คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 264/2495หลักกฎหมาย: ทายาทลำดับเดียวกันได้รับมรดดกเป็นที่ดินแล้ว ต่างได้ครอบครองเป็นเจ้าของร่วมกันมาเกินกว่า 10 ปีแล้ว โดยยังมิได้โอนโฉนดกัน ครั้งภายหลังทายาทคนหนึ่งไปประกาศขอรับมรดกใส่ชื่อตนเป็นเจ้าของเสียแต่ผู้เดียว ดังนี้ เมื่อได้ความว่า การที่เพราะเชื่อถ้อยคำของทายาทคนแรกว่าจะลงชื่อตนเป็นผู้รับมรดกด้วย ฉะนั้นการรับมรดกของทายาทคนแรกจึงเป็นไปโดยไม่สุจริต หาทำให้ทายาทอีกคนหนึ่งขาดกรรมสิทธิในที่ดินมรดกนั้นไม่ ทายาทผู้นั้นมีสิทธิฟ้องของให้ศาลใส่ชื่อตนเป็นเจ้าของร่วมด้วยได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จำเลยเป็นเจ้าของที่พิพาทโดยได้รับมรดกและครอบครองร่วมกันตลอดมา บัดนี้จำเลยไปรับมรดกใส่ชื่อจำเลยรับมรดกแต่ผู้เดียว จึงขอให้ศาลสั่งลงชื่อโจทก์ ถือกรรมสิทธิร่วมกับจำเลยตามส่วนที่โจทก์ควรจะได้ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า โจทก์ทราบเรื่องจำเลยรับมรดกรายนี้ดี กลีบนอนหลับทับสิทธิ โจทก์จะขอแบ่งไม่ได้ตาม พ.ร.บ.ออกโฉนดที่ดิน ร.ศ. ๑๒๗ มาตรา ๕๒ ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงแห่งคดีนี้ ตามที่ศาลกล่างฟังมาว่า ที่พิพาทเนื้อที่ ๖ ไร่ เศษเป็นของนายชุ่มนางเอี่ยมเจ้ามรดก ซึ่งโจทก์จำเลยเป็นหลานอยู่ในลำดับญาติลำดับเดียวกัน โจทก์จำเลยได้ครอบครองเป็นเจ้าของร่วมกันมาเกินกว่า ๑๐ ปีแล้ว โดยยังมิได้โอนโฉนดรับมรดก จำเลยเพิ่มขอโอนรับมรดกมาเป็นของจำเลยเสียแต่ผู้เดียว การที่โจทก์ไม่คัดค้านเพราะเชื่อถ้อยคำของจำเลยว่าจะลงชื่อโจทก์รับมรดกด้วย การรับมรดกของจำเลยเป็นไปโดยไม่สุจริต ซึ่งศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามนั้น เรื่องเช่นนี้หาทำให้โจทก์ขาดกรรมสิทธิในที่ดินรายพิพาทอันเป็นกรรมสิทธิของโจทก์ไม่ จึง พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 264/2495นายเกลี้ยง ไวฉลาดจ,นางป้อม อ่อนปรางจำเลย พ.ร.บ.ออกโฉนดที่ดิน ร.ศ.127 ม. 52 ป.พ.พ. ม. 5, ม. 1336.ทายาทลำดับเดียวกันได้รับมรดดกเป็นที่ดินแล้ว ต่างได้ครอบครองเป็นเจ้าของร่วมกันมาเกินกว่า 10 ปีแล้ว โดยยังมิได้โอนโฉนดกัน ครั้งภายหลังทายาทคนหนึ่งไปประกาศขอรับมรดกใส่ชื่อตนเป็นเจ้าของเสียแต่ผู้เดียว ดังนี้ เมื่อได้ความว่า การที่เพราะเชื่อถ้อยคำของทายาทคนแรกว่าจะลงชื่อตนเป็นผู้รับมรดกด้วย ฉะนั้นการรับมรดกของทายาทคนแรกจึงเป็นไปโดยไม่สุจริต