คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3775/2535หลักกฎหมาย: โจทก์ผลิตสินค้าแผ่นพลาสติกดูราฟลอร์ซึ่งเป็นแผ่นพี.วี.ซี.หรือแผ่นพลาสติกนิ่มเพื่อให้ผู้ใช้สินค้านำไปใช้ประโยชน์เป็นวัสดุสำหรับปูพื้นอาคารและปิดผนังอาคารโดยเฉพาะ หาได้มีความประสงค์จะให้ใช้เป็นสินค้าประเภทอื่นไม่การที่มีผู้นำสินค้าที่โจทก์ผลิตไปใช้ประกอบเป็นสินค้าอื่น เช่น รองเท้า กระเป๋าที่รองจานเป็นเพียงผลพลอยได้นอกเหนือจากความประสงค์ของโจทก์เท่านั้นสินค้าของโจทก์จึงจัดเป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนเข้าลักษณะสิ่งปูลาดตามความหมายในหมวด 4(7) บัญชี 1 ท้าย พ.ร.ฎ. ออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า(ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 มิใช่ประเภทผ้า เครื่องหนัง เครื่องประดับหรือเครื่องแต่งกายและอุปกรณ์เครื่องแต่งกายในหมวด 2(2)จึงไม่ได้รับการลดหย่อนภาษีการค้าตาม พ.ร.ฎ. ดังกล่าว.โจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้ประเมินภาษีการค้าโจทก์เพิ่มจากที่โจทก์เสียไว้จำนวน 1,756,635 บาท อ้างว่าโจทก์เสียภาษีไว้ผิดอัตรา โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยลดเบี้ยปรับและรายได้ส่วนท้องถิ่นให้โจทก์คงเหลือภาษีที่เรียกเก็บจำนวน1,350,975.56 บาท โจทก์เห็นว่าการประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ไม่ถูกต้อง ทั้งเจ้าพนักงานประเมินของจำเลยมิได้ออกหมายเรียกตรวจสอบไต่สวนไปยังโจทก์ก่อนจึงเป็นการไม่ชอบ ขอให้เพิกถอนการประเมิน ให้งดเบี้ยปรับและเงินเพิ่มจำเลยให้การว่า การประเมินภาษีการค้าและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบด้วยกฎหมายแล้ว ขอให้ยกฟ้องก่อนชี้สองสถาน ศาลภาษีอากรกลางได้ให้ผู้เชี่ยวชาญจากกรมโยธาธิการและผู้เชี่ยวชาญฝ่ายโจทก์มาให้ความเห็นเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์สินค้าของโจทก์แล้ว เห็นว่า คดีพอวินิจฉัยได้ จึงให้งดชี้สองสถานและงดสืบพยานทั้งสองฝ่ายศาลภาษีอากรกลางพิจารณาแล้ว พิพากษาให้เพิกถอนการประเมินจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า โจทก์ประกอบกิจการค้าสินค้าประเภทพลาสติกรวมตลอดถึงยางเทียม สิ่งทำเทียมวัตถุหรือสินค้าดังกล่าวโดยกรรมวิธีทางวิทยาศาสตร์ สำหรับสินค้าพิพาทเป็นแผ่นพลาสติกดูราฟลอร์ที่โจทก์ผลิตขึ้นด้วยวัตถุปิโตรเคมีและสารประกอบเคมีอีกหลายชนิดซึ่งนำมาสังเคราะห์เป็นแผ่น พี.วี.ซี. หรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีขนาดกว้างประมาณ 2 เมตร ยาวประมาณ 20-30 เมตร สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้หลายอย่าง เช่น ปูพื้น ปิดฝาผนัง และสามารถใช้ทำรองเท้ากระเป๋าถือ แผ่นรองจาน ฯลฯ เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ได้ประเมินและวินิจฉัยอุทธรณ์การประเมินแล้วให้โจทก์เสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 9 ของรายรับตามบัญชีภาษีการค้าประเภทการค้า 1 การขายของ ชนิด 1(ก) ในประมวลรัษฎากรโดยจัดสินค้าโจทก์เป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนประเภทสิ่งปูลาดเข้าในหมวด 4(7) บัญชี 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54)พ.ศ. 2517 แต่โจทก์โต้แย้งว่าสินค้าของโจทก์เป็นพลาสติกเป็นผืนประเภท ผ้า เครื่องหนัง เครื่องประดับ หรือเครื่องแต่งกายและอุปกรณ์เครื่องแต่งกายเข้าในหมวด 2(2) ตามบัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกา ดังกล่าวซึ่งต้องเสียภาษีการค้าเพียงอัตราร้อยละ7 ของรายรับ ตามมาตรา 8(11) แห่งพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา 5 แห่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 179)พ.