คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 225/2504หลักกฎหมาย: ในช่องคู่ความในฟ้องใส่ว่า วัดเป็นจำเลยที่ 1 ในคำบรรยายฟ้องมีความรวมๆ ว่าจำเลยจ้างเหมาโจทก์ โดยมิได้บรรยายว่าวัดซึ่งเป็นนิติบุคคลนั้นได้ทำสัญญาว่าจ้างโดยใครเป็นผู้แทน คำฟ้องเช่นนี้ก็ถือว่า โจทก์ได้ฟ้องวัดในสภาพนิติบุคคลให้มีความรับผิดขอบตามคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ด้วย และวัดก็มิได้โต้แย้งว่าวัดมิได้เป็นคู่สัญญากับโจทก์ จึงไม่มีประเด็นว่าวัดไม่ต้องรับผิดเพราะมิได้เป็นคู่สัญญาแต่ประการใด ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 32/2503โจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าจ้างเหมาสร้างศาลาการเปรียญ วัดผาสุการาม จังหวัดนครปฐม ซึ่งค้างจ่ายงวดที่ ๒ พร้อมด้วยดอกเบี้ย ๒๕,๑๒๓.๑๐ บาท กับดอกเบี้ยต่อไปจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ผิดสัญญา ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยคงค้างชำระค่าจ้างงวด ๒ อี ๙,๑๔๘.๕๐ บาท โจทก์นำสืบไม่ได้ว่าจำเลยผิดนัดเมื่อใดจึงพิพากษาให้จำเลยให้เงินดังกล่าวกับดอกเบี้ยร้อยละ ๗ ๑/๒ ต่อปี ตั้งแต่วันฟ้อง โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อวินิจฉัยในเบื้องต้นมีว่า คดีนี้โจทก์ได้ฟ้องวัดให้มีความรับผิดชอบด้วยหรือไม่ โดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า โจทก์ได้ฟ้องวัดในสภาพนิติบุคคลให้มีความรับผิดตามคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ด้วย และวัดก็มิได้โต้แย้งว่าวัดมิได้เป็นคู่สัญญากับโจทก์ จึงไม่มีประเด็นว่า วัดไม่ต้องรับผิดเพราะมิได้เป็นคู่สัญญาแต่ประการใด และฟังว่า จำเลยค้างจ่ายค่าจ้างงวดที่ ๒ จริง ส่วนจำเลยที่ ๓ ศาลฎีกาเห็นว่า ได้ลงชื่อเป็นผู้จ้างในสัญญาเพิ่มเติมหมาย จ.๒ และที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นผู้จ้าง จำเลยที่ ๓ ก็มิได้ให้การต่อสู้ว่าจำเลยมิใช่ผู้จ้างแต่ประการใด คงต่อสู้แต่ว่าโจทก์ผิดสัญญาเท่านั้น จำเลยที่ ๓ จึงต้องรับผิดด้วย ส่วนในข้อที่ศาลล่วงให้จำเลยเสียดอกเบี้ยตั้งแต่วันฟ้อง นั้น ก็เพราะไม่ปรากฎวันผิดนัด คำวินิจฉัยของศาลล่างในข้อนี้เป็นการถูกต้องแล้ว ศาลฎีกาพิพากษาแก้ให้จำเลยที่ ๓ รับผิดตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นนอกจากที่แก้นี้คงให้เป็นเป็นตามคำพิพากษศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 225/2504นายเหลื่อม เคหะนาค ที่ 1 นายใต้พก แช่พู ที่ 3โจทก์วัดผาสุการาม (โดยพระมหาหวัง เพชรที่หนึ่ง เจ้าอาวาส) ที่ 1,พระมหาหวังเพชรที่หนึ่ง ที่ 2, พระภิกษุสังวาลย์ ที่ 3, นางสายทอง ศิริทรัพย์ ที่ 4,นายทองสุขเกิดเจริญ ที่ 5จำเลย ป.วิ.พ. ม. 142 (3) ป.พ.พ. ม. 70, ม. 72, ม. 74, ม. 75, ม. 204, ม. 221, ม. 224, ม. 575, ม. 587, ม. 797ในช่องคู่ความในฟ้องใส่ว่า วัดเป็นจำเลยที่ 1 ในคำบรรยายฟ้องมีความรวมๆ ว่าจำเลยจ้างเหมาโจทก์ โดยมิได้บรรยายว่าวัดซึ่งเป็นนิติบุคคลนั้นได้ทำสัญญาว่าจ้างโดยใครเป็นผู้แทน คำฟ้องเช่นนี้ก็ถือว่า โจทก์ได้ฟ้องวัดในสภาพนิติบุคคลให้มีความรับผิดขอบตามคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ด้วย และวัดก็มิได้โต้แย้งว่าวัดมิได้เป็นคู่สัญญากับโจทก์ จึงไม่มีประเด็นว่าวัดไม่ต้องรับผิดเพราะมิได้เป็นคู่สัญญาแต่ประการใด ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 32/2503โจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าจ้างเหมาสร้างศาลาการเปรียญ วัดผาสุการาม จังหวัดนครปฐม ซึ่งค้างจ่ายงวดที่ ๒ พร้อมด้วยดอกเบี้ย ๒๕,๑๒๓.