phoneee/thai-legal-corpus huggingface dataset:
ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมฉบับที่ ๔๒๐๓ (พ.ศ. ๒๕๕๓)ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมพ.ศ. ๒๕๑๑เรื่อง ยกเลิกมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมความปลอดภัยของเครื่องใช้ไฟฟ้าสำหรับใช้ในที่อยู่อาศัยและงานที่มีลักษณะคล้ายกันข้อกำหนดเฉพาะสำหรับเครื่องดูดฝุ่นและเครื่องทำความสะอาดโดยการดูดน้ำและกำหนดมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมเครื่องดูดฝุ่นและเครื่องทำความสะอาดโดยการดูดน้ำเฉพาะด้านความปลอดภัย โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมความปลอดภัยของเครื่องใช้ไฟฟ้าสำหรับใช้ในที่อยู่อาศัยและงานที่มีลักษณะคล้ายกันข้อกำหนดเฉพาะสำหรับเครื่องดูดฝุ่นและเครื่องทำความสะอาดโดยการดูดน้ำ มาตรฐานเลขที่มอก. 1871 - 2542อาศัยอำนาจตามความในมาตรา๑๕ แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ. ๒๕๑๑รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมออกประกาศยกเลิกประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม ฉบับที่ ๒๔๔๒(พ.ศ. ๒๕๔๒) ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ. ๒๕๑๑เรื่อง กำหนดมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม ความปลอดภัยของเครื่องใช้ไฟฟ้าสำหรับใช้ในที่อยู่อาศัยและงานที่มีลักษณะคล้ายกันข้อกำหนดเฉพาะสำหรับเครื่องดูดฝุ่นและเครื่องทำความสะอาดโดยการดูดน้ำ ลงวันที่ ๑๗มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๒ และออกประกาศกำหนดมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม เครื่องดูดฝุ่นและเครื่องทำความสะอาดโดยการดูดน้ำเฉพาะด้านความปลอดภัย มาตรฐานเลขที่ มอก. 1522 - 2552 ขึ้นใหม่ดังมีรายละเอียดต่อท้ายประกาศนี้ทั้งนี้ให้มีผลตั้งแต่วันถัดวันที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป[๑]ประกาศ ณ วันที่ ๗เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๓ชาญชัย ชัยรุ่งเรืองรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม[เอกสารแนบท้าย]๑.มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม เครื่องดูดฝุ่นและเครื่องทำความสะอาดโดยการดูดน้ำเฉพาะด้านความปลอดภัย (มอก. 1522 - 2552)(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)ปริยานุช/จัดทำ๓ สิงหาคม ๒๕๕๓ณัฐวดี/ตรวจ๓ สิงหาคม ๒๕๕๓จุฑามาศ/ปรับปรุง๑๙ มกราคม ๒๕๕๙[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๒๗/ตอนพิเศษ ๙๑ ง/หน้า ๕/๒๙ กรกฎาคม ๒๕๕๓
พระราชกฤษฎีกาพระราชกฤษฎีการะบุทบวงการชำนัญพิเศษ(ฉบับที่ ๗)พ.ศ. ๒๕๕๕ ภูมิพลอดุลยเดชป.ร.ให้ไว้ ณวันที่ ๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๕เป็นปีที่ ๖๗ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯให้ประกาศว่าโดยที่เป็นการสมควรระบุทบวงการชำนัญพิเศษเพิ่มขึ้นอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๘๗ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยและมาตรา ๕ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองการดำเนินงานของสหประชาชาติและทบวงการชำนัญพิเศษในประเทศไทยพ.ศ. ๒๕๐๔ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่าพระราชกฤษฎีการะบุทบวงการชำนัญพิเศษ (ฉบับที่ ๗) พ.ศ. ๒๕๕๕มาตรา ๒[๑] พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา ๓ ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็น(๑๖) ของมาตรา ๓ แห่งพระราชกฤษฎีการะบุทบวงการชำนัญพิเศษ พ.