คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 37/2536หลักกฎหมาย: เกิดเหตุคนร้ายตีผู้ตายในเวลากลางคืน ในที่เกิดเหตุมีแสงไฟฟ้าจากที่อื่นส่องมาถึงเท่านั้น โจทก์คงมี ว. เป็นประจักษ์พยานเพียงปากเดียว เมื่อเกิดเหตุแล้ว ว. ไม่ได้บอกคนอื่นว่าใครเป็นคนทำร้ายผู้ตาย ครั้นเจ้าพนักงานตำรวจไปทำการชันสูตรพลิกศพและสอบปากคำ ว.ว. ก็ไม่ได้บอกเจ้าพนักงานตำรวจเกี่ยวกับตัวคนร้ายเช่นเดียวกัน จึงไม่น่าเชื่อว่าในที่เกิดเหตุจะมีแสงสว่างพอให้ ว. จำคนร้ายได้ จำเลยให้การปฏิเสธตลอดมา พยานหลักฐานโจทก์จึงยังไม่เพียงพอให้รับฟังลงโทษจำเลยได้ และไม่ต้องวินิจฉัยพยานหลักฐานจำเลย.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 288จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ลงโทษจำคุก 20 ปี จำเลยนำสืบมีประโยชน์แก่การพิจารณาลดมาตราส่วนโทษให้จำเลยหนึ่งในสาม คงลงโทษจำคุกจำเลย 13 ปี 4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังได้ในเบื้องต้นว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุ ได้มีคนร้ายทำร้ายนายเฉลิม ชูแก้ว จนได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะและทำการรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลสตูล ต่อมาวันที่ 1 พฤษภาคม 2533 นายเฉลิมถึงแก่ความตายมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่าจำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่ โจทก์มีนายวิชัยหรือหนึ่ง บุญรักษา เป็นพยานเบิกความว่าในวันเกิดเหตุเวลา 20 นาฬิกา พยานและนายเฉลิมผู้ตายนั่งดื่มสุราอยู่ที่ร้านนายเจ๊ะหนุ่ย ผู้ตายพูดเสียงดัง จำเลยกับพวกซึ่งนั่งดื่มสุราที่ร้านนั้นด้วยแสดงอาการไม่พอใจผู้ตาย หลังจากที่พยานขึ้นไปร่วมหลับนอนกับผู้หญิงในร้านแล้วลงมาไม่พบผู้ตาย ได้ความว่าผู้ตายกลับไปแล้ว พยานจึงเดินตามผู้ตายไปทางแพปลาก็เห็นจำเลยใช้เหล็กสีดำ ๆ คล้ายค้อนตีผู้ตายที่บริเวณศีรษะ เห็นในระยะประมาณ50 เมตร ครั้นพยานเข้าไปใกล้ในระยะ 3 เมตร จำเลยก็ยังตีผู้ตายอยู่ พยานร้องห้าม จำเลยหันหน้ามามองแล้ววิ่งหลบหนีไป ในที่เกิดเหตุมีแสงไฟฟ้าส่องสว่างไปถึง โจทก์คงมีนายวิชัยเป็นประจักษ์พยานเพียงปากเดียว ประกอบกับคดีนี้เหตุเกิดในเวลากลางคืน นายวิชัยไม่เคยรู้จักจำเลยมาก่อน ตรงที่เกิดเหตุคงมีแสงไฟฟ้าจากอาคารองค์การสะพานปลาส่องมาถึงเท่านั้น เมื่อเกิดเหตุแล้วนายวิชัยไปเรียกนายเสน่ห์ ขอจิตต์เมตต์ ให้ช่วยพาผู้ตายส่งโรงพยาบาลสตูล นายเสน่ห์ก็เบิกความว่า นายวิชัยไม่ได้บอกว่าใครเป็นคนทำร้ายผู้ตาย ครั้นนายวิชัยให้นายเสน่ห์ไปตามนายจบให้ไปพบที่โรงพยาบาล