คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 991/2499หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 1 กับผู้มีชื่อร่วมกันเช่าห้องพิพาทจากเจ้าของเดิมเพื่อทำการค้า ต่อมาจำเลยที่ 2 รับโอนกิจการของผู้มีชื่อ เมื่อในสัญญาว่าผู้มีชื่อและจำเลยที่ 1 เช่าห้องพิพาทเพื่อทำการค้า จำเลยที่ 2 ผู้เข้าแทนที่ผู้มีชื่อจึงถือว่าได้ร่วมกับจำเลยที่ 1 เช่าตึกพิพาทเพื่อการค้าขายด้วย ซึ่งจะฟังความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯมิได้คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของตึกและที่ดินพิพาทได้รับซื้อจากเจ้าของเดิมขอให้ศาลขับไล่จำเลยทั้งสอง กับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน 2,000 บาทพร้อมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7 ครึ่งต่อปี และค่าเสียหายเทียบค่าเช่าเดือนละ 60 บาท จนกว่าจำเลยจะส่งมอบห้องจำเลยให้การต่อสู้ว่าเช่าอยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติค่าเช่าฯ และต่อสู้อย่างอื่นอีกหลายประการศาลแพ่งพิจารณาแล้วฟังว่าจำเลยไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จึงพิพากษาให้จำเลยทั้งสองและบริวารออกจากห้องพิพาทและให้ใช้ค่าเสียหายเดือนละ 60 บาทแก่โจทก์นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะออกจากห้องพิพาทจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาแต่ศาลชั้นต้นสั่งให้รับฎีกาเฉพาะข้อกฎหมายจำเลยที่ 2 ฎีกา ศาลแพ่งสั่งให้รับฎีกาและกำหนดให้ส่งสำเนาให้โจทก์ใน 10 วัน แต่จำเลยที่ 2 มิได้ปฏิบัติตามคำสั่งของศาลจำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องขอขยายเวลาอีก 3 วัน ศาลฎีกาไม่อนุญาตเมื่อจำเลยที่ 2 ไม่ได้ส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ จึงให้จำหน่ายคดีฎีกาเฉพาะจำเลยที่ 2ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนประชุมปรึกษาคดีนี้แล้ว ฎีกาของจำเลยที่ 1ที่ว่าอาชีพตัดผมไม่ใช่การค้า ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นการค้าเพราะเหตุว่าจำเลยได้ใช้ที่พิพาทเป็นร้านรับจ้างดัดผม จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของร้านเช้ามาเย็นกลับบ้าน เป็นการตั้งบ้านเพื่อรับจ้างดัดผมผิดกับตัวผู้รับจ้างดัดผมเอง ซึ่งเป็นผู้ขายแรงงานฎีกาของจำเลยที่ 1 ว่า ศาลฎีกาควรแยกวินิจฉัยการเช่าระหว่างจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นผู้เช่าเดิมกับจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้เช่าใหม่นั้น เบื้องต้นศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า น.ส.วารุณ กับจำเลยที่ 1 ร่วมกันเช่าห้องพิพาทจากเจ้าของเดิมเพื่อทำการค้าซึ่งหมายความว่าสองคนเปรียบเหมือนคนคนเดียวกันทำ สัญญาเช่าจากเจ้าของเดิมจำเลยที่ 2 เป็นผู้รับโอนกิจการของ น.ส.วารุณ จำเลยที่ 2 จึงเป็นผู้แทนที่ น.ส.วารุณ ผู้ซึ่งต้องออกไปจากการเช่า น.ส.วารุณมีสิทธิ์อย่างไร จำเลยที่ 2 ก็มีสิทธิเช่นนั้น สิทธิของจำเลยที่ 1 คงที่เมื่อในสัญญาว่า น.ส.วารุณและจำเลยที่ 1 เช่าห้องพิพาทเพื่อทำการค้า ด้วยเหตุผลที่จำเลยที่ 2 แทนที่ น.ส.วารุณ จำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2 จึงคงมีสัญญาเช่ากับโจทก์เหมือนดัง น.ส.