คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 940/2536หลักกฎหมาย: ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำคุกจำเลย 1 เดือน 15 วัน จำเลยฎีกาขอให้รอการลงโทษจำคุก ดังนี้ปัญหาว่ามีเหตุควรรอการลงโทษจำคุกให้จำเลยหรือไม่ ย่อมเป็นดุลพินิจของศาล ฎีกาของจำเลยจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรกโจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 267, 86จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 267 ประกอบมาตรา 86 จำคุก 3 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 1 เดือน 15 วันจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 วรรคแรก บัญญัติไว้ว่า "ในคดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลล่างหรือเพียงแต่แก้ไขเล็กน้อย และให้ลงโทษจำคุกจำเลยไม่เกินห้าปีหรือปรับหรือทั้งจำทั้งปรับ แต่โทษจำคุกไม่เกินห้าปีห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง" ปรากฏว่าคดีนี้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนตามศาลล่างให้จำคุกจำเลย 1 เดือน15 วัน จำเลยฎีกาขอให้รอการลงโทษจำคุก ปัญหาว่ามีเหตุควรรอการลงโทษจำคุกให้จำเลยหรือไม่ ย่อมเป็นดุลพินิจของศาล ฎีกาของจำเลยจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าวที่ศาลชั้นต้นรับฎีกาของจำเลยไว้จึงไม่ถูกต้อง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 940/2536พนักงานอัยการ ประจำศาล จังหวัด นครราชสีมา ( อำเภอ บัว ใหญ่โจทก์นาย สันต์ ยะสุ ตาจำเลย ป.วิ.อ. ม. 218ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำคุกจำเลย 1 เดือน 15 วัน จำเลยฎีกาขอให้รอการลงโทษจำคุก ดังนี้ปัญหาว่ามีเหตุควรรอการลงโทษจำคุกให้จำเลยหรือไม่ ย่อมเป็นดุลพินิจของศาล ฎีกาของจำเลยจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรกโจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 267, 86จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 267 ประกอบมาตรา 86 จำคุก 3 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 1 เดือน 15 วันจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 วรรคแรก บัญญัติไว้ว่า "ในคดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลล่างหรือเพียงแต่แก้ไขเล็กน้อย และให้ลงโทษจำคุกจำเลยไม่เกินห้าปีหรือปรับหรือทั้งจำทั้งปรับ แต่โทษจำคุกไม่เกินห้าปีห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง" ปรากฏว่าคดีนี้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนตามศาลล่างให้จำคุกจำเลย 1 เดือน15 วัน จำเลยฎีกาขอให้รอการลงโทษจำคุก ปัญหาว่ามีเหตุควรรอการลงโทษจำคุกให้จำเลยหรือไม่ ย่อมเป็นดุลพินิจของศาล ฎีกาของจำเลยจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าวที่ศาลชั้นต้นรับฎีกาของจำเลยไว้จึงไม่ถูกต้อง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายกฎีกาจำเลย(เจริญ นิลเอสงฆ์-เพ็ง เพ็งนิติ-บุญธรรม อยู่พุก)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุปัญหาเกี่ยวกับการใช้ดุลพินิจของศาลอาจเป็นได้ทั้งปัญหาข้อกฎหมายและปัญหาข้อเท็จจริง ซึ่งแล้วแต่ลักษณะของปัญหาว่าศาลจะต้องฟังข้อเท็จจริงในสำนวนประกอบการใช้ดุลพินิจดังกล่าวนั้นหรือไม่ สำหรับคำพิพากษาฎีกาฉบับนี้ ข้อวินิจฉัยที่ว่า ปัญหาว่ามีเหตุควรรอการลงโทษจำคุกให้จำเลยหรือไม่ ย่อมเป็นดุลพินิจของศาลจึงเป็นปัญหาข้อเท็จจริง นั้นก็เพราะเหตุว่า การวินิจฉัยว่ามีเหตุควรรอการลงโทษหรือไม่ เป็นการใช้ดุลพินิจของศาลตามสมควรแก่รูปคดีที่ต้องฟังข้อเท็จจริงในสำนวนก่อน เช่น ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอายุประวัติของจำเลย สภาพความผิด เป็นต้น จึงเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ทำนองเดียวกับปัญหาว่าจำเลยกระทำผิดหรือไม่ หรือปัญหาว่าศาลควรลดมาตราส่วนโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76หรือไม่ แต่หากการใช้ดุลพินิจใดที่ไม่ต้องอาศัยข้อเท็จจริงใดเลยศาลวินิจฉัยได้เองเป็นปัญหาข้อกฎหมาย เช่น ปัญหาว่า ศาลใช้ดุลพินิจยอมให้คู่ความนำพยานบุคคลมาสืบแก้ไขเอกสารได้ เป็นการชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 388/2476) ปัญหาว่า ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ซึ่งศาลฎีกาวินิจฉัยว่า"...ปรากฏว่าข้ออุทธรณ์ของโจทก์คัดค้านในกระบวนพิจารณาซึ่งมีปัญหาว่าศาลเดิมสืบพยานโจทก์ แต่เจ้าทรัพย์ปากเดียวแล้วสั่งงดสืบพยานโจทก์ปากอื่น ๆ เสียจะได้รับหรือไม่ เห็นว่าเรื่องนี้ที่ศาลเดิมสั่งงดสืบพยานโจทก์นั้น ไม่ใช่เป็นการใช้ดุลพินิจว่าจะควรสืบพยานโจทก์ต่อไปหรือไม่สืบ เพราะมิได้ปรากฏว่า พยานโจทก์ที่ยังเหลืออยู่จะเบิกความในข้อไหน จะเป็นประโยชน์แก่คดีโจทก์อย่างไรบ้างหรือหาไม่ ที่ศาลเดิมสั่งงดสืบพยานโจทก์ จึงเป็นการมิชอบและมีปัญหาข้อกฎหมาย..."(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4472/2476) ปัญหาว่าการรับฟังพยานหลักฐานของศาลชั้นต้น เป็นการวินิจฉัย โดยไม่มีถ้อยคำสำนวนสนับสนุนหรือไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1917/2529) จุมพลภิญโญสินวัฒน์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 267, 86จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 267 ประกอบมาตรา 86 จำคุก 3 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 1 เดือน 15 วันจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 วรรคแรก บัญญัติไว้ว่า "ในคดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลล่างหรือเพียงแต่แก้ไขเล็กน้อย และให้ลงโทษจำคุกจำเลยไม่เกินห้าปีหรือปรับหรือทั้งจำทั้งปรับ แต่โทษจำคุกไม่เกินห้าปีห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง" ปรากฏว่าคดีนี้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนตามศาลล่างให้จำคุกจำเลย 1 เดือน15 วัน จำเลยฎีกาขอให้รอการลงโทษจำคุก ปัญหาว่ามีเหตุควรรอการลงโทษจำคุกให้จำเลยหรือไม่ ย่อมเป็นดุลพินิจของศาล ฎีกาของจำเลยจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าวที่ศาลชั้นต้นรับฎีกาของจำเลยไว้จึงไม่ถูกต้อง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 940/2536พนักงานอัยการ ประจำศาล จังหวัด นครราชสีมา ( อำเภอ บัว ใหญ่โจทก์นาย สันต์ ยะสุ ตาจำเลย ป.วิ.