คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1385/2530หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 2 ใช้ให้จำเลยที่ 1 กระทำผิดด้วยการนำรถยนต์บรรทุกซึ่งมีน้ำหนักรถยนต์และน้ำหนักบรรทุกรวมกันเกินกว่าที่ทางการกำหนดถึง 6,100 กิโลกรัม มาเดิน บนทางหลวงแผ่นดิน เป็นการทำความเสียหายแก่ทางหลวงอันเป็นทางสัญจรไปมาของประชาชนมีผลเป็นการทำลายเศรษฐกิจของชาติ ทั้งเมื่อศาลชั้นต้นหมายเรียกจำเลยที่ 2 มาฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จำเลยที่ 2 ก็หลีกเลี่ยงไม่มาฟังคำพิพากษาทั้ง ๆ ที่ได้ทำสัญญาประกันไว้ต่อศาลว่าจะปฏิบัติตามนัด จนศาลต้องสั่งปรับจำเลยที่ 2 จำเลยเป็นคนมีความรู้เป็นนิติศาสตร์บัณฑิต และกำลังศึกษาอยู่ในสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา แต่มิได้คำนึงถึงความสูญเสียของส่วนรวม จึงไม่มีเหตุที่จะรอการลงโทษให้จำเลยที่ 2.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์บรรทุกบรรทุกยางแอสพาติกมีน้ำหนักเกินกำหนดตามประกาศผู้อำนายการทางหลวงแผ่นดิน เป็นจำนวน6,100 กิโลกรัม เดินบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 210 วังสะพุง-อุดรธานีเป็นเหตุให้ทางหลวงแผ่นดินเสียหาย และตามวันเวลาดังกล่าว จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นนายจ้างจำเลยที่ 1 ได้ใช้จ้างวานจำเลยที่ 1 ให้กระทำผิดดังกล่าว ขอให้ลงโทษตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295ลงวันที่ 28 พฤศจิกายน 2515 ข้อ 56, 83 ประกาศผู้อำนวยการทางหลวงแผ่นดิน เรื่อง ห้ามใช้ยานพาหนะโดยที่ยานพาหนะนั้นมีน้ำหนักน้ำหนักบรรทุกหรือน้ำหนักลงเพลาเกินกว่าที่ได้กำหนด เดินบนทางหลวงแผ่นดิน ลงวันที่ 14 ธันวาคม 2519 ข้อ 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 84จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 295 ลงวันที่ 28 พฤศจิกายน 2515 ข้อ 56, 83 ประกาศของผู้อำนวยการทางหลวงแผ่นดิน เรื่อง ห้ามใช้ยานพาหนะโดยทียานพาหนะนั้นมีน้ำหนัก น้ำหนักบรรทุกหรือน้ำหนักลงเพลาเกินกว่าที่ได้กำหนดเดินบนทางหลวงแผ่นดิน ลงวันที่ 14 ธันวาคม 2519ข้อ 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 84 ให้จำคุกคนละสองเดือนจำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพ มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกคนละหนึ่งเดือนจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ขอให้ลงโทษปรับหรือรอการลงโทษจำคุกศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกา โดยอธิบดีกรมอัยการรับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยที่ 2 ใช้ให้จำเลยที่ 1 กระทำผิดด้วยการนำรถยนต์บรรทุกซึ่งมีน้ำหนักรถยนต์และน้ำหนักบรรทุกรวมกันเกินกว่าที่ทางการกำหนดถึง 6,100 กิโลกรัม มาเดินบนทางหลวงแผ่นดินจำเลยที่ 2 อ้างว่าเป็นนิติศาสตร์บัณฑิตและกำลังศึกษาอยู่ในสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา หากต้องรับโทษจำคุกจะเป็นการตัดอนาคตในการรับราชการโดยเฉาพะในสถาบันที่ทรงความยุติธรรมที่จำเลยใฝ่ฝันนั้น เห็นว่า พฤติการณ์ของจำเลยที่ 2 ซึ่งทำสัญญาประกันไว้ต่อศาลว่าจะปฏิบัติตามนัดหรือหมายเรียกของศาล เมื่อศาลชั้นต้นหมายเรียกจำเลยที่ 2 มาฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จำเลยกลับหลีกเลี่ยงไม่มาฟังคำพิพากษา จนกระทั่งศาลต้องสั่งปรับจำเลยที่ 2 ผู้ทำสัญญาประกันตนเองและออกหมายจับ และตั้งแต่ศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ลับหลังจำเลย และออกหมายจับจำเลยที่ 2มารับโทษตามคำพิพากษาจนกระทั่งจำเลยที่ 1 