คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3882/2540หลักกฎหมาย: แม้จำเลยจะทำการก่อสร้างดัดแปลงอาคารผิดไปจากแบบแปลนที่ขออนุญาตระหว่างวันที่21กุมภาพันธ์2535ถึงวันที่15มีนาคม2535ซึ่งอยู่ในระหว่างใช้กฎหมายเก่าก็ตามแต่ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มาตรา23ใช้บังคับตั้งแต่วันที่6มิถุนายน2535แก้ไขให้มีบทลงโทษตามมาตรา66ทวิเมื่อข้อเท็จจริงปรากฎว่าจำเลยได้ขัดคำสั่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้รื้อถอนอาคารก่อสร้างผิดแบบที่ขออนุญาตภายในกำหนด30วันหลังจากที่พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535ใช้บังคับแล้วการกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522มาตรา42,66ทวิ,69และพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มาตรา23หาใช่เป็นเรื่องการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดหรือกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำความผิดแตกต่างกับกฎหมายที่ใช้ในภายหลังการกระทำความผิดไม่เจ้าพนักงานท้องถิ่นจึงมีอำนาจร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนและโจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้องจำเลยได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยดัดแปลงอาคารผิดไปจากแบบแปลนที่ขออนุญาต เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีคำสั่งให้จำเลยดำเนินการแก้ไขและให้ยื่นคำขอรับอนุญาตแบบแปลนอาคารให้ถูกต้อง แต่จำเลยไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522มาตรา 4, 42, 47 ทวิ, 66 ทวิ, 69 และให้สั่งปรับจำเลยอีกวันละไม่เกิน 30,000 บาท นับแต่วันที่ 15 มิถุนายน 2536 จนถึงวันที่จำเลยได้รื้อถอนจำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 มาตรา 42, 47 ทวิ, 66 ทวิ69 จำคุก 4 เดือน ปรับ 30,000 บาท และปรับอีกวันละ 150 บาทนับแต่วันที่ 15 มิถุนายน 2536 จนถึงวันที่จำเลยได้รื้อถอนให้ถูกต้องตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น การนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุก 80 วัน ปรับ 20,000 บาท และปรับอีกวันละ 100 บาท นับแต่วันที่ 15 มิถุนายน 2536 จนถึงวันที่จำเลยรื้อถอนให้ถูกต้องตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้ 1 ปี ไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่ จำเลยฎีกาว่า มูลเหตุของการกระทำผิดเกิดขึ้นจากการก่อสร้างผิดแบบแปลนระหว่างวันที่ 21 กุมภาพันธ์2535 ถึงวันที่ 15 มีนาคม 2535 อยู่ในระหว่างใช้กฎหมายเก่าซึ่งตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 มาตรา 42 ที่ยังไม่มีการแก้ไขเพิ่มเติมนั้น หากมีการฝ่าฝืนก็ไม่มีบทลงโทษทางอาญาและถ้าขัดขืนคำสั่งของเจ้าพนักงานให้รื้อถอน เจ้าพนักงานท้องถิ่นก็ไม่มีอำนาจร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนมีอำนาจแต่เพียงร้องขอต่อศาลให้รื้อถอนอาคารส่วนที่ไม่ได้รับอนุญาตเท่านั้น จำเลยจะต้องรับโทษในทางอาญาต่อเมื่อได้กระทำการอันกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำนั้นบัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ ไม่อาจใช้กฎหมายย้อนหลังให้เป็นโทษแก่จำเลย เห็นว่าแม้จะได้ความว่าได้มีการก่อสร้างดัดแปลงอาคารผิดไปจากแบบแปลนที่ขออนุญาตในระหว่างวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2535ถึงวันที่ 15 มีนาคม 2535 ซึ่งอยู่ในระหว่างใช้กฎหมายเก่าก็ตามแต่ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535มาตรา 23 ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 6 มิถุนายน 2535 แก้ไขให้มีบทลงโทษตามมาตรา 66 ทวิ และข้อเท็จจริงก็ปรากฎว่าจำเลยได้ขัดคำสั่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้รื้อถอนอาคารก่อสร้างผิดแบบที่ขออนุญาตภายในกำหนด 30 วัน หลังจากที่พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร (ฉบับที่ 2)พ.