คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2384/2520หลักกฎหมาย: ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นที่ให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าผู้ตายกระทงหนึ่ง มีอาวุธปืนมิได้รับอนุญาตอีกกระทงหนึ่ง จำเลยฎีกาคัดค้านคำพิพากษาเฉพาะในความผิดฐานฆ่าผู้ตาย ข้อหาฐานมีอาวุธปืนโดยมิได้รับอนุญาตจำเลยมิได้ฎีกา และแม้ข้อหานี้ต้องห้ามมิให้จำเลยฎีกาในข้อเท็จจริงก็ดี เมื่อได้ความจากพยานโจทก์เองว่าปืนของกลางเป็นของผู้ตายมีไว้ และข้อเท็จจริงยังเป็นที่สงสัยอยู่ว่าผู้ตายอาจใช้ปืนของกลางยิงตัวตายก็ได้ ดังนี้ ศาลฎีกาก็มีอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 ยกขึ้นวินิจฉัย ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาฐานมีอาวุธปืนมิได้รับอนุญาตด้วยได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ปืนยิงผู้ตาย ผู้ตายถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุก 20 ปี ผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ จำคุก 6 เดือน เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 รวมเป็นจำคุก 20 ปี 6เดือน ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ไม่มีประจักษ์พยานและพฤติการณ์แวดล้อมก็ไม่อาจปลงใจเชื่อได้สนิทว่าจำเลยได้ยิงผู้ตายจริงดังฟ้อง รูปคดียังเป็นที่ระแวงสงสัยอย่างมาก เห็นสมควรยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้เป็นผลดีแก่จำเลยตามมาตรา 227 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ส่วนข้อหาฐานมีอาวุธปืนมิได้รับอนุญาตนั้นจำเลยมิได้ฎีกาขึ้นมา และแม้ข้อหานี้จะต้องห้ามมิให้จำเลยฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาก็มีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 ซึ่งศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อได้ความจากพยานโจทก์เองว่าปืนของกลางเป็นของผู้ตายมีไว้ และข้อเท็จจริงก็เป็นที่สงสัยอยู่ว่าผู้ตายอาจใช้ปืนของกลางยิงตัวเองตายก็ได้ ฉะนั้น จำเลยจึงไม่มีความผิดฐานมีอาวุธปืนของกลางไว้โดยไม่รับอนุญาตดังฟ้องพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ของกลางไม่ริบ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2384/2520พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายนิตย์ ปิยะมิตรจำเลย ป.วิ.อ. ม. 185, ม. 195, ม. 225ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นที่ให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าผู้ตายกระทงหนึ่ง มีอาวุธปืนมิได้รับอนุญาตอีกกระทงหนึ่ง จำเลยฎีกาคัดค้านคำพิพากษาเฉพาะในความผิดฐานฆ่าผู้ตาย ข้อหาฐานมีอาวุธปืนโดยมิได้รับอนุญาตจำเลยมิได้ฎีกา และแม้ข้อหานี้ต้องห้ามมิให้จำเลยฎีกาในข้อเท็จจริงก็ดี เมื่อได้ความจากพยานโจทก์เองว่าปืนของกลางเป็นของผู้ตายมีไว้ และข้อเท็จจริงยังเป็นที่สงสัยอยู่ว่าผู้ตายอาจใช้ปืนของกลางยิงตัวตายก็ได้ ดังนี้ ศาลฎีกาก็มีอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 ยกขึ้นวินิจฉัย ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาฐานมีอาวุธปืนมิได้รับอนุญาตด้วยได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ปืนยิงผู้ตาย ผู้ตายถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุก 20 ปี ผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ จำคุก 6 เดือน เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 รวมเป็นจำคุก 20 ปี 6เดือน ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ไม่มีประจักษ์พยานและพฤติการณ์แวดล้อมก็ไม่อาจปลงใจเชื่อได้สนิทว่าจำเลยได้ยิงผู้ตายจริงดังฟ้อง รูปคดียังเป็นที่ระแวงสงสัยอย่างมาก เห็นสมควรยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้เป็นผลดีแก่จำเลยตามมาตรา 227 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ส่วนข้อหาฐานมีอาวุธปืนมิได้รับอนุญาตนั้นจำเลยมิได้ฎีกาขึ้นมา และแม้ข้อหานี้จะต้องห้ามมิให้จำเลยฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาก็มีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 