คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 913/2513หลักกฎหมาย: ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์หรือรับของโจรทรัพย์ของผู้เสียหายข้อเท็จจริงฟังได้ความว่าเป็นทรัพย์ของพี่ผู้เสียหาย ซึ่งสั่งให้ผู้เสียหายจัดการส่งทรัพย์นั้นไปให้ ดังนี้ ไม่ถือว่าข้อเท็จจริงต่างกับฟ้องในข้อสารสำคัญ เมื่อจำเลยต่อสู้ปฏิเสธว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับทรัพย์ดังกล่าวนั้น จึงไม่ถือว่าจำเลยหลงต่อสู้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้ง ๓ ร่วมกันลักทรัพย์หรือรับของโจร ซึ่งเป็นของนางผกา แก้วไพฑูรย์ และอยู่ในความครอบครองดูแลของนายอานนท์กรรมาระกุล ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๓๓๕, ๓๕๗, ๘๓ จำเลยทั้ง ๓ ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดฐานลักทรัพย์ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๕(๑)(๗) ให้จำคุกคนละ ๒ ปี รับสารภาพลดโทษ ๑ ใน ๓ ตามมาตรา ๗๘ คงจำคุกคนละ๑ ปี ๔ เดือน จำเลยทั้ง ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ของกลางเป็นของนายสมบูรณ์ และขณะหายอยู่ในความครอบครองของบริษัท วี.ไอ.พี. แตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้อง ไม่จำต้องวินิจฉัยปัญหาข้ออื่นต่อไป พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า บริษัท วี.ไอ.พี. มีวัตถุประสงค์รับส่งหีบห่อสินค้าจากผู้ที่ประสงค์จะส่งไปต่างประเทศ โดยมีนางผกามีหน้าที่ติดต่อกับประชาชนทั่วไป นายอานนท์มีหน้าที่เป็นหัวหน้าสายแป๊กกิ้งจำเลยทั้งสามเป็นลูกจ้างบริษัทในแผนกแป๊กกิ้งในสายของนายอานนท์ทรัพย์ของกลาง เป็นของนายสมบูรณ์พี่ชายนางผกา สั่งให้นางผกาส่งไปให้นายสมบูรณ์ที่ประเทศฝรั่งเศส นางผกาเอาทรัพย์ของกลางให้นายอานนท์จัดเข้าหีบห่อเพื่อส่งไปให้นายสมบูรณ์ นายอานนท์ให้จำเลยทั้งสามช่วยกันห่อ แล้วนายอานนท์เอาไปเก็บไว้ในโกดังของบริษัทแล้วของถูกลักไป ดังนี้ จะว่าข้อเท็จจริงที่ได้ความต่างกับข้อเท็จจริงตามฟ้องในข้อสารสำคัญไม่ได้ เพราะแม้กรรมสิทธิ์ในทรัพย์เป็นของนายสมบูรณ์แต่นายสมบูรณ์อยู่ต่างประเทศ แต่นางผกาเป็นผู้เอาของกลางมาให้นายอานนท์จัดการเข้าห่อแล้วเอาเข้าเก็บในโกดังของบริษัทเพื่อส่งไปให้นายสมบูรณ์ การที่ฟ้องกล่าวว่าทรัพย์เป็นของนางผกาอยู่ในความครอบครองของนายอานนท์ ก็มีส่วนถูกต้องตามความเข้าใจของคนธรรมดาสามัญ เมื่อจำเลยปฏิเสธว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับทรัพย์ดังกล่าวเลย ดังนั้นกรรมสิทธิ์ในทรัพย์ของกลางจะเป็นของนายสมบูรณ์หรือนางผกาจึงไม่สำคัญ จำเลยทั้งสามไม่ได้หลงข้อต่อสู้ พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาใหม่ในประเด็นอื่นต่อไปตามกระบวนความ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 913/2513พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายประเสริฐ ขวัญเริงใจ ที่ 1 นายคำเพียร สร้อยสิงห์ ที่2นายเหม็ง หรือพร แซ่เฮง ที่ 3จำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 ป.อ. ม. 335, ม. 357ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์หรือรับของโจรทรัพย์ของผู้เสียหายข้อเท็จจริงฟังได้ความว่าเป็นทรัพย์ของพี่ผู้เสียหาย ซึ่งสั่งให้ผู้เสียหายจัดการส่งทรัพย์นั้นไปให้ ดังนี้ ไม่ถือว่าข้อเท็จจริงต่างกับฟ้องในข้อสารสำคัญ เมื่อจำเลยต่อสู้ปฏิเสธว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับทรัพย์ดังกล่าวนั้น จึงไม่ถือว่าจำเลยหลงต่อสู้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้ง ๓ ร่วมกันลักทรัพย์หรือรับของโจร ซึ่งเป็นของนางผกา แก้วไพฑูรย์ และอยู่ในความครอบครองดูแลของนายอานนท์กรรมาระกุล ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๓๓๕, ๓๕๗, ๘๓ จำเลยทั้ง ๓ ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดฐานลักทรัพย์ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๕(๑)(๗) ให้จำคุกคนละ ๒ ปี รับสารภาพลดโทษ ๑ ใน ๓ ตามมาตรา ๗๘ คงจำคุกคนละ๑ ปี ๔ เดือน จำเลยทั้ง ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ของกลางเป็นของนายสมบูรณ์ และขณะหายอยู่ในความครอบครองของบริษัท วี.ไอ.พี. แตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้อง ไม่จำต้องวินิจฉัยปัญหาข้ออื่นต่อไป พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า บริษัท วี.ไอ.พี. มีวัตถุประสงค์รับส่งหีบห่อสินค้าจากผู้ที่ประสงค์จะส่งไปต่างประเทศ โดยมีนางผกามีหน้าที่ติดต่อกับประชาชนทั่วไป นายอานนท์มีหน้าที่เป็นหัวหน้าสายแป๊กกิ้งจำเลยทั้งสามเป็นลูกจ้างบริษัทในแผนกแป๊กกิ้งในสายของนายอานนท์ทรัพย์ของกลาง เป็นของนายสมบูรณ์พี่ชายนางผกา สั่งให้นางผกาส่งไปให้นายสมบูรณ์ที่ประเทศฝรั่งเศส นางผกาเอาทรัพย์ของกลางให้นายอานนท์จัดเข้าหีบห่อเพื่อส่งไปให้นายสมบูรณ์ นายอานนท์ให้จำเลยทั้งสามช่วยกันห่อ แล้วนายอานนท์เอาไปเก็บไว้ในโกดังของบริษัทแล้วของถูกลักไป ดังนี้ จะว่าข้อเท็จจริงที่ได้ความต่างกับข้อเท็จจริงตามฟ้องในข้อสารสำคัญไม่ได้ เพราะแม้กรรมสิทธิ์ในทรัพย์เป็นของนายสมบูรณ์แต่นายสมบูรณ์อยู่ต่างประเทศ แต่นางผกาเป็นผู้เอาของกลางมาให้นายอานนท์จัดการเข้าห่อแล้วเอาเข้าเก็บในโกดังของบริษัทเพื่อส่งไปให้นายสมบูรณ์ การที่ฟ้องกล่าวว่าทรัพย์เป็นของนางผกาอยู่ในความครอบครองของนายอานนท์ ก็มีส่วนถูกต้องตามความเข้าใจของคนธรรมดาสามัญ เมื่อจำเลยปฏิเสธว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับทรัพย์ดังกล่าวเลย ดังนั้นกรรมสิทธิ์ในทรัพย์ของกลางจะเป็นของนายสมบูรณ์หรือนางผกาจึงไม่สำคัญ จำเลยทั้งสามไม่ได้หลงข้อต่อสู้ พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาใหม่ในประเด็นอื่นต่อไปตามกระบวนความ(โกวิท ถิระวัฒน์-วินัย ทองลงยา-อัศนี เกาไศยนันท์)ศาลอาญา - นายจังหวัด แสงแขศาลอุทธรณ์ - นายแสวง พุทธสถิตย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้ง ๓ ร่วมกันลักทรัพย์หรือรับของโจร ซึ่งเป็นของนางผกา แก้วไพฑูรย์ และอยู่ในความครอบครองดูแลของนายอานนท์กรรมาระกุล ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๓๓๕, ๓๕๗, ๘๓ จำเลยทั้ง ๓ ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดฐานลักทรัพย์ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๕(๑)(๗) ให้จำคุกคนละ ๒ ปี รับสารภาพลดโทษ ๑ ใน ๓ ตามมาตรา ๗๘ คงจำคุกคนละ๑ ปี ๔ เดือน จำเลยทั้ง ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ของกลางเป็นของนายสมบูรณ์ และขณะหายอยู่ในความครอบครองของบริษัท วี.ไอ.พี. แตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้อง ไม่จำต้องวินิจฉัยปัญหาข้ออื่นต่อไป พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า บริษัท วี.ไอ.พี. มีวัตถุประสงค์รับส่งหีบห่อสินค้าจากผู้ที่ประสงค์จะส่งไปต่างประเทศ โดยมีนางผกามีหน้าที่ติดต่อกับประชาชนทั่วไป นายอานนท์มีหน้าที่เป็นหัวหน้าสายแป๊กกิ้งจำเลยทั้งสามเป็นลูกจ้างบริษัทในแผนกแป๊กกิ้งในสายของนายอานนท์ทรัพย์ของกลาง เป็นของนายสมบูรณ์พี่ชายนางผกา สั่งให้นางผกาส่งไปให้นายสมบูรณ์ที่ประเทศฝรั่งเศส นางผกาเอาทรัพย์ของกลางให้นายอานนท์จัดเข้าหีบห่อเพื่อส่งไปให้นายสมบูรณ์ นายอานนท์ให้จำเลยทั้งสามช่วยกันห่อ แล้วนายอานนท์เอาไปเก็บไว้ในโกดังของบริษัทแล้วของถูกลักไป ดังนี้ จะว่าข้อเท็จจริงที่ได้ความต่างกับข้อเท็จจริงตามฟ้องในข้อสารสำคัญไม่ได้ เพราะแม้กรรมสิทธิ์ในทรัพย์เป็นของนายสมบูรณ์แต่นายสมบูรณ์อยู่ต่างประเทศ แต่นางผกาเป็นผู้เอาของกลางมาให้นายอานนท์จัดการเข้าห่อแล้วเอาเข้าเก็บในโกดังของบริษัทเพื่อส่งไปให้นายสมบูรณ์ การที่ฟ้องกล่าวว่าทรัพย์เป็นของนางผกาอยู่ในความครอบครองของนายอานนท์ ก็มีส่วนถูกต้องตามความเข้าใจของคนธรรมดาสามัญ เมื่อจำเลยปฏิเสธว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับทรัพย์ดังกล่าวเลย ดังนั้นกรรมสิทธิ์ในทรัพย์ของกลางจะเป็นของนายสมบูรณ์หรือนางผกาจึงไม่สำคัญ จำเลยทั้งสามไม่ได้หลงข้อต่อสู้ พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาใหม่ในประเด็นอื่นต่อไปตามกระบวนความ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 913/2513พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายประเสริฐ ขวัญเริงใจ ที่ 1 นายคำเพียร สร้อยสิงห์ ที่2นายเหม็ง หรือพร แซ่เฮง ที่ 3จำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 ป.