คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3527/2543หลักกฎหมาย: สัญญาการออกจากงานซึ่งทำขึ้นสืบเนื่องมาจากโจทก์ลาออกได้ระบุในข้อ 1 ว่า ในการลาออกของโจทก์ โจทก์จะได้รับเงินจำนวน1,387,525 บาท และระบุในข้อ 3 ว่า ในการทำสัญญาการออกจากงานฉบับนี้ คู่สัญญาแต่ละฝ่ายได้ปลดปล่อยคู่สัญญาอีกฝ่ายหนึ่งออกจากภาระเรื่องเงิน สิทธิเรียกร้อง การเรียกร้อง สัญญาและการกระทำทั้งปวงไม่ว่าอย่างไรทั้งสิ้น ข้อตกลงดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าโจทก์และจำเลยซึ่งเป็นคู่สัญญามีเจตนาระงับข้อพิพาทซึ่งมีอยู่หรือจะมีขึ้นให้เสร็จไปด้วยจำเลยยอมจ่ายเงินแก่โจทก์จำนวนตามที่ระบุไว้ในสัญญาข้อ 1 จึงเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความมีผลให้สิทธิเรียกร้องเงินรางวัลการขายในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายของโจทก์ หากมีอยู่ระงับสิ้นไปด้วย โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินจำนวนดังกล่าวจากจำเลยอีกโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระค่าจ้างในส่วนที่เป็นเงินรางวัลการขายจำนวน 352,247.10 บาท ค่าชดเชยการเลิกจ้างสำหรับเงินรางวัลการขายจำนวน 176,123.55 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 16 มกราคม 2541 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสามให้การว่า โจทก์ไม่ได้เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 แต่เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 1 โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินรางวัลการขาย 1.5 เท่าของเงินรางวัลการขายเฉลี่ยของพนักงานภายในเขตที่ได้รับจากการขาย ซึ่งเป็นสิทธิเฉพาะตัวของผู้ใต้บังคับบัญชาของโจทก์ จำเลยที่ 1 ไม่ได้เลิกจ้างโจทก์ แต่โจทก์สมัครใจลาออกเมื่อวันที่ 16 มกราคม 2541 โดยจำเลยที่ 1 ตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับโจทก์จ่ายเงินช่วยเหลือโจทก์ทั้งสิ้น 1,387,525 บาท และโจทก์สัญญาว่าจะไม่เรียกร้องเงินและสิทธิต่าง ๆ จากจำเลยที่ 1 อีก ขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณา โจทก์แถลงขอสละคำขอค่าชดเชยการเลิกจ้างอันเกิดจากรางวัลการขาย และถอนฟ้องจำเลยที่ 3 ศาลแรงงานกลางอนุญาตให้จำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 3 ออกจากสารบบความศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติตามที่คู่ความรับกันว่า จำเลยที่ 1และที่ 2 เป็นบริษัทในเครือเดียวกัน โดยมีจำเลยที่ 3 เป็นกรรมการผู้จัดการมีอำนาจกระทำการแทนจำเลยที่ 1 โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 1 ตั้งแต่วันที่ 1มกราคม 2516 ตำแหน่งสุดท้ายเป็นผู้จัดการฝ่ายขาย แผนกเวชภัณฑ์ยาได้รับค่าจ้างก่อนปรับเงินโบนัสมารวมกับเงินเดือน คือก่อนวันที่ 1 มีนาคม 2540เดือนละ 57,100 บาท ต่อมาตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2540 โจทก์ได้รับค่าจ้างเดือนละ 65,083 บาท และได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 70,983 บาทกำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 25 ของเดือน นอกจากนี้โจทก์ซึ่งเป็นพนักงานตั้งแต่ระดับผู้จัดการฝ่ายขึ้นไปยังมีสิทธิได้รับเงินโบนัสพิเศษไม่เกินเงินเดือน2 เดือน ส่วนผู้จัดการเขตทุกคนได้รับเงินรางวัลการขายตามหลักเกณฑ์การจ่ายเอกสารหมาย จ.2 เมื่อวันที่ 16 มกราคม 2541 โจทก์ทำหนังสือลาออก ทั้งโจทก์และจำเลยที่ 1 ตกลงทำสัญญาการออกจากงานตามเอกสารหมาย ล.1 โดยจำเลยที่ 1 จ่ายเงินต่าง ๆ ให้โจทก์รับไปแล้วจำนวน1,028,253 บาท ตามเอกสารหมาย จ.7 และ จ.8 และศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 1 มิได้เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 โจทก์ในฐานะผู้จัดการฝ่ายขายมีสิทธิได้รับเงินรางวัลการขายจากจำเลยที่ 1จำนวน 242,608.80 บาท แต่การที่โจทก์ในฐานะผู้จัดการฝ่ายขายทำหน้าที่แทนผู้จัดการเขตผู้ใต้บังคับบัญชาที่ลาออกถือได้ว่าเป็นปกติวิสัยที่จะต้องกระทำทั้งระเบียบข้อบังคับการทำงานของจำเลยที่ 1 มิได้กำหนดให้โจทก์ได้รับเงินรางวัลการขายในกรณีทำหน้าที่แทนดังกล่าว โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินรางวัลการขายในส่วนนี้ อย่างไรก็ดีเมื่อโจทก์และจำเลยที่ 1 ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันว่าโจทก์จะไม่เรียกร้องเงินรางวัลการขายที่โจทก์มีสิทธิได้รับในฐานะผู้จัดการฝ่ายขายจำนวนข้างต้นโจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินจำนวนดังกล่าวอีก พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "โจทก์อุทธรณ์ว่า ตามสัญญาการออกจากงานเอกสารหมาย ล.1 และคำแปล โจทก์มิได้ยอมสละเงินรางวัลการขายจำนวน 242,608.80 บาท ที่โจทก์มีสิทธิได้รับในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายนั้น เห็นว่า สัญญาการออกจากงาน ตามเอกสารหมาย ล.1 ซึ่งทำขึ้นสืบเนื่องมาจากโจทก์ลาออกได้ระบุในข้อ 1 ว่า ในการลาออกของโจทก์ โจทก์จะได้รับเงินจำนวน 1,387,525 บาท และระบุในข้อ 3 ว่าในการทำสัญญาการออกจากงานฉบับนี้คู่สัญญาแต่ละฝ่ายได้ปลดปล่อยคู่สัญญาอีกฝ่ายหนึ่งออกจากภาระเรื่องเงินสิทธิเรียกร้อง การเรียกร้อง สัญญาและการกระทำทั้งปวงไม่ว่าอย่างไรทั้งสิ้น ข้อตกลงดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าโจทก์และจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นคู่สัญญามีเจตนาระงับข้อพิพาทซึ่งมีอยู่หรือจะมีขึ้นให้เสร็จไปด้วยจำเลยที่ 1 ยอมจ่ายเงินแก่โจทก์จำนวน 1,387,525 บาท ตามที่ระบุไว้ในสัญญาข้อ 1 สัญญาการออกจากงานตามเอกสารหมาย ล.1 จึงเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความ มีผลให้สิทธิเรียกร้องเงินรางวัลการขายในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายของโจทก์จำนวน 242,608.80 บาท หากมีอยู่ระงับสิ้นไป โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินจำนวนดังกล่าวจากจำเลยที่ 1 อีก"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3527/2543นาง พวงทอง เจือศิริภักดีโจทก์บริษัท ไซอานามิด ประเทศไทย จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 850, ม. 852สัญญาการออกจากงานซึ่งทำขึ้นสืบเนื่องมาจากโจทก์ลาออกได้ระบุในข้อ 1 ว่า ในการลาออกของโจทก์ โจทก์จะได้รับเงินจำนวน1,387,525 บาท และระบุในข้อ 3 ว่า ในการทำสัญญาการออกจากงานฉบับนี้ คู่สัญญาแต่ละฝ่ายได้ปลดปล่อยคู่สัญญาอีกฝ่ายหนึ่งออกจากภาระเรื่องเงิน สิทธิเรียกร้อง การเรียกร้อง สัญญาและการกระทำทั้งปวงไม่ว่าอย่างไรทั้งสิ้น