คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 848/2507หลักกฎหมาย: จำเลยได้เสียกับบุตรสาวของผู้เสียหายแล้วพากันมาอยู่บ้านผู้เสียหายได้ 7-8 วัน จำเลยบอกผู้เสียหายว่าจะไปซื้อข้าวสารมาเก็บไว้กินในฤดูทำนา รุ่งขึ้นจำเลยเอาโคของผู้เสียหายเทียมเกวียนจะไปซื้อข้าวสาร ภริยาผู้เสียหายไปกับจำเลยด้วย เมื่อถึงที่หมายจำเลยปลดโคจากเกวียนแล้วก็แยกไป ต่อมาไม่นานจำเลยกลับมาถามภริยาผู้เสียหายว่า วัวกินน้ำแล้วหรือยัง ประเดี๋ยวข้าวสารจะมาแล้วภริยาผู้เสียหายว่ายัง จำเลยจึงนำโคไปอ้างว่าจะนำไปให้กินน้ำ แล้วก็นำโคไปขายเสียพร้อมทั้งมอบตั๋วพิมพ์รูปพรรณโคให้ผู้ซื้อไปด้วย ดังนี้ พฤติการณ์ของจำเลยส่อให้เห็นความทุจริตของจำเลยตั้งแต่ลอบเอาตั๋วพิมพ์รูปพรรณไปแล้ว เมื่อพิเคราะห์ถึงความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยกับผู้เสียหายฉันลูกเขยพ่อตาแม่ยาย จำเลยจะเอาโคไปใช้ได้ตามพลการของจำเลยโดยการวิสาสะหาจำต้องขอรับอนุญาตหรือความยินยอมดังเช่นบุคคลอื่นไม่ การที่จำเลยใช้อุบายหลอกลวงผู้เสียหายและภริยานั้น มิใช่เพื่อให้ผู้เสียหายและภริยายอมส่งมอบโคให้จำเลย หากเป็นแต่เพียงอุบายในการที่จำเลยจะพาโคไปได้แนบเนียนขึ้นเท่านั้น การที่จำเลยเอาโคไปหาใช่ผลโดยตรงจากการหลอกลวงไม่ จำเลยจึงมีผิดฐานลักทรัพย์ หาผิดฐานฉ้อโกงไม่โจทก์ฟ้องว่า เมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2506 เวลากลางวัน จำเลยลักโค2 ตัว ราคา 1,500 บาท ที่นายแป๊ะ ศรีเดช ผู้มีอาชีพกสิกรรมเป็นเจ้าของและมีไว้สำหรับประกอบอาชีพกสิกรรม เหตุเกิดตำบลในเขตเทศบาลเมืองบางมูลนาค อำเภอบางมูลนาค จังหวัดพิจิตร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335จำเลยให้การปฏิเสธศาลจังหวัดพิจิตรฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้เสียกับนางเหลืองนางเหลืองพาจำเลยมาอยู่กินที่บ้านนายแป๊ะนางดี บิดามารดานางเหลือง อยู่มาได้ราว 7-8 วัน จำเลยบอกนายแป๊ะนางดีว่าไปซื้อข้าวสารที่อำเภอบางมูลนาคสัก 2 กระสอบเพื่อนำมาเก็บไว้กินในฤดูทำนา รุ่งขึ้นวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2506 เวลา 5 นาฬิกา จำเลยก็เอาโคของนายแป๊ะ 2 ตัวเทียมเกวียนจะไปซื้อข้าวสารดังที่บอกนายแป๊ะนางดีไว้ นางดีนายจำลองไปกับจำเลยด้วย ถึงสถานีรถไฟบางมูลนาคเวลา 10 นาฬิกา จำเลยปลดโคออกจากเกวียน แล้วจำเลยก็แยกไป นายจำลองไปตลาด นางดีเฝ้าเกวียนและโคอยู่ ครั้นเที่ยงวันนั้น จำเลยกลับมาถามนางดีว่า "วัวกินน้ำแล้วหรือยัง ประเดี๋ยวข้าวสารจะมาแล้ว" นางดีตอบว่ายัง จำเลยจึงนำโคทั้ง 2 ตัวไปอ้างว่าจะเอาไปให้กินน้ำ แล้วจำเลยเอาโค 2 ตัวนั้นไปเสียเลยและนำไปขายนางสาวกี่ พร้อมทั้งมอบตั๋วพิมพ์รูปพรรณที่จำเลยลอบเอาไปก่อนให้แก่นางสาวกี่ด้วย