คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 22/2539หลักกฎหมาย: การผลิตโดยการแบ่งบรรจุตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษฯมาตรา4ต้องเป็นการแบ่งบรรจุที่เป็นอันตรายแก่สังคมอย่างร้ายแรงทำนองเดียวกับการเพาะปลูกทำผสมปรุงแปรสภาพเปลี่ยนรูปหรือสังเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์เช่นการบรรจุเพื่อจำหน่ายแก่บุคคลโดยทั่วไปการที่จำเลยแบ่งบรรจุเพื่อความสะดวกในการใช้เสพของตนเองไม่เป็นการผลิตตามบทกฎหมายดังกล่าว โจทก์ฟ้องว่าจำเลย ผลิตยาเสพติด แต่ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยมียาเสพติดให้โทษไว้ในความครอบครองศาลย่อมลงโทษได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคท้ายเพราะความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษไว้ในความครอบครองเป็นการกระทำอย่างหนึ่งในความผิดฐานผลิตยาเสพติดให้โทษโจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ผลิต เฮโรอีน โดย ใช้ วิธีแบ่ง บรรจุ เฮโรอีน ใส่ ใน หลอด กาแฟ ได้ เฮโรอีน ทั้งหมด 20 หลอดน้ำหนัก สุทธิ 0.54 กรัม เพื่อ จำหน่าย ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 15, 65, 102ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 49 ริบของกลาง และ ให้ สั่ง ห้าม จำเลยทั้ง สอง เสพ ยาเสพติดให้โทษ ทุก ประเภท ภายใน กำหนด เวลา ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 49 ด้วยจำเลย ที่ 1 ให้การรับสารภาพ จำเลย ที่ 2 ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิจารณา แล้ว พิพากษา ว่า จำเลย ทั้ง สอง มี ความผิด ตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 65 จำคุก จำเลยทั้ง สอง ตลอด ชีวิต จำเลย ที่ 1 รับสารภาพ ใน ชั้นสอบสวน และ ชั้นพิจารณาจำเลย ที่ 2 รับสารภาพ ใน ชั้น จับกุม เป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา นับ เป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษ ให้ จำเลย ที่ 1 กึ่งหนึ่ง และ จำเลย ที่ 2หนึ่ง ใน สาม ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบ ด้วย มาตรา 53จำเลย ที่ 1 จำคุก 25 ปี จำเลย ที่ 2 จำคุก 33 ปี 4 เดือน ของกลางให้ริบ ที่ โจทก์ ขอให้ สั่ง ห้าม จำเลย เสพ ยาเสพติดให้โทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 49 นั้น เห็นว่า พระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้ โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 98 ได้ บัญญัติ วิธีการ บำบัด รักษา ไว้ แล้วไม่สมควร ที่ จะ สั่ง ห้าม ให้ยก คำขอโจทก์ และ จำเลย ที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย ทั้ง สอง มี ความผิดตาม พระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 65 วรรคสองประกอบ ด้วย ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 นอกจาก ที่ แก้ คง ให้ เป็น ไปตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้นจำเลย ที่ 1 ฎีการะหว่าง การ พิจารณา ของ ศาลฎีกา จำเลย ที่ 2 ถึงแก่ความตายศาลฎีกา เห็นว่า เมื่อ จำเลย ที่ 2 ถึงแก่ความตาย แล้ว สิทธิ นำ คดีอาญา มา ฟ้อง ย่อม ระงับ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 39(1) จึง ให้ จำหน่ายคดี เฉพาะ จำเลย ที่ 2 ออกจาก สารบบความศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ข้อเท็จจริง เบื้องต้น ฟังได้ ว่า ตาม วัน เวลาและ สถานที่เกิดเหตุ ดัง ฟ้อง เจ้าพนักงาน ตำรวจ จับ จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2และ ยึด ของกลาง คือ เฮโรอีน 20 หลอด มี น้ำหนัก สุทธิ 0.54 กรัมพร้อม หลอด พลาสติก 1 หลอด หลอด กาแฟ ปิด ท้าย แล้ว 6 หลอด ไม้ขีดไฟ2 กล่อง เทียน ไข 3 เล่ม และ หลอด กาแฟ สี ขาว 38 หลอด โดย เฮโรอีนจำนวน ดังกล่าว จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 ร่วมกัน แบ่ง บรรจุ ใส่ หลอดมี ปัญหา ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา จำเลย ที่ 1 ว่า จำเลย ที่ 1 มี ความผิดฐาน ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 หรือไม่ ใน ข้อ นี้ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4 บัญญัติ ความหมาย ของ คำ ว่า"ผลิต " ว่า ให้ หมายความ ถึง "เพาะปลูก ทำ ผสม ปรุง แปรสภาพเปลี่ยน รูป สงเคราะห์ ทาง วิทยา ศาสตร์ และ ให้ หมายความ รวม ถึง การ แบ่งบรรจุ หรือ การ รวม บรรจุ ด้วย " ศาลฎีกา เห็นว่า แม้ กฎหมาย จะ บัญญัติ ว่าการ ผลิต ให้ หมายความ รวม ถึง การ แบ่ง บรรจุ หรือ การ รวม บรรจุ ด้วยแต่ เมื่อ คำนึง ถึง โทษ ฐาน ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 ซึ่งมาตรา 65 วรรคหนึ่ง กำหนด ให้ ระวางโทษ จำคุก ตลอด ชีวิต เท่ากับ โทษฐาน นำเข้า หรือ ส่งออก ซึ่ง ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 ใน ขณะที่โทษ ฐาน จำหน่าย หรือ มีไว้ ใน ครอบครอง เพื่อ จำหน่าย ซึ่ง ยาเสพติดให้โทษใน ประเภท 1 มี ปริมาณ คำนวณ เป็น สาร บริสุทธิ์ ไม่เกิน หนึ่ง ร้อย กรัมตาม มาตรา 66 วรรคหนึ่ง กำหนด โทษ จำคุก ตั้งแต่ ห้า ปี ถึง จำคุก ตลอด ชีวิตและ ปรับ แล้ว เห็น ได้ว่า กฎหมาย กำหนด โทษ ความผิด เกี่ยวกับ ยาเสพติดให้ โทษ ตาม ความ ร้ายแรง ของ อันตราย ที่ จะ เกิดขึ้น