คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1750/2498หลักกฎหมาย: เช่าห้องแถวกันโดยชำระค่าเช่าเป็นรายเดือน ผู้ให้เช่าบอกเลิกการเช่ากับผู้เช่าในวันที่ 9 ของเดือน แล้วยื่นฟ้องขับไล่ผู้เช่าในวันที่ 22 ของเดือนถัดไปเช่นนี้ยังถือไม่ได้ว่าได้มีการบอกเลิกการเช่าล่วงหน้าชั่วกำหนดเวลาชำระค่าเช่าระยะหนึ่งแล้วโจทก์ฟ้องว่าโจทก์ได้รับซื้อห้องแถวรายพิพาทไว้ จำเลยเป็นผู้เช่าห้องแถวรายพิพาททำการค้าอยู่เดิมแต่มิได้ทำสัญญาเช่าต่อกันโดยชำระค่าเช่าเป็นรายเดือน โจทก์ประสงค์จะเข้าอยู่จึงได้บอกกล่าวให้จำเลยออกไป จำเลยเพิกเฉย จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยต่อสู้ว่าได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ และตัดฟ้องว่าโจทก์บอกเลิกการเช่าไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาว่าการบอกเลิกการเช่าไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566ศาลฎีกาเห็นว่าแม้การเช่าจะมิได้ทำสัญญากันไว้เป็นหนังสือโจทก์ก็ต้องบอกเลิกการเช่าตาม มาตรา 566 คดีนี้ได้ความว่าโจทก์บอกเลิกการเช่าเมื่อวันที่ 9 กันยายน 2496 และฟ้องขับไล่เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม 2496 ยังถือไม่ได้ว่าได้บอกเลิกการเช่าแล้วก่อนชั่วกำหนดเวลาชำระค่าเช่าระยะหนึ่งเป็นอย่างน้อยตามมาตรา 566 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1750/2498ร.ต.อ.น้อม ชะโลประถัมภ์โจทก์นายยุ่นกวง แซ่ลี้จำเลย ป.พ.พ. ม. 566เช่าห้องแถวกันโดยชำระค่าเช่าเป็นรายเดือน ผู้ให้เช่าบอกเลิกการเช่ากับผู้เช่าในวันที่ 9 ของเดือน แล้วยื่นฟ้องขับไล่ผู้เช่าในวันที่ 22 ของเดือนถัดไปเช่นนี้ยังถือไม่ได้ว่าได้มีการบอกเลิกการเช่าล่วงหน้าชั่วกำหนดเวลาชำระค่าเช่าระยะหนึ่งแล้วโจทก์ฟ้องว่าโจทก์ได้รับซื้อห้องแถวรายพิพาทไว้ จำเลยเป็นผู้เช่าห้องแถวรายพิพาททำการค้าอยู่เดิมแต่มิได้ทำสัญญาเช่าต่อกันโดยชำระค่าเช่าเป็นรายเดือน โจทก์ประสงค์จะเข้าอยู่จึงได้บอกกล่าวให้จำเลยออกไป จำเลยเพิกเฉย จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยต่อสู้ว่าได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ และตัดฟ้องว่าโจทก์บอกเลิกการเช่าไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาว่าการบอกเลิกการเช่าไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566ศาลฎีกาเห็นว่าแม้การเช่าจะมิได้ทำสัญญากันไว้เป็นหนังสือโจทก์ก็ต้องบอกเลิกการเช่าตาม มาตรา 566 คดีนี้ได้ความว่าโจทก์บอกเลิกการเช่าเมื่อวันที่ 9 กันยายน 2496 และฟ้องขับไล่เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม 2496 ยังถือไม่ได้ว่าได้บอกเลิกการเช่าแล้วก่อนชั่วกำหนดเวลาชำระค่าเช่าระยะหนึ่งเป็นอย่างน้อยตามมาตรา 566 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์(ทรงนิติกรณ์-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-ชวน สิงหลกะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ได้รับซื้อห้องแถวรายพิพาทไว้ จำเลยเป็นผู้เช่าห้องแถวรายพิพาททำการค้าอยู่เดิมแต่มิได้ทำสัญญาเช่าต่อกันโดยชำระค่าเช่าเป็นรายเดือน โจทก์ประสงค์จะเข้าอยู่จึงได้บอกกล่าวให้จำเลยออกไป จำเลยเพิกเฉย จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยต่อสู้ว่าได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ และตัดฟ้องว่าโจทก์บอกเลิกการเช่าไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาว่าการบอกเลิกการเช่าไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566ศาลฎีกาเห็นว่าแม้การเช่าจะมิได้ทำสัญญากันไว้เป็นหนังสือโจทก์ก็ต้องบอกเลิกการเช่าตาม มาตรา 566 คดีนี้ได้ความว่าโจทก์บอกเลิกการเช่าเมื่อวันที่ 9 กันยายน 2496 และฟ้องขับไล่เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม 2496 ยังถือไม่ได้ว่าได้บอกเลิกการเช่าแล้วก่อนชั่วกำหนดเวลาชำระค่าเช่าระยะหนึ่งเป็นอย่างน้อยตามมาตรา 566 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1750/2498ร.ต.อ.น้อม ชะโลประถัมภ์โจทก์นายยุ่นกวง แซ่ลี้จำเลย ป.พ.พ. ม. 566เช่าห้องแถวกันโดยชำระค่าเช่าเป็นรายเดือน ผู้ให้เช่าบอกเลิกการเช่ากับผู้เช่าในวันที่ 9 ของเดือน แล้วยื่นฟ้องขับไล่ผู้เช่าในวันที่ 22 ของเดือนถัดไปเช่นนี้ยังถือไม่ได้ว่าได้มีการบอกเลิกการเช่าล่วงหน้าชั่วกำหนดเวลาชำระค่าเช่าระยะหนึ่งแล้วโจทก์ฟ้องว่าโจทก์ได้รับซื้อห้องแถวรายพิพาทไว้ จำเลยเป็นผู้เช่าห้องแถวรายพิพาททำการค้าอยู่เดิมแต่มิได้ทำสัญญาเช่าต่อกันโดยชำระค่าเช่าเป็นรายเดือน โจทก์ประสงค์จะเข้าอยู่จึงได้บอกกล่าวให้จำเลยออกไป จำเลยเพิกเฉย จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยต่อสู้ว่าได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ และตัดฟ้องว่าโจทก์บอกเลิกการเช่าไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาว่าการบอกเลิกการเช่าไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566ศาลฎีกาเห็นว่าแม้การเช่าจะมิได้ทำสัญญากันไว้เป็นหนังสือโจทก์ก็ต้องบอกเลิกการเช่าตาม มาตรา 566 คดีนี้ได้ความว่าโจทก์บอกเลิกการเช่าเมื่อวันที่ 9 กันยายน 2496 และฟ้องขับไล่เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม 2496 ยังถือไม่ได้ว่าได้บอกเลิกการเช่าแล้วก่อนชั่วกำหนดเวลาชำระค่าเช่าระยะหนึ่งเป็นอย่างน้อยตามมาตรา 566 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์(ทรงนิติกรณ์-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-ชวน สิงหลกะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