คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 96/2512หลักกฎหมาย: ผู้เสียหายมีอาชีพพิมพ์ดีด เพียงการที่ผู้เสียหายถูกทำร้ายได้รับอันตรายถึงบาดเจ็บเป็นเหตุให้ความสามารถในการพิมพ์หย่อนลง กล่าวคือพิมพ์ได้ช้ากว่าอัตราที่พิมพ์ได้ตามปกติก่อนถูกทำร้ายเกินกว่า 20 วัน ดังนี้ ไม่เรียกว่าเป็นการประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า 20วันตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 297(8)โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้ไม้คานเป็นอาวุธตีนายทองเริ่มหรือเริ่มสุวรรณวิสิทธิ์ เป็นบาดแผลหลายแห่งได้รับบาดเจ็บสาหัส และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗(๘) และริบไม้คานของกลาง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๗(๘) ให้จำคุกจำเลยไว้ ๑ ปี ริบไม้ของกลาง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงยืนตามศาลชั้นต้น แต่เห็นว่าผลการตรวจพิสูจน์บาดแผลของผู้เสียหายกำหนดระยะเวลารักษาไว้ประมาณ ๑๒ วันและตามพยานหลักฐานฟังไม่ได้ว่าได้รับอันตรายถึงบาดเจ็บสาหัส คดีคงลงโทษจำเลยได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ เท่านั้น พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ ให้จำคุกจำเลยไว้ ๔ เดือน นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าตามพยานหลักฐานทางแพทย์ยังไม่พอฟังว่าผู้เสียหายได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัสดังฟ้อง ส่วนที่โจทก์ฎีกาในข้อที่ว่าผู้เสียหายมีอาชีพเป็นคนพิมพ์ดีดบทละครอาการของบาดแผลกระทบกระเทือนต่อความสามารถในการพิมพ์ตามปกติของผู้เสียหายเกินกว่า ๒๐ วันนั้น ศาลฎีกาเห็นว่านอกจากคำพยานเจ้าพนักงานตำรวจซึ่งรับว่าพิมพ์ดีดไม่เป็น จึงเป็นเพียงความคาดคะเนรับฟังไม่ได้แน่นอนแล้ว การที่อาการห้อเลือดที่แขนและกล้ามเนื้อที่แขนเพียงทำให้ขัดข้องต่อการใช้แขนให้สะดวกลดน้อยลงเช่น ทำให้พิมพ์ดีดช้าลงบ้าง หาใช่จะประกอบกรณียกิจไม่ได้เสียเลยทีเดียวไม่พยานหลักฐานโจทก์ไม่พอฟังว่า ผู้เสียหายได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัสดังฟ้อง พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 96/2512พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายทองเริ่ม สุวรรณวิสิทธิ์โจทก์ร่วมนายตงเลี้ยง หรือ บุ้งเลี้ยง แซ่เอ็งจำเลย ป.อ. ม. 297 (8)ผู้เสียหายมีอาชีพพิมพ์ดีด เพียงการที่ผู้เสียหายถูกทำร้ายได้รับอันตรายถึงบาดเจ็บเป็นเหตุให้ความสามารถในการพิมพ์หย่อนลง กล่าวคือพิมพ์ได้ช้ากว่าอัตราที่พิมพ์ได้ตามปกติก่อนถูกทำร้ายเกินกว่า 20 วัน ดังนี้ ไม่เรียกว่าเป็นการประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า 20วันตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 297(8)โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้ไม้คานเป็นอาวุธตีนายทองเริ่มหรือเริ่มสุวรรณวิสิทธิ์ เป็นบาดแผลหลายแห่งได้รับบาดเจ็บสาหัส และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗(๘) และริบไม้คานของกลาง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๗(๘) ให้จำคุกจำเลยไว้ ๑ ปี ริบไม้ของกลาง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงยืนตามศาลชั้นต้น แต่เห็นว่าผลการตรวจพิสูจน์บาดแผลของผู้เสียหายกำหนดระยะเวลารักษาไว้ประมาณ ๑๒ วันและตามพยานหลักฐานฟังไม่ได้ว่าได้รับอันตรายถึงบาดเจ็บสาหัส คดีคงลงโทษจำเลยได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ เท่านั้น พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ ให้จำคุกจำเลยไว้ ๔ เดือน นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าตามพยานหลักฐานทางแพทย์ยังไม่พอฟังว่าผู้เสียหายได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัสดังฟ้อง ส่วนที่โจทก์ฎีกาในข้อที่ว่าผู้เสียหายมีอาชีพเป็นคนพิมพ์ดีดบทละครอาการของบาดแผลกระทบกระเทือนต่อความสามารถในการพิมพ์ตามปกติของผู้เสียหายเกินกว่า ๒๐ วันนั้น ศาลฎีกาเห็นว่านอกจากคำพยานเจ้าพนักงานตำรวจซึ่งรับว่าพิมพ์ดีดไม่เป็น จึงเป็นเพียงความคาดคะเนรับฟังไม่ได้แน่นอนแล้ว การที่อาการห้อเลือดที่แขนและกล้ามเนื้อที่แขนเพียงทำให้ขัดข้องต่อการใช้แขนให้สะดวกลดน้อยลงเช่น ทำให้พิมพ์ดีดช้าลงบ้าง หาใช่จะประกอบกรณียกิจไม่ได้เสียเลยทีเดียวไม่พยานหลักฐานโจทก์ไม่พอฟังว่า ผู้เสียหายได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัสดังฟ้อง พิพากษายืน.