คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1231/2517หลักกฎหมาย: โจทก์นำรถยนต์บรรทุกยกเทเข้ามาในราชอาณาจักร เป็นรถบรรทุกวัตถุดิบสำหรับผลิตซิเมนต์จากแหล่งวัตถุดิบมาส่งที่โรงงานของโจทก์ โดยสภาพของรถบรรทุกยกเทดังกล่าวมิใช่เป็นชิ้นส่วนประกอบเป็นตัวเครื่องจักร หรือเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ประกอบกับเครื่องจักรเพื่อให้เครื่องจักรทำงานแต่อย่างใด แต่เป็นเพียงยานพาหนะที่ใช้ขนวัตถุดิบมาใช้ ในโรงงานของโจทก์เท่านั้น ทั้งยังได้ความว่ารถบรรทุกยกเทดังกล่าวนั้นเป็นรถขนาดใหญ่ มีน้ำหนักบรรทุก 25 ตัน ถ้าใช้รถบรรทุกชนิดอื่นจะทำให้สิ้นเปลืองค่าใช้จ่ายในการขนวัตถุดิบของโจทก์สูงขึ้น ซึ่งแสดงว่าโจทก์นำรถบรรทุกนี้มาใช้เพื่อประโยชน์แก่การลดต้นทุนการผลิตซิเมนต์ หาได้มีส่วนเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กับเครื่องจักรที่ผลิตซิเมนต์นั้นไม่ จึงไม่ได้รับยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีการค้าตามประมวลรัษฎากร มาตรา 79 ตรี (11)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้นำรถบรรทุกยกเทเข้ามาในราชอาณาจักรเป็นรถที่ใช้บรรทุกวัตถุดิบสำหรับผลิตซิเมนต์จากแหล่งวัตถุดิบมาที่โรงงานของบริษัทโจทก์ที่จังหวัดสระบุรี อันเป็นการใช้เกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กันโดยตรงกับตัวเครื่องจักรที่ใช้ในการผลิตสินค้าซิเมนต์เป็นอุปกรณ์ของเครื่องจักรที่บริษัทโจทก์นำเข้ามาในราชอาณาจักร เพื่อใช้ในการผลิตของตนเอง ซึ่งได้รับยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลตามมาตรา ๗๙ ตรี (๑๑) แห่งประมวลรัษฎากร จำเลยกลับเรียกเก็บภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลจากโจทก์รวม ๖๐๒,๓๙๒.๓๔ บาท ขอให้บังคับจำเลยคืนพร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยให้การว่า รถบรรทุกยกเทที่โจทก์นำเข้ามา เป็นยานพาหนะชนิดหนึ่ง ไม่ได้รับยกเว้นภาษีการค้า ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันคืนเงินภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาล ๖๐๒,๓๙๒.๓๔ บาท ให้โจทก์พร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประมวลรัษฎากร มาตรา ๗๙ ตรี (๑๑) บัญญัติว่า การนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้าที่เป็นเครื่องจักร ส่วนประกอบและอุปกรณ์เครื่องจักรเพื่อใช้ในการผลิตของตนเอง ให้ถือว่าเป็นรายรับที่ไม่ต้องนำมาคำนวณเพื่อเสียภาษีการค้า ตามฟ้องของโจทก์กล่าวว่า รถบรรทุกยกเทรายพิพาทเป็นรถใช้บรรทุกวัตถุดิบสำหรับผลิตซิเมนต์จากแหล่งวัตถุดิบมาส่งที่โรงงานของบริษัทโจทก์ที่อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าโดยสภาพของรถบรรทุกยกเทดังกล่าวหาใช่เป็นชิ้นส่วนประกอบเป็นตัวเครื่องจักร หรือเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ประกอบกับเครื่องจักรเพื่อให้เครื่องจักรทำงานแต่อย่างใดไม่เป็นเพียงยานพาหนะที่ใช้ขนวัตถุดิบมาใช้ในโรงงานของโจทก์เท่านั้นตามคำเบิกความของนายอาทิตย์ สุวรรณกูฎ พยานโจทก์ว่ารถบรรทุกยกเทเป็นรถขนาดใหญ่ มีน้ำหนักบรรทุก ๒๕ ตัน ถ้าใช้รถบรรทุกชนิดอื่นจะทำให้สิ้นเปลืองค่าใช้จ่ายในการขนวัตถุดิบของบริษัทสูงขึ้นจึงเป็นที่เห็นได้ว่า โจทก์นำรถบรรทุกนี้มาใช้เพื่อประโยชน์แก่การลดต้นทุนการผลิตซิเมนต์ของบริษัทโจทก์นั่นเอง หาได้มีส่วนเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กับเครื่องจักรที่ผลิตซิเมนต์นั้นไม่ คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๒๙๕/๒๕๑๒ ระหว่างบริษัทยิบอินซอย จำกัด โจทก์ กรมสรรพากร กับพวก จำเลย ที่โจทก์อ้าง เป็นกรณีที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า รถแทรคเตอร์ขนาดเล็กไม่มีสภาพเป็นยานพาหนะ เป็นเครื่องจักรที่ผลิตขึ้นใช้สำหรับการเกษตร จึงได้รับการลดอัตรารัษฎากร ข้อเท็จจริงและลักษณะคดีแตกต่างกับคดีนี้นำมาเทียบเคียงกันไม่ได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1231/2517บริษัทปูนซิเมนต์ไทย จำกัด โดยนายจ่างรัตนะรัตกับหม่อมหลวงอุดม สนิทวงศ์ กรรมการโจทก์กรมศุลกากร ที่ 1 กรมสรรพากร ที่ 2จำเลย ป.รัษฎากร ม. 79 ตรี (11โจทก์นำรถยนต์บรรทุกยกเทเข้ามาในราชอาณาจักร เป็นรถบรรทุกวัตถุดิบสำหรับผลิตซิเมนต์จากแหล่งวัตถุดิบมาส่งที่โรงงานของโจทก์ โดยสภาพของรถบรรทุกยกเทดังกล่าวมิใช่เป็นชิ้นส่วนประกอบเป็นตัวเครื่องจักร หรือเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ประกอบกับเครื่องจักรเพื่อให้เครื่องจักรทำงานแต่อย่างใด แต่เป็นเพียงยานพาหนะที่ใช้ขนวัตถุดิบมาใช้ ในโรงงานของโจทก์เท่านั้น ทั้งยังได้ความว่ารถบรรทุกยกเทดังกล่าวนั้นเป็นรถขนาดใหญ่ มีน้ำหนักบรรทุก 25 ตัน ถ้าใช้รถบรรทุกชนิดอื่นจะทำให้สิ้นเปลืองค่าใช้จ่ายในการขนวัตถุดิบของโจทก์สูงขึ้น ซึ่งแสดงว่าโจทก์นำรถบรรทุกนี้มาใช้เพื่อประโยชน์แก่การลดต้นทุนการผลิตซิเมนต์ หาได้มีส่วนเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กับเครื่องจักรที่ผลิตซิเมนต์นั้นไม่ จึงไม่ได้รับยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีการค้าตามประมวลรัษฎากร มาตรา 79 ตรี (11)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้นำรถบรรทุกยกเทเข้ามาในราชอาณาจักรเป็นรถที่ใช้บรรทุกวัตถุดิบสำหรับผลิตซิเมนต์จากแหล่งวัตถุดิบมาที่โรงงานของบริษัทโจทก์ที่จังหวัดสระบุรี อันเป็นการใช้เกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กันโดยตรงกับตัวเครื่องจักรที่ใช้ในการผลิตสินค้าซิเมนต์เป็นอุปกรณ์ของเครื่องจักรที่บริษัทโจทก์นำเข้ามาในราชอาณาจักร เพื่อใช้ในการผลิตของตนเอง ซึ่งได้รับยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลตามมาตรา ๗๙ ตรี (๑๑) แห่งประมวลรัษฎากร จำเลยกลับเรียกเก็บภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลจากโจทก์รวม ๖๐๒,๓๙๒.๓๔ บาท ขอให้บังคับจำเลยคืนพร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยให้การว่า รถบรรทุกยกเทที่โจทก์นำเข้ามา เป็นยานพาหนะชนิดหนึ่ง ไม่ได้รับยกเว้นภาษีการค้า ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันคืนเงินภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาล ๖๐๒,๓๙๒.