คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 771/2490หลักกฎหมาย: ฟ้องว่าจำเลยหลอกลวงให้เขาส่งทรัพย์ให้โดยมีเจตนาฉ้อโกง หรือมิฉะนั้นจำเลยคิดทุจจริตยักยอกทรัพย์ที่เขามอบให้ ขอให้ลงโทษตาม ม. 304,314 ดังนี้ ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม ฟ้องเรื่องยักยอกหรือฉ้อโกงโจทก์หาว่าจำเลยกระทำผิดมาถึงวันก่อนฟ้องเดือนเศษ แม้ไม่ปรากฎว่ารู้เรื่องความผิดเมื่อไรก็ไม่เป็นฟ้อง เคลือบคลุม.ฟ้องโจทก์มีความว่า ข้อ ๑ เมื่อวันที่ ๒๙ ธันวาคม ๒๔๘๗ เวลากลางวัน จำเลยได้รับต่างหูเพ็ชร์ ๑ คู่ราคา ๓๕๐๐ บาท ฯลฯของนางคำมูลไป ข้อ ๒ วันเวลาใดไม่ปรากฎระหว่างวันที่ ๒๙ ธันวาคม ๒๔๘๗ ถึงวันที่ ๑๒ ธันวาคม ๒๔๘๙ จำเลยได้เอาทรัพย์รายนี้ไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวเสีย ทั้งนี้โดยเมื่อวันเวลาดั่งกล่าวในข้อ ๑ จำเลยได้มีเจตนาทุจจริตฉ้อโกงด้วยใช้อุบายหลอกลวงโดยเอาความเท็จมาแจ้งกล่าวว่ามีผู้ต้องการซื้อ จำเลยจะเอาไปจัดการขายให้ นางคำมูลหลงเชื่อจึงส่งทรัพย์ให้หรือมิฉะนั้นระหว่างวันเวลาดังกล่าวในข้อ ๒ จำเลยได้มีเจตนาทุจจริตยักยอกทรัพย์รายนี้ที่นายคำมูลได้มอบไปให้จัดการขาย ฯลฯ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๐๔,๓๑๔. ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมโดยบรรยายความผิดมาสองฐาน และไม่ปรากฎวันกระทำผิดแน่ชัด พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา, ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ความผิดฐานฉ้อโกงและความผิดฐานยักยอกนั้น ต่างก็เป็นเรื่องได้รับทรัพย์เขาไว้แล้วไม่คืน ต่างกันแต่ว่า เจ้าของได้ส่งทรัพย์ให้ด้วยอุบายหลอกลวงหรือมอบให้ด้วยความพอใจให้เก็บรักษาทรัพย์นั้น ซึ่งจะต้องพิเคราะห์ถึงเตนาประกอบการกระทำว่า จะต้องด้วยความผิดลักษณะฐานใดหรือไม่ ฟ้องโจทก์ได้บรรยายการกระทำผิด ข้อเท็จจริงและรายละเอียดตามวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕๘ แล้ว และที่โจทก์หาว่าจำเลยกระทำผิดมาจนถึงวันที่ ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๔๘๙ ซึ่งเป็นเวลาก่อนฟ้องเพียงเดือนเศษนั้นข้อที่ไม่ปรากฎในฟ้องว่ารู้เรื่องความผิดเมื่อใด ไม่เป็นเหตุให้ยกฟ้อง พิพากษากลับ ให้ยกคำพิพากษาศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 771/2490พนักงานอัยยการจังหวัดลำปางโจทก์นางอ้วน จันทรศรีจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 80, ม. 304, ม. 313, ม. 314, ม. 320. ป.วิ.อ. ม. 39 (6), ม. 158 (5)ฟ้องว่าจำเลยหลอกลวงให้เขาส่งทรัพย์ให้โดยมีเจตนาฉ้อโกง หรือมิฉะนั้นจำเลยคิดทุจจริตยักยอกทรัพย์ที่เขามอบให้ ขอให้ลงโทษตาม ม. 304,314 ดังนี้ ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม ฟ้องเรื่องยักยอกหรือฉ้อโกงโจทก์หาว่าจำเลยกระทำผิดมาถึงวันก่อนฟ้องเดือนเศษ แม้ไม่ปรากฎว่ารู้เรื่องความผิดเมื่อไรก็ไม่เป็นฟ้อง เคลือบคลุม.