คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7336/2540หลักกฎหมาย: แม้โจทก์จะฟ้องให้จำเลยรับผิดในมูลหนี้ตามสัญญารับชำระหนี้หรือขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินที่ทำไว้ต่อโจทก์ โดยมิได้ฟ้องให้จำเลยรับผิดในมูลหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินก็ตาม แต่จำเลยได้ขอให้ศาลเรียกจำเลยร่วมในฐานะผู้ออกตั๋วเข้ามาเป็นจำเลยร่วม และจำเลยร่วมได้ให้การต่อสู้ปฏิเสธความรับผิดที่จะชำระเงินตามตั๋วให้แก่จำเลย คดีจึงมีข้อพิพาทเกี่ยวกับมูลหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินด้วย จำเลยร่วมได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทซึ่งมีธนาคารโจทก์สาขา จ. เป็นผู้รับอาวัล ให้แก่จำเลย โดยสัญญาว่าจะใช้เงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินให้ ณ ที่ธนาคารโจทก์สาขา จ. ต่อมาก่อนวันถึงกำหนดใช้เงิน จำเลยได้นำตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวไปทำสัญญารับชำระหนี้หรือขายลดให้แก่ธนาคารโจทก์สาขา พ. โดยสัญญาว่า ถ้าเรียกเก็บเงินตามตั๋วไม่ได้ จำเลยยอมรับผิดชำระเงินที่ปรากฏในตั๋วพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ให้แก่โจทก์ เมื่อปรากฏว่าตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทโจทก์เรียกเก็บเงินไม่ได้ แม้จะเป็นเพราะศาลชั้นต้นสั่งอายัดชั่วคราวไว้ในคดีเรื่องอื่นตามคำร้องขอของจำเลยร่วมก็ตาม ก็ถือว่าจำเลยผิดสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินต่อโจทก์ จำเลยจะต้องรับผิดชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15ต่อปี ตามสัญญาให้แก่โจทก์ ตั๋วสัญญาใช้เงินฉบับพิพาทมีโจทก์เป็นผู้รับอาวัล ดังนั้น หากจำเลยได้ชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ไปตามที่ได้ตกลงไว้ในสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงิน จำเลยก็จะได้ตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทมาไว้ในครอบครองในฐานะเป็นผู้รับเงินและเป็นผู้ทรงตั๋วมีสิทธิเรียกร้องเอาเงินจากโจทก์ผู้รับอาวัลและจำเลยร่วมซึ่งเป็นผู้ออกตั๋วได้อีก เช่นนี้ เมื่อปรากฏว่าคดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่วมชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์และคดีถึงที่สุดไปแล้ว จึงต้องถือว่าเงินที่โจทก์จ่ายให้แก่จำเลยไปตามสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินเป็นการชำระหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่จำเลยซึ่งเป็นผู้ทรงและโจทก์ได้ใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 940 วรรคสามแล้ว ตั้งแต่วันฟ้อง ฉะนั้น นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไป จำเลยจึงไม่จำต้องชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์อีก ส่วนดอกเบี้ยก่อนฟ้องตามสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงิน เมื่อจำเลยผิดสัญญาขายลดตั๋วเงิน จำเลยจึงยังคงต้องรับผิดชำระให้แก่โจทก์ ส่วนจำเลยร่วมคงรับผิดชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ตั้งแต่วันฟ้องซึ่งถือว่าเป็นวันที่โจทก์ได้ใช้สิทธิไล่เบี้ย ฉะนั้นดอกเบี้ยก่อนฟ้องจำเลยร่วมจึงไม่ต้องรับผิดชำระให้แก่โจทก์ ตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทมิได้ระบุเรื่องดอกเบี้ยไว้ และอัตราดอกเบี้ยตามตั๋วสัญญาใช้เงินนั้น ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 968(2) ประกอบมาตรา 985บัญญัติให้มีสิทธิไล่เบี้ยเอาดอกเบี้ยได้เพียงร้อยละ 5 ต่อปี การที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยร่วมซึ่งเป็นผู้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินและต้องรับผิดในมูลหนี้ตั๋วสัญญาใช้เงินชำระดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีจึงเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย แม้จำเลยร่วมจะมิได้อุทธรณ์ฎีกา แต่เรื่องดังกล่าวนี้เกี่ยวกับอำนาจฟ้องซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยเองและแก้ไขเสียให้ถูกต้องได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5)โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2533 จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้ทำสัญญารับชำระหนี้ เพื่อนำตั๋วสัญญาใช้เงินฉบับลงวันที่ 30 พฤษภาคม 2532 จำนวนเงิน6,000,000 บาท ครบกำหนดวันที่ 30 พฤษภาคม 2533 มาขายลดแก่โจทก์โดยสัญญาว่า หากโจทก์เรียกเก็บเงินไม่ได้ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ยอมรับผิดใช้เงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้รับเงินไปแล้ว ต่อมาโจทก์ในฐานะผู้ทรงได้เรียกเก็บเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงิน แต่ธนาคารผู้รับอาวัลได้ปฏิเสธการจ่ายเงิน โจทก์ทวงถาม แต่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ปฏิเสธ จึงต้องรับผิดพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 30 พฤษภาคม 2533 ถึงวันฟ้อง เป็นเงิน 310,684.93 บาทขอให้บังคับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินจำนวน 6,310,684.93 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงิน 6,000,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การ และขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า ตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทเกิดจากสัญญาจะซื้อขายที่ดิน โดยจำเลยที่ 1 และที่ 2 จะขายที่ดินให้แก่นายไพฑูรย์ โมกขมรรคกุล และนางปาริชาตโมกขมรรคกุล เป็นเงิน 21,000,000 บาท โดยวันจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้รับเงิน 10,000,000 บาท ส่วนที่เหลือ 11,000,000 บาท ผู้ซื้อได้ชำระโดยตั๋วสัญญาใช้เงิน 3 ฉบับ ผู้ออกตั๋วคือห้างหุ้นส่วนจำกัดรวมสุขเจริญ โดยนางปาริชาตโมกขมรรคกุล เป็นผู้ลงนามแทนและมีธนาคารโจทก์สาขาซอยจารุรัตน์ เป็นผู้รับอาวัลตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทเป็นหนึ่งในสามฉบับดังกล่าว ต่อมาจำเลยที่ 1 และที่ 2 นำไปสลักหลังขายลดให้แก่โจทก์ สาขาถนนเพชรบุรีตัดใหม่ ต่อมานายไพฑูรย์กับพวกได้ยื่นฟ้องจำเลยที่ 1 ที่ 2 กับพวกต่อศาลชั้นต้นคดีหมายเลขดำที่ 10140/2533 อ้างว่าที่ดินถูกรอนสิทธิและขอให้ศาลมีคำสั่งห้ามไปยังธนาคารโจทก์ สาขาซอยจารุรัตน์ ไม่ให้จ่ายเงินตามตั๋วไว้ชั่วคราว ดังนั้นขณะตั๋วสัญญาใช้เงินถูกปฏิเสธการจ่ายเงิน โจทก์ในฐานะผู้ทรงตั๋วสัญญาใช้เงินชอบที่จะฟ้องบังคับเอาจากผู้ออกตั๋วมิใช่มาฟ้องบังคับเอาจากจำเลยที่ 1และที่ 2 โจทก์เป็นผู้รับอาวัลย่อมรับผิดชอบต่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 อยู่แล้ว โจทก์ในฐานะผู้ทรงและผู้รับอาวัลตั๋วสัญญาใช้เงิน แม้จะถูกปฏิเสธการจ่ายจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ หรือหากจำเลยที่ 1 และที่ 2 ชำระหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินแก่โจทก์ และเข้าถือเอาแล้วฟ้องผู้ออกตั๋วและโจทก์ในฐานะผู้รับอาวัล