คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2834/2525หลักกฎหมาย: โจทก์บรรยายฟ้องแต่เพียงว่า จำเลยประกอบการขนส่งประจำทางโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติการขนส่งทางบกพ.ศ. 2522 มาตรา 23 แต่ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าการกระทำของจำเลยเป็นกรณีใช้รถผิดประเภทอันเป็นความผิดตามมาตรา 27 แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 และความผิดตามมาตรา 27 นี้โจทก์มิได้บรรยายข้อเท็จจริงมาในฟ้องและมิได้อ้างบทมาตรามา ในคำขอท้ายฟ้องจึงไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ ศาลจึง ลงโทษจำเลยไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสี่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจประกอบการขนส่งประจำทางโดยไม่ได้รับอนุญาตโดยจำเลยนำรถยนต์บรรทุกขนาดกลางออกวิ่งรับส่งคนโดยสารและสิ่งของเพื่อสินจ้างเช่นเดียวกับรถยนต์โดยสารประจำทางอำเภอ-ขุขันธ์-บ้านโคกตาล ซึ่งเป็นเส้นทางที่คณะกรรมการควบคุมการขนส่งได้กำหนดให้เป็นเส้นทางเดินรถยนต์โดยสารประจำทางแล้ว ทั้งนี้โดยจำเลยไมได้รับใบอนุญาตให้ประกอบการขนส่งจากนายทะเบียนตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 23, 126จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตามมาตรา 23 แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 หากจะเป็นความผิดก็ผิดตามบทมาตราอื่น ซึ่งไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ จึงลงโทษจำเลยไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับเป็นว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้องจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า บริษัทศิริเกษขนส่งจำกัดได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนประจำจังหวัดศรีสะเกษให้ประกอบการขนส่งโดยรถยนต์ขนาดเล็กในเส้นทางสายขุขันธ์-โคกตาล (ตั้งแต่วันที่ 4 สิงหาคม 2523 ถึงวันที่ 4 สิงหาคม 2528) ทั้งนี้โดยมติของคณะกรรมการควบคุมการขนส่งทางบกประจำจังหวัดศรีสะเกษ และคณะกรรมการดังกล่าวมีมติว่า สำหรับรถที่เป็นสมาชิกสหกรณ์เดินรถขุขันธ์จำกัดอยู่แล้ว คือรถของจำเลยกับพวกให้เข้าร่วม หลังจากบริษัทศิริเกษขนส่งจำกัดได้รับอนุญาตแล้วก็ได้แจ้งให้จำเลยกับพวกผู้มีสิทธินำรถเข้าร่วมทราบ โดยกำหนดเวลาให้นำรถมาเข้าร่วม แต่จำเลยกับพวกไม่ได้นำรถมาเข้าร่วม ต่อมาวันที่ 4 ธันวาคม 2523 เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยในขณะที่จำเลยกำลังขับรถคันพิพาทรับส่งคนโดยสารอยู่ในเส้นทางสายขุขันธ์-โคกตาลรถคันพิพาทจำเลยเช่าซื้อมาแล้วนำรถมาเข้าเป็นสมาชิกของสหกรณ์เดินรถขุขันธ์ จำกัดและยื่นคำขอจดทะเบียนเสียภาษี แต่ทางราชการจดทะเบียนให้ไม่ได้ จำเลยจึงนำรถเข้าร่วมกับบริษัทชัยอิสาณเดินรถ จำกัด ซึ่งได้รับอนุญาตให้ประกอบการขนส่งทั้งประเภทประจำทางและประเภทไม่ประจำทาง โดยบริษัทชัยอิสาณเดินรถ จำกัด ได้นำรถคันพิพาทมาขอจดทะเบียนเป็นประเภทรถไม่ประจำทาง และได้เสียภาษีรถยนต์ในนามของบริษัทชัยอิสาณเดินรถจำกัดตลอดมา แล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่า รถคันพิพาทได้โอนเข้าร่วมกิจการในการประกอบการขนส่งประเภทไม่ประจำทางของบริษัทชัยอิสาณเดินรถจำกัดแล้วโดยชอบด้วยกฎหมาย