คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3172/2532หลักกฎหมาย: จำเลยทั้งสองร่วมกันทำเลียนเครื่องหมายการค้าของผู้อื่นแล้วนำไปติดประทับไว้ที่กระสอบซึ่งมีข้าวสารเจ้าบรรจุอยู่ และร่วมกันเสนอจำหน่ายและจำหน่ายข้าวสารเจ้านั้นแก่ผู้ซื้อข้าวสารเจ้าทั้งหมดจึงเป็นทรัพย์ส่วนหนึ่งที่จำเลยทั้งสองใช้ในการกระทำความผิดตามฟ้อง ศาลมีคำสั่งรับได้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33(1)โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 274,275, 91, 33 ริบของกลาง จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 274,275, 91, 33 รวม 2 กระทง ให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ปรับกระทงละ 2,000 บาทจำเลยที่ 2 ลงโทษจำคุกกระทงละ 2 เดือน และปรับกระทงละ 2,000 บาทรวมโทษจำเลยที่ 1 ปรับ 4,000 บาท จำเลยที่ 2 จำคุก 4 เดือน และปรับ4,000 บาท จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงลงโทษจำเลยที่ 1 ปรับ 2,000 บาทจำเลยที่ 2 จำคุก 2 เดือน และปรับ 2,000 บาท โทษจำคุกให้รอไว้มีกำหนด 1 ปี ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30 ให้ริบกระสอบข้าวสารและใบปลิวโฆษณาที่มีเครื่องหมายการค้าอันเป็นเครื่องหมายการค้าที่เลียนเครื่องหมายการค้าของผู้เสียหาย ส่วนข้าวสารเจ้า (ข้าวหอมมะลิ) ของกลางนั้นให้คืนแก่เจ้าของ โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบข้าวสารเจ้า (ข้าวหอมมะลิ)ของกลางด้วย ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ริบข้าวสารเจ้า(ข้าวหอมมะลิ) ของกลางทั้งหมดด้วย นอกจากที่แก้ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คงมีปัญหาตามฎีกาของจำเลยที่ 1 เพียงว่าข้าวสารเจ้า (ข้าวหอมมะลิ) จำนวน 2,500 กระสอบ ของกลางเป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิดหรือไม่ พิเคราะห์แล้ว คดีนี้จำเลยทั้งสองร่วมกันเลียนเครื่องหมายการค้าของผู้เสียหาย แล้วนำไปติดประทับทำให้ปรากฏไว้ที่กระสอบข้าวสารเจ้าซึ่งมีข้าวสารเจ้าบรรจุอยู่จำนวน2,500 กระสอบ และที่ใบปลิวโฆษณาที่บรรจุในกระสอบข้าวสารเจ้าดังกล่าวจำนวน 2,500 ใบ นอกจากนี้จำเลยทั้งสองยังได้เสนอจำหน่ายและจำหน่ายข้าวสารเจ้านั้นให้แก่บริษัทเอ็นทียูซี แฟร์ไพรซ์ โค-โอเปอร์เรทีฟ จำกัด ประเทศสิงคโปร์อีกด้วย ทั้งนี้โดยจำเลยทั้งสองประสงค์จะให้บริษัทเอ็นทียูซี แฟร์ไพรซ์ โค-โอเปอร์เรทีฟ จำกัด และประชาชนทั่วไปหลงเชื่อว่า ข้าวสารเจ้าที่บรรจุอยู่ในกระสอบจำนวนดังกล่าวเป็นของผู้เสียหาย ข้าวสารเจ้าของกลางทั้งหมดจึงเป็นทรัพย์ส่วนหนึ่งที่จำเลยทั้งสองใช้ในการกระทำความผิดตามฟ้อง ซึ่งศาลย่อมมีอำนาจสั่งริบเสียได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33(1)"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3172/2532อัยการ ศาลแขวง พระนครใต้โจทก์บริษัท มุ่ยฮวดเส็ง ( กรุงเทพ ) จำกัด กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 33จำเลยทั้งสองร่วมกันทำเลียนเครื่องหมายการค้าของผู้อื่นแล้วนำไปติดประทับไว้ที่กระสอบซึ่งมีข้าวสารเจ้าบรรจุอยู่ และร่วมกันเสนอจำหน่ายและจำหน่ายข้าวสารเจ้านั้นแก่ผู้ซื้อข้าวสารเจ้าทั้งหมดจึงเป็นทรัพย์ส่วนหนึ่งที่จำเลยทั้งสองใช้ในการกระทำความผิดตามฟ้อง ศาลมีคำสั่งรับได้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33(1)โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 274,275, 91, 33 ริบของกลาง จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 274,275, 91, 33 รวม 2 กระทง ให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ปรับกระทงละ 2,000 บาทจำเลยที่ 2 ลงโทษจำคุกกระทงละ 2 เดือน และปรับกระทงละ 2,000 บาทรวมโทษจำเลยที่ 1 ปรับ 4,000 บาท จำเลยที่ 2 จำคุก 4 เดือน และปรับ4,000 บาท จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงลงโทษจำเลยที่ 1 ปรับ 2,000 บาทจำเลยที่ 2 จำคุก 2 เดือน และปรับ 2,000 บาท โทษจำคุกให้รอไว้มีกำหนด 1 ปี ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30 ให้ริบกระสอบข้าวสารและใบปลิวโฆษณาที่มีเครื่องหมายการค้าอันเป็นเครื่องหมายการค้าที่เลียนเครื่องหมายการค้าของผู้เสียหาย ส่วนข้าวสารเจ้า (ข้าวหอมมะลิ) ของกลางนั้นให้คืนแก่เจ้าของ โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบข้าวสารเจ้า (ข้าวหอมมะลิ)ของกลางด้วย ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ริบข้าวสารเจ้า(ข้าวหอมมะลิ) ของกลางทั้งหมดด้วย นอกจากที่แก้ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คงมีปัญหาตามฎีกาของจำเลยที่ 1 เพียงว่าข้าวสารเจ้า (ข้าวหอมมะลิ) จำนวน 2,500 กระสอบ ของกลางเป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิดหรือไม่ พิเคราะห์แล้ว คดีนี้จำเลยทั้งสองร่วมกันเลียนเครื่องหมายการค้าของผู้เสียหาย แล้วนำไปติดประทับทำให้ปรากฏไว้ที่กระสอบข้าวสารเจ้าซึ่งมีข้าวสารเจ้าบรรจุอยู่จำนวน2,500 กระสอบ และที่ใบปลิวโฆษณาที่บรรจุในกระสอบข้าวสารเจ้าดังกล่าวจำนวน 2,500 ใบ นอกจากนี้จำเลยทั้งสองยังได้เสนอจำหน่ายและจำหน่ายข้าวสารเจ้านั้นให้แก่บริษัทเอ็นทียูซี แฟร์ไพรซ์ โค-โอเปอร์เรทีฟ จำกัด ประเทศสิงคโปร์อีกด้วย ทั้งนี้โดยจำเลยทั้งสองประสงค์จะให้บริษัทเอ็นทียูซี แฟร์ไพรซ์ โค-โอเปอร์เรทีฟ จำกัด และประชาชนทั่วไปหลงเชื่อว่า ข้าวสารเจ้าที่บรรจุอยู่ในกระสอบจำนวนดังกล่าวเป็นของผู้เสียหาย ข้าวสารเจ้าของกลางทั้งหมดจึงเป็นทรัพย์ส่วนหนึ่งที่จำเลยทั้งสองใช้ในการกระทำความผิดตามฟ้อง ซึ่งศาลย่อมมีอำนาจสั่งริบเสียได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33(1)"พิพากษายืน(สุวรรณ ตระการพันธุ์-โสภณ รัตนากร-กู้เกียรติ สุนทรบุระ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการใช้เครื่องหมายการค้าที่เลียนเครื่องหมายการค้าของผู้อื่นติดที่กระสอบซึ่งมีข้าวสารบรรจุอยู่ออกจำหน่ายเป็นการใช้ข้าวสารในกระสอบกระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 274,275 หรือไม่นั้นเรื่องทำนองนี้เคยมีฎีกาที่ 481/2507,2507 ฎ.935 เรื่องใช้เครื่องหมายการค้าของผู้อื่นปลอมปิดที่กระดาษห่อขวดสุราแม่โขงแสดงให้ประชาชนคิดว่าสุราในขวดนั้นเป็นสุราที่มาจากร้านที่เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าที่แท้จริง