คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 93/2529หลักกฎหมาย: จำเลยพาผู้เสียหายซึ่งมีอายุ16ปีเศษและเป็นน้องสาวของภริยาโดยพฤตินัยของจำเลยไปอยู่กินฉันสามีภริยากันจนมีบุตรด้วยกันหนึ่งคนโดยก่อนเกิดเหตุจำเลยได้เลิกเป็นสามีภริยากับพี่สาวผู้เสียหายเป็นเวลาหลายเดือนแล้วแสดงว่าจำเลยพาผู้เสียหายไปโดยตั้งใจจะเลี้ยงดูเป็นภริยาจริงไม่เป็นการพรากไปเพื่อการอนาจาร.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้พรากผู้เสียหายอายุ 16 ปี 7 เดือน ไปจากบิดามารดาเพื่อการอนาจารขอให้ลงโทษจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์และศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าขณะเกิดเหตุ นางสาวอุดมพร จันทร์ทองอายุ 16 ปี 7 เดือน ก่อนเกิดเหตุประมาณ 8 ปี จำเลยได้อยู่กินฉันสามีภริยากับนางอุไร จันทร์ทองพี่สาวของนางสาวอุดมพร โดยไม่ได้จดทะเบียนสมรสกันและมีบุตรด้วยกัน 1 คน วันเกิดเหตุนางสาวอุดมพรได้ตามจำเลยไปอยู่กินฉันสามีภริยากับจำเลยที่บ้านมารดาของจำเลยและจำเลยไม่ได้มาเกี่ยวข้องอยู่กินฉันสามีภริยากับนางอุไรอีก ปัญหาจึงมีว่าจำเลยได้พรากนางสาวอุดมพรไปจากนายรื่น นางละม่อม จันทร์ทองบิดามารดาเพื่อการอนาจารหรือไม่ พยานโจทก์มีนายรื่น จันทร์ทองเบิกความว่าวันเกิดเหตุจำเลยยังอยู่กินกันกับนางอุไร จันทร์ทองภริยา และนางอุไร จันทร์ทอง เบิกความว่าวันเกิดเหตุ เวลาเช้าจำเลยบอกว่าจะไปบ้านมารดาแสดงว่าจำเลยยังอยู่กินฉันสามีภริยากับนางอุไร แต่นางสาวอุดมพร จันทร์ทอง เบิกความว่าจำเลยไม่ได้อยู่กินกับนางอุไร ตั้งแต่เดือนมกราคม 2526 เจือสมกับคำเบิกความของจำเลยว่าไม่ได้อยู่กินกับนางอุไร โดยจำเลยแยกไปอยู่กับมารดาตั้งแต่ต้นปีพ.ศ. 2526 และเมื่อจำเลยพรากนางสาวอุดมพรไปแล้ว จำเลยไม่ได้มาเกี่ยวข้องอยู่กินเป็นสามีภริยากับนางอุไร ไม่ปรากฏว่าจำเลยกับนางอุไรได้มีการพูดกันถึงเรื่องที่จะแยกกันหรือจะเลิกเป็นสามีภริยากันเลย ศาลฎีกาจึงเชื่อว่าจำเลยได้เลิกเป็นสามีภริยากับนางอุไรมาแต่ก่อนเกิดเหตุ ขณะเกิดเหตุจำเลยจึงไม่มีภริยา จำเลยได้พานางสาวอุดมพรไปอยู่กินฉันสามีภริยากันที่บ้านมารดาจำเลยตลอดมานางสาวอุดมพรเบิกความเป็นพยานเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2526 ก็ว่าตั้งแต่อยู่กินกับจำเลยจำเลยรักใคร่นางสาวอุดมพรดี และนางสาวอุดมพรมีครรภ์กับจำเลยเกือบ 3 เดือนแล้วต่อมาวันที่ 2 มกราคม 2527นางสาวอุดมพรได้คลอดบุตร โดยมีจำเลยเป็นบิดาตามสูติบัตรที่จำเลยอ้างเป็นพยานในระหว่างพิจารณาคดีของศาลฎีกา แสดงว่าจำเลยพานางสาวอุดมพรไปโดยตั้งใจจะพาไปเลี้ยงดูเป็นภริยาจริงจังจึงไม่เป็นการพรากนางสาวอุดมพรผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 93/2529พนักงานอัยการ จังหวัด ชุมพรโจทก์นาย สมชื่อ จันทร์สิงห์จำเลย ป.อ. ม. 319จำเลยพาผู้เสียหายซึ่งมีอายุ16ปีเศษและเป็นน้องสาวของภริยาโดยพฤตินัยของจำเลยไปอยู่กินฉันสามีภริยากันจนมีบุตรด้วยกันหนึ่งคนโดยก่อนเกิดเหตุจำเลยได้เลิกเป็นสามีภริยากับพี่สาวผู้เสียหายเป็นเวลาหลายเดือนแล้วแสดงว่าจำเลยพาผู้เสียหายไปโดยตั้งใจจะเลี้ยงดูเป็นภริยาจริงไม่เป็นการพรากไปเพื่อการอนาจาร.