คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1602/2508หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอแบ่งสินสมรสของสามีโจทก์จากจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดก และจากจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้รับมรดกตามพินัยกรรมของสามีโจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้แบ่งทรัพย์ให้ดังนี้ แม้จำเลยที่ 1 จะไม่อุทธรณ์ จำเลยที่ 2 แต่ผู้เดียว็้มีสิทธิอุทธรณ์ได้ เพราะเป็นผู้จะได้รับมรดกตามพินัยกรรม เป็นผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์พิพาทโดยตรง ทั้งถูกฟ้องเป็นจำเลยร่วมกับจำเลยที่ 1 ด้วย เป็นสามีภริยากันก่อนใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ทรัพย์ที่สามีได้มาระหว่างร้างกันไม่เป็นสินสมรส (อ้างฎีกาที่ 84/2497 และฎีกาที่ 991/2501)โจทก์ฟ้องขอแบ่งสินสมรสของสามีโจทก์ซึ่งแต่งงานกันมาตั้งแต่ พ.ศ.๒๔๗๗ จากจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดก และจากจำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นผู้รับมรดกตามพินัยกรรมของสามีโจทก์ จำเลยที่ ๑ ให้การว่า ไม่ทราบว่าโจทก์เป็นภริยาเจ้ามรดก ถ้าหากมีหลักฐานมาแสดงว่าเป็นทายาท ก็พร้อมจะจัดการแบ่งมรดกให้ จำเลยที่ ๒ ให้การว่า หากโจทก์เป็นภริยาเจ้ามรดกจริง ก็เลิกร้างมากว่า ๒๗ ปีแล้วจำเลยที่ ๒ เป็นภริยาเจ้ามรดก และทรัพย์ ตามฟ้องเป็นสินสมรสระหว่างเจ้ามรดกกับจำเลยที่ ๒ ศาลชั้นต้นฟังว่า โจทก์และเจ้ามรดกมิได้ทิ้งร้างกันพิพากษาให้แบ่งทรัพย์ให้โจทก์ จำเลยที่ ๒ ผู้เดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องของโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่าเมื่อจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดกไม่อุทธรณ์ คดีจึงยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นแล้ว จำเลยที่ ๒ จึงไม่มีสิทธิโต้แย้งคำพิพากษานั้น ก็เห็นว่าจำเลยที่ ๒ เป็นผู้จะได้รับมรดกตามพินัยกรรม เป็นผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์พิพาทโดยตรง ทั้งถูกฟ้องเป็นจำเลยร่วมกับจำเลยที่ ๑ ด้วย จำเลยที่ ๒ จึงมีสิทธิอุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นได้ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ได้เลิกร้างกับเจ้ามรดกแล้ว ทรัพย์พิพาทเจ้ามรดกได้มาระหว่างร้างกับโจทก์ โจทก์จึงไม่มีสิทธิขอแบ่งเป็นสินสมรส อ้างฎีกาที่ ๘๔/๒๔๙๗ และฎีกาที่ ๙๙๑/๒๕๐๑ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1602/2508นางเสริม คำสัตย์โจทก์นายพิชัย ศรีอุทัย ผู้จัดการมรดกตามพินัยกรรมของนายแฉ่ง คำสัตย์ ที่ 1นางเป้า คำสัตย์ ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 223 พ.ร.บ.ให้ใช้บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ พ.ศ.2477 ม. 4โจทก์ฟ้องขอแบ่งสินสมรสของสามีโจทก์จากจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดก และจากจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้รับมรดกตามพินัยกรรมของสามีโจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้แบ่งทรัพย์ให้ดังนี้ แม้จำเลยที่ 1 จะไม่อุทธรณ์ จำเลยที่ 2 แต่ผู้เดียว็้มีสิทธิอุทธรณ์ได้ เพราะเป็นผู้จะได้รับมรดกตามพินัยกรรม เป็นผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์พิพาทโดยตรง ทั้งถูกฟ้องเป็นจำเลยร่วมกับจำเลยที่ 1 ด้วย เป็นสามีภริยากันก่อนใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ทรัพย์ที่สามีได้มาระหว่างร้างกันไม่เป็นสินสมรส (อ้างฎีกาที่ 84/2497 และฎีกาที่ 991/2501)โจทก์ฟ้องขอแบ่งสินสมรสของสามีโจทก์ซึ่งแต่งงานกันมาตั้งแต่ พ.