ศ. ๒๕๐๔(๑๖) องค์การการท่องเที่ยวโลกผู้รับสนองพระบรมราชโองการยิ่งลักษณ์ชินวัตรนายกรัฐมนตรีหมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือโดยที่องค์การการท่องเที่ยวโลกซึ่งประเทศไทยเป็นสมาชิกมีฐานะเป็นทบวงการชำนัญพิเศษแห่งสหประชาชาติและองค์การการท่องเที่ยวโลกต้องเข้ามาดำเนินงานในประเทศไทย ดังนั้นเพื่อคุ้มครองการดำเนินงานในประเทศไทยขององค์การการท่องเที่ยวโลก สมควรระบุให้องค์การดังกล่าวเป็นทบวงการชำนัญพิเศษตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองการดำเนินงานของสหประชาชาติและทบวงการชำนัญพิเศษในประเทศไทยพ.ศ. ๒๕๐๔ จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ปริยานุช/ผู้จัดทำ๔ พฤษภาคม ๒๕๕๕ณัฐพร/ผู้ตรวจ๔ พฤษภาคม ๒๕๕๕[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๒๙/ตอนที่ ๓๘ ก/หน้า ๑/๒ พฤษภาคม ๒๕๕๕
ประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยเรื่อง การเปลี่ยนแปลงเขตเขตอุตสาหกรรมทั่วไปนิคมอุตสาหกรรมปิ่นทอง(แหลมฉบัง) จังหวัดชลบุรี (ฉบับที่ ๓) ตามที่ได้มีประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยเรื่อง การจัดตั้งเขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมปิ่นทอง (แหลมฉบัง)จังหวัดชลบุรี ลงวันที่ ๙ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๘กำหนดให้พื้นที่ตำบลหนองขามและตำบลบึง อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรีเป็นเขตอุตสาหกรรมทั่วไป ตามมาตรา ๓๖ (๑)แห่งพระราชบัญญัติการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย พ.ศ. ๒๕๒๒ ต่อมาได้มีการเปลี่ยนแปลงเขตอุตสาหกรรมทั่วไปดังกล่าวตามประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยเรื่อง การเปลี่ยนแปลงเขต เขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมปิ่นทอง (แหลมฉบัง)จังหวัดชลบุรี ลงวันที่ ๓๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๐ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย เรื่องการเปลี่ยนแปลงเขต เขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมปิ่นทอง (แหลมฉบัง)จังหวัดชลบุรี (ฉบับที่ ๒) ลงวันที่ ๒๘ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๑ นั้นเนื่องจากเอกชนผู้ร่วมดำเนินงานจัดตั้งนิคมอุตสาหกรรมดังกล่าวข้างต้นมีความประสงค์จะขอเปลี่ยนแปลงการใช้ประโยชน์พื้นที่โดยนำพื้นที่บางส่วนในเขตอุตสาหกรรมทั่วไปนิคมอุตสาหกรรมปิ่นทอง (แหลมฉบัง) จังหวัดชลบุรี เนื้อที่ประมาณ ๑๐๐ ไร่ ๐ งาน๙๐.๘๐ ตารางวา มากำหนดเป็นเขตประกอบการเสรี จึงสมควรกันพื้นที่ดังกล่าวออกและนำไปกำหนดเป็นเขตประกอบการเสรี นิคมอุตสาหกรรมปิ่นทอง (แหลมฉบัง) จังหวัดชลบุรีตามความประสงค์ของผู้ร่วมดำเนินงานอาศัยอำนาจตามความในมาตรา๓๖ วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย พ.ศ. ๒๕๒๒ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (ฉบับที่ ๔)พ.ศ. ๒๕๕๐ อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๒ มาตรา ๓๓ มาตรา ๓๔ มาตรา ๔๑ มาตรา ๔๒ และมาตรา ๔๓ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย และข้อ ๔ วรรคสองของกฎกระทรวงกำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการจัดตั้งนิคมอุตสาหกรรม พ.ศ.๒๕๔๘ คณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยจึงประกาศเปลี่ยนแปลงเขตเขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมปิ่นทอง (แหลมฉบัง) จังหวัดชลบุรีโดยให้ยกเลิกแผนที่ท้ายประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย เรื่องการจัดตั้งเขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมปิ่นทอง (แหลมฉบัง)จังหวัดชลบุรี ลงวันที่ ๙ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๘ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย เรื่องการเปลี่ยนแปลงเขต เขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมปิ่นทอง (แหลมฉบัง)จังหวัดชลบุรี (ฉบับที่ ๒) ลงวันที่ ๒๘ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๑และให้ใช้แผนที่ท้ายประกาศนี้แทนทั้งนี้ตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป[๑]ประกาศ ณ วันที่ ๒๗มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๒ประสาน ตันประเสริฐประธานกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย[เอกสารแนบท้าย]๑.