คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3008/2533หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์โดยอ้างว่าจำเลยบุกรุกและเรียกค่าเสียหายเป็นเงินเดือนละ 50 บาท ถือได้ว่าที่ดินพิพาทอาจให้เช่าได้ไม่เกินเดือนละ 5,000 บาท เมื่อจำเลยให้การว่าที่ดินพิพาทเป็นของสามีจำเลยซึ่ง มีที่ดินติดต่อกับที่ดินของโจทก์ มิได้กล่าวแก้เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์โดยวินิจฉัยว่าที่ดินพิพาทไม่ใช่ของโจทก์ คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามป.วิ.พ. มาตรา 248 โจทก์ฎีกาว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ เป็นการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องว่า ที่ดิน น.ส.๓ก. เลขที่ ๖๙ เป็นของโจทก์และน้องร่วมกัน จำเลยมีที่ดินอยู่ติดต่อกับที่ดินของโจทก์ทางด้านทิศใต้จำเลยบุกรุกเข้าไปยึดถือครอบครองที่ดินของโจทก์เป็นเนื้อที่ ๒๘ ตารางวา ราคาประมาณ ๑๐,๐๐๐ บาท และทำลายต้นกระถินของโจทก์เสียหาย ทำให้โจทก์ขาดรายได้จากผลประโยชน์ในที่ดินเป็นเงินเดือนละ ๕๐ บาท ขอให้ขับไล่จำเลยออกไปจากที่ดินของโจทก์ห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้องกับที่ดินดังกล่าว และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน ๗๐๐ บาท กับค่าเสียหายอีกเดือนละ ๕๐ บาท นับตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยจะเลิกเกี่ยวข้องกับที่ดินของโจทก์ จำเลยให้การว่า ที่ดินที่อยู่ทางทิศใต้ของโจทก์เป็นที่ดินของสามีจำเลย ต้นกระถินที่จำเลยตัดฟันมิใช่ของโจทก์ จำเลยมิได้บุกรุกเข้าไปในที่ดินของโจทก์ ฟ้องโจทก์เกี่ยวกับค่าเสียหายเคลือบคลุม โจทก์เสียหายไม่เกินเดือนละ ๑๐ บาท ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ที่ดินพิพาทไม่ใช่ที่ดินของโจทก์พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์ โดยอ้างว่าจำเลยบุกรุกและเรียกค่าเสียหายจากการขาดประโยชน์ในที่ดินพิพาทเป็นเงินเดือนละ ๕๐ บาท ถือได้ว่าที่ดินพิพาทอาจให้เช่าได้ไม่เกินเดือนละ ๕,๐๐๐ บาท เมื่อจำเลยให้การว่าที่ดินพิพาทเป็นของสามีจำเลยซึ่งมีที่ดินติดต่อกับที่ดินของโจทก์มิได้กล่าวแก้เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์โดยวินิจฉัยว่าที่ดินพิพาทไม่ใช่ของโจทก์ คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๘ โจทก์ฎีกาว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ เป็นการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาโจทก์นั้นจึงไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย พิพากษายกฎีกาโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3008/2533นางนวน อยู่โอนโจทก์นางเทือง เอี่ยมกลัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์โดยอ้างว่าจำเลยบุกรุกและเรียกค่าเสียหายเป็นเงินเดือนละ 50 บาท ถือได้ว่าที่ดินพิพาทอาจให้เช่าได้ไม่เกินเดือนละ 5,000 บาท เมื่อจำเลยให้การว่าที่ดินพิพาทเป็นของสามีจำเลยซึ่ง มีที่ดินติดต่อกับที่ดินของโจทก์ มิได้กล่าวแก้เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์โดยวินิจฉัยว่าที่ดินพิพาทไม่ใช่ของโจทก์ คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามป.วิ.พ. มาตรา 248 โจทก์ฎีกาว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ เป็นการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องว่า ที่ดิน น.