วารุณและจำเลยที่ 1 เช่ากับโจทก์ และการเช่านี้ก็เช่าเพื่อการค้า ฉะนั้นจำเลยที่ 1 จึงไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมการเช่าฯฎีกาของจำเลยที่ 1 ฟังไม่ขึ้นให้ยก พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 991/2499นางสนธ์ ธรรมาชีวะโจทก์นางปทุม ยาคุ้มภัย ที่ 1 นางประถม สุวรรณจินดา ที่ 2จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2487 ม. 5 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2490 ม. 3 ป.พ.พ. ม. 537 ป.วิ.พ. ม. 183จำเลยที่ 1 กับผู้มีชื่อร่วมกันเช่าห้องพิพาทจากเจ้าของเดิมเพื่อทำการค้า ต่อมาจำเลยที่ 2 รับโอนกิจการของผู้มีชื่อ เมื่อในสัญญาว่าผู้มีชื่อและจำเลยที่ 1 เช่าห้องพิพาทเพื่อทำการค้า จำเลยที่ 2 ผู้เข้าแทนที่ผู้มีชื่อจึงถือว่าได้ร่วมกับจำเลยที่ 1 เช่าตึกพิพาทเพื่อการค้าขายด้วย ซึ่งจะฟังความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯมิได้คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของตึกและที่ดินพิพาทได้รับซื้อจากเจ้าของเดิมขอให้ศาลขับไล่จำเลยทั้งสอง กับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน 2,000 บาทพร้อมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7 ครึ่งต่อปี และค่าเสียหายเทียบค่าเช่าเดือนละ 60 บาท จนกว่าจำเลยจะส่งมอบห้องจำเลยให้การต่อสู้ว่าเช่าอยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติค่าเช่าฯ และต่อสู้อย่างอื่นอีกหลายประการศาลแพ่งพิจารณาแล้วฟังว่าจำเลยไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จึงพิพากษาให้จำเลยทั้งสองและบริวารออกจากห้องพิพาทและให้ใช้ค่าเสียหายเดือนละ 60 บาทแก่โจทก์นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะออกจากห้องพิพาทจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาแต่ศาลชั้นต้นสั่งให้รับฎีกาเฉพาะข้อกฎหมายจำเลยที่ 2 ฎีกา ศาลแพ่งสั่งให้รับฎีกาและกำหนดให้ส่งสำเนาให้โจทก์ใน 10 วัน แต่จำเลยที่ 2 มิได้ปฏิบัติตามคำสั่งของศาลจำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องขอขยายเวลาอีก 3 วัน ศาลฎีกาไม่อนุญาตเมื่อจำเลยที่ 2 ไม่ได้ส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ จึงให้จำหน่ายคดีฎีกาเฉพาะจำเลยที่ 2ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนประชุมปรึกษาคดีนี้แล้ว ฎีกาของจำเลยที่ 1ที่ว่าอาชีพตัดผมไม่ใช่การค้า ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นการค้าเพราะเหตุว่าจำเลยได้ใช้ที่พิพาทเป็นร้านรับจ้างดัดผม จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของร้านเช้ามาเย็นกลับบ้าน เป็นการตั้งบ้านเพื่อรับจ้างดัดผมผิดกับตัวผู้รับจ้างดัดผมเอง ซึ่งเป็นผู้ขายแรงงานฎีกาของจำเลยที่ 1 ว่า ศาลฎีกาควรแยกวินิจฉัยการเช่าระหว่างจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นผู้เช่าเดิมกับจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้เช่าใหม่นั้น เบื้องต้นศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า น.ส.วารุณ กับจำเลยที่ 1 ร่วมกันเช่าห้องพิพาทจากเจ้าของเดิมเพื่อทำการค้าซึ่งหมายความว่าสองคนเปรียบเหมือนคนคนเดียวกันทำ สัญญาเช่าจากเจ้าของเดิมจำเลยที่ 2 เป็นผู้รับโอนกิจการของ น.ส.วารุณ จำเลยที่ 2 จึงเป็นผู้แทนที่ น.ส.วารุณ ผู้ซึ่งต้องออกไปจากการเช่า น.ส.วารุณมีสิทธิ์อย่างไร จำเลยที่ 2 ก็มีสิทธิเช่นนั้น สิทธิของจำเลยที่ 1 คงที่เมื่อในสัญญาว่า น.ส.วารุณและจำเลยที่ 1 เช่าห้องพิพาทเพื่อทำการค้า ด้วยเหตุผลที่จำเลยที่ 2 แทนที่ น.ส.วารุณ จำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2 จึงคงมีสัญญาเช่ากับโจทก์เหมือนดัง น.ส.