คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3534/2536หลักกฎหมาย: จำเลยจ่ายเงินเดือนแก่โจทก์ทุกวันสิ้นเดือน การที่จำเลยแจ้งโจทก์เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม 2534 ให้โจทก์ออกจากงานในวันที่30 พฤศจิกายน 2534 จึงเป็นการบอกกล่าวล่วงหน้าก่อนจะถึงกำหนดจ่ายสินจ้างประจำเดือนตุลาคม 2534 เพื่อให้มีผลเป็นการเลิกจ้างเมื่อถึงกำหนดการจ่ายสินจ้างครั้งถัดไปคือวันที่ 30 พฤศจิกายน 2534เป็นการบอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าที่ชอบด้วยบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 แล้ว เมื่อคำบรรยายฟ้องของโจทก์ระบุเพียงว่า สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยให้โจทก์มีวันหยุดพักผ่อนประจำปีปีละ 3 สัปดาห์ และขอให้จำเลยรับผิดชอบเงินเดือนในส่วนที่ชดเชยการไม่ได้ใช้วันหยุดพักผ่อนประจำปี จำนวน 16,650 บาท โดยมิได้บรรยายเลยว่าโจทก์มิได้หยุดพักผ่อนประจำปีในปีใดบ้าง ปีละกี่วัน ฟ้องของโจทก์ดังกล่าวจึงเป็นฟ้องที่ไม่แจ้งชัด ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 172 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31,35เป็นฟ้องที่เคลือบคลุมไม่ก่อให้เกิดประเด็นเรื่องค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปี การที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยในเรื่องดังกล่าวและพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีแก่โจทก์ จึงไม่ชอบ จำเลยจ้างโจทก์มาจากประเทศอิตาลีโดยออกค่าเดินทางจากประเทศอิตาลีมายังกรุงเทพมหานคร จำเลยมีหนังสือเลิกจ้างถึงโจทก์โดยเสนอจะให้เงินค่าตั๋วเครื่องบินกลับไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาฝั่งตะวันตกหรือประเทศยุโรป โจทก์ไม่ตกลงตามเงื่อนไขในข้อเสนอดังกล่าว ดังนี้ การที่โจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าตั๋วเดินทางกลับไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาฝั่งตะวันตกหรือประเทศยุโรปจึงมิใช่เป็นการเรียกร้องค่าเดินทางกลับถิ่นที่จำเลยจ้างโจทก์มาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 586โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1 โดยจำเลยที่ 2 ได้จ้างโจทก์ให้มาทำงานในประเทศไทย ซึ่งในขณะนั้นโจทก์ทำงานอยู่ที่เมืองมิลาน ประเทศอิตาลี โดยออกค่าใช้จ่ายในการเดินทางจากเมืองมิลาน ประเทศอิตาลี มายังกรุงเทพมหานครจำเลยที่ 1 ตกลงที่จะจ่ายโบนัสให้แก่โจทก์อีกเป็นจำนวนเงินเดือนรวม 3 เดือน และยังได้ให้โจทก์มีวันหยุดพักผ่อนประจำปี ปีละ3 สัปดาห์ ต่อมาในวันที่ 23 ตุลาคม 2534 โจทก์ได้รับจดหมายของจำเลยที่ 1 ลงวันที่ 18 ตุลาคม 2534 แจ้งให้โจทก์ออกจากงานในวันที่ 30 พฤศจิกายน 2534 โดยอ้างว่าผลงานของโจทก์ไม่มีประสิทธิภาพเท่าที่ควร ซึ่งไม่เป็นความจริง จำเลยทั้งสองได้บอกเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรมและต้องห้ามตามกฎหมาย จำเลยทั้งสองจึงต้องรับผิดต่อโจทก์คือ สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเท่ากับเงินเดือนของโจทก์ 1 เดือน เป็นเงิน 50,000 บาท, ค่าชดเชยเท่ากับอัตราค่าจ้างสุดท้ายไม่น้อยกว่า 90 วัน เป็นเงิน 150,000 บาท,เงินโบนัสสำหรับปี 2533 ซึ่งจำเลยที่ 1 ยังไม่ได้ชำระให้โจทก์ตามสัญญาจ้างเป็นเงินจำนวน 150,000 บาท, เงินเดือนในส่วนที่ชดเชยการไม่ได้ใช้วันหยุดพักผ่อนประจำปีจำนวน 16,650 บาท,เงินค่าตั๋วเครื่องบินสำหรับเดินทางกลับไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาฝั่งตะวันตกหรือประเทศยุโรป จำนวนเงิน 28,000 บาท, ค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมเป็นเงิน 300,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 695,650 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 31ธันวาคม 2534 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสองให้การและฟ้องแย้งว่า จำเลยที่ 1 ไม่จ่ายเงินโบนัสให้แก่โจทก์เพราะโจทก์ทำยอดขายเฟอร์นิเจอร์สำเร็จรูปตามหน้าที่ของโจทก์ได้ไม่ถึง 25 ล้านบาท โจทก์ได้ส่งโทรสารถึงตัวแทนของของจำเลยที่ 1 ในประเทศสหรัฐอเมริกามีข้อความหยาบแปลเป็นภาษาไทยว่า "รูก้น" เป็นการจงใจทำให้จำเลยที่ 1 ได้รับความเสียหาย สำหรับค่าทำงานในวันหยุดประจำปี ฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้เป็นฟ้องเคลือบคลุม จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดชดใช้สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าชดเชย เงินโบนัส ค่าจ้างสำหรับวันหยุดประจำปี เงินค่าตั๋วเครื่องบิน และค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม การที่โจทก์ส่งโทรเลขถึงตัวแทนจำหน่ายของจำเลยที่ 1 ที่ประเทศสหรัฐอเมริกาทำให้จำเลยที่ 1 ได้รับความเสียหายเป็นเงิน 1,500,000 บาท