คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 55635หลักกฎหมาย: ศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ และศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนตามโดยให้ยกคำร้องโดยเหตุที่โจทก์ยื่นอุทธรณ์ล่วงเลยกำหนดมิใช่คำสั่งยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ด้วยเนื้อหาในอุทธรณ์อันจะเป็นที่สุดตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 236 วรรคหนึ่งโจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเพราะจำเลยที่ 1 กระทำละเมิดเป็นเหตุให้สามีโจทก์ถึงแก่ความตายในทางการงานที่จ้างของจำเลยที่ 2เป็นเงินจำนวน 1,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกระกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ได้ภายในวันที่ 14 มกราคม 2537โจทก์ยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นอุทธรณ์วันที่ 24 มกราคม 2537 พร้อมคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถา และอุทธรณ์ศาลชั้นต้นสั่งคำร้องขออนุญาตยื่นอุทธรณ์ว่า ที่โจทก์อ้างว่าทนายโจทก์และโจทก์หลงผิดดูตัวเลขที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ได้ภายในวันที่ 14 มกราคม 2537 เป็นวันที่ 24 มกราคม 2537 นั้นไม่น่าเชื่อเพราะปรากฏว่าศาลชั้นต้นเขียนเลข 14 ไว้ ในคำสั่งอย่างชัดเจน ไม่มีทางที่จะมองเป็นเลข 24 ไปได้ จึงไม่มีเหตุที่จะอนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์ได้ ให้ยกคำร้อง และสั่งคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาว่า ศาลมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์จึงยกคำร้อง และสั่งอุทธรณ์ว่าศาลไม่อนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์จึงไม่รับอุทธรณ์โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์และคำร้องอุทธรณ์คำสั่งอย่างคนอนาถา ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า โจทก์ยื่นคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาพร้อมอุทธรณ์ศาลชั้นต้นจะต้องดำเนินการตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 วรรคสามการที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งคำฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์ก่อนมีคำสั่งคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาเป็นการไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาจึงให้ยกคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 วรรคสามแล้วมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดี ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถา คู่ความไม่มาศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า โจทก์ไม่มีพยานมาสืบเห็นควรให้งดการไต่สวนคำร้องขออนาถา หากโจทก์ประสงค์จะยื่นอุทธรณ์ ให้นำค่าขึ้นศาลมาวางศาลภายในวันที่2 กันยายน 2537 โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาวางเงินค่าขึ้นศาลหลายครั้ง ต่อมาได้นำเงินค่าขึ้นศาลมาชำระ ศาลชั้นต้นสั่งอุทธรณ์ของโจทก์ว่า โจทก์ยื่นอุทธรณ์เลยกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ และศาลไม่อนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์ จึงไม่รับอุทธรณ์คืนค่าขึ้นศาลทั้งหมด โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า พิเคราะห์แล้ว การขยายระยะเวลาอุทธรณ์จะต้องยื่นก่อนพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ แต่โจทก์มาขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์เมื่อสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์แล้วโดยอ้างเหตุดูวันที่ผิด มิใช่กรณีเหตุสุดวิสัยที่จะขยายระยะเวลาอุทธรณ์ได้และอุทธรณ์ของโจทก์ยื่นต่อศาลชั้นต้นพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์แล้ว จึงไม่มีเหตุที่จะรับอุทธรณ์ของโจทก์ได้ ให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าวโจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ศาลฎีกามีคำสั่งว่า "การที่ศาลชั้นต้นปฏิเสธไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ และศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนตามคำสั่งดังกล่าวโดยให้ยกคำร้องของโจทก์ ก็โดยเหตุที่โจทก์ยื่นอุทธรณ์ล่วงเลยกำหนดเวลาที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาไว้ อุทธรณ์ของโจทก์ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 229 นั้น มิใช่คำสั่งยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ ด้วยเนื้อหาในอุทธรณ์ของโจทก์อันจะเป็นคำสั่งซึ่งเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 วรรคหนึ่งโจทก์จึงมีสิทธิฎีกาได้ ให้รับฎีกาของโจทก์ไว้ดำเนินการต่อไป" ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 918/2538นางสุวรรณี เกียรติวัฒนชัยโจทก์นายอำพร ยิ้มละมัย กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 236ศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ และศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนตามโดยให้ยกคำร้องโดยเหตุที่โจทก์ยื่นอุทธรณ์ล่วงเลยกำหนดมิใช่คำสั่งยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ด้วยเนื้อหาในอุทธรณ์อันจะเป็นที่สุดตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 236 วรรคหนึ่งโจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเพราะจำเลยที่ 1 กระทำละเมิดเป็นเหตุให้สามีโจทก์ถึงแก่ความตายในทางการงานที่จ้างของจำเลยที่ 2เป็นเงินจำนวน 1,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกระกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ได้ภายในวันที่ 14 มกราคม 2537โจทก์ยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นอุทธรณ์วันที่ 24 มกราคม 2537 พร้อมคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถา และอุทธรณ์ศาลชั้นต้นสั่งคำร้องขออนุญาตยื่นอุทธรณ์ว่า ที่โจทก์อ้างว่าทนายโจทก์และโจทก์หลงผิดดูตัวเลขที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ได้ภายในวันที่ 14 มกราคม 2537 เป็นวันที่ 24 มกราคม 2537 นั้นไม่น่าเชื่อเพราะปรากฏว่าศาลชั้นต้นเขียนเลข 14 ไว้ ในคำสั่งอย่างชัดเจน ไม่มีทางที่จะมองเป็นเลข 24 ไปได้ จึงไม่มีเหตุที่จะอนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์ได้ ให้ยกคำร้อง และสั่งคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาว่า ศาลมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์จึงยกคำร้อง และสั่งอุทธรณ์ว่าศาลไม่อนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์จึงไม่รับอุทธรณ์โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์และคำร้องอุทธรณ์คำสั่งอย่างคนอนาถา ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า โจทก์ยื่นคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาพร้อมอุทธรณ์ศาลชั้นต้นจะต้องดำเนินการตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 วรรคสามการที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งคำฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์ก่อนมีคำสั่งคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาเป็นการไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาจึงให้ยกคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 วรรคสามแล้วมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดี ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถา คู่ความไม่มาศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า โจทก์ไม่มีพยานมาสืบเห็นควรให้งดการไต่สวนคำร้องขออนาถา หากโจทก์ประสงค์จะยื่นอุทธรณ์ ให้นำค่าขึ้นศาลมาวางศาลภายในวันที่2 กันยายน 2537 โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาวางเงินค่าขึ้นศาลหลายครั้ง ต่อมาได้นำเงินค่าขึ้นศาลมาชำระ ศาลชั้นต้นสั่งอุทธรณ์ของโจทก์ว่า โจทก์ยื่นอุทธรณ์เลยกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ และศาลไม่อนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์ จึงไม่รับอุทธรณ์คืนค่าขึ้นศาลทั้งหมด โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า พิเคราะห์แล้ว การขยายระยะเวลาอุทธรณ์จะต้องยื่นก่อนพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ แต่โจทก์มาขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์เมื่อสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์แล้วโดยอ้างเหตุดูวันที่ผิด มิใช่กรณีเหตุสุดวิสัยที่จะขยายระยะเวลาอุทธรณ์ได้และอุทธรณ์ของโจทก์ยื่นต่อศาลชั้นต้นพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์แล้ว จึงไม่มีเหตุที่จะรับอุทธรณ์ของโจทก์ได้ ให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าวโจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ศาลฎีกามีคำสั่งว่า "การที่ศาลชั้นต้นปฏิเสธไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ และศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนตามคำสั่งดังกล่าวโดยให้ยกคำร้องของโจทก์ ก็โดยเหตุที่โจทก์ยื่นอุทธรณ์ล่วงเลยกำหนดเวลาที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาไว้ อุทธรณ์ของโจทก์ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 229 นั้น มิใช่คำสั่งยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ ด้วยเนื้อหาในอุทธรณ์ของโจทก์อันจะเป็นคำสั่งซึ่งเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 วรรคหนึ่งโจทก์จึงมีสิทธิฎีกาได้ ให้รับฎีกาของโจทก์ไว้ดำเนินการต่อไป"(ปรีชา บูรณะไทย-บุญธรรม อยู่พุก-ณรงค์ ตันติเตมิท)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุหมายเหตุ (1) เคย มี คำสั่ง คำร้อง ของ ศาลฎีกา ที่ 340/2513 ( ประชุมใหญ่ ) วินิจฉัย ไว้ ดังนี้ คำสั่ง ของ ศาลอุทธรณ์ ที่ ยืน ตาม คำ ปฏิเสธ ของ ศาลชั้นต้น ไม่ยอม รับ อุทธรณ์ อัน จะ เป็น ที่สุด ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 นั้น ต้อง เป็น คำสั่ง ยืน ใน เนื้อหา ของ อุทธรณ์ คือ ตัว อุทธรณ์ เดิม ว่า จะ อุทธรณ์ ได้ หรือไม่ ศาลชั้นต้น สั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ เพราะ บุคคลอื่น มา ยื่น อุทธรณ์ โดย ไม่มี ใบ มอบฉันทะ แต่ ศาลอุทธรณ์ กลับ มี คำสั่ง ไม่รับ เพราะ ยื่น อุทธรณ์ คำสั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ เกิน กำหนด 10 วัน ซึ่ง มิใช่ เป็น คำสั่ง ยืน ไม่รับ ใน เนื้อหา เดียว กัน คำสั่ง ของ ศาลอุทธรณ์ ไม่เป็นที่สุด จำเลย จึง ชอบ ที่ จะ ยื่นฎีกา ได้ (2) การ ใช้ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ก็ ต้อง เป็น ไป ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 4 ซึ่ง ต้อง ใช้ ใน บรรดา กรณี ซึ่ง ต้องด้วย บทบัญญัติ ใด ๆ แห่งกฎหมาย ตาม ตัวอักษร หรือ ตาม ความมุ่งหมาย ของ บทบัญญัติ นั้น ๆ มี คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 2808/2538 วินิจฉัย ได้ ตาม ตัว บท มาตรา 236 ว่า ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 มี คำสั่ง ยกคำร้อง อุทธรณ์ คำสั่ง ที่ ไม่รับ อุทธรณ์ ของ ผู้ร้อง มีผล เป็น การ ไม่รับ อุทธรณ์ ยืน ตาม คำ ปฏิเสธ ของ ศาลชั้นต้น จึง เป็น ที่สุด ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 (3) ที่ ศาลฎีกา ว่า " มิใช่ คำสั่ง ยืน ตาม คำ ปฏิเสธ ของ ศาลชั้นต้น ที่ ไม่รับ อุทธรณ์ ด้วย เนื้อหา ใน อุทธรณ์ ของ โจทก์ อัน จะ เป็น คำสั่ง ซึ่ง เป็น ที่สุด ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 วรรคหนึ่ง โจทก์ จึง มีสิทธิ ฎีกา ได้ " นั้น อาจ ไม่ ตรง ตาม ถ้อยคำ ตาม ตัว บท ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 วรรคหนึ่ง ที่ ว่า " เมื่อ คู่ความ ยื่น คำร้องอุทธรณ์ คำสั่งศาล ที่ ปฏิเสธ ไม่ยอม รับ อุทธรณ์ " เพราะ มาตรา 236 มิได้ บัญญัติ ไว้ เลย ว่า จะ ต้อง เป็น การ ไม่รับ อุทธรณ์ ด้วย เนื้อหา ใน อุทธรณ์ การ ที่ วินิจฉัย ไป ว่า ต้อง เป็น การ ไม่รับ อุทธรณ์ ด้วย เนื้อหา จึง เป็น การ เพิ่ม ความใน ตัว บท ทั้ง จะ ถือว่า เป็น การ ใช้ กฎหมาย ตาม ความมุ่งหมาย ก็ ไม่ได้ เพราะ การ ใช้ กฎหมาย ตาม ความมุ่งหมาย ก็ ต้อง เป็น ไป ตาม ความมุ่งหมาย ของ บทบัญญัติ นั้น ๆ คือ มาตรา 236 นี้ เอง ซึ่ง ก็ ไม่มี ความมุ่งหมาย ให้ เห็น ให้ ตีความ (4) ผู้บันทึก เห็นว่า ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ถ้า ใช้ กฎหมาย ตาม ตัวอักษร ตาม มาตรา 4 เมื่อ ไม่รับ อุทธรณ์ เพราะ เหตุใด ก็ ย่อม ถือว่า เป็น การ ไม่ยอม รับ อุทธรณ์ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ทั้งสิ้น ( คำสั่ง ของ ศาล ไม่ว่า เป็น การ สั่ง รับ หรือไม่ รับ เมื่อ ตีความ การแสดง เจตนา ของ ศาล ย่อม เพ่งเล็ง ถึง เจตนา อัน แท้จริง ยิ่งกว่า ถ้อยคำ สำนวน หรือ ตัวอักษร ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 171) จะ เป็น ด้วย ไม่รับ ด้วย เนื้อหา หรือ เหตุอื่น ๆ เช่น อุทธรณ์ นั้น อ่าน ไม่ออก อ่าน ไม่ เข้าใจ ไม่มี รายการ ไม่มี ลายมือชื่อ ไม่ชำระ ค่าธรรมเนียม ชั้นอุทธรณ์ ฯลฯ ( อุทธรณ์ เป็น คำฟ้อง