คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4952/2536หลักกฎหมาย: โจทก์มิได้บรรยายข้อเท็จจริงโต้แย้งคำพิพากษาศาลฎีกามาในฎีกาเลยว่า ข้อเท็จจริงอย่างไรที่ถือว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นการป้องกันโดยชอบ ฎีกาของโจทก์จึงไม่ชอบด้วย ป.วิ.อ. มาตรา 193ประกอบด้วยมาตรา 225โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2532 เวลากลางคืนก่อนเที่ยง จำเลยได้ใช้ไม้เป็นอาวุธตีนายวิชัย พลเดช ผู้เสียหายแล้วใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหายอีก 1 นัด โดยเจตนาฆ่าแต่ผู้เสียหายไม่ถึงแก่ความตาย เพียงแต่ได้รับอันตรายสาหัส ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80 จำคุก 12 ปี คำเบิกความของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้าง ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 8 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ส่วนข้อที่โจทก์ฎีกาต่อมาว่า ข้อเท็จจริงที่จำเลยโต้แย้งว่าเป็นการป้องกันนั้นก็ไม่เป็นที่กระจ่างชัดตามคำกล่าวอ้างของจำเลย ไม่น่าเชื่อว่าจะมีข้อเท็จจริงเช่นนั้นจริง คำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นชอบด้วยเหตุผล อันเป็นการฎีกาว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นการป้องกันโดยชอบนั้น เห็นว่า โจทก์มิได้บรรยายข้อเท็จจริงโต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์มาในฎีกาเลยว่าข้อเท็จจริงอย่างไรที่ถือว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นการป้องกันโดยชอบ ฎีกาของโจทก์ข้อนี้จึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 วรรคสองประกอบด้วยมาตรา 225 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80 ประกอบด้วยมาตรา 69 ให้จำคุก 2 ปี ให้รอการลงโทษจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 2 ปี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4952/2536พนักงานอัยการ จังหวัด ตรังโจทก์นาย จิต ร์ หรือจิตร อินทร์ฤทธิ์จำเลย ป.วิ.อ. ม. 193, ม. 225โจทก์มิได้บรรยายข้อเท็จจริงโต้แย้งคำพิพากษาศาลฎีกามาในฎีกาเลยว่า ข้อเท็จจริงอย่างไรที่ถือว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นการป้องกันโดยชอบ ฎีกาของโจทก์จึงไม่ชอบด้วย ป.วิ.อ. มาตรา 193ประกอบด้วยมาตรา 225โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2532 เวลากลางคืนก่อนเที่ยง จำเลยได้ใช้ไม้เป็นอาวุธตีนายวิชัย พลเดช ผู้เสียหายแล้วใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหายอีก 1 นัด โดยเจตนาฆ่าแต่ผู้เสียหายไม่ถึงแก่ความตาย เพียงแต่ได้รับอันตรายสาหัส ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80 จำคุก 12 ปี คำเบิกความของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้าง ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 8 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ส่วนข้อที่โจทก์ฎีกาต่อมาว่า ข้อเท็จจริงที่จำเลยโต้แย้งว่าเป็นการป้องกันนั้นก็ไม่เป็นที่กระจ่างชัดตามคำกล่าวอ้างของจำเลย ไม่น่าเชื่อว่าจะมีข้อเท็จจริงเช่นนั้นจริง คำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นชอบด้วยเหตุผล