คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1982/2522หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 14 เป็นเจ้าของรถยนต์คันเกิดเหตุ ได้ว่าจ้าง พ. ไปยึดรถคันดังกล่าวคืนมา พ. ได้ว่าจ้างจำเลยที่ 2 ทำการยึดอีกต่อหนึ่ง เมื่อยึดรถได้แล้วจำเลยที่ 2 ขับรถยนต์คันดังกล่าวมาเพื่อมอบให้ พ. ระหว่างทางจำเลยที่ 2ขับรถโดยประมาทชนรถยนต์ของโจทก์เสียหาย ดังนี้ การที่จำเลยที่ 1 จ้างพ. ไปยึดรถยนต์เป็นการจ้างทำของมิใช่จ้างแรงงาน เพราะเป็นการถือเอาความสำเร็จของงานเป็นวัตถุประสงค์ของสัญญา มิใช่สัญญาระหว่างลูกจ้างกับนายจ้าง เมื่อ พ. จ้างจำเลยที่ 2 ไปยึดรถอีกต่อหนึ่ง จำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้อยู่ในฐานะนายจ้างและไม่มีนิติสัมพันธ์ใด ๆ กับจำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ในการกระทำละเมิดของจำเลยที่ 2โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลและเป็นนายจ้างของจำเลยที่ 2จำเลยที่ 2 ขับรถยนต์นั่งส่วนบุคคลของจำเลยที่ 1 ตามคำสั่งและทางการที่จ้างโดยประมาทชนรถยนต์โจทก์เสียหาย ต้องเคาะ พ่นสี ยกเครื่อง เปลี่ยนชิ้นส่วน อะไหล่ รวมราคา 24,660 บาท ค่าเสื่อมสภาพ 10,000 บาท ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันหรือแทนกันใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ 34,660 บาทพร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การว่า ไม่เคยเป็นนายจ้างจำเลยที่ 2 ไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกันจำเลยที่ 2 ลอบขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 โดยพลการ ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมเพราะมิได้ระบุเวลาที่ทำละเมิด จำเลยที่ 2 มิได้ขับรถโดยประมาทดังฟ้อง ค่าเสียหายในการซ่อมรถโจทก์ไม่เกิน 5,000 บาท ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้นโจทก์ถอนฟ้องจำเลยที่ 2 ศาลอนุญาตโจทก์และจำเลยที่ 1 แถลงรับกันว่า จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของรถคันเกิดเหตุและได้จ้างนายไพบูลย์ไปยึดรถคันดังกล่าว แล้วนายไพบูลย์ไปจ้างจำเลยที่ 2 ยึดอีกต่อหนึ่ง เมื่อยึดแล้ว จำเลยที่ 2 ขับมาเพื่อส่งนายไพบูลย์ แต่ระหว่างทางจำเลยที่ 2 ขับรถโดยประมาทฝ่ายเดียวชนรถยนต์ของโจทก์เสียหาย เรื่องค่าเสียหายให้ศาลวินิจฉัยไปได้เลย และต่างไม่สืบพยานศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ต้องรับผิดต่อโจทก์ ให้จำเลยที่ 1ใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน 20,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2มิได้อยู่ในฐานะนายจ้างลูกจ้างและไม่มีนิติสัมพันธ์ใด ๆ ต่อกัน จำเลยที่ 1ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ในการทำละเมิดของจำเลยที่ 2 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จำเลยที่ 1 จ้างนายไพบูลย์ไปยึดรถยนต์ของจำเลยที่ 1 นั้น เป็นลักษณะของสัญญาจ้างทำของ โดยความสำเร็จของงานเป็นวัตถุประสงค์ของสัญญาจ้าง ผู้ว่าจ้างไม่ต้องไปสั่งการอย่างใดในการทำงานผู้รับจ้างมีสิทธิที่จะทำการใด ๆ ได้เพื่อให้ได้ผลงานโดยมิต้องฟังคำสั่งของผู้ว่าจ้างและเป็นสัญญาระหว่างผู้ว่าจ้างและผู้รับจ้าง มิใช่สัญญาจ้างแรงงานระหว่างลูกจ้างกับนายจ้าง เมื่อจำเลยที่ 1 จ้างนายไพบูลย์ไปยึดรถยนต์คันเกิดเหตุแล้วนายไพบูลย์ได้จ้างจำเลยที่ 2 ไปยึดอีกต่อหนึ่งความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยที่ 1 กับที่ 2 มิได้อยู่ในฐานะนายจ้าง ลูกจ้างและไม่มีนิติสัมพันธ์ใด ๆ ต่อกัน ฉะนั้น การที่จำเลยที่ 2 ขับรถยนต์คันเกิดเหตุไปชนรถยนต์ของโจทก์ในระหว่างที่ขับรถยนต์คันเกิดเหตุไปส่งให้นายไพบูลย์ จำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ในการกระทำละเมิดของจำเลยที่ 2พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1982/2522นายสนิท เต่าทองโจทก์บริษัท เชส แมนแฮตตัน อินเวสเมนต์ จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 425, ม. 575, ม. 587จำเลยที่ 14 เป็นเจ้าของรถยนต์คันเกิดเหตุ ได้ว่าจ้าง พ. ไปยึดรถคันดังกล่าวคืนมา พ. ได้ว่าจ้างจำเลยที่ 2 ทำการยึดอีกต่อหนึ่ง เมื่อยึดรถได้แล้วจำเลยที่ 2 ขับรถยนต์คันดังกล่าวมาเพื่อมอบให้ พ. ระหว่างทางจำเลยที่ 2ขับรถโดยประมาทชนรถยนต์ของโจทก์เสียหาย ดังนี้ การที่จำเลยที่ 1 จ้างพ. ไปยึดรถยนต์เป็นการจ้างทำของมิใช่จ้างแรงงาน เพราะเป็นการถือเอาความสำเร็จของงานเป็นวัตถุประสงค์ของสัญญา มิใช่สัญญาระหว่างลูกจ้างกับนายจ้าง เมื่อ พ. จ้างจำเลยที่ 2 ไปยึดรถอีกต่อหนึ่ง จำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้อยู่ในฐานะนายจ้างและไม่มีนิติสัมพันธ์ใด ๆ กับจำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ในการกระทำละเมิดของจำเลยที่ 2โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลและเป็นนายจ้างของจำเลยที่ 2จำเลยที่ 2 ขับรถยนต์นั่งส่วนบุคคลของจำเลยที่ 1 ตามคำสั่งและทางการที่จ้างโดยประมาทชนรถยนต์โจทก์เสียหาย ต้องเคาะ พ่นสี ยกเครื่อง เปลี่ยนชิ้นส่วน อะไหล่ รวมราคา 24,660 บาท ค่าเสื่อมสภาพ 10,000 บาท ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันหรือแทนกันใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ 34,660 บาทพร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การว่า ไม่เคยเป็นนายจ้างจำเลยที่ 2 ไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกันจำเลยที่ 2 ลอบขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 โดยพลการ ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมเพราะมิได้ระบุเวลาที่ทำละเมิด จำเลยที่ 2 มิได้ขับรถโดยประมาทดังฟ้อง ค่าเสียหายในการซ่อมรถโจทก์ไม่เกิน 5,000 บาท ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้นโจทก์ถอนฟ้องจำเลยที่ 2 ศาลอนุญาตโจทก์และจำเลยที่ 1 แถลงรับกันว่า จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของรถคันเกิดเหตุและได้จ้างนายไพบูลย์ไปยึดรถคันดังกล่าว แล้วนายไพบูลย์ไปจ้างจำเลยที่ 2 ยึดอีกต่อหนึ่ง เมื่อยึดแล้ว จำเลยที่ 2 ขับมาเพื่อส่งนายไพบูลย์ แต่ระหว่างทางจำเลยที่ 2 ขับรถโดยประมาทฝ่ายเดียวชนรถยนต์ของโจทก์เสียหาย เรื่องค่าเสียหายให้ศาลวินิจฉัยไปได้เลย และต่างไม่สืบพยานศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ต้องรับผิดต่อโจทก์ ให้จำเลยที่ 1ใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน 20,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2มิได้อยู่ในฐานะนายจ้างลูกจ้างและไม่มีนิติสัมพันธ์ใด ๆ ต่อกัน จำเลยที่ 1ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ในการทำละเมิดของจำเลยที่ 2 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จำเลยที่ 1 จ้างนายไพบูลย์ไปยึดรถยนต์ของจำเลยที่ 1 นั้น เป็นลักษณะของสัญญาจ้างทำของ โดยความสำเร็จของงานเป็นวัตถุประสงค์ของสัญญาจ้าง ผู้ว่าจ้างไม่ต้องไปสั่งการอย่างใดในการทำงานผู้รับจ้างมีสิทธิที่จะทำการใด ๆ ได้เพื่อให้ได้ผลงานโดยมิต้องฟังคำสั่งของผู้ว่าจ้างและเป็นสัญญาระหว่างผู้ว่าจ้างและผู้รับจ้าง มิใช่สัญญาจ้างแรงงานระหว่างลูกจ้างกับนายจ้าง เมื่อจำเลยที่ 1 จ้างนายไพบูลย์ไปยึดรถยนต์คันเกิดเหตุแล้วนายไพบูลย์ได้จ้างจำเลยที่ 2 ไปยึดอีกต่อหนึ่งความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยที่ 