ศ. 2535 ใช้บังคับแล้ว การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 มาตรา 42, 66 ทวิและมาตรา 69 พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535มาตรา 23 หาใช่เป็นเรื่องการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดหรือกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำความผิดแตกต่างกับกฎหมายที่ใช้ในภายหลังการกระทำความผิดไม่ เจ้าพนักงานท้องถิ่นจึงมีอำนาจร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน และโจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้องจำเลยได้ ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3882/2540พนักงานอัยการ สำนักงานอัยการสูงสุดโจทก์นาย ทวีวัฒน์ เมธาจารุวิทย์จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมอาคาร พ.ศ.2522 ม. 42, ม. 66 ทวิ, ม. 69แม้จำเลยจะทำการก่อสร้างดัดแปลงอาคารผิดไปจากแบบแปลนที่ขออนุญาตระหว่างวันที่21กุมภาพันธ์2535ถึงวันที่15มีนาคม2535ซึ่งอยู่ในระหว่างใช้กฎหมายเก่าก็ตามแต่ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มาตรา23ใช้บังคับตั้งแต่วันที่6มิถุนายน2535แก้ไขให้มีบทลงโทษตามมาตรา66ทวิเมื่อข้อเท็จจริงปรากฎว่าจำเลยได้ขัดคำสั่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้รื้อถอนอาคารก่อสร้างผิดแบบที่ขออนุญาตภายในกำหนด30วันหลังจากที่พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535ใช้บังคับแล้วการกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522มาตรา42,66ทวิ,69และพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มาตรา23หาใช่เป็นเรื่องการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดหรือกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำความผิดแตกต่างกับกฎหมายที่ใช้ในภายหลังการกระทำความผิดไม่เจ้าพนักงานท้องถิ่นจึงมีอำนาจร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนและโจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้องจำเลยได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยดัดแปลงอาคารผิดไปจากแบบแปลนที่ขออนุญาต เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีคำสั่งให้จำเลยดำเนินการแก้ไขและให้ยื่นคำขอรับอนุญาตแบบแปลนอาคารให้ถูกต้อง แต่จำเลยไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522มาตรา 4, 42, 47 ทวิ, 66 ทวิ, 69 และให้สั่งปรับจำเลยอีกวันละไม่เกิน 30,000 บาท นับแต่วันที่ 15 มิถุนายน 2536 จนถึงวันที่จำเลยได้รื้อถอนจำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 มาตรา 42, 47 ทวิ, 66 ทวิ69 จำคุก 4 เดือน ปรับ 30,000 บาท และปรับอีกวันละ 150 บาทนับแต่วันที่ 15 มิถุนายน 2536 จนถึงวันที่จำเลยได้รื้อถอนให้ถูกต้องตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น การนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุก 80 วัน ปรับ 20,000 บาท และปรับอีกวันละ 100 บาท นับแต่วันที่ 15 มิถุนายน 2536 จนถึงวันที่จำเลยรื้อถอนให้ถูกต้องตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้ 1 ปี ไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่ จำเลยฎีกาว่า มูลเหตุของการกระทำผิดเกิดขึ้นจากการก่อสร้างผิดแบบแปลนระหว่างวันที่ 21 กุมภาพันธ์2535 ถึงวันที่ 15 มีนาคม 2535 อยู่ในระหว่างใช้กฎหมายเก่าซึ่งตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 มาตรา 42 ที่ยังไม่มีการแก้ไขเพิ่มเติมนั้น หากมีการฝ่าฝืนก็ไม่มีบทลงโทษทางอาญาและถ้าขัดขืนคำสั่งของเจ้าพนักงานให้รื้อถอน เจ้าพนักงานท้องถิ่นก็ไม่มีอำนาจร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนมีอำนาจแต่เพียงร้องขอต่อศาลให้รื้อถอนอาคารส่วนที่ไม่ได้รับอนุญาตเท่านั้น จำเลยจะต้องรับโทษในทางอาญาต่อเมื่อได้กระทำการอันกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำนั้นบัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ ไม่อาจใช้กฎหมายย้อนหลังให้เป็นโทษแก่จำเลย เห็นว่าแม้จะได้ความว่าได้มีการก่อสร้างดัดแปลงอาคารผิดไปจากแบบแปลนที่ขออนุญาตในระหว่างวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2535ถึงวันที่ 15 มีนาคม 2535 ซึ่งอยู่ในระหว่างใช้กฎหมายเก่าก็ตามแต่ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535มาตรา 23 ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 6 มิถุนายน 2535 แก้ไขให้มีบทลงโทษตามมาตรา 66 ทวิ และข้อเท็จจริงก็ปรากฎว่าจำเลยได้ขัดคำสั่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้รื้อถอนอาคารก่อสร้างผิดแบบที่ขออนุญาตภายในกำหนด 30 วัน หลังจากที่พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร (ฉบับที่ 2)พ.