คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4692/2538หลักกฎหมาย: โจทก์เป็นผู้จัดการสาขาธนาคารจำเลยมิได้ทุจริตหรือประมาทเลินเล่อในการฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งเกี่ยวกับการปฏิบัติงานของจำเลยแต่เป็นการผ่อนสั้นผ่อนยาวช่วยเหลือลูกค้าที่ประสบปัญหาจากภาวะวิกฤตทางเศรษฐกิจโดยจำเลยก็ได้รับผลประโยชน์จากการที่โจทก์อนุมัติให้ลูกค้าเบิกเงินเกินบัญชีและรับซื้อลดตั๋วเงินที่ผิดระเบียบด้วยและสาขาอื่นของจำเลยก็ปฏิบัติทำนองเดียวกันเป็นการกระทำเพื่อประโยชน์ของจำเลยไม่อาจถือว่าเป็นความผิดร้ายแรงโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างประจำครั้งสุดท้ายมีตำแหน่งเป็นหัวหน้ากิจกรรมพิเศษฝ่ายพนักงานได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเป็นเงินเดือน เดือนละ 33,280 บาท ค่าครองชีพเดือนละ 550 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 15 และวันสิ้นเดือนต่อมาวันที่ 31 สิงหาคม 2535 จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์โดยอ้างว่าโจทก์ปฏิบัติหน้าที่ฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งของธนาคาร จงใจหรือประมาทเลินเล่อทำให้เกิดความเสียหายแก่ธนาคารอย่างร้ายแรงซึ่งไม่เป็นความจริง การเลิกจ้างดังกล่าวเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมและไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 202,980 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 16,915 บาท เงินทุนเลี้ยงชีพจำนวน 656,777 บาทเงินบำเหน็จพิเศษจำนวน 50,000 บาท เงินโบนัสจำนวน 33,830 บาทและค่าเสียหายจำนวน 1,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างสำหรับค่าชดเชยและนับแต่วันฟ้องสำหรับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า เงินทุนเลี้ยงชีพเงินบำเหน็จพิเศษ เงินโบนัสและค่าเสียหายจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยมีคำสั่งปลดโจทก์ออกจากการเป็นพนักงานเนื่องจากโจทก์จงใจปฏิบัติฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งของจำเลยทำให้จำเลยได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง กล่าวคือ ในขณะที่โจทก์ดำรงตำแหน่งผู้จัดการสาขาทรงวาดได้อนุมัติให้ลูกหนี้เบิกเงินเกินวงเงินและเบิกเงินเกินบัญชีโดยไม่มีสัญญาและหลักประกันรวม 12 ราย มียอดหนี้รวมเป็นเงินจำนวน 12,321,335.15 บาทนอกจากนี้โจทก์ยังอนุมัติให้รับซื้อลดตั๋วเงิน แอล.บี.ดี. ที่ไม่ได้เกิดจากการค้าโดยสุจริตจากลูกหนี้ 6 ราย จำนวน 11 ฉบับ เป็นเงิน550,000 บาท ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 202,980 บาทและเงินทุนเลี้ยงชีพจำนวน 656,777 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างสำหรับค่าชดเชยและนับแต่วันฟ้องสำหรับเงินทุนเลี้ยงชีพเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกเสียจำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาวินิจฉัยเฉพาะปัญหาข้อกฎหมายตามอุทธรณ์จำเลยว่า การกระทำของโจทก์เป็นกรณีร้ายแรงหรือไม่ เห็นว่า ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติตามคำวินิจฉัยของศาลแรงงานกลางว่า