พวกเจ้าทรัพย์รู้ว่าจำเลยทุจริตจึงแจ้งความและนำเจ้าพนักงานติดตามได้โคคืนมาจากนางสาวกี่นางสาวกี่ถูกพนักงานอัยการฟ้องหาว่ารับของโจรทรัพย์อันได้มาจากการกระทำผิดฐานฉ้อโกง ศาลพิพากษายกฟ้องศาลชั้นต้นเห็นว่า แม้นายแป๊ะนางดีมิได้มอบโคให้จำเลย จำเลยก็ถือวิสาสะในฐานะเป็นบุตรเขยเอาไปบรรทุกข้าว เอาไปให้กินน้ำได้อยู่เอง โดยไม่ต้องใช้อุบายหลอกลวงประการใด การที่จำเลยใช้อุบายดังกล่าวข้างต้นก็เพื่อจะเอาโคไปจากการยึดครองของนายแป๊ะนางดีได้แนบเนียนยิ่งขึ้นเท่านั้น การที่จำเลยอุบายว่าจะเอาโคไปบรรทุกข้าว ให้กินน้ำก็ดี อาจเป็นจริงก็ได้หรือไม่จริงก็ได้เมื่อจำเลยไม่นำสืบถึงการที่จำเลยกล่าวอุบายเช่นนั้นว่าเป็นเท็จแล้ว ก็จะเป็นความผิดฐานฉ้อโกงได้อย่างไร การกระทำของจำเลยผิดฐานลักทรัพย์โดยใช้อุบายหลอกลวง พิพากษาว่าผิดประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 จำคุก 3 ปีจำเลยอุทธรณ์ข้อเท็จจริงว่า จำเลยไม่ได้กระทำผิดดังฟ้องและข้อกฎหมายว่า แม้จะฟังตามคำพยานโจทก์ดังกล่าว จำเลยก็มีผิดฐานฉ้อโกงตามมาตรา 341 ข้อเท็จจริงจึงต่างกับฟ้องต้องยกฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสองศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเช่นเดียวกับศาลชั้นต้นและวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่านางดีได้ส่งมอบโคของกลางให้จำเลย จำเลยพาโคไปโดยบอกว่าจะเอาไปให้กินน้ำ อาการที่จำเลยพาโคไปรวมทั้งปรากฏว่าจำเลยนำโคไปขายและมอบตั๋วพิมพ์แก่นางสาวกี่ นับว่าจำเลยเอาทรัพย์ไปโดยทุจริต ครบองค์ความผิดฐานลักทรัพย์ พิพากษายืนจำเลยฎีกาปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาพิจารณาแล้ว เรื่องนี้ พฤติการณ์ของจำเลยส่อให้เห็นความทุจริตของจำเลย ตั้งแต่จำเลยลอบเอาตั๋วพิมพ์รูปพรรณไปแล้วในตอนแรกที่จำเลยพาโคมาเทียมเกวียนนั้น บังเอิญนางดีกับนายจำลองไปด้วย จำเลยยังไม่มีโอกาสที่จะเอาโคไปได้สำเร็จ มาได้โอกาสเมื่อตอนที่นางดีอยู่เฝ้าโคแต่เพียงลำพังคนเดียว จำเลยจึงย้อนกลับมาเอาไปจากนางดี เมื่อพิเคราะห์ถึงความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยกับนายแป๊ะนางดีฉันลูกเขยพ่อตาแม่ยาย จำเลยจะเอาโครายนี้ไปใช้ได้ตามพลการของจำเลยโดยการวิสาสะ หาจำต้องขอรับอนุญาตหรือรับความยินยอมจากนายแป๊ะนางดีดังเช่นบุคคลอื่นไม่ ดังจะเห็นได้ว่า เมื่อจำเลยบอกนายแป๊ะนางดีว่าจะไปซื้อข้าวสาร และรุ่งขึ้นจำเลยนำโคมาเทียมเกวียนก็ดี จำเลยบอกนางดีว่าจะพาโคไปให้กินน้ำและแล้วจำเลยพาโคนั้นไปก็ดี จำเลยหาได้รับความยินยอมอนุญาตจากนายแป๊ะนางดีไม่ จึงเป็นอันว่า การที่จำเลยใช้อุบายหลอกลวงนายแป๊ะนางดีนั้น มิใช่เพื่อให้นายแป๊ะนางดียอมส่งมอบโคให้จำเลย หากเป็นแต่เพียงอุบายในการที่จำเลยจะพาโคไปได้แนบเนียนขึ้นเท่านั้น ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยไว้ การที่จำเลยเอาโคไปไม่ใช่ผลโดยตรงจากการหลอกลวง ไม่เข้าหลักความผิดฐานฉ้อโกงตามมาตรา 341 ที่ว่า"และโดยการหลอกลวงดังว่านั้นได้ไปซึ่งทรัพย์สินจากผู้ถูกหลอกลวง" จำเลยจึงไม่ผิดฐานฉ้อโกง แต่ผิดฐานลักทรัพย์ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 848/2507อัยการจังหวัดพิจิตรโจทก์นายประสิทธิ์ หรือสิทธิ์ หรือเล็ก บุญมากจำเลย ป.