แผนที่ท้ายประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย เรื่องการเปลี่ยนแปลงเขต เขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมปิ่นทอง (แหลมฉบัง)จังหวัดชลบุรี (ฉบับที่ ๓) (ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)ปริยานุช/จัดทำ๑๐ มีนาคม ๒๕๕๒ศิรวัชร์/ปรับปรุง๓ มีนาคม ๒๕๕๙[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๒๖/ตอนพิเศษ ๓๓ ง/หน้า ๖๓/๒ มีนาคม ๒๕๕๒
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 349/2543หลักกฎหมาย: จำเลยสั่งจ่ายเช็คพิพาทซึ่งเป็นเช็คผู้ถือเพื่อชำระหนี้แก่โจทก์โดยจำเลยฝากเช็คไว้กับ ป.เพื่อมอบให้แก่โจทก์ เมื่อโจทก์ได้รับมอบเช็คจาก ป.แล้วโจทก์จึงเป็นบุคคลที่มีเช็คไว้ในครอบครองโดยฐานเป็นผู้รับเงินย่อมเป็นผู้ถือเช็ค โจทก์จึงเป็นผู้ทรงโดยชอบตาม ป.พ.พ.มาตรา 904 ประกอบมาตรา 988 (4) แม้โจทก์จะมอบให้ผู้อื่นนำเช็คไปเรียกเก็บเงินแทน และถูกธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน ก็เป็นเพียงนำเช็คไปเรียกเก็บเงินแทนโจทก์เท่านั้น เมื่อไม่ปรากฏว่า โจทก์ได้มอบหรือโอนสิทธิอันเกิดแต่เช็คพิพาทให้แก่ผู้อื่นนั้นแล้ว โจทก์ก็ยังคงเป็นผู้ทรงเช็คพิพาทอยู่ในขณะที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน โจทก์จึงเป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องคดีได้ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 349/2543นายพงษ์เผ่า เกษทองโจทก์นางหทยา สิริธีระศาสน์จำเลย ป.พ.พ. ม. 904, ม. 988 (4) ป.วิ.อ. ม. 2 (4), ม. 28จำเลยสั่งจ่ายเช็คพิพาทซึ่งเป็นเช็คผู้ถือเพื่อชำระหนี้แก่โจทก์โดยจำเลยฝากเช็คไว้กับ ป.เพื่อมอบให้แก่โจทก์ เมื่อโจทก์ได้รับมอบเช็คจาก ป.แล้วโจทก์จึงเป็นบุคคลที่มีเช็คไว้ในครอบครองโดยฐานเป็นผู้รับเงินย่อมเป็นผู้ถือเช็ค โจทก์จึงเป็นผู้ทรงโดยชอบตาม ป.พ.พ.มาตรา 904 ประกอบมาตรา 988 (4) แม้โจทก์จะมอบให้ผู้อื่นนำเช็คไปเรียกเก็บเงินแทน และถูกธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน ก็เป็นเพียงนำเช็คไปเรียกเก็บเงินแทนโจทก์เท่านั้น เมื่อไม่ปรากฏว่า โจทก์ได้มอบหรือโอนสิทธิอันเกิดแต่เช็คพิพาทให้แก่ผู้อื่นนั้นแล้ว โจทก์ก็ยังคงเป็นผู้ทรงเช็คพิพาทอยู่ในขณะที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน โจทก์จึงเป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องคดีได้(วินัย วิมลเศรษฐ-สุรพล เจียมจูไร-ประชา ประสงค์จรรยา)ศาลแขวงชลบุรี - นายสรรพวิทย์ ตูวิเชียรศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายอรรถพร บู่สาลีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 349/2543นายพงษ์เผ่า เกษทองโจทก์นางหทยา สิริธีระศาสน์จำเลย ป.พ.พ. ม. 904, ม. 988 (4) ป.วิ.อ. ม. 2 (4), ม. 28จำเลยสั่งจ่ายเช็คพิพาทซึ่งเป็นเช็คผู้ถือเพื่อชำระหนี้แก่โจทก์โดยจำเลยฝากเช็คไว้กับ ป.เพื่อมอบให้แก่โจทก์ เมื่อโจทก์ได้รับมอบเช็คจาก ป.แล้วโจทก์จึงเป็นบุคคลที่มีเช็คไว้ในครอบครองโดยฐานเป็นผู้รับเงินย่อมเป็นผู้ถือเช็ค โจทก์จึงเป็นผู้ทรงโดยชอบตาม ป.พ.พ.