โจทก์ฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งเกี่ยวกับการปฏิบัติงานของจำเลย มิได้เกิดจากการทุจริตหรือประมาทเลินเล่อ หากแต่เป็นการผ่อนสั้นผ่อนยาวช่วยเหลือลูกค้าที่ประสบปัญหาอันสืบเนื่องจากภาวะวิกฤตทางเศรษฐกิจ โดยธนาคารจำเลยก็ได้รับผลประโยชน์จากการเบิกเงินเกินบัญชีและรับซื้อลดตั๋วเงินที่ผิดระเบียบดังกล่าวด้วยและสาขาอื่นของธนาคารจำเลยก็มีการปฏิบัติทำนองข้างต้น ดังนี้ การกระทำของโจทก์ที่ฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งเกี่ยวกับการปฏิบัติงานของจำเลยดังกล่าว จึงเป็นการกระทำโดยเจตนาเพื่อประโยชน์ของธนาคารจำเลย หาได้มีเจตนาที่จะก่อให้เกิดความเสียหายแก่ธนาคารจำเลยไม่ จึงไม่อาจถือเป็นความผิดร้ายแรงดังที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยถูกต้องแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4692/2538นาย วิชัย ลีลาสิริโชติโจทก์ธนาคาร กรุงไทย จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47โจทก์เป็นผู้จัดการสาขาธนาคารจำเลยมิได้ทุจริตหรือประมาทเลินเล่อในการฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งเกี่ยวกับการปฏิบัติงานของจำเลยแต่เป็นการผ่อนสั้นผ่อนยาวช่วยเหลือลูกค้าที่ประสบปัญหาจากภาวะวิกฤตทางเศรษฐกิจโดยจำเลยก็ได้รับผลประโยชน์จากการที่โจทก์อนุมัติให้ลูกค้าเบิกเงินเกินบัญชีและรับซื้อลดตั๋วเงินที่ผิดระเบียบด้วยและสาขาอื่นของจำเลยก็ปฏิบัติทำนองเดียวกันเป็นการกระทำเพื่อประโยชน์ของจำเลยไม่อาจถือว่าเป็นความผิดร้ายแรงโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างประจำครั้งสุดท้ายมีตำแหน่งเป็นหัวหน้ากิจกรรมพิเศษฝ่ายพนักงานได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเป็นเงินเดือน เดือนละ 33,280 บาท ค่าครองชีพเดือนละ 550 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 15 และวันสิ้นเดือนต่อมาวันที่ 31 สิงหาคม 2535 จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์โดยอ้างว่าโจทก์ปฏิบัติหน้าที่ฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งของธนาคาร จงใจหรือประมาทเลินเล่อทำให้เกิดความเสียหายแก่ธนาคารอย่างร้ายแรงซึ่งไม่เป็นความจริง การเลิกจ้างดังกล่าวเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมและไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 202,980 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 16,915 บาท เงินทุนเลี้ยงชีพจำนวน 656,777 บาทเงินบำเหน็จพิเศษจำนวน 50,000 บาท เงินโบนัสจำนวน 33,830 บาทและค่าเสียหายจำนวน 1,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างสำหรับค่าชดเชยและนับแต่วันฟ้องสำหรับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า เงินทุนเลี้ยงชีพเงินบำเหน็จพิเศษ เงินโบนัสและค่าเสียหายจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยมีคำสั่งปลดโจทก์ออกจากการเป็นพนักงานเนื่องจากโจทก์จงใจปฏิบัติฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งของจำเลยทำให้จำเลยได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง กล่าวคือ ในขณะที่โจทก์ดำรงตำแหน่งผู้จัดการสาขาทรงวาดได้อนุมัติให้ลูกหนี้เบิกเงินเกินวงเงินและเบิกเงินเกินบัญชีโดยไม่มีสัญญาและหลักประกันรวม 12 ราย มียอดหนี้รวมเป็นเงินจำนวน 12,321,335.15 บาทนอกจากนี้โจทก์ยังอนุมัติให้รับซื้อลดตั๋วเงิน แอล.