คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5494/2537หลักกฎหมาย: ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 145 และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ มาตรา 46 ประกอบด้วย มาตรา 15คำพิพากษาในคดีอาญาจะผูกพันแต่คู่ความเท่านั้น เมื่อจำเลยที่ 2หาได้เป็นคู่ความในคดีอาญา ข้อเท็จจริงในคดีอาญาที่วินิจฉัยว่าจำเลยที่ 1 ขับรถโดยประมาทนั้น จึงไม่มีผลผูกพันจำเลยที่ 2ซึ่งเป็นบุคคลภายนอก จำเลยที่ 2 จึงชอบที่จะยกข้อต่อสู้และนำสืบได้ว่า จำเลยที่ 1 มิได้เป็นฝ่ายประมาท และในการพิพากษาคดีส่วนแพ่งนี้ ศาลก็ไม่จำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา จำเลยทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาของโจทก์สำหรับฟ้องเดิมของโจทก์ และฟ้องแย้งของจำเลยที่ 2 ต่างไม่เกิน 200,000 บาทต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่ง ที่โจทก์ฎีกาว่า เหตุรถชนกันเกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 1 แต่ฝ่ายเดียวนั้น เป็นฎีกาในข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามตามบทบัญญัติดังกล่าวโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดจำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 2 ขับรถยนต์ไปในทางการที่จ้างด้วยความประมาทเลินเล่อชนรถยนต์ของโจทก์เสียหาย และทำให้โจทก์ได้รับอันตรายแก่กาย พนักงานอัยการจังหวัดสิงห์บุรีดำเนินคดีอาญาแก่จำเลยที่ 1 ในข้อหาขับรถยนต์โดยประมาท เป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายแก่กายและทรัพย์สินของผู้อื่นเสียหาย จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพ ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนเป็นเงิน 49,302.60 บาท ให้แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยระหว่างพิจารณาโจทก์ทิ้งฟ้องจำเลยที่ 1 ศาลชั้นต้นจำหน่ายคดีเฉพาะตัวจำเลยที่ 1 ออกจากสารบบความจำเลยที่ 2 ให้การและฟ้องแย้งว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม จำเลยที่ 1 ไม่ได้ขับรถยนต์ด้วยความประมาท โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากจำเลยที่ 2 เหตุที่รถชนกันเกิดขึ้นเพราะความประมาทเลินเล่อของโจทก์ ขอให้ยกฟ้องและบังคับให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายค่าขาดประโยชน์อันควรได้และดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันทำละเมิดจนถึงวันฟ้องแย้ง เป็นเงินรวมทั้งสิ้น16,680 บาท ให้แก่จำเลยที่ 2 พร้อมดอกเบี้ยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า เหตุที่รถชนกันเกิดจากความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์ ขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน13,078 บาท แก่จำเลยที่ 2 พร้อมดอกเบี้ยโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาข้อกฎหมายว่าในการพิพากษาคดีนี้ซึ่งเป็นคดีส่วนแพ่ง ศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในคำพิพากษาคดีส่วนอาญาในสำนวนคดีอาญาซึ่งถึงที่สุดแล้วว่า จำเลยที่ 1 ขับรถโดยประมาทหรือไม่ ในปัญหานี้เห็นว่าบทบัญญัติมาตรา 46 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาต้องอยู่ภายใต้บังคับของมาตรา 145แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และมาตรา 15 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา กล่าวคือ คำพิพากษาในคดีอาญาจะผูกพันแต่คู่ความเท่านั้น เมื่อจำเลยที่ 2 หาได้เป็นคู่ความในคดีอาญาดังกล่าว ข้อเท็จจริงในคดีอาญาดังกล่าวที่วินิจฉัยว่าจำเลยที่ 1 ขับรถโดยประมาทนั้น