ศ. 2519 ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยมีว่าการประเมินภาษีการค้าของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าผลิตภัณฑ์สินค้าของโจทก์ตามสภาพที่เป็นแผ่น พี.วี.ซี. หรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีความเหนียวแน่นทนทานมีขนาดความกว้าง 2 เมตร ยาวประมาณ 20-30 เมตร หนาประมาณ 1 ถึง 1.5 มิลลิเมตร เมื่อได้พิจารณาประกอบคำโฆษณาสินค้าของโจทก์ท้ายคำให้การของจำเลยว่าเป็นวัสดุปูพื้นดูราฟลอร์ ซึ่งมีคุณภาพพื้นนุ่มเพื่อสุขภาพ และคำเบิกความของนายอนุกูล เย็นสุดใจ เจ้าหน้าที่บริหารงานกองสถาปัตยกรรม กรมโยธาธิการ ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญของศาลว่าผลิตภัณฑ์สินค้าโจทก์มีการนำไปใช้ในการก่อสร้างประมาณร้อยละ90 แล้ว บ่งชี้ให้เห็นว่า เป็นสินค้าที่โจทก์ผลิตขึ้นมาด้วยความประสงค์เพื่อให้ผู้ใช้สินค้านำไปใช้ประโยชน์เป็นวัสดุสำหรับปูพื้นอาคารและปิดผนังอาคารโดยเฉพาะ หาได้มีความประสงค์จะให้ใช้เป็นสินค้าประเภทอื่นไม่ การที่มีผู้นำไปใช้เป็นสินค้า เช่นรองเท้า กระเป๋า ที่รองจาน เป็นเพียงผลพลอยได้ที่นอกเหนือจากความประสงค์ของโจทก์ ซึ่งเป็นผู้ผลิตเท่านั้น สินค้าของโจทก์จึงจัดเป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนเข้าลักษณะสิ่งปูลาดตามความหมายในหมวด 4(7) บัญชี 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า(ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 ซึ่งมิได้รับการลดหย่อนภาษีการค้าตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวนี้แต่อย่างใด การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลยชอบแล้ว ที่ศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลย ศาลฎีกาแผนกภาษีอากรไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3775/2535บริษัท ดู ราฟลอร์ จำกัดโจทก์กรมสรรพากรจำเลย พ.ร.ฏ.ออกตามความใน ป.รัษฎากร ว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54) พ.ศ.2517 ป.รัษฎากร โจทก์ผลิตสินค้าแผ่นพลาสติกดูราฟลอร์ซึ่งเป็นแผ่นพี.วี.ซี.หรือแผ่นพลาสติกนิ่มเพื่อให้ผู้ใช้สินค้านำไปใช้ประโยชน์เป็นวัสดุสำหรับปูพื้นอาคารและปิดผนังอาคารโดยเฉพาะ หาได้มีความประสงค์จะให้ใช้เป็นสินค้าประเภทอื่นไม่การที่มีผู้นำสินค้าที่โจทก์ผลิตไปใช้ประกอบเป็นสินค้าอื่น เช่น รองเท้า กระเป๋าที่รองจานเป็นเพียงผลพลอยได้นอกเหนือจากความประสงค์ของโจทก์เท่านั้นสินค้าของโจทก์จึงจัดเป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนเข้าลักษณะสิ่งปูลาดตามความหมายในหมวด 4(7) บัญชี 1 ท้าย พ.ร.ฎ. ออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า(ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 มิใช่ประเภทผ้า เครื่องหนัง เครื่องประดับหรือเครื่องแต่งกายและอุปกรณ์เครื่องแต่งกายในหมวด 2(2)จึงไม่ได้รับการลดหย่อนภาษีการค้าตาม พ.ร.ฎ. ดังกล่าว.โจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้ประเมินภาษีการค้าโจทก์เพิ่มจากที่โจทก์เสียไว้จำนวน 1,756,635 บาท อ้างว่าโจทก์เสียภาษีไว้ผิดอัตรา โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยลดเบี้ยปรับและรายได้ส่วนท้องถิ่นให้โจทก์คงเหลือภาษีที่เรียกเก็บจำนวน1,350,975.56 บาท โจทก์เห็นว่าการประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ไม่ถูกต้อง ทั้งเจ้าพนักงานประเมินของจำเลยมิได้ออกหมายเรียกตรวจสอบไต่สวนไปยังโจทก์ก่อนจึงเป็นการไม่ชอบ ขอให้เพิกถอนการประเมิน