คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2461/2523หลักกฎหมาย: การที่ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้อง ในคราวก่อนเพราะผู้ร้องไม่มีพยานมาสืบ และคำสั่งนั้นได้ถึงที่สุดแล้วนั้น ผู้ร้องย่อมไม่มีสิทธิมาร้องขัดทรัพย์ใหม่ ถือเป็นการฟ้องซ้ำอันต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 กรณีไม่ต้องด้วยมาตรา 148(1) เพราะการร้องขัดทรัพย์ มาตรา 288บัญญัติให้ศาลพิจารณาและชี้ขาดตัดสินเหมือนอย่างคดีธรรมดาผู้ร้องยื่นคำร้องขัดทรัพย์ลงวันที่ 15 มิถุนายน 2522 ว่า ทรัพย์ที่โจทก์นำยึดตามบัญชีทรัพย์ของเจ้าพนักงานบังคับคดีในสำนวนนี้รวม 17 รายการ ราคา 18,700 บาท ไม่ใช่ทรัพย์ของจำเลย แต่เป็นทรัพย์ของผู้ร้อง ขอให้ศาลสั่งปล่อยการยึดคืนให้ผู้ร้องโจทก์ให้การว่า ทรัพย์ที่นำยึดทั้งหมดเป็นทรัพย์ของจำเลยหาใช่ของผู้ร้องไม่และผู้ร้องเคยยื่นคำร้องขัดทรัพย์รายเดียวกันนี้ซึ่งศาลได้สั่งยกคำร้องไปครั้งหนึ่งแล้ว ผู้ร้องมายื่นคำร้องขัดทรัพย์ใหม่เป็นร้องซ้ำ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 ขอให้ศาลยกคำร้องศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานทั้งสองฝ่ายแล้ววินิจฉัยว่า ผู้ร้องยื่นคำร้องขัดทรัพย์ซ้ำต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 ให้ยกคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องเสียผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาคดีปรากฏหลักฐานตามสำนวนว่า ผู้ร้องเคยยื่นคำร้องขัดทรัพย์รายเดียวกันนี้มาครั้งหนึ่งแล้ว เมื่อวันที่ 20 กันยายน 2521 ถึงวันนัดสืบพยานผู้ร้อง ทนายผู้ร้องแถลงต่อศาลว่า ผู้ร้องได้ทราบนัดแล้ว แต่ไม่มาศาล และไม่แจ้งเหตุขัดข้อง ศาลชั้นต้นจึงสั่งงดสืบพยานของผู้ร้องและสั่งยกคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องเสียเมื่อวันที่ 12 มกราคม 2522 คดีถึงที่สุดแล้ว หลังจากนั้นอีก 5 เดือน ต่อมาคือวันที่ 15 มิถุนายน 2522 ผู้ร้องจึงมายื่นคำร้องขัดทรัพย์ใหม่เป็นคดีนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องในคราวก่อนเพราะผู้ร้องไม่มีพยานมาสืบและคำสั่งนั้นก็ได้ถึงที่สุดแล้วนั้นผู้ร้องย่อมไม่มีสิทธิมาร้องขัดทรัพย์ใหม่ ถือเป็นการฟ้องซ้ำอันต้องห้ามตามมาตรา 148 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และจะอ้างว่ากรณีต้องด้วยข้อยกเว้นตามมาตรา 148(1) ก็ไม่ได้ เพราะการร้องขัดทรัพย์นั้น มาตรา 288 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งบัญญัติให้ศาลพิจารณาและชี้ขาดตัดสินเหมือนอย่างคดีธรรมดา ฉะนั้น ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิมาร้องขัดทรัพย์ใหม่ได้ ที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยให้ยกคำร้องขัดทรัพย์รายใหม่ของผู้ร้องเสียนั้นชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2461/2523ห้างหุ้นส่วนจำกัดบางกอกอีเล็คโทรนิคและโทรคมนาคมโจทก์นางสาวสมใจ ครองบุญศรีผู้ร้องนายสุรเชษฐ์ วิชชุชัยชาญ หรือสุรเชษฐ์ แซ่ตั้งจำเลย ป.วิ.พ. ม. 148, ม. 288การที่ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้อง ในคราวก่อนเพราะผู้ร้องไม่มีพยานมาสืบ และคำสั่งนั้นได้ถึงที่สุดแล้วนั้น ผู้ร้องย่อมไม่มีสิทธิมาร้องขัดทรัพย์ใหม่ ถือเป็นการฟ้องซ้ำอันต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 กรณีไม่ต้องด้วยมาตรา 148(1) เพราะการร้องขัดทรัพย์ มาตรา 288บัญญัติให้ศาลพิจารณาและชี้ขาดตัดสินเหมือนอย่างคดีธรรมดาผู้ร้องยื่นคำร้องขัดทรัพย์ลงวันที่ 15 มิถุนายน 2522 ว่า ทรัพย์ที่โจทก์นำยึดตามบัญชีทรัพย์ของเจ้าพนักงานบังคับคดีในสำนวนนี้รวม 17 รายการ ราคา 18,700 บาท ไม่ใช่ทรัพย์ของจำเลย แต่เป็นทรัพย์ของผู้ร้อง ขอให้ศาลสั่งปล่อยการยึดคืนให้ผู้ร้องโจทก์ให้การว่า