คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1394/2514หลักกฎหมาย: จำเลยเป็นพนักงานตีตราไม้ ไม่ใช่พนักงานป่าไม้ผู้มีอำนาจจับกุมผู้กระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ จำเลยได้แสดงตัวเป็นเจ้าพนักงานป่าไม้ผู้มีอำนาจจับกุม แล้วได้ทำการจับกุมผู้เสียหายในเรื่องไม้ที่ผู้เสียหายมีไว้ในครอบครองและยังเรียกเงินจากผู้เสียหายด้วยการกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 145โจทก์ฟ้องว่าจำเลยซึ่งมิใช่เป็นเจ้าพนักงานได้แสดงตนเป็นพนักงานป่าไม้อำเภอประทาย มีอำนาจตรวจจับผู้กระทำผิดพระราชบัญญัติป่าไม้ แล้วเข้ากระทำการเป็นเจ้าพนักงานป่าไม้ โดยทำการจับกุมนายขันธ์ สอนสมัยเป็นผู้ต้องหาว่ามีไม้หวงห้ามแปรรูปไว้ในความครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต และได้เรียกร้องเอาเงินจากนายขันธ์สอนสมัย 100 บาท ขอให้ลงโทษ จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 145 และนับโทษจำเลยต่อจากคดีอาญาดำที่ 1733/2512 ของศาลชั้นต้นจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 145 ให้จำคุก 3 เดือน คดีที่ขอให้นับโทษต่อยังไม่ตัดสินจึงนับโทษต่อให้ไม่ได้ ให้ยกคำขอโจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ขณะนายขันธ์ ผู้เสียหายกำลังเก็บไม้ซึ่งซื้อมาจากผู้อื่นจำเลยเข้ามาถามว่าซื้อไม้มาจากไหน เสียภาษีหรือเปล่าผู้เสียหายบอกว่าไม่ได้เสีย จำเลยบอกให้ผู้เสียหายไปซื้อกระดาษฟุลสแก๊ปมาแล้วจำเลยเขียนข้อความและอ่านให้ผู้เสียหายฟังต่อหน้าผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน ผู้เสียหายฟังไม่รู้เรื่อง แต่จับใจความได้ว่า ของกลางริบ แล้วจำเลยให้ผู้เสียหายเซ็นชื่อบอกให้ผู้เสียหายเอาเงินไปเสียที่อำเภอ 1,000 บาท ผู้เสียหายขอให้ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านชวนจำเลยไปกินข้าวกลางวันที่บ้านผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน ระหว่างกินเลี้ยงกันจำเลยว่าต้องการเงิน 500 บาท ผู้เสียหายไปเอาเงินมา 100 บาท มอบให้ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านจะเอาเงินมอบให้จำเลย จำเลยว่าซื้อเหล้ายากินกันดีกว่า จึงได้เอาเงินนั้นซื้อของเหล่านั้นกินกันโดยผู้เสียหายกลับไปบ้านก่อนไม่ได้ร่วมกินด้วย ต่อมาผู้เสียหายทราบว่าจำเลยไม่เอาเรื่องแล้วจึงวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยเป็นการแสดงตัวว่าเป็นเจ้าพนักงานป่าไม้ผู้มีอำนาจจับกุมซึ่งความจริงจำเลยเป็นพนักงานตีตราไม้ หาใช่เจ้าพนักงานป่าไม้ผู้มีอำนาจจับกุมอย่างไรไม่ ส่วนการกระทำของจำเลยที่ได้ปฏิบัติไป จะถือว่าได้กระทำการเป็นเจ้าพนักงานขึ้นแล้วหรือไม่ก็เห็นว่าการที่จำเลยเข้ามาซักถามนายขันธ์ แล้วสั่งให้นายขันธ์ไปเรียกตัวผู้ใหญ่บ้านมาร่วมรับรู้นายขันธ์ไปพาเอานายบุดดี ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านมาแทนแล้วจำเลยทำเป็นบันทึกจับกุมขึ้นอ่านให้ฟังและสั่งให้นายขันธ์เอาเงินไปเสียที่อำเภอนั้นฟังได้ว่าเป็นการที่ทำหน้าที่ของเจ้าพนักงานนั้นแล้ว แม้จะไม่ได้ความชัดจากถ้อยคำพยานว่าบันทึกจับกุมนั้นลงข้อความว่าอย่างไร เพราะจำเลยอ่านให้นายขันธ์ฟังเบา ๆ คนเดียว จนนายขันธ์ฟังความรู้เรื่องแต่เพียงว่า ไม้ของกลางริบนั้นก็ตาม ก็เป็นการกระทำที่แสดงออกให้นายขันธ์และผู้มาอยู่รู้เห็นด้วย ทราบว่าได้มีการจับกุมกันแล้วการกระทำของจำเลยจึงครบองค์ เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 145 ดังที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยนั้นแล้วพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่าจำเลยมีความผิด และให้ลงโทษดังที่ศาลชั้นต้นได้พิพากษาไว้แล้วนั้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1394/2514พนักงานอัยการจังหวัดนครราชสีมาโจทก์นายชื่น คุ้มเรือนจำเลย ป.อ. ม. 145จำเลยเป็นพนักงานตีตราไม้ ไม่ใช่พนักงานป่าไม้ผู้มีอำนาจจับกุมผู้กระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ จำเลยได้แสดงตัวเป็นเจ้าพนักงานป่าไม้ผู้มีอำนาจจับกุม แล้วได้ทำการจับกุมผู้เสียหายในเรื่องไม้ที่ผู้เสียหายมีไว้ในครอบครองและยังเรียกเงินจากผู้เสียหายด้วยการกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 145โจทก์ฟ้องว่าจำเลยซึ่งมิใช่เป็นเจ้าพนักงานได้แสดงตนเป็นพนักงานป่าไม้อำเภอประทาย มีอำนาจตรวจจับผู้กระทำผิดพระราชบัญญัติป่าไม้ แล้วเข้ากระทำการเป็นเจ้าพนักงานป่าไม้ โดยทำการจับกุมนายขันธ์ สอนสมัยเป็นผู้ต้องหาว่ามีไม้หวงห้ามแปรรูปไว้ในความครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต และได้เรียกร้องเอาเงินจากนายขันธ์สอนสมัย 100 บาท ขอให้ลงโทษ จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 145 และนับโทษจำเลยต่อจากคดีอาญาดำที่ 1733/2512 ของศาลชั้นต้นจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 145 ให้จำคุก 3 เดือน คดีที่ขอให้นับโทษต่อยังไม่ตัดสินจึงนับโทษต่อให้ไม่ได้ ให้ยกคำขอโจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ขณะนายขันธ์ ผู้เสียหายกำลังเก็บไม้ซึ่งซื้อมาจากผู้อื่นจำเลยเข้ามาถามว่าซื้อไม้มาจากไหน เสียภาษีหรือเปล่าผู้เสียหายบอกว่าไม่ได้เสีย จำเลยบอกให้ผู้เสียหายไปซื้อกระดาษฟุลสแก๊ปมาแล้วจำเลยเขียนข้อความและอ่านให้ผู้เสียหายฟังต่อหน้าผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน ผู้เสียหายฟังไม่รู้เรื่อง แต่จับใจความได้ว่า ของกลางริบ แล้วจำเลยให้ผู้เสียหายเซ็นชื่อบอกให้ผู้เสียหายเอาเงินไปเสียที่อำเภอ 1,000 บาท ผู้เสียหายขอให้ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านชวนจำเลยไปกินข้าวกลางวันที่บ้านผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน ระหว่างกินเลี้ยงกันจำเลยว่าต้องการเงิน 500 บาท ผู้เสียหายไปเอาเงินมา 100 บาท