คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3309/2533หลักกฎหมาย: การพิจารณาหาราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้าชนิดใด ต้องนำราคาขายส่งสินค้าที่มีคุณภาพเหมือนกันมาเทียบเคียง การหาราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ จึงต้องเทียบเคียงกับราคาของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพเช่นเดียวกัน การที่กรมศุลกากรนำราคาผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพสูงกว่าสินค้าที่นำเข้าแล้วลดราคาลงมาเทียบเคียง ย่อมไม่ใช่ราคาขายส่งของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพอย่างเดียวกันจึงมิใช่ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้าที่นำเข้าดังที่กฎหมายบัญญัติไว้ การประเมินเรียกเก็บภาษีอากรโดยวิธีการดังกล่าวจึงไม่ชอบโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นนิติบุคคลได้นำผ้าเส้นใยประดิษฐ์จากเมืองฮ่องกงเข้ามาในราชอาณาจักร น้ำหนัก 1,337.80กิโลกรัม โดยสำแดงราคาสินค้าเป็นเงิน 35,080 บาท และเป็นค่าอากรขาเข้า ภาษีการค้า และภาษีบำรุงเทศบาลรวม 11,342.54 บาท ขณะนั้นยังไม่มีราคาสินค้าเปรียบเทียบการประเมิน เจ้าพนักงานของกรมศุลกากรโจทก์ที่ 1 จึงให้จำเลยที่ 1 วางประกันเงินค่าภาษีอากร แล้วตรวจปล่อยสินค้าให้จำเลยที่ 1 รับไป แต่ต่อมาได้ตรวจสอบพบว่า จำเลยที่ 1 สำแดงราคาสินค้าต่ำกว่าราคาอันแท้จริงในท้องตลาดจึงได้ประเมินให้จำเลยที่ 1 ชำระภาษีอากรเพิ่มขึ้นเป็น 32,030.92บาท แต่จำเลยไม่นำค่าภาษีอากรที่ต้องชำระเพิ่มมาชำระ จำเลยที่ 2เป็นหุ้นส่วนไม่จำกัดความรับผิด และเป็นผู้ชำระบัญชีของจำเลยที่ 1 ต้องรับผิดด้วย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสอง ชำระค่าภาษีอากรที่ต้องชำระเพิ่มพร้อมเงินเพิ่มจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การจำเลยที่ 2 ให้การว่า การที่โจทก์ประเมินราคาสินค้าโดยใช้วิธีเทียบเคียงกับราคาสินค้าของผู้อื่นเป็นการกระทำที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย โจทก์ไม่มีสิทธิคิดภาษีอากรเพิ่ม ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังยุติตามคำพิพากษาของศาลภาษีอากรกลางว่า เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2520 จำเลยที่ 1 นำผ้าเส้นใยประดิษฐ์สำหรับยัด เป็นนวม กว้าง 46 นิ้ว ยาว 20,000 หลาหนัก 80 กรัม ต่อ 1 ตารางเมตร ในราคาหลาละ 0.40 เหรียญฮ่องกงจากเมืองฮ่องกงเข้ามาในราชอาณาจักร ในการนำของออกจำเลยที่ 1ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้าสำแดงราคาสินค้าดังกล่าวเพื่อชำระอากรขาเข้า ภาษีการค้า ภาษีบำรุงเทศบาลเป็นเงิน8,000 เหรียญฮ่องกง คำนวณเป็นเงินบาทได้ 35,080 บาท ซึ่งจะต้องชำระภาษีอากรรวม 11,942.54 บาท เนื่องจากขณะนั้นยังไม่มีราคาอันแท้จริงในท้องตลาด พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 จึงให้ผู้นำเข้าวางเงินเพิ่มเติมเป็นประกันเงินภาษีอากรที่จะต้องชำระ7,700 บาท แล้วตรวจปล่อยสินค้าให้จำเลยที่ 1 รับไป ต่อมาเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 เห็นว่าราคาตามที่จำเลยที่ 1 สำแดงไว้ต่ำไป เพราะตามสมุดบันทึกข้อมูลเอกสารหมาย จ.7 แสดงว่า เมื่อเดือนมกราคมและมิถุนายน ปี 2519 