คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 548/2529หลักกฎหมาย: ในคดีอาญาที่โจทก์มีคำขอให้ริบของกลางเจ้าของทรัพย์สินของกลางมีสิทธิร้องขอคืนของกลางในระหว่างพิจารณาได้หากปรากฏว่าเจ้าของทรัพย์สินของกลางมิได้รู้เห็นเป็นใจในการที่จำเลยนำเอาทรัพย์ของกลางไปใช้ในการกระทำความผิดศาลไม่มีอำนาจสั่งริบของกลางนั้นตามป.อ.มาตรา33วรรคท้ายและต้องคืนแก่เจ้าของ.คดีนี้สืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย และขอให้ริบรถยนต์บรรทุกของกลาง ระหว่างพิจารณา ผู้ร้องยื่นคำร้องว่าผู้ร้องเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลาง มิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลย ขอให้ศาลสั่งคืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้องโจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องมิใช่ผู้มีกรรมสิทธิ์ที่แท้จริงในรถยนต์ของกลาง และผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลยศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ว มีคำสั่งให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้คืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริง และวินิจฉัยว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลาง ให้นางสมโภชน์เช่าซื้อไป และนางสมโภชน์ผิดสัญญาเช่าซื้อ ไม่ชำระค่าเช่าซื้อตามสัญญา สัญญาเช่าซื้อเป็นอันเลิกกันผู้ร้องจึงยังเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลางอยุ่ ไม่ปรากฏกว่าผู้ร้องได้รู้เห็นเป็นใจในการที่จำเลยนำเอารถยนต์ของกลางของผู้ร้องไปใช้ในการกระทำความผิดซึ่งศาลจะมีคำสั่งให้ริบรถยนต์ของกลางไม่ได้ดังที่ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33 บัญญัติไว้ จึงต้องคืนรถยนต์ของกลางให้ผู้ร้องพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 548/2529พนักงานอัยการ จังหวัด ศรีสะเกษโจทก์บริษัท สยามเครดิต จำกัดผู้ร้องนางสาว อาริยา วัฒนา กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 33ในคดีอาญาที่โจทก์มีคำขอให้ริบของกลางเจ้าของทรัพย์สินของกลางมีสิทธิร้องขอคืนของกลางในระหว่างพิจารณาได้หากปรากฏว่าเจ้าของทรัพย์สินของกลางมิได้รู้เห็นเป็นใจในการที่จำเลยนำเอาทรัพย์ของกลางไปใช้ในการกระทำความผิดศาลไม่มีอำนาจสั่งริบของกลางนั้นตามป.อ.มาตรา33วรรคท้ายและต้องคืนแก่เจ้าของ.คดีนี้สืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย และขอให้ริบรถยนต์บรรทุกของกลาง ระหว่างพิจารณา ผู้ร้องยื่นคำร้องว่าผู้ร้องเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลาง มิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลย ขอให้ศาลสั่งคืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้องโจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องมิใช่ผู้มีกรรมสิทธิ์ที่แท้จริงในรถยนต์ของกลาง และผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลยศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ว มีคำสั่งให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้คืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริง และวินิจฉัยว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลาง ให้นางสมโภชน์เช่าซื้อไป และนางสมโภชน์ผิดสัญญาเช่าซื้อ ไม่ชำระค่าเช่าซื้อตามสัญญา สัญญาเช่าซื้อเป็นอันเลิกกันผู้ร้องจึงยังเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลางอยุ่ ไม่ปรากฏกว่าผู้ร้องได้รู้เห็นเป็นใจในการที่จำเลยนำเอารถยนต์ของกลางของผู้ร้องไปใช้ในการกระทำความผิดซึ่งศาลจะมีคำสั่งให้ริบรถยนต์ของกลางไม่ได้ดังที่ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33 บัญญัติไว้ จึงต้องคืนรถยนต์ของกลางให้ผู้ร้องพิพากษายืน.(ประพันธ์ ผลฉาย-ประการ กาญจนศูนย์-พลจิตต์ ดียืน)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้สืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย และขอให้ริบรถยนต์บรรทุกของกลาง ระหว่างพิจารณา ผู้ร้องยื่นคำร้องว่าผู้ร้องเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลาง มิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลย ขอให้ศาลสั่งคืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้องโจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องมิใช่ผู้มีกรรมสิทธิ์ที่แท้จริงในรถยนต์ของกลาง และผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลยศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ว มีคำสั่งให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้คืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริง และวินิจฉัยว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลาง ให้นางสมโภชน์เช่าซื้อไป และนางสมโภชน์ผิดสัญญาเช่าซื้อ ไม่ชำระค่าเช่าซื้อตามสัญญา สัญญาเช่าซื้อเป็นอันเลิกกันผู้ร้องจึงยังเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลางอยุ่ ไม่ปรากฏกว่าผู้ร้องได้รู้เห็นเป็นใจในการที่จำเลยนำเอารถยนต์ของกลางของผู้ร้องไปใช้ในการกระทำความผิดซึ่งศาลจะมีคำสั่งให้ริบรถยนต์ของกลางไม่ได้ดังที่ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33 บัญญัติไว้ จึงต้องคืนรถยนต์ของกลางให้ผู้ร้องพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 548/2529พนักงานอัยการ จังหวัด ศรีสะเกษโจทก์บริษัท สยามเครดิต จำกัดผู้ร้องนางสาว อาริยา วัฒนา กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 33ในคดีอาญาที่โจทก์มีคำขอให้ริบของกลางเจ้าของทรัพย์สินของกลางมีสิทธิร้องขอคืนของกลางในระหว่างพิจารณาได้หากปรากฏว่าเจ้าของทรัพย์สินของกลางมิได้รู้เห็นเป็นใจในการที่จำเลยนำเอาทรัพย์ของกลางไปใช้ในการกระทำความผิดศาลไม่มีอำนาจสั่งริบของกลางนั้นตามป.อ.มาตรา33วรรคท้ายและต้องคืนแก่เจ้าของ.คดีนี้สืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย และขอให้ริบรถยนต์บรรทุกของกลาง ระหว่างพิจารณา ผู้ร้องยื่นคำร้องว่าผู้ร้องเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลาง มิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลย ขอให้ศาลสั่งคืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้องโจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องมิใช่ผู้มีกรรมสิทธิ์ที่แท้จริงในรถยนต์ของกลาง และผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลยศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ว มีคำสั่งให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้คืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริง และวินิจฉัยว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลาง ให้นางสมโภชน์เช่าซื้อไป และนางสมโภชน์ผิดสัญญาเช่าซื้อ ไม่ชำระค่าเช่าซื้อตามสัญญา สัญญาเช่าซื้อเป็นอันเลิกกันผู้ร้องจึงยังเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลางอยุ่ ไม่ปรากฏกว่าผู้ร้องได้รู้เห็นเป็นใจในการที่จำเลยนำเอารถยนต์ของกลางของผู้ร้องไปใช้ในการกระทำความผิดซึ่งศาลจะมีคำสั่งให้ริบรถยนต์ของกลางไม่ได้ดังที่ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33 บัญญัติไว้ จึงต้องคืนรถยนต์ของกลางให้ผู้ร้องพิพากษายืน.(ประพันธ์ ผลฉาย-ประการ กาญจนศูนย์-พลจิตต์ ดียืน)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