คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 208/2508หลักกฎหมาย: ในกรณีที่ประเด็นสำคัญแห่งคดีมีอยู่ว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์จริงหรือไม่ แล้วจำเลยมาฎีกาว่าประเด็นสำคัญอยู่ที่ว่าจำเลยได้เคยเอาที่ดินที่เคยเช่าวัดบางส่วนกับเอาที่ดินของวัดที่ไม่ได้เช่าบางส่วนไปรวมออกโฉนดจริงหรือไม่ เช่นนี้ เมื่อประเด็นที่จำเลยว่าสำคัญเป็นประเด็นที่จำเลยยกกล่าวอ้างขึ้นมาเองเพื่อจะให้เข้ากับกฎหมายที่ประสงค์จะอ้างอิง และเพื่อที่จะให้ศาลวินิจฉัยไปตามประเด็นที่ยกขึ้นนั้น ดังนี้ เป็นฎีกาข้อเท็จจริงโจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีกรรมสิทธิ์ที่ดินอันเป็นที่ธรณีสงฆ์ ต่อมาจำเลยที่ ๑ ได้ลักลอบเอาที่ดินของโจทก์ที่จำเลยที่ ๑ เคยเช่าบางส่วนและมิได้เคยเช่าบางส่วนไปขอออกโฉนดเลยที่ ๒๕๔๒ แล้วยกให้จำเลยที่ ๒ ขอให้พิพากษาว่าที่ดินโฉนดที่ ๒๕๔๒ เป็นที่ธรณีสงฆ์ทำลายโฉนดดังกล่าว ฯ จำเลยให้การว่า ที่ดินที่จำเลยที่ ๑ ขอออกโฉนดเป็นโฉนดที่ ๒๕๔๒ เป็นของจำเลยที่ ๑ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า โฉนดเลยที่ ๒๕๔๒ และนิติกรรมที่จำเลยที่ ๑ ยกที่พิพาทให้จำเลยที่ ๒ เป็นโมฆะ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาปรึกษาแล้ว คดีมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย ฎีกาจำเลยมีใจความสำคัญว่า ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้ามประเด็นที่เป็นปัญหากฎหมายตามฟ้องอุทธรณ์ข้อ ๒ วินิจฉัยแต่ข้อเท็จจริง และวินิจฉัยคลุม ๆ ว่าที่พิพาทเป็นที่ที่จำเลยที่ ๑ เช่าทั้งหมด ขัดกับฟ้องและหลักฐานในท้องสำนวน น่าจะไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๑(๕), ๑๔๒ วรรคแรก , ๒๔๖ และฎีกาที่ ๒๑๘/๒๔๘๔ ตามฟ้องอุทธรณ์ข้อ ๒ มีประเด็นสำคัญประเด็นเดียวเท่านั้น คือ นายเพี้ยนจำเลยได้เอาที่ดินที่เคยเช่าวัดบางส่วนกับเอาที่ดินของวัดที่ไม่ได้เช่าบางส่วนไปรวมออกโฉนดรายพิพาทจริงตามฟ้องของโจทก์หรือไม่ ได้พิเคราะห์ฎีกาจำเลยแล้ว เห็นว่า ประเด็นสำคัญแห่งคดีมีอยู่ว่าที่พิพาทตามแผนที่วิวาทภายในเส้นสีเขียวหรือที่พิพาทตามโฉนดที่ ๒๕๔๒ เป็นของโจทก์จริงหรือไม่ ไม่ใช่อยู่ที่ว่านายเพี้ยนได้เอาที่ดินที่เคยเช่าวัดบางส่วนกับเอาที่ดินของวัดที่ไม่ได้เช่าบางส่วนไปรวมออกโฉนดจริงหรือไม่ ประเด็นที่จำเลยว่าสำคัญเป็นประเด็นที่จำเลยยกกล่าวอ้างขึ้นมาเองเพื่อจะให้เข้ากับกฎหมายที่ประสงค์จะอ้างอิงและเพื่อที่จะให้ศาลวินิจฉัยไปตามประเด็นที่ยกขึ้นนั้น ดังนี้ เป็นฎีกาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๘ พิพากษายกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 208/2508วัดโกรกพระใต้ โดยนายเชื้อ บัวสำลีผู้รับมอบฉันทะจากพระครูนิพัทธธรรมศาสน์ เจ้าอาวาสวัดโกรกพระใต้โจทก์นายเพี้ยน พัดทอง ที่ ๑ นางบรรเจิด อินทร์ปนาม ที่ ๒จำเลย ป.