คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 508/2508หลักกฎหมาย: ผู้เสียหายได้แปลประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1669 เป็นภาษาอังกฤษแล้วตีพิมพ์จำหน่าย คำแปลดังกล่าวเป็นวรรณกรรมตามพระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรม พ.ศ.2474 มาตรา 4 และผู้เสียหายได้ลิขสิทธิ์ตามมาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวโจทก์ฟ้องว่า จำเลยละเมิดสิทธิของผู้เสียหาย บังอาจทำขึ้นเพื่อขายและเสนอขายซึ่งสำเนาจำลองวรรณกรรมคำแปลตัวบทประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๖๖๙ ภาษาอังกฤษ ซึ่งเป็นผู้เสียหายได้แปลไว้ โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นวรรณกรรมอันมีลิขสิทธิ์อยู่ และจำเลยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้เสียหาย ซึ่งเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติคุ้มครอบวรรณกรรมและศิลปกรรม พ.ศ.๒๔๗๔ มาตรา ๕, ๑๑ , ๒๕ จำเลยให้การปฏิเสธและว่าจำเลยออกโดยไม่รู้ว่าคำแปลนั้นผู้เสียหายเป็นผู้แปล ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรม พ.ศ.๒๔๗๔ มาตรา ๒๕, ๕, ๑๑ ให้ลงโทษปรับจำเลย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำแปลประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๖๙ ที่ผู้เสียหายแปลเป็นวรรณกรรมอย่างหนึ่ง ในประเภท "วรรณกรรมอื่น" ตามพระราชบัญญัติวรรณกรรม ฯลฯ มาตรา ๔ วรรค ๔ แต่ตามคำนำในหนังสือผู้เสียหายแสดงให้เห็นว่าผู้เสียหายเป็นผู้รวบรวมขึ้นเท่านั้น และฟังว่า จำเลยไม่รู้ว่าคำแปลนั้นเป็นลิขสิทธิ์ของผู้เสียหาย พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คำแปลมาตรา ๑๖๖๙ ฉบับภาษาอังกฤษในหนังสือประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ ๑ - ๖ ซึ่งรวบรวมโดยผู้เสียหายนั้น ผู้เสียหายเป็นผู้แปลจากภาษาไทย และคำแปลนั้นเป็นวรรณกรรมตามพระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรม พ.ศ.๒๔๗๔ มาตรา ๔ และผู้เสียหายได้ลิขสิทธิ์ตามมาตรา ๕ แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าว การที่จำเลยจำลองเอาคำแปลดังกล่าวไปพิมพ์ขาย เมื่ออ่านตามคำนำในหนังสือของผู้เสียหายแล้ว จำเลยต้องรู้ว่าเป็นคำแปลซึ่งผู้เสียหายได้จัดทำแปลขึ้น และต้องรู้ว่าผู้เสียหายเป็นผู้มีลิขสิทธิ์ในหนังสือดังกล่าว พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 508/2508ผู้ว่าคดีศาลแขวงพระนครเหนือโจทก์นายสมบูรณ์ ทองแท้จำเลย พ.ร.บ.คุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรม พ.ศ.2474 ม. 4. 5ผู้เสียหายได้แปลประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1669 เป็นภาษาอังกฤษแล้วตีพิมพ์จำหน่าย คำแปลดังกล่าวเป็นวรรณกรรมตามพระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรม พ.ศ.2474 มาตรา 4 และผู้เสียหายได้ลิขสิทธิ์ตามมาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวโจทก์ฟ้องว่า จำเลยละเมิดสิทธิของผู้เสียหาย บังอาจทำขึ้นเพื่อขายและเสนอขายซึ่งสำเนาจำลองวรรณกรรมคำแปลตัวบทประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๖๖๙ ภาษาอังกฤษ ซึ่งเป็นผู้เสียหายได้แปลไว้ โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นวรรณกรรมอันมีลิขสิทธิ์อยู่ และจำเลยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้เสียหาย ซึ่งเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติคุ้มครอบวรรณกรรมและศิลปกรรม พ.