ศ. 2535 ใช้บังคับแล้ว การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 มาตรา 42, 66 ทวิและมาตรา 69 พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535มาตรา 23 หาใช่เป็นเรื่องการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดหรือกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำความผิดแตกต่างกับกฎหมายที่ใช้ในภายหลังการกระทำความผิดไม่ เจ้าพนักงานท้องถิ่นจึงมีอำนาจร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน และโจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้องจำเลยได้ ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(อุระ หวังอ้อมกลาง-เสริม บุญทรงสันติกุล-สิงหะ สัตยธรรม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุข้อสังเกต 1.พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535ซึ่งมีผลบังคับตั้งแต่วันที่6มิถุนายน2535มิใช่เป็นกฎหมายที่ยกเลิกพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522ทั้งฉบับหากเป็นเพียงยกเลิกบทบัญญัติแห่งกฎหมายเท่าที่ไม่ขัดแย้งกับพระราชบัญญัติควบคุมอาหาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535เท่านั้นสังเกตได้จากข้อความในพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มาตรา7ให้ยกเลิกมาตรา21มาตรา22และให้ข้อความใหม่แทนหรือมาตรา23ให้เพิ่มมาตรา66ทวิในพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522เป็นต้น 2.การก่อสร้างอาคารดัดแปลงอาคารและการเคลื่อนย้ายอาคารโดยไม่ได้รับอนุญาตซึ่งเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522มาตรา21,22และ23ตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มาตรา7นำมาบัญญัติความผิดในมาตราดังกล่าวรวมเข้าเป็นความผิดในมาตราเดียวกันคือมาตรา21โดยถือว่าการก่อสร้างอาคารดัดแปลงอาคารและการเคลื่อนย้ายอาคารจักกระทำมิได้เว้นแต่ได้รับใบอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นและดำเนินการตามมาตรา39ทวิ 3.ตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522มาตรา42วรรคแรกหากมีการก่อสร้างดัดแปลงอาคารในลักษณะที่ไม่อาจแก้ไขได้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งให้รื้อถอนอาคารทั้งหมดหรือบางส่วนได้โดยจะต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวงตามมาตรา8(11)หรือข้อบัญญัติท้องถิ่นที่ออกตามมาตรา9หรือมาตรา10(มาตรา42วรรค2)เช่นผู้ควบคุมการรื้อถอนจะต้องศึกษารายละเอียดโครงสร้างอาคารที่จะรื้อถอนหาวิธีป้องกันสิ่งบริการสาธารณะเช่นไฟฟ้าโทรศัพท์ประปาท่อก๊าซและส่วนของอาคารที่อาจตกหล่นเพื่อมิให้เกิดภยันตรายต่อสุขภาพชีวิตร่างกายและทรัพย์สินในขณะรื้อถอนและต้องปิดป้ายเตือนอันตรายในบริเวณที่ทำการรื้อถอนเป็นต้น หากกระทำการฝ่าฝืนมาตรา42วรรค2กล่าวคือผู้ควบคุมการรื้อถอนไม่ศึกษารายละเอียดโครงสร้างอาคารที่จะทำการรื้อถอนก็ดีหรือทำให้ส่วนของอาคารตกหล่นเป็นอันตรายต่อสุขภาพและทรัพย์สินในขณะรื้อถอนก็ดีมีโทษตามมาตรา65คือปรับไม่เกิน10,000บาทและปรับอีกวันละ500บาทตลอดเวลาที่ยังฝ่าฝืนหรือจนกว่าจะได้ปฏิบัติให้ถูกต้อง 4.หากผู้ก่อสร้างอาคารหรือดัดแปลงอาคารไม่ทำการรื้อถอนซึ่งพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522มิได้บัญญัติบทลงโทษไว้ในพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มาตรา23โดยบัญญัติเพิ่มเป็นมาตรา66ทวิความว่า "ผู้ใดมิได้รื้อถอนอาคารตามคำสั่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามมาตรา42โดยมิได้อยู่ระหว่างอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน6เดือนหรือปรับไม่เกิน1แสนบาทหรือทั้งจำทั้งปรับ นอกจากต้องระวางโทษตามวรรคหนึ่งแล้วผู้ฝ่าฝืนต้องระวางโทษปรับอีกวันละ30,000บาทจนกว่าจะได้ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น" ปัญหาตามฎีกาที่หมายเหตุนี้คือการที่จำเลยได้ทำการก่อสร้างดัดแปลงอาคารผิดไปจากแบบแปลนที่ขออนุญาตระหว่างวันที่21กุมภาพันธ์2535ถึงวันที่15มีนาคม2535ซึ่งเป็นช่วงที่กฎหมายเก่ามีผลบังคับใช้อยู่และไม่มีบทลงโทษกรณีฝ่าฝืนไม่ทำการรื้อถอนแต่จำเลยได้รับคำสั่งให้รื้อถอนภายใน30วัน โดยจำเลยได้รับคำสั่งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นเมื่อวันที่15พฤษภาคม2536อันเป็นเวลาภายหลังที่กฎหมายใหม่มีผลบังคับใช้แล้วจะถือว่าเป็นกรณีที่ไม่มีกฎหมายบัญญัติเป็นความผิดในขณะจำเลยกระทำผิดตามข้อต่อสู้ของจำเลยหรือไม่ซึ่งศาลฎีกาวินิจฉัยว่าข้อต่อสู้ของจำเลยฟังไม่ขึ้นทั้งนี้น่าจะด้วยเหตุผล2ประการคือ 1.พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มิได้ยกเลิกกฎหมายเก่าคือพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522ดังอธิบายข้างต้นแล้ว 2.อาคารที่จำเลยทำการก่อสร้างดัดแปลงตราบใดที่ไม่ทำการรื้อถอนถือเป็นความผิดอยู่ตลอดเวลาเมื่อจำเลยได้รับคำสั่งให้รื้อถอนแล้วไม่รื้อถอนย่อมต้องได้รับโทษตามมาตรา66ทวิที่แก้ไขใหม่ 3.ข้อสังเกตประการสุดท้ายก็คือหากมีการก่อสร้างดัดแปลงขณะใช้กฎหมายเดิมแต่ศาลมีคำพิพากษาเมื่อกฎหมายแก้ไขใหม่แล้วและบทลงโทษแตกต่างกันกรณีต้องบังคับตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา3คือให้ใช้กฎหมายในส่วนที่เป็นคุณแก่ผู้กระทำผิดไม่ว่าทางใด คำพิพากษาศาลฎีกาที่779-780/2540"ขณะคดีอยู่ในระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้นมีพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535ออกใช้บังคับให้ยกเลิกความในมาตรา65และ67แห่งพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2532และให้ใช้ข้อความใหม่แทนซึ่งมีระวางโทษแตกต่างจากเดิมอันเป็นกรณีที่กฎหมายซึ่งใช้ในขณะกระทำความผิดแตกต่างกับกฎหมายที่ใช้ภายหลังการกระทำความผิดอันมีทั้งที่เป็นคุณและโทษแก่ผู้กระทำความผิดซึ่งประมวลกฎหมายอาญามาตรา3ให้ใช้กฎหมายในส่วนที่เป็นคุณแก่ผู้กระทำความผิดไม่ว่าในทางใดเมื่อระวางโทษตามมาตรา65และ67เดิมเป็นคุณแก่จำเลยทั้ง3ยิ่งกว่ามาตรา65และ67ที่แก้ไขใหม่จึงต้องนำมาตรา65และ67เดิมมาใช้บังคับ" สาโรจน์เกษมถาวรศิลป์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยดัดแปลงอาคารผิดไปจากแบบแปลนที่ขออนุญาต เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีคำสั่งให้จำเลยดำเนินการแก้ไขและให้ยื่นคำขอรับอนุญาตแบบแปลนอาคารให้ถูกต้อง แต่จำเลยไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522มาตรา 4, 42, 47 ทวิ, 66 ทวิ, 69 และให้สั่งปรับจำเลยอีกวันละไม่เกิน 30,000 บาท นับแต่วันที่ 15 มิถุนายน 2536 จนถึงวันที่จำเลยได้รื้อถอนจำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 มาตรา 42, 47 ทวิ, 66 ทวิ69 จำคุก 4 เดือน ปรับ 30,000 บาท และปรับอีกวันละ 150 บาทนับแต่วันที่ 15 มิถุนายน 2536 จนถึงวันที่จำเลยได้รื้อถอนให้ถูกต้องตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น การนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุก 80 วัน ปรับ 20,000 บาท และปรับอีกวันละ 100 บาท นับแต่วันที่ 15 มิถุนายน 2536 จนถึงวันที่จำเลยรื้อถอนให้ถูกต้องตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้ 1 ปี ไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่ จำเลยฎีกาว่า มูลเหตุของการกระทำผิดเกิดขึ้นจากการก่อสร้างผิดแบบแปลนระหว่างวันที่ 21 กุมภาพันธ์2535 ถึงวันที่ 15 มีนาคม 2535 อยู่ในระหว่างใช้กฎหมายเก่าซึ่งตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 มาตรา 42 ที่ยังไม่มีการแก้ไขเพิ่มเติมนั้น หากมีการฝ่าฝืนก็ไม่มีบทลงโทษทางอาญาและถ้าขัดขืนคำสั่งของเจ้าพนักงานให้รื้อถอน เจ้าพนักงานท้องถิ่นก็ไม่มีอำนาจร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนมีอำนาจแต่เพียงร้องขอต่อศาลให้รื้อถอนอาคารส่วนที่ไม่ได้รับอนุญาตเท่านั้น จำเลยจะต้องรับโทษในทางอาญาต่อเมื่อได้กระทำการอันกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำนั้นบัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ ไม่อาจใช้กฎหมายย้อนหลังให้เป็นโทษแก่จำเลย