ฟ้องโจทก์มีความว่า ข้อ ๑ เมื่อวันที่ ๒๙ ธันวาคม ๒๔๘๗ เวลากลางวัน จำเลยได้รับต่างหูเพ็ชร์ ๑ คู่ราคา ๓๕๐๐ บาท ฯลฯของนางคำมูลไป ข้อ ๒ วันเวลาใดไม่ปรากฎระหว่างวันที่ ๒๙ ธันวาคม ๒๔๘๗ ถึงวันที่ ๑๒ ธันวาคม ๒๔๘๙ จำเลยได้เอาทรัพย์รายนี้ไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวเสีย ทั้งนี้โดยเมื่อวันเวลาดั่งกล่าวในข้อ ๑ จำเลยได้มีเจตนาทุจจริตฉ้อโกงด้วยใช้อุบายหลอกลวงโดยเอาความเท็จมาแจ้งกล่าวว่ามีผู้ต้องการซื้อ จำเลยจะเอาไปจัดการขายให้ นางคำมูลหลงเชื่อจึงส่งทรัพย์ให้หรือมิฉะนั้นระหว่างวันเวลาดังกล่าวในข้อ ๒ จำเลยได้มีเจตนาทุจจริตยักยอกทรัพย์รายนี้ที่นายคำมูลได้มอบไปให้จัดการขาย ฯลฯ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๐๔,๓๑๔. ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมโดยบรรยายความผิดมาสองฐาน และไม่ปรากฎวันกระทำผิดแน่ชัด พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา, ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ความผิดฐานฉ้อโกงและความผิดฐานยักยอกนั้น ต่างก็เป็นเรื่องได้รับทรัพย์เขาไว้แล้วไม่คืน ต่างกันแต่ว่า เจ้าของได้ส่งทรัพย์ให้ด้วยอุบายหลอกลวงหรือมอบให้ด้วยความพอใจให้เก็บรักษาทรัพย์นั้น ซึ่งจะต้องพิเคราะห์ถึงเตนาประกอบการกระทำว่า จะต้องด้วยความผิดลักษณะฐานใดหรือไม่ ฟ้องโจทก์ได้บรรยายการกระทำผิด ข้อเท็จจริงและรายละเอียดตามวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕๘ แล้ว และที่โจทก์หาว่าจำเลยกระทำผิดมาจนถึงวันที่ ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๔๘๙ ซึ่งเป็นเวลาก่อนฟ้องเพียงเดือนเศษนั้นข้อที่ไม่ปรากฎในฟ้องว่ารู้เรื่องความผิดเมื่อใด ไม่เป็นเหตุให้ยกฟ้อง พิพากษากลับ ให้ยกคำพิพากษาศาลล่าง(ชัยประชา-ธรรมบัณฑิต-นนทปัญญา)ศาลชั้นต้น - นายเศวต โรจน์เวทย์ศาลอุทธรณ์ - พระพิบูลย์ไอศวรรย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ฟ้องโจทก์มีความว่า ข้อ ๑ เมื่อวันที่ ๒๙ ธันวาคม ๒๔๘๗ เวลากลางวัน จำเลยได้รับต่างหูเพ็ชร์ ๑ คู่ราคา ๓๕๐๐ บาท ฯลฯของนางคำมูลไป ข้อ ๒ วันเวลาใดไม่ปรากฎระหว่างวันที่ ๒๙ ธันวาคม ๒๔๘๗ ถึงวันที่ ๑๒ ธันวาคม ๒๔๘๙ จำเลยได้เอาทรัพย์รายนี้ไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวเสีย ทั้งนี้โดยเมื่อวันเวลาดั่งกล่าวในข้อ ๑ จำเลยได้มีเจตนาทุจจริตฉ้อโกงด้วยใช้อุบายหลอกลวงโดยเอาความเท็จมาแจ้งกล่าวว่ามีผู้ต้องการซื้อ จำเลยจะเอาไปจัดการขายให้ นางคำมูลหลงเชื่อจึงส่งทรัพย์ให้หรือมิฉะนั้นระหว่างวันเวลาดังกล่าวในข้อ ๒ จำเลยได้มีเจตนาทุจจริตยักยอกทรัพย์รายนี้ที่นายคำมูลได้มอบไปให้จัดการขาย ฯลฯ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๐๔,๓๑๔. ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมโดยบรรยายความผิดมาสองฐาน และไม่ปรากฎวันกระทำผิดแน่ชัด พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา, ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ความผิดฐานฉ้อโกงและความผิดฐานยักยอกนั้น ต่างก็เป็นเรื่องได้รับทรัพย์เขาไว้แล้วไม่คืน ต่างกันแต่ว่า เจ้าของได้ส่งทรัพย์ให้ด้วยอุบายหลอกลวงหรือมอบให้ด้วยความพอใจให้เก็บรักษาทรัพย์นั้น ซึ่งจะต้องพิเคราะห์ถึงเตนาประกอบการกระทำว่า