คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 382/2490หลักกฎหมาย: ผู้ประกอบกิจการค้าซึ่งต้องเสียภาษีโรงค้ามิใช่ฉะเพาะป้าย ไม่ทำบัญชีตามที่รัฐมนตรีประกาศนั้นหากประกอบกิจการค้ามาก่อนรัฐมนตรีประกาศ ไม่มีบทมาตราใน พ.ร.บ. การบัญชีบัญญัติว่า เป็นความผิด การไม่ทำบัญชีเสียเลยนั้นไม่ถือว่าเป็นการละเว้นลงรายการตามมาตรา 19โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซึ่งเป็นผู้ประกอบกิจการค้าซึ่งต้องเสียภาษีโรงค้าตามประมวลรัษฎากร ซึ่งมิใช่เสียภาษีฉะเพาะป้ายระหว่างวันที่ ๑ เมษายน ๒๔๘๖ ถึง ๔ กันยายน ๒๔๘๘ จำเลยละเว้นไม่ทำบัญชีอันเป็นการผิดกฎหมาย ขอให้ลโทษตาม พ.ร.บ.การบัญชี ๒๔๘๒ มาตรา ๖, ๗, ๑๗ จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้ลงโทษ จำเลยฎีกาว่า คดีขาดอายุความ และฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาวินิจฉัยว่ ตาม พ.ร.บ. การบัญชี ม.๖ มีความว่า ให้รัฐมนตรีมีอำนาจประกาศในราชกิจจานุเบกษาว่ากิจการดังระบุไว้ในมาตรานั้น ประเภทใด ในท้องที่ใดจะต้องทำบัญชี และมาตรา ๑๗ มีความว่า ผู้ใดฝ่าฝืน ม. ๖ มีความผิด ในตอนท้ายมาตรา ๖ มีความว่า บุคคลใดประกอบการภายหลังวันที่รัฐมนตรีประกาศให้ทำบัญชีตั้งแต่วันเริ่มประกอบกิจการแต่โจทก์มิได้ฟ้องฐานที่จำเลยประกอบการภายหลังที่รัฐมนตรีประกาศ จึงไม่ต้องคำนึงถึงข้อความตอนท้าย นอกจากนี้แล้ว ไม่มีข้อความใดในมาตรา ๖ บังคับว่าบุคคลผู้ประกอบกิจการที่รัฐมนตรีประกาศจะต้องทำบัญชี และไม่มีบทอื่นบัญญัติเอาโทษ ทั้งการกระทำของจำเลยไม่ใช่ละเว้นรายการตามความในมาตรา ๑๙ จึงพิพากษายกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 382/2490อัยยการจังหวัดระยองโจทก์นายชัวกู้ หรือฮ้นกิม แซ่เล้าจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 7 พ.ร.บ.การบัญชี พ.ศ.2482 ม. 6, ม. 7, ม. 17, ม. 19ผู้ประกอบกิจการค้าซึ่งต้องเสียภาษีโรงค้ามิใช่ฉะเพาะป้าย ไม่ทำบัญชีตามที่รัฐมนตรีประกาศนั้นหากประกอบกิจการค้ามาก่อนรัฐมนตรีประกาศ ไม่มีบทมาตราใน พ.ร.บ. การบัญชีบัญญัติว่า เป็นความผิด การไม่ทำบัญชีเสียเลยนั้นไม่ถือว่าเป็นการละเว้นลงรายการตามมาตรา 19โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซึ่งเป็นผู้ประกอบกิจการค้าซึ่งต้องเสียภาษีโรงค้าตามประมวลรัษฎากร ซึ่งมิใช่เสียภาษีฉะเพาะป้ายระหว่างวันที่ ๑ เมษายน ๒๔๘๖ ถึง ๔ กันยายน ๒๔๘๘ จำเลยละเว้นไม่ทำบัญชีอันเป็นการผิดกฎหมาย ขอให้ลโทษตาม พ.ร.บ.การบัญชี ๒๔๘๒ มาตรา ๖, ๗, ๑๗ จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้ลงโทษ จำเลยฎีกาว่า คดีขาดอายุความ และฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาวินิจฉัยว่ ตาม พ.ร.บ. การบัญชี ม.๖ มีความว่า ให้รัฐมนตรีมีอำนาจประกาศในราชกิจจานุเบกษาว่ากิจการดังระบุไว้ในมาตรานั้น ประเภทใด ในท้องที่ใดจะต้องทำบัญชี และมาตรา ๑๗ มีความว่า ผู้ใดฝ่าฝืน ม. ๖ มีความผิด ในตอนท้ายมาตรา ๖ มีความว่า บุคคลใดประกอบการภายหลังวันที่รัฐมนตรีประกาศให้ทำบัญชีตั้งแต่วันเริ่มประกอบกิจการแต่โจทก์มิได้ฟ้องฐานที่จำเลยประกอบการภายหลังที่รัฐมนตรีประกาศ จึงไม่ต้องคำนึงถึงข้อความตอนท้าย นอกจากนี้แล้ว ไม่มีข้อความใดในมาตรา ๖ บังคับว่าบุคคลผู้ประกอบกิจการที่รัฐมนตรีประกาศจะต้องทำบัญชี และไม่มีบทอื่นบัญญัติเอาโทษ ทั้งการกระทำของจำเลยไม่ใช่ละเว้นรายการตามความในมาตรา ๑๙ จึงพิพากษายกฟ้อง(จำรูญเนติศาสตร์-ธรรมบัณฑิต-ชัยประชา)ศาลชั้นต้น - นายสกล บุญณัติฐิติศาลอุทธรณ์ - พระดุลย์การณ์ โกวิทย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซึ่งเป็นผู้ประกอบกิจการค้าซึ่งต้องเสียภาษีโรงค้าตามประมวลรัษฎากร ซึ่งมิใช่เสียภาษีฉะเพาะป้ายระหว่างวันที่ ๑ เมษายน ๒๔๘๖ ถึง ๔ กันยายน ๒๔๘๘ จำเลยละเว้นไม่ทำบัญชีอันเป็นการผิดกฎหมาย ขอให้ลโทษตาม พ.