(ยง เหลืองรังษี-ปันโน สุขทรรศนีย์-สว่าง ภูวะปัจฉิม)ศาลอาญา - นายพยนต์ ยาวะประภาษศาลอุทธรณ์ - นายจรัส ศรีวรรธนะแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้ไม้คานเป็นอาวุธตีนายทองเริ่มหรือเริ่มสุวรรณวิสิทธิ์ เป็นบาดแผลหลายแห่งได้รับบาดเจ็บสาหัส และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗(๘) และริบไม้คานของกลาง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๗(๘) ให้จำคุกจำเลยไว้ ๑ ปี ริบไม้ของกลาง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงยืนตามศาลชั้นต้น แต่เห็นว่าผลการตรวจพิสูจน์บาดแผลของผู้เสียหายกำหนดระยะเวลารักษาไว้ประมาณ ๑๒ วันและตามพยานหลักฐานฟังไม่ได้ว่าได้รับอันตรายถึงบาดเจ็บสาหัส คดีคงลงโทษจำเลยได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ เท่านั้น พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ ให้จำคุกจำเลยไว้ ๔ เดือน นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าตามพยานหลักฐานทางแพทย์ยังไม่พอฟังว่าผู้เสียหายได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัสดังฟ้อง ส่วนที่โจทก์ฎีกาในข้อที่ว่าผู้เสียหายมีอาชีพเป็นคนพิมพ์ดีดบทละครอาการของบาดแผลกระทบกระเทือนต่อความสามารถในการพิมพ์ตามปกติของผู้เสียหายเกินกว่า ๒๐ วันนั้น ศาลฎีกาเห็นว่านอกจากคำพยานเจ้าพนักงานตำรวจซึ่งรับว่าพิมพ์ดีดไม่เป็น จึงเป็นเพียงความคาดคะเนรับฟังไม่ได้แน่นอนแล้ว การที่อาการห้อเลือดที่แขนและกล้ามเนื้อที่แขนเพียงทำให้ขัดข้องต่อการใช้แขนให้สะดวกลดน้อยลงเช่น ทำให้พิมพ์ดีดช้าลงบ้าง หาใช่จะประกอบกรณียกิจไม่ได้เสียเลยทีเดียวไม่พยานหลักฐานโจทก์ไม่พอฟังว่า ผู้เสียหายได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัสดังฟ้อง พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 96/2512พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายทองเริ่ม สุวรรณวิสิทธิ์โจทก์ร่วมนายตงเลี้ยง หรือ บุ้งเลี้ยง แซ่เอ็งจำเลย ป.อ. ม. 297 (8)ผู้เสียหายมีอาชีพพิมพ์ดีด เพียงการที่ผู้เสียหายถูกทำร้ายได้รับอันตรายถึงบาดเจ็บเป็นเหตุให้ความสามารถในการพิมพ์หย่อนลง กล่าวคือพิมพ์ได้ช้ากว่าอัตราที่พิมพ์ได้ตามปกติก่อนถูกทำร้ายเกินกว่า 20 วัน ดังนี้ ไม่เรียกว่าเป็นการประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า 20วันตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 297(8)โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้ไม้คานเป็นอาวุธตีนายทองเริ่มหรือเริ่มสุวรรณวิสิทธิ์ เป็นบาดแผลหลายแห่งได้รับบาดเจ็บสาหัส และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗(๘) และริบไม้คานของกลาง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๗(๘) ให้จำคุกจำเลยไว้ ๑ ปี ริบไม้ของกลาง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงยืนตามศาลชั้นต้น แต่เห็นว่าผลการตรวจพิสูจน์บาดแผลของผู้เสียหายกำหนดระยะเวลารักษาไว้ประมาณ ๑๒ วันและตามพยานหลักฐานฟังไม่ได้ว่าได้รับอันตรายถึงบาดเจ็บสาหัส คดีคงลงโทษจำเลยได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ เท่านั้น พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ ให้จำคุกจำเลยไว้ ๔ เดือน นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าตามพยานหลักฐานทางแพทย์ยังไม่พอฟังว่าผู้เสียหายได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัสดังฟ้อง ส่วนที่โจทก์ฎีกาในข้อที่ว่าผู้เสียหายมีอาชีพเป็นคนพิมพ์ดีดบทละครอาการของบาดแผลกระทบกระเทือนต่อความสามารถในการพิมพ์ตามปกติของผู้เสียหายเกินกว่า ๒๐ วันนั้น ศาลฎีกาเห็นว่านอกจากคำพยานเจ้าพนักงานตำรวจซึ่งรับว่าพิมพ์ดีดไม่เป็น จึงเป็นเพียงความคาดคะเนรับฟังไม่ได้แน่นอนแล้ว การที่อาการห้อเลือดที่แขนและกล้ามเนื้อที่แขนเพียงทำให้ขัดข้องต่อการใช้แขนให้สะดวกลดน้อยลงเช่น ทำให้พิมพ์ดีดช้าลงบ้าง หาใช่จะประกอบกรณียกิจไม่ได้เสียเลยทีเดียวไม่พยานหลักฐานโจทก์ไม่พอฟังว่า ผู้เสียหายได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัสดังฟ้อง พิพากษายืน.(ยง เหลืองรังษี-ปันโน สุขทรรศนีย์-สว่าง ภูวะปัจฉิม)ศาลอาญา - นายพยนต์ ยาวะประภาษศาลอุทธรณ์ - นายจรัส ศรีวรรธนะแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