มาตรา 904 ประกอบมาตรา 988 (4) แม้โจทก์จะมอบให้ผู้อื่นนำเช็คไปเรียกเก็บเงินแทน และถูกธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน ก็เป็นเพียงนำเช็คไปเรียกเก็บเงินแทนโจทก์เท่านั้น เมื่อไม่ปรากฏว่า โจทก์ได้มอบหรือโอนสิทธิอันเกิดแต่เช็คพิพาทให้แก่ผู้อื่นนั้นแล้ว โจทก์ก็ยังคงเป็นผู้ทรงเช็คพิพาทอยู่ในขณะที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน โจทก์จึงเป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องคดีได้(วินัย วิมลเศรษฐ-สุรพล เจียมจูไร-ประชา ประสงค์จรรยา)ศาลแขวงชลบุรี - นายสรรพวิทย์ ตูวิเชียรศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายอรรถพร บู่สาลีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยเรื่องการเปลี่ยนแปลงเขต เขตอุตสาหกรรมทั่วไปนิคมอุตสาหกรรมปิ่นทอง(โครงการ ๓) จังหวัดชลบุรี(ฉบับที่ ๒) ตามที่ได้มีประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย เรื่องการจัดตั้งเขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมปิ่นทอง (โครงการ ๓) จังหวัดชลบุรีลงวันที่ ๑๒ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๒ กำหนดให้พื้นที่ตำบลหนองขาม ตำบลบ่อวิน และตำบลบึงอำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี เป็นเขตอุตสาหกรรมทั่วไป ตามมาตรา ๓๖ วรรคสองแห่งพระราชบัญญัติการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย พ.ศ. ๒๕๒๒ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย(ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๕๐ต่อมาได้มีการเปลี่ยนแปลงเขตอุตสาหกรรมทั่วไปดังกล่าวตามประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยเรื่อง การเปลี่ยนแปลงเขต เขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมปิ่นทอง (โครงการ ๓)จังหวัดชลบุรี ลงวันที่ ๒๘ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๔ นั้นเนื่องจากเอกชนผู้ร่วมดำเนินงานจัดตั้งนิคมอุตสาหกรรมดังกล่าวข้างต้นมีความประสงค์ จะขอขยายพื้นที่โครงการนิคมอุตสาหกรรมออกไปอีกจึงสมควรขยายพื้นที่นิคมอุตสาหกรรมดังกล่าวเพื่อรองรับการขยายตัวของอุตสาหกรรมอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๓๖ วรรคสองแห่งพระราชบัญญัติการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย พ.ศ. ๒๕๒๒ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (ฉบับที่ ๔)พ.ศ. ๒๕๕๐อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๒ มาตรา ๓๓ มาตรา ๓๔ มาตรา ๔๑ มาตรา ๔๒ และมาตรา ๔๓ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย และข้อ ๔ วรรคสองของกฎกระทรวงกำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการจัดตั้งนิคมอุตสาหกรรม พ.ศ.๒๕๔๘ คณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย จึงประกาศเปลี่ยนแปลงเขตเขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมปิ่นทอง (โครงการ ๓) จังหวัดชลบุรีโดยให้ยกเลิกแผนที่ท้ายประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย เรื่องการเปลี่ยนแปลงเขต เขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมปิ่นทอง (โครงการ ๓)จังหวัดชลบุรี ลงวันที่ ๒๘ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๔ และให้ใช้แผนที่ท้ายประกาศนี้แทนทั้งนี้ ตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป[๑]ประกาศณ วันที่ ๑๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๖วิฑูรย์สิมะโชคดีประธานกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย[เอกสารแนบท้าย]๑. แผนที่ท้ายประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย เรื่องการเปลี่ยนแปลงเขต เขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมปิ่นทอง (โครงการ ๓)จังหวัดชลบุรี (ฉบับที่ ๒)(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)ปริยานุช/ผู้จัดทำ๒๑ มกราคม ๒๕๕๖อุษมล/ผู้ตรวจ๒๑ มกราคม ๒๕๕๖[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๓๐/ตอนพิเศษ ๗ ง/หน้า ๑๒/๑๘ มกราคม ๒๕๕๖