ชั้นอุทธรณ์ และ เป็น คำคู่ความ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 1(3)(5)) และ ศาล สั่ง ไม่รับ ก็ เป็น การ ไม่รับ ตาม มาตรา 236 วรรคแรก ทั้งสิ้น ถ้า ศาลอุทธรณ์ มี คำสั่ง ไม่รับ หรือ คำสั่ง ให้ รับ ก็ ย่อม เป็น ที่สุด ตาม มาตรา 236 เสมอ (5) พึง สังเกต ว่า คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ที่ ไม่รับ คำฟ้อง หรือ คำให้การ ของ ศาลชั้นต้น แล้ว กรณี ย่อม ไม่อยู่ ใน บังคับ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 แต่ ย่อม อุทธรณ์ ฎีกา ได้ ตาม มาตรา 18 วรรคสุดท้าย และ มาตรา 227, 228, 247 แต่ เวลา อุทธรณ์ ก็ ต้อง อยู่ ใน บังคับ ของ มาตรา 236 เช่นเดียวกัน (6) เมื่อ เป็น การ ใช้ กฎหมาย ตาม ตัวอักษร ถ้า ถือ ตาม แนว คำสั่ง คำร้อง ของ ศาลฎีกา ฉบับนี้ อันเป็น การ ไม่ ใช้ กฎหมาย ตาม ตัวอักษร โดย ไป เพิ่มเติม ตัว บท หรือ เหตุผล ใน การ สั่ง ไม่รับ ผล ประห ลาด ย่อม จะ เกิดขึ้น ได้ ดังนี้ ถ้า เป็น การ สั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ ด้วย เนื้อหา ใน อุทธรณ์ แล้ว ว่า กัน ได้ เพียง 2 ศาล คือ ศาลชั้นต้น ที่ สั่ง ไม่รับ และ ศาลอุทธรณ์ ที่ สั่ง ยืน เป็น ไม่รับ เช่นเดียวกัน แต่ ถ้า ศาลอุทธรณ์ สั่ง ยืน เป็น ตาม คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ที่ ไม่รับ อุทธรณ์ ที่ ไม่ใช่ เนื้อหา ใน อุทธรณ์ เช่น ดัง ตัวอย่าง ดังกล่าว ใน ข้อ (4) จะ ว่า กัน ถึง 3 ศาล จะ ควร เป็น ดังนี้ หรือ อุทธรณ์ เช่น ศาลชั้นต้น สั่ง ให้ โจทก์ เสีย ค่าธรรมเนียม ชั้นอุทธรณ์ เพิ่ม อีก 10,000 บาท โจทก์ ไม่ยอม เสีย ศาลชั้นต้น จึง สั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ โจทก์ ยื่น คำร้องอุทธรณ์ คำสั่งศาล อุทธรณ์ สั่ง คำร้อง โดย สั่ง ยืน ตาม คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ถ้า ถือ ตาม แนว คำสั่ง คำร้อง ของ ศาลฎีกา ฉบับนี้ โจทก์ ย่อม ยื่นฎีกา คำสั่ง ต่อ ศาลฎีกา ได้ แต่ ถ้า โจทก์ ฟ้อง เรียก ค่าเสียหาย ใน มูลหนี้ ละเมิด 1 ล้าน บาท ศาลชั้นต้น สั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ เพราะ มิใช่ ข้อเท็จจริง ที่ ว่ากล่าว กัน มา แล้ว ใน ศาลชั้นต้น โจทก์ ยื่น คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง ต่อ ศาลอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ สั่ง ยกคำร้อง ยืน ตาม คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ถ้า ถือ ตาม แนว คำสั่ง คำร้อง ของ ศาลฎีกา ฉบับนี้ โจทก์ ย่อม ฎีกา คำสั่ง ต่อ ศาลฎีกา ไม่ได้ เพราะ เป็น การ สั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ ด้วย เนื้อหา ใน อุทธรณ์ แล้ว จึง เป็น คำสั่ง ถึงที่สุด ตาม มาตรา 236 ขอให้ ผู้อ่าน ลอง เปรียบเทียบ ดู ผล ของ คำสั่ง ของ ศาลอุทธรณ์ ที่ สั่ง ยืน ไม่รับ อุทธรณ์ ทั้ง สอง กรณี ดังกล่าว (7) นอกเหนือ จาก ปัญหา ดังกล่าว ข้างต้น ก็ มี ปัญหา เกี่ยวกับ รูป แบบ ของ การ ฎีกา ตาม คำสั่ง คำร้อง ของ ศาลฎีกา ที่ บันทึก นี้ ทนายโจทก์ ได้ ทำ เป็น คำร้อง ต่อ ศาลฎีกา ขอให้ ศาลฎีกา มี คำสั่ง ให้ รับ ฎีกา โจทก์ ไว้ พิจารณา ไม่ได้ ทำ เป็น รูป ฎีกา ตาม หลักเกณฑ์ ตาม ปกติ ตาม คำสั่ง คำร้อง ของ ศาลฎีกา ที่ 340/2513 วินิจฉัย โดย ที่ ประชุมใหญ่ ก็ แสดง ว่า ได้ ทำ เป็น คำร้อง ไม่ใช่ ทำ ใน รูป ฎีกา พึง สังเกต ว่า กรณี ตาม คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ฉบับนี้ ไม่ใช่ เรื่อง ศาลชั้นต้น ไม่รับ ฎีกา แล้ว โจทก์ มา ยื่น คำร้อง ต่อ ศาลฎีกา ให้ ศาลฎีกา สั่ง รับ ฎีกา ตาม มาตรา 252 เนื่องจาก ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ผู้อุทธรณ์ จะ ฎีกา ต่อไป ไม่ได้ กฎหมาย จึง ไม่ได้ กำหนด รูป แบบ ของ การ ฎีกา ไว้ โดยเฉพาะ แต่ ตาม คำสั่ง คำร้อง ของ ศาลฎีกา ฉบับที่ บันทึก นี้ เหตุใด ศาลฎีกา จึง รับ วินิจฉัย ให้ ไม่ทราบ ที่ จะ ทำ เป็น อุทธรณ์ คำสั่ง หรือ ฎีกา คำสั่ง ใน รูป คำร้อง นั้น จะ ต้อง มี ตัว บท กฎหมาย ว่า ไว้ โดย ชัดแจ้ง เช่น ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 วรรคท้าย , 236, 252 ฯลฯ เป็นต้น ตาม คำร้อง ของ โจทก์ คดี นี้ รูปเรื่อง เป็น ข้อ ที่ มี การ โต้แย้ง คำสั่ง ของ ศาลอุทธรณ์ โดย หลัก จะ ต้อง ทำ เป็น รูป ฎีกา คำสั่ง ขึ้น มา ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 247 อยู่ ใน ข้อบังคับ ของ บทบัญญัติ ว่าด้วย การ ฎีกา จึง จะ ชอบ ด้วย หลักการ ไม่ใช่ ทำ เป็น รูป คำร้อง ต่อ ศาลฎีกา เช่น ใน คดี นี้ บาง ที จะ เห็น กัน ว่า เป็น เรื่อง เล็กน้อย และ ทำ กัน เร็ว ๆ เอา กัน ง่าย ๆ ไม่ คำนึง ถึง หลักการ ก็ เลย รับ วินิจฉัย ให้ ก็ เป็น ได้ ไพจิตร ปุญญพันธุ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเพราะจำเลยที่ 1 กระทำละเมิดเป็นเหตุให้สามีโจทก์ถึงแก่ความตายในทางการงานที่จ้างของจำเลยที่ 2เป็นเงินจำนวน 1,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกระกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ได้ภายในวันที่ 14 มกราคม 2537โจทก์ยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นอุทธรณ์วันที่ 24 มกราคม 2537 พร้อมคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถา และอุทธรณ์ศาลชั้นต้นสั่งคำร้องขออนุญาตยื่นอุทธรณ์ว่า ที่โจทก์อ้างว่าทนายโจทก์และโจทก์หลงผิดดูตัวเลขที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ได้ภายในวันที่ 14 มกราคม 2537 เป็นวันที่ 24 มกราคม 2537 นั้นไม่น่าเชื่อเพราะปรากฏว่าศาลชั้นต้นเขียนเลข 14 ไว้ ในคำสั่งอย่างชัดเจน ไม่มีทางที่จะมองเป็นเลข 24 ไปได้ จึงไม่มีเหตุที่จะอนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์ได้ ให้ยกคำร้อง และสั่งคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาว่า ศาลมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์จึงยกคำร้อง และสั่งอุทธรณ์ว่าศาลไม่อนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์จึงไม่รับอุทธรณ์โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์และคำร้องอุทธรณ์คำสั่งอย่างคนอนาถา ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า โจทก์ยื่นคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาพร้อมอุทธรณ์ศาลชั้นต้นจะต้องดำเนินการตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 วรรคสามการที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งคำฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์ก่อนมีคำสั่งคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาเป็นการไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาจึงให้ยกคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 วรรคสามแล้วมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดี ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถา คู่ความไม่มาศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า โจทก์ไม่มีพยานมาสืบเห็นควรให้งดการไต่สวนคำร้องขออนาถา หากโจทก์ประสงค์จะยื่นอุทธรณ์ ให้นำค่าขึ้นศาลมาวางศาลภายในวันที่2 กันยายน 2537 โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาวางเงินค่าขึ้นศาลหลายครั้ง ต่อมาได้นำเงินค่าขึ้นศาลมาชำระ ศาลชั้นต้นสั่งอุทธรณ์ของโจทก์ว่า โจทก์ยื่นอุทธรณ์เลยกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ และศาลไม่อนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์ จึงไม่รับอุทธรณ์คืนค่าขึ้นศาลทั้งหมด โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า พิเคราะห์แล้ว การขยายระยะเวลาอุทธรณ์จะต้องยื่นก่อนพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ แต่โจทก์มาขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์เมื่อสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์แล้วโดยอ้างเหตุดูวันที่ผิด มิใช่กรณีเหตุสุดวิสัยที่จะขยายระยะเวลาอุทธรณ์ได้และอุทธรณ์ของโจทก์ยื่นต่อศาลชั้นต้นพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์แล้ว จึงไม่มีเหตุที่จะรับอุทธรณ์ของโจทก์ได้ ให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าวโจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ศาลฎีกามีคำสั่งว่า "การที่ศาลชั้นต้นปฏิเสธไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ และศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนตามคำสั่งดังกล่าวโดยให้ยกคำร้องของโจทก์ ก็โดยเหตุที่โจทก์ยื่นอุทธรณ์ล่วงเลยกำหนดเวลาที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาไว้ อุทธรณ์ของโจทก์ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 229 นั้น มิใช่คำสั่งยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ ด้วยเนื้อหาในอุทธรณ์ของโจทก์อันจะเป็นคำสั่งซึ่งเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 วรรคหนึ่งโจทก์จึงมีสิทธิฎีกาได้ ให้รับฎีกาของโจทก์ไว้ดำเนินการต่อไป" ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 918/2538นางสุวรรณี เกียรติวัฒนชัยโจทก์นายอำพร ยิ้มละมัย กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 236ศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ และศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนตามโดยให้ยกคำร้องโดยเหตุที่โจทก์ยื่นอุทธรณ์ล่วงเลยกำหนดมิใช่คำสั่งยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ด้วยเนื้อหาในอุทธรณ์อันจะเป็นที่สุดตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 236 วรรคหนึ่งโจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเพราะจำเลยที่ 1 กระทำละเมิดเป็นเหตุให้สามีโจทก์ถึงแก่ความตายในทางการงานที่จ้างของจำเลยที่ 2เป็นเงินจำนวน 1,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกระกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ได้ภายในวันที่ 14 มกราคม 2537โจทก์ยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นอุทธรณ์วันที่ 24 มกราคม 2537 พร้อมคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถา และอุทธรณ์ศาลชั้นต้นสั่งคำร้องขออนุญาตยื่นอุทธรณ์ว่า ที่โจทก์อ้างว่าทนายโจทก์และโจทก์หลงผิดดูตัวเลขที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ได้ภายในวันที่ 14 มกราคม 2537 เป็นวันที่ 24 มกราคม 2537 นั้นไม่น่าเชื่อเพราะปรากฏว่าศาลชั้นต้นเขียนเลข 14 ไว้ ในคำสั่งอย่างชัดเจน ไม่มีทางที่จะมองเป็นเลข 24 ไปได้ จึงไม่มีเหตุที่จะอนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์ได้ ให้ยกคำร้อง และสั่งคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาว่า ศาลมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์จึงยกคำร้อง และสั่งอุทธรณ์ว่าศาลไม่อนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์จึงไม่รับอุทธรณ์โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์และคำร้องอุทธรณ์คำสั่งอย่างคนอนาถา ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า โจทก์ยื่นคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาพร้อมอุทธรณ์ศาลชั้นต้นจะต้องดำเนินการตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 วรรคสามการที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งคำฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์ก่อนมีคำสั่งคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาเป็นการไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาจึงให้ยกคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 วรรคสามแล้วมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดี ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถา คู่ความไม่มาศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า โจทก์ไม่มีพยานมาสืบเห็นควรให้งดการไต่สวนคำร้องขออนาถา หากโจทก์ประสงค์จะยื่นอุทธรณ์ ให้นำค่าขึ้นศาลมาวางศาลภายในวันที่2 กันยายน 2537 โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาวางเงินค่าขึ้นศาลหลายครั้ง ต่อมาได้นำเงินค่าขึ้นศาลมาชำระ ศาลชั้นต้นสั่งอุทธรณ์ของโจทก์ว่า โจทก์ยื่นอุทธรณ์เลยกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ และศาลไม่อนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์ จึงไม่รับอุทธรณ์คืนค่าขึ้นศาลทั้งหมด โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า พิเคราะห์แล้ว การขยายระยะเวลาอุทธรณ์จะต้องยื่นก่อนพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ แต่โจทก์มาขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์เมื่อสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์แล้วโดยอ้างเหตุดูวันที่ผิด มิใช่กรณีเหตุสุดวิสัยที่จะขยายระยะเวลาอุทธรณ์ได้และอุทธรณ์ของโจทก์ยื่นต่อศาลชั้นต้นพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์แล้ว จึงไม่มีเหตุที่จะรับอุทธรณ์ของโจทก์ได้ ให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าวโจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ศาลฎีกามีคำสั่งว่า "การที่ศาลชั้นต้นปฏิเสธไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ และศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนตามคำสั่งดังกล่าวโดยให้ยกคำร้องของโจทก์ ก็โดยเหตุที่โจทก์ยื่นอุทธรณ์ล่วงเลยกำหนดเวลาที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาไว้ อุทธรณ์ของโจทก์ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 229 นั้น มิใช่คำสั่งยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ ด้วยเนื้อหาในอุทธรณ์ของโจทก์อันจะเป็นคำสั่งซึ่งเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 วรรคหนึ่งโจทก์จึงมีสิทธิฎีกาได้ ให้รับฎีกาของโจทก์ไว้ดำเนินการต่อไป"(ปรีชา บูรณะไทย-บุญธรรม อยู่พุก-ณรงค์ ตันติเตมิท)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุหมายเหตุ (1) เคย มี คำสั่ง คำร้อง ของ ศาลฎีกา ที่ 340/2513 ( ประชุมใหญ่ ) วินิจฉัย ไว้ ดังนี้ คำสั่ง ของ ศาลอุทธรณ์ ที่ ยืน ตาม คำ ปฏิเสธ ของ ศาลชั้นต้น ไม่ยอม รับ อุทธรณ์ อัน จะ เป็น ที่สุด ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 นั้น ต้อง เป็น คำสั่ง ยืน ใน เนื้อหา ของ อุทธรณ์ คือ ตัว อุทธรณ์ เดิม ว่า จะ อุทธรณ์ ได้ หรือไม่ ศาลชั้นต้น สั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ เพราะ บุคคลอื่น มา ยื่น อุทธรณ์ โดย ไม่มี ใบ มอบฉันทะ แต่ ศาลอุทธรณ์ กลับ มี คำสั่ง ไม่รับ เพราะ ยื่น อุทธรณ์ คำสั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ เกิน กำหนด 10 วัน ซึ่ง มิใช่ เป็น คำสั่ง ยืน ไม่รับ ใน เนื้อหา เดียว กัน คำสั่ง ของ ศาลอุทธรณ์ ไม่เป็นที่สุด จำเลย จึง ชอบ ที่ จะ ยื่นฎีกา ได้ (2) การ ใช้ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ก็ ต้อง เป็น ไป ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 4 ซึ่ง ต้อง ใช้ ใน บรรดา กรณี ซึ่ง ต้องด้วย บทบัญญัติ ใด ๆ แห่งกฎหมาย ตาม ตัวอักษร หรือ ตาม ความมุ่งหมาย ของ บทบัญญัติ นั้น ๆ มี คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 2808/2538 วินิจฉัย ได้ ตาม ตัว บท มาตรา 236 ว่า ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 มี คำสั่ง ยกคำร้อง อุทธรณ์ คำสั่ง ที่ ไม่รับ อุทธรณ์ ของ ผู้ร้อง มีผล เป็น การ ไม่รับ อุทธรณ์ ยืน ตาม คำ ปฏิเสธ ของ ศาลชั้นต้น จึง เป็น ที่สุด ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 (3) ที่ ศาลฎีกา ว่า " มิใช่ คำสั่ง ยืน ตาม คำ ปฏิเสธ ของ ศาลชั้นต้น ที่ ไม่รับ อุทธรณ์ ด้วย เนื้อหา ใน อุทธรณ์ ของ โจทก์ อัน จะ เป็น คำสั่ง ซึ่ง เป็น ที่สุด ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 วรรคหนึ่ง โจทก์ จึง มีสิทธิ ฎีกา ได้ " นั้น อาจ ไม่ ตรง ตาม ถ้อยคำ ตาม ตัว บท ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 วรรคหนึ่ง ที่ ว่า " เมื่อ คู่ความ ยื่น คำร้องอุทธรณ์ คำสั่งศาล ที่ ปฏิเสธ ไม่ยอม รับ อุทธรณ์ " เพราะ มาตรา 236 มิได้ บัญญัติ ไว้ เลย ว่า จะ ต้อง เป็น การ ไม่รับ อุทธรณ์ ด้วย เนื้อหา ใน อุทธรณ์ การ ที่ วินิจฉัย ไป ว่า ต้อง เป็น การ ไม่รับ อุทธรณ์ ด้วย เนื้อหา จึง เป็น การ เพิ่ม ความใน ตัว บท ทั้ง จะ ถือว่า เป็น การ ใช้ กฎหมาย ตาม ความมุ่งหมาย ก็ ไม่ได้ เพราะ การ ใช้ กฎหมาย ตาม ความมุ่งหมาย ก็ ต้อง เป็น ไป ตาม ความมุ่งหมาย ของ บทบัญญัติ นั้น ๆ คือ มาตรา 236 นี้ เอง ซึ่ง ก็ ไม่มี ความมุ่งหมาย ให้ เห็น ให้ ตีความ (4) ผู้บันทึก เห็นว่า ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ถ้า ใช้ กฎหมาย ตาม ตัวอักษร ตาม มาตรา 4 เมื่อ ไม่รับ อุทธรณ์ เพราะ เหตุใด ก็ ย่อม ถือว่า เป็น การ ไม่ยอม รับ อุทธรณ์ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ทั้งสิ้น ( คำสั่ง ของ ศาล ไม่ว่า เป็น การ สั่ง รับ หรือไม่ รับ เมื่อ ตีความ การแสดง เจตนา ของ ศาล ย่อม เพ่งเล็ง ถึง เจตนา อัน แท้จริง ยิ่งกว่า ถ้อยคำ สำนวน หรือ ตัวอักษร ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 171) จะ เป็น ด้วย ไม่รับ ด้วย เนื้อหา หรือ เหตุอื่น ๆ เช่น อุทธรณ์ นั้น อ่าน ไม่ออก อ่าน ไม่ เข้าใจ ไม่มี รายการ ไม่มี ลายมือชื่อ ไม่ชำระ ค่าธรรมเนียม ชั้นอุทธรณ์ ฯลฯ ( อุทธรณ์ เป็น คำฟ้อง ชั้นอุทธรณ์ และ เป็น คำคู่ความ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 1(3)(5)) และ ศาล สั่ง ไม่รับ ก็ เป็น การ ไม่รับ ตาม มาตรา 236 วรรคแรก