และโจทก์ได้เคยเบิกเงินเดือนล่วงหน้าไปจากจำเลยเป็นเงิน 47,531 บาท แต่ยังไม่ได้ใช้คืนนอกจากนี้หลังจากที่จำเลยที่ 1 เลิกจ้างโจทก์ โจทก์ไม่ยอมออกจากบ้านเช่าที่จำเลยที่ 1 เช่าให้โจทก์เป็นเวลา 3 เดือน เป็นเงิน42,000 บาท ขอให้ยกฟ้องและบังคับโจทก์ใช้เงินจำนวนดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแย้งเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า ฟ้องแย้งของจำเลยไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิม ศาลไม่ควรรับฟ้องไว้พิจารณา ฟ้องแย้งของจำเลยที่ 1เคลือบคลุม โจทก์ไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหายแก่จำเลย ขอให้ยกฟ้องแย้งของจำเลยศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 50,000 บาท เงินโบนัสจำนวน 120,000บาท ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีจำนวน 1,666 บาทเงินค่าตั๋วเครื่องบิน จำนวน 28,000 บาท ค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมจำนวน 150,000 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้อง (วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2535)เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระค่าชดเชยจำนวน 150,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้าง (วันที่ 15 ตุลาคม 2534) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ แต่จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดเป็นการส่วนตัว คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกเสีย และให้ยกฟ้องแย้งของจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ในปัญหาข้อแรกเรื่องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้านั้น ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1จ่ายเงินเดือนแก่โจทก์ทุกวันสิ้นเดือน ดังนี้การที่จำเลยที่ 1แจ้งโจทก์เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม 2534 ให้โจทก์ออกจากงานในวันที่20 ตุลาคม 2534 เพื่อให้มีผลเป็นการเลิกจ้าง เมื่อถึงกำหนดการจ่ายสินจ้างครั้งถัดไปคือวันที่ 30 พฤศจิกายน 2534 เป็นการบอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าที่ชอบด้วยบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 แล้ว จำเลยจึงไม่มีหน้าที่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าปัญหาเรื่องฟ้องของโจทก์ในเรื่องค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีเคลือบคลุมหรือไม่นั้น เห็นว่า ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ข้อ 2 สรุปได้ว่า สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยให้โจทก์มีวันหยุดพักผ่อนประจำปีปีละ 3 สัปดาห์ และคำฟ้องข้อ 7 ได้ขอให้จำเลยรับผิดชอบเงินเดือนในส่วนที่ชดเชยการไม่ได้ใช้วันหยุดพักผ่อนประจำปี จำนวน 16,650 บาท จะเห็นได้ว่าฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายเลยว่าโจทก์มิได้หยุดพักผ่อนประจำปีในปีใดบ้าง ปีละกี่วันทั้ง ๆ ที่ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์ทำงานกับจำเลยตั้งแต่วันที่4 ธันวาคม 2532 และถูกเลิกจ้างเมื่อปลายปี 2534 ฟ้องของโจทก์ในเรื่องนี้จึงเป็นฟ้องที่ไม่แจ้งชัด ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31, 35เป็นฟ้องที่เคลือบคลุม ไม่ก่อให้เกิดประเด็นเรื่องค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปี ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยในเรื่องดังกล่าวและพิพากษาให้จำเลยทั้งสองจ่ายค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีแก่โจทก์นั้นไม่ชอบปัญหาข้อสุดท้ายเรื่องค่าตั๋วเครื่องบินนั้น จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ว่าตามคำฟ้องโจทก์อ้างสิทธิที่จะได้รับค่าตั๋วเครื่องบินตามหนังสือเลิกจ้างโจทก์โดยมีเงื่อนไขบังคับก่อนว่าโจทก์จะต้องไม่เรียกร้องเงินหรือผลประโยชน์อื่นใด และจะต้องไม่หางานทำในประเทศไทยจนถึงปี 2535 มิใช่สิทธิที่โจทก์จะได้รับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 586 ซึ่งศาลฎีกาได้ตรวจดูคำฟ้องของโจทก์แล้วเป็นเช่นนั้นจริง และข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ตกลงตามเงื่อนไขในหนังสือเลิกจ้างโจทก์หรือไม่ โจทก์จึงไม่มีสิทธิที่จะเรียกร้องค่าตั๋วเครื่องบินสำหรับเดินทางกลับประเทศสหรัฐอเมริกาฝั่งตะวันตกหรือประเทศยุโรปตามที่จำเลยเสนอมาในหนังสือเลิกจ้าง และที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าโจทก์มีสิทธิเรียกร้องค่าเดินทางขากลับจากจำเลยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 586 คือค่าเดินทางกลับถิ่นที่จำเลยจ้างโจทก์มาซึ่งตามคำฟ้องได้แก่ประเทศอิตาลีนั้น โจทก์ก็มิได้ฟ้องเรียกค่าเดินทางกลับประเทศอิตาลี ดังนี้โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าตั๋วเครื่องบินเดินทางกลับประเทศสหรัฐอเมริกาตามที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 50,000 บาท ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีจำนวน 1,666 บาท และค่าตั๋วเครื่องบินกลับประเทศสหรัฐอเมริกาจำนวน 28,000 บาท แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3534/2536นาย วิลเลี่ยม โรเบิร์ต ไดเยอร์โจทก์บริษัท พรีเมียร์ เฟอร์นิเจอร์ จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 582, ม. 586 ป.