๓๔ บาท ให้โจทก์พร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประมวลรัษฎากร มาตรา ๗๙ ตรี (๑๑) บัญญัติว่า การนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้าที่เป็นเครื่องจักร ส่วนประกอบและอุปกรณ์เครื่องจักรเพื่อใช้ในการผลิตของตนเอง ให้ถือว่าเป็นรายรับที่ไม่ต้องนำมาคำนวณเพื่อเสียภาษีการค้า ตามฟ้องของโจทก์กล่าวว่า รถบรรทุกยกเทรายพิพาทเป็นรถใช้บรรทุกวัตถุดิบสำหรับผลิตซิเมนต์จากแหล่งวัตถุดิบมาส่งที่โรงงานของบริษัทโจทก์ที่อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าโดยสภาพของรถบรรทุกยกเทดังกล่าวหาใช่เป็นชิ้นส่วนประกอบเป็นตัวเครื่องจักร หรือเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ประกอบกับเครื่องจักรเพื่อให้เครื่องจักรทำงานแต่อย่างใดไม่เป็นเพียงยานพาหนะที่ใช้ขนวัตถุดิบมาใช้ในโรงงานของโจทก์เท่านั้นตามคำเบิกความของนายอาทิตย์ สุวรรณกูฎ พยานโจทก์ว่ารถบรรทุกยกเทเป็นรถขนาดใหญ่ มีน้ำหนักบรรทุก ๒๕ ตัน ถ้าใช้รถบรรทุกชนิดอื่นจะทำให้สิ้นเปลืองค่าใช้จ่ายในการขนวัตถุดิบของบริษัทสูงขึ้นจึงเป็นที่เห็นได้ว่า โจทก์นำรถบรรทุกนี้มาใช้เพื่อประโยชน์แก่การลดต้นทุนการผลิตซิเมนต์ของบริษัทโจทก์นั่นเอง หาได้มีส่วนเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กับเครื่องจักรที่ผลิตซิเมนต์นั้นไม่ คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๒๙๕/๒๕๑๒ ระหว่างบริษัทยิบอินซอย จำกัด โจทก์ กรมสรรพากร กับพวก จำเลย ที่โจทก์อ้าง เป็นกรณีที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า รถแทรคเตอร์ขนาดเล็กไม่มีสภาพเป็นยานพาหนะ เป็นเครื่องจักรที่ผลิตขึ้นใช้สำหรับการเกษตร จึงได้รับการลดอัตรารัษฎากร ข้อเท็จจริงและลักษณะคดีแตกต่างกับคดีนี้นำมาเทียบเคียงกันไม่ได้ พิพากษายืน(พิชัย รชตะนันทน์-ศวิต สมหวัง-อุดม ทันด่วน)ศาลแพ่ง - นายวีระ ทรัพย์ไพศาลศาลอุทธรณ์ - นายมงคล วัลยะเพ็ชร์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้นำรถบรรทุกยกเทเข้ามาในราชอาณาจักรเป็นรถที่ใช้บรรทุกวัตถุดิบสำหรับผลิตซิเมนต์จากแหล่งวัตถุดิบมาที่โรงงานของบริษัทโจทก์ที่จังหวัดสระบุรี อันเป็นการใช้เกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กันโดยตรงกับตัวเครื่องจักรที่ใช้ในการผลิตสินค้าซิเมนต์เป็นอุปกรณ์ของเครื่องจักรที่บริษัทโจทก์นำเข้ามาในราชอาณาจักร เพื่อใช้ในการผลิตของตนเอง ซึ่งได้รับยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลตามมาตรา ๗๙ ตรี (๑๑) แห่งประมวลรัษฎากร จำเลยกลับเรียกเก็บภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลจากโจทก์รวม ๖๐๒,๓๙๒.๓๔ บาท ขอให้บังคับจำเลยคืนพร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยให้การว่า รถบรรทุกยกเทที่โจทก์นำเข้ามา เป็นยานพาหนะชนิดหนึ่ง ไม่ได้รับยกเว้นภาษีการค้า ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันคืนเงินภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาล ๖๐๒,๓๙๒.