ศ.๒๔๗๗ จากจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดก และจากจำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นผู้รับมรดกตามพินัยกรรมของสามีโจทก์ จำเลยที่ ๑ ให้การว่า ไม่ทราบว่าโจทก์เป็นภริยาเจ้ามรดก ถ้าหากมีหลักฐานมาแสดงว่าเป็นทายาท ก็พร้อมจะจัดการแบ่งมรดกให้ จำเลยที่ ๒ ให้การว่า หากโจทก์เป็นภริยาเจ้ามรดกจริง ก็เลิกร้างมากว่า ๒๗ ปีแล้วจำเลยที่ ๒ เป็นภริยาเจ้ามรดก และทรัพย์ ตามฟ้องเป็นสินสมรสระหว่างเจ้ามรดกกับจำเลยที่ ๒ ศาลชั้นต้นฟังว่า โจทก์และเจ้ามรดกมิได้ทิ้งร้างกันพิพากษาให้แบ่งทรัพย์ให้โจทก์ จำเลยที่ ๒ ผู้เดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องของโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่าเมื่อจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดกไม่อุทธรณ์ คดีจึงยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นแล้ว จำเลยที่ ๒ จึงไม่มีสิทธิโต้แย้งคำพิพากษานั้น ก็เห็นว่าจำเลยที่ ๒ เป็นผู้จะได้รับมรดกตามพินัยกรรม เป็นผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์พิพาทโดยตรง ทั้งถูกฟ้องเป็นจำเลยร่วมกับจำเลยที่ ๑ ด้วย จำเลยที่ ๒ จึงมีสิทธิอุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นได้ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ได้เลิกร้างกับเจ้ามรดกแล้ว ทรัพย์พิพาทเจ้ามรดกได้มาระหว่างร้างกับโจทก์ โจทก์จึงไม่มีสิทธิขอแบ่งเป็นสินสมรส อ้างฎีกาที่ ๘๔/๒๔๙๗ และฎีกาที่ ๙๙๑/๒๕๐๑ พิพากษายืน(ยง เหลืองรังษี-ห้วน ประชาบาล-สุทิน เกษคุปต์)ศาลแพ่ง - นายพร สมบัติศิริศาลอุทธรณ์ - นายชลัม รุทระวณิชแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอแบ่งสินสมรสของสามีโจทก์ซึ่งแต่งงานกันมาตั้งแต่ พ.ศ.๒๔๗๗ จากจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดก และจากจำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นผู้รับมรดกตามพินัยกรรมของสามีโจทก์ จำเลยที่ ๑ ให้การว่า ไม่ทราบว่าโจทก์เป็นภริยาเจ้ามรดก ถ้าหากมีหลักฐานมาแสดงว่าเป็นทายาท ก็พร้อมจะจัดการแบ่งมรดกให้ จำเลยที่ ๒ ให้การว่า หากโจทก์เป็นภริยาเจ้ามรดกจริง ก็เลิกร้างมากว่า ๒๗ ปีแล้วจำเลยที่ ๒ เป็นภริยาเจ้ามรดก และทรัพย์ ตามฟ้องเป็นสินสมรสระหว่างเจ้ามรดกกับจำเลยที่ ๒ ศาลชั้นต้นฟังว่า โจทก์และเจ้ามรดกมิได้ทิ้งร้างกันพิพากษาให้แบ่งทรัพย์ให้โจทก์ จำเลยที่ ๒ ผู้เดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องของโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่าเมื่อจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดกไม่อุทธรณ์ คดีจึงยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นแล้ว จำเลยที่ ๒ จึงไม่มีสิทธิโต้แย้งคำพิพากษานั้น ก็เห็นว่าจำเลยที่ ๒ เป็นผู้จะได้รับมรดกตามพินัยกรรม เป็นผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์พิพาทโดยตรง