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้พรากผู้เสียหายอายุ 16 ปี 7 เดือน ไปจากบิดามารดาเพื่อการอนาจารขอให้ลงโทษจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์และศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าขณะเกิดเหตุ นางสาวอุดมพร จันทร์ทองอายุ 16 ปี 7 เดือน ก่อนเกิดเหตุประมาณ 8 ปี จำเลยได้อยู่กินฉันสามีภริยากับนางอุไร จันทร์ทองพี่สาวของนางสาวอุดมพร โดยไม่ได้จดทะเบียนสมรสกันและมีบุตรด้วยกัน 1 คน วันเกิดเหตุนางสาวอุดมพรได้ตามจำเลยไปอยู่กินฉันสามีภริยากับจำเลยที่บ้านมารดาของจำเลยและจำเลยไม่ได้มาเกี่ยวข้องอยู่กินฉันสามีภริยากับนางอุไรอีก ปัญหาจึงมีว่าจำเลยได้พรากนางสาวอุดมพรไปจากนายรื่น นางละม่อม จันทร์ทองบิดามารดาเพื่อการอนาจารหรือไม่ พยานโจทก์มีนายรื่น จันทร์ทองเบิกความว่าวันเกิดเหตุจำเลยยังอยู่กินกันกับนางอุไร จันทร์ทองภริยา และนางอุไร จันทร์ทอง เบิกความว่าวันเกิดเหตุ เวลาเช้าจำเลยบอกว่าจะไปบ้านมารดาแสดงว่าจำเลยยังอยู่กินฉันสามีภริยากับนางอุไร แต่นางสาวอุดมพร จันทร์ทอง เบิกความว่าจำเลยไม่ได้อยู่กินกับนางอุไร ตั้งแต่เดือนมกราคม 2526 เจือสมกับคำเบิกความของจำเลยว่าไม่ได้อยู่กินกับนางอุไร โดยจำเลยแยกไปอยู่กับมารดาตั้งแต่ต้นปีพ.ศ. 2526 และเมื่อจำเลยพรากนางสาวอุดมพรไปแล้ว จำเลยไม่ได้มาเกี่ยวข้องอยู่กินเป็นสามีภริยากับนางอุไร ไม่ปรากฏว่าจำเลยกับนางอุไรได้มีการพูดกันถึงเรื่องที่จะแยกกันหรือจะเลิกเป็นสามีภริยากันเลย ศาลฎีกาจึงเชื่อว่าจำเลยได้เลิกเป็นสามีภริยากับนางอุไรมาแต่ก่อนเกิดเหตุ ขณะเกิดเหตุจำเลยจึงไม่มีภริยา จำเลยได้พานางสาวอุดมพรไปอยู่กินฉันสามีภริยากันที่บ้านมารดาจำเลยตลอดมานางสาวอุดมพรเบิกความเป็นพยานเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2526 ก็ว่าตั้งแต่อยู่กินกับจำเลยจำเลยรักใคร่นางสาวอุดมพรดี และนางสาวอุดมพรมีครรภ์กับจำเลยเกือบ 3 เดือนแล้วต่อมาวันที่ 2 มกราคม 2527นางสาวอุดมพรได้คลอดบุตร โดยมีจำเลยเป็นบิดาตามสูติบัตรที่จำเลยอ้างเป็นพยานในระหว่างพิจารณาคดีของศาลฎีกา แสดงว่าจำเลยพานางสาวอุดมพรไปโดยตั้งใจจะพาไปเลี้ยงดูเป็นภริยาจริงจังจึงไม่เป็นการพรากนางสาวอุดมพรผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน.(ประพันธ์ ผลฉาย-ประการ กาญจนศูนย์-พลจิตต์ ดียืน)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้เป็นตัวอย่างอันดีอีกเรื่องหนึ่งในอันที่จะนำมาใช้ประกอบการวินิจฉัยว่าพฤติการณ์อย่างใดจึงจะถือว่าจำเลยมีเจตนาที่จะพาผู้เยาว์ไปเลี้ยงดูเป็นภริยาจริง หากฟังได้ว่าจำเลยมีเจตนาที่จะพาผู้เยาว์ไปเลี้ยงดูเป็นภริยาจริง ๆ ย่อมไม่เป็นการพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจารเพราะการเป็นสามีภริยากันถือว่าภริยาให้ความยินยอมที่จะให้สามีกระทำชำเรา (ซึ่งรวมถึงการทำอนาจารด้วย) ได้ (Kenny'sOunlines od Crimlnal Law, Czmbridge: The University Press,1966,p.200) การที่จำเลยจะอ้างเพียงเพื่อให้พ้นผิดว่าที่พรากผู้เยาว์ไปต้องการจะพาไปเลี้ยงดูเป็นภริยาไม่ใช่ของง่าย ศาลจะต้องดูพฤติการณ์เป็นเรื่อง ๆ ไป ว่าเจตนาที่แท้จริงของจำเลยเป็นอย่างไร ถ้าตามพฤติการณ์เป็นที่เห็นได้ชัดว่าจำเลยไม่มีเจตนาจะพาผู้เยาว์ไปเป็นภริยา เช่น ชักชวนผู้เยาว์ไปจากบ้านบิดาของผู้เยาว์แล้วพาไปหลับนอนด้วยกันเพียง 3 คืนก็ส่งผู้เยาว์กลับไปบ้านบิดา (Perkins onCriminal