วิ.พ. ม. 141 (5), ม. 142 วรรคแรก, ม. 248ในกรณีที่ประเด็นสำคัญแห่งคดีมีอยู่ว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์จริงหรือไม่ แล้วจำเลยมาฎีกาว่าประเด็นสำคัญอยู่ที่ว่าจำเลยได้เคยเอาที่ดินที่เคยเช่าวัดบางส่วนกับเอาที่ดินของวัดที่ไม่ได้เช่าบางส่วนไปรวมออกโฉนดจริงหรือไม่ เช่นนี้ เมื่อประเด็นที่จำเลยว่าสำคัญเป็นประเด็นที่จำเลยยกกล่าวอ้างขึ้นมาเองเพื่อจะให้เข้ากับกฎหมายที่ประสงค์จะอ้างอิง และเพื่อที่จะให้ศาลวินิจฉัยไปตามประเด็นที่ยกขึ้นนั้น ดังนี้ เป็นฎีกาข้อเท็จจริงโจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีกรรมสิทธิ์ที่ดินอันเป็นที่ธรณีสงฆ์ ต่อมาจำเลยที่ ๑ ได้ลักลอบเอาที่ดินของโจทก์ที่จำเลยที่ ๑ เคยเช่าบางส่วนและมิได้เคยเช่าบางส่วนไปขอออกโฉนดเลยที่ ๒๕๔๒ แล้วยกให้จำเลยที่ ๒ ขอให้พิพากษาว่าที่ดินโฉนดที่ ๒๕๔๒ เป็นที่ธรณีสงฆ์ทำลายโฉนดดังกล่าว ฯ จำเลยให้การว่า ที่ดินที่จำเลยที่ ๑ ขอออกโฉนดเป็นโฉนดที่ ๒๕๔๒ เป็นของจำเลยที่ ๑ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า โฉนดเลยที่ ๒๕๔๒ และนิติกรรมที่จำเลยที่ ๑ ยกที่พิพาทให้จำเลยที่ ๒ เป็นโมฆะ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาปรึกษาแล้ว คดีมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย ฎีกาจำเลยมีใจความสำคัญว่า ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้ามประเด็นที่เป็นปัญหากฎหมายตามฟ้องอุทธรณ์ข้อ ๒ วินิจฉัยแต่ข้อเท็จจริง และวินิจฉัยคลุม ๆ ว่าที่พิพาทเป็นที่ที่จำเลยที่ ๑ เช่าทั้งหมด ขัดกับฟ้องและหลักฐานในท้องสำนวน น่าจะไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๑(๕), ๑๔๒ วรรคแรก , ๒๔๖ และฎีกาที่ ๒๑๘/๒๔๘๔ ตามฟ้องอุทธรณ์ข้อ ๒ มีประเด็นสำคัญประเด็นเดียวเท่านั้น คือ นายเพี้ยนจำเลยได้เอาที่ดินที่เคยเช่าวัดบางส่วนกับเอาที่ดินของวัดที่ไม่ได้เช่าบางส่วนไปรวมออกโฉนดรายพิพาทจริงตามฟ้องของโจทก์หรือไม่ ได้พิเคราะห์ฎีกาจำเลยแล้ว เห็นว่า ประเด็นสำคัญแห่งคดีมีอยู่ว่าที่พิพาทตามแผนที่วิวาทภายในเส้นสีเขียวหรือที่พิพาทตามโฉนดที่ ๒๕๔๒ เป็นของโจทก์จริงหรือไม่ ไม่ใช่อยู่ที่ว่านายเพี้ยนได้เอาที่ดินที่เคยเช่าวัดบางส่วนกับเอาที่ดินของวัดที่ไม่ได้เช่าบางส่วนไปรวมออกโฉนดจริงหรือไม่ ประเด็นที่จำเลยว่าสำคัญเป็นประเด็นที่จำเลยยกกล่าวอ้างขึ้นมาเองเพื่อจะให้เข้ากับกฎหมายที่ประสงค์จะอ้างอิงและเพื่อที่จะให้ศาลวินิจฉัยไปตามประเด็นที่ยกขึ้นนั้น