จึงไม่มีผลผูกพันจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นบุคคลภายนอก จำเลยที่ 2 จังชอบที่จะยกข้อต่อสู้และนำสืบได้ว่า จำเลยที่ 1มิได้เป็นฝ่ายประมาท และในการพิพากษาคดีนี้ ศาลก็ไม่จำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในคำพิพากษาคดีส่วนอาญาในสำนวนคดีอาญาดังกล่าว แต่เป็นกรณีที่ต้องฟังข้อเท็จจริงกันใหม่จากพยานหลักฐานที่คู่ความนำสืบกันในสำนวนคดีนี้ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า เหตุรถชนกันในคดีนี้เกิดขึ้นเพราะความประมาทของจำเลยที่ 1 แต่ฝ่ายเดียวนั้น เห็นว่า จำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทกั้นในชั้นฎีกาของโจทก์สำหรับฟ้องเดิมของโจทก์ และฟ้องแย้งของจำเลยที่ 2 ต่างไม่เกิน 200,000 บาท จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248วรรคหนึ่ง ที่โจทก์ฎีกาว่า เหตุรถชนกันเกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 1 แต่ฝ่ายเดียวนั้น เป็นฎีกาในข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามฎีกาตามบทบัญญัติดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5494/2537นาย บรรยง บุณยวาณิชย์กุลโจทก์นาย ทอง ผิด ศักดิ์ศ รี กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 46 ป.วิ.พ. ม. 145, ม. 248 วรรคหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 145 และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ มาตรา 46 ประกอบด้วย มาตรา 15คำพิพากษาในคดีอาญาจะผูกพันแต่คู่ความเท่านั้น เมื่อจำเลยที่ 2หาได้เป็นคู่ความในคดีอาญา ข้อเท็จจริงในคดีอาญาที่วินิจฉัยว่าจำเลยที่ 1 ขับรถโดยประมาทนั้น จึงไม่มีผลผูกพันจำเลยที่ 2ซึ่งเป็นบุคคลภายนอก จำเลยที่ 2 จึงชอบที่จะยกข้อต่อสู้และนำสืบได้ว่า จำเลยที่ 1 มิได้เป็นฝ่ายประมาท และในการพิพากษาคดีส่วนแพ่งนี้ ศาลก็ไม่จำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา จำเลยทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาของโจทก์สำหรับฟ้องเดิมของโจทก์ และฟ้องแย้งของจำเลยที่ 2 ต่างไม่เกิน 200,000 บาทต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่ง ที่โจทก์ฎีกาว่า เหตุรถชนกันเกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 1 แต่ฝ่ายเดียวนั้น เป็นฎีกาในข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามตามบทบัญญัติดังกล่าวโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดจำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 2 ขับรถยนต์ไปในทางการที่จ้างด้วยความประมาทเลินเล่อชนรถยนต์ของโจทก์เสียหาย และทำให้โจทก์ได้รับอันตรายแก่กาย พนักงานอัยการจังหวัดสิงห์บุรีดำเนินคดีอาญาแก่จำเลยที่ 1 ในข้อหาขับรถยนต์โดยประมาท เป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายแก่กายและทรัพย์สินของผู้อื่นเสียหาย จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพ ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนเป็นเงิน 49,302.60 บาท ให้แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยระหว่างพิจารณาโจทก์ทิ้งฟ้องจำเลยที่ 1 ศาลชั้นต้นจำหน่ายคดีเฉพาะตัวจำเลยที่ 1 ออกจากสารบบความจำเลยที่ 2 ให้การและฟ้องแย้งว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม จำเลยที่ 1 ไม่ได้ขับรถยนต์ด้วยความประมาท โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากจำเลยที่ 2 เหตุที่รถชนกันเกิดขึ้นเพราะความประมาทเลินเล่อของโจทก์ ขอให้ยกฟ้องและบังคับให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายค่าขาดประโยชน์อันควรได้และดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันทำละเมิดจนถึงวันฟ้องแย้ง