คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 331/2541หลักกฎหมาย: หลังเกิดเหตุผู้เสียหายนอนอยู่กับพื้นมีรอยฟกช้ำดำเขียวตามตัว ไม่รู้สึกตัวมีอาการหนัก ฉะนั้น คำเบิกความของ ผู้เสียหายที่ว่าเห็นคนร้ายคนที่ถอดหมวกไหมพรมและจำได้ว่าเป็นจำเลย ย่อมไม่มีน้ำหนักให้รับฟัง คงรับฟังได้แต่เพียงว่าคนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายและได้พูดกับผู้เสียหายนั้นผู้เสียหายฟังคล้าย ๆ กับเสียงของจำเลย ซึ่งผู้เสียหายก็ไม่ยืนยันแน่ชัดว่าคนร้ายที่พูดนั้นเป็นจำเลย แม้ผู้เสียหายจะมีสาเหตุโกรธเคืองกับ จ. และจำเลยมีความสนิทสนมคุ้นเคยกับ จ. ก็ยังไม่มีน้ำหนักเพียงพอให้รับฟังได้ว่า คนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายเป็นจำเลย ส่วนหมวกไหมพรมของกลางที่ยึดได้จากบ้านพักจำเลยเป็นสีแดงดำก็แตกต่างกับที่ ผู้เสียหายระบุว่าคนร้ายสวมหมวกไหมพรมสีแดง พยานหลักฐานโจทก์ ที่นำสืบมายังไม่อาจรับฟังได้โดยปราศจากความสงสัยตามสมควร ว่าจำเลยเป็นคนร้ายกระทำผิดตามฟ้อง ต้องยกประโยชน์แห่งความ สงสัยนั้นให้จำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 วรรคสอง ได้ความจากแพทย์ว่า บาดแผลของผู้เสียหายไม่น่าจะถึงกับสลบก็ตามแต่เป็นการตรวจอาการบาดเจ็บหลังจากเกิดเหตุแล้ว1 วัน แพทย์ไม่มีโอกาสเห็นลักษณะอาการของผู้เสียหายในช่วงระยะเวลาที่ผู้เสียหายถูกทำร้ายใหม่ ๆ ความเห็นของแพทย์จึงย่อมคลาดเคลื่อนได้ คำให้การในชั้นสอบสวนของ ถ. ไม่แตกต่างกับคำเบิกความของ ถ.ในชั้นพิจารณาเพียงแต่ในชั้นพิจารณาถ. เบิกความขยายรายละเอียด คำเบิกความและคำให้การของ ถ. จึงไม่มีข้อพิรุธว่าเป็นการเพิ่มเติมหรือขยายความเพื่อช่วยเหลือจำเลยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340,340 ตรี, 83 และให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 118,720 บาทที่ยังไม่ได้คืนแก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 340 วรรคสอง, 340 ตรี จำคุก 18 ปี ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 118,720 บาท ที่ยังไม่ได้คืนแก่ผู้เสียหายจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นรับฟังได้ว่า ตามวันเวลาสถานที่เกิดเหตุในฟ้อง นายวิชัยเนียมสังข์ ผู้เสียหายได้ถูกคนร้าย 4 คน มีอาวุธปืนเป็นอาวุธร่วมกันปล้นทรัพย์รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 118,720 บาท ตามบัญชีทรัพย์ถูกประทุษร้ายเอกสารหมาย จ.2 โดยคนร้ายใช้อาวุธปืนจี้ขู่เข็ญและร่วมกันทำร้ายร่างกายผู้เสียหายจนผู้เสียหายได้รับอันตรายแก่กาย แล้วคนร้ายใช้รถจักรยานยนต์เป็นยานพาหนะหลบหนีไป หลังจากเกิดเหตุในวันเดียวกันผู้เสียหายได้แจ้งความต่อเจ้าพนักงานตำรวจโดยยืนยันว่าจำได้ว่าจำเลยเป็นคนร้ายคนหนึ่งและพักอยู่ที่บ้านพักของสำนักงานชลประทาน เจ้าพนักงานตำรวจจึงไปจับจำเลยพร้อมยึดได้หมวกไหมพรมสีแดงดำ 1 ใบ ที่บ้านพักจำเลย คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยว่า จำเลยกระทำผิดตามฟ้องหรือไม่ โจทก์มีผู้เสียหายเป็นประจักษ์พยานเบิกความถึงเหตุที่จำคนร้ายคนหนึ่งว่าเป็นจำเลยได้ว่า คนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายได้พูดขึ้นว่า มึงทำงานขัดขวางบริษัท ช่วงขณะเกิดเหตุพยานยังไม่ทราบว่าเป็นใครคนร้ายพยายามดัดเสียง แต่พยานฟังแล้วก็คล้าย ๆ กับเสียงของจำเลย ผู้เสียหายยังเบิกความอีกตอนหนึ่งว่า พยานหมอบอยู่กับพื้นเพียงอึดใจเดียวก็เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นคนร้ายทั้งสี่วิ่งไปที่รถจักรยานยนต์จำนวน 2 คัน ซึ่งจอดอยู่ที่ศาลาพักร้อน ห่างจากสำนักงานประมาณ 5 เมตร แล้วขึ้นรถจักรยานยนต์ขับหนีไป มีคนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ แล้วถอดหมวกไหมพรมสีแดงออก แล้วยังหันหน้ามาที่สำนักงานนายถ่วง กล่ำพะบุตร พยานโจทก์อีกปากหนึ่งเบิกความแตกต่างกับผู้เสียหายในเรื่องคนร้ายที่ถอดหมวกไหมพรม โดยนายถ่วงเบิกความว่า คนร้ายที่นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ได้ถอดหมวกไหมพรมออกแล้วถือไว้ แต่ผู้เสียหายเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่า คนร้ายถอดหมวกไหมพรมขึ้นจนถึงเหนือคิ้วแต่ไม่ได้ถอดออกจากศีรษะ นอกจากนี้นายถ่วงยังเบิกความแตกต่างกับผู้เสียหายในเรื่องอาการบาดเจ็บของผู้เสียหาย โดยนายถ่วงเบิกความว่า เมื่อคนร้ายขับรถจักรยานยนต์หนีไปแล้ว พยานเข้าไปที่สำนักงานของกรมชลประทานพบผู้เสียหายนอนอยู่กับพื้น มีรอยฟกช้ำดำเขียวตามตัวไม่รู้สึกตัว พยานเห็นดังนั้นจึงไปตามเจ้าพนักงานตำรวจที่ป้อมตำรวจสวนแตง หลังจากแจ้งความแล้วพยานเห็นว่าผู้เสียหายมีอาการหนักจึงได้ไปบอกหน่วยกู้ภัยสวนแตงให้มาช่วย เมื่อมาถึงสำนักงานพบเจ้าพนักงานตำรวจมาถึงแล้ว ผู้เสียหายได้สติรู้สึกตัวแต่ยังมีอาการมึนงง หน่วยกู้ภัยจึงไม่ได้นำส่งโรงพยาบาลทันที เจ้าพนักงานตำรวจได้สอบปากคำผู้เสียหาย พยานไม่ได้ยืนดูหรือฟังแต่ผู้เสียหายเบิกความว่าพยานหมอบอยู่กับพื้นเพียงอึดใจเดียวก็เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นคนร้ายทั้งสี่วิ่งไปที่รถจักรยานยนต์จำนวน 2 คัน ซึ่งจอดอยู่ที่ศาลาพักร้อนห่างจากสำนักงานประมาณ 5 เมตร แล้วขึ้นรถจักรยานยนต์ขับหนีไป มีคนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์แล้วถอดหมวกไหมพรมสีแดงออก ข้อความที่ขัดแย้งกันในส่วนนี้เป็นเรื่องที่ผู้เสียหายยืนยันว่าขณะเกิดเหตุผู้เสียหายมีสติรู้สึกตัวตลอดเวลา ซึ่งนับว่าแตกต่างขัดแย้งกับคำเบิกความของนายถ่วงในสาระสำคัญ ชั้นสอบสวนนายถ่วงก็ได้ให้การไว้ ตามบันทึกคำให้การของพยานเอกสารหมาย จ.1 ว่า เมื่อกลุ่มคนร้ายหลบหนีไปแล้ว พยานวิ่งไปดูผู้เสียหาย พบว่านอนอยู่กับพื้นซีเมนต์ในสำนักงาน จึงช่วยกันกับเพื่อนบ้านประคองขึ้นมานั่งบนเก้าอี้แล้วพยานก็ขับรถจักรยานยนต์ไปตามเจ้าพนักงานตำรวจ คำให้การชั้นสอบสวนของนายถ่วงดังกล่าวไม่แตกต่างกับคำเบิกความของนายถ่วงในชั้นพิจารณา เพียงแต่ในชั้นพิจารณานายถ่วงเบิกความขยายรายละเอียดว่าผู้เสียหายนอนในลักษณะไม่รู้สึกตัว คำเบิกความและคำให้การของนายถ่วงจึงไม่มีข้อพิรุธว่าเป็นการเพิ่มเติมหรือขยายความเพื่อช่วยเหลือจำเลยแต่อย่างใด ทั้งนางตาด