คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 54/2507หลักกฎหมาย: การเช่านั้น ผู้ให้เช่าหาจำต้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ให้เช่านั้นไม่เมื่อจำเลยยินยอมทำสัญญาเช่าที่พิพาทจากโจทก์โจทก์ก็ย่อมมีสิทธิและหน้าที่ในฐานะที่เป็นผู้ให้เช่าตามสัญญาเช่านั้นเมื่อโจทก์เห็นว่า จำเลยทำผิดสัญญาเช่า โจทก์ผู้ให้เช่าก็ย่อมมีอำนาจที่จะฟ้องจำเลยผู้เช่าได้ในฐานะที่เป็นคู่สัญญากับจำเลย จำเลยจะโต้แย้งอำนาจของผู้ให้เช่าที่ตนยินยอมทำสัญญาด้วยนั้นหาได้ไม่ ที่ธรณีสงฆ์วัดจันทรสโมสรได้มอบให้กรมการศาสนาโจทก์เป็นผู้จัดการดูแลหาผลประโยชน์ให้แก่วัดมานานแล้ว และกรมการศาสนาโจทก์ได้ให้จำเลยเช่าที่นั้นตลอดมาดังนี้จำเลยซึ่งเป็นคู่สัญญาเช่ากับกรมการศาสนาโจทก์โดยตรง จะเถียงสิทธิของกรมการศาสนาโจทก์ในเรื่องอำนาจฟ้องหาได้ไม่คดีนี้มีปัญหาข้อกฎหมายสู่ศาลฎีกาตามฎีกาจำเลยว่า ที่ดินพิพาทเป็นของวัดซึ่งเป็นนิติบุคคล ผู้ที่จะเป็นโจทก์ฟ้องคดีเกี่ยวกับที่ดินจึงต้องเป็นวัด หาใช่กรมการศาสนาโจทก์ไม่ การที่กรมการศาสนาโจทก์ทำสัญญาเช่ากับจำเลย ก็เป็นการกระทำแทนวัดจันทรสโมสรเท่านั้นแต่โจทก์ฟ้องในนามของโจทก์เอง ไม่มีหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องในข้อนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์นำสืบพยานว่า ที่ธรณีสงฆ์วัดจันทร์ฯ ได้มอบให้กรมการศาสนาโจทก์เป็นผู้จัดการดูแลหาผลประโยชน์ให้แก่วัดมานานแล้ว คือ มอบให้ตั้งแต่ครั้งสมเด็จกรมพระยาวชิรญาณฯ เป็นสมเด็จพระสังฆราช ครั้งแรกมอบให้กรมกัลปนาเป็นผู้จัดการต่อมากรมกัลปนาได้ยุบมารวมเป็นกรมธรรมการ กรมธรรมการได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นกรมการศาสนาโจทก์ในคดีนี้ การจัดการผลประโยชน์ของวัดจันทรสโมสรก็รับช่วงกัน ต่อมาจนถึงกรมการศาสนาโจทก์ทุกวันนี้โจทก์จึงมีหน้าที่จัดการผลประโยชน์ของวัดจันทรสโมสร ทั้งเจ้าอาวาสก็ยินยอมให้โจทก์จัดการตลอดมา จำเลยทั้งสองได้เช่าที่ดินของวัดจันทรสโมสรโดยทำสัญญาเช่าจากโจทก์ ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2484เพื่อทำการค้าสร้างตลาดและห้องแถวให้เช่า สัญญานี้ได้สิ้นสุดลงเมื่อ พ.ศ. 2497 โจทก์ต้องการปรับปรุงตลาดให้สอาด จึงได้บอกเลิกสัญญากับจำเลย สิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ของจำเลยยังคงปลูกอยู่ในที่ดินของวัด การเช่าครั้งที่ 2 เริ่มเมื่อปี พ.ศ. 2500 โดยจำเลยได้ทำสัญญาเช่ากับโจทก์เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม 2500 โดยโจทก์เป็นผู้ให้เช่า จำเลยทั้งสองเป็นผู้รับเช่า คือ สัญญาเช่าหมาย จ.1 ที่โจทก์นำมาฟ้องนี้ ในข้อนี้จำเลยก็นำสืบรับว่า จำเลยได้ทำสัญญาเช่าที่ดินของวัดจันทรสโมสรมาประมาณ 40 ปี โดยได้ทำหนังสือสัญญาเช่าที่ดินรายนี้จากกรมการศาสนาในสมัยที่ยังเรียกว่ากรมกัลปนาต่อมาก็ได้เปลี่ยนเป็นกรมการศาสนาในปัจจุบันนี้ และจำเลยยังได้สืบพยานรับตามที่โจทก์นำสืบว่า โจทก์ได้บอกเลิกสัญญาเช่ากับจำเลยเมื่อพ.