หาทำให้ทายาทอีกคนหนึ่งขาดกรรมสิทธิในที่ดินมรดกนั้นไม่ ทายาทผู้นั้นมีสิทธิฟ้องของให้ศาลใส่ชื่อตนเป็นเจ้าของร่วมด้วยได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จำเลยเป็นเจ้าของที่พิพาทโดยได้รับมรดกและครอบครองร่วมกันตลอดมา บัดนี้จำเลยไปรับมรดกใส่ชื่อจำเลยรับมรดกแต่ผู้เดียว จึงขอให้ศาลสั่งลงชื่อโจทก์ ถือกรรมสิทธิร่วมกับจำเลยตามส่วนที่โจทก์ควรจะได้ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า โจทก์ทราบเรื่องจำเลยรับมรดกรายนี้ดี กลีบนอนหลับทับสิทธิ โจทก์จะขอแบ่งไม่ได้ตาม พ.ร.บ.ออกโฉนดที่ดิน ร.ศ. ๑๒๗ มาตรา ๕๒ ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงแห่งคดีนี้ ตามที่ศาลกล่างฟังมาว่า ที่พิพาทเนื้อที่ ๖ ไร่ เศษเป็นของนายชุ่มนางเอี่ยมเจ้ามรดก ซึ่งโจทก์จำเลยเป็นหลานอยู่ในลำดับญาติลำดับเดียวกัน โจทก์จำเลยได้ครอบครองเป็นเจ้าของร่วมกันมาเกินกว่า ๑๐ ปีแล้ว โดยยังมิได้โอนโฉนดรับมรดก จำเลยเพิ่มขอโอนรับมรดกมาเป็นของจำเลยเสียแต่ผู้เดียว การที่โจทก์ไม่คัดค้านเพราะเชื่อถ้อยคำของจำเลยว่าจะลงชื่อโจทก์รับมรดกด้วย การรับมรดกของจำเลยเป็นไปโดยไม่สุจริต ซึ่งศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามนั้น เรื่องเช่นนี้หาทำให้โจทก์ขาดกรรมสิทธิในที่ดินรายพิพาทอันเป็นกรรมสิทธิของโจทก์ไม่ จึง พิพากษายืน(นนทประชา-มนูภันย์วิมลสาร-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลจังหวัดนนทบุรี - ++ สุขารมย์ศาลอุทธรณ์ - ++พจน์พิสุทธิ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จำเลยเป็นเจ้าของที่พิพาทโดยได้รับมรดกและครอบครองร่วมกันตลอดมา บัดนี้จำเลยไปรับมรดกใส่ชื่อจำเลยรับมรดกแต่ผู้เดียว จึงขอให้ศาลสั่งลงชื่อโจทก์ ถือกรรมสิทธิร่วมกับจำเลยตามส่วนที่โจทก์ควรจะได้ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า โจทก์ทราบเรื่องจำเลยรับมรดกรายนี้ดี กลีบนอนหลับทับสิทธิ โจทก์จะขอแบ่งไม่ได้ตาม พ.ร.บ.ออกโฉนดที่ดิน ร.ศ. ๑๒๗ มาตรา ๕๒ ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงแห่งคดีนี้ ตามที่ศาลกล่างฟังมาว่า ที่พิพาทเนื้อที่ ๖ ไร่ เศษเป็นของนายชุ่มนางเอี่ยมเจ้ามรดก ซึ่งโจทก์จำเลยเป็นหลานอยู่ในลำดับญาติลำดับเดียวกัน โจทก์จำเลยได้ครอบครองเป็นเจ้าของร่วมกันมาเกินกว่า ๑๐ ปีแล้ว โดยยังมิได้โอนโฉนดรับมรดก จำเลยเพิ่มขอโอนรับมรดกมาเป็นของจำเลยเสียแต่ผู้เดียว