ข้อตกลงดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าโจทก์และจำเลยซึ่งเป็นคู่สัญญามีเจตนาระงับข้อพิพาทซึ่งมีอยู่หรือจะมีขึ้นให้เสร็จไปด้วยจำเลยยอมจ่ายเงินแก่โจทก์จำนวนตามที่ระบุไว้ในสัญญาข้อ 1 จึงเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความมีผลให้สิทธิเรียกร้องเงินรางวัลการขายในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายของโจทก์ หากมีอยู่ระงับสิ้นไปด้วย โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินจำนวนดังกล่าวจากจำเลยอีกโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระค่าจ้างในส่วนที่เป็นเงินรางวัลการขายจำนวน 352,247.10 บาท ค่าชดเชยการเลิกจ้างสำหรับเงินรางวัลการขายจำนวน 176,123.55 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 16 มกราคม 2541 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสามให้การว่า โจทก์ไม่ได้เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 แต่เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 1 โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินรางวัลการขาย 1.5 เท่าของเงินรางวัลการขายเฉลี่ยของพนักงานภายในเขตที่ได้รับจากการขาย ซึ่งเป็นสิทธิเฉพาะตัวของผู้ใต้บังคับบัญชาของโจทก์ จำเลยที่ 1 ไม่ได้เลิกจ้างโจทก์ แต่โจทก์สมัครใจลาออกเมื่อวันที่ 16 มกราคม 2541 โดยจำเลยที่ 1 ตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับโจทก์จ่ายเงินช่วยเหลือโจทก์ทั้งสิ้น 1,387,525 บาท และโจทก์สัญญาว่าจะไม่เรียกร้องเงินและสิทธิต่าง ๆ จากจำเลยที่ 1 อีก ขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณา โจทก์แถลงขอสละคำขอค่าชดเชยการเลิกจ้างอันเกิดจากรางวัลการขาย และถอนฟ้องจำเลยที่ 3 ศาลแรงงานกลางอนุญาตให้จำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 3 ออกจากสารบบความศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติตามที่คู่ความรับกันว่า จำเลยที่ 1และที่ 2 เป็นบริษัทในเครือเดียวกัน โดยมีจำเลยที่ 3 เป็นกรรมการผู้จัดการมีอำนาจกระทำการแทนจำเลยที่ 1 โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 1 ตั้งแต่วันที่ 1มกราคม 2516 ตำแหน่งสุดท้ายเป็นผู้จัดการฝ่ายขาย แผนกเวชภัณฑ์ยาได้รับค่าจ้างก่อนปรับเงินโบนัสมารวมกับเงินเดือน คือก่อนวันที่ 1 มีนาคม 2540เดือนละ 57,100 บาท ต่อมาตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2540 โจทก์ได้รับค่าจ้างเดือนละ 65,083 บาท และได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 70,983 บาทกำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 25 ของเดือน นอกจากนี้โจทก์ซึ่งเป็นพนักงานตั้งแต่ระดับผู้จัดการฝ่ายขึ้นไปยังมีสิทธิได้รับเงินโบนัสพิเศษไม่เกินเงินเดือน2 เดือน ส่วนผู้จัดการเขตทุกคนได้รับเงินรางวัลการขายตามหลักเกณฑ์การจ่ายเอกสารหมาย จ.2 เมื่อวันที่ 16 มกราคม 2541 โจทก์ทำหนังสือลาออก ทั้งโจทก์และจำเลยที่ 1 ตกลงทำสัญญาการออกจากงานตามเอกสารหมาย ล.1 โดยจำเลยที่ 1 จ่ายเงินต่าง ๆ ให้โจทก์รับไปแล้วจำนวน1,028,253 บาท ตามเอกสารหมาย จ.7 และ จ.8 และศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 1 มิได้เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 โจทก์ในฐานะผู้จัดการฝ่ายขายมีสิทธิได้รับเงินรางวัลการขายจากจำเลยที่ 1จำนวน 242,608.80 บาท