อันเป็นการฎีกาว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นการป้องกันโดยชอบนั้น เห็นว่า โจทก์มิได้บรรยายข้อเท็จจริงโต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์มาในฎีกาเลยว่าข้อเท็จจริงอย่างไรที่ถือว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นการป้องกันโดยชอบ ฎีกาของโจทก์ข้อนี้จึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 วรรคสองประกอบด้วยมาตรา 225 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80 ประกอบด้วยมาตรา 69 ให้จำคุก 2 ปี ให้รอการลงโทษจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 2 ปี(สมชาย รังสิกรรพุม-สังเวียน รัตนมุง-ชลอ บุณยเนตร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุอุทธรณ์ฎีกา เป็นคำฟ้องอย่างหนึ่ง (ดู ป.วิ.พ. มาตรา 1(3))การอุทธรณ์ฎีกาต้องกระทำไปในลักษณะที่เป็นการคัดค้านคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลล่างต่อศาลสูง ป.วิ.อ. มาตรา 216 บัญญัติไว้ชัดเจนว่า คู่ความมีอำนาจฎีกาคัดค้านคำพิพากษาหรือคำสั่งศาลอุทธรณ์ภายในหนึ่งเดือน ถ้าเห็นด้วยกับคำวินิจฉัยชี้ขาดคดีแล้วก็ย่อมไม่มีอำนาจใช้สิทธิอุทธรณ์ฎีกาต่อไป ดังกรณีโจทก์เห็นชอบด้วยคำพิพากษาศาลอุทธรณ์มิได้คัดค้านแต่อย่างใด โจทก์จะยื่นฎีกาเพื่อให้ศาลฎีกายืนยันข้อวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์อีกครั้งหนึ่งเพื่อเป็นแบบอย่างหาได้ไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 890/2490) ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 193 วรรคสอง อุทธรณ์จะกล่าวแต่เพียงข้อความลอย ๆ ว่าคัดค้านหรือไม่เห็นด้วยกับคำพิพากษาศาลชั้นต้นเท่านั้นไม่ได้ แต่ต้องระบุว่าคัดค้านในข้อเท็จจริงข้อไหนอย่างไรข้อกฎหมายใด เพราะอุทธรณ์เป็นคำฟ้องอย่างหนึ่งต้องตั้งประเด็นและแสดงเหตุผลโต้แย้งคำพิพากษา ถ้าไม่บรรยายระบุข้อโต้แย้งให้ชัดแจ้งแล้วก็เป็นอุทธรณ์ที่ต้องห้าม ศาลสูงจะไม่รับวินิจฉัยให้ (ดู คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 557/2479,787/2481,447/2483,994/2513,1304/2516,3262/2516,2422/2529,83/2531,1201/2533,4007/2535) อุทธรณ์ทุกฉบับต้องระบุข้อเท็จจริงโดยย่อนั้น หมายความถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความยกขึ้นอุทธรณ์ การที่อุทธรณ์ของจำเลยมิได้กล่าวถึงทางพิจารณาที่โจทก์จำเลยนำสืบ จึงหาได้ขัดต่อ มาตรา193 ไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 34/2530) จำเลยยื่นอุทธรณ์ย่อแม้ได้ยื่นคำแถลงการณ์พิสดารภายในอายุอุทธรณ์ก็ไม่ทำให้อุทธรณ์ของจำเลยเป็นอุทธรณ์ที่พึงรับไว้พิจารณา (คำพิพากษาศาลฎีกาที่1382/2480,1541/2532) ฎีกา ก็เช่นเดียวกัน ต้องมีการโต้แย้งคัดค้านคำชี้ขาดของศาลอุทธรณ์ หากไม่มีย่อมไม่ชอบ (คำสั่งคำร้องที่ 312/2522) จำเลยฎีกาโดยอ้างคำพิพากษาศาลชั้นต้นและว่าจำเลยไม่เห็นด้วยกับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จึงขอฎีกาโดยขอถือเอาคำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นข้อฎีกาของจำเลย ดังนี้ ฎีกาของจำเลยมิได้โต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่า ไม่ชอบด้วยข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายอย่างไรเป็นฎีกาไม่ชัดเจนไม่ชอบด้วย ป.