คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1120/2493หลักกฎหมาย: ฟ้องเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิดนั้น ค่าเสียหายที่แท้จริงมีเท่าใด เป็นข้อเท็จจริงที่ต้องพิสูจน์ เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้จำนวนค่าเสียหายจากเจ็ดร้อยบาทเศษเป็นสี่ร้อยบาทเศษจึงเป็นการแก้ไขเล็กน้อย ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายในมูลเหตุที่ว่าจำเลยกู้เงินโจทก์ไปและเอาโฉนดปลอมมาให้ยึดถือไว้เป็นประกัน ศาลได้พิพากษาคดีถึงที่สุดแล้ว ให้จำคุกจำเลย 5 ปี 4 เดือน และให้จำเลยใช้เงิน 1,140 บาท แก่โจทก์ด้วย จำเลยได้ชำระเงิน 1,140 บาทให้แก่โจทก์ในการบังคับคดีอาญานั้นแล้ว แต่โจทก์ยังไม่ได้รับชำระดอกเบี้ยในต้นเงินนั้นคิดอัตราชั่งละ 10 บาทต่อปี 5 ปีเป็นเงิน 712 บาท 50 สตางค์กับค่าธรรมเนียมค่าทนายที่โจทก์ต้องเสียไปในคดีอาญาอีก 229 บาท 80 สตางค์ รวมเป็นเงิน 982 บาท 30 สตางค์ศาลแพ่งพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 732 บาท 30 สตางค์ แก่โจทก์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์มิได้นำสืบค่าเสียหาย มีถึงขนาดอัตราชั่งละ 1 บาทต่อเดือน ตามกำหนดอัตราดอกเบี้ยจึงคิดคำนวณเทียบตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 7 ให้ร้อยละ 7 ครึ่งต่อปีจึงพิพากษาแก้ ให้จำเลยใช้เงินโจทก์เพียง 427 บาท 50 สตางค์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า กรณีนี้ไม่ใช่เป็นการเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนเพื่อการผิดนัดผิดสัญญา หากเป็นการกำหนดค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิด ค่าเสียหายที่แท้จริงมีเท่าใด จึงเป็นข้อเท็จจริงที่ต้องพิสูจน์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้จำนวนค่าเสียหายจากเจ็ดร้อยบาทเศษเป็นสี่ร้อยบาทเศษ เป็นการแก้ไขเล็กน้อย ต้องห้ามฎีกาตามมาตรา 248 จึงให้ยกฎีกาของโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1120/2493นางละมูน แย้มเกษรโจทก์นายจุก จุ้ยประเสริฐจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 438 ป.วิ.พ. ม. 248ฟ้องเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิดนั้น ค่าเสียหายที่แท้จริงมีเท่าใด เป็นข้อเท็จจริงที่ต้องพิสูจน์ เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้จำนวนค่าเสียหายจากเจ็ดร้อยบาทเศษเป็นสี่ร้อยบาทเศษจึงเป็นการแก้ไขเล็กน้อย ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายในมูลเหตุที่ว่าจำเลยกู้เงินโจทก์ไปและเอาโฉนดปลอมมาให้ยึดถือไว้เป็นประกัน ศาลได้พิพากษาคดีถึงที่สุดแล้ว ให้จำคุกจำเลย 5 ปี 4 เดือน และให้จำเลยใช้เงิน 1,140 บาท แก่โจทก์ด้วย จำเลยได้ชำระเงิน 1,140 บาทให้แก่โจทก์ในการบังคับคดีอาญานั้นแล้ว แต่โจทก์ยังไม่ได้รับชำระดอกเบี้ยในต้นเงินนั้นคิดอัตราชั่งละ 10 บาทต่อปี 5 ปีเป็นเงิน 712 บาท 50 สตางค์กับค่าธรรมเนียมค่าทนายที่โจทก์ต้องเสียไปในคดีอาญาอีก 229 บาท 80 สตางค์ รวมเป็นเงิน 982 บาท 30 สตางค์ศาลแพ่งพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 732 บาท 30 สตางค์ แก่โจทก์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์มิได้นำสืบค่าเสียหาย มีถึงขนาดอัตราชั่งละ 1 บาทต่อเดือน ตามกำหนดอัตราดอกเบี้ยจึงคิดคำนวณเทียบตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 7 ให้ร้อยละ 7 ครึ่งต่อปีจึงพิพากษาแก้ ให้จำเลยใช้เงินโจทก์เพียง 427 บาท 50 สตางค์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า กรณีนี้ไม่ใช่เป็นการเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนเพื่อการผิดนัดผิดสัญญา หากเป็นการกำหนดค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิด ค่าเสียหายที่แท้จริงมีเท่าใด จึงเป็นข้อเท็จจริงที่ต้องพิสูจน์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้จำนวนค่าเสียหายจากเจ็ดร้อยบาทเศษเป็นสี่ร้อยบาทเศษ เป็นการแก้ไขเล็กน้อย