คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2481/2534หลักกฎหมาย: ที่จำเลยที่ 1 ให้การว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดชื่อ บริษัท อ.จำกัดกับทั้งการที่โจทก์มอบอำนาจให้ว. เป็นผู้ฟ้องคดีนี้ จำเลยที่ 1 ไม่ยอมรับและไม่รับรอง เป็นคำให้การที่ไม่ได้แสดงโดยชัดแจ้งว่า จำเลยปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วน ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 177 วรรคสอง จึงไม่มีประเด็นเรื่องอำนาจฟ้องดังกล่าวและแม้โจทก์จะอ้างอิงเอกสารหนังสือรับรองเป็นพยานหลักฐานเพื่อสนับสนุนข้อต่อสู้ในเรื่องอำนาจฟ้องโดยฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90 วรรคแรก ก็ไม่เกี่ยวกับประเด็นแห่งคดีและแม้ศาลล่างทั้งสองจะรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวก็ไม่ทำให้ผลคดีเปลี่ยนแปลง ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัย โจทก์เป็นพ่อค้าขายเครื่องปรับอากาศฟ้องเรียกเอาค่าที่ได้ส่งมอบเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศแก่จำเลยสิทธิเรียกร้องดังกล่าวมีอายุความ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(1) และการที่จำเลยที่ 2ตัวแทนเชิดของจำเลยที่ 1 สั่งจ่ายเช็ค 5 ฉบับผ่อนชำระหนี้ค่าเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศแทนจำเลยที่ 1ในระหว่างที่สิทธิเรียกร้องนั้นยังไม่ขาดอายุความ ย่อมมีผลผูกพันจำเลยที่ 1 ด้วย ถือได้ว่าเป็นการกระทำอันปราศจากเคลือบคลุมสงสัยตระหนักเป็นปริยายว่ายอมรับสภาพตามสิทธิเรียกร้องของโจทก์จึงเป็นการรับสภาพหนี้อายุความสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172 เริ่มนับอายุความใหม่ตั้งแต่วันที่ลงในเช็คฉบับสุดท้ายซึ่งเป็นวันที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องตามเช็คฉบับสุดท้ายได้เป็นต้นไป ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 181 วรรคสอง จำเลยที่ 1 ชำระราคาสินค้าไปแล้ว 370,046 บาท คงค้างชำระ211,408 บาท ต่อมาจำเลยที่ 2 ตัวแทนเชิดของจำเลยที่ 1 ชำระหนี้ด้วยเช็ค 5 ฉบับ จำนวน 194,445 บาท แต่เรียกเก็บเงินตามเช็คไม่ได้หนี้ค่าสินค้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง โจทก์เรียกร้องหนี้ที่ค้างได้เต็มจำนวน.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้เชิดจำเลยที่ 2 ติดต่อซื้อเครื่องปรับอากาศและตู้เย็นกับอุปกรณ์เกี่ยวกับเครื่องทำความเย็นจากโจทก์หลายครั้ง และจำเลยที่ 3 ทำสัญญาค้ำประกันการชำระหนี้ค่าสินค้าที่จำเลยที่ 1 สั่งซื้อจากโจทก์ในวงเงิน 600,000 บาท โดยยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมกับจำเลยที่ 1 ในระหว่างเดือนสิงหาคม 2523ถึงเดือนพฤษภาคม 2524 จำเลยที่ 1 ที่ 2 ได้สั่งซื้อและรับเครื่องปรับอากาศจำนวน 54 เครื่อง อะไหล่เครื่องปรับอากาศจำนวน5 ชิ้น ไปจากโจทก์รวมเป็นเงิน 581,454 บาท จำเลยที่ 1 ที่ 2ชำระราคาค่าสินค้าดังกล่าวให้โจทก์บางส่วนเพียง 370,046 บาท ยังคงค้างชำระอีก 211,408 บาท ระหว่างเดือนมกราคม 2526 ถึงเดือนพฤษภาคม2526 จำเลยที่ 2 ได้ลงลายมือชื่อสั่งจ่ายเช็คชำระค่าสินค้าให้โจทก์จำนวน 5 ฉบับ แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คทั้ง 5 ฉบับนั้น ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันหรือแทนกันชำระเงินจำนวน211,408 บาท กับดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในต้นเงิน211,408 บาท นับแต่วันที่ 14 มกราคม 2526 ซึ่งเป็นวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คฉบับแรกถึงวันฟ้องซึ่งโจทก์ขอคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในต้นเงิน 211,408 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่เคยเชิดจำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนหรือมอบหมายให้จำเลยที่ 2 กระทำการแทนจำเลยที่ 1 ในการติดต่อทำการค้ากับโจทก์ จำเลยที่ 1 ไม่เคยมีหนี้ที่ต้องชำระให้โจทก์โจทก์เป็นพ่อค้าส่งมอบสินค้าซึ่งเป็นมูลหนี้ในคดีนี้ให้ผู้ซื้อครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2524 แต่ใช้สิทธิเรียกร้องเอาค่าที่ได้ส่งมอบของเมื่อพ้นกำหนดอายุความ 2 ปี คดีของโจทก์ขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 3 ให้การว่า จำเลยที่ 3 ไม่เคยทำสัญญาค้ำประกันหนี้ที่จำเลยที่ 1 มีกับโจทก์ จำเลยที่ 3 ลงชื่อในสัญญาค้ำประกันที่โจทก์ฟ้องโดยยังไม่ได้กรอกข้อความเพื่อเป็นประกันการที่จำเลยที่ 2น้องของจำเลยที่ 3 สั่งซื้อสินค้าจากโจทก์ ไม่ได้ค้ำประกันหนี้ของจำเลยที่ 1 ทั้งโจทก์ซึ่งเป็นพ่อค้ามิได้ฟ้องเรียกเอาค่าที่ได้ส่งมอบของภายในกำหนดอายุความ 2 ปี หนี้ประธานขาดอายุความสิทธิเรียกร้องของโจทก์ต่อจำเลยที่ 1 ในฐานะผู้ค้ำประกันจึงขาดอายุความเช่นกัน ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ขาดนัดพิจารณาแต่มาศาลก่อนสืบพยานฝ่ายตนศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3ร่วมกันหรือแทนกันชำระเงินให้โจทก์ 243,119 บาท กับดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในต้นเงิน 211,408 บาท นับแต่วันถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 และที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องของโจทก์ในส่วนเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องนั้น ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ให้การว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด ชื่อ บริษัท เอฟ.