ซึ่งรับโทษจำคุกตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์พ้นโทษไปแล้วก็ยังไม่ได้ตัวจำเลยที่ 2มาศาล ทั้งน้ำนหักบรรทุกก็เกินกว่าที่ทางการกำหนดถึง 6,100 กิโลกรัมซึ่งเป็นการทำความเสียหายแก่ทางหลวงแผ่นดินอันเป็นทางสัญจรไปมาของประชาชนมีผลเป็นการทำลายเศรษฐกิจของชาติ จำเลยเป็นคนมีความรู้แต่ก็มิได้คำนึงถึงความสูญเสียของส่วนรวมดังกล่าว จึงไม่มีเหตุที่จะรอการลงโทษให้จำเลยที่ 2 ฎีกาของจำเลยที่ 2 ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1385/2530พนักงานอัยการ ประจำศาล แขวง อุดรธานีโจทก์นาย โชค กา วิจิตร กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 56 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295 จำเลยที่ 2 ใช้ให้จำเลยที่ 1 กระทำผิดด้วยการนำรถยนต์บรรทุกซึ่งมีน้ำหนักรถยนต์และน้ำหนักบรรทุกรวมกันเกินกว่าที่ทางการกำหนดถึง 6,100 กิโลกรัม มาเดิน บนทางหลวงแผ่นดิน เป็นการทำความเสียหายแก่ทางหลวงอันเป็นทางสัญจรไปมาของประชาชนมีผลเป็นการทำลายเศรษฐกิจของชาติ ทั้งเมื่อศาลชั้นต้นหมายเรียกจำเลยที่ 2 มาฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จำเลยที่ 2 ก็หลีกเลี่ยงไม่มาฟังคำพิพากษาทั้ง ๆ ที่ได้ทำสัญญาประกันไว้ต่อศาลว่าจะปฏิบัติตามนัด จนศาลต้องสั่งปรับจำเลยที่ 2 จำเลยเป็นคนมีความรู้เป็นนิติศาสตร์บัณฑิต และกำลังศึกษาอยู่ในสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา แต่มิได้คำนึงถึงความสูญเสียของส่วนรวม จึงไม่มีเหตุที่จะรอการลงโทษให้จำเลยที่ 2.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์บรรทุกบรรทุกยางแอสพาติกมีน้ำหนักเกินกำหนดตามประกาศผู้อำนายการทางหลวงแผ่นดิน เป็นจำนวน6,100 กิโลกรัม เดินบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 210 วังสะพุง-อุดรธานีเป็นเหตุให้ทางหลวงแผ่นดินเสียหาย และตามวันเวลาดังกล่าว จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นนายจ้างจำเลยที่ 1 ได้ใช้จ้างวานจำเลยที่ 1 ให้กระทำผิดดังกล่าว ขอให้ลงโทษตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295ลงวันที่ 28 พฤศจิกายน 2515 ข้อ 56, 83 ประกาศผู้อำนวยการทางหลวงแผ่นดิน เรื่อง ห้ามใช้ยานพาหนะโดยที่ยานพาหนะนั้นมีน้ำหนักน้ำหนักบรรทุกหรือน้ำหนักลงเพลาเกินกว่าที่ได้กำหนด เดินบนทางหลวงแผ่นดิน ลงวันที่ 14 ธันวาคม 2519 ข้อ 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 84จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 295 ลงวันที่ 28 พฤศจิกายน 2515 ข้อ 56, 83 ประกาศของผู้อำนวยการทางหลวงแผ่นดิน เรื่อง ห้ามใช้ยานพาหนะโดยทียานพาหนะนั้นมีน้ำหนัก น้ำหนักบรรทุกหรือน้ำหนักลงเพลาเกินกว่าที่ได้กำหนดเดินบนทางหลวงแผ่นดิน ลงวันที่ 14 ธันวาคม 2519ข้อ 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 84 ให้จำคุกคนละสองเดือนจำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพ มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกคนละหนึ่งเดือนจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ขอให้ลงโทษปรับหรือรอการลงโทษจำคุกศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกา โดยอธิบดีกรมอัยการรับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยที่ 2 ใช้ให้จำเลยที่ 1 กระทำผิดด้วยการนำรถยนต์บรรทุกซึ่งมีน้ำหนักรถยนต์และน้ำหนักบรรทุกรวมกันเกินกว่าที่ทางการกำหนดถึง 6,100 กิโลกรัม มาเดินบนทางหลวงแผ่นดินจำเลยที่ 2 อ้างว่าเป็นนิติศาสตร์บัณฑิตและกำลังศึกษาอยู่ในสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา หากต้องรับโทษจำคุกจะเป็นการตัดอนาคตในการรับราชการโดยเฉาพะในสถาบันที่ทรงความยุติธรรมที่จำเลยใฝ่ฝันนั้น เห็นว่า พฤติการณ์ของจำเลยที่ 2 ซึ่งทำสัญญาประกันไว้ต่อศาลว่าจะปฏิบัติตามนัดหรือหมายเรียกของศาล เมื่อศาลชั้นต้นหมายเรียกจำเลยที่ 2 มาฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จำเลยกลับหลีกเลี่ยงไม่มาฟังคำพิพากษา จนกระทั่งศาลต้องสั่งปรับจำเลยที่ 2 ผู้ทำสัญญาประกันตนเองและออกหมายจับ และตั้งแต่ศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ลับหลังจำเลย และออกหมายจับจำเลยที่ 2มารับโทษตามคำพิพากษาจนกระทั่งจำเลยที่ 1 ซึ่งรับโทษจำคุกตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์พ้นโทษไปแล้วก็ยังไม่ได้ตัวจำเลยที่ 2มาศาล ทั้งน้ำนหักบรรทุกก็เกินกว่าที่ทางการกำหนดถึง 6,100 กิโลกรัมซึ่งเป็นการทำความเสียหายแก่ทางหลวงแผ่นดินอันเป็นทางสัญจรไปมาของประชาชนมีผลเป็นการทำลายเศรษฐกิจของชาติ จำเลยเป็นคนมีความรู้แต่ก็มิได้คำนึงถึงความสูญเสียของส่วนรวมดังกล่าว จึงไม่มีเหตุที่จะรอการลงโทษให้จำเลยที่ 2 ฎีกาของจำเลยที่ 2 ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(อำนวย เปล่งวิทยา-สุชาติ จิวะชาติ-เสรี แสงศิลป์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. การลงโทษนั้นโดยหลักทั่วไปแล้ว ศาลจะคำนึงถึงทฤษฎีของการลงโทษว่า ตามสภาพข้อเท็จจริงที่ปรากฎลักษณะแห่งการกระทำผิด และสภาพของตัวผู้กระทำผิดเหมาะสมที่จะได้รับการลงโทษสถานใด ตามทฤษฎีการลงโทษ การลงโทษจะมีความประสงค์เพื่อเป็นการปราบปราม เพื่อเป็นการป้องกันมิให้ความผิดเกิดขึ้นอีก เพื่อชดใช้ความเสียหายที่เกิดขึ้น และเพื่อปรับปรุงแก้ไขผู้กระทำผิด เดิมทฤษฎีการลงโทษมุ่งเน้นถึงการปราบปรามอาชญากรรมเป็นสำคัญการลงโทษจึงมุ่งไปยังความรุนแรงของโทษที่จะลงแก่ผู้กระทำความผิดต่อมาแนวความคิดเกี่ยวกับการลงโทษได้เปลี่ยนแปลงไปโดยมุ่งคำนึงถึงการปรับปรุงแก้ไขผู้กระทำความผิดให้กลับตนเป็ฯพลเมืองดีเป็นสำคัญ 2. การลงโทษจำคุกนั้น ถ้าพิจารณาในแง่ของทฤษฎีการลงโทษสมัยใหม่ที่คำนึงถึงการบำบัดเยียวยาผู้กระทำผิดเพื่อมิให้กลับไปกระทำความผิดอีก ย่อมเปรียบเสมือนดาบสองคม กล่าวคือถ้าศาลมุ่งแต่จะกำหนดให้ลงโทษจำคุกโดยไม่มีทฤษฎีหรือมาตฐานที่เหมาะสม การลงโทษเช่นนั้นก็ไม่อาจสนองวัตถุประสงค์ของการลงโทษตามทฤษฎีแก้ไขผู้กระทำผิดให้กลับตนเป็นคนดีได้ การลงโทษจำคุกนั้นพิจารณาตามการลงโทษแนวใหม่จะแบ่งออกได้เป็น 2 แบบแรกคือการลงโทษจำคุกในระยสั้น (Shorttermsentence)แบบหลังคือการลงโทษจำคุกในระยะยาว (Longtermsentence) การลงโทษจำคุกในระยะสั้นจะไม่เกิดประโยชน์ในด้านการช่วยให้ผู้กระทำความผิดกลับตัวเป็นคนดีแต่อย่งใดเพราะไม่มีเวลาเพียงพอในขณะเดียวกันการลงโทษจำคุกแก่ผู้กระทำความผิดในระยะสั้นยังเป็นการทำลายคุณลักษณะของผู้ต้องโทษ ในทางอ้อม เช่น การตัดโอกาสในการประกอบอาชีพบางอย่างเนื่องจากประวัติการต้องโทษจำคุกรวมทั้งการที่ผู้ต้องโทษได้เข้าไปคลุกคลีกับกลุ่มผู้กระทำผิดโดยสันดานอันจะเป็นโอกาสให้ได้รับรู้แง่มุมหรือแนวทางในการกระทำความผิดอื่น ๆ อีกต่อไป ด้วยเหตุนี้ นักกฎหมายในประเทศต่าง ๆ จึงมองหาทางแก้ไข หรือการหลีกเลี่ยงข้อเสียที่มาจากการลงโทษจำคุก ทางออกประการหนึ่งก็คือ การหลีกเลี่ยงการลงโทษจำคุกในระยะสั้น 3. การหลีกเลี่ยงการลงโทษจำคุกในระยะสั้นนั้นประเทศต่าง ๆมีวิธีการที่แตกต่างกันไปบางประเทศเช่นในประเทศอังกฤษเป็นต้นจะใช้วิธีการปล่อยตัว (discharge) ในประเทศไทยตามประมวลกฎหมายอาญา กฎหมายได้บัญญัติวิธีการที่จะให้ศาลหลีกเลี่ยงการจำคุกระยะสั้นไว้ 3 ประการดังนี้ ก. การกักขังแทนโทษจำคุก มาตรา 23 ข. การงดลงโทษจำคุก มาตรา 55 ค. การรอการลงโทษหรือรอการกำหนดโทษ ตามมาตรา 56 4. การรอการลงโทษนั้น ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 ได้วางหลักเกณฑ์ให้ศาลได้ใช้ดุลพินิจรอการลงโทษโดยคำนึงจาก อายุ ประวัติความประพฤติ สติปัญญา การศึกษาอบรม สุขภาพ ภาวะแห่งจิต นิสัยอาชีพและสิ่งแวดล้อมของผู้กระทำนั้นหรือสภาพความผิด หรือเหตุอื่นอันควรปราณี น่าสังเก่ตว่า มาตรา 56 ได้กล่าวไว้แต่เพียงลอย ๆ แต่เพียงว่าให้พิจารณาจากสิ่งดังกล่าว แต่มิได้ให้แนวทางไว้ว่าจะให้พิจารณาสภาพข้อเท็จจริงเหล่านั้นไปในแนวทางใด การพิจารณารอการลงโทษตามมาตรา 56 จึงเปิดกว้างให้เป็นไปตามดุลพินิจของศาลโดยแท้ และในบางครั้งก็ดูจะขัดกันอยู่ในตัว ดังปรากฎตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาต่อไปนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 429-30/2505 จำเลยทำร้ายร่างกายผู้อื่นบาดเจ็บซึ่งจำเลยเป็นนักศึกษาธรรมศาสตร์ จะบั่นอนาคตจำเลยลงเสียในขณะนี้ก็เป็นที่น่าเสียตาย จึงขอให้รอการลงโทษไว้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 678/2510 จำเลยกระทำผิดขณะเรียนหนังสืออยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 สายสามัย เป็นการแสดงว่าจำเลยเป็นผู้มีความรู้สูง การที่จำเลยกล้ากระทำความผิดย่อมแสดงว่าจำเลยไม่หวั่นเกรงอาญาใด จึงไม่ควรให้รอการลงโทษ 5. ตามข้อเท็จจริงของคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1385/2530 แม้ศาลจะลงโทษจำคุกจำเลยทั้งสองคนละ 1 เดือน อันเป็นการลงโทษจำคุกระยะสั้น แต่จะถือว่าขัดต่อแนวความคิดในการลงโทษสมัยใหม่ที่มุ่งบำบัดแก้ไขผู้กระทำผิดให้เป็นคนดีต่อไปก็คงจะไม่ได้ ด้วยเหตุที่พฤติการณืของคดีนี้มีความเป็นพิเศษอยู่หลายประการ ข้อที่น่าพิจารณาก็คือ การศึกษาอบรมที่จำเลยที่ 2 ได้รับจำเลยที่ 2 สำเร็จนิติศาสตร์บัณฑิตและกำลังศึกษาอยู่ในสำนักอบรมศึกษากฎหมายแพ่งเนติบัณฑิตยสภาจำเลยได้ศึกษาในเรื่องของหลักนิติศาสตร์ พร้อมที่จะเข้ามาอยู่ในสถานะของผู้ที่จะรักษากฎหมายหรือผดุงความยุติธรรมอยู่แล้ว บุคคลในสาขาวิชาชีพทางกฎหมายเช่นนี้ย่อมถือว่าเป็นผู้ที่มีมาตรฐานของความสำนึกและความรับผิดชอบต่อสังคม ต่อวิชาชีพของกฎหมาย รวมทั้งต่ออุดมการณ์ของความยุติธรรมเป็นอย่างดี บุคคลเช่นนี้จะวางมาตรฐานเฉกเช่นกรณีทั่ว ๆ ไปมิได้ตามแนววินิจฉัยของคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 429-30/2505 ว่า จำเลยได้รับการศึกษาสูง จะบั่นอนาคตลงให้เป็นที่น่าเสียดาย หรือตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 678/2510 ที่ว่าจำเลยมีความรู้สึก แต่มากระทำผิดเสียเอง แนวคำพิพากษาทั้งสองไม่อาจจะนำมาเทียบเคียงกับข้อเท็จจริงในคดีนี้ไม่ว่าในทางใด การที่นักกฎหมายหรือนักศึกษากฎหมายกระทำผิด ทางปฏิบัติและแนวความคิดทั่วไปเห็นว่าเป็นเรื่องจะต้องลงโทษให้เป็นเยี่ยงอย่างด้วยตนเป็นผู้ที่จะต้องผดุงความยุติธรรมแต่มาทำลายความยุติธรรมเสียเองโดยไม่สำนึกในอุดมการณ์ แนวความคิดเช่นนี้ไม่เพียงแต่จะมีในประเทศไทยเท่านั้น แต่เป็นที่ยอมรับในทางปฏิบัติของนานาประเทศทั้งนี้ก็เนื่องมาจากเหตุผลที่ว่า มาตรฐานในความรับผิดต่อสังคมและการรักษากฎหมายของนักฎหมายจะต้องสูงกว่าบุคคลทั่วไป ตัวอย่างดังเช่น ในคราวที่ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลประจำกระทรวงเดินทางไปดูงานศาล ณ ศาลสูงสุดของรัฐนิวเซาท์เวลที่กรุงซิดนีย์ประเทศออสเตรเลีย คดีที่เข้าชมนั้นเป็นเรื่องที่ทนายความถูกหาว่าทำผิดยักยอกเงินของลูกความจำนวนประมาณ 9,000 บาทเศษ แม้จำเลยจะรับสารภาพและชดใช้เงินให้แก่ผู้เสียหายหายจนพอใจแล้วก็ตามแต่ศาลสูงสุดแผนกคดีอาญาก็ลงโทษจำคุกไปโดยไม่รอการลงโทษ (ดูรายงานการดูงานศาลในประเทศออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และสิงคโปร์ ของคณะผู้พิพากษาหัวหน้าศาลประจำกระทรวง เมื่อเดือนมิถุนายน 2530) การลงโทษหนักด้วยเหตุผลพิเศษดังกล่าว ก็เพื่อเป็นตอกย้ำมาตรฐานความซื่อสัตย์ความรับผิดชอบต่อสังคมและวิชาชีพกฎหมายเพื่อให้เป็นที่เชื่อถือและไว้วางใจของประชาชนต่อบุคคลในสาขาวิชาชีพนี้อย่างแท้จริงนั่นเอง. นพพรโพธิรังสิยากร.