คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 64137หลักกฎหมาย: ข้อฎีกาที่ว่า จำเลยซึ่งเป็นพนักงานสอบสวนรู้อยู่แล้วว่าเป็นคดีแพ่งเรื่องผิดสัญญา เป็นปัญหาข้อเท็จจริงว่ารู้หรือไม่รู้ หาใช่ข้อกฎหมายไม่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,84,91,137,157,172,173,200,201,310 ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ประทับฟ้องของโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 2ไว้พิจารณาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157 ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการต่อไป เมื่อพิจารณาแล้วศาลอุทธรณ์พิพากษายืนให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกา โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่รับฎีกาศาลฎีกาสั่งว่า "คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยฟังข้อเท็จจริงต้องกันว่า พยานหลักฐานยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 ปฎิบัติหน้าที่โดยมิชอบกลั่นแกล้งโจทก์แต่อย่างใด จำเลยที่ 2 จึงไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 โจทก์ฎีกาว่า จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นพนักงานสอบสวนรู้อยู่แล้วว่ากรณีนี้เป็นคดีแพ่งเรื่องผิดสัญญา จำเลยที่ 2 จึงไม่มีอำนาจจับตัวโจทก์มาขัง ข้อที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยที่ 2 รู้อยู่แล้วว่าเป็นคดีแพ่งนั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริงว่ารู้หรือไม่รู้ หาใช่ข้อกฎหมายไม่ฎีกาของโจทก์จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของโจทก์ชอบแล้ว ยกคำร้อง" ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 926/2525นาย คำรณศักดิ์ รุ่งชาติสถาพรโจทก์นาง บุญจิตต์ กังวาฬเดช กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 220ข้อฎีกาที่ว่า จำเลยซึ่งเป็นพนักงานสอบสวนรู้อยู่แล้วว่าเป็นคดีแพ่งเรื่องผิดสัญญา เป็นปัญหาข้อเท็จจริงว่ารู้หรือไม่รู้ หาใช่ข้อกฎหมายไม่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,84,91,137,157,172,173,200,201,310 ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ประทับฟ้องของโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 2ไว้พิจารณาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157 ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการต่อไป เมื่อพิจารณาแล้วศาลอุทธรณ์พิพากษายืนให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกา โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่รับฎีกาศาลฎีกาสั่งว่า "คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยฟังข้อเท็จจริงต้องกันว่า พยานหลักฐานยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 ปฎิบัติหน้าที่โดยมิชอบกลั่นแกล้งโจทก์แต่อย่างใด จำเลยที่ 2 จึงไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 โจทก์ฎีกาว่า จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นพนักงานสอบสวนรู้อยู่แล้วว่ากรณีนี้เป็นคดีแพ่งเรื่องผิดสัญญา จำเลยที่ 2 จึงไม่มีอำนาจจับตัวโจทก์มาขัง ข้อที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยที่ 2 รู้อยู่แล้วว่าเป็นคดีแพ่งนั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริงว่ารู้หรือไม่รู้ หาใช่ข้อกฎหมายไม่ฎีกาของโจทก์จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของโจทก์ชอบแล้ว ยกคำร้อง"(ทวี กสิยพงศ์-พินิจ สังขนันท์-พิพัฒน์ จักรางกูร)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุโจทก์ ฎีกา โต้เถียง การ รับฟัง พยานหลักฐาน ว่า จำเลย ที่ 2 รู้ แล้ว ว่า มูลกรณี เป็น เรื่อง ผิดสัญญา ทางแพ่ง แต่ จำเลย ที่ 2 ก็ ยัง แกล้ง จับกุม โจทก์ ซึ่ง เป็น การ โต้เถียง ใน ปัญหาข้อเท็จจริง ที่ จะ นำ ไป สู่ ปัญหาข้อกฎหมาย ที่ ว่า จำเลย ที่ 2 