ให้งดเบี้ยปรับและเงินเพิ่มจำเลยให้การว่า การประเมินภาษีการค้าและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบด้วยกฎหมายแล้ว ขอให้ยกฟ้องก่อนชี้สองสถาน ศาลภาษีอากรกลางได้ให้ผู้เชี่ยวชาญจากกรมโยธาธิการและผู้เชี่ยวชาญฝ่ายโจทก์มาให้ความเห็นเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์สินค้าของโจทก์แล้ว เห็นว่า คดีพอวินิจฉัยได้ จึงให้งดชี้สองสถานและงดสืบพยานทั้งสองฝ่ายศาลภาษีอากรกลางพิจารณาแล้ว พิพากษาให้เพิกถอนการประเมินจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า โจทก์ประกอบกิจการค้าสินค้าประเภทพลาสติกรวมตลอดถึงยางเทียม สิ่งทำเทียมวัตถุหรือสินค้าดังกล่าวโดยกรรมวิธีทางวิทยาศาสตร์ สำหรับสินค้าพิพาทเป็นแผ่นพลาสติกดูราฟลอร์ที่โจทก์ผลิตขึ้นด้วยวัตถุปิโตรเคมีและสารประกอบเคมีอีกหลายชนิดซึ่งนำมาสังเคราะห์เป็นแผ่น พี.วี.ซี. หรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีขนาดกว้างประมาณ 2 เมตร ยาวประมาณ 20-30 เมตร สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้หลายอย่าง เช่น ปูพื้น ปิดฝาผนัง และสามารถใช้ทำรองเท้ากระเป๋าถือ แผ่นรองจาน ฯลฯ เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ได้ประเมินและวินิจฉัยอุทธรณ์การประเมินแล้วให้โจทก์เสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 9 ของรายรับตามบัญชีภาษีการค้าประเภทการค้า 1 การขายของ ชนิด 1(ก) ในประมวลรัษฎากรโดยจัดสินค้าโจทก์เป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนประเภทสิ่งปูลาดเข้าในหมวด 4(7) บัญชี 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54)พ.ศ. 2517 แต่โจทก์โต้แย้งว่าสินค้าของโจทก์เป็นพลาสติกเป็นผืนประเภท ผ้า เครื่องหนัง เครื่องประดับ หรือเครื่องแต่งกายและอุปกรณ์เครื่องแต่งกายเข้าในหมวด 2(2) ตามบัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกา ดังกล่าวซึ่งต้องเสียภาษีการค้าเพียงอัตราร้อยละ7 ของรายรับ ตามมาตรา 8(11) แห่งพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา 5 แห่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 179)พ.ศ. 2519 ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยมีว่าการประเมินภาษีการค้าของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าผลิตภัณฑ์สินค้าของโจทก์ตามสภาพที่เป็นแผ่น พี.วี.ซี. หรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีความเหนียวแน่นทนทานมีขนาดความกว้าง 2 เมตร ยาวประมาณ 20-30 เมตร หนาประมาณ 1 ถึง 1.5 มิลลิเมตร เมื่อได้พิจารณาประกอบคำโฆษณาสินค้าของโจทก์ท้ายคำให้การของจำเลยว่าเป็นวัสดุปูพื้นดูราฟลอร์ ซึ่งมีคุณภาพพื้นนุ่มเพื่อสุขภาพ และคำเบิกความของนายอนุกูล เย็นสุดใจ เจ้าหน้าที่บริหารงานกองสถาปัตยกรรม กรมโยธาธิการ ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญของศาลว่าผลิตภัณฑ์สินค้าโจทก์มีการนำไปใช้ในการก่อสร้างประมาณร้อยละ90 แล้ว บ่งชี้ให้เห็นว่า เป็นสินค้าที่โจทก์ผลิตขึ้นมาด้วยความประสงค์เพื่อให้ผู้ใช้สินค้านำไปใช้ประโยชน์เป็นวัสดุสำหรับปูพื้นอาคารและปิดผนังอาคารโดยเฉพาะ หาได้มีความประสงค์จะให้ใช้เป็นสินค้าประเภทอื่นไม่ การที่มีผู้นำไปใช้เป็นสินค้า เช่นรองเท้า กระเป๋า ที่รองจาน เป็นเพียงผลพลอยได้ที่นอกเหนือจากความประสงค์ของโจทก์ ซึ่งเป็นผู้ผลิตเท่านั้น สินค้าของโจทก์จึงจัดเป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนเข้าลักษณะสิ่งปูลาดตามความหมายในหมวด 4(7) บัญชี 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า(ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 ซึ่งมิได้รับการลดหย่อนภาษีการค้าตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวนี้แต่อย่างใด การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลยชอบแล้ว ที่ศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลย ศาลฎีกาแผนกภาษีอากรไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์.