มีผู้นำสินค้าอย่างเดียวกันนี้เข้ามา เจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 ประเมินราคาถึงหลาละ 2.125เหรียญฮ่องกง สูงกว่าที่จำเลยที่ 1 นำเข้า เจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1 จึงได้ประเมินราคาสินค้าที่จำเลยที่ 1 นำเข้าใหม่ แต่เนื่องจากเป็นสินค้าที่มีคุณภาพต่ำกว่าสินค้าที่เคยมีผู้นำเข้าเจ้าหน้าที่ผู้ประเมินจึงตีราคาสินค้าของจำเลยที่ 1 เพียงหลาละ1.80 เหรียญฮ่องกง ราคาสินค้าจึงเพิ่มขึ้นจากที่จำเลยที่ 1 สำแดงไว้ในใบขนสินค้าเป็นเงิน 122,780 บาท จะต้องชำระภาษีอากรเพิ่มขึ้น39,730.92 บาท คดีมีปัญหาตามอุทธรณ์ของโจทก์ทั้งสองว่าราคาสินค้าตามที่โจทก์ที่ 1 ประเมิน เป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่จำเลยที่ 1 นำเข้าหรือไม่ เห็นว่า พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 2 แก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา 3 แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2482 ให้คำจำกัดความคำว่า ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดแห่งของอย่างใดว่า "หมายความว่าราคาขายส่งเงินสด (ในส่วนของขาเข้าไม่รวมค่าอากร) ซึ่งจะพึงขายของประเภทและชนิดเดียวกันได้โดยไม่ขาดทุน ณ เวลา และที่ที่นำของเข้า หรือส่งของออกแล้วแต่กรณี โดยไม่มีการหักทอนหรือลดหย่อนราคาอย่างใด" ดังนั้น การพิจารณาถึงราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้าชนิดใด จึงต้องนำราคาขายส่งสินค้าที่มีคุณภาพเหมือนกันมาเทียบเคียงการหาราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่จำเลยที่ 1 นำเข้าในคดีนี้ แทนที่โจทก์ที่ 1จะนำราคาของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพเช่นที่จำเลยที่ 1 นำเข้ามาเป็นข้อเทียบเคียง โจทก์ที่ 1 กลับนำราคาผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพสูงกว่าที่จำเลยที่ 1 นำเข้าที่ลดราคาลงแล้ว ซึ่งไม่ใช่ราคาขายส่งของสินค้าผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพอย่างเดียวกันกับที่จำเลยที่ 1 นำเข้ามาเทียบเคียงแทน ฉะนั้นราคาผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่โจทก์ที่ 1 ประเมิน จึงหาใช่ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้าที่จำเลยที่ 1 นำเข้าดังที่กฎหมายบัญญัติไว้ไม่ การประเมินเรียกเก็บภาษีอากรโดยวิธีการข้างต้น จึงเป็นการประเมินที่ไม่ชอบ ศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยคดีชอบแล้ว อุทธรณ์โจทก์ทั้งสองฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3309/2533กรมศุลกากร กับพวกโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด เลี่ยง ฮวดอุตสาหกรรมผ้าห่ม ( ประเทศ ไทยจำเลยกับพวกจำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 2การพิจารณาหาราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้าชนิดใด ต้องนำราคาขายส่งสินค้าที่มีคุณภาพเหมือนกันมาเทียบเคียง การหาราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ จึงต้องเทียบเคียงกับราคาของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพเช่นเดียวกัน การที่กรมศุลกากรนำราคาผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพสูงกว่าสินค้าที่นำเข้าแล้วลดราคาลงมาเทียบเคียง