อ. ม. 335, ม. 341จำเลยได้เสียกับบุตรสาวของผู้เสียหายแล้วพากันมาอยู่บ้านผู้เสียหายได้ 7-8 วัน จำเลยบอกผู้เสียหายว่าจะไปซื้อข้าวสารมาเก็บไว้กินในฤดูทำนา รุ่งขึ้นจำเลยเอาโคของผู้เสียหายเทียมเกวียนจะไปซื้อข้าวสาร ภริยาผู้เสียหายไปกับจำเลยด้วย เมื่อถึงที่หมายจำเลยปลดโคจากเกวียนแล้วก็แยกไป ต่อมาไม่นานจำเลยกลับมาถามภริยาผู้เสียหายว่า วัวกินน้ำแล้วหรือยัง ประเดี๋ยวข้าวสารจะมาแล้วภริยาผู้เสียหายว่ายัง จำเลยจึงนำโคไปอ้างว่าจะนำไปให้กินน้ำ แล้วก็นำโคไปขายเสียพร้อมทั้งมอบตั๋วพิมพ์รูปพรรณโคให้ผู้ซื้อไปด้วย ดังนี้ พฤติการณ์ของจำเลยส่อให้เห็นความทุจริตของจำเลยตั้งแต่ลอบเอาตั๋วพิมพ์รูปพรรณไปแล้ว เมื่อพิเคราะห์ถึงความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยกับผู้เสียหายฉันลูกเขยพ่อตาแม่ยาย จำเลยจะเอาโคไปใช้ได้ตามพลการของจำเลยโดยการวิสาสะหาจำต้องขอรับอนุญาตหรือความยินยอมดังเช่นบุคคลอื่นไม่ การที่จำเลยใช้อุบายหลอกลวงผู้เสียหายและภริยานั้น มิใช่เพื่อให้ผู้เสียหายและภริยายอมส่งมอบโคให้จำเลย หากเป็นแต่เพียงอุบายในการที่จำเลยจะพาโคไปได้แนบเนียนขึ้นเท่านั้น การที่จำเลยเอาโคไปหาใช่ผลโดยตรงจากการหลอกลวงไม่ จำเลยจึงมีผิดฐานลักทรัพย์ หาผิดฐานฉ้อโกงไม่โจทก์ฟ้องว่า เมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2506 เวลากลางวัน จำเลยลักโค2 ตัว ราคา 1,500 บาท ที่นายแป๊ะ ศรีเดช ผู้มีอาชีพกสิกรรมเป็นเจ้าของและมีไว้สำหรับประกอบอาชีพกสิกรรม เหตุเกิดตำบลในเขตเทศบาลเมืองบางมูลนาค อำเภอบางมูลนาค จังหวัดพิจิตร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335จำเลยให้การปฏิเสธศาลจังหวัดพิจิตรฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้เสียกับนางเหลืองนางเหลืองพาจำเลยมาอยู่กินที่บ้านนายแป๊ะนางดี บิดามารดานางเหลือง อยู่มาได้ราว 7-8 วัน จำเลยบอกนายแป๊ะนางดีว่าไปซื้อข้าวสารที่อำเภอบางมูลนาคสัก 2 กระสอบเพื่อนำมาเก็บไว้กินในฤดูทำนา รุ่งขึ้นวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2506 เวลา 5 นาฬิกา จำเลยก็เอาโคของนายแป๊ะ 2 ตัวเทียมเกวียนจะไปซื้อข้าวสารดังที่บอกนายแป๊ะนางดีไว้ นางดีนายจำลองไปกับจำเลยด้วย ถึงสถานีรถไฟบางมูลนาคเวลา 10 นาฬิกา จำเลยปลดโคออกจากเกวียน แล้วจำเลยก็แยกไป นายจำลองไปตลาด นางดีเฝ้าเกวียนและโคอยู่ ครั้นเที่ยงวันนั้น จำเลยกลับมาถามนางดีว่า "วัวกินน้ำแล้วหรือยัง ประเดี๋ยวข้าวสารจะมาแล้ว" นางดีตอบว่ายัง จำเลยจึงนำโคทั้ง 2 ตัวไปอ้างว่าจะเอาไปให้กินน้ำ แล้วจำเลยเอาโค 2 ตัวนั้นไปเสียเลยและนำไปขายนางสาวกี่ พร้อมทั้งมอบตั๋วพิมพ์รูปพรรณที่จำเลยลอบเอาไปก่อนให้แก่นางสาวกี่ด้วย พวกเจ้าทรัพย์รู้ว่าจำเลยทุจริตจึงแจ้งความและนำเจ้าพนักงานติดตามได้โคคืนมาจากนางสาวกี่นางสาวกี่ถูกพนักงานอัยการฟ้องหาว่ารับของโจรทรัพย์อันได้มาจากการกระทำผิดฐานฉ้อโกง ศาลพิพากษายกฟ้องศาลชั้นต้นเห็นว่า แม้นายแป๊ะนางดีมิได้มอบโคให้จำเลย จำเลยก็ถือวิสาสะในฐานะเป็นบุตรเขยเอาไปบรรทุกข้าว เอาไปให้กินน้ำได้อยู่เอง โดยไม่ต้องใช้อุบายหลอกลวงประการใด การที่จำเลยใช้อุบายดังกล่าวข้างต้นก็เพื่อจะเอาโคไปจากการยึดครองของนายแป๊ะนางดีได้แนบเนียนยิ่งขึ้นเท่านั้น การที่จำเลยอุบายว่าจะเอาโคไปบรรทุกข้าว ให้กินน้ำก็ดี อาจเป็นจริงก็ได้หรือไม่จริงก็ได้เมื่อจำเลยไม่นำสืบถึงการที่จำเลยกล่าวอุบายเช่นนั้นว่าเป็นเท็จแล้ว ก็จะเป็นความผิดฐานฉ้อโกงได้อย่างไร การกระทำของจำเลยผิดฐานลักทรัพย์โดยใช้อุบายหลอกลวง พิพากษาว่าผิดประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 จำคุก 3 ปีจำเลยอุทธรณ์ข้อเท็จจริงว่า จำเลยไม่ได้กระทำผิดดังฟ้องและข้อกฎหมายว่า แม้จะฟังตามคำพยานโจทก์ดังกล่าว จำเลยก็มีผิดฐานฉ้อโกงตามมาตรา 341 ข้อเท็จจริงจึงต่างกับฟ้องต้องยกฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสองศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเช่นเดียวกับศาลชั้นต้นและวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่านางดีได้ส่งมอบโคของกลางให้จำเลย จำเลยพาโคไปโดยบอกว่าจะเอาไปให้กินน้ำ อาการที่จำเลยพาโคไปรวมทั้งปรากฏว่าจำเลยนำโคไปขายและมอบตั๋วพิมพ์แก่นางสาวกี่ นับว่าจำเลยเอาทรัพย์ไปโดยทุจริต ครบองค์ความผิดฐานลักทรัพย์ พิพากษายืนจำเลยฎีกาปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาพิจารณาแล้ว เรื่องนี้ พฤติการณ์ของจำเลยส่อให้เห็นความทุจริตของจำเลย ตั้งแต่จำเลยลอบเอาตั๋วพิมพ์รูปพรรณไปแล้วในตอนแรกที่จำเลยพาโคมาเทียมเกวียนนั้น บังเอิญนางดีกับนายจำลองไปด้วย จำเลยยังไม่มีโอกาสที่จะเอาโคไปได้สำเร็จ มาได้โอกาสเมื่อตอนที่นางดีอยู่เฝ้าโคแต่เพียงลำพังคนเดียว จำเลยจึงย้อนกลับมาเอาไปจากนางดี เมื่อพิเคราะห์ถึงความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยกับนายแป๊ะนางดีฉันลูกเขยพ่อตาแม่ยาย จำเลยจะเอาโครายนี้ไปใช้ได้ตามพลการของจำเลยโดยการวิสาสะ หาจำต้องขอรับอนุญาตหรือรับความยินยอมจากนายแป๊ะนางดีดังเช่นบุคคลอื่นไม่ ดังจะเห็นได้ว่า เมื่อจำเลยบอกนายแป๊ะนางดีว่าจะไปซื้อข้าวสาร และรุ่งขึ้นจำเลยนำโคมาเทียมเกวียนก็ดี จำเลยบอกนางดีว่าจะพาโคไปให้กินน้ำและแล้วจำเลยพาโคนั้นไปก็ดี