คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3289/2536หลักกฎหมาย: การที่โจทก์ฟ้องคดีเพื่อให้จำเลยผู้รับประกันภัยค้ำจุนใช้ค่าสินไหมทดแทนที่โจทก์ได้ใช้ให้แก่ผู้เอาประกันภัยของโจทก์ไปแล้วนั้น ไม่ใช่เป็นการฟ้องคดีในมูลหนี้ละเมิด แต่เป็นกรณีที่โจทก์ฟ้องคดีโดยอาศัยมูลหนี้ตามสัญญาประกันภัยเพื่อประโยชน์แก่โจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกและเป็นผู้รับช่วงสิทธิตามสัญญาประกันภัย จึงมีอายุความ 2 ปี นับแต่วันเกิดวินาศภัยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคแรก จะนำอายุความ1 ปี ตามมาตรา 448 วรรคแรก มาบังคับไม่ได้ หากจะนำมาตรา 448 วรรคแรกมาใช้บังคับจะต้องเป็นกรณีที่โจทก์ได้ฟ้องผู้เอาประกันภัยให้รับผิดด้วย และผู้เอาประกันภัยได้ยกอายุความเรื่องละเมิดขึ้นต่อสู้หากฟังได้ว่าฟ้องโจทก์สำหรับผู้เอาประกันภัยขาดอายุความเรื่องละเมิดผู้รับประกันภัยค้ำจุนก็ย่อมไม่ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 2528 เวลา 21.50 นาฬิกานายพะเนียง ได้ขับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 1 ท-3471 กรุงเทพมหานครที่จำเลยรับประกันภัยค้ำจุนไว้ไป โดยความประมาทโดยนายพะเนียงได้เบรกหยุดกะทันหันแต่รถไม่หยุด กลับแล่นแฉลบเข้าไปในช่องทางเดินรถด้านขวา เฉี่ยวชนรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 2 ค-3122 กรุงเทพมหานครที่โจทก์เป็นผู้รับประกันภัยไว้ได้รับความเสียหาย โจทก์ได้ชำระค่าซ่อมแล้ว เป็นเงิน 25,950 บาท โจทก์จึงเป็นผู้รับช่วงสิทธิเรียกร้อง ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินดังกล่าว พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า เหตุเกิดขึ้นเพราะความประมาทของผู้ขับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 2 ค-3122 กรุงเทพมหานคร ที่ไม่ชะลอความเร็วรถทั้งที่อาจชะลอความเร็วได้ รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 2 ค-3122กรุงเทพมหานคร เสียหายเพียงเล็กน้อยไม่เกิน 9,000 บาท ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมและขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 25,649 บาท(ที่ถูกเป็น 26,649 บาท) พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีของต้นเงิน 25,950 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าคดีโจทก์ขาดอายุความ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ประเด็นเรื่องคดีโจทก์ขาดอายุความหรือไม่นั้น โจทก์ฎีกาว่าอายุความคดีนี้ต้องนำอายุความ2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 มาใช้บังคับจะนำเอาอายุความ 1 ปี ตามมาตรา 448 ตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาใช้บังคับไม่ได้นั้น เห็นว่า จำเลยเป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์หมายเลขทะเบียน 1 ท-3471 กรุงเทพมหานคร คันเกิดเหตุความรับผิดของจำเลยเกิดขึ้นตามสัญญาประกันภัย การที่โจทก์ฟ้องคดีเพื่อให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนที่โจทก์ได้ใช้ให้แก่ผู้เอาประกันภัยของโจทก์ไปแล้วนั้น ไม่ใช่ฟ้องคดีในมูลหนี้ละเมิด แต่โจทก์ฟ้องโดยอาศัยมูลหนี้ตามสัญญาประกันภัยเพื่อประโยชน์แก่โจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกและเป็นผู้รับช่วงสิทธิตามสัญญาประกันภัย จึงมีอายุความ2 ปี นับแต่วันเกิดวินาศภัยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา882 วรรคแรก จะนำอายุความ 1 ปี ตามมาตรา 448 วรรคแรกมาบังคับไม่ได้หากจะนำมาตรา 448 วรรคแรกมาใช้บังคับดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยจะต้องเป็นกรณีที่โจทก์ได้ฟ้องสหกรณ์รวมมิตรแท็กซี่ จำกัดผู้เอาประกันภัยรถยนต์หมายเลขทะเบียน 1 ท-3471 กรุงเทพมหานครให้รับผิดด้วย และผู้เอาประกันภัยได้ยกอายุความเรื่องละเมิดเป็นข้อต่อสู้ หากกรณีฟังได้ว่า ฟ้องโจทก์สำหรับผู้เอาประกันภัยรถยนต์คันเกิดเหตุขาดอายุความเรื่องละเมิด