ทั้งถูกฟ้องเป็นจำเลยร่วมกับจำเลยที่ ๑ ด้วย จำเลยที่ ๒ จึงมีสิทธิอุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นได้ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ได้เลิกร้างกับเจ้ามรดกแล้ว ทรัพย์พิพาทเจ้ามรดกได้มาระหว่างร้างกับโจทก์ โจทก์จึงไม่มีสิทธิขอแบ่งเป็นสินสมรส อ้างฎีกาที่ ๘๔/๒๔๙๗ และฎีกาที่ ๙๙๑/๒๕๐๑ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1602/2508นางเสริม คำสัตย์โจทก์นายพิชัย ศรีอุทัย ผู้จัดการมรดกตามพินัยกรรมของนายแฉ่ง คำสัตย์ ที่ 1นางเป้า คำสัตย์ ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 223 พ.ร.บ.ให้ใช้บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ พ.ศ.2477 ม. 4โจทก์ฟ้องขอแบ่งสินสมรสของสามีโจทก์จากจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดก และจากจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้รับมรดกตามพินัยกรรมของสามีโจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้แบ่งทรัพย์ให้ดังนี้ แม้จำเลยที่ 1 จะไม่อุทธรณ์ จำเลยที่ 2 แต่ผู้เดียว็้มีสิทธิอุทธรณ์ได้ เพราะเป็นผู้จะได้รับมรดกตามพินัยกรรม เป็นผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์พิพาทโดยตรง ทั้งถูกฟ้องเป็นจำเลยร่วมกับจำเลยที่ 1 ด้วย เป็นสามีภริยากันก่อนใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ทรัพย์ที่สามีได้มาระหว่างร้างกันไม่เป็นสินสมรส (อ้างฎีกาที่ 84/2497 และฎีกาที่ 991/2501)โจทก์ฟ้องขอแบ่งสินสมรสของสามีโจทก์ซึ่งแต่งงานกันมาตั้งแต่ พ.ศ.๒๔๗๗ จากจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดก และจากจำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นผู้รับมรดกตามพินัยกรรมของสามีโจทก์ จำเลยที่ ๑ ให้การว่า ไม่ทราบว่าโจทก์เป็นภริยาเจ้ามรดก ถ้าหากมีหลักฐานมาแสดงว่าเป็นทายาท ก็พร้อมจะจัดการแบ่งมรดกให้ จำเลยที่ ๒ ให้การว่า หากโจทก์เป็นภริยาเจ้ามรดกจริง ก็เลิกร้างมากว่า ๒๗ ปีแล้วจำเลยที่ ๒ เป็นภริยาเจ้ามรดก และทรัพย์ ตามฟ้องเป็นสินสมรสระหว่างเจ้ามรดกกับจำเลยที่ ๒ ศาลชั้นต้นฟังว่า โจทก์และเจ้ามรดกมิได้ทิ้งร้างกันพิพากษาให้แบ่งทรัพย์ให้โจทก์ จำเลยที่ ๒ ผู้เดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องของโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่าเมื่อจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดกไม่อุทธรณ์ คดีจึงยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นแล้ว จำเลยที่ ๒ จึงไม่มีสิทธิโต้แย้งคำพิพากษานั้น ก็เห็นว่าจำเลยที่ ๒ เป็นผู้จะได้รับมรดกตามพินัยกรรม เป็นผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์พิพาทโดยตรง ทั้งถูกฟ้องเป็นจำเลยร่วมกับจำเลยที่ ๑ ด้วย จำเลยที่ ๒ จึงมีสิทธิอุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นได้ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ได้เลิกร้างกับเจ้ามรดกแล้ว ทรัพย์พิพาทเจ้ามรดกได้มาระหว่างร้างกับโจทก์ โจทก์จึงไม่มีสิทธิขอแบ่งเป็นสินสมรส อ้างฎีกาที่ ๘๔/๒๔๙๗ และฎีกาที่ ๙๙๑/๒๕๐๑ พิพากษายืน(ยง เหลืองรังษี-ห้วน ประชาบาล-สุทิน เกษคุปต์)ศาลแพ่ง - นายพร สมบัติศิริศาลอุทธรณ์ - นายชลัม รุทระวณิชแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