วิ.อ. มาตรา 193 วรรคสอง 195,225 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4942/2528) ฎีกาของโจทก์มิได้กล่าวอ้างว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาไม่ถูกต้องอย่างไร คงคัดลอกข้อความในอุทธรณ์มาไว้ในฎีกาเท่านั้น จึงเป็นฎีกาที่มิได้คัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ไม่ชอบด้วย ป.วิ.อ. มาตรา 216 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2716/2531) คำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยมิได้โต้แย้งหรือคัดค้านคำสั่งศาลชั้นต้นว่าคลาดเคลื่อนไม่ชอบด้วยกฎหมายประการใดหรือว่าฎีกาของจำเลย ไม่ต้องห้ามตามกฎหมายอันควรที่ศาลจะรับไว้พิจารณา ดังนี้ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย(คำสั่งคำร้องที่ 241/2531) คดีนี้ตามสำนวน โจทก์ฎีกาเพียงว่า "ถึงอย่างไรก็ตามข้อเท็จจริงที่จำเลยโต้แย้งว่าเป็นการป้องกันนั้น ก็ไม่เป็นที่กระจ่างชัดตามคำกล่าวอ้างของจำเลย ไม่น่าเชื่อว่าจะมีข้อเท็จจริงเช่นนั้นจริง โจทก์เห็นว่า คำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นชอบด้วยเหตุผลจึงขอศาลฎีกาได้โปรดพิจารณาพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องของโจทก์ด้วย" ตามฎีกาที่บันทึกนี้มีข้อสังเกตตรงที่ว่าอัยการฎีกาซึ่งนับว่าเป็นนักกฎหมายอาวุโสแล้วยังพลาดไม่ ฉะนั้นผู้ที่ปฏิบัติงานนี้พึงต้องใช้ความระมัดระวังอย่างมาก อย่ามองข้ามเพราะหากพลาดขึ้นมาก็เป็นเรื่องที่ไม่อาจแก้ไขได้แล้ว คดีสำคัญ ๆ บางเรื่องหรือคดีที่มีทุนทรัพย์สูงถ้าหากคู่ความต้องมาพลาดทางเทคนิคเช่นนี้เสียแล้ว คงจะได้รับคำตำหนิติเตียนอย่างหลีกเลี่ยงไม่พ้น ประทีปอ่าววิจิตรกุลคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2532 เวลากลางคืนก่อนเที่ยง จำเลยได้ใช้ไม้เป็นอาวุธตีนายวิชัย พลเดช ผู้เสียหายแล้วใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหายอีก 1 นัด โดยเจตนาฆ่าแต่ผู้เสียหายไม่ถึงแก่ความตาย เพียงแต่ได้รับอันตรายสาหัส ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80 จำคุก 12 ปี คำเบิกความของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้าง ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 8 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ส่วนข้อที่โจทก์ฎีกาต่อมาว่า ข้อเท็จจริงที่จำเลยโต้แย้งว่าเป็นการป้องกันนั้นก็ไม่เป็นที่กระจ่างชัดตามคำกล่าวอ้างของจำเลย ไม่น่าเชื่อว่าจะมีข้อเท็จจริงเช่นนั้นจริง คำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นชอบด้วยเหตุผล อันเป็นการฎีกาว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นการป้องกันโดยชอบนั้น เห็นว่า โจทก์มิได้บรรยายข้อเท็จจริงโต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์มาในฎีกาเลยว่าข้อเท็จจริงอย่างไรที่ถือว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นการป้องกันโดยชอบ ฎีกาของโจทก์ข้อนี้จึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 วรรคสองประกอบด้วยมาตรา 225 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80 ประกอบด้วยมาตรา 69 ให้จำคุก 2 ปี ให้รอการลงโทษจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 2 ปี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4952/2536พนักงานอัยการ จังหวัด ตรังโจทก์นาย จิต ร์ หรือจิตร อินทร์ฤทธิ์จำเลย ป.