แต่การที่โจทก์ในฐานะผู้จัดการฝ่ายขายทำหน้าที่แทนผู้จัดการเขตผู้ใต้บังคับบัญชาที่ลาออกถือได้ว่าเป็นปกติวิสัยที่จะต้องกระทำทั้งระเบียบข้อบังคับการทำงานของจำเลยที่ 1 มิได้กำหนดให้โจทก์ได้รับเงินรางวัลการขายในกรณีทำหน้าที่แทนดังกล่าว โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินรางวัลการขายในส่วนนี้ อย่างไรก็ดีเมื่อโจทก์และจำเลยที่ 1 ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันว่าโจทก์จะไม่เรียกร้องเงินรางวัลการขายที่โจทก์มีสิทธิได้รับในฐานะผู้จัดการฝ่ายขายจำนวนข้างต้นโจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินจำนวนดังกล่าวอีก พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "โจทก์อุทธรณ์ว่า ตามสัญญาการออกจากงานเอกสารหมาย ล.1 และคำแปล โจทก์มิได้ยอมสละเงินรางวัลการขายจำนวน 242,608.80 บาท ที่โจทก์มีสิทธิได้รับในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายนั้น เห็นว่า สัญญาการออกจากงาน ตามเอกสารหมาย ล.1 ซึ่งทำขึ้นสืบเนื่องมาจากโจทก์ลาออกได้ระบุในข้อ 1 ว่า ในการลาออกของโจทก์ โจทก์จะได้รับเงินจำนวน 1,387,525 บาท และระบุในข้อ 3 ว่าในการทำสัญญาการออกจากงานฉบับนี้คู่สัญญาแต่ละฝ่ายได้ปลดปล่อยคู่สัญญาอีกฝ่ายหนึ่งออกจากภาระเรื่องเงินสิทธิเรียกร้อง การเรียกร้อง สัญญาและการกระทำทั้งปวงไม่ว่าอย่างไรทั้งสิ้น ข้อตกลงดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าโจทก์และจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นคู่สัญญามีเจตนาระงับข้อพิพาทซึ่งมีอยู่หรือจะมีขึ้นให้เสร็จไปด้วยจำเลยที่ 1 ยอมจ่ายเงินแก่โจทก์จำนวน 1,387,525 บาท ตามที่ระบุไว้ในสัญญาข้อ 1 สัญญาการออกจากงานตามเอกสารหมาย ล.1 จึงเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความ มีผลให้สิทธิเรียกร้องเงินรางวัลการขายในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายของโจทก์จำนวน 242,608.80 บาท หากมีอยู่ระงับสิ้นไป โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินจำนวนดังกล่าวจากจำเลยที่ 1 อีก"พิพากษายืน(มงคล คุปต์กาญจนากุล-สละ เทศรำพรรณ-จรัส พวงมณี)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระค่าจ้างในส่วนที่เป็นเงินรางวัลการขายจำนวน 352,247.10 บาท ค่าชดเชยการเลิกจ้างสำหรับเงินรางวัลการขายจำนวน 176,123.55 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 16 มกราคม 2541 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสามให้การว่า โจทก์ไม่ได้เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 แต่เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 1 โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินรางวัลการขาย 1.5 เท่าของเงินรางวัลการขายเฉลี่ยของพนักงานภายในเขตที่ได้รับจากการขาย ซึ่งเป็นสิทธิเฉพาะตัวของผู้ใต้บังคับบัญชาของโจทก์ จำเลยที่ 1 ไม่ได้เลิกจ้างโจทก์ แต่โจทก์สมัครใจลาออกเมื่อวันที่ 16 มกราคม 2541 โดยจำเลยที่ 1 ตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับโจทก์จ่ายเงินช่วยเหลือโจทก์ทั้งสิ้น 1,387,525 บาท และโจทก์สัญญาว่าจะไม่เรียกร้องเงินและสิทธิต่าง ๆ จากจำเลยที่ 1 อีก ขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณา โจทก์แถลงขอสละคำขอค่าชดเชยการเลิกจ้างอันเกิดจากรางวัลการขาย