บี.ดี. ที่ไม่ได้เกิดจากการค้าโดยสุจริตจากลูกหนี้ 6 ราย จำนวน 11 ฉบับ เป็นเงิน550,000 บาท ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 202,980 บาทและเงินทุนเลี้ยงชีพจำนวน 656,777 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างสำหรับค่าชดเชยและนับแต่วันฟ้องสำหรับเงินทุนเลี้ยงชีพเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกเสียจำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาวินิจฉัยเฉพาะปัญหาข้อกฎหมายตามอุทธรณ์จำเลยว่า การกระทำของโจทก์เป็นกรณีร้ายแรงหรือไม่ เห็นว่า ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติตามคำวินิจฉัยของศาลแรงงานกลางว่า โจทก์ฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งเกี่ยวกับการปฏิบัติงานของจำเลย มิได้เกิดจากการทุจริตหรือประมาทเลินเล่อ หากแต่เป็นการผ่อนสั้นผ่อนยาวช่วยเหลือลูกค้าที่ประสบปัญหาอันสืบเนื่องจากภาวะวิกฤตทางเศรษฐกิจ โดยธนาคารจำเลยก็ได้รับผลประโยชน์จากการเบิกเงินเกินบัญชีและรับซื้อลดตั๋วเงินที่ผิดระเบียบดังกล่าวด้วยและสาขาอื่นของธนาคารจำเลยก็มีการปฏิบัติทำนองข้างต้น ดังนี้ การกระทำของโจทก์ที่ฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งเกี่ยวกับการปฏิบัติงานของจำเลยดังกล่าว จึงเป็นการกระทำโดยเจตนาเพื่อประโยชน์ของธนาคารจำเลย หาได้มีเจตนาที่จะก่อให้เกิดความเสียหายแก่ธนาคารจำเลยไม่ จึงไม่อาจถือเป็นความผิดร้ายแรงดังที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยถูกต้องแล้ว"พิพากษายืน(วินัย วิมลเศรษฐ-ชลิต ประไพศาล-ชูชาติ ศรีแสง)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1.คดีนี้โจทก์ได้กระทำการอันเป็นเหตุให้จำเลยเลิกจ้างในขณะที่โจทก์ดำรงตำแหน่งผู้จัดการสาขาโดยได้อนุมัติให้เบิกเงินเกินวงเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีและเบิกเงินเกินบัญชีโดยไม่มีสัญญาและหลักประกันรวมทั้งซื้อลดตั๋วเงินอันเป็นการฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งของนายจ้างเกี่ยวกับการให้ความช่วยเหลือลูกค้าและการรับซื้อตั๋วเงิน ปัญหาในคดีมีว่าการฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งเกี่ยวกับการปฏิบัติงานดังกล่าวเป็นกรณีที่ร้ายแรงซึ่งจำเลยผู้เป็นนายจ้างจะเลิกจ้างโจทก์ได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยหรือไม่ กิจการธนาคารเป็นกิจการที่ประกอบการค้าด้านการเงินเป็นธุรกิจที่มีความอ่อนไหวต่อความเชื่อถือของลูกค้าความมั่นคงทางการเงินของผู้ฝากเงินกับธนาคารและระบบการเงินของประเทศผู้ปฏิบัติงานในธนาคารจึงต้องเป็นบุคคลที่มีวินัยในตัวเองสูงมากและต้องรักษาวินัยขององค์การให้ได้ครบถ้วนด้วยในทำนองเดียวกันผู้ปฏิบัติงานในธนาคารก็ควรจะต้องได้รับค่าตอบแทนให้สูงพอและเหมาะสมที่จะดำรงความมีวินัยอันเคร่งครัดนั้นได้ เมื่อธุรกิจธนาคารมีความสำคัญต่อทุกฝ่ายดังกล่าวข้างต้นการฝ่าฝืนวินัยในการทำงานที่เกี่ยวกับความเสียหายทางด้านการเงินจึงต้องถือว่าเป็นกรณีที่ร้ายแรงทั้งสิ้นเช่น ผู้รักษาการสมุห์บัญชีเก็บกุญแจไว้ในลิ้นชักแทนที่จะเก็บไว้ติดตัวตามระเบียบเป็นการปฏิบัติงานผิดระเบียบและทำให้ธนาคารเสียหายอย่างร้ายแรงธนาคารมีสิทธิเลิกจ้างได้มิใช่การเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม(ฎีกาที่1722/2528) พนักงานเปิดเผยบัญชีเงินฝากของลูกค้าหรือฐานะทางการเงินของลูกค้าเป็นการกระทำผิดทางวินัยอย่างร้ายแรง(ฎีกาที่2874/2530) 2.ระเบียบและคำสั่งในเรื่องเกี่ยวกับวงเงินที่ลูกค้าจะเบิกเงินเกินบัญชีรวมทั้งการซื้อลดตั๋วเงินหากมีการฝ่าฝืนก็อาจทำให้เกิดความเสียหายร้ายแรงได้ดังที่เคยปรากฏในบางธนาคารมาแล้วแต่แนวคำพิพากษาศาลฎีกาได้วินิจฉัยเป็นไปในมุมมองอีกทางหนึ่งเช่น ผู้จัดการสาขาอนุมัติสินเชื่อประเภทเบิกเงินเกินบัญชีแก่ลูกค้าโดยผิดระเบียบเกินอำนาจที่ธนาคารมอบหมายซึ่งเป็นการผิดระเบียบแต่การกระทำของผู้จัดการสาขาก็เป็นการช่วยเหลือลูกค้าของธนาคารที่ร้อนเงินและธนาคารก็ได้รับประโยชน์จากการเบิกเงินเกินบัญชีโดยผลประโยชน์มิได้ตกแก่ผู้จัดการสาขาและปรากฏว่าทางปฏิบัติทั่วไปผู้จัดการธนาคารสาขาก็ให้ลูกค้าเบิกเงินเกินบัญชีกันทั่วๆไปทั้งได้ปฏิบัติมาเช่นนี้เป็นเวลานานถึง3ปีเศษโดยธนาคารไม่เคยจะตักเตือนจึงมิใช่การฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งในกรณีที่ร้ายแรง(ฎีกาที่546/2527) คำวินิจฉัยของศาลฎีกาในคดีนี้เน้นถึงความสุจริตของโจทก์ในการกระทำอันเป็นการฝ่าฝืนระเบียบเพื่อเป็นการผ่อนสั้นผ่อนยาวช่วยเหลือลูกค้าอันเป็นวิสัยของการทำธุรกิจที่ดีและจำเลยได้รับประโยชน์ด้วยซึ่งเท่ากับนายจ้างมิได้เสียหายจากการฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งนั้นจึงเป็นกรณีที่ไม่ร้ายแรง เกษมสันต์ วิลาวรรณคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างประจำครั้งสุดท้ายมีตำแหน่งเป็นหัวหน้ากิจกรรมพิเศษฝ่ายพนักงานได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเป็นเงินเดือน เดือนละ 33,280 บาท ค่าครองชีพเดือนละ 550 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 15 และวันสิ้นเดือนต่อมาวันที่ 31 สิงหาคม 2535 จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์โดยอ้างว่าโจทก์ปฏิบัติหน้าที่ฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งของธนาคาร จงใจหรือประมาทเลินเล่อทำให้เกิดความเสียหายแก่ธนาคารอย่างร้ายแรงซึ่งไม่เป็นความจริง การเลิกจ้างดังกล่าวเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมและไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 202,980 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 16,915 บาท เงินทุนเลี้ยงชีพจำนวน 656,777 บาทเงินบำเหน็จพิเศษจำนวน 50,000 บาท เงินโบนัสจำนวน 33,830 บาทและค่าเสียหายจำนวน 1,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างสำหรับค่าชดเชยและนับแต่วันฟ้องสำหรับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า เงินทุนเลี้ยงชีพเงินบำเหน็จพิเศษ เงินโบนัสและค่าเสียหายจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยมีคำสั่งปลดโจทก์ออกจากการเป็นพนักงานเนื่องจากโจทก์จงใจปฏิบัติฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งของจำเลยทำให้จำเลยได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง กล่าวคือ ในขณะที่โจทก์ดำรงตำแหน่งผู้จัดการสาขาทรงวาดได้อนุมัติให้ลูกหนี้เบิกเงินเกินวงเงินและเบิกเงินเกินบัญชีโดยไม่มีสัญญาและหลักประกันรวม 12 ราย มียอดหนี้รวมเป็นเงินจำนวน 12,321,335.15 บาทนอกจากนี้โจทก์ยังอนุมัติให้รับซื้อลดตั๋วเงิน แอล.บี.ดี. ที่ไม่ได้เกิดจากการค้าโดยสุจริตจากลูกหนี้ 6 ราย จำนวน 11 ฉบับ เป็นเงิน550,000 บาท ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 202,980 บาทและเงินทุนเลี้ยงชีพจำนวน 656,777 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างสำหรับค่าชดเชยและนับแต่วันฟ้องสำหรับเงินทุนเลี้ยงชีพเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกเสียจำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาวินิจฉัยเฉพาะปัญหาข้อกฎหมายตามอุทธรณ์จำเลยว่า การกระทำของโจทก์เป็นกรณีร้ายแรงหรือไม่ เห็นว่า ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติตามคำวินิจฉัยของศาลแรงงานกลางว่า โจทก์ฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งเกี่ยวกับการปฏิบัติงานของจำเลย มิได้เกิดจากการทุจริตหรือประมาทเลินเล่อ หากแต่เป็นการผ่อนสั้นผ่อนยาวช่วยเหลือลูกค้าที่ประสบปัญหาอันสืบเนื่องจากภาวะวิกฤตทางเศรษฐกิจ โดยธนาคารจำเลยก็ได้รับผลประโยชน์จากการเบิกเงินเกินบัญชีและรับซื้อลดตั๋วเงินที่ผิดระเบียบดังกล่าวด้วยและสาขาอื่นของธนาคารจำเลยก็มีการปฏิบัติทำนองข้างต้น ดังนี้ การกระทำของโจทก์ที่ฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งเกี่ยวกับการปฏิบัติงานของจำเลยดังกล่าว จึงเป็นการกระทำโดยเจตนาเพื่อประโยชน์ของธนาคารจำเลย หาได้มีเจตนาที่จะก่อให้เกิดความเสียหายแก่ธนาคารจำเลยไม่ จึงไม่อาจถือเป็นความผิดร้ายแรงดังที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยถูกต้องแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4692/2538นาย วิชัย ลีลาสิริโชติโจทก์ธนาคาร กรุงไทย จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47โจทก์เป็นผู้จัดการสาขาธนาคารจำเลยมิได้ทุจริตหรือประมาทเลินเล่อในการฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งเกี่ยวกับการปฏิบัติงานของจำเลยแต่เป็นการผ่อนสั้นผ่อนยาวช่วยเหลือลูกค้าที่ประสบปัญหาจากภาวะวิกฤตทางเศรษฐกิจโดยจำเลยก็ได้รับผลประโยชน์จากการที่โจทก์อนุมัติให้ลูกค้าเบิกเงินเกินบัญชีและรับซื้อลดตั๋วเงินที่ผิดระเบียบด้วยและสาขาอื่นของจำเลยก็ปฏิบัติทำนองเดียวกันเป็นการกระทำเพื่อประโยชน์ของจำเลยไม่อาจถือว่าเป็นความผิดร้ายแรงโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างประจำครั้งสุดท้ายมีตำแหน่งเป็นหัวหน้ากิจกรรมพิเศษฝ่ายพนักงานได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเป็นเงินเดือน เดือนละ 33,280 บาท ค่าครองชีพเดือนละ 550 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 