มอบให้ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านจะเอาเงินมอบให้จำเลย จำเลยว่าซื้อเหล้ายากินกันดีกว่า จึงได้เอาเงินนั้นซื้อของเหล่านั้นกินกันโดยผู้เสียหายกลับไปบ้านก่อนไม่ได้ร่วมกินด้วย ต่อมาผู้เสียหายทราบว่าจำเลยไม่เอาเรื่องแล้วจึงวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยเป็นการแสดงตัวว่าเป็นเจ้าพนักงานป่าไม้ผู้มีอำนาจจับกุมซึ่งความจริงจำเลยเป็นพนักงานตีตราไม้ หาใช่เจ้าพนักงานป่าไม้ผู้มีอำนาจจับกุมอย่างไรไม่ ส่วนการกระทำของจำเลยที่ได้ปฏิบัติไป จะถือว่าได้กระทำการเป็นเจ้าพนักงานขึ้นแล้วหรือไม่ก็เห็นว่าการที่จำเลยเข้ามาซักถามนายขันธ์ แล้วสั่งให้นายขันธ์ไปเรียกตัวผู้ใหญ่บ้านมาร่วมรับรู้นายขันธ์ไปพาเอานายบุดดี ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านมาแทนแล้วจำเลยทำเป็นบันทึกจับกุมขึ้นอ่านให้ฟังและสั่งให้นายขันธ์เอาเงินไปเสียที่อำเภอนั้นฟังได้ว่าเป็นการที่ทำหน้าที่ของเจ้าพนักงานนั้นแล้ว แม้จะไม่ได้ความชัดจากถ้อยคำพยานว่าบันทึกจับกุมนั้นลงข้อความว่าอย่างไร เพราะจำเลยอ่านให้นายขันธ์ฟังเบา ๆ คนเดียว จนนายขันธ์ฟังความรู้เรื่องแต่เพียงว่า ไม้ของกลางริบนั้นก็ตาม ก็เป็นการกระทำที่แสดงออกให้นายขันธ์และผู้มาอยู่รู้เห็นด้วย ทราบว่าได้มีการจับกุมกันแล้วการกระทำของจำเลยจึงครบองค์ เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 145 ดังที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยนั้นแล้วพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่าจำเลยมีความผิด และให้ลงโทษดังที่ศาลชั้นต้นได้พิพากษาไว้แล้วนั้น(เฉลิม ทัตภิรมย์-จินตา บุณยอาคม-อุทัย ศุภนิตย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยซึ่งมิใช่เป็นเจ้าพนักงานได้แสดงตนเป็นพนักงานป่าไม้อำเภอประทาย มีอำนาจตรวจจับผู้กระทำผิดพระราชบัญญัติป่าไม้ แล้วเข้ากระทำการเป็นเจ้าพนักงานป่าไม้ โดยทำการจับกุมนายขันธ์ สอนสมัยเป็นผู้ต้องหาว่ามีไม้หวงห้ามแปรรูปไว้ในความครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต และได้เรียกร้องเอาเงินจากนายขันธ์สอนสมัย 100 บาท ขอให้ลงโทษ จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 145 และนับโทษจำเลยต่อจากคดีอาญาดำที่ 1733/2512 ของศาลชั้นต้นจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 145 ให้จำคุก 3 เดือน คดีที่ขอให้นับโทษต่อยังไม่ตัดสินจึงนับโทษต่อให้ไม่ได้ ให้ยกคำขอโจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ขณะนายขันธ์ ผู้เสียหายกำลังเก็บไม้ซึ่งซื้อมาจากผู้อื่นจำเลยเข้ามาถามว่าซื้อไม้มาจากไหน เสียภาษีหรือเปล่าผู้เสียหายบอกว่าไม่ได้เสีย จำเลยบอกให้ผู้เสียหายไปซื้อกระดาษฟุลสแก๊ปมาแล้วจำเลยเขียนข้อความและอ่านให้ผู้เสียหายฟังต่อหน้าผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน ผู้เสียหายฟังไม่รู้เรื่อง แต่จับใจความได้ว่า ของกลางริบ แล้วจำเลยให้ผู้เสียหายเซ็นชื่อบอกให้ผู้เสียหายเอาเงินไปเสียที่อำเภอ 1,000 บาท ผู้เสียหายขอให้ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านชวนจำเลยไปกินข้าวกลางวันที่บ้านผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน ระหว่างกินเลี้ยงกันจำเลยว่าต้องการเงิน 500 บาท ผู้เสียหายไปเอาเงินมา 100 บาท มอบให้ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านจะเอาเงินมอบให้จำเลย จำเลยว่าซื้อเหล้ายากินกันดีกว่า จึงได้เอาเงินนั้นซื้อของเหล่านั้นกินกันโดยผู้เสียหายกลับไปบ้านก่อนไม่ได้ร่วมกินด้วย ต่อมาผู้เสียหายทราบว่าจำเลยไม่เอาเรื่องแล้วจึงวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยเป็นการแสดงตัวว่าเป็นเจ้าพนักงานป่าไม้ผู้มีอำนาจจับกุมซึ่งความจริงจำเลยเป็นพนักงานตีตราไม้ หาใช่เจ้าพนักงานป่าไม้ผู้มีอำนาจจับกุมอย่างไรไม่ ส่วนการกระทำของจำเลยที่ได้ปฏิบัติไป จะถือว่าได้กระทำการเป็นเจ้าพนักงานขึ้นแล้วหรือไม่ก็เห็นว่าการที่จำเลยเข้ามาซักถามนายขันธ์ แล้วสั่งให้นายขันธ์ไปเรียกตัวผู้ใหญ่บ้านมาร่วมรับรู้นายขันธ์ไปพาเอานายบุดดี ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านมาแทนแล้วจำเลยทำเป็นบันทึกจับกุมขึ้นอ่านให้ฟังและสั่งให้นายขันธ์เอาเงินไปเสียที่อำเภอนั้นฟังได้ว่าเป็นการที่ทำหน้าที่ของเจ้าพนักงานนั้นแล้ว แม้จะไม่ได้ความชัดจากถ้อยคำพยานว่าบันทึกจับกุมนั้นลงข้อความว่าอย่างไร เพราะจำเลยอ่านให้นายขันธ์ฟังเบา ๆ คนเดียว จนนายขันธ์ฟังความรู้เรื่องแต่เพียงว่า ไม้ของกลางริบนั้นก็ตาม ก็เป็นการกระทำที่แสดงออกให้นายขันธ์และผู้มาอยู่รู้เห็นด้วย ทราบว่าได้มีการจับกุมกันแล้วการกระทำของจำเลยจึงครบองค์ เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 145 ดังที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยนั้นแล้วพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่าจำเลยมีความผิด และให้ลงโทษดังที่ศาลชั้นต้นได้พิพากษาไว้แล้วนั้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1394/2514พนักงานอัยการจังหวัดนครราชสีมาโจทก์นายชื่น คุ้มเรือนจำเลย ป.อ. ม. 145จำเลยเป็นพนักงานตีตราไม้ ไม่ใช่พนักงานป่าไม้ผู้มีอำนาจจับกุมผู้กระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ จำเลยได้แสดงตัวเป็นเจ้าพนักงานป่าไม้ผู้มีอำนาจจับกุม แล้วได้ทำการจับกุมผู้เสียหายในเรื่องไม้ที่ผู้เสียหายมีไว้ในครอบครองและยังเรียกเงินจากผู้เสียหายด้วยการกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 145โจทก์ฟ้องว่าจำเลยซึ่งมิใช่เป็นเจ้าพนักงานได้แสดงตนเป็นพนักงานป่าไม้อำเภอประทาย มีอำนาจตรวจจับผู้กระทำผิดพระราชบัญญัติป่าไม้ แล้วเข้ากระทำการเป็นเจ้าพนักงานป่าไม้ โดยทำการจับกุมนายขันธ์ สอนสมัยเป็นผู้ต้องหาว่ามีไม้หวงห้ามแปรรูปไว้ในความครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต และได้เรียกร้องเอาเงินจากนายขันธ์สอนสมัย 