คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 912/2538หลักกฎหมาย: หากโจทก์เสียค่าขึ้นศาลไม่ครบหรือไม่ถูกต้องศาลย่อมมีอำนาจสั่งให้เสียเพิ่มให้ครบถ้วนได้ทั้งการที่ศาลชั้นต้นมิได้เรียกค่าขึ้นศาลให้ครบก็ทำให้ผิดพลาดเฉพาะในเรื่องการเรียกค่าธรรมเนียมศาลไม่กระทบถึงกระบวนพิจารณาอื่นๆหรือทำให้คำพิพากษาไม่มีผลบังคับแต่อย่างใด โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินพิพาทจำเลยนำรถเข้าไปไถที่ดินและหว่านกล้าในที่ดินพิพาทและเรียกค่าเสียหายจากจำเลยมาเป็นรายปีแล้วแม้จะมีคำขอท้ายฟ้องเพียงว่าห้ามจำเลยและบริวารเข้าไปทำประโยชน์ในที่ดินพิพาทก็ย่อมมีความหมายว่าขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาทด้วยคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่ดินพิพาทจึงไม่นอกเหนือหรือเกินคำขอท้ายฟ้องโจทก์ ฟ้อง ขอให้ห้าม จำเลย และ บริวาร เข้า ทำประโยชน์ ใน ที่ดินพิพาทของ โจทก์ กับ ให้ จำเลย ใช้ ค่าเสียหาย ปี ละ 13,200 บาทจำเลย ให้การ ว่า โจทก์ มิใช่ เจ้าของ ที่ดิน ตาม ฟ้อง จำเลย เป็นผู้มีสิทธิ ครอบครอง แต่ ผู้เดียว และ ได้ ครอบครอง ทำประโยชน์ ตลอดมาจน บัดนี้ โจทก์ ไม่เสีย หาย ดัง ที่ อ้าง ใน ฟ้อง ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ ขับไล่ จำเลย และ บริวาร ออกจาก ที่ดินตาม โฉนด เลขที่ 3080 ตำบล วังแดง อำเภอตรอน จังหวัด อุตรดิตถ์ ห้าม จำเลย และ บริวาร เข้า ทำประโยชน์ ใน ที่ดิน ดังกล่าว ให้ จำเลย ใช้ค่าเสียหาย ปี ละ 2,400 บาท นับแต่ วันฟ้อง เป็นต้น ไป จนกว่า จำเลยและ บริวาร จะ ออกจาก ที่ดิน ดังกล่าวจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษายืนจำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ข้อ ที่ จำเลย ฎีกา ว่า โจทก์ จะ ต้อง เสียค่าขึ้นศาล ตาม ราคา ทรัพย์ ที่พิพาท โจทก์ เสีย ค่าขึ้นศาล ไม่ถูกต้องการ ดำเนินคดี ของ โจทก์ จึง ไม่ชอบ ไม่อาจ นำ ผล คดี มา บังคับ จำเลยตาม คำพิพากษา ได้ นั้น เห็นว่า หาก โจทก์ เสีย ค่าขึ้นศาล มา ไม่ครบ หรือไม่ถูกต้อง ศาล ย่อม มีอำนาจ สั่ง ให้ เสีย ค่าขึ้นศาล เพิ่ม ให้ ครบถ้วน ได้ทั้ง การ ที่ ศาลชั้นต้น มิได้ เรียก ค่าขึ้นศาล ไว้ ให้ ครบ เป็น การคลาดเคลื่อน ก็ ทำให้ ผิดพลาด เฉพาะ ใน เรื่อง การ เรียก ค่าธรรมเนียมศาล ขาดไม่ กระทบ ถึง กระบวนพิจารณา อื่น ๆ หรือ ทำให้ คำพิพากษา ไม่มี ผลบังคับแต่อย่างใด ฎีกา ของ จำเลย ข้อ นี้ ฟังไม่ขึ้นข้อ ที่ จำเลย ฎีกา ว่า คำขอ ท้ายฟ้อง ของ โจทก์ ระบุ แต่เพียง ว่าห้าม จำเลย และ บริวาร เข้า ไป ทำประโยชน์ ใน ที่ดิน ดังกล่าว ของ โจทก์แต่ ศาลชั้นต้น มี คำพิพากษา ให้ ขับไล่ จำเลย และ บริวาร ออกจาก ที่ดินตาม ฟ้อง เป็น การ นอกเหนือ หรือ เกินคำขอ ท้ายฟ้อง และ ไม่อาจ จะ บังคับคดีแก่ จำเลย ได้ นั้น เห็นว่า คดี นี้ โจทก์ ฟ้อง อ้างว่า โจทก์ เป็น เจ้าของที่ดินพิพาท