โจทก์ก็ต้องรับผิดใช้เงินแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องขอให้เรียกห้างหุ้นส่วนจำกัดรวมสุขเจริญ และนางปาริชาตโมกขมรรคกุล ในฐานะผู้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินเข้ามาเป็นจำเลยร่วม ศาลชั้นต้นอนุญาตโดยให้เรียกจำเลยร่วมทั้งสองเป็นจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ตามลำดับจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องเฉพาะส่วนของจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินจำนวน 6,310,684.93 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงิน 6,000,000บาท นับจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ สำหรับจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ให้ร่วมรับผิดดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเป็นต้นไปจำเลยที่ 1 และที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 2 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีการะหว่างฎีกา จำเลยที่ 1 ถึงแก่กรรม นางประหยัด ศุภพิพัฒน์ ภริยาโดยชอบด้วยกฎหมายยื่นคำร้องขอเข้าเป็นคู่ความแทน ศาลฎีกาอนุญาตศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติว่า เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2532จำเลยร่วมที่ 1 โดยจำเลยร่วมที่ 2 หุ้นส่วนผู้จัดการได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทเอกสารหมาย จ.7 ซึ่งมีธนาคารโจทก์ สาขาซอยจารุรัตน์ เป็นผู้รับอาวัลให้แก่จำเลยที่ 1 และที่ 2โดยสัญญาว่าจะใช้เงินจำนวน 6,000,000 บาท ให้ ณ ที่ธนาคารโจทก์ สาขาซอยจารุรัตน์ในวันที่ 30 พฤษภาคม 2533 ต่อมาวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2533 จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้นำตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวไปทำสัญญารับชำระหนี้หรือขายลดให้แก่ธนาคารโจทก์สาขาถนนเพชรบุรีตัดใหม่ โดยสัญญาว่า ถ้าเรียกเก็บเงินตามตั๋วไม่ได้ยอมรับผิดชำระเงินที่ปรากฏในตั๋วพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ให้แก่โจทก์ หลังจากนั้นเมื่อตั๋วถึงกำหนดวันใช้เงินโจทก์เรียกเก็บเงินตามตั๋วไม่ได้เพราะศาลชั้นต้นมีคำสั่งอายัดชั่วคราวไว้ตามคำร้องขอของจำเลยร่วมที่ 2 กับพวกคดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ต้องร่วมกับจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ชำระหนี้ตามฟ้องให้แก่โจทก์หรือไม่ เพียงใด เห็นว่า แม้โจทก์จะฟ้องให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 รับผิดในมูลหนี้ตามสัญญารับชำระหนี้หรือขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินที่ทำไว้ต่อโจทก์ มิได้ฟ้องให้รับผิดในมูลหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินก็ตาม แต่จำเลยที่ 2 ได้ขอให้ศาลเรียกจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ในฐานะผู้ออกตั๋วเข้ามาเป็นจำเลยร่วมซึ่งจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ได้ให้การต่อสู้ปฏิเสธความรับผิดที่จะชำระเงินตามตั๋วให้แก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 คดีจึงมีข้อพิพาทเกี่ยวกับมูลหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินด้วย เมื่อปรากฏว่าตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทโจทก์เรียกเก็บเงินไม่ได้ แม้ศาลชั้นต้นจะสั่งอายัดชั่วคราวไว้ในคดีเรื่องอื่นตามคำร้องขอของจำเลยร่วมที่ 2 กับพวกก็ตาม ก็ถือว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2ผิดสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินต่อโจทก์จะต้องรับผิดชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ตามสัญญาให้แก่โจทก์อย่างไรก็ตามเมื่อตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทโจทก์เป็นผู้รับอาวัลซึ่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 940 บัญญัติว่า "ผู้รับอาวัลย่อมต้องผูกพันเป็นอย่างเดียวกันกับบุคคลซึ่งตนประกัน ฯลฯเมื่อผู้รับอาวัลได้ใช้เงินไปตามตั๋วแลกเงินแล้ว ย่อมได้สิทธิในอันจะไล่เบี้ยเอาแก่บุคคลซึ่งตนได้ประกันไว้ กับทั้งบุคคลทั้งหลายผู้รับผิดแทนตัวผู้นั้น" และมาตรา 967บัญญัติว่า "ในเรื่องตั๋วแลกเงินนั้น บรรดาบุคคลผู้สั่งจ่ายก็ดี รับรองก็ดี สลักหลังก็ดี หรือรับประกันด้วยอาวัลก็ดีย่อมต้องร่วมกันรับผิดต่อผู้ทรงผู้ทรงย่อมมีสิทธิว่ากล่าวเอาความแก่บรรดาบุคคลเหล่านี้เรียงตัวหรือรวมกันก็ได้โดยมิพักต้องดำเนินตามลำดับที่คนเหล่านั้นมาต้องผูกพัน ฯลฯ" ซึ่งมาตรา 985 ให้ยกบทบัญญัติดังกล่าวมาบังคับในเรื่องตั๋วสัญญาใช้เงินด้วย ดังนั้น หากจำเลยที่ 1 และที่ 2ชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ไปตามที่ได้ตกลงไว้ในสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงิน จำเลยที่ 1 และที่ 2 ก็จะได้ตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทมาไว้ในครอบครองในฐานะเป็นผู้รับเงินกลับเป็นผู้ทรงตั๋วมีสิทธิเรียกร้องเอาเงินจากโจทก์ผู้รับอาวัลและจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ผู้ออกตั๋วได้อีกตามมาตรา 940 วรรคหนึ่ง และมาตรา 967วรรคหนึ่งและวรรคสอง เมื่อเป็นเช่นนี้และศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์และคดีถึงที่สุดไปแล้ว จึงต้องถือว่าเงินที่โจทก์จ่ายให้แก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไปตามสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินเป็นการชำระหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ทรงและโจทก์ได้ใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ตามมาตรา 940 วรรคสาม แล้วตั้งแต่วันฟ้อง ดังนี้ นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงไม่จำต้องชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ ส่วนดอกเบี้ยก่อนฟ้องร้อยละ 15 ต่อปี ตามสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินจำนวน 310,684.93 บาท นั้น เมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 ผิดสัญญาจึงต้องรับผิดชำระให้แก่โจทก์ ด้วยเหตุนี้ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ทั้งหมดนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยเมื่อได้วินิจฉัยฟังได้ดังกล่าวมา จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 คงรับผิดชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ตั้งแต่วันฟ้องซึ่งถือว่าเป็นวันที่โจทก์ได้ใช้สิทธิไล่เบี้ยฉะนั้นดอกเบี้ยก่อนฟ้องจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดชำระให้แก่โจทก์ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ชำระนั้นเป็นการไม่ชอบ เมื่อปรากฏว่าตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทมิได้ระบุเรื่องดอกเบี้ยไว้และอัตราดอกเบี้ยตามตั๋วสัญญาใช้เงินนั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 968(2) ประกอบมาตรา 985 บัญญัติให้มีสิทธิไล่เบี้ยเอาดอกเบี้ยได้ร้อยละ 