100 บาท ขอให้ลงโทษ จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 145 และนับโทษจำเลยต่อจากคดีอาญาดำที่ 1733/2512 ของศาลชั้นต้นจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 145 ให้จำคุก 3 เดือน คดีที่ขอให้นับโทษต่อยังไม่ตัดสินจึงนับโทษต่อให้ไม่ได้ ให้ยกคำขอโจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ขณะนายขันธ์ ผู้เสียหายกำลังเก็บไม้ซึ่งซื้อมาจากผู้อื่นจำเลยเข้ามาถามว่าซื้อไม้มาจากไหน เสียภาษีหรือเปล่าผู้เสียหายบอกว่าไม่ได้เสีย จำเลยบอกให้ผู้เสียหายไปซื้อกระดาษฟุลสแก๊ปมาแล้วจำเลยเขียนข้อความและอ่านให้ผู้เสียหายฟังต่อหน้าผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน ผู้เสียหายฟังไม่รู้เรื่อง แต่จับใจความได้ว่า ของกลางริบ แล้วจำเลยให้ผู้เสียหายเซ็นชื่อบอกให้ผู้เสียหายเอาเงินไปเสียที่อำเภอ 1,000 บาท ผู้เสียหายขอให้ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านชวนจำเลยไปกินข้าวกลางวันที่บ้านผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน ระหว่างกินเลี้ยงกันจำเลยว่าต้องการเงิน 500 บาท ผู้เสียหายไปเอาเงินมา 100 บาท มอบให้ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านจะเอาเงินมอบให้จำเลย จำเลยว่าซื้อเหล้ายากินกันดีกว่า จึงได้เอาเงินนั้นซื้อของเหล่านั้นกินกันโดยผู้เสียหายกลับไปบ้านก่อนไม่ได้ร่วมกินด้วย ต่อมาผู้เสียหายทราบว่าจำเลยไม่เอาเรื่องแล้วจึงวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยเป็นการแสดงตัวว่าเป็นเจ้าพนักงานป่าไม้ผู้มีอำนาจจับกุมซึ่งความจริงจำเลยเป็นพนักงานตีตราไม้ หาใช่เจ้าพนักงานป่าไม้ผู้มีอำนาจจับกุมอย่างไรไม่ ส่วนการกระทำของจำเลยที่ได้ปฏิบัติไป จะถือว่าได้กระทำการเป็นเจ้าพนักงานขึ้นแล้วหรือไม่ก็เห็นว่าการที่จำเลยเข้ามาซักถามนายขันธ์ แล้วสั่งให้นายขันธ์ไปเรียกตัวผู้ใหญ่บ้านมาร่วมรับรู้นายขันธ์ไปพาเอานายบุดดี ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านมาแทนแล้วจำเลยทำเป็นบันทึกจับกุมขึ้นอ่านให้ฟังและสั่งให้นายขันธ์เอาเงินไปเสียที่อำเภอนั้นฟังได้ว่าเป็นการที่ทำหน้าที่ของเจ้าพนักงานนั้นแล้ว แม้จะไม่ได้ความชัดจากถ้อยคำพยานว่าบันทึกจับกุมนั้นลงข้อความว่าอย่างไร เพราะจำเลยอ่านให้นายขันธ์ฟังเบา ๆ คนเดียว จนนายขันธ์ฟังความรู้เรื่องแต่เพียงว่า ไม้ของกลางริบนั้นก็ตาม ก็เป็นการกระทำที่แสดงออกให้นายขันธ์และผู้มาอยู่รู้เห็นด้วย ทราบว่าได้มีการจับกุมกันแล้วการกระทำของจำเลยจึงครบองค์ เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 145 ดังที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยนั้นแล้วพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่าจำเลยมีความผิด และให้ลงโทษดังที่ศาลชั้นต้นได้พิพากษาไว้แล้วนั้น(เฉลิม ทัตภิรมย์-จินตา บุณยอาคม-อุทัย ศุภนิตย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