จำเลยหาได้รับความยินยอมอนุญาตจากนายแป๊ะนางดีไม่ จึงเป็นอันว่า การที่จำเลยใช้อุบายหลอกลวงนายแป๊ะนางดีนั้น มิใช่เพื่อให้นายแป๊ะนางดียอมส่งมอบโคให้จำเลย หากเป็นแต่เพียงอุบายในการที่จำเลยจะพาโคไปได้แนบเนียนขึ้นเท่านั้น ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยไว้ การที่จำเลยเอาโคไปไม่ใช่ผลโดยตรงจากการหลอกลวง ไม่เข้าหลักความผิดฐานฉ้อโกงตามมาตรา 341 ที่ว่า"และโดยการหลอกลวงดังว่านั้นได้ไปซึ่งทรัพย์สินจากผู้ถูกหลอกลวง" จำเลยจึงไม่ผิดฐานฉ้อโกง แต่ผิดฐานลักทรัพย์ พิพากษายืน(วิชัยนิตินาท-คร้าม สิวายะวิโรจน์-สวัสดิ์ พานิชอัตรา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2506 เวลากลางวัน จำเลยลักโค2 ตัว ราคา 1,500 บาท ที่นายแป๊ะ ศรีเดช ผู้มีอาชีพกสิกรรมเป็นเจ้าของและมีไว้สำหรับประกอบอาชีพกสิกรรม เหตุเกิดตำบลในเขตเทศบาลเมืองบางมูลนาค อำเภอบางมูลนาค จังหวัดพิจิตร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335จำเลยให้การปฏิเสธศาลจังหวัดพิจิตรฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้เสียกับนางเหลืองนางเหลืองพาจำเลยมาอยู่กินที่บ้านนายแป๊ะนางดี บิดามารดานางเหลือง อยู่มาได้ราว 7-8 วัน จำเลยบอกนายแป๊ะนางดีว่าไปซื้อข้าวสารที่อำเภอบางมูลนาคสัก 2 กระสอบเพื่อนำมาเก็บไว้กินในฤดูทำนา รุ่งขึ้นวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2506 เวลา 5 นาฬิกา จำเลยก็เอาโคของนายแป๊ะ 2 ตัวเทียมเกวียนจะไปซื้อข้าวสารดังที่บอกนายแป๊ะนางดีไว้ นางดีนายจำลองไปกับจำเลยด้วย ถึงสถานีรถไฟบางมูลนาคเวลา 10 นาฬิกา จำเลยปลดโคออกจากเกวียน แล้วจำเลยก็แยกไป นายจำลองไปตลาด นางดีเฝ้าเกวียนและโคอยู่ ครั้นเที่ยงวันนั้น จำเลยกลับมาถามนางดีว่า "วัวกินน้ำแล้วหรือยัง ประเดี๋ยวข้าวสารจะมาแล้ว" นางดีตอบว่ายัง จำเลยจึงนำโคทั้ง 2 ตัวไปอ้างว่าจะเอาไปให้กินน้ำ แล้วจำเลยเอาโค 2 ตัวนั้นไปเสียเลยและนำไปขายนางสาวกี่ พร้อมทั้งมอบตั๋วพิมพ์รูปพรรณที่จำเลยลอบเอาไปก่อนให้แก่นางสาวกี่ด้วย พวกเจ้าทรัพย์รู้ว่าจำเลยทุจริตจึงแจ้งความและนำเจ้าพนักงานติดตามได้โคคืนมาจากนางสาวกี่นางสาวกี่ถูกพนักงานอัยการฟ้องหาว่ารับของโจรทรัพย์อันได้มาจากการกระทำผิดฐานฉ้อโกง ศาลพิพากษายกฟ้องศาลชั้นต้นเห็นว่า แม้นายแป๊ะนางดีมิได้มอบโคให้จำเลย จำเลยก็ถือวิสาสะในฐานะเป็นบุตรเขยเอาไปบรรทุกข้าว เอาไปให้กินน้ำได้อยู่เอง โดยไม่ต้องใช้อุบายหลอกลวงประการใด การที่จำเลยใช้อุบายดังกล่าวข้างต้นก็เพื่อจะเอาโคไปจากการยึดครองของนายแป๊ะนางดีได้แนบเนียนยิ่งขึ้นเท่านั้น การที่จำเลยอุบายว่าจะเอาโคไปบรรทุกข้าว ให้กินน้ำก็ดี อาจเป็นจริงก็ได้หรือไม่จริงก็ได้เมื่อจำเลยไม่นำสืบถึงการที่จำเลยกล่าวอุบายเช่นนั้นว่าเป็นเท็จแล้ว ก็จะเป็นความผิดฐานฉ้อโกงได้อย่างไร