คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2206/2522หลักกฎหมาย: ผู้เสียหายไปแจ้งเรื่องถูกจำเลยข่มขืนกระทำชำเราต่อผู้ใหญ่บ้านโดยเล่าเรื่องให้ฟัง แล้วผู้เสียหายบอกผู้ใหญ่บ้านว่ารอดูไปก่อนหากย้อนมาอีกก็จะเอาเรื่องแต่ถ้าไม่มาอีกก็แล้วไปแสดงว่าผู้เสียหายเพียงแจ้งไว้เป็นหลักฐานเท่านั้น ไม่มีเจตนาจะให้ผู้กระทำผิดได้รับโทษจึงไม่ใช่คำร้องทุกข์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 2(7) พนักงานสอบสวนไม่มีอำนาจสอบสวนตามที่พนักงานอัยการสั่งให้สอบสวนเพิ่มเติม เพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 121 วรรคสองโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม 2520 จำเลยข่มขืนกระทำชำเรานาง ร. จนสำเร็จความใคร่ 2 ครั้ง และเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2520 จำเลยได้เข้าไปในบ้านอันเป็นเคหสถานของนาง ร. โดยไม่ได้รับอนุญาตและไม่มีเหตุอันสมควร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276, 364, 365, 91 ฯลฯ จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276, 364, 365, 91 ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 7 จำคุกฐานข่มขืนกระทำชำเรา 6 ปี ฐานบุกรุก 2 ปี รวมจำคุก 8 ปี จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์จำเลยฎีกาสำหรับข้อหาเกี่ยวกับความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าถึงแม้โจทก์นำสืบว่าหลังจากผู้เสียหายถูกข่มขืนกระทำชำเราแล้ว ผู้เสียหายได้ไปแจ้งต่อผู้ใหญ่บ้านโดยเล่าเรื่องให้ฟังก็ตาม แต่เมื่อผู้ใหญ่บ้านสอบถามว่าจะดำเนินคดีไหม ผู้เสียหายบอกว่ารอดูไปก่อนหากย้อนมาอีกก็จะเอาเรื่อง แต่ถ้าไม่มาอีกก็แล้วไป แสดงว่าผู้เสียหายเพียงแจ้งไว้เป็นหลักฐานเท่านั้น โดยขณะที่แจ้งผู้เสียหายยังไม่มีเจตนาจะให้ผู้กระทำผิดได้รับโทษ ครั้นเมื่อเกิดเหตุข้อหาบุกรุกตามฟ้อง ผู้ใหญ่บ้านพาผู้เสียหายไปแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ ผู้เสียหายกลับไม่แจ้งความเรื่องข่มขืนกระทำชำเรา โดยผู้เสียหายเบิกความยืนยันว่าที่ไม่แจ้งความเรื่องข่มขืนกระทำชำเราต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจก็เพราะผู้เสียหายไม่ติดใจเอาความกับจำเลย เป็นการแสดงเจตนาของผู้เสียหายโดยชัดแจ้งว่าผู้เสียหายไม่ประสงค์จะให้ผู้กระทำผิดได้รับโทษในข้อหาความผิดฐานนี้ ดังนั้น ที่ผู้เสียหายได้ไปแจ้งต่อผู้ใหญ่บ้านโดยเล่าเรื่องให้ฟังดังกล่าวจึงไม่ใช่เป็นคำร้องทุกข์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2(7) พนักงานสอบสวนจึงไม่มีอำนาจสอบสวนเพิ่มเติมเกี่ยวกับข้อหาความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา ตามที่พนักงานอัยการสั่งให้สอบสวนเพิ่มเติมเพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 121 วรรคสอง ฯลฯพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2206/2522พนักงานอัยการจังหวัดสมุทรปราการโจทก์นายพูน เพชรงามจำเลย ป.วิ.อ. ม. 2 (7), ม. 121 วรรคสองผู้เสียหายไปแจ้งเรื่องถูกจำเลยข่มขืนกระทำชำเราต่อผู้ใหญ่บ้านโดยเล่าเรื่องให้ฟัง แล้วผู้เสียหายบอกผู้ใหญ่บ้านว่ารอดูไปก่อนหากย้อนมาอีกก็จะเอาเรื่องแต่ถ้าไม่มาอีกก็แล้วไปแสดงว่าผู้เสียหายเพียงแจ้งไว้เป็นหลักฐานเท่านั้น ไม่มีเจตนาจะให้ผู้กระทำผิดได้รับโทษจึงไม่ใช่คำร้องทุกข์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 2(7) พนักงานสอบสวนไม่มีอำนาจสอบสวนตามที่พนักงานอัยการสั่งให้สอบสวนเพิ่มเติม เพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 121 วรรคสองโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม 2520 จำเลยข่มขืนกระทำชำเรานาง