ศ.๒๔๗๔ มาตรา ๕, ๑๑ , ๒๕ จำเลยให้การปฏิเสธและว่าจำเลยออกโดยไม่รู้ว่าคำแปลนั้นผู้เสียหายเป็นผู้แปล ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรม พ.ศ.๒๔๗๔ มาตรา ๒๕, ๕, ๑๑ ให้ลงโทษปรับจำเลย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำแปลประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๖๙ ที่ผู้เสียหายแปลเป็นวรรณกรรมอย่างหนึ่ง ในประเภท "วรรณกรรมอื่น" ตามพระราชบัญญัติวรรณกรรม ฯลฯ มาตรา ๔ วรรค ๔ แต่ตามคำนำในหนังสือผู้เสียหายแสดงให้เห็นว่าผู้เสียหายเป็นผู้รวบรวมขึ้นเท่านั้น และฟังว่า จำเลยไม่รู้ว่าคำแปลนั้นเป็นลิขสิทธิ์ของผู้เสียหาย พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คำแปลมาตรา ๑๖๖๙ ฉบับภาษาอังกฤษในหนังสือประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ ๑ - ๖ ซึ่งรวบรวมโดยผู้เสียหายนั้น ผู้เสียหายเป็นผู้แปลจากภาษาไทย และคำแปลนั้นเป็นวรรณกรรมตามพระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรม พ.ศ.๒๔๗๔ มาตรา ๔ และผู้เสียหายได้ลิขสิทธิ์ตามมาตรา ๕ แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าว การที่จำเลยจำลองเอาคำแปลดังกล่าวไปพิมพ์ขาย เมื่ออ่านตามคำนำในหนังสือของผู้เสียหายแล้ว จำเลยต้องรู้ว่าเป็นคำแปลซึ่งผู้เสียหายได้จัดทำแปลขึ้น และต้องรู้ว่าผู้เสียหายเป็นผู้มีลิขสิทธิ์ในหนังสือดังกล่าว พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีตามศาลชั้นต้น(มณี ชุติวงศ์-ประกอบ หุตะสิงห์-พร สุขารมณ์)ศาลแขวงพระนครเหนือ - นายไชยณัฐ ธีรพัฒนะศาลอุทธรณ์ - นายพันธ์ นัยวิฑิตแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยละเมิดสิทธิของผู้เสียหาย บังอาจทำขึ้นเพื่อขายและเสนอขายซึ่งสำเนาจำลองวรรณกรรมคำแปลตัวบทประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๖๖๙ ภาษาอังกฤษ ซึ่งเป็นผู้เสียหายได้แปลไว้ โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นวรรณกรรมอันมีลิขสิทธิ์อยู่ และจำเลยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้เสียหาย ซึ่งเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติคุ้มครอบวรรณกรรมและศิลปกรรม พ.ศ.๒๔๗๔ มาตรา ๕, ๑๑ , ๒๕ จำเลยให้การปฏิเสธและว่าจำเลยออกโดยไม่รู้ว่าคำแปลนั้นผู้เสียหายเป็นผู้แปล ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรม พ.ศ.๒๔๗๔ มาตรา ๒๕, ๕, ๑๑ ให้ลงโทษปรับจำเลย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำแปลประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๖๙ ที่ผู้เสียหายแปลเป็นวรรณกรรมอย่างหนึ่ง ในประเภท "วรรณกรรมอื่น" ตามพระราชบัญญัติวรรณกรรม ฯลฯ มาตรา ๔ วรรค ๔ แต่ตามคำนำในหนังสือผู้เสียหายแสดงให้เห็นว่าผู้เสียหายเป็นผู้รวบรวมขึ้นเท่านั้น และฟังว่า จำเลยไม่รู้ว่าคำแปลนั้นเป็นลิขสิทธิ์ของผู้เสียหาย พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คำแปลมาตรา ๑๖๖๙ ฉบับภาษาอังกฤษในหนังสือประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ ๑ - ๖ ซึ่งรวบรวมโดยผู้เสียหายนั้น ผู้เสียหายเป็นผู้แปลจากภาษาไทย และคำแปลนั้นเป็นวรรณกรรมตามพระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรม พ.