คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5756/2533หลักกฎหมาย: คดีก่อนผู้ร้องร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินที่ผู้คัดค้านมีชื่อถือกรรมสิทธิ์ ผู้ร้องได้แนบแผนที่สังเขปแสดงรูปลักษณะของที่ดินที่ผู้ร้องได้ครอบครองมาท้ายคำร้องด้วย ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินแปลงตามคำร้องขอจนได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 คดีนี้ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ 83 ตารางวา ซึ่งอยู่ตรงกลางหลังจากแบ่งแยกให้แก่ผู้ร้องกับ ว. ไปแล้วเป็นที่ดินที่ผู้ร้องได้ครอบครองอยู่ในขณะที่ยื่นคำร้องขอในคดีก่อนเมื่อที่พิพาทในคดีนี้เป็นที่ดินแปลงเดียวกันกับที่ดินที่ผู้ร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ และศาลได้มีคำสั่งถึงที่สุดแล้วว่าผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ในคดีก่อน การที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอเป็นคดีนี้ จึงเป็นการรื้อร้องอีกในประเด็นที่ศาลได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันกับคดีก่อน กรณีเป็นฟ้องซ้ำแม้จะไม่มีฝ่ายใดยกขึ้น แต่เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลยกขึ้นวินิจฉัยเองได้ผู้ร้องยื่นคำร้องขอว่า ผู้ร้องได้ครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินเนื้อที่ประมาณ 60 ไร่ ต่อจากบิดามารดาซึ่งถึงแก่ความตายไปนาน 20 ปีเศษแล้ว โดยความสงบและโดยเปิดเผยติดต่อกันมาจนถึงวันยื่นคำร้องขอ เมื่อ พ.ศ. 2522 ผู้ร้องยื่นคำขอต่อเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทราให้รังวัดออกโฉนดที่ดินดังกล่าวทั้งหมดให้แก่ผู้ร้อง ปรากฏว่าที่ดินที่ผู้ร้องครอบครองบางส่วนเป็นที่ดินอยู่ในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกงจังหวัดฉะเชิงเทรา เจ้าพนักงานที่ดินจึงได้ออกโฉนดที่ดินเฉพาะส่วนที่ไม่ทับที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ดังกล่าวให้แก่ผู้ร้องเป็นเนื้อที่ 44 ไร่เศษ ต่อมาในปีเดียวนั้นเอง ผู้ร้องได้ยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้น ให้สั่งแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเฉพาะส่วนที่ผู้ร้องครอบครองในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ดังกล่าวโดยคำนวณเนื้อที่ว่ามีจำนวน 6 ไร่ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ ในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 โดยการครอบครอง ปรากฏตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้นและเจ้าพนักงานที่ดินได้แบ่งแยกที่ดินตามคำสั่งศาลชั้นต้นดังกล่าวเนื้อที่ 6 ไร่ ให้แก่ผู้ร้องโดยออกโฉนดที่ดินใหม่เป็นโฉนดเลขที่ 9457 ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทราจากการรังวัดเพื่อแบ่งแยกที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ให้แก่ผู้ร้องตามคำสั่งศาลชั้นต้นดังกล่าวแล้วนั้น ปรากฏว่า ยังคงเหลือที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 เนื้อที่สุทธิอีก 6 ไร่ 83 ตารางวาซึ่งมีชื่อผู้คัดค้านเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ ที่ดินที่เหลืออยู่ทั้งหมดนี้ ผู้ร้องเป็นผู้ครอบครองอยู่เช่นกัน แต่เนื่องจากผู้ร้องคำนวณเนื้อที่ดินที่ครอบครองอยู่ตามความเป็นจริงผิดพลาดไปเป็นเหตุให้ยื่นคำร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้นขาดจำนวนไปดังกล่าว ฉะนั้น ที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ที่เหลืออยู่อีก 6 ไร่ 83 ตารางวา นี้ผู้ร้องได้ครอบครองอย่างเป็นเจ้าของโดยความสงบ และโดยเปิดเผยติดต่อกันตลอดมาจนถึงวันยื่นคำร้องขอเป็นเวลา 20 ปีเศษโดยไม่มีผู้ใดโต้แย้งกรรมสิทธิ์ของผู้ร้อง ผู้ร้องจึงได้กรรมสิทธิ์โดยการครอบครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 แล้วขอให้ศาลไต่สวนและมีคำสั่งว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 1417 ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทราโดยการครอบครองตามกฎหมายผู้คัดค้านยื่นคำร้องว่า ผู้คัดค้านเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกงจังหวัดฉะเชิงเทรา เนื้อที่ 6 ไร่ 83 ตารางวา ได้ครอบครองทำประโยชน์โดยสุจริต เสียค่าตอบแทนและได้ทำนิติกรรมจดทะเบียนโดยสุจริต ผู้ร้องไม่เคยครอบครองที่ดินดังกล่าว เจ้าพนักงานที่ดินได้ออกโฉนดที่ดินให้แก่ผู้ร้องไปตามแนวเขตและเนื้อที่ตามคำร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องในคดีหมายเลขแดงที่ 178/2522ตามคำสั่งของศาลชั้นต้นทุกประการ ผู้ร้องไม่ได้คำนวณเนื้อที่ที่ครอบครองผิดพลาดไปตามที่กล่าวอ้าง การที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตและไม่ชอบด้วยกฎหมาย โดยปกปิดความจริงศาลชั้นต้นดำเนินคดีอย่างคดีมีข้อพิพาทแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์ผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า เดิมที่ดินตามโฉนดที่ดินเลขที่ 1417มีเนื้อที่ประมาณ 19 ไร่ 3 งาน 46 ตารางวา ผู้คัดค้านได้ซื้อจากนายบุญเหลือ ทองดี เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2521 ต่อมาวันที่ 12 มีนาคม 2523 ผู้ร้องได้ยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้นว่าผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินบางส่วนของโฉนดที่ดินดังกล่าวตามรูปที่ดินที่ระบายด้วยสีแดงในแผนที่ท้ายคำร้องขอ คำนวณเนื้อที่ได้6 ไร่ โดยความสงบและโดยเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของ ติดต่อกันเป็นเวลาเกินกว่า 10 ปี ขอให้มีคำสั่งว่าที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินดังกล่าวตามแผนที่ท้ายคำร้องขอระบายด้วยสีแดง เนื้อที่6 ไร่ ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้อง ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งลงวันที่ 31 พฤษภาคม 2522 ว่าผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินแปลงตามคำร้องขอ จำนวน 6 ไร่ ด้วยความสงบ เปิดเผย ด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันมาเป็นเวลา 15 ปี ที่ดินดังกล่าวจึงตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382และให้แจ้งคำสั่งให้เจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทราทราบคำสั่งถึงที่สุดปรากฏตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522ของศาลชั้นต้น ต่อมาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2525 นายวิจิตร์แสงจันทร์ ได้ยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้น ขอให้มีคำสั่งว่าที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินดังกล่าวทางทิศใต้เนื้อที่ 7 ไร่ 3 งานตกเป็นกรรมสิทธิ์ของนายวิจิตร์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเมื่อวันที่8 มิถุนายน 2526 ว่าที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินดังกล่าวเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของนายวิจิตร์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 ให้แจ้งคำสั่งไปยังเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทรา คำสั่งถึงที่สุด ปรากฏตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 425/2525 ของศาลชั้นต้น หลังจากนั้นผู้ร้องและนายวิจิตร์ได้ขอให้เจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทราทำการรังวัดแบ่งแยกที่ดินส่วนของตนตามคำสั่งศาลชั้นต้นเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทราได้ดำเนินการแบ่งแยกที่ดินให้แก่ผู้ร้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ทางด้านทิศเหนือ เนื้อที่6 ไร่ แล้วออกโฉนดที่ดินเลขที่ 9457 ให้แก่ผู้ร้อง และแบ่งแยกที่ดินให้แก่นายวิจิตร์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ทางด้านทิศใต้เนื้อที่ 7 ไร่ 2 งาน 63 ตารางวา แล้วออกโฉนดที่ดินเลขที่ 9487ให้แก่นายวิจิตร์ คงเหลือที่ดินโฉนดที่ดินเลขที่ 1417ซึ่งผู้คัดค้านมีชื่อถือกรรมสิทธิ์อยู่ตรงกลาง เนื้อที่ 6 ไร่83 ตารางวา อันเป็นที่พิพาทในคดีนี้แล้ววินิจฉัยต่อไปว่า"ศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่มีมติว่า พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าในสำนวนคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้นซึ่งผู้ร้องร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417ตำบลบางปะกง (บางปะกงบน) อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทราที่ผู้คัดค้านมีชื่อถือกรรมสิทธิ์นั้น ผู้ร้องได้แนบแผนที่สังเขปแสดงรูปลักษณะของที่ดินที่ผู้ร้องได้ครอบครองมาท้ายคำร้องขอด้วยและศาลชั้นต้นก็ได้วินิจฉัยว่า ผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินแปลงตามคำร้องขอจนได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1382 ครั้นผู้ร้องมายื่นคำร้องขอในคดีนี้ก็กล่าวในคำร้องขอว่าที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ 83 ตารางวา ซึ่งอยู่ตรงกลาง หลังจากแบ่งแยกให้แก่ผู้ร้องกับนายวิจิตร์ไปแล้ว เป็นที่ดินที่ผู้ร้องได้ครอบครองอยู่ในขณะที่ยื่นคำร้องขอตามสำนวนคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้น เมื่อที่พิพาทในคดีนี้เป็นที่ดินแปลงเดียวกันกับที่ดินที่ผู้ร้องร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์และศาลได้มีคำสั่งถึงที่สุดแล้วว่าผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ ตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้น ฉะนั้น ที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอเป็นคดีนี้อีก จึงเป็นการรื้อร้องเพื่อให้ศาลวินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันกับคดีก่อนนั่นเอง ถือว่าเป็นการฟ้องซ้ำปัญหานี้ แม้จะไม่มีฝ่ายใดยกขึ้นว่ากล่าว แต่เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลยกขึ้นวินิจฉัยได้"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5756/2533นางสาว ยุ พิน เทียน ทองผู้ร้องนาย ประชุม ชื่น สมบูรณ์ผู้คัดค้าน ป.พ.พ. ม. 1382 ป.วิ.พ. ม. 142 (5), ม. 148คดีก่อนผู้ร้องร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินที่ผู้คัดค้านมีชื่อถือกรรมสิทธิ์ ผู้ร้องได้แนบแผนที่สังเขปแสดงรูปลักษณะของที่ดินที่ผู้ร้องได้ครอบครองมาท้ายคำร้องด้วย ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินแปลงตามคำร้องขอจนได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 คดีนี้ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ 83 ตารางวา ซึ่งอยู่ตรงกลางหลังจากแบ่งแยกให้แก่ผู้ร้องกับ ว. ไปแล้วเป็นที่ดินที่ผู้ร้องได้ครอบครองอยู่ในขณะที่ยื่นคำร้องขอในคดีก่อนเมื่อที่พิพาทในคดีนี้เป็นที่ดินแปลงเดียวกันกับที่ดินที่ผู้ร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ และศาลได้มีคำสั่งถึงที่สุดแล้วว่าผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ในคดีก่อน การที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอเป็นคดีนี้ จึงเป็นการรื้อร้องอีกในประเด็นที่ศาลได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันกับคดีก่อน กรณีเป็นฟ้องซ้ำแม้จะไม่มีฝ่ายใดยกขึ้น แต่เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลยกขึ้นวินิจฉัยเองได้ผู้ร้องยื่นคำร้องขอว่า ผู้ร้องได้ครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินเนื้อที่ประมาณ 60 ไร่ ต่อจากบิดามารดาซึ่งถึงแก่ความตายไปนาน 20 ปีเศษแล้ว โดยความสงบและโดยเปิดเผยติดต่อกันมาจนถึงวันยื่นคำร้องขอ เมื่อ พ.ศ. 2522 ผู้ร้องยื่นคำขอต่อเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทราให้รังวัดออกโฉนดที่ดินดังกล่าวทั้งหมดให้แก่ผู้ร้อง ปรากฏว่าที่ดินที่ผู้ร้องครอบครองบางส่วนเป็นที่ดินอยู่ในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกงจังหวัดฉะเชิงเทรา เจ้าพนักงานที่ดินจึงได้ออกโฉนดที่ดินเฉพาะส่วนที่ไม่ทับที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ดังกล่าวให้แก่ผู้ร้องเป็นเนื้อที่ 44 ไร่เศษ ต่อมาในปีเดียวนั้นเอง ผู้ร้องได้ยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้น ให้สั่งแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเฉพาะส่วนที่ผู้ร้องครอบครองในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ดังกล่าวโดยคำนวณเนื้อที่ว่ามีจำนวน 6 ไร่ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ ในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 โดยการครอบครอง ปรากฏตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้นและเจ้าพนักงานที่ดินได้แบ่งแยกที่ดินตามคำสั่งศาลชั้นต้นดังกล่าวเนื้อที่ 6 ไร่ ให้แก่ผู้ร้องโดยออกโฉนดที่ดินใหม่เป็นโฉนดเลขที่ 9457 ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทราจากการรังวัดเพื่อแบ่งแยกที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ให้แก่ผู้ร้องตามคำสั่งศาลชั้นต้นดังกล่าวแล้วนั้น ปรากฏว่า ยังคงเหลือที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 เนื้อที่สุทธิอีก 6 ไร่ 83 ตารางวาซึ่งมีชื่อผู้คัดค้านเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ ที่ดินที่เหลืออยู่ทั้งหมดนี้ ผู้ร้องเป็นผู้ครอบครองอยู่เช่นกัน แต่เนื่องจากผู้ร้องคำนวณเนื้อที่ดินที่ครอบครองอยู่ตามความเป็นจริงผิดพลาดไปเป็นเหตุให้ยื่นคำร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้นขาดจำนวนไปดังกล่าว ฉะนั้น ที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ที่เหลืออยู่อีก 6 ไร่ 83 ตารางวา นี้ผู้ร้องได้ครอบครองอย่างเป็นเจ้าของโดยความสงบ และโดยเปิดเผยติดต่อกันตลอดมาจนถึงวันยื่นคำร้องขอเป็นเวลา 20 ปีเศษโดยไม่มีผู้ใดโต้แย้งกรรมสิทธิ์ของผู้ร้อง ผู้ร้องจึงได้กรรมสิทธิ์โดยการครอบครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 แล้วขอให้ศาลไต่สวนและมีคำสั่งว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 1417 ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทราโดยการครอบครองตามกฎหมายผู้คัดค้านยื่นคำร้องว่า ผู้คัดค้านเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกงจังหวัดฉะเชิงเทรา เนื้อที่ 6 ไร่ 83 ตารางวา ได้ครอบครองทำประโยชน์โดยสุจริต เสียค่าตอบแทนและได้ทำนิติกรรมจดทะเบียนโดยสุจริต ผู้ร้องไม่เคยครอบครองที่ดินดังกล่าว