อ. ม. 218ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำคุกจำเลย 1 เดือน 15 วัน จำเลยฎีกาขอให้รอการลงโทษจำคุก ดังนี้ปัญหาว่ามีเหตุควรรอการลงโทษจำคุกให้จำเลยหรือไม่ ย่อมเป็นดุลพินิจของศาล ฎีกาของจำเลยจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรกโจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 267, 86จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 267 ประกอบมาตรา 86 จำคุก 3 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 1 เดือน 15 วันจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 วรรคแรก บัญญัติไว้ว่า "ในคดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลล่างหรือเพียงแต่แก้ไขเล็กน้อย และให้ลงโทษจำคุกจำเลยไม่เกินห้าปีหรือปรับหรือทั้งจำทั้งปรับ แต่โทษจำคุกไม่เกินห้าปีห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง" ปรากฏว่าคดีนี้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนตามศาลล่างให้จำคุกจำเลย 1 เดือน15 วัน จำเลยฎีกาขอให้รอการลงโทษจำคุก ปัญหาว่ามีเหตุควรรอการลงโทษจำคุกให้จำเลยหรือไม่ ย่อมเป็นดุลพินิจของศาล ฎีกาของจำเลยจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าวที่ศาลชั้นต้นรับฎีกาของจำเลยไว้จึงไม่ถูกต้อง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายกฎีกาจำเลย(เจริญ นิลเอสงฆ์-เพ็ง เพ็งนิติ-บุญธรรม อยู่พุก)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุปัญหาเกี่ยวกับการใช้ดุลพินิจของศาลอาจเป็นได้ทั้งปัญหาข้อกฎหมายและปัญหาข้อเท็จจริง ซึ่งแล้วแต่ลักษณะของปัญหาว่าศาลจะต้องฟังข้อเท็จจริงในสำนวนประกอบการใช้ดุลพินิจดังกล่าวนั้นหรือไม่ สำหรับคำพิพากษาฎีกาฉบับนี้ ข้อวินิจฉัยที่ว่า ปัญหาว่ามีเหตุควรรอการลงโทษจำคุกให้จำเลยหรือไม่ ย่อมเป็นดุลพินิจของศาลจึงเป็นปัญหาข้อเท็จจริง นั้นก็เพราะเหตุว่า การวินิจฉัยว่ามีเหตุควรรอการลงโทษหรือไม่ เป็นการใช้ดุลพินิจของศาลตามสมควรแก่รูปคดีที่ต้องฟังข้อเท็จจริงในสำนวนก่อน เช่น ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอายุประวัติของจำเลย สภาพความผิด เป็นต้น จึงเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ทำนองเดียวกับปัญหาว่าจำเลยกระทำผิดหรือไม่ หรือปัญหาว่าศาลควรลดมาตราส่วนโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76หรือไม่ แต่หากการใช้ดุลพินิจใดที่ไม่ต้องอาศัยข้อเท็จจริงใดเลยศาลวินิจฉัยได้เองเป็นปัญหาข้อกฎหมาย เช่น ปัญหาว่า ศาลใช้ดุลพินิจยอมให้คู่ความนำพยานบุคคลมาสืบแก้ไขเอกสารได้ เป็นการชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 388/2476) ปัญหาว่า ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ซึ่งศาลฎีกาวินิจฉัยว่า"...ปรากฏว่าข้ออุทธรณ์ของโจทก์คัดค้านในกระบวนพิจารณาซึ่งมีปัญหาว่าศาลเดิมสืบพยานโจทก์ แต่เจ้าทรัพย์ปากเดียวแล้วสั่งงดสืบพยานโจทก์ปากอื่น ๆ เสียจะได้รับหรือไม่ เห็นว่าเรื่องนี้ที่ศาลเดิมสั่งงดสืบพยานโจทก์นั้น ไม่ใช่เป็นการใช้ดุลพินิจว่าจะควรสืบพยานโจทก์ต่อไปหรือไม่สืบ เพราะมิได้ปรากฏว่า พยานโจทก์ที่ยังเหลืออยู่จะเบิกความในข้อไหน จะเป็นประโยชน์แก่คดีโจทก์อย่างไรบ้างหรือหาไม่ ที่ศาลเดิมสั่งงดสืบพยานโจทก์ จึงเป็นการมิชอบและมีปัญหาข้อกฎหมาย..."(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4472/2476) ปัญหาว่าการรับฟังพยานหลักฐานของศาลชั้นต้น เป็นการวินิจฉัย โดยไม่มีถ้อยคำสำนวนสนับสนุนหรือไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1917/2529) จุมพลภิญโญสินวัฒน์