จำเลย ได้ นำ รถไถ เข้า ไป ไถ ที่ดิน และ หว่า นก ล้าใน ที่ดินพิพาททั้ง แปลง ที่ดินพิพาท สามารถ ปลูก ข้าว และ ปลูก พืชไร่ ได้ ตลอด ทั้ง ปีซึ่ง โจทก์ ก็ ได้ เรียก ค่าเสียหาย จาก จำเลย มา เป็น รายปี แล้ว และ จำเลยก็ เบิกความ ยอมรับ ว่า ได้ เข้า ทำประโยชน์ ใน ที่ดินพิพาท แม้ โจทก์จะ มี คำขอ ท้ายฟ้อง แต่เพียง ว่า ห้าม จำเลย และ บริวาร เข้า ไป ทำประโยชน์ใน ที่ดินพิพาท ก็ ย่อม มี ความหมาย ว่า ขอให้ ขับไล่ จำเลย ออกจากที่ดินพิพาท คำพิพากษา ศาลชั้นต้น จึง ไม่ นอกเหนือ หรือ เกินคำขอ ท้ายฟ้องส่วน ฎีกา ข้อ อื่น ของ จำเลย ไม่เป็น สาระ แก่ คดี อันควร ได้รับ การ วินิจฉัยศาลฎีกา ไม่ วินิจฉัย ให้ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษา ให้ โจทก์ชนะคดี มา นั้น ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วย ฎีกา ของ จำเลย ทุก ข้อ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 912/2538นางสาว ขนิษฐา ดีบุกคำโจทก์นาย สว่าง เกิดแก้วจำเลย ป.วิ.พ. ม. 142, ม. ตาราง 1 ข้อ 2 ก ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งหากโจทก์เสียค่าขึ้นศาลไม่ครบหรือไม่ถูกต้องศาลย่อมมีอำนาจสั่งให้เสียเพิ่มให้ครบถ้วนได้ทั้งการที่ศาลชั้นต้นมิได้เรียกค่าขึ้นศาลให้ครบก็ทำให้ผิดพลาดเฉพาะในเรื่องการเรียกค่าธรรมเนียมศาลไม่กระทบถึงกระบวนพิจารณาอื่นๆหรือทำให้คำพิพากษาไม่มีผลบังคับแต่อย่างใด โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินพิพาทจำเลยนำรถเข้าไปไถที่ดินและหว่านกล้าในที่ดินพิพาทและเรียกค่าเสียหายจากจำเลยมาเป็นรายปีแล้วแม้จะมีคำขอท้ายฟ้องเพียงว่าห้ามจำเลยและบริวารเข้าไปทำประโยชน์ในที่ดินพิพาทก็ย่อมมีความหมายว่าขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาทด้วยคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่ดินพิพาทจึงไม่นอกเหนือหรือเกินคำขอท้ายฟ้องโจทก์ ฟ้อง ขอให้ห้าม จำเลย และ บริวาร เข้า ทำประโยชน์ ใน ที่ดินพิพาทของ โจทก์ กับ ให้ จำเลย ใช้ ค่าเสียหาย ปี ละ 13,200 บาทจำเลย ให้การ ว่า โจทก์ มิใช่ เจ้าของ ที่ดิน ตาม ฟ้อง จำเลย เป็นผู้มีสิทธิ ครอบครอง แต่ ผู้เดียว และ ได้ ครอบครอง ทำประโยชน์ ตลอดมาจน บัดนี้ โจทก์ ไม่เสีย หาย ดัง ที่ อ้าง ใน ฟ้อง ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ ขับไล่ จำเลย และ บริวาร ออกจาก ที่ดินตาม โฉนด เลขที่ 3080 ตำบล วังแดง อำเภอตรอน จังหวัด อุตรดิตถ์ ห้าม จำเลย และ บริวาร เข้า ทำประโยชน์ ใน ที่ดิน ดังกล่าว ให้ จำเลย ใช้ค่าเสียหาย ปี ละ 2,400 บาท นับแต่ วันฟ้อง เป็นต้น ไป จนกว่า จำเลยและ บริวาร จะ ออกจาก ที่ดิน ดังกล่าวจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษายืนจำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ข้อ ที่ จำเลย ฎีกา ว่า โจทก์ จะ ต้อง เสียค่าขึ้นศาล