คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1548/2530หลักกฎหมาย: โจทก์จำเลยตกลงกันกำหนดวันนัดสืบพยานจำเลยซึ่งมีหน้าที่นำสืบก่อนในวันที่ 8 มิถุนายน 2527 มิใช่วันที่ 8 พฤษภาคม 2527ตามที่ศาลจดไว้ในรายงานกระบวนพิจารณา ดังนั้นที่ศาลชั้นต้นออกนั่งพิจารณาสืบพยานจำเลยในวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 และมีคำสั่งว่าคู่ความทั้งสองฝ่ายขาดนัดพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความจึงเป็นคำสั่งจำหน่ายคดี โดยที่โจทก์จำเลยไม่ได้ขาดนัดพิจารณาเป็นคำสั่งที่เกิดจากการผิดหลงไม่มีผลบังคับตาม ป.วิ.พ. มาตรา 200ถือได้ว่าเป็นกรณีที่ศาลชั้นต้นมิได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความว่าด้วยการพิจารณาโดยขาดนัด ศาลชั้นต้นเพิกถอนการพิจารณาคดีที่ผิดระเบียบโดยผิดหลงนั้นได้ ตามมาตรา 27.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ทรงเช็คธนาคารกรุงไทย จำกัด สาขาสุรินทร์ ที่จำเลยเป็นผู้สั่งจ่าย 3 ฉบับ ธนาคารปฏิเสธไม่จ่ายเงินตามเช็คดังกล่าว จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยชำระเงินต้นและดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีคิดถึงวันฟ้องเป็นเงินทั้งสิ้น32,986.90 บาทจำเลยให้การปฏิเสธความรับผิด เพราะเช็คตามที่โจทก์ฟ้องไม่มีมูลหนี้ต่อกันศาลชั้นต้นกำหนดให้จำเลยนำสืบพยานก่อน ครั้นถึงวันนัดคือวันที่8 พฤษภาคม 2527 เวลา 8.30 นาฬิกา ทั้งโจทก์และจำเลยไม่มาศาลศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีจากสารบบความ ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องว่า ความจริงโจทก์และจำเลยกำหนดนัดสืบพยานจำเลยในวันที่ 8 มิถุนายน2527 ไม่ใช่วันที่ 8 พฤษภาคม 2527 จึงขอให้ศาลสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีนั้นเสีย จำเลยยื่นคำแถลงคัดค้านศาลชั้นต้นไต่สวนคำร้องแล้วเชื่อว่า โจทก์และจำเลยตกลงนัดสืบพยานจำเลยวันที่ 8 มิถุนายน 2527 จริง จึงมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งที่จำหน่ายคดีนั้นเสีย ให้นัดสืบพยานจำเลยต่อไปใหม่จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ได้ความว่าครั้งแรกศาลชั้นต้นนัดสืบพยานจำเลย วันที่ 26 เมษายน 2527 เมื่อถึงวันนัดทนายจำเลยป่วยและขอเลื่อนคดี ศาลอนุญาตให้เลื่อนการสืบพยานจำเลยไป ครั้นวันที่ 8พฤษภาคม 2527 เวลา 8.30 นาฬิกา ปรากฏว่าทั้งโจทก์จำเลยไม่มาศาลศาลจึงมีคำสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 200 ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่า ความจริงโจทก์จำเลยตกลงนัดสืบพยานจำเลยวันที่ 8มิถุนายน 2527 มิใช่วันที่ 8 พฤษภาคม 2527 จึงขอให้เพิกถอนคำสั่งที่สั่งจำหน่ายคดีนั้นเสียจำเลยฎีกาว่า การที่จะยื่นคำร้องขอให้เพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีได้นั้นจะต้องเป็นกรณีที่ศาลมีคำสั่งไปโดยผิดระเบียบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27 คดีนี้ศาลนัดสืบพยานจำเลยในวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 ซึ่งทนายโจทก์และทนายจำเลยได้ลงลายมือชื่อทราบนัดไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาโดยชอบแล้วเมื่อถึงวันนัดคู่ความไม่มาศาล ศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ มาตรา 200 จึงไม่เป็นการผิดระเบียบศาลนั้นเองจะเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีไม่ได้ พิเคราะห์พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบในชั้นไต่สวนคำร้องของโจทก์แล้ว ปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลแรงงานกลางในคดีหมายเลขดำที่ 31/2527 ลงวันที่ 18เมษายน 2527 ซึ่งทนายโจทก์เป็นทนายความในคดีดังกล่าว ศาลแรงงานกลางนัดสืบพยานจำเลยวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 เวลา 9 นาฬิกา และตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลแรงงานกลาง ลงวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 ก็ปรากฏว่าทนายโจทก์ได้ไปที่ศาลแรงงานกลางตามนัด จึงน่าเชื่อว่า โจทก์จำเลยได้ตกลงกันกำหนดวันนัดสืบพยานจำเลยคดีนี้ในวันที่ 8 มิถุนายน 2527มิใช่วันที่ 8 พฤษภาคม 2527 ตามที่ศาลจดไว้ในรายงานกระบวนพจารณาเพราะทนายโจทก์ย่อมจะไม่กำหนดวันนัดในคดีที่ศาลแรงงานกลางซึ่งนัดไว้ก่อนกับคดีของศาลนี้ในวันเดียวกัน ดังนั้นที่ศาลชั้นต้นจดรายงานกระบวนพิจารณาว่า นัดสือพยานจำเลยในวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 และได้มีคำสั่งในวันดังกล่าวว่า คู่ความทั้งสองฝ่ายขาดนัดพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความจึงเป็นคำสั่งจำหน่ายคดีโดยที่โจทก์จำเลยไม่ได้ขาดนัดพิจารณา เป็นคำสั่งที่เกิดจากการผิดหลงไม่มีผลบังคับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 200 ถือได้ว่าเป็นกรณีที่ศาลชั้นต้นมิได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งว่าด้วยการพิจารณาโดยขาดนัดที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเพิกถอนการพิจารณาคดีที่ผิดระเบียบโดยผิดหลงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27 และศาลอุทธรณ์พิพากษายืน เป็นการชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1548/2530นาย ลิ้มง้วนกิง แซ่ลิ้ มโจทก์นาง ดวง แข อึง นิยมจำเลย ป.วิ.พ. ม. 27, ม. 200โจทก์จำเลยตกลงกันกำหนดวันนัดสืบพยานจำเลยซึ่งมีหน้าที่นำสืบก่อนในวันที่ 8 มิถุนายน 2527 มิใช่วันที่ 8 พฤษภาคม 2527ตามที่ศาลจดไว้ในรายงานกระบวนพิจารณา ดังนั้นที่ศาลชั้นต้นออกนั่งพิจารณาสืบพยานจำเลยในวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 และมีคำสั่งว่าคู่ความทั้งสองฝ่ายขาดนัดพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความจึงเป็นคำสั่งจำหน่ายคดี โดยที่โจทก์จำเลยไม่ได้ขาดนัดพิจารณาเป็นคำสั่งที่เกิดจากการผิดหลงไม่มีผลบังคับตาม ป.วิ.พ. มาตรา 200ถือได้ว่าเป็นกรณีที่ศาลชั้นต้นมิได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความว่าด้วยการพิจารณาโดยขาดนัด ศาลชั้นต้นเพิกถอนการพิจารณาคดีที่ผิดระเบียบโดยผิดหลงนั้นได้ ตามมาตรา 27.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ทรงเช็คธนาคารกรุงไทย จำกัด สาขาสุรินทร์ ที่จำเลยเป็นผู้สั่งจ่าย 3 ฉบับ ธนาคารปฏิเสธไม่จ่ายเงินตามเช็คดังกล่าว จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยชำระเงินต้นและดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีคิดถึงวันฟ้องเป็นเงินทั้งสิ้น32,986.90 บาทจำเลยให้การปฏิเสธความรับผิด เพราะเช็คตามที่โจทก์ฟ้องไม่มีมูลหนี้ต่อกันศาลชั้นต้นกำหนดให้จำเลยนำสืบพยานก่อน ครั้นถึงวันนัดคือวันที่8 พฤษภาคม 2527 เวลา 8.30 นาฬิกา ทั้งโจทก์และจำเลยไม่มาศาลศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีจากสารบบความ ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องว่า ความจริงโจทก์และจำเลยกำหนดนัดสืบพยานจำเลยในวันที่ 8 มิถุนายน2527 ไม่ใช่วันที่ 8 พฤษภาคม 2527 จึงขอให้ศาลสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีนั้นเสีย จำเลยยื่นคำแถลงคัดค้านศาลชั้นต้นไต่สวนคำร้องแล้วเชื่อว่า โจทก์และจำเลยตกลงนัดสืบพยานจำเลยวันที่ 8 มิถุนายน 2527 จริง จึงมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งที่จำหน่ายคดีนั้นเสีย ให้นัดสืบพยานจำเลยต่อไปใหม่จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ได้ความว่าครั้งแรกศาลชั้นต้นนัดสืบพยานจำเลย วันที่ 26 เมษายน 2527 เมื่อถึงวันนัดทนายจำเลยป่วยและขอเลื่อนคดี ศาลอนุญาตให้เลื่อนการสืบพยานจำเลยไป ครั้นวันที่ 8พฤษภาคม 2527 เวลา 8.30 นาฬิกา ปรากฏว่าทั้งโจทก์จำเลยไม่มาศาลศาลจึงมีคำสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 200 ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่า ความจริงโจทก์จำเลยตกลงนัดสืบพยานจำเลยวันที่ 8มิถุนายน 2527 มิใช่วันที่ 8 พฤษภาคม 2527 จึงขอให้เพิกถอนคำสั่งที่สั่งจำหน่ายคดีนั้นเสียจำเลยฎีกาว่า การที่จะยื่นคำร้องขอให้เพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีได้นั้นจะต้องเป็นกรณีที่ศาลมีคำสั่งไปโดยผิดระเบียบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27 คดีนี้ศาลนัดสืบพยานจำเลยในวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 ซึ่งทนายโจทก์และทนายจำเลยได้ลงลายมือชื่อทราบนัดไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาโดยชอบแล้วเมื่อถึงวันนัดคู่ความไม่มาศาล ศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ มาตรา 200 จึงไม่เป็นการผิดระเบียบศาลนั้นเองจะเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีไม่ได้ พิเคราะห์พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบในชั้นไต่สวนคำร้องของโจทก์แล้ว ปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลแรงงานกลางในคดีหมายเลขดำที่ 31/2527 ลงวันที่ 18เมษายน 2527 ซึ่งทนายโจทก์เป็นทนายความในคดีดังกล่าว ศาลแรงงานกลางนัดสืบพยานจำเลยวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 เวลา 9 นาฬิกา และตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลแรงงานกลาง ลงวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 ก็ปรากฏว่าทนายโจทก์ได้ไปที่ศาลแรงงานกลางตามนัด จึงน่าเชื่อว่า โจทก์จำเลยได้ตกลงกันกำหนดวันนัดสืบพยานจำเลยคดีนี้ในวันที่ 8 มิถุนายน 2527มิใช่วันที่ 8 พฤษภาคม 2527 ตามที่ศาลจดไว้ในรายงานกระบวนพจารณาเพราะทนายโจทก์ย่อมจะไม่กำหนดวันนัดในคดีที่ศาลแรงงานกลางซึ่งนัดไว้ก่อนกับคดีของศาลนี้ในวันเดียวกัน ดังนั้นที่ศาลชั้นต้นจดรายงานกระบวนพิจารณาว่า นัดสือพยานจำเลยในวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 และได้มีคำสั่งในวันดังกล่าวว่า คู่ความทั้งสองฝ่ายขาดนัดพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความจึงเป็นคำสั่งจำหน่ายคดีโดยที่โจทก์จำเลยไม่ได้ขาดนัดพิจารณา เป็นคำสั่งที่เกิดจากการผิดหลงไม่มีผลบังคับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 200 ถือได้ว่าเป็นกรณีที่ศาลชั้นต้นมิได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งว่าด้วยการพิจารณาโดยขาดนัดที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเพิกถอนการพิจารณาคดีที่ผิดระเบียบโดยผิดหลงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27 และศาลอุทธรณ์พิพากษายืน เป็นการชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(สง่า ศิลปประสิทธิ์-ชูเชิด รักตะบุตร์-ธิรพันธุ์ รัศมิทัต)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุกรณีตามคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ ข้อเท็จจริงที่ปรากฏคงไม่มีผู้ใดเถียงว่าที่ศาลสั่งว่าคู่ความทั้งสองฝ่ายขาดนัดพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความนั้น ไม่ใช่คำสั่งที่เกิดจากการผิดหลงแต่เรื่องนี้ก็มิใช่ความผิดของศาลโดยตรง คู่ความเองก็มีส่วนผิดอยู่มาก คู่ความคงไม่อาจอ้างได้อย่างสนิทใจว่าเหตุที่คดีความของตนต้องล่าช้าออกไปอีกเป็นเพราะศาลดำเนินกระบวนพิจารณาผิดระเบียบหรือผิดหลง ทั้งนี้เพราะทั้งขณะที่ศาลอ่านรายงานกระบวนพิจารณาและขณะที่คู่ความทั้งสองฝ่ายลงชื่อในรายงานกระบวนพิจารณา เมื่อวันที่ 26เมษายน 2527 นั้น ย่อมปฏิเสธไม่ได้ว่าตนมีส่วนบกพร่องไม่ฟังหรือตรงจดูให้ดีก่อนว่าศาลได้อนุญาตให้เลื่อนคดีไปตามกำหนดวันเวลาที่คู่ความทั้งสองฝ่ายตกลงกันหรือไม่ เป็นเหตุให้กระบวนพิจารณาต้องล่าช้าออกไปอีก ซึ่งเป็นข้อเตือนใจของทนายโจทก์ว่าต้องระมัดระวังรักษาประโยชน์ของตัวความมากกว่านี้ ทำให้ตัวความต้องได้รับชดใช้เงินตามฟ้องล่าช้าออกไปอีก เพราะเพียงคำร้องของโจทก์ที่ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีก็ต้องพิจารณากันถึง 3 ศาล เหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะว่า เมื่อศาลมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีเพราะคู่ความทั้งสองฝ่ายขาดนัดพิจารณาแล้วไม่มีกระบวนพิจารณาใดที่ศาลชั้นต้นจะต้องดำเนินการต่อไปอีกในศาลนั้น คำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีเดิมจึงไม่ใช่คำสั่งที่ศาลชั้นต้นสั่งในระหว่างพิจารณาจึงไม่เป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาที่ห้ามจำเลยมิให้อุทธรณ์คำสั่งนั้นทันทีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226 และเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยก็ย่อมฎีกาต่อมาได้เพราะไม่ใช่คำสั่งระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์เช่นกัน เมื่อศาลฎีกาพิพากษาแล้ว คดีจึงย้อนกลับไปศาลชั้นต้นใหม่ เพียงเท่านี้คงกินเวลาไม่น้อยกว่า 6 เดือน อย่างไรก็ดีเรื่องนี้คงเป็นเรื่องสมประโยชน์ของจำเลยที่คดีต้องพิจารณาล่าช้าออกไป ฉะนั้นเรื่องนี้จึงเป็นอุทาหรณ์เตือนใจทนายโจทก์ได้เป็นอย่างดีว่าควรต้องระมัดระวังรักษาผลประโยชน์ของตัวความให้มากกว่านี้ คดีนี้ที่ศาลสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีเสียชอบด้วยเหตุผลแล้วเหตุผลประการแรกก็คือ วันที่ศาลสั่งให้เลื่อนคดีเป็นวันที่ 26เมษายน 2527 ซึ่งศาลไม่น่าจะอนุญาตให้เลื่อนคดีไปเพียง 12 วันเพราะโดยปกติศาลจะให้เลื่อนคดีไปประมาณ 1 เดือน ทั้งนี้ เพราะมีคดีอื่นที่ศาลได้นัดพิจารณาไว้แล้ว เว้นแต่มีเหตุผลพิเศษที่ศาลจะเร่งรัดพิจารณาคดีจริง ๆ เหตุผลประการที่สองที่ทำให้เห็นว่า คู่ความตกลงกันให้เลื่อนคดีไปในวันที่ 8 มิถุนายน 2527 ก็คือทนายโจทก์มีคดีความที่นัดอยู่แล้วที่ศาลแรงงานกลางในวันเดียวกันและเกือบจะเป็นเวลาเดียวกัน ทั้งยังปรากฏว่าทนายโจทก์ไปศาลแรงงานกลางตามนัดด้วย จึงไม่มีเหตุให้เห็นว่าโจทก์จงใจขาดนัด แต่ถ้าหากข้อเท็จจริงในเรื่องดังกล่าวไม่ปรากฏอาจถือได้ว่าเป็นการจงใจขาดนัด และศาลสั่งว่าคู่ความทั้งสองฝ่ายขาดนัดพิจารณานั้นชอบแล้วก็เป็นได้ ทั้งนี้เพราะถือว่าเป็นความบกพร่องของตัวความเองที่ไม่ทักท้วยศาลเสียก่อนในขณะฟังรายงานกระบวนพิจารณา (ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 236/2507 และ2287/2517 ประกอบ). ปริญญาดีผดุง.