ย่อมไม่ใช่ราคาขายส่งของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพอย่างเดียวกันจึงมิใช่ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้าที่นำเข้าดังที่กฎหมายบัญญัติไว้ การประเมินเรียกเก็บภาษีอากรโดยวิธีการดังกล่าวจึงไม่ชอบโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นนิติบุคคลได้นำผ้าเส้นใยประดิษฐ์จากเมืองฮ่องกงเข้ามาในราชอาณาจักร น้ำหนัก 1,337.80กิโลกรัม โดยสำแดงราคาสินค้าเป็นเงิน 35,080 บาท และเป็นค่าอากรขาเข้า ภาษีการค้า และภาษีบำรุงเทศบาลรวม 11,342.54 บาท ขณะนั้นยังไม่มีราคาสินค้าเปรียบเทียบการประเมิน เจ้าพนักงานของกรมศุลกากรโจทก์ที่ 1 จึงให้จำเลยที่ 1 วางประกันเงินค่าภาษีอากร แล้วตรวจปล่อยสินค้าให้จำเลยที่ 1 รับไป แต่ต่อมาได้ตรวจสอบพบว่า จำเลยที่ 1 สำแดงราคาสินค้าต่ำกว่าราคาอันแท้จริงในท้องตลาดจึงได้ประเมินให้จำเลยที่ 1 ชำระภาษีอากรเพิ่มขึ้นเป็น 32,030.92บาท แต่จำเลยไม่นำค่าภาษีอากรที่ต้องชำระเพิ่มมาชำระ จำเลยที่ 2เป็นหุ้นส่วนไม่จำกัดความรับผิด และเป็นผู้ชำระบัญชีของจำเลยที่ 1 ต้องรับผิดด้วย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสอง ชำระค่าภาษีอากรที่ต้องชำระเพิ่มพร้อมเงินเพิ่มจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การจำเลยที่ 2 ให้การว่า การที่โจทก์ประเมินราคาสินค้าโดยใช้วิธีเทียบเคียงกับราคาสินค้าของผู้อื่นเป็นการกระทำที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย โจทก์ไม่มีสิทธิคิดภาษีอากรเพิ่ม ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังยุติตามคำพิพากษาของศาลภาษีอากรกลางว่า เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2520 จำเลยที่ 1 นำผ้าเส้นใยประดิษฐ์สำหรับยัด เป็นนวม กว้าง 46 นิ้ว ยาว 20,000 หลาหนัก 80 กรัม ต่อ 1 ตารางเมตร ในราคาหลาละ 0.40 เหรียญฮ่องกงจากเมืองฮ่องกงเข้ามาในราชอาณาจักร ในการนำของออกจำเลยที่ 1ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้าสำแดงราคาสินค้าดังกล่าวเพื่อชำระอากรขาเข้า ภาษีการค้า ภาษีบำรุงเทศบาลเป็นเงิน8,000 เหรียญฮ่องกง คำนวณเป็นเงินบาทได้ 35,080 บาท ซึ่งจะต้องชำระภาษีอากรรวม 11,942.54 บาท เนื่องจากขณะนั้นยังไม่มีราคาอันแท้จริงในท้องตลาด พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 จึงให้ผู้นำเข้าวางเงินเพิ่มเติมเป็นประกันเงินภาษีอากรที่จะต้องชำระ7,700 บาท แล้วตรวจปล่อยสินค้าให้จำเลยที่ 1 รับไป ต่อมาเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 เห็นว่าราคาตามที่จำเลยที่ 1 สำแดงไว้ต่ำไป เพราะตามสมุดบันทึกข้อมูลเอกสารหมาย จ.7 แสดงว่า เมื่อเดือนมกราคมและมิถุนายน ปี 2519 มีผู้นำสินค้าอย่างเดียวกันนี้เข้ามา เจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 ประเมินราคาถึงหลาละ 2.125เหรียญฮ่องกง สูงกว่าที่จำเลยที่ 1 นำเข้า เจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1 จึงได้ประเมินราคาสินค้าที่จำเลยที่ 1 นำเข้าใหม่ แต่เนื่องจากเป็นสินค้าที่มีคุณภาพต่ำกว่าสินค้าที่เคยมีผู้นำเข้าเจ้าหน้าที่ผู้ประเมินจึงตีราคาสินค้าของจำเลยที่ 1 เพียงหลาละ1.80 เหรียญฮ่องกง ราคาสินค้าจึงเพิ่มขึ้นจากที่จำเลยที่ 1 สำแดงไว้ในใบขนสินค้าเป็นเงิน 122,780 บาท