คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 43/2490หลักกฎหมาย: ในกรณีที่ปรากฏการตายขึ้นในที่วิวาท ปรากฏว่าจำเลยทั้งสองทำร้าย แต่ไม่ปรากฏว่าผู้ตายได้ตายเพราะใครเป็นผู้ทำดังนี้ ศาลลงโทษตาม ม. 253.คดีได้ความว่า จำเลยทั้งสองได้เกิดทะเลาะวิวาทกับผู้ตาย ทั้งจำเลยและผู้ตายมีบาดแผลด้วยกันทั้งสองฝ่าย ในที่สุดผู้ตายได้ถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลที่จำเลยทำร้ายนั้น โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฏหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙ และ ๒๕๓ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๓ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยทำร้ายผู้ตาย แต่ไม่ปรากฏว่าตายเพราะจำเลยคนใดทำร้าย จึงพิพากษาแก้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔ แต่มีความเห็นแย้งว่าควรลงโทษตาม ม.๒๕๓ โจทก์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อปรากฏว่าผู้ตายได้ตายในที่วิวาท จำเลยผู้เป็นคู่วิวาทก็ต้องมีความผิดตามกฏหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๓ เหตุที่ไม่ลงโทษตามมาตรา ๒๕๑ ก็เพราะไม่ได้ความว่า จำเลยคนไหนทำร้ายให้นายเลียวถึงตาย และการที่จำเลยได้ลงมือทำร้ายผู้ตายนั้นก็ไม่เป็นเหตุที่จะไม่ให้ใช้มาตรา ๒๕๓ ลงโทษจำเลย เพราะความในมาตรา ๒๕๓ ไม่ได้ยกเล้นผู้ลงมือทำร้าย ยกเว้นแต่ผู้ที่กระทำโดยป้องกัน หรือผู้ที่ไม่ได้ทำอะไรเลยเท่านั้น ส่วนผู้ที่ลงมือกระทำจะต้องมีความผิดตามกฏหมายมาตรานี้ทุกคน แต่ถ้าปรากฏว่าคนไหนทำเขาถึงตายผู้นั้นก็ควรต้องรับโทษหนักขึ้นตามกรรมที่ได้กระทำ พิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๓ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 43/2490อัยยการฉะเชิงเทราโจทก์นายตี+ แซ่โค้ว กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 70, ม. 71, ม. 253, ม. 254.ในกรณีที่ปรากฏการตายขึ้นในที่วิวาท ปรากฏว่าจำเลยทั้งสองทำร้าย แต่ไม่ปรากฏว่าผู้ตายได้ตายเพราะใครเป็นผู้ทำดังนี้ ศาลลงโทษตาม ม. 253.คดีได้ความว่า จำเลยทั้งสองได้เกิดทะเลาะวิวาทกับผู้ตาย ทั้งจำเลยและผู้ตายมีบาดแผลด้วยกันทั้งสองฝ่าย ในที่สุดผู้ตายได้ถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลที่จำเลยทำร้ายนั้น โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฏหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙ และ ๒๕๓ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๓ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยทำร้ายผู้ตาย แต่ไม่ปรากฏว่าตายเพราะจำเลยคนใดทำร้าย จึงพิพากษาแก้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔ แต่มีความเห็นแย้งว่าควรลงโทษตาม ม.๒๕๓ โจทก์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อปรากฏว่าผู้ตายได้ตายในที่วิวาท จำเลยผู้เป็นคู่วิวาทก็ต้องมีความผิดตามกฏหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๓ เหตุที่ไม่ลงโทษตามมาตรา ๒๕๑ ก็เพราะไม่ได้ความว่า จำเลยคนไหนทำร้ายให้นายเลียวถึงตาย และการที่จำเลยได้ลงมือทำร้ายผู้ตายนั้นก็ไม่เป็นเหตุที่จะไม่ให้ใช้มาตรา ๒๕๓ ลงโทษจำเลย เพราะความในมาตรา ๒๕๓ ไม่ได้ยกเล้นผู้ลงมือทำร้าย ยกเว้นแต่ผู้ที่กระทำโดยป้องกัน หรือผู้ที่ไม่ได้ทำอะไรเลยเท่านั้น ส่วนผู้ที่ลงมือกระทำจะต้องมีความผิดตามกฏหมายมาตรานี้ทุกคน แต่ถ้าปรากฏว่าคนไหนทำเขาถึงตายผู้นั้นก็ควรต้องรับโทษหนักขึ้นตามกรรมที่ได้กระทำ พิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๓(ธรรมบัณฑิต-ชัยประชา-ปรีชาวินิจฉัย)ศาลชั้นต้น - นายมณี ชูติวงศ์ศาลอุทธรณ์ - พระนิติกฤตย์ประ+ันย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีได้ความว่า จำเลยทั้งสองได้เกิดทะเลาะวิวาทกับผู้ตาย ทั้งจำเลยและผู้ตายมีบาดแผลด้วยกันทั้งสองฝ่าย ในที่สุดผู้ตายได้ถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลที่จำเลยทำร้ายนั้น โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฏหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙ และ ๒๕๓ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๓ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยทำร้ายผู้ตาย แต่ไม่ปรากฏว่าตายเพราะจำเลยคนใดทำร้าย จึงพิพากษาแก้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔ แต่มีความเห็นแย้งว่าควรลงโทษตาม ม.๒๕๓ โจทก์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อปรากฏว่าผู้ตายได้ตายในที่วิวาท จำเลยผู้เป็นคู่วิวาทก็ต้องมีความผิดตามกฏหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๓ เหตุที่ไม่ลงโทษตามมาตรา ๒๕๑ ก็เพราะไม่ได้ความว่า จำเลยคนไหนทำร้ายให้นายเลียวถึงตาย และการที่จำเลยได้ลงมือทำร้ายผู้ตายนั้นก็ไม่เป็นเหตุที่จะไม่ให้ใช้มาตรา ๒๕๓ ลงโทษจำเลย เพราะความในมาตรา ๒๕๓ ไม่ได้ยกเล้นผู้ลงมือทำร้าย ยกเว้นแต่ผู้ที่กระทำโดยป้องกัน หรือผู้ที่ไม่ได้ทำอะไรเลยเท่านั้น ส่วนผู้ที่ลงมือกระทำจะต้องมีความผิดตามกฏหมายมาตรานี้ทุกคน แต่ถ้าปรากฏว่าคนไหนทำเขาถึงตายผู้นั้นก็ควรต้องรับโทษหนักขึ้นตามกรรมที่ได้กระทำ พิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๓ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 43/2490อัยยการฉะเชิงเทราโจทก์นายตี+ แซ่โค้ว กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 70, ม. 71, ม. 253, ม. 254.ในกรณีที่ปรากฏการตายขึ้นในที่วิวาท ปรากฏว่าจำเลยทั้งสองทำร้าย แต่ไม่ปรากฏว่าผู้ตายได้ตายเพราะใครเป็นผู้ทำดังนี้ ศาลลงโทษตาม ม. 253.คดีได้ความว่า จำเลยทั้งสองได้เกิดทะเลาะวิวาทกับผู้ตาย ทั้งจำเลยและผู้ตายมีบาดแผลด้วยกันทั้งสองฝ่าย ในที่สุดผู้ตายได้ถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลที่จำเลยทำร้ายนั้น โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฏหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙ และ ๒๕๓ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๓ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยทำร้ายผู้ตาย แต่ไม่ปรากฏว่าตายเพราะจำเลยคนใดทำร้าย จึงพิพากษาแก้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔ แต่มีความเห็นแย้งว่าควรลงโทษตาม ม.๒๕๓ โจทก์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อปรากฏว่าผู้ตายได้ตายในที่วิวาท จำเลยผู้เป็นคู่วิวาทก็ต้องมีความผิดตามกฏหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๓ เหตุที่ไม่ลงโทษตามมาตรา ๒๕๑ ก็เพราะไม่ได้ความว่า จำเลยคนไหนทำร้ายให้นายเลียวถึงตาย และการที่จำเลยได้ลงมือทำร้ายผู้ตายนั้นก็ไม่เป็นเหตุที่จะไม่ให้ใช้มาตรา ๒๕๓ ลงโทษจำเลย เพราะความในมาตรา ๒๕๓ ไม่ได้ยกเล้นผู้ลงมือทำร้าย ยกเว้นแต่ผู้ที่กระทำโดยป้องกัน หรือผู้ที่ไม่ได้ทำอะไรเลยเท่านั้น ส่วนผู้ที่ลงมือกระทำจะต้องมีความผิดตามกฏหมายมาตรานี้ทุกคน แต่ถ้าปรากฏว่าคนไหนทำเขาถึงตายผู้นั้นก็ควรต้องรับโทษหนักขึ้นตามกรรมที่ได้กระทำ พิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๓(ธรรมบัณฑิต-ชัยประชา-ปรีชาวินิจฉัย)ศาลชั้นต้น - นายมณี ชูติวงศ์ศาลอุทธรณ์ - พระนิติกฤตย์ประ+ันย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