Law, New York: The Foundation Press, Inc, 1969,p.138) หรือทั้ง ๆ ที่มีภริยาที่ชอบด้วยกฎหมายอยู่แล้ว ยังพรากผู้เยาว์ไปเพื่อความประสงค์ในทางเพศ โดยไม่มีทางจะรับผู้เยาว์ไว้อยู่กินเป็นภริยากันโดยปกติสุขได้ เช่นนี้แม้จำเลยจะอ้างว่าเจตนาที่แท้จริงต้องการจะพาผู้เยาว์มาอยู่กินเป็นภริยากันย่อมอ้างไม่ขึ้น ตัวอย่างที่ศาลฎีกาเคยถือว่าจำเลยพรากผู้เยาว์ไปเพื่อเลี้ยงดูเป็นภริยาจริง ๆ เช่น พาหญิงคู่หมั้นอายุ 17 ปี ไปส่งได้คู่หมั้นแล้วไปอยู่กินเป็นสามีภริยากันโดยสมัครใจ แม้มิได้จดทะเบียนสมรสก็ไม่เป็นความผิด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1026/2481) จำเลยพาหญิงผู้เยาว์ซึ่งรักกันอยู่หนีไปค้างคืนที่อื่น 20 กว่าคืน แล้วกลับมาขอขมาบิดามารดาของผู้เยาว์ แล้วอยู่กินด้วยกันที่บ้านบิดามารดาของผู้เยาว์อีก 10 กว่าวัน จากนั้นจำเลยได้จากไปแล้วไม่กลับมาอีกไม่เป็นความผิด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1262/2513) พาหญิงอายุ 17 ปีไปจากบิดามารดาเพื่อไปเป็นภริยาโดยหญิงเต็มใจไปด้วย จำเลยเองก็ไม่เคยมีภริยามาก่อน ไม่เป็นความผิด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2177/2517) จำเลยไม่เคยมีภริยาได้รักใคร่ชอบพอกับผู้เสียหายผู้เสียหายหนีบิดามาอยู่กับจำเลยโดยสมัครใจเป็นเวลาประมาณ 6 เดือนแล้วกลับไปอยู่กับบิดาเนื่องจากถูกมารดาจำเลยขับไล่ มิใช่เพราะถูกจำเลยทอดทิ้ง หลังจากบิดาผู้เสียหายไปแจ้งความให้ดำเนินคดีกับจำเลยฐานพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร จำเลยก็ส่งญาติผู้ใหญ่ไปทำพิธีขอขมาบิดาผู้เสียหายยอมรับการขอขมาและยอมรับว่าจำเลยเป็นบุตรเขยจำเลยอยู่บ้านผู้เสียหายหนึ่งคืนแล้วออกจากบ้านผู้เสียหายไปและไม่กลับไปหาผู้เสียหายอีกเลย ฝ่ายผู้เสียหายเองก็ไม่ต้องการกลับไปอยู่กินกับจำเลยที่บ้านของจำเลย พฤติการณ์ดังกล่าวแสดงว่าจำเลยพาผู้เสียหายไปเพื่อเป็นภริยา (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 197/2525) ส่วนตัวอย่างคดีที่ศาลฎีกาถือว่าจำเลยพรากผู้เยาว์ไปโดยมิได้มีเจตนาจะเลี้ยงดูเป็นภริยาจริง ๆ เช่น จำเลยมีภริยาและบุตรโดยชอบด้วยกฎหมายอยู่แล้ว ได้ข่มขืนกระทำชำเราหญิงผู้เยาว์อายุ14 ปีเศษ ซึ่งอยู่ในความปกครองของบิดามารดา ครั้นผู้เยาว์ตั้งครรภ์จำเลยกลังบิดามารดาของผู้เยาว์จะรู้เรื่อง จึงพาผู้เยาว์หนีตามจำเลยไปเป็นภริยา ถือว่าเป็นการพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร(คำพิพากษาฎีกาที่ 1430/2515) จำเลยมีภริยาและบุตรแล้วพาผู้เสียหายไปด้วยความยินยอมของผู้เสียหายแล้วกระทำชำเราผู้เสียหาย เป็นการพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1927/2515)จำเลยมีภริยาและบุตรแล้ว พาผู้เสียหายอายุ 14 ปี หนีบิดามารดาไปอยู่ร่วมกัน เป็นการพาไปเพื่อการอนาจาร (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 831/2518)จำเลยได้เสียกับผู้เยาว์อายุ 16 ปี แล้วชวนไปอยู่ด้วยกัน ถ้าไม่ไปจะเปิดเผยเรื่องที่ได้เสียกัน ผู้เยาว์กลัวคำขู่จึงไปอยู่กับจำเลยจากนั้นได้พาผู้เยาว์ตระเวนไปตามจังหวัดต่าง ๆ และจะให้ผู้เยาว์ไปมีอาชีพเป็นหญิงนั่งชั่วโมงตามร้านอาหาร แสดงว่าจำเลยไม่ได้มุ่งหมายจะเลี้ยงผู้เยาว์เป็นภริยา (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1559/2518)จำเลยมีภริยาอยู่กินด้วยกันแต่ไม่ได้จดทะเบียนสมรส ได้ชักชวนผู้เสียหายอายุ 16 ปีให้หนีไปอยู่กับจำเลยแล้วจำเลยจะมาขอขมาภายหลัง แต่ก็ไม่ได้ไปขอขมาแสดงว่าไม่ตั้งใจจะเลี้ยงดูเป็นภริยาจริงจังมีเจตนาพาผู้เสียหายไปเพื่อการอนาจาร (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1986/2521) จำเลยมีภริยาแล้วและยังอยู่กินด้วยกันได้เขียนจดหมายนัดพาผู้เสียหายอายุ 14 ปีไปอยู่ด้วยกัน บอกให้เอาเงินและของมีค่าไปด้วย แล้วพาผู้เสียหายไปเบิกเงินจากธนาคารทั้งหมดเอามาเก็บไว้เอง และแบ่งให้มารดาจำเลยครึ่งหนึ่ง กับยังได้พาผู้เสียหายย้ายไปอยู่หลายแห่ง เมื่อมารดาผู้เสียหายตามไปพบที่ต่างจังหวัดจำเลยหลบหนีไป ไม่กล้าสู้ความจริงว่าพาไปเป็นภริยา พฤติการณ์บ่งชี้ว่าจำเลยใช้อุบายหลอกลวงผู้เสียหายโดยยกความรักใคร่ฉันชู้สาวมาอ้างกลบเกลื่อนความผิดกระทำอนาจาร มีความผิดตาม ป.อ. มาตรา 319(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 328/2527) ในส่วนที่เกี่ยวกับหลักกฎหมายนั้น ความผิดฐานพรากผู้เยาว์เป็นความผิดเกี่ยวกับเสรีภาพและชื่อเสียง ไม่ใช่ความผิดเกี่ยวกับเพศองค์ประกอบสำคัญจะต้องมีการพรากผู้เยาว์ไปจากบิดามารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแลเสียก่อน คำว่า "พราก" หมายถึงการแยกเอาไปจากความปกครองอันชอบด้วยกฎหมายของบิดามารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแล แม้บิดาของผู้เยาว์จะอนุญาตให้ผู้กระทำผิดพาผู้เยาว์ไปได้ แต่อนุญาตไปเพราะถูกต้องกระทำผิดใช้กลอุบาย เช่นหลอกว่าจะพาไปอยูที่บ้านใหม่ที่เหมาะสม ก็ยังถือว่าเป็นการพรากเช่นกัน (Perkins on Criminal Law,New York: The Foundation, Press,Inc. 1969, p135, 136) และแม้จะเพียงแต่พรากไปชั่วระยะเวลาอันสั้นโดยไม่มีเจตนาจะพาผู้เยาว์ไปเสียจากบิดามารดาอย่างถาวรก็ถือว่าเป็นการพรากผู้เยาว์แล้ว(Harris's Criminal Law, London: Sweet & Maxwell, 1973, p 474)นอกจากนี้ขณะที่ผู้เยาว์จากความปกครองของบิดามารดาฯ ไป ผู้กระทำผิดไม่จำเป็นต้องอยู่หรือไปด้วยกัน ถ้าผู้เยาว์ตัดสินใจจากความปกครองของบิดามารดาไปเพราะการชักนำของผู้กระทำผิด ก็ถือว่าเป็นการพรากผู้เยาว์ (Smith & Hogan Criminal Law, London: Butterworths,1983, p 427) เหตุที่มีเรื่องความผิดเกี่ยวกับเพศมาปะปนอยู่ด้วยก็เนื่องจากประมวลกฎหมายอาญาของเรา ต้องการลงโทษผู้ที่มีเจตนาจะกระทำอนาจารต่อผู้เยาว์ที่ตนพรกาไปให้หนักขึ้น โดยได้แบ่งการพรากผู้เยาว์ออกเป้น 3 กรณี แต่ละกรณีถืออายุ เจตนาของผู้เยาว์และเจตนาของผู้กระทำผิดเป็นเกณฑ์ กล่าวคือถ้าเป็นการพรากผู้เยาว์ที่มีอายุไม่เกินสิบสามปีไปดดยไม่มีเหตุอันสมควร แม้ผู้เยาว์จะยินยอมไปด้วยก็เป็นความผิด ถ้าเป็นการพรากไปเพื่อหากำไร หรือเพื่อการอนาจารจะได้รับโทษหนักขึ้น (มาตรา 317) อีกกรณีหนึ่งถ้าผู้เยาว์อายุเกินหว่าสิบสามปี แต่ยังไม่เกินสิบแปดปี จะเป็นความผิดต่อเมื่อผู้เยาว์ไม่เต็มใจไปด้วย ซึ่งถ้าเป็นการกระทำเพื่อหากำไรหรือเพื่อการอนาจารจะต้องรับโทษหนักขึ้น (มาตรา 318) ส่วนกรณีสุดท้ายเป็นการพรากผู้เยาว์ที่มีอายุกว่าสิบสามปี แต่ยังไม่เกินสิบแปดปีกรณีหลังนี้ถ้าผู้เยาว์เต็มใจไปด้วยและไม่ใช่เป็นการพรากไปเพื่อหากำไรหรอืเพื่อการอนาจารแล้วหามีความผิดไม่ จะมีความผิดต่อเมื่อเป็นการพรากไปเพื่อหากำไรหรือเพื่อการอนาจาร ซึ่งถ้าเป็นการพรากไปเพื่อหากำไรหรือเพื่อการอนาจารแล้ว แม้ผู้เยาว์จะเต็มใจไปด้วยก็เป็นความผิด (มาตรา 319) วิศิษฎ์ ลิมานนท์.