วารุณและจำเลยที่ 1 เช่ากับโจทก์ และการเช่านี้ก็เช่าเพื่อการค้า ฉะนั้นจำเลยที่ 1 จึงไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมการเช่าฯฎีกาของจำเลยที่ 1 ฟังไม่ขึ้นให้ยก พิพากษายืน(ปริพนธ์พจนพิสุทธิ์-ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของตึกและที่ดินพิพาทได้รับซื้อจากเจ้าของเดิมขอให้ศาลขับไล่จำเลยทั้งสอง กับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน 2,000 บาทพร้อมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7 ครึ่งต่อปี และค่าเสียหายเทียบค่าเช่าเดือนละ 60 บาท จนกว่าจำเลยจะส่งมอบห้องจำเลยให้การต่อสู้ว่าเช่าอยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติค่าเช่าฯ และต่อสู้อย่างอื่นอีกหลายประการศาลแพ่งพิจารณาแล้วฟังว่าจำเลยไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จึงพิพากษาให้จำเลยทั้งสองและบริวารออกจากห้องพิพาทและให้ใช้ค่าเสียหายเดือนละ 60 บาทแก่โจทก์นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะออกจากห้องพิพาทจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาแต่ศาลชั้นต้นสั่งให้รับฎีกาเฉพาะข้อกฎหมายจำเลยที่ 2 ฎีกา ศาลแพ่งสั่งให้รับฎีกาและกำหนดให้ส่งสำเนาให้โจทก์ใน 10 วัน แต่จำเลยที่ 2 มิได้ปฏิบัติตามคำสั่งของศาลจำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องขอขยายเวลาอีก 3 วัน ศาลฎีกาไม่อนุญาตเมื่อจำเลยที่ 2 ไม่ได้ส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ จึงให้จำหน่ายคดีฎีกาเฉพาะจำเลยที่ 2ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนประชุมปรึกษาคดีนี้แล้ว ฎีกาของจำเลยที่ 1ที่ว่าอาชีพตัดผมไม่ใช่การค้า ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นการค้าเพราะเหตุว่าจำเลยได้ใช้ที่พิพาทเป็นร้านรับจ้างดัดผม จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของร้านเช้ามาเย็นกลับบ้าน เป็นการตั้งบ้านเพื่อรับจ้างดัดผมผิดกับตัวผู้รับจ้างดัดผมเอง ซึ่งเป็นผู้ขายแรงงานฎีกาของจำเลยที่ 1 ว่า ศาลฎีกาควรแยกวินิจฉัยการเช่าระหว่างจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นผู้เช่าเดิมกับจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้เช่าใหม่นั้น เบื้องต้นศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า น.ส.วารุณ กับจำเลยที่ 1 ร่วมกันเช่าห้องพิพาทจากเจ้าของเดิมเพื่อทำการค้าซึ่งหมายความว่าสองคนเปรียบเหมือนคนคนเดียวกันทำ สัญญาเช่าจากเจ้าของเดิมจำเลยที่ 2 เป็นผู้รับโอนกิจการของ น.ส.วารุณ จำเลยที่ 2 จึงเป็นผู้แทนที่ น.ส.วารุณ ผู้ซึ่งต้องออกไปจากการเช่า น.ส.วารุณมีสิทธิ์อย่างไร จำเลยที่ 2 ก็มีสิทธิเช่นนั้น สิทธิของจำเลยที่ 1 คงที่เมื่อในสัญญาว่า น.ส.วารุณและจำเลยที่ 1 เช่าห้องพิพาทเพื่อทำการค้า ด้วยเหตุผลที่จำเลยที่ 2 แทนที่ น.ส.วารุณ จำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2 จึงคงมีสัญญาเช่ากับโจทก์เหมือนดัง น.ส.วารุณและจำเลยที่ 1 เช่ากับโจทก์ และการเช่านี้ก็เช่าเพื่อการค้า ฉะนั้นจำเลยที่ 1 จึงไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมการเช่าฯฎีกาของจำเลยที่ 1 ฟังไม่ขึ้นให้ยก พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 991/2499นางสนธ์ ธรรมาชีวะโจทก์นางปทุม ยาคุ้มภัย ที่ 1 นางประถม สุวรรณจินดา ที่ 2จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2487 ม. 5 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2490 ม. 3 ป.