วิ.พ. ม. 172 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31, ม. 35 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 10จำเลยจ่ายเงินเดือนแก่โจทก์ทุกวันสิ้นเดือน การที่จำเลยแจ้งโจทก์เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม 2534 ให้โจทก์ออกจากงานในวันที่30 พฤศจิกายน 2534 จึงเป็นการบอกกล่าวล่วงหน้าก่อนจะถึงกำหนดจ่ายสินจ้างประจำเดือนตุลาคม 2534 เพื่อให้มีผลเป็นการเลิกจ้างเมื่อถึงกำหนดการจ่ายสินจ้างครั้งถัดไปคือวันที่ 30 พฤศจิกายน 2534เป็นการบอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าที่ชอบด้วยบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 แล้ว เมื่อคำบรรยายฟ้องของโจทก์ระบุเพียงว่า สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยให้โจทก์มีวันหยุดพักผ่อนประจำปีปีละ 3 สัปดาห์ และขอให้จำเลยรับผิดชอบเงินเดือนในส่วนที่ชดเชยการไม่ได้ใช้วันหยุดพักผ่อนประจำปี จำนวน 16,650 บาท โดยมิได้บรรยายเลยว่าโจทก์มิได้หยุดพักผ่อนประจำปีในปีใดบ้าง ปีละกี่วัน ฟ้องของโจทก์ดังกล่าวจึงเป็นฟ้องที่ไม่แจ้งชัด ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 172 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31,35เป็นฟ้องที่เคลือบคลุมไม่ก่อให้เกิดประเด็นเรื่องค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปี การที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยในเรื่องดังกล่าวและพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีแก่โจทก์ จึงไม่ชอบ จำเลยจ้างโจทก์มาจากประเทศอิตาลีโดยออกค่าเดินทางจากประเทศอิตาลีมายังกรุงเทพมหานคร จำเลยมีหนังสือเลิกจ้างถึงโจทก์โดยเสนอจะให้เงินค่าตั๋วเครื่องบินกลับไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาฝั่งตะวันตกหรือประเทศยุโรป โจทก์ไม่ตกลงตามเงื่อนไขในข้อเสนอดังกล่าว ดังนี้ การที่โจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าตั๋วเดินทางกลับไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาฝั่งตะวันตกหรือประเทศยุโรปจึงมิใช่เป็นการเรียกร้องค่าเดินทางกลับถิ่นที่จำเลยจ้างโจทก์มาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 586โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1 โดยจำเลยที่ 2 ได้จ้างโจทก์ให้มาทำงานในประเทศไทย ซึ่งในขณะนั้นโจทก์ทำงานอยู่ที่เมืองมิลาน ประเทศอิตาลี โดยออกค่าใช้จ่ายในการเดินทางจากเมืองมิลาน ประเทศอิตาลี มายังกรุงเทพมหานครจำเลยที่ 1 ตกลงที่จะจ่ายโบนัสให้แก่โจทก์อีกเป็นจำนวนเงินเดือนรวม 3 เดือน และยังได้ให้โจทก์มีวันหยุดพักผ่อนประจำปี ปีละ3 สัปดาห์ ต่อมาในวันที่ 23 ตุลาคม 2534 โจทก์ได้รับจดหมายของจำเลยที่ 1 ลงวันที่ 18 ตุลาคม 2534 แจ้งให้โจทก์ออกจากงานในวันที่ 30 พฤศจิกายน 2534 โดยอ้างว่าผลงานของโจทก์ไม่มีประสิทธิภาพเท่าที่ควร ซึ่งไม่เป็นความจริง จำเลยทั้งสองได้บอกเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรมและต้องห้ามตามกฎหมาย จำเลยทั้งสองจึงต้องรับผิดต่อโจทก์คือ สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเท่ากับเงินเดือนของโจทก์ 1 เดือน เป็นเงิน 50,000 บาท, ค่าชดเชยเท่ากับอัตราค่าจ้างสุดท้ายไม่น้อยกว่า 90 วัน เป็นเงิน 150,000 บาท,เงินโบนัสสำหรับปี 2533 ซึ่งจำเลยที่ 1 ยังไม่ได้ชำระให้โจทก์ตามสัญญาจ้างเป็นเงินจำนวน 150,000 บาท, เงินเดือนในส่วนที่ชดเชยการไม่ได้ใช้วันหยุดพักผ่อนประจำปีจำนวน 16,650 บาท,เงินค่าตั๋วเครื่องบินสำหรับเดินทางกลับไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาฝั่งตะวันตกหรือประเทศยุโรป จำนวนเงิน 28,000 บาท, ค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมเป็นเงิน 300,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 695,650 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 31ธันวาคม 2534 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสองให้การและฟ้องแย้งว่า จำเลยที่ 1 ไม่จ่ายเงินโบนัสให้แก่โจทก์เพราะโจทก์ทำยอดขายเฟอร์นิเจอร์สำเร็จรูปตามหน้าที่ของโจทก์ได้ไม่ถึง 25 ล้านบาท โจทก์ได้ส่งโทรสารถึงตัวแทนของของจำเลยที่ 1 ในประเทศสหรัฐอเมริกามีข้อความหยาบแปลเป็นภาษาไทยว่า "รูก้น" เป็นการจงใจทำให้จำเลยที่ 