ศ. 2497 แล้ว จำเลยได้ทำสัญญาเช่าโจทก์ใหม่เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม 2500คือสัญญาเช่าหมาย จ.1 เมื่อเป็นเช่นนี้ย่อมแสดงให้เห็นว่า จำเลยได้ยอมทำสัญญารายนี้กับโจทก์และยอมรับรู้อำนาจของโจทก์ตลอดมาว่าโจทก์เป็นผู้ให้เช่าที่ดินรายนี้ ศาลนี้ได้ตรวจดูสัญญาหมาย จ.1 แล้ว ปรากฏว่า กรมการศาสนาโจทก์เป็นผู้ให้เช่าในนามของโจทก์เอง หาใช่เป็นตัวแทนของผู้ใดไม่ การเช่านั้นผู้ให้เช่าหาจำต้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ให้เช่านั้นไม่เมื่อจำเลยยินยอมทำสัญญาเช่าที่รายนี้จากโจทก์ โจทก์ก็ย่อมมีสิทธิและหน้าที่ในฐานะที่เป็นผู้ให้เช่าตามสัญญาเช่าหมาย จ.1 นั้นเมื่อโจทก์เห็นว่าจำเลยทำผิดสัญญาเช่า โจทก์ผู้ให้เช่าก็ย่อมมีอำนาจที่จะฟ้องจำเลยผู้เช่าได้ในฐานะที่เป็นคู่สัญญากับจำเลยจำเลยจะมาโต้แย้งอำนาจของผู้ให้เช่าที่ตนยินยอมทำสัญญาด้วยนั้นหาได้ไม่ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ฎีกาจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของจำเลยต่อไปว่าฟังไม่ขึ้นแล้วพิพากษายืนตามศาลล่างทั้งสอง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 54/2507กรมการศาสนา โดยนายฟุ้ง ศรีวิจารณ์ อธิบดีโจทก์นายสง่า มหามิตร ที่ 1 นางสังวาลย์ มหามิตร ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 55 ป.พ.พ. ม. 72, ม. 73, ม. 537, ม. 798 การเช่านั้น ผู้ให้เช่าหาจำต้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ให้เช่านั้นไม่เมื่อจำเลยยินยอมทำสัญญาเช่าที่พิพาทจากโจทก์โจทก์ก็ย่อมมีสิทธิและหน้าที่ในฐานะที่เป็นผู้ให้เช่าตามสัญญาเช่านั้นเมื่อโจทก์เห็นว่า จำเลยทำผิดสัญญาเช่า โจทก์ผู้ให้เช่าก็ย่อมมีอำนาจที่จะฟ้องจำเลยผู้เช่าได้ในฐานะที่เป็นคู่สัญญากับจำเลย จำเลยจะโต้แย้งอำนาจของผู้ให้เช่าที่ตนยินยอมทำสัญญาด้วยนั้นหาได้ไม่ ที่ธรณีสงฆ์วัดจันทรสโมสรได้มอบให้กรมการศาสนาโจทก์เป็นผู้จัดการดูแลหาผลประโยชน์ให้แก่วัดมานานแล้ว และกรมการศาสนาโจทก์ได้ให้จำเลยเช่าที่นั้นตลอดมาดังนี้จำเลยซึ่งเป็นคู่สัญญาเช่ากับกรมการศาสนาโจทก์โดยตรง จะเถียงสิทธิของกรมการศาสนาโจทก์ในเรื่องอำนาจฟ้องหาได้ไม่คดีนี้มีปัญหาข้อกฎหมายสู่ศาลฎีกาตามฎีกาจำเลยว่า ที่ดินพิพาทเป็นของวัดซึ่งเป็นนิติบุคคล ผู้ที่จะเป็นโจทก์ฟ้องคดีเกี่ยวกับที่ดินจึงต้องเป็นวัด หาใช่กรมการศาสนาโจทก์ไม่ การที่กรมการศาสนาโจทก์ทำสัญญาเช่ากับจำเลย