พ.พ. ม. 537 ป.วิ.พ. ม. 183จำเลยที่ 1 กับผู้มีชื่อร่วมกันเช่าห้องพิพาทจากเจ้าของเดิมเพื่อทำการค้า ต่อมาจำเลยที่ 2 รับโอนกิจการของผู้มีชื่อ เมื่อในสัญญาว่าผู้มีชื่อและจำเลยที่ 1 เช่าห้องพิพาทเพื่อทำการค้า จำเลยที่ 2 ผู้เข้าแทนที่ผู้มีชื่อจึงถือว่าได้ร่วมกับจำเลยที่ 1 เช่าตึกพิพาทเพื่อการค้าขายด้วย ซึ่งจะฟังความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯมิได้คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของตึกและที่ดินพิพาทได้รับซื้อจากเจ้าของเดิมขอให้ศาลขับไล่จำเลยทั้งสอง กับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน 2,000 บาทพร้อมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7 ครึ่งต่อปี และค่าเสียหายเทียบค่าเช่าเดือนละ 60 บาท จนกว่าจำเลยจะส่งมอบห้องจำเลยให้การต่อสู้ว่าเช่าอยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติค่าเช่าฯ และต่อสู้อย่างอื่นอีกหลายประการศาลแพ่งพิจารณาแล้วฟังว่าจำเลยไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จึงพิพากษาให้จำเลยทั้งสองและบริวารออกจากห้องพิพาทและให้ใช้ค่าเสียหายเดือนละ 60 บาทแก่โจทก์นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะออกจากห้องพิพาทจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาแต่ศาลชั้นต้นสั่งให้รับฎีกาเฉพาะข้อกฎหมายจำเลยที่ 2 ฎีกา ศาลแพ่งสั่งให้รับฎีกาและกำหนดให้ส่งสำเนาให้โจทก์ใน 10 วัน แต่จำเลยที่ 2 มิได้ปฏิบัติตามคำสั่งของศาลจำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องขอขยายเวลาอีก 3 วัน ศาลฎีกาไม่อนุญาตเมื่อจำเลยที่ 2 ไม่ได้ส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ จึงให้จำหน่ายคดีฎีกาเฉพาะจำเลยที่ 2ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนประชุมปรึกษาคดีนี้แล้ว ฎีกาของจำเลยที่ 1ที่ว่าอาชีพตัดผมไม่ใช่การค้า ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นการค้าเพราะเหตุว่าจำเลยได้ใช้ที่พิพาทเป็นร้านรับจ้างดัดผม จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของร้านเช้ามาเย็นกลับบ้าน เป็นการตั้งบ้านเพื่อรับจ้างดัดผมผิดกับตัวผู้รับจ้างดัดผมเอง ซึ่งเป็นผู้ขายแรงงานฎีกาของจำเลยที่ 1 ว่า ศาลฎีกาควรแยกวินิจฉัยการเช่าระหว่างจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นผู้เช่าเดิมกับจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้เช่าใหม่นั้น เบื้องต้นศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า น.ส.วารุณ กับจำเลยที่ 1 ร่วมกันเช่าห้องพิพาทจากเจ้าของเดิมเพื่อทำการค้าซึ่งหมายความว่าสองคนเปรียบเหมือนคนคนเดียวกันทำ สัญญาเช่าจากเจ้าของเดิมจำเลยที่ 2 เป็นผู้รับโอนกิจการของ น.ส.วารุณ จำเลยที่ 2 จึงเป็นผู้แทนที่ น.ส.วารุณ ผู้ซึ่งต้องออกไปจากการเช่า น.ส.วารุณมีสิทธิ์อย่างไร จำเลยที่ 2 ก็มีสิทธิเช่นนั้น สิทธิของจำเลยที่ 1 คงที่เมื่อในสัญญาว่า น.ส.วารุณและจำเลยที่ 1 เช่าห้องพิพาทเพื่อทำการค้า ด้วยเหตุผลที่จำเลยที่ 2 แทนที่ น.ส.วารุณ จำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2 จึงคงมีสัญญาเช่ากับโจทก์เหมือนดัง น.ส.วารุณและจำเลยที่ 1 เช่ากับโจทก์ และการเช่านี้ก็เช่าเพื่อการค้า ฉะนั้นจำเลยที่ 1 จึงไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมการเช่าฯฎีกาของจำเลยที่ 1 ฟังไม่ขึ้นให้ยก พิพากษายืน(ปริพนธ์พจนพิสุทธิ์-ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