วิ.อ. ม. 193, ม. 225โจทก์มิได้บรรยายข้อเท็จจริงโต้แย้งคำพิพากษาศาลฎีกามาในฎีกาเลยว่า ข้อเท็จจริงอย่างไรที่ถือว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นการป้องกันโดยชอบ ฎีกาของโจทก์จึงไม่ชอบด้วย ป.วิ.อ. มาตรา 193ประกอบด้วยมาตรา 225โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2532 เวลากลางคืนก่อนเที่ยง จำเลยได้ใช้ไม้เป็นอาวุธตีนายวิชัย พลเดช ผู้เสียหายแล้วใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหายอีก 1 นัด โดยเจตนาฆ่าแต่ผู้เสียหายไม่ถึงแก่ความตาย เพียงแต่ได้รับอันตรายสาหัส ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80 จำคุก 12 ปี คำเบิกความของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้าง ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 8 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ส่วนข้อที่โจทก์ฎีกาต่อมาว่า ข้อเท็จจริงที่จำเลยโต้แย้งว่าเป็นการป้องกันนั้นก็ไม่เป็นที่กระจ่างชัดตามคำกล่าวอ้างของจำเลย ไม่น่าเชื่อว่าจะมีข้อเท็จจริงเช่นนั้นจริง คำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นชอบด้วยเหตุผล อันเป็นการฎีกาว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นการป้องกันโดยชอบนั้น เห็นว่า โจทก์มิได้บรรยายข้อเท็จจริงโต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์มาในฎีกาเลยว่าข้อเท็จจริงอย่างไรที่ถือว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นการป้องกันโดยชอบ ฎีกาของโจทก์ข้อนี้จึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 วรรคสองประกอบด้วยมาตรา 225 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80 ประกอบด้วยมาตรา 69 ให้จำคุก 2 ปี ให้รอการลงโทษจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 2 ปี(สมชาย รังสิกรรพุม-สังเวียน รัตนมุง-ชลอ บุณยเนตร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุอุทธรณ์ฎีกา เป็นคำฟ้องอย่างหนึ่ง (ดู ป.วิ.พ. มาตรา 1(3))การอุทธรณ์ฎีกาต้องกระทำไปในลักษณะที่เป็นการคัดค้านคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลล่างต่อศาลสูง ป.วิ.อ. มาตรา 216 บัญญัติไว้ชัดเจนว่า คู่ความมีอำนาจฎีกาคัดค้านคำพิพากษาหรือคำสั่งศาลอุทธรณ์ภายในหนึ่งเดือน ถ้าเห็นด้วยกับคำวินิจฉัยชี้ขาดคดีแล้วก็ย่อมไม่มีอำนาจใช้สิทธิอุทธรณ์ฎีกาต่อไป ดังกรณีโจทก์เห็นชอบด้วยคำพิพากษาศาลอุทธรณ์มิได้คัดค้านแต่อย่างใด โจทก์จะยื่นฎีกาเพื่อให้ศาลฎีกายืนยันข้อวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์อีกครั้งหนึ่งเพื่อเป็นแบบอย่างหาได้ไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 890/2490) ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 193 วรรคสอง อุทธรณ์จะกล่าวแต่เพียงข้อความลอย ๆ ว่าคัดค้านหรือไม่เห็นด้วยกับคำพิพากษาศาลชั้นต้นเท่านั้นไม่ได้ แต่ต้องระบุว่าคัดค้านในข้อเท็จจริงข้อไหนอย่างไรข้อกฎหมายใด