เจ้าพนักงานที่ดินได้ออกโฉนดที่ดินให้แก่ผู้ร้องไปตามแนวเขตและเนื้อที่ตามคำร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องในคดีหมายเลขแดงที่ 178/2522ตามคำสั่งของศาลชั้นต้นทุกประการ ผู้ร้องไม่ได้คำนวณเนื้อที่ที่ครอบครองผิดพลาดไปตามที่กล่าวอ้าง การที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตและไม่ชอบด้วยกฎหมาย โดยปกปิดความจริงศาลชั้นต้นดำเนินคดีอย่างคดีมีข้อพิพาทแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์ผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า เดิมที่ดินตามโฉนดที่ดินเลขที่ 1417มีเนื้อที่ประมาณ 19 ไร่ 3 งาน 46 ตารางวา ผู้คัดค้านได้ซื้อจากนายบุญเหลือ ทองดี เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2521 ต่อมาวันที่ 12 มีนาคม 2523 ผู้ร้องได้ยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้นว่าผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินบางส่วนของโฉนดที่ดินดังกล่าวตามรูปที่ดินที่ระบายด้วยสีแดงในแผนที่ท้ายคำร้องขอ คำนวณเนื้อที่ได้6 ไร่ โดยความสงบและโดยเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของ ติดต่อกันเป็นเวลาเกินกว่า 10 ปี ขอให้มีคำสั่งว่าที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินดังกล่าวตามแผนที่ท้ายคำร้องขอระบายด้วยสีแดง เนื้อที่6 ไร่ ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้อง ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งลงวันที่ 31 พฤษภาคม 2522 ว่าผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินแปลงตามคำร้องขอ จำนวน 6 ไร่ ด้วยความสงบ เปิดเผย ด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันมาเป็นเวลา 15 ปี ที่ดินดังกล่าวจึงตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382และให้แจ้งคำสั่งให้เจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทราทราบคำสั่งถึงที่สุดปรากฏตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522ของศาลชั้นต้น ต่อมาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2525 นายวิจิตร์แสงจันทร์ ได้ยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้น ขอให้มีคำสั่งว่าที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินดังกล่าวทางทิศใต้เนื้อที่ 7 ไร่ 3 งานตกเป็นกรรมสิทธิ์ของนายวิจิตร์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเมื่อวันที่8 มิถุนายน 2526 ว่าที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินดังกล่าวเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของนายวิจิตร์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 ให้แจ้งคำสั่งไปยังเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทรา คำสั่งถึงที่สุด ปรากฏตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 425/2525 ของศาลชั้นต้น หลังจากนั้นผู้ร้องและนายวิจิตร์ได้ขอให้เจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทราทำการรังวัดแบ่งแยกที่ดินส่วนของตนตามคำสั่งศาลชั้นต้นเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทราได้ดำเนินการแบ่งแยกที่ดินให้แก่ผู้ร้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ทางด้านทิศเหนือ เนื้อที่6 ไร่ แล้วออกโฉนดที่ดินเลขที่ 9457 ให้แก่ผู้ร้อง และแบ่งแยกที่ดินให้แก่นายวิจิตร์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ทางด้านทิศใต้เนื้อที่ 7 ไร่ 2 งาน 63 ตารางวา แล้วออกโฉนดที่ดินเลขที่ 9487ให้แก่นายวิจิตร์ คงเหลือที่ดินโฉนดที่ดินเลขที่ 1417ซึ่งผู้คัดค้านมีชื่อถือกรรมสิทธิ์อยู่ตรงกลาง เนื้อที่ 6 ไร่83 ตารางวา อันเป็นที่พิพาทในคดีนี้แล้ววินิจฉัยต่อไปว่า"ศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่มีมติว่า พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าในสำนวนคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้นซึ่งผู้ร้องร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417ตำบลบางปะกง (บางปะกงบน) อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทราที่ผู้คัดค้านมีชื่อถือกรรมสิทธิ์นั้น ผู้ร้องได้แนบแผนที่สังเขปแสดงรูปลักษณะของที่ดินที่ผู้ร้องได้ครอบครองมาท้ายคำร้องขอด้วยและศาลชั้นต้นก็ได้วินิจฉัยว่า ผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินแปลงตามคำร้องขอจนได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1382 ครั้นผู้ร้องมายื่นคำร้องขอในคดีนี้ก็กล่าวในคำร้องขอว่าที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ 83 ตารางวา ซึ่งอยู่ตรงกลาง หลังจากแบ่งแยกให้แก่ผู้ร้องกับนายวิจิตร์ไปแล้ว เป็นที่ดินที่ผู้ร้องได้ครอบครองอยู่ในขณะที่ยื่นคำร้องขอตามสำนวนคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้น เมื่อที่พิพาทในคดีนี้เป็นที่ดินแปลงเดียวกันกับที่ดินที่ผู้ร้องร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์และศาลได้มีคำสั่งถึงที่สุดแล้วว่าผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ ตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้น ฉะนั้น ที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอเป็นคดีนี้อีก จึงเป็นการรื้อร้องเพื่อให้ศาลวินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันกับคดีก่อนนั่นเอง ถือว่าเป็นการฟ้องซ้ำปัญหานี้ แม้จะไม่มีฝ่ายใดยกขึ้นว่ากล่าว แต่เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลยกขึ้นวินิจฉัยได้"พิพากษายืน(เสริมพงศ์ วรยิ่งยง-อุระ หวังอ้อมกลาง-เพ็ง เพ็งนิติ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุข้อเท็จจริงที่สำคัญในคดีนี้ ได้ความว่า เดิมผู้ร้องเคยยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้นให้สั่งแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินที่ผู้ร้องครอบครองในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ตำบลบางปะกงอำเภอบางปะกงจังหวัดฉะเชิงเทรา ซึ่งมีชื่อผู้คัดค้านเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์และผู้ร้องได้แนบแผนที่สังเขปแสดงรูปลักษณะของที่ดินที่ผู้ร้องได้ครอบครองมาท้ายคำร้องขอด้วย โดยผู้ร้องคำนวณเนื้อที่ว่ามีจำนวนเพียง 6 ไร่ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ ในโฉนดที่ดินดังกล่าวตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 ปรากฏตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522ของศาลชั้นต้น คำสั่งดังกล่าวถึงที่สุดแล้ว และเจ้าพนักงานที่ดินได้แบ่งแยกที่ดินตามคำสั่งศาลชั้นต้นดังกล่าวเนื้อที่ 6 ไร่ให้แก่ผู้ร้องโดยออกโฉนดที่ดินใหม่เป็นโฉนดเลขที่ 9457 แต่จากการรังวัดเพื่อแบ่งแยกโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ปรากฏว่ายังคงเหลือที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 เนื้อที่อีก 6 ไร่ 83 ตารางวาซึ่งผู้ร้องคำนวณเนื้อที่ดินที่ครอบครองอยู่ตามความเป็นจริงตามแผนที่ท้ายคำร้องขอผิดพลาดไป ผู้ร้องจึงมายื่นคำร้องขอในคดีนี้ให้ศาลมีคำสั่งว่าผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417ที่เหลืออยู่อีก 6 ไร่ 83 ตารางวา ดังกล่าวตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 อีก