คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1159/2509หลักกฎหมาย: โจทก์สร้างบ้านรายพิพาทลงในที่ดินที่โจทก์เช่ามา แล้วขายฝากบ้านไว้กับจำเลยโดยไม่ได้พูดกันถึงเรื่องที่ดินที่ปลูกบ้านพิพาท แต่ขายฝากไว้ในราคาสูงมาก ดังนี้แสดงให้เห็นว่า สัญญาขายฝากบ้านรายพิพาทนี้โจทก์จำเลยมีความเข้าใจต่อกัน และเจตนาขายฝากบ้านรายพิพาทโดยประสงค์ให้บ้านรายพิพาทคงปลูกอยู่ในที่ดินนั้น ไม่ต้องรื้อบ้านรายพิพาทไป เมื่อโจทก์ไม่ไถ่คืนภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญา กรรมสิทธิ์ย่อมตกไปเป็นของจำเลยโดยโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยรื้อบ้านรายพิพาทไป(ประชุมใหญ่ครั้งที่ 18/2509)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ขายฝากเรือนรายพิพาทไว้กับจำเลย เมื่อพ้นกำหนดไถ่ถอนคืนแล้ว โจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยรื้อเรือนไป จำเลยก็เพิกเฉยเสีย จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยต่อสู้ว่า จำเลยรับซื้อฝากเรือนพิพาทเพื่อหวังได้รับประโยชน์จากการให้เช่าและอยู่อาศัย ไม่ใช่ซื้อเพื่อรื้อทิ้ง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า การซื้อขายเรือนย่อมเป็นการซื้อขายเรือนทั้งหลัง ไม่ใช่ซื้อเพื่อรื้อถอนไป ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่า โจทก์สร้างบ้านรายพิพาทลงในที่ดินที่โจทก์เช่ามาแล้วขายฝากบ้านไว้กับจำเลยโดยไม่ได้พูดกันถึงเรื่องที่ดินที่ปลูกบ้านพิพาท แต่ขายฝากไว้ในราคาสูงมาก ดังนี้แสดงให้เห็นว่าสัญญาขายฝากบ้านรายพิพาทนี้ โจทก์จำเลยมีความเข้าใจต่อกัน และเจตนาขายฝากบ้านรายพิพาทโดยประสงค์ให้บ้านรายพิพาทคงปลูกอยู่ในที่ดินนั้น ไม่ต้องรื้อบ้านรายพิพาทไป เมื่อโจทก์ไม่ไถ่คืนภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญา กรรมสิทธิ์ย่อมตกไปเป็นของจำเลยโดยโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยรื้อบ้านรายพิพาทไปพิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1159/2509นายไมตรี ชูจิตรโจทก์นางองุ่น วิเศษกลิ่นจำเลย ป.พ.พ. ม. 491โจทก์สร้างบ้านรายพิพาทลงในที่ดินที่โจทก์เช่ามา แล้วขายฝากบ้านไว้กับจำเลยโดยไม่ได้พูดกันถึงเรื่องที่ดินที่ปลูกบ้านพิพาท แต่ขายฝากไว้ในราคาสูงมาก ดังนี้แสดงให้เห็นว่า สัญญาขายฝากบ้านรายพิพาทนี้โจทก์จำเลยมีความเข้าใจต่อกัน และเจตนาขายฝากบ้านรายพิพาทโดยประสงค์ให้บ้านรายพิพาทคงปลูกอยู่ในที่ดินนั้น ไม่ต้องรื้อบ้านรายพิพาทไป เมื่อโจทก์ไม่ไถ่คืนภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญา กรรมสิทธิ์ย่อมตกไปเป็นของจำเลยโดยโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยรื้อบ้านรายพิพาทไป(ประชุมใหญ่ครั้งที่ 18/2509)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ขายฝากเรือนรายพิพาทไว้กับจำเลย เมื่อพ้นกำหนดไถ่ถอนคืนแล้ว โจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยรื้อเรือนไป จำเลยก็เพิกเฉยเสีย จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยต่อสู้ว่า จำเลยรับซื้อฝากเรือนพิพาทเพื่อหวังได้รับประโยชน์จากการให้เช่าและอยู่อาศัย ไม่ใช่ซื้อเพื่อรื้อทิ้ง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า การซื้อขายเรือนย่อมเป็นการซื้อขายเรือนทั้งหลัง ไม่ใช่ซื้อเพื่อรื้อถอนไป ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่า โจทก์สร้างบ้านรายพิพาทลงในที่ดินที่โจทก์เช่ามาแล้วขายฝากบ้านไว้กับจำเลยโดยไม่ได้พูดกันถึงเรื่องที่ดินที่ปลูกบ้านพิพาท แต่ขายฝากไว้ในราคาสูงมาก ดังนี้แสดงให้เห็นว่าสัญญาขายฝากบ้านรายพิพาทนี้ โจทก์จำเลยมีความเข้าใจต่อกัน และเจตนาขายฝากบ้านรายพิพาทโดยประสงค์ให้บ้านรายพิพาทคงปลูกอยู่ในที่ดินนั้น ไม่ต้องรื้อบ้านรายพิพาทไป เมื่อโจทก์ไม่ไถ่คืนภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญา กรรมสิทธิ์ย่อมตกไปเป็นของจำเลยโดยโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยรื้อบ้านรายพิพาทไปพิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์(วงษ์ วีระพงศ์-อรรถไพศาลศรุดี-มณี ชุติวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ขายฝากเรือนรายพิพาทไว้กับจำเลย เมื่อพ้นกำหนดไถ่ถอนคืนแล้ว โจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยรื้อเรือนไป จำเลยก็เพิกเฉยเสีย จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยต่อสู้ว่า จำเลยรับซื้อฝากเรือนพิพาทเพื่อหวังได้รับประโยชน์จากการให้เช่าและอยู่อาศัย ไม่ใช่ซื้อเพื่อรื้อทิ้ง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า การซื้อขายเรือนย่อมเป็นการซื้อขายเรือนทั้งหลัง ไม่ใช่ซื้อเพื่อรื้อถอนไป ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่า โจทก์สร้างบ้านรายพิพาทลงในที่ดินที่โจทก์เช่ามาแล้วขายฝากบ้านไว้กับจำเลยโดยไม่ได้พูดกันถึงเรื่องที่ดินที่ปลูกบ้านพิพาท แต่ขายฝากไว้ในราคาสูงมาก ดังนี้แสดงให้เห็นว่าสัญญาขายฝากบ้านรายพิพาทนี้ โจทก์จำเลยมีความเข้าใจต่อกัน และเจตนาขายฝากบ้านรายพิพาทโดยประสงค์ให้บ้านรายพิพาทคงปลูกอยู่ในที่ดินนั้น ไม่ต้องรื้อบ้านรายพิพาทไป เมื่อโจทก์ไม่ไถ่คืนภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญา กรรมสิทธิ์ย่อมตกไปเป็นของจำเลยโดยโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยรื้อบ้านรายพิพาทไปพิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1159/2509นายไมตรี ชูจิตรโจทก์นางองุ่น วิเศษกลิ่นจำเลย ป.พ.พ. ม. 491โจทก์สร้างบ้านรายพิพาทลงในที่ดินที่โจทก์เช่ามา แล้วขายฝากบ้านไว้กับจำเลยโดยไม่ได้พูดกันถึงเรื่องที่ดินที่ปลูกบ้านพิพาท แต่ขายฝากไว้ในราคาสูงมาก ดังนี้แสดงให้เห็นว่า สัญญาขายฝากบ้านรายพิพาทนี้โจทก์จำเลยมีความเข้าใจต่อกัน และเจตนาขายฝากบ้านรายพิพาทโดยประสงค์ให้บ้านรายพิพาทคงปลูกอยู่ในที่ดินนั้น ไม่ต้องรื้อบ้านรายพิพาทไป เมื่อโจทก์ไม่ไถ่คืนภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญา กรรมสิทธิ์ย่อมตกไปเป็นของจำเลยโดยโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยรื้อบ้านรายพิพาทไป(ประชุมใหญ่ครั้งที่ 18/2509)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ขายฝากเรือนรายพิพาทไว้กับจำเลย เมื่อพ้นกำหนดไถ่ถอนคืนแล้ว โจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยรื้อเรือนไป จำเลยก็เพิกเฉยเสีย จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยต่อสู้ว่า จำเลยรับซื้อฝากเรือนพิพาทเพื่อหวังได้รับประโยชน์จากการให้เช่าและอยู่อาศัย ไม่ใช่ซื้อเพื่อรื้อทิ้ง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า การซื้อขายเรือนย่อมเป็นการซื้อขายเรือนทั้งหลัง ไม่ใช่ซื้อเพื่อรื้อถอนไป ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่า โจทก์สร้างบ้านรายพิพาทลงในที่ดินที่โจทก์เช่ามาแล้วขายฝากบ้านไว้กับจำเลยโดยไม่ได้พูดกันถึงเรื่องที่ดินที่ปลูกบ้านพิพาท แต่ขายฝากไว้ในราคาสูงมาก ดังนี้แสดงให้เห็นว่าสัญญาขายฝากบ้านรายพิพาทนี้ โจทก์จำเลยมีความเข้าใจต่อกัน และเจตนาขายฝากบ้านรายพิพาทโดยประสงค์ให้บ้านรายพิพาทคงปลูกอยู่ในที่ดินนั้น ไม่ต้องรื้อบ้านรายพิพาทไป เมื่อโจทก์ไม่ไถ่คืนภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญา กรรมสิทธิ์ย่อมตกไปเป็นของจำเลยโดยโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยรื้อบ้านรายพิพาทไปพิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์(วงษ์ วีระพงศ์-อรรถไพศาลศรุดี-มณี ชุติวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