คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 40447หลักกฎหมาย: จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ จำเลยให้การเป็นพยานเบิกความว่าแย่งการครอบครอง ข้อนี้ไม่เป็นประเด็น เพราะจำเลยมิได้ยื่นคำให้การ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์กับให้ใช้ค่าเสียหาย จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "จำเลยที่ 1 อ้างตนเองเป็นพยานเบิกความว่า เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2518 จำเลยที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทจากนางสาวศิริวรรณพนาสกุล การทำสัญญาซื้อขายกันเอง ไม่ได้จดทะเบียนที่ดินพิพาทเป็นที่ดินไม่มีหนังสือสำคัญ หลังจากซื้อแล้ว จำเลยที่ 1 เข้าครอบครองทำประโยชน์โดยเริ่มปลูกอ้อยตั้งแต่ พ.ศ. 2518 ตลอดมาจนบัดนี้ โจทก์ไม่เสียหายตามฟ้อง" ฯลฯ"คำเบิกความของจำเลยที่ 1 ที่อ้างว่าซื้อที่ดินพิพาทจากนางสาวศิริวรรณพนาสกุล นั้นเลื่อยลอยไม่มีเหตุผล ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์ทั้งสองครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินพิพาทจริงส่วนปัญหาเรื่องโจทก์มีสิทธิฟ้องเรียกคืนที่ดินพิพาทหรือไม่ ตามที่จำเลยที่ 1ฎีกา เห็นว่าคดีนี้จำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การ จึงไม่มีประเด็นเรื่องแย่งการครอบครอง ถึงแม้ศาลชั้นต้นศาลอุทธรณ์จะวินิจฉัยมา ศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3338 - 3339/2522นางเฮียะ แซ่ฮึงหรืออึ้งโจทก์นายสว่าง ชัยรุ่งเรือง กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 199, ม. 225จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ จำเลยให้การเป็นพยานเบิกความว่าแย่งการครอบครอง ข้อนี้ไม่เป็นประเด็น เพราะจำเลยมิได้ยื่นคำให้การ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์กับให้ใช้ค่าเสียหาย จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "จำเลยที่ 1 อ้างตนเองเป็นพยานเบิกความว่า เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2518 จำเลยที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทจากนางสาวศิริวรรณพนาสกุล การทำสัญญาซื้อขายกันเอง ไม่ได้จดทะเบียนที่ดินพิพาทเป็นที่ดินไม่มีหนังสือสำคัญ หลังจากซื้อแล้ว จำเลยที่ 1 เข้าครอบครองทำประโยชน์โดยเริ่มปลูกอ้อยตั้งแต่ พ.ศ. 2518 ตลอดมาจนบัดนี้ โจทก์ไม่เสียหายตามฟ้อง" ฯลฯ"คำเบิกความของจำเลยที่ 1 ที่อ้างว่าซื้อที่ดินพิพาทจากนางสาวศิริวรรณพนาสกุล นั้นเลื่อยลอยไม่มีเหตุผล ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์ทั้งสองครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินพิพาทจริงส่วนปัญหาเรื่องโจทก์มีสิทธิฟ้องเรียกคืนที่ดินพิพาทหรือไม่ ตามที่จำเลยที่ 1ฎีกา เห็นว่าคดีนี้จำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การ จึงไม่มีประเด็นเรื่องแย่งการครอบครอง ถึงแม้ศาลชั้นต้นศาลอุทธรณ์จะวินิจฉัยมา ศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายืน(สมชัย ทรัพยวณิช-เฟื่องขจิต รัศมิภูติ-แต่ง ทองภักดี)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ จึงไม่มีข้อต่อสู้ข้ออ้างของโจทก์ แต่ก็ถือว่าจำเลยรับแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 84(1)ไม่ได้ โจทก์จึงต้องสืบพยานประกอบคดีของโจทก์ จำเลยมีสิทธิสาบานตนให้การเป็นพยานเองตาม มาตรา 199 วรรคสอง และถามค้านพยานโจทก์ไม่ แต่อ้างพยานอื่นเข้าสืบไม่ได้ จึงมีผลเพียงว่าจำเลยถามค้านพยานโจทก์ได้ นำสืบพยานโดยอ้างตนเองหักล้างปฎิเสธข้ออ้างของโจทก์ได้ตาม มาตรา 87 แต่ไม่มีประเด็นใหม่เป็นข้อต่อสู้และนำสืบของจำเลยอีกนัยหนึ่งคือ ที่จำเลยอ้างตนเป็นพยานเข้าสืบได้นั้น