ดังนี้ เป็นฎีกาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๘ พิพากษายกฎีกาจำเลย(บุศย์ ขันธวิทย์-สนิท สุมาวงศ์-เพรียง โรจนรัส)ศาลจังหวัดนครสวรรค์ - นายชูเชิด รักตะบุตรศาลอุทธรณ์ - นายชิต บุณยประภัศรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีกรรมสิทธิ์ที่ดินอันเป็นที่ธรณีสงฆ์ ต่อมาจำเลยที่ ๑ ได้ลักลอบเอาที่ดินของโจทก์ที่จำเลยที่ ๑ เคยเช่าบางส่วนและมิได้เคยเช่าบางส่วนไปขอออกโฉนดเลยที่ ๒๕๔๒ แล้วยกให้จำเลยที่ ๒ ขอให้พิพากษาว่าที่ดินโฉนดที่ ๒๕๔๒ เป็นที่ธรณีสงฆ์ทำลายโฉนดดังกล่าว ฯ จำเลยให้การว่า ที่ดินที่จำเลยที่ ๑ ขอออกโฉนดเป็นโฉนดที่ ๒๕๔๒ เป็นของจำเลยที่ ๑ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า โฉนดเลยที่ ๒๕๔๒ และนิติกรรมที่จำเลยที่ ๑ ยกที่พิพาทให้จำเลยที่ ๒ เป็นโมฆะ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาปรึกษาแล้ว คดีมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย ฎีกาจำเลยมีใจความสำคัญว่า ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้ามประเด็นที่เป็นปัญหากฎหมายตามฟ้องอุทธรณ์ข้อ ๒ วินิจฉัยแต่ข้อเท็จจริง และวินิจฉัยคลุม ๆ ว่าที่พิพาทเป็นที่ที่จำเลยที่ ๑ เช่าทั้งหมด ขัดกับฟ้องและหลักฐานในท้องสำนวน น่าจะไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๑(๕), ๑๔๒ วรรคแรก , ๒๔๖ และฎีกาที่ ๒๑๘/๒๔๘๔ ตามฟ้องอุทธรณ์ข้อ ๒ มีประเด็นสำคัญประเด็นเดียวเท่านั้น คือ นายเพี้ยนจำเลยได้เอาที่ดินที่เคยเช่าวัดบางส่วนกับเอาที่ดินของวัดที่ไม่ได้เช่าบางส่วนไปรวมออกโฉนดรายพิพาทจริงตามฟ้องของโจทก์หรือไม่ ได้พิเคราะห์ฎีกาจำเลยแล้ว เห็นว่า ประเด็นสำคัญแห่งคดีมีอยู่ว่าที่พิพาทตามแผนที่วิวาทภายในเส้นสีเขียวหรือที่พิพาทตามโฉนดที่ ๒๕๔๒ เป็นของโจทก์จริงหรือไม่ ไม่ใช่อยู่ที่ว่านายเพี้ยนได้เอาที่ดินที่เคยเช่าวัดบางส่วนกับเอาที่ดินของวัดที่ไม่ได้เช่าบางส่วนไปรวมออกโฉนดจริงหรือไม่ ประเด็นที่จำเลยว่าสำคัญเป็นประเด็นที่จำเลยยกกล่าวอ้างขึ้นมาเองเพื่อจะให้เข้ากับกฎหมายที่ประสงค์จะอ้างอิงและเพื่อที่จะให้ศาลวินิจฉัยไปตามประเด็นที่ยกขึ้นนั้น ดังนี้ เป็นฎีกาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๘ พิพากษายกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 208/2508วัดโกรกพระใต้ โดยนายเชื้อ บัวสำลีผู้รับมอบฉันทะจากพระครูนิพัทธธรรมศาสน์ เจ้าอาวาสวัดโกรกพระใต้โจทก์นายเพี้ยน พัดทอง ที่ ๑ นางบรรเจิด อินทร์ปนาม ที่ ๒จำเลย ป.วิ.