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์บรรทุกบรรทุกยางแอสพาติกมีน้ำหนักเกินกำหนดตามประกาศผู้อำนายการทางหลวงแผ่นดิน เป็นจำนวน6,100 กิโลกรัม เดินบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 210 วังสะพุง-อุดรธานีเป็นเหตุให้ทางหลวงแผ่นดินเสียหาย และตามวันเวลาดังกล่าว จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นนายจ้างจำเลยที่ 1 ได้ใช้จ้างวานจำเลยที่ 1 ให้กระทำผิดดังกล่าว ขอให้ลงโทษตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295ลงวันที่ 28 พฤศจิกายน 2515 ข้อ 56, 83 ประกาศผู้อำนวยการทางหลวงแผ่นดิน เรื่อง ห้ามใช้ยานพาหนะโดยที่ยานพาหนะนั้นมีน้ำหนักน้ำหนักบรรทุกหรือน้ำหนักลงเพลาเกินกว่าที่ได้กำหนด เดินบนทางหลวงแผ่นดิน ลงวันที่ 14 ธันวาคม 2519 ข้อ 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 84จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 295 ลงวันที่ 28 พฤศจิกายน 2515 ข้อ 56, 83 ประกาศของผู้อำนวยการทางหลวงแผ่นดิน เรื่อง ห้ามใช้ยานพาหนะโดยทียานพาหนะนั้นมีน้ำหนัก น้ำหนักบรรทุกหรือน้ำหนักลงเพลาเกินกว่าที่ได้กำหนดเดินบนทางหลวงแผ่นดิน ลงวันที่ 14 ธันวาคม 2519ข้อ 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 84 ให้จำคุกคนละสองเดือนจำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพ มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกคนละหนึ่งเดือนจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ขอให้ลงโทษปรับหรือรอการลงโทษจำคุกศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกา โดยอธิบดีกรมอัยการรับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยที่ 2 ใช้ให้จำเลยที่ 1 กระทำผิดด้วยการนำรถยนต์บรรทุกซึ่งมีน้ำหนักรถยนต์และน้ำหนักบรรทุกรวมกันเกินกว่าที่ทางการกำหนดถึง 6,100 กิโลกรัม มาเดินบนทางหลวงแผ่นดินจำเลยที่ 2 อ้างว่าเป็นนิติศาสตร์บัณฑิตและกำลังศึกษาอยู่ในสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา หากต้องรับโทษจำคุกจะเป็นการตัดอนาคตในการรับราชการโดยเฉาพะในสถาบันที่ทรงความยุติธรรมที่จำเลยใฝ่ฝันนั้น เห็นว่า พฤติการณ์ของจำเลยที่ 2 ซึ่งทำสัญญาประกันไว้ต่อศาลว่าจะปฏิบัติตามนัดหรือหมายเรียกของศาล เมื่อศาลชั้นต้นหมายเรียกจำเลยที่ 2 มาฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จำเลยกลับหลีกเลี่ยงไม่มาฟังคำพิพากษา จนกระทั่งศาลต้องสั่งปรับจำเลยที่ 2 ผู้ทำสัญญาประกันตนเองและออกหมายจับ และตั้งแต่ศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ลับหลังจำเลย และออกหมายจับจำเลยที่ 2มารับโทษตามคำพิพากษาจนกระทั่งจำเลยที่ 1 ซึ่งรับโทษจำคุกตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์พ้นโทษไปแล้วก็ยังไม่ได้ตัวจำเลยที่ 2มาศาล ทั้งน้ำนหักบรรทุกก็เกินกว่าที่ทางการกำหนดถึง 6,100 กิโลกรัมซึ่งเป็นการทำความเสียหายแก่ทางหลวงแผ่นดินอันเป็นทางสัญจรไปมาของประชาชนมีผลเป็นการทำลายเศรษฐกิจของชาติ จำเลยเป็นคนมีความรู้แต่ก็มิได้คำนึงถึงความสูญเสียของส่วนรวมดังกล่าว จึงไม่มีเหตุที่จะรอการลงโทษให้จำเลยที่ 2 ฎีกาของจำเลยที่ 2 ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1385/2530พนักงานอัยการ ประจำศาล แขวง อุดรธานีโจทก์นาย โชค กา วิจิตร กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 56 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295 จำเลยที่ 2 ใช้ให้จำเลยที่ 1 กระทำผิดด้วยการนำรถยนต์บรรทุกซึ่งมีน้ำหนักรถยนต์และน้ำหนักบรรทุกรวมกันเกินกว่าที่ทางการกำหนดถึง 6,100 กิโลกรัม มาเดิน บนทางหลวงแผ่นดิน เป็นการทำความเสียหายแก่ทางหลวงอันเป็นทางสัญจรไปมาของประชาชนมีผลเป็นการทำลายเศรษฐกิจของชาติ ทั้งเมื่อศาลชั้นต้นหมายเรียกจำเลยที่ 2 มาฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จำเลยที่ 2 ก็หลีกเลี่ยงไม่มาฟังคำพิพากษาทั้ง ๆ ที่ได้ทำสัญญาประกันไว้ต่อศาลว่าจะปฏิบัติตามนัด จนศาลต้องสั่งปรับจำเลยที่ 2 จำเลยเป็นคนมีความรู้เป็นนิติศาสตร์บัณฑิต และกำลังศึกษาอยู่ในสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา แต่มิได้คำนึงถึงความสูญเสียของส่วนรวม จึงไม่มีเหตุที่จะรอการลงโทษให้จำเลยที่ 2.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์บรรทุกบรรทุกยางแอสพาติกมีน้ำหนักเกินกำหนดตามประกาศผู้อำนายการทางหลวงแผ่นดิน เป็นจำนวน6,100 กิโลกรัม เดินบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 210 วังสะพุง-อุดรธานีเป็นเหตุให้ทางหลวงแผ่นดินเสียหาย และตามวันเวลาดังกล่าว จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นนายจ้างจำเลยที่ 1 ได้ใช้จ้างวานจำเลยที่ 1 ให้กระทำผิดดังกล่าว ขอให้ลงโทษตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 295ลงวันที่ 28 พฤศจิกายน 2515 ข้อ 56, 83 ประกาศผู้อำนวยการทางหลวงแผ่นดิน เรื่อง ห้ามใช้ยานพาหนะโดยที่ยานพาหนะนั้นมีน้ำหนักน้ำหนักบรรทุกหรือน้ำหนักลงเพลาเกินกว่าที่ได้กำหนด เดินบนทางหลวงแผ่นดิน ลงวันที่ 14 ธันวาคม 2519 ข้อ 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 84จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 295 ลงวันที่ 28 พฤศจิกายน 2515 ข้อ 56, 83 ประกาศของผู้อำนวยการทางหลวงแผ่นดิน เรื่อง ห้ามใช้ยานพาหนะโดยทียานพาหนะนั้นมีน้ำหนัก น้ำหนักบรรทุกหรือน้ำหนักลงเพลาเกินกว่าที่ได้กำหนดเดินบนทางหลวงแผ่นดิน ลงวันที่ 14 ธันวาคม 2519ข้อ 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 84 ให้จำคุกคนละสองเดือนจำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพ มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกคนละหนึ่งเดือนจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ขอให้ลงโทษปรับหรือรอการลงโทษจำคุกศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกา โดยอธิบดีกรมอัยการรับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยที่ 2 ใช้ให้จำเลยที่ 1 กระทำผิดด้วยการนำรถยนต์บรรทุกซึ่งมีน้ำหนักรถยนต์และน้ำหนักบรรทุกรวมกันเกินกว่าที่ทางการกำหนดถึง 6,100 กิโลกรัม มาเดินบนทางหลวงแผ่นดินจำเลยที่ 2 อ้างว่าเป็นนิติศาสตร์บัณฑิตและกำลังศึกษาอยู่ในสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา หากต้องรับโทษจำคุกจะเป็นการตัดอนาคตในการรับราชการโดยเฉาพะในสถาบันที่ทรงความยุติธรรมที่จำเลยใฝ่ฝันนั้น เห็นว่า พฤติการณ์ของจำเลยที่ 2 ซึ่งทำสัญญาประกันไว้ต่อศาลว่าจะปฏิบัติตามนัดหรือหมายเรียกของศาล เมื่อศาลชั้นต้นหมายเรียกจำเลยที่ 2 มาฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จำเลยกลับหลีกเลี่ยงไม่มาฟังคำพิพากษา จนกระทั่งศาลต้องสั่งปรับจำเลยที่ 2 ผู้ทำสัญญาประกันตนเองและออกหมายจับ และตั้งแต่ศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ลับหลังจำเลย และออกหมายจับจำเลยที่ 2มารับโทษตามคำพิพากษาจนกระทั่งจำเลยที่ 1 ซึ่งรับโทษจำคุกตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์พ้นโทษไปแล้วก็ยังไม่ได้ตัวจำเลยที่ 2มาศาล ทั้งน้ำนหักบรรทุกก็เกินกว่าที่ทางการกำหนดถึง 6,100 กิโลกรัมซึ่งเป็นการทำความเสียหายแก่ทางหลวงแผ่นดินอันเป็นทางสัญจรไปมาของประชาชนมีผลเป็นการทำลายเศรษฐกิจของชาติ จำเลยเป็นคนมีความรู้แต่ก็มิได้คำนึงถึงความสูญเสียของส่วนรวมดังกล่าว จึงไม่มีเหตุที่จะรอการลงโทษให้จำเลยที่ 2 ฎีกาของจำเลยที่ 2 ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(อำนวย เปล่งวิทยา-สุชาติ จิวะชาติ-เสรี แสงศิลป์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. การลงโทษนั้นโดยหลักทั่วไปแล้ว ศาลจะคำนึงถึงทฤษฎีของการลงโทษว่า ตามสภาพข้อเท็จจริงที่ปรากฎลักษณะแห่งการกระทำผิด และสภาพของตัวผู้กระทำผิดเหมาะสมที่จะได้รับการลงโทษสถานใด ตามทฤษฎีการลงโทษ การลงโทษจะมีความประสงค์เพื่อเป็นการปราบปราม เพื่อเป็นการป้องกันมิให้ความผิดเกิดขึ้นอีก เพื่อชดใช้ความเสียหายที่เกิดขึ้น และเพื่อปรับปรุงแก้ไขผู้กระทำผิด เดิมทฤษฎีการลงโทษมุ่งเน้นถึงการปราบปรามอาชญากรรมเป็นสำคัญการลงโทษจึงมุ่งไปยังความรุนแรงของโทษที่จะลงแก่ผู้กระทำความผิดต่อมาแนวความคิดเกี่ยวกับการลงโทษได้เปลี่ยนแปลงไปโดยมุ่งคำนึงถึงการปรับปรุงแก้ไขผู้กระทำความผิดให้กลับตนเป็ฯพลเมืองดีเป็นสำคัญ 2. การลงโทษจำคุกนั้น ถ้าพิจารณาในแง่ของทฤษฎีการลงโทษสมัยใหม่ที่คำนึงถึงการบำบัดเยียวยาผู้กระทำผิดเพื่อมิให้กลับไปกระทำความผิดอีก ย่อมเปรียบเสมือนดาบสองคม กล่าวคือถ้าศาลมุ่งแต่จะกำหนดให้ลงโทษจำคุกโดยไม่มีทฤษฎีหรือมาตฐานที่เหมาะสม การลงโทษเช่นนั้นก็ไม่อาจสนองวัตถุประสงค์ของการลงโทษตามทฤษฎีแก้ไขผู้กระทำผิดให้กลับตนเป็นคนดีได้ การลงโทษจำคุกนั้นพิจารณาตามการลงโทษแนวใหม่จะแบ่งออกได้เป็น 2 แบบแรกคือการลงโทษจำคุกในระยสั้น (Shorttermsentence)แบบหลังคือการลงโทษจำคุกในระยะยาว (Longtermsentence) การลงโทษจำคุกในระยะสั้นจะไม่เกิดประโยชน์ในด้านการช่วยให้ผู้กระทำความผิดกลับตัวเป็นคนดีแต่อย่งใดเพราะไม่มีเวลาเพียงพอในขณะเดียวกันการลงโทษจำคุกแก่ผู้กระทำความผิดในระยะสั้นยังเป็นการทำลายคุณลักษณะของผู้ต้องโทษ ในทางอ้อม เช่น การตัดโอกาสในการประกอบอาชีพบางอย่างเนื่องจากประวัติการต้องโทษจำคุกรวมทั้งการที่ผู้ต้องโทษได้เข้าไปคลุกคลีกับกลุ่มผู้กระทำผิดโดยสันดานอันจะเป็นโอกาสให้ได้รับรู้แง่มุมหรือแนวทางในการกระทำความผิดอื่น ๆ อีกต่อไป ด้วยเหตุนี้ นักกฎหมายในประเทศต่าง ๆ จึงมองหาทางแก้ไข หรือการหลีกเลี่ยงข้อเสียที่มาจากการลงโทษจำคุก ทางออกประการหนึ่งก็คือ การหลีกเลี่ยงการลงโทษจำคุกในระยะสั้น 3. การหลีกเลี่ยงการลงโทษจำคุกในระยะสั้นนั้นประเทศต่าง ๆมีวิธีการที่แตกต่างกันไปบางประเทศเช่นในประเทศอังกฤษเป็นต้นจะใช้วิธีการปล่อยตัว (discharge) ในประเทศไทยตามประมวลกฎหมายอาญา กฎหมายได้บัญญัติวิธีการที่จะให้ศาลหลีกเลี่ยงการจำคุกระยะสั้นไว้ 3 ประการดังนี้ ก. การกักขังแทนโทษจำคุก มาตรา 23 ข. การงดลงโทษจำคุก มาตรา 55 ค. การรอการลงโทษหรือรอการกำหนดโทษ ตามมาตรา 56 4. การรอการลงโทษนั้น ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 ได้วางหลักเกณฑ์ให้ศาลได้ใช้ดุลพินิจรอการลงโทษโดยคำนึงจาก อายุ ประวัติความประพฤติ สติปัญญา การศึกษาอบรม สุขภาพ ภาวะแห่งจิต นิสัยอาชีพและสิ่งแวดล้อมของผู้กระทำนั้นหรือสภาพความผิด หรือเหตุอื่นอันควรปราณี น่าสังเก่ตว่า มาตรา 56 ได้กล่าวไว้แต่เพียงลอย ๆ แต่เพียงว่าให้พิจารณาจากสิ่งดังกล่าว