ตามหนังสือแสดงการจดทะเบียนรถคันพิพาทก็ระบุชื่อผู้ประกอบการขนส่งว่าบริษัทชัยอิสาณเดินรถจำกัด ซึ่งแสดงว่าบริษัทดังกล่าวเป็นผู้รับผิดชอบในการเดินรถคันนี้โดยตรงส่วนจำเลยเป็นแต่เพียงผู้ใช้รถคันนี้ในนามของบริษัทดังกล่าวเท่านั้น ฉะนั้นการที่จำเลยนำรถคันพิพาทมาวิ่งรับส่งคนโดยสารในเส้นทางสายขุขันธ์-โคกตาล ผิดไปจากที่ได้รับอนุญาตไว้จึงเป็นกรณีใช้รถผิดประเภทอันเป็นความผิดตามมาตรา 27 แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 หาเป็นความผิดตามบทมาตราที่โจทก์ฟ้องไม่และความผิดตามที่พิจารณาได้ความนี้ โจทก์มิได้บรรยายข้อเท็จจริงมาในฟ้องและมิได้อ้างบทมาตราในคำขอท้ายฟ้อง จึงไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ ศาลจึงลงโทษจำเลยไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสี่พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2834/2525พนักงานอัยการจังหวัดศรีสะเกษโจทก์นายประยูร รัตนพันธ์จำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคสี่ พ.ร.บ.การขนส่งทางบก พ.ศ.2522 ม. 23, ม. 27โจทก์บรรยายฟ้องแต่เพียงว่า จำเลยประกอบการขนส่งประจำทางโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติการขนส่งทางบกพ.ศ. 2522 มาตรา 23 แต่ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าการกระทำของจำเลยเป็นกรณีใช้รถผิดประเภทอันเป็นความผิดตามมาตรา 27 แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 และความผิดตามมาตรา 27 นี้โจทก์มิได้บรรยายข้อเท็จจริงมาในฟ้องและมิได้อ้างบทมาตรามา ในคำขอท้ายฟ้องจึงไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ ศาลจึง ลงโทษจำเลยไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสี่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจประกอบการขนส่งประจำทางโดยไม่ได้รับอนุญาตโดยจำเลยนำรถยนต์บรรทุกขนาดกลางออกวิ่งรับส่งคนโดยสารและสิ่งของเพื่อสินจ้างเช่นเดียวกับรถยนต์โดยสารประจำทางอำเภอ-ขุขันธ์-บ้านโคกตาล ซึ่งเป็นเส้นทางที่คณะกรรมการควบคุมการขนส่งได้กำหนดให้เป็นเส้นทางเดินรถยนต์โดยสารประจำทางแล้ว ทั้งนี้โดยจำเลยไมได้รับใบอนุญาตให้ประกอบการขนส่งจากนายทะเบียนตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 23, 126จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตามมาตรา 23 แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 หากจะเป็นความผิดก็ผิดตามบทมาตราอื่น ซึ่งไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ จึงลงโทษจำเลยไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับเป็นว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้องจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า บริษัทศิริเกษขนส่งจำกัดได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนประจำจังหวัดศรีสะเกษให้ประกอบการขนส่งโดยรถยนต์ขนาดเล็กในเส้นทางสายขุขันธ์-โคกตาล (ตั้งแต่วันที่ 4 สิงหาคม 2523 ถึงวันที่ 4 สิงหาคม 2528) ทั้งนี้โดยมติของคณะกรรมการควบคุมการขนส่งทางบกประจำจังหวัดศรีสะเกษ และคณะกรรมการดังกล่าวมีมติว่า สำหรับรถที่เป็นสมาชิกสหกรณ์เดินรถขุขันธ์จำกัดอยู่แล้ว คือรถของจำเลยกับพวกให้เข้าร่วม