คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 59/2491หลักกฎหมาย: เวลากลางคืนตามที่บัญญัติไว้ในกฎหมายลักษณะอาญานั้นกฎหมายมิได้บัญญัติไว้ว่าเป็นคืนของวันไหน จึงต้องถือตามประกาศนับเวลาในราชการ ซึ่งให้นับวันเป็น 24 ชั่วนาฬิกา เริ่มต้นแต่ศูนย์นาฬิกาเป็นต้นไปมีของต้องแจ้งปริมาณไว้ตั้งแต่เวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 ไปแจ้งปริมาณในวันที่ 5 เดือนนั้น ถือว่ายังไม่เกินกำหนด 2 วันจำเลยได้น้ำตาลมาเมื่อเวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 มกราคม 2489 ได้ไปแจ้งปริมาณในวันที่ 5 มกราคม 2489 โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บภายในกำหนด 2 วัน เป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรมการจังหวัด ซึ่งออกตามอำนาจในพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค ฯลฯศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกา อ้างว่าเวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 ต้องนับว่าเป็นคืนวันที่ 2 ตามกฎหมายอาญา มาตรา 6(24)ศาลฎีกาเห็นว่า เวลากลางคืนตามกฎหมาย มาตรา 6(24) นั้นกฎหมายมิได้บัญญัติว่าเป็นคืนของวันไหน ประกาศนับเวลาในราชการท่านให้นับวันเป็น 24 ชั่วนาฬิกาเริ่มต้นแต่ศูนย์นาฬิกาคือภายหลัง 24.00 น. เป็นต้นไป ฉะนั้นเวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 จึงต้องนับเป็นวันที่ 3 ตามคำพิพากษาฎีกา 586/2490 ส่วนการนับกำหนดเวลาเริ่มแรก ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 158 บัญญัติไว้ว่ามิให้นับวันแรกแห่งระยะเวลานั้นรวมคำนวนเข้าด้วย กำหนดวันที่จำเลยไปแจ้งปริมาณจึงไม่ช้ากว่า 2 วัน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 59/2491อัยการสตูลโจทก์นายซำ แซ่เฮง นายเสียง แซ่ตันจำเลย พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ในภาวะคับขัน พ.ศ.2488 ป.พ.พ. ม. 158 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 6 (24) ประกาศนับเวลาในราชการ พ.ศ.2460 เวลากลางคืนตามที่บัญญัติไว้ในกฎหมายลักษณะอาญานั้นกฎหมายมิได้บัญญัติไว้ว่าเป็นคืนของวันไหน จึงต้องถือตามประกาศนับเวลาในราชการ ซึ่งให้นับวันเป็น 24 ชั่วนาฬิกา เริ่มต้นแต่ศูนย์นาฬิกาเป็นต้นไปมีของต้องแจ้งปริมาณไว้ตั้งแต่เวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 ไปแจ้งปริมาณในวันที่ 5 เดือนนั้น ถือว่ายังไม่เกินกำหนด 2 วันจำเลยได้น้ำตาลมาเมื่อเวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 มกราคม 2489 ได้ไปแจ้งปริมาณในวันที่ 5 มกราคม 2489 โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บภายในกำหนด 2 วัน เป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรมการจังหวัด ซึ่งออกตามอำนาจในพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค ฯลฯศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกา อ้างว่าเวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 ต้องนับว่าเป็นคืนวันที่ 2 ตามกฎหมายอาญา มาตรา 6(24)ศาลฎีกาเห็นว่า เวลากลางคืนตามกฎหมาย มาตรา 6(24) นั้นกฎหมายมิได้บัญญัติว่าเป็นคืนของวันไหน ประกาศนับเวลาในราชการท่านให้นับวันเป็น 24 ชั่วนาฬิกาเริ่มต้นแต่ศูนย์นาฬิกาคือภายหลัง 24.00 น. เป็นต้นไป ฉะนั้นเวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 จึงต้องนับเป็นวันที่ 3 ตามคำพิพากษาฎีกา 586/2490 ส่วนการนับกำหนดเวลาเริ่มแรก ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 