คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1057/2482หลักกฎหมาย: ฟ้องว่าจำเลย 2 คนสมัครใจวิวาทต่อสู้ทำร้ายกันและจำเลยที่ 2 ถึงบาดเจ็บขอให้ลงโทษตาม ม.254 ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยที่ 1 ทำร้ายจำเลยที่ 2 ถึงบาดเจ็บ และเป็นการทำร้ายแต่ฝ่ายเดียวก็ลงโทษจำเลยที่ 1 ตาม ม.254 ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจสมัครใจใช้มือแลมีดเข้าวิวาทต่อสู้ทำร้ายร่างกายซึ่งกันแลกันในที่สาธารณสถาน จำเลยที่ ๒ ถึงบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๔๕,๓๓๕(๖) (๑๔) ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุตติว่านายรวยทำร้ายนายปลิวฝ่ายเดียว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าโจทก์ฟ้องว่าวิวาทกันเป็นการสืบไม่สมฟ้อง จึงให้ยกฟ้องโจทก์ตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๙๒ วรรค ๒ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าฟ้องโจทก์เป็นที่เข้าใจว่ากล่าวหานายรวยว่าได้ทำร้ายนายปลิวบาดเจ็บ จึงพิพากษาให้ลงโทษนายรวยตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๕๔ จำคุก ๒ เดือน ส่วนนายปลิวให้ปล่อย นายรวยฎีกาว่าฟ้องโจทก์ผิดจากที่นำสืบลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์กล่าวในฟ้องว่าทำร้ายร่างกายซึ่งกันแลกัน นายปลิวถึงบาดเจ็บ เป็นข้อหาข้อหนึ่งพอให้จำเลยเข้าใจได้ การที่คนหนึ่งคนใดทำร้ายหรือไม่ได้ทำร้าย ก็เป็นเหตุต้องพิจารณาเป็นรายตัวด้วยจึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1057/2482พนักงานอัยยการโจทก์นายรวย มากแจ้งที่ 1 นายปลิว ทองเนียมที่ 2จำเลย ป.อ. ม. 254, ม. 335 (14 (6) ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 192 วรรคสองฟ้องว่าจำเลย 2 คนสมัครใจวิวาทต่อสู้ทำร้ายกันและจำเลยที่ 2 ถึงบาดเจ็บขอให้ลงโทษตาม ม.254 ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยที่ 1 ทำร้ายจำเลยที่ 2 ถึงบาดเจ็บ และเป็นการทำร้ายแต่ฝ่ายเดียวก็ลงโทษจำเลยที่ 1 ตาม ม.254 ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจสมัครใจใช้มือแลมีดเข้าวิวาทต่อสู้ทำร้ายร่างกายซึ่งกันแลกันในที่สาธารณสถาน จำเลยที่ ๒ ถึงบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๔๕,๓๓๕(๖) (๑๔) ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุตติว่านายรวยทำร้ายนายปลิวฝ่ายเดียว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าโจทก์ฟ้องว่าวิวาทกันเป็นการสืบไม่สมฟ้อง จึงให้ยกฟ้องโจทก์ตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๙๒ วรรค ๒ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าฟ้องโจทก์เป็นที่เข้าใจว่ากล่าวหานายรวยว่าได้ทำร้ายนายปลิวบาดเจ็บ จึงพิพากษาให้ลงโทษนายรวยตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๕๔ จำคุก ๒ เดือน ส่วนนายปลิวให้ปล่อย นายรวยฎีกาว่าฟ้องโจทก์ผิดจากที่นำสืบลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์กล่าวในฟ้องว่าทำร้ายร่างกายซึ่งกันแลกัน นายปลิวถึงบาดเจ็บ เป็นข้อหาข้อหนึ่งพอให้จำเลยเข้าใจได้ การที่คนหนึ่งคนใดทำร้ายหรือไม่ได้ทำร้าย ก็เป็นเหตุต้องพิจารณาเป็นรายตัวด้วยจึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(อมาตย-วิเศษ-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - ศาลอุทธรณ์ - พระนาถปรีชาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจสมัครใจใช้มือแลมีดเข้าวิวาทต่อสู้ทำร้ายร่างกายซึ่งกันแลกันในที่สาธารณสถาน จำเลยที่ ๒ ถึงบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๔๕,๓๓๕(๖) (๑๔) ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุตติว่านายรวยทำร้ายนายปลิวฝ่ายเดียว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าโจทก์ฟ้องว่าวิวาทกันเป็นการสืบไม่สมฟ้อง จึงให้ยกฟ้องโจทก์ตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๙๒ วรรค ๒ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าฟ้องโจทก์เป็นที่เข้าใจว่ากล่าวหานายรวยว่าได้ทำร้ายนายปลิวบาดเจ็บ จึงพิพากษาให้ลงโทษนายรวยตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๕๔ จำคุก ๒ เดือน ส่วนนายปลิวให้ปล่อย นายรวยฎีกาว่าฟ้องโจทก์ผิดจากที่นำสืบลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์กล่าวในฟ้องว่าทำร้ายร่างกายซึ่งกันแลกัน นายปลิวถึงบาดเจ็บ เป็นข้อหาข้อหนึ่งพอให้จำเลยเข้าใจได้ การที่คนหนึ่งคนใดทำร้ายหรือไม่ได้ทำร้าย ก็เป็นเหตุต้องพิจารณาเป็นรายตัวด้วยจึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1057/2482พนักงานอัยยการโจทก์นายรวย มากแจ้งที่ 1 นายปลิว ทองเนียมที่ 2จำเลย ป.อ. ม. 254, ม. 335 (14 (6) ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 192 วรรคสองฟ้องว่าจำเลย 2 คนสมัครใจวิวาทต่อสู้ทำร้ายกันและจำเลยที่ 2 ถึงบาดเจ็บขอให้ลงโทษตาม ม.254 ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยที่ 1 ทำร้ายจำเลยที่ 2 ถึงบาดเจ็บ และเป็นการทำร้ายแต่ฝ่ายเดียวก็ลงโทษจำเลยที่ 1 ตาม ม.254 ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจสมัครใจใช้มือแลมีดเข้าวิวาทต่อสู้ทำร้ายร่างกายซึ่งกันแลกันในที่สาธารณสถาน จำเลยที่ ๒ ถึงบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๔๕,๓๓๕(๖) (๑๔) ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุตติว่านายรวยทำร้ายนายปลิวฝ่ายเดียว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าโจทก์ฟ้องว่าวิวาทกันเป็นการสืบไม่สมฟ้อง จึงให้ยกฟ้องโจทก์ตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๙๒ วรรค ๒ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าฟ้องโจทก์เป็นที่เข้าใจว่ากล่าวหานายรวยว่าได้ทำร้ายนายปลิวบาดเจ็บ จึงพิพากษาให้ลงโทษนายรวยตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๕๔ จำคุก ๒ เดือน ส่วนนายปลิวให้ปล่อย นายรวยฎีกาว่าฟ้องโจทก์ผิดจากที่นำสืบลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์กล่าวในฟ้องว่าทำร้ายร่างกายซึ่งกันแลกัน นายปลิวถึงบาดเจ็บ เป็นข้อหาข้อหนึ่งพอให้จำเลยเข้าใจได้ การที่คนหนึ่งคนใดทำร้ายหรือไม่ได้ทำร้าย ก็เป็นเหตุต้องพิจารณาเป็นรายตัวด้วยจึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(อมาตย-วิเศษ-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - ศาลอุทธรณ์ - พระนาถปรีชาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