คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1328/2523หลักกฎหมาย: จำเลยเป็นเยาวชนย้ายจากเขตจังหวัดธนบุรีมาอยู่ที่จังหวัดนนทบุรีตั้งแต่ยังเล็ก แต่ไม่ได้แจ้งย้ายทะเบียนบ้าน ต่อมาจำเลยทำงานรับจ้างเป็นเด็กกระเป๋ารถยนต์สองแถว และกินอยู่หลับนอนกับนายจ้างที่จังหวัดนนทบุรี ดังนี้ ถิ่นที่อยู่ปกติของจำเลยจึงอยู่ในเขตจังหวัดนนทบุรี แม้มารดาของจำเลยกับจำเลยแจ้งย้ายทะเบียนบ้านไปอยู่ในเขตกรุงเทพมหานคร ถิ่นที่อยู่ปกติของจำเลยหาใช่เป็นแห่งเดียวกับภูมิลำเนาจำเลยไม่โจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลจังหวัดนนทบุรีจึงชอบแล้วกรณีไม่ต้องด้วยมาตรา 28 แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ.2494โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีอาวุธปืนลูกซองสั้น 1 กระบอก กระสุนปืน 4 นัดไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต และพกอาวุธปืนดังกล่าวไปในทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุจำเป็นและเร่งด่วนตามควรแก่กรณี ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72,72 ทวิ ฯลฯ และริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง จำเลยอายุไม่เกิน 14 ปี ไม่ต้องรับโทษ แต่ศาลเห็นสมควรให้ส่งตัวไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลางมีกำหนด 3 ปี ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ว่า จำเลยอยู่กับมารดามีภูมิลำเนาอยู่ในเขตกรุงเทพมหานครแต่โจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลจังหวัดนนทบุรี จึงเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์มีคำสั่งให้ศาลชั้นต้นไต่สวนว่า จำเลยมีถิ่นอยู่ปกติในที่ใด แล้วศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยมีถิ่นที่อยู่ปกติในกรุงเทพมหานคร โจทก์ต้องฟ้องจำเลยต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลาง พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มารดาจำเลยพาจำเลยย้ายจากตำบลบุคคโลจังหวัดธนบุรี มาอยู่ในซอยศิริชัย จังหวัดนนทบุรี ตั้งแต่จำเลยยังเล็ก แต่ไม่ได้แจ้งย้ายทะเบียนบ้าน เมื่อจำเลยโตขึ้นก็ได้ประกอบอาชีพรับจ้างเป็นเด็กกระเป๋ารถยนต์สองแถววิ่งระหว่างนนบุรีกับเตาปูน และอยู่กินหลับนอนกับนายจ้างในเขตจังหวัดนนทบุรีตลอดมาจนถูกจับเป็นผู้ต้องหาคดีนี้ แม้นางจี๊ดมารดาจำเลยได้สามีใหม่มารดาจำเลยและจำเลยได้แจ้งย้ายไปอยู่บ้านเลขที่ 30/2 หมู่ที่ 11 ตำบลบางหว้า อำเภอภาษีเจริญ กรุงเทพมหานครและแม้จำเลยไปเยี่ยมมารดาทุกอาทิตย์บางครั้งนอนค้างกับมารดาก็เพียงไปเยี่ยมมารดาเป็นครั้งคราวเท่านั้น ดังนั้น ถิ่นที่อยู่ปกติของจำเลยจึงอยู่ในเขตจังหวัดนนทบุรี และถิ่นที่อยู่ปกติของจำเลยหาใช่เป็นที่แห่งเดียวกับภูมิลำเนาของจำเลยไม่ โจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลจังหวัดนนทบุรีจึงชอบแล้วกรณีไม่ต้องด้วยมาตรา 28 แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชนพ.ศ. 2494 พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1328/2523พนักงานอัยการจังหวัดนนทบุรีโจทก์นายพรณรงค์ ไม้จันทร์จำเลย ป.วิ.อ. ม. 22 พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ.2494 ม. 5, ม. 28จำเลยเป็นเยาวชนย้ายจากเขตจังหวัดธนบุรีมาอยู่ที่จังหวัดนนทบุรีตั้งแต่ยังเล็ก แต่ไม่ได้แจ้งย้ายทะเบียนบ้าน ต่อมาจำเลยทำงานรับจ้างเป็นเด็กกระเป๋ารถยนต์สองแถว และกินอยู่หลับนอนกับนายจ้างที่จังหวัดนนทบุรี ดังนี้ ถิ่นที่อยู่ปกติของจำเลยจึงอยู่ในเขตจังหวัดนนทบุรี แม้มารดาของจำเลยกับจำเลยแจ้งย้ายทะเบียนบ้านไปอยู่ในเขตกรุงเทพมหานคร ถิ่นที่อยู่ปกติของจำเลยหาใช่เป็นแห่งเดียวกับภูมิลำเนาจำเลยไม่โจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลจังหวัดนนทบุรีจึงชอบแล้วกรณีไม่ต้องด้วยมาตรา 28 แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ.2494โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีอาวุธปืนลูกซองสั้น 1 กระบอก กระสุนปืน 4 นัดไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต และพกอาวุธปืนดังกล่าวไปในทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุจำเป็นและเร่งด่วนตามควรแก่กรณี ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72,72 ทวิ ฯลฯ และริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง จำเลยอายุไม่เกิน 14 ปี ไม่ต้องรับโทษ แต่ศาลเห็นสมควรให้ส่งตัวไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลางมีกำหนด 3 ปี ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ว่า จำเลยอยู่กับมารดามีภูมิลำเนาอยู่ในเขตกรุงเทพมหานครแต่โจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลจังหวัดนนทบุรี จึงเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์มีคำสั่งให้ศาลชั้นต้นไต่สวนว่า จำเลยมีถิ่นอยู่ปกติในที่ใด แล้วศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยมีถิ่นที่อยู่ปกติในกรุงเทพมหานคร โจทก์ต้องฟ้องจำเลยต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลาง พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มารดาจำเลยพาจำเลยย้ายจากตำบลบุคคโลจังหวัดธนบุรี มาอยู่ในซอยศิริชัย จังหวัดนนทบุรี ตั้งแต่จำเลยยังเล็ก แต่ไม่ได้แจ้งย้ายทะเบียนบ้าน เมื่อจำเลยโตขึ้นก็ได้ประกอบอาชีพรับจ้างเป็นเด็กกระเป๋ารถยนต์สองแถววิ่งระหว่างนนบุรีกับเตาปูน และอยู่กินหลับนอนกับนายจ้างในเขตจังหวัดนนทบุรีตลอดมาจนถูกจับเป็นผู้ต้องหาคดีนี้ แม้นางจี๊ดมารดาจำเลยได้สามีใหม่มารดาจำเลยและจำเลยได้แจ้งย้ายไปอยู่บ้านเลขที่ 30/2 หมู่ที่ 11 ตำบลบางหว้า อำเภอภาษีเจริญ กรุงเทพมหานครและแม้จำเลยไปเยี่ยมมารดาทุกอาทิตย์บางครั้งนอนค้างกับมารดาก็เพียงไปเยี่ยมมารดาเป็นครั้งคราวเท่านั้น ดังนั้น ถิ่นที่อยู่ปกติของจำเลยจึงอยู่ในเขตจังหวัดนนทบุรี และถิ่นที่อยู่ปกติของจำเลยหาใช่เป็นที่แห่งเดียวกับภูมิลำเนาของจำเลยไม่ โจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลจังหวัดนนทบุรีจึงชอบแล้วกรณีไม่ต้องด้วยมาตรา 28 แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชนพ.ศ. 2494 พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(แถมชัย สิทธิไตรย์-ขจร หะวานนท์-จรัญ สำเร็จประสงค์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีอาวุธปืนลูกซองสั้น 1 กระบอก กระสุนปืน 4 นัดไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต และพกอาวุธปืนดังกล่าวไปในทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุจำเป็นและเร่งด่วนตามควรแก่กรณี ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72,72 ทวิ ฯลฯ และริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง จำเลยอายุไม่เกิน 14 ปี ไม่ต้องรับโทษ แต่ศาลเห็นสมควรให้ส่งตัวไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลางมีกำหนด 3 ปี ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ว่า จำเลยอยู่กับมารดามีภูมิลำเนาอยู่ในเขตกรุงเทพมหานครแต่โจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลจังหวัดนนทบุรี จึงเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์มีคำสั่งให้ศาลชั้นต้นไต่สวนว่า จำเลยมีถิ่นอยู่ปกติในที่ใด แล้วศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยมีถิ่นที่อยู่ปกติในกรุงเทพมหานคร โจทก์ต้องฟ้องจำเลยต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลาง พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มารดาจำเลยพาจำเลยย้ายจากตำบลบุคคโลจังหวัดธนบุรี มาอยู่ในซอยศิริชัย จังหวัดนนทบุรี ตั้งแต่จำเลยยังเล็ก แต่ไม่ได้แจ้งย้ายทะเบียนบ้าน เมื่อจำเลยโตขึ้นก็ได้ประกอบอาชีพรับจ้างเป็นเด็กกระเป๋ารถยนต์สองแถววิ่งระหว่างนนบุรีกับเตาปูน และอยู่กินหลับนอนกับนายจ้างในเขตจังหวัดนนทบุรีตลอดมาจนถูกจับเป็นผู้ต้องหาคดีนี้ แม้นางจี๊ดมารดาจำเลยได้สามีใหม่มารดาจำเลยและจำเลยได้แจ้งย้ายไปอยู่บ้านเลขที่ 30/2 หมู่ที่ 11 ตำบลบางหว้า อำเภอภาษีเจริญ กรุงเทพมหานครและแม้จำเลยไปเยี่ยมมารดาทุกอาทิตย์บางครั้งนอนค้างกับมารดาก็เพียงไปเยี่ยมมารดาเป็นครั้งคราวเท่านั้น ดังนั้น ถิ่นที่อยู่ปกติของจำเลยจึงอยู่ในเขตจังหวัดนนทบุรี และถิ่นที่อยู่ปกติของจำเลยหาใช่เป็นที่แห่งเดียวกับภูมิลำเนาของจำเลยไม่ โจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลจังหวัดนนทบุรีจึงชอบแล้วกรณีไม่ต้องด้วยมาตรา 28 แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชนพ.ศ. 2494 พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1328/2523พนักงานอัยการจังหวัดนนทบุรีโจทก์นายพรณรงค์ ไม้จันทร์จำเลย ป.วิ.อ. ม. 22 พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ.2494 ม. 5, ม. 28จำเลยเป็นเยาวชนย้ายจากเขตจังหวัดธนบุรีมาอยู่ที่จังหวัดนนทบุรีตั้งแต่ยังเล็ก แต่ไม่ได้แจ้งย้ายทะเบียนบ้าน ต่อมาจำเลยทำงานรับจ้างเป็นเด็กกระเป๋ารถยนต์สองแถว และกินอยู่หลับนอนกับนายจ้างที่จังหวัดนนทบุรี ดังนี้ ถิ่นที่อยู่ปกติของจำเลยจึงอยู่ในเขตจังหวัดนนทบุรี แม้มารดาของจำเลยกับจำเลยแจ้งย้ายทะเบียนบ้านไปอยู่ในเขตกรุงเทพมหานคร ถิ่นที่อยู่ปกติของจำเลยหาใช่เป็นแห่งเดียวกับภูมิลำเนาจำเลยไม่โจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลจังหวัดนนทบุรีจึงชอบแล้วกรณีไม่ต้องด้วยมาตรา 28 แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ.2494โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีอาวุธปืนลูกซองสั้น 1 กระบอก กระสุนปืน 4 นัดไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต และพกอาวุธปืนดังกล่าวไปในทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุจำเป็นและเร่งด่วนตามควรแก่กรณี ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72,72 ทวิ ฯลฯ และริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง จำเลยอายุไม่เกิน 14 ปี ไม่ต้องรับโทษ แต่ศาลเห็นสมควรให้ส่งตัวไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลางมีกำหนด 3 ปี ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ว่า จำเลยอยู่กับมารดามีภูมิลำเนาอยู่ในเขตกรุงเทพมหานครแต่โจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลจังหวัดนนทบุรี จึงเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์มีคำสั่งให้ศาลชั้นต้นไต่สวนว่า จำเลยมีถิ่นอยู่ปกติในที่ใด แล้วศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยมีถิ่นที่อยู่ปกติในกรุงเทพมหานคร โจทก์ต้องฟ้องจำเลยต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลาง พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มารดาจำเลยพาจำเลยย้ายจากตำบลบุคคโลจังหวัดธนบุรี มาอยู่ในซอยศิริชัย จังหวัดนนทบุรี ตั้งแต่จำเลยยังเล็ก แต่ไม่ได้แจ้งย้ายทะเบียนบ้าน เมื่อจำเลยโตขึ้นก็ได้ประกอบอาชีพรับจ้างเป็นเด็กกระเป๋ารถยนต์สองแถววิ่งระหว่างนนบุรีกับเตาปูน และอยู่กินหลับนอนกับนายจ้างในเขตจังหวัดนนทบุรีตลอดมาจนถูกจับเป็นผู้ต้องหาคดีนี้ แม้นางจี๊ดมารดาจำเลยได้สามีใหม่มารดาจำเลยและจำเลยได้แจ้งย้ายไปอยู่บ้านเลขที่ 30/2 หมู่ที่ 11 ตำบลบางหว้า อำเภอภาษีเจริญ กรุงเทพมหานครและแม้จำเลยไปเยี่ยมมารดาทุกอาทิตย์บางครั้งนอนค้างกับมารดาก็เพียงไปเยี่ยมมารดาเป็นครั้งคราวเท่านั้น ดังนั้น ถิ่นที่อยู่ปกติของจำเลยจึงอยู่ในเขตจังหวัดนนทบุรี และถิ่นที่อยู่ปกติของจำเลยหาใช่เป็นที่แห่งเดียวกับภูมิลำเนาของจำเลยไม่ โจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลจังหวัดนนทบุรีจึงชอบแล้วกรณีไม่ต้องด้วยมาตรา 28 แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชนพ.ศ. 2494 พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(แถมชัย สิทธิไตรย์-ขจร หะวานนท์-จรัญ สำเร็จประสงค์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