นายวิชัยก็เบิกความว่าพยานไม่ได้บอกนายจบว่าใครเป็นคนร้าย เมื่อเจ้าพนักงานตำรวจไปทำการชันสูตรพลิกศพและสอบปากคำนายวิชัย นายวิชัยก็เบิกความว่า พยานไม่ได้บอกเจ้าพนักงานตำรวจเกี่ยวกับตัวคนร้าย ด้วยเหตุดังกล่าวจึงไม่น่าเชื่อว่าในที่เกิดเหตุจะมีแสงสว่างพอให้นายวิชัยจำคนร้ายได้ ชั้นจับกุม ชั้นสอบสวน ตลอดจนชั้นพิจารณาจำเลยให้การปฏิเสธตลอดมา พยานหลักฐานโจทก์ยังไม่เพียงพอให้รับฟังลงโทษจำเลยได้ ไม่ต้องวินิจฉัยพยานหลักฐานจำเลย ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 37/2536พนักงานอัยการ จังหวัด สตูลโจทก์นาย ประเสริฐ ศิริพันธ์จำเลย ป.วิ.อ. ม. 227เกิดเหตุคนร้ายตีผู้ตายในเวลากลางคืน ในที่เกิดเหตุมีแสงไฟฟ้าจากที่อื่นส่องมาถึงเท่านั้น โจทก์คงมี ว. เป็นประจักษ์พยานเพียงปากเดียว เมื่อเกิดเหตุแล้ว ว. ไม่ได้บอกคนอื่นว่าใครเป็นคนทำร้ายผู้ตาย ครั้นเจ้าพนักงานตำรวจไปทำการชันสูตรพลิกศพและสอบปากคำ ว.ว. ก็ไม่ได้บอกเจ้าพนักงานตำรวจเกี่ยวกับตัวคนร้ายเช่นเดียวกัน จึงไม่น่าเชื่อว่าในที่เกิดเหตุจะมีแสงสว่างพอให้ ว. จำคนร้ายได้ จำเลยให้การปฏิเสธตลอดมา พยานหลักฐานโจทก์จึงยังไม่เพียงพอให้รับฟังลงโทษจำเลยได้ และไม่ต้องวินิจฉัยพยานหลักฐานจำเลย.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 288จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ลงโทษจำคุก 20 ปี จำเลยนำสืบมีประโยชน์แก่การพิจารณาลดมาตราส่วนโทษให้จำเลยหนึ่งในสาม คงลงโทษจำคุกจำเลย 13 ปี 4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังได้ในเบื้องต้นว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุ ได้มีคนร้ายทำร้ายนายเฉลิม ชูแก้ว จนได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะและทำการรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลสตูล ต่อมาวันที่ 1 พฤษภาคม 2533 นายเฉลิมถึงแก่ความตายมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่าจำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่ โจทก์มีนายวิชัยหรือหนึ่ง บุญรักษา เป็นพยานเบิกความว่าในวันเกิดเหตุเวลา 20 นาฬิกา พยานและนายเฉลิมผู้ตายนั่งดื่มสุราอยู่ที่ร้านนายเจ๊ะหนุ่ย ผู้ตายพูดเสียงดัง จำเลยกับพวกซึ่งนั่งดื่มสุราที่ร้านนั้นด้วยแสดงอาการไม่พอใจผู้ตาย หลังจากที่พยานขึ้นไปร่วมหลับนอนกับผู้หญิงในร้านแล้วลงมาไม่พบผู้ตาย ได้ความว่าผู้ตายกลับไปแล้ว พยานจึงเดินตามผู้ตายไปทางแพปลาก็เห็นจำเลยใช้เหล็กสีดำ ๆ คล้ายค้อนตีผู้ตายที่บริเวณศีรษะ เห็นในระยะประมาณ50 เมตร ครั้นพยานเข้าไปใกล้ในระยะ 3 เมตร จำเลยก็ยังตีผู้ตายอยู่ พยานร้องห้าม จำเลยหันหน้ามามองแล้ววิ่งหลบหนีไป ในที่เกิดเหตุมีแสงไฟฟ้าส่องสว่างไปถึง โจทก์คงมีนายวิชัยเป็นประจักษ์พยานเพียงปากเดียว ประกอบกับคดีนี้เหตุเกิดในเวลากลางคืน นายวิชัยไม่เคยรู้จักจำเลยมาก่อน ตรงที่เกิดเหตุคงมีแสงไฟฟ้าจากอาคารองค์การสะพานปลาส่องมาถึงเท่านั้น เมื่อเกิดเหตุแล้วนายวิชัยไปเรียกนายเสน่ห์ ขอจิตต์เมตต์ ให้ช่วยพาผู้ตายส่งโรงพยาบาลสตูล นายเสน่ห์ก็เบิกความว่า นายวิชัยไม่ได้บอกว่าใครเป็นคนทำร้ายผู้ตาย ครั้นนายวิชัยให้นายเสน่ห์ไปตามนายจบให้ไปพบที่โรงพยาบาล นายวิชัยก็เบิกความว่าพยานไม่ได้บอกนายจบว่าใครเป็นคนร้าย เมื่อเจ้าพนักงานตำรวจไปทำการชันสูตรพลิกศพและสอบปากคำนายวิชัย นายวิชัยก็เบิกความว่า พยานไม่ได้บอกเจ้าพนักงานตำรวจเกี่ยวกับตัวคนร้าย ด้วยเหตุดังกล่าวจึงไม่น่าเชื่อว่าในที่เกิดเหตุจะมีแสงสว่างพอให้นายวิชัยจำคนร้ายได้ ชั้นจับกุม ชั้นสอบสวน ตลอดจนชั้นพิจารณาจำเลยให้การปฏิเสธตลอดมา พยานหลักฐานโจทก์ยังไม่เพียงพอให้รับฟังลงโทษจำเลยได้ ไม่ต้องวินิจฉัยพยานหลักฐานจำเลย ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(เธียรไท สุนทรนันท-นำชัย สุนทรพินิจกิจ-สุชาติ สุขสุมิตร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุป.วิ.อ. มาตรา 227 บัญญัติว่า "ให้ศาลใช้ดุลพินิจวินิจฉัยชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานทั้งปวง อย่าพิพากษาลงโทษจนกว่าจะแน่ใจว่ามีการกระทำผิดจริง และจำเลยเป็นผู้กระทำผิดนั้น เมื่อมีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยได้กระทำผิดหรือไม่ ให้ยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลย" คำว่า ถ้ามีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยให้กระทำผิดหรือไม่นั้น หมายถึงว่า ความสงสัยนั้นจะต้องเกี่ยวเนื่องกับการกระทำผิดตามฟ้องของจำเลย ไม่ใช่ยกเอาเหตุสงสัยในกรณีอื่นอันไม่มีส่วนเกี่ยวเนื่องหรือเป็นคนละเรื่องกันมารับฟังให้เป็นประโยชน์แก่จำเลยและที่สำคัญประโยชน์แห่งความสงสัยที่จะให้เป็นผลดีแก่จำเลยนั้นจะต้องมีเหตุผลอันสมควรให้เกิดความสงสัย ข้อสงสัยที่ห่างไกลต่อเหตุผลย่อมไม่เป็นเหตุให้ศาลยกฟ้อง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 572/2500วินิจฉัยว่า ประโยชน์แห่งความสงสัยที่จะยกให้เป็นผลดีแก่จำเลยนั้นต้องมีเหตุผลอันสมควรให้เกิดความสงสัย ข้อสงสัยที่ห่างไกลต่อเหตุผลไม่เป็นเหตุให้ศาลพิพากษายกฟ้องโจทก์ คดีนี้ศาลวินิจฉัยว่า ที่เกิดเหตุมีแสงสว่างจากอาคารองค์การสะพานปลาเท่านั้น พยานไม่เคยรู้จักจำเลยมาก่อน จึงเป็นที่สงสัยว่าพยานโจทก์จะจำคนร้ายได้หรือไม่ ถ้าพยานจำคนร้ายได้ ทำไมพยานจึงไม่บอกว่าใครเป็นคนร้ายให้คนที่มาช่วยพาผู้ตายไปส่งโรงพยาบาลหรือญาติผู้ตายตลอดจนพนักงานสอบสวนที่สอบปากคำพยานได้ทราบ ซึ่งเป็นข้อสงสัยที่เกี่ยวเนื่องกับการกระทำผิดในคดีและเป็นข้อสงสัยด้วยเหตุผลอันสมควร จึงต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลย. พฤตินัยทัศนัยพิทักษ์กุล.