แก่ สังคม จาก การกระทำความผิด โดย การ ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 ไม่ว่า ด้วย การเพาะปลูก ทำ ผสม ปรุง แปรสภาพ เปลี่ยน รูป หรือ สงเคราะห์ ทาง วิทยา ศาสตร์เป็น การกระทำ ที่ จะ เกิด อันตราย แก่ สังคม อย่างร้ายแรง เพราะ เป็น การเพิ่ม ความ รุนแรง ของ ยาเสพติดให้โทษ หรือ เป็น การ ทำให้ ยาเสพติดให้โทษนั้น แพร่หลาย ง่าย ขึ้น กฎหมาย จึง ต้อง กำหนด โทษสูง เมื่อ ความมุ่งหมายของ กฎหมาย เป็น เช่นนี้ คำ ว่า "การ แบ่ง บรรจุ หรือ การ รวม บรรจุ "ใน มาตรา 4 ดังกล่าว จึง ต้อง หมายถึง การ แบ่ง บรรจุ หรือ การ รวม บรรจุ ที่เป็น อันตราย แก่ สังคม อย่างร้ายแรง ทำนอง เดียว กับ การ เพาะ ปลูก ทำผสม ปรุง แปรสภาพ เปลี่ยน รูป หรือ สงเคราะห์ ทาง วิทยา ศาสตร์ เช่นการ แบ่ง บรรจุ หรือ รวม บรรจุ เพื่อ จำหน่าย แก่ บุคคล โดย ทั่วไป เป็นต้นสำหรับ คดี นี้ แม้ จำเลย ที่ 1 จะ ให้การรับสารภาพ ตาม ฟ้อง ศาล ก็ ยังต้อง ฟัง พยานโจทก์ จนกว่า จะ พอใจ ว่า จำเลย ที่ 1 ได้ กระทำผิด จริงตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 176 ซึ่ง ข้อเท็จจริงตาม พยานหลักฐาน โจทก์ ใน คดี นี้ ไม่ได้ ความ ว่า จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2แบ่ง บรรจุ เฮโรอีน ของกลาง เพื่อ จำหน่าย จ่ายแจก แก่ บุคคล ทั่วไปนอกจาก นั้น ยัง ปรากฏว่า ทั้ง จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 ต่าง ติด ยาเสพติดให้ โทษ จึง อาจ เป็น ดัง ที่ จำเลย ที่ 1 ฎีกา ว่า จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2แบ่ง บรรจุ เฮโรอีน เพื่อ ความสะดวก ใน การ ใช้ ของ ตนเอง การกระทำของ จำเลย ที่ 1 จึง ไม่เป็น ความผิด ฐาน ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท1 จำเลย ที่ 1 คง มี ความผิด เพียง ฐาน มีไว้ ใน ครอบครอง ซึ่ง ยาเสพติดให้ โทษ ใน ประเภท 1 เท่านั้น ซึ่ง การกระทำ ความผิด ฐาน นี้ เป็น การกระทำอย่างหนึ่ง ใน ความผิด ฐาน ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 ที่ โจทก์ฟ้อง นั่นเอง ศาล ย่อม ลงโทษ จำเลย ที่ 1 ใน ความผิด ฐาน นี้ ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคท้าย ฎีกาจำเลย ที่ 1 ฟังขึ้น "พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย ที่ 1 มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง , 67 ให้ วางโทษจำคุก 8 ปี เมื่อ ลดโทษ ให้ จำเลย ที่ 1 กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 แล้ว คง จำคุก 4 ปี นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 22/2539พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดปากพนังโจทก์นาย จเรย์ ช่วยชู กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคท้าย พ.ร.บ.ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2465 ม. 4, ม. 15 วรรคแรก, ม. 65 วรรคแรก, ม. 67การผลิตโดยการแบ่งบรรจุตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษฯมาตรา4ต้องเป็นการแบ่งบรรจุที่เป็นอันตรายแก่สังคมอย่างร้ายแรงทำนองเดียวกับการเพาะปลูกทำผสมปรุงแปรสภาพเปลี่ยนรูปหรือสังเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์เช่นการบรรจุเพื่อจำหน่ายแก่บุคคลโดยทั่วไปการที่จำเลยแบ่งบรรจุเพื่อความสะดวกในการใช้เสพของตนเองไม่เป็นการผลิตตามบทกฎหมายดังกล่าว โจทก์ฟ้องว่าจำเลย ผลิตยาเสพติด แต่ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยมียาเสพติดให้โทษไว้ในความครอบครองศาลย่อมลงโทษได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคท้ายเพราะความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษไว้ในความครอบครองเป็นการกระทำอย่างหนึ่งในความผิดฐานผลิตยาเสพติดให้โทษโจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ผลิต เฮโรอีน โดย ใช้ วิธีแบ่ง บรรจุ เฮโรอีน ใส่ ใน หลอด กาแฟ ได้ เฮโรอีน ทั้งหมด 20 หลอดน้ำหนัก สุทธิ 0.54 กรัม เพื่อ จำหน่าย ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 15, 65, 102ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 49 ริบของกลาง และ ให้ สั่ง ห้าม จำเลยทั้ง สอง เสพ ยาเสพติดให้โทษ ทุก ประเภท ภายใน กำหนด เวลา ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 49 ด้วยจำเลย ที่ 1 ให้การรับสารภาพ จำเลย ที่ 2 ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิจารณา แล้ว พิพากษา ว่า จำเลย ทั้ง สอง มี ความผิด ตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 65 จำคุก จำเลยทั้ง สอง ตลอด ชีวิต จำเลย ที่ 1 รับสารภาพ ใน ชั้นสอบสวน และ ชั้นพิจารณาจำเลย ที่ 2 รับสารภาพ ใน ชั้น จับกุม เป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา นับ เป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษ ให้ จำเลย ที่ 1 กึ่งหนึ่ง และ จำเลย ที่ 2หนึ่ง ใน สาม ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบ ด้วย มาตรา 53จำเลย ที่ 1 จำคุก 25 ปี จำเลย ที่ 2 จำคุก 33 ปี 4 เดือน ของกลางให้ริบ ที่ โจทก์ ขอให้ สั่ง ห้าม จำเลย เสพ ยาเสพติดให้โทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 49 นั้น เห็นว่า พระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้ โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 98 ได้ บัญญัติ วิธีการ บำบัด รักษา ไว้ แล้วไม่สมควร ที่ จะ สั่ง ห้าม ให้ยก คำขอโจทก์ และ จำเลย ที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย ทั้ง สอง มี ความผิดตาม พระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 65 วรรคสองประกอบ ด้วย ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 นอกจาก ที่ แก้ คง ให้ เป็น ไปตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้นจำเลย ที่ 1 ฎีการะหว่าง การ พิจารณา ของ ศาลฎีกา จำเลย ที่ 2 ถึงแก่ความตายศาลฎีกา เห็นว่า เมื่อ จำเลย ที่ 2 ถึงแก่ความตาย แล้ว สิทธิ นำ คดีอาญา มา ฟ้อง ย่อม ระงับ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 39(1) จึง ให้ จำหน่ายคดี เฉพาะ จำเลย ที่ 2 ออกจาก สารบบความศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ข้อเท็จจริง เบื้องต้น ฟังได้ ว่า ตาม วัน เวลาและ สถานที่เกิดเหตุ ดัง ฟ้อง เจ้าพนักงาน ตำรวจ จับ จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2และ ยึด ของกลาง คือ เฮโรอีน 20 หลอด มี น้ำหนัก สุทธิ 0.54 กรัมพร้อม หลอด พลาสติก 1 หลอด หลอด กาแฟ ปิด ท้าย แล้ว 6 หลอด ไม้ขีดไฟ2 กล่อง เทียน ไข 3 เล่ม และ หลอด กาแฟ สี ขาว 38 หลอด โดย เฮโรอีนจำนวน ดังกล่าว จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 ร่วมกัน แบ่ง บรรจุ ใส่ หลอดมี ปัญหา ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา จำเลย ที่ 1 ว่า จำเลย ที่ 1 มี ความผิดฐาน ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 หรือไม่ ใน ข้อ นี้ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4 บัญญัติ ความหมาย ของ คำ ว่า"ผลิต " ว่า ให้ หมายความ ถึง "เพาะปลูก ทำ ผสม ปรุง แปรสภาพเปลี่ยน รูป สงเคราะห์ ทาง วิทยา ศาสตร์ และ ให้ หมายความ รวม ถึง การ แบ่งบรรจุ หรือ การ รวม บรรจุ ด้วย " ศาลฎีกา เห็นว่า แม้ กฎหมาย จะ บัญญัติ ว่าการ ผลิต ให้ หมายความ รวม ถึง การ แบ่ง บรรจุ หรือ การ รวม บรรจุ ด้วยแต่ เมื่อ คำนึง ถึง โทษ ฐาน ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 ซึ่งมาตรา 65 วรรคหนึ่ง กำหนด ให้ ระวางโทษ จำคุก ตลอด ชีวิต เท่ากับ โทษฐาน นำเข้า หรือ ส่งออก ซึ่ง ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 ใน ขณะที่โทษ ฐาน จำหน่าย หรือ มีไว้ ใน ครอบครอง เพื่อ จำหน่าย ซึ่ง ยาเสพติดให้โทษใน ประเภท 1 มี ปริมาณ คำนวณ เป็น สาร บริสุทธิ์ ไม่เกิน หนึ่ง ร้อย กรัมตาม มาตรา 66 วรรคหนึ่ง กำหนด โทษ จำคุก ตั้งแต่ ห้า ปี ถึง จำคุก ตลอด ชีวิตและ ปรับ แล้ว เห็น ได้ว่า กฎหมาย กำหนด โทษ ความผิด เกี่ยวกับ ยาเสพติดให้ โทษ ตาม ความ ร้ายแรง ของ อันตราย ที่ จะ เกิดขึ้น แก่ สังคม จาก การกระทำความผิด โดย การ ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 ไม่ว่า ด้วย การเพาะปลูก ทำ ผสม ปรุง แปรสภาพ เปลี่ยน รูป หรือ สงเคราะห์ ทาง วิทยา ศาสตร์เป็น การกระทำ ที่ จะ เกิด อันตราย แก่ สังคม อย่างร้ายแรง เพราะ เป็น การเพิ่ม ความ รุนแรง ของ ยาเสพติดให้โทษ หรือ เป็น การ ทำให้ ยาเสพติดให้โทษนั้น แพร่หลาย ง่าย ขึ้น กฎหมาย จึง ต้อง กำหนด โทษสูง เมื่อ ความมุ่งหมายของ กฎหมาย เป็น เช่นนี้ คำ ว่า "การ แบ่ง บรรจุ หรือ การ รวม บรรจุ "ใน มาตรา 4 ดังกล่าว จึง ต้อง หมายถึง การ แบ่ง บรรจุ หรือ การ รวม บรรจุ ที่เป็น อันตราย แก่ สังคม อย่างร้ายแรง ทำนอง เดียว กับ การ เพาะ ปลูก ทำผสม ปรุง แปรสภาพ เปลี่ยน รูป หรือ สงเคราะห์ ทาง วิทยา ศาสตร์ เช่นการ แบ่ง บรรจุ หรือ รวม บรรจุ เพื่อ จำหน่าย แก่ บุคคล โดย ทั่วไป เป็นต้นสำหรับ คดี นี้ แม้ จำเลย ที่ 1 จะ ให้การรับสารภาพ ตาม ฟ้อง ศาล ก็ ยังต้อง ฟัง พยานโจทก์ จนกว่า จะ พอใจ ว่า จำเลย ที่ 1 ได้ กระทำผิด จริงตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 176 ซึ่ง ข้อเท็จจริงตาม พยานหลักฐาน โจทก์ ใน คดี นี้ ไม่ได้ ความ ว่า จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2แบ่ง บรรจุ เฮโรอีน ของกลาง เพื่อ จำหน่าย จ่ายแจก แก่ บุคคล ทั่วไปนอกจาก นั้น ยัง ปรากฏว่า ทั้ง จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 ต่าง ติด ยาเสพติดให้ โทษ จึง อาจ เป็น ดัง ที่ จำเลย ที่ 1 ฎีกา ว่า จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2แบ่ง บรรจุ เฮโรอีน เพื่อ ความสะดวก ใน การ ใช้ ของ ตนเอง การกระทำของ จำเลย ที่ 1 จึง ไม่เป็น ความผิด ฐาน ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท1 จำเลย ที่ 1 คง มี ความผิด เพียง ฐาน มีไว้ ใน ครอบครอง ซึ่ง ยาเสพติดให้ โทษ ใน ประเภท 1 เท่านั้น ซึ่ง การกระทำ ความผิด ฐาน นี้ เป็น การกระทำอย่างหนึ่ง ใน ความผิด ฐาน ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 ที่ โจทก์ฟ้อง นั่นเอง ศาล ย่อม ลงโทษ จำเลย ที่ 1 ใน ความผิด ฐาน นี้ ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคท้าย ฎีกาจำเลย ที่ 1 ฟังขึ้น "พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย ที่ 1 มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง , 67 ให้ วางโทษจำคุก 8 ปี เมื่อ ลดโทษ ให้ จำเลย ที่ 1 กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 แล้ว คง จำคุก 4 ปี นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ภาค 3(สถิตย์ สิทธิลักษณ์-ปรีชา เฉลิมวณิชย์-ธีระจิต ไชยาคำ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ.2522มาตรา4บัญญัติความหมายของคำว่าผลิตว่าให้หมายความถึงเพาะปลูกทำผสมปรุงแปรสภาพเปลี่ยนรูปสงเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์และให้หมายความรวมถึงการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุด้วย การผลิตโดยการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุนั้นมีความเห็นทางด้านกฎหมายออกเป็น2ประการคือความเห็นแรกเห็นว่าเมื่อมีการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุแล้วย่อมเป็นการผลิตตามมาตรา4นี้เสมอไม่ว่าจะเป็นการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุเพื่อสะดวกในการเสพด้วยตนเองหรือว่าจะนำไปจำหน่ายจ่ายแจกแก่บุคคลอื่นใดก็มีความผิดฐานเป็นผู้ผลิตยาเสพติดให้โทษแล้วส่วนอีกความเห็นหนึ่งเห็นว่าการที่จะเป็นการผลิตโดยการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุนั้นจะต้องเป็นการกระทำเพื่อสะดวกในการจำหน่ายจ่ายแจกเท่านั้นหากทำไปเพื่อความสะดวกในการเสพของผู้กระทำเองย่อมไม่มีความผิดฐานเป็นผู้ผลิตยาเสพติดให้โทษ กรณีดังกล่าวเป็นการใช้กฎหมายซึ่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา4วรรคหนึ่งได้บัญญัติว่ากฎหมายนั้นต้องใช้ในบรรดากรณีซึ่งต้องด้วยบทบัญญัติใดๆแห่งกฎหมายตามตัวอักษรหรือตามความมุ่งหมายของบทบัญญัตินั้นๆ สำหรับข้อเท็จจริงในคดีนี้หากการใช้กฎหมายตามตัวอักษรแล้วเมื่อบทบัญญัติมาตรา4แห่งพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ.2522บัญญัติไว้ว่าผลิตให้หมายความรวมถึงการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุด้วยดังนั้นเมื่อมีการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุก็ย่อมเป็นการผลิตไม่มีทางที่จะแปลเป็นอย่างอื่นได้แต่ถ้าหากใช้ตามความมุ่งหมายของบทบัญญัตินั้นๆแล้วจะเห็นได้ว่าจะต้องตีความคำว่าผลิตทั้งหมดนั่นคือผลิตหมายความถึงเพาะปลูกทำผสมปรุงแปรสภาพเปลี่ยนรูปสงเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์และให้หมายความรวมถึงการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุด้วยดังนั้นในการที่จะวินิจฉัยว่าการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุเป็นการผลิตหรือไม่ก็จะต้องเทียบเคียงกับความร้ายแรงของความหมายคำว่าผลิตในกรณีอื่นประกอบด้วยในที่นี้คือเพาะปลูกทำผสมปรุงแปรสภาพเปลี่ยนรูปสงเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์เมื่อเป็นเช่นนี้หากเป็นการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุเพื่อเสพแล้วจะเห็นได้ว่าความร้ายแรงมิได้เทียบเท่ากับการเพาะปลูกทำผสมปรุงแปรสภาพเปลี่ยนรูปสงเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์แต่ถ้าหากการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุกระทำเพื่อการจำหน่ายจ่ายแจกแล้วย่อมมีความร้ายแรงเทียบเท่ากับกรณีอื่นๆดังที่กล่าวมาข้างต้นดังนั้นการใช้กฎหมายหากคำนึงถึงความมุ่งหมายก็จะทำให้เกิดความเป็นธรรมและสมประโยชน์หากใช้แต่ตัวอักษรก็อาจจะมีปัญหาเกิดความไม่เป็นธรรมและไม่ถูกต้องตามวัตถุประสงค์ได้จะเห็นได้อีกกรณีหนึ่งที่ศาลฎีกาใช้กฎหมายตามความมุ่งหมายมากกว่าตามตัวอักษรก็คือการตีความตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา297(3)ซึ่งบัญญัติว่าอันตรายสาหัสนั้นคือเสียแขนขามือเท้านิ้วหรืออวัยวะอื่นใด คำว่าอวัยวะอื่นใดนั้นหากเป็นการใช้กฎหมายตามตัวอักษรแล้วอวัยวะอื่นใดไม่ว่าจะเป็นฟันผมเล็บก็ย่อมเป็นอวัยวะเช่นเดียวกันดังนั้นผู้กระทำให้ผมขาดเล็บหลุดฟันหักแม้แต่เพียงซี่เดียวก็ย่อมเป็นอันตรายสาหัสแต่ศาลฎีกาก็ได้วินิจฉัยว่าอวัยวะอื่นใดนั้นจะต้องมีความสำคัญเทียบเท่ากับแขนขามือเท้าหรือนิ้วมิใช่ผมเล็บหรือฟันเพียงซี่หนึ่งซี่ใด คำพิพากษาศาลฎีกาที่631/2509ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา297(3)เจตนารมณ์ของกฎหมายมุ่งหมายถึงการก่อให้เกิดอันตรายแก่กายที่สูญเสียอวัยวะสำคัญๆของร่างกายเช่นที่ระบุไว้ในกฎหมายนั้นดังนั้นการสูญเสียอวัยวะอื่นใดตามมาตรา297(3)ก็ต้องเป็นอวัยวะที่มีความสำคัญต่อร่างกายหรือต้องสูญเสียไปถึงขนาดเทียบเท่าเสียแขนขามือเท้านิ้วตามที่กฎหมายระบุไว้แล้วใช่ว่าเสียอวัยวะส่วนใดๆไปก็เป็นอันตรายสาหัสเช่นเดียวกันทั้งหมดไม่ โจทก์ต้องเสียฟันไปเพียงซี่เดียวแม้ฟันจะเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกายแต่เฉพาะเท่าที่เสียไปยังไม่ถึงขนาดที่จะถือได้ว่ามีความสำคัญหรือการสูญเสียเทียบเท่ากับการเสียแขนขามือเท้าหรือนิ้วอันเป็นอวัยวะที่กฎหมายระบุไว้ชัดแจ้งนั้นจะนับว่าโจทก์ได้รับอันตรายสาหัสตามความในมาตรา297(3)บัญญัติไว้ยังไม่ได้ สำหรับคดีที่หมายเหตุนี้ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้แบ่งบรรจุเฮโรอีนเพื่อความสะดวกในการใช้ของตนจึงไม่เป็นความผิดฐานผลิตยาเสพติดให้โทษประเภท1โดยวินิจฉัยว่าการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุตามมาตรา4แห่งพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษฯจะต้องหมายถึงการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุที่เป็นอันตรายแก่สังคมอย่างร้ายแรงทำนองเดียวกับการเพาะปลูกทำผสมปรุงแปรสภาพเปลี่ยนรูปหรือสงเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์เช่นการแบ่งบรรจุหรือรวมบรรจุเพื่อจำหน่ายแก่บุคคลโดยทั่วไปคำวินิจฉัยของศาลฎีกาดังกล่าวเป็นการใช้กฎหมายตามวัตถุประสงค์จึงถูกต้องและเป็นธรรม ศิริชัย วัฒนโยธินคำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ผลิต เฮโรอีน โดย ใช้ วิธีแบ่ง บรรจุ เฮโรอีน ใส่ ใน หลอด กาแฟ ได้ เฮโรอีน ทั้งหมด 20 หลอดน้ำหนัก สุทธิ 0.54 กรัม เพื่อ จำหน่าย ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 15, 65, 102ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 49 ริบของกลาง และ ให้ สั่ง ห้าม จำเลยทั้ง สอง เสพ ยาเสพติดให้โทษ ทุก ประเภท ภายใน กำหนด เวลา ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 49 ด้วยจำเลย ที่ 1 ให้การรับสารภาพ จำเลย ที่ 2 ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิจารณา แล้ว พิพากษา ว่า จำเลย ทั้ง สอง มี ความผิด ตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 65 จำคุก จำเลยทั้ง สอง ตลอด ชีวิต จำเลย ที่ 1 รับสารภาพ ใน ชั้นสอบสวน และ ชั้นพิจารณาจำเลย ที่ 2 รับสารภาพ ใน ชั้น จับกุม เป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา นับ เป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษ ให้ จำเลย ที่ 1 กึ่งหนึ่ง และ จำเลย ที่ 2หนึ่ง ใน สาม ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบ ด้วย มาตรา 53จำเลย ที่ 1 จำคุก 25 ปี จำเลย ที่ 2 จำคุก 33 ปี 4 เดือน ของกลางให้ริบ ที่ โจทก์ ขอให้ สั่ง ห้าม จำเลย เสพ ยาเสพติดให้โทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 49 นั้น เห็นว่า พระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้ โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 98 ได้ บัญญัติ วิธีการ บำบัด รักษา ไว้ แล้วไม่สมควร ที่ จะ สั่ง ห้าม ให้ยก คำขอโจทก์ และ จำเลย ที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย ทั้ง สอง มี ความผิดตาม พระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 65 วรรคสองประกอบ ด้วย ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 นอกจาก ที่ แก้ คง ให้ เป็น ไปตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้นจำเลย ที่ 1 ฎีการะหว่าง การ พิจารณา ของ ศาลฎีกา จำเลย ที่ 2 ถึงแก่ความตายศาลฎีกา เห็นว่า เมื่อ จำเลย ที่ 2 ถึงแก่ความตาย แล้ว สิทธิ นำ คดีอาญา มา ฟ้อง ย่อม ระงับ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 39(1) จึง ให้ จำหน่ายคดี เฉพาะ จำเลย ที่ 2 ออกจาก สารบบความศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ข้อเท็จจริง เบื้องต้น ฟังได้ ว่า ตาม วัน เวลาและ สถานที่เกิดเหตุ ดัง ฟ้อง เจ้าพนักงาน ตำรวจ จับ จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2และ ยึด ของกลาง คือ เฮโรอีน 20 หลอด มี น้ำหนัก สุทธิ 0.54 กรัมพร้อม หลอด พลาสติก 1 หลอด หลอด กาแฟ ปิด ท้าย แล้ว 6 หลอด ไม้ขีดไฟ2 กล่อง เทียน ไข 3 เล่ม และ หลอด กาแฟ สี ขาว 38 หลอด โดย เฮโรอีนจำนวน ดังกล่าว จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 ร่วมกัน แบ่ง บรรจุ ใส่ หลอดมี ปัญหา ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา จำเลย ที่ 1 ว่า จำเลย ที่ 1 มี ความผิดฐาน ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 หรือไม่ ใน ข้อ นี้ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4 บัญญัติ ความหมาย ของ คำ ว่า"ผลิต " ว่า ให้ หมายความ ถึง "เพาะปลูก ทำ ผสม ปรุง แปรสภาพเปลี่ยน รูป สงเคราะห์ ทาง วิทยา ศาสตร์ และ ให้ หมายความ รวม ถึง การ แบ่งบรรจุ หรือ การ รวม บรรจุ ด้วย " ศาลฎีกา เห็นว่า แม้ กฎหมาย จะ บัญญัติ ว่าการ ผลิต ให้ หมายความ รวม ถึง การ แบ่ง บรรจุ หรือ การ รวม บรรจุ ด้วยแต่ เมื่อ คำนึง ถึง โทษ ฐาน ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 ซึ่งมาตรา 65 วรรคหนึ่ง กำหนด ให้ ระวางโทษ จำคุก ตลอด ชีวิต เท่ากับ โทษฐาน นำเข้า หรือ ส่งออก ซึ่ง ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 ใน ขณะที่โทษ ฐาน จำหน่าย หรือ มีไว้ ใน ครอบครอง เพื่อ จำหน่าย ซึ่ง ยาเสพติดให้โทษใน ประเภท 1 มี ปริมาณ คำนวณ เป็น สาร บริสุทธิ์ ไม่เกิน หนึ่ง ร้อย กรัมตาม มาตรา 66 วรรคหนึ่ง กำหนด โทษ จำคุก ตั้งแต่ ห้า ปี ถึง จำคุก ตลอด ชีวิตและ ปรับ แล้ว เห็น ได้ว่า กฎหมาย กำหนด โทษ ความผิด เกี่ยวกับ ยาเสพติดให้ โทษ ตาม ความ ร้ายแรง ของ อันตราย ที่ จะ เกิดขึ้น แก่ สังคม จาก การกระทำความผิด โดย การ ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 ไม่ว่า ด้วย การเพาะปลูก ทำ ผสม ปรุง แปรสภาพ เปลี่ยน รูป หรือ สงเคราะห์ ทาง วิทยา ศาสตร์เป็น การกระทำ ที่ จะ เกิด อันตราย แก่ สังคม อย่างร้ายแรง เพราะ เป็น การเพิ่ม ความ รุนแรง ของ ยาเสพติดให้โทษ หรือ เป็น การ ทำให้ ยาเสพติดให้โทษนั้น แพร่หลาย ง่าย ขึ้น กฎหมาย จึง ต้อง