คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 697/2508หลักกฎหมาย: ในคดีอาญาฐานวางเพลิงที่โจทก์ถูกฟ้องข้อสำคัญในคดีก็คือ โจทก์วางเพลิงหรือไม่จำเลยเบิกความโดยนำข้อความที่ตนได้ยินจากคำพูดบุตรสาวโจทก์ที่พูดว่าโจทก์ ("เป็นหยังตำรวจไม่มาลากคอมันไปบักเพลิงใหญ่") ซึ่งข้อความที่บุตรสาวโจทก์พูดนั้นจะเป็นความจริงหรือไม่ จำเลยไม่ได้ยืนยัน ถือไม่ได้ว่าจำเลยทำผิดฐานเบิกความเท็จ (อ้างฎีกาที่ 172/2483)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสาบานตัวแล้วเบิกความต่อศาลมณฑลทหารบกที่ ๖ (ศาลจังหวัดร้อยเอ็ด) ว่า จำเลยไปดูเพลิงไหม้กับนางทัศนีย์แวะที่ร้านจำเลยที่ ๒ (โจทก์) ที่ข้างโรงภาพยนต์ พบจำเลยที่ ๒ (โจทก์) กับภริยาและบุตรอีก ๒ คน ภริยาให้บุตรคนเล็กไปซื้อไข่แต่ไม่ได้ นางทัศนีย์จึงว่าทำไมไม่ใช้ผู้ชาย จำเลยที่ ๒ (โจทก์) พูดโพล่งออกมาด้วยคำหยาบแล้วเดินหนีไปบุตรสาวคนโตจึงบ่นเบา ๆ ว่า "เป็นหยังตำรวจไม่มาลากคอมันไปบักเพลิงใหญ่" ต่อจากนั้นจำเลยก็จากไป จำเลยสงสัยว่าจะเป็นจริงดังเด็กพูดเพราะเป็นพ่อลูกกันคงเป็นจำเลยที่ ๒ (โจทก์) จุดเพลิงรายนี้อันเป็นเท็จ ความจริงเหตุการณ์มิได้เกิดขึ้นดังจำเลยเบิกความ และจำเลยก็มิได้ไปที่ร้านโจทก์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๗๗, ๑๘๑(๑) (๒) ศาลจังหวัดร้อยเอ็ดไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า พยานโจทก์ที่นำสืบไม่มีมูลพอที่จะฟังว่าจำเลยได้ทำผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำเบิกความของจำเลยไม่ใช่ข้อสำคัญในคดีอาญาฐานวางเพลิงที่โจทก์ถูกฟ้อง ฉะนั้น ไม่ว่าจำเลยจะได้ยินบุตรสาวโจทก์กล่าวถ้อยคำตามที่จำเลยเบิกความนั้นจริงหรือไม่ ก็ไม่ทำให้จำเลยมีความผิดตามฟ้องโจทก์ได้ พิพากษายืนในผลให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยจะมีผิดตามมาตรานี้ จะต้องได้ความว่าจำเลยนำความที่เป็นเท็จมาเบิกความในข้อสำคัญในคดีอาญาดังกล่าว ข้อสำคัญก็คือ โจทก์วางเพลิงหรือไม่แต่จำเลยคดีนี้หาได้เบิกความในข้อสำคัญนี้ไม่ แต่เบิกความโดยนำข้อความที่ตนได้ยินจากคำพูดของบุตรสาวโจทก์ที่พูดว่าโจทก์ ซึ่งข้อความที่บุตรสาวโจทก์พูดนั้นจะเป็นจริงหรือไม่ จำเลยมิได้ยืนยัน คดีโจทก์จึงไม่มีมูล พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 697/2508นายเสรี อิทธสมบัติโจทก์นางจันทร์สี(สี) สอนสุทธิ์จำเลย ป.อ. ม. 177, ม. 181ในคดีอาญาฐานวางเพลิงที่โจทก์ถูกฟ้องข้อสำคัญในคดีก็คือ โจทก์วางเพลิงหรือไม่จำเลยเบิกความโดยนำข้อความที่ตนได้ยินจากคำพูดบุตรสาวโจทก์ที่พูดว่าโจทก์ ("เป็นหยังตำรวจไม่มาลากคอมันไปบักเพลิงใหญ่") ซึ่งข้อความที่บุตรสาวโจทก์พูดนั้นจะเป็นความจริงหรือไม่ จำเลยไม่ได้ยืนยัน ถือไม่ได้ว่าจำเลยทำผิดฐานเบิกความเท็จ (อ้างฎีกาที่ 172/2483)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสาบานตัวแล้วเบิกความต่อศาลมณฑลทหารบกที่ ๖ (ศาลจังหวัดร้อยเอ็ด) ว่า จำเลยไปดูเพลิงไหม้กับนางทัศนีย์แวะที่ร้านจำเลยที่ ๒ (โจทก์) ที่ข้างโรงภาพยนต์ พบจำเลยที่ ๒ (โจทก์) กับภริยาและบุตรอีก ๒ คน ภริยาให้บุตรคนเล็กไปซื้อไข่แต่ไม่ได้ นางทัศนีย์จึงว่าทำไมไม่ใช้ผู้ชาย จำเลยที่ ๒ (โจทก์) พูดโพล่งออกมาด้วยคำหยาบแล้วเดินหนีไปบุตรสาวคนโตจึงบ่นเบา ๆ ว่า "เป็นหยังตำรวจไม่มาลากคอมันไปบักเพลิงใหญ่" ต่อจากนั้นจำเลยก็จากไป จำเลยสงสัยว่าจะเป็นจริงดังเด็กพูดเพราะเป็นพ่อลูกกันคงเป็นจำเลยที่ ๒ (โจทก์) จุดเพลิงรายนี้อันเป็นเท็จ ความจริงเหตุการณ์มิได้เกิดขึ้นดังจำเลยเบิกความ และจำเลยก็มิได้ไปที่ร้านโจทก์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๗๗, ๑๘๑(๑) (๒) ศาลจังหวัดร้อยเอ็ดไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า พยานโจทก์ที่นำสืบไม่มีมูลพอที่จะฟังว่าจำเลยได้ทำผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำเบิกความของจำเลยไม่ใช่ข้อสำคัญในคดีอาญาฐานวางเพลิงที่โจทก์ถูกฟ้อง ฉะนั้น ไม่ว่าจำเลยจะได้ยินบุตรสาวโจทก์กล่าวถ้อยคำตามที่จำเลยเบิกความนั้นจริงหรือไม่ ก็ไม่ทำให้จำเลยมีความผิดตามฟ้องโจทก์ได้ พิพากษายืนในผลให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยจะมีผิดตามมาตรานี้ จะต้องได้ความว่าจำเลยนำความที่เป็นเท็จมาเบิกความในข้อสำคัญในคดีอาญาดังกล่าว ข้อสำคัญก็คือ โจทก์วางเพลิงหรือไม่แต่จำเลยคดีนี้หาได้เบิกความในข้อสำคัญนี้ไม่ แต่เบิกความโดยนำข้อความที่ตนได้ยินจากคำพูดของบุตรสาวโจทก์ที่พูดว่าโจทก์ ซึ่งข้อความที่บุตรสาวโจทก์พูดนั้นจะเป็นจริงหรือไม่ จำเลยมิได้ยืนยัน คดีโจทก์จึงไม่มีมูล พิพากษายืน(ยุ้ย อาตมียะนันทน์-สนิท สุมาวงศ์-เพรียง โรจนรัส)ศาลจังหวัดร้อยเอ็ด - นายเรืองสวัสดิ์ พรหมสาขา ณ สกลศาลอุทธรณ์ - นายชลัม รุทระวณิชแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสาบานตัวแล้วเบิกความต่อศาลมณฑลทหารบกที่ ๖ (ศาลจังหวัดร้อยเอ็ด) ว่า จำเลยไปดูเพลิงไหม้กับนางทัศนีย์แวะที่ร้านจำเลยที่ ๒ (โจทก์) ที่ข้างโรงภาพยนต์ พบจำเลยที่ ๒ (โจทก์) กับภริยาและบุตรอีก ๒ คน ภริยาให้บุตรคนเล็กไปซื้อไข่แต่ไม่ได้ นางทัศนีย์จึงว่าทำไมไม่ใช้ผู้ชาย จำเลยที่ ๒ (โจทก์) พูดโพล่งออกมาด้วยคำหยาบแล้วเดินหนีไปบุตรสาวคนโตจึงบ่นเบา ๆ ว่า "เป็นหยังตำรวจไม่มาลากคอมันไปบักเพลิงใหญ่" ต่อจากนั้นจำเลยก็จากไป จำเลยสงสัยว่าจะเป็นจริงดังเด็กพูดเพราะเป็นพ่อลูกกันคงเป็นจำเลยที่ ๒ (โจทก์) จุดเพลิงรายนี้อันเป็นเท็จ ความจริงเหตุการณ์มิได้เกิดขึ้นดังจำเลยเบิกความ และจำเลยก็มิได้ไปที่ร้านโจทก์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๗๗, ๑๘๑(๑) (๒) ศาลจังหวัดร้อยเอ็ดไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า พยานโจทก์ที่นำสืบไม่มีมูลพอที่จะฟังว่าจำเลยได้ทำผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำเบิกความของจำเลยไม่ใช่ข้อสำคัญในคดีอาญาฐานวางเพลิงที่โจทก์ถูกฟ้อง ฉะนั้น ไม่ว่าจำเลยจะได้ยินบุตรสาวโจทก์กล่าวถ้อยคำตามที่จำเลยเบิกความนั้นจริงหรือไม่ ก็ไม่ทำให้จำเลยมีความผิดตามฟ้องโจทก์ได้ พิพากษายืนในผลให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยจะมีผิดตามมาตรานี้ จะต้องได้ความว่าจำเลยนำความที่เป็นเท็จมาเบิกความในข้อสำคัญในคดีอาญาดังกล่าว ข้อสำคัญก็คือ โจทก์วางเพลิงหรือไม่แต่จำเลยคดีนี้หาได้เบิกความในข้อสำคัญนี้ไม่ แต่เบิกความโดยนำข้อความที่ตนได้ยินจากคำพูดของบุตรสาวโจทก์ที่พูดว่าโจทก์ ซึ่งข้อความที่บุตรสาวโจทก์พูดนั้นจะเป็นจริงหรือไม่ จำเลยมิได้ยืนยัน คดีโจทก์จึงไม่มีมูล พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 697/2508นายเสรี อิทธสมบัติโจทก์นางจันทร์สี(สี) สอนสุทธิ์จำเลย ป.อ. ม. 177, ม. 181ในคดีอาญาฐานวางเพลิงที่โจทก์ถูกฟ้องข้อสำคัญในคดีก็คือ โจทก์วางเพลิงหรือไม่จำเลยเบิกความโดยนำข้อความที่ตนได้ยินจากคำพูดบุตรสาวโจทก์ที่พูดว่าโจทก์ ("เป็นหยังตำรวจไม่มาลากคอมันไปบักเพลิงใหญ่") ซึ่งข้อความที่บุตรสาวโจทก์พูดนั้นจะเป็นความจริงหรือไม่ จำเลยไม่ได้ยืนยัน ถือไม่ได้ว่าจำเลยทำผิดฐานเบิกความเท็จ (อ้างฎีกาที่ 172/2483)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสาบานตัวแล้วเบิกความต่อศาลมณฑลทหารบกที่ ๖ (ศาลจังหวัดร้อยเอ็ด) ว่า จำเลยไปดูเพลิงไหม้กับนางทัศนีย์แวะที่ร้านจำเลยที่ ๒ (โจทก์) ที่ข้างโรงภาพยนต์ พบจำเลยที่ ๒ (โจทก์) กับภริยาและบุตรอีก ๒ คน ภริยาให้บุตรคนเล็กไปซื้อไข่แต่ไม่ได้ นางทัศนีย์จึงว่าทำไมไม่ใช้ผู้ชาย จำเลยที่ ๒ (โจทก์) พูดโพล่งออกมาด้วยคำหยาบแล้วเดินหนีไปบุตรสาวคนโตจึงบ่นเบา ๆ ว่า "เป็นหยังตำรวจไม่มาลากคอมันไปบักเพลิงใหญ่" ต่อจากนั้นจำเลยก็จากไป จำเลยสงสัยว่าจะเป็นจริงดังเด็กพูดเพราะเป็นพ่อลูกกันคงเป็นจำเลยที่ ๒ (โจทก์) จุดเพลิงรายนี้อันเป็นเท็จ ความจริงเหตุการณ์มิได้เกิดขึ้นดังจำเลยเบิกความ และจำเลยก็มิได้ไปที่ร้านโจทก์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๗๗, ๑๘๑(๑) (๒) ศาลจังหวัดร้อยเอ็ดไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า พยานโจทก์ที่นำสืบไม่มีมูลพอที่จะฟังว่าจำเลยได้ทำผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำเบิกความของจำเลยไม่ใช่ข้อสำคัญในคดีอาญาฐานวางเพลิงที่โจทก์ถูกฟ้อง ฉะนั้น ไม่ว่าจำเลยจะได้ยินบุตรสาวโจทก์กล่าวถ้อยคำตามที่จำเลยเบิกความนั้นจริงหรือไม่ ก็ไม่ทำให้จำเลยมีความผิดตามฟ้องโจทก์ได้ พิพากษายืนในผลให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยจะมีผิดตามมาตรานี้ จะต้องได้ความว่าจำเลยนำความที่เป็นเท็จมาเบิกความในข้อสำคัญในคดีอาญาดังกล่าว ข้อสำคัญก็คือ โจทก์วางเพลิงหรือไม่แต่จำเลยคดีนี้หาได้เบิกความในข้อสำคัญนี้ไม่ แต่เบิกความโดยนำข้อความที่ตนได้ยินจากคำพูดของบุตรสาวโจทก์ที่พูดว่าโจทก์ ซึ่งข้อความที่บุตรสาวโจทก์พูดนั้นจะเป็นจริงหรือไม่ จำเลยมิได้ยืนยัน คดีโจทก์จึงไม่มีมูล พิพากษายืน(ยุ้ย อาตมียะนันทน์-สนิท สุมาวงศ์-เพรียง โรจนรัส)ศาลจังหวัดร้อยเอ็ด - นายเรืองสวัสดิ์ พรหมสาขา ณ สกลศาลอุทธรณ์ - นายชลัม รุทระวณิชแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