คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2432/2520หลักกฎหมาย: จำเลยเดินรถรับส่งผู้โดยสารในเส้นทางที่โจทก์ได้รับอนุญาต โดยมีกำหนดเวลาออกรถและสถานที่จอดรถที่แน่นอนประจำทุกวัน เมื่อรถจำเลยถึงปลายทางผู้โดยสารต่างคนต่างแยกย้ายกันไป รถจำเลยไม่ได้พาผู้โดยสารไปทัศนาจรที่ใดเลย และการจำหน่ายตั๋วโดยสารก็จำหน่ายเป็นรายบุคคล ในอัตราค่าโดยสารที่เป็นปกติธรรมดามิใช่เพื่อการทัศนาจรดังนี้ ย่อมถือได้ว่าจำเลยเดินรถในลักษณะที่เป็นการแข่งขันกับโจทก์ผู้มีสิทธิทำการขนส่งเดินรถประจำทางในเส้นทางสายที่โจทก์ได้รับอนุญาต ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายการกระทำของจำเลยเป็นการละเมิดต่อโจทก์โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลมีวัตถุประสงค์ในการรับทำการขนส่งทั่วไปได้รับอนุญาตให้ประกอบการขนส่งประจำทางด้วยรถยนต์ โดยสารในเส้นทางจากกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ มีระยะเวลา ๕ ปี นับตั้งแต่วันที่ ๒ ธันวาคม ๒๕๑๓ ถึงวันที่ ๑ ธันวาคม ๒๕๑๘ จำเลยเป็นนิติบุคคลมีวัตถุประสงค์ในการทำการบริการท่องเที่ยวและประกอบการค้าอื่น ๆ เมื่อวันที่ ๑ มีนาคม ๒๕๑๗ จำเลยได้นำรถยนต์เข้าทำการขนส่งในเส้นทางสายกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ เป็นประจำทุกวันจนบัดนี้โดยกระทำในลักษณะรถทัศนาจร แต่ตามสภาพความเป็นจริงแล้วจำเลยนำรถมาใช้ประกอบการขนส่งเป็นประจำในเส้นทางสายกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ การกระทำของจำเลยเป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติการขนส่ง พ.ศ.๒๔๙๗ และ เป็นการละเมิดต่อโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้ศาลพิพากษาห้ามจำเลยและบริวารเข้าทำการขนส่งในเส้นทางสายกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ และให้ชดใช้ค่าเสียหายวันละ ๑๘,๕๖๐ บาท นับแต่วันถัดจากวันฟ้องจนกว่าจำเลยและบริวารจะหยุดหรือเลิกเข้าทำการขนส่ง จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยนำรถยนต์เข้าทำการขนส่งในเส้นทางสายกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ และมิได้ทำการใด ๆ ในลักษณะที่เป็นการแข่งขันกับการประกอบกิจการขนส่งของโจทก์ การนำลูกค้าไปท่องเที่ยวที่จังหวัดเชียงใหม่นั้น บริษัทจำเลยไม่ได้กระทำแต่เป็นกิจการของบริษัทเอมเพรสนอร์ทเทอนทัวร์ จำกัด ซึ่งเป็นนิติบุคคลต่างหากจากบริษัทจำเลย และบริษัทเอมเพรสนอร์ทเทอนทัวร์ จำกัด ไม่ได้ทำการขนส่งผู้โดยสารในลักษณะเป็นการแข่งขันกับการประกอบกิจการขนส่งของโจทก์ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาห้ามมิให้จำเลยทำการขนส่งผู้โดยสารในเส้นทางระหว่างกรุงเทพฯ - จังหวัดเชียงใหม่ ในลักษณะที่เป็นการแข่งขันกับโจทก์ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายวันละ ๘๐๐ บาท นับแต่วันที่ ๒๖ มีนาคม ๒๕๑๗ จนกว่าจะหยุดำเนินการ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงและวินิจฉัยว่า จำเลยเดินรถรับส่งผู้โดยสารในเส้นทางที่โจทก์ได้รับอนุญาต เมื่อรถจำเลยถึงปลายทาง ผู้โดยสารต่างคนต่างแยกย้ายกันไป รถจำเลยไม่ได้พาผู้โดยสารไปทัศนาจรที่ใดเลยและการจำหน่ายตั๋วโดยสารนั้นก็จำหน่ายเป็นรายบุคคลคนละ ๑๔๐ บาท ซึ่งเป็นราคาปกติธรรมดามิใช่เพื่อการทัศนาจร ดังนี้ ย่อมถือได้ว่าจำเลยเดินรถในลักษณะที่เป็นการแข่งขันกับโจทก์ผู้มีสิทธิทำการขนส่งเดินรถประจำทางในเส้นทางสายที่ได้รับอนุญาต การกระทำของจำเลยทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ถือว่าเป็นการละเมิดต่อโจทก์ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2432/2520บริษัทขนส่ง จำกัดโจทก์บริษัทเอมเพรสแทรเวิล เซอร์วิส จำกัดล. ป.พ.พ. ม. 420 พ.ร.บ.การขนส่ง พ.ศ.2497 ม. 10, ม. 14จำเลยเดินรถรับส่งผู้โดยสารในเส้นทางที่โจทก์ได้รับอนุญาต โดยมีกำหนดเวลาออกรถและสถานที่จอดรถที่แน่นอนประจำทุกวัน เมื่อรถจำเลยถึงปลายทางผู้โดยสารต่างคนต่างแยกย้ายกันไป รถจำเลยไม่ได้พาผู้โดยสารไปทัศนาจรที่ใดเลย และการจำหน่ายตั๋วโดยสารก็จำหน่ายเป็นรายบุคคล ในอัตราค่าโดยสารที่เป็นปกติธรรมดามิใช่เพื่อการทัศนาจรดังนี้ ย่อมถือได้ว่าจำเลยเดินรถในลักษณะที่เป็นการแข่งขันกับโจทก์ผู้มีสิทธิทำการขนส่งเดินรถประจำทางในเส้นทางสายที่โจทก์ได้รับอนุญาต ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายการกระทำของจำเลยเป็นการละเมิดต่อโจทก์โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลมีวัตถุประสงค์ในการรับทำการขนส่งทั่วไปได้รับอนุญาตให้ประกอบการขนส่งประจำทางด้วยรถยนต์ โดยสารในเส้นทางจากกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ มีระยะเวลา ๕ ปี นับตั้งแต่วันที่ ๒ ธันวาคม ๒๕๑๓ ถึงวันที่ ๑ ธันวาคม ๒๕๑๘ จำเลยเป็นนิติบุคคลมีวัตถุประสงค์ในการทำการบริการท่องเที่ยวและประกอบการค้าอื่น ๆ เมื่อวันที่ ๑ มีนาคม ๒๕๑๗ จำเลยได้นำรถยนต์เข้าทำการขนส่งในเส้นทางสายกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ เป็นประจำทุกวันจนบัดนี้โดยกระทำในลักษณะรถทัศนาจร แต่ตามสภาพความเป็นจริงแล้วจำเลยนำรถมาใช้ประกอบการขนส่งเป็นประจำในเส้นทางสายกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ การกระทำของจำเลยเป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติการขนส่ง พ.ศ.