ซึ่งศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อได้ความจากพยานโจทก์เองว่าปืนของกลางเป็นของผู้ตายมีไว้ และข้อเท็จจริงก็เป็นที่สงสัยอยู่ว่าผู้ตายอาจใช้ปืนของกลางยิงตัวเองตายก็ได้ ฉะนั้น จำเลยจึงไม่มีความผิดฐานมีอาวุธปืนของกลางไว้โดยไม่รับอนุญาตดังฟ้องพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ของกลางไม่ริบ(พิสัณห์ ลีตเวทย์-บัญญัติ สุชีวะ-พิทยา มงคล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ปืนยิงผู้ตาย ผู้ตายถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุก 20 ปี ผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ จำคุก 6 เดือน เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 รวมเป็นจำคุก 20 ปี 6เดือน ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ไม่มีประจักษ์พยานและพฤติการณ์แวดล้อมก็ไม่อาจปลงใจเชื่อได้สนิทว่าจำเลยได้ยิงผู้ตายจริงดังฟ้อง รูปคดียังเป็นที่ระแวงสงสัยอย่างมาก เห็นสมควรยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้เป็นผลดีแก่จำเลยตามมาตรา 227 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ส่วนข้อหาฐานมีอาวุธปืนมิได้รับอนุญาตนั้นจำเลยมิได้ฎีกาขึ้นมา และแม้ข้อหานี้จะต้องห้ามมิให้จำเลยฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาก็มีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 ซึ่งศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อได้ความจากพยานโจทก์เองว่าปืนของกลางเป็นของผู้ตายมีไว้ และข้อเท็จจริงก็เป็นที่สงสัยอยู่ว่าผู้ตายอาจใช้ปืนของกลางยิงตัวเองตายก็ได้ ฉะนั้น จำเลยจึงไม่มีความผิดฐานมีอาวุธปืนของกลางไว้โดยไม่รับอนุญาตดังฟ้องพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ของกลางไม่ริบ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2384/2520พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายนิตย์ ปิยะมิตรจำเลย ป.วิ.อ. ม. 185, ม. 195, ม. 225ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นที่ให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าผู้ตายกระทงหนึ่ง มีอาวุธปืนมิได้รับอนุญาตอีกกระทงหนึ่ง จำเลยฎีกาคัดค้านคำพิพากษาเฉพาะในความผิดฐานฆ่าผู้ตาย ข้อหาฐานมีอาวุธปืนโดยมิได้รับอนุญาตจำเลยมิได้ฎีกา และแม้ข้อหานี้ต้องห้ามมิให้จำเลยฎีกาในข้อเท็จจริงก็ดี เมื่อได้ความจากพยานโจทก์เองว่าปืนของกลางเป็นของผู้ตายมีไว้ และข้อเท็จจริงยังเป็นที่สงสัยอยู่ว่าผู้ตายอาจใช้ปืนของกลางยิงตัวตายก็ได้ ดังนี้ ศาลฎีกาก็มีอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 ยกขึ้นวินิจฉัย ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาฐานมีอาวุธปืนมิได้รับอนุญาตด้วยได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ปืนยิงผู้ตาย ผู้ตายถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุก 20 ปี ผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ จำคุก 6 เดือน เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 รวมเป็นจำคุก 20 ปี 6เดือน ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ไม่มีประจักษ์พยานและพฤติการณ์แวดล้อมก็ไม่อาจปลงใจเชื่อได้สนิทว่าจำเลยได้ยิงผู้ตายจริงดังฟ้อง รูปคดียังเป็นที่ระแวงสงสัยอย่างมาก เห็นสมควรยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้เป็นผลดีแก่จำเลยตามมาตรา 227 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ส่วนข้อหาฐานมีอาวุธปืนมิได้รับอนุญาตนั้นจำเลยมิได้ฎีกาขึ้นมา และแม้ข้อหานี้จะต้องห้ามมิให้จำเลยฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาก็มีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 ซึ่งศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อได้ความจากพยานโจทก์เองว่าปืนของกลางเป็นของผู้ตายมีไว้ และข้อเท็จจริงก็เป็นที่สงสัยอยู่ว่าผู้ตายอาจใช้ปืนของกลางยิงตัวเองตายก็ได้ ฉะนั้น จำเลยจึงไม่มีความผิดฐานมีอาวุธปืนของกลางไว้โดยไม่รับอนุญาตดังฟ้องพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ของกลางไม่ริบ(พิสัณห์ ลีตเวทย์-บัญญัติ สุชีวะ-พิทยา มงคล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