คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 470/2538หลักกฎหมาย: แม้จำเลยที่2ให้การถึงเรื่อง อำนาจฟ้อง แต่เมื่อศาลชั้นต้นมิได้วินิจฉัยให้จำเลยที่2ก็ไม่ได้ยกปัญหานี้ขึ้นอ้างในชั้นอุทธรณ์เพิ่งจะยกขึ้นมาว่ากล่าวในชั้นฎีกาจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา249แม้เรื่องอำนาจฟ้องจะเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนแต่ศาลฎีกายังไม่เห็นควรยกขึ้นวินิจฉัยจึงไม่วินิจฉัยให้ตามมาตรา142(5)โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย ที่ 1 ขับ รถยนต์ หมายเลข ทะเบียน 80-3883อุดรธานี ของ จำเลย ที่ 2 ไป ใน ทางการที่จ้าง หรือ ตาม คำสั่ง ที่ ได้รับมอบหมาย จาก จำเลย ที่ 2 ด้วย ความประมาท โดย ขับ รถ ด้วย ความ เร็ว สูงเกิน อัตรา ที่ กำหนด รถ เสีย หลัก กิน ทาง เข้า มา ใน ช่อง เดินรถ หมายเลขทะเบียน ก-4150 อุดรธานี ที่นา ง มาลาวรรณ ขับ ซึ่ง โจทก์ รับประกัน ภัย ใน ระยะ กระชั้นชิด และ กะทันหัน แล้ว พุ่ง เข้า เบียด ชน บริเวณ ข้าง รถด้านขวา ที่นา ง มาลาวรรณ ขับ อย่าง แรง ทำให้ รถยนต์ ที่นา ง มาลาวรรณ ขับ แฉลบ เสีย หลัก ลง ข้าง ถนน ด้านซ้าย และ ได้รับ ความเสียหาย โจทก์ จัดการซ่อม รถยนต์ หมายเลข ทะเบียน ก-4150 อุดรธานี ให้ แก่ ผู้เอาประกันภัยจน อยู่ ใน สภาพ เดิม โจทก์ จึง เข้า รับช่วงสิทธิ ของ ผู้เอาประกันภัยขอให้ บังคับ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ชำระ เงิน ให้ โจทก์ 89,858 บาทพร้อม ดอกเบี้ย ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี ใน ต้นเงิน 83,833 บาท นับแต่วัน ถัด จาก วันฟ้องจำเลย ที่ 1 ขาดนัด ยื่นคำให้การ และ ขาดนัดพิจารณาจำเลย ที่ 2 ให้การ ว่า โจทก์ ไม่ใช่ นิติบุคคล และ ไม่มีวัตถุประสงค์ ใน การ รับประกัน ภัย จึง ไม่มี อำนาจฟ้อง จำเลย ที่ 1มิใช่ ลูกจ้าง หรือ ตัวแทน ของ จำเลย ที่ 2 เหตุ คดี นี้ เกิด เพราะ ความประมาท เลินเล่อ ของ นาง มาลาวรรณ ที่ ขับ รถ ด้วย ความ เร็ว สูง เกิน อัตรา ที่ กฎหมาย กำหนด หลัง เกิดเหตุ แล้ว นาง มาลาวรรณ ได้ ทำ สัญญา ประนีประนอม ยอมความ กับ จำเลย ที่ 2 โจทก์ จึง ไม่มี สิทธิ รับช่วงสิทธิ ของนาง มาลาวรรณ ฟ้อง เรียก ค่าเสียหาย จาก จำเลย ที่ 2 การกระทำ ของ นาง มาลาวรรณ เป็น การกระทำ ผิด กรมธรรม์ประกันภัย กับ โจทก์ แต่ โจทก์ ไม่ ปฏิเสธ ความรับผิด กลับ ยอม ชดใช้ ค่าเสียหาย ให้ นาง มาลาวรรณ โจทก์ จึง ไม่ได้ รับช่วงสิทธิ ใน อัน ที่ จะ ฟ้องร้อง จำเลย ที่ 2 ได้ และรถยนต์ หมายเลข ทะเบียน ก-4150 อุดรธานี เสียหาย เพียง เล็กน้อยขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ที่ 1 ชำระ เงิน ให้ โจทก์ 83,833 บาทพร้อม ดอกเบี้ย ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วันที่ 19 มิถุนายน 2530เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ ให้ยก ฟ้องโจทก์ เฉพาะ ส่วน ที่ เกี่ยวกับจำเลย ที่ 2โจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษาแก้ เป็น ว่า ให้ จำเลย ที่ 2 ร่วมกันหรือ แทน กัน กับ จำเลย ที่ 1 ชำระ เงิน 83,833 บาท แก่ โจทก์จำเลย ที่ 2 ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "คดี มี ปัญหา ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา จำเลย ที่ 2แต่เพียง ว่า โจทก์ มีอำนาจ ฟ้อง จำเลย ที่ 2 หรือไม่ ปัญหา นี้ จำเลย ที่ 2ฎีกา ว่า นอกจาก จำเลย ที่ 2 จะ ให้การ ต่อสู้ ว่า โจทก์ ไม่ใช่ นิติบุคคลตาม กฎหมาย แล้ว จำเลย ที่ 2 ยัง ต่อสู้ ว่า โจทก์ ไม่มี สิทธิ รับช่วงสิทธิหรือ เข้า สวม สิทธิ ของ นาง มาลาวรรณ แก้ววงศ์ ผู้เอาประกันภัย ใน อัน ที่ จะ ฟ้อง จำเลย ที่ 2 เป็น คดี นี้ เนื่องจาก นาง มาลาวรรณ ได้ ทำ สัญญา ประนีประนอม ยอมความ กับ จำเลย ที่ 2 ไว้ แล้ว แต่ ศาลล่างทั้ง สอง มิได้ วินิจฉัย อำนาจฟ้อง ของ โจทก์ ใน ประเด็น นี้ และ ปัญหาเรื่อง อำนาจฟ้อง เป็น ปัญหา เกี่ยวกับ ความสงบ เรียบร้อย ของ ประชาชนพิเคราะห์ แล้ว เห็นว่า แม้ จำเลย ที่ 2 จะ ให้การ ถึง เรื่อง อำนาจฟ้องใน ประเด็น การ รับช่วงสิทธิ ไว้ ก็ ตาม แต่เมื่อ ศาลชั้นต้น มิได้ วินิจฉัยใน ประเด็น นี้ ให้ จำเลย ที่ 2 ก็ ไม่ได้ ยก ปัญหา ดังกล่าว ขึ้น อ้างใน ชั้นอุทธรณ์ เพิ่ง จะ ยกขึ้น มา ว่ากล่าว ใน ชั้นฎีกา จึง เป็น ข้อกฎหมายที่ ไม่ได้ ว่า กัน มา แล้ว โดยชอบ ใน ศาลอุทธรณ์ ต้องห้าม มิให้ ฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 แม้ ปัญหา เรื่อง อำนาจฟ้องจะ เป็น ปัญหาข้อกฎหมาย อัน เกี่ยว ด้วย ความสงบ เรียบร้อย ของ ประชาชนแต่ ศาลฎีกา ยัง ไม่เห็น สมควร จะ ยกขึ้น วินิจฉัย จึง ไม่ วินิจฉัย ให้ตาม นัย แห่ง ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5)"พิพากษายก ฎีกา ของ จำเลย ที่ 2 คืน ค่าขึ้นศาล ชั้นฎีกา ทั้งหมดให้ จำเลย ที่ 2 ให้ จำเลย ที่ 2 ใช้ ค่า ทนายความ ชั้นฎีกา 1,000 บาทแทน โจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 470/2538บริษัท สินมั่นคงประกันภัย จำกัดโจทก์นาย สำเภา ลครพล กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 142 (5), ม. 249แม้จำเลยที่2ให้การถึงเรื่อง อำนาจฟ้อง แต่เมื่อศาลชั้นต้นมิได้วินิจฉัยให้จำเลยที่2ก็ไม่ได้ยกปัญหานี้ขึ้นอ้างในชั้นอุทธรณ์เพิ่งจะยกขึ้นมาว่ากล่าวในชั้นฎีกาจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา249แม้เรื่องอำนาจฟ้องจะเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนแต่ศาลฎีกายังไม่เห็นควรยกขึ้นวินิจฉัยจึงไม่วินิจฉัยให้ตามมาตรา142(5)โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย ที่ 1 ขับ รถยนต์ หมายเลข ทะเบียน 80-3883อุดรธานี ของ จำเลย ที่ 2 ไป ใน ทางการที่จ้าง หรือ ตาม คำสั่ง ที่ ได้รับมอบหมาย จาก จำเลย ที่ 2 ด้วย ความประมาท โดย ขับ รถ ด้วย ความ เร็ว สูงเกิน อัตรา ที่ กำหนด รถ เสีย หลัก กิน ทาง เข้า มา ใน ช่อง เดินรถ หมายเลขทะเบียน ก-4150 อุดรธานี ที่นา ง มาลาวรรณ ขับ ซึ่ง โจทก์ รับประกัน ภัย ใน ระยะ กระชั้นชิด และ กะทันหัน แล้ว พุ่ง เข้า เบียด ชน บริเวณ ข้าง รถด้านขวา ที่นา ง มาลาวรรณ ขับ อย่าง แรง ทำให้ รถยนต์ ที่นา ง มาลาวรรณ ขับ แฉลบ เสีย หลัก ลง ข้าง ถนน ด้านซ้าย และ ได้รับ ความเสียหาย โจทก์ จัดการซ่อม รถยนต์ หมายเลข ทะเบียน ก-4150 อุดรธานี ให้ แก่ ผู้เอาประกันภัยจน อยู่ ใน สภาพ เดิม โจทก์ จึง เข้า รับช่วงสิทธิ ของ ผู้เอาประกันภัยขอให้ บังคับ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ชำระ เงิน ให้ โจทก์ 89,858 บาทพร้อม ดอกเบี้ย ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี ใน ต้นเงิน 83,833 บาท นับแต่วัน ถัด จาก วันฟ้องจำเลย ที่ 1 ขาดนัด ยื่นคำให้การ และ ขาดนัดพิจารณาจำเลย ที่ 2 ให้การ ว่า โจทก์ ไม่ใช่ นิติบุคคล และ ไม่มีวัตถุประสงค์ ใน การ รับประกัน ภัย จึง ไม่มี อำนาจฟ้อง จำเลย ที่ 1มิใช่ ลูกจ้าง หรือ ตัวแทน ของ จำเลย ที่ 2 เหตุ คดี นี้ เกิด เพราะ ความประมาท เลินเล่อ ของ นาง มาลาวรรณ ที่ ขับ รถ ด้วย ความ เร็ว สูง เกิน อัตรา ที่ กฎหมาย กำหนด หลัง เกิดเหตุ แล้ว นาง มาลาวรรณ ได้ ทำ สัญญา ประนีประนอม ยอมความ กับ จำเลย ที่ 2 โจทก์ จึง ไม่มี สิทธิ รับช่วงสิทธิ ของนาง มาลาวรรณ ฟ้อง เรียก ค่าเสียหาย จาก จำเลย ที่ 2 การกระทำ ของ นาง มาลาวรรณ เป็น การกระทำ ผิด กรมธรรม์ประกันภัย กับ โจทก์ แต่ โจทก์ ไม่ ปฏิเสธ ความรับผิด กลับ ยอม ชดใช้ ค่าเสียหาย ให้ นาง มาลาวรรณ โจทก์ จึง ไม่ได้ รับช่วงสิทธิ ใน อัน ที่ จะ ฟ้องร้อง จำเลย ที่ 2 ได้ และรถยนต์ หมายเลข ทะเบียน ก-4150 อุดรธานี เสียหาย เพียง เล็กน้อยขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ที่ 1 ชำระ เงิน ให้ โจทก์ 83,833 บาทพร้อม ดอกเบี้ย ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วันที่ 19 มิถุนายน 2530เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ ให้ยก ฟ้องโจทก์ เฉพาะ ส่วน ที่ เกี่ยวกับจำเลย ที่ 2โจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษาแก้ เป็น ว่า ให้ จำเลย ที่ 2 ร่วมกันหรือ แทน กัน กับ จำเลย ที่ 1 ชำระ เงิน 83,833 บาท แก่ โจทก์จำเลย ที่ 2 ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "คดี มี ปัญหา ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา จำเลย ที่ 2แต่เพียง ว่า โจทก์ มีอำนาจ ฟ้อง จำเลย ที่ 2 หรือไม่ ปัญหา นี้ จำเลย ที่ 2ฎีกา ว่า นอกจาก จำเลย ที่ 2 จะ ให้การ ต่อสู้ ว่า โจทก์ ไม่ใช่ นิติบุคคลตาม กฎหมาย แล้ว จำเลย ที่ 2 ยัง ต่อสู้ ว่า โจทก์ ไม่มี สิทธิ รับช่วงสิทธิหรือ เข้า สวม สิทธิ ของ นาง มาลาวรรณ แก้ววงศ์ ผู้เอาประกันภัย ใน อัน ที่ จะ ฟ้อง จำเลย ที่ 2 เป็น คดี นี้ เนื่องจาก นาง มาลาวรรณ ได้ ทำ สัญญา ประนีประนอม ยอมความ กับ จำเลย ที่ 2 ไว้ แล้ว แต่ ศาลล่างทั้ง สอง มิได้ วินิจฉัย อำนาจฟ้อง ของ โจทก์ ใน ประเด็น นี้ และ ปัญหาเรื่อง อำนาจฟ้อง เป็น ปัญหา เกี่ยวกับ ความสงบ เรียบร้อย ของ ประชาชนพิเคราะห์ แล้ว เห็นว่า แม้ จำเลย ที่ 2 จะ ให้การ ถึง เรื่อง อำนาจฟ้องใน ประเด็น การ รับช่วงสิทธิ ไว้ ก็ ตาม แต่เมื่อ ศาลชั้นต้น มิได้ วินิจฉัยใน ประเด็น นี้ ให้ จำเลย ที่ 2 ก็ ไม่ได้ ยก ปัญหา ดังกล่าว ขึ้น อ้างใน ชั้นอุทธรณ์ เพิ่ง จะ ยกขึ้น มา ว่ากล่าว ใน ชั้นฎีกา จึง เป็น ข้อกฎหมายที่ ไม่ได้ ว่า กัน มา แล้ว โดยชอบ ใน ศาลอุทธรณ์ ต้องห้าม มิให้ ฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 แม้ ปัญหา เรื่อง อำนาจฟ้องจะ เป็น ปัญหาข้อกฎหมาย อัน เกี่ยว ด้วย ความสงบ เรียบร้อย ของ ประชาชนแต่ ศาลฎีกา