คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1626/2532หลักกฎหมาย: จำเลยถือมีดโต้เข้าไปในบ้านผู้เสียหาย แล้วเงื้อมีดโต้ขู่เข็ญจะทำร้ายผู้เสียหายกับพวกซึ่งอยู่ในบ้านผู้เสียหายในขณะนั้น แม้ผู้เสียหายจะอนุญาตให้ชาวบ้านเข้าไปดูโทรทัศน์ในบ้านตนได้ ก็ไม่อาจถือได้ว่าจำเลยเข้าไปโดยมีเหตุอันสมควรหรือได้รับอนุญาตจากผู้เสียหายให้เข้าไปได้ เพราะจำเลยมิได้เข้าไปดูโทรทัศน์ ที่ผู้เสียหายมิได้กล่าวห้ามปรามหรือกล่าวคำขับไล่จำเลยก็หาได้แสดงว่า ผู้เสียหายยินยอมให้จำเลยเข้าไปในบ้านผู้เสียหายไม่ การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365 ทุกอนุมาตราประกอบด้วยมาตรา 364โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๔, ๓๖๕, ๒๘๘, ๘๐, ๙๑ และริบของกลาง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๕ และมาตรา ๒๘๘, ๘๐, ๙๑ ลงโทษฐานบุกรุก จำคุก ๒ ปี ฐานพยายามฆ่า จำคุก ๑๐ ปี รวมจำคุก ๑๒ ปี คำให้การรับสารภาพชั้นจับกุมเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ ๑ ใน ๔ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงจำคุก ๙ ปี ริบของกลาง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะข้อหาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๔, ๓๖๕ คงจำคุกจำเลยฐานพยายามฆ่า ๗ ปี ๖ เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานบุกรุกตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพฤติการณ์แห่งคดี ข้อเท็จจริงฟังได้โดยปราศจากข้อสงสัยว่า จำเลยถือมีดโต้เข้าไปในบ้านของนายหนูกรผู้เสียหาย แล้วเงื้อมีดโต้ขู่เข็ญจะทำร้ายผู้เสียหายกับพวกซึ่งอยู่ในบ้านผู้เสียหายในขณะนั้น การเข้าไปบ้านของผู้เสียหายในลักษณะดังกล่าวของจำเลยนั้น ไม่อาจถือได้ว่าจำเลยเข้าไปโดยมีเหตุอันสมควรหรือได้รับอนุญาตจากผู้เสียหายให้เข้าไปได้ เพราะแม้ผู้เสียหายจะอนุญาตให้ชาวบ้านเข้าไปดูโทรทัศน์ในบ้านของตนได้ ก็ไม่อาจกล่าวได้ว่าผู้เสียหายอนุญาตให้จำเลยเข้าไปในบ้านของตน เพราะจำเลยมิได้เข้าไปดูโทรทัศน์ แต่จำเลยถือมีดโต้เข้าไปขู่เข็ญจะทำร้ายผู้เสียหายเอง ที่ผู้เสียหายมิได้กล่าวคำห้ามปรามจำเลยมิให้เข้าบ้านของตน ทั้งมิได้กล่าวคำขับไล่จำเลยดังคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ ก็หาได้แสดงว่าผู้เสียหายยินยอมให้จำเลยเข้าไปในบ้านของผู้เสียหายไม่ ทั้งนี้เพราะจำเลยมีอาวุธมีดโต้อยู่ในมือและขู่เข็ญผู้เสียหาย ผู้เสียหายย่อมไม่กล้าห้ามปรามหรือขับไล่จำเลย ศาลฎีกาเห็นว่าตามข้อเท็จจริงที่ได้ความดังกล่าว คดีฟังได้แน่ชัดว่าจำเลยกระทำผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๕ ทุกอนุมาตรา ประกอบด้วยมาตรา ๓๖๔ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1626/2532พนักงานอัยการจังหวัดมุกดาหารโจทก์นายประดิษฐ์หรือดิษฐ์ ภูมิอ่อนจำเลย ป.อ. ม. 364, ม. 365จำเลยถือมีดโต้เข้าไปในบ้านผู้เสียหาย แล้วเงื้อมีดโต้ขู่เข็ญจะทำร้ายผู้เสียหายกับพวกซึ่งอยู่ในบ้านผู้เสียหายในขณะนั้น แม้ผู้เสียหายจะอนุญาตให้ชาวบ้านเข้าไปดูโทรทัศน์ในบ้านตนได้ ก็ไม่อาจถือได้ว่าจำเลยเข้าไปโดยมีเหตุอันสมควรหรือได้รับอนุญาตจากผู้เสียหายให้เข้าไปได้ เพราะจำเลยมิได้เข้าไปดูโทรทัศน์ ที่ผู้เสียหายมิได้กล่าวห้ามปรามหรือกล่าวคำขับไล่จำเลยก็หาได้แสดงว่า ผู้เสียหายยินยอมให้จำเลยเข้าไปในบ้านผู้เสียหายไม่ การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365 ทุกอนุมาตราประกอบด้วยมาตรา 364โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๔, ๓๖๕, ๒๘๘, ๘๐, ๙๑ และริบของกลาง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๕ และมาตรา ๒๘๘, ๘๐, ๙๑ ลงโทษฐานบุกรุก จำคุก ๒ ปี ฐานพยายามฆ่า จำคุก ๑๐ ปี รวมจำคุก ๑๒ ปี คำให้การรับสารภาพชั้นจับกุมเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ ๑ ใน ๔ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงจำคุก ๙ ปี ริบของกลาง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะข้อหาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๔, ๓๖๕ คงจำคุกจำเลยฐานพยายามฆ่า ๗ ปี ๖ เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานบุกรุกตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพฤติการณ์แห่งคดี ข้อเท็จจริงฟังได้โดยปราศจากข้อสงสัยว่า จำเลยถือมีดโต้เข้าไปในบ้านของนายหนูกรผู้เสียหาย แล้วเงื้อมีดโต้ขู่เข็ญจะทำร้ายผู้เสียหายกับพวกซึ่งอยู่ในบ้านผู้เสียหายในขณะนั้น การเข้าไปบ้านของผู้เสียหายในลักษณะดังกล่าวของจำเลยนั้น ไม่อาจถือได้ว่าจำเลยเข้าไปโดยมีเหตุอันสมควรหรือได้รับอนุญาตจากผู้เสียหายให้เข้าไปได้ เพราะแม้ผู้เสียหายจะอนุญาตให้ชาวบ้านเข้าไปดูโทรทัศน์ในบ้านของตนได้ ก็ไม่อาจกล่าวได้ว่าผู้เสียหายอนุญาตให้จำเลยเข้าไปในบ้านของตน เพราะจำเลยมิได้เข้าไปดูโทรทัศน์ แต่จำเลยถือมีดโต้เข้าไปขู่เข็ญจะทำร้ายผู้เสียหายเอง ที่ผู้เสียหายมิได้กล่าวคำห้ามปรามจำเลยมิให้เข้าบ้านของตน ทั้งมิได้กล่าวคำขับไล่จำเลยดังคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ ก็หาได้แสดงว่าผู้เสียหายยินยอมให้จำเลยเข้าไปในบ้านของผู้เสียหายไม่ ทั้งนี้เพราะจำเลยมีอาวุธมีดโต้อยู่ในมือและขู่เข็ญผู้เสียหาย ผู้เสียหายย่อมไม่กล้าห้ามปรามหรือขับไล่จำเลย ศาลฎีกาเห็นว่าตามข้อเท็จจริงที่ได้ความดังกล่าว คดีฟังได้แน่ชัดว่าจำเลยกระทำผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๕ ทุกอนุมาตรา ประกอบด้วยมาตรา ๓๖๔ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(ปิ่นทิพย์ สุจริตกุล-สง่า ศิลปประสิทธิ์-ศักดา โมกขมรรคกุล)ศาลจังหวัดมุกดาหาร - นายยงยุทธ แสงรุ่งเรืองศาลอุทธรณ์ - นายดำรุพงศ์ อิศรางกูร ณ อยุธยาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๔, ๓๖๕, ๒๘๘, ๘๐, ๙๑ และริบของกลาง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๕ และมาตรา ๒๘๘, ๘๐, ๙๑ ลงโทษฐานบุกรุก จำคุก ๒ ปี ฐานพยายามฆ่า จำคุก ๑๐ ปี รวมจำคุก ๑๒ ปี คำให้การรับสารภาพชั้นจับกุมเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ ๑ ใน ๔ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงจำคุก ๙ ปี ริบของกลาง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะข้อหาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๔, ๓๖๕ คงจำคุกจำเลยฐานพยายามฆ่า ๗ ปี ๖ เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานบุกรุกตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพฤติการณ์แห่งคดี ข้อเท็จจริงฟังได้โดยปราศจากข้อสงสัยว่า จำเลยถือมีดโต้เข้าไปในบ้านของนายหนูกรผู้เสียหาย แล้วเงื้อมีดโต้ขู่เข็ญจะทำร้ายผู้เสียหายกับพวกซึ่งอยู่ในบ้านผู้เสียหายในขณะนั้น การเข้าไปบ้านของผู้เสียหายในลักษณะดังกล่าวของจำเลยนั้น ไม่อาจถือได้ว่าจำเลยเข้าไปโดยมีเหตุอันสมควรหรือได้รับอนุญาตจากผู้เสียหายให้เข้าไปได้ เพราะแม้ผู้เสียหายจะอนุญาตให้ชาวบ้านเข้าไปดูโทรทัศน์ในบ้านของตนได้ ก็ไม่อาจกล่าวได้ว่าผู้เสียหายอนุญาตให้จำเลยเข้าไปในบ้านของตน เพราะจำเลยมิได้เข้าไปดูโทรทัศน์ แต่จำเลยถือมีดโต้เข้าไปขู่เข็ญจะทำร้ายผู้เสียหายเอง ที่ผู้เสียหายมิได้กล่าวคำห้ามปรามจำเลยมิให้เข้าบ้านของตน