คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 41389หลักกฎหมาย: คำให้การของจำเลยที่ว่า หนังสือมอบอำนาจไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายนั้น จำเลยไม่มีประเด็นนำสืบ เพราะมิได้ให้การว่าไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายด้วยเหตุอย่างไร ปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน การค้ำประกันหนี้ในอนาคตนั้น แม้ตามสัญญาค้ำประกันจะมีข้อความว่า การถอนสัญญาค้ำประกันต้องได้รับหนังสือยินยอมจากคณะกรรมการบริษัทโจทก์ก่อนก็ตาม แต่เมื่อผู้ค้ำประกันได้มีหนังสือบอกเลิกการค้ำประกันไปให้บริษัทโจทก์ทราบแล้วแต่กรรมการผู้จัดการบริษัทโจทก์ก็ทิ้งเรื่องไว้ตั้ง 5 เดือน แล้วจึงเสนอประธานกรรมการบริษัทโจทก์ระหว่างนั้นบริษัทโจทก์ก็ยังส่งข้าวสารไปยังลูกหนี้จนเกิดความเสียหายขึ้นแล้วจึงได้ให้ลูกหนี้ออกจากหน้าที่และแจ้งให้ผู้ค้ำประกันรับผิดในความเสียหายเช่นนี้ถือว่าบริษัทโจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจริตทำให้ผู้ค้ำประกันได้รับความเสียหายผู้ค้ำประกันจึงไม่ต้องรับผิดในหนี้นั้นคดีทั้งสองสำนวนนี้ โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 1 ทั้งสองสำนวนใช้เงินให้โจทก์ในฐานะที่จำเลยที่ 1 เป็นผู้จัดการบริษัทโจทก์สาขาเบตง แล้วยักยอกเงินค่าข้าวสารไปเป็นเงินในสำนวนแรก 30,000 บาท และในสำนวนหลัง 55,000 บาท จำเลยที่ 2 ทั้งสองสำนวนเป็นผู้ค้ำประกันหนี้รายนี้ จึงขอให้จำเลยที่ 2 รับผิดในหนี้รายนี้ด้วย จำเลยที่ 1 ทั้งสองสำนวนให้การว่า หนังสือมอบอำนาจท้ายฟ้องมิใช่ฉบับที่แท้จริงและไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย จำเลยมิได้ยักยอกเงินดังกล่าว หากมีเงินขาดหายไปก็เพราะการค้าขาดทุน จำเลยที่ 2 ในสำนวนแรกให้การว่าไม่ต้องรับผิดเพราะจำเลยที่ 1 มิได้ยักยอกเงินตามฟ้อง เป็นเรื่องค้าขายขาดทุนจำเลยที่ 2 ในสำนวนหลังให้การว่า หนังสือมอบอำนาจไม่สมบูรณ์เพราะผู้มอบอำนาจไม่ได้อยู่ตามวันและสถานที่ซึ่งปรากฏในหนังสือมอบอำนาจ และต่อสู้ว่าได้มีหนังสือขอถอนการค้ำประกันก่อนที่จะเกิดความเสียหาย 1 เดือน แต่บริษัทโจทก์ยังขืนส่งข้าวสารให้จำเลยที่ 1 จนเกิดการเสียหายขึ้น และบริษัทโจทก์ไม่แจ้งการถอนค้ำประกันของจำเลยต่อประธานกรรมการ จนเนิ่นนานไปถึง 5 เดือน เป็นการทำการไม่สุจริตอย่างร้ายแรง เจตนากลั่นแกล้งให้จำเลยที่ 2 ต้องรับผิดศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชนะคดีทั้งสองสำนวนจำเลยทั้งสองสำนวนอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1, 2 ในสำนวนแรกและจำเลยที่ 2 ในสำนวนหลังฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ 1 ให้การว่าหนังสือมอบอำนาจไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายนั้น มิได้อ้างว่าไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายด้วยเหตุอย่างไร