และถอนฟ้องจำเลยที่ 3 ศาลแรงงานกลางอนุญาตให้จำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 3 ออกจากสารบบความศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติตามที่คู่ความรับกันว่า จำเลยที่ 1และที่ 2 เป็นบริษัทในเครือเดียวกัน โดยมีจำเลยที่ 3 เป็นกรรมการผู้จัดการมีอำนาจกระทำการแทนจำเลยที่ 1 โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 1 ตั้งแต่วันที่ 1มกราคม 2516 ตำแหน่งสุดท้ายเป็นผู้จัดการฝ่ายขาย แผนกเวชภัณฑ์ยาได้รับค่าจ้างก่อนปรับเงินโบนัสมารวมกับเงินเดือน คือก่อนวันที่ 1 มีนาคม 2540เดือนละ 57,100 บาท ต่อมาตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2540 โจทก์ได้รับค่าจ้างเดือนละ 65,083 บาท และได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 70,983 บาทกำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 25 ของเดือน นอกจากนี้โจทก์ซึ่งเป็นพนักงานตั้งแต่ระดับผู้จัดการฝ่ายขึ้นไปยังมีสิทธิได้รับเงินโบนัสพิเศษไม่เกินเงินเดือน2 เดือน ส่วนผู้จัดการเขตทุกคนได้รับเงินรางวัลการขายตามหลักเกณฑ์การจ่ายเอกสารหมาย จ.2 เมื่อวันที่ 16 มกราคม 2541 โจทก์ทำหนังสือลาออก ทั้งโจทก์และจำเลยที่ 1 ตกลงทำสัญญาการออกจากงานตามเอกสารหมาย ล.1 โดยจำเลยที่ 1 จ่ายเงินต่าง ๆ ให้โจทก์รับไปแล้วจำนวน1,028,253 บาท ตามเอกสารหมาย จ.7 และ จ.8 และศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 1 มิได้เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 โจทก์ในฐานะผู้จัดการฝ่ายขายมีสิทธิได้รับเงินรางวัลการขายจากจำเลยที่ 1จำนวน 242,608.80 บาท แต่การที่โจทก์ในฐานะผู้จัดการฝ่ายขายทำหน้าที่แทนผู้จัดการเขตผู้ใต้บังคับบัญชาที่ลาออกถือได้ว่าเป็นปกติวิสัยที่จะต้องกระทำทั้งระเบียบข้อบังคับการทำงานของจำเลยที่ 1 มิได้กำหนดให้โจทก์ได้รับเงินรางวัลการขายในกรณีทำหน้าที่แทนดังกล่าว โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินรางวัลการขายในส่วนนี้ อย่างไรก็ดีเมื่อโจทก์และจำเลยที่ 1 ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันว่าโจทก์จะไม่เรียกร้องเงินรางวัลการขายที่โจทก์มีสิทธิได้รับในฐานะผู้จัดการฝ่ายขายจำนวนข้างต้นโจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินจำนวนดังกล่าวอีก พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "โจทก์อุทธรณ์ว่า ตามสัญญาการออกจากงานเอกสารหมาย ล.1 และคำแปล โจทก์มิได้ยอมสละเงินรางวัลการขายจำนวน 242,608.80 บาท ที่โจทก์มีสิทธิได้รับในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายนั้น เห็นว่า สัญญาการออกจากงาน ตามเอกสารหมาย ล.1 ซึ่งทำขึ้นสืบเนื่องมาจากโจทก์ลาออกได้ระบุในข้อ 1 ว่า ในการลาออกของโจทก์ โจทก์จะได้รับเงินจำนวน 1,387,525 บาท และระบุในข้อ 3 ว่าในการทำสัญญาการออกจากงานฉบับนี้คู่สัญญาแต่ละฝ่ายได้ปลดปล่อยคู่สัญญาอีกฝ่ายหนึ่งออกจากภาระเรื่องเงินสิทธิเรียกร้อง การเรียกร้อง สัญญาและการกระทำทั้งปวงไม่ว่าอย่างไรทั้งสิ้น ข้อตกลงดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าโจทก์และจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นคู่สัญญามีเจตนาระงับข้อพิพาทซึ่งมีอยู่หรือจะมีขึ้นให้เสร็จไปด้วยจำเลยที่ 1 ยอมจ่ายเงินแก่โจทก์จำนวน 1,387,525 