ประกาศคณะกรรมการว่าด้วยฉลากฉบับที่ 37 (พ.ศ. 2556)เรื่อง ให้อ่างอาบน้ําสําหรับเด็กเป็นสินค้าที่ควบคุมฉลาก--------------------------------------------------- โดยที่ปรากฏว่าได้มีการเสียชีวิตในเด็กเป็นจํานวนมากซึ่งสาเหตุหลักในการเสียชีวิตของเด็กเกิดจากการจมน้ํา และการจมน้ําของเด็กช่วงอายุ 1 - 4 ปี พบมากในภาชนะกักเก็บน้ํา อ่างน้ํา กะละมัง เป็นต้น การกําหนดให้อ่างอาบน้ําสําหรับเด็กต้องแสดงฉลากคําเตือนจะเป็นประโยชน์แก่ผู้บริโภคในการตระหนัก และคํานึงถึงความปลอดภัยของเด็ก จึงสมควรกําหนดให้อ่างอาบน้ําสําหรับเด็กเป็นสินค้าที่ควบคุมฉลาก อาศัยอํานาจตามความในมาตรา 30 และมาตรา 31 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2541 อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจํากัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล ซึ่งมาตรา 29 ประกอบกับมาตรา 41 มาตรา 43 และมาตรา 45 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย บัญญัติให้กระทําได้โดยอาศัยอํานาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย คณะกรรมการว่าด้วยฉลากจึงออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ ในประกาศนี้ "อ่างอาบน้ําสําหรับเด็ก" หมายความว่า ภาชนะสําหรับใส่น้ํา หรืออุปกรณ์ที่ใช้สําหรับรองรับตัวเด็กที่มีไว้เพื่อใช้สําหรับอาบน้ําเด็กข้อ ๒ ให้อ่างอาบน้ําสําหรับเด็กเป็นสินค้าที่ควบคุมฉลากข้อ ๓ ฉลากสินค้าที่ควบคุมฉลากตามข้อ 2 ให้ปฏิบัติตามข้อ 1 ถึงข้อ 3 แห่งประกาศคณะกรรมการว่าด้วยฉลาก เรื่อง ลักษณะของฉลากสินค้าที่ควบคุมฉลาก พ.ศ. 2541 ลงวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2541 และให้ระบุข้อความดังต่อไปนี้ไว้ในฉลากด้วย คําเตือน ต้องระบุว่า "ระวังอันตราย ไม่ควรปล่อยเด็กอยู่ในน้ําตามลําพังเพราะเด็กอาจจมน้ําได้แม้มีระดับน้ําเพียงเล็กน้อย" และแสดงตราสัญลักษณ์พร้อมข้อความตามท้ายประกาศนี้ ไว้ร่วมกับคําเตือน ทั้งนี้ ข้อความที่เป็น "คําเตือน" ต้องใช้ตัวอักษรที่มีสีต่างจากสีพื้นผิวผลิตภัณฑ์ และมีขนาดใหญ่กว่าตัวอักษรอื่นแสดงไว้ในลักษณะคงทนที่ผลิตภัณฑ์ "ทั้งนี้ ลักษณะของตราสัญลักษณ์เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า โดยมีความกว้าง 3 นิ้ว ยาว 4 นิ้ว และข้อความที่เป็นคําเตือนต้องใช้ตัวอักษรทึบขนาดใหญ่กว่าตัวอักษรอื่น ในกรอบสี่เหลี่ยม สีของกรอบและข้อความตัดกับสีพื้นของฉลากแสดงไว้ในลักษณะคงทนที่ผลิตภัณฑ์"ข้อ ๔ ประกาศฉบับนี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกําหนดหนึ่งร้อยยี่สิบวัน นับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปผู้มีอํานาจลงนาม - ประกาศ ณ วันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2556 จิรชัย มูลทองโร่ยประธานกรรมการว่าด้วยฉลาก
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 60658หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยขอให้ศาลสั่งปล่อยชั่วคราวในระหว่างฎีกา โดยผู้ขอประกันได้เสนอบัญชีทรัพย์มาพร้อมคำร้องแล้วหมายเหตุ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15,66,103ประกอบประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 5 ปี ฯลฯจำเลยยื่นคำร้องดังกล่าว โดยมีคำร้องประกอบ (อันดับ 98,97)ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์อนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราว โดยศาลอุทธรณ์ตีราคาประกัน 250,000 บาท (อันดับ 74)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว คดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงประกอบกับจำเลยยังมิได้ยื่นฎีกา เป็นเหตุให้ไม่อาจนำมาประกอบในการใช้ดุลพินิจว่ามีเหตุสมควรปล่อยชั่วคราวระหว่างฎีกาหรือไม่จึงไม่อนุญาต ให้ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 150/2530พนักงานอัยการจังหวัดพระนครศรีอยุธยาโจทก์นางลำยอง หงษ์ทองจำเลยนางลำยอง หงษ์ทอง จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 106, ม. 108ความว่า จำเลยขอให้ศาลสั่งปล่อยชั่วคราวในระหว่างฎีกา