1 กับที่ 2 มิได้อยู่ในฐานะนายจ้าง ลูกจ้างและไม่มีนิติสัมพันธ์ใด ๆ ต่อกัน ฉะนั้น การที่จำเลยที่ 2 ขับรถยนต์คันเกิดเหตุไปชนรถยนต์ของโจทก์ในระหว่างที่ขับรถยนต์คันเกิดเหตุไปส่งให้นายไพบูลย์ จำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ในการกระทำละเมิดของจำเลยที่ 2พิพากษายืน(สันติ์ ธีรนิติ-มงคล วัลยะเพ็ชร์-สนิท อังศุสิงห์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลและเป็นนายจ้างของจำเลยที่ 2จำเลยที่ 2 ขับรถยนต์นั่งส่วนบุคคลของจำเลยที่ 1 ตามคำสั่งและทางการที่จ้างโดยประมาทชนรถยนต์โจทก์เสียหาย ต้องเคาะ พ่นสี ยกเครื่อง เปลี่ยนชิ้นส่วน อะไหล่ รวมราคา 24,660 บาท ค่าเสื่อมสภาพ 10,000 บาท ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันหรือแทนกันใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ 34,660 บาทพร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การว่า ไม่เคยเป็นนายจ้างจำเลยที่ 2 ไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกันจำเลยที่ 2 ลอบขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 โดยพลการ ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมเพราะมิได้ระบุเวลาที่ทำละเมิด จำเลยที่ 2 มิได้ขับรถโดยประมาทดังฟ้อง ค่าเสียหายในการซ่อมรถโจทก์ไม่เกิน 5,000 บาท ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้นโจทก์ถอนฟ้องจำเลยที่ 2 ศาลอนุญาตโจทก์และจำเลยที่ 1 แถลงรับกันว่า จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของรถคันเกิดเหตุและได้จ้างนายไพบูลย์ไปยึดรถคันดังกล่าว แล้วนายไพบูลย์ไปจ้างจำเลยที่ 2 ยึดอีกต่อหนึ่ง เมื่อยึดแล้ว จำเลยที่ 2 ขับมาเพื่อส่งนายไพบูลย์ แต่ระหว่างทางจำเลยที่ 2 ขับรถโดยประมาทฝ่ายเดียวชนรถยนต์ของโจทก์เสียหาย เรื่องค่าเสียหายให้ศาลวินิจฉัยไปได้เลย และต่างไม่สืบพยานศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ต้องรับผิดต่อโจทก์ ให้จำเลยที่ 1ใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน 20,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2มิได้อยู่ในฐานะนายจ้างลูกจ้างและไม่มีนิติสัมพันธ์ใด ๆ ต่อกัน จำเลยที่ 1ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ในการทำละเมิดของจำเลยที่ 2 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จำเลยที่ 1 จ้างนายไพบูลย์ไปยึดรถยนต์ของจำเลยที่ 1 นั้น เป็นลักษณะของสัญญาจ้างทำของ โดยความสำเร็จของงานเป็นวัตถุประสงค์ของสัญญาจ้าง ผู้ว่าจ้างไม่ต้องไปสั่งการอย่างใดในการทำงานผู้รับจ้างมีสิทธิที่จะทำการใด ๆ ได้เพื่อให้ได้ผลงานโดยมิต้องฟังคำสั่งของผู้ว่าจ้างและเป็นสัญญาระหว่างผู้ว่าจ้างและผู้รับจ้าง มิใช่สัญญาจ้างแรงงานระหว่างลูกจ้างกับนายจ้าง เมื่อจำเลยที่ 1 จ้างนายไพบูลย์ไปยึดรถยนต์คันเกิดเหตุแล้วนายไพบูลย์ได้จ้างจำเลยที่ 2 ไปยึดอีกต่อหนึ่งความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยที่ 1 กับที่ 2 มิได้อยู่ในฐานะนายจ้าง ลูกจ้างและไม่มีนิติสัมพันธ์ใด ๆ ต่อกัน ฉะนั้น การที่จำเลยที่ 2 ขับรถยนต์คันเกิดเหตุไปชนรถยนต์ของโจทก์ในระหว่างที่ขับรถยนต์คันเกิดเหตุไปส่งให้นายไพบูลย์ จำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ในการกระทำละเมิดของจำเลยที่ 2พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1982/2522นายสนิท เต่าทองโจทก์บริษัท เชส แมนแฮตตัน อินเวสเมนต์ จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 425, ม. 575, ม. 587จำเลยที่ 14 เป็นเจ้าของรถยนต์คันเกิดเหตุ ได้ว่าจ้าง พ. ไปยึดรถคันดังกล่าวคืนมา พ. ได้ว่าจ้างจำเลยที่ 2 