ตาม ราคา ทรัพย์ ที่พิพาท โจทก์ เสีย ค่าขึ้นศาล ไม่ถูกต้องการ ดำเนินคดี ของ โจทก์ จึง ไม่ชอบ ไม่อาจ นำ ผล คดี มา บังคับ จำเลยตาม คำพิพากษา ได้ นั้น เห็นว่า หาก โจทก์ เสีย ค่าขึ้นศาล มา ไม่ครบ หรือไม่ถูกต้อง ศาล ย่อม มีอำนาจ สั่ง ให้ เสีย ค่าขึ้นศาล เพิ่ม ให้ ครบถ้วน ได้ทั้ง การ ที่ ศาลชั้นต้น มิได้ เรียก ค่าขึ้นศาล ไว้ ให้ ครบ เป็น การคลาดเคลื่อน ก็ ทำให้ ผิดพลาด เฉพาะ ใน เรื่อง การ เรียก ค่าธรรมเนียมศาล ขาดไม่ กระทบ ถึง กระบวนพิจารณา อื่น ๆ หรือ ทำให้ คำพิพากษา ไม่มี ผลบังคับแต่อย่างใด ฎีกา ของ จำเลย ข้อ นี้ ฟังไม่ขึ้นข้อ ที่ จำเลย ฎีกา ว่า คำขอ ท้ายฟ้อง ของ โจทก์ ระบุ แต่เพียง ว่าห้าม จำเลย และ บริวาร เข้า ไป ทำประโยชน์ ใน ที่ดิน ดังกล่าว ของ โจทก์แต่ ศาลชั้นต้น มี คำพิพากษา ให้ ขับไล่ จำเลย และ บริวาร ออกจาก ที่ดินตาม ฟ้อง เป็น การ นอกเหนือ หรือ เกินคำขอ ท้ายฟ้อง และ ไม่อาจ จะ บังคับคดีแก่ จำเลย ได้ นั้น เห็นว่า คดี นี้ โจทก์ ฟ้อง อ้างว่า โจทก์ เป็น เจ้าของที่ดินพิพาท จำเลย ได้ นำ รถไถ เข้า ไป ไถ ที่ดิน และ หว่า นก ล้าใน ที่ดินพิพาททั้ง แปลง ที่ดินพิพาท สามารถ ปลูก ข้าว และ ปลูก พืชไร่ ได้ ตลอด ทั้ง ปีซึ่ง โจทก์ ก็ ได้ เรียก ค่าเสียหาย จาก จำเลย มา เป็น รายปี แล้ว และ จำเลยก็ เบิกความ ยอมรับ ว่า ได้ เข้า ทำประโยชน์ ใน ที่ดินพิพาท แม้ โจทก์จะ มี คำขอ ท้ายฟ้อง แต่เพียง ว่า ห้าม จำเลย และ บริวาร เข้า ไป ทำประโยชน์ใน ที่ดินพิพาท ก็ ย่อม มี ความหมาย ว่า ขอให้ ขับไล่ จำเลย ออกจากที่ดินพิพาท คำพิพากษา ศาลชั้นต้น จึง ไม่ นอกเหนือ หรือ เกินคำขอ ท้ายฟ้องส่วน ฎีกา ข้อ อื่น ของ จำเลย ไม่เป็น สาระ แก่ คดี อันควร ได้รับ การ วินิจฉัยศาลฎีกา ไม่ วินิจฉัย ให้ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษา ให้ โจทก์ชนะคดี มา นั้น ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วย ฎีกา ของ จำเลย ทุก ข้อ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(ไพโรจน์ คำอ่อน-สมภพ โชติกวณิชย์-สมพงษ์ สนธิเณร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา18บัญญัติให้ศาลตรวจดูว่าคู่ความเรียกค่าขึ้นศาลซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของค่าธรรมเนียมศาลว่าคู่ความเสียมาถูกต้องครบถ้วนหรือไม่ปกติแล้วไม่ว่าจะเป็นค่าขึ้นศาลชั้นใดใน3ศาลศาลชั้นต้นจะเป็นผู้มีหน้าที่ตรวจทั้งสิ้นเพียงแต่ในชั้นอุทธรณ์หรือชั้นฎีกาถือว่ากระทำแทนศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาเท่านั้น หากศาลชั้นต้นตรวจพบว่าคู่ความเสียค่าขึ้นศาลมาไม่ถูกต้องสามารถปฏิบัติได้ดังนี้ 1.ตรวจในชั้นยื่นคำฟ้องคำฟ้องอุทธรณ์คำฟ้องฎีกาศาลสามารถสั่งให้คู่ความฝ่ายนั้นเสียค่าขึ้นศาลเสียให้ครบก่อนที่จะมีคำสั่งรับคำฟ้องคำฟ้องอุทธรณ์คำฟ้องฎีกาโดยกำหนดระยะเวลาให้คู่ความนำค่าขึ้นศาลส่วนที่ขาดมาชำระไว้หากไม่นำมาชำระศาลก็มีอำนาจที่จะสั่งไม่รับคำฟ้องคำฟ้องอุทธรณ์คำฟ้องฎีกาได้ 2.