ต้องห้ามฎีกาตามมาตรา 248 จึงให้ยกฎีกาของโจทก์เสีย(ประมูล สุวรรณศร-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูกิจวิมลอรรถ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายในมูลเหตุที่ว่าจำเลยกู้เงินโจทก์ไปและเอาโฉนดปลอมมาให้ยึดถือไว้เป็นประกัน ศาลได้พิพากษาคดีถึงที่สุดแล้ว ให้จำคุกจำเลย 5 ปี 4 เดือน และให้จำเลยใช้เงิน 1,140 บาท แก่โจทก์ด้วย จำเลยได้ชำระเงิน 1,140 บาทให้แก่โจทก์ในการบังคับคดีอาญานั้นแล้ว แต่โจทก์ยังไม่ได้รับชำระดอกเบี้ยในต้นเงินนั้นคิดอัตราชั่งละ 10 บาทต่อปี 5 ปีเป็นเงิน 712 บาท 50 สตางค์กับค่าธรรมเนียมค่าทนายที่โจทก์ต้องเสียไปในคดีอาญาอีก 229 บาท 80 สตางค์ รวมเป็นเงิน 982 บาท 30 สตางค์ศาลแพ่งพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 732 บาท 30 สตางค์ แก่โจทก์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์มิได้นำสืบค่าเสียหาย มีถึงขนาดอัตราชั่งละ 1 บาทต่อเดือน ตามกำหนดอัตราดอกเบี้ยจึงคิดคำนวณเทียบตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 7 ให้ร้อยละ 7 ครึ่งต่อปีจึงพิพากษาแก้ ให้จำเลยใช้เงินโจทก์เพียง 427 บาท 50 สตางค์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า กรณีนี้ไม่ใช่เป็นการเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนเพื่อการผิดนัดผิดสัญญา หากเป็นการกำหนดค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิด ค่าเสียหายที่แท้จริงมีเท่าใด จึงเป็นข้อเท็จจริงที่ต้องพิสูจน์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้จำนวนค่าเสียหายจากเจ็ดร้อยบาทเศษเป็นสี่ร้อยบาทเศษ เป็นการแก้ไขเล็กน้อย ต้องห้ามฎีกาตามมาตรา 248 จึงให้ยกฎีกาของโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1120/2493นางละมูน แย้มเกษรโจทก์นายจุก จุ้ยประเสริฐจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 438 ป.วิ.พ. ม. 248ฟ้องเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิดนั้น ค่าเสียหายที่แท้จริงมีเท่าใด เป็นข้อเท็จจริงที่ต้องพิสูจน์ เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้จำนวนค่าเสียหายจากเจ็ดร้อยบาทเศษเป็นสี่ร้อยบาทเศษจึงเป็นการแก้ไขเล็กน้อย ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายในมูลเหตุที่ว่าจำเลยกู้เงินโจทก์ไปและเอาโฉนดปลอมมาให้ยึดถือไว้เป็นประกัน ศาลได้พิพากษาคดีถึงที่สุดแล้ว ให้จำคุกจำเลย 5 ปี 4 เดือน และให้จำเลยใช้เงิน 1,140 บาท แก่โจทก์ด้วย จำเลยได้ชำระเงิน 1,140 บาทให้แก่โจทก์ในการบังคับคดีอาญานั้นแล้ว แต่โจทก์ยังไม่ได้รับชำระดอกเบี้ยในต้นเงินนั้นคิดอัตราชั่งละ 10 บาทต่อปี 5 ปีเป็นเงิน 712 บาท 50 สตางค์กับค่าธรรมเนียมค่าทนายที่โจทก์ต้องเสียไปในคดีอาญาอีก 229 บาท 80 สตางค์ รวมเป็นเงิน 982 บาท 30 สตางค์ศาลแพ่งพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 732 บาท 30 สตางค์ แก่โจทก์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์มิได้นำสืบค่าเสียหาย มีถึงขนาดอัตราชั่งละ 1 บาทต่อเดือน ตามกำหนดอัตราดอกเบี้ยจึงคิดคำนวณเทียบตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 7 ให้ร้อยละ 7 ครึ่งต่อปีจึงพิพากษาแก้ ให้จำเลยใช้เงินโจทก์เพียง 427 บาท 50 สตางค์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า กรณีนี้ไม่ใช่เป็นการเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนเพื่อการผิดนัดผิดสัญญา หากเป็นการกำหนดค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิด ค่าเสียหายที่แท้จริงมีเท่าใด จึงเป็นข้อเท็จจริงที่ต้องพิสูจน์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้จำนวนค่าเสียหายจากเจ็ดร้อยบาทเศษเป็นสี่ร้อยบาทเศษ เป็นการแก้ไขเล็กน้อย ต้องห้ามฎีกาตามมาตรา 248 จึงให้ยกฎีกาของโจทก์เสีย(ประมูล สุวรรณศร-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูกิจวิมลอรรถ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