โดยผู้ขอประกันได้เสนอบัญชีทรัพย์มาพร้อมคำร้องแล้วหมายเหตุ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15,66,103ประกอบประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 5 ปี ฯลฯจำเลยยื่นคำร้องดังกล่าว โดยมีคำร้องประกอบ (อันดับ 98,97)ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์อนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราว โดยศาลอุทธรณ์ตีราคาประกัน 250,000 บาท (อันดับ 74)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว คดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงประกอบกับจำเลยยังมิได้ยื่นฎีกา เป็นเหตุให้ไม่อาจนำมาประกอบในการใช้ดุลพินิจว่ามีเหตุสมควรปล่อยชั่วคราวระหว่างฎีกาหรือไม่จึงไม่อนุญาต ให้ยกคำร้อง(ดำริ ศุภพิโรจน์-อำนวย อินทุภูติ-สมศักดิ์ จูสวัสดิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 150/2530พนักงานอัยการจังหวัดพระนครศรีอยุธยาโจทก์นางลำยอง หงษ์ทองจำเลยนางลำยอง หงษ์ทอง จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 106, ม. 108ความว่า จำเลยขอให้ศาลสั่งปล่อยชั่วคราวในระหว่างฎีกา โดยผู้ขอประกันได้เสนอบัญชีทรัพย์มาพร้อมคำร้องแล้วหมายเหตุ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15,66,103ประกอบประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 5 ปี ฯลฯจำเลยยื่นคำร้องดังกล่าว โดยมีคำร้องประกอบ (อันดับ 98,97)ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์อนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราว โดยศาลอุทธรณ์ตีราคาประกัน 250,000 บาท (อันดับ 74)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว คดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงประกอบกับจำเลยยังมิได้ยื่นฎีกา เป็นเหตุให้ไม่อาจนำมาประกอบในการใช้ดุลพินิจว่ามีเหตุสมควรปล่อยชั่วคราวระหว่างฎีกาหรือไม่จึงไม่อนุญาต ให้ยกคำร้อง(ดำริ ศุภพิโรจน์-อำนวย อินทุภูติ-สมศักดิ์ จูสวัสดิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำสั่งกรุงเทพมหานครคำสั่งกรุงเทพมหานครที่๒๙๗๗/๒๕๕๑เรื่องมอบอำนาจการกำหนดสถานที่สำหรับปิดประกาศโฆษณาหาเสียงเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครให้ผู้อำนวยการเขตปฏิบัติราชการแทน[๑] ด้วยผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครจะครบวาระการดำรงตำแหน่งในวันที่๒๘ สิงหาคม ๒๕๕๑ และคณะกรรมการการเลือกตั้งต้องจัดให้มีการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครภายในสี่สิบห้าวันนับแต่วันที่ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครดำรงตำแหน่งครบวาระเพื่อให้การกำหนดสถานที่สำหรับปิดประกาศโฆษณาหาเสียงเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครเป็นไปด้วยความรวดเร็วและมีประสิทธิภาพอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๖๒ และมาตรา ๖๓แห่งพระราชบัญญัติการเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นหรือผู้บริหารท้องถิ่น พ.ศ. ๒๕๔๕ ประกอบกับมาตรา๔ แห่งพระราชบัญญัติรักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง พ.ศ.๒๕๓๕ และมาตรา ๘๑ แห่งพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. ๒๕๒๘ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครในฐานะเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามกฎหมายว่าด้วยการรักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมืองจึงมอบอำนาจให้ผู้อำนวยการเขตปฏิบัติราชการแทนผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครในการกำหนดสถานที่เพื่อปิดประกาศโฆษณาหาเสียงเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครในพื้นที่ที่รับผิดชอบเมื่อได้มีประกาศให้มีการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครแล้วทั้งนี้ตั้งแต่มีประกาศให้มีการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครเป็นต้นไปสั่งณ วันที่ ๑๑ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๑อภิรักษ์โกษะโยธินผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครปริยานุช/ผู้จัดทำ๑๑กุมภาพันธ์ ๒๕๕๒[๑]ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๖/ตอนพิเศษ ๒๐ ง/หน้า ๑๐๑/๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๒