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้พรากผู้เสียหายอายุ 16 ปี 7 เดือน ไปจากบิดามารดาเพื่อการอนาจารขอให้ลงโทษจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์และศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าขณะเกิดเหตุ นางสาวอุดมพร จันทร์ทองอายุ 16 ปี 7 เดือน ก่อนเกิดเหตุประมาณ 8 ปี จำเลยได้อยู่กินฉันสามีภริยากับนางอุไร จันทร์ทองพี่สาวของนางสาวอุดมพร โดยไม่ได้จดทะเบียนสมรสกันและมีบุตรด้วยกัน 1 คน วันเกิดเหตุนางสาวอุดมพรได้ตามจำเลยไปอยู่กินฉันสามีภริยากับจำเลยที่บ้านมารดาของจำเลยและจำเลยไม่ได้มาเกี่ยวข้องอยู่กินฉันสามีภริยากับนางอุไรอีก ปัญหาจึงมีว่าจำเลยได้พรากนางสาวอุดมพรไปจากนายรื่น นางละม่อม จันทร์ทองบิดามารดาเพื่อการอนาจารหรือไม่ พยานโจทก์มีนายรื่น จันทร์ทองเบิกความว่าวันเกิดเหตุจำเลยยังอยู่กินกันกับนางอุไร จันทร์ทองภริยา และนางอุไร จันทร์ทอง เบิกความว่าวันเกิดเหตุ เวลาเช้าจำเลยบอกว่าจะไปบ้านมารดาแสดงว่าจำเลยยังอยู่กินฉันสามีภริยากับนางอุไร แต่นางสาวอุดมพร จันทร์ทอง เบิกความว่าจำเลยไม่ได้อยู่กินกับนางอุไร ตั้งแต่เดือนมกราคม 2526 เจือสมกับคำเบิกความของจำเลยว่าไม่ได้อยู่กินกับนางอุไร โดยจำเลยแยกไปอยู่กับมารดาตั้งแต่ต้นปีพ.ศ. 2526 และเมื่อจำเลยพรากนางสาวอุดมพรไปแล้ว จำเลยไม่ได้มาเกี่ยวข้องอยู่กินเป็นสามีภริยากับนางอุไร ไม่ปรากฏว่าจำเลยกับนางอุไรได้มีการพูดกันถึงเรื่องที่จะแยกกันหรือจะเลิกเป็นสามีภริยากันเลย ศาลฎีกาจึงเชื่อว่าจำเลยได้เลิกเป็นสามีภริยากับนางอุไรมาแต่ก่อนเกิดเหตุ ขณะเกิดเหตุจำเลยจึงไม่มีภริยา จำเลยได้พานางสาวอุดมพรไปอยู่กินฉันสามีภริยากันที่บ้านมารดาจำเลยตลอดมานางสาวอุดมพรเบิกความเป็นพยานเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2526 ก็ว่าตั้งแต่อยู่กินกับจำเลยจำเลยรักใคร่นางสาวอุดมพรดี และนางสาวอุดมพรมีครรภ์กับจำเลยเกือบ 3 เดือนแล้วต่อมาวันที่ 2 มกราคม 2527นางสาวอุดมพรได้คลอดบุตร โดยมีจำเลยเป็นบิดาตามสูติบัตรที่จำเลยอ้างเป็นพยานในระหว่างพิจารณาคดีของศาลฎีกา แสดงว่าจำเลยพานางสาวอุดมพรไปโดยตั้งใจจะพาไปเลี้ยงดูเป็นภริยาจริงจังจึงไม่เป็นการพรากนางสาวอุดมพรผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 93/2529พนักงานอัยการ จังหวัด ชุมพรโจทก์นาย สมชื่อ จันทร์สิงห์จำเลย ป.อ. ม. 319จำเลยพาผู้เสียหายซึ่งมีอายุ16ปีเศษและเป็นน้องสาวของภริยาโดยพฤตินัยของจำเลยไปอยู่กินฉันสามีภริยากันจนมีบุตรด้วยกันหนึ่งคนโดยก่อนเกิดเหตุจำเลยได้เลิกเป็นสามีภริยากับพี่สาวผู้เสียหายเป็นเวลาหลายเดือนแล้วแสดงว่าจำเลยพาผู้เสียหายไปโดยตั้งใจจะเลี้ยงดูเป็นภริยาจริงไม่เป็นการพรากไปเพื่อการอนาจาร.