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 288จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ลงโทษจำคุก 20 ปี จำเลยนำสืบมีประโยชน์แก่การพิจารณาลดมาตราส่วนโทษให้จำเลยหนึ่งในสาม คงลงโทษจำคุกจำเลย 13 ปี 4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังได้ในเบื้องต้นว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุ ได้มีคนร้ายทำร้ายนายเฉลิม ชูแก้ว จนได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะและทำการรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลสตูล ต่อมาวันที่ 1 พฤษภาคม 2533 นายเฉลิมถึงแก่ความตายมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่าจำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่ โจทก์มีนายวิชัยหรือหนึ่ง บุญรักษา เป็นพยานเบิกความว่าในวันเกิดเหตุเวลา 20 นาฬิกา พยานและนายเฉลิมผู้ตายนั่งดื่มสุราอยู่ที่ร้านนายเจ๊ะหนุ่ย ผู้ตายพูดเสียงดัง จำเลยกับพวกซึ่งนั่งดื่มสุราที่ร้านนั้นด้วยแสดงอาการไม่พอใจผู้ตาย หลังจากที่พยานขึ้นไปร่วมหลับนอนกับผู้หญิงในร้านแล้วลงมาไม่พบผู้ตาย ได้ความว่าผู้ตายกลับไปแล้ว พยานจึงเดินตามผู้ตายไปทางแพปลาก็เห็นจำเลยใช้เหล็กสีดำ ๆ คล้ายค้อนตีผู้ตายที่บริเวณศีรษะ เห็นในระยะประมาณ50 เมตร ครั้นพยานเข้าไปใกล้ในระยะ 3 เมตร จำเลยก็ยังตีผู้ตายอยู่ พยานร้องห้าม จำเลยหันหน้ามามองแล้ววิ่งหลบหนีไป ในที่เกิดเหตุมีแสงไฟฟ้าส่องสว่างไปถึง โจทก์คงมีนายวิชัยเป็นประจักษ์พยานเพียงปากเดียว ประกอบกับคดีนี้เหตุเกิดในเวลากลางคืน นายวิชัยไม่เคยรู้จักจำเลยมาก่อน ตรงที่เกิดเหตุคงมีแสงไฟฟ้าจากอาคารองค์การสะพานปลาส่องมาถึงเท่านั้น เมื่อเกิดเหตุแล้วนายวิชัยไปเรียกนายเสน่ห์ ขอจิตต์เมตต์ ให้ช่วยพาผู้ตายส่งโรงพยาบาลสตูล นายเสน่ห์ก็เบิกความว่า นายวิชัยไม่ได้บอกว่าใครเป็นคนทำร้ายผู้ตาย ครั้นนายวิชัยให้นายเสน่ห์ไปตามนายจบให้ไปพบที่โรงพยาบาล นายวิชัยก็เบิกความว่าพยานไม่ได้บอกนายจบว่าใครเป็นคนร้าย เมื่อเจ้าพนักงานตำรวจไปทำการชันสูตรพลิกศพและสอบปากคำนายวิชัย นายวิชัยก็เบิกความว่า พยานไม่ได้บอกเจ้าพนักงานตำรวจเกี่ยวกับตัวคนร้าย ด้วยเหตุดังกล่าวจึงไม่น่าเชื่อว่าในที่เกิดเหตุจะมีแสงสว่างพอให้นายวิชัยจำคนร้ายได้ ชั้นจับกุม ชั้นสอบสวน ตลอดจนชั้นพิจารณาจำเลยให้การปฏิเสธตลอดมา พยานหลักฐานโจทก์ยังไม่เพียงพอให้รับฟังลงโทษจำเลยได้ ไม่ต้องวินิจฉัยพยานหลักฐานจำเลย ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 37/2536พนักงานอัยการ จังหวัด สตูลโจทก์นาย ประเสริฐ ศิริพันธ์จำเลย ป.