เป็นการรับรองคุณภาพที่แท้จริงของสุราแม่โขงในขวดนั้น เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 275,272(1) เรื่องนั้นศาลฎีกาพิพากษากลับคำพิพากษาศาลล่างทั้งสองที่พิพากษายกฟ้องโจทก์ และศาลฎีกาพิพากษาลงโทษจำเลย ให้ริบทำลายรอยประดิษฐ์ปลอมที่ปิดบนกระดาษห่อขวดสุราแม่โขงแต่ของกลางนอกนั้นให้คืนจำเลย ซึ่งปรากฏตามฟ้องว่าเป็นสุราแม่โขง14 ขวดซึ่งจับได้เป็นของกลาง มีกระดาษปิดเครื่องหมายปลอมห่ออยู่หมายความว่าศาลฎีกาพิพากษาริบเฉพาะกระดาษห่อขวดสุราที่มีเครื่องหมายการค้าปลอมปิดอยู่ ส่วนของกลางอื่นคือ สุราแม่โขงที่ห่อด้วยกระดาษที่ปิดเครื่องหมายการค้าปลอมนั้น ไม่ริบ เรื่องปัจจุบันนี้ศาลฎีการิบข้าวสารในกระสอบที่มีเครื่องหมายการค้าปลอมปิดที่กระสอบด้วย ปัญหาว่าข้าวสารในกระสอบที่ว่านี้เป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำผิดตาม มาตรา 274,275 หรือไม่ ถ้าพิเคราะห์ถึงองค์ประกอบความผิดที่บัญญัติว่า "จำหน่ายหรือเสนอจำหน่าย ซึ่งสินค้าอันเป็นสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าปลอมหรือเลียน" ก็คงเป็นที่เห็นได้ชัดแจ้งว่ากฎหมายมุ่งถึงตัวสินค้าเป็นวัตถุที่ใช้ในการกระทำผิดคือจำหน่ายสินค้า หาใช่แต่เพียงหีบห่อหรือกระสอบที่บรรจุสินค้านั้นไม่ ความมุ่งหมายของผู้กระทำผิดก็ประสงค์ให้ประชาชนเห็นว่า"สินค้า" นั้นเป็นสินค้าที่ผู้กระทำผิดจำหน่าย จึงเป็นที่เห็นได้ชัดว่า ข้าวสารในกระสอบนั้นแหละเป็นสิ่งที่จำเลยใช้ในการกระทำผิดในกรณีนี้โดยตรงต้องตามมาตรา 33 ที่บัญญัติให้ศาลมีอำนาจริบได้เช่น ริบกางเกงที่เสนอขายซึ่งมีเครื่องหมายการค้าปลอมติดอยู่ (ฎีกาที่ 1124/2520,2520 ฎ.697) หรืออาจใช้ดุลพินิจไม่ริบก็ได้ เช่นเรื่องสุราแม่โขงตามฎีกาที่ 481/2507 ข้างต้นนั้น ไม่มีผู้ทำหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 274,275, 91, 33 ริบของกลาง จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 274,275, 91, 33 รวม 2 กระทง ให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ปรับกระทงละ 2,000 บาทจำเลยที่ 2 ลงโทษจำคุกกระทงละ 2 เดือน และปรับกระทงละ 2,000 บาทรวมโทษจำเลยที่ 1 ปรับ 4,000 บาท จำเลยที่ 2 จำคุก 4 เดือน และปรับ4,000 บาท จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงลงโทษจำเลยที่ 1 ปรับ 2,000 บาทจำเลยที่ 2 จำคุก 2 เดือน และปรับ 2,000 บาท โทษจำคุกให้รอไว้มีกำหนด 1 ปี ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30 ให้ริบกระสอบข้าวสารและใบปลิวโฆษณาที่มีเครื่องหมายการค้าอันเป็นเครื่องหมายการค้าที่เลียนเครื่องหมายการค้าของผู้เสียหาย ส่วนข้าวสารเจ้า (ข้าวหอมมะลิ) ของกลางนั้นให้คืนแก่เจ้าของ โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบข้าวสารเจ้า (ข้าวหอมมะลิ)ของกลางด้วย ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ริบข้าวสารเจ้า(ข้าวหอมมะลิ) ของกลางทั้งหมดด้วย นอกจากที่แก้ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คงมีปัญหาตามฎีกาของจำเลยที่ 1 เพียงว่าข้าวสารเจ้า (ข้าวหอมมะลิ) จำนวน 2,500 กระสอบ ของกลางเป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิดหรือไม่ พิเคราะห์แล้ว คดีนี้จำเลยทั้งสองร่วมกันเลียนเครื่องหมายการค้าของผู้เสียหาย แล้วนำไปติดประทับทำให้ปรากฏไว้ที่กระสอบข้าวสารเจ้าซึ่งมีข้าวสารเจ้าบรรจุอยู่จำนวน2,500 กระสอบ และที่ใบปลิวโฆษณาที่บรรจุในกระสอบข้าวสารเจ้าดังกล่าวจำนวน 2,500 ใบ นอกจากนี้จำเลยทั้งสองยังได้เสนอจำหน่ายและจำหน่ายข้าวสารเจ้านั้นให้แก่บริษัทเอ็นทียูซี แฟร์ไพรซ์ โค-โอเปอร์เรทีฟ จำกัด ประเทศสิงคโปร์อีกด้วย ทั้งนี้โดยจำเลยทั้งสองประสงค์จะให้บริษัทเอ็นทียูซี แฟร์ไพรซ์ โค-โอเปอร์เรทีฟ จำกัด และประชาชนทั่วไปหลงเชื่อว่า ข้าวสารเจ้าที่บรรจุอยู่ในกระสอบจำนวนดังกล่าวเป็นของผู้เสียหาย ข้าวสารเจ้าของกลางทั้งหมดจึงเป็นทรัพย์ส่วนหนึ่งที่จำเลยทั้งสองใช้ในการกระทำความผิดตามฟ้อง ซึ่งศาลย่อมมีอำนาจสั่งริบเสียได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33(1)"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3172/2532อัยการ ศาลแขวง พระนครใต้โจทก์บริษัท มุ่ยฮวดเส็ง ( กรุงเทพ ) จำกัด กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 33จำเลยทั้งสองร่วมกันทำเลียนเครื่องหมายการค้าของผู้อื่นแล้วนำไปติดประทับไว้ที่กระสอบซึ่งมีข้าวสารเจ้าบรรจุอยู่ และร่วมกันเสนอจำหน่ายและจำหน่ายข้าวสารเจ้านั้นแก่ผู้ซื้อข้าวสารเจ้าทั้งหมดจึงเป็นทรัพย์ส่วนหนึ่งที่จำเลยทั้งสองใช้ในการกระทำความผิดตามฟ้อง ศาลมีคำสั่งรับได้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33(1)โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 274,275, 91, 33 ริบของกลาง จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 274,275, 91, 33 รวม 2 กระทง ให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ปรับกระทงละ 2,000 บาทจำเลยที่ 2 ลงโทษจำคุกกระทงละ 2 เดือน และปรับกระทงละ 2,000 บาทรวมโทษจำเลยที่ 1 ปรับ 4,000 บาท จำเลยที่ 2 จำคุก 4 เดือน และปรับ4,000 บาท จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงลงโทษจำเลยที่ 1 ปรับ 2,000 บาทจำเลยที่ 2 จำคุก 2 เดือน และปรับ 2,000 บาท โทษจำคุกให้รอไว้มีกำหนด 1 ปี ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30 ให้ริบกระสอบข้าวสารและใบปลิวโฆษณาที่มีเครื่องหมายการค้าอันเป็นเครื่องหมายการค้าที่เลียนเครื่องหมายการค้าของผู้เสียหาย ส่วนข้าวสารเจ้า (ข้าวหอมมะลิ) ของกลางนั้นให้คืนแก่เจ้าของ โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบข้าวสารเจ้า (ข้าวหอมมะลิ)ของกลางด้วย ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ริบข้าวสารเจ้า(ข้าวหอมมะลิ) ของกลางทั้งหมดด้วย นอกจากที่แก้ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คงมีปัญหาตามฎีกาของจำเลยที่ 1 เพียงว่าข้าวสารเจ้า (ข้าวหอมมะลิ) จำนวน 2,500 กระสอบ ของกลางเป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิดหรือไม่ พิเคราะห์แล้ว คดีนี้จำเลยทั้งสองร่วมกันเลียนเครื่องหมายการค้าของผู้เสียหาย แล้วนำไปติดประทับทำให้ปรากฏไว้ที่กระสอบข้าวสารเจ้าซึ่งมีข้าวสารเจ้าบรรจุอยู่จำนวน2,500 