จะต้องด้วยความผิดลักษณะฐานใดหรือไม่ ฟ้องโจทก์ได้บรรยายการกระทำผิด ข้อเท็จจริงและรายละเอียดตามวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕๘ แล้ว และที่โจทก์หาว่าจำเลยกระทำผิดมาจนถึงวันที่ ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๔๘๙ ซึ่งเป็นเวลาก่อนฟ้องเพียงเดือนเศษนั้นข้อที่ไม่ปรากฎในฟ้องว่ารู้เรื่องความผิดเมื่อใด ไม่เป็นเหตุให้ยกฟ้อง พิพากษากลับ ให้ยกคำพิพากษาศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 771/2490พนักงานอัยยการจังหวัดลำปางโจทก์นางอ้วน จันทรศรีจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 80, ม. 304, ม. 313, ม. 314, ม. 320. ป.วิ.อ. ม. 39 (6), ม. 158 (5)ฟ้องว่าจำเลยหลอกลวงให้เขาส่งทรัพย์ให้โดยมีเจตนาฉ้อโกง หรือมิฉะนั้นจำเลยคิดทุจจริตยักยอกทรัพย์ที่เขามอบให้ ขอให้ลงโทษตาม ม. 304,314 ดังนี้ ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม ฟ้องเรื่องยักยอกหรือฉ้อโกงโจทก์หาว่าจำเลยกระทำผิดมาถึงวันก่อนฟ้องเดือนเศษ แม้ไม่ปรากฎว่ารู้เรื่องความผิดเมื่อไรก็ไม่เป็นฟ้อง เคลือบคลุม.ฟ้องโจทก์มีความว่า ข้อ ๑ เมื่อวันที่ ๒๙ ธันวาคม ๒๔๘๗ เวลากลางวัน จำเลยได้รับต่างหูเพ็ชร์ ๑ คู่ราคา ๓๕๐๐ บาท ฯลฯของนางคำมูลไป ข้อ ๒ วันเวลาใดไม่ปรากฎระหว่างวันที่ ๒๙ ธันวาคม ๒๔๘๗ ถึงวันที่ ๑๒ ธันวาคม ๒๔๘๙ จำเลยได้เอาทรัพย์รายนี้ไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวเสีย ทั้งนี้โดยเมื่อวันเวลาดั่งกล่าวในข้อ ๑ จำเลยได้มีเจตนาทุจจริตฉ้อโกงด้วยใช้อุบายหลอกลวงโดยเอาความเท็จมาแจ้งกล่าวว่ามีผู้ต้องการซื้อ จำเลยจะเอาไปจัดการขายให้ นางคำมูลหลงเชื่อจึงส่งทรัพย์ให้หรือมิฉะนั้นระหว่างวันเวลาดังกล่าวในข้อ ๒ จำเลยได้มีเจตนาทุจจริตยักยอกทรัพย์รายนี้ที่นายคำมูลได้มอบไปให้จัดการขาย ฯลฯ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๐๔,๓๑๔. ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมโดยบรรยายความผิดมาสองฐาน และไม่ปรากฎวันกระทำผิดแน่ชัด พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา, ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ความผิดฐานฉ้อโกงและความผิดฐานยักยอกนั้น ต่างก็เป็นเรื่องได้รับทรัพย์เขาไว้แล้วไม่คืน ต่างกันแต่ว่า เจ้าของได้ส่งทรัพย์ให้ด้วยอุบายหลอกลวงหรือมอบให้ด้วยความพอใจให้เก็บรักษาทรัพย์นั้น ซึ่งจะต้องพิเคราะห์ถึงเตนาประกอบการกระทำว่า จะต้องด้วยความผิดลักษณะฐานใดหรือไม่ ฟ้องโจทก์ได้บรรยายการกระทำผิด ข้อเท็จจริงและรายละเอียดตามวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕๘ แล้ว และที่โจทก์หาว่าจำเลยกระทำผิดมาจนถึงวันที่ ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๔๘๙ ซึ่งเป็นเวลาก่อนฟ้องเพียงเดือนเศษนั้นข้อที่ไม่ปรากฎในฟ้องว่ารู้เรื่องความผิดเมื่อใด ไม่เป็นเหตุให้ยกฟ้อง พิพากษากลับ ให้ยกคำพิพากษาศาลล่าง(ชัยประชา-ธรรมบัณฑิต-นนทปัญญา)ศาลชั้นต้น - นายเศวต โรจน์เวทย์ศาลอุทธรณ์ - พระพิบูลย์ไอศวรรย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