๒๔๙๗ และ เป็นการละเมิดต่อโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้ศาลพิพากษาห้ามจำเลยและบริวารเข้าทำการขนส่งในเส้นทางสายกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ และให้ชดใช้ค่าเสียหายวันละ ๑๘,๕๖๐ บาท นับแต่วันถัดจากวันฟ้องจนกว่าจำเลยและบริวารจะหยุดหรือเลิกเข้าทำการขนส่ง จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยนำรถยนต์เข้าทำการขนส่งในเส้นทางสายกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ และมิได้ทำการใด ๆ ในลักษณะที่เป็นการแข่งขันกับการประกอบกิจการขนส่งของโจทก์ การนำลูกค้าไปท่องเที่ยวที่จังหวัดเชียงใหม่นั้น บริษัทจำเลยไม่ได้กระทำแต่เป็นกิจการของบริษัทเอมเพรสนอร์ทเทอนทัวร์ จำกัด ซึ่งเป็นนิติบุคคลต่างหากจากบริษัทจำเลย และบริษัทเอมเพรสนอร์ทเทอนทัวร์ จำกัด ไม่ได้ทำการขนส่งผู้โดยสารในลักษณะเป็นการแข่งขันกับการประกอบกิจการขนส่งของโจทก์ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาห้ามมิให้จำเลยทำการขนส่งผู้โดยสารในเส้นทางระหว่างกรุงเทพฯ - จังหวัดเชียงใหม่ ในลักษณะที่เป็นการแข่งขันกับโจทก์ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายวันละ ๘๐๐ บาท นับแต่วันที่ ๒๖ มีนาคม ๒๕๑๗ จนกว่าจะหยุดำเนินการ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงและวินิจฉัยว่า จำเลยเดินรถรับส่งผู้โดยสารในเส้นทางที่โจทก์ได้รับอนุญาต เมื่อรถจำเลยถึงปลายทาง ผู้โดยสารต่างคนต่างแยกย้ายกันไป รถจำเลยไม่ได้พาผู้โดยสารไปทัศนาจรที่ใดเลยและการจำหน่ายตั๋วโดยสารนั้นก็จำหน่ายเป็นรายบุคคลคนละ ๑๔๐ บาท ซึ่งเป็นราคาปกติธรรมดามิใช่เพื่อการทัศนาจร ดังนี้ ย่อมถือได้ว่าจำเลยเดินรถในลักษณะที่เป็นการแข่งขันกับโจทก์ผู้มีสิทธิทำการขนส่งเดินรถประจำทางในเส้นทางสายที่ได้รับอนุญาต การกระทำของจำเลยทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ถือว่าเป็นการละเมิดต่อโจทก์ พิพากษายืน(ขจร หะวานนท์-ยิ่งศักดิ์ กฤษณจินดา-สนิท อังศุสิงห์)ศาลแพ่ง - นายวิเชียร พูนคำศาลอุทธรณ์ - นายจรัญ สำเร็จประสงค์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลมีวัตถุประสงค์ในการรับทำการขนส่งทั่วไปได้รับอนุญาตให้ประกอบการขนส่งประจำทางด้วยรถยนต์ โดยสารในเส้นทางจากกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ มีระยะเวลา ๕ ปี นับตั้งแต่วันที่ ๒ ธันวาคม ๒๕๑๓ ถึงวันที่ ๑ ธันวาคม ๒๕๑๘ จำเลยเป็นนิติบุคคลมีวัตถุประสงค์ในการทำการบริการท่องเที่ยวและประกอบการค้าอื่น ๆ เมื่อวันที่ ๑ มีนาคม ๒๕๑๗ จำเลยได้นำรถยนต์เข้าทำการขนส่งในเส้นทางสายกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ เป็นประจำทุกวันจนบัดนี้โดยกระทำในลักษณะรถทัศนาจร แต่ตามสภาพความเป็นจริงแล้วจำเลยนำรถมาใช้ประกอบการขนส่งเป็นประจำในเส้นทางสายกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ การกระทำของจำเลยเป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติการขนส่ง พ.ศ.