของจำเลยขับรถด้วยความประมาท ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ๒๑,๖๘๖ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันละเมิดจนกว่าจะใช้เงินเสร็จ โจทก์อุทธรณ์ขอให้จำเลยรับผิดเต็มตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ ๖๐,๖๘๖ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันละเมิดจนกว่าจะใช้เงินให้โจทก์เสร็จ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยฎีกาข้อแรกเกี่ยวกับการที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้อง คือเดิมโจทก์บรรยายฟ้องว่ารถประจำทางของบริษัทจำเลยคันที่ชนนางสาวง้อ แซ่กัง บุตรสาวโจทก์นั้น มีนายดี จันทร์ทิพย์ เป็นคนขับ ครั้นถึงวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์ขอแก้ฟ้องว่า คนขับรถของบริษัทจำเลยคันเกิดเหตุชื่อนายจำลอง ศรีฟ้าเลื่อน อ้างเหตุว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจบอกชื่อสับกันไปเพราะในระยะเวลาใกล้เคียงกันนั้น มีคดีรถยนต์ชนคนอีกเรื่องหนึ่งซึ่งคนขับรถได้หลบหนีไปเช่นเดียวกัน จำเลยฎีกาว่า ศาลจะอนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้องไม่ได้ เพราะเป็นเวลาภายหลังศาลชี้สองสถานแล้ว และคดีไม่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนนั้น เห็นว่า เมื่อจำเลยยื่นคำให้การ จำเลยก็มิได้ปฏิเสธว่านายดี จันทร์ทิพย์ คนขับรถประจำทางคันที่ชนนางสาวง้อบุตรโจทก์ไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลย คงเถียงแต่เพียงว่า คนขับรถประจำทางของจำเลยมิได้เป็นฝ่ายประมาท แต่นางสาวง้อบุตรโจทก์ขี่รถจักรยานยนต์โดยประมาทตัดหน้ารถของจำเลย ฉะนั้น ที่โจทก์ระบุชื่อคนขับรถของบริษัทจำเลยผิดพลาดไปด้วยเหตุดังกล่าวมาข้างต้น แล้วมาแก้ไขให้ถูกต้องภายหลัง เป็นเรื่องแก้ไขความผิดพลาดเล็กน้อย แม้จะเป็นภายหลังกำหนดเวลาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๘๐ ศาลก็มีอำนาจอนุญาตให้โจทก์แก้ไขให้ถูกต้อง เรื่องค่าขาดไร้อุปการะ จำเลยฎีกาว่าโจทก์มีบุตรอื่นอีก ๖ คนที่ให้การอุปการะเลี้ยงดูอยู่ นางสาวง้อมิได้เลี้ยงดูโจทก์อย่างใด เห็นว่า โจทก์ซึ่งเป็นมารดาของนางสาวง้อชอบที่จะได้รับค่าขาดไร้อุปการะทั้งในปัจจุบันและในอนาคตโดยผลแห่งกฎหมายตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๔๔๓ วรรค ๓ ประกอบด้วยมาตรา ๑๕๓๕ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ไม่ต้องพิจารณาว่าขณะเกิดเหตุนางสาวง้อได้อุปการะโจทก์จริงหรือไม่ และในอนาคตนางสาวง้อจะอุปการะโจทก์จริงหรือไม่ พิพากษายืน(ไพโรจน์ ไวกาสี-ชุ่ม สุนทรชัย-กุศล บุญยืน)ศาลจังหวัดเชียงใหม่ - นายไพศาล เจริญวุฒิศาลอุทธรณ์ - นายชูเชิด รักตะบุตร์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