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 65417หลักกฎหมาย: คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาททั้งหมดศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ขับไล่ออกจากที่พิพาทเพียงบางส่วน ถือว่าเป็นการแก้ไขเล็กน้อย จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 248 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 72/2490นายวาสนา ผิวดีโจทก์ ป.วิ.พ. ม. 248คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาททั้งหมดศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ขับไล่ออกจากที่พิพาทเพียงบางส่วน ถือว่าเป็นการแก้ไขเล็กน้อย จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 248(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-นาถปรีชา-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 72/2490นายวาสนา ผิวดีโจทก์ ป.วิ.พ. ม. 248คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาททั้งหมดศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ขับไล่ออกจากที่พิพาทเพียงบางส่วน ถือว่าเป็นการแก้ไขเล็กน้อย จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 248(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-นาถปรีชา-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
พระราชบัญญัติมาตราชั่งตวงวัด (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2549พระราชบัญญัติ มาตราชั่งตวงวัด (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๔๙ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร. ให้ไว้ ณ วันที่ ๓ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๙ เป็นปีที่ ๖๑ ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยมาตราชั่งตวงวัด พระราชบัญญัตินี้มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๑ มาตรา ๓๕ มาตรา ๔๘ และมาตรา ๕๐ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภาดังต่อไปนี้มาตรา 1 มาตรา ๑ พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า "พระราชบัญญัติมาตราชั่งตวงวัด (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๔๙"มาตรา 2 มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศใน ราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา 3 มาตรา ๓ ให้ยกเลิกความในบทนิยามคำว่า "นายตรวจชั่งตวงวัด" ในมาตรา ๔ แห่งพระราชบัญญัติมาตราชั่งตวงวัด พ.ศ. ๒๕๔๒ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน ""นายตรวจชั่งตวงวัด" หมายความว่า ข้าราชการพลเรือนหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบบริหารงานบุคคลส่วนท้องถิ่นมาตรา 3 ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้"ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีหมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่แผนปฏิบัติการกำหนดขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกำหนดให้ถ่ายโอนภารกิจในการเป็นนายตรวจชั่งตวงวัดให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยมาตราชั่งตวงวัดให้รัฐมนตรีมีอำนาจแต่งตั้งพนักงานส่วนท้องถิ่นเป็นนายตรวจชั่งตวงวัดได้ จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้
พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินที่จะเวนคืน ในท้องที่ตำบลเหนือเมือง และตำบลดงลาน อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด พ.ศ. 2568พระราชกฤษฎีกา กำหนดเขตที่ดินที่จะเวนคืน ในท้องที่ตำบลเหนือเมือง และตำบลดงลาน อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด พ.ศ. ๒๕๖๘พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณ พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ให้ไว้ ณ วันที่ ๒ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๖๘ เป็นปีที่ ๑๐ ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณ พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า โดยที่เป็นการสมควรกำหนดเขตที่ดินที่จะเวนคืน ในท้องที่ตำบลเหนือเมือง และตำบลดงลาน อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด เพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินและเพื่อนำที่ดินไปชดเชยให้เกิดความเป็นธรรมแก่เจ้าของที่ดินที่ถูกเวนคืนอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๗๕ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย มาตรา ๘ วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนและการได้มาซึ่งอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. ๒๕๖๒ และมาตรา ๖๘/๑ แห่งพระราชบัญญัติทางหลวง พ.ศ. ๒๕๓๕ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติทางหลวง (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๔๙ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้มาตรา 1 มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า "พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินที่จะเวนคืน ในท้องที่ตำบลเหนือเมือง และตำบลดงลาน อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด พ.ศ. ๒๕๖๘"มาตรา 2 มาตรา ๒ พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา 3 มาตรา ๓ ที่ดินที่จะเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อใช้ในการสร้างทางหลวงแผ่นดิน บริเวณจุดตัดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๒๓ และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๒๓๒ ที่บ้านโนนเมือง และเพื่อนำที่ดินไปชดเชยให้เกิดความเป็นธรรมแก่เจ้าของที่ดินที่ถูกเวนคืนมาตรา 4 มาตรา ๔ พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับได้มีกำหนดห้าปีมาตรา 5 มาตรา ๕ เขตที่ดินที่จะเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกานี้ อยู่ในท้องที่ตำบลเหนือเมือง และตำบลดงลาน อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด มีส่วนกว้างสี่ร้อยเมตร ทั้งนี้ ภายในแนวเขตตามแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้มาตรา 6 มาตรา ๖ ให้เริ่มต้นเข้าสำรวจที่ดินและอสังหาริมทรัพย์ที่อยู่ภายในแนวเขตที่ดินที่จะเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกานี้ภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับมาตรา 7 มาตรา ๗ ให้กรมทางหลวงเป็นเจ้าหน้าที่ในการเวนคืนมาตรา 8 มาตรา ๘ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ แพทองธาร ชินวัตร นายกรัฐมนตรีหมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ เนื่องจากมีความจำเป็นต้องสร้างทางหลวงแผ่นดิน บริเวณจุดตัดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๒๓ และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๒๓๒ ที่บ้านโนนเมือง เพื่ออำนวยความสะดวกและความรวดเร็วแก่การจราจรและการขนส่งอันเป็นกิจการสาธารณูปโภคและเพื่อนำที่ดินไปชดเชยให้เกิดความเป็นธรรมแก่เจ้าของที่ดินที่ถูกเวนคืน สมควรกำหนดเขตที่ดินที่จะเวนคืนในท้องที่ดังกล่าวเพื่อให้พนักงานเจ้าหน้าที่มีสิทธิเข้าไปทำการสำรวจ เพื่อให้ทราบข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ที่ต้องได้มาโดยแน่ชัด จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้