๑๐ บาท กับดอกเบี้ยต่อไปจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ผิดสัญญา ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยคงค้างชำระค่าจ้างงวด ๒ อี ๙,๑๔๘.๕๐ บาท โจทก์นำสืบไม่ได้ว่าจำเลยผิดนัดเมื่อใดจึงพิพากษาให้จำเลยให้เงินดังกล่าวกับดอกเบี้ยร้อยละ ๗ ๑/๒ ต่อปี ตั้งแต่วันฟ้อง โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อวินิจฉัยในเบื้องต้นมีว่า คดีนี้โจทก์ได้ฟ้องวัดให้มีความรับผิดชอบด้วยหรือไม่ โดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า โจทก์ได้ฟ้องวัดในสภาพนิติบุคคลให้มีความรับผิดตามคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ด้วย และวัดก็มิได้โต้แย้งว่าวัดมิได้เป็นคู่สัญญากับโจทก์ จึงไม่มีประเด็นว่า วัดไม่ต้องรับผิดเพราะมิได้เป็นคู่สัญญาแต่ประการใด และฟังว่า จำเลยค้างจ่ายค่าจ้างงวดที่ ๒ จริง ส่วนจำเลยที่ ๓ ศาลฎีกาเห็นว่า ได้ลงชื่อเป็นผู้จ้างในสัญญาเพิ่มเติมหมาย จ.๒ และที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นผู้จ้าง จำเลยที่ ๓ ก็มิได้ให้การต่อสู้ว่าจำเลยมิใช่ผู้จ้างแต่ประการใด คงต่อสู้แต่ว่าโจทก์ผิดสัญญาเท่านั้น จำเลยที่ ๓ จึงต้องรับผิดด้วย ส่วนในข้อที่ศาลล่วงให้จำเลยเสียดอกเบี้ยตั้งแต่วันฟ้อง นั้น ก็เพราะไม่ปรากฎวันผิดนัด คำวินิจฉัยของศาลล่างในข้อนี้เป็นการถูกต้องแล้ว ศาลฎีกาพิพากษาแก้ให้จำเลยที่ ๓ รับผิดตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นนอกจากที่แก้นี้คงให้เป็นเป็นตามคำพิพากษศาลอุทธรณ์(สัญญา ธรรมศักดิ์-เจริญ ฤทธิศาสตร์-อนุสสรนิติสาร)ศาลจังหวัดนครปฐม - นายสอาด วรรธนวินิจศาลอุทธรณ์ - หลวงสุทธิพากยพิบูลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าจ้างเหมาสร้างศาลาการเปรียญ วัดผาสุการาม จังหวัดนครปฐม ซึ่งค้างจ่ายงวดที่ ๒ พร้อมด้วยดอกเบี้ย ๒๕,๑๒๓.๑๐ บาท กับดอกเบี้ยต่อไปจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ผิดสัญญา ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยคงค้างชำระค่าจ้างงวด ๒ อี ๙,๑๔๘.๕๐ บาท โจทก์นำสืบไม่ได้ว่าจำเลยผิดนัดเมื่อใดจึงพิพากษาให้จำเลยให้เงินดังกล่าวกับดอกเบี้ยร้อยละ ๗ ๑/๒ ต่อปี ตั้งแต่วันฟ้อง โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อวินิจฉัยในเบื้องต้นมีว่า คดีนี้โจทก์ได้ฟ้องวัดให้มีความรับผิดชอบด้วยหรือไม่ โดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า โจทก์ได้ฟ้องวัดในสภาพนิติบุคคลให้มีความรับผิดตามคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ด้วย และวัดก็มิได้โต้แย้งว่าวัดมิได้เป็นคู่สัญญากับโจทก์ จึงไม่มีประเด็นว่า วัดไม่ต้องรับผิดเพราะมิได้เป็นคู่สัญญาแต่ประการใด และฟังว่า จำเลยค้างจ่ายค่าจ้างงวดที่ ๒ จริง ส่วนจำเลยที่ ๓ ศาลฎีกาเห็นว่า ได้ลงชื่อเป็นผู้จ้างในสัญญาเพิ่มเติมหมาย จ.