ก็เป็นการกระทำแทนวัดจันทรสโมสรเท่านั้นแต่โจทก์ฟ้องในนามของโจทก์เอง ไม่มีหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องในข้อนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์นำสืบพยานว่า ที่ธรณีสงฆ์วัดจันทร์ฯ ได้มอบให้กรมการศาสนาโจทก์เป็นผู้จัดการดูแลหาผลประโยชน์ให้แก่วัดมานานแล้ว คือ มอบให้ตั้งแต่ครั้งสมเด็จกรมพระยาวชิรญาณฯ เป็นสมเด็จพระสังฆราช ครั้งแรกมอบให้กรมกัลปนาเป็นผู้จัดการต่อมากรมกัลปนาได้ยุบมารวมเป็นกรมธรรมการ กรมธรรมการได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นกรมการศาสนาโจทก์ในคดีนี้ การจัดการผลประโยชน์ของวัดจันทรสโมสรก็รับช่วงกัน ต่อมาจนถึงกรมการศาสนาโจทก์ทุกวันนี้โจทก์จึงมีหน้าที่จัดการผลประโยชน์ของวัดจันทรสโมสร ทั้งเจ้าอาวาสก็ยินยอมให้โจทก์จัดการตลอดมา จำเลยทั้งสองได้เช่าที่ดินของวัดจันทรสโมสรโดยทำสัญญาเช่าจากโจทก์ ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2484เพื่อทำการค้าสร้างตลาดและห้องแถวให้เช่า สัญญานี้ได้สิ้นสุดลงเมื่อ พ.ศ. 2497 โจทก์ต้องการปรับปรุงตลาดให้สอาด จึงได้บอกเลิกสัญญากับจำเลย สิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ของจำเลยยังคงปลูกอยู่ในที่ดินของวัด การเช่าครั้งที่ 2 เริ่มเมื่อปี พ.ศ. 2500 โดยจำเลยได้ทำสัญญาเช่ากับโจทก์เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม 2500 โดยโจทก์เป็นผู้ให้เช่า จำเลยทั้งสองเป็นผู้รับเช่า คือ สัญญาเช่าหมาย จ.1 ที่โจทก์นำมาฟ้องนี้ ในข้อนี้จำเลยก็นำสืบรับว่า จำเลยได้ทำสัญญาเช่าที่ดินของวัดจันทรสโมสรมาประมาณ 40 ปี โดยได้ทำหนังสือสัญญาเช่าที่ดินรายนี้จากกรมการศาสนาในสมัยที่ยังเรียกว่ากรมกัลปนาต่อมาก็ได้เปลี่ยนเป็นกรมการศาสนาในปัจจุบันนี้ และจำเลยยังได้สืบพยานรับตามที่โจทก์นำสืบว่า โจทก์ได้บอกเลิกสัญญาเช่ากับจำเลยเมื่อพ.ศ. 2497 แล้ว จำเลยได้ทำสัญญาเช่าโจทก์ใหม่เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม 2500คือสัญญาเช่าหมาย จ.1 เมื่อเป็นเช่นนี้ย่อมแสดงให้เห็นว่า จำเลยได้ยอมทำสัญญารายนี้กับโจทก์และยอมรับรู้อำนาจของโจทก์ตลอดมาว่าโจทก์เป็นผู้ให้เช่าที่ดินรายนี้ ศาลนี้ได้ตรวจดูสัญญาหมาย จ.1 แล้ว ปรากฏว่า กรมการศาสนาโจทก์เป็นผู้ให้เช่าในนามของโจทก์เอง หาใช่เป็นตัวแทนของผู้ใดไม่ การเช่านั้นผู้ให้เช่าหาจำต้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ให้เช่านั้นไม่เมื่อจำเลยยินยอมทำสัญญาเช่าที่รายนี้จากโจทก์ โจทก์ก็ย่อมมีสิทธิและหน้าที่ในฐานะที่เป็นผู้ให้เช่าตามสัญญาเช่าหมาย จ.1 นั้นเมื่อโจทก์เห็นว่าจำเลยทำผิดสัญญาเช่า