คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1574/2493หลักกฎหมาย: ชายมีภรรยาอยู่แล้วตั้งแต่ก่อนใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ครั้นเมื่อใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 แล้วมีภรรยาอีกคนหนึ่ง แม้จะได้ทะเบียนสมรสกับภรรยาคนหลังนี้การสมรสนั้นก็เป็นโมฆะ ภรรยาคนหลังจึงไม่มีสิทธิได้รับมรดกของชายผู้เป็นสามีโจทก์ฟ้องว่า ทรัพย์ตามบัญชีท้ายฟ้องกับบ้านปลูกอยู่ในที่บ้าน 1 หลังเป็นของโจทก์ ได้รับมรดกจากบิดาครอบครองมาฝ่ายเดียว แล้วมาได้นายร่วงเป็นสามีก่อนใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ต่อมานายร่วงได้จำเลยเป็นภรรยาน้อยโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายเพราะได้ภายหลังใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 นายร่วงถึงแก่กรรมโจทก์เสียใจไปเที่ยว ได้พูดฝากทรัพย์สินให้จำเลยปกครองแทน โจทก์เดินทางไปติดสงครามอยู่ทางกรุงเทพฯ ได้บวชชีอยู่ที่นั่นหลายปีจึงกลับมาขอทรัพย์คืน จำเลยอ้างว่าเป็นของจำเลย โจทก์จึงฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย และให้ศาลแสดงกรรมสิทธิ์ในทรัพย์จำเลยต่อสู้ว่า เป็นภรรยานายร่วง จดทะเบียนสมรสกันโดยชอบนายร่วงตาย จำเลยประกาศขอรับมรดกจากนายร่วงโดยชอบศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์เป็นภรรยานายร่วงอยู่ก่อนแล้ว การจดทะเบียนสมรสระหว่างจำเลยกับนายร่วงจึงเป็นโมฆะ จำเลยไม่ใช่ภริยานายร่วง ไม่มีสิทธิรับมรดกนายร่วง จึงพิพากษาว่า บ้านที่บ้านและสวนเป็นของโจทก์ ให้ขับไล่จำเลย ส่วนนาแปลงจำเลยได้สิทธิครอบครองแล้ว ให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยข้อวินิจฉัยของศาลชั้นต้น และศาลอุทธรณ์จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1574/2493นางชีช่วย เยาว์วัลย์โจทก์นางเปรียม จิ้วตันจำเลย ป.พ.พ. ม. 1445, ม. 1490, ม. 1635ชายมีภรรยาอยู่แล้วตั้งแต่ก่อนใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ครั้นเมื่อใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 แล้วมีภรรยาอีกคนหนึ่ง แม้จะได้ทะเบียนสมรสกับภรรยาคนหลังนี้การสมรสนั้นก็เป็นโมฆะ ภรรยาคนหลังจึงไม่มีสิทธิได้รับมรดกของชายผู้เป็นสามีโจทก์ฟ้องว่า ทรัพย์ตามบัญชีท้ายฟ้องกับบ้านปลูกอยู่ในที่บ้าน 1 หลังเป็นของโจทก์ ได้รับมรดกจากบิดาครอบครองมาฝ่ายเดียว แล้วมาได้นายร่วงเป็นสามีก่อนใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ต่อมานายร่วงได้จำเลยเป็นภรรยาน้อยโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายเพราะได้ภายหลังใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 นายร่วงถึงแก่กรรมโจทก์เสียใจไปเที่ยว ได้พูดฝากทรัพย์สินให้จำเลยปกครองแทน โจทก์เดินทางไปติดสงครามอยู่ทางกรุงเทพฯ ได้บวชชีอยู่ที่นั่นหลายปีจึงกลับมาขอทรัพย์คืน จำเลยอ้างว่าเป็นของจำเลย โจทก์จึงฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย และให้ศาลแสดงกรรมสิทธิ์ในทรัพย์จำเลยต่อสู้ว่า เป็นภรรยานายร่วง จดทะเบียนสมรสกันโดยชอบนายร่วงตาย จำเลยประกาศขอรับมรดกจากนายร่วงโดยชอบศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์เป็นภรรยานายร่วงอยู่ก่อนแล้ว การจดทะเบียนสมรสระหว่างจำเลยกับนายร่วงจึงเป็นโมฆะ จำเลยไม่ใช่ภริยานายร่วง ไม่มีสิทธิรับมรดกนายร่วง จึงพิพากษาว่า บ้านที่บ้านและสวนเป็นของโจทก์ ให้ขับไล่จำเลย ส่วนนาแปลงจำเลยได้สิทธิครอบครองแล้ว