ร.บ.การบัญชี ๒๔๘๒ มาตรา ๖, ๗, ๑๗ จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้ลงโทษ จำเลยฎีกาว่า คดีขาดอายุความ และฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาวินิจฉัยว่ ตาม พ.ร.บ. การบัญชี ม.๖ มีความว่า ให้รัฐมนตรีมีอำนาจประกาศในราชกิจจานุเบกษาว่ากิจการดังระบุไว้ในมาตรานั้น ประเภทใด ในท้องที่ใดจะต้องทำบัญชี และมาตรา ๑๗ มีความว่า ผู้ใดฝ่าฝืน ม. ๖ มีความผิด ในตอนท้ายมาตรา ๖ มีความว่า บุคคลใดประกอบการภายหลังวันที่รัฐมนตรีประกาศให้ทำบัญชีตั้งแต่วันเริ่มประกอบกิจการแต่โจทก์มิได้ฟ้องฐานที่จำเลยประกอบการภายหลังที่รัฐมนตรีประกาศ จึงไม่ต้องคำนึงถึงข้อความตอนท้าย นอกจากนี้แล้ว ไม่มีข้อความใดในมาตรา ๖ บังคับว่าบุคคลผู้ประกอบกิจการที่รัฐมนตรีประกาศจะต้องทำบัญชี และไม่มีบทอื่นบัญญัติเอาโทษ ทั้งการกระทำของจำเลยไม่ใช่ละเว้นรายการตามความในมาตรา ๑๙ จึงพิพากษายกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 382/2490อัยยการจังหวัดระยองโจทก์นายชัวกู้ หรือฮ้นกิม แซ่เล้าจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 7 พ.ร.บ.การบัญชี พ.ศ.2482 ม. 6, ม. 7, ม. 17, ม. 19ผู้ประกอบกิจการค้าซึ่งต้องเสียภาษีโรงค้ามิใช่ฉะเพาะป้าย ไม่ทำบัญชีตามที่รัฐมนตรีประกาศนั้นหากประกอบกิจการค้ามาก่อนรัฐมนตรีประกาศ ไม่มีบทมาตราใน พ.ร.บ. การบัญชีบัญญัติว่า เป็นความผิด การไม่ทำบัญชีเสียเลยนั้นไม่ถือว่าเป็นการละเว้นลงรายการตามมาตรา 19โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซึ่งเป็นผู้ประกอบกิจการค้าซึ่งต้องเสียภาษีโรงค้าตามประมวลรัษฎากร ซึ่งมิใช่เสียภาษีฉะเพาะป้ายระหว่างวันที่ ๑ เมษายน ๒๔๘๖ ถึง ๔ กันยายน ๒๔๘๘ จำเลยละเว้นไม่ทำบัญชีอันเป็นการผิดกฎหมาย ขอให้ลโทษตาม พ.ร.บ.การบัญชี ๒๔๘๒ มาตรา ๖, ๗, ๑๗ จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้ลงโทษ จำเลยฎีกาว่า คดีขาดอายุความ และฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาวินิจฉัยว่ ตาม พ.ร.บ. การบัญชี ม.๖ มีความว่า ให้รัฐมนตรีมีอำนาจประกาศในราชกิจจานุเบกษาว่ากิจการดังระบุไว้ในมาตรานั้น ประเภทใด ในท้องที่ใดจะต้องทำบัญชี และมาตรา ๑๗ มีความว่า ผู้ใดฝ่าฝืน ม. ๖ มีความผิด ในตอนท้ายมาตรา ๖ มีความว่า บุคคลใดประกอบการภายหลังวันที่รัฐมนตรีประกาศให้ทำบัญชีตั้งแต่วันเริ่มประกอบกิจการแต่โจทก์มิได้ฟ้องฐานที่จำเลยประกอบการภายหลังที่รัฐมนตรีประกาศ จึงไม่ต้องคำนึงถึงข้อความตอนท้าย นอกจากนี้แล้ว ไม่มีข้อความใดในมาตรา ๖ บังคับว่าบุคคลผู้ประกอบกิจการที่รัฐมนตรีประกาศจะต้องทำบัญชี และไม่มีบทอื่นบัญญัติเอาโทษ ทั้งการกระทำของจำเลยไม่ใช่ละเว้นรายการตามความในมาตรา ๑๙ จึงพิพากษายกฟ้อง(จำรูญเนติศาสตร์-ธรรมบัณฑิต-ชัยประชา)ศาลชั้นต้น - นายสกล บุญณัติฐิติศาลอุทธรณ์ - พระดุลย์การณ์ โกวิทย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