จึงไม่มีประเด็นนำสืบ และปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องแม้มิได้กล่าวอ้างมาแต่ศาลชั้นต้น ก็กล่าวอ้างในชั้นอุทธรณ์ฎีกาได้ เพราะเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนและได้วินิจฉัยเกี่ยวกับการค้ำประกันของจำเลยที่ 2 ในสำนวนหลังว่าเป็นการค้ำประกันจำเลยที่ 1 เกี่ยวกับความเสียหายอันเกี่ยวกับการเงินทรัพย์สินของบริษัทโจทก์ และจำเลยที่ 2 ได้มีหนังสือถอนสัญญาค้ำประกันไปยังบริษัทโจทก์แล้วก่อนที่จะเกิดความเสียหายขึ้น แม้ตามสัญญาค้ำประกันจะมีข้อความว่าการถอนสัญญาค้ำประกันจะต้องได้รับหนังสือยินยอมจากคณะกรรมการบริษัทจังหวัดยะลา จำกัด ก่อนก็ตาม แต่กรรมการผู้จัดการบริษัทโจทก์ก็ทิ้งเรื่องไว้ตั้ง 5 เดือน แล้วจึงเสนอประธานกรรมการบริษัทโจทก์ ระหว่างนั้นบริษัทโจทก์ก็ส่งข้าวสารไปยังสาขาเบตงจนเกิดความเสียหายขึ้นแล้วจึงสั่งให้จำเลยที่ 1 ออกจากหน้าที่ และแจ้งให้จำเลยที่ 2 รับผิดในเงิน 55,000 บาท เช่นนี้ถือได้ว่าบริษัทโจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจริตทำให้จำเลยที่ 2 ผู้ค้ำประกันได้รับความเสียหายจำเลยที่ 2 ผู้ค้ำประกันจึงไม่ต้องรับผิดเมื่อวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้ว พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์โดยให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 2 ในสำนวนที่ 2 นอกจากนั้น คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 231 - 232/2509บริษัท จังหวัดยะลา จำกัด โดยนายวิเชียร เกษราพงศ์ ในฐานะโจทก์กรรมการและผู้รับมอบอำนาจโจทก์นายสมบุญ หรือสันต์ พงษ์ยโสธโร หรือบุรินทร์โกษฐ์ ที่ 1จำเลยนายเชาว์ พงษ์ธนากร ที่ 2จำเลยบริษัท จังหวัดยะลา จำกัดโจทก์ ป.พ.พ. ม. 5, ม. 680, ม. 699 ป.วิ.พ. ม. 177, ม. 249 คำให้การของจำเลยที่ว่า หนังสือมอบอำนาจไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายนั้น จำเลยไม่มีประเด็นนำสืบ เพราะมิได้ให้การว่าไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายด้วยเหตุอย่างไร ปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน การค้ำประกันหนี้ในอนาคตนั้น แม้ตามสัญญาค้ำประกันจะมีข้อความว่า การถอนสัญญาค้ำประกันต้องได้รับหนังสือยินยอมจากคณะกรรมการบริษัทโจทก์ก่อนก็ตาม แต่เมื่อผู้ค้ำประกันได้มีหนังสือบอกเลิกการค้ำประกันไปให้บริษัทโจทก์ทราบแล้วแต่กรรมการผู้จัดการบริษัทโจทก์ก็ทิ้งเรื่องไว้ตั้ง 5 เดือน แล้วจึงเสนอประธานกรรมการบริษัทโจทก์ระหว่างนั้นบริษัทโจทก์ก็ยังส่งข้าวสารไปยังลูกหนี้จนเกิดความเสียหายขึ้นแล้วจึงได้ให้ลูกหนี้ออกจากหน้าที่และแจ้งให้ผู้ค้ำประกันรับผิดในความเสียหายเช่นนี้ถือว่าบริษัทโจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจริตทำให้ผู้ค้ำประกันได้รับความเสียหายผู้ค้ำประกันจึงไม่ต้องรับผิดในหนี้นั้นคดีทั้งสองสำนวนนี้ โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 1 ทั้งสองสำนวนใช้เงินให้โจทก์ในฐานะที่จำเลยที่ 1 เป็นผู้จัดการบริษัทโจทก์สาขาเบตง แล้วยักยอกเงินค่าข้าวสารไปเป็นเงินในสำนวนแรก 30,000 บาท และในสำนวนหลัง 55,000 บาท จำเลยที่ 2 ทั้งสองสำนวนเป็นผู้ค้ำประกันหนี้รายนี้ จึงขอให้จำเลยที่ 2 รับผิดในหนี้รายนี้ด้วย จำเลยที่ 1 ทั้งสองสำนวนให้การว่า หนังสือมอบอำนาจท้ายฟ้องมิใช่ฉบับที่แท้จริงและไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย จำเลยมิได้ยักยอกเงินดังกล่าว หากมีเงินขาดหายไปก็เพราะการค้าขาดทุน จำเลยที่ 2 ในสำนวนแรกให้การว่าไม่ต้องรับผิดเพราะจำเลยที่ 1 มิได้ยักยอกเงินตามฟ้อง เป็นเรื่องค้าขายขาดทุนจำเลยที่ 2 ในสำนวนหลังให้การว่า หนังสือมอบอำนาจไม่สมบูรณ์เพราะผู้มอบอำนาจไม่ได้อยู่ตามวันและสถานที่ซึ่งปรากฏในหนังสือมอบอำนาจ และต่อสู้ว่าได้มีหนังสือขอถอนการค้ำประกันก่อนที่จะเกิดความเสียหาย 1 เดือน แต่บริษัทโจทก์ยังขืนส่งข้าวสารให้จำเลยที่ 1 จนเกิดการเสียหายขึ้น และบริษัทโจทก์ไม่แจ้งการถอนค้ำประกันของจำเลยต่อประธานกรรมการ จนเนิ่นนานไปถึง 5 เดือน เป็นการทำการไม่สุจริตอย่างร้ายแรง เจตนากลั่นแกล้งให้จำเลยที่ 2 ต้องรับผิดศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชนะคดีทั้งสองสำนวนจำเลยทั้งสองสำนวนอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1, 2 ในสำนวนแรกและจำเลยที่ 2 ในสำนวนหลังฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ 1 ให้การว่าหนังสือมอบอำนาจไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายนั้น มิได้อ้างว่าไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายด้วยเหตุอย่างไร จึงไม่มีประเด็นนำสืบ และปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องแม้มิได้กล่าวอ้างมาแต่ศาลชั้นต้น ก็กล่าวอ้างในชั้นอุทธรณ์ฎีกาได้ เพราะเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนและได้วินิจฉัยเกี่ยวกับการค้ำประกันของจำเลยที่ 2 ในสำนวนหลังว่าเป็นการค้ำประกันจำเลยที่ 1 เกี่ยวกับความเสียหายอันเกี่ยวกับการเงินทรัพย์สินของบริษัทโจทก์ และจำเลยที่ 2 ได้มีหนังสือถอนสัญญาค้ำประกันไปยังบริษัทโจทก์แล้วก่อนที่จะเกิดความเสียหายขึ้น แม้ตามสัญญาค้ำประกันจะมีข้อความว่าการถอนสัญญาค้ำประกันจะต้องได้รับหนังสือยินยอมจากคณะกรรมการบริษัทจังหวัดยะลา จำกัด ก่อนก็ตาม แต่กรรมการผู้จัดการบริษัทโจทก์ก็ทิ้งเรื่องไว้ตั้ง 5 เดือน แล้วจึงเสนอประธานกรรมการบริษัทโจทก์ ระหว่างนั้นบริษัทโจทก์ก็ส่งข้าวสารไปยังสาขาเบตงจนเกิดความเสียหายขึ้นแล้วจึงสั่งให้จำเลยที่ 1 ออกจากหน้าที่ และแจ้งให้จำเลยที่ 2 รับผิดในเงิน 55,000 บาท เช่นนี้ถือได้ว่าบริษัทโจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจริตทำให้จำเลยที่ 2 ผู้ค้ำประกันได้รับความเสียหายจำเลยที่ 2 ผู้ค้ำประกันจึงไม่ต้องรับผิดเมื่อวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้ว พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์โดยให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 2 ในสำนวนที่ 2 นอกจากนั้น คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(เกษม ทิพยจันทร์-พจน์ ปุษปาคม-บุศย์ ขันธวิทย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีทั้งสองสำนวนนี้ โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 1 ทั้งสองสำนวนใช้เงินให้โจทก์ในฐานะที่จำเลยที่ 1 เป็นผู้จัดการบริษัทโจทก์สาขาเบตง แล้วยักยอกเงินค่าข้าวสารไปเป็นเงินในสำนวนแรก 30,000 บาท และในสำนวนหลัง 55,000 บาท จำเลยที่ 2 ทั้งสองสำนวนเป็นผู้ค้ำประกันหนี้รายนี้ จึงขอให้จำเลยที่ 2 รับผิดในหนี้รายนี้ด้วย จำเลยที่ 1 ทั้งสองสำนวนให้การว่า หนังสือมอบอำนาจท้ายฟ้องมิใช่ฉบับที่แท้จริงและไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย จำเลยมิได้ยักยอกเงินดังกล่าว หากมีเงินขาดหายไปก็เพราะการค้าขาดทุน จำเลยที่ 2 ในสำนวนแรกให้การว่าไม่ต้องรับผิดเพราะจำเลยที่ 1 มิได้ยักยอกเงินตามฟ้อง เป็นเรื่องค้าขายขาดทุนจำเลยที่ 2 ในสำนวนหลังให้การว่า หนังสือมอบอำนาจไม่สมบูรณ์เพราะผู้มอบอำนาจไม่ได้อยู่ตามวันและสถานที่ซึ่งปรากฏในหนังสือมอบอำนาจ และต่อสู้ว่าได้มีหนังสือขอถอนการค้ำประกันก่อนที่จะเกิดความเสียหาย 1 เดือน แต่บริษัทโจทก์ยังขืนส่งข้าวสารให้จำเลยที่ 1 จนเกิดการเสียหายขึ้น และบริษัทโจทก์ไม่แจ้งการถอนค้ำประกันของจำเลยต่อประธานกรรมการ จนเนิ่นนานไปถึง 5 เดือน เป็นการทำการไม่สุจริตอย่างร้ายแรง เจตนากลั่นแกล้งให้จำเลยที่ 2 ต้องรับผิดศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชนะคดีทั้งสองสำนวนจำเลยทั้งสองสำนวนอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1, 2 ในสำนวนแรกและจำเลยที่ 2 ในสำนวนหลังฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ 1 ให้การว่าหนังสือมอบอำนาจไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายนั้น มิได้อ้างว่าไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายด้วยเหตุอย่างไร จึงไม่มีประเด็นนำสืบ และปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องแม้มิได้กล่าวอ้างมาแต่ศาลชั้นต้น ก็กล่าวอ้างในชั้นอุทธรณ์ฎีกาได้ เพราะเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนและได้วินิจฉัยเกี่ยวกับการค้ำประกันของจำเลยที่ 2 ในสำนวนหลังว่าเป็นการค้ำประกันจำเลยที่ 1 เกี่ยวกับความเสียหายอันเกี่ยวกับการเงินทรัพย์สินของบริษัทโจทก์ และจำเลยที่ 2 ได้มีหนังสือถอนสัญญาค้ำประกันไปยังบริษัทโจทก์แล้วก่อนที่จะเกิดความเสียหายขึ้น