กระสอบ และที่ใบปลิวโฆษณาที่บรรจุในกระสอบข้าวสารเจ้าดังกล่าวจำนวน 2,500 ใบ นอกจากนี้จำเลยทั้งสองยังได้เสนอจำหน่ายและจำหน่ายข้าวสารเจ้านั้นให้แก่บริษัทเอ็นทียูซี แฟร์ไพรซ์ โค-โอเปอร์เรทีฟ จำกัด ประเทศสิงคโปร์อีกด้วย ทั้งนี้โดยจำเลยทั้งสองประสงค์จะให้บริษัทเอ็นทียูซี แฟร์ไพรซ์ โค-โอเปอร์เรทีฟ จำกัด และประชาชนทั่วไปหลงเชื่อว่า ข้าวสารเจ้าที่บรรจุอยู่ในกระสอบจำนวนดังกล่าวเป็นของผู้เสียหาย ข้าวสารเจ้าของกลางทั้งหมดจึงเป็นทรัพย์ส่วนหนึ่งที่จำเลยทั้งสองใช้ในการกระทำความผิดตามฟ้อง ซึ่งศาลย่อมมีอำนาจสั่งริบเสียได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33(1)"พิพากษายืน(สุวรรณ ตระการพันธุ์-โสภณ รัตนากร-กู้เกียรติ สุนทรบุระ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการใช้เครื่องหมายการค้าที่เลียนเครื่องหมายการค้าของผู้อื่นติดที่กระสอบซึ่งมีข้าวสารบรรจุอยู่ออกจำหน่ายเป็นการใช้ข้าวสารในกระสอบกระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 274,275 หรือไม่นั้นเรื่องทำนองนี้เคยมีฎีกาที่ 481/2507,2507 ฎ.935 เรื่องใช้เครื่องหมายการค้าของผู้อื่นปลอมปิดที่กระดาษห่อขวดสุราแม่โขงแสดงให้ประชาชนคิดว่าสุราในขวดนั้นเป็นสุราที่มาจากร้านที่เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าที่แท้จริง เป็นการรับรองคุณภาพที่แท้จริงของสุราแม่โขงในขวดนั้น เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 275,272(1) เรื่องนั้นศาลฎีกาพิพากษากลับคำพิพากษาศาลล่างทั้งสองที่พิพากษายกฟ้องโจทก์ และศาลฎีกาพิพากษาลงโทษจำเลย ให้ริบทำลายรอยประดิษฐ์ปลอมที่ปิดบนกระดาษห่อขวดสุราแม่โขงแต่ของกลางนอกนั้นให้คืนจำเลย ซึ่งปรากฏตามฟ้องว่าเป็นสุราแม่โขง14 ขวดซึ่งจับได้เป็นของกลาง มีกระดาษปิดเครื่องหมายปลอมห่ออยู่หมายความว่าศาลฎีกาพิพากษาริบเฉพาะกระดาษห่อขวดสุราที่มีเครื่องหมายการค้าปลอมปิดอยู่ ส่วนของกลางอื่นคือ สุราแม่โขงที่ห่อด้วยกระดาษที่ปิดเครื่องหมายการค้าปลอมนั้น ไม่ริบ เรื่องปัจจุบันนี้ศาลฎีการิบข้าวสารในกระสอบที่มีเครื่องหมายการค้าปลอมปิดที่กระสอบด้วย ปัญหาว่าข้าวสารในกระสอบที่ว่านี้เป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำผิดตาม มาตรา 274,275 หรือไม่ ถ้าพิเคราะห์ถึงองค์ประกอบความผิดที่บัญญัติว่า "จำหน่ายหรือเสนอจำหน่าย ซึ่งสินค้าอันเป็นสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าปลอมหรือเลียน" ก็คงเป็นที่เห็นได้ชัดแจ้งว่ากฎหมายมุ่งถึงตัวสินค้าเป็นวัตถุที่ใช้ในการกระทำผิดคือจำหน่ายสินค้า หาใช่แต่เพียงหีบห่อหรือกระสอบที่บรรจุสินค้านั้นไม่ ความมุ่งหมายของผู้กระทำผิดก็ประสงค์ให้ประชาชนเห็นว่า"สินค้า" นั้นเป็นสินค้าที่ผู้กระทำผิดจำหน่าย จึงเป็นที่เห็นได้ชัดว่า ข้าวสารในกระสอบนั้นแหละเป็นสิ่งที่จำเลยใช้ในการกระทำผิดในกรณีนี้โดยตรงต้องตามมาตรา 33 ที่บัญญัติให้ศาลมีอำนาจริบได้เช่น ริบกางเกงที่เสนอขายซึ่งมีเครื่องหมายการค้าปลอมติดอยู่ (ฎีกาที่ 1124/2520,2520 ฎ.697) หรืออาจใช้ดุลพินิจไม่ริบก็ได้ เช่นเรื่องสุราแม่โขงตามฎีกาที่ 481/2507 ข้างต้นนั้น ไม่มีผู้ทำหมายเหตุ