เอ็ม.เซอร์วิส จำกัด กับทั้งการที่โจทก์มอบอำนาจให้นายวินัย เขม้นเขตร์ การณ์ เป็นผู้ฟ้องคดีนี้จำเลยที่ 1 ไม่ยอมรับและไม่รับรอง ศาลฎีกาเห็นว่า เป็นคำให้การที่ไม่ได้แสดงโดยชัดแจ้งว่าจำเลยปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วนโดยไม่มีเหตุผลอ้างอิง ดังนั้น คำให้การของจำเลยที่ 1ในส่วนดังกล่าวจึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา177 วรรคสอง ถือไม่ได้ว่าจำเลยที่ 1 ได้ให้การปฏิเสธตั้งประเด็นดังกล่าวเพื่อให้ศาลวินิจฉัย ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยให้ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 1ในข้อนี้ที่จำเลยที่ 1 ฎีกาต่อไปว่า โจทก์มิได้ส่งสำเนาเอกสารหมาย จ.1ที่โจทก์อ้างอิงเป็นพยานแก่จำเลยที่ 1 ก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่าสามวันเป็นการฝ่าฝืนประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90ต้องถือว่าโจทก์ไม่มีพยานเอกสารหมาย จ.1 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ว่าโจทก์มีเจตจำนงที่จะอ้างอิงหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1 เป็นพยานหลักฐานที่ฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90 วรรคแรก ก็ตามแต่เมื่อคำให้การของจำเลยที่ 1 ไม่มีประเด็นเรื่องอำนาจฟ้องของโจทก์เสียแล้ว การอ้างเอกสารหมาย จ.1 เพื่อสนับสนุนข้อต่อสู้ในเรื่องอำนาจฟ้องโดยฝ่าฝืนต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 90 วรรคแรก จึงไม่เกี่ยวกับประเด็นแห่งคดี แม้ศาลล่างทั้งสองจะรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวก็ไม่ทำให้ผลคดีเปลี่ยนแปลงศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยฎีกาจำเลยที่ 1 ในข้อนี้เช่นเดียวกันสำหรับปัญหาว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติได้ว่าโจทก์เป็นพ่อค้าขายเครื่องปรับอากาศ โจทก์ฟ้องเรียกเอาค่าที่ได้ส่งมอบเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศแก่จำเลย ซึ่งจำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนเชิดของจำเลยที่ 1 รับมอบสินค้าไว้ตั้งแต่วันที่ 3 กันยายน 2523 จนถึงวันที่ 14 พฤษภาคม 2524 สิทธิเรียกร้องดังกล่าวจึงมีอายุความสองปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(1) จะครบกำหนดวันที่ 14 พฤษภาคม 2526 แต่การที่จำเลยที่ 2 ตัวแทนเชิดของจำเลยที่ 1 ได้สั่งจ่ายเช็คฉบับแรกลงวันที่ 10 มกราคม 2526 จำนวนเงิน67,412 บาท เช็คฉบับที่ 2 ลงวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2526 จำนวนเงิน14,778 บาท เช็คฉบับที่ 3 ลงวันที่ 15 มีนาคม 2526 จำนวนเงิน10,735 บาท เช็คฉบับที่ 4 ลงวันที่ 15 เมษายน 2526 จำนวนเงิน31,148 บาท และเช็คฉบับที่ 5 ลงวันที่ 15 พฤษภาคม 2526 จำนวนเงิน67,412 บาท มอบให้แก่โจทก์เพื่อชำระหนี้ เห็นได้ชัดว่า เป็นการผ่อนชำระหนี้ค่าเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศดังกล่าวแทนจำเลยที่ 1 และที่ 3 ในระหว่างที่สิทธิเรียกร้องนั้นยังไม่ขาดอายุความย่อมมีผลผูกพันจำเลยที่ 1 ด้วย การกระทำดังกล่าวถือได้ว่าเป็นการกระทำอันปราศจากเคลือบคลุมสงสัยตระหนักเป็นปริยายว่ายอมรับสภาพตามสิทธิเรียกร้องของโจทก์ จึงเป็นการรับสภาพหนี้อายุความสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172เริ่มนับอายุความใหม่ตั้งแต่วันที่ 15 พฤษภาคม 2526 เพราะวันนั้นเป็นวันที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องตามเช็คฉบับสุดท้ายได้เป็นต้นไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 181 วรรคสอง อายุความสองปีจะครบในวันที่ 15 พฤษภาคม 2528 โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 15พฤษภาคม 2528 คดีจึงยังไม่ขาดอายุความที่จำเลยที่ 1 ฎีกาเป็นประการสุดท้ายว่า จำเลยที่ 1 ต้องรับผิดเพียงยอดเงินตามเช็ค 5 ฉบับ จำนวน 194,445 บาท พร้อมดอกเบี้ยเท่านั้น เห็นว่าการที่จำเลยที่ 1 เชิดจำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนซื้อเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศตามฟ้องจากโจทก์จำเลยที่ 1 ย่อมได้รับผลประโยชน์และต้องรับผิดด้วย ทั้งโจทก์ยังนำสืบฟังได้ว่า จำเลยที่ 1 ชำระราคาสินค้าไปแล้ว จำนวน370,046 บาท คงค้างชำระจำนวน 211,408 บาท ต่อมาจำเลยที่ 2ชำระหนี้ด้วยเช็ค 5 ฉบับ จำนวน 194,445 บาท แต่เรียกเก็บเงินตามเช็คไม่ได้ หนี้ค่าสินค้าดังกล่าวยังคงไม่เปลี่ยนแปลง โจทก์เรียกร้องสิทธิตามหนี้เดิมที่ค้างได้เต็มจำนวน จำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดในค่าสินค้าตามฟ้องพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2481/2534บริษัท เอฟ.เอ็ม.เซอร์วิส จำกัดโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด สห ไทย มอเตอร์ อุตรดิตถ์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 165 (1), ม. 172, ม. 181 วรรคสอง, ม. 321, ม. 797, ม. 820, ม. 821 ป.วิ.พ. ม. 84, ม. 90 วรรคแรก, ม. 177 วรรคสองที่จำเลยที่ 1 ให้การว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดชื่อ บริษัท อ.จำกัดกับทั้งการที่โจทก์มอบอำนาจให้ว. เป็นผู้ฟ้องคดีนี้ จำเลยที่ 1 ไม่ยอมรับและไม่รับรอง เป็นคำให้การที่ไม่ได้แสดงโดยชัดแจ้งว่า จำเลยปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วน ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 177 วรรคสอง จึงไม่มีประเด็นเรื่องอำนาจฟ้องดังกล่าวและแม้โจทก์จะอ้างอิงเอกสารหนังสือรับรองเป็นพยานหลักฐานเพื่อสนับสนุนข้อต่อสู้ในเรื่องอำนาจฟ้องโดยฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90 วรรคแรก ก็ไม่เกี่ยวกับประเด็นแห่งคดีและแม้ศาลล่างทั้งสองจะรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวก็ไม่ทำให้ผลคดีเปลี่ยนแปลง ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัย โจทก์เป็นพ่อค้าขายเครื่องปรับอากาศฟ้องเรียกเอาค่าที่ได้ส่งมอบเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศแก่จำเลยสิทธิเรียกร้องดังกล่าวมีอายุความ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(1) และการที่จำเลยที่ 2ตัวแทนเชิดของจำเลยที่ 1 สั่งจ่ายเช็ค 5 ฉบับผ่อนชำระหนี้ค่าเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศแทนจำเลยที่ 1ในระหว่างที่สิทธิเรียกร้องนั้นยังไม่ขาดอายุความ ย่อมมีผลผูกพันจำเลยที่ 1 ด้วย ถือได้ว่าเป็นการกระทำอันปราศจากเคลือบคลุมสงสัยตระหนักเป็นปริยายว่ายอมรับสภาพตามสิทธิเรียกร้องของโจทก์จึงเป็นการรับสภาพหนี้อายุความสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172 เริ่มนับอายุความใหม่ตั้งแต่วันที่ลงในเช็คฉบับสุดท้ายซึ่งเป็นวันที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องตามเช็คฉบับสุดท้ายได้เป็นต้นไป ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 181 วรรคสอง จำเลยที่ 1 ชำระราคาสินค้าไปแล้ว 370,046 บาท คงค้างชำระ211,408 บาท ต่อมาจำเลยที่ 2 ตัวแทนเชิดของจำเลยที่ 1 ชำระหนี้ด้วยเช็ค 5 ฉบับ จำนวน 194,445 บาท แต่เรียกเก็บเงินตามเช็คไม่ได้หนี้ค่าสินค้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง โจทก์เรียกร้องหนี้ที่ค้างได้เต็มจำนวน.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้เชิดจำเลยที่ 2 ติดต่อซื้อเครื่องปรับอากาศและตู้เย็นกับอุปกรณ์เกี่ยวกับเครื่องทำความเย็นจากโจทก์หลายครั้ง และจำเลยที่ 3 ทำสัญญาค้ำประกันการชำระหนี้ค่าสินค้าที่จำเลยที่ 1 สั่งซื้อจากโจทก์ในวงเงิน 600,000 บาท โดยยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมกับจำเลยที่ 1 ในระหว่างเดือนสิงหาคม 2523ถึงเดือนพฤษภาคม 2524 จำเลยที่ 1 ที่ 2 ได้สั่งซื้อและรับเครื่องปรับอากาศจำนวน 54 เครื่อง อะไหล่เครื่องปรับอากาศจำนวน5 ชิ้น ไปจากโจทก์รวมเป็นเงิน 581,454 บาท จำเลยที่ 1 ที่ 2ชำระราคาค่าสินค้าดังกล่าวให้โจทก์บางส่วนเพียง 370,046 บาท ยังคงค้างชำระอีก 211,408 บาท ระหว่างเดือนมกราคม 2526 ถึงเดือนพฤษภาคม2526 จำเลยที่ 2 ได้ลงลายมือชื่อสั่งจ่ายเช็คชำระค่าสินค้าให้โจทก์จำนวน 5 ฉบับ แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คทั้ง 5 ฉบับนั้น ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันหรือแทนกันชำระเงินจำนวน211,408 บาท กับดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในต้นเงิน211,408 บาท นับแต่วันที่ 14 มกราคม 2526 ซึ่งเป็นวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คฉบับแรกถึงวันฟ้องซึ่งโจทก์ขอคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในต้นเงิน 211,408 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่เคยเชิดจำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนหรือมอบหมายให้จำเลยที่ 2 กระทำการแทนจำเลยที่ 1 ในการติดต่อทำการค้ากับโจทก์ จำเลยที่ 1 ไม่เคยมีหนี้ที่ต้องชำระให้โจทก์โจทก์เป็นพ่อค้าส่งมอบสินค้าซึ่งเป็นมูลหนี้ในคดีนี้ให้ผู้ซื้อครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2524 แต่ใช้สิทธิเรียกร้องเอาค่าที่ได้ส่งมอบของเมื่อพ้นกำหนดอายุความ 