คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1535/2482หลักกฎหมาย: +งอกริมตลิ่งย่อมเป็นทรัพย์สินของเจ้าของที่ดินแปลงนั้น ไม่ใช่ที่ว่างเปล่าของรัฐบาล, อยู่ในที่ดินโดยอาศัยอำนาจบุคคลอื่น ซึ่งเจ้าของที่ดินอนุญาตให้อยู่ได้นั้น แม้จะได้อยู่มาช้านานเท่าใดก็หาได้กรรมสิทธิ์ไม่.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ ๓๒๐ ซึ่งมีที่งอกออกเป็นส่วนควบของที่ดิน นายเปียได้อาศัยปลูกเรือนในที่งอกนี้ภายหลังจำเลยมาเป็นบุตร์เขตนายเปียอยู่ร่วมกับนายเปีย ๆ จำเลยก็อาศัยอยู่ต่อมา บัดนี้โจทก์ไม่พอใจให้จำเลยอยู่ ขอให้ขับไล่ ศาลชั้นต้นเห็นว่า ที่งอกนอกโฉนดต้องเป็นของโจทก์ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลแพ่งฯ มาตรา ๑๓๐๘ และคดีฟังได้ว่าจำเลยอาศัยที่โจทก์อยู่ จึงพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่วิวาท จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าที่งอกขึ้นริมตลิ่งย่อมเป็นทรัพย์สินของเจ้าของที่ดินแปลงนั้น แต่ที่งอกนี้นายเปียและจำเลยครอบครองสืบเนื่องกันมาในฐานเป็นเจ้าของกว่า ๑๐ ปีแล้ว ย่อมได้กรรมสิทธิ์ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าที่วิวาทเป็นที่งอกริมตลิ่ง อยู่นอกโฉนดของโจทก์ ที่งอกนั้นจึงเป็นทรัพย์สินของเจ้าของที่ดินที่งอก ไม่ใช่ที่ว่างเปล่าของรัฐบาล เมื่อจำเลยอยู่โดยอาศัยอำนาจของนายเปีย ซึ่งโจทก์ให้นายเปียอาศัยอยู่ดังนี้ แม้จำเลยจะได้อยู่มาช้านานเท่าใดก็หาเกิดกรรมสิทธิ์ไม่ จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ขับไล่จำเลยออกจากที่วิวาท ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1535/2482นายแช่ม พ่วงดีโจทก์นายเยื้อน ขุนคงเสถียรจำเลย ป.พ.พ. ม. 1308, ม. 1333, ม. 1367, ม. 1369+งอกริมตลิ่งย่อมเป็นทรัพย์สินของเจ้าของที่ดินแปลงนั้น ไม่ใช่ที่ว่างเปล่าของรัฐบาล, อยู่ในที่ดินโดยอาศัยอำนาจบุคคลอื่น ซึ่งเจ้าของที่ดินอนุญาตให้อยู่ได้นั้น แม้จะได้อยู่มาช้านานเท่าใดก็หาได้กรรมสิทธิ์ไม่.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ ๓๒๐ ซึ่งมีที่งอกออกเป็นส่วนควบของที่ดิน นายเปียได้อาศัยปลูกเรือนในที่งอกนี้ภายหลังจำเลยมาเป็นบุตร์เขตนายเปียอยู่ร่วมกับนายเปีย ๆ จำเลยก็อาศัยอยู่ต่อมา บัดนี้โจทก์ไม่พอใจให้จำเลยอยู่ ขอให้ขับไล่ ศาลชั้นต้นเห็นว่า ที่งอกนอกโฉนดต้องเป็นของโจทก์ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลแพ่งฯ มาตรา ๑๓๐๘ และคดีฟังได้ว่าจำเลยอาศัยที่โจทก์อยู่ จึงพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่วิวาท จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าที่งอกขึ้นริมตลิ่งย่อมเป็นทรัพย์สินของเจ้าของที่ดินแปลงนั้น แต่ที่งอกนี้นายเปียและจำเลยครอบครองสืบเนื่องกันมาในฐานเป็นเจ้าของกว่า ๑๐ ปีแล้ว ย่อมได้กรรมสิทธิ์ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าที่วิวาทเป็นที่งอกริมตลิ่ง อยู่นอกโฉนดของโจทก์ ที่งอกนั้นจึงเป็นทรัพย์สินของเจ้าของที่ดินที่งอก ไม่ใช่ที่ว่างเปล่าของรัฐบาล เมื่อจำเลยอยู่โดยอาศัยอำนาจของนายเปีย ซึ่งโจทก์ให้นายเปียอาศัยอยู่ดังนี้ แม้จำเลยจะได้อยู่มาช้านานเท่าใดก็หาเกิดกรรมสิทธิ์ไม่ จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ขับไล่จำเลยออกจากที่วิวาท(อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-อิศร-ดูปลาตร์)ศาลชั้นต้น - นายพยุง วัฒนวิทย์กรณ์ศาลอุทธรณ์ - พระอินทปริญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ ๓๒๐ ซึ่งมีที่งอกออกเป็นส่วนควบของที่ดิน นายเปียได้อาศัยปลูกเรือนในที่งอกนี้ภายหลังจำเลยมาเป็นบุตร์เขตนายเปียอยู่ร่วมกับนายเปีย ๆ จำเลยก็อาศัยอยู่ต่อมา บัดนี้โจทก์ไม่พอใจให้จำเลยอยู่ ขอให้ขับไล่ ศาลชั้นต้นเห็นว่า ที่งอกนอกโฉนดต้องเป็นของโจทก์ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลแพ่งฯ มาตรา ๑๓๐๘ และคดีฟังได้ว่าจำเลยอาศัยที่โจทก์อยู่ จึงพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่วิวาท จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าที่งอกขึ้นริมตลิ่งย่อมเป็นทรัพย์สินของเจ้าของที่ดินแปลงนั้น แต่ที่งอกนี้นายเปียและจำเลยครอบครองสืบเนื่องกันมาในฐานเป็นเจ้าของกว่า ๑๐ ปีแล้ว ย่อมได้กรรมสิทธิ์ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าที่วิวาทเป็นที่งอกริมตลิ่ง อยู่นอกโฉนดของโจทก์ ที่งอกนั้นจึงเป็นทรัพย์สินของเจ้าของที่ดินที่งอก ไม่ใช่ที่ว่างเปล่าของรัฐบาล เมื่อจำเลยอยู่โดยอาศัยอำนาจของนายเปีย ซึ่งโจทก์ให้นายเปียอาศัยอยู่ดังนี้ แม้จำเลยจะได้อยู่มาช้านานเท่าใดก็หาเกิดกรรมสิทธิ์ไม่ จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ขับไล่จำเลยออกจากที่วิวาท ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1535/2482นายแช่ม พ่วงดีโจทก์นายเยื้อน ขุนคงเสถียรจำเลย ป.พ.พ. ม. 1308, ม. 1333, ม. 1367, ม. 1369+งอกริมตลิ่งย่อมเป็นทรัพย์สินของเจ้าของที่ดินแปลงนั้น ไม่ใช่ที่ว่างเปล่าของรัฐบาล, อยู่ในที่ดินโดยอาศัยอำนาจบุคคลอื่น ซึ่งเจ้าของที่ดินอนุญาตให้อยู่ได้นั้น แม้จะได้อยู่มาช้านานเท่าใดก็หาได้กรรมสิทธิ์ไม่.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ ๓๒๐ ซึ่งมีที่งอกออกเป็นส่วนควบของที่ดิน นายเปียได้อาศัยปลูกเรือนในที่งอกนี้ภายหลังจำเลยมาเป็นบุตร์เขตนายเปียอยู่ร่วมกับนายเปีย ๆ จำเลยก็อาศัยอยู่ต่อมา บัดนี้โจทก์ไม่พอใจให้จำเลยอยู่ ขอให้ขับไล่ ศาลชั้นต้นเห็นว่า ที่งอกนอกโฉนดต้องเป็นของโจทก์ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลแพ่งฯ มาตรา ๑๓๐๘ และคดีฟังได้ว่าจำเลยอาศัยที่โจทก์อยู่ จึงพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่วิวาท จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าที่งอกขึ้นริมตลิ่งย่อมเป็นทรัพย์สินของเจ้าของที่ดินแปลงนั้น แต่ที่งอกนี้นายเปียและจำเลยครอบครองสืบเนื่องกันมาในฐานเป็นเจ้าของกว่า ๑๐ ปีแล้ว ย่อมได้กรรมสิทธิ์ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าที่วิวาทเป็นที่งอกริมตลิ่ง อยู่นอกโฉนดของโจทก์ ที่งอกนั้นจึงเป็นทรัพย์สินของเจ้าของที่ดินที่งอก ไม่ใช่ที่ว่างเปล่าของรัฐบาล เมื่อจำเลยอยู่โดยอาศัยอำนาจของนายเปีย ซึ่งโจทก์ให้นายเปียอาศัยอยู่ดังนี้ แม้จำเลยจะได้อยู่มาช้านานเท่าใดก็หาเกิดกรรมสิทธิ์ไม่ จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ขับไล่จำเลยออกจากที่วิวาท(อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-อิศร-ดูปลาตร์)ศาลชั้นต้น - นายพยุง วัฒนวิทย์กรณ์ศาลอุทธรณ์ - พระอินทปริญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