คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 910/2501หลักกฎหมาย: ในกรณีที่ศาลชั้นต้นงดสืบพยานจำเลยและฟังว่าห้องพิพาทไม่เป็นเคหะ แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โดยอาศัยเหตุอื่นนั้น จำเลยจะฎีกาขอให้ศาลชั้นต้นสืบพยานจำเลยเพื่อจะได้วินิจฉัยว่าการเช่าเป็นเคหะหรือไม่ ศาลฎีกาไม่จำต้องพิจารณาฎีกาคัดค้านคดีของจำเลยต่อไปโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากบ้านเช่าโดยอ้างว่า จำเลยเช่าไปเพื่อทำการค้า ครบกำหนดตามสัญญาเช่า จำเลยไม่ยอมส่งบ้านคืนจำเลยต่อสู้ว่า เช่าเพื่ออยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามกฎหมาย และโจทก์ไม่เคยบอกกล่าวให้จำเลยทราบวันชี้สองสถาน โจทก์ จำเลยแถลงรับกันว่าจำเลยได้รับหนังสือบอกกล่าวของโจทก์ลงวันที่ 9 ก.ย. 98 และโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ห้องพิพาท และได้ทำสัญญาเช่ากันจริง ทั้ง 2 ฝ่ายแถลงขอสืบพยานในข้อที่ว่า ห้องพิพาทเป็นเคหะตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ หรือไม่ศาลแขวงพระนครใต้ฟังว่า ห้องพิพาทไม่เป็นเคหะ เพราะทำการค้าโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยรู้ล่วงหน้าตามกฎหมายแล้ว พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่า โจทก์ไม่บอกกล่าวให้จำเลยรู้ตัวตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566 จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์จำเลยฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยปัญหาที่ศาลชั้นต้นงดสืบพยานจำเลย จึงขอให้ยกคำพิพากษาศาลล่าง และสั่งให้ศาลชั้นต้นสืบพยานจำเลยไปทั้งหมด เพื่อวินิจฉัยว่าเป็นการเช่าเคหะหรือมิใช่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โดยเหตุอื่นแล้ว ข้อที่จำเลยฎีกาขึ้นมาจึงไม่จำต้องวินิจฉัยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 910/2501นายทองคำ คุนากรโจทก์นางสุ่มเคง แซ่เฮงจำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ป.วิ.พ. ม. 242, ม. 243, ม. 247ในกรณีที่ศาลชั้นต้นงดสืบพยานจำเลยและฟังว่าห้องพิพาทไม่เป็นเคหะ แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โดยอาศัยเหตุอื่นนั้น จำเลยจะฎีกาขอให้ศาลชั้นต้นสืบพยานจำเลยเพื่อจะได้วินิจฉัยว่าการเช่าเป็นเคหะหรือไม่ ศาลฎีกาไม่จำต้องพิจารณาฎีกาคัดค้านคดีของจำเลยต่อไปโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากบ้านเช่าโดยอ้างว่า จำเลยเช่าไปเพื่อทำการค้า ครบกำหนดตามสัญญาเช่า จำเลยไม่ยอมส่งบ้านคืนจำเลยต่อสู้ว่า เช่าเพื่ออยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามกฎหมาย และโจทก์ไม่เคยบอกกล่าวให้จำเลยทราบวันชี้สองสถาน โจทก์ จำเลยแถลงรับกันว่าจำเลยได้รับหนังสือบอกกล่าวของโจทก์ลงวันที่ 9 ก.ย. 98 และโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ห้องพิพาท และได้ทำสัญญาเช่ากันจริง ทั้ง 2 ฝ่ายแถลงขอสืบพยานในข้อที่ว่า ห้องพิพาทเป็นเคหะตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ หรือไม่ศาลแขวงพระนครใต้ฟังว่า ห้องพิพาทไม่เป็นเคหะ เพราะทำการค้าโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยรู้ล่วงหน้าตามกฎหมายแล้ว พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่า โจทก์ไม่บอกกล่าวให้จำเลยรู้ตัวตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566 จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์จำเลยฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยปัญหาที่ศาลชั้นต้นงดสืบพยานจำเลย จึงขอให้ยกคำพิพากษาศาลล่าง และสั่งให้ศาลชั้นต้นสืบพยานจำเลยไปทั้งหมด เพื่อวินิจฉัยว่าเป็นการเช่าเคหะหรือมิใช่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โดยเหตุอื่นแล้ว