จึงมีประเด็นที่เป็นปัญหาในคดีนี้ว่าการที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอเป็นคดีนี้อีก เป็นฟ้องซ้ำกับคดีหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้นหรือไม่ ปัญหาที่น่าพิจารณาในคดีนี้ ก็คือ การที่ที่ดินพิพาทในคดีนี้กับที่ดินในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้นซึ่งเป็นที่ดินคนละส่วนกันแต่ต่างก็เป็นที่ดินส่วนหนึ่งของที่ดินตามโฉนดเลขที่ 1417 ด้วยกันจะถือว่าเป็นที่ดินแปลงเดียวกันหรือไม่ปัญหานี้อาจทำให้มีผู้คิดไปได้ว่า ที่ดินดังกล่าวเป็นที่ดินต่างแปลงกัน แม้ในคดีก่อนผู้ร้องจะคำนวณเนื้อที่ผิดพลาดก็ตามแต่เมื่อที่ดินที่ผู้ร้องครอบครองยังมีเหลืออยู่ ผู้ร้องก็อาจยื่นคำร้องขอให้ศาลสั่งแสดงกรรมสิทธิ์ได้ มิใช่เรื่องที่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอในคดีเดิมให้ศาลสั่งแสดงกรรมสิทธิ์ในที่ดินทั้งหมดที่ครอบครองจำนวนเนื้อที่ 12 ไร่ 83 ตารางวา หากแต่เป็นเรื่องที่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอไว้เพียง 6 ไร่ และศาลก็สั่งให้เต็มตามคำร้องขอไปแล้ว การร้องขอในคดีนี้จึงเป็นการร้องขอในส่วนที่ยังไม่เคยขอและเจ้าพนักงานที่ดินยังมิได้ออกโฉนดในที่ดินส่วนนี้ใหม่ให้จึงน่าจะไม่เป็นการรื้อร้องฟ้องกันอีกโดยคู่ความเดียวกันในประเด็นที่ได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันอีก อย่างไรก็ดี คดีนี้มีเรื่องที่ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยไว้และสามารถนำมาเทียบเคียงได้ 3-4 เรื่อง คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1571/2498 ฟ้องขอแบ่งที่ดินตามโฉนดแปลงหนึ่งจนศาลพิพากษาตามยอมไปแล้ว จะมาฟ้องใหม่ขอแบ่งที่ในโฉนดเดิมอ้างว่ายังมีเนื้อที่เหลืออยู่อีกนอกจากที่แบ่งไปแล้วเป็นการฟ้องซ้ำ ยอมความให้แบ่งที่ดินตามโฉนดตามส่วน ถ้าระบุจำนวนเนื้อที่น้อยกว่าความจริงเมื่อการบังคับคดียังไม่เสร็จไป แม้ศาลจะได้สั่งให้บังคับคดีโดยแบ่งเนื้อที่กันอย่างไรแล้ว และไม่ได้อุทธรณ์ฎีกา คู่ความก็ยังอาจขอพิสูจน์ให้ศาลบังคับคดีให้ถูกต้องโดยแบ่งเนื้อที่ตามโฉนดตามส่วนในสัญญายอมความได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 718/2499 เดิมโจทก์ฟ้องจำเลยขอแบ่งที่ดินมรดกรวม 3 แปลง ศาลพิพากษาให้จำเลยแบ่งให้ 2 แปลงส่วนอีกแปลงหนึ่ง โจทก์ฟ้องอ้างเลขโฉนดผิดไป ศาลชั้นต้นจึงไม่พิพากษาแบ่งให้ เพราะจะเป็นการเกินคำขอ โจทก์มิได้อุทธรณ์ต่อไปกลับมาฟ้องจำเลยเป็นคดีใหม่ขอแบ่งที่แปลงนี้อีก เป็นฟ้องซ้ำต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 352/2503 คดีก่อนโจทก์ฟ้องแบ่งสินสมรสคือ เฉพาะที่ดินมีโฉนดหนึ่งแปลง ศาลพิพากษาคดีถึงที่สุดแล้วภายหลังโจทก์ฟ้องขอแบ่งที่งอกของที่ดินแปลงเดิมโดยอ้างว่าเป็นสินสมรสเช่นคดีก่อน ดังนี้ ถือว่าเป็นฟ้องซ้ำ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3873/2531 คดีก่อนโจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับ ส. และพวกยกกรรมสิทธิ์ที่ดินมีโฉนดเนื้อที่ 79 ตารางวาให้แก่โจทก์ศาลพิพากษาถึงที่สุดว่าที่ดินตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ตั้งแต่วันทำสัญญาประนีประนอมยอมความ โจทก์ได้แสดงเจตนารับประโยชน์ตามสัญญาและครอบครองตลอดมาเกินกว่า 10 ปีแล้ว โจทก์จึงได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 ต่อมาโจทก์มาฟ้องจำเลยในคดีนี้อีกโดยอาศัยเหตุว่าโจทก์มีกรรมสิทธิ์ในที่ดินแปลงเดียวกันกับคดีเดิมซึ่งมีเนื้อที่ดินทั้งหมด 114.4 ตารางวาโจทก์ฟ้องเรียกในคดีเดิม 79 ตารางวา ยังขาดอีก 35.4 ตารางวาจำเลยที่ 1 โอนที่ดินส่วนของโจทก์ดังกล่าวให้จำเลยที่ 2 ถึงที่ 7ขอให้บังคับให้จำเลยทั้งเจ็ดดำเนินการรังวัดแบ่งแยกที่ดินให้แก่โจทก์ ดังนี้ ประเด็นสำคัญในคดีก่อนกับคดีนี้คือที่ดินพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์หรือไม่ มีจำนวนเท่าใด คดีก่อนศาลได้วินิจฉัยโดยอาศัยสัญญาประนีประนอมยอมความและการครอบครองปรปักษ์จนโจทก์ได้กรรมสิทธิ์ในที่ดิน คดีถึงที่สุดแล้วโจทก์จะกลับมารื้อร้องฟ้องจำเลยที่ 1 ถึงที่ 7 ในคดีนี้ในประเด็นที่ศาลได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันอีกไม่ได้ แม้จำเลยที่ 2ถึงที่ 7 จะมิได้เป็นคู่ความในคดีก่อน แต่ก็เป็นผู้สืบสิทธิมาจากจำเลยที่ 1 ถือได้ว่าเป็นคู่ความเดียวกับคดีนี้ จึงเป็นฟ้องซ้ำกับคดีก่อนต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 148 จากคำพิพากษาศาลฎีกาที่นำมาเทียบเคียงข้างต้น ทำให้เห็นชัดขึ้นว่าการที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอเป็นคดีนี้อีกเป็นการรื้อร้องฟ้องกันในประเด็นที่ศาลชั้นต้นได้เคยวินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันกับที่ศาลต้องวินิจฉัยในคดีนี้เพราะที่ดินที่ผู้ร้องครอบครองอยู่และอ้างว่าได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 ในขณะยื่นคำร้องขอในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้น ก็คือที่ดินในโฉนดเลขที่ 1417 ที่มีเนื้อที่รวมทั้งหมด 12 ไร่ 83 ตารางวา ปรากฏตามแผนที่สังเขปท้ายคำร้องขอนั่นเอง เพียงแต่ผู้ร้องคำนวณเนื้อที่ตามแผนที่ดังกล่าวว่ามีเพียง 6 ไร่ จึงอ้างในคำร้องขอในคดีดังกล่าวว่าที่ดินที่ตนครอบครองทั้งหมดมีอยู่เพียง 6 ไร่ แทนที่จะเป็น 12 ไร่83 ตารางวา ตามความเป็นจริง ศาลชั้นต้นจึงสั่งว่าผู้ร้องมีกรรมสิทธิ์ในที่ดินนั้นเพียง 6 ไร่ ส่วนที่ดินที่พิพาทในคดีนี้เป็นที่ดินบางส่วนจำนวน 6 ไร่ 83 ตารางวาในที่ดินทั้งหมดจำนวน12 ไร่ 83 ตารางวา ในคดีเดิม ที่ดินในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522ของศาลชั้นต้นจึงเป็นที่ดินแปลงเดียวกันกับที่ดินที่พิพาทในคดีนี้ซึ่งในชั้นร้องให้เจ้าพนักงานที่ดินแบ่งแยกโฉนดในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้น หากผู้ร้องเห็นว่าตนคำนวณเนื้อที่ดินผิดพลาดไปผู้ร้องก็น่าจะร้องขอต่อศาลในคดีดังกล่าวเพื่อให้มีคำสั่งในเรื่องนี้ได้ เพราะเป็นกระบวนพิจารณาในชั้นบังคับคดีตามคำสั่งของศาล ไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 แต่อย่างใด และกรณีน่าจะเป็นการร้องขอให้ศาลมีคำสั่งเพิ่มเติมแก้ไขข้อผิดพลาดเล็กน้อยให้ถูกต้องตามมาตรา 143 เท่านั้น มิใช่เป็นการแก้ไขที่มีผลเป็นการกลับหรือแก้คำวินิจฉัยในคำสั่งเดิม ทั้งนี้เพราะในคดีเดิมผู้ร้องก็ได้นำสืบให้ปรากฏแล้วว่าได้ครอบครองจนได้กรรมสิทธิ์ในเนื้อที่ทั้งหมดรวม 12 ไร่ 83 ตารางวา ในโฉนดเลขที่ 1417 แล้วเพียงแต่อ้างในคำร้องขอผิดพลาดไปเป็น 6 ไร่ เท่านั้น หาใช่กรณีที่ผู้ร้องครอบครองที่ดินในโฉนดเลขที่ 1417 เพียง 6 ไร่แต่อย่างใดไม่ ฉะนั้นเมื่อผู้ร้องยื่นคำร้องขอในคดีนี้เหมือนกันกับในคดีเดิมโดย ขอให้ศาลสั่งว่าที่ดินดังกล่าวเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 อีกคำร้องขอของผู้ร้องในคดีนี้ จึงเป็นฟ้องซ้ำกับคำร้องขอในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้น ข้อที่น่าสังเกตอีกประการหนึ่งคือแม้ในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้น จะเป็นคดีไม่มีข้อพิพาทซึ่งผู้คัดค้านในคดีนี้มิได้ยื่นคำคัดค้านและเข้าเป็นคู่ความด้วย แต่การที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอในคดีนี้อีกโดยมีผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้านเข้ามาทำให้กลายเป็นคดีมีข้อพิพาท ก็ถือว่าเป็นการยื่นคำฟ้องโดยคู่ความคนเดียวกัน ทั้งนี้เพราะผู้ร้องก็เป็นบุคคลคนเดียวกันในทั้งสองคดี จึงเป็นผู้ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 148 แล้ว ฉะนั้นแม้ว่าผู้คัดค้านจะมิได้เข้าเป็นคู่ความในคดีก่อน ก็ไม่ทำให้ผู้ร้องมีอำนาจยื่นคำร้องขอในคดีนี้โดยอ้างว่ามีสิทธิดีกว่าผู้คัดค้านได้ ศาลฎีกาจึงได้วินิจฉัยคดีนี้ชอบด้วยข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายแล้ว ปริญญาดีผดุงคำพิพากษา: ผู้ร้องยื่นคำร้องขอว่า ผู้ร้องได้ครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินเนื้อที่ประมาณ 60 ไร่ ต่อจากบิดามารดาซึ่งถึงแก่ความตายไปนาน 20 ปีเศษแล้ว โดยความสงบและโดยเปิดเผยติดต่อกันมาจนถึงวันยื่นคำร้องขอ เมื่อ พ.