หลังจากบริษัทศิริเกษขนส่งจำกัดได้รับอนุญาตแล้วก็ได้แจ้งให้จำเลยกับพวกผู้มีสิทธินำรถเข้าร่วมทราบ โดยกำหนดเวลาให้นำรถมาเข้าร่วม แต่จำเลยกับพวกไม่ได้นำรถมาเข้าร่วม ต่อมาวันที่ 4 ธันวาคม 2523 เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยในขณะที่จำเลยกำลังขับรถคันพิพาทรับส่งคนโดยสารอยู่ในเส้นทางสายขุขันธ์-โคกตาลรถคันพิพาทจำเลยเช่าซื้อมาแล้วนำรถมาเข้าเป็นสมาชิกของสหกรณ์เดินรถขุขันธ์ จำกัดและยื่นคำขอจดทะเบียนเสียภาษี แต่ทางราชการจดทะเบียนให้ไม่ได้ จำเลยจึงนำรถเข้าร่วมกับบริษัทชัยอิสาณเดินรถ จำกัด ซึ่งได้รับอนุญาตให้ประกอบการขนส่งทั้งประเภทประจำทางและประเภทไม่ประจำทาง โดยบริษัทชัยอิสาณเดินรถ จำกัด ได้นำรถคันพิพาทมาขอจดทะเบียนเป็นประเภทรถไม่ประจำทาง และได้เสียภาษีรถยนต์ในนามของบริษัทชัยอิสาณเดินรถจำกัดตลอดมา แล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่า รถคันพิพาทได้โอนเข้าร่วมกิจการในการประกอบการขนส่งประเภทไม่ประจำทางของบริษัทชัยอิสาณเดินรถจำกัดแล้วโดยชอบด้วยกฎหมาย ตามหนังสือแสดงการจดทะเบียนรถคันพิพาทก็ระบุชื่อผู้ประกอบการขนส่งว่าบริษัทชัยอิสาณเดินรถจำกัด ซึ่งแสดงว่าบริษัทดังกล่าวเป็นผู้รับผิดชอบในการเดินรถคันนี้โดยตรงส่วนจำเลยเป็นแต่เพียงผู้ใช้รถคันนี้ในนามของบริษัทดังกล่าวเท่านั้น ฉะนั้นการที่จำเลยนำรถคันพิพาทมาวิ่งรับส่งคนโดยสารในเส้นทางสายขุขันธ์-โคกตาล ผิดไปจากที่ได้รับอนุญาตไว้จึงเป็นกรณีใช้รถผิดประเภทอันเป็นความผิดตามมาตรา 27 แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 หาเป็นความผิดตามบทมาตราที่โจทก์ฟ้องไม่และความผิดตามที่พิจารณาได้ความนี้ โจทก์มิได้บรรยายข้อเท็จจริงมาในฟ้องและมิได้อ้างบทมาตราในคำขอท้ายฟ้อง จึงไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ ศาลจึงลงโทษจำเลยไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสี่พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(พินิจ สังขนันท์-ทวี กสิยพงศ์-พิพัฒน์ จักรางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจประกอบการขนส่งประจำทางโดยไม่ได้รับอนุญาตโดยจำเลยนำรถยนต์บรรทุกขนาดกลางออกวิ่งรับส่งคนโดยสารและสิ่งของเพื่อสินจ้างเช่นเดียวกับรถยนต์โดยสารประจำทางอำเภอ-ขุขันธ์-บ้านโคกตาล ซึ่งเป็นเส้นทางที่คณะกรรมการควบคุมการขนส่งได้กำหนดให้เป็นเส้นทางเดินรถยนต์โดยสารประจำทางแล้ว ทั้งนี้โดยจำเลยไมได้รับใบอนุญาตให้ประกอบการขนส่งจากนายทะเบียนตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 23, 126จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตามมาตรา 23 แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 หากจะเป็นความผิดก็ผิดตามบทมาตราอื่น ซึ่งไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ จึงลงโทษจำเลยไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับเป็นว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้องจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า บริษัทศิริเกษขนส่งจำกัดได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนประจำจังหวัดศรีสะเกษให้ประกอบการขนส่งโดยรถยนต์ขนาดเล็กในเส้นทางสายขุขันธ์-โคกตาล (ตั้งแต่วันที่ 4 สิงหาคม 2523 ถึงวันที่ 4 สิงหาคม 2528) ทั้งนี้โดยมติของคณะกรรมการควบคุมการขนส่งทางบกประจำจังหวัดศรีสะเกษ และคณะกรรมการดังกล่าวมีมติว่า สำหรับรถที่เป็นสมาชิกสหกรณ์เดินรถขุขันธ์จำกัดอยู่แล้ว คือรถของจำเลยกับพวกให้เข้าร่วม หลังจากบริษัทศิริเกษขนส่งจำกัดได้รับอนุญาตแล้วก็ได้แจ้งให้จำเลยกับพวกผู้มีสิทธินำรถเข้าร่วมทราบ โดยกำหนดเวลาให้นำรถมาเข้าร่วม แต่จำเลยกับพวกไม่ได้นำรถมาเข้าร่วม ต่อมาวันที่ 4 ธันวาคม 2523 เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยในขณะที่จำเลยกำลังขับรถคันพิพาทรับส่งคนโดยสารอยู่ในเส้นทางสายขุขันธ์-โคกตาลรถคันพิพาทจำเลยเช่าซื้อมาแล้วนำรถมาเข้าเป็นสมาชิกของสหกรณ์เดินรถขุขันธ์ จำกัดและยื่นคำขอจดทะเบียนเสียภาษี แต่ทางราชการจดทะเบียนให้ไม่ได้ จำเลยจึงนำรถเข้าร่วมกับบริษัทชัยอิสาณเดินรถ จำกัด ซึ่งได้รับอนุญาตให้ประกอบการขนส่งทั้งประเภทประจำทางและประเภทไม่ประจำทาง โดยบริษัทชัยอิสาณเดินรถ จำกัด ได้นำรถคันพิพาทมาขอจดทะเบียนเป็นประเภทรถไม่ประจำทาง และได้เสียภาษีรถยนต์ในนามของบริษัทชัยอิสาณเดินรถจำกัดตลอดมา แล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่า รถคันพิพาทได้โอนเข้าร่วมกิจการในการประกอบการขนส่งประเภทไม่ประจำทางของบริษัทชัยอิสาณเดินรถจำกัดแล้วโดยชอบด้วยกฎหมาย ตามหนังสือแสดงการจดทะเบียนรถคันพิพาทก็ระบุชื่อผู้ประกอบการขนส่งว่าบริษัทชัยอิสาณเดินรถจำกัด ซึ่งแสดงว่าบริษัทดังกล่าวเป็นผู้รับผิดชอบในการเดินรถคันนี้โดยตรงส่วนจำเลยเป็นแต่เพียงผู้ใช้รถคันนี้ในนามของบริษัทดังกล่าวเท่านั้น ฉะนั้นการที่จำเลยนำรถคันพิพาทมาวิ่งรับส่งคนโดยสารในเส้นทางสายขุขันธ์-โคกตาล ผิดไปจากที่ได้รับอนุญาตไว้จึงเป็นกรณีใช้รถผิดประเภทอันเป็นความผิดตามมาตรา 27 แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 หาเป็นความผิดตามบทมาตราที่โจทก์ฟ้องไม่และความผิดตามที่พิจารณาได้ความนี้ โจทก์มิได้บรรยายข้อเท็จจริงมาในฟ้องและมิได้อ้างบทมาตราในคำขอท้ายฟ้อง จึงไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ ศาลจึงลงโทษจำเลยไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสี่พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2834/2525พนักงานอัยการจังหวัดศรีสะเกษโจทก์นายประยูร รัตนพันธ์จำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคสี่ พ.ร.บ.การขนส่งทางบก พ.ศ.2522 ม. 23, ม. 27โจทก์บรรยายฟ้องแต่เพียงว่า จำเลยประกอบการขนส่งประจำทางโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติการขนส่งทางบกพ.ศ. 2522 มาตรา 23 แต่ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าการกระทำของจำเลยเป็นกรณีใช้รถผิดประเภทอันเป็นความผิดตามมาตรา 27 แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 และความผิดตามมาตรา 27 นี้โจทก์มิได้บรรยายข้อเท็จจริงมาในฟ้องและมิได้อ้างบทมาตรามา ในคำขอท้ายฟ้องจึงไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ ศาลจึง ลงโทษจำเลยไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสี่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจประกอบการขนส่งประจำทางโดยไม่ได้รับอนุญาตโดยจำเลยนำรถยนต์บรรทุกขนาดกลางออกวิ่งรับส่งคนโดยสารและสิ่งของเพื่อสินจ้างเช่นเดียวกับรถยนต์โดยสารประจำทางอำเภอ-ขุขันธ์-บ้านโคกตาล