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้พรากผู้เสียหายอายุ 16 ปี 7 เดือน ไปจากบิดามารดาเพื่อการอนาจารขอให้ลงโทษจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์และศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าขณะเกิดเหตุ นางสาวอุดมพร จันทร์ทองอายุ 16 ปี 7 เดือน ก่อนเกิดเหตุประมาณ 8 ปี จำเลยได้อยู่กินฉันสามีภริยากับนางอุไร จันทร์ทองพี่สาวของนางสาวอุดมพร โดยไม่ได้จดทะเบียนสมรสกันและมีบุตรด้วยกัน 1 คน วันเกิดเหตุนางสาวอุดมพรได้ตามจำเลยไปอยู่กินฉันสามีภริยากับจำเลยที่บ้านมารดาของจำเลยและจำเลยไม่ได้มาเกี่ยวข้องอยู่กินฉันสามีภริยากับนางอุไรอีก ปัญหาจึงมีว่าจำเลยได้พรากนางสาวอุดมพรไปจากนายรื่น นางละม่อม จันทร์ทองบิดามารดาเพื่อการอนาจารหรือไม่ พยานโจทก์มีนายรื่น จันทร์ทองเบิกความว่าวันเกิดเหตุจำเลยยังอยู่กินกันกับนางอุไร จันทร์ทองภริยา และนางอุไร จันทร์ทอง เบิกความว่าวันเกิดเหตุ เวลาเช้าจำเลยบอกว่าจะไปบ้านมารดาแสดงว่าจำเลยยังอยู่กินฉันสามีภริยากับนางอุไร แต่นางสาวอุดมพร จันทร์ทอง เบิกความว่าจำเลยไม่ได้อยู่กินกับนางอุไร ตั้งแต่เดือนมกราคม 2526 เจือสมกับคำเบิกความของจำเลยว่าไม่ได้อยู่กินกับนางอุไร โดยจำเลยแยกไปอยู่กับมารดาตั้งแต่ต้นปีพ.ศ. 2526 และเมื่อจำเลยพรากนางสาวอุดมพรไปแล้ว จำเลยไม่ได้มาเกี่ยวข้องอยู่กินเป็นสามีภริยากับนางอุไร ไม่ปรากฏว่าจำเลยกับนางอุไรได้มีการพูดกันถึงเรื่องที่จะแยกกันหรือจะเลิกเป็นสามีภริยากันเลย ศาลฎีกาจึงเชื่อว่าจำเลยได้เลิกเป็นสามีภริยากับนางอุไรมาแต่ก่อนเกิดเหตุ ขณะเกิดเหตุจำเลยจึงไม่มีภริยา จำเลยได้พานางสาวอุดมพรไปอยู่กินฉันสามีภริยากันที่บ้านมารดาจำเลยตลอดมานางสาวอุดมพรเบิกความเป็นพยานเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2526 ก็ว่าตั้งแต่อยู่กินกับจำเลยจำเลยรักใคร่นางสาวอุดมพรดี และนางสาวอุดมพรมีครรภ์กับจำเลยเกือบ 3 เดือนแล้วต่อมาวันที่ 2 มกราคม 2527นางสาวอุดมพรได้คลอดบุตร โดยมีจำเลยเป็นบิดาตามสูติบัตรที่จำเลยอ้างเป็นพยานในระหว่างพิจารณาคดีของศาลฎีกา แสดงว่าจำเลยพานางสาวอุดมพรไปโดยตั้งใจจะพาไปเลี้ยงดูเป็นภริยาจริงจังจึงไม่เป็นการพรากนางสาวอุดมพรผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน.(ประพันธ์ ผลฉาย-ประการ กาญจนศูนย์-พลจิตต์ ดียืน)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้เป็นตัวอย่างอันดีอีกเรื่องหนึ่งในอันที่จะนำมาใช้ประกอบการวินิจฉัยว่าพฤติการณ์อย่างใดจึงจะถือว่าจำเลยมีเจตนาที่จะพาผู้เยาว์ไปเลี้ยงดูเป็นภริยาจริง หากฟังได้ว่าจำเลยมีเจตนาที่จะพาผู้เยาว์ไปเลี้ยงดูเป็นภริยาจริง ๆ ย่อมไม่เป็นการพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจารเพราะการเป็นสามีภริยากันถือว่าภริยาให้ความยินยอมที่จะให้สามีกระทำชำเรา (ซึ่งรวมถึงการทำอนาจารด้วย) ได้ (Kenny'sOunlines od Crimlnal Law, Czmbridge: The University Press,1966,p.200) การที่จำเลยจะอ้างเพียงเพื่อให้พ้นผิดว่าที่พรากผู้เยาว์ไปต้องการจะพาไปเลี้ยงดูเป็นภริยาไม่ใช่ของง่าย ศาลจะต้องดูพฤติการณ์เป็นเรื่อง ๆ ไป ว่าเจตนาที่แท้จริงของจำเลยเป็นอย่างไร ถ้าตามพฤติการณ์เป็นที่เห็นได้ชัดว่าจำเลยไม่มีเจตนาจะพาผู้เยาว์ไปเป็นภริยา เช่น ชักชวนผู้เยาว์ไปจากบ้านบิดาของผู้เยาว์แล้วพาไปหลับนอนด้วยกันเพียง 3 คืนก็ส่งผู้เยาว์กลับไปบ้านบิดา (Perkins onCriminal Law, New York: The Foundation Press, Inc, 1969,p.138) หรือทั้ง ๆ ที่มีภริยาที่ชอบด้วยกฎหมายอยู่แล้ว ยังพรากผู้เยาว์ไปเพื่อความประสงค์ในทางเพศ โดยไม่มีทางจะรับผู้เยาว์ไว้อยู่กินเป็นภริยากันโดยปกติสุขได้ เช่นนี้แม้จำเลยจะอ้างว่าเจตนาที่แท้จริงต้องการจะพาผู้เยาว์มาอยู่กินเป็นภริยากันย่อมอ้างไม่ขึ้น ตัวอย่างที่ศาลฎีกาเคยถือว่าจำเลยพรากผู้เยาว์ไปเพื่อเลี้ยงดูเป็นภริยาจริง ๆ เช่น พาหญิงคู่หมั้นอายุ 17 ปี ไปส่งได้คู่หมั้นแล้วไปอยู่กินเป็นสามีภริยากันโดยสมัครใจ แม้มิได้จดทะเบียนสมรสก็ไม่เป็นความผิด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1026/2481) จำเลยพาหญิงผู้เยาว์ซึ่งรักกันอยู่หนีไปค้างคืนที่อื่น 20 กว่าคืน แล้วกลับมาขอขมาบิดามารดาของผู้เยาว์ แล้วอยู่กินด้วยกันที่บ้านบิดามารดาของผู้เยาว์อีก 10 กว่าวัน จากนั้นจำเลยได้จากไปแล้วไม่กลับมาอีกไม่เป็นความผิด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1262/2513) พาหญิงอายุ 17 ปีไปจากบิดามารดาเพื่อไปเป็นภริยาโดยหญิงเต็มใจไปด้วย จำเลยเองก็ไม่เคยมีภริยามาก่อน ไม่เป็นความผิด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2177/2517) จำเลยไม่เคยมีภริยาได้รักใคร่ชอบพอกับผู้เสียหายผู้เสียหายหนีบิดามาอยู่กับจำเลยโดยสมัครใจเป็นเวลาประมาณ 6 เดือนแล้วกลับไปอยู่กับบิดาเนื่องจากถูกมารดาจำเลยขับไล่ มิใช่เพราะถูกจำเลยทอดทิ้ง หลังจากบิดาผู้เสียหายไปแจ้งความให้ดำเนินคดีกับจำเลยฐานพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร จำเลยก็ส่งญาติผู้ใหญ่ไปทำพิธีขอขมาบิดาผู้เสียหายยอมรับการขอขมาและยอมรับว่าจำเลยเป็นบุตรเขยจำเลยอยู่บ้านผู้เสียหายหนึ่งคืนแล้วออกจากบ้านผู้เสียหายไปและไม่กลับไปหาผู้เสียหายอีกเลย ฝ่ายผู้เสียหายเองก็ไม่ต้องการกลับไปอยู่กินกับจำเลยที่บ้านของจำเลย พฤติการณ์ดังกล่าวแสดงว่าจำเลยพาผู้เสียหายไปเพื่อเป็นภริยา (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 197/2525) ส่วนตัวอย่างคดีที่ศาลฎีกาถือว่าจำเลยพรากผู้เยาว์ไปโดยมิได้มีเจตนาจะเลี้ยงดูเป็นภริยาจริง ๆ เช่น จำเลยมีภริยาและบุตรโดยชอบด้วยกฎหมายอยู่แล้ว ได้ข่มขืนกระทำชำเราหญิงผู้เยาว์อายุ14 ปีเศษ ซึ่งอยู่ในความปกครองของบิดามารดา ครั้นผู้เยาว์ตั้งครรภ์จำเลยกลังบิดามารดาของผู้เยาว์จะรู้เรื่อง จึงพาผู้เยาว์หนีตามจำเลยไปเป็นภริยา ถือว่าเป็นการพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร(คำพิพากษาฎีกาที่ 1430/2515) จำเลยมีภริยาและบุตรแล้วพาผู้เสียหายไปด้วยความยินยอมของผู้เสียหายแล้วกระทำชำเราผู้เสียหาย เป็นการพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1927/2515)จำเลยมีภริยาและบุตรแล้ว พาผู้เสียหายอายุ 14 ปี หนีบิดามารดาไปอยู่ร่วมกัน เป็นการพาไปเพื่อการอนาจาร (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 831/2518)จำเลยได้เสียกับผู้เยาว์อายุ 16 ปี แล้วชวนไปอยู่ด้วยกัน ถ้าไม่ไปจะเปิดเผยเรื่องที่ได้เสียกัน ผู้เยาว์กลัวคำขู่จึงไปอยู่กับจำเลยจากนั้นได้พาผู้เยาว์ตระเวนไปตามจังหวัดต่าง ๆ และจะให้ผู้เยาว์ไปมีอาชีพเป็นหญิงนั่งชั่วโมงตามร้านอาหาร แสดงว่าจำเลยไม่ได้มุ่งหมายจะเลี้ยงผู้เยาว์เป็นภริยา (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1559/2518)จำเลยมีภริยาอยู่กินด้วยกันแต่ไม่ได้จดทะเบียนสมรส ได้ชักชวนผู้เสียหายอายุ 16 ปีให้หนีไปอยู่กับจำเลยแล้วจำเลยจะมาขอขมาภายหลัง