ให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยข้อวินิจฉัยของศาลชั้นต้น และศาลอุทธรณ์จึงพิพากษายืน(นนทปัญญา-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า ทรัพย์ตามบัญชีท้ายฟ้องกับบ้านปลูกอยู่ในที่บ้าน 1 หลังเป็นของโจทก์ ได้รับมรดกจากบิดาครอบครองมาฝ่ายเดียว แล้วมาได้นายร่วงเป็นสามีก่อนใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ต่อมานายร่วงได้จำเลยเป็นภรรยาน้อยโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายเพราะได้ภายหลังใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 นายร่วงถึงแก่กรรมโจทก์เสียใจไปเที่ยว ได้พูดฝากทรัพย์สินให้จำเลยปกครองแทน โจทก์เดินทางไปติดสงครามอยู่ทางกรุงเทพฯ ได้บวชชีอยู่ที่นั่นหลายปีจึงกลับมาขอทรัพย์คืน จำเลยอ้างว่าเป็นของจำเลย โจทก์จึงฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย และให้ศาลแสดงกรรมสิทธิ์ในทรัพย์จำเลยต่อสู้ว่า เป็นภรรยานายร่วง จดทะเบียนสมรสกันโดยชอบนายร่วงตาย จำเลยประกาศขอรับมรดกจากนายร่วงโดยชอบศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์เป็นภรรยานายร่วงอยู่ก่อนแล้ว การจดทะเบียนสมรสระหว่างจำเลยกับนายร่วงจึงเป็นโมฆะ จำเลยไม่ใช่ภริยานายร่วง ไม่มีสิทธิรับมรดกนายร่วง จึงพิพากษาว่า บ้านที่บ้านและสวนเป็นของโจทก์ ให้ขับไล่จำเลย ส่วนนาแปลงจำเลยได้สิทธิครอบครองแล้ว ให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยข้อวินิจฉัยของศาลชั้นต้น และศาลอุทธรณ์จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1574/2493นางชีช่วย เยาว์วัลย์โจทก์นางเปรียม จิ้วตันจำเลย ป.พ.พ. ม. 1445, ม. 1490, ม. 1635ชายมีภรรยาอยู่แล้วตั้งแต่ก่อนใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ครั้นเมื่อใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 แล้วมีภรรยาอีกคนหนึ่ง แม้จะได้ทะเบียนสมรสกับภรรยาคนหลังนี้การสมรสนั้นก็เป็นโมฆะ ภรรยาคนหลังจึงไม่มีสิทธิได้รับมรดกของชายผู้เป็นสามีโจทก์ฟ้องว่า ทรัพย์ตามบัญชีท้ายฟ้องกับบ้านปลูกอยู่ในที่บ้าน 1 หลังเป็นของโจทก์ ได้รับมรดกจากบิดาครอบครองมาฝ่ายเดียว แล้วมาได้นายร่วงเป็นสามีก่อนใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ต่อมานายร่วงได้จำเลยเป็นภรรยาน้อยโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายเพราะได้ภายหลังใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 นายร่วงถึงแก่กรรมโจทก์เสียใจไปเที่ยว ได้พูดฝากทรัพย์สินให้จำเลยปกครองแทน โจทก์เดินทางไปติดสงครามอยู่ทางกรุงเทพฯ ได้บวชชีอยู่ที่นั่นหลายปีจึงกลับมาขอทรัพย์คืน จำเลยอ้างว่าเป็นของจำเลย โจทก์จึงฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย และให้ศาลแสดงกรรมสิทธิ์ในทรัพย์จำเลยต่อสู้ว่า เป็นภรรยานายร่วง จดทะเบียนสมรสกันโดยชอบนายร่วงตาย จำเลยประกาศขอรับมรดกจากนายร่วงโดยชอบศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์เป็นภรรยานายร่วงอยู่ก่อนแล้ว การจดทะเบียนสมรสระหว่างจำเลยกับนายร่วงจึงเป็นโมฆะ จำเลยไม่ใช่ภริยานายร่วง ไม่มีสิทธิรับมรดกนายร่วง จึงพิพากษาว่า บ้านที่บ้านและสวนเป็นของโจทก์ ให้ขับไล่จำเลย ส่วนนาแปลงจำเลยได้สิทธิครอบครองแล้ว ให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยข้อวินิจฉัยของศาลชั้นต้น และศาลอุทธรณ์จึงพิพากษายืน(นนทปัญญา-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