จะต้องชำระภาษีอากรเพิ่มขึ้น39,730.92 บาท คดีมีปัญหาตามอุทธรณ์ของโจทก์ทั้งสองว่าราคาสินค้าตามที่โจทก์ที่ 1 ประเมิน เป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่จำเลยที่ 1 นำเข้าหรือไม่ เห็นว่า พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 2 แก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา 3 แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2482 ให้คำจำกัดความคำว่า ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดแห่งของอย่างใดว่า "หมายความว่าราคาขายส่งเงินสด (ในส่วนของขาเข้าไม่รวมค่าอากร) ซึ่งจะพึงขายของประเภทและชนิดเดียวกันได้โดยไม่ขาดทุน ณ เวลา และที่ที่นำของเข้า หรือส่งของออกแล้วแต่กรณี โดยไม่มีการหักทอนหรือลดหย่อนราคาอย่างใด" ดังนั้น การพิจารณาถึงราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้าชนิดใด จึงต้องนำราคาขายส่งสินค้าที่มีคุณภาพเหมือนกันมาเทียบเคียงการหาราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่จำเลยที่ 1 นำเข้าในคดีนี้ แทนที่โจทก์ที่ 1จะนำราคาของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพเช่นที่จำเลยที่ 1 นำเข้ามาเป็นข้อเทียบเคียง โจทก์ที่ 1 กลับนำราคาผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพสูงกว่าที่จำเลยที่ 1 นำเข้าที่ลดราคาลงแล้ว ซึ่งไม่ใช่ราคาขายส่งของสินค้าผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพอย่างเดียวกันกับที่จำเลยที่ 1 นำเข้ามาเทียบเคียงแทน ฉะนั้นราคาผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่โจทก์ที่ 1 ประเมิน จึงหาใช่ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้าที่จำเลยที่ 1 นำเข้าดังที่กฎหมายบัญญัติไว้ไม่ การประเมินเรียกเก็บภาษีอากรโดยวิธีการข้างต้น จึงเป็นการประเมินที่ไม่ชอบ ศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยคดีชอบแล้ว อุทธรณ์โจทก์ทั้งสองฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน(เดชา สุวรรณโณ-วิฑูรย์ ตั้งตรงจิตต์-ประวิทย์ ขัมภรัตน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นนิติบุคคลได้นำผ้าเส้นใยประดิษฐ์จากเมืองฮ่องกงเข้ามาในราชอาณาจักร น้ำหนัก 1,337.80กิโลกรัม โดยสำแดงราคาสินค้าเป็นเงิน 35,080 บาท และเป็นค่าอากรขาเข้า ภาษีการค้า และภาษีบำรุงเทศบาลรวม 11,342.54 บาท ขณะนั้นยังไม่มีราคาสินค้าเปรียบเทียบการประเมิน เจ้าพนักงานของกรมศุลกากรโจทก์ที่ 1 จึงให้จำเลยที่ 1 วางประกันเงินค่าภาษีอากร แล้วตรวจปล่อยสินค้าให้จำเลยที่ 1 รับไป แต่ต่อมาได้ตรวจสอบพบว่า จำเลยที่ 1 สำแดงราคาสินค้าต่ำกว่าราคาอันแท้จริงในท้องตลาดจึงได้ประเมินให้จำเลยที่ 1 ชำระภาษีอากรเพิ่มขึ้นเป็น 32,030.92บาท แต่จำเลยไม่นำค่าภาษีอากรที่ต้องชำระเพิ่มมาชำระ จำเลยที่ 2เป็นหุ้นส่วนไม่จำกัดความรับผิด และเป็นผู้ชำระบัญชีของจำเลยที่ 1 ต้องรับผิดด้วย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสอง ชำระค่าภาษีอากรที่ต้องชำระเพิ่มพร้อมเงินเพิ่มจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การจำเลยที่ 2 ให้การว่า การที่โจทก์ประเมินราคาสินค้าโดยใช้วิธีเทียบเคียงกับราคาสินค้าของผู้อื่นเป็นการกระทำที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย โจทก์ไม่มีสิทธิคิดภาษีอากรเพิ่ม ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังยุติตามคำพิพากษาของศาลภาษีอากรกลางว่า เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2520 จำเลยที่ 1 นำผ้าเส้นใยประดิษฐ์สำหรับยัด เป็นนวม กว้าง 46 นิ้ว ยาว 20,000 หลาหนัก 80 กรัม ต่อ 1 ตารางเมตร ในราคาหลาละ 0.40 เหรียญฮ่องกงจากเมืองฮ่องกงเข้ามาในราชอาณาจักร ในการนำของออกจำเลยที่ 1ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้าสำแดงราคาสินค้าดังกล่าวเพื่อชำระอากรขาเข้า ภาษีการค้า ภาษีบำรุงเทศบาลเป็นเงิน8,000 เหรียญฮ่องกง คำนวณเป็นเงินบาทได้ 35,080 บาท ซึ่งจะต้องชำระภาษีอากรรวม 11,942.54 บาท เนื่องจากขณะนั้นยังไม่มีราคาอันแท้จริงในท้องตลาด พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 จึงให้ผู้นำเข้าวางเงินเพิ่มเติมเป็นประกันเงินภาษีอากรที่จะต้องชำระ7,700 บาท แล้วตรวจปล่อยสินค้าให้จำเลยที่ 1 รับไป ต่อมาเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 เห็นว่าราคาตามที่จำเลยที่ 1 สำแดงไว้ต่ำไป เพราะตามสมุดบันทึกข้อมูลเอกสารหมาย จ.7 แสดงว่า เมื่อเดือนมกราคมและมิถุนายน ปี 2519 มีผู้นำสินค้าอย่างเดียวกันนี้เข้ามา เจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 ประเมินราคาถึงหลาละ 2.125เหรียญฮ่องกง สูงกว่าที่จำเลยที่ 1 นำเข้า เจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1 จึงได้ประเมินราคาสินค้าที่จำเลยที่ 1 นำเข้าใหม่ แต่เนื่องจากเป็นสินค้าที่มีคุณภาพต่ำกว่าสินค้าที่เคยมีผู้นำเข้าเจ้าหน้าที่ผู้ประเมินจึงตีราคาสินค้าของจำเลยที่ 1 เพียงหลาละ1.80 เหรียญฮ่องกง ราคาสินค้าจึงเพิ่มขึ้นจากที่จำเลยที่ 1 สำแดงไว้ในใบขนสินค้าเป็นเงิน 122,780 บาท จะต้องชำระภาษีอากรเพิ่มขึ้น39,730.92 บาท คดีมีปัญหาตามอุทธรณ์ของโจทก์ทั้งสองว่าราคาสินค้าตามที่โจทก์ที่ 1 ประเมิน เป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่จำเลยที่ 1 นำเข้าหรือไม่ เห็นว่า พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 2 แก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา 3 แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2482 ให้คำจำกัดความคำว่า ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดแห่งของอย่างใดว่า "หมายความว่าราคาขายส่งเงินสด (ในส่วนของขาเข้าไม่รวมค่าอากร) ซึ่งจะพึงขายของประเภทและชนิดเดียวกันได้โดยไม่ขาดทุน ณ เวลา และที่ที่นำของเข้า หรือส่งของออกแล้วแต่กรณี โดยไม่มีการหักทอนหรือลดหย่อนราคาอย่างใด" ดังนั้น การพิจารณาถึงราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้าชนิดใด จึงต้องนำราคาขายส่งสินค้าที่มีคุณภาพเหมือนกันมาเทียบเคียงการหาราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่จำเลยที่ 1 นำเข้าในคดีนี้ แทนที่โจทก์ที่ 1จะนำราคาของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพเช่นที่จำเลยที่ 1 นำเข้ามาเป็นข้อเทียบเคียง โจทก์ที่ 1 กลับนำราคาผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพสูงกว่าที่จำเลยที่ 1 นำเข้าที่ลดราคาลงแล้ว ซึ่งไม่ใช่ราคาขายส่งของสินค้าผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพอย่างเดียวกันกับที่จำเลยที่ 1 