คุ้มพันธ์แย้มพยานโจทก์อีกปากหนึ่งก็เบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านสอดคล้องกับคำเบิกความของนายถ่วงว่า นายถ่วงวิ่งไปที่สำนักงานเป็นคนแรก และนายถ่วงบอกคนอื่นว่าจะไปแจ้งความต่อเจ้าพนักงานตำรวจ ประมาณ 20 นาที มีเจ้าพนักงานตำรวจมาที่สำนักงานแม้นางตาดจะเบิกความถึงอาการบาดเจ็บของผู้เสียหายหลังเกิดเหตุว่าผู้เสียหายไม่เป็นอะไร เห็นมีรอยแดง ๆ บริเวณคอก็ตามก็เป็นเรื่องที่ นางตาด ไปดูผู้เสียหายหลังจากนายถ่วงและชาวบ้านเข้าไปในสำนักงานที่เกิดเหตุแล้ว จึงอาจเป็นไปได้ที่ นางตาดไม่ทันเห็นอาการบาดเจ็บของผู้เสียหายดังเช่นที่นายถ่วงเห็นประกอบกับนางตาดมิได้เบิกความถึงเรื่องที่ผู้เสียหายเบิกความว่า ผู้เสียหายได้หยิบสร้อยคอทองคำโยนให้นางตาดซึ่งจะทำให้เชื่อได้ว่าในขณะนั้นผู้เสียหายยังมีสติดีอยู่สามารถแย่งชิงสร้อยคอทองคำกับคนร้ายได้ แม้นายแพทย์พรชัย บุญแสงพยานโจทก์เบิกความถึงบาดแผลของผู้เสียหายว่า สันนิษฐานว่าจะหายเป็นปกติในเวลาประมาณ 10 วัน และเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่า จากบาดแผลของผู้เสียหายทั้งหมด ผู้เสียหายไม่น่าจะถึงกับสลบก็ตามแต่ก็เป็นการตรวจอาการบาดเจ็บของผู้เสียหายหลังจากเกิดเหตุแล้ว 1 วัน นายแพทย์พรชัยไม่มีโอกาสเห็นลักษณะอาการของผู้เสียหายในช่วงระยะเวลาที่ผู้เสียหายถูกทำร้ายใหม่ ๆ ความเห็นของนายแพทย์พรชัยจึงย่อมจะคลาดเคลื่อนได้ อีกทั้งจากคำเบิกความของผู้เสียหายไม่ได้ความชัดแจ้งว่าคนร้ายได้ร่วมกันทำร้ายผู้เสียหายอย่างไรบ้างจนถึงกับทำให้ผู้เสียหายมีรอยฟกช้ำหลายแห่ง ผู้เสียหายเพียงแต่กล่าวรวม ๆ ว่าถูกทำร้ายเท่านั้น ซึ่งหากผู้เสียหายยังมีสติดีอยู่ในขณะถูกทำร้ายก็น่าจะบอกได้ว่าคนร้ายแต่ละคนทำร้ายผู้เสียหายในลักษณะใด นอกจากนี้จากคำเบิกความของผู้เสียหายได้ความว่า ในช่วงระยะเวลาที่เจ้าพนักงานตำรวจได้มายังที่เกิดเหตุ เมื่อผู้เสียหายแจ้งความแล้ว เจ้าพนักงานตำรวจได้พาผู้เสียหายไปที่สถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองสุพรรณบุรี เมื่อสอบปากคำผู้เสียหายเสร็จแล้วเจ้าพนักงานตำรวจได้พาผู้เสียหายไปหาแพทย์เพื่อรักษาร่างกายที่คลินิกพรชัยการแพทย์นั้น ตามคำเบิกความดังกล่าวของผู้เสียหายจะต้องเข้าใจได้ว่าผู้เสียหายไปพบแพทย์ในวันเกิดเหตุ แต่นายแพทย์พรชัยเบิกความว่า ตรวจรักษาผู้เสียหายในวันที่11 มิถุนายน 2537 ซึ่งเป็นวันหลังเกิดเหตุ 1 วัน จึงต้องรับฟังตามที่นายแพทย์พรชัยเบิกความในเรื่องนี้ การที่ผู้เสียหายเบิกความว่า ได้ไปหาแพทย์เพื่อรักษาร่างกายในวันเกิดเหตุย่อมมีเหตุสงสัยว่าในวันเกิดเหตุนั้นเอง หลังเกิดเหตุผู้เสียหายยังไม่ไปหานายแพทย์พรชัยที่คลินิกพรชัยการแพทย์ แต่ได้ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลก่อน ซึ่งในข้อนี้พันตำรวจโทชัยรัตน์ ทิพย์จันทร์ พนักงานสอบสวนเบิกความว่า วันเกิดเหตุเวลาประมาณ 9 นาฬิกา หลังจากรับแจ้งเหตุแล้วร้อยตำรวจเอกศักดิ์ชัย ประสานทอง เดินทางไปดูที่เกิดเหตุ พยานตามไปทีหลัง เมื่อถึงที่เกิดเหตุไม่พบผู้เสียหายเพราะไปรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล จากข้อเท็จจริงดังกล่าวจึงน่าเชื่อตามที่นายถ่วงเบิกความว่า หลังเกิดเหตุผู้เสียหายนอนอยู่กับพื้นมีรอยฟกช้ำดำเขียวตามตัว ไม่รู้สึกตัว มีอาการหนัก ฉะนั้น คำเบิกความของผู้เสียหายที่ว่าเห็นคนร้ายคนที่ถอดหมวกไหมพรมและจำได้ว่าเป็นจำเลยย่อมไม่มีน้ำหนักให้รับฟัง คงรับฟังได้แต่เพียงว่า คนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายและได้พูดกับผู้เสียหายนั้นผู้เสียหายฟังคล้าย ๆ กับเสียงของจำเลย ซึ่งผู้เสียหายก็ไม่ยืนยันแน่ชัดว่าคนร้ายที่พูดนั้นเป็นจำเลย แม้ผู้เสียหายจะมีสาเหตุโกรธเคืองกับนายจารึก และจำเลยมีความสนิทสนมคุ้นเคยกับนายจารึก ก็ยังไม่มีน้ำหนักเพียงพอให้รับฟังได้ว่า คนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายเป็นจำเลย ส่วนหมวกไหมพรมของกลางที่ยึดได้จากบ้านพักจำเลยเป็นสีแดงดำก็แตกต่างกับที่ผู้เสียหายระบุว่าคนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายสวมหมวกไหมพรมสีแดง พยานหลักฐานโจทก์ที่นำมายังไม่อาจรับฟังได้โดยปราศจากความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยเป็นคนร้ายกระทำผิดตามฟ้อง จึงต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 วรรคสอง ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังขึ้น"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 331/2541พนักงานอัยการ จังหวัด สุพรรณบุรีโจทก์นาย เมธี พ ลาย ละ หารจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227หลังเกิดเหตุผู้เสียหายนอนอยู่กับพื้นมีรอยฟกช้ำดำเขียวตามตัว ไม่รู้สึกตัวมีอาการหนัก ฉะนั้น คำเบิกความของ ผู้เสียหายที่ว่าเห็นคนร้ายคนที่ถอดหมวกไหมพรมและจำได้ว่าเป็นจำเลย ย่อมไม่มีน้ำหนักให้รับฟัง คงรับฟังได้แต่เพียงว่าคนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายและได้พูดกับผู้เสียหายนั้นผู้เสียหายฟังคล้าย ๆ กับเสียงของจำเลย ซึ่งผู้เสียหายก็ไม่ยืนยันแน่ชัดว่าคนร้ายที่พูดนั้นเป็นจำเลย แม้ผู้เสียหายจะมีสาเหตุโกรธเคืองกับ จ. และจำเลยมีความสนิทสนมคุ้นเคยกับ จ. ก็ยังไม่มีน้ำหนักเพียงพอให้รับฟังได้ว่า คนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายเป็นจำเลย ส่วนหมวกไหมพรมของกลางที่ยึดได้จากบ้านพักจำเลยเป็นสีแดงดำก็แตกต่างกับที่ ผู้เสียหายระบุว่าคนร้ายสวมหมวกไหมพรมสีแดง พยานหลักฐานโจทก์ ที่นำสืบมายังไม่อาจรับฟังได้โดยปราศจากความสงสัยตามสมควร ว่าจำเลยเป็นคนร้ายกระทำผิดตามฟ้อง ต้องยกประโยชน์แห่งความ สงสัยนั้นให้จำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 วรรคสอง ได้ความจากแพทย์ว่า บาดแผลของผู้เสียหายไม่น่าจะถึงกับสลบก็ตามแต่เป็นการตรวจอาการบาดเจ็บหลังจากเกิดเหตุแล้ว1 วัน แพทย์ไม่มีโอกาสเห็นลักษณะอาการของผู้เสียหายในช่วงระยะเวลาที่ผู้เสียหายถูกทำร้ายใหม่ ๆ ความเห็นของแพทย์จึงย่อมคลาดเคลื่อนได้ คำให้การในชั้นสอบสวนของ ถ. ไม่แตกต่างกับคำเบิกความของ ถ.