ศ.๒๔๗๔ มาตรา ๔ และผู้เสียหายได้ลิขสิทธิ์ตามมาตรา ๕ แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าว การที่จำเลยจำลองเอาคำแปลดังกล่าวไปพิมพ์ขาย เมื่ออ่านตามคำนำในหนังสือของผู้เสียหายแล้ว จำเลยต้องรู้ว่าเป็นคำแปลซึ่งผู้เสียหายได้จัดทำแปลขึ้น และต้องรู้ว่าผู้เสียหายเป็นผู้มีลิขสิทธิ์ในหนังสือดังกล่าว พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 508/2508ผู้ว่าคดีศาลแขวงพระนครเหนือโจทก์นายสมบูรณ์ ทองแท้จำเลย พ.ร.บ.คุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรม พ.ศ.2474 ม. 4. 5ผู้เสียหายได้แปลประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1669 เป็นภาษาอังกฤษแล้วตีพิมพ์จำหน่าย คำแปลดังกล่าวเป็นวรรณกรรมตามพระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรม พ.ศ.2474 มาตรา 4 และผู้เสียหายได้ลิขสิทธิ์ตามมาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวโจทก์ฟ้องว่า จำเลยละเมิดสิทธิของผู้เสียหาย บังอาจทำขึ้นเพื่อขายและเสนอขายซึ่งสำเนาจำลองวรรณกรรมคำแปลตัวบทประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๖๖๙ ภาษาอังกฤษ ซึ่งเป็นผู้เสียหายได้แปลไว้ โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นวรรณกรรมอันมีลิขสิทธิ์อยู่ และจำเลยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้เสียหาย ซึ่งเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติคุ้มครอบวรรณกรรมและศิลปกรรม พ.ศ.๒๔๗๔ มาตรา ๕, ๑๑ , ๒๕ จำเลยให้การปฏิเสธและว่าจำเลยออกโดยไม่รู้ว่าคำแปลนั้นผู้เสียหายเป็นผู้แปล ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรม พ.ศ.๒๔๗๔ มาตรา ๒๕, ๕, ๑๑ ให้ลงโทษปรับจำเลย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำแปลประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๖๙ ที่ผู้เสียหายแปลเป็นวรรณกรรมอย่างหนึ่ง ในประเภท "วรรณกรรมอื่น" ตามพระราชบัญญัติวรรณกรรม ฯลฯ มาตรา ๔ วรรค ๔ แต่ตามคำนำในหนังสือผู้เสียหายแสดงให้เห็นว่าผู้เสียหายเป็นผู้รวบรวมขึ้นเท่านั้น และฟังว่า จำเลยไม่รู้ว่าคำแปลนั้นเป็นลิขสิทธิ์ของผู้เสียหาย พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คำแปลมาตรา ๑๖๖๙ ฉบับภาษาอังกฤษในหนังสือประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ ๑ - ๖ ซึ่งรวบรวมโดยผู้เสียหายนั้น ผู้เสียหายเป็นผู้แปลจากภาษาไทย และคำแปลนั้นเป็นวรรณกรรมตามพระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรม พ.ศ.๒๔๗๔ มาตรา ๔ และผู้เสียหายได้ลิขสิทธิ์ตามมาตรา ๕ แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าว การที่จำเลยจำลองเอาคำแปลดังกล่าวไปพิมพ์ขาย เมื่ออ่านตามคำนำในหนังสือของผู้เสียหายแล้ว จำเลยต้องรู้ว่าเป็นคำแปลซึ่งผู้เสียหายได้จัดทำแปลขึ้น และต้องรู้ว่าผู้เสียหายเป็นผู้มีลิขสิทธิ์ในหนังสือดังกล่าว พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีตามศาลชั้นต้น(มณี ชุติวงศ์-ประกอบ หุตะสิงห์-พร สุขารมณ์)ศาลแขวงพระนครเหนือ - นายไชยณัฐ ธีรพัฒนะศาลอุทธรณ์ - นายพันธ์ นัยวิฑิตแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