ยัง ไม่เห็น สมควร จะ ยกขึ้น วินิจฉัย จึง ไม่ วินิจฉัย ให้ตาม นัย แห่ง ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5)"พิพากษายก ฎีกา ของ จำเลย ที่ 2 คืน ค่าขึ้นศาล ชั้นฎีกา ทั้งหมดให้ จำเลย ที่ 2 ให้ จำเลย ที่ 2 ใช้ ค่า ทนายความ ชั้นฎีกา 1,000 บาทแทน โจทก์(ปราโมทย์ ชพานนท์-นิเวศน์ คำผอง-ชูชาติ ศรีแสง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุจากคำวินิจฉัยของศาลฎีกาดังกล่าวคงจะช่วยทำให้คู่ความโดยเฉพาะทนายความต้องคำนึงถึงกับต้องระมัดระวังในการดำเนินกระบวนพิจารณาอันจะมีผลกระทบต่อการประกอบวิชาชีพของตนเนื่องจากโดยส่วนใหญ่แล้วหลังจากศาลชั้นต้นตัดสินให้ชนะคดีคู่ความฝ่ายที่ชนะคดีมักจะไม่ยื่นอุทธรณ์หรือเมื่ออีกฝ่ายยื่นอุทธรณ์แล้วฝ่ายที่ชนะคดีแก้อุทธรณ์ในคำแก้อุทธรณ์ก็มิได้กล่าวโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาของศาลชั้นต้นในประเด็นที่ตนแพ้ครั้นศาลอุทธรณ์พิพากษากลับจึงจะยกประเด็นดังกล่าวขึ้นฎีกากรณีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาแม้จะเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้ได้ดังเช่นคดีนี้ก่อนหน้านี้เคยมีคำพิพากษาฎีกาซึ่งวินิจฉัยไว้ในทำนองเดียวกันคือคำพิพากษาฎีกาที่1068/2500ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าคดีโจทก์ไม่ขาดอายุความฟ้องร้องแต่โจทก์สืบไม่ได้สมฟ้องจึงพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้โจทก์ชนะคดีเมื่อปัญหาเรื่องอายุความฟ้องร้องมิได้ยกขึ้นว่ากันมาในชั้นอุทธรณ์จึงต้องห้ามมิให้จำเลยยกขึ้นกล่าวอ้างในชั้นฎีกาคำพิพากษาศาลฎีกาที่1086/2509ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าจำเลยผิดสัญญาแต่โจทก์ไม่เสียหายจึงพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเมื่อฟังว่าจำเลยผิดสัญญาจำเลยก็ต้องชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์จึงพิพากษากลับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ประเด็นเรื่องผิดสัญญายุติไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นแล้วเพราะจำเลยมิได้ยกขึ้นอุทธรณ์จำเลยจะมายกขึ้นกล่าวอ้างในชั้นฎีกาในประเด็นเรื่องผิดสัญญาอีกไม่ได้ ดังนั้นจะเห็นได้ว่าในชั้นอุทธรณ์หากคู่ความฝ่ายที่ชนะคดีในศาลชั้นต้นยื่นอุทธรณ์หรือยกขึ้นโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นในประเด็นที่ตนแพ้ไว้ในคำแก้อุทธรณ์แล้วศาลอุทธรณ์ย่อมวินิจฉัยให้ก็จะไม่มีปัญหาดังกล่าวขึ้นในชั้นฎีกาคำแก้อุทธรณ์จึงไม่ควรแก้เฉพาะประเด็นที่อีกฝ่ายยื่นอุทธรณ์เท่านั้น กรณีที่คู่ความฝ่ายที่ชนะคดีในศาลชั้นต้นยื่นอุทธรณ์หรือฎีกาในประเด็นที่ตนแพ้จะต้องเสียค่าขึ้นศาลตามตาราง1(2)(ข)ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งเป็นเงินเพียง200บาทไม่ใช่เสียค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์ดังปรากฏในคำพิพากษาศาลฎีกาที่2151/2527ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุมพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาใหม่เมื่อจำเลยฎีกาว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมการที่ศาลชั้นต้นเรียกค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์ที่พิพาทจึงเป็นการไม่ถูกต้องจำเลยควรเสียค่าขึ้นศาลเพียง200บาทตามตาราง1(2)(ข)ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งเท่านั้น