คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 50/2511หลักกฎหมาย: จำเลยคอยรับถุงแป้งมันสำปะหลังจากคนร้ายที่ลักมาลงบรรทุกเรือของจำเลยซึ่งจอดคอยรับบรรทุกอยู่ที่ท่าน้ำริมตลิ่งห่างจากโกดังที่คนร้ายไปเอาแป้งมา 30 วา. อันมิใช่รับส่งกันในที่เกิดเหตุ. จึงถือว่าเป็นการช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกในการที่ผู้อื่นกระทำความผิด. ดังนี้จำเลยย่อมมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ประกอบด้วยมาตรา 86.ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา335,83 จำคุก 9 เดือน. ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า จำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335,86 จำคุก 6 เดือน. ต้องห้ามมิให้ฎีกาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองกับพวกที่ยังหลบหนีอีก 1 คน บังอาจร่วมกันเป็นคนร้ายลักแป้งมันสำปะหลังของเจ้าทรัพย์ หรือบังอาจร่วมกันรับเอาแป้งดังกล่าวที่ถูกลักไว้โดยรู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำผิดฐานลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335, 357, 83 และขอให้คืนของกลางแก่เจ้าทรัพย์ด้วย จำเลยที่ 1 ให้การปฏิเสธ จำเลยที่ 2 ให้การรับสารภาพในข้อหาฐานรับของโจรตามฟ้องจริง ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335, 83 วางโทษจำคุก 9 เดือน จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 ให้วางโทษจำคุก 8 เดือน ลดรับแล้วเหลือจำคุกจำเลยที่ 2 สี่เดือน คืนของกลางแก่เจ้าทรัพย์ จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335 ประกอบด้วยมาตรา 86 ให้จำคุกจำเลยที่ 1 หกเดือนนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฎีกาทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมาย แต่โดยเฉพาะสำหรับปัญหาข้อเท็จจริงนั้น ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามนัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 เพราะศาลชั้นต้นพิพากษาให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 เพียง 9 เดือน ซึ่งไม่เกิน 1 ปี แต่ศาลอุทธรณ์ยังคงลงโทษจำเลยที่ 1 เพียง 6 เดือนซึ่งไม่เกินกำหนด 1 ปี เช่นกัน แม้ศาลอุทธรณ์จะได้พิพากษาแก้ว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ประกอบด้วยมาตรา 86 ก็ตาม ส่วนในปัญหาข้อกฎหมายนั้น ข้อเท็จจริงรูปคดีน่าเชื่อว่าจำเลยที่ 1 รู้เท่าถึงการณ์แล้ว ฯลฯ และการที่จำเลยที่ 1จอดเรือห่างจากข้างหลังโกดัง 1 ระยะ 30 วา และอยู่ในเรือคอยรับแป้งลงเรือ อันมิใช่รับส่งของกันในที่เกิดเหตุ ซึ่งเป็นการช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกในการที่ผู้อื่นกระทำความผิดในขณะกระทำความผิดนั้น จำเลยจึงเป็นผู้สนับสนุนการกระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335 ประกอบด้วยมาตรา 86 พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 50/2511์ พนักงานอัยการ จังหวัด ฉะเชิงเทราโจทก์ย นาย บุญ มา ทับทิม ที่ 1 นาย ไทร นึก แก้ว ที่ 2จำเลย ป.อ. ม. 335, ม. 357, ม. 83, ม. 86 ป.วิ.อ. ม. 220จำเลยคอยรับถุงแป้งมันสำปะหลังจากคนร้ายที่ลักมาลงบรรทุกเรือของจำเลยซึ่งจอดคอยรับบรรทุกอยู่ที่ท่าน้ำริมตลิ่งห่างจากโกดังที่คนร้ายไปเอาแป้งมา 30 วา. อันมิใช่รับส่งกันในที่เกิดเหตุ. จึงถือว่าเป็นการช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกในการที่ผู้อื่นกระทำความผิด. ดังนี้จำเลยย่อมมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ประกอบด้วยมาตรา 86.ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา335,83 จำคุก 9 เดือน. ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า จำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335,86 จำคุก 6 เดือน. ต้องห้ามมิให้ฎีกาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองกับพวกที่ยังหลบหนีอีก 1 คน บังอาจร่วมกันเป็นคนร้ายลักแป้งมันสำปะหลังของเจ้าทรัพย์ หรือบังอาจร่วมกันรับเอาแป้งดังกล่าวที่ถูกลักไว้โดยรู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำผิดฐานลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335, 357, 83 และขอให้คืนของกลางแก่เจ้าทรัพย์ด้วย จำเลยที่ 1 ให้การปฏิเสธ จำเลยที่ 2 ให้การรับสารภาพในข้อหาฐานรับของโจรตามฟ้องจริง ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335, 83 วางโทษจำคุก 9 เดือน จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 ให้วางโทษจำคุก 8 เดือน ลดรับแล้วเหลือจำคุกจำเลยที่ 2 สี่เดือน คืนของกลางแก่เจ้าทรัพย์ จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335 ประกอบด้วยมาตรา 86 ให้จำคุกจำเลยที่ 1 หกเดือนนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฎีกาทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมาย แต่โดยเฉพาะสำหรับปัญหาข้อเท็จจริงนั้น ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามนัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 เพราะศาลชั้นต้นพิพากษาให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 เพียง 9 เดือน ซึ่งไม่เกิน 1 ปี แต่ศาลอุทธรณ์ยังคงลงโทษจำเลยที่ 1 เพียง 6 เดือนซึ่งไม่เกินกำหนด 1 ปี เช่นกัน แม้ศาลอุทธรณ์จะได้พิพากษาแก้ว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ประกอบด้วยมาตรา 86 ก็ตาม ส่วนในปัญหาข้อกฎหมายนั้น ข้อเท็จจริงรูปคดีน่าเชื่อว่าจำเลยที่ 1 รู้เท่าถึงการณ์แล้ว ฯลฯ และการที่จำเลยที่ 1จอดเรือห่างจากข้างหลังโกดัง 1 ระยะ 30 วา และอยู่ในเรือคอยรับแป้งลงเรือ อันมิใช่รับส่งของกันในที่เกิดเหตุ ซึ่งเป็นการช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกในการที่ผู้อื่นกระทำความผิดในขณะกระทำความผิดนั้น จำเลยจึงเป็นผู้สนับสนุนการกระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335 ประกอบด้วยมาตรา 86 พิพากษายืน.(ลออง จุลกะเศียน-ชิต บุณยประภัศร-แถม สิริสาลี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองกับพวกที่ยังหลบหนีอีก 1 คน บังอาจร่วมกันเป็นคนร้ายลักแป้งมันสำปะหลังของเจ้าทรัพย์ หรือบังอาจร่วมกันรับเอาแป้งดังกล่าวที่ถูกลักไว้โดยรู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำผิดฐานลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335, 357, 83 และขอให้คืนของกลางแก่เจ้าทรัพย์ด้วย จำเลยที่ 1 ให้การปฏิเสธ จำเลยที่ 2 ให้การรับสารภาพในข้อหาฐานรับของโจรตามฟ้องจริง ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335, 83 วางโทษจำคุก 9 เดือน จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 ให้วางโทษจำคุก 8 เดือน ลดรับแล้วเหลือจำคุกจำเลยที่ 2 สี่เดือน คืนของกลางแก่เจ้าทรัพย์ จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335 ประกอบด้วยมาตรา 86 ให้จำคุกจำเลยที่ 1 หกเดือนนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฎีกาทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมาย แต่โดยเฉพาะสำหรับปัญหาข้อเท็จจริงนั้น ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามนัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 เพราะศาลชั้นต้นพิพากษาให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 เพียง 9 เดือน ซึ่งไม่เกิน 1 ปี แต่ศาลอุทธรณ์ยังคงลงโทษจำเลยที่ 1 เพียง 6 เดือนซึ่งไม่เกินกำหนด 1 ปี เช่นกัน แม้ศาลอุทธรณ์จะได้พิพากษาแก้ว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ประกอบด้วยมาตรา 