คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 523/2489หลักกฎหมาย: ฟ้องโจทก์ข้อ 1 กล่าวถึงทรัพย์หายและสถานที่ที่ทรัพย์หาย ฟ้องข้อ 2 หาว่าจำเลยรับของโจร อ้างวันเวลาเกิดเหตุในข้อ 1 แต่มิได้อ้างสถานที่เกิดเหตุด้วย ดังนี้จะฟังว่าโจทก์ได้อ้างรวมถึงสถานที่เกิดเหตุด้วยนั้นไม่ได้ ถือว่าฟ้องไม่ระบุที่เกิดเหตุ ต้องยกฟ้องโจทก์บรรยายฟ้องว่า "ข้อ ๑ เมื่อวันที่ ๑๔ มกราคม ๒๔๘๘ เวลากลางวัน ได้มีคนร้ายลักทรัพย์สิ่งของ ๆ นางหยิ้น จองสกุลเหตุเกิดที่ตำบลตะกั่วป่า จังหวัดพังงา ข้อ ๒ ตามวันเวลาที่กล่าวมาแล้วในข้อ ๑ ตลอดมาถึงวันที่ ๓๑ มกราคม ๒๔๘๘ เวลากลางวันและกลางคืน จำเลยได้สมคบกันรับทรัพย์รายนี้ไว้จากคนร้ายโดยรู้ว่าเป็นของร้ายได้มาจากกการกระทำผิดกฎหมาย ฯลฯ ขอให้ลงโทษ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น วินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ไม่ปรากฎว่า การกระทำผิดเกิดขึ้นที่ใด ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาอ้างว่า ฟ้องของโจทก์ถูกต้องตาม ป.ม.วิ.อาญา ม.๑๕๘ เพราะฟ้องในข้อ ๒ ของโจทก์ได้กล่าวท้าวถึงฟ้องข้ออ้างถึงสถานที่เกิดเหตุรับของโจรไว้ชัดเจนแล้ว ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ฟ้องโจทก์ในข้อ ๒ อ้างถึงแต่เพียงวันเวลาที่กล่าวแล้วในข้อ ๑ ไม่มีข้อความอันใดที่จะอนุมาณได้ว่าการรับของโจรได้เกิดขึ้นในสถานที่เดียวกันกับที่เกิดเหตุการลักทรัพย์ ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 523/2489อัยยการจังหวัดตะกั่วป่าโจทก์นายจี่ เลี้ยวสกุลจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 321 ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 161, ม. 192ฟ้องโจทก์ข้อ 1 กล่าวถึงทรัพย์หายและสถานที่ที่ทรัพย์หาย ฟ้องข้อ 2 หาว่าจำเลยรับของโจร อ้างวันเวลาเกิดเหตุในข้อ 1 แต่มิได้อ้างสถานที่เกิดเหตุด้วย ดังนี้จะฟังว่าโจทก์ได้อ้างรวมถึงสถานที่เกิดเหตุด้วยนั้นไม่ได้ ถือว่าฟ้องไม่ระบุที่เกิดเหตุ ต้องยกฟ้องโจทก์บรรยายฟ้องว่า "ข้อ ๑ เมื่อวันที่ ๑๔ มกราคม ๒๔๘๘ เวลากลางวัน ได้มีคนร้ายลักทรัพย์สิ่งของ ๆ นางหยิ้น จองสกุลเหตุเกิดที่ตำบลตะกั่วป่า จังหวัดพังงา ข้อ ๒ ตามวันเวลาที่กล่าวมาแล้วในข้อ ๑ ตลอดมาถึงวันที่ ๓๑ มกราคม ๒๔๘๘ เวลากลางวันและกลางคืน จำเลยได้สมคบกันรับทรัพย์รายนี้ไว้จากคนร้ายโดยรู้ว่าเป็นของร้ายได้มาจากกการกระทำผิดกฎหมาย ฯลฯ ขอให้ลงโทษ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น วินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ไม่ปรากฎว่า การกระทำผิดเกิดขึ้นที่ใด ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาอ้างว่า ฟ้องของโจทก์ถูกต้องตาม ป.ม.วิ.อาญา ม.