ผู้รับประกันภัยก็ย่อมไม่ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887 ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามาว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความมานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น"พิพากษากลับ ให้จำเลยชำระเงินจำนวน 25,950 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 21กรกฎาคม 2528 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ โดยดอกเบี้ยก่อนฟ้องไม่เกินจำนวน 699 บาท ตามคำขอของโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3289/2536บริษัท สินทรัพย์ ประกันภัย จำกัดโจทก์บริษัท เอราวั ณ ประกันภัย จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 448, ม. 882, ม. 887การที่โจทก์ฟ้องคดีเพื่อให้จำเลยผู้รับประกันภัยค้ำจุนใช้ค่าสินไหมทดแทนที่โจทก์ได้ใช้ให้แก่ผู้เอาประกันภัยของโจทก์ไปแล้วนั้น ไม่ใช่เป็นการฟ้องคดีในมูลหนี้ละเมิด แต่เป็นกรณีที่โจทก์ฟ้องคดีโดยอาศัยมูลหนี้ตามสัญญาประกันภัยเพื่อประโยชน์แก่โจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกและเป็นผู้รับช่วงสิทธิตามสัญญาประกันภัย จึงมีอายุความ 2 ปี นับแต่วันเกิดวินาศภัยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคแรก จะนำอายุความ1 ปี ตามมาตรา 448 วรรคแรก มาบังคับไม่ได้ หากจะนำมาตรา 448 วรรคแรกมาใช้บังคับจะต้องเป็นกรณีที่โจทก์ได้ฟ้องผู้เอาประกันภัยให้รับผิดด้วย และผู้เอาประกันภัยได้ยกอายุความเรื่องละเมิดขึ้นต่อสู้หากฟังได้ว่าฟ้องโจทก์สำหรับผู้เอาประกันภัยขาดอายุความเรื่องละเมิดผู้รับประกันภัยค้ำจุนก็ย่อมไม่ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 2528 เวลา 21.50 นาฬิกานายพะเนียง ได้ขับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 1 ท-3471 กรุงเทพมหานครที่จำเลยรับประกันภัยค้ำจุนไว้ไป โดยความประมาทโดยนายพะเนียงได้เบรกหยุดกะทันหันแต่รถไม่หยุด กลับแล่นแฉลบเข้าไปในช่องทางเดินรถด้านขวา เฉี่ยวชนรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 2 ค-3122 กรุงเทพมหานครที่โจทก์เป็นผู้รับประกันภัยไว้ได้รับความเสียหาย โจทก์ได้ชำระค่าซ่อมแล้ว เป็นเงิน 25,950 บาท โจทก์จึงเป็นผู้รับช่วงสิทธิเรียกร้อง ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินดังกล่าว พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า เหตุเกิดขึ้นเพราะความประมาทของผู้ขับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 2 ค-3122 กรุงเทพมหานคร ที่ไม่ชะลอความเร็วรถทั้งที่อาจชะลอความเร็วได้ รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 2 ค-3122กรุงเทพมหานคร เสียหายเพียงเล็กน้อยไม่เกิน 9,000 บาท ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมและขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 25,649 บาท(ที่ถูกเป็น 26,649 บาท) พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีของต้นเงิน 25,950 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าคดีโจทก์ขาดอายุความ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ประเด็นเรื่องคดีโจทก์ขาดอายุความหรือไม่นั้น โจทก์ฎีกาว่าอายุความคดีนี้ต้องนำอายุความ2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 มาใช้บังคับจะนำเอาอายุความ 1 ปี ตามมาตรา 448 ตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาใช้บังคับไม่ได้นั้น เห็นว่า จำเลยเป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์หมายเลขทะเบียน 1 ท-3471 กรุงเทพมหานคร คันเกิดเหตุความรับผิดของจำเลยเกิดขึ้นตามสัญญาประกันภัย การที่โจทก์ฟ้องคดีเพื่อให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนที่โจทก์ได้ใช้ให้แก่ผู้เอาประกันภัยของโจทก์ไปแล้วนั้น ไม่ใช่ฟ้องคดีในมูลหนี้ละเมิด