นำเข้ามาเทียบเคียงแทน ฉะนั้นราคาผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่โจทก์ที่ 1 ประเมิน จึงหาใช่ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้าที่จำเลยที่ 1 นำเข้าดังที่กฎหมายบัญญัติไว้ไม่ การประเมินเรียกเก็บภาษีอากรโดยวิธีการข้างต้น จึงเป็นการประเมินที่ไม่ชอบ ศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยคดีชอบแล้ว อุทธรณ์โจทก์ทั้งสองฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3309/2533กรมศุลกากร กับพวกโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด เลี่ยง ฮวดอุตสาหกรรมผ้าห่ม ( ประเทศ ไทยจำเลยกับพวกจำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 2การพิจารณาหาราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้าชนิดใด ต้องนำราคาขายส่งสินค้าที่มีคุณภาพเหมือนกันมาเทียบเคียง การหาราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ จึงต้องเทียบเคียงกับราคาของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพเช่นเดียวกัน การที่กรมศุลกากรนำราคาผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพสูงกว่าสินค้าที่นำเข้าแล้วลดราคาลงมาเทียบเคียง ย่อมไม่ใช่ราคาขายส่งของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพอย่างเดียวกันจึงมิใช่ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้าที่นำเข้าดังที่กฎหมายบัญญัติไว้ การประเมินเรียกเก็บภาษีอากรโดยวิธีการดังกล่าวจึงไม่ชอบโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นนิติบุคคลได้นำผ้าเส้นใยประดิษฐ์จากเมืองฮ่องกงเข้ามาในราชอาณาจักร น้ำหนัก 1,337.80กิโลกรัม โดยสำแดงราคาสินค้าเป็นเงิน 35,080 บาท และเป็นค่าอากรขาเข้า ภาษีการค้า และภาษีบำรุงเทศบาลรวม 11,342.54 บาท ขณะนั้นยังไม่มีราคาสินค้าเปรียบเทียบการประเมิน เจ้าพนักงานของกรมศุลกากรโจทก์ที่ 1 จึงให้จำเลยที่ 1 วางประกันเงินค่าภาษีอากร แล้วตรวจปล่อยสินค้าให้จำเลยที่ 1 รับไป แต่ต่อมาได้ตรวจสอบพบว่า จำเลยที่ 1 สำแดงราคาสินค้าต่ำกว่าราคาอันแท้จริงในท้องตลาดจึงได้ประเมินให้จำเลยที่ 1 ชำระภาษีอากรเพิ่มขึ้นเป็น 32,030.92บาท แต่จำเลยไม่นำค่าภาษีอากรที่ต้องชำระเพิ่มมาชำระ จำเลยที่ 2เป็นหุ้นส่วนไม่จำกัดความรับผิด และเป็นผู้ชำระบัญชีของจำเลยที่ 1 ต้องรับผิดด้วย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสอง ชำระค่าภาษีอากรที่ต้องชำระเพิ่มพร้อมเงินเพิ่มจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การจำเลยที่ 2 ให้การว่า การที่โจทก์ประเมินราคาสินค้าโดยใช้วิธีเทียบเคียงกับราคาสินค้าของผู้อื่นเป็นการกระทำที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย โจทก์ไม่มีสิทธิคิดภาษีอากรเพิ่ม ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังยุติตามคำพิพากษาของศาลภาษีอากรกลางว่า เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2520 จำเลยที่ 1 นำผ้าเส้นใยประดิษฐ์สำหรับยัด เป็นนวม กว้าง 46 นิ้ว ยาว 20,000 หลาหนัก 80 กรัม ต่อ 1 ตารางเมตร ในราคาหลาละ 0.40 เหรียญฮ่องกงจากเมืองฮ่องกงเข้ามาในราชอาณาจักร ในการนำของออกจำเลยที่ 1ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้าสำแดงราคาสินค้าดังกล่าวเพื่อชำระอากรขาเข้า ภาษีการค้า