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ทรงเช็คธนาคารกรุงไทย จำกัด สาขาสุรินทร์ ที่จำเลยเป็นผู้สั่งจ่าย 3 ฉบับ ธนาคารปฏิเสธไม่จ่ายเงินตามเช็คดังกล่าว จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยชำระเงินต้นและดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีคิดถึงวันฟ้องเป็นเงินทั้งสิ้น32,986.90 บาทจำเลยให้การปฏิเสธความรับผิด เพราะเช็คตามที่โจทก์ฟ้องไม่มีมูลหนี้ต่อกันศาลชั้นต้นกำหนดให้จำเลยนำสืบพยานก่อน ครั้นถึงวันนัดคือวันที่8 พฤษภาคม 2527 เวลา 8.30 นาฬิกา ทั้งโจทก์และจำเลยไม่มาศาลศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีจากสารบบความ ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องว่า ความจริงโจทก์และจำเลยกำหนดนัดสืบพยานจำเลยในวันที่ 8 มิถุนายน2527 ไม่ใช่วันที่ 8 พฤษภาคม 2527 จึงขอให้ศาลสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีนั้นเสีย จำเลยยื่นคำแถลงคัดค้านศาลชั้นต้นไต่สวนคำร้องแล้วเชื่อว่า โจทก์และจำเลยตกลงนัดสืบพยานจำเลยวันที่ 8 มิถุนายน 2527 จริง จึงมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งที่จำหน่ายคดีนั้นเสีย ให้นัดสืบพยานจำเลยต่อไปใหม่จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ได้ความว่าครั้งแรกศาลชั้นต้นนัดสืบพยานจำเลย วันที่ 26 เมษายน 2527 เมื่อถึงวันนัดทนายจำเลยป่วยและขอเลื่อนคดี ศาลอนุญาตให้เลื่อนการสืบพยานจำเลยไป ครั้นวันที่ 8พฤษภาคม 2527 เวลา 8.30 นาฬิกา ปรากฏว่าทั้งโจทก์จำเลยไม่มาศาลศาลจึงมีคำสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 200 ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่า ความจริงโจทก์จำเลยตกลงนัดสืบพยานจำเลยวันที่ 8มิถุนายน 2527 มิใช่วันที่ 8 พฤษภาคม 2527 จึงขอให้เพิกถอนคำสั่งที่สั่งจำหน่ายคดีนั้นเสียจำเลยฎีกาว่า การที่จะยื่นคำร้องขอให้เพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีได้นั้นจะต้องเป็นกรณีที่ศาลมีคำสั่งไปโดยผิดระเบียบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27 คดีนี้ศาลนัดสืบพยานจำเลยในวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 ซึ่งทนายโจทก์และทนายจำเลยได้ลงลายมือชื่อทราบนัดไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาโดยชอบแล้วเมื่อถึงวันนัดคู่ความไม่มาศาล ศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ มาตรา 200 จึงไม่เป็นการผิดระเบียบศาลนั้นเองจะเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีไม่ได้ พิเคราะห์พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบในชั้นไต่สวนคำร้องของโจทก์แล้ว ปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลแรงงานกลางในคดีหมายเลขดำที่ 31/2527 ลงวันที่ 18เมษายน 2527 ซึ่งทนายโจทก์เป็นทนายความในคดีดังกล่าว ศาลแรงงานกลางนัดสืบพยานจำเลยวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 