เพราะอุทธรณ์เป็นคำฟ้องอย่างหนึ่งต้องตั้งประเด็นและแสดงเหตุผลโต้แย้งคำพิพากษา ถ้าไม่บรรยายระบุข้อโต้แย้งให้ชัดแจ้งแล้วก็เป็นอุทธรณ์ที่ต้องห้าม ศาลสูงจะไม่รับวินิจฉัยให้ (ดู คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 557/2479,787/2481,447/2483,994/2513,1304/2516,3262/2516,2422/2529,83/2531,1201/2533,4007/2535) อุทธรณ์ทุกฉบับต้องระบุข้อเท็จจริงโดยย่อนั้น หมายความถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความยกขึ้นอุทธรณ์ การที่อุทธรณ์ของจำเลยมิได้กล่าวถึงทางพิจารณาที่โจทก์จำเลยนำสืบ จึงหาได้ขัดต่อ มาตรา193 ไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 34/2530) จำเลยยื่นอุทธรณ์ย่อแม้ได้ยื่นคำแถลงการณ์พิสดารภายในอายุอุทธรณ์ก็ไม่ทำให้อุทธรณ์ของจำเลยเป็นอุทธรณ์ที่พึงรับไว้พิจารณา (คำพิพากษาศาลฎีกาที่1382/2480,1541/2532) ฎีกา ก็เช่นเดียวกัน ต้องมีการโต้แย้งคัดค้านคำชี้ขาดของศาลอุทธรณ์ หากไม่มีย่อมไม่ชอบ (คำสั่งคำร้องที่ 312/2522) จำเลยฎีกาโดยอ้างคำพิพากษาศาลชั้นต้นและว่าจำเลยไม่เห็นด้วยกับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จึงขอฎีกาโดยขอถือเอาคำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นข้อฎีกาของจำเลย ดังนี้ ฎีกาของจำเลยมิได้โต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่า ไม่ชอบด้วยข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายอย่างไรเป็นฎีกาไม่ชัดเจนไม่ชอบด้วย ป.วิ.อ. มาตรา 193 วรรคสอง 195,225 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4942/2528) ฎีกาของโจทก์มิได้กล่าวอ้างว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาไม่ถูกต้องอย่างไร คงคัดลอกข้อความในอุทธรณ์มาไว้ในฎีกาเท่านั้น จึงเป็นฎีกาที่มิได้คัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ไม่ชอบด้วย ป.วิ.อ. มาตรา 216 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2716/2531) คำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยมิได้โต้แย้งหรือคัดค้านคำสั่งศาลชั้นต้นว่าคลาดเคลื่อนไม่ชอบด้วยกฎหมายประการใดหรือว่าฎีกาของจำเลย ไม่ต้องห้ามตามกฎหมายอันควรที่ศาลจะรับไว้พิจารณา ดังนี้ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย(คำสั่งคำร้องที่ 241/2531) คดีนี้ตามสำนวน โจทก์ฎีกาเพียงว่า "ถึงอย่างไรก็ตามข้อเท็จจริงที่จำเลยโต้แย้งว่าเป็นการป้องกันนั้น ก็ไม่เป็นที่กระจ่างชัดตามคำกล่าวอ้างของจำเลย ไม่น่าเชื่อว่าจะมีข้อเท็จจริงเช่นนั้นจริง โจทก์เห็นว่า คำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นชอบด้วยเหตุผลจึงขอศาลฎีกาได้โปรดพิจารณาพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องของโจทก์ด้วย" ตามฎีกาที่บันทึกนี้มีข้อสังเกตตรงที่ว่าอัยการฎีกาซึ่งนับว่าเป็นนักกฎหมายอาวุโสแล้วยังพลาดไม่ ฉะนั้นผู้ที่ปฏิบัติงานนี้พึงต้องใช้ความระมัดระวังอย่างมาก อย่ามองข้ามเพราะหากพลาดขึ้นมาก็เป็นเรื่องที่ไม่อาจแก้ไขได้แล้ว คดีสำคัญ ๆ บางเรื่องหรือคดีที่มีทุนทรัพย์สูงถ้าหากคู่ความต้องมาพลาดทางเทคนิคเช่นนี้เสียแล้ว คงจะได้รับคำตำหนิติเตียนอย่างหลีกเลี่ยงไม่พ้น ประทีปอ่าววิจิตรกุล