คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1499/2497หลักกฎหมาย: ในคดีแพ่งหรือคดีอาญาเมื่อศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์ มีคำสั่งรับอุทธรณ์ของคู่ความฝ่ายหนึ่งแล้ว คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งจะฎีกาคัดค้านว่าไม่ควรรับนั้นหาได้ไม่เพราะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 196 ประกอบด้วย มาตรา215 และในคดีแพ่งคำสั่งศาลอุทธรณ์ที่ได้รับอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย ในทางอาญาฐานทำให้เสียทรัพย์และบุกรุกตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 324, 327 และเรียกค่าเสียหายในทางแพ่งเป็นเงิน 8,000 บาทศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลยคนละ 100 บาท ตามมาตรา 324, 59 และให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 1,000 บาทจำเลยอุทธรณ์เฉพาะในทางแพ่งศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยอุทธรณ์เกิน 15 วัน ขาดอายุอุทธรณ์แล้วจึงสั่งไม่รับอุทธรณ์จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยอุทธรณ์เฉพาะทางแพ่งภายใน 1 เดือนจึงยังไม่ขาดอายุความอุทธรณ์ จึงให้ศาลชั้นต้นรับอุทธรณ์ไว้พิจารณาโจทก์ฎีกาขอให้ยกคำสั่งศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาเห็นว่า ไม่ว่าในคดีแพ่งหรือคดีอาญา เมื่อศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์มีคำสั่งรับอุทธรณ์ของคู่ความฝ่ายหนึ่งแล้วอีกฝ่ายหนึ่งจะฎีกาคัดค้านว่าไม่ควรรับนั้นหาได้ไม่ เพราะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 196 ประกอบด้วยมาตรา 215 นอกจากนี้อุทธรณ์ของจำเลยในทางแพ่ง เมื่อคำสั่งศาลอุทธรณ์สั่งรับไว้แล้ว ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236จึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1499/2497นายห่อเสียม แซ่จูโจทก์นายชั้น แก้วอ่อง ที่ 1 นายจำรัส แก้วอ่อง ที่ 2จำเลยนายสุข ไม่ทราบนามสกุล ที่ 3 นางแฉล้ม ไม่ทราบนามสกุล ที่ 4จำเลย ป.วิ.อ. ม. 196, ม. 215 ป.วิ.พ. ม. 236ในคดีแพ่งหรือคดีอาญาเมื่อศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์ มีคำสั่งรับอุทธรณ์ของคู่ความฝ่ายหนึ่งแล้ว คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งจะฎีกาคัดค้านว่าไม่ควรรับนั้นหาได้ไม่เพราะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 196 ประกอบด้วย มาตรา215 และในคดีแพ่งคำสั่งศาลอุทธรณ์ที่ได้รับอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย ในทางอาญาฐานทำให้เสียทรัพย์และบุกรุกตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 324, 327 และเรียกค่าเสียหายในทางแพ่งเป็นเงิน 8,000 บาทศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลยคนละ 100 บาท ตามมาตรา 324, 59 และให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 1,000 บาทจำเลยอุทธรณ์เฉพาะในทางแพ่งศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยอุทธรณ์เกิน 15 วัน ขาดอายุอุทธรณ์แล้วจึงสั่งไม่รับอุทธรณ์จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยอุทธรณ์เฉพาะทางแพ่งภายใน 1 เดือนจึงยังไม่ขาดอายุความอุทธรณ์ จึงให้ศาลชั้นต้นรับอุทธรณ์ไว้พิจารณาโจทก์ฎีกาขอให้ยกคำสั่งศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาเห็นว่า ไม่ว่าในคดีแพ่งหรือคดีอาญา เมื่อศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์มีคำสั่งรับอุทธรณ์ของคู่ความฝ่ายหนึ่งแล้วอีกฝ่ายหนึ่งจะฎีกาคัดค้านว่าไม่ควรรับนั้นหาได้ไม่ เพราะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 196 ประกอบด้วยมาตรา 215 นอกจากนี้อุทธรณ์ของจำเลยในทางแพ่ง เมื่อคำสั่งศาลอุทธรณ์สั่งรับไว้แล้ว ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236จึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย(ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย-นาถปริญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย ในทางอาญาฐานทำให้เสียทรัพย์และบุกรุกตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 324, 327 และเรียกค่าเสียหายในทางแพ่งเป็นเงิน 8,000 บาทศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลยคนละ 100 บาท ตามมาตรา 324, 59 และให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 1,000 บาทจำเลยอุทธรณ์เฉพาะในทางแพ่งศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยอุทธรณ์เกิน 15 วัน ขาดอายุอุทธรณ์แล้วจึงสั่งไม่รับอุทธรณ์จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยอุทธรณ์เฉพาะทางแพ่งภายใน 1 เดือนจึงยังไม่ขาดอายุความอุทธรณ์ จึงให้ศาลชั้นต้นรับอุทธรณ์ไว้พิจารณาโจทก์ฎีกาขอให้ยกคำสั่งศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาเห็นว่า ไม่ว่าในคดีแพ่งหรือคดีอาญา เมื่อศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์มีคำสั่งรับอุทธรณ์ของคู่ความฝ่ายหนึ่งแล้วอีกฝ่ายหนึ่งจะฎีกาคัดค้านว่าไม่ควรรับนั้นหาได้ไม่ เพราะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 196 ประกอบด้วยมาตรา 215 นอกจากนี้อุทธรณ์ของจำเลยในทางแพ่ง เมื่อคำสั่งศาลอุทธรณ์สั่งรับไว้แล้ว ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236จึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1499/2497นายห่อเสียม แซ่จูโจทก์นายชั้น แก้วอ่อง ที่ 1 นายจำรัส แก้วอ่อง ที่ 2จำเลยนายสุข ไม่ทราบนามสกุล ที่ 3 นางแฉล้ม ไม่ทราบนามสกุล ที่ 4จำเลย ป.วิ.อ. ม. 196, ม. 215 ป.วิ.พ. ม. 236ในคดีแพ่งหรือคดีอาญาเมื่อศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์ มีคำสั่งรับอุทธรณ์ของคู่ความฝ่ายหนึ่งแล้ว คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งจะฎีกาคัดค้านว่าไม่ควรรับนั้นหาได้ไม่เพราะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 196 ประกอบด้วย มาตรา215 และในคดีแพ่งคำสั่งศาลอุทธรณ์ที่ได้รับอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย ในทางอาญาฐานทำให้เสียทรัพย์และบุกรุกตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 324, 327 และเรียกค่าเสียหายในทางแพ่งเป็นเงิน 8,000 บาทศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลยคนละ 100 บาท ตามมาตรา 324, 59 และให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 1,000 บาทจำเลยอุทธรณ์เฉพาะในทางแพ่งศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยอุทธรณ์เกิน 15 วัน ขาดอายุอุทธรณ์แล้วจึงสั่งไม่รับอุทธรณ์จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยอุทธรณ์เฉพาะทางแพ่งภายใน 1 เดือนจึงยังไม่ขาดอายุความอุทธรณ์ จึงให้ศาลชั้นต้นรับอุทธรณ์ไว้พิจารณาโจทก์ฎีกาขอให้ยกคำสั่งศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาเห็นว่า ไม่ว่าในคดีแพ่งหรือคดีอาญา เมื่อศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์มีคำสั่งรับอุทธรณ์ของคู่ความฝ่ายหนึ่งแล้วอีกฝ่ายหนึ่งจะฎีกาคัดค้านว่าไม่ควรรับนั้นหาได้ไม่ เพราะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 196 ประกอบด้วยมาตรา 215 นอกจากนี้อุทธรณ์ของจำเลยในทางแพ่ง เมื่อคำสั่งศาลอุทธรณ์สั่งรับไว้แล้ว ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236จึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย(ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย-นาถปริญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