คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 763/2535หลักกฎหมาย: ระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของผู้ร้องกำหนดไว้ว่าหากพนักงานผู้ใดจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหาย ถือว่าผิดวินัยขั้นร้ายแรง เช่นนี้ การที่ผู้คัดค้านจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหาย โดยการชักชวนหรือยุยงให้พนักงานของผู้ร้องผละงานหรือละทิ้งการงานในการปฏิบัติหน้าที่ ย่อมเป็นการกระทำผิดวินัยขั้นร้ายแรงมีเหตุอันสมควรที่ศาลสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องลงโทษผู้คัดค้านได้ผู้ร้องทั้งสองสำนวนยื่นคำร้องว่า ผู้คัดค้านทั้งสองเป็นลูกจ้างของผู้ร้องและเป็นกรรมการลูกจ้าง เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม2534 ผู้คัดค้านทั้งสองร่วมกันชักชวนยุยงให้พนักงานแผนกชุบจำนวน6 คน ผละงานหรือละทิ้งหน้าที่ขณะเป็นเวลาปฏิบัติงาน เป็นเหตุให้พนักงานแผนกชุบเกิดความสับสนวุ่นวายและผละงานละทิ้งหน้าที่ในขณะนั้นและผู้คัดค้านที่ 1 ได้ละทิ้งหน้าที่ไป จงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหายเป็นความผิดต่อกฎหมายและผิดวินัยอย่างร้ายแรงซึ่งมีโทษไล่ออก ขอศาลอนุญาตให้ผู้ร้องลงโทษเลิกจ้างผู้คัดค้านทั้งสองผู้คัดค้านทั้งสองยื่นคำคัดค้าน ขอให้ยกคำร้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ผู้คัดค้านทั้งสองได้ห้ามไม่ให้พนักงานของผู้ร้องซึ่งเป็นลูกน้องของผู้คัดค้านทั้งสองในแผนกชุบทำงานตามหน้าที่ อันเป็นการชักชวนยุยงพนักงานของผู้ร้องให้ผละงานหรือละทิ้งหน้าที่ขณะเป็นเวลาปฏิบัติงาน ถือว่าเป็นการจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหาย ผิดข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ข้อห้ามทางวินัยขั้นร้ายแรง ข้อ 2 แม้ผู้ร้องจะไม่ได้รับความเสียหายอันไม่เป็นความผิดตามข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ข้อ 18 ก็ตามแต่การที่ผู้คัดค้านทั้งสองจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหายด้วยการชักชวนยุยงพนักงานของผู้ร้องละทิ้งงานในขณะปฏิบัติหน้าที่เป็นกรณีความผิดร้ายแรง มีเหตุอันสมควรให้ผู้ร้องลงโทษผู้คัดค้านทั้งสองได้ อนุญาตให้ผู้ร้องลงโทษผู้คัดค้านทั้งสองด้วยการเลิกจ้างผู้คัดค้านทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่ผู้คัดค้านทั้งสองอุทธรณ์ว่า การกระทำของผู้คัดค้านทั้งสองที่พูดจาชักชวนยุยงไม่ให้พนักงานของผู้ร้องทำงานนั้น ผู้ร้องไม่ได้รับความเสียหายเพียงแต่อาจเกิดความเสียหายเท่านั้น ไม่เป็นการผิดวินัยอย่างร้ายแรงแต่อย่างใด พิเคราะห์แล้ว ตามระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของผู้ร้อง ข้อ 2 ได้กำหนดไว้ว่า หากพนักงานผู้ใดจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหายถือว่าผิดวินัยขั้นร้ายแรง ที่ผู้คัดค้านทั้งสองอุทธรณ์ว่าผู้ร้องไม่ได้รับความเสียหายเพียงแต่อาจเกิดความเสียหายผู้คัดค้านทั้งสองจึงไม่ผิดวินัยตามข้อ 2 นั้น เห็นว่า เพียงแต่ผู้คัดค้านทั้งสองจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหาย โดยการชักชวนหรือยุยงให้พนักงานของผู้ร้องผละงานหรือละทิ้งการงานในการปฏิบัติหน้าที่ ก็เป็นการกระทำผิดวินัยขั้นร้ายแรง มีเหตุอันสมควรที่ศาลสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องลงโทษผู้คัดค้านทั้งสองได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 