ข้อที่จำเลยฎีกาขึ้นมาจึงไม่จำต้องวินิจฉัยพิพากษายืน(ปริพนธ์พจนพิสุทธิ์-ประวัติ ปัตตพงศ์-สารรักษ์ประนาท)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากบ้านเช่าโดยอ้างว่า จำเลยเช่าไปเพื่อทำการค้า ครบกำหนดตามสัญญาเช่า จำเลยไม่ยอมส่งบ้านคืนจำเลยต่อสู้ว่า เช่าเพื่ออยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามกฎหมาย และโจทก์ไม่เคยบอกกล่าวให้จำเลยทราบวันชี้สองสถาน โจทก์ จำเลยแถลงรับกันว่าจำเลยได้รับหนังสือบอกกล่าวของโจทก์ลงวันที่ 9 ก.ย. 98 และโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ห้องพิพาท และได้ทำสัญญาเช่ากันจริง ทั้ง 2 ฝ่ายแถลงขอสืบพยานในข้อที่ว่า ห้องพิพาทเป็นเคหะตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ หรือไม่ศาลแขวงพระนครใต้ฟังว่า ห้องพิพาทไม่เป็นเคหะ เพราะทำการค้าโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยรู้ล่วงหน้าตามกฎหมายแล้ว พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่า โจทก์ไม่บอกกล่าวให้จำเลยรู้ตัวตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566 จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์จำเลยฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยปัญหาที่ศาลชั้นต้นงดสืบพยานจำเลย จึงขอให้ยกคำพิพากษาศาลล่าง และสั่งให้ศาลชั้นต้นสืบพยานจำเลยไปทั้งหมด เพื่อวินิจฉัยว่าเป็นการเช่าเคหะหรือมิใช่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โดยเหตุอื่นแล้ว ข้อที่จำเลยฎีกาขึ้นมาจึงไม่จำต้องวินิจฉัยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 910/2501นายทองคำ คุนากรโจทก์นางสุ่มเคง แซ่เฮงจำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ป.วิ.พ. ม. 242, ม. 243, ม. 247ในกรณีที่ศาลชั้นต้นงดสืบพยานจำเลยและฟังว่าห้องพิพาทไม่เป็นเคหะ แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โดยอาศัยเหตุอื่นนั้น จำเลยจะฎีกาขอให้ศาลชั้นต้นสืบพยานจำเลยเพื่อจะได้วินิจฉัยว่าการเช่าเป็นเคหะหรือไม่ ศาลฎีกาไม่จำต้องพิจารณาฎีกาคัดค้านคดีของจำเลยต่อไปโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากบ้านเช่าโดยอ้างว่า จำเลยเช่าไปเพื่อทำการค้า ครบกำหนดตามสัญญาเช่า จำเลยไม่ยอมส่งบ้านคืนจำเลยต่อสู้ว่า เช่าเพื่ออยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามกฎหมาย และโจทก์ไม่เคยบอกกล่าวให้จำเลยทราบวันชี้สองสถาน โจทก์ จำเลยแถลงรับกันว่าจำเลยได้รับหนังสือบอกกล่าวของโจทก์ลงวันที่ 9 ก.ย. 98 และโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ห้องพิพาท และได้ทำสัญญาเช่ากันจริง ทั้ง 2 ฝ่ายแถลงขอสืบพยานในข้อที่ว่า ห้องพิพาทเป็นเคหะตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ หรือไม่ศาลแขวงพระนครใต้ฟังว่า ห้องพิพาทไม่เป็นเคหะ เพราะทำการค้าโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยรู้ล่วงหน้าตามกฎหมายแล้ว พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่า โจทก์ไม่บอกกล่าวให้จำเลยรู้ตัวตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566 จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์จำเลยฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยปัญหาที่ศาลชั้นต้นงดสืบพยานจำเลย จึงขอให้ยกคำพิพากษาศาลล่าง และสั่งให้ศาลชั้นต้นสืบพยานจำเลยไปทั้งหมด เพื่อวินิจฉัยว่าเป็นการเช่าเคหะหรือมิใช่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โดยเหตุอื่นแล้ว ข้อที่จำเลยฎีกาขึ้นมาจึงไม่จำต้องวินิจฉัยพิพากษายืน(ปริพนธ์พจนพิสุทธิ์-ประวัติ ปัตตพงศ์-สารรักษ์ประนาท)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