ภาษีบำรุงเทศบาลเป็นเงิน8,000 เหรียญฮ่องกง คำนวณเป็นเงินบาทได้ 35,080 บาท ซึ่งจะต้องชำระภาษีอากรรวม 11,942.54 บาท เนื่องจากขณะนั้นยังไม่มีราคาอันแท้จริงในท้องตลาด พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 จึงให้ผู้นำเข้าวางเงินเพิ่มเติมเป็นประกันเงินภาษีอากรที่จะต้องชำระ7,700 บาท แล้วตรวจปล่อยสินค้าให้จำเลยที่ 1 รับไป ต่อมาเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 เห็นว่าราคาตามที่จำเลยที่ 1 สำแดงไว้ต่ำไป เพราะตามสมุดบันทึกข้อมูลเอกสารหมาย จ.7 แสดงว่า เมื่อเดือนมกราคมและมิถุนายน ปี 2519 มีผู้นำสินค้าอย่างเดียวกันนี้เข้ามา เจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 ประเมินราคาถึงหลาละ 2.125เหรียญฮ่องกง สูงกว่าที่จำเลยที่ 1 นำเข้า เจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1 จึงได้ประเมินราคาสินค้าที่จำเลยที่ 1 นำเข้าใหม่ แต่เนื่องจากเป็นสินค้าที่มีคุณภาพต่ำกว่าสินค้าที่เคยมีผู้นำเข้าเจ้าหน้าที่ผู้ประเมินจึงตีราคาสินค้าของจำเลยที่ 1 เพียงหลาละ1.80 เหรียญฮ่องกง ราคาสินค้าจึงเพิ่มขึ้นจากที่จำเลยที่ 1 สำแดงไว้ในใบขนสินค้าเป็นเงิน 122,780 บาท จะต้องชำระภาษีอากรเพิ่มขึ้น39,730.92 บาท คดีมีปัญหาตามอุทธรณ์ของโจทก์ทั้งสองว่าราคาสินค้าตามที่โจทก์ที่ 1 ประเมิน เป็นราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่จำเลยที่ 1 นำเข้าหรือไม่ เห็นว่า พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 2 แก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา 3 แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2482 ให้คำจำกัดความคำว่า ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดแห่งของอย่างใดว่า "หมายความว่าราคาขายส่งเงินสด (ในส่วนของขาเข้าไม่รวมค่าอากร) ซึ่งจะพึงขายของประเภทและชนิดเดียวกันได้โดยไม่ขาดทุน ณ เวลา และที่ที่นำของเข้า หรือส่งของออกแล้วแต่กรณี โดยไม่มีการหักทอนหรือลดหย่อนราคาอย่างใด" ดังนั้น การพิจารณาถึงราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้าชนิดใด จึงต้องนำราคาขายส่งสินค้าที่มีคุณภาพเหมือนกันมาเทียบเคียงการหาราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่จำเลยที่ 1 นำเข้าในคดีนี้ แทนที่โจทก์ที่ 1จะนำราคาของผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพเช่นที่จำเลยที่ 1 นำเข้ามาเป็นข้อเทียบเคียง โจทก์ที่ 1 กลับนำราคาผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพสูงกว่าที่จำเลยที่ 1 นำเข้าที่ลดราคาลงแล้ว ซึ่งไม่ใช่ราคาขายส่งของสินค้าผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่มีคุณภาพอย่างเดียวกันกับที่จำเลยที่ 1 นำเข้ามาเทียบเคียงแทน ฉะนั้นราคาผ้าเส้นใยประดิษฐ์ที่โจทก์ที่ 1 ประเมิน จึงหาใช่ราคาอันแท้จริงในท้องตลาดของสินค้าที่จำเลยที่ 1 นำเข้าดังที่กฎหมายบัญญัติไว้ไม่ การประเมินเรียกเก็บภาษีอากรโดยวิธีการข้างต้น จึงเป็นการประเมินที่ไม่ชอบ ศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยคดีชอบแล้ว อุทธรณ์โจทก์ทั้งสองฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน(เดชา สุวรรณโณ-วิฑูรย์ ตั้งตรงจิตต์-ประวิทย์ ขัมภรัตน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