763/2535บริษัท สูตร สุวรรณ จำกัดผู้ร้องนาย วิรัช พิชัยกุล กับพวกผู้คัดค้าน พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 52ระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของผู้ร้องกำหนดไว้ว่าหากพนักงานผู้ใดจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหาย ถือว่าผิดวินัยขั้นร้ายแรง เช่นนี้ การที่ผู้คัดค้านจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหาย โดยการชักชวนหรือยุยงให้พนักงานของผู้ร้องผละงานหรือละทิ้งการงานในการปฏิบัติหน้าที่ ย่อมเป็นการกระทำผิดวินัยขั้นร้ายแรงมีเหตุอันสมควรที่ศาลสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องลงโทษผู้คัดค้านได้ผู้ร้องทั้งสองสำนวนยื่นคำร้องว่า ผู้คัดค้านทั้งสองเป็นลูกจ้างของผู้ร้องและเป็นกรรมการลูกจ้าง เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม2534 ผู้คัดค้านทั้งสองร่วมกันชักชวนยุยงให้พนักงานแผนกชุบจำนวน6 คน ผละงานหรือละทิ้งหน้าที่ขณะเป็นเวลาปฏิบัติงาน เป็นเหตุให้พนักงานแผนกชุบเกิดความสับสนวุ่นวายและผละงานละทิ้งหน้าที่ในขณะนั้นและผู้คัดค้านที่ 1 ได้ละทิ้งหน้าที่ไป จงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหายเป็นความผิดต่อกฎหมายและผิดวินัยอย่างร้ายแรงซึ่งมีโทษไล่ออก ขอศาลอนุญาตให้ผู้ร้องลงโทษเลิกจ้างผู้คัดค้านทั้งสองผู้คัดค้านทั้งสองยื่นคำคัดค้าน ขอให้ยกคำร้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ผู้คัดค้านทั้งสองได้ห้ามไม่ให้พนักงานของผู้ร้องซึ่งเป็นลูกน้องของผู้คัดค้านทั้งสองในแผนกชุบทำงานตามหน้าที่ อันเป็นการชักชวนยุยงพนักงานของผู้ร้องให้ผละงานหรือละทิ้งหน้าที่ขณะเป็นเวลาปฏิบัติงาน ถือว่าเป็นการจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหาย ผิดข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ข้อห้ามทางวินัยขั้นร้ายแรง ข้อ 2 แม้ผู้ร้องจะไม่ได้รับความเสียหายอันไม่เป็นความผิดตามข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ข้อ 18 ก็ตามแต่การที่ผู้คัดค้านทั้งสองจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหายด้วยการชักชวนยุยงพนักงานของผู้ร้องละทิ้งงานในขณะปฏิบัติหน้าที่เป็นกรณีความผิดร้ายแรง มีเหตุอันสมควรให้ผู้ร้องลงโทษผู้คัดค้านทั้งสองได้ อนุญาตให้ผู้ร้องลงโทษผู้คัดค้านทั้งสองด้วยการเลิกจ้างผู้คัดค้านทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่ผู้คัดค้านทั้งสองอุทธรณ์ว่า การกระทำของผู้คัดค้านทั้งสองที่พูดจาชักชวนยุยงไม่ให้พนักงานของผู้ร้องทำงานนั้น ผู้ร้องไม่ได้รับความเสียหายเพียงแต่อาจเกิดความเสียหายเท่านั้น ไม่เป็นการผิดวินัยอย่างร้ายแรงแต่อย่างใด พิเคราะห์แล้ว ตามระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของผู้ร้อง ข้อ 2 ได้กำหนดไว้ว่า หากพนักงานผู้ใดจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหายถือว่าผิดวินัยขั้นร้ายแรง ที่ผู้คัดค้านทั้งสองอุทธรณ์ว่าผู้ร้องไม่ได้รับความเสียหายเพียงแต่อาจเกิดความเสียหายผู้คัดค้านทั้งสองจึงไม่ผิดวินัยตามข้อ 2 นั้น เห็นว่า เพียงแต่ผู้คัดค้านทั้งสองจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหาย โดยการชักชวนหรือยุยงให้พนักงานของผู้ร้องผละงานหรือละทิ้งการงานในการปฏิบัติหน้าที่ ก็เป็นการกระทำผิดวินัยขั้นร้ายแรง มีเหตุอันสมควรที่ศาลสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องลงโทษผู้คัดค้านทั้งสองได้พิพากษายืน(อุระ หวังอ้อมกลาง-ไมตรี กลั่นนุรักษ์-ประคนธ์ พันธุ์วิชาติกุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ผู้ร้องทั้งสองสำนวนยื่นคำร้องว่า ผู้คัดค้านทั้งสองเป็นลูกจ้างของผู้ร้องและเป็นกรรมการลูกจ้าง เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม2534 ผู้คัดค้านทั้งสองร่วมกันชักชวนยุยงให้พนักงานแผนกชุบจำนวน6 คน ผละงานหรือละทิ้งหน้าที่ขณะเป็นเวลาปฏิบัติงาน เป็นเหตุให้พนักงานแผนกชุบเกิดความสับสนวุ่นวายและผละงานละทิ้งหน้าที่ในขณะนั้นและผู้คัดค้านที่ 1 ได้ละทิ้งหน้าที่ไป จงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหายเป็นความผิดต่อกฎหมายและผิดวินัยอย่างร้ายแรงซึ่งมีโทษไล่ออก ขอศาลอนุญาตให้ผู้ร้องลงโทษเลิกจ้างผู้คัดค้านทั้งสองผู้คัดค้านทั้งสองยื่นคำคัดค้าน ขอให้ยกคำร้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ผู้คัดค้านทั้งสองได้ห้ามไม่ให้พนักงานของผู้ร้องซึ่งเป็นลูกน้องของผู้คัดค้านทั้งสองในแผนกชุบทำงานตามหน้าที่ อันเป็นการชักชวนยุยงพนักงานของผู้ร้องให้ผละงานหรือละทิ้งหน้าที่ขณะเป็นเวลาปฏิบัติงาน ถือว่าเป็นการจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหาย ผิดข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ข้อห้ามทางวินัยขั้นร้ายแรง ข้อ 2 แม้ผู้ร้องจะไม่ได้รับความเสียหายอันไม่เป็นความผิดตามข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ข้อ 18 ก็ตามแต่การที่ผู้คัดค้านทั้งสองจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหายด้วยการชักชวนยุยงพนักงานของผู้ร้องละทิ้งงานในขณะปฏิบัติหน้าที่เป็นกรณีความผิดร้ายแรง มีเหตุอันสมควรให้ผู้ร้องลงโทษผู้คัดค้านทั้งสองได้ อนุญาตให้ผู้ร้องลงโทษผู้คัดค้านทั้งสองด้วยการเลิกจ้างผู้คัดค้านทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่ผู้คัดค้านทั้งสองอุทธรณ์ว่า การกระทำของผู้คัดค้านทั้งสองที่พูดจาชักชวนยุยงไม่ให้พนักงานของผู้ร้องทำงานนั้น ผู้ร้องไม่ได้รับความเสียหายเพียงแต่อาจเกิดความเสียหายเท่านั้น ไม่เป็นการผิดวินัยอย่างร้ายแรงแต่อย่างใด พิเคราะห์แล้ว ตามระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของผู้ร้อง ข้อ 2 ได้กำหนดไว้ว่า หากพนักงานผู้ใดจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหายถือว่าผิดวินัยขั้นร้ายแรง ที่ผู้คัดค้านทั้งสองอุทธรณ์ว่าผู้ร้องไม่ได้รับความเสียหายเพียงแต่อาจเกิดความเสียหายผู้คัดค้านทั้งสองจึงไม่ผิดวินัยตามข้อ 2 นั้น เห็นว่า เพียงแต่ผู้คัดค้านทั้งสองจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหาย โดยการชักชวนหรือยุยงให้พนักงานของผู้ร้องผละงานหรือละทิ้งการงานในการปฏิบัติหน้าที่ ก็เป็นการกระทำผิดวินัยขั้นร้ายแรง มีเหตุอันสมควรที่ศาลสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องลงโทษผู้คัดค้านทั้งสองได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 763/2535บริษัท สูตร สุวรรณ จำกัดผู้ร้องนาย วิรัช พิชัยกุล กับพวกผู้คัดค้าน พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 52ระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของผู้ร้องกำหนดไว้ว่าหากพนักงานผู้ใดจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหาย ถือว่าผิดวินัยขั้นร้ายแรง เช่นนี้ การที่ผู้คัดค้านจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหาย โดยการชักชวนหรือยุยงให้พนักงานของผู้ร้องผละงานหรือละทิ้งการงานในการปฏิบัติหน้าที่ ย่อมเป็นการกระทำผิดวินัยขั้นร้ายแรงมีเหตุอันสมควรที่ศาลสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องลงโทษผู้คัดค้านได้ผู้ร้องทั้งสองสำนวนยื่นคำร้องว่า ผู้คัดค้านทั้งสองเป็นลูกจ้างของผู้ร้องและเป็นกรรมการลูกจ้าง เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม2534 ผู้คัดค้านทั้งสองร่วมกันชักชวนยุยงให้พนักงานแผนกชุบจำนวน6 คน ผละงานหรือละทิ้งหน้าที่ขณะเป็นเวลาปฏิบัติงาน เป็นเหตุให้พนักงานแผนกชุบเกิดความสับสนวุ่นวายและผละงานละทิ้งหน้าที่ในขณะนั้นและผู้คัดค้านที่ 1 ได้ละทิ้งหน้าที่ไป จงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหายเป็นความผิดต่อกฎหมายและผิดวินัยอย่างร้ายแรงซึ่งมีโทษไล่ออก ขอศาลอนุญาตให้ผู้ร้องลงโทษเลิกจ้างผู้คัดค้านทั้งสองผู้คัดค้านทั้งสองยื่นคำคัดค้าน ขอให้ยกคำร้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ผู้คัดค้านทั้งสองได้ห้ามไม่ให้พนักงานของผู้ร้องซึ่งเป็นลูกน้องของผู้คัดค้านทั้งสองในแผนกชุบทำงานตามหน้าที่ อันเป็นการชักชวนยุยงพนักงานของผู้ร้องให้ผละงานหรือละทิ้งหน้าที่ขณะเป็นเวลาปฏิบัติงาน ถือว่าเป็นการจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหาย ผิดข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ข้อห้ามทางวินัยขั้นร้ายแรง ข้อ 2 แม้ผู้ร้องจะไม่ได้รับความเสียหายอันไม่เป็นความผิดตามข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ข้อ 18 ก็ตามแต่การที่ผู้คัดค้านทั้งสองจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหายด้วยการชักชวนยุยงพนักงานของผู้ร้องละทิ้งงานในขณะปฏิบัติหน้าที่เป็นกรณีความผิดร้ายแรง มีเหตุอันสมควรให้ผู้ร้องลงโทษผู้คัดค้านทั้งสองได้ อนุญาตให้ผู้ร้องลงโทษผู้คัดค้านทั้งสองด้วยการเลิกจ้างผู้คัดค้านทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่ผู้คัดค้านทั้งสองอุทธรณ์ว่า การกระทำของผู้คัดค้านทั้งสองที่พูดจาชักชวนยุยงไม่ให้พนักงานของผู้ร้องทำงานนั้น ผู้ร้องไม่ได้รับความเสียหายเพียงแต่อาจเกิดความเสียหายเท่านั้น ไม่เป็นการผิดวินัยอย่างร้ายแรงแต่อย่างใด พิเคราะห์แล้ว ตามระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของผู้ร้อง ข้อ 2 ได้กำหนดไว้ว่า หากพนักงานผู้ใดจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหายถือว่าผิดวินัยขั้นร้ายแรง ที่ผู้คัดค้านทั้งสองอุทธรณ์ว่าผู้ร้องไม่ได้รับความเสียหายเพียงแต่อาจเกิดความเสียหายผู้คัดค้านทั้งสองจึงไม่ผิดวินัยตามข้อ 2 นั้น เห็นว่า เพียงแต่ผู้คัดค้านทั้งสองจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหาย โดยการชักชวนหรือยุยงให้พนักงานของผู้ร้องผละงานหรือละทิ้งการงานในการปฏิบัติหน้าที่ ก็เป็นการกระทำผิดวินัยขั้นร้ายแรง มีเหตุอันสมควรที่ศาลสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องลงโทษผู้คัดค้านทั้งสองได้พิพากษายืน(อุระ หวังอ้อมกลาง-ไมตรี กลั่นนุรักษ์-ประคนธ์ พันธุ์วิชาติกุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