๒๔๙๗ และ เป็นการละเมิดต่อโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้ศาลพิพากษาห้ามจำเลยและบริวารเข้าทำการขนส่งในเส้นทางสายกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ และให้ชดใช้ค่าเสียหายวันละ ๑๘,๕๖๐ บาท นับแต่วันถัดจากวันฟ้องจนกว่าจำเลยและบริวารจะหยุดหรือเลิกเข้าทำการขนส่ง จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยนำรถยนต์เข้าทำการขนส่งในเส้นทางสายกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ และมิได้ทำการใด ๆ ในลักษณะที่เป็นการแข่งขันกับการประกอบกิจการขนส่งของโจทก์ การนำลูกค้าไปท่องเที่ยวที่จังหวัดเชียงใหม่นั้น บริษัทจำเลยไม่ได้กระทำแต่เป็นกิจการของบริษัทเอมเพรสนอร์ทเทอนทัวร์ จำกัด ซึ่งเป็นนิติบุคคลต่างหากจากบริษัทจำเลย และบริษัทเอมเพรสนอร์ทเทอนทัวร์ จำกัด ไม่ได้ทำการขนส่งผู้โดยสารในลักษณะเป็นการแข่งขันกับการประกอบกิจการขนส่งของโจทก์ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาห้ามมิให้จำเลยทำการขนส่งผู้โดยสารในเส้นทางระหว่างกรุงเทพฯ - จังหวัดเชียงใหม่ ในลักษณะที่เป็นการแข่งขันกับโจทก์ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายวันละ ๘๐๐ บาท นับแต่วันที่ ๒๖ มีนาคม ๒๕๑๗ จนกว่าจะหยุดำเนินการ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงและวินิจฉัยว่า จำเลยเดินรถรับส่งผู้โดยสารในเส้นทางที่โจทก์ได้รับอนุญาต เมื่อรถจำเลยถึงปลายทาง ผู้โดยสารต่างคนต่างแยกย้ายกันไป รถจำเลยไม่ได้พาผู้โดยสารไปทัศนาจรที่ใดเลยและการจำหน่ายตั๋วโดยสารนั้นก็จำหน่ายเป็นรายบุคคลคนละ ๑๔๐ บาท ซึ่งเป็นราคาปกติธรรมดามิใช่เพื่อการทัศนาจร ดังนี้ ย่อมถือได้ว่าจำเลยเดินรถในลักษณะที่เป็นการแข่งขันกับโจทก์ผู้มีสิทธิทำการขนส่งเดินรถประจำทางในเส้นทางสายที่ได้รับอนุญาต การกระทำของจำเลยทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ถือว่าเป็นการละเมิดต่อโจทก์ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2432/2520บริษัทขนส่ง จำกัดโจทก์บริษัทเอมเพรสแทรเวิล เซอร์วิส จำกัดล. ป.พ.พ. ม. 420 พ.ร.บ.การขนส่ง พ.ศ.2497 ม. 10, ม. 14จำเลยเดินรถรับส่งผู้โดยสารในเส้นทางที่โจทก์ได้รับอนุญาต โดยมีกำหนดเวลาออกรถและสถานที่จอดรถที่แน่นอนประจำทุกวัน เมื่อรถจำเลยถึงปลายทางผู้โดยสารต่างคนต่างแยกย้ายกันไป รถจำเลยไม่ได้พาผู้โดยสารไปทัศนาจรที่ใดเลย และการจำหน่ายตั๋วโดยสารก็จำหน่ายเป็นรายบุคคล ในอัตราค่าโดยสารที่เป็นปกติธรรมดามิใช่เพื่อการทัศนาจรดังนี้ ย่อมถือได้ว่าจำเลยเดินรถในลักษณะที่เป็นการแข่งขันกับโจทก์ผู้มีสิทธิทำการขนส่งเดินรถประจำทางในเส้นทางสายที่โจทก์ได้รับอนุญาต ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายการกระทำของจำเลยเป็นการละเมิดต่อโจทก์โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลมีวัตถุประสงค์ในการรับทำการขนส่งทั่วไปได้รับอนุญาตให้ประกอบการขนส่งประจำทางด้วยรถยนต์ โดยสารในเส้นทางจากกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ มีระยะเวลา ๕ ปี นับตั้งแต่วันที่ ๒ ธันวาคม ๒๕๑๓ ถึงวันที่ ๑ ธันวาคม ๒๕๑๘ จำเลยเป็นนิติบุคคลมีวัตถุประสงค์ในการทำการบริการท่องเที่ยวและประกอบการค้าอื่น ๆ เมื่อวันที่ ๑ มีนาคม ๒๕๑๗ จำเลยได้นำรถยนต์เข้าทำการขนส่งในเส้นทางสายกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ เป็นประจำทุกวันจนบัดนี้โดยกระทำในลักษณะรถทัศนาจร แต่ตามสภาพความเป็นจริงแล้วจำเลยนำรถมาใช้ประกอบการขนส่งเป็นประจำในเส้นทางสายกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ การกระทำของจำเลยเป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติการขนส่ง พ.ศ.๒๔๙๗ และ เป็นการละเมิดต่อโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้ศาลพิพากษาห้ามจำเลยและบริวารเข้าทำการขนส่งในเส้นทางสายกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ และให้ชดใช้ค่าเสียหายวันละ ๑๘,๕๖๐ บาท นับแต่วันถัดจากวันฟ้องจนกว่าจำเลยและบริวารจะหยุดหรือเลิกเข้าทำการขนส่ง จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยนำรถยนต์เข้าทำการขนส่งในเส้นทางสายกรุงเทพฯ - เชียงใหม่ และมิได้ทำการใด ๆ ในลักษณะที่เป็นการแข่งขันกับการประกอบกิจการขนส่งของโจทก์ การนำลูกค้าไปท่องเที่ยวที่จังหวัดเชียงใหม่นั้น บริษัทจำเลยไม่ได้กระทำแต่เป็นกิจการของบริษัทเอมเพรสนอร์ทเทอนทัวร์ จำกัด ซึ่งเป็นนิติบุคคลต่างหากจากบริษัทจำเลย และบริษัทเอมเพรสนอร์ทเทอนทัวร์ จำกัด ไม่ได้ทำการขนส่งผู้โดยสารในลักษณะเป็นการแข่งขันกับการประกอบกิจการขนส่งของโจทก์ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาห้ามมิให้จำเลยทำการขนส่งผู้โดยสารในเส้นทางระหว่างกรุงเทพฯ - จังหวัดเชียงใหม่ ในลักษณะที่เป็นการแข่งขันกับโจทก์ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายวันละ ๘๐๐ บาท นับแต่วันที่ ๒๖ มีนาคม ๒๕๑๗ จนกว่าจะหยุดำเนินการ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงและวินิจฉัยว่า จำเลยเดินรถรับส่งผู้โดยสารในเส้นทางที่โจทก์ได้รับอนุญาต เมื่อรถจำเลยถึงปลายทาง ผู้โดยสารต่างคนต่างแยกย้ายกันไป รถจำเลยไม่ได้พาผู้โดยสารไปทัศนาจรที่ใดเลยและการจำหน่ายตั๋วโดยสารนั้นก็จำหน่ายเป็นรายบุคคลคนละ ๑๔๐ บาท ซึ่งเป็นราคาปกติธรรมดามิใช่เพื่อการทัศนาจร ดังนี้ ย่อมถือได้ว่าจำเลยเดินรถในลักษณะที่เป็นการแข่งขันกับโจทก์ผู้มีสิทธิทำการขนส่งเดินรถประจำทางในเส้นทางสายที่ได้รับอนุญาต การกระทำของจำเลยทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ถือว่าเป็นการละเมิดต่อโจทก์ พิพากษายืน(ขจร หะวานนท์-ยิ่งศักดิ์ กฤษณจินดา-สนิท อังศุสิงห์)ศาลแพ่ง - นายวิเชียร พูนคำศาลอุทธรณ์ - นายจรัญ สำเร็จประสงค์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