แต่โจทก์ฟ้องโดยอาศัยมูลหนี้ตามสัญญาประกันภัยเพื่อประโยชน์แก่โจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกและเป็นผู้รับช่วงสิทธิตามสัญญาประกันภัย จึงมีอายุความ2 ปี นับแต่วันเกิดวินาศภัยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา882 วรรคแรก จะนำอายุความ 1 ปี ตามมาตรา 448 วรรคแรกมาบังคับไม่ได้หากจะนำมาตรา 448 วรรคแรกมาใช้บังคับดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยจะต้องเป็นกรณีที่โจทก์ได้ฟ้องสหกรณ์รวมมิตรแท็กซี่ จำกัดผู้เอาประกันภัยรถยนต์หมายเลขทะเบียน 1 ท-3471 กรุงเทพมหานครให้รับผิดด้วย และผู้เอาประกันภัยได้ยกอายุความเรื่องละเมิดเป็นข้อต่อสู้ หากกรณีฟังได้ว่า ฟ้องโจทก์สำหรับผู้เอาประกันภัยรถยนต์คันเกิดเหตุขาดอายุความเรื่องละเมิด ผู้รับประกันภัยก็ย่อมไม่ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887 ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามาว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความมานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น"พิพากษากลับ ให้จำเลยชำระเงินจำนวน 25,950 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 21กรกฎาคม 2528 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ โดยดอกเบี้ยก่อนฟ้องไม่เกินจำนวน 699 บาท ตามคำขอของโจทก์(สมาน เวทวินิจ-เริงธรรม ลัดพลี-สังเวียน รัตนมุง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุกรณีประกันภัยค้ำจุนนั้นผู้ที่ได้รับความเสียหายจากผู้เอาประกันภัยค้ำจุนย่อมมีสิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนได้จากผู้เอาประกันภัยค้ำจุนและผู้รับประกันภัยค้ำจุน โดยเรียกร้องจากผู้เอาประกันภัยค้ำจุนเนื่องจากเหตุละเมิด ส่วนเรียกจากผู้รับประกันภัยค้ำจุนเนื่องจากประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887ดังนี้ การฟ้องผู้รับประกันภัยค้ำจุน อายุความฟ้องร้องคดีจึงอยู่ในบังคับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคแรก แม้จะมิใช่คู่สัญญาประกันภัยก็ตาม กรณีจะต่างไปจากเรื่องการประกันวินาศภัยธรรมดาที่เป็นเรื่องของคู่สัญญาฟ้องร้องกันโดยตรงจึงเข้าใจง่ายในการปรับบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา882 วรรคแรก ส่วนกรณีประกันภัยค้ำจุนบุคคลภายนอกฟ้องโดยอาศัยอำนาจแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887 และแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3289/2536 นี้ยังได้วางหลักไว้อีกว่า ผู้ที่ได้รับช่วงสิทธิจากบุคคลภายนอกผู้เสียหายนั้นก็ใช้อายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคแรกเช่นกัน (ทั้งนี้เป็นไปตามหลักที่ว่าเจ้าหนี้เดิมมีสิทธิเพียงใด เจ้าหนี้ผู้ที่ได้รับช่วงสิทธิมาจากเจ้าหนี้เดิมก็มีสิทธิเพียงนั้น จึงไม่ใช้อายุความ 1 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 หรือ10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30 แก้ไขปีพ.ศ. 2535) ต่อไปนี้เป็นแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยในเรื่องอายุความในแต่ละแง่มุมโดยสรุป คือ (1) บุคคลภายนอกที่ได้รับความเสียหายที่ผู้เอาประกันภัยค้ำจุนต้องรับผิดชอบ (หรือบุคคลที่ได้รับช่วงสิทธิของบุคคลภายนอก)ฟ้องผู้รับประกันภัยค้ำจุนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887ใช้อายุความ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคแรกกรณีนี้ไม่ใช้อายุความ 1 ปี ตามมาตรา 448 วรรคแรก (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2904/2535,1298/2534,4479/2533,3524/2532,6-8/2532,1795/2532,311-313/2524,2364/2522 ฯลฯ) (2) ในข้อวินิจฉัยของคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3289/2536 ที่ว่าหากจะนำมาตรา 448 วรรคแรก มาใช้บังคับ จะต้องเป็นกรณีที่โจทก์ได้ฟ้องผู้เอาประกันภัยค้ำจุนให้รับผิดด้วยและผู้เอาประกันภัยได้ยกอายุความเรื่องละเมิดขึ้นต่อสู้ หากฟังได้ว่าฟ้องโจทก์สำหรับผู้เอาประกันภัยขาดอายุความเรื่องละเมิด ผู้รับประกันภัยค้ำจุนก็ย่อมไม่ต้องรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887นั้น ได้เคยมีแนวบรรทัดฐานของศาลฎีกาวางหลักไว้แล้วคือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1955/2531,1795/2523 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1795/2523 วินิจฉัยว่าเมื่อจำเลยที่ 3ผู้เอาประกันภัยรถยนต์บรรทุกน้ำมันคันเกิดเหตุไม่ต้องรับผิดในผลแห่งละเมิดเนื่องจากฟ้องโจทก์ขาดอายุความเรียกร้องจากจำเลยที่ 3แล้ว จำเลยร่วมซึ่งเป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนก็ไม่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 887 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1955/2531 วินิจฉัยว่า เมื่อคดีได้ความว่าจำเลยที่ 2 ที่ 4 ผู้เอาประกันภัยไม่ต้องรับผิดในผลแห่งละเมิดเนื่องจากฟ้องของโจทก์ขาดอายุความเรียกร้องแล้ว จำเลยที่ 6ซึ่งเป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนก็ไม่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887 สรุป จากข้อวินิจฉัยดังกล่าวให้พิจารณาดูว่าได้มีการฟ้องผู้เอาประกันภัยค้ำจุนด้วยหรือไม่ (3) การขอให้เรียกผู้รับประกันภัยค้ำจุนเข้ามาเป็นจำเลยร่วมกับผู้เอาประกันภัย มีข้อสังเกต 3.1 ถ้าขอพ้นระยะเวลา 2 ปี นับแต่วันเกิดเหตุวินาศภัยคดีขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคแรก(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 225/2531) 3.2 ถ้าฟ้องคดีละเมิดผู้เอาประกันภัยค้ำจุนภายในอายุความ 1 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 วรรคแรก ขอให้เรียกผู้รับประกันภัยมาเกิน 1 ปี นับจากวันทำละเมิด กรณีของผู้รับประกันภัยไม่อยู่ในอายุความ 1 ปี เพราะจะนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 วรรคแรกมาใช้บังคับไม่ได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2219/2522) ข้อสังเกต ให้พิจารณาดูว่า ขอเรียกเกิน 2 ปี นับแต่วันเกิดวินาศภัยหรือไม่ (4) มีข้อที่น่าพิจารณาเปรียบเทียบโยงไปถึงอายุความอื่น ๆ 4.1 ถ้าผู้เอาประกันภัยค้ำจุนถูกบุคคลภายนอกฟ้องโดยตรงศาลพิพากษาให้ชำระ ดังนี้ ถ้าผู้เอาประกันภัยฟ้องผู้รับประกันภัยค้ำจุนเรียกร้องจำนวนค่าสินไหมทดแทนที่ได้จ่ายให้กับบุคคลภายนอกไปแล้ว ให้ใช้อายุความ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 882 วรรคแรก (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1847/2522) 4.2 ถ้าผู้เอาประกันภัยค้ำจุนและผู้รับประกันภัยค้ำจุนถูกฟ้องให้ใช้ค่าสินไหมทดแทนด้วยกัน ศาลได้พิพากษาให้ร่วมกันชำระหนี้หากผู้เอาประกันภัยได้ชำระหนี้ไปแล้ว ส่วนผู้รับประกันภัยไม่ชำระดังนี้ อายุความที่ผู้เอาประกันภัยฟ้องผู้รับประกันภัยใช้อายุความ10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2370/2526) 4.3 ถ้าผู้เอาประกันภัยค้ำจุนถูกฟ้องละเมิดและได้ชำระหนี้ไปแล้ว หากผู้รับประกันภัยตกลงยอมชดใช้ให้แก่ผู้เอาประกันภัยและชำระให้เพียงบางส่วน โดยชำระหลังจากเกิดวินาศภัยมากกว่า 2 ปีแล้วดังนี้ ถือว่าผู้รับประกันภัยได้สละเสียประโยชน์แห่งอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 192 เมื่อผู้เอาประกันภัยฟ้องเรียกในส่วนที่ยังขาดอยู่ผู้รับประกันภัยจึงยกอายุความ 2 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคแรก มาอ้างขาดอายุความแล้วในจำนวนเงินอันเป็นค่าสินไหมทดแทนที่ยังขาดอยู่นั้นหาได้ไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2863/2530) 4.4 ถ้าตัวแทนของบริษัทผู้รับประกันภัยได้รับเงินจากผู้เอาประกันภัยมาแล้ว แต่ตัวแทนไม่ส่งมอบแก่บริษัทผู้รับประกันภัยดังนี้ สิทธิเรียกร้องของบริษัทผู้รับประกันภัยอันมีต่อตัวแทนมีกำหนด 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164 กรณีไม่อยู่ในบังคับ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคแรก ซึ่งใช้ระหว่างผู้เอาประกันภัยกับผู้รับประกันภัย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1012/2518) (5) ข้อสังเกต เกี่ยวกับอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 164 นั้นปัจจุบันได้แก้ไขเพิ่มเติมใหม่เป็น มาตรา 193/30 แล้วและการสละประโยชน์แห่งอายุความเดิม มาตรา 192 ปัจจุบันแก้ไขเป็น มาตรา 193/24 โดยแก้ในปี พ.