คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 787/2497หลักกฎหมาย: ฎีกาที่กล่าวว่าศาลอุทธรณ์แก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นโดยไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณา โดยไม่กล่าวให้ชัดแจ้งว่าศาลอุทธรณ์แก้ข้อไหน อย่างไร เป็นการไม่ชอบนั้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นภรรยาและบุตรของนายเภา จำเลยและ ด.ญ.แพงศรี เป็นบุตรของภรรยาคนก่อนของนายเภาซึ่งตายไปแล้วตั้งแต่ก่อนนายเภามาได้กับโจทก์ นายเภาตายเมื่อ พ.ศ. 2493 โจทก์ขอแบ่งมรดก จำเลยไม่ยอม จึงขอให้ศาลพิพากษาบังคับจำเลยต่อสู้ว่าทรัพย์พิพาทเป็นสินเดิมของนายเภา นายเภายกให้จำเลยและ ด.ญ.แพงศรีแล้วศาลชั้นต้นพิพากษาให้แบ่ง (1) นาทุ่งหว้า เป็น 4 ส่วน ให้โจทก์คนละส่วน (2) เรือนที่ดินปลูกเรือน ยุ้งข้าว ที่สวน เครื่องอุปกรณ์การสร้างเรือน และกระบือ 2 ตัว เป็นของโจทก์ (3) นาทุ่งหนองไฮ่ แบ่งเป็น 3 ส่วน ให้โจทก์ 1 ส่วนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า (1) นาทุ่งหนองหว้าที่ดินปลูกบ้านพร้อมด้วยเรือน แบ่งเป็น 4 ส่วน ให้โจทก์ได้คนละส่วน (2) ยุ้งข้าวเครื่องอุปกรณ์การสร้างเรือนกับกระบือ 2 ตัว แบ่งเป็น 2 ส่วนส่วนหนึ่งเป็นของโจทก์ในฐานะภรรยา อีกส่วนหนึ่งให้แบ่งเป็น 4 ส่วนโจทก์รับไปฐานะละส่วน (3) นาทุ่งหนองไฮ่ ให้แบ่งเป็น 3 ส่วน ให้โจทก์ 1 ส่วนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาจำเลยข้อหนึ่งที่ว่า ศาลอุทธรณ์แก้คำพิพากษาของศาลชั้นต้นไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณานั้น เห็นว่า ข้อนี้จำเลยไม่ได้กล่าวให้ชัดเจนว่าศาลอุทธรณ์แก้ข้อไหน อย่างไรเป็นการไม่ชอบ ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้ ส่วนฎีกาข้อเท็จจริงอื่น ๆของจำเลยศาลฎีกาเห็นว่าฟังไม่ขึ้น จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 787/2497นางโสภา พรหมสีหา ในฐานะส่วนตัวและผู้แทนโดยชอบธรรมโจทก์ของเด็กชายอึ่ง ผู้เยาว์โจทก์นายพัง พรหมสีหาจำเลย ป.วิ.พ. ม. 249ฎีกาที่กล่าวว่าศาลอุทธรณ์แก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นโดยไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณา โดยไม่กล่าวให้ชัดแจ้งว่าศาลอุทธรณ์แก้ข้อไหน อย่างไร เป็นการไม่ชอบนั้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นภรรยาและบุตรของนายเภา จำเลยและ ด.ญ.แพงศรี เป็นบุตรของภรรยาคนก่อนของนายเภาซึ่งตายไปแล้วตั้งแต่ก่อนนายเภามาได้กับโจทก์ นายเภาตายเมื่อ พ.ศ. 2493 โจทก์ขอแบ่งมรดก จำเลยไม่ยอม จึงขอให้ศาลพิพากษาบังคับจำเลยต่อสู้ว่าทรัพย์พิพาทเป็นสินเดิมของนายเภา นายเภายกให้จำเลยและ ด.ญ.แพงศรีแล้วศาลชั้นต้นพิพากษาให้แบ่ง (1) นาทุ่งหว้า เป็น 4 ส่วน ให้โจทก์คนละส่วน (2) เรือนที่ดินปลูกเรือน ยุ้งข้าว ที่สวน เครื่องอุปกรณ์การสร้างเรือน และกระบือ 2 ตัว เป็นของโจทก์ (3) นาทุ่งหนองไฮ่ แบ่งเป็น 3 ส่วน ให้โจทก์ 1 ส่วนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า (1) นาทุ่งหนองหว้าที่ดินปลูกบ้านพร้อมด้วยเรือน แบ่งเป็น 4 ส่วน ให้โจทก์ได้คนละส่วน (2) ยุ้งข้าวเครื่องอุปกรณ์การสร้างเรือนกับกระบือ 2 ตัว แบ่งเป็น 2 ส่วนส่วนหนึ่งเป็นของโจทก์ในฐานะภรรยา อีกส่วนหนึ่งให้แบ่งเป็น 4 ส่วนโจทก์รับไปฐานะละส่วน (3) นาทุ่งหนองไฮ่ ให้แบ่งเป็น 3 ส่วน ให้โจทก์ 1 ส่วนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาจำเลยข้อหนึ่งที่ว่า ศาลอุทธรณ์แก้คำพิพากษาของศาลชั้นต้นไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณานั้น เห็นว่า ข้อนี้จำเลยไม่ได้กล่าวให้ชัดเจนว่าศาลอุทธรณ์แก้ข้อไหน อย่างไรเป็นการไม่ชอบ ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้ ส่วนฎีกาข้อเท็จจริงอื่น ๆของจำเลยศาลฎีกาเห็นว่าฟังไม่ขึ้น จึงพิพากษายืน(ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-นนทประชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นภรรยาและบุตรของนายเภา จำเลยและ ด.