ศ. 2522 ผู้ร้องยื่นคำขอต่อเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทราให้รังวัดออกโฉนดที่ดินดังกล่าวทั้งหมดให้แก่ผู้ร้อง ปรากฏว่าที่ดินที่ผู้ร้องครอบครองบางส่วนเป็นที่ดินอยู่ในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกงจังหวัดฉะเชิงเทรา เจ้าพนักงานที่ดินจึงได้ออกโฉนดที่ดินเฉพาะส่วนที่ไม่ทับที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ดังกล่าวให้แก่ผู้ร้องเป็นเนื้อที่ 44 ไร่เศษ ต่อมาในปีเดียวนั้นเอง ผู้ร้องได้ยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้น ให้สั่งแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเฉพาะส่วนที่ผู้ร้องครอบครองในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ดังกล่าวโดยคำนวณเนื้อที่ว่ามีจำนวน 6 ไร่ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ ในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 โดยการครอบครอง ปรากฏตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้นและเจ้าพนักงานที่ดินได้แบ่งแยกที่ดินตามคำสั่งศาลชั้นต้นดังกล่าวเนื้อที่ 6 ไร่ ให้แก่ผู้ร้องโดยออกโฉนดที่ดินใหม่เป็นโฉนดเลขที่ 9457 ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทราจากการรังวัดเพื่อแบ่งแยกที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ให้แก่ผู้ร้องตามคำสั่งศาลชั้นต้นดังกล่าวแล้วนั้น ปรากฏว่า ยังคงเหลือที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 เนื้อที่สุทธิอีก 6 ไร่ 83 ตารางวาซึ่งมีชื่อผู้คัดค้านเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ ที่ดินที่เหลืออยู่ทั้งหมดนี้ ผู้ร้องเป็นผู้ครอบครองอยู่เช่นกัน แต่เนื่องจากผู้ร้องคำนวณเนื้อที่ดินที่ครอบครองอยู่ตามความเป็นจริงผิดพลาดไปเป็นเหตุให้ยื่นคำร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้นขาดจำนวนไปดังกล่าว ฉะนั้น ที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ที่เหลืออยู่อีก 6 ไร่ 83 ตารางวา นี้ผู้ร้องได้ครอบครองอย่างเป็นเจ้าของโดยความสงบ และโดยเปิดเผยติดต่อกันตลอดมาจนถึงวันยื่นคำร้องขอเป็นเวลา 20 ปีเศษโดยไม่มีผู้ใดโต้แย้งกรรมสิทธิ์ของผู้ร้อง ผู้ร้องจึงได้กรรมสิทธิ์โดยการครอบครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 แล้วขอให้ศาลไต่สวนและมีคำสั่งว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 1417 ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทราโดยการครอบครองตามกฎหมายผู้คัดค้านยื่นคำร้องว่า ผู้คัดค้านเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกงจังหวัดฉะเชิงเทรา เนื้อที่ 6 ไร่ 83 ตารางวา ได้ครอบครองทำประโยชน์โดยสุจริต เสียค่าตอบแทนและได้ทำนิติกรรมจดทะเบียนโดยสุจริต ผู้ร้องไม่เคยครอบครองที่ดินดังกล่าว เจ้าพนักงานที่ดินได้ออกโฉนดที่ดินให้แก่ผู้ร้องไปตามแนวเขตและเนื้อที่ตามคำร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องในคดีหมายเลขแดงที่ 178/2522ตามคำสั่งของศาลชั้นต้นทุกประการ ผู้ร้องไม่ได้คำนวณเนื้อที่ที่ครอบครองผิดพลาดไปตามที่กล่าวอ้าง การที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตและไม่ชอบด้วยกฎหมาย โดยปกปิดความจริงศาลชั้นต้นดำเนินคดีอย่างคดีมีข้อพิพาทแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์ผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า เดิมที่ดินตามโฉนดที่ดินเลขที่ 1417มีเนื้อที่ประมาณ 19 ไร่ 3 งาน 46 ตารางวา ผู้คัดค้านได้ซื้อจากนายบุญเหลือ ทองดี เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2521 ต่อมาวันที่ 12 มีนาคม 2523 ผู้ร้องได้ยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้นว่าผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินบางส่วนของโฉนดที่ดินดังกล่าวตามรูปที่ดินที่ระบายด้วยสีแดงในแผนที่ท้ายคำร้องขอ คำนวณเนื้อที่ได้6 ไร่ โดยความสงบและโดยเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของ ติดต่อกันเป็นเวลาเกินกว่า 10 ปี ขอให้มีคำสั่งว่าที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินดังกล่าวตามแผนที่ท้ายคำร้องขอระบายด้วยสีแดง เนื้อที่6 ไร่ ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้อง ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งลงวันที่ 31 พฤษภาคม 2522 ว่าผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินแปลงตามคำร้องขอ จำนวน 6 ไร่ ด้วยความสงบ เปิดเผย ด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันมาเป็นเวลา 15 ปี ที่ดินดังกล่าวจึงตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382และให้แจ้งคำสั่งให้เจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทราทราบคำสั่งถึงที่สุดปรากฏตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522ของศาลชั้นต้น ต่อมาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2525 นายวิจิตร์แสงจันทร์ ได้ยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้น ขอให้มีคำสั่งว่าที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินดังกล่าวทางทิศใต้เนื้อที่ 7 ไร่ 3 งานตกเป็นกรรมสิทธิ์ของนายวิจิตร์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเมื่อวันที่8 มิถุนายน 2526 ว่าที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินดังกล่าวเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของนายวิจิตร์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 ให้แจ้งคำสั่งไปยังเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทรา คำสั่งถึงที่สุด ปรากฏตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 425/2525 ของศาลชั้นต้น หลังจากนั้นผู้ร้องและนายวิจิตร์ได้ขอให้เจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทราทำการรังวัดแบ่งแยกที่ดินส่วนของตนตามคำสั่งศาลชั้นต้นเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทราได้ดำเนินการแบ่งแยกที่ดินให้แก่ผู้ร้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ทางด้านทิศเหนือ เนื้อที่6 ไร่ แล้วออกโฉนดที่ดินเลขที่ 9457 ให้แก่ผู้ร้อง และแบ่งแยกที่ดินให้แก่นายวิจิตร์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ทางด้านทิศใต้เนื้อที่ 7 ไร่ 2 งาน 63 ตารางวา แล้วออกโฉนดที่ดินเลขที่ 9487ให้แก่นายวิจิตร์ คงเหลือที่ดินโฉนดที่ดินเลขที่ 1417ซึ่งผู้คัดค้านมีชื่อถือกรรมสิทธิ์อยู่ตรงกลาง เนื้อที่ 6 ไร่83 ตารางวา อันเป็นที่พิพาทในคดีนี้แล้ววินิจฉัยต่อไปว่า"ศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่มีมติว่า พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าในสำนวนคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้นซึ่งผู้ร้องร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417ตำบลบางปะกง (บางปะกงบน) อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทราที่ผู้คัดค้านมีชื่อถือกรรมสิทธิ์นั้น ผู้ร้องได้แนบแผนที่สังเขปแสดงรูปลักษณะของที่ดินที่ผู้ร้องได้ครอบครองมาท้ายคำร้องขอด้วยและศาลชั้นต้นก็ได้วินิจฉัยว่า ผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินแปลงตามคำร้องขอจนได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1382 ครั้นผู้ร้องมายื่นคำร้องขอในคดีนี้ก็กล่าวในคำร้องขอว่าที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ 83 ตารางวา ซึ่งอยู่ตรงกลาง หลังจากแบ่งแยกให้แก่ผู้ร้องกับนายวิจิตร์ไปแล้ว เป็นที่ดินที่ผู้ร้องได้ครอบครองอยู่ในขณะที่ยื่นคำร้องขอตามสำนวนคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้น เมื่อที่พิพาทในคดีนี้เป็นที่ดินแปลงเดียวกันกับที่ดินที่ผู้ร้องร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์และศาลได้มีคำสั่งถึงที่สุดแล้วว่าผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ ตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้น ฉะนั้น ที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอเป็นคดีนี้อีก จึงเป็นการรื้อร้องเพื่อให้ศาลวินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันกับคดีก่อนนั่นเอง ถือว่าเป็นการฟ้องซ้ำปัญหานี้ แม้จะไม่มีฝ่ายใดยกขึ้นว่ากล่าว แต่เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลยกขึ้นวินิจฉัยได้"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5756/2533นางสาว ยุ พิน เทียน ทองผู้ร้องนาย ประชุม ชื่น สมบูรณ์ผู้คัดค้าน ป.พ.พ. ม. 1382 ป.วิ.พ. ม. 142 (5), ม. 148คดีก่อนผู้ร้องร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินที่ผู้คัดค้านมีชื่อถือกรรมสิทธิ์ ผู้ร้องได้แนบแผนที่สังเขปแสดงรูปลักษณะของที่ดินที่ผู้ร้องได้ครอบครองมาท้ายคำร้องด้วย ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินแปลงตามคำร้องขอจนได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 คดีนี้ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ 83 ตารางวา ซึ่งอยู่ตรงกลางหลังจากแบ่งแยกให้แก่ผู้ร้องกับ ว. ไปแล้วเป็นที่ดินที่ผู้ร้องได้ครอบครองอยู่ในขณะที่ยื่นคำร้องขอในคดีก่อนเมื่อที่พิพาทในคดีนี้เป็นที่ดินแปลงเดียวกันกับที่ดินที่ผู้ร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ และศาลได้มีคำสั่งถึงที่สุดแล้วว่าผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ในคดีก่อน การที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอเป็นคดีนี้ จึงเป็นการรื้อร้องอีกในประเด็นที่ศาลได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันกับคดีก่อน กรณีเป็นฟ้องซ้ำแม้จะไม่มีฝ่ายใดยกขึ้น แต่เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลยกขึ้นวินิจฉัยเองได้ผู้ร้องยื่นคำร้องขอว่า ผู้ร้องได้ครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินเนื้อที่ประมาณ 60 ไร่ ต่อจากบิดามารดาซึ่งถึงแก่ความตายไปนาน 20 ปีเศษแล้ว โดยความสงบและโดยเปิดเผยติดต่อกันมาจนถึงวันยื่นคำร้องขอ เมื่อ พ.ศ. 2522 ผู้ร้องยื่นคำขอต่อเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทราให้รังวัดออกโฉนดที่ดินดังกล่าวทั้งหมดให้แก่ผู้ร้อง ปรากฏว่าที่ดินที่ผู้ร้องครอบครองบางส่วนเป็นที่ดินอยู่ในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกงจังหวัดฉะเชิงเทรา เจ้าพนักงานที่ดินจึงได้ออกโฉนดที่ดินเฉพาะส่วนที่ไม่ทับที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ดังกล่าวให้แก่ผู้ร้องเป็นเนื้อที่ 44 ไร่เศษ ต่อมาในปีเดียวนั้นเอง ผู้ร้องได้ยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้น ให้สั่งแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเฉพาะส่วนที่ผู้ร้องครอบครองในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ดังกล่าวโดยคำนวณเนื้อที่ว่ามีจำนวน 6 ไร่ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ ในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 โดยการครอบครอง ปรากฏตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้นและเจ้าพนักงานที่ดินได้แบ่งแยกที่ดินตามคำสั่งศาลชั้นต้นดังกล่าวเนื้อที่ 6 ไร่ ให้แก่ผู้ร้องโดยออกโฉนดที่ดินใหม่เป็นโฉนดเลขที่ 9457 ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทราจากการรังวัดเพื่อแบ่งแยกที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ให้แก่ผู้ร้องตามคำสั่งศาลชั้นต้นดังกล่าวแล้วนั้น ปรากฏว่า ยังคงเหลือที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 เนื้อที่สุทธิอีก 6 ไร่ 83 ตารางวาซึ่งมีชื่อผู้คัดค้านเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ ที่ดินที่เหลืออยู่ทั้งหมดนี้ ผู้ร้องเป็นผู้ครอบครองอยู่เช่นกัน แต่เนื่องจากผู้ร้องคำนวณเนื้อที่ดินที่ครอบครองอยู่ตามความเป็นจริงผิดพลาดไปเป็นเหตุให้ยื่นคำร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้นขาดจำนวนไปดังกล่าว ฉะนั้น ที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ที่เหลืออยู่อีก 6 ไร่ 83 ตารางวา นี้ผู้ร้องได้ครอบครองอย่างเป็นเจ้าของโดยความสงบ และโดยเปิดเผยติดต่อกันตลอดมาจนถึงวันยื่นคำร้องขอเป็นเวลา 20 ปีเศษโดยไม่มีผู้ใดโต้แย้งกรรมสิทธิ์ของผู้ร้อง ผู้ร้องจึงได้กรรมสิทธิ์โดยการครอบครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 แล้วขอให้ศาลไต่สวนและมีคำสั่งว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 1417 ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทราโดยการครอบครองตามกฎหมายผู้คัดค้านยื่นคำร้องว่า ผู้คัดค้านเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกงจังหวัดฉะเชิงเทรา เนื้อที่ 6 ไร่ 83 ตารางวา ได้ครอบครองทำประโยชน์โดยสุจริต เสียค่าตอบแทนและได้ทำนิติกรรมจดทะเบียนโดยสุจริต ผู้ร้องไม่เคยครอบครองที่ดินดังกล่าว เจ้าพนักงานที่ดินได้ออกโฉนดที่ดินให้แก่ผู้ร้องไปตามแนวเขตและเนื้อที่ตามคำร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องในคดีหมายเลขแดงที่ 178/2522ตามคำสั่งของศาลชั้นต้นทุกประการ ผู้ร้องไม่ได้คำนวณเนื้อที่ที่ครอบครองผิดพลาดไปตามที่กล่าวอ้าง การที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตและไม่ชอบด้วยกฎหมาย โดยปกปิดความจริงศาลชั้นต้นดำเนินคดีอย่างคดีมีข้อพิพาทแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์ผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า เดิมที่ดินตามโฉนดที่ดินเลขที่ 1417มีเนื้อที่ประมาณ 19 ไร่ 3 งาน 46 ตารางวา ผู้คัดค้านได้ซื้อจากนายบุญเหลือ ทองดี เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2521 