เวลา 9 นาฬิกา และตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลแรงงานกลาง ลงวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 ก็ปรากฏว่าทนายโจทก์ได้ไปที่ศาลแรงงานกลางตามนัด จึงน่าเชื่อว่า โจทก์จำเลยได้ตกลงกันกำหนดวันนัดสืบพยานจำเลยคดีนี้ในวันที่ 8 มิถุนายน 2527มิใช่วันที่ 8 พฤษภาคม 2527 ตามที่ศาลจดไว้ในรายงานกระบวนพจารณาเพราะทนายโจทก์ย่อมจะไม่กำหนดวันนัดในคดีที่ศาลแรงงานกลางซึ่งนัดไว้ก่อนกับคดีของศาลนี้ในวันเดียวกัน ดังนั้นที่ศาลชั้นต้นจดรายงานกระบวนพิจารณาว่า นัดสือพยานจำเลยในวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 และได้มีคำสั่งในวันดังกล่าวว่า คู่ความทั้งสองฝ่ายขาดนัดพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความจึงเป็นคำสั่งจำหน่ายคดีโดยที่โจทก์จำเลยไม่ได้ขาดนัดพิจารณา เป็นคำสั่งที่เกิดจากการผิดหลงไม่มีผลบังคับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 200 ถือได้ว่าเป็นกรณีที่ศาลชั้นต้นมิได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งว่าด้วยการพิจารณาโดยขาดนัดที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเพิกถอนการพิจารณาคดีที่ผิดระเบียบโดยผิดหลงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27 และศาลอุทธรณ์พิพากษายืน เป็นการชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1548/2530นาย ลิ้มง้วนกิง แซ่ลิ้ มโจทก์นาง ดวง แข อึง นิยมจำเลย ป.วิ.พ. ม. 27, ม. 200โจทก์จำเลยตกลงกันกำหนดวันนัดสืบพยานจำเลยซึ่งมีหน้าที่นำสืบก่อนในวันที่ 8 มิถุนายน 2527 มิใช่วันที่ 8 พฤษภาคม 2527ตามที่ศาลจดไว้ในรายงานกระบวนพิจารณา ดังนั้นที่ศาลชั้นต้นออกนั่งพิจารณาสืบพยานจำเลยในวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 และมีคำสั่งว่าคู่ความทั้งสองฝ่ายขาดนัดพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความจึงเป็นคำสั่งจำหน่ายคดี โดยที่โจทก์จำเลยไม่ได้ขาดนัดพิจารณาเป็นคำสั่งที่เกิดจากการผิดหลงไม่มีผลบังคับตาม ป.วิ.พ. มาตรา 200ถือได้ว่าเป็นกรณีที่ศาลชั้นต้นมิได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความว่าด้วยการพิจารณาโดยขาดนัด ศาลชั้นต้นเพิกถอนการพิจารณาคดีที่ผิดระเบียบโดยผิดหลงนั้นได้ ตามมาตรา 27.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ทรงเช็คธนาคารกรุงไทย จำกัด สาขาสุรินทร์ ที่จำเลยเป็นผู้สั่งจ่าย 3 ฉบับ ธนาคารปฏิเสธไม่จ่ายเงินตามเช็คดังกล่าว จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยชำระเงินต้นและดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีคิดถึงวันฟ้องเป็นเงินทั้งสิ้น32,986.90 บาทจำเลยให้การปฏิเสธความรับผิด เพราะเช็คตามที่โจทก์ฟ้องไม่มีมูลหนี้ต่อกันศาลชั้นต้นกำหนดให้จำเลยนำสืบพยานก่อน ครั้นถึงวันนัดคือวันที่8 พฤษภาคม 2527 เวลา 8.30 นาฬิกา ทั้งโจทก์และจำเลยไม่มาศาลศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีจากสารบบความ ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องว่า ความจริงโจทก์และจำเลยกำหนดนัดสืบพยานจำเลยในวันที่ 8 มิถุนายน2527 ไม่ใช่วันที่ 8 พฤษภาคม 2527 จึงขอให้ศาลสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีนั้นเสีย จำเลยยื่นคำแถลงคัดค้านศาลชั้นต้นไต่สวนคำร้องแล้วเชื่อว่า โจทก์และจำเลยตกลงนัดสืบพยานจำเลยวันที่ 8 มิถุนายน 