๒ และที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นผู้จ้าง จำเลยที่ ๓ ก็มิได้ให้การต่อสู้ว่าจำเลยมิใช่ผู้จ้างแต่ประการใด คงต่อสู้แต่ว่าโจทก์ผิดสัญญาเท่านั้น จำเลยที่ ๓ จึงต้องรับผิดด้วย ส่วนในข้อที่ศาลล่วงให้จำเลยเสียดอกเบี้ยตั้งแต่วันฟ้อง นั้น ก็เพราะไม่ปรากฎวันผิดนัด คำวินิจฉัยของศาลล่างในข้อนี้เป็นการถูกต้องแล้ว ศาลฎีกาพิพากษาแก้ให้จำเลยที่ ๓ รับผิดตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นนอกจากที่แก้นี้คงให้เป็นเป็นตามคำพิพากษศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 225/2504นายเหลื่อม เคหะนาค ที่ 1 นายใต้พก แช่พู ที่ 3โจทก์วัดผาสุการาม (โดยพระมหาหวัง เพชรที่หนึ่ง เจ้าอาวาส) ที่ 1,พระมหาหวังเพชรที่หนึ่ง ที่ 2, พระภิกษุสังวาลย์ ที่ 3, นางสายทอง ศิริทรัพย์ ที่ 4,นายทองสุขเกิดเจริญ ที่ 5จำเลย ป.วิ.พ. ม. 142 (3) ป.พ.พ. ม. 70, ม. 72, ม. 74, ม. 75, ม. 204, ม. 221, ม. 224, ม. 575, ม. 587, ม. 797ในช่องคู่ความในฟ้องใส่ว่า วัดเป็นจำเลยที่ 1 ในคำบรรยายฟ้องมีความรวมๆ ว่าจำเลยจ้างเหมาโจทก์ โดยมิได้บรรยายว่าวัดซึ่งเป็นนิติบุคคลนั้นได้ทำสัญญาว่าจ้างโดยใครเป็นผู้แทน คำฟ้องเช่นนี้ก็ถือว่า โจทก์ได้ฟ้องวัดในสภาพนิติบุคคลให้มีความรับผิดขอบตามคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ด้วย และวัดก็มิได้โต้แย้งว่าวัดมิได้เป็นคู่สัญญากับโจทก์ จึงไม่มีประเด็นว่าวัดไม่ต้องรับผิดเพราะมิได้เป็นคู่สัญญาแต่ประการใด ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 32/2503โจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าจ้างเหมาสร้างศาลาการเปรียญ วัดผาสุการาม จังหวัดนครปฐม ซึ่งค้างจ่ายงวดที่ ๒ พร้อมด้วยดอกเบี้ย ๒๕,๑๒๓.๑๐ บาท กับดอกเบี้ยต่อไปจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ผิดสัญญา ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยคงค้างชำระค่าจ้างงวด ๒ อี ๙,๑๔๘.๕๐ บาท โจทก์นำสืบไม่ได้ว่าจำเลยผิดนัดเมื่อใดจึงพิพากษาให้จำเลยให้เงินดังกล่าวกับดอกเบี้ยร้อยละ ๗ ๑/๒ ต่อปี ตั้งแต่วันฟ้อง โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อวินิจฉัยในเบื้องต้นมีว่า คดีนี้โจทก์ได้ฟ้องวัดให้มีความรับผิดชอบด้วยหรือไม่ โดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า โจทก์ได้ฟ้องวัดในสภาพนิติบุคคลให้มีความรับผิดตามคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ด้วย และวัดก็มิได้โต้แย้งว่าวัดมิได้เป็นคู่สัญญากับโจทก์ จึงไม่มีประเด็นว่า วัดไม่ต้องรับผิดเพราะมิได้เป็นคู่สัญญาแต่ประการใด และฟังว่า จำเลยค้างจ่ายค่าจ้างงวดที่ ๒ จริง ส่วนจำเลยที่ ๓ ศาลฎีกาเห็นว่า ได้ลงชื่อเป็นผู้จ้างในสัญญาเพิ่มเติมหมาย จ.๒ และที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นผู้จ้าง จำเลยที่ ๓ ก็มิได้ให้การต่อสู้ว่าจำเลยมิใช่ผู้จ้างแต่ประการใด คงต่อสู้แต่ว่าโจทก์ผิดสัญญาเท่านั้น จำเลยที่ ๓ จึงต้องรับผิดด้วย ส่วนในข้อที่ศาลล่วงให้จำเลยเสียดอกเบี้ยตั้งแต่วันฟ้อง นั้น ก็เพราะไม่ปรากฎวันผิดนัด คำวินิจฉัยของศาลล่างในข้อนี้เป็นการถูกต้องแล้ว ศาลฎีกาพิพากษาแก้ให้จำเลยที่ ๓ รับผิดตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นนอกจากที่แก้นี้คงให้เป็นเป็นตามคำพิพากษศาลอุทธรณ์(สัญญา ธรรมศักดิ์-เจริญ ฤทธิศาสตร์-อนุสสรนิติสาร)ศาลจังหวัดนครปฐม - นายสอาด วรรธนวินิจศาลอุทธรณ์ - หลวงสุทธิพากยพิบูลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