ศ. 2535 อารมณ์จำปานิลคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 2528 เวลา 21.50 นาฬิกานายพะเนียง ได้ขับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 1 ท-3471 กรุงเทพมหานครที่จำเลยรับประกันภัยค้ำจุนไว้ไป โดยความประมาทโดยนายพะเนียงได้เบรกหยุดกะทันหันแต่รถไม่หยุด กลับแล่นแฉลบเข้าไปในช่องทางเดินรถด้านขวา เฉี่ยวชนรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 2 ค-3122 กรุงเทพมหานครที่โจทก์เป็นผู้รับประกันภัยไว้ได้รับความเสียหาย โจทก์ได้ชำระค่าซ่อมแล้ว เป็นเงิน 25,950 บาท โจทก์จึงเป็นผู้รับช่วงสิทธิเรียกร้อง ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินดังกล่าว พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า เหตุเกิดขึ้นเพราะความประมาทของผู้ขับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 2 ค-3122 กรุงเทพมหานคร ที่ไม่ชะลอความเร็วรถทั้งที่อาจชะลอความเร็วได้ รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 2 ค-3122กรุงเทพมหานคร เสียหายเพียงเล็กน้อยไม่เกิน 9,000 บาท ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมและขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 25,649 บาท(ที่ถูกเป็น 26,649 บาท) พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีของต้นเงิน 25,950 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าคดีโจทก์ขาดอายุความ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ประเด็นเรื่องคดีโจทก์ขาดอายุความหรือไม่นั้น โจทก์ฎีกาว่าอายุความคดีนี้ต้องนำอายุความ2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 มาใช้บังคับจะนำเอาอายุความ 1 ปี ตามมาตรา 448 ตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาใช้บังคับไม่ได้นั้น เห็นว่า จำเลยเป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์หมายเลขทะเบียน 1 ท-3471 กรุงเทพมหานคร คันเกิดเหตุความรับผิดของจำเลยเกิดขึ้นตามสัญญาประกันภัย การที่โจทก์ฟ้องคดีเพื่อให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนที่โจทก์ได้ใช้ให้แก่ผู้เอาประกันภัยของโจทก์ไปแล้วนั้น ไม่ใช่ฟ้องคดีในมูลหนี้ละเมิด แต่โจทก์ฟ้องโดยอาศัยมูลหนี้ตามสัญญาประกันภัยเพื่อประโยชน์แก่โจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกและเป็นผู้รับช่วงสิทธิตามสัญญาประกันภัย จึงมีอายุความ2 ปี นับแต่วันเกิดวินาศภัยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา882 วรรคแรก จะนำอายุความ 1 ปี ตามมาตรา 448 วรรคแรกมาบังคับไม่ได้หากจะนำมาตรา 448 วรรคแรกมาใช้บังคับดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยจะต้องเป็นกรณีที่โจทก์ได้ฟ้องสหกรณ์รวมมิตรแท็กซี่ จำกัดผู้เอาประกันภัยรถยนต์หมายเลขทะเบียน 1 ท-3471 กรุงเทพมหานครให้รับผิดด้วย และผู้เอาประกันภัยได้ยกอายุความเรื่องละเมิดเป็นข้อต่อสู้ หากกรณีฟังได้ว่า ฟ้องโจทก์สำหรับผู้เอาประกันภัยรถยนต์คันเกิดเหตุขาดอายุความเรื่องละเมิด ผู้รับประกันภัยก็ย่อมไม่ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887 ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามาว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความมานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น"พิพากษากลับ ให้จำเลยชำระเงินจำนวน 25,950 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 21กรกฎาคม 2528 