ในชั้นพิจารณาเพียงแต่ในชั้นพิจารณาถ. เบิกความขยายรายละเอียด คำเบิกความและคำให้การของ ถ. จึงไม่มีข้อพิรุธว่าเป็นการเพิ่มเติมหรือขยายความเพื่อช่วยเหลือจำเลยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340,340 ตรี, 83 และให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 118,720 บาทที่ยังไม่ได้คืนแก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 340 วรรคสอง, 340 ตรี จำคุก 18 ปี ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 118,720 บาท ที่ยังไม่ได้คืนแก่ผู้เสียหายจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นรับฟังได้ว่า ตามวันเวลาสถานที่เกิดเหตุในฟ้อง นายวิชัยเนียมสังข์ ผู้เสียหายได้ถูกคนร้าย 4 คน มีอาวุธปืนเป็นอาวุธร่วมกันปล้นทรัพย์รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 118,720 บาท ตามบัญชีทรัพย์ถูกประทุษร้ายเอกสารหมาย จ.2 โดยคนร้ายใช้อาวุธปืนจี้ขู่เข็ญและร่วมกันทำร้ายร่างกายผู้เสียหายจนผู้เสียหายได้รับอันตรายแก่กาย แล้วคนร้ายใช้รถจักรยานยนต์เป็นยานพาหนะหลบหนีไป หลังจากเกิดเหตุในวันเดียวกันผู้เสียหายได้แจ้งความต่อเจ้าพนักงานตำรวจโดยยืนยันว่าจำได้ว่าจำเลยเป็นคนร้ายคนหนึ่งและพักอยู่ที่บ้านพักของสำนักงานชลประทาน เจ้าพนักงานตำรวจจึงไปจับจำเลยพร้อมยึดได้หมวกไหมพรมสีแดงดำ 1 ใบ ที่บ้านพักจำเลย คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยว่า จำเลยกระทำผิดตามฟ้องหรือไม่ โจทก์มีผู้เสียหายเป็นประจักษ์พยานเบิกความถึงเหตุที่จำคนร้ายคนหนึ่งว่าเป็นจำเลยได้ว่า คนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายได้พูดขึ้นว่า มึงทำงานขัดขวางบริษัท ช่วงขณะเกิดเหตุพยานยังไม่ทราบว่าเป็นใครคนร้ายพยายามดัดเสียง แต่พยานฟังแล้วก็คล้าย ๆ กับเสียงของจำเลย ผู้เสียหายยังเบิกความอีกตอนหนึ่งว่า พยานหมอบอยู่กับพื้นเพียงอึดใจเดียวก็เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นคนร้ายทั้งสี่วิ่งไปที่รถจักรยานยนต์จำนวน 2 คัน ซึ่งจอดอยู่ที่ศาลาพักร้อน ห่างจากสำนักงานประมาณ 5 เมตร แล้วขึ้นรถจักรยานยนต์ขับหนีไป มีคนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ แล้วถอดหมวกไหมพรมสีแดงออก แล้วยังหันหน้ามาที่สำนักงานนายถ่วง กล่ำพะบุตร พยานโจทก์อีกปากหนึ่งเบิกความแตกต่างกับผู้เสียหายในเรื่องคนร้ายที่ถอดหมวกไหมพรม โดยนายถ่วงเบิกความว่า คนร้ายที่นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ได้ถอดหมวกไหมพรมออกแล้วถือไว้ แต่ผู้เสียหายเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่า คนร้ายถอดหมวกไหมพรมขึ้นจนถึงเหนือคิ้วแต่ไม่ได้ถอดออกจากศีรษะ นอกจากนี้นายถ่วงยังเบิกความแตกต่างกับผู้เสียหายในเรื่องอาการบาดเจ็บของผู้เสียหาย โดยนายถ่วงเบิกความว่า เมื่อคนร้ายขับรถจักรยานยนต์หนีไปแล้ว พยานเข้าไปที่สำนักงานของกรมชลประทานพบผู้เสียหายนอนอยู่กับพื้น มีรอยฟกช้ำดำเขียวตามตัวไม่รู้สึกตัว พยานเห็นดังนั้นจึงไปตามเจ้าพนักงานตำรวจที่ป้อมตำรวจสวนแตง หลังจากแจ้งความแล้วพยานเห็นว่าผู้เสียหายมีอาการหนักจึงได้ไปบอกหน่วยกู้ภัยสวนแตงให้มาช่วย เมื่อมาถึงสำนักงานพบเจ้าพนักงานตำรวจมาถึงแล้ว ผู้เสียหายได้สติรู้สึกตัวแต่ยังมีอาการมึนงง หน่วยกู้ภัยจึงไม่ได้นำส่งโรงพยาบาลทันที เจ้าพนักงานตำรวจได้สอบปากคำผู้เสียหาย พยานไม่ได้ยืนดูหรือฟังแต่ผู้เสียหายเบิกความว่าพยานหมอบอยู่กับพื้นเพียงอึดใจเดียวก็เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นคนร้ายทั้งสี่วิ่งไปที่รถจักรยานยนต์จำนวน 2 คัน ซึ่งจอดอยู่ที่ศาลาพักร้อนห่างจากสำนักงานประมาณ 5 เมตร แล้วขึ้นรถจักรยานยนต์ขับหนีไป มีคนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์แล้วถอดหมวกไหมพรมสีแดงออก ข้อความที่ขัดแย้งกันในส่วนนี้เป็นเรื่องที่ผู้เสียหายยืนยันว่าขณะเกิดเหตุผู้เสียหายมีสติรู้สึกตัวตลอดเวลา ซึ่งนับว่าแตกต่างขัดแย้งกับคำเบิกความของนายถ่วงในสาระสำคัญ ชั้นสอบสวนนายถ่วงก็ได้ให้การไว้ ตามบันทึกคำให้การของพยานเอกสารหมาย จ.1 ว่า เมื่อกลุ่มคนร้ายหลบหนีไปแล้ว พยานวิ่งไปดูผู้เสียหาย พบว่านอนอยู่กับพื้นซีเมนต์ในสำนักงาน จึงช่วยกันกับเพื่อนบ้านประคองขึ้นมานั่งบนเก้าอี้แล้วพยานก็ขับรถจักรยานยนต์ไปตามเจ้าพนักงานตำรวจ คำให้การชั้นสอบสวนของนายถ่วงดังกล่าวไม่แตกต่างกับคำเบิกความของนายถ่วงในชั้นพิจารณา เพียงแต่ในชั้นพิจารณานายถ่วงเบิกความขยายรายละเอียดว่าผู้เสียหายนอนในลักษณะไม่รู้สึกตัว คำเบิกความและคำให้การของนายถ่วงจึงไม่มีข้อพิรุธว่าเป็นการเพิ่มเติมหรือขยายความเพื่อช่วยเหลือจำเลยแต่อย่างใด ทั้งนางตาด คุ้มพันธ์แย้มพยานโจทก์อีกปากหนึ่งก็เบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านสอดคล้องกับคำเบิกความของนายถ่วงว่า นายถ่วงวิ่งไปที่สำนักงานเป็นคนแรก และนายถ่วงบอกคนอื่นว่าจะไปแจ้งความต่อเจ้าพนักงานตำรวจ ประมาณ 20 นาที มีเจ้าพนักงานตำรวจมาที่สำนักงานแม้นางตาดจะเบิกความถึงอาการบาดเจ็บของผู้เสียหายหลังเกิดเหตุว่าผู้เสียหายไม่เป็นอะไร เห็นมีรอยแดง ๆ บริเวณคอก็ตามก็เป็นเรื่องที่ นางตาด ไปดูผู้เสียหายหลังจากนายถ่วงและชาวบ้านเข้าไปในสำนักงานที่เกิดเหตุแล้ว จึงอาจเป็นไปได้ที่ นางตาดไม่ทันเห็นอาการบาดเจ็บของผู้เสียหายดังเช่นที่นายถ่วงเห็นประกอบกับนางตาดมิได้เบิกความถึงเรื่องที่ผู้เสียหายเบิกความว่า ผู้เสียหายได้หยิบสร้อยคอทองคำโยนให้นางตาดซึ่งจะทำให้เชื่อได้ว่าในขณะนั้นผู้เสียหายยังมีสติดีอยู่สามารถแย่งชิงสร้อยคอทองคำกับคนร้ายได้ แม้นายแพทย์พรชัย บุญแสงพยานโจทก์เบิกความถึงบาดแผลของผู้เสียหายว่า สันนิษฐานว่าจะหายเป็นปกติในเวลาประมาณ 10 วัน และเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่า จากบาดแผลของผู้เสียหายทั้งหมด ผู้เสียหายไม่น่าจะถึงกับสลบก็ตามแต่ก็เป็นการตรวจอาการบาดเจ็บของผู้เสียหายหลังจากเกิดเหตุแล้ว 1 วัน นายแพทย์พรชัยไม่มีโอกาสเห็นลักษณะอาการของผู้เสียหายในช่วงระยะเวลาที่ผู้เสียหายถูกทำร้ายใหม่ ๆ ความเห็นของนายแพทย์พรชัยจึงย่อมจะคลาดเคลื่อนได้ อีกทั้งจากคำเบิกความของผู้เสียหายไม่ได้ความชัดแจ้งว่าคนร้ายได้ร่วมกันทำร้ายผู้เสียหายอย่างไรบ้างจนถึงกับทำให้ผู้เสียหายมีรอยฟกช้ำหลายแห่ง ผู้เสียหายเพียงแต่กล่าวรวม ๆ ว่าถูกทำร้ายเท่านั้น ซึ่งหากผู้เสียหายยังมีสติดีอยู่ในขณะถูกทำร้ายก็น่าจะบอกได้ว่าคนร้ายแต่ละคนทำร้ายผู้เสียหายในลักษณะใด