บาท ตามที่ระบุไว้ในสัญญาข้อ 1 สัญญาการออกจากงานตามเอกสารหมาย ล.1 จึงเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความ มีผลให้สิทธิเรียกร้องเงินรางวัลการขายในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายของโจทก์จำนวน 242,608.80 บาท หากมีอยู่ระงับสิ้นไป โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินจำนวนดังกล่าวจากจำเลยที่ 1 อีก"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3527/2543นาง พวงทอง เจือศิริภักดีโจทก์บริษัท ไซอานามิด ประเทศไทย จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 850, ม. 852สัญญาการออกจากงานซึ่งทำขึ้นสืบเนื่องมาจากโจทก์ลาออกได้ระบุในข้อ 1 ว่า ในการลาออกของโจทก์ โจทก์จะได้รับเงินจำนวน1,387,525 บาท และระบุในข้อ 3 ว่า ในการทำสัญญาการออกจากงานฉบับนี้ คู่สัญญาแต่ละฝ่ายได้ปลดปล่อยคู่สัญญาอีกฝ่ายหนึ่งออกจากภาระเรื่องเงิน สิทธิเรียกร้อง การเรียกร้อง สัญญาและการกระทำทั้งปวงไม่ว่าอย่างไรทั้งสิ้น ข้อตกลงดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าโจทก์และจำเลยซึ่งเป็นคู่สัญญามีเจตนาระงับข้อพิพาทซึ่งมีอยู่หรือจะมีขึ้นให้เสร็จไปด้วยจำเลยยอมจ่ายเงินแก่โจทก์จำนวนตามที่ระบุไว้ในสัญญาข้อ 1 จึงเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความมีผลให้สิทธิเรียกร้องเงินรางวัลการขายในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายของโจทก์ หากมีอยู่ระงับสิ้นไปด้วย โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินจำนวนดังกล่าวจากจำเลยอีกโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระค่าจ้างในส่วนที่เป็นเงินรางวัลการขายจำนวน 352,247.10 บาท ค่าชดเชยการเลิกจ้างสำหรับเงินรางวัลการขายจำนวน 176,123.55 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 16 มกราคม 2541 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสามให้การว่า โจทก์ไม่ได้เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 แต่เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 1 โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินรางวัลการขาย 1.5 เท่าของเงินรางวัลการขายเฉลี่ยของพนักงานภายในเขตที่ได้รับจากการขาย ซึ่งเป็นสิทธิเฉพาะตัวของผู้ใต้บังคับบัญชาของโจทก์ จำเลยที่ 1 ไม่ได้เลิกจ้างโจทก์ แต่โจทก์สมัครใจลาออกเมื่อวันที่ 16 มกราคม 2541 โดยจำเลยที่ 1 ตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับโจทก์จ่ายเงินช่วยเหลือโจทก์ทั้งสิ้น 1,387,525 บาท และโจทก์สัญญาว่าจะไม่เรียกร้องเงินและสิทธิต่าง ๆ จากจำเลยที่ 1 อีก ขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณา โจทก์แถลงขอสละคำขอค่าชดเชยการเลิกจ้างอันเกิดจากรางวัลการขาย และถอนฟ้องจำเลยที่ 3 ศาลแรงงานกลางอนุญาตให้จำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 3 ออกจากสารบบความศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติตามที่คู่ความรับกันว่า จำเลยที่ 1และที่ 2 เป็นบริษัทในเครือเดียวกัน โดยมีจำเลยที่ 3 เป็นกรรมการผู้จัดการมีอำนาจกระทำการแทนจำเลยที่ 1 โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 1 ตั้งแต่วันที่ 1มกราคม 2516 ตำแหน่งสุดท้ายเป็นผู้จัดการฝ่ายขาย