สมเกียรติ เจริญสวรรค์คำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย ที่ 1 ขับ รถยนต์ หมายเลข ทะเบียน 80-3883อุดรธานี ของ จำเลย ที่ 2 ไป ใน ทางการที่จ้าง หรือ ตาม คำสั่ง ที่ ได้รับมอบหมาย จาก จำเลย ที่ 2 ด้วย ความประมาท โดย ขับ รถ ด้วย ความ เร็ว สูงเกิน อัตรา ที่ กำหนด รถ เสีย หลัก กิน ทาง เข้า มา ใน ช่อง เดินรถ หมายเลขทะเบียน ก-4150 อุดรธานี ที่นา ง มาลาวรรณ ขับ ซึ่ง โจทก์ รับประกัน ภัย ใน ระยะ กระชั้นชิด และ กะทันหัน แล้ว พุ่ง เข้า เบียด ชน บริเวณ ข้าง รถด้านขวา ที่นา ง มาลาวรรณ ขับ อย่าง แรง ทำให้ รถยนต์ ที่นา ง มาลาวรรณ ขับ แฉลบ เสีย หลัก ลง ข้าง ถนน ด้านซ้าย และ ได้รับ ความเสียหาย โจทก์ จัดการซ่อม รถยนต์ หมายเลข ทะเบียน ก-4150 อุดรธานี ให้ แก่ ผู้เอาประกันภัยจน อยู่ ใน สภาพ เดิม โจทก์ จึง เข้า รับช่วงสิทธิ ของ ผู้เอาประกันภัยขอให้ บังคับ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ชำระ เงิน ให้ โจทก์ 89,858 บาทพร้อม ดอกเบี้ย ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี ใน ต้นเงิน 83,833 บาท นับแต่วัน ถัด จาก วันฟ้องจำเลย ที่ 1 ขาดนัด ยื่นคำให้การ และ ขาดนัดพิจารณาจำเลย ที่ 2 ให้การ ว่า โจทก์ ไม่ใช่ นิติบุคคล และ ไม่มีวัตถุประสงค์ ใน การ รับประกัน ภัย จึง ไม่มี อำนาจฟ้อง จำเลย ที่ 1มิใช่ ลูกจ้าง หรือ ตัวแทน ของ จำเลย ที่ 2 เหตุ คดี นี้ เกิด เพราะ ความประมาท เลินเล่อ ของ นาง มาลาวรรณ ที่ ขับ รถ ด้วย ความ เร็ว สูง เกิน อัตรา ที่ กฎหมาย กำหนด หลัง เกิดเหตุ แล้ว นาง มาลาวรรณ ได้ ทำ สัญญา ประนีประนอม ยอมความ กับ จำเลย ที่ 2 โจทก์ จึง ไม่มี สิทธิ รับช่วงสิทธิ ของนาง มาลาวรรณ ฟ้อง เรียก ค่าเสียหาย จาก จำเลย ที่ 2 การกระทำ ของ นาง มาลาวรรณ เป็น การกระทำ ผิด กรมธรรม์ประกันภัย กับ โจทก์ แต่ โจทก์ ไม่ ปฏิเสธ ความรับผิด กลับ ยอม ชดใช้ ค่าเสียหาย ให้ นาง มาลาวรรณ โจทก์ จึง ไม่ได้ รับช่วงสิทธิ ใน อัน ที่ จะ ฟ้องร้อง จำเลย ที่ 2 ได้ และรถยนต์ หมายเลข ทะเบียน ก-4150 อุดรธานี เสียหาย เพียง เล็กน้อยขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ที่ 1 ชำระ เงิน ให้ โจทก์ 83,833 บาทพร้อม ดอกเบี้ย ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วันที่ 19 มิถุนายน 2530เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ ให้ยก ฟ้องโจทก์ เฉพาะ ส่วน ที่ เกี่ยวกับจำเลย ที่ 2โจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษาแก้ เป็น ว่า ให้ จำเลย ที่ 2 ร่วมกันหรือ แทน กัน กับ จำเลย ที่ 1 ชำระ เงิน 83,833 บาท แก่ โจทก์จำเลย ที่ 2 ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "คดี มี ปัญหา ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา จำเลย ที่ 2แต่เพียง ว่า โจทก์ มีอำนาจ ฟ้อง จำเลย ที่ 2 หรือไม่ ปัญหา นี้ จำเลย ที่ 2ฎีกา ว่า นอกจาก จำเลย ที่ 2 จะ ให้การ ต่อสู้ ว่า โจทก์ ไม่ใช่ นิติบุคคลตาม กฎหมาย แล้ว จำเลย ที่ 2 ยัง ต่อสู้ ว่า โจทก์ ไม่มี สิทธิ รับช่วงสิทธิหรือ เข้า สวม สิทธิ ของ นาง มาลาวรรณ แก้ววงศ์ ผู้เอาประกันภัย ใน อัน ที่ จะ ฟ้อง จำเลย ที่ 2 เป็น คดี นี้ เนื่องจาก นาง มาลาวรรณ ได้ ทำ สัญญา ประนีประนอม ยอมความ กับ จำเลย ที่ 2 ไว้ แล้ว แต่ ศาลล่างทั้ง สอง มิได้ วินิจฉัย อำนาจฟ้อง ของ โจทก์ ใน ประเด็น นี้ และ ปัญหาเรื่อง อำนาจฟ้อง เป็น ปัญหา เกี่ยวกับ ความสงบ เรียบร้อย ของ ประชาชนพิเคราะห์ แล้ว เห็นว่า แม้ จำเลย ที่ 2 จะ ให้การ ถึง เรื่อง อำนาจฟ้องใน ประเด็น การ รับช่วงสิทธิ ไว้ ก็ ตาม แต่เมื่อ ศาลชั้นต้น มิได้ วินิจฉัยใน ประเด็น นี้ ให้ จำเลย ที่ 2 ก็ ไม่ได้ ยก ปัญหา ดังกล่าว ขึ้น อ้างใน ชั้นอุทธรณ์ เพิ่ง จะ ยกขึ้น มา ว่ากล่าว ใน ชั้นฎีกา จึง เป็น ข้อกฎหมายที่ ไม่ได้ ว่า กัน มา แล้ว โดยชอบ ใน ศาลอุทธรณ์ ต้องห้าม มิให้ ฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 แม้ ปัญหา เรื่อง อำนาจฟ้องจะ เป็น ปัญหาข้อกฎหมาย อัน เกี่ยว ด้วย ความสงบ เรียบร้อย ของ ประชาชนแต่ ศาลฎีกา ยัง ไม่เห็น สมควร จะ ยกขึ้น วินิจฉัย จึง ไม่ วินิจฉัย ให้ตาม นัย แห่ง ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5)"พิพากษายก ฎีกา ของ จำเลย ที่ 2 คืน ค่าขึ้นศาล ชั้นฎีกา ทั้งหมดให้ จำเลย ที่ 2 ให้ จำเลย ที่ 2 ใช้ ค่า ทนายความ ชั้นฎีกา 1,000 บาทแทน โจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 470/2538บริษัท สินมั่นคงประกันภัย จำกัดโจทก์นาย สำเภา ลครพล กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 142 (5), ม. 249แม้จำเลยที่2ให้การถึงเรื่อง อำนาจฟ้อง แต่เมื่อศาลชั้นต้นมิได้วินิจฉัยให้จำเลยที่2ก็ไม่ได้ยกปัญหานี้ขึ้นอ้างในชั้นอุทธรณ์เพิ่งจะยกขึ้นมาว่ากล่าวในชั้นฎีกาจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา249แม้เรื่องอำนาจฟ้องจะเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนแต่ศาลฎีกายังไม่เห็นควรยกขึ้นวินิจฉัยจึงไม่วินิจฉัยให้ตามมาตรา142(5)โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย ที่ 1 ขับ รถยนต์ หมายเลข ทะเบียน 80-3883อุดรธานี ของ จำเลย ที่ 2 ไป ใน ทางการที่จ้าง หรือ ตาม คำสั่ง ที่ ได้รับมอบหมาย จาก จำเลย ที่ 2 ด้วย ความประมาท โดย ขับ รถ ด้วย ความ เร็ว สูงเกิน อัตรา ที่ กำหนด รถ เสีย หลัก กิน ทาง เข้า มา ใน ช่อง เดินรถ หมายเลขทะเบียน ก-4150 อุดรธานี ที่นา ง มาลาวรรณ ขับ ซึ่ง โจทก์ รับประกัน ภัย ใน ระยะ กระชั้นชิด และ กะทันหัน แล้ว พุ่ง เข้า เบียด ชน บริเวณ ข้าง รถด้านขวา ที่นา ง มาลาวรรณ ขับ อย่าง แรง ทำให้ รถยนต์ ที่นา ง มาลาวรรณ ขับ แฉลบ เสีย หลัก ลง ข้าง ถนน ด้านซ้าย และ ได้รับ ความเสียหาย โจทก์ จัดการซ่อม รถยนต์ หมายเลข ทะเบียน ก-4150 อุดรธานี ให้ แก่ ผู้เอาประกันภัยจน อยู่ ใน สภาพ เดิม โจทก์ จึง เข้า รับช่วงสิทธิ ของ ผู้เอาประกันภัยขอให้ บังคับ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ชำระ เงิน ให้ โจทก์ 89,858 บาทพร้อม ดอกเบี้ย ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี ใน ต้นเงิน 83,833 บาท นับแต่วัน