5 ต่อปี การที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ชำระดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนั้นไม่ชอบด้วยกฎหมาย แม้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 จะมิได้อุทธรณ์ฎีกา แต่เรื่องดังกล่าวมาเกี่ยวกับอำนาจฟ้องซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยเองได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5)พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินจำนวน 310,684.93บาท ให้แก่โจทก์ และให้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินจำนวน 6,000,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 5 ต่อปี ในต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จให้แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7336/2540ธนาคาร กสิกรไทย จำกัดโจทก์นาย เกษม ศุภพิพัฒน์ โดยนาง ประหยัด ศุภพิพัฒน์จำเลยผู้เข้าเป็นคู่ความแทน กับพวกจำเลยจำเลยร่วมจำเลยห้างหุ้นส่วนจำกัด รวมสุขเจริญ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 369, ม. 940, ม. 967, ม. 968, ม. 982, ม. 985 ป.วิ.พ. ม. 57 (3), ม. 58, ม. 142 (5), ม. 147, ม. 183, ม. 246, ม. 247แม้โจทก์จะฟ้องให้จำเลยรับผิดในมูลหนี้ตามสัญญารับชำระหนี้หรือขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินที่ทำไว้ต่อโจทก์ โดยมิได้ฟ้องให้จำเลยรับผิดในมูลหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินก็ตาม แต่จำเลยได้ขอให้ศาลเรียกจำเลยร่วมในฐานะผู้ออกตั๋วเข้ามาเป็นจำเลยร่วม และจำเลยร่วมได้ให้การต่อสู้ปฏิเสธความรับผิดที่จะชำระเงินตามตั๋วให้แก่จำเลย คดีจึงมีข้อพิพาทเกี่ยวกับมูลหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินด้วย จำเลยร่วมได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทซึ่งมีธนาคารโจทก์สาขา จ. เป็นผู้รับอาวัล ให้แก่จำเลย โดยสัญญาว่าจะใช้เงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินให้ ณ ที่ธนาคารโจทก์สาขา จ. ต่อมาก่อนวันถึงกำหนดใช้เงิน จำเลยได้นำตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวไปทำสัญญารับชำระหนี้หรือขายลดให้แก่ธนาคารโจทก์สาขา พ. โดยสัญญาว่า ถ้าเรียกเก็บเงินตามตั๋วไม่ได้ จำเลยยอมรับผิดชำระเงินที่ปรากฏในตั๋วพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ให้แก่โจทก์ เมื่อปรากฏว่าตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทโจทก์เรียกเก็บเงินไม่ได้ แม้จะเป็นเพราะศาลชั้นต้นสั่งอายัดชั่วคราวไว้ในคดีเรื่องอื่นตามคำร้องขอของจำเลยร่วมก็ตาม ก็ถือว่าจำเลยผิดสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินต่อโจทก์ จำเลยจะต้องรับผิดชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15ต่อปี ตามสัญญาให้แก่โจทก์ ตั๋วสัญญาใช้เงินฉบับพิพาทมีโจทก์เป็นผู้รับอาวัล ดังนั้น หากจำเลยได้ชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ไปตามที่ได้ตกลงไว้ในสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงิน จำเลยก็จะได้ตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทมาไว้ในครอบครองในฐานะเป็นผู้รับเงินและเป็นผู้ทรงตั๋วมีสิทธิเรียกร้องเอาเงินจากโจทก์ผู้รับอาวัลและจำเลยร่วมซึ่งเป็นผู้ออกตั๋วได้อีก เช่นนี้ เมื่อปรากฏว่าคดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่วมชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์และคดีถึงที่สุดไปแล้ว จึงต้องถือว่าเงินที่โจทก์จ่ายให้แก่จำเลยไปตามสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินเป็นการชำระหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่จำเลยซึ่งเป็นผู้ทรงและโจทก์ได้ใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 940 วรรคสามแล้ว ตั้งแต่วันฟ้อง ฉะนั้น นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไป จำเลยจึงไม่จำต้องชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์อีก ส่วนดอกเบี้ยก่อนฟ้องตามสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงิน เมื่อจำเลยผิดสัญญาขายลดตั๋วเงิน จำเลยจึงยังคงต้องรับผิดชำระให้แก่โจทก์ ส่วนจำเลยร่วมคงรับผิดชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ตั้งแต่วันฟ้องซึ่งถือว่าเป็นวันที่โจทก์ได้ใช้สิทธิไล่เบี้ย ฉะนั้นดอกเบี้ยก่อนฟ้องจำเลยร่วมจึงไม่ต้องรับผิดชำระให้แก่โจทก์ ตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทมิได้ระบุเรื่องดอกเบี้ยไว้ และอัตราดอกเบี้ยตามตั๋วสัญญาใช้เงินนั้น ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 968(2) ประกอบมาตรา 985บัญญัติให้มีสิทธิไล่เบี้ยเอาดอกเบี้ยได้เพียงร้อยละ 5 ต่อปี การที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยร่วมซึ่งเป็นผู้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินและต้องรับผิดในมูลหนี้ตั๋วสัญญาใช้เงินชำระดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีจึงเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย แม้จำเลยร่วมจะมิได้อุทธรณ์ฎีกา แต่เรื่องดังกล่าวนี้เกี่ยวกับอำนาจฟ้องซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยเองและแก้ไขเสียให้ถูกต้องได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5)โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2533 จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้ทำสัญญารับชำระหนี้ เพื่อนำตั๋วสัญญาใช้เงินฉบับลงวันที่ 30 พฤษภาคม 2532 จำนวนเงิน6,000,000 บาท ครบกำหนดวันที่ 30 พฤษภาคม 2533 มาขายลดแก่โจทก์โดยสัญญาว่า หากโจทก์เรียกเก็บเงินไม่ได้ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ยอมรับผิดใช้เงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้รับเงินไปแล้ว ต่อมาโจทก์ในฐานะผู้ทรงได้เรียกเก็บเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงิน แต่ธนาคารผู้รับอาวัลได้ปฏิเสธการจ่ายเงิน โจทก์ทวงถาม แต่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ปฏิเสธ จึงต้องรับผิดพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 30 พฤษภาคม 2533 ถึงวันฟ้อง เป็นเงิน 310,684.93 บาทขอให้บังคับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินจำนวน 6,310,684.93 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงิน 6,000,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การ และขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า ตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทเกิดจากสัญญาจะซื้อขายที่ดิน โดยจำเลยที่ 1 และที่ 2 จะขายที่ดินให้แก่นายไพฑูรย์ โมกขมรรคกุล และนางปาริชาตโมกขมรรคกุล เป็นเงิน 21,000,000 บาท โดยวันจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้รับเงิน 10,000,000 บาท ส่วนที่เหลือ 11,000,000 บาท ผู้ซื้อได้ชำระโดยตั๋วสัญญาใช้เงิน 3 ฉบับ ผู้ออกตั๋วคือห้างหุ้นส่วนจำกัดรวมสุขเจริญ โดยนางปาริชาตโมกขมรรคกุล เป็นผู้ลงนามแทนและมีธนาคารโจทก์สาขาซอยจารุรัตน์ เป็นผู้รับอาวัลตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทเป็นหนึ่งในสามฉบับดังกล่าว ต่อมาจำเลยที่ 1 และที่ 2 นำไปสลักหลังขายลดให้แก่โจทก์ สาขาถนนเพชรบุรีตัดใหม่ ต่อมานายไพฑูรย์กับพวกได้ยื่นฟ้องจำเลยที่ 1 ที่ 2 กับพวกต่อศาลชั้นต้นคดีหมายเลขดำที่ 10140/2533 อ้างว่าที่ดินถูกรอนสิทธิและขอให้ศาลมีคำสั่งห้ามไปยังธนาคารโจทก์ สาขาซอยจารุรัตน์ ไม่ให้จ่ายเงินตามตั๋วไว้ชั่วคราว ดังนั้นขณะตั๋วสัญญาใช้เงินถูกปฏิเสธการจ่ายเงิน โจทก์ในฐานะผู้ทรงตั๋วสัญญาใช้เงินชอบที่จะฟ้องบังคับเอาจากผู้ออกตั๋วมิใช่มาฟ้องบังคับเอาจากจำเลยที่ 1และที่ 2 โจทก์เป็นผู้รับอาวัลย่อมรับผิดชอบต่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 อยู่แล้ว โจทก์ในฐานะผู้ทรงและผู้รับอาวัลตั๋วสัญญาใช้เงิน แม้จะถูกปฏิเสธการจ่ายจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ หรือหากจำเลยที่ 1 และที่ 2 ชำระหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินแก่โจทก์ และเข้าถือเอาแล้วฟ้องผู้ออกตั๋วและโจทก์ในฐานะผู้รับอาวัล โจทก์ก็ต้องรับผิดใช้เงินแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องขอให้เรียกห้างหุ้นส่วนจำกัดรวมสุขเจริญ และนางปาริชาตโมกขมรรคกุล ในฐานะผู้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินเข้ามาเป็นจำเลยร่วม ศาลชั้นต้นอนุญาตโดยให้เรียกจำเลยร่วมทั้งสองเป็นจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ตามลำดับจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องเฉพาะส่วนของจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินจำนวน 6,310,684.93 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงิน 6,000,000บาท นับจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ สำหรับจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ให้ร่วมรับผิดดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเป็นต้นไปจำเลยที่ 1 และที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 2 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีการะหว่างฎีกา จำเลยที่ 1 ถึงแก่กรรม นางประหยัด ศุภพิพัฒน์ ภริยาโดยชอบด้วยกฎหมายยื่นคำร้องขอเข้าเป็นคู่ความแทน ศาลฎีกาอนุญาตศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติว่า เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2532จำเลยร่วมที่ 1 โดยจำเลยร่วมที่ 2 หุ้นส่วนผู้จัดการได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทเอกสารหมาย จ.7 ซึ่งมีธนาคารโจทก์ สาขาซอยจารุรัตน์ เป็นผู้รับอาวัลให้แก่จำเลยที่ 1 และที่ 2โดยสัญญาว่าจะใช้เงินจำนวน 6,000,000 บาท ให้ ณ ที่ธนาคารโจทก์ สาขาซอยจารุรัตน์ในวันที่ 30 พฤษภาคม 2533 ต่อมาวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2533 จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้นำตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวไปทำสัญญารับชำระหนี้หรือขายลดให้แก่ธนาคารโจทก์สาขาถนนเพชรบุรีตัดใหม่ โดยสัญญาว่า ถ้าเรียกเก็บเงินตามตั๋วไม่ได้ยอมรับผิดชำระเงินที่ปรากฏในตั๋วพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ให้แก่โจทก์ หลังจากนั้นเมื่อตั๋วถึงกำหนดวันใช้เงินโจทก์เรียกเก็บเงินตามตั๋วไม่ได้เพราะศาลชั้นต้นมีคำสั่งอายัดชั่วคราวไว้ตามคำร้องขอของจำเลยร่วมที่ 2 กับพวกคดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ต้องร่วมกับจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ชำระหนี้ตามฟ้องให้แก่โจทก์หรือไม่ เพียงใด เห็นว่า แม้โจทก์จะฟ้องให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 รับผิดในมูลหนี้ตามสัญญารับชำระหนี้หรือขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินที่ทำไว้ต่อโจทก์ มิได้ฟ้องให้รับผิดในมูลหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินก็ตาม แต่จำเลยที่ 2 ได้ขอให้ศาลเรียกจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ในฐานะผู้ออกตั๋วเข้ามาเป็นจำเลยร่วมซึ่งจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ได้ให้การต่อสู้ปฏิเสธความรับผิดที่จะชำระเงินตามตั๋วให้แก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 คดีจึงมีข้อพิพาทเกี่ยวกับมูลหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินด้วย เมื่อปรากฏว่าตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทโจทก์เรียกเก็บเงินไม่ได้ แม้ศาลชั้นต้นจะสั่งอายัดชั่วคราวไว้ในคดีเรื่องอื่นตามคำร้องขอของจำเลยร่วมที่ 2 กับพวกก็ตาม ก็ถือว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2ผิดสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินต่อโจทก์จะต้องรับผิดชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ตามสัญญาให้แก่โจทก์อย่างไรก็ตามเมื่อตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทโจทก์เป็นผู้รับอาวัลซึ่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 940 บัญญัติว่า "ผู้รับอาวัลย่อมต้องผูกพันเป็นอย่างเดียวกันกับบุคคลซึ่งตนประกัน ฯลฯเมื่อผู้รับอาวัลได้ใช้เงินไปตามตั๋วแลกเงินแล้ว ย่อมได้สิทธิในอันจะไล่เบี้ยเอาแก่บุคคลซึ่งตนได้ประกันไว้ กับทั้งบุคคลทั้งหลายผู้รับผิดแทนตัวผู้นั้น" และมาตรา 967บัญญัติว่า "ในเรื่องตั๋วแลกเงินนั้น บรรดาบุคคลผู้สั่งจ่ายก็ดี รับรองก็ดี สลักหลังก็ดี หรือรับประกันด้วยอาวัลก็ดีย่อมต้องร่วมกันรับผิดต่อผู้ทรงผู้ทรงย่อมมีสิทธิว่ากล่าวเอาความแก่บรรดาบุคคลเหล่านี้เรียงตัวหรือรวมกันก็ได้โดยมิพักต้องดำเนินตามลำดับที่คนเหล่านั้นมาต้องผูกพัน ฯลฯ" ซึ่งมาตรา 985 ให้ยกบทบัญญัติดังกล่าวมาบังคับในเรื่องตั๋วสัญญาใช้เงินด้วย ดังนั้น หากจำเลยที่ 1 และที่ 2ชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ไปตามที่ได้ตกลงไว้ในสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงิน จำเลยที่ 1 และที่ 2 ก็จะได้ตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทมาไว้ในครอบครองในฐานะเป็นผู้รับเงินกลับเป็นผู้ทรงตั๋วมีสิทธิเรียกร้องเอาเงินจากโจทก์ผู้รับอาวัลและจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ผู้ออกตั๋วได้อีกตามมาตรา 940 วรรคหนึ่ง และมาตรา 967วรรคหนึ่งและวรรคสอง เมื่อเป็นเช่นนี้และศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์และคดีถึงที่สุดไปแล้ว จึงต้องถือว่าเงินที่โจทก์จ่ายให้แก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไปตามสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินเป็นการชำระหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ทรงและโจทก์ได้ใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ตามมาตรา 940 วรรคสาม แล้วตั้งแต่วันฟ้อง ดังนี้ นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงไม่จำต้องชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ ส่วนดอกเบี้ยก่อนฟ้องร้อยละ 15 ต่อปี ตามสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินจำนวน 310,684.93 บาท นั้น เมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 ผิดสัญญาจึงต้องรับผิดชำระให้แก่โจทก์ ด้วยเหตุนี้ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ทั้งหมดนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยเมื่อได้วินิจฉัยฟังได้ดังกล่าวมา จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 คงรับผิดชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ตั้งแต่วันฟ้องซึ่งถือว่าเป็นวันที่โจทก์ได้ใช้สิทธิไล่เบี้ยฉะนั้นดอกเบี้ยก่อนฟ้องจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดชำระให้แก่โจทก์ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ชำระนั้นเป็นการไม่ชอบ เมื่อปรากฏว่าตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทมิได้ระบุเรื่องดอกเบี้ยไว้และอัตราดอกเบี้ยตามตั๋วสัญญาใช้เงินนั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 968(2) ประกอบมาตรา 985 บัญญัติให้มีสิทธิไล่เบี้ยเอาดอกเบี้ยได้ร้อยละ 5 ต่อปี การที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ชำระดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนั้นไม่ชอบด้วยกฎหมาย แม้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 จะมิได้อุทธรณ์ฎีกา แต่เรื่องดังกล่าวมาเกี่ยวกับอำนาจฟ้องซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยเองได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5)พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินจำนวน 310,684.93บาท ให้แก่โจทก์ และให้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินจำนวน 6,000,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 5 ต่อปี ในต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จให้แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(บุญธรรม อยู่พุก-ปรีชา เฉลิมวณิชย์-ประกาศ บูรพางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2533 จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้ทำสัญญารับชำระหนี้ เพื่อนำตั๋วสัญญาใช้เงินฉบับลงวันที่ 30 พฤษภาคม 2532 จำนวนเงิน6,000,000 บาท ครบกำหนดวันที่ 30 พฤษภาคม 2533 มาขายลดแก่โจทก์โดยสัญญาว่า หากโจทก์เรียกเก็บเงินไม่ได้ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ยอมรับผิดใช้เงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้รับเงินไปแล้ว ต่อมาโจทก์ในฐานะผู้ทรงได้เรียกเก็บเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงิน แต่ธนาคารผู้รับอาวัลได้ปฏิเสธการจ่ายเงิน โจทก์ทวงถาม แต่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ปฏิเสธ จึงต้องรับผิดพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 30 พฤษภาคม 2533 ถึงวันฟ้อง เป็นเงิน 310,684.93 บาทขอให้บังคับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินจำนวน 6,310,684.93 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงิน 6,000,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การ และขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า ตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทเกิดจากสัญญาจะซื้อขายที่ดิน โดยจำเลยที่ 1 และที่ 2 จะขายที่ดินให้แก่นายไพฑูรย์ โมกขมรรคกุล และนางปาริชาตโมกขมรรคกุล เป็นเงิน 21,000,000 บาท โดยวันจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้รับเงิน 10,000,000 บาท ส่วนที่เหลือ 11,000,000 บาท ผู้ซื้อได้ชำระโดยตั๋วสัญญาใช้เงิน 3 ฉบับ ผู้ออกตั๋วคือห้างหุ้นส่วนจำกัดรวมสุขเจริญ โดยนางปาริชาตโมกขมรรคกุล เป็นผู้ลงนามแทนและมีธนาคารโจทก์สาขาซอยจารุรัตน์ เป็นผู้รับอาวัลตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทเป็นหนึ่งในสามฉบับดังกล่าว ต่อมาจำเลยที่ 1 และที่ 2 นำไปสลักหลังขายลดให้แก่โจทก์ สาขาถนนเพชรบุรีตัดใหม่ ต่อมานายไพฑูรย์กับพวกได้ยื่นฟ้องจำเลยที่ 1 ที่ 2 กับพวกต่อศาลชั้นต้นคดีหมายเลขดำที่ 10140/2533 อ้างว่าที่ดินถูกรอนสิทธิและขอให้ศาลมีคำสั่งห้ามไปยังธนาคารโจทก์ สาขาซอยจารุรัตน์ ไม่ให้จ่ายเงินตามตั๋วไว้ชั่วคราว ดังนั้นขณะตั๋วสัญญาใช้เงินถูกปฏิเสธการจ่ายเงิน โจทก์ในฐานะผู้ทรงตั๋วสัญญาใช้เงินชอบที่จะฟ้องบังคับเอาจากผู้ออกตั๋วมิใช่มาฟ้องบังคับเอาจากจำเลยที่ 1และที่ 2 โจทก์เป็นผู้รับอาวัลย่อมรับผิดชอบต่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 อยู่แล้ว โจทก์ในฐานะผู้ทรงและผู้รับอาวัลตั๋วสัญญาใช้เงิน แม้จะถูกปฏิเสธการจ่ายจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ หรือหากจำเลยที่ 1 และที่ 2 ชำระหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินแก่โจทก์ และเข้าถือเอาแล้วฟ้องผู้ออกตั๋วและโจทก์ในฐานะผู้รับอาวัล โจทก์ก็ต้องรับผิดใช้เงินแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องขอให้เรียกห้างหุ้นส่วนจำกัดรวมสุขเจริญ และนางปาริชาตโมกขมรรคกุล ในฐานะผู้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินเข้ามาเป็นจำเลยร่วม ศาลชั้นต้นอนุญาตโดยให้เรียกจำเลยร่วมทั้งสองเป็นจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ตามลำดับจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องเฉพาะส่วนของจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินจำนวน 6,310,684.93 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงิน 6,000,000บาท นับจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ สำหรับจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ให้ร่วมรับผิดดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเป็นต้นไปจำเลยที่ 1 และที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 2 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีการะหว่างฎีกา จำเลยที่ 1 ถึงแก่กรรม นางประหยัด ศุภพิพัฒน์ ภริยาโดยชอบด้วยกฎหมายยื่นคำร้องขอเข้าเป็นคู่ความแทน ศาลฎีกาอนุญาตศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติว่า เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2532จำเลยร่วมที่ 1 โดยจำเลยร่วมที่ 2 หุ้นส่วนผู้จัดการได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทเอกสารหมาย จ.7 ซึ่งมีธนาคารโจทก์ สาขาซอยจารุรัตน์ เป็นผู้รับอาวัลให้แก่จำเลยที่ 1 และที่ 2โดยสัญญาว่าจะใช้เงินจำนวน 6,000,000 บาท ให้ ณ ที่ธนาคารโจทก์ สาขาซอยจารุรัตน์ในวันที่ 30 พฤษภาคม 2533 ต่อมาวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2533 จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้นำตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวไปทำสัญญารับชำระหนี้หรือขายลดให้แก่ธนาคารโจทก์สาขาถนนเพชรบุรีตัดใหม่ โดยสัญญาว่า ถ้าเรียกเก็บเงินตามตั๋วไม่ได้ยอมรับผิดชำระเงินที่ปรากฏในตั๋วพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ให้แก่โจทก์ หลังจากนั้นเมื่อตั๋วถึงกำหนดวันใช้เงินโจทก์เรียกเก็บเงินตามตั๋วไม่ได้เพราะศาลชั้นต้นมีคำสั่งอายัดชั่วคราวไว้ตามคำร้องขอของจำเลยร่วมที่ 2 กับพวกคดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ต้องร่วมกับจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ชำระหนี้ตามฟ้องให้แก่โจทก์หรือไม่ เพียงใด เห็นว่า แม้โจทก์จะฟ้องให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 รับผิดในมูลหนี้ตามสัญญารับชำระหนี้หรือขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินที่ทำไว้ต่อโจทก์ มิได้ฟ้องให้รับผิดในมูลหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินก็ตาม แต่จำเลยที่ 2 ได้ขอให้ศาลเรียกจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ในฐานะผู้ออกตั๋วเข้ามาเป็นจำเลยร่วมซึ่งจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ได้ให้การต่อสู้ปฏิเสธความรับผิดที่จะชำระเงินตามตั๋วให้แก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 คดีจึงมีข้อพิพาทเกี่ยวกับมูลหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินด้วย เมื่อปรากฏว่าตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทโจทก์เรียกเก็บเงินไม่ได้ แม้ศาลชั้นต้นจะสั่งอายัดชั่วคราวไว้ในคดีเรื่องอื่นตามคำร้องขอของจำเลยร่วมที่ 2 กับพวกก็ตาม ก็ถือว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2ผิดสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินต่อโจทก์จะต้องรับผิดชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ตามสัญญาให้แก่โจทก์อย่างไรก็ตามเมื่อตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทโจทก์เป็นผู้รับอาวัลซึ่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 940 บัญญัติว่า "ผู้รับอาวัลย่อมต้องผูกพันเป็นอย่างเดียวกันกับบุคคลซึ่งตนประกัน ฯลฯเมื่อผู้รับอาวัลได้ใช้เงินไปตามตั๋วแลกเงินแล้ว ย่อมได้สิทธิในอันจะไล่เบี้ยเอาแก่บุคคลซึ่งตนได้ประกันไว้ กับทั้งบุคคลทั้งหลายผู้รับผิดแทนตัวผู้นั้น" และมาตรา 967บัญญัติว่า "ในเรื่องตั๋วแลกเงินนั้น บรรดาบุคคลผู้สั่งจ่ายก็ดี รับรองก็ดี สลักหลังก็ดี หรือรับประกันด้วยอาวัลก็ดีย่อมต้องร่วมกันรับผิดต่อผู้ทรงผู้ทรงย่อมมีสิทธิว่ากล่าวเอาความแก่บรรดาบุคคลเหล่านี้เรียงตัวหรือรวมกันก็ได้โดยมิพักต้องดำเนินตามลำดับที่คนเหล่านั้นมาต้องผูกพัน ฯลฯ" ซึ่งมาตรา 985 ให้ยกบทบัญญัติดังกล่าวมาบังคับในเรื่องตั๋วสัญญาใช้เงินด้วย ดังนั้น หากจำเลยที่ 1 และที่ 2ชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ไปตามที่ได้ตกลงไว้ในสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงิน จำเลยที่ 1 และที่ 2 ก็จะได้ตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทมาไว้ในครอบครองในฐานะเป็นผู้รับเงินกลับเป็นผู้ทรงตั๋วมีสิทธิเรียกร้องเอาเงินจากโจทก์ผู้รับอาวัลและจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ผู้ออกตั๋วได้อีกตามมาตรา 940 วรรคหนึ่ง และมาตรา 967วรรคหนึ่งและวรรคสอง เมื่อเป็นเช่นนี้และศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์และคดีถึงที่สุดไปแล้ว จึงต้องถือว่าเงินที่โจทก์จ่ายให้แก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไปตามสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินเป็นการชำระหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ทรงและโจทก์ได้ใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ตามมาตรา 940 วรรคสาม แล้วตั้งแต่วันฟ้อง ดังนี้ นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงไม่จำต้องชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ ส่วนดอกเบี้ยก่อนฟ้องร้อยละ 15 ต่อปี ตามสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินจำนวน 310,684.93 บาท นั้น เมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 ผิดสัญญาจึงต้องรับผิดชำระให้แก่โจทก์ ด้วยเหตุนี้ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ทั้งหมดนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยเมื่อได้วินิจฉัยฟังได้ดังกล่าวมา จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 คงรับผิดชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ตั้งแต่วันฟ้องซึ่งถือว่าเป็นวันที่โจทก์ได้ใช้สิทธิไล่เบี้ยฉะนั้นดอกเบี้ยก่อนฟ้องจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดชำระให้แก่โจทก์ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ชำระนั้นเป็นการไม่ชอบ เมื่อปรากฏว่าตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทมิได้ระบุเรื่องดอกเบี้ยไว้และอัตราดอกเบี้ยตามตั๋วสัญญาใช้เงินนั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 968(2) ประกอบมาตรา 985 บัญญัติให้มีสิทธิไล่เบี้ยเอาดอกเบี้ยได้ร้อยละ 5 ต่อปี การที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ชำระดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนั้นไม่ชอบด้วยกฎหมาย แม้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 จะมิได้อุทธรณ์ฎีกา แต่เรื่องดังกล่าวมาเกี่ยวกับอำนาจฟ้องซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยเองได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5)พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินจำนวน 310,684.93บาท ให้แก่โจทก์ และให้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินจำนวน 6,000,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 5 ต่อปี ในต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จให้แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7336/2540ธนาคาร กสิกรไทย จำกัดโจทก์นาย เกษม ศุภพิพัฒน์ โดยนาง ประหยัด ศุภพิพัฒน์จำเลยผู้เข้าเป็นคู่ความแทน กับพวกจำเลยจำเลยร่วมจำเลยห้างหุ้นส่วนจำกัด รวมสุขเจริญ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 369, ม. 940, ม. 967, ม. 968, ม. 982, ม. 985 ป.วิ.