ต่อมาวันที่ 12 มีนาคม 2523 ผู้ร้องได้ยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้นว่าผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินบางส่วนของโฉนดที่ดินดังกล่าวตามรูปที่ดินที่ระบายด้วยสีแดงในแผนที่ท้ายคำร้องขอ คำนวณเนื้อที่ได้6 ไร่ โดยความสงบและโดยเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของ ติดต่อกันเป็นเวลาเกินกว่า 10 ปี ขอให้มีคำสั่งว่าที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินดังกล่าวตามแผนที่ท้ายคำร้องขอระบายด้วยสีแดง เนื้อที่6 ไร่ ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้อง ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งลงวันที่ 31 พฤษภาคม 2522 ว่าผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินแปลงตามคำร้องขอ จำนวน 6 ไร่ ด้วยความสงบ เปิดเผย ด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันมาเป็นเวลา 15 ปี ที่ดินดังกล่าวจึงตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382และให้แจ้งคำสั่งให้เจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทราทราบคำสั่งถึงที่สุดปรากฏตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522ของศาลชั้นต้น ต่อมาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2525 นายวิจิตร์แสงจันทร์ ได้ยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้น ขอให้มีคำสั่งว่าที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินดังกล่าวทางทิศใต้เนื้อที่ 7 ไร่ 3 งานตกเป็นกรรมสิทธิ์ของนายวิจิตร์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเมื่อวันที่8 มิถุนายน 2526 ว่าที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินดังกล่าวเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของนายวิจิตร์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 ให้แจ้งคำสั่งไปยังเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทรา คำสั่งถึงที่สุด ปรากฏตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 425/2525 ของศาลชั้นต้น หลังจากนั้นผู้ร้องและนายวิจิตร์ได้ขอให้เจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทราทำการรังวัดแบ่งแยกที่ดินส่วนของตนตามคำสั่งศาลชั้นต้นเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดฉะเชิงเทราได้ดำเนินการแบ่งแยกที่ดินให้แก่ผู้ร้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ทางด้านทิศเหนือ เนื้อที่6 ไร่ แล้วออกโฉนดที่ดินเลขที่ 9457 ให้แก่ผู้ร้อง และแบ่งแยกที่ดินให้แก่นายวิจิตร์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ทางด้านทิศใต้เนื้อที่ 7 ไร่ 2 งาน 63 ตารางวา แล้วออกโฉนดที่ดินเลขที่ 9487ให้แก่นายวิจิตร์ คงเหลือที่ดินโฉนดที่ดินเลขที่ 1417ซึ่งผู้คัดค้านมีชื่อถือกรรมสิทธิ์อยู่ตรงกลาง เนื้อที่ 6 ไร่83 ตารางวา อันเป็นที่พิพาทในคดีนี้แล้ววินิจฉัยต่อไปว่า"ศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่มีมติว่า พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าในสำนวนคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้นซึ่งผู้ร้องร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเฉพาะส่วนในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417ตำบลบางปะกง (บางปะกงบน) อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทราที่ผู้คัดค้านมีชื่อถือกรรมสิทธิ์นั้น ผู้ร้องได้แนบแผนที่สังเขปแสดงรูปลักษณะของที่ดินที่ผู้ร้องได้ครอบครองมาท้ายคำร้องขอด้วยและศาลชั้นต้นก็ได้วินิจฉัยว่า ผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินแปลงตามคำร้องขอจนได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1382 ครั้นผู้ร้องมายื่นคำร้องขอในคดีนี้ก็กล่าวในคำร้องขอว่าที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ 83 ตารางวา ซึ่งอยู่ตรงกลาง หลังจากแบ่งแยกให้แก่ผู้ร้องกับนายวิจิตร์ไปแล้ว เป็นที่ดินที่ผู้ร้องได้ครอบครองอยู่ในขณะที่ยื่นคำร้องขอตามสำนวนคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้น เมื่อที่พิพาทในคดีนี้เป็นที่ดินแปลงเดียวกันกับที่ดินที่ผู้ร้องร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์และศาลได้มีคำสั่งถึงที่สุดแล้วว่าผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ ตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้น ฉะนั้น ที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอเป็นคดีนี้อีก จึงเป็นการรื้อร้องเพื่อให้ศาลวินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันกับคดีก่อนนั่นเอง ถือว่าเป็นการฟ้องซ้ำปัญหานี้ แม้จะไม่มีฝ่ายใดยกขึ้นว่ากล่าว แต่เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลยกขึ้นวินิจฉัยได้"พิพากษายืน(เสริมพงศ์ วรยิ่งยง-อุระ หวังอ้อมกลาง-เพ็ง เพ็งนิติ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุข้อเท็จจริงที่สำคัญในคดีนี้ ได้ความว่า เดิมผู้ร้องเคยยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้นให้สั่งแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินที่ผู้ร้องครอบครองในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ตำบลบางปะกงอำเภอบางปะกงจังหวัดฉะเชิงเทรา ซึ่งมีชื่อผู้คัดค้านเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์และผู้ร้องได้แนบแผนที่สังเขปแสดงรูปลักษณะของที่ดินที่ผู้ร้องได้ครอบครองมาท้ายคำร้องขอด้วย โดยผู้ร้องคำนวณเนื้อที่ว่ามีจำนวนเพียง 6 ไร่ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ ในโฉนดที่ดินดังกล่าวตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 ปรากฏตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522ของศาลชั้นต้น คำสั่งดังกล่าวถึงที่สุดแล้ว และเจ้าพนักงานที่ดินได้แบ่งแยกที่ดินตามคำสั่งศาลชั้นต้นดังกล่าวเนื้อที่ 6 ไร่ให้แก่ผู้ร้องโดยออกโฉนดที่ดินใหม่เป็นโฉนดเลขที่ 9457 แต่จากการรังวัดเพื่อแบ่งแยกโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 ปรากฏว่ายังคงเหลือที่ดินในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417 เนื้อที่อีก 6 ไร่ 83 ตารางวาซึ่งผู้ร้องคำนวณเนื้อที่ดินที่ครอบครองอยู่ตามความเป็นจริงตามแผนที่ท้ายคำร้องขอผิดพลาดไป ผู้ร้องจึงมายื่นคำร้องขอในคดีนี้ให้ศาลมีคำสั่งว่าผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ในโฉนดที่ดินเลขที่ 1417ที่เหลืออยู่อีก 6 ไร่ 83 ตารางวา ดังกล่าวตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 อีก จึงมีประเด็นที่เป็นปัญหาในคดีนี้ว่าการที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอเป็นคดีนี้อีก เป็นฟ้องซ้ำกับคดีหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้นหรือไม่ ปัญหาที่น่าพิจารณาในคดีนี้ ก็คือ การที่ที่ดินพิพาทในคดีนี้กับที่ดินในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้นซึ่งเป็นที่ดินคนละส่วนกันแต่ต่างก็เป็นที่ดินส่วนหนึ่งของที่ดินตามโฉนดเลขที่ 1417 ด้วยกันจะถือว่าเป็นที่ดินแปลงเดียวกันหรือไม่ปัญหานี้อาจทำให้มีผู้คิดไปได้ว่า ที่ดินดังกล่าวเป็นที่ดินต่างแปลงกัน