เห็นว่าแม้จะได้ความว่าได้มีการก่อสร้างดัดแปลงอาคารผิดไปจากแบบแปลนที่ขออนุญาตในระหว่างวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2535ถึงวันที่ 15 มีนาคม 2535 ซึ่งอยู่ในระหว่างใช้กฎหมายเก่าก็ตามแต่ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535มาตรา 23 ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 6 มิถุนายน 2535 แก้ไขให้มีบทลงโทษตามมาตรา 66 ทวิ และข้อเท็จจริงก็ปรากฎว่าจำเลยได้ขัดคำสั่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้รื้อถอนอาคารก่อสร้างผิดแบบที่ขออนุญาตภายในกำหนด 30 วัน หลังจากที่พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร (ฉบับที่ 2)พ.ศ. 2535 ใช้บังคับแล้ว การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 มาตรา 42, 66 ทวิและมาตรา 69 พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535มาตรา 23 หาใช่เป็นเรื่องการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดหรือกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำความผิดแตกต่างกับกฎหมายที่ใช้ในภายหลังการกระทำความผิดไม่ เจ้าพนักงานท้องถิ่นจึงมีอำนาจร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน และโจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้องจำเลยได้ ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3882/2540พนักงานอัยการ สำนักงานอัยการสูงสุดโจทก์นาย ทวีวัฒน์ เมธาจารุวิทย์จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมอาคาร พ.ศ.2522 ม. 42, ม. 66 ทวิ, ม. 69แม้จำเลยจะทำการก่อสร้างดัดแปลงอาคารผิดไปจากแบบแปลนที่ขออนุญาตระหว่างวันที่21กุมภาพันธ์2535ถึงวันที่15มีนาคม2535ซึ่งอยู่ในระหว่างใช้กฎหมายเก่าก็ตามแต่ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มาตรา23ใช้บังคับตั้งแต่วันที่6มิถุนายน2535แก้ไขให้มีบทลงโทษตามมาตรา66ทวิเมื่อข้อเท็จจริงปรากฎว่าจำเลยได้ขัดคำสั่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้รื้อถอนอาคารก่อสร้างผิดแบบที่ขออนุญาตภายในกำหนด30วันหลังจากที่พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535ใช้บังคับแล้วการกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522มาตรา42,66ทวิ,69และพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มาตรา23หาใช่เป็นเรื่องการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดหรือกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำความผิดแตกต่างกับกฎหมายที่ใช้ในภายหลังการกระทำความผิดไม่เจ้าพนักงานท้องถิ่นจึงมีอำนาจร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนและโจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้องจำเลยได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยดัดแปลงอาคารผิดไปจากแบบแปลนที่ขออนุญาต เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีคำสั่งให้จำเลยดำเนินการแก้ไขและให้ยื่นคำขอรับอนุญาตแบบแปลนอาคารให้ถูกต้อง แต่จำเลยไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522มาตรา 4, 42, 47 ทวิ, 66 ทวิ, 69 และให้สั่งปรับจำเลยอีกวันละไม่เกิน 30,000 บาท นับแต่วันที่ 15 มิถุนายน 2536 จนถึงวันที่จำเลยได้รื้อถอนจำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 มาตรา 42, 47 ทวิ, 66 ทวิ69 จำคุก 4 เดือน ปรับ 30,000 บาท และปรับอีกวันละ 150 บาทนับแต่วันที่ 15 มิถุนายน 2536 จนถึงวันที่จำเลยได้รื้อถอนให้ถูกต้องตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น การนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุก 80 วัน ปรับ 20,000 บาท และปรับอีกวันละ 100 บาท นับแต่วันที่ 15 มิถุนายน 2536 จนถึงวันที่จำเลยรื้อถอนให้ถูกต้องตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้ 1 ปี ไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่ จำเลยฎีกาว่า มูลเหตุของการกระทำผิดเกิดขึ้นจากการก่อสร้างผิดแบบแปลนระหว่างวันที่ 21 กุมภาพันธ์2535 ถึงวันที่ 15 มีนาคม 2535 อยู่ในระหว่างใช้กฎหมายเก่าซึ่งตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 มาตรา 42 ที่ยังไม่มีการแก้ไขเพิ่มเติมนั้น หากมีการฝ่าฝืนก็ไม่มีบทลงโทษทางอาญาและถ้าขัดขืนคำสั่งของเจ้าพนักงานให้รื้อถอน เจ้าพนักงานท้องถิ่นก็ไม่มีอำนาจร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนมีอำนาจแต่เพียงร้องขอต่อศาลให้รื้อถอนอาคารส่วนที่ไม่ได้รับอนุญาตเท่านั้น จำเลยจะต้องรับโทษในทางอาญาต่อเมื่อได้กระทำการอันกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำนั้นบัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ ไม่อาจใช้กฎหมายย้อนหลังให้เป็นโทษแก่จำเลย เห็นว่าแม้จะได้ความว่าได้มีการก่อสร้างดัดแปลงอาคารผิดไปจากแบบแปลนที่ขออนุญาตในระหว่างวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2535ถึงวันที่ 15 มีนาคม 2535 ซึ่งอยู่ในระหว่างใช้กฎหมายเก่าก็ตามแต่ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535มาตรา 23 ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 6 มิถุนายน 2535 แก้ไขให้มีบทลงโทษตามมาตรา 66 ทวิ และข้อเท็จจริงก็ปรากฎว่าจำเลยได้ขัดคำสั่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้รื้อถอนอาคารก่อสร้างผิดแบบที่ขออนุญาตภายในกำหนด 30 วัน หลังจากที่พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร (ฉบับที่ 2)พ.ศ. 2535 ใช้บังคับแล้ว การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 มาตรา 42, 66 ทวิและมาตรา 69 พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535มาตรา 23 หาใช่เป็นเรื่องการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดหรือกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำความผิดแตกต่างกับกฎหมายที่ใช้ในภายหลังการกระทำความผิดไม่ เจ้าพนักงานท้องถิ่นจึงมีอำนาจร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน และโจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้องจำเลยได้ ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(อุระ หวังอ้อมกลาง-เสริม บุญทรงสันติกุล-สิงหะ สัตยธรรม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุข้อสังเกต 1.พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535ซึ่งมีผลบังคับตั้งแต่วันที่6มิถุนายน2535มิใช่เป็นกฎหมายที่ยกเลิกพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522ทั้งฉบับหากเป็นเพียงยกเลิกบทบัญญัติแห่งกฎหมายเท่าที่ไม่ขัดแย้งกับพระราชบัญญัติควบคุมอาหาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535เท่านั้นสังเกตได้จากข้อความในพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มาตรา7ให้ยกเลิกมาตรา21มาตรา22และให้ข้อความใหม่แทนหรือมาตรา23ให้เพิ่มมาตรา66ทวิในพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522เป็นต้น 2.การก่อสร้างอาคารดัดแปลงอาคารและการเคลื่อนย้ายอาคารโดยไม่ได้รับอนุญาตซึ่งเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522มาตรา21,22และ23ตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มาตรา7นำมาบัญญัติความผิดในมาตราดังกล่าวรวมเข้าเป็นความผิดในมาตราเดียวกันคือมาตรา21โดยถือว่าการก่อสร้างอาคารดัดแปลงอาคารและการเคลื่อนย้ายอาคารจักกระทำมิได้เว้นแต่ได้รับใบอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นและดำเนินการตามมาตรา39ทวิ 3.ตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522มาตรา42วรรคแรกหากมีการก่อสร้างดัดแปลงอาคารในลักษณะที่ไม่อาจแก้ไขได้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งให้รื้อถอนอาคารทั้งหมดหรือบางส่วนได้โดยจะต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวงตามมาตรา8(11)หรือข้อบัญญัติท้องถิ่นที่ออกตามมาตรา9หรือมาตรา10(มาตรา42วรรค2)เช่นผู้ควบคุมการรื้อถอนจะต้องศึกษารายละเอียดโครงสร้างอาคารที่จะรื้อถอนหาวิธีป้องกันสิ่งบริการสาธารณะเช่นไฟฟ้าโทรศัพท์ประปาท่อก๊าซและส่วนของอาคารที่อาจตกหล่นเพื่อมิให้เกิดภยันตรายต่อสุขภาพชีวิตร่างกายและทรัพย์สินในขณะรื้อถอนและต้องปิดป้ายเตือนอันตรายในบริเวณที่ทำการรื้อถอนเป็นต้น หากกระทำการฝ่าฝืนมาตรา42วรรค2กล่าวคือผู้ควบคุมการรื้อถอนไม่ศึกษารายละเอียดโครงสร้างอาคารที่จะทำการรื้อถอนก็ดีหรือทำให้ส่วนของอาคารตกหล่นเป็นอันตรายต่อสุขภาพและทรัพย์สินในขณะรื้อถอนก็ดีมีโทษตามมาตรา65คือปรับไม่เกิน10,000บาทและปรับอีกวันละ500บาทตลอดเวลาที่ยังฝ่าฝืนหรือจนกว่าจะได้ปฏิบัติให้ถูกต้อง 4.