พ. ม. 57 (3), ม. 58, ม. 142 (5), ม. 147, ม. 183, ม. 246, ม. 247แม้โจทก์จะฟ้องให้จำเลยรับผิดในมูลหนี้ตามสัญญารับชำระหนี้หรือขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินที่ทำไว้ต่อโจทก์ โดยมิได้ฟ้องให้จำเลยรับผิดในมูลหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินก็ตาม แต่จำเลยได้ขอให้ศาลเรียกจำเลยร่วมในฐานะผู้ออกตั๋วเข้ามาเป็นจำเลยร่วม และจำเลยร่วมได้ให้การต่อสู้ปฏิเสธความรับผิดที่จะชำระเงินตามตั๋วให้แก่จำเลย คดีจึงมีข้อพิพาทเกี่ยวกับมูลหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินด้วย จำเลยร่วมได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทซึ่งมีธนาคารโจทก์สาขา จ. เป็นผู้รับอาวัล ให้แก่จำเลย โดยสัญญาว่าจะใช้เงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินให้ ณ ที่ธนาคารโจทก์สาขา จ. ต่อมาก่อนวันถึงกำหนดใช้เงิน จำเลยได้นำตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวไปทำสัญญารับชำระหนี้หรือขายลดให้แก่ธนาคารโจทก์สาขา พ. โดยสัญญาว่า ถ้าเรียกเก็บเงินตามตั๋วไม่ได้ จำเลยยอมรับผิดชำระเงินที่ปรากฏในตั๋วพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ให้แก่โจทก์ เมื่อปรากฏว่าตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทโจทก์เรียกเก็บเงินไม่ได้ แม้จะเป็นเพราะศาลชั้นต้นสั่งอายัดชั่วคราวไว้ในคดีเรื่องอื่นตามคำร้องขอของจำเลยร่วมก็ตาม ก็ถือว่าจำเลยผิดสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินต่อโจทก์ จำเลยจะต้องรับผิดชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15ต่อปี ตามสัญญาให้แก่โจทก์ ตั๋วสัญญาใช้เงินฉบับพิพาทมีโจทก์เป็นผู้รับอาวัล ดังนั้น หากจำเลยได้ชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ไปตามที่ได้ตกลงไว้ในสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงิน จำเลยก็จะได้ตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทมาไว้ในครอบครองในฐานะเป็นผู้รับเงินและเป็นผู้ทรงตั๋วมีสิทธิเรียกร้องเอาเงินจากโจทก์ผู้รับอาวัลและจำเลยร่วมซึ่งเป็นผู้ออกตั๋วได้อีก เช่นนี้ เมื่อปรากฏว่าคดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่วมชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์และคดีถึงที่สุดไปแล้ว จึงต้องถือว่าเงินที่โจทก์จ่ายให้แก่จำเลยไปตามสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินเป็นการชำระหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่จำเลยซึ่งเป็นผู้ทรงและโจทก์ได้ใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 940 วรรคสามแล้ว ตั้งแต่วันฟ้อง ฉะนั้น นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไป จำเลยจึงไม่จำต้องชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์อีก ส่วนดอกเบี้ยก่อนฟ้องตามสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงิน เมื่อจำเลยผิดสัญญาขายลดตั๋วเงิน จำเลยจึงยังคงต้องรับผิดชำระให้แก่โจทก์ ส่วนจำเลยร่วมคงรับผิดชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ตั้งแต่วันฟ้องซึ่งถือว่าเป็นวันที่โจทก์ได้ใช้สิทธิไล่เบี้ย ฉะนั้นดอกเบี้ยก่อนฟ้องจำเลยร่วมจึงไม่ต้องรับผิดชำระให้แก่โจทก์ ตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทมิได้ระบุเรื่องดอกเบี้ยไว้ และอัตราดอกเบี้ยตามตั๋วสัญญาใช้เงินนั้น ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 968(2) ประกอบมาตรา 985บัญญัติให้มีสิทธิไล่เบี้ยเอาดอกเบี้ยได้เพียงร้อยละ 5 ต่อปี การที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยร่วมซึ่งเป็นผู้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินและต้องรับผิดในมูลหนี้ตั๋วสัญญาใช้เงินชำระดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีจึงเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย แม้จำเลยร่วมจะมิได้อุทธรณ์ฎีกา แต่เรื่องดังกล่าวนี้เกี่ยวกับอำนาจฟ้องซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยเองและแก้ไขเสียให้ถูกต้องได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5)โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2533 จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้ทำสัญญารับชำระหนี้ เพื่อนำตั๋วสัญญาใช้เงินฉบับลงวันที่ 30 พฤษภาคม 2532 จำนวนเงิน6,000,000 บาท ครบกำหนดวันที่ 30 พฤษภาคม 2533 มาขายลดแก่โจทก์โดยสัญญาว่า หากโจทก์เรียกเก็บเงินไม่ได้ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ยอมรับผิดใช้เงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้รับเงินไปแล้ว ต่อมาโจทก์ในฐานะผู้ทรงได้เรียกเก็บเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงิน แต่ธนาคารผู้รับอาวัลได้ปฏิเสธการจ่ายเงิน โจทก์ทวงถาม แต่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ปฏิเสธ จึงต้องรับผิดพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 30 พฤษภาคม 2533 ถึงวันฟ้อง เป็นเงิน 310,684.93 บาทขอให้บังคับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินจำนวน 6,310,684.93 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงิน 6,000,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การ และขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า ตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทเกิดจากสัญญาจะซื้อขายที่ดิน โดยจำเลยที่ 1 และที่ 2 จะขายที่ดินให้แก่นายไพฑูรย์ โมกขมรรคกุล และนางปาริชาตโมกขมรรคกุล เป็นเงิน 21,000,000 บาท โดยวันจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้รับเงิน 10,000,000 บาท ส่วนที่เหลือ 11,000,000 บาท ผู้ซื้อได้ชำระโดยตั๋วสัญญาใช้เงิน 3 ฉบับ ผู้ออกตั๋วคือห้างหุ้นส่วนจำกัดรวมสุขเจริญ โดยนางปาริชาตโมกขมรรคกุล เป็นผู้ลงนามแทนและมีธนาคารโจทก์สาขาซอยจารุรัตน์ เป็นผู้รับอาวัลตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทเป็นหนึ่งในสามฉบับดังกล่าว ต่อมาจำเลยที่ 1 และที่ 2 นำไปสลักหลังขายลดให้แก่โจทก์ สาขาถนนเพชรบุรีตัดใหม่ ต่อมานายไพฑูรย์กับพวกได้ยื่นฟ้องจำเลยที่ 1 ที่ 2 กับพวกต่อศาลชั้นต้นคดีหมายเลขดำที่ 10140/2533 อ้างว่าที่ดินถูกรอนสิทธิและขอให้ศาลมีคำสั่งห้ามไปยังธนาคารโจทก์ สาขาซอยจารุรัตน์ ไม่ให้จ่ายเงินตามตั๋วไว้ชั่วคราว ดังนั้นขณะตั๋วสัญญาใช้เงินถูกปฏิเสธการจ่ายเงิน โจทก์ในฐานะผู้ทรงตั๋วสัญญาใช้เงินชอบที่จะฟ้องบังคับเอาจากผู้ออกตั๋วมิใช่มาฟ้องบังคับเอาจากจำเลยที่ 1และที่ 2 โจทก์เป็นผู้รับอาวัลย่อมรับผิดชอบต่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 อยู่แล้ว โจทก์ในฐานะผู้ทรงและผู้รับอาวัลตั๋วสัญญาใช้เงิน แม้จะถูกปฏิเสธการจ่ายจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ หรือหากจำเลยที่ 1 และที่ 2 ชำระหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินแก่โจทก์ และเข้าถือเอาแล้วฟ้องผู้ออกตั๋วและโจทก์ในฐานะผู้รับอาวัล โจทก์ก็ต้องรับผิดใช้เงินแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องขอให้เรียกห้างหุ้นส่วนจำกัดรวมสุขเจริญ และนางปาริชาตโมกขมรรคกุล ในฐานะผู้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินเข้ามาเป็นจำเลยร่วม ศาลชั้นต้นอนุญาตโดยให้เรียกจำเลยร่วมทั้งสองเป็นจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ตามลำดับจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องเฉพาะส่วนของจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินจำนวน 6,310,684.93 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงิน 6,000,000บาท นับจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ สำหรับจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ให้ร่วมรับผิดดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเป็นต้นไปจำเลยที่ 1 