ร. จนสำเร็จความใคร่ 2 ครั้ง และเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2520 จำเลยได้เข้าไปในบ้านอันเป็นเคหสถานของนาง ร. โดยไม่ได้รับอนุญาตและไม่มีเหตุอันสมควร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276, 364, 365, 91 ฯลฯ จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276, 364, 365, 91 ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 7 จำคุกฐานข่มขืนกระทำชำเรา 6 ปี ฐานบุกรุก 2 ปี รวมจำคุก 8 ปี จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์จำเลยฎีกาสำหรับข้อหาเกี่ยวกับความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าถึงแม้โจทก์นำสืบว่าหลังจากผู้เสียหายถูกข่มขืนกระทำชำเราแล้ว ผู้เสียหายได้ไปแจ้งต่อผู้ใหญ่บ้านโดยเล่าเรื่องให้ฟังก็ตาม แต่เมื่อผู้ใหญ่บ้านสอบถามว่าจะดำเนินคดีไหม ผู้เสียหายบอกว่ารอดูไปก่อนหากย้อนมาอีกก็จะเอาเรื่อง แต่ถ้าไม่มาอีกก็แล้วไป แสดงว่าผู้เสียหายเพียงแจ้งไว้เป็นหลักฐานเท่านั้น โดยขณะที่แจ้งผู้เสียหายยังไม่มีเจตนาจะให้ผู้กระทำผิดได้รับโทษ ครั้นเมื่อเกิดเหตุข้อหาบุกรุกตามฟ้อง ผู้ใหญ่บ้านพาผู้เสียหายไปแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ ผู้เสียหายกลับไม่แจ้งความเรื่องข่มขืนกระทำชำเรา โดยผู้เสียหายเบิกความยืนยันว่าที่ไม่แจ้งความเรื่องข่มขืนกระทำชำเราต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจก็เพราะผู้เสียหายไม่ติดใจเอาความกับจำเลย เป็นการแสดงเจตนาของผู้เสียหายโดยชัดแจ้งว่าผู้เสียหายไม่ประสงค์จะให้ผู้กระทำผิดได้รับโทษในข้อหาความผิดฐานนี้ ดังนั้น ที่ผู้เสียหายได้ไปแจ้งต่อผู้ใหญ่บ้านโดยเล่าเรื่องให้ฟังดังกล่าวจึงไม่ใช่เป็นคำร้องทุกข์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2(7) พนักงานสอบสวนจึงไม่มีอำนาจสอบสวนเพิ่มเติมเกี่ยวกับข้อหาความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา ตามที่พนักงานอัยการสั่งให้สอบสวนเพิ่มเติมเพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 121 วรรคสอง ฯลฯพิพากษายืน(สุทิน เลิศวิรุฬห์-ผสม จิตรชุ่ม-พยนต์ ยาวะประภาษ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม 2520 จำเลยข่มขืนกระทำชำเรานาง ร. จนสำเร็จความใคร่ 2 ครั้ง และเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2520 จำเลยได้เข้าไปในบ้านอันเป็นเคหสถานของนาง ร. โดยไม่ได้รับอนุญาตและไม่มีเหตุอันสมควร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276, 364, 365, 91 ฯลฯ จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276, 364, 365, 91 ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 7 จำคุกฐานข่มขืนกระทำชำเรา 6 ปี ฐานบุกรุก 2 ปี รวมจำคุก 8 ปี จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์จำเลยฎีกาสำหรับข้อหาเกี่ยวกับความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าถึงแม้โจทก์นำสืบว่าหลังจากผู้เสียหายถูกข่มขืนกระทำชำเราแล้ว ผู้เสียหายได้ไปแจ้งต่อผู้ใหญ่บ้านโดยเล่าเรื่องให้ฟังก็ตาม แต่เมื่อผู้ใหญ่บ้านสอบถามว่าจะดำเนินคดีไหม ผู้เสียหายบอกว่ารอดูไปก่อนหากย้อนมาอีกก็จะเอาเรื่อง แต่ถ้าไม่มาอีกก็แล้วไป แสดงว่าผู้เสียหายเพียงแจ้งไว้เป็นหลักฐานเท่านั้น โดยขณะที่แจ้งผู้เสียหายยังไม่มีเจตนาจะให้ผู้กระทำผิดได้รับโทษ ครั้นเมื่อเกิดเหตุข้อหาบุกรุกตามฟ้อง ผู้ใหญ่บ้านพาผู้เสียหายไปแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ ผู้เสียหายกลับไม่แจ้งความเรื่องข่มขืนกระทำชำเรา โดยผู้เสียหายเบิกความยืนยันว่าที่ไม่แจ้งความเรื่องข่มขืนกระทำชำเราต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจก็เพราะผู้เสียหายไม่ติดใจเอาความกับจำเลย