ทั้งมิได้กล่าวคำขับไล่จำเลยดังคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ ก็หาได้แสดงว่าผู้เสียหายยินยอมให้จำเลยเข้าไปในบ้านของผู้เสียหายไม่ ทั้งนี้เพราะจำเลยมีอาวุธมีดโต้อยู่ในมือและขู่เข็ญผู้เสียหาย ผู้เสียหายย่อมไม่กล้าห้ามปรามหรือขับไล่จำเลย ศาลฎีกาเห็นว่าตามข้อเท็จจริงที่ได้ความดังกล่าว คดีฟังได้แน่ชัดว่าจำเลยกระทำผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๕ ทุกอนุมาตรา ประกอบด้วยมาตรา ๓๖๔ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1626/2532พนักงานอัยการจังหวัดมุกดาหารโจทก์นายประดิษฐ์หรือดิษฐ์ ภูมิอ่อนจำเลย ป.อ. ม. 364, ม. 365จำเลยถือมีดโต้เข้าไปในบ้านผู้เสียหาย แล้วเงื้อมีดโต้ขู่เข็ญจะทำร้ายผู้เสียหายกับพวกซึ่งอยู่ในบ้านผู้เสียหายในขณะนั้น แม้ผู้เสียหายจะอนุญาตให้ชาวบ้านเข้าไปดูโทรทัศน์ในบ้านตนได้ ก็ไม่อาจถือได้ว่าจำเลยเข้าไปโดยมีเหตุอันสมควรหรือได้รับอนุญาตจากผู้เสียหายให้เข้าไปได้ เพราะจำเลยมิได้เข้าไปดูโทรทัศน์ ที่ผู้เสียหายมิได้กล่าวห้ามปรามหรือกล่าวคำขับไล่จำเลยก็หาได้แสดงว่า ผู้เสียหายยินยอมให้จำเลยเข้าไปในบ้านผู้เสียหายไม่ การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365 ทุกอนุมาตราประกอบด้วยมาตรา 364โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๔, ๓๖๕, ๒๘๘, ๘๐, ๙๑ และริบของกลาง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๕ และมาตรา ๒๘๘, ๘๐, ๙๑ ลงโทษฐานบุกรุก จำคุก ๒ ปี ฐานพยายามฆ่า จำคุก ๑๐ ปี รวมจำคุก ๑๒ ปี คำให้การรับสารภาพชั้นจับกุมเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ ๑ ใน ๔ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงจำคุก ๙ ปี ริบของกลาง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะข้อหาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๔, ๓๖๕ คงจำคุกจำเลยฐานพยายามฆ่า ๗ ปี ๖ เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานบุกรุกตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพฤติการณ์แห่งคดี ข้อเท็จจริงฟังได้โดยปราศจากข้อสงสัยว่า จำเลยถือมีดโต้เข้าไปในบ้านของนายหนูกรผู้เสียหาย แล้วเงื้อมีดโต้ขู่เข็ญจะทำร้ายผู้เสียหายกับพวกซึ่งอยู่ในบ้านผู้เสียหายในขณะนั้น การเข้าไปบ้านของผู้เสียหายในลักษณะดังกล่าวของจำเลยนั้น ไม่อาจถือได้ว่าจำเลยเข้าไปโดยมีเหตุอันสมควรหรือได้รับอนุญาตจากผู้เสียหายให้เข้าไปได้ เพราะแม้ผู้เสียหายจะอนุญาตให้ชาวบ้านเข้าไปดูโทรทัศน์ในบ้านของตนได้ ก็ไม่อาจกล่าวได้ว่าผู้เสียหายอนุญาตให้จำเลยเข้าไปในบ้านของตน เพราะจำเลยมิได้เข้าไปดูโทรทัศน์ แต่จำเลยถือมีดโต้เข้าไปขู่เข็ญจะทำร้ายผู้เสียหายเอง ที่ผู้เสียหายมิได้กล่าวคำห้ามปรามจำเลยมิให้เข้าบ้านของตน ทั้งมิได้กล่าวคำขับไล่จำเลยดังคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ ก็หาได้แสดงว่าผู้เสียหายยินยอมให้จำเลยเข้าไปในบ้านของผู้เสียหายไม่ ทั้งนี้เพราะจำเลยมีอาวุธมีดโต้อยู่ในมือและขู่เข็ญผู้เสียหาย ผู้เสียหายย่อมไม่กล้าห้ามปรามหรือขับไล่จำเลย ศาลฎีกาเห็นว่าตามข้อเท็จจริงที่ได้ความดังกล่าว คดีฟังได้แน่ชัดว่าจำเลยกระทำผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๕ ทุกอนุมาตรา ประกอบด้วยมาตรา ๓๖๔ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(ปิ่นทิพย์ สุจริตกุล-สง่า ศิลปประสิทธิ์-ศักดา โมกขมรรคกุล)ศาลจังหวัดมุกดาหาร - นายยงยุทธ แสงรุ่งเรืองศาลอุทธรณ์ - นายดำรุพงศ์ อิศรางกูร ณ อยุธยาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