หากศาลได้มีคำสั่งรับคำฟ้องไปแล้วไม่ว่าจะเป็นคำฟ้องในศาลชั้นต้นคำฟ้องอุทธรณ์คำฟ้องฎีกาก็ตามหากยังไม่ได้ส่งสำนวนไปยังศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาศาลชั้นต้นมีอำนาจที่จะสั่งให้นำค่าขึ้นศาลส่วนที่ขาดมาชำระภายในกำหนดระยะเวลาหากคู่ความฝ่ายที่มีหน้าที่เสียไม่นำมาชำระถือได้ว่าฝ่ายนั้นทิ้งฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา174(2)เพียงแต่ชั้นอุทธรณ์หรือชั้นฎีกาศาลชั้นต้นจะสั่งว่าทิ้งฟ้องอุทธรณ์หรือทิ้งฟ้องฎีกาด้วยตนเองไม่ได้จะต้องส่งไปให้ศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาแล้วแต่กรณีเป็นผู้สั่ง หากศาลชั้นต้นตรวจพบว่าคู่ความเสียค่าขึ้นศาลไม่ครบถ้วนภายหลังที่ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาแล้วแต่อยู่ระหว่างอุทธรณ์เช่นนี้ศาลชั้นต้นไม่มีมาตรการทางกฎหมายที่จะบังคับให้คู่ความฝ่ายนั้นเสียค่าขึ้นศาลได้บทบัญญัติเรื่องทิ้งฟ้องก็จะนำมาใช้ได้เฉพาะก่อนมีคำพิพากษาเท่านั้นศาลชั้นต้นทำได้แต่เพียงแจ้งให้นำค่าขึ้นศาลส่วนที่ขาดมาชำระหากไม่นำมาชำระก็ไม่สามารถที่จะดำเนินกระบวนพิจารณาอย่างใดที่มีลักษณะเป็นการบังคับคู่ความฝ่ายนั้นได้คงเป็นหน้าที่ของศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาที่ตรวจพบแล้วอาจจะมีคำสั่งให้คู่ความฝ่ายที่เสียค่าขึ้นศาลไม่ครบถ้วนในศาลชั้นต้นให้เสียค่าขึ้นศาลในศาลชั้นต้นเสียให้ครบถ้วนแต่ฝ่ายที่เสียค่าขึ้นศาลขาดเป็นผู้ที่อุทธรณ์หรือฎีกาเท่านั้นที่ศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาจะมีมาตรการบังคับได้โดยนำบทบัญญัติมาตรา174(2)มาบังคับใช้แต่ถ้าหากฝ่ายที่เสียค่าขึ้นศาลขาดมิได้เป็นผู้อุทธรณ์หรือฎีกาศาลอุทธรณ์หรือฎีกาก็ไม่มีมาตรการใดที่จะบังคับให้ชำระค่าขึ้นศาลส่วนที่ขาดนั้นได้ในทางปฏิบัติแล้วศาลอุทธรณ์ก็ดีศาลฎีกาก็ดีมักจะไม่ใคร่จะสั่งในเรื่องค่าขึ้นศาลที่ชำระบกพร่องในชั้นอื่นนอกจากชั้นของตนเองแต่มิได้หมายความว่าศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาจะไม่มีอำนาจที่จะเข้าไปแตะต้องเพราะการชำระค่าขึ้นศาลขาดถือว่าเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ผิดพลาดของศาลชั้นต้นศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาซึ่งเป็นศาลสูงกว่าสามารถที่จะแก้ไขข้อบกพร่องนั้นได้แต่ทั้งนี้ศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาก็ต้องคำนึงมาตรการที่จะใช้บังคับด้วยหากมีคำสั่งไปแล้วแต่ไม่มีมาตรการที่จะบังคับได้คำสั่งนั้นจะขาดความศักดิ์สิทธิ์ ในการที่คู่ความเสียค่าขึ้นศาลไม่ครบศาลอุทธรณ์ก็ดีศาลฎีกาก็ดีมักจะมีคำสั่งในรายงานกระบวนพิจารณาให้ศาลชั้นต้นเรียกคู่ความฝ่ายที่ชำระค่าขึ้นศาลขาดมาชำระให้ครบภายในกำหนดหากไม่ชำระจะสั่งให้ส่งสำนวนพร้อมคำพิพากษาคืนไปยังศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาแล้วแต่กรณีเพื่อจะถือว่าผู้นั้นทิ้งคำฟ้องอุทธรณ์หรือคำฟ้องฎีกาแต่ถ้าหากคู่ความฝ่ายใดเสียค่าขึ้นศาลเกินศาลสูงก็จะสั่งให้ศาลชั้นต้นคืนค่าขึ้นศาลไปในคำพิพากษาเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่5474/2536เป็นต้น ศิริชัย วัฒนโยธินคำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ขอให้ห้าม จำเลย และ บริวาร เข้า ทำประโยชน์ ใน ที่ดินพิพาทของ โจทก์ กับ ให้ จำเลย ใช้ ค่าเสียหาย ปี ละ 13,200 บาทจำเลย ให้การ ว่า โจทก์ มิใช่ เจ้าของ ที่ดิน ตาม ฟ้อง จำเลย เป็นผู้มีสิทธิ ครอบครอง แต่ ผู้เดียว และ ได้ ครอบครอง ทำประโยชน์ ตลอดมาจน บัดนี้ โจทก์ ไม่เสีย หาย ดัง ที่ อ้าง ใน ฟ้อง ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ ขับไล่ จำเลย และ บริวาร ออกจาก ที่ดินตาม โฉนด เลขที่ 3080 ตำบล วังแดง อำเภอตรอน จังหวัด อุตรดิตถ์ ห้าม จำเลย และ บริวาร เข้า ทำประโยชน์ ใน ที่ดิน ดังกล่าว ให้ จำเลย ใช้ค่าเสียหาย ปี ละ 2,400 บาท นับแต่ วันฟ้อง เป็นต้น ไป จนกว่า จำเลยและ บริวาร จะ ออกจาก ที่ดิน ดังกล่าวจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษายืนจำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ข้อ ที่ จำเลย ฎีกา ว่า โจทก์ จะ ต้อง เสียค่าขึ้นศาล ตาม ราคา ทรัพย์ ที่พิพาท โจทก์ เสีย ค่าขึ้นศาล ไม่ถูกต้องการ ดำเนินคดี ของ โจทก์ จึง ไม่ชอบ ไม่อาจ นำ ผล คดี มา บังคับ จำเลยตาม คำพิพากษา ได้ นั้น เห็นว่า หาก โจทก์ เสีย ค่าขึ้นศาล มา ไม่ครบ หรือไม่ถูกต้อง ศาล ย่อม มีอำนาจ สั่ง ให้ เสีย ค่าขึ้นศาล เพิ่ม ให้ ครบถ้วน ได้ทั้ง การ ที่ ศาลชั้นต้น มิได้ เรียก ค่าขึ้นศาล ไว้ ให้ ครบ เป็น การคลาดเคลื่อน ก็ ทำให้ ผิดพลาด เฉพาะ ใน เรื่อง การ เรียก ค่าธรรมเนียมศาล ขาดไม่ กระทบ ถึง กระบวนพิจารณา อื่น ๆ หรือ ทำให้ คำพิพากษา ไม่มี ผลบังคับแต่อย่างใด ฎีกา ของ จำเลย ข้อ นี้ ฟังไม่ขึ้นข้อ ที่ จำเลย ฎีกา ว่า คำขอ ท้ายฟ้อง ของ โจทก์ ระบุ แต่เพียง ว่าห้าม จำเลย และ บริวาร เข้า ไป ทำประโยชน์ ใน ที่ดิน ดังกล่าว ของ โจทก์แต่ ศาลชั้นต้น มี คำพิพากษา ให้ ขับไล่ จำเลย และ บริวาร ออกจาก ที่ดินตาม ฟ้อง เป็น การ นอกเหนือ หรือ เกินคำขอ ท้ายฟ้อง และ ไม่อาจ จะ บังคับคดีแก่ จำเลย ได้ นั้น เห็นว่า คดี นี้ โจทก์ ฟ้อง อ้างว่า โจทก์ เป็น เจ้าของที่ดินพิพาท จำเลย ได้ นำ รถไถ เข้า ไป ไถ ที่ดิน และ หว่า นก ล้าใน ที่ดินพิพาททั้ง แปลง ที่ดินพิพาท สามารถ ปลูก ข้าว และ ปลูก พืชไร่ ได้ ตลอด ทั้ง ปีซึ่ง โจทก์ ก็ ได้ เรียก ค่าเสียหาย จาก จำเลย มา เป็น รายปี แล้ว และ จำเลยก็ เบิกความ ยอมรับ ว่า ได้ เข้า ทำประโยชน์ ใน ที่ดินพิพาท แม้ โจทก์จะ มี คำขอ ท้ายฟ้อง แต่เพียง ว่า ห้าม จำเลย และ บริวาร