โจทก์ผู้ให้เช่าก็ย่อมมีอำนาจที่จะฟ้องจำเลยผู้เช่าได้ในฐานะที่เป็นคู่สัญญากับจำเลยจำเลยจะมาโต้แย้งอำนาจของผู้ให้เช่าที่ตนยินยอมทำสัญญาด้วยนั้นหาได้ไม่ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ฎีกาจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของจำเลยต่อไปว่าฟังไม่ขึ้นแล้วพิพากษายืนตามศาลล่างทั้งสอง(ประกอบ หุตะสิงห์-สนิท สุมาวงศ์-มณี ชุติวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้มีปัญหาข้อกฎหมายสู่ศาลฎีกาตามฎีกาจำเลยว่า ที่ดินพิพาทเป็นของวัดซึ่งเป็นนิติบุคคล ผู้ที่จะเป็นโจทก์ฟ้องคดีเกี่ยวกับที่ดินจึงต้องเป็นวัด หาใช่กรมการศาสนาโจทก์ไม่ การที่กรมการศาสนาโจทก์ทำสัญญาเช่ากับจำเลย ก็เป็นการกระทำแทนวัดจันทรสโมสรเท่านั้นแต่โจทก์ฟ้องในนามของโจทก์เอง ไม่มีหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องในข้อนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์นำสืบพยานว่า ที่ธรณีสงฆ์วัดจันทร์ฯ ได้มอบให้กรมการศาสนาโจทก์เป็นผู้จัดการดูแลหาผลประโยชน์ให้แก่วัดมานานแล้ว คือ มอบให้ตั้งแต่ครั้งสมเด็จกรมพระยาวชิรญาณฯ เป็นสมเด็จพระสังฆราช ครั้งแรกมอบให้กรมกัลปนาเป็นผู้จัดการต่อมากรมกัลปนาได้ยุบมารวมเป็นกรมธรรมการ กรมธรรมการได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นกรมการศาสนาโจทก์ในคดีนี้ การจัดการผลประโยชน์ของวัดจันทรสโมสรก็รับช่วงกัน ต่อมาจนถึงกรมการศาสนาโจทก์ทุกวันนี้โจทก์จึงมีหน้าที่จัดการผลประโยชน์ของวัดจันทรสโมสร ทั้งเจ้าอาวาสก็ยินยอมให้โจทก์จัดการตลอดมา จำเลยทั้งสองได้เช่าที่ดินของวัดจันทรสโมสรโดยทำสัญญาเช่าจากโจทก์ ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2484เพื่อทำการค้าสร้างตลาดและห้องแถวให้เช่า สัญญานี้ได้สิ้นสุดลงเมื่อ พ.ศ. 2497 โจทก์ต้องการปรับปรุงตลาดให้สอาด จึงได้บอกเลิกสัญญากับจำเลย สิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ของจำเลยยังคงปลูกอยู่ในที่ดินของวัด การเช่าครั้งที่ 2 เริ่มเมื่อปี พ.ศ. 2500 โดยจำเลยได้ทำสัญญาเช่ากับโจทก์เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม 2500 โดยโจทก์เป็นผู้ให้เช่า จำเลยทั้งสองเป็นผู้รับเช่า คือ สัญญาเช่าหมาย จ.1 ที่โจทก์นำมาฟ้องนี้ ในข้อนี้จำเลยก็นำสืบรับว่า จำเลยได้ทำสัญญาเช่าที่ดินของวัดจันทรสโมสรมาประมาณ 40 ปี โดยได้ทำหนังสือสัญญาเช่าที่ดินรายนี้จากกรมการศาสนาในสมัยที่ยังเรียกว่ากรมกัลปนาต่อมาก็ได้เปลี่ยนเป็นกรมการศาสนาในปัจจุบันนี้ และจำเลยยังได้สืบพยานรับตามที่โจทก์นำสืบว่า โจทก์ได้บอกเลิกสัญญาเช่ากับจำเลยเมื่อพ.