2 ปี คดีของโจทก์ขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 3 ให้การว่า จำเลยที่ 3 ไม่เคยทำสัญญาค้ำประกันหนี้ที่จำเลยที่ 1 มีกับโจทก์ จำเลยที่ 3 ลงชื่อในสัญญาค้ำประกันที่โจทก์ฟ้องโดยยังไม่ได้กรอกข้อความเพื่อเป็นประกันการที่จำเลยที่ 2น้องของจำเลยที่ 3 สั่งซื้อสินค้าจากโจทก์ ไม่ได้ค้ำประกันหนี้ของจำเลยที่ 1 ทั้งโจทก์ซึ่งเป็นพ่อค้ามิได้ฟ้องเรียกเอาค่าที่ได้ส่งมอบของภายในกำหนดอายุความ 2 ปี หนี้ประธานขาดอายุความสิทธิเรียกร้องของโจทก์ต่อจำเลยที่ 1 ในฐานะผู้ค้ำประกันจึงขาดอายุความเช่นกัน ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ขาดนัดพิจารณาแต่มาศาลก่อนสืบพยานฝ่ายตนศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3ร่วมกันหรือแทนกันชำระเงินให้โจทก์ 243,119 บาท กับดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในต้นเงิน 211,408 บาท นับแต่วันถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 และที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องของโจทก์ในส่วนเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องนั้น ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ให้การว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด ชื่อ บริษัท เอฟ.เอ็ม.เซอร์วิส จำกัด กับทั้งการที่โจทก์มอบอำนาจให้นายวินัย เขม้นเขตร์ การณ์ เป็นผู้ฟ้องคดีนี้จำเลยที่ 1 ไม่ยอมรับและไม่รับรอง ศาลฎีกาเห็นว่า เป็นคำให้การที่ไม่ได้แสดงโดยชัดแจ้งว่าจำเลยปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วนโดยไม่มีเหตุผลอ้างอิง ดังนั้น คำให้การของจำเลยที่ 1ในส่วนดังกล่าวจึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา177 วรรคสอง ถือไม่ได้ว่าจำเลยที่ 1 ได้ให้การปฏิเสธตั้งประเด็นดังกล่าวเพื่อให้ศาลวินิจฉัย ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยให้ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 1ในข้อนี้ที่จำเลยที่ 1 ฎีกาต่อไปว่า โจทก์มิได้ส่งสำเนาเอกสารหมาย จ.1ที่โจทก์อ้างอิงเป็นพยานแก่จำเลยที่ 1 ก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่าสามวันเป็นการฝ่าฝืนประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90ต้องถือว่าโจทก์ไม่มีพยานเอกสารหมาย จ.1 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ว่าโจทก์มีเจตจำนงที่จะอ้างอิงหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1 เป็นพยานหลักฐานที่ฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90 วรรคแรก ก็ตามแต่เมื่อคำให้การของจำเลยที่ 1 ไม่มีประเด็นเรื่องอำนาจฟ้องของโจทก์เสียแล้ว การอ้างเอกสารหมาย จ.1 เพื่อสนับสนุนข้อต่อสู้ในเรื่องอำนาจฟ้องโดยฝ่าฝืนต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 90 วรรคแรก จึงไม่เกี่ยวกับประเด็นแห่งคดี แม้ศาลล่างทั้งสองจะรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวก็ไม่ทำให้ผลคดีเปลี่ยนแปลงศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยฎีกาจำเลยที่ 1 ในข้อนี้เช่นเดียวกันสำหรับปัญหาว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติได้ว่าโจทก์เป็นพ่อค้าขายเครื่องปรับอากาศ โจทก์ฟ้องเรียกเอาค่าที่ได้ส่งมอบเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศแก่จำเลย ซึ่งจำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนเชิดของจำเลยที่ 1 รับมอบสินค้าไว้ตั้งแต่วันที่ 3 กันยายน 2523 จนถึงวันที่ 14 พฤษภาคม 2524 สิทธิเรียกร้องดังกล่าวจึงมีอายุความสองปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(1) จะครบกำหนดวันที่ 14 พฤษภาคม 2526 แต่การที่จำเลยที่ 2 ตัวแทนเชิดของจำเลยที่ 1 ได้สั่งจ่ายเช็คฉบับแรกลงวันที่ 10 มกราคม 2526 จำนวนเงิน67,412 บาท เช็คฉบับที่ 2 ลงวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2526 จำนวนเงิน14,778 บาท เช็คฉบับที่ 3 ลงวันที่ 15 มีนาคม 2526 จำนวนเงิน10,735 บาท เช็คฉบับที่ 4 ลงวันที่ 15 เมษายน 2526 จำนวนเงิน31,148 บาท และเช็คฉบับที่ 5 ลงวันที่ 15 พฤษภาคม 2526 จำนวนเงิน67,412 บาท มอบให้แก่โจทก์เพื่อชำระหนี้ เห็นได้ชัดว่า เป็นการผ่อนชำระหนี้ค่าเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศดังกล่าวแทนจำเลยที่ 1 และที่ 3 ในระหว่างที่สิทธิเรียกร้องนั้นยังไม่ขาดอายุความย่อมมีผลผูกพันจำเลยที่ 1 ด้วย การกระทำดังกล่าวถือได้ว่าเป็นการกระทำอันปราศจากเคลือบคลุมสงสัยตระหนักเป็นปริยายว่ายอมรับสภาพตามสิทธิเรียกร้องของโจทก์ จึงเป็นการรับสภาพหนี้อายุความสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172เริ่มนับอายุความใหม่ตั้งแต่วันที่ 15 พฤษภาคม 2526 เพราะวันนั้นเป็นวันที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องตามเช็คฉบับสุดท้ายได้เป็นต้นไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 