แผนกเวชภัณฑ์ยาได้รับค่าจ้างก่อนปรับเงินโบนัสมารวมกับเงินเดือน คือก่อนวันที่ 1 มีนาคม 2540เดือนละ 57,100 บาท ต่อมาตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2540 โจทก์ได้รับค่าจ้างเดือนละ 65,083 บาท และได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 70,983 บาทกำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 25 ของเดือน นอกจากนี้โจทก์ซึ่งเป็นพนักงานตั้งแต่ระดับผู้จัดการฝ่ายขึ้นไปยังมีสิทธิได้รับเงินโบนัสพิเศษไม่เกินเงินเดือน2 เดือน ส่วนผู้จัดการเขตทุกคนได้รับเงินรางวัลการขายตามหลักเกณฑ์การจ่ายเอกสารหมาย จ.2 เมื่อวันที่ 16 มกราคม 2541 โจทก์ทำหนังสือลาออก ทั้งโจทก์และจำเลยที่ 1 ตกลงทำสัญญาการออกจากงานตามเอกสารหมาย ล.1 โดยจำเลยที่ 1 จ่ายเงินต่าง ๆ ให้โจทก์รับไปแล้วจำนวน1,028,253 บาท ตามเอกสารหมาย จ.7 และ จ.8 และศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 1 มิได้เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 โจทก์ในฐานะผู้จัดการฝ่ายขายมีสิทธิได้รับเงินรางวัลการขายจากจำเลยที่ 1จำนวน 242,608.80 บาท แต่การที่โจทก์ในฐานะผู้จัดการฝ่ายขายทำหน้าที่แทนผู้จัดการเขตผู้ใต้บังคับบัญชาที่ลาออกถือได้ว่าเป็นปกติวิสัยที่จะต้องกระทำทั้งระเบียบข้อบังคับการทำงานของจำเลยที่ 1 มิได้กำหนดให้โจทก์ได้รับเงินรางวัลการขายในกรณีทำหน้าที่แทนดังกล่าว โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินรางวัลการขายในส่วนนี้ อย่างไรก็ดีเมื่อโจทก์และจำเลยที่ 1 ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันว่าโจทก์จะไม่เรียกร้องเงินรางวัลการขายที่โจทก์มีสิทธิได้รับในฐานะผู้จัดการฝ่ายขายจำนวนข้างต้นโจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินจำนวนดังกล่าวอีก พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "โจทก์อุทธรณ์ว่า ตามสัญญาการออกจากงานเอกสารหมาย ล.1 และคำแปล โจทก์มิได้ยอมสละเงินรางวัลการขายจำนวน 242,608.80 บาท ที่โจทก์มีสิทธิได้รับในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายนั้น เห็นว่า สัญญาการออกจากงาน ตามเอกสารหมาย ล.1 ซึ่งทำขึ้นสืบเนื่องมาจากโจทก์ลาออกได้ระบุในข้อ 1 ว่า ในการลาออกของโจทก์ โจทก์จะได้รับเงินจำนวน 1,387,525 บาท และระบุในข้อ 3 ว่าในการทำสัญญาการออกจากงานฉบับนี้คู่สัญญาแต่ละฝ่ายได้ปลดปล่อยคู่สัญญาอีกฝ่ายหนึ่งออกจากภาระเรื่องเงินสิทธิเรียกร้อง การเรียกร้อง สัญญาและการกระทำทั้งปวงไม่ว่าอย่างไรทั้งสิ้น ข้อตกลงดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าโจทก์และจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นคู่สัญญามีเจตนาระงับข้อพิพาทซึ่งมีอยู่หรือจะมีขึ้นให้เสร็จไปด้วยจำเลยที่ 1 ยอมจ่ายเงินแก่โจทก์จำนวน 1,387,525 บาท ตามที่ระบุไว้ในสัญญาข้อ 1 สัญญาการออกจากงานตามเอกสารหมาย ล.1 จึงเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความ มีผลให้สิทธิเรียกร้องเงินรางวัลการขายในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายของโจทก์จำนวน 242,608.80 บาท หากมีอยู่ระงับสิ้นไป โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินจำนวนดังกล่าวจากจำเลยที่ 1 อีก"พิพากษายืน(มงคล คุปต์กาญจนากุล-สละ เทศรำพรรณ-จรัส พวงมณี)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