1 ได้รับความเสียหาย สำหรับค่าทำงานในวันหยุดประจำปี ฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้เป็นฟ้องเคลือบคลุม จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดชดใช้สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าชดเชย เงินโบนัส ค่าจ้างสำหรับวันหยุดประจำปี เงินค่าตั๋วเครื่องบิน และค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม การที่โจทก์ส่งโทรเลขถึงตัวแทนจำหน่ายของจำเลยที่ 1 ที่ประเทศสหรัฐอเมริกาทำให้จำเลยที่ 1 ได้รับความเสียหายเป็นเงิน 1,500,000 บาท และโจทก์ได้เคยเบิกเงินเดือนล่วงหน้าไปจากจำเลยเป็นเงิน 47,531 บาท แต่ยังไม่ได้ใช้คืนนอกจากนี้หลังจากที่จำเลยที่ 1 เลิกจ้างโจทก์ โจทก์ไม่ยอมออกจากบ้านเช่าที่จำเลยที่ 1 เช่าให้โจทก์เป็นเวลา 3 เดือน เป็นเงิน42,000 บาท ขอให้ยกฟ้องและบังคับโจทก์ใช้เงินจำนวนดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแย้งเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า ฟ้องแย้งของจำเลยไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิม ศาลไม่ควรรับฟ้องไว้พิจารณา ฟ้องแย้งของจำเลยที่ 1เคลือบคลุม โจทก์ไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหายแก่จำเลย ขอให้ยกฟ้องแย้งของจำเลยศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 50,000 บาท เงินโบนัสจำนวน 120,000บาท ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีจำนวน 1,666 บาทเงินค่าตั๋วเครื่องบิน จำนวน 28,000 บาท ค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมจำนวน 150,000 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้อง (วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2535)เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระค่าชดเชยจำนวน 150,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้าง (วันที่ 15 ตุลาคม 2534) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ แต่จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดเป็นการส่วนตัว คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกเสีย และให้ยกฟ้องแย้งของจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ในปัญหาข้อแรกเรื่องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้านั้น ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1จ่ายเงินเดือนแก่โจทก์ทุกวันสิ้นเดือน ดังนี้การที่จำเลยที่ 1แจ้งโจทก์เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม 2534 ให้โจทก์ออกจากงานในวันที่20 ตุลาคม 2534 เพื่อให้มีผลเป็นการเลิกจ้าง เมื่อถึงกำหนดการจ่ายสินจ้างครั้งถัดไปคือวันที่ 30 พฤศจิกายน 2534 เป็นการบอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าที่ชอบด้วยบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 แล้ว จำเลยจึงไม่มีหน้าที่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าปัญหาเรื่องฟ้องของโจทก์ในเรื่องค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีเคลือบคลุมหรือไม่นั้น เห็นว่า ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ข้อ 2 สรุปได้ว่า สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยให้โจทก์มีวันหยุดพักผ่อนประจำปีปีละ 3 สัปดาห์ และคำฟ้องข้อ 7 ได้ขอให้จำเลยรับผิดชอบเงินเดือนในส่วนที่ชดเชยการไม่ได้ใช้วันหยุดพักผ่อนประจำปี จำนวน 16,650 บาท จะเห็นได้ว่าฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายเลยว่าโจทก์มิได้หยุดพักผ่อนประจำปีในปีใดบ้าง ปีละกี่วันทั้ง ๆ ที่ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์ทำงานกับจำเลยตั้งแต่วันที่4 ธันวาคม 2532 และถูกเลิกจ้างเมื่อปลายปี 2534 ฟ้องของโจทก์ในเรื่องนี้จึงเป็นฟ้องที่ไม่แจ้งชัด ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31, 35เป็นฟ้องที่เคลือบคลุม ไม่ก่อให้เกิดประเด็นเรื่องค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปี ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยในเรื่องดังกล่าวและพิพากษาให้จำเลยทั้งสองจ่ายค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีแก่โจทก์นั้นไม่ชอบปัญหาข้อสุดท้ายเรื่องค่าตั๋วเครื่องบินนั้น จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ว่าตามคำฟ้องโจทก์อ้างสิทธิที่จะได้รับค่าตั๋วเครื่องบินตามหนังสือเลิกจ้างโจทก์โดยมีเงื่อนไขบังคับก่อนว่าโจทก์จะต้องไม่เรียกร้องเงินหรือผลประโยชน์อื่นใด และจะต้องไม่หางานทำในประเทศไทยจนถึงปี 2535 มิใช่สิทธิที่โจทก์จะได้รับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 586 ซึ่งศาลฎีกาได้ตรวจดูคำฟ้องของโจทก์แล้วเป็นเช่นนั้นจริง และข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ตกลงตามเงื่อนไขในหนังสือเลิกจ้างโจทก์หรือไม่ โจทก์จึงไม่มีสิทธิที่จะเรียกร้องค่าตั๋วเครื่องบินสำหรับเดินทางกลับประเทศสหรัฐอเมริกาฝั่งตะวันตกหรือประเทศยุโรปตามที่จำเลยเสนอมาในหนังสือเลิกจ้าง และที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าโจทก์มีสิทธิเรียกร้องค่าเดินทางขากลับจากจำเลยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 586 คือค่าเดินทางกลับถิ่นที่จำเลยจ้างโจทก์มาซึ่งตามคำฟ้องได้แก่ประเทศอิตาลีนั้น โจทก์ก็มิได้ฟ้องเรียกค่าเดินทางกลับประเทศอิตาลี ดังนี้โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าตั๋วเครื่องบินเดินทางกลับประเทศสหรัฐอเมริกาตามที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 50,000 บาท ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีจำนวน 1,666 บาท และค่าตั๋วเครื่องบินกลับประเทศสหรัฐอเมริกาจำนวน 28,000 บาท แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง(ชวลิต พรายภู่-ปรีชา ธนานันท์-สมมาตร พรหมานุกูล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1 โดยจำเลยที่ 2 ได้จ้างโจทก์ให้มาทำงานในประเทศไทย ซึ่งในขณะนั้นโจทก์ทำงานอยู่ที่เมืองมิลาน ประเทศอิตาลี โดยออกค่าใช้จ่ายในการเดินทางจากเมืองมิลาน ประเทศอิตาลี มายังกรุงเทพมหานครจำเลยที่ 1 ตกลงที่จะจ่ายโบนัสให้แก่โจทก์อีกเป็นจำนวนเงินเดือนรวม 3 เดือน และยังได้ให้โจทก์มีวันหยุดพักผ่อนประจำปี ปีละ3 สัปดาห์ ต่อมาในวันที่ 23 ตุลาคม 2534 โจทก์ได้รับจดหมายของจำเลยที่ 1 ลงวันที่ 18 ตุลาคม 2534 แจ้งให้โจทก์ออกจากงานในวันที่ 30 พฤศจิกายน 2534 โดยอ้างว่าผลงานของโจทก์ไม่มีประสิทธิภาพเท่าที่ควร ซึ่งไม่เป็นความจริง จำเลยทั้งสองได้บอกเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรมและต้องห้ามตามกฎหมาย จำเลยทั้งสองจึงต้องรับผิดต่อโจทก์คือ สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเท่ากับเงินเดือนของโจทก์ 1 เดือน เป็นเงิน 50,000 บาท, ค่าชดเชยเท่ากับอัตราค่าจ้างสุดท้ายไม่น้อยกว่า 90 วัน เป็นเงิน 150,000 บาท,เงินโบนัสสำหรับปี 2533 ซึ่งจำเลยที่ 1 ยังไม่ได้ชำระให้โจทก์ตามสัญญาจ้างเป็นเงินจำนวน 150,000 บาท, เงินเดือนในส่วนที่ชดเชยการไม่ได้ใช้วันหยุดพักผ่อนประจำปีจำนวน 16,650 บาท,เงินค่าตั๋วเครื่องบินสำหรับเดินทางกลับไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาฝั่งตะวันตกหรือประเทศยุโรป จำนวนเงิน 28,000 บาท, ค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมเป็นเงิน 300,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 695,650 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 31ธันวาคม 2534 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสองให้การและฟ้องแย้งว่า จำเลยที่ 1 ไม่จ่ายเงินโบนัสให้แก่โจทก์เพราะโจทก์ทำยอดขายเฟอร์นิเจอร์สำเร็จรูปตามหน้าที่ของโจทก์ได้ไม่ถึง 25 ล้านบาท โจทก์ได้ส่งโทรสารถึงตัวแทนของของจำเลยที่ 1 ในประเทศสหรัฐอเมริกามีข้อความหยาบแปลเป็นภาษาไทยว่า "รูก้น" เป็นการจงใจทำให้จำเลยที่ 1 ได้รับความเสียหาย สำหรับค่าทำงานในวันหยุดประจำปี ฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้เป็นฟ้องเคลือบคลุม จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดชดใช้สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าชดเชย เงินโบนัส ค่าจ้างสำหรับวันหยุดประจำปี เงินค่าตั๋วเครื่องบิน และค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม การที่โจทก์ส่งโทรเลขถึงตัวแทนจำหน่ายของจำเลยที่ 1 ที่ประเทศสหรัฐอเมริกาทำให้จำเลยที่ 1 ได้รับความเสียหายเป็นเงิน 1,500,000 บาท และโจทก์ได้เคยเบิกเงินเดือนล่วงหน้าไปจากจำเลยเป็นเงิน 47,531 บาท แต่ยังไม่ได้ใช้คืนนอกจากนี้หลังจากที่จำเลยที่ 1 เลิกจ้างโจทก์ โจทก์ไม่ยอมออกจากบ้านเช่าที่จำเลยที่ 1 เช่าให้โจทก์เป็นเวลา 3 เดือน เป็นเงิน42,000 บาท ขอให้ยกฟ้องและบังคับโจทก์ใช้เงินจำนวนดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแย้งเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า ฟ้องแย้งของจำเลยไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิม ศาลไม่ควรรับฟ้องไว้พิจารณา ฟ้องแย้งของจำเลยที่ 1เคลือบคลุม โจทก์ไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหายแก่จำเลย ขอให้ยกฟ้องแย้งของจำเลยศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 50,000 บาท เงินโบนัสจำนวน 120,000บาท ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีจำนวน 1,666 บาทเงินค่าตั๋วเครื่องบิน จำนวน 28,000 บาท ค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมจำนวน 150,000 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้อง (วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2535)เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระค่าชดเชยจำนวน 150,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้าง (วันที่ 15 ตุลาคม 2534) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ แต่จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดเป็นการส่วนตัว คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกเสีย และให้ยกฟ้องแย้งของจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ในปัญหาข้อแรกเรื่องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้านั้น ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1จ่ายเงินเดือนแก่โจทก์ทุกวันสิ้นเดือน ดังนี้การที่จำเลยที่ 1แจ้งโจทก์เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม 2534 ให้โจทก์ออกจากงานในวันที่20 ตุลาคม 2534 เพื่อให้มีผลเป็นการเลิกจ้าง เมื่อถึงกำหนดการจ่ายสินจ้างครั้งถัดไปคือวันที่ 30 พฤศจิกายน 2534 เป็นการบอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าที่ชอบด้วยบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 แล้ว จำเลยจึงไม่มีหน้าที่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าปัญหาเรื่องฟ้องของโจทก์ในเรื่องค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีเคลือบคลุมหรือไม่นั้น เห็นว่า ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ข้อ 2 สรุปได้ว่า สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยให้โจทก์มีวันหยุดพักผ่อนประจำปีปีละ 3 สัปดาห์ และคำฟ้องข้อ 7 ได้ขอให้จำเลยรับผิดชอบเงินเดือนในส่วนที่ชดเชยการไม่ได้ใช้วันหยุดพักผ่อนประจำปี จำนวน 16,650 บาท จะเห็นได้ว่าฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายเลยว่าโจทก์มิได้หยุดพักผ่อนประจำปีในปีใดบ้าง ปีละกี่วันทั้ง ๆ ที่ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์ทำงานกับจำเลยตั้งแต่วันที่4 ธันวาคม 2532 และถูกเลิกจ้างเมื่อปลายปี 2534 ฟ้องของโจทก์ในเรื่องนี้จึงเป็นฟ้องที่ไม่แจ้งชัด ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31, 35เป็นฟ้องที่เคลือบคลุม ไม่ก่อให้เกิดประเด็นเรื่องค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปี ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยในเรื่องดังกล่าวและพิพากษาให้จำเลยทั้งสองจ่ายค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีแก่โจทก์นั้นไม่ชอบปัญหาข้อสุดท้ายเรื่องค่าตั๋วเครื่องบินนั้น จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ว่าตามคำฟ้องโจทก์อ้างสิทธิที่จะได้รับค่าตั๋วเครื่องบินตามหนังสือเลิกจ้างโจทก์โดยมีเงื่อนไขบังคับก่อนว่าโจทก์จะต้องไม่เรียกร้องเงินหรือผลประโยชน์อื่นใด และจะต้องไม่หางานทำในประเทศไทยจนถึงปี 2535 มิใช่สิทธิที่โจทก์จะได้รับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 586 ซึ่งศาลฎีกาได้ตรวจดูคำฟ้องของโจทก์แล้วเป็นเช่นนั้นจริง และข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ตกลงตามเงื่อนไขในหนังสือเลิกจ้างโจทก์หรือไม่ โจทก์จึงไม่มีสิทธิที่จะเรียกร้องค่าตั๋วเครื่องบินสำหรับเดินทางกลับประเทศสหรัฐอเมริกาฝั่งตะวันตกหรือประเทศยุโรปตามที่จำเลยเสนอมาในหนังสือเลิกจ้าง และที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าโจทก์มีสิทธิเรียกร้องค่าเดินทางขากลับจากจำเลยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 586 คือค่าเดินทางกลับถิ่นที่จำเลยจ้างโจทก์มาซึ่งตามคำฟ้องได้แก่ประเทศอิตาลีนั้น โจทก์ก็มิได้ฟ้องเรียกค่าเดินทางกลับประเทศอิตาลี ดังนี้โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าตั๋วเครื่องบินเดินทางกลับประเทศสหรัฐอเมริกาตามที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 50,000 บาท ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีจำนวน 1,666 บาท และค่าตั๋วเครื่องบินกลับประเทศสหรัฐอเมริกาจำนวน 28,000 บาท แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3534/2536นาย วิลเลี่ยม โรเบิร์ต ไดเยอร์โจทก์บริษัท พรีเมียร์ เฟอร์นิเจอร์ จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 582, ม. 586 ป.วิ.