แม้ตามสัญญาค้ำประกันจะมีข้อความว่าการถอนสัญญาค้ำประกันจะต้องได้รับหนังสือยินยอมจากคณะกรรมการบริษัทจังหวัดยะลา จำกัด ก่อนก็ตาม แต่กรรมการผู้จัดการบริษัทโจทก์ก็ทิ้งเรื่องไว้ตั้ง 5 เดือน แล้วจึงเสนอประธานกรรมการบริษัทโจทก์ ระหว่างนั้นบริษัทโจทก์ก็ส่งข้าวสารไปยังสาขาเบตงจนเกิดความเสียหายขึ้นแล้วจึงสั่งให้จำเลยที่ 1 ออกจากหน้าที่ และแจ้งให้จำเลยที่ 2 รับผิดในเงิน 55,000 บาท เช่นนี้ถือได้ว่าบริษัทโจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจริตทำให้จำเลยที่ 2 ผู้ค้ำประกันได้รับความเสียหายจำเลยที่ 2 ผู้ค้ำประกันจึงไม่ต้องรับผิดเมื่อวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้ว พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์โดยให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 2 ในสำนวนที่ 2 นอกจากนั้น คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 231 - 232/2509บริษัท จังหวัดยะลา จำกัด โดยนายวิเชียร เกษราพงศ์ ในฐานะโจทก์กรรมการและผู้รับมอบอำนาจโจทก์นายสมบุญ หรือสันต์ พงษ์ยโสธโร หรือบุรินทร์โกษฐ์ ที่ 1จำเลยนายเชาว์ พงษ์ธนากร ที่ 2จำเลยบริษัท จังหวัดยะลา จำกัดโจทก์ ป.พ.พ. ม. 5, ม. 680, ม. 699 ป.วิ.พ. ม. 177, ม. 249 คำให้การของจำเลยที่ว่า หนังสือมอบอำนาจไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายนั้น จำเลยไม่มีประเด็นนำสืบ เพราะมิได้ให้การว่าไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายด้วยเหตุอย่างไร ปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน การค้ำประกันหนี้ในอนาคตนั้น แม้ตามสัญญาค้ำประกันจะมีข้อความว่า การถอนสัญญาค้ำประกันต้องได้รับหนังสือยินยอมจากคณะกรรมการบริษัทโจทก์ก่อนก็ตาม แต่เมื่อผู้ค้ำประกันได้มีหนังสือบอกเลิกการค้ำประกันไปให้บริษัทโจทก์ทราบแล้วแต่กรรมการผู้จัดการบริษัทโจทก์ก็ทิ้งเรื่องไว้ตั้ง 5 เดือน แล้วจึงเสนอประธานกรรมการบริษัทโจทก์ระหว่างนั้นบริษัทโจทก์ก็ยังส่งข้าวสารไปยังลูกหนี้จนเกิดความเสียหายขึ้นแล้วจึงได้ให้ลูกหนี้ออกจากหน้าที่และแจ้งให้ผู้ค้ำประกันรับผิดในความเสียหายเช่นนี้ถือว่าบริษัทโจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจริตทำให้ผู้ค้ำประกันได้รับความเสียหายผู้ค้ำประกันจึงไม่ต้องรับผิดในหนี้นั้นคดีทั้งสองสำนวนนี้ โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 1 ทั้งสองสำนวนใช้เงินให้โจทก์ในฐานะที่จำเลยที่ 1 เป็นผู้จัดการบริษัทโจทก์สาขาเบตง แล้วยักยอกเงินค่าข้าวสารไปเป็นเงินในสำนวนแรก 30,000 บาท และในสำนวนหลัง 55,000 บาท จำเลยที่ 2 ทั้งสองสำนวนเป็นผู้ค้ำประกันหนี้รายนี้ จึงขอให้จำเลยที่ 2 รับผิดในหนี้รายนี้ด้วย จำเลยที่ 1 ทั้งสองสำนวนให้การว่า หนังสือมอบอำนาจท้ายฟ้องมิใช่ฉบับที่แท้จริงและไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย จำเลยมิได้ยักยอกเงินดังกล่าว หากมีเงินขาดหายไปก็เพราะการค้าขาดทุน จำเลยที่ 2 ในสำนวนแรกให้การว่าไม่ต้องรับผิดเพราะจำเลยที่ 1 มิได้ยักยอกเงินตามฟ้อง เป็นเรื่องค้าขายขาดทุนจำเลยที่ 2 ในสำนวนหลังให้การว่า หนังสือมอบอำนาจไม่สมบูรณ์เพราะผู้มอบอำนาจไม่ได้อยู่ตามวันและสถานที่ซึ่งปรากฏในหนังสือมอบอำนาจ และต่อสู้ว่าได้มีหนังสือขอถอนการค้ำประกันก่อนที่จะเกิดความเสียหาย 1 เดือน แต่บริษัทโจทก์ยังขืนส่งข้าวสารให้จำเลยที่ 1 จนเกิดการเสียหายขึ้น และบริษัทโจทก์ไม่แจ้งการถอนค้ำประกันของจำเลยต่อประธานกรรมการ จนเนิ่นนานไปถึง 5 เดือน เป็นการทำการไม่สุจริตอย่างร้ายแรง เจตนากลั่นแกล้งให้จำเลยที่ 2 ต้องรับผิดศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชนะคดีทั้งสองสำนวนจำเลยทั้งสองสำนวนอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1, 2 ในสำนวนแรกและจำเลยที่ 2 ในสำนวนหลังฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ 1 ให้การว่าหนังสือมอบอำนาจไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายนั้น มิได้อ้างว่าไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายด้วยเหตุอย่างไร จึงไม่มีประเด็นนำสืบ และปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องแม้มิได้กล่าวอ้างมาแต่ศาลชั้นต้น ก็กล่าวอ้างในชั้นอุทธรณ์ฎีกาได้ เพราะเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนและได้วินิจฉัยเกี่ยวกับการค้ำประกันของจำเลยที่ 2 ในสำนวนหลังว่าเป็นการค้ำประกันจำเลยที่ 1 เกี่ยวกับความเสียหายอันเกี่ยวกับการเงินทรัพย์สินของบริษัทโจทก์ และจำเลยที่ 2 ได้มีหนังสือถอนสัญญาค้ำประกันไปยังบริษัทโจทก์แล้วก่อนที่จะเกิดความเสียหายขึ้น แม้ตามสัญญาค้ำประกันจะมีข้อความว่าการถอนสัญญาค้ำประกันจะต้องได้รับหนังสือยินยอมจากคณะกรรมการบริษัทจังหวัดยะลา จำกัด ก่อนก็ตาม แต่กรรมการผู้จัดการบริษัทโจทก์ก็ทิ้งเรื่องไว้ตั้ง 5 เดือน แล้วจึงเสนอประธานกรรมการบริษัทโจทก์ ระหว่างนั้นบริษัทโจทก์ก็ส่งข้าวสารไปยังสาขาเบตงจนเกิดความเสียหายขึ้นแล้วจึงสั่งให้จำเลยที่ 1 ออกจากหน้าที่ และแจ้งให้จำเลยที่ 2 รับผิดในเงิน 55,000 บาท เช่นนี้ถือได้ว่าบริษัทโจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจริตทำให้จำเลยที่ 2 ผู้ค้ำประกันได้รับความเสียหายจำเลยที่ 2 ผู้ค้ำประกันจึงไม่ต้องรับผิดเมื่อวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้ว พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์โดยให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 2 ในสำนวนที่ 2 นอกจากนั้น คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(เกษม ทิพยจันทร์-พจน์ ปุษปาคม-บุศย์ ขันธวิทย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