คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 786/2496หลักกฎหมาย: กรณีละเมิดทำให้เขาเสียหายแก่ร่างกายหรืออนามัยนั้นผู้ทำละเมิดจะต้องเสียค่าเสียหายเพื่อการเสียหายที่ผู้เสียหายเสียความสามารถประกอบการงานทั้งในเวลาปัจจุบันและในอนาคตด้วย ขับรถยนต์ชนเด็กอายุ 11 ขวบโดยประมาท เป็นเหตุให้เด็กได้รับบาดเจ็บสาหัสนายแพทย์ต้องตัดขาขวาออกไปข้างหนึ่ง ดังนี้ เด็กย่อมมีสิทธิฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนเป็นเงินจำนวนหนึ่ง และมีสิทธิขอค่าเสียหายในอนาคตคิดคำนวณเป็นรายเดือนจนกว่าจะมีอายุบรรลุนิติภาวะได้อีกด้วยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ผู้เป็นนายจ้าง ตามทางการแห่งหน้าที่ด้วยความประมาท เป็นเหตุให้ชน ด.ญ.สมสวาท แก้วมณีโจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัส นายแพทย์ต้องตัดขาขวา ด.ญ.สมสวาทโจทก์ออกไปข้างหนึ่ง จึงขอเรียกค่าทดแทน 20,000 บาท ค่าอุปการะเลี้ยงดูอีกเดือนละ 150 บาทเป็นเวลา 30 ปี เป็นเงิน 36,000 บาท จากจำเลยทั้งสองจำเลยที่ 1 ปฏิเสธอ้างว่า ไม่ต้องรับผิดจำเลยที่ 2 ปฏิเสธว่า จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้าง จำเลยที่ 2ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 พิพากษาให้จำเลยทั้งสองรับผิดร่วมกัน ใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ คือค่าสินไหมทดแทน 20,000 บาท ค่าอุปการะเลี้ยงดู เดือนละ 100 บาทจนบรรลุนิติภาวะเป็นเงิน 13,500 บาทจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้างจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดส่วนประเด็นเรื่องค่าเสียหายนั้น มีมาตรา 438, 444 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บัญญัติไว้แล้ว กรณีละเมิดทำให้เสียหายแก่ร่างกายหรืออนามัยนั้น ผู้ทำละเมิดจะต้องเสียค่าเสียหายเพื่อการเสียหายที่ผู้เสียหาย เสียความสามารถประกอบการงานทั้งในเวลาปัจจุบันและในอนาคต จึงมีสิทธิเรียกได้ตามมาตรา 444 เพราะถือว่าเป็นค่าเสียหายด้วย และค่าสินไหมทดแทนที่ศาลล่างกำหนดให้จำเลยต้องรับผิดเสียให้โจทก์นั้น ศาลนี้เห็นว่าพอสมควรแล้วจึงพิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ว่า จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดร่วมกบจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ด้วย ฯลฯ นอกจากที่แก้คงยืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 786/2496ด.ญ.สมสวาท แก้วมณี โดยนายสวาท แก้วมณี บิดา ผู้แทนโดยชอบธรรมโจทก์นายดี นกน้อยงามดี ที่ 1 นางลักขณา มหาวิชัย ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 438, ม. 444กรณีละเมิดทำให้เขาเสียหายแก่ร่างกายหรืออนามัยนั้นผู้ทำละเมิดจะต้องเสียค่าเสียหายเพื่อการเสียหายที่ผู้เสียหายเสียความสามารถประกอบการงานทั้งในเวลาปัจจุบันและในอนาคตด้วย ขับรถยนต์ชนเด็กอายุ 11 ขวบโดยประมาท เป็นเหตุให้เด็กได้รับบาดเจ็บสาหัสนายแพทย์ต้องตัดขาขวาออกไปข้างหนึ่ง ดังนี้ เด็กย่อมมีสิทธิฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนเป็นเงินจำนวนหนึ่ง และมีสิทธิขอค่าเสียหายในอนาคตคิดคำนวณเป็นรายเดือนจนกว่าจะมีอายุบรรลุนิติภาวะได้อีกด้วยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ผู้เป็นนายจ้าง ตามทางการแห่งหน้าที่ด้วยความประมาท เป็นเหตุให้ชน ด.ญ.สมสวาท แก้วมณีโจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัส นายแพทย์ต้องตัดขาขวา ด.ญ.สมสวาทโจทก์ออกไปข้างหนึ่ง จึงขอเรียกค่าทดแทน 20,000 บาท ค่าอุปการะเลี้ยงดูอีกเดือนละ 150 บาทเป็นเวลา 30 ปี เป็นเงิน 36,000 บาท จากจำเลยทั้งสองจำเลยที่ 1 ปฏิเสธอ้างว่า ไม่ต้องรับผิดจำเลยที่ 2 ปฏิเสธว่า จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้าง จำเลยที่ 2ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 พิพากษาให้จำเลยทั้งสองรับผิดร่วมกัน ใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ คือค่าสินไหมทดแทน 20,000 บาท ค่าอุปการะเลี้ยงดู เดือนละ 100 บาทจนบรรลุนิติภาวะเป็นเงิน 13,500 บาทจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้างจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดส่วนประเด็นเรื่องค่าเสียหายนั้น มีมาตรา 438, 444 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บัญญัติไว้แล้ว กรณีละเมิดทำให้เสียหายแก่ร่างกายหรืออนามัยนั้น ผู้ทำละเมิดจะต้องเสียค่าเสียหายเพื่อการเสียหายที่ผู้เสียหาย เสียความสามารถประกอบการงานทั้งในเวลาปัจจุบันและในอนาคต จึงมีสิทธิเรียกได้ตามมาตรา 444 เพราะถือว่าเป็นค่าเสียหายด้วย และค่าสินไหมทดแทนที่ศาลล่างกำหนดให้จำเลยต้องรับผิดเสียให้โจทก์นั้น ศาลนี้เห็นว่าพอสมควรแล้วจึงพิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ว่า จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดร่วมกบจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ด้วย ฯลฯ นอกจากที่แก้คงยืน(นนทประชา-มนูภันย์วิมลสาร-ทรงนิติกรณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ผู้เป็นนายจ้าง ตามทางการแห่งหน้าที่ด้วยความประมาท เป็นเหตุให้ชน ด.