แต่ก็ไม่ได้ไปขอขมาแสดงว่าไม่ตั้งใจจะเลี้ยงดูเป็นภริยาจริงจังมีเจตนาพาผู้เสียหายไปเพื่อการอนาจาร (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1986/2521) จำเลยมีภริยาแล้วและยังอยู่กินด้วยกันได้เขียนจดหมายนัดพาผู้เสียหายอายุ 14 ปีไปอยู่ด้วยกัน บอกให้เอาเงินและของมีค่าไปด้วย แล้วพาผู้เสียหายไปเบิกเงินจากธนาคารทั้งหมดเอามาเก็บไว้เอง และแบ่งให้มารดาจำเลยครึ่งหนึ่ง กับยังได้พาผู้เสียหายย้ายไปอยู่หลายแห่ง เมื่อมารดาผู้เสียหายตามไปพบที่ต่างจังหวัดจำเลยหลบหนีไป ไม่กล้าสู้ความจริงว่าพาไปเป็นภริยา พฤติการณ์บ่งชี้ว่าจำเลยใช้อุบายหลอกลวงผู้เสียหายโดยยกความรักใคร่ฉันชู้สาวมาอ้างกลบเกลื่อนความผิดกระทำอนาจาร มีความผิดตาม ป.อ. มาตรา 319(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 328/2527) ในส่วนที่เกี่ยวกับหลักกฎหมายนั้น ความผิดฐานพรากผู้เยาว์เป็นความผิดเกี่ยวกับเสรีภาพและชื่อเสียง ไม่ใช่ความผิดเกี่ยวกับเพศองค์ประกอบสำคัญจะต้องมีการพรากผู้เยาว์ไปจากบิดามารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแลเสียก่อน คำว่า "พราก" หมายถึงการแยกเอาไปจากความปกครองอันชอบด้วยกฎหมายของบิดามารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแล แม้บิดาของผู้เยาว์จะอนุญาตให้ผู้กระทำผิดพาผู้เยาว์ไปได้ แต่อนุญาตไปเพราะถูกต้องกระทำผิดใช้กลอุบาย เช่นหลอกว่าจะพาไปอยูที่บ้านใหม่ที่เหมาะสม ก็ยังถือว่าเป็นการพรากเช่นกัน (Perkins on Criminal Law,New York: The Foundation, Press,Inc. 1969, p135, 136) และแม้จะเพียงแต่พรากไปชั่วระยะเวลาอันสั้นโดยไม่มีเจตนาจะพาผู้เยาว์ไปเสียจากบิดามารดาอย่างถาวรก็ถือว่าเป็นการพรากผู้เยาว์แล้ว(Harris's Criminal Law, London: Sweet & Maxwell, 1973, p 474)นอกจากนี้ขณะที่ผู้เยาว์จากความปกครองของบิดามารดาฯ ไป ผู้กระทำผิดไม่จำเป็นต้องอยู่หรือไปด้วยกัน ถ้าผู้เยาว์ตัดสินใจจากความปกครองของบิดามารดาไปเพราะการชักนำของผู้กระทำผิด ก็ถือว่าเป็นการพรากผู้เยาว์ (Smith & Hogan Criminal Law, London: Butterworths,1983, p 427) เหตุที่มีเรื่องความผิดเกี่ยวกับเพศมาปะปนอยู่ด้วยก็เนื่องจากประมวลกฎหมายอาญาของเรา ต้องการลงโทษผู้ที่มีเจตนาจะกระทำอนาจารต่อผู้เยาว์ที่ตนพรกาไปให้หนักขึ้น โดยได้แบ่งการพรากผู้เยาว์ออกเป้น 3 กรณี แต่ละกรณีถืออายุ เจตนาของผู้เยาว์และเจตนาของผู้กระทำผิดเป็นเกณฑ์ กล่าวคือถ้าเป็นการพรากผู้เยาว์ที่มีอายุไม่เกินสิบสามปีไปดดยไม่มีเหตุอันสมควร แม้ผู้เยาว์จะยินยอมไปด้วยก็เป็นความผิด ถ้าเป็นการพรากไปเพื่อหากำไร หรือเพื่อการอนาจารจะได้รับโทษหนักขึ้น (มาตรา 317) อีกกรณีหนึ่งถ้าผู้เยาว์อายุเกินหว่าสิบสามปี แต่ยังไม่เกินสิบแปดปี จะเป็นความผิดต่อเมื่อผู้เยาว์ไม่เต็มใจไปด้วย ซึ่งถ้าเป็นการกระทำเพื่อหากำไรหรือเพื่อการอนาจารจะต้องรับโทษหนักขึ้น (มาตรา 318) ส่วนกรณีสุดท้ายเป็นการพรากผู้เยาว์ที่มีอายุกว่าสิบสามปี แต่ยังไม่เกินสิบแปดปีกรณีหลังนี้ถ้าผู้เยาว์เต็มใจไปด้วยและไม่ใช่เป็นการพรากไปเพื่อหากำไรหรอืเพื่อการอนาจารแล้วหามีความผิดไม่ จะมีความผิดต่อเมื่อเป็นการพรากไปเพื่อหากำไรหรือเพื่อการอนาจาร ซึ่งถ้าเป็นการพรากไปเพื่อหากำไรหรือเพื่อการอนาจารแล้ว แม้ผู้เยาว์จะเต็มใจไปด้วยก็เป็นความผิด (มาตรา 319) วิศิษฎ์ ลิมานนท์.