เข้า ไป ทำประโยชน์ใน ที่ดินพิพาท ก็ ย่อม มี ความหมาย ว่า ขอให้ ขับไล่ จำเลย ออกจากที่ดินพิพาท คำพิพากษา ศาลชั้นต้น จึง ไม่ นอกเหนือ หรือ เกินคำขอ ท้ายฟ้องส่วน ฎีกา ข้อ อื่น ของ จำเลย ไม่เป็น สาระ แก่ คดี อันควร ได้รับ การ วินิจฉัยศาลฎีกา ไม่ วินิจฉัย ให้ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษา ให้ โจทก์ชนะคดี มา นั้น ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วย ฎีกา ของ จำเลย ทุก ข้อ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 912/2538นางสาว ขนิษฐา ดีบุกคำโจทก์นาย สว่าง เกิดแก้วจำเลย ป.วิ.พ. ม. 142, ม. ตาราง 1 ข้อ 2 ก ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งหากโจทก์เสียค่าขึ้นศาลไม่ครบหรือไม่ถูกต้องศาลย่อมมีอำนาจสั่งให้เสียเพิ่มให้ครบถ้วนได้ทั้งการที่ศาลชั้นต้นมิได้เรียกค่าขึ้นศาลให้ครบก็ทำให้ผิดพลาดเฉพาะในเรื่องการเรียกค่าธรรมเนียมศาลไม่กระทบถึงกระบวนพิจารณาอื่นๆหรือทำให้คำพิพากษาไม่มีผลบังคับแต่อย่างใด โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินพิพาทจำเลยนำรถเข้าไปไถที่ดินและหว่านกล้าในที่ดินพิพาทและเรียกค่าเสียหายจากจำเลยมาเป็นรายปีแล้วแม้จะมีคำขอท้ายฟ้องเพียงว่าห้ามจำเลยและบริวารเข้าไปทำประโยชน์ในที่ดินพิพาทก็ย่อมมีความหมายว่าขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาทด้วยคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่ดินพิพาทจึงไม่นอกเหนือหรือเกินคำขอท้ายฟ้องโจทก์ ฟ้อง ขอให้ห้าม จำเลย และ บริวาร เข้า ทำประโยชน์ ใน ที่ดินพิพาทของ โจทก์ กับ ให้ จำเลย ใช้ ค่าเสียหาย ปี ละ 13,200 บาทจำเลย ให้การ ว่า โจทก์ มิใช่ เจ้าของ ที่ดิน ตาม ฟ้อง จำเลย เป็นผู้มีสิทธิ ครอบครอง แต่ ผู้เดียว และ ได้ ครอบครอง ทำประโยชน์ ตลอดมาจน บัดนี้ โจทก์ ไม่เสีย หาย ดัง ที่ อ้าง ใน ฟ้อง ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ ขับไล่ จำเลย และ บริวาร ออกจาก ที่ดินตาม โฉนด เลขที่ 3080 ตำบล วังแดง อำเภอตรอน จังหวัด อุตรดิตถ์ ห้าม จำเลย และ บริวาร เข้า ทำประโยชน์ ใน ที่ดิน ดังกล่าว ให้ จำเลย ใช้ค่าเสียหาย ปี ละ 2,400 บาท นับแต่ วันฟ้อง เป็นต้น ไป จนกว่า จำเลยและ บริวาร จะ ออกจาก ที่ดิน ดังกล่าวจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษายืนจำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ข้อ ที่ จำเลย ฎีกา ว่า โจทก์ จะ ต้อง เสียค่าขึ้นศาล ตาม ราคา ทรัพย์ ที่พิพาท โจทก์ เสีย ค่าขึ้นศาล ไม่ถูกต้องการ ดำเนินคดี ของ โจทก์ จึง ไม่ชอบ ไม่อาจ นำ ผล คดี มา บังคับ จำเลยตาม คำพิพากษา ได้ นั้น เห็นว่า หาก โจทก์ เสีย ค่าขึ้นศาล มา ไม่ครบ หรือไม่ถูกต้อง ศาล ย่อม มีอำนาจ สั่ง ให้ เสีย ค่าขึ้นศาล เพิ่ม ให้ ครบถ้วน ได้ทั้ง การ ที่ ศาลชั้นต้น มิได้ เรียก ค่าขึ้นศาล ไว้ ให้ ครบ เป็น