ก็เฉพาะที่ปฏิเสธและหักล้างข้ออ้างของโจทก์เท่านั้น ไม่ใช่นำสืบเป็นข้อต่อสู้ขึ้นใหม่ จิตติคำพิพากษา: ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์กับให้ใช้ค่าเสียหาย จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "จำเลยที่ 1 อ้างตนเองเป็นพยานเบิกความว่า เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2518 จำเลยที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทจากนางสาวศิริวรรณพนาสกุล การทำสัญญาซื้อขายกันเอง ไม่ได้จดทะเบียนที่ดินพิพาทเป็นที่ดินไม่มีหนังสือสำคัญ หลังจากซื้อแล้ว จำเลยที่ 1 เข้าครอบครองทำประโยชน์โดยเริ่มปลูกอ้อยตั้งแต่ พ.ศ. 2518 ตลอดมาจนบัดนี้ โจทก์ไม่เสียหายตามฟ้อง" ฯลฯ"คำเบิกความของจำเลยที่ 1 ที่อ้างว่าซื้อที่ดินพิพาทจากนางสาวศิริวรรณพนาสกุล นั้นเลื่อยลอยไม่มีเหตุผล ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์ทั้งสองครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินพิพาทจริงส่วนปัญหาเรื่องโจทก์มีสิทธิฟ้องเรียกคืนที่ดินพิพาทหรือไม่ ตามที่จำเลยที่ 1ฎีกา เห็นว่าคดีนี้จำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การ จึงไม่มีประเด็นเรื่องแย่งการครอบครอง ถึงแม้ศาลชั้นต้นศาลอุทธรณ์จะวินิจฉัยมา ศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3338 - 3339/2522นางเฮียะ แซ่ฮึงหรืออึ้งโจทก์นายสว่าง ชัยรุ่งเรือง กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 199, ม. 225จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ จำเลยให้การเป็นพยานเบิกความว่าแย่งการครอบครอง ข้อนี้ไม่เป็นประเด็น เพราะจำเลยมิได้ยื่นคำให้การ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์กับให้ใช้ค่าเสียหาย จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "จำเลยที่ 1 อ้างตนเองเป็นพยานเบิกความว่า เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2518 จำเลยที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทจากนางสาวศิริวรรณพนาสกุล การทำสัญญาซื้อขายกันเอง ไม่ได้จดทะเบียนที่ดินพิพาทเป็นที่ดินไม่มีหนังสือสำคัญ หลังจากซื้อแล้ว จำเลยที่ 1 เข้าครอบครองทำประโยชน์โดยเริ่มปลูกอ้อยตั้งแต่ พ.ศ. 2518 ตลอดมาจนบัดนี้ โจทก์ไม่เสียหายตามฟ้อง" ฯลฯ"คำเบิกความของจำเลยที่ 1 ที่อ้างว่าซื้อที่ดินพิพาทจากนางสาวศิริวรรณพนาสกุล นั้นเลื่อยลอยไม่มีเหตุผล ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์ทั้งสองครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินพิพาทจริงส่วนปัญหาเรื่องโจทก์มีสิทธิฟ้องเรียกคืนที่ดินพิพาทหรือไม่ ตามที่จำเลยที่ 1ฎีกา เห็นว่าคดีนี้จำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การ จึงไม่มีประเด็นเรื่องแย่งการครอบครอง ถึงแม้ศาลชั้นต้นศาลอุทธรณ์จะวินิจฉัยมา ศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายืน(สมชัย ทรัพยวณิช-เฟื่องขจิต รัศมิภูติ-แต่ง ทองภักดี)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ จึงไม่มีข้อต่อสู้ข้ออ้างของโจทก์ แต่ก็ถือว่าจำเลยรับแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 84(1)ไม่ได้ โจทก์จึงต้องสืบพยานประกอบคดีของโจทก์ จำเลยมีสิทธิสาบานตนให้การเป็นพยานเองตาม มาตรา 199 วรรคสอง และถามค้านพยานโจทก์ไม่ แต่อ้างพยานอื่นเข้าสืบไม่ได้ จึงมีผลเพียงว่าจำเลยถามค้านพยานโจทก์ได้ นำสืบพยานโดยอ้างตนเองหักล้างปฎิเสธข้ออ้างของโจทก์ได้ตาม มาตรา 87 แต่ไม่มีประเด็นใหม่เป็นข้อต่อสู้และนำสืบของจำเลยอีกนัยหนึ่งคือ ที่จำเลยอ้างตนเป็นพยานเข้าสืบได้นั้น ก็เฉพาะที่ปฏิเสธและหักล้างข้ออ้างของโจทก์เท่านั้น ไม่ใช่นำสืบเป็นข้อต่อสู้ขึ้นใหม่ จิตติ