มีอำนาจ จับกุม กักขัง โจทก์ หรือไม่ ฎีกา ดังกล่าว ของ โจทก์ จึง ไม่ใช่ ปัญหา ข้อกฎหมาย เริงธรรม ลัดพลีคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,84,91,137,157,172,173,200,201,310 ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ประทับฟ้องของโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 2ไว้พิจารณาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157 ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการต่อไป เมื่อพิจารณาแล้วศาลอุทธรณ์พิพากษายืนให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกา โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่รับฎีกาศาลฎีกาสั่งว่า "คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยฟังข้อเท็จจริงต้องกันว่า พยานหลักฐานยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 ปฎิบัติหน้าที่โดยมิชอบกลั่นแกล้งโจทก์แต่อย่างใด จำเลยที่ 2 จึงไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 โจทก์ฎีกาว่า จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นพนักงานสอบสวนรู้อยู่แล้วว่ากรณีนี้เป็นคดีแพ่งเรื่องผิดสัญญา จำเลยที่ 2 จึงไม่มีอำนาจจับตัวโจทก์มาขัง ข้อที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยที่ 2 รู้อยู่แล้วว่าเป็นคดีแพ่งนั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริงว่ารู้หรือไม่รู้ หาใช่ข้อกฎหมายไม่ฎีกาของโจทก์จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของโจทก์ชอบแล้ว ยกคำร้อง" ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 926/2525นาย คำรณศักดิ์ รุ่งชาติสถาพรโจทก์นาง บุญจิตต์ กังวาฬเดช กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 220ข้อฎีกาที่ว่า จำเลยซึ่งเป็นพนักงานสอบสวนรู้อยู่แล้วว่าเป็นคดีแพ่งเรื่องผิดสัญญา เป็นปัญหาข้อเท็จจริงว่ารู้หรือไม่รู้ หาใช่ข้อกฎหมายไม่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,84,91,137,157,172,173,200,201,310 ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ประทับฟ้องของโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 2ไว้พิจารณาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157 ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการต่อไป เมื่อพิจารณาแล้วศาลอุทธรณ์พิพากษายืนให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกา โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่รับฎีกาศาลฎีกาสั่งว่า "คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยฟังข้อเท็จจริงต้องกันว่า พยานหลักฐานยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 ปฎิบัติหน้าที่โดยมิชอบกลั่นแกล้งโจทก์แต่อย่างใด จำเลยที่ 2 จึงไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 โจทก์ฎีกาว่า จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นพนักงานสอบสวนรู้อยู่แล้วว่ากรณีนี้เป็นคดีแพ่งเรื่องผิดสัญญา จำเลยที่ 2 จึงไม่มีอำนาจจับตัวโจทก์มาขัง ข้อที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยที่ 2 รู้อยู่แล้วว่าเป็นคดีแพ่งนั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริงว่ารู้หรือไม่รู้ หาใช่ข้อกฎหมายไม่ฎีกาของโจทก์จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของโจทก์ชอบแล้ว ยกคำร้อง"(ทวี กสิยพงศ์-พินิจ สังขนันท์-พิพัฒน์ จักรางกูร)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุโจทก์ ฎีกา โต้เถียง การ รับฟัง พยานหลักฐาน ว่า จำเลย ที่ 2 รู้ แล้ว ว่า มูลกรณี เป็น เรื่อง ผิดสัญญา ทางแพ่ง แต่ จำเลย ที่ 2 ก็ ยัง แกล้ง จับกุม โจทก์ ซึ่ง เป็น การ โต้เถียง ใน ปัญหาข้อเท็จจริง ที่ จะ นำ ไป สู่ ปัญหาข้อกฎหมาย ที่ ว่า จำเลย ที่ 2 มีอำนาจ จับกุม กักขัง โจทก์ หรือไม่ ฎีกา ดังกล่าว ของ โจทก์ จึง ไม่ใช่ ปัญหา ข้อกฎหมาย เริงธรรม ลัดพลี