ญ.สมสวาท แก้วมณีโจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัส นายแพทย์ต้องตัดขาขวา ด.ญ.สมสวาทโจทก์ออกไปข้างหนึ่ง จึงขอเรียกค่าทดแทน 20,000 บาท ค่าอุปการะเลี้ยงดูอีกเดือนละ 150 บาทเป็นเวลา 30 ปี เป็นเงิน 36,000 บาท จากจำเลยทั้งสองจำเลยที่ 1 ปฏิเสธอ้างว่า ไม่ต้องรับผิดจำเลยที่ 2 ปฏิเสธว่า จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้าง จำเลยที่ 2ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 พิพากษาให้จำเลยทั้งสองรับผิดร่วมกัน ใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ คือค่าสินไหมทดแทน 20,000 บาท ค่าอุปการะเลี้ยงดู เดือนละ 100 บาทจนบรรลุนิติภาวะเป็นเงิน 13,500 บาทจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้างจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดส่วนประเด็นเรื่องค่าเสียหายนั้น มีมาตรา 438, 444 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บัญญัติไว้แล้ว กรณีละเมิดทำให้เสียหายแก่ร่างกายหรืออนามัยนั้น ผู้ทำละเมิดจะต้องเสียค่าเสียหายเพื่อการเสียหายที่ผู้เสียหาย เสียความสามารถประกอบการงานทั้งในเวลาปัจจุบันและในอนาคต จึงมีสิทธิเรียกได้ตามมาตรา 444 เพราะถือว่าเป็นค่าเสียหายด้วย และค่าสินไหมทดแทนที่ศาลล่างกำหนดให้จำเลยต้องรับผิดเสียให้โจทก์นั้น ศาลนี้เห็นว่าพอสมควรแล้วจึงพิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ว่า จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดร่วมกบจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ด้วย ฯลฯ นอกจากที่แก้คงยืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 786/2496ด.ญ.สมสวาท แก้วมณี โดยนายสวาท แก้วมณี บิดา ผู้แทนโดยชอบธรรมโจทก์นายดี นกน้อยงามดี ที่ 1 นางลักขณา มหาวิชัย ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 438, ม. 444กรณีละเมิดทำให้เขาเสียหายแก่ร่างกายหรืออนามัยนั้นผู้ทำละเมิดจะต้องเสียค่าเสียหายเพื่อการเสียหายที่ผู้เสียหายเสียความสามารถประกอบการงานทั้งในเวลาปัจจุบันและในอนาคตด้วย ขับรถยนต์ชนเด็กอายุ 11 ขวบโดยประมาท เป็นเหตุให้เด็กได้รับบาดเจ็บสาหัสนายแพทย์ต้องตัดขาขวาออกไปข้างหนึ่ง ดังนี้ เด็กย่อมมีสิทธิฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนเป็นเงินจำนวนหนึ่ง และมีสิทธิขอค่าเสียหายในอนาคตคิดคำนวณเป็นรายเดือนจนกว่าจะมีอายุบรรลุนิติภาวะได้อีกด้วยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ผู้เป็นนายจ้าง ตามทางการแห่งหน้าที่ด้วยความประมาท เป็นเหตุให้ชน ด.ญ.สมสวาท แก้วมณีโจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัส นายแพทย์ต้องตัดขาขวา ด.ญ.สมสวาทโจทก์ออกไปข้างหนึ่ง จึงขอเรียกค่าทดแทน 20,000 บาท ค่าอุปการะเลี้ยงดูอีกเดือนละ 150 บาทเป็นเวลา 30 ปี เป็นเงิน 36,000 บาท จากจำเลยทั้งสองจำเลยที่ 1 ปฏิเสธอ้างว่า ไม่ต้องรับผิดจำเลยที่ 2 ปฏิเสธว่า จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้าง จำเลยที่ 2ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 พิพากษาให้จำเลยทั้งสองรับผิดร่วมกัน ใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ คือค่าสินไหมทดแทน 20,000 บาท ค่าอุปการะเลี้ยงดู เดือนละ 100 บาทจนบรรลุนิติภาวะเป็นเงิน 13,500 บาทจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้างจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดส่วนประเด็นเรื่องค่าเสียหายนั้น มีมาตรา 438, 444 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บัญญัติไว้แล้ว กรณีละเมิดทำให้เสียหายแก่ร่างกายหรืออนามัยนั้น ผู้ทำละเมิดจะต้องเสียค่าเสียหายเพื่อการเสียหายที่ผู้เสียหาย เสียความสามารถประกอบการงานทั้งในเวลาปัจจุบันและในอนาคต จึงมีสิทธิเรียกได้ตามมาตรา 444 เพราะถือว่าเป็นค่าเสียหายด้วย และค่าสินไหมทดแทนที่ศาลล่างกำหนดให้จำเลยต้องรับผิดเสียให้โจทก์นั้น ศาลนี้เห็นว่าพอสมควรแล้วจึงพิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ว่า จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดร่วมกบจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ด้วย ฯลฯ นอกจากที่แก้คงยืน(นนทประชา-มนูภันย์วิมลสาร-ทรงนิติกรณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