แต่มิได้ให้แนวทางไว้ว่าจะให้พิจารณาสภาพข้อเท็จจริงเหล่านั้นไปในแนวทางใด การพิจารณารอการลงโทษตามมาตรา 56 จึงเปิดกว้างให้เป็นไปตามดุลพินิจของศาลโดยแท้ และในบางครั้งก็ดูจะขัดกันอยู่ในตัว ดังปรากฎตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาต่อไปนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 429-30/2505 จำเลยทำร้ายร่างกายผู้อื่นบาดเจ็บซึ่งจำเลยเป็นนักศึกษาธรรมศาสตร์ จะบั่นอนาคตจำเลยลงเสียในขณะนี้ก็เป็นที่น่าเสียตาย จึงขอให้รอการลงโทษไว้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 678/2510 จำเลยกระทำผิดขณะเรียนหนังสืออยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 สายสามัย เป็นการแสดงว่าจำเลยเป็นผู้มีความรู้สูง การที่จำเลยกล้ากระทำความผิดย่อมแสดงว่าจำเลยไม่หวั่นเกรงอาญาใด จึงไม่ควรให้รอการลงโทษ 5. ตามข้อเท็จจริงของคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1385/2530 แม้ศาลจะลงโทษจำคุกจำเลยทั้งสองคนละ 1 เดือน อันเป็นการลงโทษจำคุกระยะสั้น แต่จะถือว่าขัดต่อแนวความคิดในการลงโทษสมัยใหม่ที่มุ่งบำบัดแก้ไขผู้กระทำผิดให้เป็นคนดีต่อไปก็คงจะไม่ได้ ด้วยเหตุที่พฤติการณืของคดีนี้มีความเป็นพิเศษอยู่หลายประการ ข้อที่น่าพิจารณาก็คือ การศึกษาอบรมที่จำเลยที่ 2 ได้รับจำเลยที่ 2 สำเร็จนิติศาสตร์บัณฑิตและกำลังศึกษาอยู่ในสำนักอบรมศึกษากฎหมายแพ่งเนติบัณฑิตยสภาจำเลยได้ศึกษาในเรื่องของหลักนิติศาสตร์ พร้อมที่จะเข้ามาอยู่ในสถานะของผู้ที่จะรักษากฎหมายหรือผดุงความยุติธรรมอยู่แล้ว บุคคลในสาขาวิชาชีพทางกฎหมายเช่นนี้ย่อมถือว่าเป็นผู้ที่มีมาตรฐานของความสำนึกและความรับผิดชอบต่อสังคม ต่อวิชาชีพของกฎหมาย รวมทั้งต่ออุดมการณ์ของความยุติธรรมเป็นอย่างดี บุคคลเช่นนี้จะวางมาตรฐานเฉกเช่นกรณีทั่ว ๆ ไปมิได้ตามแนววินิจฉัยของคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 429-30/2505 ว่า จำเลยได้รับการศึกษาสูง จะบั่นอนาคตลงให้เป็นที่น่าเสียดาย หรือตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 678/2510 ที่ว่าจำเลยมีความรู้สึก แต่มากระทำผิดเสียเอง แนวคำพิพากษาทั้งสองไม่อาจจะนำมาเทียบเคียงกับข้อเท็จจริงในคดีนี้ไม่ว่าในทางใด การที่นักกฎหมายหรือนักศึกษากฎหมายกระทำผิด ทางปฏิบัติและแนวความคิดทั่วไปเห็นว่าเป็นเรื่องจะต้องลงโทษให้เป็นเยี่ยงอย่างด้วยตนเป็นผู้ที่จะต้องผดุงความยุติธรรมแต่มาทำลายความยุติธรรมเสียเองโดยไม่สำนึกในอุดมการณ์ แนวความคิดเช่นนี้ไม่เพียงแต่จะมีในประเทศไทยเท่านั้น แต่เป็นที่ยอมรับในทางปฏิบัติของนานาประเทศทั้งนี้ก็เนื่องมาจากเหตุผลที่ว่า มาตรฐานในความรับผิดต่อสังคมและการรักษากฎหมายของนักฎหมายจะต้องสูงกว่าบุคคลทั่วไป ตัวอย่างดังเช่น ในคราวที่ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลประจำกระทรวงเดินทางไปดูงานศาล ณ ศาลสูงสุดของรัฐนิวเซาท์เวลที่กรุงซิดนีย์ประเทศออสเตรเลีย คดีที่เข้าชมนั้นเป็นเรื่องที่ทนายความถูกหาว่าทำผิดยักยอกเงินของลูกความจำนวนประมาณ 9,000 บาทเศษ แม้จำเลยจะรับสารภาพและชดใช้เงินให้แก่ผู้เสียหายหายจนพอใจแล้วก็ตามแต่ศาลสูงสุดแผนกคดีอาญาก็ลงโทษจำคุกไปโดยไม่รอการลงโทษ (ดูรายงานการดูงานศาลในประเทศออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และสิงคโปร์ ของคณะผู้พิพากษาหัวหน้าศาลประจำกระทรวง เมื่อเดือนมิถุนายน 2530) การลงโทษหนักด้วยเหตุผลพิเศษดังกล่าว ก็เพื่อเป็นตอกย้ำมาตรฐานความซื่อสัตย์ความรับผิดชอบต่อสังคมและวิชาชีพกฎหมายเพื่อให้เป็นที่เชื่อถือและไว้วางใจของประชาชนต่อบุคคลในสาขาวิชาชีพนี้อย่างแท้จริงนั่นเอง. นพพรโพธิรังสิยากร.