86 ก็ตาม ส่วนในปัญหาข้อกฎหมายนั้น ข้อเท็จจริงรูปคดีน่าเชื่อว่าจำเลยที่ 1 รู้เท่าถึงการณ์แล้ว ฯลฯ และการที่จำเลยที่ 1จอดเรือห่างจากข้างหลังโกดัง 1 ระยะ 30 วา และอยู่ในเรือคอยรับแป้งลงเรือ อันมิใช่รับส่งของกันในที่เกิดเหตุ ซึ่งเป็นการช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกในการที่ผู้อื่นกระทำความผิดในขณะกระทำความผิดนั้น จำเลยจึงเป็นผู้สนับสนุนการกระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335 ประกอบด้วยมาตรา 86 พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 50/2511์ พนักงานอัยการ จังหวัด ฉะเชิงเทราโจทก์ย นาย บุญ มา ทับทิม ที่ 1 นาย ไทร นึก แก้ว ที่ 2จำเลย ป.อ. ม. 335, ม. 357, ม. 83, ม. 86 ป.วิ.อ. ม. 220จำเลยคอยรับถุงแป้งมันสำปะหลังจากคนร้ายที่ลักมาลงบรรทุกเรือของจำเลยซึ่งจอดคอยรับบรรทุกอยู่ที่ท่าน้ำริมตลิ่งห่างจากโกดังที่คนร้ายไปเอาแป้งมา 30 วา. อันมิใช่รับส่งกันในที่เกิดเหตุ. จึงถือว่าเป็นการช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกในการที่ผู้อื่นกระทำความผิด. ดังนี้จำเลยย่อมมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ประกอบด้วยมาตรา 86.ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา335,83 จำคุก 9 เดือน. ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า จำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335,86 จำคุก 6 เดือน. ต้องห้ามมิให้ฎีกาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองกับพวกที่ยังหลบหนีอีก 1 คน บังอาจร่วมกันเป็นคนร้ายลักแป้งมันสำปะหลังของเจ้าทรัพย์ หรือบังอาจร่วมกันรับเอาแป้งดังกล่าวที่ถูกลักไว้โดยรู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำผิดฐานลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335, 357, 83 และขอให้คืนของกลางแก่เจ้าทรัพย์ด้วย จำเลยที่ 1 ให้การปฏิเสธ จำเลยที่ 2 ให้การรับสารภาพในข้อหาฐานรับของโจรตามฟ้องจริง ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335, 83 วางโทษจำคุก 9 เดือน จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 ให้วางโทษจำคุก 8 เดือน ลดรับแล้วเหลือจำคุกจำเลยที่ 2 สี่เดือน คืนของกลางแก่เจ้าทรัพย์ จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335 ประกอบด้วยมาตรา 86 ให้จำคุกจำเลยที่ 1 หกเดือนนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฎีกาทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมาย แต่โดยเฉพาะสำหรับปัญหาข้อเท็จจริงนั้น ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามนัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 เพราะศาลชั้นต้นพิพากษาให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 เพียง 9 เดือน ซึ่งไม่เกิน 1 ปี แต่ศาลอุทธรณ์ยังคงลงโทษจำเลยที่ 1 เพียง 6 เดือนซึ่งไม่เกินกำหนด 1 ปี เช่นกัน แม้ศาลอุทธรณ์จะได้พิพากษาแก้ว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ประกอบด้วยมาตรา 86 ก็ตาม ส่วนในปัญหาข้อกฎหมายนั้น ข้อเท็จจริงรูปคดีน่าเชื่อว่าจำเลยที่ 1 รู้เท่าถึงการณ์แล้ว ฯลฯ และการที่จำเลยที่ 1จอดเรือห่างจากข้างหลังโกดัง 1 ระยะ 30 วา และอยู่ในเรือคอยรับแป้งลงเรือ อันมิใช่รับส่งของกันในที่เกิดเหตุ ซึ่งเป็นการช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกในการที่ผู้อื่นกระทำความผิดในขณะกระทำความผิดนั้น จำเลยจึงเป็นผู้สนับสนุนการกระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335 ประกอบด้วยมาตรา 86 พิพากษายืน.(ลออง จุลกะเศียน-ชิต บุณยประภัศร-แถม สิริสาลี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