นอกจากนี้จากคำเบิกความของผู้เสียหายได้ความว่า ในช่วงระยะเวลาที่เจ้าพนักงานตำรวจได้มายังที่เกิดเหตุ เมื่อผู้เสียหายแจ้งความแล้ว เจ้าพนักงานตำรวจได้พาผู้เสียหายไปที่สถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองสุพรรณบุรี เมื่อสอบปากคำผู้เสียหายเสร็จแล้วเจ้าพนักงานตำรวจได้พาผู้เสียหายไปหาแพทย์เพื่อรักษาร่างกายที่คลินิกพรชัยการแพทย์นั้น ตามคำเบิกความดังกล่าวของผู้เสียหายจะต้องเข้าใจได้ว่าผู้เสียหายไปพบแพทย์ในวันเกิดเหตุ แต่นายแพทย์พรชัยเบิกความว่า ตรวจรักษาผู้เสียหายในวันที่11 มิถุนายน 2537 ซึ่งเป็นวันหลังเกิดเหตุ 1 วัน จึงต้องรับฟังตามที่นายแพทย์พรชัยเบิกความในเรื่องนี้ การที่ผู้เสียหายเบิกความว่า ได้ไปหาแพทย์เพื่อรักษาร่างกายในวันเกิดเหตุย่อมมีเหตุสงสัยว่าในวันเกิดเหตุนั้นเอง หลังเกิดเหตุผู้เสียหายยังไม่ไปหานายแพทย์พรชัยที่คลินิกพรชัยการแพทย์ แต่ได้ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลก่อน ซึ่งในข้อนี้พันตำรวจโทชัยรัตน์ ทิพย์จันทร์ พนักงานสอบสวนเบิกความว่า วันเกิดเหตุเวลาประมาณ 9 นาฬิกา หลังจากรับแจ้งเหตุแล้วร้อยตำรวจเอกศักดิ์ชัย ประสานทอง เดินทางไปดูที่เกิดเหตุ พยานตามไปทีหลัง เมื่อถึงที่เกิดเหตุไม่พบผู้เสียหายเพราะไปรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล จากข้อเท็จจริงดังกล่าวจึงน่าเชื่อตามที่นายถ่วงเบิกความว่า หลังเกิดเหตุผู้เสียหายนอนอยู่กับพื้นมีรอยฟกช้ำดำเขียวตามตัว ไม่รู้สึกตัว มีอาการหนัก ฉะนั้น คำเบิกความของผู้เสียหายที่ว่าเห็นคนร้ายคนที่ถอดหมวกไหมพรมและจำได้ว่าเป็นจำเลยย่อมไม่มีน้ำหนักให้รับฟัง คงรับฟังได้แต่เพียงว่า คนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายและได้พูดกับผู้เสียหายนั้นผู้เสียหายฟังคล้าย ๆ กับเสียงของจำเลย ซึ่งผู้เสียหายก็ไม่ยืนยันแน่ชัดว่าคนร้ายที่พูดนั้นเป็นจำเลย แม้ผู้เสียหายจะมีสาเหตุโกรธเคืองกับนายจารึก และจำเลยมีความสนิทสนมคุ้นเคยกับนายจารึก ก็ยังไม่มีน้ำหนักเพียงพอให้รับฟังได้ว่า คนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายเป็นจำเลย ส่วนหมวกไหมพรมของกลางที่ยึดได้จากบ้านพักจำเลยเป็นสีแดงดำก็แตกต่างกับที่ผู้เสียหายระบุว่าคนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายสวมหมวกไหมพรมสีแดง พยานหลักฐานโจทก์ที่นำมายังไม่อาจรับฟังได้โดยปราศจากความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยเป็นคนร้ายกระทำผิดตามฟ้อง จึงต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 วรรคสอง ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังขึ้น"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์(ชวลิต ธรรมฤาชุ-ทวีชัย เจริญบัณฑิต-พิชัย เตโชพิทยากูล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 วรรคสองหากพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบยังมีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยได้กระทำผิดหรือไม่ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลยโดยศาลต้องพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์จึงมีหน้าที่ต้องนำพยานหลักฐานมาสืบให้ศาลเห็นว่าจำเลยเป็นผู้กระทำผิดโดยปราศจากข้อสงสัยตามสมควร คำพยานไม่มีน้ำหนักซึ่งศาลไม่อาจรับฟังได้โดยปราศจากความสงสัยตามสมควร มีข้อสังเกตบางประการดังนี้ คำพยานที่ไม่อยู่กับร่อง กับรอย พยานคนเดียวกันให้การ 2 ครั้งไม่ตรงกันหรือให้การวกวนกลับไปกลับมา ให้การต่อพนักงานสอบสวนอย่างหนึ่งเบิกความต่อศาลอย่างหนึ่ง เช่น ให้การต่อพนักงานสอบสวนว่าจำคนร้ายไม่ได้แต่มาเบิกความต่อศาลว่า จำคนร้ายได้คือจำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 78-79/2502 มีปัญหาว่านายทุนกับนายแก้วทำร้ายโจทก์หรือไม่ โจทก์ฟ้องว่า นายทุนจำเลยพยายามทำร้ายร่างกาย ปรากฏว่าชั้นแรกโจทก์มิได้แจ้งความกล่าวหาเช่นนั้น จนล่วงไปอีก 8 วัน โจทก์จึงไปให้การเพิ่มเติมว่า นายทุนจำเลยกลับมาถึงหน้าบ้านไม่ได้พูดถามเรื่องราวอย่างใด ตรงเข้าใช้จอบสับโจทก์แต่ไม่ถูก จอบถูกพื้นดิน ซึ่งไม่เหมือนกับที่เบิกความต่อศาล ส่วนนายแก้วจำเลยนั้นโจทก์ให้การชั้นสอบสวนว่านายแก้วจำเลยไม่ได้ตีโจทก์ เพียงแต่เอาไม้กดคอโจทก์โดยแรงแต่ไม่มีบาดเจ็บ ต่อคดีถึงศาลกลายเป็นว่านายแก้วจำเลยใช้ไม้ยาว 1 วาตีถูกก้านคอก่อนแล้วจึงเอาไม้กดคอทีหลังมีรอยแดงซึ่งถ้ามีจริงปลัดอำเภอคงเห็นรอยบ้าง เพราะได้ดูคอโจทก์ในวันรุ่งขึ้นไม่มีอะไร การที่คำพยานโจทก์ไม่อยู่กับร่อง กับรอยตรงกันเช่นนี้ ย่อมทำลายน้ำหนักตนเองมิให้เป็นที่เชื่อถือ พยานที่เบิกความแตกต่างกัน หลักธรรมดามีอยู่ว่าคนที่อยู่ในที่เดียวกันมองเห็นในขณะเดียวกันหรือได้ยินด้วยกันควรจะเห็นหรือได้ยินเหมือนกัน ท่านศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ ได้ให้ข้อสังเกตไว้ว่าในเรื่องพยานที่เบิกความแตกต่างกันนี้ ถ้าเป็นการแตกต่างกันในข้อที่ไม่ใช่สาระสำคัญแล้วศาลก็ฟังข้อเท็จจริงนั้นได้ ข้อแตกต่างที่สำคัญหรือไม่อยู่ที่ (1) ควรแตกต่างเช่นนั้นได้หรือไม่ (2) ข้อนั้นอาจไม่รับฟังเสียเลยได้หรือไม่ เช่น อาจตัดออกเสียได้เพราะไม่ใช่สาระของเรื่องไม่ทำให้การวินิจฉัยเปลี่ยนแปลง (3) พอที่จะหาความจริงต่อไปได้หรือไม่ ถ้าหาไม่ได้ก็ไม่อาจยืนยันได้ว่าอันไหนเป็นจริง ความสามารถในการรับรู้ของพยาน เป็นการพิจารณาว่ารับรู้ข้อเท็จจริงมาโดยมีสภาพร่างกายและจิตใจที่จะรับรู้และเข้าใจเหตุการณ์ต่าง ๆ ได้เพียงพอหรือไม่ และสภาพแวดล้อมเช่นแสงสว่าง ระยะทางที่มีผลต่อการรับรู้ของพยานเป็นอย่างไร ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ ที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคำเบิกความของผู้เสียหายที่ว่าเห็นคนร้ายที่ถอดหมวกไหมพรมและจำได้ว่าเป็นจำเลยไม่มีน้ำหนักให้รับฟังนั้น เนื่องจากศาลฎีกาเชื่อตามที่นายถ่วงเบิกความว่า หลังเกิดเหตุผู้เสียหายนอนอยู่กับพื้นมีรอยฟกช้ำดำเขียวตามตัวไม่รู้สึกตัว มีอาการหนักผู้เขียนเห็นว่าที่ศาลฎีกาวินิจฉัยดังกล่าวเพราะเห็นว่าหลังจากผู้เสียหายถูกทำร้ายร่างกายแล้วผู้เสียหายก็ไม่มีสภาพร่างกายที่จะสามารถรับรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้เพียงพอ สำหรับที่ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงได้เพียงว่า คนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายและได้พูดกับผู้เสียหาย ผู้เสียหายฟังคล้าย ๆ เสียงของจำเลยนั้นคำเบิกความของผู้เสียหายดังกล่าวมีน้ำหนักน้อยโดยศาลฎีกาเคยวินิจฉัยไว้ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4505/2531 ว่า คนร้ายสวมหมวกไหมพรมแบบไอ้โม่ง เห็นเฉพาะใบหน้าบางส่วน คนร้ายใช้อาวุธปืนจี้บังคับให้ผู้เสียหายคุกเข่าก้มหน้าหมอบลงกับพื้นโดยผู้เสียหายได้ยินเสียงคนร้ายเท่านั้น ดังนั้นคำเบิกความของผู้เสียหายที่ระบุว่าจำเลยทั้งสองเป็นคนร้ายเพราะจำเสียงได้นั้นจึงมีน้ำหนักน้อยเพราะเสียงของบุคคลแต่ละคนอาจเหมือนหรือคล้ายคลึงกันได้ หรืออาจเลียนแบบให้เหมือนหรือคล้ายคลึงกันได้ พัฒนาศิลปอนันต์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340,340 ตรี, 83 และให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 118,720 บาทที่ยังไม่ได้คืนแก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 340 วรรคสอง, 340 ตรี จำคุก 18 ปี ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 118,720 บาท ที่ยังไม่ได้คืนแก่ผู้เสียหายจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นรับฟังได้ว่า ตามวันเวลาสถานที่เกิดเหตุในฟ้อง นายวิชัยเนียมสังข์ ผู้เสียหายได้ถูกคนร้าย 4 คน มีอาวุธปืนเป็นอาวุธร่วมกันปล้นทรัพย์รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 118,720 บาท ตามบัญชีทรัพย์ถูกประทุษร้ายเอกสารหมาย จ.2 โดยคนร้ายใช้อาวุธปืนจี้ขู่เข็ญและร่วมกันทำร้ายร่างกายผู้เสียหายจนผู้เสียหายได้รับอันตรายแก่กาย แล้วคนร้ายใช้รถจักรยานยนต์เป็นยานพาหนะหลบหนีไป หลังจากเกิดเหตุในวันเดียวกันผู้เสียหายได้แจ้งความต่อเจ้าพนักงานตำรวจโดยยืนยันว่าจำได้ว่าจำเลยเป็นคนร้ายคนหนึ่งและพักอยู่ที่บ้านพักของสำนักงานชลประทาน เจ้าพนักงานตำรวจจึงไปจับจำเลยพร้อมยึดได้หมวกไหมพรมสีแดงดำ 1 ใบ ที่บ้านพักจำเลย คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยว่า จำเลยกระทำผิดตามฟ้องหรือไม่ โจทก์มีผู้เสียหายเป็นประจักษ์พยานเบิกความถึงเหตุที่จำคนร้ายคนหนึ่งว่าเป็นจำเลยได้ว่า คนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายได้พูดขึ้นว่า มึงทำงานขัดขวางบริษัท ช่วงขณะเกิดเหตุพยานยังไม่ทราบว่าเป็นใครคนร้ายพยายามดัดเสียง แต่พยานฟังแล้วก็คล้าย ๆ กับเสียงของจำเลย ผู้เสียหายยังเบิกความอีกตอนหนึ่งว่า พยานหมอบอยู่กับพื้นเพียงอึดใจเดียวก็เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นคนร้ายทั้งสี่วิ่งไปที่รถจักรยานยนต์จำนวน 2 คัน ซึ่งจอดอยู่ที่ศาลาพักร้อน ห่างจากสำนักงานประมาณ 5 เมตร แล้วขึ้นรถจักรยานยนต์ขับหนีไป มีคนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ แล้วถอดหมวกไหมพรมสีแดงออก แล้วยังหันหน้ามาที่สำนักงานนายถ่วง กล่ำพะบุตร พยานโจทก์อีกปากหนึ่งเบิกความแตกต่างกับผู้เสียหายในเรื่องคนร้ายที่ถอดหมวกไหมพรม โดยนายถ่วงเบิกความว่า คนร้ายที่นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ได้ถอดหมวกไหมพรมออกแล้วถือไว้ แต่ผู้เสียหายเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่า คนร้ายถอดหมวกไหมพรมขึ้นจนถึงเหนือคิ้วแต่ไม่ได้ถอดออกจากศีรษะ นอกจากนี้นายถ่วงยังเบิกความแตกต่างกับผู้เสียหายในเรื่องอาการบาดเจ็บของผู้เสียหาย โดยนายถ่วงเบิกความว่า เมื่อคนร้ายขับรถจักรยานยนต์หนีไปแล้ว พยานเข้าไปที่สำนักงานของกรมชลประทานพบผู้เสียหายนอนอยู่กับพื้น มีรอยฟกช้ำดำเขียวตามตัวไม่รู้สึกตัว พยานเห็นดังนั้นจึงไปตามเจ้าพนักงานตำรวจที่ป้อมตำรวจสวนแตง หลังจากแจ้งความแล้วพยานเห็นว่าผู้เสียหายมีอาการหนักจึงได้ไปบอกหน่วยกู้ภัยสวนแตงให้มาช่วย เมื่อมาถึงสำนักงานพบเจ้าพนักงานตำรวจมาถึงแล้ว ผู้เสียหายได้สติรู้สึกตัวแต่ยังมีอาการมึนงง หน่วยกู้ภัยจึงไม่ได้นำส่งโรงพยาบาลทันที เจ้าพนักงานตำรวจได้สอบปากคำผู้เสียหาย พยานไม่ได้ยืนดูหรือฟังแต่ผู้เสียหายเบิกความว่าพยานหมอบอยู่กับพื้นเพียงอึดใจเดียวก็เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นคนร้ายทั้งสี่วิ่งไปที่รถจักรยานยนต์จำนวน 2 คัน ซึ่งจอดอยู่ที่ศาลาพักร้อนห่างจากสำนักงานประมาณ 5 เมตร แล้วขึ้นรถจักรยานยนต์ขับหนีไป มีคนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์แล้วถอดหมวกไหมพรมสีแดงออก ข้อความที่ขัดแย้งกันในส่วนนี้เป็นเรื่องที่ผู้เสียหายยืนยันว่าขณะเกิดเหตุผู้เสียหายมีสติรู้สึกตัวตลอดเวลา ซึ่งนับว่าแตกต่างขัดแย้งกับคำเบิกความของนายถ่วงในสาระสำคัญ ชั้นสอบสวนนายถ่วงก็ได้ให้การไว้ ตามบันทึกคำให้การของพยานเอกสารหมาย จ.1 ว่า เมื่อกลุ่มคนร้ายหลบหนีไปแล้ว พยานวิ่งไปดูผู้เสียหาย พบว่านอนอยู่กับพื้นซีเมนต์ในสำนักงาน จึงช่วยกันกับเพื่อนบ้านประคองขึ้นมานั่งบนเก้าอี้แล้วพยานก็ขับรถจักรยานยนต์ไปตามเจ้าพนักงานตำรวจ คำให้การชั้นสอบสวนของนายถ่วงดังกล่าวไม่แตกต่างกับคำเบิกความของนายถ่วงในชั้นพิจารณา เพียงแต่ในชั้นพิจารณานายถ่วงเบิกความขยายรายละเอียดว่าผู้เสียหายนอนในลักษณะไม่รู้สึกตัว คำเบิกความและคำให้การของนายถ่วงจึงไม่มีข้อพิรุธว่าเป็นการเพิ่มเติมหรือขยายความเพื่อช่วยเหลือจำเลยแต่อย่างใด ทั้งนางตาด คุ้มพันธ์แย้มพยานโจทก์อีกปากหนึ่งก็เบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านสอดคล้องกับคำเบิกความของนายถ่วงว่า นายถ่วงวิ่งไปที่สำนักงานเป็นคนแรก และนายถ่วงบอกคนอื่นว่าจะไปแจ้งความต่อเจ้าพนักงานตำรวจ ประมาณ 20 นาที มีเจ้าพนักงานตำรวจมาที่สำนักงานแม้นางตาดจะเบิกความถึงอาการบาดเจ็บของผู้เสียหายหลังเกิดเหตุว่าผู้เสียหายไม่เป็นอะไร เห็นมีรอยแดง ๆ บริเวณคอก็ตามก็เป็นเรื่องที่ นางตาด ไปดูผู้เสียหายหลังจากนายถ่วงและชาวบ้านเข้าไปในสำนักงานที่เกิดเหตุแล้ว จึงอาจเป็นไปได้ที่ นางตาดไม่ทันเห็นอาการบาดเจ็บของผู้เสียหายดังเช่นที่นายถ่วงเห็นประกอบกับนางตาดมิได้เบิกความถึงเรื่องที่ผู้เสียหายเบิกความว่า ผู้เสียหายได้หยิบสร้อยคอทองคำโยนให้นางตาดซึ่งจะทำให้เชื่อได้ว่าในขณะนั้นผู้เสียหายยังมีสติดีอยู่สามารถแย่งชิงสร้อยคอทองคำกับคนร้ายได้ แม้นายแพทย์พรชัย บุญแสงพยานโจทก์เบิกความถึงบาดแผลของผู้เสียหายว่า สันนิษฐานว่าจะหายเป็นปกติในเวลาประมาณ 10 วัน และเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่า จากบาดแผลของผู้เสียหายทั้งหมด ผู้เสียหายไม่น่าจะถึงกับสลบก็ตามแต่ก็เป็นการตรวจอาการบาดเจ็บของผู้เสียหายหลังจากเกิดเหตุแล้ว 1 วัน นายแพทย์พรชัยไม่มีโอกาสเห็นลักษณะอาการของผู้เสียหายในช่วงระยะเวลาที่ผู้เสียหายถูกทำร้ายใหม่ ๆ ความเห็นของนายแพทย์พรชัยจึงย่อมจะคลาดเคลื่อนได้ อีกทั้งจากคำเบิกความของผู้เสียหายไม่ได้ความชัดแจ้งว่าคนร้ายได้ร่วมกันทำร้ายผู้เสียหายอย่างไรบ้างจนถึงกับทำให้ผู้เสียหายมีรอยฟกช้ำหลายแห่ง ผู้เสียหายเพียงแต่กล่าวรวม ๆ ว่าถูกทำร้ายเท่านั้น ซึ่งหากผู้เสียหายยังมีสติดีอยู่ในขณะถูกทำร้ายก็น่าจะบอกได้ว่าคนร้ายแต่ละคนทำร้ายผู้เสียหายในลักษณะใด นอกจากนี้จากคำเบิกความของผู้เสียหายได้ความว่า ในช่วงระยะเวลาที่เจ้าพนักงานตำรวจได้มายังที่เกิดเหตุ เมื่อผู้เสียหายแจ้งความแล้ว เจ้าพนักงานตำรวจได้พาผู้เสียหายไปที่สถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองสุพรรณบุรี เมื่อสอบปากคำผู้เสียหายเสร็จแล้วเจ้าพนักงานตำรวจได้พาผู้เสียหายไปหาแพทย์เพื่อรักษาร่างกายที่คลินิกพรชัยการแพทย์นั้น ตามคำเบิกความดังกล่าวของผู้เสียหายจะต้องเข้าใจได้ว่าผู้เสียหายไปพบแพทย์ในวันเกิดเหตุ แต่นายแพทย์พรชัยเบิกความว่า ตรวจรักษาผู้เสียหายในวันที่11 มิถุนายน 2537 ซึ่งเป็นวันหลังเกิดเหตุ 1 วัน จึงต้องรับฟังตามที่นายแพทย์พรชัยเบิกความในเรื่องนี้ การที่ผู้เสียหายเบิกความว่า ได้ไปหาแพทย์เพื่อรักษาร่างกายในวันเกิดเหตุย่อมมีเหตุสงสัยว่าในวันเกิดเหตุนั้นเอง หลังเกิดเหตุผู้เสียหายยังไม่ไปหานายแพทย์พรชัยที่คลินิกพรชัยการแพทย์ แต่ได้ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลก่อน ซึ่งในข้อนี้พันตำรวจโทชัยรัตน์ ทิพย์จันทร์ พนักงานสอบสวนเบิกความว่า วันเกิดเหตุเวลาประมาณ 9 นาฬิกา หลังจากรับแจ้งเหตุแล้วร้อยตำรวจเอกศักดิ์ชัย ประสานทอง เดินทางไปดูที่เกิดเหตุ พยานตามไปทีหลัง เมื่อถึงที่เกิดเหตุไม่พบผู้เสียหายเพราะไปรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล จากข้อเท็จจริงดังกล่าวจึงน่าเชื่อตามที่นายถ่วงเบิกความว่า หลังเกิดเหตุผู้เสียหายนอนอยู่กับพื้นมีรอยฟกช้ำดำเขียวตามตัว ไม่รู้สึกตัว มีอาการหนัก ฉะนั้น คำเบิกความของผู้เสียหายที่ว่าเห็นคนร้ายคนที่ถอดหมวกไหมพรมและจำได้ว่าเป็นจำเลยย่อมไม่มีน้ำหนักให้รับฟัง คงรับฟังได้แต่เพียงว่า คนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายและได้พูดกับผู้เสียหายนั้นผู้เสียหายฟังคล้าย ๆ กับเสียงของจำเลย ซึ่งผู้เสียหายก็ไม่ยืนยันแน่ชัดว่าคนร้ายที่พูดนั้นเป็นจำเลย แม้ผู้เสียหายจะมีสาเหตุโกรธเคืองกับนายจารึก และจำเลยมีความสนิทสนมคุ้นเคยกับนายจารึก ก็ยังไม่มีน้ำหนักเพียงพอให้รับฟังได้ว่า คนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายเป็นจำเลย ส่วนหมวกไหมพรมของกลางที่ยึดได้จากบ้านพักจำเลยเป็นสีแดงดำก็แตกต่างกับที่ผู้เสียหายระบุว่าคนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายสวมหมวกไหมพรมสีแดง พยานหลักฐานโจทก์ที่นำมายังไม่อาจรับฟังได้โดยปราศจากความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยเป็นคนร้ายกระทำผิดตามฟ้อง จึงต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 วรรคสอง ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังขึ้น"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 331/2541พนักงานอัยการ จังหวัด สุพรรณบุรีโจทก์นาย เมธี พ ลาย ละ หารจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227หลังเกิดเหตุผู้เสียหายนอนอยู่กับพื้นมีรอยฟกช้ำดำเขียวตามตัว ไม่รู้สึกตัวมีอาการหนัก ฉะนั้น คำเบิกความของ ผู้เสียหายที่ว่าเห็นคนร้ายคนที่ถอดหมวกไหมพรมและจำได้ว่าเป็นจำเลย ย่อมไม่มีน้ำหนักให้รับฟัง คงรับฟังได้แต่เพียงว่าคนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายและได้พูดกับผู้เสียหายนั้นผู้เสียหายฟังคล้าย ๆ กับเสียงของจำเลย ซึ่งผู้เสียหายก็ไม่ยืนยันแน่ชัดว่าคนร้ายที่พูดนั้นเป็นจำเลย แม้ผู้เสียหายจะมีสาเหตุโกรธเคืองกับ จ. และจำเลยมีความสนิทสนมคุ้นเคยกับ จ. ก็ยังไม่มีน้ำหนักเพียงพอให้รับฟังได้ว่า คนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายเป็นจำเลย ส่วนหมวกไหมพรมของกลางที่ยึดได้จากบ้านพักจำเลยเป็นสีแดงดำก็แตกต่างกับที่ ผู้เสียหายระบุว่าคนร้ายสวมหมวกไหมพรมสีแดง พยานหลักฐานโจทก์ ที่นำสืบมายังไม่อาจรับฟังได้โดยปราศจากความสงสัยตามสมควร ว่าจำเลยเป็นคนร้ายกระทำผิดตามฟ้อง ต้องยกประโยชน์แห่งความ สงสัยนั้นให้จำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 วรรคสอง ได้ความจากแพทย์ว่า บาดแผลของผู้เสียหายไม่น่าจะถึงกับสลบก็ตามแต่เป็นการตรวจอาการบาดเจ็บหลังจากเกิดเหตุแล้ว1 วัน แพทย์ไม่มีโอกาสเห็นลักษณะอาการของผู้เสียหายในช่วงระยะเวลาที่ผู้เสียหายถูกทำร้ายใหม่ ๆ ความเห็นของแพทย์จึงย่อมคลาดเคลื่อนได้ คำให้การในชั้นสอบสวนของ ถ. ไม่แตกต่างกับคำเบิกความของ ถ.ในชั้นพิจารณาเพียงแต่ในชั้นพิจารณาถ. เบิกความขยายรายละเอียด คำเบิกความและคำให้การของ ถ. จึงไม่มีข้อพิรุธว่าเป็นการเพิ่มเติมหรือขยายความเพื่อช่วยเหลือจำเลยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340,340 ตรี, 83 และให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 118,720 บาทที่ยังไม่ได้คืนแก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 340 วรรคสอง, 340 ตรี จำคุก 18 ปี ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 118,720 บาท ที่ยังไม่ได้คืนแก่ผู้เสียหายจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นรับฟังได้ว่า ตามวันเวลาสถานที่เกิดเหตุในฟ้อง นายวิชัยเนียมสังข์ ผู้เสียหายได้ถูกคนร้าย 4 คน มีอาวุธปืนเป็นอาวุธร่วมกันปล้นทรัพย์รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 118,720 บาท ตามบัญชีทรัพย์ถูกประทุษร้ายเอกสารหมาย จ.2 โดยคนร้ายใช้อาวุธปืนจี้ขู่เข็ญและร่วมกันทำร้ายร่างกายผู้เสียหายจนผู้เสียหายได้รับอันตรายแก่กาย