(โสภณ จันเทรมะ-ตัน เวทไว-ไพฑูรย์ เนติโพธิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุภาษีการค้าถูกยกเลิกและใช้ภาษีมูลค่าเพิ่มและภาษีธุรกิจเฉพาะแทนตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2535 เป็นต้นมา ภาษีมูลค่าเพิ่มนั้นเป็นภาษีทางอ้อมที่เก็บจากการขายสินค้าและบริการทั่วไปเช่นเดียวกับภาษีการค้า แต่ภาษีการค้านั้นเก็บโดยไม่คำนึงว่าสินค้าหรือบริการนั้นได้เสียภาษีมาแล้วหรือไม่ จึงต่างกับภาษีมูลค่าเพิ่มที่เก็บโดยไม่นำภาษีที่เสียไปแล้วมาเป็นฐานในการเก็บอีก ภาษีมูลค่าเพิ่มจึงเก็บไม่ซ้ำซ้อน แต่ภาษีการค้าเก็บซ้ำซ้อน ภาษีการค้านั้นมีอัตราภาษีมากมาย ต่างกับภาษีมูลค่าเพิ่มที่มีเพียง 3 อัตรา คือ อัตราร้อยละ 0 ซึ่งใช้กับผู้ส่งออกเป็นส่วนใหญ่ อัตราร้อยละ 1.5 ซึ่งใช้กับผู้ประกอบการที่มีรายรับเกินปีละ 600,000 บาท แต่ไม่เกิน 1,200,000 บาท และอัตราร้อยละ 7 ซึ่งใช้กับผู้ประกอบการที่มีรายรับเกินปีละ 1,200,000 บาทโดยผู้ประกอบการทั้งที่จดทะเบียนในอัตราร้อยละ 1.5 และร้อยละ7 จะต้องยื่นแบบแสดงรายการและชำระภาษีภายในวันที่ 15 ของเดือนถัดไป แต่ผู้ประกอบการที่จดทะเบียนในอัตราร้อยละ 1.5 จะต้องชำระภาษีจากยอดรายรับที่ได้รับชำระในรอบเดือนในอัตราร้อยละ1.5 ต่างกับผู้ประกอบการที่จดทะเบียนในอัตราร้อยละ 7 ที่ต้องชำระภาษีจากผลต่างของภาษีขายกับภาษีซื้อในเดือนเดียวกัน และถ้าภาษีซื้อมีมากกว่าภาษีขายก็มีสิทธิได้รับคืนภาษีหรือถือเป็นเครดิตภาษียกยอดไปชำระเป็นภาษีของเดือนถัดไปได้ ซึ่งผู้ประกอบการที่เป็นผู้ส่งออกจะมีโอกาสได้รับคืนภาษีมากกว่าผู้ประกอบการอื่น เพราะการส่งออกนั้นเสียภาษีในอัตราร้อยละ 0เมื่อการส่งออกนั้นถือเป็นการขาย ภาษีอัตราร้อยละ 0 จึงเป็นภาษีขาย เมื่อภาษีขายเป็น 0 ผู้ส่งออกก็ขอคืนภาษีได้เต็มจำนวนอย่างไรก็ดีผู้ส่งออกที่จะขอคืนภาษีซื้อได้จะต้องเป็นผู้ส่งออกที่จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 7 ส่วนภาษีธุรกิจเฉพาะนั้น เป็นภาษีที่เก็บจากผู้ประกอบกิจการธนาคารพาณิชย์ เงินทุนหลักทรัพย์ เครดิตฟองซิเอร์ ประกันภัยโรงรับจำนำ ค้าอสังหาริมทรัพย์ และหลักทรัพย์ โดยเก็บในอัตราภาษีที่กำหนดไว้จากยอดรายรับทุกเดือนเช่นเดียวกับผู้ประกอบการที่จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 1.5 ผู้ประกอบการที่เสียภาษีธุรกิจเฉพาะและผู้ประกอบการที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 1.5 จึงเสียภาษีทำนองเดียวกับภาษีการค้าในอดีต ปัญหาในคดีนี้เป็นปัญหาภาษีการค้า ถ้าเป็นปัจจุบันจะไม่ต้องโต้เถียงกันว่าสินค้าของโจทก์เสียภาษีในอัตราร้อยละ 7 หรือร้อยละ 9 เพราะปัจจุบันโจทก์ต้องจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 7 เนื่องจากเป็นกิจการที่มีรายรับเกินปีละ 1,200,000บาท แต่การเสียภาษีในอัตราร้อยละ 7 นี้ก็ต่างจากเดิมที่เคยเสียในรูปภาษีการค้า เพราะเดิมที่โจทก์เสียภาษีการค้าอัตราร้อยละ 7หรือที่ถูกร้อยละ 9 นั้น โจทก์เสียจากยอดรายรับโดยไม่คำนึงว่าสินค้าของโจทก์มีภาษีแฝงอยู่หรือไม่ แต่อัตราร้อยละ 7 ในระบบภาษีมูลค่าเพิ่มนั้นเสียโดยหักภาษีที่แฝงอยู่ออก โดยวิธีนำภาษีซื้อมาหักออกจากภาษีขาย ภาษีขายก็คือภาษีของรายรับจากการขายสินค้าของโจทก์ ส่วนภาษีซื้อก็คือภาษีที่โจทก์ต้องเสียไปในการซื้อเครื่องจักร วัตถุดิบ อุปกรณ์ เครื่องใช้ต่าง ๆ เพื่อผลิตสินค้าของโจทก์ ผลต่างของภาษีขายกับภาษีซื้อคือภาษีที่โจทก์ต้องชำระอย่างไรก็ดี โจทก์ไม่ใช่ผู้รับภาระเสียภาษีที่แท้จริง เพราะภาษีขายนั้นเป็นภาษีที่โจทก์เก็บจากลูกค้า ส่วนภาษีซื้อที่โจทก์ต้องเสียไป โจทก์ก็ได้รับคืนในรูปของการนำไปหักจากภาษีขายและชำระแต่ผลต่างเท่านั้น แต่ผลต่างที่ชำระก็คือภาษีขายที่เก็บจากลูกค้านั่นเอง. ชัยสิทธิ์ ตราชูธรรม.