หากผู้ก่อสร้างอาคารหรือดัดแปลงอาคารไม่ทำการรื้อถอนซึ่งพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522มิได้บัญญัติบทลงโทษไว้ในพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มาตรา23โดยบัญญัติเพิ่มเป็นมาตรา66ทวิความว่า "ผู้ใดมิได้รื้อถอนอาคารตามคำสั่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามมาตรา42โดยมิได้อยู่ระหว่างอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน6เดือนหรือปรับไม่เกิน1แสนบาทหรือทั้งจำทั้งปรับ นอกจากต้องระวางโทษตามวรรคหนึ่งแล้วผู้ฝ่าฝืนต้องระวางโทษปรับอีกวันละ30,000บาทจนกว่าจะได้ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น" ปัญหาตามฎีกาที่หมายเหตุนี้คือการที่จำเลยได้ทำการก่อสร้างดัดแปลงอาคารผิดไปจากแบบแปลนที่ขออนุญาตระหว่างวันที่21กุมภาพันธ์2535ถึงวันที่15มีนาคม2535ซึ่งเป็นช่วงที่กฎหมายเก่ามีผลบังคับใช้อยู่และไม่มีบทลงโทษกรณีฝ่าฝืนไม่ทำการรื้อถอนแต่จำเลยได้รับคำสั่งให้รื้อถอนภายใน30วัน โดยจำเลยได้รับคำสั่งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นเมื่อวันที่15พฤษภาคม2536อันเป็นเวลาภายหลังที่กฎหมายใหม่มีผลบังคับใช้แล้วจะถือว่าเป็นกรณีที่ไม่มีกฎหมายบัญญัติเป็นความผิดในขณะจำเลยกระทำผิดตามข้อต่อสู้ของจำเลยหรือไม่ซึ่งศาลฎีกาวินิจฉัยว่าข้อต่อสู้ของจำเลยฟังไม่ขึ้นทั้งนี้น่าจะด้วยเหตุผล2ประการคือ 1.พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มิได้ยกเลิกกฎหมายเก่าคือพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522ดังอธิบายข้างต้นแล้ว 2.อาคารที่จำเลยทำการก่อสร้างดัดแปลงตราบใดที่ไม่ทำการรื้อถอนถือเป็นความผิดอยู่ตลอดเวลาเมื่อจำเลยได้รับคำสั่งให้รื้อถอนแล้วไม่รื้อถอนย่อมต้องได้รับโทษตามมาตรา66ทวิที่แก้ไขใหม่ 3.ข้อสังเกตประการสุดท้ายก็คือหากมีการก่อสร้างดัดแปลงขณะใช้กฎหมายเดิมแต่ศาลมีคำพิพากษาเมื่อกฎหมายแก้ไขใหม่แล้วและบทลงโทษแตกต่างกันกรณีต้องบังคับตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา3คือให้ใช้กฎหมายในส่วนที่เป็นคุณแก่ผู้กระทำผิดไม่ว่าทางใด คำพิพากษาศาลฎีกาที่779-780/2540"ขณะคดีอยู่ในระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้นมีพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535ออกใช้บังคับให้ยกเลิกความในมาตรา65และ67แห่งพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2532และให้ใช้ข้อความใหม่แทนซึ่งมีระวางโทษแตกต่างจากเดิมอันเป็นกรณีที่กฎหมายซึ่งใช้ในขณะกระทำความผิดแตกต่างกับกฎหมายที่ใช้ภายหลังการกระทำความผิดอันมีทั้งที่เป็นคุณและโทษแก่ผู้กระทำความผิดซึ่งประมวลกฎหมายอาญามาตรา3ให้ใช้กฎหมายในส่วนที่เป็นคุณแก่ผู้กระทำความผิดไม่ว่าในทางใดเมื่อระวางโทษตามมาตรา65และ67เดิมเป็นคุณแก่จำเลยทั้ง3ยิ่งกว่ามาตรา65และ67ที่แก้ไขใหม่จึงต้องนำมาตรา65และ67เดิมมาใช้บังคับ" สาโรจน์เกษมถาวรศิลป์หมายเหตุ: ข้อสังเกต 1.พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535ซึ่งมีผลบังคับตั้งแต่วันที่6มิถุนายน2535มิใช่เป็นกฎหมายที่ยกเลิกพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522ทั้งฉบับหากเป็นเพียงยกเลิกบทบัญญัติแห่งกฎหมายเท่าที่ไม่ขัดแย้งกับพระราชบัญญัติควบคุมอาหาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535เท่านั้นสังเกตได้จากข้อความในพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มาตรา7ให้ยกเลิกมาตรา21มาตรา22และให้ข้อความใหม่แทนหรือมาตรา23ให้เพิ่มมาตรา66ทวิในพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522เป็นต้น 2.การก่อสร้างอาคารดัดแปลงอาคารและการเคลื่อนย้ายอาคารโดยไม่ได้รับอนุญาตซึ่งเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522มาตรา21,22และ23ตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มาตรา7นำมาบัญญัติความผิดในมาตราดังกล่าวรวมเข้าเป็นความผิดในมาตราเดียวกันคือมาตรา21โดยถือว่าการก่อสร้างอาคารดัดแปลงอาคารและการเคลื่อนย้ายอาคารจักกระทำมิได้เว้นแต่ได้รับใบอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นและดำเนินการตามมาตรา39ทวิ 3.ตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522มาตรา42วรรคแรกหากมีการก่อสร้างดัดแปลงอาคารในลักษณะที่ไม่อาจแก้ไขได้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งให้รื้อถอนอาคารทั้งหมดหรือบางส่วนได้โดยจะต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวงตามมาตรา8(11)หรือข้อบัญญัติท้องถิ่นที่ออกตามมาตรา9หรือมาตรา10(มาตรา42วรรค2)เช่นผู้ควบคุมการรื้อถอนจะต้องศึกษารายละเอียดโครงสร้างอาคารที่จะรื้อถอนหาวิธีป้องกันสิ่งบริการสาธารณะเช่นไฟฟ้าโทรศัพท์ประปาท่อก๊าซและส่วนของอาคารที่อาจตกหล่นเพื่อมิให้เกิดภยันตรายต่อสุขภาพชีวิตร่างกายและทรัพย์สินในขณะรื้อถอนและต้องปิดป้ายเตือนอันตรายในบริเวณที่ทำการรื้อถอนเป็นต้น หากกระทำการฝ่าฝืนมาตรา42วรรค2กล่าวคือผู้ควบคุมการรื้อถอนไม่ศึกษารายละเอียดโครงสร้างอาคารที่จะทำการรื้อถอนก็ดีหรือทำให้ส่วนของอาคารตกหล่นเป็นอันตรายต่อสุขภาพและทรัพย์สินในขณะรื้อถอนก็ดีมีโทษตามมาตรา65คือปรับไม่เกิน10,000บาทและปรับอีกวันละ500บาทตลอดเวลาที่ยังฝ่าฝืนหรือจนกว่าจะได้ปฏิบัติให้ถูกต้อง 4.หากผู้ก่อสร้างอาคารหรือดัดแปลงอาคารไม่ทำการรื้อถอนซึ่งพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522มิได้บัญญัติบทลงโทษไว้ในพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มาตรา23โดยบัญญัติเพิ่มเป็นมาตรา66ทวิความว่า "ผู้ใดมิได้รื้อถอนอาคารตามคำสั่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามมาตรา42โดยมิได้อยู่ระหว่างอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน6เดือนหรือปรับไม่เกิน1แสนบาทหรือทั้งจำทั้งปรับ นอกจากต้องระวางโทษตามวรรคหนึ่งแล้วผู้ฝ่าฝืนต้องระวางโทษปรับอีกวันละ30,000บาทจนกว่าจะได้ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น" ปัญหาตามฎีกาที่หมายเหตุนี้คือการที่จำเลยได้ทำการก่อสร้างดัดแปลงอาคารผิดไปจากแบบแปลนที่ขออนุญาตระหว่างวันที่21กุมภาพันธ์2535ถึงวันที่15มีนาคม2535ซึ่งเป็นช่วงที่กฎหมายเก่ามีผลบังคับใช้อยู่และไม่มีบทลงโทษกรณีฝ่าฝืนไม่ทำการรื้อถอนแต่จำเลยได้รับคำสั่งให้รื้อถอนภายใน30วัน โดยจำเลยได้รับคำสั่งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นเมื่อวันที่15พฤษภาคม2536อันเป็นเวลาภายหลังที่กฎหมายใหม่มีผลบังคับใช้แล้วจะถือว่าเป็นกรณีที่ไม่มีกฎหมายบัญญัติเป็นความผิดในขณะจำเลยกระทำผิดตามข้อต่อสู้ของจำเลยหรือไม่ซึ่งศาลฎีกาวินิจฉัยว่าข้อต่อสู้ของจำเลยฟังไม่ขึ้นทั้งนี้น่าจะด้วยเหตุผล2ประการคือ 1.พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535มิได้ยกเลิกกฎหมายเก่าคือพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2522ดังอธิบายข้างต้นแล้ว 2.อาคารที่จำเลยทำการก่อสร้างดัดแปลงตราบใดที่ไม่ทำการรื้อถอนถือเป็นความผิดอยู่ตลอดเวลาเมื่อจำเลยได้รับคำสั่งให้รื้อถอนแล้วไม่รื้อถอนย่อมต้องได้รับโทษตามมาตรา66ทวิที่แก้ไขใหม่ 3.ข้อสังเกตประการสุดท้ายก็คือหากมีการก่อสร้างดัดแปลงขณะใช้กฎหมายเดิมแต่ศาลมีคำพิพากษาเมื่อกฎหมายแก้ไขใหม่แล้วและบทลงโทษแตกต่างกันกรณีต้องบังคับตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา3คือให้ใช้กฎหมายในส่วนที่เป็นคุณแก่ผู้กระทำผิดไม่ว่าทางใด คำพิพากษาศาลฎีกาที่779-780/2540"ขณะคดีอยู่ในระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้นมีพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร(ฉบับที่2)พ.ศ.2535ออกใช้บังคับให้ยกเลิกความในมาตรา65และ67แห่งพระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ.2532และให้ใช้ข้อความใหม่แทนซึ่งมีระวางโทษแตกต่างจากเดิมอันเป็นกรณีที่กฎหมายซึ่งใช้ในขณะกระทำความผิดแตกต่างกับกฎหมายที่ใช้ภายหลังการกระทำความผิดอันมีทั้งที่เป็นคุณและโทษแก่ผู้กระทำความผิดซึ่งประมวลกฎหมายอาญามาตรา3ให้ใช้กฎหมายในส่วนที่เป็นคุณแก่ผู้กระทำความผิดไม่ว่าในทางใดเมื่อระวางโทษตามมาตรา65และ67เดิมเป็นคุณแก่จำเลยทั้ง3ยิ่งกว่ามาตรา65และ67ที่แก้ไขใหม่จึงต้องนำมาตรา65และ67เดิมมาใช้บังคับ" สาโรจน์เกษมถาวรศิลป์