คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1201/2508หลักกฎหมาย: เมื่อจำเลยปลูกเรือนพิพาทลงในที่ดินที่จำเลยเช่าจากโจทก์ เรือนพิพาทย่อมมีสภาพติดอยู่กับดิน ไม่อาจเคลื่อนจากที่ได้ จึงเป็นอสังหาริมทรัพย์ตามสำเนาสัญญาขายฝากท้ายฟ้องโจทก์ โจทก์จำเลยมีเจตนาขายฝากเรือนพิพาทอย่างเป็นอสังหาริมทรัพย์ เมื่อสัญญานั้นมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงตกเป็นโมฆะโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าที่ดินโจทก์ปลูกเรือนอยู่อาศัย ต่อมาจำเลยได้ขายฝากเรือนดังกล่าวแก่โจทก์ จำเลยไม่ไถ่คืนภายในกำหนดเรือนจึงตกเป็นกรรมสิทธิ์เด็ดขาดแก่โจทก์ จำเลยได้เช่าเรือนดังกล่าวจากโจทก์นับแต่วันขายฝาก จำเลยค้างชำระค่าเช่า โจทก์ได้ทวงถามค่าเช่าและบอกให้จำเลยออกไปจากเรือนโจทก์แล้ว จำเลยไม่ยอมออก ทำให้โจทก์เสียหายขาดรายได้เท่าค่าเช่า จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยชำระค่าเช่า 3,400 บาท กับค่าเสียหาย กับให้ขับไล่จำเลยกับบริวารออกจากเรือนด้วยจำเลยให้การว่าไม่เคยขายฝากเรือนแก่โจทก์ ไม่เคยรับเงินจากโจทก์และทำสัญญาเช่าเรือนจากโจทก์ หนังสือขายฝากที่โจทก์ทำขึ้นเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456ศาลชั้นต้นสอบโจทก์จำเลย โจทก์แถลงว่าการขายฝากรายนี้ทำเป็นหนังสือกันเท่านั้น ไม่ได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าสัญญาขายฝากเรือนพิพาทซึ่งมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงเป็นโมฆะ เรือนพิพาทยังเป็นของจำเลยโจทก์ไม่มีสิทธิจะฟ้องบังคับจำเลยออกจากเรือนได้ พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยปลูกเรือนพิพาทลงในที่ดินที่จำเลยเช่าจากโจทก์เรือนพิพาทย่อมมีสภาพติดอยู่กับที่ดิน ไม่อาจเคลื่อนจากที่ได้ จึงเป็นอสังหาริมทรัพย์ตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 100 ซึ่งตามสำเนาสัญญาขายฝากท้ายฟ้องโจทก์โจทก์จำเลยมีเจตนาขายฝากเรือนพิพาทอย่างอสังหาริมทรัพย์ เมื่อสัญญานั้น มิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จึงตกเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456 เรือนพิพาทยังเป็นของจำเลยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1201/2508ร้อยตรีต่วน อาจงานหลวงโจทก์นายนิล เจริญศรีจำเลย ป.พ.พ. ม. 100, ม. 537, ม. 456, ม. 491เมื่อจำเลยปลูกเรือนพิพาทลงในที่ดินที่จำเลยเช่าจากโจทก์ เรือนพิพาทย่อมมีสภาพติดอยู่กับดิน ไม่อาจเคลื่อนจากที่ได้ จึงเป็นอสังหาริมทรัพย์ตามสำเนาสัญญาขายฝากท้ายฟ้องโจทก์ โจทก์จำเลยมีเจตนาขายฝากเรือนพิพาทอย่างเป็นอสังหาริมทรัพย์ เมื่อสัญญานั้นมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงตกเป็นโมฆะโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าที่ดินโจทก์ปลูกเรือนอยู่อาศัย ต่อมาจำเลยได้ขายฝากเรือนดังกล่าวแก่โจทก์ จำเลยไม่ไถ่คืนภายในกำหนดเรือนจึงตกเป็นกรรมสิทธิ์เด็ดขาดแก่โจทก์ จำเลยได้เช่าเรือนดังกล่าวจากโจทก์นับแต่วันขายฝาก จำเลยค้างชำระค่าเช่า โจทก์ได้ทวงถามค่าเช่าและบอกให้จำเลยออกไปจากเรือนโจทก์แล้ว จำเลยไม่ยอมออก ทำให้โจทก์เสียหายขาดรายได้เท่าค่าเช่า จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยชำระค่าเช่า 3,400 บาท กับค่าเสียหาย กับให้ขับไล่จำเลยกับบริวารออกจากเรือนด้วยจำเลยให้การว่าไม่เคยขายฝากเรือนแก่โจทก์ ไม่เคยรับเงินจากโจทก์และทำสัญญาเช่าเรือนจากโจทก์ หนังสือขายฝากที่โจทก์ทำขึ้นเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456ศาลชั้นต้นสอบโจทก์จำเลย โจทก์แถลงว่าการขายฝากรายนี้ทำเป็นหนังสือกันเท่านั้น ไม่ได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าสัญญาขายฝากเรือนพิพาทซึ่งมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงเป็นโมฆะ เรือนพิพาทยังเป็นของจำเลยโจทก์ไม่มีสิทธิจะฟ้องบังคับจำเลยออกจากเรือนได้ พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยปลูกเรือนพิพาทลงในที่ดินที่จำเลยเช่าจากโจทก์เรือนพิพาทย่อมมีสภาพติดอยู่กับที่ดิน ไม่อาจเคลื่อนจากที่ได้ จึงเป็นอสังหาริมทรัพย์ตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 100 ซึ่งตามสำเนาสัญญาขายฝากท้ายฟ้องโจทก์โจทก์จำเลยมีเจตนาขายฝากเรือนพิพาทอย่างอสังหาริมทรัพย์ เมื่อสัญญานั้น มิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จึงตกเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456 เรือนพิพาทยังเป็นของจำเลยพิพากษายืน(สวิง ลัดพลี-สอาด นาวีเจริญ-สวัสดิ์ พานิชอัตรา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าที่ดินโจทก์ปลูกเรือนอยู่อาศัย ต่อมาจำเลยได้ขายฝากเรือนดังกล่าวแก่โจทก์ จำเลยไม่ไถ่คืนภายในกำหนดเรือนจึงตกเป็นกรรมสิทธิ์เด็ดขาดแก่โจทก์ จำเลยได้เช่าเรือนดังกล่าวจากโจทก์นับแต่วันขายฝาก จำเลยค้างชำระค่าเช่า โจทก์ได้ทวงถามค่าเช่าและบอกให้จำเลยออกไปจากเรือนโจทก์แล้ว จำเลยไม่ยอมออก ทำให้โจทก์เสียหายขาดรายได้เท่าค่าเช่า จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยชำระค่าเช่า 3,400 บาท กับค่าเสียหาย กับให้ขับไล่จำเลยกับบริวารออกจากเรือนด้วยจำเลยให้การว่าไม่เคยขายฝากเรือนแก่โจทก์ ไม่เคยรับเงินจากโจทก์และทำสัญญาเช่าเรือนจากโจทก์ หนังสือขายฝากที่โจทก์ทำขึ้นเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456ศาลชั้นต้นสอบโจทก์จำเลย โจทก์แถลงว่าการขายฝากรายนี้ทำเป็นหนังสือกันเท่านั้น ไม่ได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าสัญญาขายฝากเรือนพิพาทซึ่งมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงเป็นโมฆะ เรือนพิพาทยังเป็นของจำเลยโจทก์ไม่มีสิทธิจะฟ้องบังคับจำเลยออกจากเรือนได้ พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยปลูกเรือนพิพาทลงในที่ดินที่จำเลยเช่าจากโจทก์เรือนพิพาทย่อมมีสภาพติดอยู่กับที่ดิน ไม่อาจเคลื่อนจากที่ได้ จึงเป็นอสังหาริมทรัพย์ตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 100 ซึ่งตามสำเนาสัญญาขายฝากท้ายฟ้องโจทก์โจทก์จำเลยมีเจตนาขายฝากเรือนพิพาทอย่างอสังหาริมทรัพย์ เมื่อสัญญานั้น มิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จึงตกเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456 เรือนพิพาทยังเป็นของจำเลยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1201/2508ร้อยตรีต่วน อาจงานหลวงโจทก์นายนิล เจริญศรีจำเลย ป.พ.พ. ม. 100, ม. 537, ม. 456, ม. 491เมื่อจำเลยปลูกเรือนพิพาทลงในที่ดินที่จำเลยเช่าจากโจทก์ เรือนพิพาทย่อมมีสภาพติดอยู่กับดิน ไม่อาจเคลื่อนจากที่ได้ จึงเป็นอสังหาริมทรัพย์ตามสำเนาสัญญาขายฝากท้ายฟ้องโจทก์ โจทก์จำเลยมีเจตนาขายฝากเรือนพิพาทอย่างเป็นอสังหาริมทรัพย์ เมื่อสัญญานั้นมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงตกเป็นโมฆะโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าที่ดินโจทก์ปลูกเรือนอยู่อาศัย ต่อมาจำเลยได้ขายฝากเรือนดังกล่าวแก่โจทก์ จำเลยไม่ไถ่คืนภายในกำหนดเรือนจึงตกเป็นกรรมสิทธิ์เด็ดขาดแก่โจทก์ จำเลยได้เช่าเรือนดังกล่าวจากโจทก์นับแต่วันขายฝาก จำเลยค้างชำระค่าเช่า โจทก์ได้ทวงถามค่าเช่าและบอกให้จำเลยออกไปจากเรือนโจทก์แล้ว จำเลยไม่ยอมออก ทำให้โจทก์เสียหายขาดรายได้เท่าค่าเช่า จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยชำระค่าเช่า 3,400 บาท กับค่าเสียหาย กับให้ขับไล่จำเลยกับบริวารออกจากเรือนด้วยจำเลยให้การว่าไม่เคยขายฝากเรือนแก่โจทก์ ไม่เคยรับเงินจากโจทก์และทำสัญญาเช่าเรือนจากโจทก์ หนังสือขายฝากที่โจทก์ทำขึ้นเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456ศาลชั้นต้นสอบโจทก์จำเลย โจทก์แถลงว่าการขายฝากรายนี้ทำเป็นหนังสือกันเท่านั้น ไม่ได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าสัญญาขายฝากเรือนพิพาทซึ่งมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงเป็นโมฆะ เรือนพิพาทยังเป็นของจำเลยโจทก์ไม่มีสิทธิจะฟ้องบังคับจำเลยออกจากเรือนได้ พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยปลูกเรือนพิพาทลงในที่ดินที่จำเลยเช่าจากโจทก์เรือนพิพาทย่อมมีสภาพติดอยู่กับที่ดิน ไม่อาจเคลื่อนจากที่ได้ จึงเป็นอสังหาริมทรัพย์ตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 100 ซึ่งตามสำเนาสัญญาขายฝากท้ายฟ้องโจทก์โจทก์จำเลยมีเจตนาขายฝากเรือนพิพาทอย่างอสังหาริมทรัพย์ เมื่อสัญญานั้น มิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จึงตกเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456 เรือนพิพาทยังเป็นของจำเลยพิพากษายืน(สวิง ลัดพลี-สอาด นาวีเจริญ-สวัสดิ์ พานิชอัตรา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