15 และวันสิ้นเดือนต่อมาวันที่ 31 สิงหาคม 2535 จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์โดยอ้างว่าโจทก์ปฏิบัติหน้าที่ฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งของธนาคาร จงใจหรือประมาทเลินเล่อทำให้เกิดความเสียหายแก่ธนาคารอย่างร้ายแรงซึ่งไม่เป็นความจริง การเลิกจ้างดังกล่าวเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมและไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 202,980 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 16,915 บาท เงินทุนเลี้ยงชีพจำนวน 656,777 บาทเงินบำเหน็จพิเศษจำนวน 50,000 บาท เงินโบนัสจำนวน 33,830 บาทและค่าเสียหายจำนวน 1,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างสำหรับค่าชดเชยและนับแต่วันฟ้องสำหรับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า เงินทุนเลี้ยงชีพเงินบำเหน็จพิเศษ เงินโบนัสและค่าเสียหายจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยมีคำสั่งปลดโจทก์ออกจากการเป็นพนักงานเนื่องจากโจทก์จงใจปฏิบัติฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งของจำเลยทำให้จำเลยได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง กล่าวคือ ในขณะที่โจทก์ดำรงตำแหน่งผู้จัดการสาขาทรงวาดได้อนุมัติให้ลูกหนี้เบิกเงินเกินวงเงินและเบิกเงินเกินบัญชีโดยไม่มีสัญญาและหลักประกันรวม 12 ราย มียอดหนี้รวมเป็นเงินจำนวน 12,321,335.15 บาทนอกจากนี้โจทก์ยังอนุมัติให้รับซื้อลดตั๋วเงิน แอล.บี.ดี. ที่ไม่ได้เกิดจากการค้าโดยสุจริตจากลูกหนี้ 6 ราย จำนวน 11 ฉบับ เป็นเงิน550,000 บาท ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 202,980 บาทและเงินทุนเลี้ยงชีพจำนวน 656,777 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างสำหรับค่าชดเชยและนับแต่วันฟ้องสำหรับเงินทุนเลี้ยงชีพเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกเสียจำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาวินิจฉัยเฉพาะปัญหาข้อกฎหมายตามอุทธรณ์จำเลยว่า การกระทำของโจทก์เป็นกรณีร้ายแรงหรือไม่ เห็นว่า ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติตามคำวินิจฉัยของศาลแรงงานกลางว่า โจทก์ฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งเกี่ยวกับการปฏิบัติงานของจำเลย มิได้เกิดจากการทุจริตหรือประมาทเลินเล่อ หากแต่เป็นการผ่อนสั้นผ่อนยาวช่วยเหลือลูกค้าที่ประสบปัญหาอันสืบเนื่องจากภาวะวิกฤตทางเศรษฐกิจ โดยธนาคารจำเลยก็ได้รับผลประโยชน์จากการเบิกเงินเกินบัญชีและรับซื้อลดตั๋วเงินที่ผิดระเบียบดังกล่าวด้วยและสาขาอื่นของธนาคารจำเลยก็มีการปฏิบัติทำนองข้างต้น ดังนี้ การกระทำของโจทก์ที่ฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งเกี่ยวกับการปฏิบัติงานของจำเลยดังกล่าว จึงเป็นการกระทำโดยเจตนาเพื่อประโยชน์ของธนาคารจำเลย หาได้มีเจตนาที่จะก่อให้เกิดความเสียหายแก่ธนาคารจำเลยไม่ จึงไม่อาจถือเป็นความผิดร้ายแรงดังที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยถูกต้องแล้ว"พิพากษายืน(วินัย วิมลเศรษฐ-ชลิต ประไพศาล-ชูชาติ ศรีแสง)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1.