181 วรรคสอง อายุความสองปีจะครบในวันที่ 15 พฤษภาคม 2528 โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 15พฤษภาคม 2528 คดีจึงยังไม่ขาดอายุความที่จำเลยที่ 1 ฎีกาเป็นประการสุดท้ายว่า จำเลยที่ 1 ต้องรับผิดเพียงยอดเงินตามเช็ค 5 ฉบับ จำนวน 194,445 บาท พร้อมดอกเบี้ยเท่านั้น เห็นว่าการที่จำเลยที่ 1 เชิดจำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนซื้อเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศตามฟ้องจากโจทก์จำเลยที่ 1 ย่อมได้รับผลประโยชน์และต้องรับผิดด้วย ทั้งโจทก์ยังนำสืบฟังได้ว่า จำเลยที่ 1 ชำระราคาสินค้าไปแล้ว จำนวน370,046 บาท คงค้างชำระจำนวน 211,408 บาท ต่อมาจำเลยที่ 2ชำระหนี้ด้วยเช็ค 5 ฉบับ จำนวน 194,445 บาท แต่เรียกเก็บเงินตามเช็คไม่ได้ หนี้ค่าสินค้าดังกล่าวยังคงไม่เปลี่ยนแปลง โจทก์เรียกร้องสิทธิตามหนี้เดิมที่ค้างได้เต็มจำนวน จำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดในค่าสินค้าตามฟ้องพิพากษายืน.(เจริญ นิลเอสงฆ์-ชลิต ประไพศาล-อัมพร ทองประยูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้เชิดจำเลยที่ 2 ติดต่อซื้อเครื่องปรับอากาศและตู้เย็นกับอุปกรณ์เกี่ยวกับเครื่องทำความเย็นจากโจทก์หลายครั้ง และจำเลยที่ 3 ทำสัญญาค้ำประกันการชำระหนี้ค่าสินค้าที่จำเลยที่ 1 สั่งซื้อจากโจทก์ในวงเงิน 600,000 บาท โดยยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมกับจำเลยที่ 1 ในระหว่างเดือนสิงหาคม 2523ถึงเดือนพฤษภาคม 2524 จำเลยที่ 1 ที่ 2 ได้สั่งซื้อและรับเครื่องปรับอากาศจำนวน 54 เครื่อง อะไหล่เครื่องปรับอากาศจำนวน5 ชิ้น ไปจากโจทก์รวมเป็นเงิน 581,454 บาท จำเลยที่ 1 ที่ 2ชำระราคาค่าสินค้าดังกล่าวให้โจทก์บางส่วนเพียง 370,046 บาท ยังคงค้างชำระอีก 211,408 บาท ระหว่างเดือนมกราคม 2526 ถึงเดือนพฤษภาคม2526 จำเลยที่ 2 ได้ลงลายมือชื่อสั่งจ่ายเช็คชำระค่าสินค้าให้โจทก์จำนวน 5 ฉบับ แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คทั้ง 5 ฉบับนั้น ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันหรือแทนกันชำระเงินจำนวน211,408 บาท กับดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในต้นเงิน211,408 บาท นับแต่วันที่ 14 มกราคม 2526 ซึ่งเป็นวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คฉบับแรกถึงวันฟ้องซึ่งโจทก์ขอคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในต้นเงิน 211,408 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่เคยเชิดจำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนหรือมอบหมายให้จำเลยที่ 2 กระทำการแทนจำเลยที่ 1 ในการติดต่อทำการค้ากับโจทก์ จำเลยที่ 1 ไม่เคยมีหนี้ที่ต้องชำระให้โจทก์โจทก์เป็นพ่อค้าส่งมอบสินค้าซึ่งเป็นมูลหนี้ในคดีนี้ให้ผู้ซื้อครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2524 แต่ใช้สิทธิเรียกร้องเอาค่าที่ได้ส่งมอบของเมื่อพ้นกำหนดอายุความ 2 ปี คดีของโจทก์ขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 3 ให้การว่า จำเลยที่ 3 ไม่เคยทำสัญญาค้ำประกันหนี้ที่จำเลยที่ 1 มีกับโจทก์ จำเลยที่ 3 ลงชื่อในสัญญาค้ำประกันที่โจทก์ฟ้องโดยยังไม่ได้กรอกข้อความเพื่อเป็นประกันการที่จำเลยที่ 2น้องของจำเลยที่ 3 สั่งซื้อสินค้าจากโจทก์ ไม่ได้ค้ำประกันหนี้ของจำเลยที่ 1 ทั้งโจทก์ซึ่งเป็นพ่อค้ามิได้ฟ้องเรียกเอาค่าที่ได้ส่งมอบของภายในกำหนดอายุความ 2 ปี หนี้ประธานขาดอายุความสิทธิเรียกร้องของโจทก์ต่อจำเลยที่ 1 ในฐานะผู้ค้ำประกันจึงขาดอายุความเช่นกัน ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ขาดนัดพิจารณาแต่มาศาลก่อนสืบพยานฝ่ายตนศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3ร่วมกันหรือแทนกันชำระเงินให้โจทก์ 243,119 บาท กับดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในต้นเงิน 211,408 บาท นับแต่วันถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 และที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องของโจทก์ในส่วนเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องนั้น ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ให้การว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด ชื่อ บริษัท เอฟ.เอ็ม.