เป็นเงินรวมทั้งสิ้น16,680 บาท ให้แก่จำเลยที่ 2 พร้อมดอกเบี้ยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า เหตุที่รถชนกันเกิดจากความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์ ขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน13,078 บาท แก่จำเลยที่ 2 พร้อมดอกเบี้ยโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาข้อกฎหมายว่าในการพิพากษาคดีนี้ซึ่งเป็นคดีส่วนแพ่ง ศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในคำพิพากษาคดีส่วนอาญาในสำนวนคดีอาญาซึ่งถึงที่สุดแล้วว่า จำเลยที่ 1 ขับรถโดยประมาทหรือไม่ ในปัญหานี้เห็นว่าบทบัญญัติมาตรา 46 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาต้องอยู่ภายใต้บังคับของมาตรา 145แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และมาตรา 15 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา กล่าวคือ คำพิพากษาในคดีอาญาจะผูกพันแต่คู่ความเท่านั้น เมื่อจำเลยที่ 2 หาได้เป็นคู่ความในคดีอาญาดังกล่าว ข้อเท็จจริงในคดีอาญาดังกล่าวที่วินิจฉัยว่าจำเลยที่ 1 ขับรถโดยประมาทนั้น จึงไม่มีผลผูกพันจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นบุคคลภายนอก จำเลยที่ 2 จังชอบที่จะยกข้อต่อสู้และนำสืบได้ว่า จำเลยที่ 1มิได้เป็นฝ่ายประมาท และในการพิพากษาคดีนี้ ศาลก็ไม่จำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในคำพิพากษาคดีส่วนอาญาในสำนวนคดีอาญาดังกล่าว แต่เป็นกรณีที่ต้องฟังข้อเท็จจริงกันใหม่จากพยานหลักฐานที่คู่ความนำสืบกันในสำนวนคดีนี้ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า เหตุรถชนกันในคดีนี้เกิดขึ้นเพราะความประมาทของจำเลยที่ 1 แต่ฝ่ายเดียวนั้น เห็นว่า จำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทกั้นในชั้นฎีกาของโจทก์สำหรับฟ้องเดิมของโจทก์ และฟ้องแย้งของจำเลยที่ 2 ต่างไม่เกิน 200,000 บาท จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248วรรคหนึ่ง ที่โจทก์ฎีกาว่า เหตุรถชนกันเกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 1 แต่ฝ่ายเดียวนั้น เป็นฎีกาในข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามฎีกาตามบทบัญญัติดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายืน(อัครวิทย์ สุมาวงศ์-ก้าน อันนานนท์-ไพศาล รางชางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดจำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 2 ขับรถยนต์ไปในทางการที่จ้างด้วยความประมาทเลินเล่อชนรถยนต์ของโจทก์เสียหาย และทำให้โจทก์ได้รับอันตรายแก่กาย พนักงานอัยการจังหวัดสิงห์บุรีดำเนินคดีอาญาแก่จำเลยที่ 1 ในข้อหาขับรถยนต์โดยประมาท เป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายแก่กายและทรัพย์สินของผู้อื่นเสียหาย จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพ ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนเป็นเงิน 49,302.60 บาท ให้แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยระหว่างพิจารณาโจทก์ทิ้งฟ้องจำเลยที่ 1 ศาลชั้นต้นจำหน่ายคดีเฉพาะตัวจำเลยที่ 1 ออกจากสารบบความจำเลยที่ 2 ให้การและฟ้องแย้งว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม จำเลยที่ 1 ไม่ได้ขับรถยนต์ด้วยความประมาท โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากจำเลยที่ 2 เหตุที่รถชนกันเกิดขึ้นเพราะความประมาทเลินเล่อของโจทก์ ขอให้ยกฟ้องและบังคับให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายค่าขาดประโยชน์อันควรได้และดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันทำละเมิดจนถึงวันฟ้องแย้ง