คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 771/2509หลักกฎหมาย: แม้ในตอนแรกชายจะฉุดคร่าหญิงไปก็ตาม ภายหลังชายหญิงนั้นก็ตกลงจะทำการสมรสกันได้ การที่ชายได้พาหญิงไปในทางชู้สาวยังไม่เป็นการสมรสตามกฎหมายชายหญิงนั้นย้อนกลับมาทำการสมรสให้ถูกต้องตามกฎหมายได้ และชายยอมให้สินสอดแก่บิดาหญิงได้ เงินสินสอดที่บิดาโจทก์มอบให้แก่จำเลยที่ 1 บิดาของหญิงนั้นเมื่อไม่มีการสมรส โจทก์มีอำนาจฟ้องเรียกคืนได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นบิดาผู้ปกครองจำเลยที่ 2 โจทก์กับจำเลยที่ 2 ลักพากันไปในทางชู้สาว ต่อมาโจทก์ได้จัดเฒ่าแก่ไปพูดกับจำเลยที่ 1 เพื่อสู่ขอจำเลยที่ 2 ทำการสมรสกับโจทก์จำเลยที่ 1 เรียกค่าสินสอด 4,040 บาท โจทก์ได้มอบเงิน 4,040 บาทให้จำเลยที่ 1 โดยหวังว่าจะได้ทำการสมรสกับจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 1 ได้เพทุบายให้จำเลยที่ 2 หลบหนีไป ไม่ยอมสมรสกับโจทก์ตามสัญญาโจทก์ขอสินสอดคืนจำเลยที่ 1 ไม่ยอมให้ จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยให้การว่า ความจริงโจทก์กับพวกได้ใช้อาวุธปืนจี้ฉุดจำเลยที่ 2 ไป ต่อมาโจทก์ยอมให้ค่าล้างอายจำเลยที่ 2 เป็นเงิน 4,040 บาท จำเลยที่ 1 ไม่ได้ตกลงยินยอมให้จำเลยที่ 2 ทำการสมรสกับโจทก์ไม่ได้รับเงินและเรียกสินสอด มิได้ให้จำเลยที่ 2 หลบหนีขอให้ยกฟ้องโจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวคืนเงิน 4,040 บาท ให้โจทก์ ส่วนจำเลยที่ 2 คงให้ยกฟ้องตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาฟังว่า จำเลยที่ 1 รับเงิน 4,040 บาทของโจทก์ไว้เป็นค่าสินสอดประเด็นที่ว่าโจทก์ได้ฉุดคร่าจำเลยที่ 2 ไปจริงหรือไม่และโจทก์ได้พาจำเลยที่ 2 ไปจริงหรือไม่ ไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยเพราะแม้คดีจะฟังได้ว่าโจทก์ฉุดคร่าไปจริง ภายหลังการฉุดคร่าโจทก์กับจำเลยที่ 2 ก็ตกลงจะทำการสมรสกันได้ การฉุดคร่ากับการตกลงจะทำการสมรสเป็นเรื่องที่แยกกันได้ ส่วนข้อที่ว่าโจทก์ได้พาจำเลยที่ 2 ไปในทางชู้สาวจริงหรือไม่ หากคดีจะฟังได้ว่าโจทก์ได้พาไปทางชู้สาวจริงโจทก์กับจำเลยก็ยังไม่ได้ทำการสมรสกันให้ถูกต้องตามกฎหมาย โจทก์กับจำเลยที่ 2 ก็ย้อนกลับมาทำการสมรสให้ถูกต้องตามกฎหมายได้ และยอมให้สินสอดแก่จำเลยที่ 1 ได้ฎีกาของจำเลยที่ 1 ที่ว่า เงินนี้ไม่ใช่ของโจทก์ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องนั้น เห็นว่าเงินนี้เป็นเงินของฝ่ายโจทก์ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 771/2509นายสละ อินทรเทศโจทก์นายเทียน ทรัพย์แก้ว ที่ 1 นางสาวมะลิ ทรัพย์แก้ว ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 1436, ม. 1449 แม้ในตอนแรกชายจะฉุดคร่าหญิงไปก็ตาม ภายหลังชายหญิงนั้นก็ตกลงจะทำการสมรสกันได้ การที่ชายได้พาหญิงไปในทางชู้สาวยังไม่เป็นการสมรสตามกฎหมายชายหญิงนั้นย้อนกลับมาทำการสมรสให้ถูกต้องตามกฎหมายได้ และชายยอมให้สินสอดแก่บิดาหญิงได้ เงินสินสอดที่บิดาโจทก์มอบให้แก่จำเลยที่ 1 บิดาของหญิงนั้นเมื่อไม่มีการสมรส โจทก์มีอำนาจฟ้องเรียกคืนได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นบิดาผู้ปกครองจำเลยที่ 2 โจทก์กับจำเลยที่ 2 ลักพากันไปในทางชู้สาว ต่อมาโจทก์ได้จัดเฒ่าแก่ไปพูดกับจำเลยที่ 1 เพื่อสู่ขอจำเลยที่ 2 ทำการสมรสกับโจทก์จำเลยที่ 1 