เซอร์วิส จำกัด กับทั้งการที่โจทก์มอบอำนาจให้นายวินัย เขม้นเขตร์ การณ์ เป็นผู้ฟ้องคดีนี้จำเลยที่ 1 ไม่ยอมรับและไม่รับรอง ศาลฎีกาเห็นว่า เป็นคำให้การที่ไม่ได้แสดงโดยชัดแจ้งว่าจำเลยปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วนโดยไม่มีเหตุผลอ้างอิง ดังนั้น คำให้การของจำเลยที่ 1ในส่วนดังกล่าวจึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา177 วรรคสอง ถือไม่ได้ว่าจำเลยที่ 1 ได้ให้การปฏิเสธตั้งประเด็นดังกล่าวเพื่อให้ศาลวินิจฉัย ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยให้ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 1ในข้อนี้ที่จำเลยที่ 1 ฎีกาต่อไปว่า โจทก์มิได้ส่งสำเนาเอกสารหมาย จ.1ที่โจทก์อ้างอิงเป็นพยานแก่จำเลยที่ 1 ก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่าสามวันเป็นการฝ่าฝืนประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90ต้องถือว่าโจทก์ไม่มีพยานเอกสารหมาย จ.1 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ว่าโจทก์มีเจตจำนงที่จะอ้างอิงหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1 เป็นพยานหลักฐานที่ฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90 วรรคแรก ก็ตามแต่เมื่อคำให้การของจำเลยที่ 1 ไม่มีประเด็นเรื่องอำนาจฟ้องของโจทก์เสียแล้ว การอ้างเอกสารหมาย จ.1 เพื่อสนับสนุนข้อต่อสู้ในเรื่องอำนาจฟ้องโดยฝ่าฝืนต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 90 วรรคแรก จึงไม่เกี่ยวกับประเด็นแห่งคดี แม้ศาลล่างทั้งสองจะรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวก็ไม่ทำให้ผลคดีเปลี่ยนแปลงศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยฎีกาจำเลยที่ 1 ในข้อนี้เช่นเดียวกันสำหรับปัญหาว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติได้ว่าโจทก์เป็นพ่อค้าขายเครื่องปรับอากาศ โจทก์ฟ้องเรียกเอาค่าที่ได้ส่งมอบเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศแก่จำเลย ซึ่งจำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนเชิดของจำเลยที่ 1 รับมอบสินค้าไว้ตั้งแต่วันที่ 3 กันยายน 2523 จนถึงวันที่ 14 พฤษภาคม 2524 สิทธิเรียกร้องดังกล่าวจึงมีอายุความสองปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(1) จะครบกำหนดวันที่ 14 พฤษภาคม 2526 แต่การที่จำเลยที่ 2 ตัวแทนเชิดของจำเลยที่ 1 ได้สั่งจ่ายเช็คฉบับแรกลงวันที่ 10 มกราคม 2526 จำนวนเงิน67,412 บาท เช็คฉบับที่ 2 ลงวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2526 จำนวนเงิน14,778 บาท เช็คฉบับที่ 3 ลงวันที่ 15 มีนาคม 2526 จำนวนเงิน10,735 บาท เช็คฉบับที่ 4 ลงวันที่ 15 เมษายน 2526 จำนวนเงิน31,148 บาท และเช็คฉบับที่ 5 ลงวันที่ 15 พฤษภาคม 2526 จำนวนเงิน67,412 บาท มอบให้แก่โจทก์เพื่อชำระหนี้ เห็นได้ชัดว่า เป็นการผ่อนชำระหนี้ค่าเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศดังกล่าวแทนจำเลยที่ 1 และที่ 3 ในระหว่างที่สิทธิเรียกร้องนั้นยังไม่ขาดอายุความย่อมมีผลผูกพันจำเลยที่ 1 ด้วย การกระทำดังกล่าวถือได้ว่าเป็นการกระทำอันปราศจากเคลือบคลุมสงสัยตระหนักเป็นปริยายว่ายอมรับสภาพตามสิทธิเรียกร้องของโจทก์ จึงเป็นการรับสภาพหนี้อายุความสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172เริ่มนับอายุความใหม่ตั้งแต่วันที่ 15 พฤษภาคม 2526 เพราะวันนั้นเป็นวันที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องตามเช็คฉบับสุดท้ายได้เป็นต้นไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 181 วรรคสอง อายุความสองปีจะครบในวันที่ 15 พฤษภาคม 2528 โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 15พฤษภาคม 2528 คดีจึงยังไม่ขาดอายุความที่จำเลยที่ 1 ฎีกาเป็นประการสุดท้ายว่า จำเลยที่ 1 ต้องรับผิดเพียงยอดเงินตามเช็ค 5 ฉบับ จำนวน 194,445 บาท พร้อมดอกเบี้ยเท่านั้น เห็นว่าการที่จำเลยที่ 1 เชิดจำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนซื้อเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศตามฟ้องจากโจทก์จำเลยที่ 1 ย่อมได้รับผลประโยชน์และต้องรับผิดด้วย ทั้งโจทก์ยังนำสืบฟังได้ว่า จำเลยที่ 1 ชำระราคาสินค้าไปแล้ว จำนวน370,046 บาท คงค้างชำระจำนวน 211,408 บาท ต่อมาจำเลยที่ 2ชำระหนี้ด้วยเช็ค 5 ฉบับ จำนวน 194,445 บาท แต่เรียกเก็บเงินตามเช็คไม่ได้ หนี้ค่าสินค้าดังกล่าวยังคงไม่เปลี่ยนแปลง โจทก์เรียกร้องสิทธิตามหนี้เดิมที่ค้างได้เต็มจำนวน จำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดในค่าสินค้าตามฟ้องพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2481/2534บริษัท เอฟ.เอ็ม.เซอร์วิส จำกัดโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด สห ไทย มอเตอร์ อุตรดิตถ์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 165 (1), ม. 172, ม. 181 วรรคสอง, ม. 321, ม. 797, ม. 820, ม. 821 ป.วิ.พ. ม. 84, ม. 90 วรรคแรก, ม. 177 วรรคสองที่จำเลยที่ 1 ให้การว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดชื่อ บริษัท อ.