ศ. 2497 แล้ว จำเลยได้ทำสัญญาเช่าโจทก์ใหม่เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม 2500คือสัญญาเช่าหมาย จ.1 เมื่อเป็นเช่นนี้ย่อมแสดงให้เห็นว่า จำเลยได้ยอมทำสัญญารายนี้กับโจทก์และยอมรับรู้อำนาจของโจทก์ตลอดมาว่าโจทก์เป็นผู้ให้เช่าที่ดินรายนี้ ศาลนี้ได้ตรวจดูสัญญาหมาย จ.1 แล้ว ปรากฏว่า กรมการศาสนาโจทก์เป็นผู้ให้เช่าในนามของโจทก์เอง หาใช่เป็นตัวแทนของผู้ใดไม่ การเช่านั้นผู้ให้เช่าหาจำต้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ให้เช่านั้นไม่เมื่อจำเลยยินยอมทำสัญญาเช่าที่รายนี้จากโจทก์ โจทก์ก็ย่อมมีสิทธิและหน้าที่ในฐานะที่เป็นผู้ให้เช่าตามสัญญาเช่าหมาย จ.1 นั้นเมื่อโจทก์เห็นว่าจำเลยทำผิดสัญญาเช่า โจทก์ผู้ให้เช่าก็ย่อมมีอำนาจที่จะฟ้องจำเลยผู้เช่าได้ในฐานะที่เป็นคู่สัญญากับจำเลยจำเลยจะมาโต้แย้งอำนาจของผู้ให้เช่าที่ตนยินยอมทำสัญญาด้วยนั้นหาได้ไม่ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ฎีกาจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของจำเลยต่อไปว่าฟังไม่ขึ้นแล้วพิพากษายืนตามศาลล่างทั้งสอง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 54/2507กรมการศาสนา โดยนายฟุ้ง ศรีวิจารณ์ อธิบดีโจทก์นายสง่า มหามิตร ที่ 1 นางสังวาลย์ มหามิตร ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 55 ป.พ.พ. ม. 72, ม. 73, ม. 537, ม. 798 การเช่านั้น ผู้ให้เช่าหาจำต้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ให้เช่านั้นไม่เมื่อจำเลยยินยอมทำสัญญาเช่าที่พิพาทจากโจทก์โจทก์ก็ย่อมมีสิทธิและหน้าที่ในฐานะที่เป็นผู้ให้เช่าตามสัญญาเช่านั้นเมื่อโจทก์เห็นว่า จำเลยทำผิดสัญญาเช่า โจทก์ผู้ให้เช่าก็ย่อมมีอำนาจที่จะฟ้องจำเลยผู้เช่าได้ในฐานะที่เป็นคู่สัญญากับจำเลย จำเลยจะโต้แย้งอำนาจของผู้ให้เช่าที่ตนยินยอมทำสัญญาด้วยนั้นหาได้ไม่ ที่ธรณีสงฆ์วัดจันทรสโมสรได้มอบให้กรมการศาสนาโจทก์เป็นผู้จัดการดูแลหาผลประโยชน์ให้แก่วัดมานานแล้ว และกรมการศาสนาโจทก์ได้ให้จำเลยเช่าที่นั้นตลอดมาดังนี้จำเลยซึ่งเป็นคู่สัญญาเช่ากับกรมการศาสนาโจทก์โดยตรง จะเถียงสิทธิของกรมการศาสนาโจทก์ในเรื่องอำนาจฟ้องหาได้ไม่คดีนี้มีปัญหาข้อกฎหมายสู่ศาลฎีกาตามฎีกาจำเลยว่า ที่ดินพิพาทเป็นของวัดซึ่งเป็นนิติบุคคล ผู้ที่จะเป็นโจทก์ฟ้องคดีเกี่ยวกับที่ดินจึงต้องเป็นวัด หาใช่กรมการศาสนาโจทก์ไม่ การที่กรมการศาสนาโจทก์ทำสัญญาเช่ากับจำเลย ก็เป็นการกระทำแทนวัดจันทรสโมสรเท่านั้นแต่โจทก์ฟ้องในนามของโจทก์เอง ไม่มีหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องในข้อนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์นำสืบพยานว่า ที่ธรณีสงฆ์วัดจันทร์ฯ ได้มอบให้กรมการศาสนาโจทก์เป็นผู้จัดการดูแลหาผลประโยชน์ให้แก่วัดมานานแล้ว คือ มอบให้ตั้งแต่ครั้งสมเด็จกรมพระยาวชิรญาณฯ เป็นสมเด็จพระสังฆราช ครั้งแรกมอบให้กรมกัลปนาเป็นผู้จัดการต่อมากรมกัลปนาได้ยุบมารวมเป็นกรมธรรมการ กรมธรรมการได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นกรมการศาสนาโจทก์ในคดีนี้ การจัดการผลประโยชน์ของวัดจันทรสโมสรก็รับช่วงกัน ต่อมาจนถึงกรมการศาสนาโจทก์ทุกวันนี้โจทก์จึงมีหน้าที่จัดการผลประโยชน์ของวัดจันทรสโมสร ทั้งเจ้าอาวาสก็ยินยอมให้โจทก์จัดการตลอดมา จำเลยทั้งสองได้เช่าที่ดินของวัดจันทรสโมสรโดยทำสัญญาเช่าจากโจทก์ ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2484เพื่อทำการค้าสร้างตลาดและห้องแถวให้เช่า สัญญานี้ได้สิ้นสุดลงเมื่อ พ.ศ. 2497 โจทก์ต้องการปรับปรุงตลาดให้สอาด จึงได้บอกเลิกสัญญากับจำเลย สิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ของจำเลยยังคงปลูกอยู่ในที่ดินของวัด การเช่าครั้งที่ 2 เริ่มเมื่อปี พ.ศ. 2500 โดยจำเลยได้ทำสัญญาเช่ากับโจทก์เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม 2500 โดยโจทก์เป็นผู้ให้เช่า จำเลยทั้งสองเป็นผู้รับเช่า คือ สัญญาเช่าหมาย จ.1 ที่โจทก์นำมาฟ้องนี้ ในข้อนี้จำเลยก็นำสืบรับว่า จำเลยได้ทำสัญญาเช่าที่ดินของวัดจันทรสโมสรมาประมาณ 40 ปี โดยได้ทำหนังสือสัญญาเช่าที่ดินรายนี้จากกรมการศาสนาในสมัยที่ยังเรียกว่ากรมกัลปนาต่อมาก็ได้เปลี่ยนเป็นกรมการศาสนาในปัจจุบันนี้ และจำเลยยังได้สืบพยานรับตามที่โจทก์นำสืบว่า โจทก์ได้บอกเลิกสัญญาเช่ากับจำเลยเมื่อพ.ศ. 2497 แล้ว จำเลยได้ทำสัญญาเช่าโจทก์ใหม่เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม 2500คือสัญญาเช่าหมาย จ.1 เมื่อเป็นเช่นนี้ย่อมแสดงให้เห็นว่า จำเลยได้ยอมทำสัญญารายนี้กับโจทก์และยอมรับรู้อำนาจของโจทก์ตลอดมาว่าโจทก์เป็นผู้ให้เช่าที่ดินรายนี้ ศาลนี้ได้ตรวจดูสัญญาหมาย จ.1 แล้ว ปรากฏว่า กรมการศาสนาโจทก์เป็นผู้ให้เช่าในนามของโจทก์เอง หาใช่เป็นตัวแทนของผู้ใดไม่ การเช่านั้นผู้ให้เช่าหาจำต้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ให้เช่านั้นไม่เมื่อจำเลยยินยอมทำสัญญาเช่าที่รายนี้จากโจทก์ โจทก์ก็ย่อมมีสิทธิและหน้าที่ในฐานะที่เป็นผู้ให้เช่าตามสัญญาเช่าหมาย จ.1 นั้นเมื่อโจทก์เห็นว่าจำเลยทำผิดสัญญาเช่า โจทก์ผู้ให้เช่าก็ย่อมมีอำนาจที่จะฟ้องจำเลยผู้เช่าได้ในฐานะที่เป็นคู่สัญญากับจำเลยจำเลยจะมาโต้แย้งอำนาจของผู้ให้เช่าที่ตนยินยอมทำสัญญาด้วยนั้นหาได้ไม่ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ฎีกาจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของจำเลยต่อไปว่าฟังไม่ขึ้นแล้วพิพากษายืนตามศาลล่างทั้งสอง(ประกอบ หุตะสิงห์-สนิท สุมาวงศ์-มณี ชุติวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