คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 279/2504หลักกฎหมาย: ศาลล่าง 2 ศาลพิพากษาต้องกันให้คืนฟ้อง ไม่ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 เหตุคดีอาญาเกิดที่จังหวัดศรีสะเกษและจำเลยก็อยู่ในห้องที่จังหวัดศรีสะเกษแต่ตัวโจทก์ต้องควบคุมอยู่ที่จังหวัดพระนคร ดังนี้การที่ศาลอาญาใช้ดุลพินิจไม่อนุญาตให้โจทก์ฟ้องคดีต่อศาลอาญา เป็นดุลพินิจที่ชอบโจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลอาญาว่าเบิกความเท็จ แสดงหลักฐานเท็จปลอมเอกสารและใช้เอกสารปลอมโดยกล่าวระบุว่าการกระทำผิดเกิดที่ศาลจังหวัดศรีสะเกษและศาลอุทธรณ์ ทั้งจำเลยก็มีภูมิลำเนาที่จังหวัดศรีสะเกษและได้ยื่นคำร้องขอนุญาตฟ้องต่อศาลอาญา โดยอ้างว่าโจทก์ถูกควบคุมตัวอย่ในจังหวัดพระนคร เจ้าพนักงานไม่อนุญาตให้ไปฟ้องคดียังศาลจังหวัดศรีสะเกษ ศาลอาญาสั่งว่า เหตุทั้งหมดเกิดในเขตอำนาจศาลจังหวัดศรีสะเกษ แม้จะบรรยายเหตุเกี่ยวเนื่องว่าเกิดที่ศาลอุทธรณ์ด้วย ก็เห็นได้ชัดว่าเหตุที่แรกเกิดนั้นอยู่ในอำนาจศาลจังหวัดศรีสะเกษนั่นเอง จึงให้คืนฟ้องของโจทก์ไป และศาลอาญาสั่งคำร้องว่า ถ้าโจทก์จะฟ้องศาลจังหวัดศรีสะเกษ ก็มีทางทำได้โดยแต่งทนายให้ไปยื่นฟ้อง ไม่จำต้องไปด้วยตนเอง ให้ยกคำร้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน และได้กล่าวตอนหนึ่งว่า การพิจารณาพิพากษาคดีในชั้นศาลอุทธรณ์นั้น ก็เพราะผลของกฎหมาย การกระทำที่โจทก์ฟ้องถือไม่ได้ว่าจำเลยได้กระทำผิดที่ศาลอุทธรณ์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อฎีกาของโจทก์ว่า (๑) ฎีการโจทก์ไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๙ เพราะศาลล่างพิพากษาให้คืนฟ้อง มิใช่ให้ยกฟ้อง (๒) ดุลพินิจของศาลล่างที่ไม่รับฟ้องของโจทก์นั้นชอบแล้ว เพราะการดำเนินคดีนั้นโจทก์อาจตั้งทนายได้โดยเป็นหน้าที่โจทก์จะขวนขวายเอง ทั้งจะพิจารณาเหตุส่วนตัวของโจทก์ฝ่ายเดียวว่าถูกควบคุมอยู่นั้น ไม่ชอบ ต้องพิจารณาถึงจำเลยและพยานด้วย โดยบุคคลเหล่านั้นจะต้องลำบากในการถูกฟ้องและไปเป็นพยานยังที่อื่นซึ่งไม่ใช่ศาลท้องที่และฝ่ายจำเลยย่อมถูกหน่วงเหนี่ยวตัวได้รับความลำบากยิ่งกว่าฝ่ายโจทก์มาก จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 279/2504นายพรชัย แสงชัจจ์โจทก์นายสง่า วัชราภรณ์ ที่1นายจวน ขำศรีบุศ ที่ 2จำเลย ป.วิ.อ. ม. 22, ม. 23, ม. 219 ป.วิ.พ. ม. 10 พระธรรมนูญศาลยุติธรรม ม. 14 (3)ศาลล่าง 2 ศาลพิพากษาต้องกันให้คืนฟ้อง ไม่ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 เหตุคดีอาญาเกิดที่จังหวัดศรีสะเกษและจำเลยก็อยู่ในห้องที่จังหวัดศรีสะเกษแต่ตัวโจทก์ต้องควบคุมอยู่ที่จังหวัดพระนคร ดังนี้การที่ศาลอาญาใช้ดุลพินิจไม่อนุญาตให้โจทก์ฟ้องคดีต่อศาลอาญา เป็นดุลพินิจที่ชอบโจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลอาญาว่าเบิกความเท็จ แสดงหลักฐานเท็จปลอมเอกสารและใช้เอกสารปลอมโดยกล่าวระบุว่าการกระทำผิดเกิดที่ศาลจังหวัดศรีสะเกษและศาลอุทธรณ์ ทั้งจำเลยก็มีภูมิลำเนาที่จังหวัดศรีสะเกษและได้ยื่นคำร้องขอนุญาตฟ้องต่อศาลอาญา โดยอ้างว่าโจทก์ถูกควบคุมตัวอย่ในจังหวัดพระนคร เจ้าพนักงานไม่อนุญาตให้ไปฟ้องคดียังศาลจังหวัดศรีสะเกษ ศาลอาญาสั่งว่า เหตุทั้งหมดเกิดในเขตอำนาจศาลจังหวัดศรีสะเกษ แม้จะบรรยายเหตุเกี่ยวเนื่องว่าเกิดที่ศาลอุทธรณ์ด้วย ก็เห็นได้ชัดว่าเหตุที่แรกเกิดนั้นอยู่ในอำนาจศาลจังหวัดศรีสะเกษนั่นเอง จึงให้คืนฟ้องของโจทก์ไป และศาลอาญาสั่งคำร้องว่า ถ้าโจทก์จะฟ้องศาลจังหวัดศรีสะเกษ ก็มีทางทำได้โดยแต่งทนายให้ไปยื่นฟ้อง ไม่จำต้องไปด้วยตนเอง ให้ยกคำร้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน และได้กล่าวตอนหนึ่งว่า การพิจารณาพิพากษาคดีในชั้นศาลอุทธรณ์นั้น ก็เพราะผลของกฎหมาย การกระทำที่โจทก์ฟ้องถือไม่ได้ว่าจำเลยได้กระทำผิดที่ศาลอุทธรณ์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อฎีกาของโจทก์ว่า (๑) ฎีการโจทก์ไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๙ เพราะศาลล่างพิพากษาให้คืนฟ้อง มิใช่ให้ยกฟ้อง (๒) ดุลพินิจของศาลล่างที่ไม่รับฟ้องของโจทก์นั้นชอบแล้ว เพราะการดำเนินคดีนั้นโจทก์อาจตั้งทนายได้โดยเป็นหน้าที่โจทก์จะขวนขวายเอง ทั้งจะพิจารณาเหตุส่วนตัวของโจทก์ฝ่ายเดียวว่าถูกควบคุมอยู่นั้น ไม่ชอบ ต้องพิจารณาถึงจำเลยและพยานด้วย โดยบุคคลเหล่านั้นจะต้องลำบากในการถูกฟ้องและไปเป็นพยานยังที่อื่นซึ่งไม่ใช่ศาลท้องที่และฝ่ายจำเลยย่อมถูกหน่วงเหนี่ยวตัวได้รับความลำบากยิ่งกว่าฝ่ายโจทก์มาก จึงพิพากษายืน(สัญญา ธรรมศักดิ์-เจริญ ฤทธิศาสตร์-พิสัยสารคุณ)ศาลชั้นต้น - นายไพฑูรย์ พันธุฟักศาลอุทธรณ์ - นายยุ้ย อาตมียะนันทน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลอาญาว่าเบิกความเท็จ แสดงหลักฐานเท็จปลอมเอกสารและใช้เอกสารปลอมโดยกล่าวระบุว่าการกระทำผิดเกิดที่ศาลจังหวัดศรีสะเกษและศาลอุทธรณ์ ทั้งจำเลยก็มีภูมิลำเนาที่จังหวัดศรีสะเกษและได้ยื่นคำร้องขอนุญาตฟ้องต่อศาลอาญา โดยอ้างว่าโจทก์ถูกควบคุมตัวอย่ในจังหวัดพระนคร เจ้าพนักงานไม่อนุญาตให้ไปฟ้องคดียังศาลจังหวัดศรีสะเกษ ศาลอาญาสั่งว่า เหตุทั้งหมดเกิดในเขตอำนาจศาลจังหวัดศรีสะเกษ แม้จะบรรยายเหตุเกี่ยวเนื่องว่าเกิดที่ศาลอุทธรณ์ด้วย ก็เห็นได้ชัดว่าเหตุที่แรกเกิดนั้นอยู่ในอำนาจศาลจังหวัดศรีสะเกษนั่นเอง จึงให้คืนฟ้องของโจทก์ไป และศาลอาญาสั่งคำร้องว่า ถ้าโจทก์จะฟ้องศาลจังหวัดศรีสะเกษ ก็มีทางทำได้โดยแต่งทนายให้ไปยื่นฟ้อง ไม่จำต้องไปด้วยตนเอง ให้ยกคำร้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน และได้กล่าวตอนหนึ่งว่า การพิจารณาพิพากษาคดีในชั้นศาลอุทธรณ์นั้น ก็เพราะผลของกฎหมาย การกระทำที่โจทก์ฟ้องถือไม่ได้ว่าจำเลยได้กระทำผิดที่ศาลอุทธรณ์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อฎีกาของโจทก์ว่า (๑) ฎีการโจทก์ไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๙ เพราะศาลล่างพิพากษาให้คืนฟ้อง มิใช่ให้ยกฟ้อง (๒) ดุลพินิจของศาลล่างที่ไม่รับฟ้องของโจทก์นั้นชอบแล้ว เพราะการดำเนินคดีนั้นโจทก์อาจตั้งทนายได้โดยเป็นหน้าที่โจทก์จะขวนขวายเอง ทั้งจะพิจารณาเหตุส่วนตัวของโจทก์ฝ่ายเดียวว่าถูกควบคุมอยู่นั้น ไม่ชอบ ต้องพิจารณาถึงจำเลยและพยานด้วย โดยบุคคลเหล่านั้นจะต้องลำบากในการถูกฟ้องและไปเป็นพยานยังที่อื่นซึ่งไม่ใช่ศาลท้องที่และฝ่ายจำเลยย่อมถูกหน่วงเหนี่ยวตัวได้รับความลำบากยิ่งกว่าฝ่ายโจทก์มาก จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 279/2504นายพรชัย แสงชัจจ์โจทก์นายสง่า วัชราภรณ์ ที่1นายจวน ขำศรีบุศ ที่ 2จำเลย ป.วิ.อ. ม. 22, ม. 23, ม. 219 ป.วิ.พ. ม. 10 พระธรรมนูญศาลยุติธรรม ม. 14 (3)ศาลล่าง 2 ศาลพิพากษาต้องกันให้คืนฟ้อง ไม่ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 เหตุคดีอาญาเกิดที่จังหวัดศรีสะเกษและจำเลยก็อยู่ในห้องที่จังหวัดศรีสะเกษแต่ตัวโจทก์ต้องควบคุมอยู่ที่จังหวัดพระนคร ดังนี้การที่ศาลอาญาใช้ดุลพินิจไม่อนุญาตให้โจทก์ฟ้องคดีต่อศาลอาญา เป็นดุลพินิจที่ชอบโจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลอาญาว่าเบิกความเท็จ แสดงหลักฐานเท็จปลอมเอกสารและใช้เอกสารปลอมโดยกล่าวระบุว่าการกระทำผิดเกิดที่ศาลจังหวัดศรีสะเกษและศาลอุทธรณ์ ทั้งจำเลยก็มีภูมิลำเนาที่จังหวัดศรีสะเกษและได้ยื่นคำร้องขอนุญาตฟ้องต่อศาลอาญา โดยอ้างว่าโจทก์ถูกควบคุมตัวอย่ในจังหวัดพระนคร เจ้าพนักงานไม่อนุญาตให้ไปฟ้องคดียังศาลจังหวัดศรีสะเกษ ศาลอาญาสั่งว่า เหตุทั้งหมดเกิดในเขตอำนาจศาลจังหวัดศรีสะเกษ แม้จะบรรยายเหตุเกี่ยวเนื่องว่าเกิดที่ศาลอุทธรณ์ด้วย ก็เห็นได้ชัดว่าเหตุที่แรกเกิดนั้นอยู่ในอำนาจศาลจังหวัดศรีสะเกษนั่นเอง จึงให้คืนฟ้องของโจทก์ไป และศาลอาญาสั่งคำร้องว่า ถ้าโจทก์จะฟ้องศาลจังหวัดศรีสะเกษ ก็มีทางทำได้โดยแต่งทนายให้ไปยื่นฟ้อง ไม่จำต้องไปด้วยตนเอง ให้ยกคำร้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน และได้กล่าวตอนหนึ่งว่า การพิจารณาพิพากษาคดีในชั้นศาลอุทธรณ์นั้น ก็เพราะผลของกฎหมาย การกระทำที่โจทก์ฟ้องถือไม่ได้ว่าจำเลยได้กระทำผิดที่ศาลอุทธรณ์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อฎีกาของโจทก์ว่า (๑) ฎีการโจทก์ไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๙ เพราะศาลล่างพิพากษาให้คืนฟ้อง มิใช่ให้ยกฟ้อง (๒) ดุลพินิจของศาลล่างที่ไม่รับฟ้องของโจทก์นั้นชอบแล้ว เพราะการดำเนินคดีนั้นโจทก์อาจตั้งทนายได้โดยเป็นหน้าที่โจทก์จะขวนขวายเอง ทั้งจะพิจารณาเหตุส่วนตัวของโจทก์ฝ่ายเดียวว่าถูกควบคุมอยู่นั้น ไม่ชอบ ต้องพิจารณาถึงจำเลยและพยานด้วย โดยบุคคลเหล่านั้นจะต้องลำบากในการถูกฟ้องและไปเป็นพยานยังที่อื่นซึ่งไม่ใช่ศาลท้องที่และฝ่ายจำเลยย่อมถูกหน่วงเหนี่ยวตัวได้รับความลำบากยิ่งกว่าฝ่ายโจทก์มาก จึงพิพากษายืน(สัญญา ธรรมศักดิ์-เจริญ ฤทธิศาสตร์-พิสัยสารคุณ)ศาลชั้นต้น - นายไพฑูรย์ พันธุฟักศาลอุทธรณ์ - นายยุ้ย อาตมียะนันทน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