จำกัดกับทั้งการที่โจทก์มอบอำนาจให้ว. เป็นผู้ฟ้องคดีนี้ จำเลยที่ 1 ไม่ยอมรับและไม่รับรอง เป็นคำให้การที่ไม่ได้แสดงโดยชัดแจ้งว่า จำเลยปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วน ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 177 วรรคสอง จึงไม่มีประเด็นเรื่องอำนาจฟ้องดังกล่าวและแม้โจทก์จะอ้างอิงเอกสารหนังสือรับรองเป็นพยานหลักฐานเพื่อสนับสนุนข้อต่อสู้ในเรื่องอำนาจฟ้องโดยฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90 วรรคแรก ก็ไม่เกี่ยวกับประเด็นแห่งคดีและแม้ศาลล่างทั้งสองจะรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวก็ไม่ทำให้ผลคดีเปลี่ยนแปลง ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัย โจทก์เป็นพ่อค้าขายเครื่องปรับอากาศฟ้องเรียกเอาค่าที่ได้ส่งมอบเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศแก่จำเลยสิทธิเรียกร้องดังกล่าวมีอายุความ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(1) และการที่จำเลยที่ 2ตัวแทนเชิดของจำเลยที่ 1 สั่งจ่ายเช็ค 5 ฉบับผ่อนชำระหนี้ค่าเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศแทนจำเลยที่ 1ในระหว่างที่สิทธิเรียกร้องนั้นยังไม่ขาดอายุความ ย่อมมีผลผูกพันจำเลยที่ 1 ด้วย ถือได้ว่าเป็นการกระทำอันปราศจากเคลือบคลุมสงสัยตระหนักเป็นปริยายว่ายอมรับสภาพตามสิทธิเรียกร้องของโจทก์จึงเป็นการรับสภาพหนี้อายุความสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172 เริ่มนับอายุความใหม่ตั้งแต่วันที่ลงในเช็คฉบับสุดท้ายซึ่งเป็นวันที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องตามเช็คฉบับสุดท้ายได้เป็นต้นไป ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 181 วรรคสอง จำเลยที่ 1 ชำระราคาสินค้าไปแล้ว 370,046 บาท คงค้างชำระ211,408 บาท ต่อมาจำเลยที่ 2 ตัวแทนเชิดของจำเลยที่ 1 ชำระหนี้ด้วยเช็ค 5 ฉบับ จำนวน 194,445 บาท แต่เรียกเก็บเงินตามเช็คไม่ได้หนี้ค่าสินค้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง โจทก์เรียกร้องหนี้ที่ค้างได้เต็มจำนวน.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้เชิดจำเลยที่ 2 ติดต่อซื้อเครื่องปรับอากาศและตู้เย็นกับอุปกรณ์เกี่ยวกับเครื่องทำความเย็นจากโจทก์หลายครั้ง และจำเลยที่ 3 ทำสัญญาค้ำประกันการชำระหนี้ค่าสินค้าที่จำเลยที่ 1 สั่งซื้อจากโจทก์ในวงเงิน 600,000 บาท โดยยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมกับจำเลยที่ 1 ในระหว่างเดือนสิงหาคม 2523ถึงเดือนพฤษภาคม 2524 จำเลยที่ 1 ที่ 2 ได้สั่งซื้อและรับเครื่องปรับอากาศจำนวน 54 เครื่อง อะไหล่เครื่องปรับอากาศจำนวน5 ชิ้น ไปจากโจทก์รวมเป็นเงิน 581,454 บาท จำเลยที่ 1 ที่ 2ชำระราคาค่าสินค้าดังกล่าวให้โจทก์บางส่วนเพียง 370,046 บาท ยังคงค้างชำระอีก 211,408 บาท ระหว่างเดือนมกราคม 2526 ถึงเดือนพฤษภาคม2526 จำเลยที่ 2 ได้ลงลายมือชื่อสั่งจ่ายเช็คชำระค่าสินค้าให้โจทก์จำนวน 5 ฉบับ แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คทั้ง 5 ฉบับนั้น ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันหรือแทนกันชำระเงินจำนวน211,408 บาท กับดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในต้นเงิน211,408 บาท นับแต่วันที่ 14 มกราคม 2526 ซึ่งเป็นวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คฉบับแรกถึงวันฟ้องซึ่งโจทก์ขอคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในต้นเงิน 211,408 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่เคยเชิดจำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนหรือมอบหมายให้จำเลยที่ 2 กระทำการแทนจำเลยที่ 1 ในการติดต่อทำการค้ากับโจทก์ จำเลยที่ 1 ไม่เคยมีหนี้ที่ต้องชำระให้โจทก์โจทก์เป็นพ่อค้าส่งมอบสินค้าซึ่งเป็นมูลหนี้ในคดีนี้ให้ผู้ซื้อครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2524 แต่ใช้สิทธิเรียกร้องเอาค่าที่ได้ส่งมอบของเมื่อพ้นกำหนดอายุความ 2 ปี คดีของโจทก์ขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 3 ให้การว่า จำเลยที่ 3 ไม่เคยทำสัญญาค้ำประกันหนี้ที่จำเลยที่ 1 มีกับโจทก์ จำเลยที่ 3 ลงชื่อในสัญญาค้ำประกันที่โจทก์ฟ้องโดยยังไม่ได้กรอกข้อความเพื่อเป็นประกันการที่จำเลยที่ 2น้องของจำเลยที่ 3 สั่งซื้อสินค้าจากโจทก์ ไม่ได้ค้ำประกันหนี้ของจำเลยที่ 1 ทั้งโจทก์ซึ่งเป็นพ่อค้ามิได้ฟ้องเรียกเอาค่าที่ได้ส่งมอบของภายในกำหนดอายุความ 2 ปี หนี้ประธานขาดอายุความสิทธิเรียกร้องของโจทก์ต่อจำเลยที่ 1 ในฐานะผู้ค้ำประกันจึงขาดอายุความเช่นกัน ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ขาดนัดพิจารณาแต่มาศาลก่อนสืบพยานฝ่ายตนศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3ร่วมกันหรือแทนกันชำระเงินให้โจทก์ 243,119 บาท กับดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในต้นเงิน 211,408 บาท นับแต่วันถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 และที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องของโจทก์ในส่วนเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องนั้น ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ให้การว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด ชื่อ บริษัท เอฟ.