เรียกค่าสินสอด 4,040 บาท โจทก์ได้มอบเงิน 4,040 บาทให้จำเลยที่ 1 โดยหวังว่าจะได้ทำการสมรสกับจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 1 ได้เพทุบายให้จำเลยที่ 2 หลบหนีไป ไม่ยอมสมรสกับโจทก์ตามสัญญาโจทก์ขอสินสอดคืนจำเลยที่ 1 ไม่ยอมให้ จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยให้การว่า ความจริงโจทก์กับพวกได้ใช้อาวุธปืนจี้ฉุดจำเลยที่ 2 ไป ต่อมาโจทก์ยอมให้ค่าล้างอายจำเลยที่ 2 เป็นเงิน 4,040 บาท จำเลยที่ 1 ไม่ได้ตกลงยินยอมให้จำเลยที่ 2 ทำการสมรสกับโจทก์ไม่ได้รับเงินและเรียกสินสอด มิได้ให้จำเลยที่ 2 หลบหนีขอให้ยกฟ้องโจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวคืนเงิน 4,040 บาท ให้โจทก์ ส่วนจำเลยที่ 2 คงให้ยกฟ้องตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาฟังว่า จำเลยที่ 1 รับเงิน 4,040 บาทของโจทก์ไว้เป็นค่าสินสอดประเด็นที่ว่าโจทก์ได้ฉุดคร่าจำเลยที่ 2 ไปจริงหรือไม่และโจทก์ได้พาจำเลยที่ 2 ไปจริงหรือไม่ ไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยเพราะแม้คดีจะฟังได้ว่าโจทก์ฉุดคร่าไปจริง ภายหลังการฉุดคร่าโจทก์กับจำเลยที่ 2 ก็ตกลงจะทำการสมรสกันได้ การฉุดคร่ากับการตกลงจะทำการสมรสเป็นเรื่องที่แยกกันได้ ส่วนข้อที่ว่าโจทก์ได้พาจำเลยที่ 2 ไปในทางชู้สาวจริงหรือไม่ หากคดีจะฟังได้ว่าโจทก์ได้พาไปทางชู้สาวจริงโจทก์กับจำเลยก็ยังไม่ได้ทำการสมรสกันให้ถูกต้องตามกฎหมาย โจทก์กับจำเลยที่ 2 ก็ย้อนกลับมาทำการสมรสให้ถูกต้องตามกฎหมายได้ และยอมให้สินสอดแก่จำเลยที่ 1 ได้ฎีกาของจำเลยที่ 1 ที่ว่า เงินนี้ไม่ใช่ของโจทก์ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องนั้น เห็นว่าเงินนี้เป็นเงินของฝ่ายโจทก์ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องได้พิพากษายืน(บุศย์ ขันธวิทย์-พจน์ ปุษปาคม-เกษม ทิพยจันทร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นบิดาผู้ปกครองจำเลยที่ 2 โจทก์กับจำเลยที่ 2 ลักพากันไปในทางชู้สาว ต่อมาโจทก์ได้จัดเฒ่าแก่ไปพูดกับจำเลยที่ 1 เพื่อสู่ขอจำเลยที่ 2 ทำการสมรสกับโจทก์จำเลยที่ 1 เรียกค่าสินสอด 4,040 บาท โจทก์ได้มอบเงิน 4,040 บาทให้จำเลยที่ 1 โดยหวังว่าจะได้ทำการสมรสกับจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 1 ได้เพทุบายให้จำเลยที่ 2 หลบหนีไป ไม่ยอมสมรสกับโจทก์ตามสัญญาโจทก์ขอสินสอดคืนจำเลยที่ 1 ไม่ยอมให้ จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยให้การว่า ความจริงโจทก์กับพวกได้ใช้อาวุธปืนจี้ฉุดจำเลยที่ 2 ไป ต่อมาโจทก์ยอมให้ค่าล้างอายจำเลยที่ 2 เป็นเงิน 4,040 บาท จำเลยที่ 1 ไม่ได้ตกลงยินยอมให้จำเลยที่ 2 ทำการสมรสกับโจทก์ไม่ได้รับเงินและเรียกสินสอด มิได้ให้จำเลยที่ 2 หลบหนีขอให้ยกฟ้องโจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวคืนเงิน 4,040 บาท ให้โจทก์ ส่วนจำเลยที่ 2 คงให้ยกฟ้องตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาฟังว่า จำเลยที่ 1 รับเงิน 4,040 บาทของโจทก์ไว้เป็นค่าสินสอดประเด็นที่ว่าโจทก์ได้ฉุดคร่าจำเลยที่ 2 ไปจริงหรือไม่และโจทก์ได้พาจำเลยที่ 2 ไปจริงหรือไม่ ไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยเพราะแม้คดีจะฟังได้ว่าโจทก์ฉุดคร่าไปจริง ภายหลังการฉุดคร่าโจทก์กับจำเลยที่ 2 ก็ตกลงจะทำการสมรสกันได้ การฉุดคร่ากับการตกลงจะทำการสมรสเป็นเรื่องที่แยกกันได้ ส่วนข้อที่ว่าโจทก์ได้พาจำเลยที่ 2 ไปในทางชู้สาวจริงหรือไม่ หากคดีจะฟังได้ว่าโจทก์ได้พาไปทางชู้สาวจริงโจทก์กับจำเลยก็ยังไม่ได้ทำการสมรสกันให้ถูกต้องตามกฎหมาย โจทก์กับจำเลยที่ 2 ก็ย้อนกลับมาทำการสมรสให้ถูกต้องตามกฎหมายได้ และยอมให้สินสอดแก่จำเลยที่ 1 ได้ฎีกาของจำเลยที่ 1 ที่ว่า เงินนี้ไม่ใช่ของโจทก์ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องนั้น เห็นว่าเงินนี้เป็นเงินของฝ่ายโจทก์ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 771/2509นายสละ อินทรเทศโจทก์นายเทียน ทรัพย์แก้ว ที่ 1 นางสาวมะลิ ทรัพย์แก้ว ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 1436, ม. 1449 แม้ในตอนแรกชายจะฉุดคร่าหญิงไปก็ตาม ภายหลังชายหญิงนั้นก็ตกลงจะทำการสมรสกันได้ การที่ชายได้พาหญิงไปในทางชู้สาวยังไม่เป็นการสมรสตามกฎหมายชายหญิงนั้นย้อนกลับมาทำการสมรสให้ถูกต้องตามกฎหมายได้ และชายยอมให้สินสอดแก่บิดาหญิงได้ เงินสินสอดที่บิดาโจทก์มอบให้แก่จำเลยที่ 1 บิดาของหญิงนั้นเมื่อไม่มีการสมรส โจทก์มีอำนาจฟ้องเรียกคืนได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นบิดาผู้ปกครองจำเลยที่ 2 โจทก์กับจำเลยที่ 2 ลักพากันไปในทางชู้สาว ต่อมาโจทก์ได้จัดเฒ่าแก่ไปพูดกับจำเลยที่ 1 เพื่อสู่ขอจำเลยที่ 2 ทำการสมรสกับโจทก์จำเลยที่ 1 เรียกค่าสินสอด 4,040 บาท โจทก์ได้มอบเงิน 4,040 บาทให้จำเลยที่ 1 โดยหวังว่าจะได้ทำการสมรสกับจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 1 ได้เพทุบายให้จำเลยที่ 2 หลบหนีไป ไม่ยอมสมรสกับโจทก์ตามสัญญาโจทก์ขอสินสอดคืนจำเลยที่ 1 ไม่ยอมให้ จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยให้การว่า ความจริงโจทก์กับพวกได้ใช้อาวุธปืนจี้ฉุดจำเลยที่ 2 ไป ต่อมาโจทก์ยอมให้ค่าล้างอายจำเลยที่ 2 เป็นเงิน 4,040 บาท จำเลยที่ 1 ไม่ได้ตกลงยินยอมให้จำเลยที่ 2 ทำการสมรสกับโจทก์ไม่ได้รับเงินและเรียกสินสอด มิได้ให้จำเลยที่ 2 หลบหนีขอให้ยกฟ้องโจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวคืนเงิน 4,040 บาท ให้โจทก์ ส่วนจำเลยที่ 2 คงให้ยกฟ้องตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาฟังว่า จำเลยที่ 1 รับเงิน 4,040 บาทของโจทก์ไว้เป็นค่าสินสอดประเด็นที่ว่าโจทก์ได้ฉุดคร่าจำเลยที่ 2 ไปจริงหรือไม่และโจทก์ได้พาจำเลยที่ 2 ไปจริงหรือไม่ ไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยเพราะแม้คดีจะฟังได้ว่าโจทก์ฉุดคร่าไปจริง ภายหลังการฉุดคร่าโจทก์กับจำเลยที่ 2 ก็ตกลงจะทำการสมรสกันได้ การฉุดคร่ากับการตกลงจะทำการสมรสเป็นเรื่องที่แยกกันได้ ส่วนข้อที่ว่าโจทก์ได้พาจำเลยที่ 2 ไปในทางชู้สาวจริงหรือไม่ หากคดีจะฟังได้ว่าโจทก์ได้พาไปทางชู้สาวจริงโจทก์กับจำเลยก็ยังไม่ได้ทำการสมรสกันให้ถูกต้องตามกฎหมาย โจทก์กับจำเลยที่ 2 ก็ย้อนกลับมาทำการสมรสให้ถูกต้องตามกฎหมายได้ และยอมให้สินสอดแก่จำเลยที่ 1 ได้ฎีกาของจำเลยที่ 1 ที่ว่า เงินนี้ไม่ใช่ของโจทก์ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องนั้น เห็นว่าเงินนี้เป็นเงินของฝ่ายโจทก์ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องได้พิพากษายืน(บุศย์ ขันธวิทย์-พจน์ ปุษปาคม-เกษม ทิพยจันทร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