การกระทำของจำเลยผิดฐานลักทรัพย์โดยใช้อุบายหลอกลวง พิพากษาว่าผิดประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 จำคุก 3 ปีจำเลยอุทธรณ์ข้อเท็จจริงว่า จำเลยไม่ได้กระทำผิดดังฟ้องและข้อกฎหมายว่า แม้จะฟังตามคำพยานโจทก์ดังกล่าว จำเลยก็มีผิดฐานฉ้อโกงตามมาตรา 341 ข้อเท็จจริงจึงต่างกับฟ้องต้องยกฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสองศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเช่นเดียวกับศาลชั้นต้นและวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่านางดีได้ส่งมอบโคของกลางให้จำเลย จำเลยพาโคไปโดยบอกว่าจะเอาไปให้กินน้ำ อาการที่จำเลยพาโคไปรวมทั้งปรากฏว่าจำเลยนำโคไปขายและมอบตั๋วพิมพ์แก่นางสาวกี่ นับว่าจำเลยเอาทรัพย์ไปโดยทุจริต ครบองค์ความผิดฐานลักทรัพย์ พิพากษายืนจำเลยฎีกาปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาพิจารณาแล้ว เรื่องนี้ พฤติการณ์ของจำเลยส่อให้เห็นความทุจริตของจำเลย ตั้งแต่จำเลยลอบเอาตั๋วพิมพ์รูปพรรณไปแล้วในตอนแรกที่จำเลยพาโคมาเทียมเกวียนนั้น บังเอิญนางดีกับนายจำลองไปด้วย จำเลยยังไม่มีโอกาสที่จะเอาโคไปได้สำเร็จ มาได้โอกาสเมื่อตอนที่นางดีอยู่เฝ้าโคแต่เพียงลำพังคนเดียว จำเลยจึงย้อนกลับมาเอาไปจากนางดี เมื่อพิเคราะห์ถึงความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยกับนายแป๊ะนางดีฉันลูกเขยพ่อตาแม่ยาย จำเลยจะเอาโครายนี้ไปใช้ได้ตามพลการของจำเลยโดยการวิสาสะ หาจำต้องขอรับอนุญาตหรือรับความยินยอมจากนายแป๊ะนางดีดังเช่นบุคคลอื่นไม่ ดังจะเห็นได้ว่า เมื่อจำเลยบอกนายแป๊ะนางดีว่าจะไปซื้อข้าวสาร และรุ่งขึ้นจำเลยนำโคมาเทียมเกวียนก็ดี จำเลยบอกนางดีว่าจะพาโคไปให้กินน้ำและแล้วจำเลยพาโคนั้นไปก็ดี จำเลยหาได้รับความยินยอมอนุญาตจากนายแป๊ะนางดีไม่ จึงเป็นอันว่า การที่จำเลยใช้อุบายหลอกลวงนายแป๊ะนางดีนั้น มิใช่เพื่อให้นายแป๊ะนางดียอมส่งมอบโคให้จำเลย หากเป็นแต่เพียงอุบายในการที่จำเลยจะพาโคไปได้แนบเนียนขึ้นเท่านั้น ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยไว้ การที่จำเลยเอาโคไปไม่ใช่ผลโดยตรงจากการหลอกลวง ไม่เข้าหลักความผิดฐานฉ้อโกงตามมาตรา 341 ที่ว่า"และโดยการหลอกลวงดังว่านั้นได้ไปซึ่งทรัพย์สินจากผู้ถูกหลอกลวง" จำเลยจึงไม่ผิดฐานฉ้อโกง แต่ผิดฐานลักทรัพย์ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 848/2507อัยการจังหวัดพิจิตรโจทก์นายประสิทธิ์ หรือสิทธิ์ หรือเล็ก บุญมากจำเลย ป.