อ. ม. 335, ม. 357ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์หรือรับของโจรทรัพย์ของผู้เสียหายข้อเท็จจริงฟังได้ความว่าเป็นทรัพย์ของพี่ผู้เสียหาย ซึ่งสั่งให้ผู้เสียหายจัดการส่งทรัพย์นั้นไปให้ ดังนี้ ไม่ถือว่าข้อเท็จจริงต่างกับฟ้องในข้อสารสำคัญ เมื่อจำเลยต่อสู้ปฏิเสธว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับทรัพย์ดังกล่าวนั้น จึงไม่ถือว่าจำเลยหลงต่อสู้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้ง ๓ ร่วมกันลักทรัพย์หรือรับของโจร ซึ่งเป็นของนางผกา แก้วไพฑูรย์ และอยู่ในความครอบครองดูแลของนายอานนท์กรรมาระกุล ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๓๓๕, ๓๕๗, ๘๓ จำเลยทั้ง ๓ ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดฐานลักทรัพย์ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๕(๑)(๗) ให้จำคุกคนละ ๒ ปี รับสารภาพลดโทษ ๑ ใน ๓ ตามมาตรา ๗๘ คงจำคุกคนละ๑ ปี ๔ เดือน จำเลยทั้ง ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ของกลางเป็นของนายสมบูรณ์ และขณะหายอยู่ในความครอบครองของบริษัท วี.ไอ.พี. แตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้อง ไม่จำต้องวินิจฉัยปัญหาข้ออื่นต่อไป พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า บริษัท วี.ไอ.พี. มีวัตถุประสงค์รับส่งหีบห่อสินค้าจากผู้ที่ประสงค์จะส่งไปต่างประเทศ โดยมีนางผกามีหน้าที่ติดต่อกับประชาชนทั่วไป นายอานนท์มีหน้าที่เป็นหัวหน้าสายแป๊กกิ้งจำเลยทั้งสามเป็นลูกจ้างบริษัทในแผนกแป๊กกิ้งในสายของนายอานนท์ทรัพย์ของกลาง เป็นของนายสมบูรณ์พี่ชายนางผกา สั่งให้นางผกาส่งไปให้นายสมบูรณ์ที่ประเทศฝรั่งเศส นางผกาเอาทรัพย์ของกลางให้นายอานนท์จัดเข้าหีบห่อเพื่อส่งไปให้นายสมบูรณ์ นายอานนท์ให้จำเลยทั้งสามช่วยกันห่อ แล้วนายอานนท์เอาไปเก็บไว้ในโกดังของบริษัทแล้วของถูกลักไป ดังนี้ จะว่าข้อเท็จจริงที่ได้ความต่างกับข้อเท็จจริงตามฟ้องในข้อสารสำคัญไม่ได้ เพราะแม้กรรมสิทธิ์ในทรัพย์เป็นของนายสมบูรณ์แต่นายสมบูรณ์อยู่ต่างประเทศ แต่นางผกาเป็นผู้เอาของกลางมาให้นายอานนท์จัดการเข้าห่อแล้วเอาเข้าเก็บในโกดังของบริษัทเพื่อส่งไปให้นายสมบูรณ์ การที่ฟ้องกล่าวว่าทรัพย์เป็นของนางผกาอยู่ในความครอบครองของนายอานนท์ ก็มีส่วนถูกต้องตามความเข้าใจของคนธรรมดาสามัญ เมื่อจำเลยปฏิเสธว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับทรัพย์ดังกล่าวเลย ดังนั้นกรรมสิทธิ์ในทรัพย์ของกลางจะเป็นของนายสมบูรณ์หรือนางผกาจึงไม่สำคัญ จำเลยทั้งสามไม่ได้หลงข้อต่อสู้ พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาใหม่ในประเด็นอื่นต่อไปตามกระบวนความ(โกวิท ถิระวัฒน์-วินัย ทองลงยา-อัศนี เกาไศยนันท์)ศาลอาญา - นายจังหวัด แสงแขศาลอุทธรณ์ - นายแสวง พุทธสถิตย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