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้ประเมินภาษีการค้าโจทก์เพิ่มจากที่โจทก์เสียไว้จำนวน 1,756,635 บาท อ้างว่าโจทก์เสียภาษีไว้ผิดอัตรา โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยลดเบี้ยปรับและรายได้ส่วนท้องถิ่นให้โจทก์คงเหลือภาษีที่เรียกเก็บจำนวน1,350,975.56 บาท โจทก์เห็นว่าการประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ไม่ถูกต้อง ทั้งเจ้าพนักงานประเมินของจำเลยมิได้ออกหมายเรียกตรวจสอบไต่สวนไปยังโจทก์ก่อนจึงเป็นการไม่ชอบ ขอให้เพิกถอนการประเมิน ให้งดเบี้ยปรับและเงินเพิ่มจำเลยให้การว่า การประเมินภาษีการค้าและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบด้วยกฎหมายแล้ว ขอให้ยกฟ้องก่อนชี้สองสถาน ศาลภาษีอากรกลางได้ให้ผู้เชี่ยวชาญจากกรมโยธาธิการและผู้เชี่ยวชาญฝ่ายโจทก์มาให้ความเห็นเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์สินค้าของโจทก์แล้ว เห็นว่า คดีพอวินิจฉัยได้ จึงให้งดชี้สองสถานและงดสืบพยานทั้งสองฝ่ายศาลภาษีอากรกลางพิจารณาแล้ว พิพากษาให้เพิกถอนการประเมินจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า โจทก์ประกอบกิจการค้าสินค้าประเภทพลาสติกรวมตลอดถึงยางเทียม สิ่งทำเทียมวัตถุหรือสินค้าดังกล่าวโดยกรรมวิธีทางวิทยาศาสตร์ สำหรับสินค้าพิพาทเป็นแผ่นพลาสติกดูราฟลอร์ที่โจทก์ผลิตขึ้นด้วยวัตถุปิโตรเคมีและสารประกอบเคมีอีกหลายชนิดซึ่งนำมาสังเคราะห์เป็นแผ่น พี.วี.ซี. หรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีขนาดกว้างประมาณ 2 เมตร ยาวประมาณ 20-30 เมตร สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้หลายอย่าง เช่น ปูพื้น ปิดฝาผนัง และสามารถใช้ทำรองเท้ากระเป๋าถือ แผ่นรองจาน ฯลฯ เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ได้ประเมินและวินิจฉัยอุทธรณ์การประเมินแล้วให้โจทก์เสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 9 ของรายรับตามบัญชีภาษีการค้าประเภทการค้า 1 การขายของ ชนิด 1(ก) ในประมวลรัษฎากรโดยจัดสินค้าโจทก์เป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนประเภทสิ่งปูลาดเข้าในหมวด 4(7) บัญชี 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54)พ.ศ. 2517 แต่โจทก์โต้แย้งว่าสินค้าของโจทก์เป็นพลาสติกเป็นผืนประเภท ผ้า เครื่องหนัง เครื่องประดับ หรือเครื่องแต่งกายและอุปกรณ์เครื่องแต่งกายเข้าในหมวด 2(2) ตามบัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกา ดังกล่าวซึ่งต้องเสียภาษีการค้าเพียงอัตราร้อยละ7 ของรายรับ ตามมาตรา 8(11) แห่งพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา 5 แห่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 179)พ.ศ. 2519 ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยมีว่าการประเมินภาษีการค้าของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าผลิตภัณฑ์สินค้าของโจทก์ตามสภาพที่เป็นแผ่น พี.วี.