ญ.แพงศรี เป็นบุตรของภรรยาคนก่อนของนายเภาซึ่งตายไปแล้วตั้งแต่ก่อนนายเภามาได้กับโจทก์ นายเภาตายเมื่อ พ.ศ. 2493 โจทก์ขอแบ่งมรดก จำเลยไม่ยอม จึงขอให้ศาลพิพากษาบังคับจำเลยต่อสู้ว่าทรัพย์พิพาทเป็นสินเดิมของนายเภา นายเภายกให้จำเลยและ ด.ญ.แพงศรีแล้วศาลชั้นต้นพิพากษาให้แบ่ง (1) นาทุ่งหว้า เป็น 4 ส่วน ให้โจทก์คนละส่วน (2) เรือนที่ดินปลูกเรือน ยุ้งข้าว ที่สวน เครื่องอุปกรณ์การสร้างเรือน และกระบือ 2 ตัว เป็นของโจทก์ (3) นาทุ่งหนองไฮ่ แบ่งเป็น 3 ส่วน ให้โจทก์ 1 ส่วนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า (1) นาทุ่งหนองหว้าที่ดินปลูกบ้านพร้อมด้วยเรือน แบ่งเป็น 4 ส่วน ให้โจทก์ได้คนละส่วน (2) ยุ้งข้าวเครื่องอุปกรณ์การสร้างเรือนกับกระบือ 2 ตัว แบ่งเป็น 2 ส่วนส่วนหนึ่งเป็นของโจทก์ในฐานะภรรยา อีกส่วนหนึ่งให้แบ่งเป็น 4 ส่วนโจทก์รับไปฐานะละส่วน (3) นาทุ่งหนองไฮ่ ให้แบ่งเป็น 3 ส่วน ให้โจทก์ 1 ส่วนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาจำเลยข้อหนึ่งที่ว่า ศาลอุทธรณ์แก้คำพิพากษาของศาลชั้นต้นไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณานั้น เห็นว่า ข้อนี้จำเลยไม่ได้กล่าวให้ชัดเจนว่าศาลอุทธรณ์แก้ข้อไหน อย่างไรเป็นการไม่ชอบ ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้ ส่วนฎีกาข้อเท็จจริงอื่น ๆของจำเลยศาลฎีกาเห็นว่าฟังไม่ขึ้น จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 787/2497นางโสภา พรหมสีหา ในฐานะส่วนตัวและผู้แทนโดยชอบธรรมโจทก์ของเด็กชายอึ่ง ผู้เยาว์โจทก์นายพัง พรหมสีหาจำเลย ป.วิ.พ. ม. 249ฎีกาที่กล่าวว่าศาลอุทธรณ์แก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นโดยไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณา โดยไม่กล่าวให้ชัดแจ้งว่าศาลอุทธรณ์แก้ข้อไหน อย่างไร เป็นการไม่ชอบนั้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นภรรยาและบุตรของนายเภา จำเลยและ ด.ญ.แพงศรี เป็นบุตรของภรรยาคนก่อนของนายเภาซึ่งตายไปแล้วตั้งแต่ก่อนนายเภามาได้กับโจทก์ นายเภาตายเมื่อ พ.ศ. 2493 โจทก์ขอแบ่งมรดก จำเลยไม่ยอม จึงขอให้ศาลพิพากษาบังคับจำเลยต่อสู้ว่าทรัพย์พิพาทเป็นสินเดิมของนายเภา นายเภายกให้จำเลยและ ด.ญ.แพงศรีแล้วศาลชั้นต้นพิพากษาให้แบ่ง (1) นาทุ่งหว้า เป็น 4 ส่วน ให้โจทก์คนละส่วน (2) เรือนที่ดินปลูกเรือน ยุ้งข้าว ที่สวน เครื่องอุปกรณ์การสร้างเรือน และกระบือ 2 ตัว เป็นของโจทก์ (3) นาทุ่งหนองไฮ่ แบ่งเป็น 3 ส่วน ให้โจทก์ 1 ส่วนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า (1) นาทุ่งหนองหว้าที่ดินปลูกบ้านพร้อมด้วยเรือน แบ่งเป็น 4 ส่วน ให้โจทก์ได้คนละส่วน (2) ยุ้งข้าวเครื่องอุปกรณ์การสร้างเรือนกับกระบือ 2 ตัว แบ่งเป็น 2 ส่วนส่วนหนึ่งเป็นของโจทก์ในฐานะภรรยา อีกส่วนหนึ่งให้แบ่งเป็น 4 ส่วนโจทก์รับไปฐานะละส่วน (3) นาทุ่งหนองไฮ่ ให้แบ่งเป็น 3 ส่วน ให้โจทก์ 1 ส่วนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาจำเลยข้อหนึ่งที่ว่า ศาลอุทธรณ์แก้คำพิพากษาของศาลชั้นต้นไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณานั้น เห็นว่า ข้อนี้จำเลยไม่ได้กล่าวให้ชัดเจนว่าศาลอุทธรณ์แก้ข้อไหน อย่างไรเป็นการไม่ชอบ ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้ ส่วนฎีกาข้อเท็จจริงอื่น ๆของจำเลยศาลฎีกาเห็นว่าฟังไม่ขึ้น จึงพิพากษายืน(ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-นนทประชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