วิ.อ. ม. 227เกิดเหตุคนร้ายตีผู้ตายในเวลากลางคืน ในที่เกิดเหตุมีแสงไฟฟ้าจากที่อื่นส่องมาถึงเท่านั้น โจทก์คงมี ว. เป็นประจักษ์พยานเพียงปากเดียว เมื่อเกิดเหตุแล้ว ว. ไม่ได้บอกคนอื่นว่าใครเป็นคนทำร้ายผู้ตาย ครั้นเจ้าพนักงานตำรวจไปทำการชันสูตรพลิกศพและสอบปากคำ ว.ว. ก็ไม่ได้บอกเจ้าพนักงานตำรวจเกี่ยวกับตัวคนร้ายเช่นเดียวกัน จึงไม่น่าเชื่อว่าในที่เกิดเหตุจะมีแสงสว่างพอให้ ว. จำคนร้ายได้ จำเลยให้การปฏิเสธตลอดมา พยานหลักฐานโจทก์จึงยังไม่เพียงพอให้รับฟังลงโทษจำเลยได้ และไม่ต้องวินิจฉัยพยานหลักฐานจำเลย.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 288จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ลงโทษจำคุก 20 ปี จำเลยนำสืบมีประโยชน์แก่การพิจารณาลดมาตราส่วนโทษให้จำเลยหนึ่งในสาม คงลงโทษจำคุกจำเลย 13 ปี 4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังได้ในเบื้องต้นว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุ ได้มีคนร้ายทำร้ายนายเฉลิม ชูแก้ว จนได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะและทำการรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลสตูล ต่อมาวันที่ 1 พฤษภาคม 2533 นายเฉลิมถึงแก่ความตายมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่าจำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่ โจทก์มีนายวิชัยหรือหนึ่ง บุญรักษา เป็นพยานเบิกความว่าในวันเกิดเหตุเวลา 20 นาฬิกา พยานและนายเฉลิมผู้ตายนั่งดื่มสุราอยู่ที่ร้านนายเจ๊ะหนุ่ย ผู้ตายพูดเสียงดัง จำเลยกับพวกซึ่งนั่งดื่มสุราที่ร้านนั้นด้วยแสดงอาการไม่พอใจผู้ตาย หลังจากที่พยานขึ้นไปร่วมหลับนอนกับผู้หญิงในร้านแล้วลงมาไม่พบผู้ตาย ได้ความว่าผู้ตายกลับไปแล้ว พยานจึงเดินตามผู้ตายไปทางแพปลาก็เห็นจำเลยใช้เหล็กสีดำ ๆ คล้ายค้อนตีผู้ตายที่บริเวณศีรษะ เห็นในระยะประมาณ50 เมตร ครั้นพยานเข้าไปใกล้ในระยะ 3 เมตร จำเลยก็ยังตีผู้ตายอยู่ พยานร้องห้าม จำเลยหันหน้ามามองแล้ววิ่งหลบหนีไป ในที่เกิดเหตุมีแสงไฟฟ้าส่องสว่างไปถึง โจทก์คงมีนายวิชัยเป็นประจักษ์พยานเพียงปากเดียว ประกอบกับคดีนี้เหตุเกิดในเวลากลางคืน นายวิชัยไม่เคยรู้จักจำเลยมาก่อน ตรงที่เกิดเหตุคงมีแสงไฟฟ้าจากอาคารองค์การสะพานปลาส่องมาถึงเท่านั้น เมื่อเกิดเหตุแล้วนายวิชัยไปเรียกนายเสน่ห์ ขอจิตต์เมตต์ ให้ช่วยพาผู้ตายส่งโรงพยาบาลสตูล นายเสน่ห์ก็เบิกความว่า นายวิชัยไม่ได้บอกว่าใครเป็นคนทำร้ายผู้ตาย ครั้นนายวิชัยให้นายเสน่ห์ไปตามนายจบให้ไปพบที่โรงพยาบาล นายวิชัยก็เบิกความว่าพยานไม่ได้บอกนายจบว่าใครเป็นคนร้าย เมื่อเจ้าพนักงานตำรวจไปทำการชันสูตรพลิกศพและสอบปากคำนายวิชัย นายวิชัยก็เบิกความว่า พยานไม่ได้บอกเจ้าพนักงานตำรวจเกี่ยวกับตัวคนร้าย ด้วยเหตุดังกล่าวจึงไม่น่าเชื่อว่าในที่เกิดเหตุจะมีแสงสว่างพอให้นายวิชัยจำคนร้ายได้ ชั้นจับกุม ชั้นสอบสวน ตลอดจนชั้นพิจารณาจำเลยให้การปฏิเสธตลอดมา พยานหลักฐานโจทก์ยังไม่เพียงพอให้รับฟังลงโทษจำเลยได้ ไม่ต้องวินิจฉัยพยานหลักฐานจำเลย ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(เธียรไท สุนทรนันท-นำชัย สุนทรพินิจกิจ-สุชาติ สุขสุมิตร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุป.วิ.อ. มาตรา 227 บัญญัติว่า "ให้ศาลใช้ดุลพินิจวินิจฉัยชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานทั้งปวง อย่าพิพากษาลงโทษจนกว่าจะแน่ใจว่ามีการกระทำผิดจริง และจำเลยเป็นผู้กระทำผิดนั้น เมื่อมีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยได้กระทำผิดหรือไม่ ให้ยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลย" คำว่า ถ้ามีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยให้กระทำผิดหรือไม่นั้น หมายถึงว่า ความสงสัยนั้นจะต้องเกี่ยวเนื่องกับการกระทำผิดตามฟ้องของจำเลย ไม่ใช่ยกเอาเหตุสงสัยในกรณีอื่นอันไม่มีส่วนเกี่ยวเนื่องหรือเป็นคนละเรื่องกันมารับฟังให้เป็นประโยชน์แก่จำเลยและที่สำคัญประโยชน์แห่งความสงสัยที่จะให้เป็นผลดีแก่จำเลยนั้นจะต้องมีเหตุผลอันสมควรให้เกิดความสงสัย ข้อสงสัยที่ห่างไกลต่อเหตุผลย่อมไม่เป็นเหตุให้ศาลยกฟ้อง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 572/2500วินิจฉัยว่า ประโยชน์แห่งความสงสัยที่จะยกให้เป็นผลดีแก่จำเลยนั้นต้องมีเหตุผลอันสมควรให้เกิดความสงสัย ข้อสงสัยที่ห่างไกลต่อเหตุผลไม่เป็นเหตุให้ศาลพิพากษายกฟ้องโจทก์ คดีนี้ศาลวินิจฉัยว่า ที่เกิดเหตุมีแสงสว่างจากอาคารองค์การสะพานปลาเท่านั้น พยานไม่เคยรู้จักจำเลยมาก่อน จึงเป็นที่สงสัยว่าพยานโจทก์จะจำคนร้ายได้หรือไม่ ถ้าพยานจำคนร้ายได้ ทำไมพยานจึงไม่บอกว่าใครเป็นคนร้ายให้คนที่มาช่วยพาผู้ตายไปส่งโรงพยาบาลหรือญาติผู้ตายตลอดจนพนักงานสอบสวนที่สอบปากคำพยานได้ทราบ ซึ่งเป็นข้อสงสัยที่เกี่ยวเนื่องกับการกระทำผิดในคดีและเป็นข้อสงสัยด้วยเหตุผลอันสมควร จึงต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลย. พฤตินัยทัศนัยพิทักษ์กุล.