การที่โจทก์ไม่คัดค้านเพราะเชื่อถ้อยคำของจำเลยว่าจะลงชื่อโจทก์รับมรดกด้วย การรับมรดกของจำเลยเป็นไปโดยไม่สุจริต ซึ่งศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามนั้น เรื่องเช่นนี้หาทำให้โจทก์ขาดกรรมสิทธิในที่ดินรายพิพาทอันเป็นกรรมสิทธิของโจทก์ไม่ จึง พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 264/2495นายเกลี้ยง ไวฉลาดจ,นางป้อม อ่อนปรางจำเลย พ.ร.บ.ออกโฉนดที่ดิน ร.ศ.127 ม. 52 ป.พ.พ. ม. 5, ม. 1336.ทายาทลำดับเดียวกันได้รับมรดดกเป็นที่ดินแล้ว ต่างได้ครอบครองเป็นเจ้าของร่วมกันมาเกินกว่า 10 ปีแล้ว โดยยังมิได้โอนโฉนดกัน ครั้งภายหลังทายาทคนหนึ่งไปประกาศขอรับมรดกใส่ชื่อตนเป็นเจ้าของเสียแต่ผู้เดียว ดังนี้ เมื่อได้ความว่า การที่เพราะเชื่อถ้อยคำของทายาทคนแรกว่าจะลงชื่อตนเป็นผู้รับมรดกด้วย ฉะนั้นการรับมรดกของทายาทคนแรกจึงเป็นไปโดยไม่สุจริต หาทำให้ทายาทอีกคนหนึ่งขาดกรรมสิทธิในที่ดินมรดกนั้นไม่ ทายาทผู้นั้นมีสิทธิฟ้องของให้ศาลใส่ชื่อตนเป็นเจ้าของร่วมด้วยได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จำเลยเป็นเจ้าของที่พิพาทโดยได้รับมรดกและครอบครองร่วมกันตลอดมา บัดนี้จำเลยไปรับมรดกใส่ชื่อจำเลยรับมรดกแต่ผู้เดียว จึงขอให้ศาลสั่งลงชื่อโจทก์ ถือกรรมสิทธิร่วมกับจำเลยตามส่วนที่โจทก์ควรจะได้ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า โจทก์ทราบเรื่องจำเลยรับมรดกรายนี้ดี กลีบนอนหลับทับสิทธิ โจทก์จะขอแบ่งไม่ได้ตาม พ.ร.บ.ออกโฉนดที่ดิน ร.ศ. ๑๒๗ มาตรา ๕๒ ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงแห่งคดีนี้ ตามที่ศาลกล่างฟังมาว่า ที่พิพาทเนื้อที่ ๖ ไร่ เศษเป็นของนายชุ่มนางเอี่ยมเจ้ามรดก ซึ่งโจทก์จำเลยเป็นหลานอยู่ในลำดับญาติลำดับเดียวกัน โจทก์จำเลยได้ครอบครองเป็นเจ้าของร่วมกันมาเกินกว่า ๑๐ ปีแล้ว โดยยังมิได้โอนโฉนดรับมรดก จำเลยเพิ่มขอโอนรับมรดกมาเป็นของจำเลยเสียแต่ผู้เดียว การที่โจทก์ไม่คัดค้านเพราะเชื่อถ้อยคำของจำเลยว่าจะลงชื่อโจทก์รับมรดกด้วย การรับมรดกของจำเลยเป็นไปโดยไม่สุจริต ซึ่งศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามนั้น เรื่องเช่นนี้หาทำให้โจทก์ขาดกรรมสิทธิในที่ดินรายพิพาทอันเป็นกรรมสิทธิของโจทก์ไม่ จึง พิพากษายืน(นนทประชา-มนูภันย์วิมลสาร-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลจังหวัดนนทบุรี - ++ สุขารมย์ศาลอุทธรณ์ - ++พจน์พิสุทธิ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