แล้วคนร้ายใช้รถจักรยานยนต์เป็นยานพาหนะหลบหนีไป หลังจากเกิดเหตุในวันเดียวกันผู้เสียหายได้แจ้งความต่อเจ้าพนักงานตำรวจโดยยืนยันว่าจำได้ว่าจำเลยเป็นคนร้ายคนหนึ่งและพักอยู่ที่บ้านพักของสำนักงานชลประทาน เจ้าพนักงานตำรวจจึงไปจับจำเลยพร้อมยึดได้หมวกไหมพรมสีแดงดำ 1 ใบ ที่บ้านพักจำเลย คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยว่า จำเลยกระทำผิดตามฟ้องหรือไม่ โจทก์มีผู้เสียหายเป็นประจักษ์พยานเบิกความถึงเหตุที่จำคนร้ายคนหนึ่งว่าเป็นจำเลยได้ว่า คนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายได้พูดขึ้นว่า มึงทำงานขัดขวางบริษัท ช่วงขณะเกิดเหตุพยานยังไม่ทราบว่าเป็นใครคนร้ายพยายามดัดเสียง แต่พยานฟังแล้วก็คล้าย ๆ กับเสียงของจำเลย ผู้เสียหายยังเบิกความอีกตอนหนึ่งว่า พยานหมอบอยู่กับพื้นเพียงอึดใจเดียวก็เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นคนร้ายทั้งสี่วิ่งไปที่รถจักรยานยนต์จำนวน 2 คัน ซึ่งจอดอยู่ที่ศาลาพักร้อน ห่างจากสำนักงานประมาณ 5 เมตร แล้วขึ้นรถจักรยานยนต์ขับหนีไป มีคนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ แล้วถอดหมวกไหมพรมสีแดงออก แล้วยังหันหน้ามาที่สำนักงานนายถ่วง กล่ำพะบุตร พยานโจทก์อีกปากหนึ่งเบิกความแตกต่างกับผู้เสียหายในเรื่องคนร้ายที่ถอดหมวกไหมพรม โดยนายถ่วงเบิกความว่า คนร้ายที่นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ได้ถอดหมวกไหมพรมออกแล้วถือไว้ แต่ผู้เสียหายเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่า คนร้ายถอดหมวกไหมพรมขึ้นจนถึงเหนือคิ้วแต่ไม่ได้ถอดออกจากศีรษะ นอกจากนี้นายถ่วงยังเบิกความแตกต่างกับผู้เสียหายในเรื่องอาการบาดเจ็บของผู้เสียหาย โดยนายถ่วงเบิกความว่า เมื่อคนร้ายขับรถจักรยานยนต์หนีไปแล้ว พยานเข้าไปที่สำนักงานของกรมชลประทานพบผู้เสียหายนอนอยู่กับพื้น มีรอยฟกช้ำดำเขียวตามตัวไม่รู้สึกตัว พยานเห็นดังนั้นจึงไปตามเจ้าพนักงานตำรวจที่ป้อมตำรวจสวนแตง หลังจากแจ้งความแล้วพยานเห็นว่าผู้เสียหายมีอาการหนักจึงได้ไปบอกหน่วยกู้ภัยสวนแตงให้มาช่วย เมื่อมาถึงสำนักงานพบเจ้าพนักงานตำรวจมาถึงแล้ว ผู้เสียหายได้สติรู้สึกตัวแต่ยังมีอาการมึนงง หน่วยกู้ภัยจึงไม่ได้นำส่งโรงพยาบาลทันที เจ้าพนักงานตำรวจได้สอบปากคำผู้เสียหาย พยานไม่ได้ยืนดูหรือฟังแต่ผู้เสียหายเบิกความว่าพยานหมอบอยู่กับพื้นเพียงอึดใจเดียวก็เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นคนร้ายทั้งสี่วิ่งไปที่รถจักรยานยนต์จำนวน 2 คัน ซึ่งจอดอยู่ที่ศาลาพักร้อนห่างจากสำนักงานประมาณ 5 เมตร แล้วขึ้นรถจักรยานยนต์ขับหนีไป มีคนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์แล้วถอดหมวกไหมพรมสีแดงออก ข้อความที่ขัดแย้งกันในส่วนนี้เป็นเรื่องที่ผู้เสียหายยืนยันว่าขณะเกิดเหตุผู้เสียหายมีสติรู้สึกตัวตลอดเวลา ซึ่งนับว่าแตกต่างขัดแย้งกับคำเบิกความของนายถ่วงในสาระสำคัญ ชั้นสอบสวนนายถ่วงก็ได้ให้การไว้ ตามบันทึกคำให้การของพยานเอกสารหมาย จ.1 ว่า เมื่อกลุ่มคนร้ายหลบหนีไปแล้ว พยานวิ่งไปดูผู้เสียหาย พบว่านอนอยู่กับพื้นซีเมนต์ในสำนักงาน จึงช่วยกันกับเพื่อนบ้านประคองขึ้นมานั่งบนเก้าอี้แล้วพยานก็ขับรถจักรยานยนต์ไปตามเจ้าพนักงานตำรวจ คำให้การชั้นสอบสวนของนายถ่วงดังกล่าวไม่แตกต่างกับคำเบิกความของนายถ่วงในชั้นพิจารณา เพียงแต่ในชั้นพิจารณานายถ่วงเบิกความขยายรายละเอียดว่าผู้เสียหายนอนในลักษณะไม่รู้สึกตัว คำเบิกความและคำให้การของนายถ่วงจึงไม่มีข้อพิรุธว่าเป็นการเพิ่มเติมหรือขยายความเพื่อช่วยเหลือจำเลยแต่อย่างใด ทั้งนางตาด คุ้มพันธ์แย้มพยานโจทก์อีกปากหนึ่งก็เบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านสอดคล้องกับคำเบิกความของนายถ่วงว่า นายถ่วงวิ่งไปที่สำนักงานเป็นคนแรก และนายถ่วงบอกคนอื่นว่าจะไปแจ้งความต่อเจ้าพนักงานตำรวจ ประมาณ 20 นาที มีเจ้าพนักงานตำรวจมาที่สำนักงานแม้นางตาดจะเบิกความถึงอาการบาดเจ็บของผู้เสียหายหลังเกิดเหตุว่าผู้เสียหายไม่เป็นอะไร เห็นมีรอยแดง ๆ บริเวณคอก็ตามก็เป็นเรื่องที่ นางตาด ไปดูผู้เสียหายหลังจากนายถ่วงและชาวบ้านเข้าไปในสำนักงานที่เกิดเหตุแล้ว จึงอาจเป็นไปได้ที่ นางตาดไม่ทันเห็นอาการบาดเจ็บของผู้เสียหายดังเช่นที่นายถ่วงเห็นประกอบกับนางตาดมิได้เบิกความถึงเรื่องที่ผู้เสียหายเบิกความว่า ผู้เสียหายได้หยิบสร้อยคอทองคำโยนให้นางตาดซึ่งจะทำให้เชื่อได้ว่าในขณะนั้นผู้เสียหายยังมีสติดีอยู่สามารถแย่งชิงสร้อยคอทองคำกับคนร้ายได้ แม้นายแพทย์พรชัย บุญแสงพยานโจทก์เบิกความถึงบาดแผลของผู้เสียหายว่า สันนิษฐานว่าจะหายเป็นปกติในเวลาประมาณ 10 วัน และเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่า จากบาดแผลของผู้เสียหายทั้งหมด ผู้เสียหายไม่น่าจะถึงกับสลบก็ตามแต่ก็เป็นการตรวจอาการบาดเจ็บของผู้เสียหายหลังจากเกิดเหตุแล้ว 1 วัน นายแพทย์พรชัยไม่มีโอกาสเห็นลักษณะอาการของผู้เสียหายในช่วงระยะเวลาที่ผู้เสียหายถูกทำร้ายใหม่ ๆ ความเห็นของนายแพทย์พรชัยจึงย่อมจะคลาดเคลื่อนได้ อีกทั้งจากคำเบิกความของผู้เสียหายไม่ได้ความชัดแจ้งว่าคนร้ายได้ร่วมกันทำร้ายผู้เสียหายอย่างไรบ้างจนถึงกับทำให้ผู้เสียหายมีรอยฟกช้ำหลายแห่ง ผู้เสียหายเพียงแต่กล่าวรวม ๆ ว่าถูกทำร้ายเท่านั้น ซึ่งหากผู้เสียหายยังมีสติดีอยู่ในขณะถูกทำร้ายก็น่าจะบอกได้ว่าคนร้ายแต่ละคนทำร้ายผู้เสียหายในลักษณะใด นอกจากนี้จากคำเบิกความของผู้เสียหายได้ความว่า ในช่วงระยะเวลาที่เจ้าพนักงานตำรวจได้มายังที่เกิดเหตุ เมื่อผู้เสียหายแจ้งความแล้ว เจ้าพนักงานตำรวจได้พาผู้เสียหายไปที่สถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองสุพรรณบุรี เมื่อสอบปากคำผู้เสียหายเสร็จแล้วเจ้าพนักงานตำรวจได้พาผู้เสียหายไปหาแพทย์เพื่อรักษาร่างกายที่คลินิกพรชัยการแพทย์นั้น ตามคำเบิกความดังกล่าวของผู้เสียหายจะต้องเข้าใจได้ว่าผู้เสียหายไปพบแพทย์ในวันเกิดเหตุ แต่นายแพทย์พรชัยเบิกความว่า ตรวจรักษาผู้เสียหายในวันที่11 มิถุนายน 2537 ซึ่งเป็นวันหลังเกิดเหตุ 1 วัน จึงต้องรับฟังตามที่นายแพทย์พรชัยเบิกความในเรื่องนี้ การที่ผู้เสียหายเบิกความว่า ได้ไปหาแพทย์เพื่อรักษาร่างกายในวันเกิดเหตุย่อมมีเหตุสงสัยว่าในวันเกิดเหตุนั้นเอง