ทำการยึดอีกต่อหนึ่ง เมื่อยึดรถได้แล้วจำเลยที่ 2 ขับรถยนต์คันดังกล่าวมาเพื่อมอบให้ พ. ระหว่างทางจำเลยที่ 2ขับรถโดยประมาทชนรถยนต์ของโจทก์เสียหาย ดังนี้ การที่จำเลยที่ 1 จ้างพ. ไปยึดรถยนต์เป็นการจ้างทำของมิใช่จ้างแรงงาน เพราะเป็นการถือเอาความสำเร็จของงานเป็นวัตถุประสงค์ของสัญญา มิใช่สัญญาระหว่างลูกจ้างกับนายจ้าง เมื่อ พ. จ้างจำเลยที่ 2 ไปยึดรถอีกต่อหนึ่ง จำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้อยู่ในฐานะนายจ้างและไม่มีนิติสัมพันธ์ใด ๆ กับจำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ในการกระทำละเมิดของจำเลยที่ 2โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลและเป็นนายจ้างของจำเลยที่ 2จำเลยที่ 2 ขับรถยนต์นั่งส่วนบุคคลของจำเลยที่ 1 ตามคำสั่งและทางการที่จ้างโดยประมาทชนรถยนต์โจทก์เสียหาย ต้องเคาะ พ่นสี ยกเครื่อง เปลี่ยนชิ้นส่วน อะไหล่ รวมราคา 24,660 บาท ค่าเสื่อมสภาพ 10,000 บาท ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันหรือแทนกันใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ 34,660 บาทพร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การว่า ไม่เคยเป็นนายจ้างจำเลยที่ 2 ไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกันจำเลยที่ 2 ลอบขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 โดยพลการ ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมเพราะมิได้ระบุเวลาที่ทำละเมิด จำเลยที่ 2 มิได้ขับรถโดยประมาทดังฟ้อง ค่าเสียหายในการซ่อมรถโจทก์ไม่เกิน 5,000 บาท ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้นโจทก์ถอนฟ้องจำเลยที่ 2 ศาลอนุญาตโจทก์และจำเลยที่ 1 แถลงรับกันว่า จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของรถคันเกิดเหตุและได้จ้างนายไพบูลย์ไปยึดรถคันดังกล่าว แล้วนายไพบูลย์ไปจ้างจำเลยที่ 2 ยึดอีกต่อหนึ่ง เมื่อยึดแล้ว จำเลยที่ 2 ขับมาเพื่อส่งนายไพบูลย์ แต่ระหว่างทางจำเลยที่ 2 ขับรถโดยประมาทฝ่ายเดียวชนรถยนต์ของโจทก์เสียหาย เรื่องค่าเสียหายให้ศาลวินิจฉัยไปได้เลย และต่างไม่สืบพยานศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ต้องรับผิดต่อโจทก์ ให้จำเลยที่ 1ใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน 20,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2มิได้อยู่ในฐานะนายจ้างลูกจ้างและไม่มีนิติสัมพันธ์ใด ๆ ต่อกัน จำเลยที่ 1ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ในการทำละเมิดของจำเลยที่ 2 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จำเลยที่ 1 จ้างนายไพบูลย์ไปยึดรถยนต์ของจำเลยที่ 1 นั้น เป็นลักษณะของสัญญาจ้างทำของ โดยความสำเร็จของงานเป็นวัตถุประสงค์ของสัญญาจ้าง ผู้ว่าจ้างไม่ต้องไปสั่งการอย่างใดในการทำงานผู้รับจ้างมีสิทธิที่จะทำการใด ๆ ได้เพื่อให้ได้ผลงานโดยมิต้องฟังคำสั่งของผู้ว่าจ้างและเป็นสัญญาระหว่างผู้ว่าจ้างและผู้รับจ้าง มิใช่สัญญาจ้างแรงงานระหว่างลูกจ้างกับนายจ้าง เมื่อจำเลยที่ 1 จ้างนายไพบูลย์ไปยึดรถยนต์คันเกิดเหตุแล้วนายไพบูลย์ได้จ้างจำเลยที่ 2 ไปยึดอีกต่อหนึ่งความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยที่ 1 กับที่ 2 มิได้อยู่ในฐานะนายจ้าง ลูกจ้างและไม่มีนิติสัมพันธ์ใด ๆ ต่อกัน ฉะนั้น การที่จำเลยที่ 2 ขับรถยนต์คันเกิดเหตุไปชนรถยนต์ของโจทก์ในระหว่างที่ขับรถยนต์คันเกิดเหตุไปส่งให้นายไพบูลย์ จำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ในการกระทำละเมิดของจำเลยที่ 2พิพากษายืน(สันติ์ ธีรนิติ-มงคล วัลยะเพ็ชร์-สนิท อังศุสิงห์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