ระเบียบกระทรวงมหาดไทยระเบียบกระทรวงมหาดไทยว่าด้วยการจ่ายเงินบำเหน็จลูกจ้างของหน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. ๒๕๐๓ เพื่ออนุวรรตตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยการจ่ายเงินบำเหน็จแก่ลูกจ้างกระทรวงมหาดไทยจึงเห็นเป็นการสมควรที่จะวางระเบียบว่าด้วยการจ่ายเงินบำเหน็จลูกจ้างของหน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่นทุกประเภทเพื่อให้สอดคล้องต้องกันกับระเบียบของทางราชการ อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๔๓แห่งพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการส่วนจังหวัด พ.ศ. ๒๔๙๘ซึ่งได้แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการส่วนจังหวัด (ฉบับที่ ๓)พ.ศ. ๒๔๙๙ มาตรา ๑๒ พระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. ๒๔๙๖ มาตรา ๖๙ พระราชบัญญัติสุขาภิบาลพ.ศ. ๒๔๙๕ มาตรา ๓๒ และพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการส่วนตำบล พ.ศ. ๒๔๙๘ มาตรา๕๓ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจึงวางระเบียบว่าด้วยการจ่ายเงินบำเหน็จแก่ลูกจ้างของหน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่นไว้ดังต่อไปนี้หมวด ๑ข้อความทั่วไป ข้อ ๑ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบกระทรวงมหาดไทยว่าด้วยการจ่ายเงินบำเหน็จลูกจ้างของหน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่นพ.ศ. ๒๕๐๓ข้อ ๒[๑]ให้ใช้ระเบียบนี้ตั้งแต่วันประกาศเป็นต้นไปข้อ ๓ให้ยกเลิกบรรดาระเบียบ คำสั่งต่างๆ ที่เกี่ยวกับการจ่ายเงินบำเหน็จลูกจ้างของหน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่นเสียทั้งสิ้นและให้ใช้ระเบียบต่อไปนี้แทนข้อ ๔ บำเหน็จ หมายความว่า เงินตอบแทนความชอบที่ได้รับราชการมาซึ่งจ่ายครั้งเดียวลูกจ้าง หมายความว่าลูกจ้างประจำซึ่งได้รับค่าจ้างเป็นรายเดือนหรือรายวันจากงบประมาณค่าใช้สอยประเภทค่าจ้างชั่วคราวของหน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่นราชการส่วนท้องถิ่น หมายความว่าองค์การบริหารส่วนจังหวัด เทศบาล สุขาภิบาลและองค์การบริหารส่วนตำบลตามกฎหมายว่าด้วยการนั้นค่าจ้างเดือนสุดท้าย หมายความว่า ค่าจ้างรวมทั้งเงินเพิ่มพิเศษประจำเดือนชั่วคราว (พ)ที่ลูกจ้างได้รับครั้งสุดท้ายก่อนออกจากราชการมาครบ ๑๒ เดือนหมวด ๒เงินบำเหน็จ ข้อ ๕ลูกจ้างคนใดได้ทำงานมาด้วยความเรียบร้อยเป็นเวลาต่อเนื่องกันจะได้รับบำเหน็จตามระเบียบนี้ถ้าต้องออกเพราะก. มีอายุครบ ๖๐ปีบริบูรณ์และทำงานมาไม่น้อยกว่า ๕ ปีบริบูรณ์ (แต่ผู้มีคุณวุฒิพิเศษซึ่งผู้บังคับบัญชาเห็นสมควรให้ทำงานต่อไปจะให้ทำงานต่อไปได้คราวละ ๑ ปีจนถึงอายุครบ ๖๕ ปีก็ได้)ข. หย่อนความสามารถซึ่งผู้บังคับบัญชาเห็นสมควรให้ออกและได้ทำงานมาแล้วไม่น้อยกว่า ๑ ปีบริบูรณ์ค. เจ็บป่วยโดยมีใบรับรองแพทย์ซึ่งทางราชการรับรองและทำงานมาแล้วไม่น้อยกว่า ๑ ปีบริบูรณ์ง. ถึงแก่กรรมและการถึงแก่กรรมนั้นมิได้เกิดจากการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงของตนเองในระหว่างที่เป็นลูกจ้างของราชการส่วนท้องถิ่นอยู่และทำงานมาแล้วไม่น้อยกว่า ๑ ปีบริบูรณ์จ. ลาออกเองโดยไม่มีความผิดใดๆและได้รับอนุญาตจากผู้บังคับบัญชาแล้ว และทำงานมาแล้วไม่น้อยกว่า ๕ ปี บริบูรณ์ข้อ ๖เงินบำเหน็จนั้น จะได้รับเท่ากับค่าจ้างเดือนสุดท้ายคูณด้วยจำนวนปีเวลาทำงานเศษของปีถ้าเกินหกเดือนให้นับเป็นหนึ่งปี ในกรณีที่ค่าจ้างมีเงินเพิ่มพิเศษ (พ) ให้รวมเงินเพิ่มพิเศษ(พ) กับค่าจ้างเพื่อคำนวณเงินบำเหน็จตามเกณฑ์นี้ด้วยข้อ ๗ลูกจ้างผู้ใดทำงานมาแล้วด้วยความเรียบร้อยเป็นเวลาไม่น้อยกว่า ๒ ปี ถ้าต้องออกเพราะยุบเลิกหรือตัดทอนงานให้ได้รับเงินบำเหน็จเท่ากับค่าจ้างเดือนสุดท้าย๓ เดือน แต่ถ้าวันทำงานต่อเนื่องกันเกินกว่า ๓ ปีให้ถือเกณฑ์การจ่ายเงินบำเหน็จตามข้อ ๖ข้อ ๘ลูกจ้างที่ต้องออกเพราะได้กระทำผิดอย่างร้ายแรงถึงต้องไล่ออก ปลดออกหรือเลิกจ้างแล้วมิให้จ่ายเงินบำเหน็จข้อ ๙ในกรณีต่อไปนี้ ให้คิดเป็นเวลาต่อเนื่องกัน คือก. การลาอุปสมบทครั้งแรก ๑๒๐ วันข. การลาคลอดบุตร ๙๐ วัน (ทุกครั้ง)ค. การลาไปรับราชการทหารหรือระดมเท่าวันที่ทางราชการทหารต้องการง. การลากิจ ๔๕ วัน (ใน ๑ ปี)จ. การลาป่วย ๙๐ วัน (ใน ๑ ปี)๑ ปีในข้อนี้ให้ถือตามปีปฏิทินในราชการข้อ ๑๐ในกรณีลูกจ้างถึงแก่กรรม เงินบำเหน็จนั้นให้ตกเป็นของทายาท คือ บุตรสามีหรือภริยา บิดา มารดา หรือผู้อยู่ในความอุปการะของผู้ตาย โดยความเห็นชอบของคณะกรรมการซึ่งหน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่นนั้นๆตั้งขึ้นข้อ ๑๑เงินบำเหน็จที่จะจ่ายตามระเบียบนี้นั้น ให้หน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่นจ่ายเงินงบประมาณประเภทค่าจ้างชั่วคราวของหน่วยบริหารราชการส่วนท้องถิ่นนั้นๆข้อ ๑๒การขอรับเงินบำเหน็จตามระเบียบนี้ ให้ผู้มีสิทธิรับเงินบำเหน็จยื่นเรื่องราวต่อผู้บังคับบัญชาภายในกำหนด๙๐ วัน นับแต่วันที่พ้นจากงาน หากยื่นพ้นกำหนดนี้ไม่มีสิทธิได้รับเงินบำเหน็จประกาศ ณ วันที่ ๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๐๓พลเอก ป. จารุเสถียรรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยสุรินทร์ / แก้ไข ๒๖/๐๗/๒๕๔๔ศิริยา/แก้ไข๙มกราคม ๒๕๔๙[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๗๗/ตอนที่ ๓๐/หน้า๓๑๖/๑๒ เมษายน ๒๕๐๓