พ. ม. 141 (5), ม. 142 วรรคแรก, ม. 248ในกรณีที่ประเด็นสำคัญแห่งคดีมีอยู่ว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์จริงหรือไม่ แล้วจำเลยมาฎีกาว่าประเด็นสำคัญอยู่ที่ว่าจำเลยได้เคยเอาที่ดินที่เคยเช่าวัดบางส่วนกับเอาที่ดินของวัดที่ไม่ได้เช่าบางส่วนไปรวมออกโฉนดจริงหรือไม่ เช่นนี้ เมื่อประเด็นที่จำเลยว่าสำคัญเป็นประเด็นที่จำเลยยกกล่าวอ้างขึ้นมาเองเพื่อจะให้เข้ากับกฎหมายที่ประสงค์จะอ้างอิง และเพื่อที่จะให้ศาลวินิจฉัยไปตามประเด็นที่ยกขึ้นนั้น ดังนี้ เป็นฎีกาข้อเท็จจริงโจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีกรรมสิทธิ์ที่ดินอันเป็นที่ธรณีสงฆ์ ต่อมาจำเลยที่ ๑ ได้ลักลอบเอาที่ดินของโจทก์ที่จำเลยที่ ๑ เคยเช่าบางส่วนและมิได้เคยเช่าบางส่วนไปขอออกโฉนดเลยที่ ๒๕๔๒ แล้วยกให้จำเลยที่ ๒ ขอให้พิพากษาว่าที่ดินโฉนดที่ ๒๕๔๒ เป็นที่ธรณีสงฆ์ทำลายโฉนดดังกล่าว ฯ จำเลยให้การว่า ที่ดินที่จำเลยที่ ๑ ขอออกโฉนดเป็นโฉนดที่ ๒๕๔๒ เป็นของจำเลยที่ ๑ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า โฉนดเลยที่ ๒๕๔๒ และนิติกรรมที่จำเลยที่ ๑ ยกที่พิพาทให้จำเลยที่ ๒ เป็นโมฆะ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาปรึกษาแล้ว คดีมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย ฎีกาจำเลยมีใจความสำคัญว่า ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้ามประเด็นที่เป็นปัญหากฎหมายตามฟ้องอุทธรณ์ข้อ ๒ วินิจฉัยแต่ข้อเท็จจริง และวินิจฉัยคลุม ๆ ว่าที่พิพาทเป็นที่ที่จำเลยที่ ๑ เช่าทั้งหมด ขัดกับฟ้องและหลักฐานในท้องสำนวน น่าจะไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๑(๕), ๑๔๒ วรรคแรก , ๒๔๖ และฎีกาที่ ๒๑๘/๒๔๘๔ ตามฟ้องอุทธรณ์ข้อ ๒ มีประเด็นสำคัญประเด็นเดียวเท่านั้น คือ นายเพี้ยนจำเลยได้เอาที่ดินที่เคยเช่าวัดบางส่วนกับเอาที่ดินของวัดที่ไม่ได้เช่าบางส่วนไปรวมออกโฉนดรายพิพาทจริงตามฟ้องของโจทก์หรือไม่ ได้พิเคราะห์ฎีกาจำเลยแล้ว เห็นว่า ประเด็นสำคัญแห่งคดีมีอยู่ว่าที่พิพาทตามแผนที่วิวาทภายในเส้นสีเขียวหรือที่พิพาทตามโฉนดที่ ๒๕๔๒ เป็นของโจทก์จริงหรือไม่ ไม่ใช่อยู่ที่ว่านายเพี้ยนได้เอาที่ดินที่เคยเช่าวัดบางส่วนกับเอาที่ดินของวัดที่ไม่ได้เช่าบางส่วนไปรวมออกโฉนดจริงหรือไม่ ประเด็นที่จำเลยว่าสำคัญเป็นประเด็นที่จำเลยยกกล่าวอ้างขึ้นมาเองเพื่อจะให้เข้ากับกฎหมายที่ประสงค์จะอ้างอิงและเพื่อที่จะให้ศาลวินิจฉัยไปตามประเด็นที่ยกขึ้นนั้น ดังนี้ เป็นฎีกาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๘ พิพากษายกฎีกาจำเลย(บุศย์ ขันธวิทย์-สนิท สุมาวงศ์-เพรียง โรจนรัส)ศาลจังหวัดนครสวรรค์ - นายชูเชิด รักตะบุตรศาลอุทธรณ์ - นายชิต บุณยประภัศรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