กำหนด โทษสูง เมื่อ ความมุ่งหมายของ กฎหมาย เป็น เช่นนี้ คำ ว่า "การ แบ่ง บรรจุ หรือ การ รวม บรรจุ "ใน มาตรา 4 ดังกล่าว จึง ต้อง หมายถึง การ แบ่ง บรรจุ หรือ การ รวม บรรจุ ที่เป็น อันตราย แก่ สังคม อย่างร้ายแรง ทำนอง เดียว กับ การ เพาะ ปลูก ทำผสม ปรุง แปรสภาพ เปลี่ยน รูป หรือ สงเคราะห์ ทาง วิทยา ศาสตร์ เช่นการ แบ่ง บรรจุ หรือ รวม บรรจุ เพื่อ จำหน่าย แก่ บุคคล โดย ทั่วไป เป็นต้นสำหรับ คดี นี้ แม้ จำเลย ที่ 1 จะ ให้การรับสารภาพ ตาม ฟ้อง ศาล ก็ ยังต้อง ฟัง พยานโจทก์ จนกว่า จะ พอใจ ว่า จำเลย ที่ 1 ได้ กระทำผิด จริงตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 176 ซึ่ง ข้อเท็จจริงตาม พยานหลักฐาน โจทก์ ใน คดี นี้ ไม่ได้ ความ ว่า จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2แบ่ง บรรจุ เฮโรอีน ของกลาง เพื่อ จำหน่าย จ่ายแจก แก่ บุคคล ทั่วไปนอกจาก นั้น ยัง ปรากฏว่า ทั้ง จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 ต่าง ติด ยาเสพติดให้ โทษ จึง อาจ เป็น ดัง ที่ จำเลย ที่ 1 ฎีกา ว่า จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2แบ่ง บรรจุ เฮโรอีน เพื่อ ความสะดวก ใน การ ใช้ ของ ตนเอง การกระทำของ จำเลย ที่ 1 จึง ไม่เป็น ความผิด ฐาน ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท1 จำเลย ที่ 1 คง มี ความผิด เพียง ฐาน มีไว้ ใน ครอบครอง ซึ่ง ยาเสพติดให้ โทษ ใน ประเภท 1 เท่านั้น ซึ่ง การกระทำ ความผิด ฐาน นี้ เป็น การกระทำอย่างหนึ่ง ใน ความผิด ฐาน ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 ที่ โจทก์ฟ้อง นั่นเอง ศาล ย่อม ลงโทษ จำเลย ที่ 1 ใน ความผิด ฐาน นี้ ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคท้าย ฎีกาจำเลย ที่ 1 ฟังขึ้น "พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย ที่ 1 มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง , 67 ให้ วางโทษจำคุก 8 ปี เมื่อ ลดโทษ ให้ จำเลย ที่ 1 กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 แล้ว คง จำคุก 4 ปี นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 22/2539พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดปากพนังโจทก์นาย จเรย์ ช่วยชู กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคท้าย พ.ร.บ.ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2465 ม. 4, ม. 15 วรรคแรก, ม. 65 วรรคแรก, ม. 67การผลิตโดยการแบ่งบรรจุตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษฯมาตรา4ต้องเป็นการแบ่งบรรจุที่เป็นอันตรายแก่สังคมอย่างร้ายแรงทำนองเดียวกับการเพาะปลูกทำผสมปรุงแปรสภาพเปลี่ยนรูปหรือสังเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์เช่นการบรรจุเพื่อจำหน่ายแก่บุคคลโดยทั่วไปการที่จำเลยแบ่งบรรจุเพื่อความสะดวกในการใช้เสพของตนเองไม่เป็นการผลิตตามบทกฎหมายดังกล่าว โจทก์ฟ้องว่าจำเลย ผลิตยาเสพติด แต่ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยมียาเสพติดให้โทษไว้ในความครอบครองศาลย่อมลงโทษได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา192วรรคท้ายเพราะความผิดฐานมียาเสพติดให้โทษไว้ในความครอบครองเป็นการกระทำอย่างหนึ่งในความผิดฐานผลิตยาเสพติดให้โทษโจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ผลิต เฮโรอีน โดย ใช้ วิธีแบ่ง บรรจุ เฮโรอีน ใส่ ใน หลอด กาแฟ ได้ เฮโรอีน ทั้งหมด 20 หลอดน้ำหนัก สุทธิ 0.54 กรัม เพื่อ จำหน่าย ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 15, 65, 102ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 49 ริบของกลาง และ ให้ สั่ง ห้าม จำเลยทั้ง สอง เสพ ยาเสพติดให้โทษ ทุก ประเภท ภายใน กำหนด เวลา ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 49 ด้วยจำเลย ที่ 1 ให้การรับสารภาพ จำเลย ที่ 2 ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิจารณา แล้ว พิพากษา ว่า จำเลย ทั้ง สอง มี ความผิด ตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 65 จำคุก จำเลยทั้ง สอง ตลอด ชีวิต จำเลย ที่ 1 รับสารภาพ ใน ชั้นสอบสวน และ ชั้นพิจารณาจำเลย ที่ 2 รับสารภาพ ใน ชั้น จับกุม เป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา นับ เป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษ ให้ จำเลย ที่ 1 กึ่งหนึ่ง และ จำเลย ที่ 2หนึ่ง ใน สาม ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบ ด้วย มาตรา 53จำเลย ที่ 1 จำคุก 25 ปี จำเลย ที่ 2 จำคุก 33 ปี 4 เดือน ของกลางให้ริบ ที่ โจทก์ ขอให้ สั่ง ห้าม จำเลย เสพ ยาเสพติดให้โทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 49 นั้น เห็นว่า พระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้ โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 98 ได้ บัญญัติ วิธีการ บำบัด รักษา ไว้ แล้วไม่สมควร ที่ จะ สั่ง ห้าม ให้ยก คำขอโจทก์ และ จำเลย ที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย ทั้ง สอง มี ความผิดตาม พระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 65 วรรคสองประกอบ ด้วย ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 นอกจาก