ทั้งสิ้น ถ้า ศาลอุทธรณ์ มี คำสั่ง ไม่รับ หรือ คำสั่ง ให้ รับ ก็ ย่อม เป็น ที่สุด ตาม มาตรา 236 เสมอ (5) พึง สังเกต ว่า คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ที่ ไม่รับ คำฟ้อง หรือ คำให้การ ของ ศาลชั้นต้น แล้ว กรณี ย่อม ไม่อยู่ ใน บังคับ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 แต่ ย่อม อุทธรณ์ ฎีกา ได้ ตาม มาตรา 18 วรรคสุดท้าย และ มาตรา 227, 228, 247 แต่ เวลา อุทธรณ์ ก็ ต้อง อยู่ ใน บังคับ ของ มาตรา 236 เช่นเดียวกัน (6) เมื่อ เป็น การ ใช้ กฎหมาย ตาม ตัวอักษร ถ้า ถือ ตาม แนว คำสั่ง คำร้อง ของ ศาลฎีกา ฉบับนี้ อันเป็น การ ไม่ ใช้ กฎหมาย ตาม ตัวอักษร โดย ไป เพิ่มเติม ตัว บท หรือ เหตุผล ใน การ สั่ง ไม่รับ ผล ประห ลาด ย่อม จะ เกิดขึ้น ได้ ดังนี้ ถ้า เป็น การ สั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ ด้วย เนื้อหา ใน อุทธรณ์ แล้ว ว่า กัน ได้ เพียง 2 ศาล คือ ศาลชั้นต้น ที่ สั่ง ไม่รับ และ ศาลอุทธรณ์ ที่ สั่ง ยืน เป็น ไม่รับ เช่นเดียวกัน แต่ ถ้า ศาลอุทธรณ์ สั่ง ยืน เป็น ตาม คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ที่ ไม่รับ อุทธรณ์ ที่ ไม่ใช่ เนื้อหา ใน อุทธรณ์ เช่น ดัง ตัวอย่าง ดังกล่าว ใน ข้อ (4) จะ ว่า กัน ถึง 3 ศาล จะ ควร เป็น ดังนี้ หรือ อุทธรณ์ เช่น ศาลชั้นต้น สั่ง ให้ โจทก์ เสีย ค่าธรรมเนียม ชั้นอุทธรณ์ เพิ่ม อีก 10,000 บาท โจทก์ ไม่ยอม เสีย ศาลชั้นต้น จึง สั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ โจทก์ ยื่น คำร้องอุทธรณ์ คำสั่งศาล อุทธรณ์ สั่ง คำร้อง โดย สั่ง ยืน ตาม คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ถ้า ถือ ตาม แนว คำสั่ง คำร้อง ของ ศาลฎีกา ฉบับนี้ โจทก์ ย่อม ยื่นฎีกา คำสั่ง ต่อ ศาลฎีกา ได้ แต่ ถ้า โจทก์ ฟ้อง เรียก ค่าเสียหาย ใน มูลหนี้ ละเมิด 1 ล้าน บาท ศาลชั้นต้น สั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ เพราะ มิใช่ ข้อเท็จจริง ที่ ว่ากล่าว กัน มา แล้ว ใน ศาลชั้นต้น โจทก์ ยื่น คำร้องอุทธรณ์ คำสั่ง ต่อ ศาลอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ สั่ง ยกคำร้อง ยืน ตาม คำสั่ง ของ ศาลชั้นต้น ถ้า ถือ ตาม แนว คำสั่ง คำร้อง ของ ศาลฎีกา ฉบับนี้ โจทก์ ย่อม ฎีกา คำสั่ง ต่อ ศาลฎีกา ไม่ได้ เพราะ เป็น การ สั่ง ไม่รับ อุทธรณ์ ด้วย เนื้อหา ใน อุทธรณ์ แล้ว จึง เป็น คำสั่ง ถึงที่สุด ตาม มาตรา 236 ขอให้ ผู้อ่าน ลอง เปรียบเทียบ ดู ผล ของ คำสั่ง ของ ศาลอุทธรณ์ ที่ สั่ง ยืน ไม่รับ อุทธรณ์ ทั้ง สอง กรณี ดังกล่าว (7) นอกเหนือ จาก ปัญหา ดังกล่าว ข้างต้น ก็ มี ปัญหา เกี่ยวกับ รูป แบบ ของ การ ฎีกา ตาม คำสั่ง คำร้อง ของ ศาลฎีกา ที่ บันทึก นี้ ทนายโจทก์ ได้ ทำ เป็น คำร้อง ต่อ ศาลฎีกา ขอให้ ศาลฎีกา มี คำสั่ง ให้ รับ ฎีกา โจทก์ ไว้ พิจารณา ไม่ได้ ทำ เป็น รูป ฎีกา ตาม หลักเกณฑ์ ตาม ปกติ ตาม คำสั่ง คำร้อง ของ ศาลฎีกา ที่ 340/2513 วินิจฉัย โดย ที่ ประชุมใหญ่ ก็ แสดง ว่า ได้ ทำ เป็น คำร้อง ไม่ใช่ ทำ ใน รูป ฎีกา พึง สังเกต ว่า กรณี ตาม คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ฉบับนี้ ไม่ใช่ เรื่อง ศาลชั้นต้น ไม่รับ ฎีกา แล้ว โจทก์ มา ยื่น คำร้อง ต่อ ศาลฎีกา ให้ ศาลฎีกา สั่ง รับ ฎีกา ตาม มาตรา 252 เนื่องจาก ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ผู้อุทธรณ์ จะ ฎีกา ต่อไป ไม่ได้ กฎหมาย จึง ไม่ได้ กำหนด รูป แบบ ของ การ ฎีกา ไว้ โดยเฉพาะ แต่ ตาม คำสั่ง คำร้อง ของ ศาลฎีกา ฉบับที่ บันทึก นี้ เหตุใด ศาลฎีกา จึง รับ วินิจฉัย ให้ ไม่ทราบ ที่ จะ ทำ เป็น อุทธรณ์ คำสั่ง หรือ ฎีกา คำสั่ง ใน รูป คำร้อง นั้น จะ ต้อง มี ตัว บท กฎหมาย ว่า ไว้ โดย ชัดแจ้ง เช่น ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 วรรคท้าย , 236, 252 ฯลฯ เป็นต้น ตาม คำร้อง ของ โจทก์ คดี นี้ รูปเรื่อง เป็น ข้อ ที่ มี การ โต้แย้ง คำสั่ง ของ ศาลอุทธรณ์ โดย หลัก จะ ต้อง ทำ เป็น รูป ฎีกา คำสั่ง ขึ้น มา ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 247 อยู่ ใน ข้อบังคับ ของ บทบัญญัติ ว่าด้วย การ ฎีกา จึง จะ ชอบ ด้วย หลักการ ไม่ใช่ ทำ เป็น รูป คำร้อง ต่อ ศาลฎีกา เช่น ใน คดี นี้ บาง ที จะ เห็น กัน ว่า เป็น เรื่อง เล็กน้อย และ ทำ กัน เร็ว ๆ เอา กัน ง่าย ๆ ไม่ คำนึง ถึง หลักการ ก็ เลย รับ วินิจฉัย ให้ ก็ เป็น ได้ ไพจิตร ปุญญพันธุ์