พ. ม. 172 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31, ม. 35 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 10จำเลยจ่ายเงินเดือนแก่โจทก์ทุกวันสิ้นเดือน การที่จำเลยแจ้งโจทก์เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม 2534 ให้โจทก์ออกจากงานในวันที่30 พฤศจิกายน 2534 จึงเป็นการบอกกล่าวล่วงหน้าก่อนจะถึงกำหนดจ่ายสินจ้างประจำเดือนตุลาคม 2534 เพื่อให้มีผลเป็นการเลิกจ้างเมื่อถึงกำหนดการจ่ายสินจ้างครั้งถัดไปคือวันที่ 30 พฤศจิกายน 2534เป็นการบอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าที่ชอบด้วยบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 แล้ว เมื่อคำบรรยายฟ้องของโจทก์ระบุเพียงว่า สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยให้โจทก์มีวันหยุดพักผ่อนประจำปีปีละ 3 สัปดาห์ และขอให้จำเลยรับผิดชอบเงินเดือนในส่วนที่ชดเชยการไม่ได้ใช้วันหยุดพักผ่อนประจำปี จำนวน 16,650 บาท โดยมิได้บรรยายเลยว่าโจทก์มิได้หยุดพักผ่อนประจำปีในปีใดบ้าง ปีละกี่วัน ฟ้องของโจทก์ดังกล่าวจึงเป็นฟ้องที่ไม่แจ้งชัด ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 172 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31,35เป็นฟ้องที่เคลือบคลุมไม่ก่อให้เกิดประเด็นเรื่องค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปี การที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยในเรื่องดังกล่าวและพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีแก่โจทก์ จึงไม่ชอบ จำเลยจ้างโจทก์มาจากประเทศอิตาลีโดยออกค่าเดินทางจากประเทศอิตาลีมายังกรุงเทพมหานคร จำเลยมีหนังสือเลิกจ้างถึงโจทก์โดยเสนอจะให้เงินค่าตั๋วเครื่องบินกลับไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาฝั่งตะวันตกหรือประเทศยุโรป โจทก์ไม่ตกลงตามเงื่อนไขในข้อเสนอดังกล่าว ดังนี้ การที่โจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าตั๋วเดินทางกลับไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาฝั่งตะวันตกหรือประเทศยุโรปจึงมิใช่เป็นการเรียกร้องค่าเดินทางกลับถิ่นที่จำเลยจ้างโจทก์มาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 586โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1 โดยจำเลยที่ 2 ได้จ้างโจทก์ให้มาทำงานในประเทศไทย ซึ่งในขณะนั้นโจทก์ทำงานอยู่ที่เมืองมิลาน ประเทศอิตาลี โดยออกค่าใช้จ่ายในการเดินทางจากเมืองมิลาน ประเทศอิตาลี มายังกรุงเทพมหานครจำเลยที่ 1 ตกลงที่จะจ่ายโบนัสให้แก่โจทก์อีกเป็นจำนวนเงินเดือนรวม 3 เดือน และยังได้ให้โจทก์มีวันหยุดพักผ่อนประจำปี ปีละ3 สัปดาห์ ต่อมาในวันที่ 23 ตุลาคม 2534 โจทก์ได้รับจดหมายของจำเลยที่ 1 ลงวันที่ 18 ตุลาคม 2534 แจ้งให้โจทก์ออกจากงานในวันที่ 30 พฤศจิกายน 2534 โดยอ้างว่าผลงานของโจทก์ไม่มีประสิทธิภาพเท่าที่ควร ซึ่งไม่เป็นความจริง จำเลยทั้งสองได้บอกเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรมและต้องห้ามตามกฎหมาย จำเลยทั้งสองจึงต้องรับผิดต่อโจทก์คือ สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเท่ากับเงินเดือนของโจทก์ 1 เดือน เป็นเงิน 50,000 บาท, ค่าชดเชยเท่ากับอัตราค่าจ้างสุดท้ายไม่น้อยกว่า 90 วัน เป็นเงิน 150,000 บาท,เงินโบนัสสำหรับปี 2533 ซึ่งจำเลยที่ 1 ยังไม่ได้ชำระให้โจทก์ตามสัญญาจ้างเป็นเงินจำนวน 150,000 บาท, เงินเดือนในส่วนที่ชดเชยการไม่ได้ใช้วันหยุดพักผ่อนประจำปีจำนวน 16,650 บาท,เงินค่าตั๋วเครื่องบินสำหรับเดินทางกลับไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาฝั่งตะวันตกหรือประเทศยุโรป จำนวนเงิน 28,000 บาท, ค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมเป็นเงิน 300,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 695,650 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 31ธันวาคม 2534 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสองให้การและฟ้องแย้งว่า จำเลยที่ 1 ไม่จ่ายเงินโบนัสให้แก่โจทก์เพราะโจทก์ทำยอดขายเฟอร์นิเจอร์สำเร็จรูปตามหน้าที่ของโจทก์ได้ไม่ถึง 25 ล้านบาท โจทก์ได้ส่งโทรสารถึงตัวแทนของของจำเลยที่ 1 ในประเทศสหรัฐอเมริกามีข้อความหยาบแปลเป็นภาษาไทยว่า "รูก้น" เป็นการจงใจทำให้จำเลยที่ 1 ได้รับความเสียหาย สำหรับค่าทำงานในวันหยุดประจำปี ฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้เป็นฟ้องเคลือบคลุม จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดชดใช้สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าชดเชย เงินโบนัส ค่าจ้างสำหรับวันหยุดประจำปี เงินค่าตั๋วเครื่องบิน และค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม การที่โจทก์ส่งโทรเลขถึงตัวแทนจำหน่ายของจำเลยที่ 1 ที่ประเทศสหรัฐอเมริกาทำให้จำเลยที่ 1 ได้รับความเสียหายเป็นเงิน 1,500,000 บาท และโจทก์ได้เคยเบิกเงินเดือนล่วงหน้าไปจากจำเลยเป็นเงิน 47,531 บาท แต่ยังไม่ได้ใช้คืนนอกจากนี้หลังจากที่จำเลยที่ 1 เลิกจ้างโจทก์ โจทก์ไม่ยอมออกจากบ้านเช่าที่จำเลยที่ 1 เช่าให้โจทก์เป็นเวลา 3 เดือน เป็นเงิน42,000 บาท ขอให้ยกฟ้องและบังคับโจทก์ใช้เงินจำนวนดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแย้งเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า ฟ้องแย้งของจำเลยไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิม ศาลไม่ควรรับฟ้องไว้พิจารณา ฟ้องแย้งของจำเลยที่ 1เคลือบคลุม โจทก์ไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหายแก่จำเลย ขอให้ยกฟ้องแย้งของจำเลยศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 50,000 บาท เงินโบนัสจำนวน 120,000บาท ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีจำนวน 1,666 บาทเงินค่าตั๋วเครื่องบิน จำนวน 28,000 บาท ค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมจำนวน 150,000 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้อง (วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2535)เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระค่าชดเชยจำนวน 150,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้าง (วันที่ 15 ตุลาคม 2534) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ แต่จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดเป็นการส่วนตัว คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกเสีย และให้ยกฟ้องแย้งของจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ในปัญหาข้อแรกเรื่องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้านั้น ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1จ่ายเงินเดือนแก่โจทก์ทุกวันสิ้นเดือน ดังนี้การที่จำเลยที่ 1แจ้งโจทก์เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม 2534 ให้โจทก์ออกจากงานในวันที่20 ตุลาคม 2534 เพื่อให้มีผลเป็นการเลิกจ้าง เมื่อถึงกำหนดการจ่ายสินจ้างครั้งถัดไปคือวันที่ 30 พฤศจิกายน 2534 เป็นการบอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าที่ชอบด้วยบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 แล้ว จำเลยจึงไม่มีหน้าที่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าปัญหาเรื่องฟ้องของโจทก์ในเรื่องค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีเคลือบคลุมหรือไม่นั้น เห็นว่า ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ข้อ 2 สรุปได้ว่า สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยให้โจทก์มีวันหยุดพักผ่อนประจำปีปีละ 3 สัปดาห์ และคำฟ้องข้อ 7 ได้ขอให้จำเลยรับผิดชอบเงินเดือนในส่วนที่ชดเชยการไม่ได้ใช้วันหยุดพักผ่อนประจำปี จำนวน 16,650 บาท จะเห็นได้ว่าฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายเลยว่าโจทก์มิได้หยุดพักผ่อนประจำปีในปีใดบ้าง ปีละกี่วันทั้ง ๆ ที่ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์ทำงานกับจำเลยตั้งแต่วันที่4 ธันวาคม 2532 และถูกเลิกจ้างเมื่อปลายปี 2534 ฟ้องของโจทก์ในเรื่องนี้จึงเป็นฟ้องที่ไม่แจ้งชัด ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31, 35เป็นฟ้องที่เคลือบคลุม ไม่ก่อให้เกิดประเด็นเรื่องค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปี ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยในเรื่องดังกล่าวและพิพากษาให้จำเลยทั้งสองจ่ายค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปีแก่โจทก์นั้นไม่ชอบปัญหาข้อสุดท้ายเรื่องค่าตั๋วเครื่องบินนั้น จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ว่าตามคำฟ้องโจทก์อ้างสิทธิที่จะได้รับค่าตั๋วเครื่องบินตามหนังสือเลิกจ้างโจทก์โดยมีเงื่อนไขบังคับก่อนว่าโจทก์จะต้องไม่เรียกร้องเงินหรือผลประโยชน์อื่นใด และจะต้องไม่หางานทำในประเทศไทยจนถึงปี 2535 มิใช่สิทธิที่โจทก์จะได้รับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 586 ซึ่งศาลฎีกาได้ตรวจดูคำฟ้องของโจทก์แล้วเป็นเช่นนั้นจริง และข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ตกลงตามเงื่อนไขในหนังสือเลิกจ้างโจทก์หรือไม่ โจทก์จึงไม่มีสิทธิที่จะเรียกร้องค่าตั๋วเครื่องบินสำหรับเดินทางกลับประเทศสหรัฐอเมริกาฝั่งตะวันตกหรือประเทศยุโรปตามที่จำเลยเสนอมาในหนังสือเลิกจ้าง และที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าโจทก์มีสิทธิเรียกร้องค่าเดินทางขากลับจากจำเลยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 586 คือค่าเดินทางกลับถิ่นที่จำเลยจ้างโจทก์มาซึ่งตามคำฟ้องได้แก่ประเทศอิตาลีนั้น โจทก์ก็มิได้ฟ้องเรียกค่าเดินทางกลับประเทศอิตาลี ดังนี้โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าตั๋วเครื่องบินเดินทางกลับประเทศสหรัฐอเมริกาตามที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 50,000 บาท ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีจำนวน 1,666 บาท และค่าตั๋วเครื่องบินกลับประเทศสหรัฐอเมริกาจำนวน 28,000 บาท แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง(ชวลิต พรายภู่-ปรีชา ธนานันท์-สมมาตร พรหมานุกูล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