เป็นการแสดงเจตนาของผู้เสียหายโดยชัดแจ้งว่าผู้เสียหายไม่ประสงค์จะให้ผู้กระทำผิดได้รับโทษในข้อหาความผิดฐานนี้ ดังนั้น ที่ผู้เสียหายได้ไปแจ้งต่อผู้ใหญ่บ้านโดยเล่าเรื่องให้ฟังดังกล่าวจึงไม่ใช่เป็นคำร้องทุกข์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2(7) พนักงานสอบสวนจึงไม่มีอำนาจสอบสวนเพิ่มเติมเกี่ยวกับข้อหาความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา ตามที่พนักงานอัยการสั่งให้สอบสวนเพิ่มเติมเพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 121 วรรคสอง ฯลฯพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2206/2522พนักงานอัยการจังหวัดสมุทรปราการโจทก์นายพูน เพชรงามจำเลย ป.วิ.อ. ม. 2 (7), ม. 121 วรรคสองผู้เสียหายไปแจ้งเรื่องถูกจำเลยข่มขืนกระทำชำเราต่อผู้ใหญ่บ้านโดยเล่าเรื่องให้ฟัง แล้วผู้เสียหายบอกผู้ใหญ่บ้านว่ารอดูไปก่อนหากย้อนมาอีกก็จะเอาเรื่องแต่ถ้าไม่มาอีกก็แล้วไปแสดงว่าผู้เสียหายเพียงแจ้งไว้เป็นหลักฐานเท่านั้น ไม่มีเจตนาจะให้ผู้กระทำผิดได้รับโทษจึงไม่ใช่คำร้องทุกข์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 2(7) พนักงานสอบสวนไม่มีอำนาจสอบสวนตามที่พนักงานอัยการสั่งให้สอบสวนเพิ่มเติม เพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 121 วรรคสองโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม 2520 จำเลยข่มขืนกระทำชำเรานาง ร. จนสำเร็จความใคร่ 2 ครั้ง และเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2520 จำเลยได้เข้าไปในบ้านอันเป็นเคหสถานของนาง ร. โดยไม่ได้รับอนุญาตและไม่มีเหตุอันสมควร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276, 364, 365, 91 ฯลฯ จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276, 364, 365, 91 ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 7 จำคุกฐานข่มขืนกระทำชำเรา 6 ปี ฐานบุกรุก 2 ปี รวมจำคุก 8 ปี จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์จำเลยฎีกาสำหรับข้อหาเกี่ยวกับความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าถึงแม้โจทก์นำสืบว่าหลังจากผู้เสียหายถูกข่มขืนกระทำชำเราแล้ว ผู้เสียหายได้ไปแจ้งต่อผู้ใหญ่บ้านโดยเล่าเรื่องให้ฟังก็ตาม แต่เมื่อผู้ใหญ่บ้านสอบถามว่าจะดำเนินคดีไหม ผู้เสียหายบอกว่ารอดูไปก่อนหากย้อนมาอีกก็จะเอาเรื่อง แต่ถ้าไม่มาอีกก็แล้วไป แสดงว่าผู้เสียหายเพียงแจ้งไว้เป็นหลักฐานเท่านั้น โดยขณะที่แจ้งผู้เสียหายยังไม่มีเจตนาจะให้ผู้กระทำผิดได้รับโทษ ครั้นเมื่อเกิดเหตุข้อหาบุกรุกตามฟ้อง ผู้ใหญ่บ้านพาผู้เสียหายไปแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ ผู้เสียหายกลับไม่แจ้งความเรื่องข่มขืนกระทำชำเรา โดยผู้เสียหายเบิกความยืนยันว่าที่ไม่แจ้งความเรื่องข่มขืนกระทำชำเราต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจก็เพราะผู้เสียหายไม่ติดใจเอาความกับจำเลย เป็นการแสดงเจตนาของผู้เสียหายโดยชัดแจ้งว่าผู้เสียหายไม่ประสงค์จะให้ผู้กระทำผิดได้รับโทษในข้อหาความผิดฐานนี้ ดังนั้น ที่ผู้เสียหายได้ไปแจ้งต่อผู้ใหญ่บ้านโดยเล่าเรื่องให้ฟังดังกล่าวจึงไม่ใช่เป็นคำร้องทุกข์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2(7) พนักงานสอบสวนจึงไม่มีอำนาจสอบสวนเพิ่มเติมเกี่ยวกับข้อหาความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา ตามที่พนักงานอัยการสั่งให้สอบสวนเพิ่มเติมเพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 121 วรรคสอง ฯลฯพิพากษายืน(สุทิน เลิศวิรุฬห์-ผสม จิตรชุ่ม-พยนต์ ยาวะประภาษ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