๓๔ บาท ให้โจทก์พร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประมวลรัษฎากร มาตรา ๗๙ ตรี (๑๑) บัญญัติว่า การนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้าที่เป็นเครื่องจักร ส่วนประกอบและอุปกรณ์เครื่องจักรเพื่อใช้ในการผลิตของตนเอง ให้ถือว่าเป็นรายรับที่ไม่ต้องนำมาคำนวณเพื่อเสียภาษีการค้า ตามฟ้องของโจทก์กล่าวว่า รถบรรทุกยกเทรายพิพาทเป็นรถใช้บรรทุกวัตถุดิบสำหรับผลิตซิเมนต์จากแหล่งวัตถุดิบมาส่งที่โรงงานของบริษัทโจทก์ที่อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าโดยสภาพของรถบรรทุกยกเทดังกล่าวหาใช่เป็นชิ้นส่วนประกอบเป็นตัวเครื่องจักร หรือเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ประกอบกับเครื่องจักรเพื่อให้เครื่องจักรทำงานแต่อย่างใดไม่เป็นเพียงยานพาหนะที่ใช้ขนวัตถุดิบมาใช้ในโรงงานของโจทก์เท่านั้นตามคำเบิกความของนายอาทิตย์ สุวรรณกูฎ พยานโจทก์ว่ารถบรรทุกยกเทเป็นรถขนาดใหญ่ มีน้ำหนักบรรทุก ๒๕ ตัน ถ้าใช้รถบรรทุกชนิดอื่นจะทำให้สิ้นเปลืองค่าใช้จ่ายในการขนวัตถุดิบของบริษัทสูงขึ้นจึงเป็นที่เห็นได้ว่า โจทก์นำรถบรรทุกนี้มาใช้เพื่อประโยชน์แก่การลดต้นทุนการผลิตซิเมนต์ของบริษัทโจทก์นั่นเอง หาได้มีส่วนเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กับเครื่องจักรที่ผลิตซิเมนต์นั้นไม่ คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๒๙๕/๒๕๑๒ ระหว่างบริษัทยิบอินซอย จำกัด โจทก์ กรมสรรพากร กับพวก จำเลย ที่โจทก์อ้าง เป็นกรณีที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า รถแทรคเตอร์ขนาดเล็กไม่มีสภาพเป็นยานพาหนะ เป็นเครื่องจักรที่ผลิตขึ้นใช้สำหรับการเกษตร จึงได้รับการลดอัตรารัษฎากร ข้อเท็จจริงและลักษณะคดีแตกต่างกับคดีนี้นำมาเทียบเคียงกันไม่ได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1231/2517บริษัทปูนซิเมนต์ไทย จำกัด โดยนายจ่างรัตนะรัตกับหม่อมหลวงอุดม สนิทวงศ์ กรรมการโจทก์กรมศุลกากร ที่ 1 กรมสรรพากร ที่ 2จำเลย ป.รัษฎากร ม. 79 ตรี (11โจทก์นำรถยนต์บรรทุกยกเทเข้ามาในราชอาณาจักร เป็นรถบรรทุกวัตถุดิบสำหรับผลิตซิเมนต์จากแหล่งวัตถุดิบมาส่งที่โรงงานของโจทก์ โดยสภาพของรถบรรทุกยกเทดังกล่าวมิใช่เป็นชิ้นส่วนประกอบเป็นตัวเครื่องจักร หรือเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ประกอบกับเครื่องจักรเพื่อให้เครื่องจักรทำงานแต่อย่างใด แต่เป็นเพียงยานพาหนะที่ใช้ขนวัตถุดิบมาใช้ ในโรงงานของโจทก์เท่านั้น ทั้งยังได้ความว่ารถบรรทุกยกเทดังกล่าวนั้นเป็นรถขนาดใหญ่ มีน้ำหนักบรรทุก 25 ตัน ถ้าใช้รถบรรทุกชนิดอื่นจะทำให้สิ้นเปลืองค่าใช้จ่ายในการขนวัตถุดิบของโจทก์สูงขึ้น ซึ่งแสดงว่าโจทก์นำรถบรรทุกนี้มาใช้เพื่อประโยชน์แก่การลดต้นทุนการผลิตซิเมนต์ หาได้มีส่วนเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กับเครื่องจักรที่ผลิตซิเมนต์นั้นไม่ จึงไม่ได้รับยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีการค้าตามประมวลรัษฎากร มาตรา 79 ตรี (11)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้นำรถบรรทุกยกเทเข้ามาในราชอาณาจักรเป็นรถที่ใช้บรรทุกวัตถุดิบสำหรับผลิตซิเมนต์จากแหล่งวัตถุดิบมาที่โรงงานของบริษัทโจทก์ที่จังหวัดสระบุรี อันเป็นการใช้เกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กันโดยตรงกับตัวเครื่องจักรที่ใช้ในการผลิตสินค้าซิเมนต์เป็นอุปกรณ์ของเครื่องจักรที่บริษัทโจทก์นำเข้ามาในราชอาณาจักร เพื่อใช้ในการผลิตของตนเอง ซึ่งได้รับยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลตามมาตรา ๗๙ ตรี (๑๑) แห่งประมวลรัษฎากร จำเลยกลับเรียกเก็บภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลจากโจทก์รวม ๖๐๒,๓๙๒.๓๔ บาท ขอให้บังคับจำเลยคืนพร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยให้การว่า รถบรรทุกยกเทที่โจทก์นำเข้ามา เป็นยานพาหนะชนิดหนึ่ง ไม่ได้รับยกเว้นภาษีการค้า ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันคืนเงินภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาล ๖๐๒,๓๙๒.๓๔ บาท ให้โจทก์พร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประมวลรัษฎากร มาตรา ๗๙ ตรี (๑๑) บัญญัติว่า การนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้าที่เป็นเครื่องจักร ส่วนประกอบและอุปกรณ์เครื่องจักรเพื่อใช้ในการผลิตของตนเอง ให้ถือว่าเป็นรายรับที่ไม่ต้องนำมาคำนวณเพื่อเสียภาษีการค้า ตามฟ้องของโจทก์กล่าวว่า รถบรรทุกยกเทรายพิพาทเป็นรถใช้บรรทุกวัตถุดิบสำหรับผลิตซิเมนต์จากแหล่งวัตถุดิบมาส่งที่โรงงานของบริษัทโจทก์ที่อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าโดยสภาพของรถบรรทุกยกเทดังกล่าวหาใช่เป็นชิ้นส่วนประกอบเป็นตัวเครื่องจักร หรือเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ประกอบกับเครื่องจักรเพื่อให้เครื่องจักรทำงานแต่อย่างใดไม่เป็นเพียงยานพาหนะที่ใช้ขนวัตถุดิบมาใช้ในโรงงานของโจทก์เท่านั้นตามคำเบิกความของนายอาทิตย์ สุวรรณกูฎ พยานโจทก์ว่ารถบรรทุกยกเทเป็นรถขนาดใหญ่ มีน้ำหนักบรรทุก ๒๕ ตัน ถ้าใช้รถบรรทุกชนิดอื่นจะทำให้สิ้นเปลืองค่าใช้จ่ายในการขนวัตถุดิบของบริษัทสูงขึ้นจึงเป็นที่เห็นได้ว่า โจทก์นำรถบรรทุกนี้มาใช้เพื่อประโยชน์แก่การลดต้นทุนการผลิตซิเมนต์ของบริษัทโจทก์นั่นเอง หาได้มีส่วนเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กับเครื่องจักรที่ผลิตซิเมนต์นั้นไม่ คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๒๙๕/๒๕๑๒ ระหว่างบริษัทยิบอินซอย จำกัด โจทก์ กรมสรรพากร กับพวก จำเลย ที่โจทก์อ้าง เป็นกรณีที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า รถแทรคเตอร์ขนาดเล็กไม่มีสภาพเป็นยานพาหนะ เป็นเครื่องจักรที่ผลิตขึ้นใช้สำหรับการเกษตร จึงได้รับการลดอัตรารัษฎากร ข้อเท็จจริงและลักษณะคดีแตกต่างกับคดีนี้นำมาเทียบเคียงกันไม่ได้ พิพากษายืน(พิชัย รชตะนันทน์-ศวิต สมหวัง-อุดม ทันด่วน)ศาลแพ่ง - นายวีระ ทรัพย์ไพศาลศาลอุทธรณ์ - นายมงคล วัลยะเพ็ชร์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