อ. ม. 335, ม. 341จำเลยได้เสียกับบุตรสาวของผู้เสียหายแล้วพากันมาอยู่บ้านผู้เสียหายได้ 7-8 วัน จำเลยบอกผู้เสียหายว่าจะไปซื้อข้าวสารมาเก็บไว้กินในฤดูทำนา รุ่งขึ้นจำเลยเอาโคของผู้เสียหายเทียมเกวียนจะไปซื้อข้าวสาร ภริยาผู้เสียหายไปกับจำเลยด้วย เมื่อถึงที่หมายจำเลยปลดโคจากเกวียนแล้วก็แยกไป ต่อมาไม่นานจำเลยกลับมาถามภริยาผู้เสียหายว่า วัวกินน้ำแล้วหรือยัง ประเดี๋ยวข้าวสารจะมาแล้วภริยาผู้เสียหายว่ายัง จำเลยจึงนำโคไปอ้างว่าจะนำไปให้กินน้ำ แล้วก็นำโคไปขายเสียพร้อมทั้งมอบตั๋วพิมพ์รูปพรรณโคให้ผู้ซื้อไปด้วย ดังนี้ พฤติการณ์ของจำเลยส่อให้เห็นความทุจริตของจำเลยตั้งแต่ลอบเอาตั๋วพิมพ์รูปพรรณไปแล้ว เมื่อพิเคราะห์ถึงความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยกับผู้เสียหายฉันลูกเขยพ่อตาแม่ยาย จำเลยจะเอาโคไปใช้ได้ตามพลการของจำเลยโดยการวิสาสะหาจำต้องขอรับอนุญาตหรือความยินยอมดังเช่นบุคคลอื่นไม่ การที่จำเลยใช้อุบายหลอกลวงผู้เสียหายและภริยานั้น มิใช่เพื่อให้ผู้เสียหายและภริยายอมส่งมอบโคให้จำเลย หากเป็นแต่เพียงอุบายในการที่จำเลยจะพาโคไปได้แนบเนียนขึ้นเท่านั้น การที่จำเลยเอาโคไปหาใช่ผลโดยตรงจากการหลอกลวงไม่ จำเลยจึงมีผิดฐานลักทรัพย์ หาผิดฐานฉ้อโกงไม่โจทก์ฟ้องว่า เมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2506 เวลากลางวัน จำเลยลักโค2 ตัว ราคา 1,500 บาท ที่นายแป๊ะ ศรีเดช ผู้มีอาชีพกสิกรรมเป็นเจ้าของและมีไว้สำหรับประกอบอาชีพกสิกรรม เหตุเกิดตำบลในเขตเทศบาลเมืองบางมูลนาค อำเภอบางมูลนาค จังหวัดพิจิตร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335จำเลยให้การปฏิเสธศาลจังหวัดพิจิตรฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้เสียกับนางเหลืองนางเหลืองพาจำเลยมาอยู่กินที่บ้านนายแป๊ะนางดี บิดามารดานางเหลือง อยู่มาได้ราว 7-8 วัน จำเลยบอกนายแป๊ะนางดีว่าไปซื้อข้าวสารที่อำเภอบางมูลนาคสัก 2 กระสอบเพื่อนำมาเก็บไว้กินในฤดูทำนา รุ่งขึ้นวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2506 เวลา 5 นาฬิกา จำเลยก็เอาโคของนายแป๊ะ 2 ตัวเทียมเกวียนจะไปซื้อข้าวสารดังที่บอกนายแป๊ะนางดีไว้ นางดีนายจำลองไปกับจำเลยด้วย ถึงสถานีรถไฟบางมูลนาคเวลา 10 นาฬิกา จำเลยปลดโคออกจากเกวียน แล้วจำเลยก็แยกไป นายจำลองไปตลาด นางดีเฝ้าเกวียนและโคอยู่ ครั้นเที่ยงวันนั้น จำเลยกลับมาถามนางดีว่า "วัวกินน้ำแล้วหรือยัง ประเดี๋ยวข้าวสารจะมาแล้ว" นางดีตอบว่ายัง จำเลยจึงนำโคทั้ง 2 ตัวไปอ้างว่าจะเอาไปให้กินน้ำ แล้วจำเลยเอาโค 2 ตัวนั้นไปเสียเลยและนำไปขายนางสาวกี่ พร้อมทั้งมอบตั๋วพิมพ์รูปพรรณที่จำเลยลอบเอาไปก่อนให้แก่นางสาวกี่ด้วย พวกเจ้าทรัพย์รู้ว่าจำเลยทุจริตจึงแจ้งความและนำเจ้าพนักงานติดตามได้โคคืนมาจากนางสาวกี่นางสาวกี่ถูกพนักงานอัยการฟ้องหาว่ารับของโจรทรัพย์อันได้มาจากการกระทำผิดฐานฉ้อโกง ศาลพิพากษายกฟ้องศาลชั้นต้นเห็นว่า แม้นายแป๊ะนางดีมิได้มอบโคให้จำเลย จำเลยก็ถือวิสาสะในฐานะเป็นบุตรเขยเอาไปบรรทุกข้าว เอาไปให้กินน้ำได้อยู่เอง โดยไม่ต้องใช้อุบายหลอกลวงประการใด