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ โดยดอกเบี้ยก่อนฟ้องไม่เกินจำนวน 699 บาท ตามคำขอของโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3289/2536บริษัท สินทรัพย์ ประกันภัย จำกัดโจทก์บริษัท เอราวั ณ ประกันภัย จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 448, ม. 882, ม. 887การที่โจทก์ฟ้องคดีเพื่อให้จำเลยผู้รับประกันภัยค้ำจุนใช้ค่าสินไหมทดแทนที่โจทก์ได้ใช้ให้แก่ผู้เอาประกันภัยของโจทก์ไปแล้วนั้น ไม่ใช่เป็นการฟ้องคดีในมูลหนี้ละเมิด แต่เป็นกรณีที่โจทก์ฟ้องคดีโดยอาศัยมูลหนี้ตามสัญญาประกันภัยเพื่อประโยชน์แก่โจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกและเป็นผู้รับช่วงสิทธิตามสัญญาประกันภัย จึงมีอายุความ 2 ปี นับแต่วันเกิดวินาศภัยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคแรก จะนำอายุความ1 ปี ตามมาตรา 448 วรรคแรก มาบังคับไม่ได้ หากจะนำมาตรา 448 วรรคแรกมาใช้บังคับจะต้องเป็นกรณีที่โจทก์ได้ฟ้องผู้เอาประกันภัยให้รับผิดด้วย และผู้เอาประกันภัยได้ยกอายุความเรื่องละเมิดขึ้นต่อสู้หากฟังได้ว่าฟ้องโจทก์สำหรับผู้เอาประกันภัยขาดอายุความเรื่องละเมิดผู้รับประกันภัยค้ำจุนก็ย่อมไม่ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 2528 เวลา 21.50 นาฬิกานายพะเนียง ได้ขับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 1 ท-3471 กรุงเทพมหานครที่จำเลยรับประกันภัยค้ำจุนไว้ไป โดยความประมาทโดยนายพะเนียงได้เบรกหยุดกะทันหันแต่รถไม่หยุด กลับแล่นแฉลบเข้าไปในช่องทางเดินรถด้านขวา เฉี่ยวชนรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 2 ค-3122 กรุงเทพมหานครที่โจทก์เป็นผู้รับประกันภัยไว้ได้รับความเสียหาย โจทก์ได้ชำระค่าซ่อมแล้ว เป็นเงิน 25,950 บาท โจทก์จึงเป็นผู้รับช่วงสิทธิเรียกร้อง ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินดังกล่าว พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า เหตุเกิดขึ้นเพราะความประมาทของผู้ขับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 2 ค-3122 กรุงเทพมหานคร ที่ไม่ชะลอความเร็วรถทั้งที่อาจชะลอความเร็วได้ รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 2 ค-3122กรุงเทพมหานคร เสียหายเพียงเล็กน้อยไม่เกิน 9,000 บาท ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมและขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 25,649 บาท(ที่ถูกเป็น 26,649 บาท) พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีของต้นเงิน 25,950 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าคดีโจทก์ขาดอายุความ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ประเด็นเรื่องคดีโจทก์ขาดอายุความหรือไม่นั้น โจทก์ฎีกาว่าอายุความคดีนี้ต้องนำอายุความ2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 มาใช้บังคับจะนำเอาอายุความ 1 ปี ตามมาตรา 448 ตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาใช้บังคับไม่ได้นั้น เห็นว่า จำเลยเป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์หมายเลขทะเบียน 1 ท-3471 กรุงเทพมหานคร คันเกิดเหตุความรับผิดของจำเลยเกิดขึ้นตามสัญญาประกันภัย การที่โจทก์ฟ้องคดีเพื่อให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนที่โจทก์ได้ใช้ให้แก่ผู้เอาประกันภัยของโจทก์ไปแล้วนั้น ไม่ใช่ฟ้องคดีในมูลหนี้ละเมิด แต่โจทก์ฟ้องโดยอาศัยมูลหนี้ตามสัญญาประกันภัยเพื่อประโยชน์แก่โจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกและเป็นผู้รับช่วงสิทธิตามสัญญาประกันภัย จึงมีอายุความ2 ปี นับแต่วันเกิดวินาศภัยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา882 วรรคแรก จะนำอายุความ 1 ปี ตามมาตรา 448 วรรคแรกมาบังคับไม่ได้หากจะนำมาตรา 448 วรรคแรกมาใช้บังคับดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยจะต้องเป็นกรณีที่โจทก์ได้ฟ้องสหกรณ์รวมมิตรแท็กซี่ จำกัดผู้เอาประกันภัยรถยนต์หมายเลขทะเบียน 1 ท-3471 กรุงเทพมหานครให้รับผิดด้วย และผู้เอาประกันภัยได้ยกอายุความเรื่องละเมิดเป็นข้อต่อสู้ หากกรณีฟังได้ว่า ฟ้องโจทก์สำหรับผู้เอาประกันภัยรถยนต์คันเกิดเหตุขาดอายุความเรื่องละเมิด ผู้รับประกันภัยก็ย่อมไม่ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887 ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามาว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความมานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น"พิพากษากลับ ให้จำเลยชำระเงินจำนวน 25,950 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 21กรกฎาคม 2528 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ โดยดอกเบี้ยก่อนฟ้องไม่เกินจำนวน 699 บาท ตามคำขอของโจทก์(สมาน เวทวินิจ-เริงธรรม ลัดพลี-สังเวียน รัตนมุง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุกรณีประกันภัยค้ำจุนนั้นผู้ที่ได้รับความเสียหายจากผู้เอาประกันภัยค้ำจุนย่อมมีสิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนได้จากผู้เอาประกันภัยค้ำจุนและผู้รับประกันภัยค้ำจุน โดยเรียกร้องจากผู้เอาประกันภัยค้ำจุนเนื่องจากเหตุละเมิด ส่วนเรียกจากผู้รับประกันภัยค้ำจุนเนื่องจากประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887ดังนี้ การฟ้องผู้รับประกันภัยค้ำจุน อายุความฟ้องร้องคดีจึงอยู่ในบังคับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคแรก แม้จะมิใช่คู่สัญญาประกันภัยก็ตาม กรณีจะต่างไปจากเรื่องการประกันวินาศภัยธรรมดาที่เป็นเรื่องของคู่สัญญาฟ้องร้องกันโดยตรงจึงเข้าใจง่ายในการปรับบท ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา882 วรรคแรก ส่วนกรณีประกันภัยค้ำจุนบุคคลภายนอกฟ้องโดยอาศัยอำนาจแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887 และแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3289/2536 นี้ยังได้วางหลักไว้อีกว่า ผู้ที่ได้รับช่วงสิทธิจากบุคคลภายนอกผู้เสียหายนั้นก็ใช้อายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคแรกเช่นกัน (ทั้งนี้เป็นไปตามหลักที่ว่าเจ้าหนี้เดิมมีสิทธิเพียงใด เจ้าหนี้ผู้ที่ได้รับช่วงสิทธิมาจากเจ้าหนี้เดิมก็มีสิทธิเพียงนั้น จึงไม่ใช้อายุความ 1 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 หรือ10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30 แก้ไขปีพ.ศ. 2535) ต่อไปนี้เป็นแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยในเรื่องอายุความในแต่ละแง่มุมโดยสรุป คือ (1) บุคคลภายนอกที่ได้รับความเสียหายที่ผู้เอาประกันภัยค้ำจุนต้องรับผิดชอบ (หรือบุคคลที่ได้รับช่วงสิทธิของบุคคลภายนอก)ฟ้องผู้รับประกันภัยค้ำจุนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887ใช้อายุความ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคแรกกรณีนี้ไม่ใช้อายุความ 1 ปี ตามมาตรา 448 วรรคแรก (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2904/2535,1298/2534,4479/2533,3524/2532,6-8/2532,1795/2532,311-313/2524,2364/2522 ฯลฯ) (2) ในข้อวินิจฉัยของคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3289/2536 ที่ว่าหากจะนำมาตรา 448 วรรคแรก มาใช้บังคับ จะต้องเป็นกรณีที่โจทก์ได้ฟ้องผู้เอาประกันภัยค้ำจุนให้รับผิดด้วยและผู้เอาประกันภัยได้ยกอายุความเรื่องละเมิดขึ้นต่อสู้ หากฟังได้ว่าฟ้องโจทก์สำหรับผู้เอาประกันภัยขาดอายุความเรื่องละเมิด ผู้รับประกันภัยค้ำจุนก็ย่อมไม่ต้องรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887นั้น ได้เคยมีแนวบรรทัดฐานของศาลฎีกาวางหลักไว้แล้วคือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1955/2531,1795/2523 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1795/2523 วินิจฉัยว่าเมื่อจำเลยที่ 