เป็นเงินรวมทั้งสิ้น16,680 บาท ให้แก่จำเลยที่ 2 พร้อมดอกเบี้ยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า เหตุที่รถชนกันเกิดจากความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์ ขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน13,078 บาท แก่จำเลยที่ 2 พร้อมดอกเบี้ยโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาข้อกฎหมายว่าในการพิพากษาคดีนี้ซึ่งเป็นคดีส่วนแพ่ง ศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในคำพิพากษาคดีส่วนอาญาในสำนวนคดีอาญาซึ่งถึงที่สุดแล้วว่า จำเลยที่ 1 ขับรถโดยประมาทหรือไม่ ในปัญหานี้เห็นว่าบทบัญญัติมาตรา 46 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาต้องอยู่ภายใต้บังคับของมาตรา 145แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และมาตรา 15 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา กล่าวคือ คำพิพากษาในคดีอาญาจะผูกพันแต่คู่ความเท่านั้น เมื่อจำเลยที่ 2 หาได้เป็นคู่ความในคดีอาญาดังกล่าว ข้อเท็จจริงในคดีอาญาดังกล่าวที่วินิจฉัยว่าจำเลยที่ 1 ขับรถโดยประมาทนั้น จึงไม่มีผลผูกพันจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นบุคคลภายนอก จำเลยที่ 2 จังชอบที่จะยกข้อต่อสู้และนำสืบได้ว่า จำเลยที่ 1มิได้เป็นฝ่ายประมาท และในการพิพากษาคดีนี้ ศาลก็ไม่จำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในคำพิพากษาคดีส่วนอาญาในสำนวนคดีอาญาดังกล่าว แต่เป็นกรณีที่ต้องฟังข้อเท็จจริงกันใหม่จากพยานหลักฐานที่คู่ความนำสืบกันในสำนวนคดีนี้ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า เหตุรถชนกันในคดีนี้เกิดขึ้นเพราะความประมาทของจำเลยที่ 1 แต่ฝ่ายเดียวนั้น เห็นว่า จำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทกั้นในชั้นฎีกาของโจทก์สำหรับฟ้องเดิมของโจทก์ และฟ้องแย้งของจำเลยที่ 2 ต่างไม่เกิน 200,000 บาท จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248วรรคหนึ่ง ที่โจทก์ฎีกาว่า เหตุรถชนกันเกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 1 แต่ฝ่ายเดียวนั้น เป็นฎีกาในข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามฎีกาตามบทบัญญัติดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5494/2537นาย บรรยง บุณยวาณิชย์กุลโจทก์นาย ทอง ผิด ศักดิ์ศ รี กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 46 ป.วิ.พ. ม. 145, ม. 248 วรรคหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 145 และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ มาตรา 46 ประกอบด้วย มาตรา 15คำพิพากษาในคดีอาญาจะผูกพันแต่คู่ความเท่านั้น เมื่อจำเลยที่ 2หาได้เป็นคู่ความในคดีอาญา ข้อเท็จจริงในคดีอาญาที่วินิจฉัยว่าจำเลยที่ 1 ขับรถโดยประมาทนั้น จึงไม่มีผลผูกพันจำเลยที่ 2ซึ่งเป็นบุคคลภายนอก จำเลยที่ 2 จึงชอบที่จะยกข้อต่อสู้และนำสืบได้ว่า จำเลยที่ 1 มิได้เป็นฝ่ายประมาท และในการพิพากษาคดีส่วนแพ่งนี้ ศาลก็ไม่จำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา จำเลยทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาของโจทก์สำหรับฟ้องเดิมของโจทก์ และฟ้องแย้งของจำเลยที่ 2 ต่างไม่เกิน 200,000 บาทต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่ง ที่โจทก์ฎีกาว่า เหตุรถชนกันเกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 1 แต่ฝ่ายเดียวนั้น เป็นฎีกาในข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามตามบทบัญญัติดังกล่าวโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดจำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 