คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2155/2524หลักกฎหมาย: การที่จำเลยจ้างโจทก์ตั้งแต่ ๖ เดือน ถึง ๑๒ เดือน จำเลยมีสิทธิบอกเลิกสัญญาเมื่อใดก็ได้ระหว่างนั้น โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้ แน่นอนอันจะเป็นเหตุให้จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ โจทก์เมื่อเลิกจ้างตามกำหนดระยะเวลานั้นโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ระบุเวลาการจ้าง ๖ เดือน ถึง ๑๒ เดือน จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยมิได้บอกกล่าวล่วงหน้าและไม่มีความผิด เป็นการทำให้โจทก์เสียหาย ขอศาลพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าเสียหายและค่าชดเชย จำเลยให้การว่า จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าเสียหายเพราะได้จ้างโจทก์ไม่ต่ำกว่า ๖ เดือนแล้ว และได้จ้างกันโดยมีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอน ไม่ต้อง จ่ายค่าชดเชย ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยจ้างโจทก์ไม่ต่ำกว่า ๖ เดือนแล้ว ไม่ผิดสัญญา ไม่ต้องจ่ายค่าเสียหาย แต่จำเลยไม่ได้เลิกจ้างโจทก์เมื่อครบ ๑๒ เดือน ถือว่าเป็นการจ้าง ไม่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอน พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า การที่จำเลยตกลงจ้างโจทก์ตั้งแต่ ๖ เดือน ถึง ๑๒ เดือน จำเลยมีสิทธิบอกเลิกสัญญาเมื่อใดก็ได้ระหว่างนั้น ระยะเวลาการจ้าง จึงไม่แน่นอน โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนอันจะเป็นเหตุ ให้จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์เมื่อเลิกจ้างตามกำหนดเวลานั้น ตามประกาศ กระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานฯ ข้อ ๔๖ ที่แก้ไขเพิ่มเติมแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2155/2524นายสุนทรกะระวะสูตรบริษัทสหกลเอนยิเนียริ่ง จำกัดกับพวกการที่จำเลยจ้างโจทก์ตั้งแต่ ๖ เดือน ถึง ๑๒ เดือน จำเลยมีสิทธิบอกเลิกสัญญาเมื่อใดก็ได้ระหว่างนั้น โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้ แน่นอนอันจะเป็นเหตุให้จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ โจทก์เมื่อเลิกจ้างตามกำหนดระยะเวลานั้นโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ระบุเวลาการจ้าง ๖ เดือน ถึง ๑๒ เดือน จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยมิได้บอกกล่าวล่วงหน้าและไม่มีความผิด เป็นการทำให้โจทก์เสียหาย ขอศาลพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าเสียหายและค่าชดเชย จำเลยให้การว่า จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าเสียหายเพราะได้จ้างโจทก์ไม่ต่ำกว่า ๖ เดือนแล้ว และได้จ้างกันโดยมีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอน ไม่ต้อง จ่ายค่าชดเชย ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยจ้างโจทก์ไม่ต่ำกว่า ๖ เดือนแล้ว ไม่ผิดสัญญา ไม่ต้องจ่ายค่าเสียหาย แต่จำเลยไม่ได้เลิกจ้างโจทก์เมื่อครบ ๑๒ เดือน ถือว่าเป็นการจ้าง ไม่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอน พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า การที่จำเลยตกลงจ้างโจทก์ตั้งแต่ ๖ เดือน ถึง ๑๒ เดือน จำเลยมีสิทธิบอกเลิกสัญญาเมื่อใดก็ได้ระหว่างนั้น ระยะเวลาการจ้าง จึงไม่แน่นอน โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนอันจะเป็นเหตุ ให้จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์เมื่อเลิกจ้างตามกำหนดเวลานั้น ตามประกาศ กระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานฯ ข้อ ๔๖ ที่แก้ไขเพิ่มเติมแล้ว พิพากษายืน(สมบูรณ์ บุญภินนท์-ขจร หะวานนท์-ประทีป ชุ่มวัฒนะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ระบุเวลาการจ้าง ๖ เดือน ถึง ๑๒ เดือน จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยมิได้บอกกล่าวล่วงหน้าและไม่มีความผิด เป็นการทำให้โจทก์เสียหาย ขอศาลพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าเสียหายและค่าชดเชย จำเลยให้การว่า จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าเสียหายเพราะได้จ้างโจทก์ไม่ต่ำกว่า ๖ เดือนแล้ว และได้จ้างกันโดยมีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอน ไม่ต้อง จ่ายค่าชดเชย ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยจ้างโจทก์ไม่ต่ำกว่า ๖ เดือนแล้ว ไม่ผิดสัญญา ไม่ต้องจ่ายค่าเสียหาย แต่จำเลยไม่ได้เลิกจ้างโจทก์เมื่อครบ ๑๒ เดือน ถือว่าเป็นการจ้าง ไม่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอน พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า การที่จำเลยตกลงจ้างโจทก์ตั้งแต่ ๖ เดือน ถึง ๑๒ เดือน จำเลยมีสิทธิบอกเลิกสัญญาเมื่อใดก็ได้ระหว่างนั้น ระยะเวลาการจ้าง จึงไม่แน่นอน โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนอันจะเป็นเหตุ ให้จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์เมื่อเลิกจ้างตามกำหนดเวลานั้น ตามประกาศ กระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานฯ ข้อ ๔๖ ที่แก้ไขเพิ่มเติมแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2155/2524นายสุนทรกะระวะสูตรบริษัทสหกลเอนยิเนียริ่ง จำกัดกับพวกการที่จำเลยจ้างโจทก์ตั้งแต่ ๖ เดือน ถึง ๑๒ เดือน จำเลยมีสิทธิบอกเลิกสัญญาเมื่อใดก็ได้ระหว่างนั้น โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้ แน่นอนอันจะเป็นเหตุให้จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ โจทก์เมื่อเลิกจ้างตามกำหนดระยะเวลานั้นโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ระบุเวลาการจ้าง ๖ เดือน ถึง ๑๒ เดือน จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยมิได้บอกกล่าวล่วงหน้าและไม่มีความผิด เป็นการทำให้โจทก์เสียหาย ขอศาลพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าเสียหายและค่าชดเชย จำเลยให้การว่า จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าเสียหายเพราะได้จ้างโจทก์ไม่ต่ำกว่า ๖ เดือนแล้ว และได้จ้างกันโดยมีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอน ไม่ต้อง จ่ายค่าชดเชย ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยจ้างโจทก์ไม่ต่ำกว่า ๖ เดือนแล้ว ไม่ผิดสัญญา ไม่ต้องจ่ายค่าเสียหาย แต่จำเลยไม่ได้เลิกจ้างโจทก์เมื่อครบ ๑๒ เดือน ถือว่าเป็นการจ้าง ไม่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอน พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า การที่จำเลยตกลงจ้างโจทก์ตั้งแต่ ๖ เดือน ถึง ๑๒ เดือน จำเลยมีสิทธิบอกเลิกสัญญาเมื่อใดก็ได้ระหว่างนั้น ระยะเวลาการจ้าง จึงไม่แน่นอน โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนอันจะเป็นเหตุ ให้จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์เมื่อเลิกจ้างตามกำหนดเวลานั้น ตามประกาศ กระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานฯ ข้อ ๔๖ ที่แก้ไขเพิ่มเติมแล้ว พิพากษายืน(สมบูรณ์ บุญภินนท์-ขจร หะวานนท์-ประทีป ชุ่มวัฒนะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