ถัด จาก วันฟ้องจำเลย ที่ 1 ขาดนัด ยื่นคำให้การ และ ขาดนัดพิจารณาจำเลย ที่ 2 ให้การ ว่า โจทก์ ไม่ใช่ นิติบุคคล และ ไม่มีวัตถุประสงค์ ใน การ รับประกัน ภัย จึง ไม่มี อำนาจฟ้อง จำเลย ที่ 1มิใช่ ลูกจ้าง หรือ ตัวแทน ของ จำเลย ที่ 2 เหตุ คดี นี้ เกิด เพราะ ความประมาท เลินเล่อ ของ นาง มาลาวรรณ ที่ ขับ รถ ด้วย ความ เร็ว สูง เกิน อัตรา ที่ กฎหมาย กำหนด หลัง เกิดเหตุ แล้ว นาง มาลาวรรณ ได้ ทำ สัญญา ประนีประนอม ยอมความ กับ จำเลย ที่ 2 โจทก์ จึง ไม่มี สิทธิ รับช่วงสิทธิ ของนาง มาลาวรรณ ฟ้อง เรียก ค่าเสียหาย จาก จำเลย ที่ 2 การกระทำ ของ นาง มาลาวรรณ เป็น การกระทำ ผิด กรมธรรม์ประกันภัย กับ โจทก์ แต่ โจทก์ ไม่ ปฏิเสธ ความรับผิด กลับ ยอม ชดใช้ ค่าเสียหาย ให้ นาง มาลาวรรณ โจทก์ จึง ไม่ได้ รับช่วงสิทธิ ใน อัน ที่ จะ ฟ้องร้อง จำเลย ที่ 2 ได้ และรถยนต์ หมายเลข ทะเบียน ก-4150 อุดรธานี เสียหาย เพียง เล็กน้อยขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ที่ 1 ชำระ เงิน ให้ โจทก์ 83,833 บาทพร้อม ดอกเบี้ย ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วันที่ 19 มิถุนายน 2530เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ ให้ยก ฟ้องโจทก์ เฉพาะ ส่วน ที่ เกี่ยวกับจำเลย ที่ 2โจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษาแก้ เป็น ว่า ให้ จำเลย ที่ 2 ร่วมกันหรือ แทน กัน กับ จำเลย ที่ 1 ชำระ เงิน 83,833 บาท แก่ โจทก์จำเลย ที่ 2 ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "คดี มี ปัญหา ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา จำเลย ที่ 2แต่เพียง ว่า โจทก์ มีอำนาจ ฟ้อง จำเลย ที่ 2 หรือไม่ ปัญหา นี้ จำเลย ที่ 2ฎีกา ว่า นอกจาก จำเลย ที่ 2 จะ ให้การ ต่อสู้ ว่า โจทก์ ไม่ใช่ นิติบุคคลตาม กฎหมาย แล้ว จำเลย ที่ 2 ยัง ต่อสู้ ว่า โจทก์ ไม่มี สิทธิ รับช่วงสิทธิหรือ เข้า สวม สิทธิ ของ นาง มาลาวรรณ แก้ววงศ์ ผู้เอาประกันภัย ใน อัน ที่ จะ ฟ้อง จำเลย ที่ 2 เป็น คดี นี้ เนื่องจาก นาง มาลาวรรณ ได้ ทำ สัญญา ประนีประนอม ยอมความ กับ จำเลย ที่ 2 ไว้ แล้ว แต่ ศาลล่างทั้ง สอง มิได้ วินิจฉัย อำนาจฟ้อง ของ โจทก์ ใน ประเด็น นี้ และ ปัญหาเรื่อง อำนาจฟ้อง เป็น ปัญหา เกี่ยวกับ ความสงบ เรียบร้อย ของ ประชาชนพิเคราะห์ แล้ว เห็นว่า แม้ จำเลย ที่ 2 จะ ให้การ ถึง เรื่อง อำนาจฟ้องใน ประเด็น การ รับช่วงสิทธิ ไว้ ก็ ตาม แต่เมื่อ ศาลชั้นต้น มิได้ วินิจฉัยใน ประเด็น นี้ ให้ จำเลย ที่ 2 ก็ ไม่ได้ ยก ปัญหา ดังกล่าว ขึ้น อ้างใน ชั้นอุทธรณ์ เพิ่ง จะ ยกขึ้น มา ว่ากล่าว ใน ชั้นฎีกา จึง เป็น ข้อกฎหมายที่ ไม่ได้ ว่า กัน มา แล้ว โดยชอบ ใน ศาลอุทธรณ์ ต้องห้าม มิให้ ฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 แม้ ปัญหา เรื่อง อำนาจฟ้องจะ เป็น ปัญหาข้อกฎหมาย อัน เกี่ยว ด้วย ความสงบ เรียบร้อย ของ ประชาชนแต่ ศาลฎีกา ยัง ไม่เห็น สมควร จะ ยกขึ้น วินิจฉัย จึง ไม่ วินิจฉัย ให้ตาม นัย แห่ง ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5)"พิพากษายก ฎีกา ของ จำเลย ที่ 2 คืน ค่าขึ้นศาล ชั้นฎีกา ทั้งหมดให้ จำเลย ที่ 2 ให้ จำเลย