158 บัญญัติไว้ว่ามิให้นับวันแรกแห่งระยะเวลานั้นรวมคำนวนเข้าด้วย กำหนดวันที่จำเลยไปแจ้งปริมาณจึงไม่ช้ากว่า 2 วัน(นนทปัญญา-ธรรมบัณฑิต-ประวัติ ปัตตพงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: จำเลยได้น้ำตาลมาเมื่อเวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 มกราคม 2489 ได้ไปแจ้งปริมาณในวันที่ 5 มกราคม 2489 โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บภายในกำหนด 2 วัน เป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรมการจังหวัด ซึ่งออกตามอำนาจในพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค ฯลฯศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกา อ้างว่าเวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 ต้องนับว่าเป็นคืนวันที่ 2 ตามกฎหมายอาญา มาตรา 6(24)ศาลฎีกาเห็นว่า เวลากลางคืนตามกฎหมาย มาตรา 6(24) นั้นกฎหมายมิได้บัญญัติว่าเป็นคืนของวันไหน ประกาศนับเวลาในราชการท่านให้นับวันเป็น 24 ชั่วนาฬิกาเริ่มต้นแต่ศูนย์นาฬิกาคือภายหลัง 24.00 น. เป็นต้นไป ฉะนั้นเวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 จึงต้องนับเป็นวันที่ 3 ตามคำพิพากษาฎีกา 586/2490 ส่วนการนับกำหนดเวลาเริ่มแรก ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 158 บัญญัติไว้ว่ามิให้นับวันแรกแห่งระยะเวลานั้นรวมคำนวนเข้าด้วย กำหนดวันที่จำเลยไปแจ้งปริมาณจึงไม่ช้ากว่า 2 วัน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 59/2491อัยการสตูลโจทก์นายซำ แซ่เฮง นายเสียง แซ่ตันจำเลย พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ในภาวะคับขัน พ.ศ.2488 ป.พ.พ. ม. 158 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 6 (24) ประกาศนับเวลาในราชการ พ.ศ.2460 เวลากลางคืนตามที่บัญญัติไว้ในกฎหมายลักษณะอาญานั้นกฎหมายมิได้บัญญัติไว้ว่าเป็นคืนของวันไหน จึงต้องถือตามประกาศนับเวลาในราชการ ซึ่งให้นับวันเป็น 24 ชั่วนาฬิกา เริ่มต้นแต่ศูนย์นาฬิกาเป็นต้นไปมีของต้องแจ้งปริมาณไว้ตั้งแต่เวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 ไปแจ้งปริมาณในวันที่ 5 เดือนนั้น ถือว่ายังไม่เกินกำหนด 2 วันจำเลยได้น้ำตาลมาเมื่อเวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 มกราคม 2489 ได้ไปแจ้งปริมาณในวันที่ 5 มกราคม 2489 โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บภายในกำหนด 2 วัน เป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรมการจังหวัด ซึ่งออกตามอำนาจในพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค ฯลฯศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกา อ้างว่าเวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 ต้องนับว่าเป็นคืนวันที่ 2 ตามกฎหมายอาญา มาตรา 6(24)ศาลฎีกาเห็นว่า เวลากลางคืนตามกฎหมาย มาตรา 6(24) นั้นกฎหมายมิได้บัญญัติว่าเป็นคืนของวันไหน ประกาศนับเวลาในราชการท่านให้นับวันเป็น 24 ชั่วนาฬิกาเริ่มต้นแต่ศูนย์นาฬิกาคือภายหลัง 24.00 น. เป็นต้นไป ฉะนั้นเวลา 3.00 น. ของวันที่ 3 จึงต้องนับเป็นวันที่ 3 ตามคำพิพากษาฎีกา 586/2490 ส่วนการนับกำหนดเวลาเริ่มแรก ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 158 บัญญัติไว้ว่ามิให้นับวันแรกแห่งระยะเวลานั้นรวมคำนวนเข้าด้วย กำหนดวันที่จำเลยไปแจ้งปริมาณจึงไม่ช้ากว่า 2 วัน(นนทปัญญา-ธรรมบัณฑิต-ประวัติ ปัตตพงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