เอ็ม.เซอร์วิส จำกัด กับทั้งการที่โจทก์มอบอำนาจให้นายวินัย เขม้นเขตร์ การณ์ เป็นผู้ฟ้องคดีนี้จำเลยที่ 1 ไม่ยอมรับและไม่รับรอง ศาลฎีกาเห็นว่า เป็นคำให้การที่ไม่ได้แสดงโดยชัดแจ้งว่าจำเลยปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วนโดยไม่มีเหตุผลอ้างอิง ดังนั้น คำให้การของจำเลยที่ 1ในส่วนดังกล่าวจึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา177 วรรคสอง ถือไม่ได้ว่าจำเลยที่ 1 ได้ให้การปฏิเสธตั้งประเด็นดังกล่าวเพื่อให้ศาลวินิจฉัย ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยให้ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 1ในข้อนี้ที่จำเลยที่ 1 ฎีกาต่อไปว่า โจทก์มิได้ส่งสำเนาเอกสารหมาย จ.1ที่โจทก์อ้างอิงเป็นพยานแก่จำเลยที่ 1 ก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่าสามวันเป็นการฝ่าฝืนประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90ต้องถือว่าโจทก์ไม่มีพยานเอกสารหมาย จ.1 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ว่าโจทก์มีเจตจำนงที่จะอ้างอิงหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1 เป็นพยานหลักฐานที่ฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90 วรรคแรก ก็ตามแต่เมื่อคำให้การของจำเลยที่ 1 ไม่มีประเด็นเรื่องอำนาจฟ้องของโจทก์เสียแล้ว การอ้างเอกสารหมาย จ.1 เพื่อสนับสนุนข้อต่อสู้ในเรื่องอำนาจฟ้องโดยฝ่าฝืนต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 90 วรรคแรก จึงไม่เกี่ยวกับประเด็นแห่งคดี แม้ศาลล่างทั้งสองจะรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวก็ไม่ทำให้ผลคดีเปลี่ยนแปลงศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยฎีกาจำเลยที่ 1 ในข้อนี้เช่นเดียวกันสำหรับปัญหาว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติได้ว่าโจทก์เป็นพ่อค้าขายเครื่องปรับอากาศ โจทก์ฟ้องเรียกเอาค่าที่ได้ส่งมอบเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศแก่จำเลย ซึ่งจำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนเชิดของจำเลยที่ 1 รับมอบสินค้าไว้ตั้งแต่วันที่ 3 กันยายน 2523 จนถึงวันที่ 14 พฤษภาคม 2524 สิทธิเรียกร้องดังกล่าวจึงมีอายุความสองปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(1) จะครบกำหนดวันที่ 14 พฤษภาคม 2526 แต่การที่จำเลยที่ 2 ตัวแทนเชิดของจำเลยที่ 1 ได้สั่งจ่ายเช็คฉบับแรกลงวันที่ 10 มกราคม 2526 จำนวนเงิน67,412 บาท เช็คฉบับที่ 2 ลงวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2526 จำนวนเงิน14,778 บาท เช็คฉบับที่ 3 ลงวันที่ 15 มีนาคม 2526 จำนวนเงิน10,735 บาท เช็คฉบับที่ 4 ลงวันที่ 15 เมษายน 2526 จำนวนเงิน31,148 บาท และเช็คฉบับที่ 5 ลงวันที่ 15 พฤษภาคม 2526 จำนวนเงิน67,412 บาท มอบให้แก่โจทก์เพื่อชำระหนี้ เห็นได้ชัดว่า เป็นการผ่อนชำระหนี้ค่าเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศดังกล่าวแทนจำเลยที่ 1 และที่ 3 ในระหว่างที่สิทธิเรียกร้องนั้นยังไม่ขาดอายุความย่อมมีผลผูกพันจำเลยที่ 1 ด้วย การกระทำดังกล่าวถือได้ว่าเป็นการกระทำอันปราศจากเคลือบคลุมสงสัยตระหนักเป็นปริยายว่ายอมรับสภาพตามสิทธิเรียกร้องของโจทก์ จึงเป็นการรับสภาพหนี้อายุความสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172เริ่มนับอายุความใหม่ตั้งแต่วันที่ 15 พฤษภาคม 2526 เพราะวันนั้นเป็นวันที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องตามเช็คฉบับสุดท้ายได้เป็นต้นไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 181 วรรคสอง อายุความสองปีจะครบในวันที่ 15 พฤษภาคม 2528 โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 15พฤษภาคม 2528 คดีจึงยังไม่ขาดอายุความที่จำเลยที่ 1 ฎีกาเป็นประการสุดท้ายว่า จำเลยที่ 1 ต้องรับผิดเพียงยอดเงินตามเช็ค 5 ฉบับ จำนวน 194,445 บาท พร้อมดอกเบี้ยเท่านั้น เห็นว่าการที่จำเลยที่ 1 เชิดจำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนซื้อเครื่องปรับอากาศและอะไหล่ของเครื่องปรับอากาศตามฟ้องจากโจทก์จำเลยที่ 1 ย่อมได้รับผลประโยชน์และต้องรับผิดด้วย ทั้งโจทก์ยังนำสืบฟังได้ว่า จำเลยที่ 1 ชำระราคาสินค้าไปแล้ว จำนวน370,046 บาท คงค้างชำระจำนวน 211,408 บาท ต่อมาจำเลยที่ 2ชำระหนี้ด้วยเช็ค 5 ฉบับ จำนวน 194,445 บาท แต่เรียกเก็บเงินตามเช็คไม่ได้ หนี้ค่าสินค้าดังกล่าวยังคงไม่เปลี่ยนแปลง โจทก์เรียกร้องสิทธิตามหนี้เดิมที่ค้างได้เต็มจำนวน จำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดในค่าสินค้าตามฟ้องพิพากษายืน.(เจริญ นิลเอสงฆ์-ชลิต ประไพศาล-อัมพร ทองประยูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