3ผู้เอาประกันภัยรถยนต์บรรทุกน้ำมันคันเกิดเหตุไม่ต้องรับผิดในผลแห่งละเมิดเนื่องจากฟ้องโจทก์ขาดอายุความเรียกร้องจากจำเลยที่ 3แล้ว จำเลยร่วมซึ่งเป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนก็ไม่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 887 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1955/2531 วินิจฉัยว่า เมื่อคดีได้ความว่าจำเลยที่ 2 ที่ 4 ผู้เอาประกันภัยไม่ต้องรับผิดในผลแห่งละเมิดเนื่องจากฟ้องของโจทก์ขาดอายุความเรียกร้องแล้ว จำเลยที่ 6ซึ่งเป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนก็ไม่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887 สรุป จากข้อวินิจฉัยดังกล่าวให้พิจารณาดูว่าได้มีการฟ้องผู้เอาประกันภัยค้ำจุนด้วยหรือไม่ (3) การขอให้เรียกผู้รับประกันภัยค้ำจุนเข้ามาเป็นจำเลยร่วมกับผู้เอาประกันภัย มีข้อสังเกต 3.1 ถ้าขอพ้นระยะเวลา 2 ปี นับแต่วันเกิดเหตุวินาศภัยคดีขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคแรก(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 225/2531) 3.2 ถ้าฟ้องคดีละเมิดผู้เอาประกันภัยค้ำจุนภายในอายุความ 1 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 วรรคแรก ขอให้เรียกผู้รับประกันภัยมาเกิน 1 ปี นับจากวันทำละเมิด กรณีของผู้รับประกันภัยไม่อยู่ในอายุความ 1 ปี เพราะจะนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 วรรคแรกมาใช้บังคับไม่ได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2219/2522) ข้อสังเกต ให้พิจารณาดูว่า ขอเรียกเกิน 2 ปี นับแต่วันเกิดวินาศภัยหรือไม่ (4) มีข้อที่น่าพิจารณาเปรียบเทียบโยงไปถึงอายุความอื่น ๆ 4.1 ถ้าผู้เอาประกันภัยค้ำจุนถูกบุคคลภายนอกฟ้องโดยตรงศาลพิพากษาให้ชำระ ดังนี้ ถ้าผู้เอาประกันภัยฟ้องผู้รับประกันภัยค้ำจุนเรียกร้องจำนวนค่าสินไหมทดแทนที่ได้จ่ายให้กับบุคคลภายนอกไปแล้ว ให้ใช้อายุความ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 882 วรรคแรก (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1847/2522) 4.2 ถ้าผู้เอาประกันภัยค้ำจุนและผู้รับประกันภัยค้ำจุนถูกฟ้องให้ใช้ค่าสินไหมทดแทนด้วยกัน ศาลได้พิพากษาให้ร่วมกันชำระหนี้หากผู้เอาประกันภัยได้ชำระหนี้ไปแล้ว ส่วนผู้รับประกันภัยไม่ชำระดังนี้ อายุความที่ผู้เอาประกันภัยฟ้องผู้รับประกันภัยใช้อายุความ10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2370/2526) 4.3 ถ้าผู้เอาประกันภัยค้ำจุนถูกฟ้องละเมิดและได้ชำระหนี้ไปแล้ว หากผู้รับประกันภัยตกลงยอมชดใช้ให้แก่ผู้เอาประกันภัยและชำระให้เพียงบางส่วน โดยชำระหลังจากเกิดวินาศภัยมากกว่า 2 ปีแล้วดังนี้ ถือว่าผู้รับประกันภัยได้สละเสียประโยชน์แห่งอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 192 เมื่อผู้เอาประกันภัยฟ้องเรียกในส่วนที่ยังขาดอยู่ผู้รับประกันภัยจึงยกอายุความ 2 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคแรก มาอ้างขาดอายุความแล้วในจำนวนเงินอันเป็นค่าสินไหมทดแทนที่ยังขาดอยู่นั้นหาได้ไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2863/2530) 4.4 ถ้าตัวแทนของบริษัทผู้รับประกันภัยได้รับเงินจากผู้เอาประกันภัยมาแล้ว แต่ตัวแทนไม่ส่งมอบแก่บริษัทผู้รับประกันภัยดังนี้ สิทธิเรียกร้องของบริษัทผู้รับประกันภัยอันมีต่อตัวแทนมีกำหนด 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164 กรณีไม่อยู่ในบังคับ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคแรก ซึ่งใช้ระหว่างผู้เอาประกันภัยกับผู้รับประกันภัย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1012/2518) (5) ข้อสังเกต เกี่ยวกับอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 164 นั้นปัจจุบันได้แก้ไขเพิ่มเติมใหม่เป็น มาตรา 193/30 แล้วและการสละประโยชน์แห่งอายุความเดิม มาตรา 192 ปัจจุบันแก้ไขเป็น มาตรา 193/24 โดยแก้ในปี พ.ศ. 2535 อารมณ์จำปานิล