ที่ 2 ใช้ ค่า ทนายความ ชั้นฎีกา 1,000 บาทแทน โจทก์(ปราโมทย์ ชพานนท์-นิเวศน์ คำผอง-ชูชาติ ศรีแสง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุจากคำวินิจฉัยของศาลฎีกาดังกล่าวคงจะช่วยทำให้คู่ความโดยเฉพาะทนายความต้องคำนึงถึงกับต้องระมัดระวังในการดำเนินกระบวนพิจารณาอันจะมีผลกระทบต่อการประกอบวิชาชีพของตนเนื่องจากโดยส่วนใหญ่แล้วหลังจากศาลชั้นต้นตัดสินให้ชนะคดีคู่ความฝ่ายที่ชนะคดีมักจะไม่ยื่นอุทธรณ์หรือเมื่ออีกฝ่ายยื่นอุทธรณ์แล้วฝ่ายที่ชนะคดีแก้อุทธรณ์ในคำแก้อุทธรณ์ก็มิได้กล่าวโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาของศาลชั้นต้นในประเด็นที่ตนแพ้ครั้นศาลอุทธรณ์พิพากษากลับจึงจะยกประเด็นดังกล่าวขึ้นฎีกากรณีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาแม้จะเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้ได้ดังเช่นคดีนี้ก่อนหน้านี้เคยมีคำพิพากษาฎีกาซึ่งวินิจฉัยไว้ในทำนองเดียวกันคือคำพิพากษาฎีกาที่1068/2500ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าคดีโจทก์ไม่ขาดอายุความฟ้องร้องแต่โจทก์สืบไม่ได้สมฟ้องจึงพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้โจทก์ชนะคดีเมื่อปัญหาเรื่องอายุความฟ้องร้องมิได้ยกขึ้นว่ากันมาในชั้นอุทธรณ์จึงต้องห้ามมิให้จำเลยยกขึ้นกล่าวอ้างในชั้นฎีกาคำพิพากษาศาลฎีกาที่1086/2509ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าจำเลยผิดสัญญาแต่โจทก์ไม่เสียหายจึงพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเมื่อฟังว่าจำเลยผิดสัญญาจำเลยก็ต้องชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์จึงพิพากษากลับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ประเด็นเรื่องผิดสัญญายุติไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นแล้วเพราะจำเลยมิได้ยกขึ้นอุทธรณ์จำเลยจะมายกขึ้นกล่าวอ้างในชั้นฎีกาในประเด็นเรื่องผิดสัญญาอีกไม่ได้ ดังนั้นจะเห็นได้ว่าในชั้นอุทธรณ์หากคู่ความฝ่ายที่ชนะคดีในศาลชั้นต้นยื่นอุทธรณ์หรือยกขึ้นโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นในประเด็นที่ตนแพ้ไว้ในคำแก้อุทธรณ์แล้วศาลอุทธรณ์ย่อมวินิจฉัยให้ก็จะไม่มีปัญหาดังกล่าวขึ้นในชั้นฎีกาคำแก้อุทธรณ์จึงไม่ควรแก้เฉพาะประเด็นที่อีกฝ่ายยื่นอุทธรณ์เท่านั้น กรณีที่คู่ความฝ่ายที่ชนะคดีในศาลชั้นต้นยื่นอุทธรณ์หรือฎีกาในประเด็นที่ตนแพ้จะต้องเสียค่าขึ้นศาลตามตาราง1(2)(ข)ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งเป็นเงินเพียง200บาทไม่ใช่เสียค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์ดังปรากฏในคำพิพากษาศาลฎีกาที่2151/2527ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุมพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาใหม่เมื่อจำเลยฎีกาว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมการที่ศาลชั้นต้นเรียกค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์ที่พิพาทจึงเป็นการไม่ถูกต้องจำเลยควรเสียค่าขึ้นศาลเพียง200บาทตามตาราง1(2)(ข)ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งเท่านั้น สมเกียรติ เจริญสวรรค์