ซึ่งเป็นเส้นทางที่คณะกรรมการควบคุมการขนส่งได้กำหนดให้เป็นเส้นทางเดินรถยนต์โดยสารประจำทางแล้ว ทั้งนี้โดยจำเลยไมได้รับใบอนุญาตให้ประกอบการขนส่งจากนายทะเบียนตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 23, 126จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตามมาตรา 23 แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 หากจะเป็นความผิดก็ผิดตามบทมาตราอื่น ซึ่งไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ จึงลงโทษจำเลยไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับเป็นว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้องจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า บริษัทศิริเกษขนส่งจำกัดได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนประจำจังหวัดศรีสะเกษให้ประกอบการขนส่งโดยรถยนต์ขนาดเล็กในเส้นทางสายขุขันธ์-โคกตาล (ตั้งแต่วันที่ 4 สิงหาคม 2523 ถึงวันที่ 4 สิงหาคม 2528) ทั้งนี้โดยมติของคณะกรรมการควบคุมการขนส่งทางบกประจำจังหวัดศรีสะเกษ และคณะกรรมการดังกล่าวมีมติว่า สำหรับรถที่เป็นสมาชิกสหกรณ์เดินรถขุขันธ์จำกัดอยู่แล้ว คือรถของจำเลยกับพวกให้เข้าร่วม หลังจากบริษัทศิริเกษขนส่งจำกัดได้รับอนุญาตแล้วก็ได้แจ้งให้จำเลยกับพวกผู้มีสิทธินำรถเข้าร่วมทราบ โดยกำหนดเวลาให้นำรถมาเข้าร่วม แต่จำเลยกับพวกไม่ได้นำรถมาเข้าร่วม ต่อมาวันที่ 4 ธันวาคม 2523 เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยในขณะที่จำเลยกำลังขับรถคันพิพาทรับส่งคนโดยสารอยู่ในเส้นทางสายขุขันธ์-โคกตาลรถคันพิพาทจำเลยเช่าซื้อมาแล้วนำรถมาเข้าเป็นสมาชิกของสหกรณ์เดินรถขุขันธ์ จำกัดและยื่นคำขอจดทะเบียนเสียภาษี แต่ทางราชการจดทะเบียนให้ไม่ได้ จำเลยจึงนำรถเข้าร่วมกับบริษัทชัยอิสาณเดินรถ จำกัด ซึ่งได้รับอนุญาตให้ประกอบการขนส่งทั้งประเภทประจำทางและประเภทไม่ประจำทาง โดยบริษัทชัยอิสาณเดินรถ จำกัด ได้นำรถคันพิพาทมาขอจดทะเบียนเป็นประเภทรถไม่ประจำทาง และได้เสียภาษีรถยนต์ในนามของบริษัทชัยอิสาณเดินรถจำกัดตลอดมา แล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่า รถคันพิพาทได้โอนเข้าร่วมกิจการในการประกอบการขนส่งประเภทไม่ประจำทางของบริษัทชัยอิสาณเดินรถจำกัดแล้วโดยชอบด้วยกฎหมาย ตามหนังสือแสดงการจดทะเบียนรถคันพิพาทก็ระบุชื่อผู้ประกอบการขนส่งว่าบริษัทชัยอิสาณเดินรถจำกัด ซึ่งแสดงว่าบริษัทดังกล่าวเป็นผู้รับผิดชอบในการเดินรถคันนี้โดยตรงส่วนจำเลยเป็นแต่เพียงผู้ใช้รถคันนี้ในนามของบริษัทดังกล่าวเท่านั้น ฉะนั้นการที่จำเลยนำรถคันพิพาทมาวิ่งรับส่งคนโดยสารในเส้นทางสายขุขันธ์-โคกตาล ผิดไปจากที่ได้รับอนุญาตไว้จึงเป็นกรณีใช้รถผิดประเภทอันเป็นความผิดตามมาตรา 27 แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 หาเป็นความผิดตามบทมาตราที่โจทก์ฟ้องไม่และความผิดตามที่พิจารณาได้ความนี้ โจทก์มิได้บรรยายข้อเท็จจริงมาในฟ้องและมิได้อ้างบทมาตราในคำขอท้ายฟ้อง จึงไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ ศาลจึงลงโทษจำเลยไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสี่พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(พินิจ สังขนันท์-ทวี กสิยพงศ์-พิพัฒน์ จักรางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