ส.๓ก. เลขที่ ๖๙ เป็นของโจทก์และน้องร่วมกัน จำเลยมีที่ดินอยู่ติดต่อกับที่ดินของโจทก์ทางด้านทิศใต้จำเลยบุกรุกเข้าไปยึดถือครอบครองที่ดินของโจทก์เป็นเนื้อที่ ๒๘ ตารางวา ราคาประมาณ ๑๐,๐๐๐ บาท และทำลายต้นกระถินของโจทก์เสียหาย ทำให้โจทก์ขาดรายได้จากผลประโยชน์ในที่ดินเป็นเงินเดือนละ ๕๐ บาท ขอให้ขับไล่จำเลยออกไปจากที่ดินของโจทก์ห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้องกับที่ดินดังกล่าว และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน ๗๐๐ บาท กับค่าเสียหายอีกเดือนละ ๕๐ บาท นับตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยจะเลิกเกี่ยวข้องกับที่ดินของโจทก์ จำเลยให้การว่า ที่ดินที่อยู่ทางทิศใต้ของโจทก์เป็นที่ดินของสามีจำเลย ต้นกระถินที่จำเลยตัดฟันมิใช่ของโจทก์ จำเลยมิได้บุกรุกเข้าไปในที่ดินของโจทก์ ฟ้องโจทก์เกี่ยวกับค่าเสียหายเคลือบคลุม โจทก์เสียหายไม่เกินเดือนละ ๑๐ บาท ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ที่ดินพิพาทไม่ใช่ที่ดินของโจทก์พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์ โดยอ้างว่าจำเลยบุกรุกและเรียกค่าเสียหายจากการขาดประโยชน์ในที่ดินพิพาทเป็นเงินเดือนละ ๕๐ บาท ถือได้ว่าที่ดินพิพาทอาจให้เช่าได้ไม่เกินเดือนละ ๕,๐๐๐ บาท เมื่อจำเลยให้การว่าที่ดินพิพาทเป็นของสามีจำเลยซึ่งมีที่ดินติดต่อกับที่ดินของโจทก์มิได้กล่าวแก้เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์โดยวินิจฉัยว่าที่ดินพิพาทไม่ใช่ของโจทก์ คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๘ โจทก์ฎีกาว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ เป็นการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาโจทก์นั้นจึงไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย พิพากษายกฎีกาโจทก์.(ครีภูมิ สุวรรณโรจน์-มงคล เปาอินทร์-มานิตย์ จิตต์จันทร์กลับ)ศาลจังหวัดราชบุรี - นายประเสริฐ วิริยสิทธาวัฒน์ศาลอุทธรณ์ - นายอัมพร เดชศิริแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า ที่ดิน น.ส.๓ก. เลขที่ ๖๙ เป็นของโจทก์และน้องร่วมกัน จำเลยมีที่ดินอยู่ติดต่อกับที่ดินของโจทก์ทางด้านทิศใต้จำเลยบุกรุกเข้าไปยึดถือครอบครองที่ดินของโจทก์เป็นเนื้อที่ ๒๘ ตารางวา ราคาประมาณ ๑๐,๐๐๐ บาท และทำลายต้นกระถินของโจทก์เสียหาย ทำให้โจทก์ขาดรายได้จากผลประโยชน์ในที่ดินเป็นเงินเดือนละ ๕๐ บาท ขอให้ขับไล่จำเลยออกไปจากที่ดินของโจทก์ห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้องกับที่ดินดังกล่าว และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน ๗๐๐ บาท กับค่าเสียหายอีกเดือนละ ๕๐ บาท นับตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยจะเลิกเกี่ยวข้องกับที่ดินของโจทก์ จำเลยให้การว่า ที่ดินที่อยู่ทางทิศใต้ของโจทก์เป็นที่ดินของสามีจำเลย ต้นกระถินที่จำเลยตัดฟันมิใช่ของโจทก์ จำเลยมิได้บุกรุกเข้าไปในที่ดินของโจทก์ ฟ้องโจทก์เกี่ยวกับค่าเสียหายเคลือบคลุม โจทก์เสียหายไม่เกินเดือนละ ๑๐ บาท ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ที่ดินพิพาทไม่ใช่ที่ดินของโจทก์พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์ โดยอ้างว่าจำเลยบุกรุกและเรียกค่าเสียหายจากการขาดประโยชน์ในที่ดินพิพาทเป็นเงินเดือนละ ๕๐ บาท ถือได้ว่าที่ดินพิพาทอาจให้เช่าได้ไม่เกินเดือนละ ๕,๐๐๐ บาท