๑๕๘ เพราะฟ้องในข้อ ๒ ของโจทก์ได้กล่าวท้าวถึงฟ้องข้ออ้างถึงสถานที่เกิดเหตุรับของโจรไว้ชัดเจนแล้ว ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ฟ้องโจทก์ในข้อ ๒ อ้างถึงแต่เพียงวันเวลาที่กล่าวแล้วในข้อ ๑ ไม่มีข้อความอันใดที่จะอนุมาณได้ว่าการรับของโจรได้เกิดขึ้นในสถานที่เดียวกันกับที่เกิดเหตุการลักทรัพย์ ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(ประมูล สุวรรณศร-อิศรภักดีธรรมวิเทต-เลขวณิชธรรมวิทักษ์)ศาลชั้นต้น - นายเสลา หัมพานนท์ศาลอุทธรณ์ - พระวรวุฒิวินิจฉัยแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์บรรยายฟ้องว่า "ข้อ ๑ เมื่อวันที่ ๑๔ มกราคม ๒๔๘๘ เวลากลางวัน ได้มีคนร้ายลักทรัพย์สิ่งของ ๆ นางหยิ้น จองสกุลเหตุเกิดที่ตำบลตะกั่วป่า จังหวัดพังงา ข้อ ๒ ตามวันเวลาที่กล่าวมาแล้วในข้อ ๑ ตลอดมาถึงวันที่ ๓๑ มกราคม ๒๔๘๘ เวลากลางวันและกลางคืน จำเลยได้สมคบกันรับทรัพย์รายนี้ไว้จากคนร้ายโดยรู้ว่าเป็นของร้ายได้มาจากกการกระทำผิดกฎหมาย ฯลฯ ขอให้ลงโทษ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น วินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ไม่ปรากฎว่า การกระทำผิดเกิดขึ้นที่ใด ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาอ้างว่า ฟ้องของโจทก์ถูกต้องตาม ป.ม.วิ.อาญา ม.๑๕๘ เพราะฟ้องในข้อ ๒ ของโจทก์ได้กล่าวท้าวถึงฟ้องข้ออ้างถึงสถานที่เกิดเหตุรับของโจรไว้ชัดเจนแล้ว ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ฟ้องโจทก์ในข้อ ๒ อ้างถึงแต่เพียงวันเวลาที่กล่าวแล้วในข้อ ๑ ไม่มีข้อความอันใดที่จะอนุมาณได้ว่าการรับของโจรได้เกิดขึ้นในสถานที่เดียวกันกับที่เกิดเหตุการลักทรัพย์ ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 523/2489อัยยการจังหวัดตะกั่วป่าโจทก์นายจี่ เลี้ยวสกุลจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 321 ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 161, ม. 192ฟ้องโจทก์ข้อ 1 กล่าวถึงทรัพย์หายและสถานที่ที่ทรัพย์หาย ฟ้องข้อ 2 หาว่าจำเลยรับของโจร อ้างวันเวลาเกิดเหตุในข้อ 1 แต่มิได้อ้างสถานที่เกิดเหตุด้วย ดังนี้จะฟังว่าโจทก์ได้อ้างรวมถึงสถานที่เกิดเหตุด้วยนั้นไม่ได้ ถือว่าฟ้องไม่ระบุที่เกิดเหตุ ต้องยกฟ้องโจทก์บรรยายฟ้องว่า "ข้อ ๑ เมื่อวันที่ ๑๔ มกราคม ๒๔๘๘ เวลากลางวัน ได้มีคนร้ายลักทรัพย์สิ่งของ ๆ นางหยิ้น จองสกุลเหตุเกิดที่ตำบลตะกั่วป่า จังหวัดพังงา ข้อ ๒ ตามวันเวลาที่กล่าวมาแล้วในข้อ ๑ ตลอดมาถึงวันที่ ๓๑ มกราคม ๒๔๘๘ เวลากลางวันและกลางคืน จำเลยได้สมคบกันรับทรัพย์รายนี้ไว้จากคนร้ายโดยรู้ว่าเป็นของร้ายได้มาจากกการกระทำผิดกฎหมาย ฯลฯ ขอให้ลงโทษ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น วินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ไม่ปรากฎว่า การกระทำผิดเกิดขึ้นที่ใด ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาอ้างว่า ฟ้องของโจทก์ถูกต้องตาม ป.ม.วิ.อาญา ม.๑๕๘ เพราะฟ้องในข้อ ๒ ของโจทก์ได้กล่าวท้าวถึงฟ้องข้ออ้างถึงสถานที่เกิดเหตุรับของโจรไว้ชัดเจนแล้ว ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ฟ้องโจทก์ในข้อ ๒ อ้างถึงแต่เพียงวันเวลาที่กล่าวแล้วในข้อ ๑ ไม่มีข้อความอันใดที่จะอนุมาณได้ว่าการรับของโจรได้เกิดขึ้นในสถานที่เดียวกันกับที่เกิดเหตุการลักทรัพย์ ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(ประมูล สุวรรณศร-อิศรภักดีธรรมวิเทต-เลขวณิชธรรมวิทักษ์)ศาลชั้นต้น - นายเสลา หัมพานนท์ศาลอุทธรณ์ - พระวรวุฒิวินิจฉัยแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