การที่จำเลยใช้อุบายดังกล่าวข้างต้นก็เพื่อจะเอาโคไปจากการยึดครองของนายแป๊ะนางดีได้แนบเนียนยิ่งขึ้นเท่านั้น การที่จำเลยอุบายว่าจะเอาโคไปบรรทุกข้าว ให้กินน้ำก็ดี อาจเป็นจริงก็ได้หรือไม่จริงก็ได้เมื่อจำเลยไม่นำสืบถึงการที่จำเลยกล่าวอุบายเช่นนั้นว่าเป็นเท็จแล้ว ก็จะเป็นความผิดฐานฉ้อโกงได้อย่างไร การกระทำของจำเลยผิดฐานลักทรัพย์โดยใช้อุบายหลอกลวง พิพากษาว่าผิดประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 จำคุก 3 ปีจำเลยอุทธรณ์ข้อเท็จจริงว่า จำเลยไม่ได้กระทำผิดดังฟ้องและข้อกฎหมายว่า แม้จะฟังตามคำพยานโจทก์ดังกล่าว จำเลยก็มีผิดฐานฉ้อโกงตามมาตรา 341 ข้อเท็จจริงจึงต่างกับฟ้องต้องยกฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสองศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเช่นเดียวกับศาลชั้นต้นและวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่านางดีได้ส่งมอบโคของกลางให้จำเลย จำเลยพาโคไปโดยบอกว่าจะเอาไปให้กินน้ำ อาการที่จำเลยพาโคไปรวมทั้งปรากฏว่าจำเลยนำโคไปขายและมอบตั๋วพิมพ์แก่นางสาวกี่ นับว่าจำเลยเอาทรัพย์ไปโดยทุจริต ครบองค์ความผิดฐานลักทรัพย์ พิพากษายืนจำเลยฎีกาปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาพิจารณาแล้ว เรื่องนี้ พฤติการณ์ของจำเลยส่อให้เห็นความทุจริตของจำเลย ตั้งแต่จำเลยลอบเอาตั๋วพิมพ์รูปพรรณไปแล้วในตอนแรกที่จำเลยพาโคมาเทียมเกวียนนั้น บังเอิญนางดีกับนายจำลองไปด้วย จำเลยยังไม่มีโอกาสที่จะเอาโคไปได้สำเร็จ มาได้โอกาสเมื่อตอนที่นางดีอยู่เฝ้าโคแต่เพียงลำพังคนเดียว จำเลยจึงย้อนกลับมาเอาไปจากนางดี เมื่อพิเคราะห์ถึงความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยกับนายแป๊ะนางดีฉันลูกเขยพ่อตาแม่ยาย จำเลยจะเอาโครายนี้ไปใช้ได้ตามพลการของจำเลยโดยการวิสาสะ หาจำต้องขอรับอนุญาตหรือรับความยินยอมจากนายแป๊ะนางดีดังเช่นบุคคลอื่นไม่ ดังจะเห็นได้ว่า เมื่อจำเลยบอกนายแป๊ะนางดีว่าจะไปซื้อข้าวสาร และรุ่งขึ้นจำเลยนำโคมาเทียมเกวียนก็ดี จำเลยบอกนางดีว่าจะพาโคไปให้กินน้ำและแล้วจำเลยพาโคนั้นไปก็ดี จำเลยหาได้รับความยินยอมอนุญาตจากนายแป๊ะนางดีไม่ จึงเป็นอันว่า การที่จำเลยใช้อุบายหลอกลวงนายแป๊ะนางดีนั้น มิใช่เพื่อให้นายแป๊ะนางดียอมส่งมอบโคให้จำเลย หากเป็นแต่เพียงอุบายในการที่จำเลยจะพาโคไปได้แนบเนียนขึ้นเท่านั้น ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยไว้ การที่จำเลยเอาโคไปไม่ใช่ผลโดยตรงจากการหลอกลวง ไม่เข้าหลักความผิดฐานฉ้อโกงตามมาตรา 341 ที่ว่า"และโดยการหลอกลวงดังว่านั้นได้ไปซึ่งทรัพย์สินจากผู้ถูกหลอกลวง" จำเลยจึงไม่ผิดฐานฉ้อโกง แต่ผิดฐานลักทรัพย์ พิพากษายืน(วิชัยนิตินาท-คร้าม สิวายะวิโรจน์-สวัสดิ์ พานิชอัตรา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