การคลาดเคลื่อน ก็ ทำให้ ผิดพลาด เฉพาะ ใน เรื่อง การ เรียก ค่าธรรมเนียมศาล ขาดไม่ กระทบ ถึง กระบวนพิจารณา อื่น ๆ หรือ ทำให้ คำพิพากษา ไม่มี ผลบังคับแต่อย่างใด ฎีกา ของ จำเลย ข้อ นี้ ฟังไม่ขึ้นข้อ ที่ จำเลย ฎีกา ว่า คำขอ ท้ายฟ้อง ของ โจทก์ ระบุ แต่เพียง ว่าห้าม จำเลย และ บริวาร เข้า ไป ทำประโยชน์ ใน ที่ดิน ดังกล่าว ของ โจทก์แต่ ศาลชั้นต้น มี คำพิพากษา ให้ ขับไล่ จำเลย และ บริวาร ออกจาก ที่ดินตาม ฟ้อง เป็น การ นอกเหนือ หรือ เกินคำขอ ท้ายฟ้อง และ ไม่อาจ จะ บังคับคดีแก่ จำเลย ได้ นั้น เห็นว่า คดี นี้ โจทก์ ฟ้อง อ้างว่า โจทก์ เป็น เจ้าของที่ดินพิพาท จำเลย ได้ นำ รถไถ เข้า ไป ไถ ที่ดิน และ หว่า นก ล้าใน ที่ดินพิพาททั้ง แปลง ที่ดินพิพาท สามารถ ปลูก ข้าว และ ปลูก พืชไร่ ได้ ตลอด ทั้ง ปีซึ่ง โจทก์ ก็ ได้ เรียก ค่าเสียหาย จาก จำเลย มา เป็น รายปี แล้ว และ จำเลยก็ เบิกความ ยอมรับ ว่า ได้ เข้า ทำประโยชน์ ใน ที่ดินพิพาท แม้ โจทก์จะ มี คำขอ ท้ายฟ้อง แต่เพียง ว่า ห้าม จำเลย และ บริวาร เข้า ไป ทำประโยชน์ใน ที่ดินพิพาท ก็ ย่อม มี ความหมาย ว่า ขอให้ ขับไล่ จำเลย ออกจากที่ดินพิพาท คำพิพากษา ศาลชั้นต้น จึง ไม่ นอกเหนือ หรือ เกินคำขอ ท้ายฟ้องส่วน ฎีกา ข้อ อื่น ของ จำเลย ไม่เป็น สาระ แก่ คดี อันควร ได้รับ การ วินิจฉัยศาลฎีกา ไม่ วินิจฉัย ให้ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษา ให้ โจทก์ชนะคดี มา นั้น ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วย ฎีกา ของ จำเลย ทุก ข้อ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(ไพโรจน์ คำอ่อน-สมภพ โชติกวณิชย์-สมพงษ์ สนธิเณร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา18บัญญัติให้ศาลตรวจดูว่าคู่ความเรียกค่าขึ้นศาลซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของค่าธรรมเนียมศาลว่าคู่ความเสียมาถูกต้องครบถ้วนหรือไม่ปกติแล้วไม่ว่าจะเป็นค่าขึ้นศาลชั้นใดใน3ศาลศาลชั้นต้นจะเป็นผู้มีหน้าที่ตรวจทั้งสิ้นเพียงแต่ในชั้นอุทธรณ์หรือชั้นฎีกาถือว่ากระทำแทนศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาเท่านั้น หากศาลชั้นต้นตรวจพบว่าคู่ความเสียค่าขึ้นศาลมาไม่ถูกต้องสามารถปฏิบัติได้ดังนี้ 1.ตรวจในชั้นยื่นคำฟ้องคำฟ้องอุทธรณ์คำฟ้องฎีกาศาลสามารถสั่งให้คู่ความฝ่ายนั้นเสียค่าขึ้นศาลเสียให้ครบก่อนที่จะมีคำสั่งรับคำฟ้องคำฟ้องอุทธรณ์คำฟ้องฎีกาโดยกำหนดระยะเวลาให้คู่ความนำค่าขึ้นศาลส่วนที่ขาดมาชำระไว้หากไม่นำมาชำระศาลก็มีอำนาจที่จะสั่งไม่รับคำฟ้องคำฟ้องอุทธรณ์คำฟ้องฎีกาได้ 2.