ที่ แก้ คง ให้ เป็น ไปตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้นจำเลย ที่ 1 ฎีการะหว่าง การ พิจารณา ของ ศาลฎีกา จำเลย ที่ 2 ถึงแก่ความตายศาลฎีกา เห็นว่า เมื่อ จำเลย ที่ 2 ถึงแก่ความตาย แล้ว สิทธิ นำ คดีอาญา มา ฟ้อง ย่อม ระงับ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 39(1) จึง ให้ จำหน่ายคดี เฉพาะ จำเลย ที่ 2 ออกจาก สารบบความศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ข้อเท็จจริง เบื้องต้น ฟังได้ ว่า ตาม วัน เวลาและ สถานที่เกิดเหตุ ดัง ฟ้อง เจ้าพนักงาน ตำรวจ จับ จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2และ ยึด ของกลาง คือ เฮโรอีน 20 หลอด มี น้ำหนัก สุทธิ 0.54 กรัมพร้อม หลอด พลาสติก 1 หลอด หลอด กาแฟ ปิด ท้าย แล้ว 6 หลอด ไม้ขีดไฟ2 กล่อง เทียน ไข 3 เล่ม และ หลอด กาแฟ สี ขาว 38 หลอด โดย เฮโรอีนจำนวน ดังกล่าว จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 ร่วมกัน แบ่ง บรรจุ ใส่ หลอดมี ปัญหา ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา จำเลย ที่ 1 ว่า จำเลย ที่ 1 มี ความผิดฐาน ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 หรือไม่ ใน ข้อ นี้ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4 บัญญัติ ความหมาย ของ คำ ว่า"ผลิต " ว่า ให้ หมายความ ถึง "เพาะปลูก ทำ ผสม ปรุง แปรสภาพเปลี่ยน รูป สงเคราะห์ ทาง วิทยา ศาสตร์ และ ให้ หมายความ รวม ถึง การ แบ่งบรรจุ หรือ การ รวม บรรจุ ด้วย " ศาลฎีกา เห็นว่า แม้ กฎหมาย จะ บัญญัติ ว่าการ ผลิต ให้ หมายความ รวม ถึง การ แบ่ง บรรจุ หรือ การ รวม บรรจุ ด้วยแต่ เมื่อ คำนึง ถึง โทษ ฐาน ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 ซึ่งมาตรา 65 วรรคหนึ่ง กำหนด ให้ ระวางโทษ จำคุก ตลอด ชีวิต เท่ากับ โทษฐาน นำเข้า หรือ ส่งออก ซึ่ง ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 ใน ขณะที่โทษ ฐาน จำหน่าย หรือ มีไว้ ใน ครอบครอง เพื่อ จำหน่าย ซึ่ง ยาเสพติดให้โทษใน ประเภท 1 มี ปริมาณ คำนวณ เป็น สาร บริสุทธิ์ ไม่เกิน หนึ่ง ร้อย กรัมตาม มาตรา 66 วรรคหนึ่ง กำหนด โทษ จำคุก ตั้งแต่ ห้า ปี ถึง จำคุก ตลอด ชีวิตและ ปรับ แล้ว เห็น ได้ว่า กฎหมาย กำหนด โทษ ความผิด เกี่ยวกับ ยาเสพติดให้ โทษ ตาม ความ ร้ายแรง ของ อันตราย ที่ จะ เกิดขึ้น แก่ สังคม จาก การกระทำความผิด โดย การ ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 ไม่ว่า ด้วย การเพาะปลูก ทำ ผสม ปรุง แปรสภาพ เปลี่ยน รูป หรือ สงเคราะห์ ทาง วิทยา ศาสตร์เป็น การกระทำ ที่ จะ เกิด อันตราย แก่ สังคม อย่างร้ายแรง เพราะ เป็น การเพิ่ม ความ รุนแรง ของ ยาเสพติดให้โทษ หรือ เป็น การ ทำให้ ยาเสพติดให้โทษนั้น แพร่หลาย ง่าย ขึ้น กฎหมาย จึง ต้อง กำหนด โทษสูง เมื่อ ความมุ่งหมายของ กฎหมาย เป็น เช่นนี้ คำ ว่า "การ แบ่ง บรรจุ หรือ การ รวม บรรจุ "ใน มาตรา 4 ดังกล่าว จึง ต้อง หมายถึง การ แบ่ง บรรจุ หรือ การ รวม บรรจุ ที่เป็น อันตราย แก่ สังคม อย่างร้ายแรง ทำนอง เดียว กับ การ เพาะ ปลูก ทำผสม ปรุง แปรสภาพ เปลี่ยน รูป หรือ สงเคราะห์ ทาง วิทยา ศาสตร์ เช่นการ แบ่ง บรรจุ หรือ รวม บรรจุ เพื่อ จำหน่าย แก่ บุคคล โดย ทั่วไป เป็นต้นสำหรับ คดี นี้ แม้ จำเลย ที่ 1 จะ ให้การรับสารภาพ ตาม ฟ้อง ศาล ก็ ยังต้อง ฟัง พยานโจทก์ จนกว่า จะ พอใจ ว่า จำเลย ที่ 1 ได้ กระทำผิด จริงตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 176 ซึ่ง ข้อเท็จจริงตาม พยานหลักฐาน โจทก์ ใน คดี นี้ ไม่ได้ ความ ว่า จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2แบ่ง บรรจุ เฮโรอีน ของกลาง เพื่อ จำหน่าย จ่ายแจก แก่ บุคคล ทั่วไปนอกจาก นั้น ยัง ปรากฏว่า ทั้ง จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 ต่าง ติด ยาเสพติดให้ โทษ จึง อาจ เป็น ดัง ที่ จำเลย ที่ 1 ฎีกา ว่า จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2แบ่ง บรรจุ เฮโรอีน เพื่อ ความสะดวก ใน การ ใช้ ของ ตนเอง การกระทำของ จำเลย ที่ 1 จึง ไม่เป็น ความผิด ฐาน ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท1 จำเลย ที่ 1 คง มี ความผิด เพียง ฐาน มีไว้ ใน ครอบครอง ซึ่ง ยาเสพติดให้ โทษ ใน ประเภท 1 เท่านั้น ซึ่ง การกระทำ ความผิด ฐาน นี้ เป็น การกระทำอย่างหนึ่ง ใน ความผิด ฐาน ผลิต ยาเสพติดให้โทษ ใน ประเภท 1 ที่ โจทก์ฟ้อง นั่นเอง ศาล ย่อม ลงโทษ จำเลย ที่ 1 ใน ความผิด ฐาน นี้ ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคท้าย ฎีกาจำเลย ที่ 1 ฟังขึ้น "พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย ที่ 1 มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง , 67 ให้ วางโทษจำคุก 8 ปี เมื่อ ลดโทษ ให้ จำเลย ที่ 1 กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 แล้ว คง จำคุก 4 ปี นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ภาค 3(สถิตย์ สิทธิลักษณ์-ปรีชา เฉลิมวณิชย์-ธีระจิต ไชยาคำ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ.2522มาตรา4บัญญัติความหมายของคำว่าผลิตว่าให้หมายความถึงเพาะปลูกทำผสมปรุงแปรสภาพเปลี่ยนรูปสงเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์และให้หมายความรวมถึงการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุด้วย การผลิตโดยการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุนั้นมีความเห็นทางด้านกฎหมายออกเป็น2ประการคือความเห็นแรกเห็นว่าเมื่อมีการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุแล้วย่อมเป็นการผลิตตามมาตรา4นี้เสมอไม่ว่าจะเป็นการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุเพื่อสะดวกในการเสพด้วยตนเองหรือว่าจะนำไปจำหน่ายจ่ายแจกแก่บุคคลอื่นใดก็มีความผิดฐานเป็นผู้ผลิตยาเสพติดให้โทษแล้วส่วนอีกความเห็นหนึ่งเห็นว่าการที่จะเป็นการผลิตโดยการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุนั้นจะต้องเป็นการกระทำเพื่อสะดวกในการจำหน่ายจ่ายแจกเท่านั้นหากทำไปเพื่อความสะดวกในการเสพของผู้กระทำเองย่อมไม่มีความผิดฐานเป็นผู้ผลิตยาเสพติดให้โทษ กรณีดังกล่าวเป็นการใช้กฎหมายซึ่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา4วรรคหนึ่งได้บัญญัติว่ากฎหมายนั้นต้องใช้ในบรรดากรณีซึ่งต้องด้วยบทบัญญัติใดๆแห่งกฎหมายตามตัวอักษรหรือตามความมุ่งหมายของบทบัญญัตินั้นๆ สำหรับข้อเท็จจริงในคดีนี้หากการใช้กฎหมายตามตัวอักษรแล้วเมื่อบทบัญญัติมาตรา4แห่งพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ.2522บัญญัติไว้ว่าผลิตให้หมายความรวมถึงการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุด้วยดังนั้นเมื่อมีการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุก็ย่อมเป็นการผลิตไม่มีทางที่จะแปลเป็นอย่างอื่นได้แต่ถ้าหากใช้ตามความมุ่งหมายของบทบัญญัตินั้นๆแล้วจะเห็นได้ว่าจะต้องตีความคำว่าผลิตทั้งหมดนั่นคือผลิตหมายความถึงเพาะปลูกทำผสมปรุงแปรสภาพเปลี่ยนรูปสงเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์และให้หมายความรวมถึงการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุด้วยดังนั้นในการที่จะวินิจฉัยว่าการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุเป็นการผลิตหรือไม่ก็จะต้องเทียบเคียงกับความร้ายแรงของความหมายคำว่าผลิตในกรณีอื่นประกอบด้วยในที่นี้คือเพาะปลูกทำผสมปรุงแปรสภาพเปลี่ยนรูปสงเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์เมื่อเป็นเช่นนี้หากเป็นการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุเพื่อเสพแล้วจะเห็นได้ว่าความร้ายแรงมิได้เทียบเท่ากับการเพาะปลูกทำผสมปรุงแปรสภาพเปลี่ยนรูปสงเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์แต่ถ้าหากการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุกระทำเพื่อการจำหน่ายจ่ายแจกแล้วย่อมมีความร้ายแรงเทียบเท่ากับกรณีอื่นๆดังที่กล่าวมาข้างต้นดังนั้นการใช้กฎหมายหากคำนึงถึงความมุ่งหมายก็จะทำให้เกิดความเป็นธรรมและสมประโยชน์หากใช้แต่ตัวอักษรก็อาจจะมีปัญหาเกิดความไม่เป็นธรรมและไม่ถูกต้องตามวัตถุประสงค์ได้จะเห็นได้อีกกรณีหนึ่งที่ศาลฎีกาใช้กฎหมายตามความมุ่งหมายมากกว่าตามตัวอักษรก็คือการตีความตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา297(3)ซึ่งบัญญัติว่าอันตรายสาหัสนั้นคือเสียแขนขามือเท้านิ้วหรืออวัยวะอื่นใด คำว่าอวัยวะอื่นใดนั้นหากเป็นการใช้กฎหมายตามตัวอักษรแล้วอวัยวะอื่นใดไม่ว่าจะเป็นฟันผมเล็บก็ย่อมเป็นอวัยวะเช่นเดียวกันดังนั้นผู้กระทำให้ผมขาดเล็บหลุดฟันหักแม้แต่เพียงซี่เดียวก็ย่อมเป็นอันตรายสาหัสแต่ศาลฎีกาก็ได้วินิจฉัยว่าอวัยวะอื่นใดนั้นจะต้องมีความสำคัญเทียบเท่ากับแขนขามือเท้าหรือนิ้วมิใช่ผมเล็บหรือฟันเพียงซี่หนึ่งซี่ใด คำพิพากษาศาลฎีกาที่631/2509ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา297(3)เจตนารมณ์ของกฎหมายมุ่งหมายถึงการก่อให้เกิดอันตรายแก่กายที่สูญเสียอวัยวะสำคัญๆของร่างกายเช่นที่ระบุไว้ในกฎหมายนั้นดังนั้นการสูญเสียอวัยวะอื่นใดตามมาตรา297(3)ก็ต้องเป็นอวัยวะที่มีความสำคัญต่อร่างกายหรือต้องสูญเสียไปถึงขนาดเทียบเท่าเสียแขนขามือเท้านิ้วตามที่กฎหมายระบุไว้แล้วใช่ว่าเสียอวัยวะส่วนใดๆไปก็เป็นอันตรายสาหัสเช่นเดียวกันทั้งหมดไม่ โจทก์ต้องเสียฟันไปเพียงซี่เดียวแม้ฟันจะเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกายแต่เฉพาะเท่าที่เสียไปยังไม่ถึงขนาดที่จะถือได้ว่ามีความสำคัญหรือการสูญเสียเทียบเท่ากับการเสียแขนขามือเท้าหรือนิ้วอันเป็นอวัยวะที่กฎหมายระบุไว้ชัดแจ้งนั้นจะนับว่าโจทก์ได้รับอันตรายสาหัสตามความในมาตรา297(3)บัญญัติไว้ยังไม่ได้ สำหรับคดีที่หมายเหตุนี้ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้แบ่งบรรจุเฮโรอีนเพื่อความสะดวกในการใช้ของตนจึงไม่เป็นความผิดฐานผลิตยาเสพติดให้โทษประเภท1โดยวินิจฉัยว่าการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุตามมาตรา4แห่งพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษฯจะต้องหมายถึงการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุที่เป็นอันตรายแก่สังคมอย่างร้ายแรงทำนองเดียวกับการเพาะปลูกทำผสมปรุงแปรสภาพเปลี่ยนรูปหรือสงเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์เช่นการแบ่งบรรจุหรือรวมบรรจุเพื่อจำหน่ายแก่บุคคลโดยทั่วไปคำวินิจฉัยของศาลฎีกาดังกล่าวเป็นการใช้กฎหมายตามวัตถุประสงค์จึงถูกต้องและเป็นธรรม ศิริชัย วัฒนโยธิน