ซี. หรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีความเหนียวแน่นทนทานมีขนาดความกว้าง 2 เมตร ยาวประมาณ 20-30 เมตร หนาประมาณ 1 ถึง 1.5 มิลลิเมตร เมื่อได้พิจารณาประกอบคำโฆษณาสินค้าของโจทก์ท้ายคำให้การของจำเลยว่าเป็นวัสดุปูพื้นดูราฟลอร์ ซึ่งมีคุณภาพพื้นนุ่มเพื่อสุขภาพ และคำเบิกความของนายอนุกูล เย็นสุดใจ เจ้าหน้าที่บริหารงานกองสถาปัตยกรรม กรมโยธาธิการ ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญของศาลว่าผลิตภัณฑ์สินค้าโจทก์มีการนำไปใช้ในการก่อสร้างประมาณร้อยละ90 แล้ว บ่งชี้ให้เห็นว่า เป็นสินค้าที่โจทก์ผลิตขึ้นมาด้วยความประสงค์เพื่อให้ผู้ใช้สินค้านำไปใช้ประโยชน์เป็นวัสดุสำหรับปูพื้นอาคารและปิดผนังอาคารโดยเฉพาะ หาได้มีความประสงค์จะให้ใช้เป็นสินค้าประเภทอื่นไม่ การที่มีผู้นำไปใช้เป็นสินค้า เช่นรองเท้า กระเป๋า ที่รองจาน เป็นเพียงผลพลอยได้ที่นอกเหนือจากความประสงค์ของโจทก์ ซึ่งเป็นผู้ผลิตเท่านั้น สินค้าของโจทก์จึงจัดเป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนเข้าลักษณะสิ่งปูลาดตามความหมายในหมวด 4(7) บัญชี 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า(ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 ซึ่งมิได้รับการลดหย่อนภาษีการค้าตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวนี้แต่อย่างใด การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลยชอบแล้ว ที่ศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลย ศาลฎีกาแผนกภาษีอากรไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3775/2535บริษัท ดู ราฟลอร์ จำกัดโจทก์กรมสรรพากรจำเลย พ.ร.ฏ.ออกตามความใน ป.รัษฎากร ว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54) พ.ศ.2517 ป.รัษฎากร โจทก์ผลิตสินค้าแผ่นพลาสติกดูราฟลอร์ซึ่งเป็นแผ่นพี.วี.ซี.หรือแผ่นพลาสติกนิ่มเพื่อให้ผู้ใช้สินค้านำไปใช้ประโยชน์เป็นวัสดุสำหรับปูพื้นอาคารและปิดผนังอาคารโดยเฉพาะ หาได้มีความประสงค์จะให้ใช้เป็นสินค้าประเภทอื่นไม่การที่มีผู้นำสินค้าที่โจทก์ผลิตไปใช้ประกอบเป็นสินค้าอื่น เช่น รองเท้า กระเป๋าที่รองจานเป็นเพียงผลพลอยได้นอกเหนือจากความประสงค์ของโจทก์เท่านั้นสินค้าของโจทก์จึงจัดเป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนเข้าลักษณะสิ่งปูลาดตามความหมายในหมวด 4(7) บัญชี 1 ท้าย พ.ร.ฎ. ออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า(ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 มิใช่ประเภทผ้า เครื่องหนัง เครื่องประดับหรือเครื่องแต่งกายและอุปกรณ์เครื่องแต่งกายในหมวด 2(2)จึงไม่ได้รับการลดหย่อนภาษีการค้าตาม พ.ร.ฎ. ดังกล่าว.โจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้ประเมินภาษีการค้าโจทก์เพิ่มจากที่โจทก์เสียไว้จำนวน 1,756,635 บาท อ้างว่าโจทก์เสียภาษีไว้ผิดอัตรา โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยลดเบี้ยปรับและรายได้ส่วนท้องถิ่นให้โจทก์คงเหลือภาษีที่เรียกเก็บจำนวน1,350,975.56 บาท โจทก์เห็นว่าการประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ไม่ถูกต้อง ทั้งเจ้าพนักงานประเมินของจำเลยมิได้ออกหมายเรียกตรวจสอบไต่สวนไปยังโจทก์ก่อนจึงเป็นการไม่ชอบ ขอให้เพิกถอนการประเมิน ให้งดเบี้ยปรับและเงินเพิ่มจำเลยให้การว่า การประเมินภาษีการค้าและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบด้วยกฎหมายแล้ว ขอให้ยกฟ้องก่อนชี้สองสถาน ศาลภาษีอากรกลางได้ให้ผู้เชี่ยวชาญจากกรมโยธาธิการและผู้เชี่ยวชาญฝ่ายโจทก์มาให้ความเห็นเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์สินค้าของโจทก์แล้ว เห็นว่า คดีพอวินิจฉัยได้ จึงให้งดชี้สองสถานและงดสืบพยานทั้งสองฝ่ายศาลภาษีอากรกลางพิจารณาแล้ว พิพากษาให้เพิกถอนการประเมินจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า โจทก์ประกอบกิจการค้าสินค้าประเภทพลาสติกรวมตลอดถึงยางเทียม สิ่งทำเทียมวัตถุหรือสินค้าดังกล่าวโดยกรรมวิธีทางวิทยาศาสตร์ สำหรับสินค้าพิพาทเป็นแผ่นพลาสติกดูราฟลอร์ที่โจทก์ผลิตขึ้นด้วยวัตถุปิโตรเคมีและสารประกอบเคมีอีกหลายชนิดซึ่งนำมาสังเคราะห์เป็นแผ่น พี.วี.ซี. หรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีขนาดกว้างประมาณ 2 เมตร ยาวประมาณ 20-30 เมตร สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้หลายอย่าง เช่น ปูพื้น ปิดฝาผนัง และสามารถใช้ทำรองเท้ากระเป๋าถือ แผ่นรองจาน ฯลฯ เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ได้ประเมินและวินิจฉัยอุทธรณ์การประเมินแล้วให้โจทก์เสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 9 ของรายรับตามบัญชีภาษีการค้าประเภทการค้า 1 การขายของ ชนิด 1(ก) ในประมวลรัษฎากรโดยจัดสินค้าโจทก์เป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนประเภทสิ่งปูลาดเข้าในหมวด 4(7) บัญชี 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54)พ.ศ. 2517 แต่โจทก์โต้แย้งว่าสินค้าของโจทก์เป็นพลาสติกเป็นผืนประเภท ผ้า เครื่องหนัง เครื่องประดับ หรือเครื่องแต่งกายและอุปกรณ์เครื่องแต่งกายเข้าในหมวด 2(2) ตามบัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกา ดังกล่าวซึ่งต้องเสียภาษีการค้าเพียงอัตราร้อยละ7 ของรายรับ ตามมาตรา 8(11) แห่งพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา 5 แห่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 179)พ.ศ. 2519 ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยมีว่าการประเมินภาษีการค้าของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าผลิตภัณฑ์สินค้าของโจทก์ตามสภาพที่เป็นแผ่น พี.วี.ซี. หรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีความเหนียวแน่นทนทานมีขนาดความกว้าง 2 เมตร ยาวประมาณ 20-30 เมตร หนาประมาณ 1 ถึง 1.5 มิลลิเมตร เมื่อได้พิจารณาประกอบคำโฆษณาสินค้าของโจทก์ท้ายคำให้การของจำเลยว่าเป็นวัสดุปูพื้นดูราฟลอร์ ซึ่งมีคุณภาพพื้นนุ่มเพื่อสุขภาพ และคำเบิกความของนายอนุกูล เย็นสุดใจ เจ้าหน้าที่บริหารงานกองสถาปัตยกรรม กรมโยธาธิการ ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญของศาลว่าผลิตภัณฑ์สินค้าโจทก์มีการนำไปใช้ในการก่อสร้างประมาณร้อยละ90 แล้ว บ่งชี้ให้เห็นว่า เป็นสินค้าที่โจทก์ผลิตขึ้นมาด้วยความประสงค์เพื่อให้ผู้ใช้สินค้านำไปใช้ประโยชน์เป็นวัสดุสำหรับปูพื้นอาคารและปิดผนังอาคารโดยเฉพาะ หาได้มีความประสงค์จะให้ใช้เป็นสินค้าประเภทอื่นไม่ การที่มีผู้นำไปใช้เป็นสินค้า เช่นรองเท้า กระเป๋า ที่รองจาน เป็นเพียงผลพลอยได้ที่นอกเหนือจากความประสงค์ของโจทก์ ซึ่งเป็นผู้ผลิตเท่านั้น สินค้าของโจทก์จึงจัดเป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนเข้าลักษณะสิ่งปูลาดตามความหมายในหมวด 4(7) บัญชี 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า(ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 ซึ่งมิได้รับการลดหย่อนภาษีการค้าตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวนี้แต่อย่างใด การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลยชอบแล้ว ที่ศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลย ศาลฎีกาแผนกภาษีอากรไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์.