ทรัพย์ที่นำยึดทั้งหมดเป็นทรัพย์ของจำเลยหาใช่ของผู้ร้องไม่และผู้ร้องเคยยื่นคำร้องขัดทรัพย์รายเดียวกันนี้ซึ่งศาลได้สั่งยกคำร้องไปครั้งหนึ่งแล้ว ผู้ร้องมายื่นคำร้องขัดทรัพย์ใหม่เป็นร้องซ้ำ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 ขอให้ศาลยกคำร้องศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานทั้งสองฝ่ายแล้ววินิจฉัยว่า ผู้ร้องยื่นคำร้องขัดทรัพย์ซ้ำต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 ให้ยกคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องเสียผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาคดีปรากฏหลักฐานตามสำนวนว่า ผู้ร้องเคยยื่นคำร้องขัดทรัพย์รายเดียวกันนี้มาครั้งหนึ่งแล้ว เมื่อวันที่ 20 กันยายน 2521 ถึงวันนัดสืบพยานผู้ร้อง ทนายผู้ร้องแถลงต่อศาลว่า ผู้ร้องได้ทราบนัดแล้ว แต่ไม่มาศาล และไม่แจ้งเหตุขัดข้อง ศาลชั้นต้นจึงสั่งงดสืบพยานของผู้ร้องและสั่งยกคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องเสียเมื่อวันที่ 12 มกราคม 2522 คดีถึงที่สุดแล้ว หลังจากนั้นอีก 5 เดือน ต่อมาคือวันที่ 15 มิถุนายน 2522 ผู้ร้องจึงมายื่นคำร้องขัดทรัพย์ใหม่เป็นคดีนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องในคราวก่อนเพราะผู้ร้องไม่มีพยานมาสืบและคำสั่งนั้นก็ได้ถึงที่สุดแล้วนั้นผู้ร้องย่อมไม่มีสิทธิมาร้องขัดทรัพย์ใหม่ ถือเป็นการฟ้องซ้ำอันต้องห้ามตามมาตรา 148 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และจะอ้างว่ากรณีต้องด้วยข้อยกเว้นตามมาตรา 148(1) ก็ไม่ได้ เพราะการร้องขัดทรัพย์นั้น มาตรา 288 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งบัญญัติให้ศาลพิจารณาและชี้ขาดตัดสินเหมือนอย่างคดีธรรมดา ฉะนั้น ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิมาร้องขัดทรัพย์ใหม่ได้ ที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยให้ยกคำร้องขัดทรัพย์รายใหม่ของผู้ร้องเสียนั้นชอบแล้วพิพากษายืน(ทวี กสิยพงศ์-สมบัติ วังตาล-ประทีป ชุ่มวัฒนะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ผู้ร้องยื่นคำร้องขัดทรัพย์ลงวันที่ 15 มิถุนายน 2522 ว่า ทรัพย์ที่โจทก์นำยึดตามบัญชีทรัพย์ของเจ้าพนักงานบังคับคดีในสำนวนนี้รวม 17 รายการ ราคา 18,700 บาท ไม่ใช่ทรัพย์ของจำเลย แต่เป็นทรัพย์ของผู้ร้อง ขอให้ศาลสั่งปล่อยการยึดคืนให้ผู้ร้องโจทก์ให้การว่า ทรัพย์ที่นำยึดทั้งหมดเป็นทรัพย์ของจำเลยหาใช่ของผู้ร้องไม่และผู้ร้องเคยยื่นคำร้องขัดทรัพย์รายเดียวกันนี้ซึ่งศาลได้สั่งยกคำร้องไปครั้งหนึ่งแล้ว ผู้ร้องมายื่นคำร้องขัดทรัพย์ใหม่เป็นร้องซ้ำ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 ขอให้ศาลยกคำร้องศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานทั้งสองฝ่ายแล้ววินิจฉัยว่า ผู้ร้องยื่นคำร้องขัดทรัพย์ซ้ำต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 ให้ยกคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องเสียผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาคดีปรากฏหลักฐานตามสำนวนว่า ผู้ร้องเคยยื่นคำร้องขัดทรัพย์รายเดียวกันนี้มาครั้งหนึ่งแล้ว เมื่อวันที่ 20 กันยายน 2521 ถึงวันนัดสืบพยานผู้ร้อง ทนายผู้ร้องแถลงต่อศาลว่า ผู้ร้องได้ทราบนัดแล้ว แต่ไม่มาศาล และไม่แจ้งเหตุขัดข้อง ศาลชั้นต้นจึงสั่งงดสืบพยานของผู้ร้องและสั่งยกคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องเสียเมื่อวันที่ 12 มกราคม 2522 คดีถึงที่สุดแล้ว หลังจากนั้นอีก 5 เดือน ต่อมาคือวันที่ 15 มิถุนายน 2522 ผู้ร้องจึงมายื่นคำร้องขัดทรัพย์ใหม่เป็นคดีนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องในคราวก่อนเพราะผู้ร้องไม่มีพยานมาสืบและคำสั่งนั้นก็ได้ถึงที่สุดแล้วนั้นผู้ร้องย่อมไม่มีสิทธิมาร้องขัดทรัพย์ใหม่ ถือเป็นการฟ้องซ้ำอันต้องห้ามตามมาตรา 148 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และจะอ้างว่ากรณีต้องด้วยข้อยกเว้นตามมาตรา 148(1) ก็ไม่ได้ เพราะการร้องขัดทรัพย์นั้น มาตรา 288 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งบัญญัติให้ศาลพิจารณาและชี้ขาดตัดสินเหมือนอย่างคดีธรรมดา ฉะนั้น ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิมาร้องขัดทรัพย์ใหม่ได้ ที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยให้ยกคำร้องขัดทรัพย์รายใหม่ของผู้ร้องเสียนั้นชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2461/2523ห้างหุ้นส่วนจำกัดบางกอกอีเล็คโทรนิคและโทรคมนาคมโจทก์นางสาวสมใจ ครองบุญศรีผู้ร้องนายสุรเชษฐ์ วิชชุชัยชาญ หรือสุรเชษฐ์ แซ่ตั้งจำเลย ป.วิ.พ. ม. 148, ม. 288การที่ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้อง ในคราวก่อนเพราะผู้ร้องไม่มีพยานมาสืบ และคำสั่งนั้นได้ถึงที่สุดแล้วนั้น ผู้ร้องย่อมไม่มีสิทธิมาร้องขัดทรัพย์ใหม่ ถือเป็นการฟ้องซ้ำอันต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 กรณีไม่ต้องด้วยมาตรา 148(1) เพราะการร้องขัดทรัพย์ มาตรา 288บัญญัติให้ศาลพิจารณาและชี้ขาดตัดสินเหมือนอย่างคดีธรรมดาผู้ร้องยื่นคำร้องขัดทรัพย์ลงวันที่ 15 มิถุนายน 2522 ว่า ทรัพย์ที่โจทก์นำยึดตามบัญชีทรัพย์ของเจ้าพนักงานบังคับคดีในสำนวนนี้รวม 17 รายการ ราคา 18,700 บาท ไม่ใช่ทรัพย์ของจำเลย แต่เป็นทรัพย์ของผู้ร้อง ขอให้ศาลสั่งปล่อยการยึดคืนให้ผู้ร้องโจทก์ให้การว่า ทรัพย์ที่นำยึดทั้งหมดเป็นทรัพย์ของจำเลยหาใช่ของผู้ร้องไม่และผู้ร้องเคยยื่นคำร้องขัดทรัพย์รายเดียวกันนี้ซึ่งศาลได้สั่งยกคำร้องไปครั้งหนึ่งแล้ว ผู้ร้องมายื่นคำร้องขัดทรัพย์ใหม่เป็นร้องซ้ำ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 ขอให้ศาลยกคำร้องศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานทั้งสองฝ่ายแล้ววินิจฉัยว่า ผู้ร้องยื่นคำร้องขัดทรัพย์ซ้ำต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 ให้ยกคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องเสียผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาคดีปรากฏหลักฐานตามสำนวนว่า ผู้ร้องเคยยื่นคำร้องขัดทรัพย์รายเดียวกันนี้มาครั้งหนึ่งแล้ว เมื่อวันที่ 20 กันยายน 2521 ถึงวันนัดสืบพยานผู้ร้อง ทนายผู้ร้องแถลงต่อศาลว่า ผู้ร้องได้ทราบนัดแล้ว แต่ไม่มาศาล และไม่แจ้งเหตุขัดข้อง ศาลชั้นต้นจึงสั่งงดสืบพยานของผู้ร้องและสั่งยกคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องเสียเมื่อวันที่ 12 มกราคม 2522 คดีถึงที่สุดแล้ว หลังจากนั้นอีก 5 เดือน ต่อมาคือวันที่ 15 มิถุนายน 2522 ผู้ร้องจึงมายื่นคำร้องขัดทรัพย์ใหม่เป็นคดีนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องในคราวก่อนเพราะผู้ร้องไม่มีพยานมาสืบและคำสั่งนั้นก็ได้ถึงที่สุดแล้วนั้นผู้ร้องย่อมไม่มีสิทธิมาร้องขัดทรัพย์ใหม่ ถือเป็นการฟ้องซ้ำอันต้องห้ามตามมาตรา 148 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และจะอ้างว่ากรณีต้องด้วยข้อยกเว้นตามมาตรา 148(1) ก็ไม่ได้ เพราะการร้องขัดทรัพย์นั้น มาตรา 288 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งบัญญัติให้ศาลพิจารณาและชี้ขาดตัดสินเหมือนอย่างคดีธรรมดา ฉะนั้น ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิมาร้องขัดทรัพย์ใหม่ได้ ที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยให้ยกคำร้องขัดทรัพย์รายใหม่ของผู้ร้องเสียนั้นชอบแล้วพิพากษายืน(ทวี กสิยพงศ์-สมบัติ วังตาล-ประทีป ชุ่มวัฒนะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