2 ขับรถยนต์ไปในทางการที่จ้างด้วยความประมาทเลินเล่อชนรถยนต์ของโจทก์เสียหาย และทำให้โจทก์ได้รับอันตรายแก่กาย พนักงานอัยการจังหวัดสิงห์บุรีดำเนินคดีอาญาแก่จำเลยที่ 1 ในข้อหาขับรถยนต์โดยประมาท เป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายแก่กายและทรัพย์สินของผู้อื่นเสียหาย จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพ ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนเป็นเงิน 49,302.60 บาท ให้แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยระหว่างพิจารณาโจทก์ทิ้งฟ้องจำเลยที่ 1 ศาลชั้นต้นจำหน่ายคดีเฉพาะตัวจำเลยที่ 1 ออกจากสารบบความจำเลยที่ 2 ให้การและฟ้องแย้งว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม จำเลยที่ 1 ไม่ได้ขับรถยนต์ด้วยความประมาท โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากจำเลยที่ 2 เหตุที่รถชนกันเกิดขึ้นเพราะความประมาทเลินเล่อของโจทก์ ขอให้ยกฟ้องและบังคับให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายค่าขาดประโยชน์อันควรได้และดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันทำละเมิดจนถึงวันฟ้องแย้ง เป็นเงินรวมทั้งสิ้น16,680 บาท ให้แก่จำเลยที่ 2 พร้อมดอกเบี้ยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า เหตุที่รถชนกันเกิดจากความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์ ขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน13,078 บาท แก่จำเลยที่ 2 พร้อมดอกเบี้ยโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาข้อกฎหมายว่าในการพิพากษาคดีนี้ซึ่งเป็นคดีส่วนแพ่ง ศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในคำพิพากษาคดีส่วนอาญาในสำนวนคดีอาญาซึ่งถึงที่สุดแล้วว่า จำเลยที่ 1 ขับรถโดยประมาทหรือไม่ ในปัญหานี้เห็นว่าบทบัญญัติมาตรา 46 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาต้องอยู่ภายใต้บังคับของมาตรา 145แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และมาตรา 15 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา กล่าวคือ คำพิพากษาในคดีอาญาจะผูกพันแต่คู่ความเท่านั้น เมื่อจำเลยที่ 2 หาได้เป็นคู่ความในคดีอาญาดังกล่าว ข้อเท็จจริงในคดีอาญาดังกล่าวที่วินิจฉัยว่าจำเลยที่ 1 ขับรถโดยประมาทนั้น จึงไม่มีผลผูกพันจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นบุคคลภายนอก จำเลยที่ 2 จังชอบที่จะยกข้อต่อสู้และนำสืบได้ว่า จำเลยที่ 1มิได้เป็นฝ่ายประมาท และในการพิพากษาคดีนี้ ศาลก็ไม่จำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในคำพิพากษาคดีส่วนอาญาในสำนวนคดีอาญาดังกล่าว แต่เป็นกรณีที่ต้องฟังข้อเท็จจริงกันใหม่จากพยานหลักฐานที่คู่ความนำสืบกันในสำนวนคดีนี้ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า เหตุรถชนกันในคดีนี้เกิดขึ้นเพราะความประมาทของจำเลยที่ 1 แต่ฝ่ายเดียวนั้น เห็นว่า จำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทกั้นในชั้นฎีกาของโจทก์สำหรับฟ้องเดิมของโจทก์ และฟ้องแย้งของจำเลยที่ 2 ต่างไม่เกิน 200,000 บาท จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248วรรคหนึ่ง ที่โจทก์ฎีกาว่า เหตุรถชนกันเกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 1 แต่ฝ่ายเดียวนั้น เป็นฎีกาในข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามฎีกาตามบทบัญญัติดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายืน(อัครวิทย์ สุมาวงศ์-ก้าน อันนานนท์-ไพศาล รางชางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