2527 จริง จึงมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งที่จำหน่ายคดีนั้นเสีย ให้นัดสืบพยานจำเลยต่อไปใหม่จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ได้ความว่าครั้งแรกศาลชั้นต้นนัดสืบพยานจำเลย วันที่ 26 เมษายน 2527 เมื่อถึงวันนัดทนายจำเลยป่วยและขอเลื่อนคดี ศาลอนุญาตให้เลื่อนการสืบพยานจำเลยไป ครั้นวันที่ 8พฤษภาคม 2527 เวลา 8.30 นาฬิกา ปรากฏว่าทั้งโจทก์จำเลยไม่มาศาลศาลจึงมีคำสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 200 ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่า ความจริงโจทก์จำเลยตกลงนัดสืบพยานจำเลยวันที่ 8มิถุนายน 2527 มิใช่วันที่ 8 พฤษภาคม 2527 จึงขอให้เพิกถอนคำสั่งที่สั่งจำหน่ายคดีนั้นเสียจำเลยฎีกาว่า การที่จะยื่นคำร้องขอให้เพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีได้นั้นจะต้องเป็นกรณีที่ศาลมีคำสั่งไปโดยผิดระเบียบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27 คดีนี้ศาลนัดสืบพยานจำเลยในวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 ซึ่งทนายโจทก์และทนายจำเลยได้ลงลายมือชื่อทราบนัดไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาโดยชอบแล้วเมื่อถึงวันนัดคู่ความไม่มาศาล ศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ มาตรา 200 จึงไม่เป็นการผิดระเบียบศาลนั้นเองจะเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีไม่ได้ พิเคราะห์พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบในชั้นไต่สวนคำร้องของโจทก์แล้ว ปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลแรงงานกลางในคดีหมายเลขดำที่ 31/2527 ลงวันที่ 18เมษายน 2527 ซึ่งทนายโจทก์เป็นทนายความในคดีดังกล่าว ศาลแรงงานกลางนัดสืบพยานจำเลยวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 เวลา 9 นาฬิกา และตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลแรงงานกลาง ลงวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 ก็ปรากฏว่าทนายโจทก์ได้ไปที่ศาลแรงงานกลางตามนัด จึงน่าเชื่อว่า โจทก์จำเลยได้ตกลงกันกำหนดวันนัดสืบพยานจำเลยคดีนี้ในวันที่ 8 มิถุนายน 2527มิใช่วันที่ 8 พฤษภาคม 2527 ตามที่ศาลจดไว้ในรายงานกระบวนพจารณาเพราะทนายโจทก์ย่อมจะไม่กำหนดวันนัดในคดีที่ศาลแรงงานกลางซึ่งนัดไว้ก่อนกับคดีของศาลนี้ในวันเดียวกัน ดังนั้นที่ศาลชั้นต้นจดรายงานกระบวนพิจารณาว่า นัดสือพยานจำเลยในวันที่ 8 พฤษภาคม 2527 และได้มีคำสั่งในวันดังกล่าวว่า คู่ความทั้งสองฝ่ายขาดนัดพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความจึงเป็นคำสั่งจำหน่ายคดีโดยที่โจทก์จำเลยไม่ได้ขาดนัดพิจารณา เป็นคำสั่งที่เกิดจากการผิดหลงไม่มีผลบังคับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 200 ถือได้ว่าเป็นกรณีที่ศาลชั้นต้นมิได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งว่าด้วยการพิจารณาโดยขาดนัดที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเพิกถอนการพิจารณาคดีที่ผิดระเบียบโดยผิดหลงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27 และศาลอุทธรณ์พิพากษายืน เป็นการชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(สง่า ศิลปประสิทธิ์-ชูเชิด รักตะบุตร์-ธิรพันธุ์ รัศมิทัต)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุกรณีตามคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ ข้อเท็จจริงที่ปรากฏคงไม่มีผู้ใดเถียงว่าที่ศาลสั่งว่าคู่ความทั้งสองฝ่ายขาดนัดพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความนั้น ไม่ใช่คำสั่งที่เกิดจากการผิดหลงแต่เรื่องนี้ก็มิใช่ความผิดของศาลโดยตรง คู่ความเองก็มีส่วนผิดอยู่มาก คู่ความคงไม่อาจอ้างได้อย่างสนิทใจว่าเหตุที่คดีความของตนต้องล่าช้าออกไปอีกเป็นเพราะศาลดำเนินกระบวนพิจารณาผิดระเบียบหรือผิดหลง ทั้งนี้เพราะทั้งขณะที่ศาลอ่านรายงานกระบวนพิจารณาและขณะที่คู่ความทั้งสองฝ่ายลงชื่อในรายงานกระบวนพิจารณา เมื่อวันที่ 26เมษายน 2527 นั้น ย่อมปฏิเสธไม่ได้ว่าตนมีส่วนบกพร่องไม่ฟังหรือตรงจดูให้ดีก่อนว่าศาลได้อนุญาตให้เลื่อนคดีไปตามกำหนดวันเวลาที่คู่ความทั้งสองฝ่ายตกลงกันหรือไม่ เป็นเหตุให้กระบวนพิจารณาต้องล่าช้าออกไปอีก ซึ่งเป็นข้อเตือนใจของทนายโจทก์ว่าต้องระมัดระวังรักษาประโยชน์ของตัวความมากกว่านี้ ทำให้ตัวความต้องได้รับชดใช้เงินตามฟ้องล่าช้าออกไปอีก เพราะเพียงคำร้องของโจทก์ที่ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีก็ต้องพิจารณากันถึง 3 ศาล เหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะว่า เมื่อศาลมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีเพราะคู่ความทั้งสองฝ่ายขาดนัดพิจารณาแล้วไม่มีกระบวนพิจารณาใดที่ศาลชั้นต้นจะต้องดำเนินการต่อไปอีกในศาลนั้น คำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีเดิมจึงไม่ใช่คำสั่งที่ศาลชั้นต้นสั่งในระหว่างพิจารณาจึงไม่เป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาที่ห้ามจำเลยมิให้อุทธรณ์คำสั่งนั้นทันทีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226 และเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยก็ย่อมฎีกาต่อมาได้เพราะไม่ใช่คำสั่งระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์เช่นกัน เมื่อศาลฎีกาพิพากษาแล้ว คดีจึงย้อนกลับไปศาลชั้นต้นใหม่ เพียงเท่านี้คงกินเวลาไม่น้อยกว่า 6 เดือน อย่างไรก็ดีเรื่องนี้คงเป็นเรื่องสมประโยชน์ของจำเลยที่คดีต้องพิจารณาล่าช้าออกไป ฉะนั้นเรื่องนี้จึงเป็นอุทาหรณ์เตือนใจทนายโจทก์ได้เป็นอย่างดีว่าควรต้องระมัดระวังรักษาผลประโยชน์ของตัวความให้มากกว่านี้ คดีนี้ที่ศาลสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีเสียชอบด้วยเหตุผลแล้วเหตุผลประการแรกก็คือ วันที่ศาลสั่งให้เลื่อนคดีเป็นวันที่ 26เมษายน 2527 ซึ่งศาลไม่น่าจะอนุญาตให้เลื่อนคดีไปเพียง 12 วันเพราะโดยปกติศาลจะให้เลื่อนคดีไปประมาณ 1 เดือน ทั้งนี้ เพราะมีคดีอื่นที่ศาลได้นัดพิจารณาไว้แล้ว เว้นแต่มีเหตุผลพิเศษที่ศาลจะเร่งรัดพิจารณาคดีจริง ๆ เหตุผลประการที่สองที่ทำให้เห็นว่า คู่ความตกลงกันให้เลื่อนคดีไปในวันที่ 8 มิถุนายน 2527 ก็คือทนายโจทก์มีคดีความที่นัดอยู่แล้วที่ศาลแรงงานกลางในวันเดียวกันและเกือบจะเป็นเวลาเดียวกัน ทั้งยังปรากฏว่าทนายโจทก์ไปศาลแรงงานกลางตามนัดด้วย จึงไม่มีเหตุให้เห็นว่าโจทก์จงใจขาดนัด แต่ถ้าหากข้อเท็จจริงในเรื่องดังกล่าวไม่ปรากฏอาจถือได้ว่าเป็นการจงใจขาดนัด และศาลสั่งว่าคู่ความทั้งสองฝ่ายขาดนัดพิจารณานั้นชอบแล้วก็เป็นได้ ทั้งนี้เพราะถือว่าเป็นความบกพร่องของตัวความเองที่ไม่ทักท้วยศาลเสียก่อนในขณะฟังรายงานกระบวนพิจารณา (ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 236/2507 และ2287/2517 ประกอบ). ปริญญาดีผดุง.