เมื่อจำเลยให้การว่าที่ดินพิพาทเป็นของสามีจำเลยซึ่งมีที่ดินติดต่อกับที่ดินของโจทก์มิได้กล่าวแก้เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์โดยวินิจฉัยว่าที่ดินพิพาทไม่ใช่ของโจทก์ คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๘ โจทก์ฎีกาว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ เป็นการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาโจทก์นั้นจึงไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย พิพากษายกฎีกาโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3008/2533นางนวน อยู่โอนโจทก์นางเทือง เอี่ยมกลัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์โดยอ้างว่าจำเลยบุกรุกและเรียกค่าเสียหายเป็นเงินเดือนละ 50 บาท ถือได้ว่าที่ดินพิพาทอาจให้เช่าได้ไม่เกินเดือนละ 5,000 บาท เมื่อจำเลยให้การว่าที่ดินพิพาทเป็นของสามีจำเลยซึ่ง มีที่ดินติดต่อกับที่ดินของโจทก์ มิได้กล่าวแก้เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์โดยวินิจฉัยว่าที่ดินพิพาทไม่ใช่ของโจทก์ คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามป.วิ.พ. มาตรา 248 โจทก์ฎีกาว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ เป็นการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องว่า ที่ดิน น.ส.๓ก. เลขที่ ๖๙ เป็นของโจทก์และน้องร่วมกัน จำเลยมีที่ดินอยู่ติดต่อกับที่ดินของโจทก์ทางด้านทิศใต้จำเลยบุกรุกเข้าไปยึดถือครอบครองที่ดินของโจทก์เป็นเนื้อที่ ๒๘ ตารางวา ราคาประมาณ ๑๐,๐๐๐ บาท และทำลายต้นกระถินของโจทก์เสียหาย ทำให้โจทก์ขาดรายได้จากผลประโยชน์ในที่ดินเป็นเงินเดือนละ ๕๐ บาท ขอให้ขับไล่จำเลยออกไปจากที่ดินของโจทก์ห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้องกับที่ดินดังกล่าว และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน ๗๐๐ บาท กับค่าเสียหายอีกเดือนละ ๕๐ บาท นับตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยจะเลิกเกี่ยวข้องกับที่ดินของโจทก์ จำเลยให้การว่า ที่ดินที่อยู่ทางทิศใต้ของโจทก์เป็นที่ดินของสามีจำเลย ต้นกระถินที่จำเลยตัดฟันมิใช่ของโจทก์ จำเลยมิได้บุกรุกเข้าไปในที่ดินของโจทก์ ฟ้องโจทก์เกี่ยวกับค่าเสียหายเคลือบคลุม โจทก์เสียหายไม่เกินเดือนละ ๑๐ บาท ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ที่ดินพิพาทไม่ใช่ที่ดินของโจทก์พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์ โดยอ้างว่าจำเลยบุกรุกและเรียกค่าเสียหายจากการขาดประโยชน์ในที่ดินพิพาทเป็นเงินเดือนละ ๕๐ บาท ถือได้ว่าที่ดินพิพาทอาจให้เช่าได้ไม่เกินเดือนละ ๕,๐๐๐ บาท เมื่อจำเลยให้การว่าที่ดินพิพาทเป็นของสามีจำเลยซึ่งมีที่ดินติดต่อกับที่ดินของโจทก์มิได้กล่าวแก้เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์โดยวินิจฉัยว่าที่ดินพิพาทไม่ใช่ของโจทก์ คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๘ โจทก์ฎีกาว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ เป็นการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาโจทก์นั้นจึงไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย พิพากษายกฎีกาโจทก์.(ครีภูมิ สุวรรณโรจน์-มงคล เปาอินทร์-มานิตย์ จิตต์จันทร์กลับ)ศาลจังหวัดราชบุรี - นายประเสริฐ วิริยสิทธาวัฒน์ศาลอุทธรณ์ - นายอัมพร เดชศิริแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