แม้ในคดีก่อนผู้ร้องจะคำนวณเนื้อที่ผิดพลาดก็ตามแต่เมื่อที่ดินที่ผู้ร้องครอบครองยังมีเหลืออยู่ ผู้ร้องก็อาจยื่นคำร้องขอให้ศาลสั่งแสดงกรรมสิทธิ์ได้ มิใช่เรื่องที่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอในคดีเดิมให้ศาลสั่งแสดงกรรมสิทธิ์ในที่ดินทั้งหมดที่ครอบครองจำนวนเนื้อที่ 12 ไร่ 83 ตารางวา หากแต่เป็นเรื่องที่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอไว้เพียง 6 ไร่ และศาลก็สั่งให้เต็มตามคำร้องขอไปแล้ว การร้องขอในคดีนี้จึงเป็นการร้องขอในส่วนที่ยังไม่เคยขอและเจ้าพนักงานที่ดินยังมิได้ออกโฉนดในที่ดินส่วนนี้ใหม่ให้จึงน่าจะไม่เป็นการรื้อร้องฟ้องกันอีกโดยคู่ความเดียวกันในประเด็นที่ได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันอีก อย่างไรก็ดี คดีนี้มีเรื่องที่ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยไว้และสามารถนำมาเทียบเคียงได้ 3-4 เรื่อง คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1571/2498 ฟ้องขอแบ่งที่ดินตามโฉนดแปลงหนึ่งจนศาลพิพากษาตามยอมไปแล้ว จะมาฟ้องใหม่ขอแบ่งที่ในโฉนดเดิมอ้างว่ายังมีเนื้อที่เหลืออยู่อีกนอกจากที่แบ่งไปแล้วเป็นการฟ้องซ้ำ ยอมความให้แบ่งที่ดินตามโฉนดตามส่วน ถ้าระบุจำนวนเนื้อที่น้อยกว่าความจริงเมื่อการบังคับคดียังไม่เสร็จไป แม้ศาลจะได้สั่งให้บังคับคดีโดยแบ่งเนื้อที่กันอย่างไรแล้ว และไม่ได้อุทธรณ์ฎีกา คู่ความก็ยังอาจขอพิสูจน์ให้ศาลบังคับคดีให้ถูกต้องโดยแบ่งเนื้อที่ตามโฉนดตามส่วนในสัญญายอมความได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 718/2499 เดิมโจทก์ฟ้องจำเลยขอแบ่งที่ดินมรดกรวม 3 แปลง ศาลพิพากษาให้จำเลยแบ่งให้ 2 แปลงส่วนอีกแปลงหนึ่ง โจทก์ฟ้องอ้างเลขโฉนดผิดไป ศาลชั้นต้นจึงไม่พิพากษาแบ่งให้ เพราะจะเป็นการเกินคำขอ โจทก์มิได้อุทธรณ์ต่อไปกลับมาฟ้องจำเลยเป็นคดีใหม่ขอแบ่งที่แปลงนี้อีก เป็นฟ้องซ้ำต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 352/2503 คดีก่อนโจทก์ฟ้องแบ่งสินสมรสคือ เฉพาะที่ดินมีโฉนดหนึ่งแปลง ศาลพิพากษาคดีถึงที่สุดแล้วภายหลังโจทก์ฟ้องขอแบ่งที่งอกของที่ดินแปลงเดิมโดยอ้างว่าเป็นสินสมรสเช่นคดีก่อน ดังนี้ ถือว่าเป็นฟ้องซ้ำ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3873/2531 คดีก่อนโจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับ ส. และพวกยกกรรมสิทธิ์ที่ดินมีโฉนดเนื้อที่ 79 ตารางวาให้แก่โจทก์ศาลพิพากษาถึงที่สุดว่าที่ดินตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ตั้งแต่วันทำสัญญาประนีประนอมยอมความ โจทก์ได้แสดงเจตนารับประโยชน์ตามสัญญาและครอบครองตลอดมาเกินกว่า 10 ปีแล้ว โจทก์จึงได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 ต่อมาโจทก์มาฟ้องจำเลยในคดีนี้อีกโดยอาศัยเหตุว่าโจทก์มีกรรมสิทธิ์ในที่ดินแปลงเดียวกันกับคดีเดิมซึ่งมีเนื้อที่ดินทั้งหมด 114.4 ตารางวาโจทก์ฟ้องเรียกในคดีเดิม 79 ตารางวา ยังขาดอีก 35.4 ตารางวาจำเลยที่ 1 โอนที่ดินส่วนของโจทก์ดังกล่าวให้จำเลยที่ 2 ถึงที่ 7ขอให้บังคับให้จำเลยทั้งเจ็ดดำเนินการรังวัดแบ่งแยกที่ดินให้แก่โจทก์ ดังนี้ ประเด็นสำคัญในคดีก่อนกับคดีนี้คือที่ดินพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์หรือไม่ มีจำนวนเท่าใด คดีก่อนศาลได้วินิจฉัยโดยอาศัยสัญญาประนีประนอมยอมความและการครอบครองปรปักษ์จนโจทก์ได้กรรมสิทธิ์ในที่ดิน คดีถึงที่สุดแล้วโจทก์จะกลับมารื้อร้องฟ้องจำเลยที่ 1 ถึงที่ 7 ในคดีนี้ในประเด็นที่ศาลได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันอีกไม่ได้ แม้จำเลยที่ 2ถึงที่ 7 จะมิได้เป็นคู่ความในคดีก่อน แต่ก็เป็นผู้สืบสิทธิมาจากจำเลยที่ 1 ถือได้ว่าเป็นคู่ความเดียวกับคดีนี้ จึงเป็นฟ้องซ้ำกับคดีก่อนต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 148 จากคำพิพากษาศาลฎีกาที่นำมาเทียบเคียงข้างต้น ทำให้เห็นชัดขึ้นว่าการที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอเป็นคดีนี้อีกเป็นการรื้อร้องฟ้องกันในประเด็นที่ศาลชั้นต้นได้เคยวินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันกับที่ศาลต้องวินิจฉัยในคดีนี้เพราะที่ดินที่ผู้ร้องครอบครองอยู่และอ้างว่าได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 ในขณะยื่นคำร้องขอในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้น ก็คือที่ดินในโฉนดเลขที่ 1417 ที่มีเนื้อที่รวมทั้งหมด 12 ไร่ 83 ตารางวา ปรากฏตามแผนที่สังเขปท้ายคำร้องขอนั่นเอง เพียงแต่ผู้ร้องคำนวณเนื้อที่ตามแผนที่ดังกล่าวว่ามีเพียง 6 ไร่ จึงอ้างในคำร้องขอในคดีดังกล่าวว่าที่ดินที่ตนครอบครองทั้งหมดมีอยู่เพียง 6 ไร่ แทนที่จะเป็น 12 ไร่83 ตารางวา ตามความเป็นจริง ศาลชั้นต้นจึงสั่งว่าผู้ร้องมีกรรมสิทธิ์ในที่ดินนั้นเพียง 6 ไร่ ส่วนที่ดินที่พิพาทในคดีนี้เป็นที่ดินบางส่วนจำนวน 6 ไร่ 83 ตารางวาในที่ดินทั้งหมดจำนวน12 ไร่ 83 ตารางวา ในคดีเดิม ที่ดินในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522ของศาลชั้นต้นจึงเป็นที่ดินแปลงเดียวกันกับที่ดินที่พิพาทในคดีนี้ซึ่งในชั้นร้องให้เจ้าพนักงานที่ดินแบ่งแยกโฉนดในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้น หากผู้ร้องเห็นว่าตนคำนวณเนื้อที่ดินผิดพลาดไปผู้ร้องก็น่าจะร้องขอต่อศาลในคดีดังกล่าวเพื่อให้มีคำสั่งในเรื่องนี้ได้ เพราะเป็นกระบวนพิจารณาในชั้นบังคับคดีตามคำสั่งของศาล ไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 แต่อย่างใด และกรณีน่าจะเป็นการร้องขอให้ศาลมีคำสั่งเพิ่มเติมแก้ไขข้อผิดพลาดเล็กน้อยให้ถูกต้องตามมาตรา 143 เท่านั้น มิใช่เป็นการแก้ไขที่มีผลเป็นการกลับหรือแก้คำวินิจฉัยในคำสั่งเดิม ทั้งนี้เพราะในคดีเดิมผู้ร้องก็ได้นำสืบให้ปรากฏแล้วว่าได้ครอบครองจนได้กรรมสิทธิ์ในเนื้อที่ทั้งหมดรวม 12 ไร่ 83 ตารางวา ในโฉนดเลขที่ 1417 แล้วเพียงแต่อ้างในคำร้องขอผิดพลาดไปเป็น 6 ไร่ เท่านั้น หาใช่กรณีที่ผู้ร้องครอบครองที่ดินในโฉนดเลขที่ 1417 เพียง 6 ไร่แต่อย่างใดไม่ ฉะนั้นเมื่อผู้ร้องยื่นคำร้องขอในคดีนี้เหมือนกันกับในคดีเดิมโดย ขอให้ศาลสั่งว่าที่ดินดังกล่าวเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 อีกคำร้องขอของผู้ร้องในคดีนี้ จึงเป็นฟ้องซ้ำกับคำร้องขอในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้น ข้อที่น่าสังเกตอีกประการหนึ่งคือแม้ในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 178/2522 ของศาลชั้นต้น จะเป็นคดีไม่มีข้อพิพาทซึ่งผู้คัดค้านในคดีนี้มิได้ยื่นคำคัดค้านและเข้าเป็นคู่ความด้วย แต่การที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอในคดีนี้อีกโดยมีผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้านเข้ามาทำให้กลายเป็นคดีมีข้อพิพาท ก็ถือว่าเป็นการยื่นคำฟ้องโดยคู่ความคนเดียวกัน ทั้งนี้เพราะผู้ร้องก็เป็นบุคคลคนเดียวกันในทั้งสองคดี จึงเป็นผู้ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 148 แล้ว ฉะนั้นแม้ว่าผู้คัดค้านจะมิได้เข้าเป็นคู่ความในคดีก่อน ก็ไม่ทำให้ผู้ร้องมีอำนาจยื่นคำร้องขอในคดีนี้โดยอ้างว่ามีสิทธิดีกว่าผู้คัดค้านได้ ศาลฎีกาจึงได้วินิจฉัยคดีนี้ชอบด้วยข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายแล้ว ปริญญาดีผดุง