คดีนี้โจทก์ได้กระทำการอันเป็นเหตุให้จำเลยเลิกจ้างในขณะที่โจทก์ดำรงตำแหน่งผู้จัดการสาขาโดยได้อนุมัติให้เบิกเงินเกินวงเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีและเบิกเงินเกินบัญชีโดยไม่มีสัญญาและหลักประกันรวมทั้งซื้อลดตั๋วเงินอันเป็นการฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งของนายจ้างเกี่ยวกับการให้ความช่วยเหลือลูกค้าและการรับซื้อตั๋วเงิน ปัญหาในคดีมีว่าการฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งเกี่ยวกับการปฏิบัติงานดังกล่าวเป็นกรณีที่ร้ายแรงซึ่งจำเลยผู้เป็นนายจ้างจะเลิกจ้างโจทก์ได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยหรือไม่ กิจการธนาคารเป็นกิจการที่ประกอบการค้าด้านการเงินเป็นธุรกิจที่มีความอ่อนไหวต่อความเชื่อถือของลูกค้าความมั่นคงทางการเงินของผู้ฝากเงินกับธนาคารและระบบการเงินของประเทศผู้ปฏิบัติงานในธนาคารจึงต้องเป็นบุคคลที่มีวินัยในตัวเองสูงมากและต้องรักษาวินัยขององค์การให้ได้ครบถ้วนด้วยในทำนองเดียวกันผู้ปฏิบัติงานในธนาคารก็ควรจะต้องได้รับค่าตอบแทนให้สูงพอและเหมาะสมที่จะดำรงความมีวินัยอันเคร่งครัดนั้นได้ เมื่อธุรกิจธนาคารมีความสำคัญต่อทุกฝ่ายดังกล่าวข้างต้นการฝ่าฝืนวินัยในการทำงานที่เกี่ยวกับความเสียหายทางด้านการเงินจึงต้องถือว่าเป็นกรณีที่ร้ายแรงทั้งสิ้นเช่น ผู้รักษาการสมุห์บัญชีเก็บกุญแจไว้ในลิ้นชักแทนที่จะเก็บไว้ติดตัวตามระเบียบเป็นการปฏิบัติงานผิดระเบียบและทำให้ธนาคารเสียหายอย่างร้ายแรงธนาคารมีสิทธิเลิกจ้างได้มิใช่การเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม(ฎีกาที่1722/2528) พนักงานเปิดเผยบัญชีเงินฝากของลูกค้าหรือฐานะทางการเงินของลูกค้าเป็นการกระทำผิดทางวินัยอย่างร้ายแรง(ฎีกาที่2874/2530) 2.ระเบียบและคำสั่งในเรื่องเกี่ยวกับวงเงินที่ลูกค้าจะเบิกเงินเกินบัญชีรวมทั้งการซื้อลดตั๋วเงินหากมีการฝ่าฝืนก็อาจทำให้เกิดความเสียหายร้ายแรงได้ดังที่เคยปรากฏในบางธนาคารมาแล้วแต่แนวคำพิพากษาศาลฎีกาได้วินิจฉัยเป็นไปในมุมมองอีกทางหนึ่งเช่น ผู้จัดการสาขาอนุมัติสินเชื่อประเภทเบิกเงินเกินบัญชีแก่ลูกค้าโดยผิดระเบียบเกินอำนาจที่ธนาคารมอบหมายซึ่งเป็นการผิดระเบียบแต่การกระทำของผู้จัดการสาขาก็เป็นการช่วยเหลือลูกค้าของธนาคารที่ร้อนเงินและธนาคารก็ได้รับประโยชน์จากการเบิกเงินเกินบัญชีโดยผลประโยชน์มิได้ตกแก่ผู้จัดการสาขาและปรากฏว่าทางปฏิบัติทั่วไปผู้จัดการธนาคารสาขาก็ให้ลูกค้าเบิกเงินเกินบัญชีกันทั่วๆไปทั้งได้ปฏิบัติมาเช่นนี้เป็นเวลานานถึง3ปีเศษโดยธนาคารไม่เคยจะตักเตือนจึงมิใช่การฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งในกรณีที่ร้ายแรง(ฎีกาที่546/2527) คำวินิจฉัยของศาลฎีกาในคดีนี้เน้นถึงความสุจริตของโจทก์ในการกระทำอันเป็นการฝ่าฝืนระเบียบเพื่อเป็นการผ่อนสั้นผ่อนยาวช่วยเหลือลูกค้าอันเป็นวิสัยของการทำธุรกิจที่ดีและจำเลยได้รับประโยชน์ด้วยซึ่งเท่ากับนายจ้างมิได้เสียหายจากการฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งนั้นจึงเป็นกรณีที่ไม่ร้ายแรง เกษมสันต์ วิลาวรรณ