และที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 2 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีการะหว่างฎีกา จำเลยที่ 1 ถึงแก่กรรม นางประหยัด ศุภพิพัฒน์ ภริยาโดยชอบด้วยกฎหมายยื่นคำร้องขอเข้าเป็นคู่ความแทน ศาลฎีกาอนุญาตศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติว่า เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2532จำเลยร่วมที่ 1 โดยจำเลยร่วมที่ 2 หุ้นส่วนผู้จัดการได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทเอกสารหมาย จ.7 ซึ่งมีธนาคารโจทก์ สาขาซอยจารุรัตน์ เป็นผู้รับอาวัลให้แก่จำเลยที่ 1 และที่ 2โดยสัญญาว่าจะใช้เงินจำนวน 6,000,000 บาท ให้ ณ ที่ธนาคารโจทก์ สาขาซอยจารุรัตน์ในวันที่ 30 พฤษภาคม 2533 ต่อมาวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2533 จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้นำตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวไปทำสัญญารับชำระหนี้หรือขายลดให้แก่ธนาคารโจทก์สาขาถนนเพชรบุรีตัดใหม่ โดยสัญญาว่า ถ้าเรียกเก็บเงินตามตั๋วไม่ได้ยอมรับผิดชำระเงินที่ปรากฏในตั๋วพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ให้แก่โจทก์ หลังจากนั้นเมื่อตั๋วถึงกำหนดวันใช้เงินโจทก์เรียกเก็บเงินตามตั๋วไม่ได้เพราะศาลชั้นต้นมีคำสั่งอายัดชั่วคราวไว้ตามคำร้องขอของจำเลยร่วมที่ 2 กับพวกคดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ต้องร่วมกับจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ชำระหนี้ตามฟ้องให้แก่โจทก์หรือไม่ เพียงใด เห็นว่า แม้โจทก์จะฟ้องให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 รับผิดในมูลหนี้ตามสัญญารับชำระหนี้หรือขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินที่ทำไว้ต่อโจทก์ มิได้ฟ้องให้รับผิดในมูลหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินก็ตาม แต่จำเลยที่ 2 ได้ขอให้ศาลเรียกจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ในฐานะผู้ออกตั๋วเข้ามาเป็นจำเลยร่วมซึ่งจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ได้ให้การต่อสู้ปฏิเสธความรับผิดที่จะชำระเงินตามตั๋วให้แก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 คดีจึงมีข้อพิพาทเกี่ยวกับมูลหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินด้วย เมื่อปรากฏว่าตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทโจทก์เรียกเก็บเงินไม่ได้ แม้ศาลชั้นต้นจะสั่งอายัดชั่วคราวไว้ในคดีเรื่องอื่นตามคำร้องขอของจำเลยร่วมที่ 2 กับพวกก็ตาม ก็ถือว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2ผิดสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินต่อโจทก์จะต้องรับผิดชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ตามสัญญาให้แก่โจทก์อย่างไรก็ตามเมื่อตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทโจทก์เป็นผู้รับอาวัลซึ่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 940 บัญญัติว่า "ผู้รับอาวัลย่อมต้องผูกพันเป็นอย่างเดียวกันกับบุคคลซึ่งตนประกัน ฯลฯเมื่อผู้รับอาวัลได้ใช้เงินไปตามตั๋วแลกเงินแล้ว ย่อมได้สิทธิในอันจะไล่เบี้ยเอาแก่บุคคลซึ่งตนได้ประกันไว้ กับทั้งบุคคลทั้งหลายผู้รับผิดแทนตัวผู้นั้น" และมาตรา 967บัญญัติว่า "ในเรื่องตั๋วแลกเงินนั้น บรรดาบุคคลผู้สั่งจ่ายก็ดี รับรองก็ดี สลักหลังก็ดี หรือรับประกันด้วยอาวัลก็ดีย่อมต้องร่วมกันรับผิดต่อผู้ทรงผู้ทรงย่อมมีสิทธิว่ากล่าวเอาความแก่บรรดาบุคคลเหล่านี้เรียงตัวหรือรวมกันก็ได้โดยมิพักต้องดำเนินตามลำดับที่คนเหล่านั้นมาต้องผูกพัน ฯลฯ" ซึ่งมาตรา 985 ให้ยกบทบัญญัติดังกล่าวมาบังคับในเรื่องตั๋วสัญญาใช้เงินด้วย ดังนั้น หากจำเลยที่ 1 และที่ 2ชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ไปตามที่ได้ตกลงไว้ในสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงิน จำเลยที่ 1 และที่ 2 ก็จะได้ตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทมาไว้ในครอบครองในฐานะเป็นผู้รับเงินกลับเป็นผู้ทรงตั๋วมีสิทธิเรียกร้องเอาเงินจากโจทก์ผู้รับอาวัลและจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ผู้ออกตั๋วได้อีกตามมาตรา 940 วรรคหนึ่ง และมาตรา 967วรรคหนึ่งและวรรคสอง เมื่อเป็นเช่นนี้และศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์และคดีถึงที่สุดไปแล้ว จึงต้องถือว่าเงินที่โจทก์จ่ายให้แก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไปตามสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินเป็นการชำระหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ทรงและโจทก์ได้ใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ตามมาตรา 940 วรรคสาม แล้วตั้งแต่วันฟ้อง ดังนี้ นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงไม่จำต้องชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ ส่วนดอกเบี้ยก่อนฟ้องร้อยละ 15 ต่อปี ตามสัญญาขายลดตั๋วสัญญาใช้เงินจำนวน 310,684.93 บาท นั้น เมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 ผิดสัญญาจึงต้องรับผิดชำระให้แก่โจทก์ ด้วยเหตุนี้ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ทั้งหมดนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยเมื่อได้วินิจฉัยฟังได้ดังกล่าวมา จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 คงรับผิดชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทให้แก่โจทก์ตั้งแต่วันฟ้องซึ่งถือว่าเป็นวันที่โจทก์ได้ใช้สิทธิไล่เบี้ยฉะนั้นดอกเบี้ยก่อนฟ้องจำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดชำระให้แก่โจทก์ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ชำระนั้นเป็นการไม่ชอบ เมื่อปรากฏว่าตั๋วสัญญาใช้เงินพิพาทมิได้ระบุเรื่องดอกเบี้ยไว้และอัตราดอกเบี้ยตามตั๋วสัญญาใช้เงินนั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 968(2) ประกอบมาตรา 985 บัญญัติให้มีสิทธิไล่เบี้ยเอาดอกเบี้ยได้ร้อยละ 5 ต่อปี การที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ชำระดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนั้นไม่ชอบด้วยกฎหมาย แม้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 จะมิได้อุทธรณ์ฎีกา แต่เรื่องดังกล่าวมาเกี่ยวกับอำนาจฟ้องซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยเองได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5)พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินจำนวน 310,684.93บาท ให้แก่โจทก์ และให้จำเลยร่วมที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินจำนวน 6,000,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 5 ต่อปี ในต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จให้แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(บุญธรรม อยู่พุก-ปรีชา เฉลิมวณิชย์-ประกาศ บูรพางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