หลังเกิดเหตุผู้เสียหายยังไม่ไปหานายแพทย์พรชัยที่คลินิกพรชัยการแพทย์ แต่ได้ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลก่อน ซึ่งในข้อนี้พันตำรวจโทชัยรัตน์ ทิพย์จันทร์ พนักงานสอบสวนเบิกความว่า วันเกิดเหตุเวลาประมาณ 9 นาฬิกา หลังจากรับแจ้งเหตุแล้วร้อยตำรวจเอกศักดิ์ชัย ประสานทอง เดินทางไปดูที่เกิดเหตุ พยานตามไปทีหลัง เมื่อถึงที่เกิดเหตุไม่พบผู้เสียหายเพราะไปรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล จากข้อเท็จจริงดังกล่าวจึงน่าเชื่อตามที่นายถ่วงเบิกความว่า หลังเกิดเหตุผู้เสียหายนอนอยู่กับพื้นมีรอยฟกช้ำดำเขียวตามตัว ไม่รู้สึกตัว มีอาการหนัก ฉะนั้น คำเบิกความของผู้เสียหายที่ว่าเห็นคนร้ายคนที่ถอดหมวกไหมพรมและจำได้ว่าเป็นจำเลยย่อมไม่มีน้ำหนักให้รับฟัง คงรับฟังได้แต่เพียงว่า คนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายและได้พูดกับผู้เสียหายนั้นผู้เสียหายฟังคล้าย ๆ กับเสียงของจำเลย ซึ่งผู้เสียหายก็ไม่ยืนยันแน่ชัดว่าคนร้ายที่พูดนั้นเป็นจำเลย แม้ผู้เสียหายจะมีสาเหตุโกรธเคืองกับนายจารึก และจำเลยมีความสนิทสนมคุ้นเคยกับนายจารึก ก็ยังไม่มีน้ำหนักเพียงพอให้รับฟังได้ว่า คนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายเป็นจำเลย ส่วนหมวกไหมพรมของกลางที่ยึดได้จากบ้านพักจำเลยเป็นสีแดงดำก็แตกต่างกับที่ผู้เสียหายระบุว่าคนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายสวมหมวกไหมพรมสีแดง พยานหลักฐานโจทก์ที่นำมายังไม่อาจรับฟังได้โดยปราศจากความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยเป็นคนร้ายกระทำผิดตามฟ้อง จึงต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 วรรคสอง ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังขึ้น"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์(ชวลิต ธรรมฤาชุ-ทวีชัย เจริญบัณฑิต-พิชัย เตโชพิทยากูล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 วรรคสองหากพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบยังมีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยได้กระทำผิดหรือไม่ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลยโดยศาลต้องพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์จึงมีหน้าที่ต้องนำพยานหลักฐานมาสืบให้ศาลเห็นว่าจำเลยเป็นผู้กระทำผิดโดยปราศจากข้อสงสัยตามสมควร คำพยานไม่มีน้ำหนักซึ่งศาลไม่อาจรับฟังได้โดยปราศจากความสงสัยตามสมควร มีข้อสังเกตบางประการดังนี้ คำพยานที่ไม่อยู่กับร่อง กับรอย พยานคนเดียวกันให้การ 2 ครั้งไม่ตรงกันหรือให้การวกวนกลับไปกลับมา ให้การต่อพนักงานสอบสวนอย่างหนึ่งเบิกความต่อศาลอย่างหนึ่ง เช่น ให้การต่อพนักงานสอบสวนว่าจำคนร้ายไม่ได้แต่มาเบิกความต่อศาลว่า จำคนร้ายได้คือจำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 78-79/2502 มีปัญหาว่านายทุนกับนายแก้วทำร้ายโจทก์หรือไม่ โจทก์ฟ้องว่า นายทุนจำเลยพยายามทำร้ายร่างกาย ปรากฏว่าชั้นแรกโจทก์มิได้แจ้งความกล่าวหาเช่นนั้น จนล่วงไปอีก 8 วัน โจทก์จึงไปให้การเพิ่มเติมว่า นายทุนจำเลยกลับมาถึงหน้าบ้านไม่ได้พูดถามเรื่องราวอย่างใด ตรงเข้าใช้จอบสับโจทก์แต่ไม่ถูก จอบถูกพื้นดิน ซึ่งไม่เหมือนกับที่เบิกความต่อศาล ส่วนนายแก้วจำเลยนั้นโจทก์ให้การชั้นสอบสวนว่านายแก้วจำเลยไม่ได้ตีโจทก์ เพียงแต่เอาไม้กดคอโจทก์โดยแรงแต่ไม่มีบาดเจ็บ ต่อคดีถึงศาลกลายเป็นว่านายแก้วจำเลยใช้ไม้ยาว 1 วาตีถูกก้านคอก่อนแล้วจึงเอาไม้กดคอทีหลังมีรอยแดงซึ่งถ้ามีจริงปลัดอำเภอคงเห็นรอยบ้าง เพราะได้ดูคอโจทก์ในวันรุ่งขึ้นไม่มีอะไร การที่คำพยานโจทก์ไม่อยู่กับร่อง กับรอยตรงกันเช่นนี้ ย่อมทำลายน้ำหนักตนเองมิให้เป็นที่เชื่อถือ พยานที่เบิกความแตกต่างกัน หลักธรรมดามีอยู่ว่าคนที่อยู่ในที่เดียวกันมองเห็นในขณะเดียวกันหรือได้ยินด้วยกันควรจะเห็นหรือได้ยินเหมือนกัน ท่านศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ ได้ให้ข้อสังเกตไว้ว่าในเรื่องพยานที่เบิกความแตกต่างกันนี้ ถ้าเป็นการแตกต่างกันในข้อที่ไม่ใช่สาระสำคัญแล้วศาลก็ฟังข้อเท็จจริงนั้นได้ ข้อแตกต่างที่สำคัญหรือไม่อยู่ที่ (1) ควรแตกต่างเช่นนั้นได้หรือไม่ (2) ข้อนั้นอาจไม่รับฟังเสียเลยได้หรือไม่ เช่น อาจตัดออกเสียได้เพราะไม่ใช่สาระของเรื่องไม่ทำให้การวินิจฉัยเปลี่ยนแปลง (3) พอที่จะหาความจริงต่อไปได้หรือไม่ ถ้าหาไม่ได้ก็ไม่อาจยืนยันได้ว่าอันไหนเป็นจริง ความสามารถในการรับรู้ของพยาน เป็นการพิจารณาว่ารับรู้ข้อเท็จจริงมาโดยมีสภาพร่างกายและจิตใจที่จะรับรู้และเข้าใจเหตุการณ์ต่าง ๆ ได้เพียงพอหรือไม่ และสภาพแวดล้อมเช่นแสงสว่าง ระยะทางที่มีผลต่อการรับรู้ของพยานเป็นอย่างไร ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ ที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคำเบิกความของผู้เสียหายที่ว่าเห็นคนร้ายที่ถอดหมวกไหมพรมและจำได้ว่าเป็นจำเลยไม่มีน้ำหนักให้รับฟังนั้น เนื่องจากศาลฎีกาเชื่อตามที่นายถ่วงเบิกความว่า หลังเกิดเหตุผู้เสียหายนอนอยู่กับพื้นมีรอยฟกช้ำดำเขียวตามตัวไม่รู้สึกตัว มีอาการหนักผู้เขียนเห็นว่าที่ศาลฎีกาวินิจฉัยดังกล่าวเพราะเห็นว่าหลังจากผู้เสียหายถูกทำร้ายร่างกายแล้วผู้เสียหายก็ไม่มีสภาพร่างกายที่จะสามารถรับรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้เพียงพอ สำหรับที่ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงได้เพียงว่า คนร้ายที่ล็อกคอและใช้อาวุธปืนจี้ท้ายทอยผู้เสียหายและได้พูดกับผู้เสียหาย ผู้เสียหายฟังคล้าย ๆ เสียงของจำเลยนั้นคำเบิกความของผู้เสียหายดังกล่าวมีน้ำหนักน้อยโดยศาลฎีกาเคยวินิจฉัยไว้ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4505/2531 ว่า คนร้ายสวมหมวกไหมพรมแบบไอ้โม่ง เห็นเฉพาะใบหน้าบางส่วน คนร้ายใช้อาวุธปืนจี้บังคับให้ผู้เสียหายคุกเข่าก้มหน้าหมอบลงกับพื้นโดยผู้เสียหายได้ยินเสียงคนร้ายเท่านั้น ดังนั้นคำเบิกความของผู้เสียหายที่ระบุว่าจำเลยทั้งสองเป็นคนร้ายเพราะจำเสียงได้นั้นจึงมีน้ำหนักน้อยเพราะเสียงของบุคคลแต่ละคนอาจเหมือนหรือคล้ายคลึงกันได้ หรืออาจเลียนแบบให้เหมือนหรือคล้ายคลึงกันได้ พัฒนาศิลปอนันต์