(โสภณ จันเทรมะ-ตัน เวทไว-ไพฑูรย์ เนติโพธิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุภาษีการค้าถูกยกเลิกและใช้ภาษีมูลค่าเพิ่มและภาษีธุรกิจเฉพาะแทนตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2535 เป็นต้นมา ภาษีมูลค่าเพิ่มนั้นเป็นภาษีทางอ้อมที่เก็บจากการขายสินค้าและบริการทั่วไปเช่นเดียวกับภาษีการค้า แต่ภาษีการค้านั้นเก็บโดยไม่คำนึงว่าสินค้าหรือบริการนั้นได้เสียภาษีมาแล้วหรือไม่ จึงต่างกับภาษีมูลค่าเพิ่มที่เก็บโดยไม่นำภาษีที่เสียไปแล้วมาเป็นฐานในการเก็บอีก ภาษีมูลค่าเพิ่มจึงเก็บไม่ซ้ำซ้อน แต่ภาษีการค้าเก็บซ้ำซ้อน ภาษีการค้านั้นมีอัตราภาษีมากมาย ต่างกับภาษีมูลค่าเพิ่มที่มีเพียง 3 อัตรา คือ อัตราร้อยละ 0 ซึ่งใช้กับผู้ส่งออกเป็นส่วนใหญ่ อัตราร้อยละ 1.5 ซึ่งใช้กับผู้ประกอบการที่มีรายรับเกินปีละ 600,000 บาท แต่ไม่เกิน 1,200,000 บาท และอัตราร้อยละ 7 ซึ่งใช้กับผู้ประกอบการที่มีรายรับเกินปีละ 1,200,000 บาทโดยผู้ประกอบการทั้งที่จดทะเบียนในอัตราร้อยละ 1.5 และร้อยละ7 จะต้องยื่นแบบแสดงรายการและชำระภาษีภายในวันที่ 15 ของเดือนถัดไป แต่ผู้ประกอบการที่จดทะเบียนในอัตราร้อยละ 1.5 จะต้องชำระภาษีจากยอดรายรับที่ได้รับชำระในรอบเดือนในอัตราร้อยละ1.5 ต่างกับผู้ประกอบการที่จดทะเบียนในอัตราร้อยละ 7 ที่ต้องชำระภาษีจากผลต่างของภาษีขายกับภาษีซื้อในเดือนเดียวกัน และถ้าภาษีซื้อมีมากกว่าภาษีขายก็มีสิทธิได้รับคืนภาษีหรือถือเป็นเครดิตภาษียกยอดไปชำระเป็นภาษีของเดือนถัดไปได้ ซึ่งผู้ประกอบการที่เป็นผู้ส่งออกจะมีโอกาสได้รับคืนภาษีมากกว่าผู้ประกอบการอื่น เพราะการส่งออกนั้นเสียภาษีในอัตราร้อยละ 0เมื่อการส่งออกนั้นถือเป็นการขาย ภาษีอัตราร้อยละ 0 จึงเป็นภาษีขาย เมื่อภาษีขายเป็น 0 ผู้ส่งออกก็ขอคืนภาษีได้เต็มจำนวนอย่างไรก็ดีผู้ส่งออกที่จะขอคืนภาษีซื้อได้จะต้องเป็นผู้ส่งออกที่จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 7 ส่วนภาษีธุรกิจเฉพาะนั้น เป็นภาษีที่เก็บจากผู้ประกอบกิจการธนาคารพาณิชย์ เงินทุนหลักทรัพย์ เครดิตฟองซิเอร์ ประกันภัยโรงรับจำนำ ค้าอสังหาริมทรัพย์ และหลักทรัพย์ โดยเก็บในอัตราภาษีที่กำหนดไว้จากยอดรายรับทุกเดือนเช่นเดียวกับผู้ประกอบการที่จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 1.5 ผู้ประกอบการที่เสียภาษีธุรกิจเฉพาะและผู้ประกอบการที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 1.5 จึงเสียภาษีทำนองเดียวกับภาษีการค้าในอดีต ปัญหาในคดีนี้เป็นปัญหาภาษีการค้า ถ้าเป็นปัจจุบันจะไม่ต้องโต้เถียงกันว่าสินค้าของโจทก์เสียภาษีในอัตราร้อยละ 7 หรือร้อยละ 9 เพราะปัจจุบันโจทก์ต้องจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 7 เนื่องจากเป็นกิจการที่มีรายรับเกินปีละ 1,200,000บาท แต่การเสียภาษีในอัตราร้อยละ 7 นี้ก็ต่างจากเดิมที่เคยเสียในรูปภาษีการค้า เพราะเดิมที่โจทก์เสียภาษีการค้าอัตราร้อยละ 7หรือที่ถูกร้อยละ 9 นั้น โจทก์เสียจากยอดรายรับโดยไม่คำนึงว่าสินค้าของโจทก์มีภาษีแฝงอยู่หรือไม่ แต่อัตราร้อยละ 7 ในระบบภาษีมูลค่าเพิ่มนั้นเสียโดยหักภาษีที่แฝงอยู่ออก โดยวิธีนำภาษีซื้อมาหักออกจากภาษีขาย ภาษีขายก็คือภาษีของรายรับจากการขายสินค้าของโจทก์ ส่วนภาษีซื้อก็คือภาษีที่โจทก์ต้องเสียไปในการซื้อเครื่องจักร วัตถุดิบ อุปกรณ์ เครื่องใช้ต่าง ๆ เพื่อผลิตสินค้าของโจทก์ ผลต่างของภาษีขายกับภาษีซื้อคือภาษีที่โจทก์ต้องชำระอย่างไรก็ดี โจทก์ไม่ใช่ผู้รับภาระเสียภาษีที่แท้จริง เพราะภาษีขายนั้นเป็นภาษีที่โจทก์เก็บจากลูกค้า ส่วนภาษีซื้อที่โจทก์ต้องเสียไป โจทก์ก็ได้รับคืนในรูปของการนำไปหักจากภาษีขายและชำระแต่ผลต่างเท่านั้น แต่ผลต่างที่ชำระก็คือภาษีขายที่เก็บจากลูกค้านั่นเอง. ชัยสิทธิ์ ตราชูธรรม.