คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1318/2482หลักกฎหมาย: จำเลยแจ้งความเท็จแก่ตำรวจว่า เจ้าทุกข์ทำร้ายตน ตำรวจจึงจับเจ้าทุกข์ไปสถานีตำรวจ ดังนี้จำเลยมีผิดฐานแจ้งความเท็จ แต่ไม่มีผิดฐานทำให้เสื่อมเสียอิสสระภาพตาม ม.270 ด้วยจำเลยเมาสุราจนไม่สามารถครองสติได้และแสดงกริยาวุ่นวายในถนนหลวงแล้วนำความเท็จไปแจ้งต่อพลตำรวจทองอยู่ว่า นายน้อยทำร้ายร่างกายจำเลย พลตำรวจทองอยู่เชื่อคำเท็จของจำเลย จึงจับตัวนายน้อยไปสถานีตำรวจ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญา ม.๓๓๕ ข้อ ๑๓ และ ม.๑๑๘ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติ ๒๔๗๗ ฉะบับที่ ๓ ม.๓ ส่วนที่โจทก์ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๗๐ ฐานทำให้เสื่อมเสียอิสสระภาพด้วยนั้น เห็นว่าตำรวจจับไปก็เป็นผลเนื่องมาจากคำแจ้งความเท็จซึ่งศาลลงโทษแล้ว ตำรวจจะจับหรือไม่เป็นอำนาจและหน้าที่ของตำรวจเอง ดังนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๙๑๖,๙๑๗/๒๔๖๗ ที่ ๑๑๖๕/๒๔๗๓, ที่ ๑๖๙/๒๔๗๙ จึงให้ยกข้อหานี้เสีย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลล่างได้อ้างแบบอย่างคำพิพากษาฎีกายกข้อหา(ตามมาตรา ๒๗๐)นั้น ชอบแล้ว ที่โจทก์อ้าง ม.๖๔ ขึ้นสนับสนุนว่าควรลงโทษจำเลยนั้น รูปคดีหาตรงกันไม่ เพราะ ม.๖๔ เป็นเรื่องใช้ จ้าง วาน ฯลฯ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่อไปแจ้งแก่เจ้าพนักงานผู้มีอำนาจหน้าที่ของเจ้าพนักงาน หาควรถือว่าเป็นผลเกิดจากจำเลยโดยตรงไม่ จึงพิพากษายืนตาม. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1318/2482พนักงานอัยยการกองคดีโจทก์นายลู่พุด แซ่บังจำเลย ป.อ. ม. 64, ม. 118, ม. 270จำเลยแจ้งความเท็จแก่ตำรวจว่า เจ้าทุกข์ทำร้ายตน ตำรวจจึงจับเจ้าทุกข์ไปสถานีตำรวจ ดังนี้จำเลยมีผิดฐานแจ้งความเท็จ แต่ไม่มีผิดฐานทำให้เสื่อมเสียอิสสระภาพตาม ม.270 ด้วยจำเลยเมาสุราจนไม่สามารถครองสติได้และแสดงกริยาวุ่นวายในถนนหลวงแล้วนำความเท็จไปแจ้งต่อพลตำรวจทองอยู่ว่า นายน้อยทำร้ายร่างกายจำเลย พลตำรวจทองอยู่เชื่อคำเท็จของจำเลย จึงจับตัวนายน้อยไปสถานีตำรวจ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญา ม.๓๓๕ ข้อ ๑๓ และ ม.๑๑๘ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติ ๒๔๗๗ ฉะบับที่ ๓ ม.๓ ส่วนที่โจทก์ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๗๐ ฐานทำให้เสื่อมเสียอิสสระภาพด้วยนั้น เห็นว่าตำรวจจับไปก็เป็นผลเนื่องมาจากคำแจ้งความเท็จซึ่งศาลลงโทษแล้ว ตำรวจจะจับหรือไม่เป็นอำนาจและหน้าที่ของตำรวจเอง ดังนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๙๑๖,๙๑๗/๒๔๖๗ ที่ ๑๑๖๕/๒๔๗๓, ที่ ๑๖๙/๒๔๗๙ จึงให้ยกข้อหานี้เสีย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลล่างได้อ้างแบบอย่างคำพิพากษาฎีกายกข้อหา(ตามมาตรา ๒๗๐)นั้น ชอบแล้ว ที่โจทก์อ้าง ม.๖๔ ขึ้นสนับสนุนว่าควรลงโทษจำเลยนั้น รูปคดีหาตรงกันไม่ เพราะ ม.๖๔ เป็นเรื่องใช้ จ้าง วาน ฯลฯ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่อไปแจ้งแก่เจ้าพนักงานผู้มีอำนาจหน้าที่ของเจ้าพนักงาน หาควรถือว่าเป็นผลเกิดจากจำเลยโดยตรงไม่ จึงพิพากษายืนตาม.(อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-อิศร-ดูปลาตร์)ศาลชั้นต้น - หลวงมนูนัยวิมลวารน์ศาลอุทธรณ์ - พระทิพยปริญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: จำเลยเมาสุราจนไม่สามารถครองสติได้และแสดงกริยาวุ่นวายในถนนหลวงแล้วนำความเท็จไปแจ้งต่อพลตำรวจทองอยู่ว่า นายน้อยทำร้ายร่างกายจำเลย พลตำรวจทองอยู่เชื่อคำเท็จของจำเลย จึงจับตัวนายน้อยไปสถานีตำรวจ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญา ม.๓๓๕ ข้อ ๑๓ และ ม.๑๑๘ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติ ๒๔๗๗ ฉะบับที่ ๓ ม.๓ ส่วนที่โจทก์ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๗๐ ฐานทำให้เสื่อมเสียอิสสระภาพด้วยนั้น เห็นว่าตำรวจจับไปก็เป็นผลเนื่องมาจากคำแจ้งความเท็จซึ่งศาลลงโทษแล้ว ตำรวจจะจับหรือไม่เป็นอำนาจและหน้าที่ของตำรวจเอง ดังนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๙๑๖,๙๑๗/๒๔๖๗ ที่ ๑๑๖๕/๒๔๗๓, ที่ ๑๖๙/๒๔๗๙ จึงให้ยกข้อหานี้เสีย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลล่างได้อ้างแบบอย่างคำพิพากษาฎีกายกข้อหา(ตามมาตรา ๒๗๐)นั้น ชอบแล้ว ที่โจทก์อ้าง ม.๖๔ ขึ้นสนับสนุนว่าควรลงโทษจำเลยนั้น รูปคดีหาตรงกันไม่ เพราะ ม.๖๔ เป็นเรื่องใช้ จ้าง วาน ฯลฯ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่อไปแจ้งแก่เจ้าพนักงานผู้มีอำนาจหน้าที่ของเจ้าพนักงาน หาควรถือว่าเป็นผลเกิดจากจำเลยโดยตรงไม่ จึงพิพากษายืนตาม. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1318/2482พนักงานอัยยการกองคดีโจทก์นายลู่พุด แซ่บังจำเลย ป.อ. ม. 64, ม. 118, ม. 270จำเลยแจ้งความเท็จแก่ตำรวจว่า เจ้าทุกข์ทำร้ายตน ตำรวจจึงจับเจ้าทุกข์ไปสถานีตำรวจ ดังนี้จำเลยมีผิดฐานแจ้งความเท็จ แต่ไม่มีผิดฐานทำให้เสื่อมเสียอิสสระภาพตาม ม.270 ด้วยจำเลยเมาสุราจนไม่สามารถครองสติได้และแสดงกริยาวุ่นวายในถนนหลวงแล้วนำความเท็จไปแจ้งต่อพลตำรวจทองอยู่ว่า นายน้อยทำร้ายร่างกายจำเลย พลตำรวจทองอยู่เชื่อคำเท็จของจำเลย จึงจับตัวนายน้อยไปสถานีตำรวจ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญา ม.๓๓๕ ข้อ ๑๓ และ ม.๑๑๘ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติ ๒๔๗๗ ฉะบับที่ ๓ ม.๓ ส่วนที่โจทก์ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๗๐ ฐานทำให้เสื่อมเสียอิสสระภาพด้วยนั้น เห็นว่าตำรวจจับไปก็เป็นผลเนื่องมาจากคำแจ้งความเท็จซึ่งศาลลงโทษแล้ว ตำรวจจะจับหรือไม่เป็นอำนาจและหน้าที่ของตำรวจเอง ดังนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๙๑๖,๙๑๗/๒๔๖๗ ที่ ๑๑๖๕/๒๔๗๓, ที่ ๑๖๙/๒๔๗๙ จึงให้ยกข้อหานี้เสีย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลล่างได้อ้างแบบอย่างคำพิพากษาฎีกายกข้อหา(ตามมาตรา ๒๗๐)นั้น ชอบแล้ว ที่โจทก์อ้าง ม.๖๔ ขึ้นสนับสนุนว่าควรลงโทษจำเลยนั้น รูปคดีหาตรงกันไม่ เพราะ ม.๖๔ เป็นเรื่องใช้ จ้าง วาน ฯลฯ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่อไปแจ้งแก่เจ้าพนักงานผู้มีอำนาจหน้าที่ของเจ้าพนักงาน หาควรถือว่าเป็นผลเกิดจากจำเลยโดยตรงไม่ จึงพิพากษายืนตาม.(อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-อิศร-ดูปลาตร์)ศาลชั้นต้น - หลวงมนูนัยวิมลวารน์ศาลอุทธรณ์ - พระทิพยปริญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