หากศาลได้มีคำสั่งรับคำฟ้องไปแล้วไม่ว่าจะเป็นคำฟ้องในศาลชั้นต้นคำฟ้องอุทธรณ์คำฟ้องฎีกาก็ตามหากยังไม่ได้ส่งสำนวนไปยังศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาศาลชั้นต้นมีอำนาจที่จะสั่งให้นำค่าขึ้นศาลส่วนที่ขาดมาชำระภายในกำหนดระยะเวลาหากคู่ความฝ่ายที่มีหน้าที่เสียไม่นำมาชำระถือได้ว่าฝ่ายนั้นทิ้งฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา174(2)เพียงแต่ชั้นอุทธรณ์หรือชั้นฎีกาศาลชั้นต้นจะสั่งว่าทิ้งฟ้องอุทธรณ์หรือทิ้งฟ้องฎีกาด้วยตนเองไม่ได้จะต้องส่งไปให้ศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาแล้วแต่กรณีเป็นผู้สั่ง หากศาลชั้นต้นตรวจพบว่าคู่ความเสียค่าขึ้นศาลไม่ครบถ้วนภายหลังที่ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาแล้วแต่อยู่ระหว่างอุทธรณ์เช่นนี้ศาลชั้นต้นไม่มีมาตรการทางกฎหมายที่จะบังคับให้คู่ความฝ่ายนั้นเสียค่าขึ้นศาลได้บทบัญญัติเรื่องทิ้งฟ้องก็จะนำมาใช้ได้เฉพาะก่อนมีคำพิพากษาเท่านั้นศาลชั้นต้นทำได้แต่เพียงแจ้งให้นำค่าขึ้นศาลส่วนที่ขาดมาชำระหากไม่นำมาชำระก็ไม่สามารถที่จะดำเนินกระบวนพิจารณาอย่างใดที่มีลักษณะเป็นการบังคับคู่ความฝ่ายนั้นได้คงเป็นหน้าที่ของศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาที่ตรวจพบแล้วอาจจะมีคำสั่งให้คู่ความฝ่ายที่เสียค่าขึ้นศาลไม่ครบถ้วนในศาลชั้นต้นให้เสียค่าขึ้นศาลในศาลชั้นต้นเสียให้ครบถ้วนแต่ฝ่ายที่เสียค่าขึ้นศาลขาดเป็นผู้ที่อุทธรณ์หรือฎีกาเท่านั้นที่ศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาจะมีมาตรการบังคับได้โดยนำบทบัญญัติมาตรา174(2)มาบังคับใช้แต่ถ้าหากฝ่ายที่เสียค่าขึ้นศาลขาดมิได้เป็นผู้อุทธรณ์หรือฎีกาศาลอุทธรณ์หรือฎีกาก็ไม่มีมาตรการใดที่จะบังคับให้ชำระค่าขึ้นศาลส่วนที่ขาดนั้นได้ในทางปฏิบัติแล้วศาลอุทธรณ์ก็ดีศาลฎีกาก็ดีมักจะไม่ใคร่จะสั่งในเรื่องค่าขึ้นศาลที่ชำระบกพร่องในชั้นอื่นนอกจากชั้นของตนเองแต่มิได้หมายความว่าศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาจะไม่มีอำนาจที่จะเข้าไปแตะต้องเพราะการชำระค่าขึ้นศาลขาดถือว่าเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ผิดพลาดของศาลชั้นต้นศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาซึ่งเป็นศาลสูงกว่าสามารถที่จะแก้ไขข้อบกพร่องนั้นได้แต่ทั้งนี้ศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาก็ต้องคำนึงมาตรการที่จะใช้บังคับด้วยหากมีคำสั่งไปแล้วแต่ไม่มีมาตรการที่จะบังคับได้คำสั่งนั้นจะขาดความศักดิ์สิทธิ์ ในการที่คู่ความเสียค่าขึ้นศาลไม่ครบศาลอุทธรณ์ก็ดีศาลฎีกาก็ดีมักจะมีคำสั่งในรายงานกระบวนพิจารณาให้ศาลชั้นต้นเรียกคู่ความฝ่ายที่ชำระค่าขึ้นศาลขาดมาชำระให้ครบภายในกำหนดหากไม่ชำระจะสั่งให้ส่งสำนวนพร้อมคำพิพากษาคืนไปยังศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาแล้วแต่กรณีเพื่อจะถือว่าผู้นั้นทิ้งคำฟ้องอุทธรณ์หรือคำฟ้องฎีกาแต่ถ้าหากคู่ความฝ่ายใดเสียค่าขึ้นศาลเกินศาลสูงก็จะสั่งให้ศาลชั้นต้นคืนค่าขึ้นศาลไปในคำพิพากษาเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่5474/2536เป็นต้น ศิริชัย วัฒนโยธิน