คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 61604หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาข้อ 2.ก ที่จำเลยฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 391 มิใช่เป็นความผิดตามมาตรา 295 นั้น เป็นฎีกาข้อกฎหมายแต่ข้อกฎหมายดังกล่าวมิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ทั้งมิใช่ข้อกฎหมายที่เกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยหรือที่เกี่ยวกับการไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาอันว่าด้วยอุทธรณ์หรือฎีกา ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 225 ประกอบมาตรา 195 ส่วนฎีกาข้อ 2.ข ฯลฯ เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ฯลฯ ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 จึงไม่รับฎีกาของจำเลยจำเลยเห็นว่า แม้ฎีกาของจำเลยข้อ 2.ก จะเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ก็ตาม จำเลยก็มีสิทธิยื่นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายดังกล่าวได้ เนื่องจากตามบทบัญญัติประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาลักษณะ 2 ว่าด้วยฎีกา ไม่มีบทบัญญัติมาตราใดที่บัญญัติห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายในข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์แต่อย่างใดและตามมาตรา 225 ว่าด้วยฎีกาก็หาได้บัญญัติไว้ว่าให้นำบทบัญญัติ มาตรา 195 ว่าด้วยอุทธรณ์มาใช้บังคับในชั้นฎีกาไม่โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยด้วยหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 36)ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 จำคุก 4 เดือน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391จำคุก 1 เดือน รวมจำคุก 5 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงจำคุก 2 เดือน 15 วัน ฯลฯจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 34,35)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 36)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว คดีนี้โจทก์ฟ้องและจำเลยรับสารภาพตามฟ้องว่า จำเลยใช้มีดแทงทำร้าย นายมงคล ผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บ บาดแผลรักษาหายภายในเวลา 7 วันศาลอุทธรณ์พิพากษายืนลงโทษความผิดกระทงนี้จำคุก 2 เดือน จำเลยฎีกา ข้อ 2.ก ว่าจำเลยเพียงแต่ชกต่อยผู้เสียหายและบาดแผลก็เล็กน้อยอาจหายได้ภายในเวลาไม่ถึง 7 วันขัดกับที่จำเลยให้การรับสารภาพเป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลล่างทั้งสองรับฟังมา จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ที่ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกาของจำเลยศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ให้ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 676/2531พนักงานอัยการจังหวัดชัยภูมิโจทก์นายวินัย สาคะศุภฤกษ์จำเลยนายวินัย สาคะศุภฤกษ์ จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 218, ม. 224ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาข้อ 2.ก ที่จำเลยฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 391 มิใช่เป็นความผิดตามมาตรา 295 นั้น เป็นฎีกาข้อกฎหมายแต่ข้อกฎหมายดังกล่าวมิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ทั้งมิใช่ข้อกฎหมายที่เกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยหรือที่เกี่ยวกับการไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาอันว่าด้วยอุทธรณ์หรือฎีกา ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 225 ประกอบมาตรา 195 ส่วนฎีกาข้อ 2.ข ฯลฯ เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ฯลฯ ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 จึงไม่รับฎีกาของจำเลยจำเลยเห็นว่า แม้ฎีกาของจำเลยข้อ 2.ก จะเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ก็ตาม จำเลยก็มีสิทธิยื่นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายดังกล่าวได้ เนื่องจากตามบทบัญญัติประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาลักษณะ 2 ว่าด้วยฎีกา ไม่มีบทบัญญัติมาตราใดที่บัญญัติห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายในข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์แต่อย่างใดและตามมาตรา 225 ว่าด้วยฎีกาก็หาได้บัญญัติไว้ว่าให้นำบทบัญญัติ มาตรา 195 ว่าด้วยอุทธรณ์มาใช้บังคับในชั้นฎีกาไม่โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยด้วยหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 36)ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 จำคุก 4 เดือน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391จำคุก 1 เดือน รวมจำคุก 5 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงจำคุก 2 เดือน 15 วัน ฯลฯจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 34,35)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 36)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว คดีนี้โจทก์ฟ้องและจำเลยรับสารภาพตามฟ้องว่า จำเลยใช้มีดแทงทำร้าย นายมงคล ผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บ บาดแผลรักษาหายภายในเวลา 7 วันศาลอุทธรณ์พิพากษายืนลงโทษความผิดกระทงนี้จำคุก 2 เดือน จำเลยฎีกา ข้อ 2.ก ว่าจำเลยเพียงแต่ชกต่อยผู้เสียหายและบาดแผลก็เล็กน้อยอาจหายได้ภายในเวลาไม่ถึง 7 วันขัดกับที่จำเลยให้การรับสารภาพเป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลล่างทั้งสองรับฟังมา จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ที่ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกาของจำเลยศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ให้ยกคำร้อง(ประชา บุญวนิช-ดุสิต วราโห-คำนึง อุไรรัตน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 676/2531พนักงานอัยการจังหวัดชัยภูมิโจทก์นายวินัย สาคะศุภฤกษ์จำเลยนายวินัย สาคะศุภฤกษ์ จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 218, ม. 224ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาข้อ 2.ก ที่จำเลยฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 391 มิใช่เป็นความผิดตามมาตรา 295 นั้น เป็นฎีกาข้อกฎหมายแต่ข้อกฎหมายดังกล่าวมิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ทั้งมิใช่ข้อกฎหมายที่เกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยหรือที่เกี่ยวกับการไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาอันว่าด้วยอุทธรณ์หรือฎีกา ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 225 ประกอบมาตรา 195 ส่วนฎีกาข้อ 2.ข ฯลฯ เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ฯลฯ ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 จึงไม่รับฎีกาของจำเลยจำเลยเห็นว่า แม้ฎีกาของจำเลยข้อ 2.ก จะเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ก็ตาม จำเลยก็มีสิทธิยื่นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายดังกล่าวได้ เนื่องจากตามบทบัญญัติประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาลักษณะ 2 ว่าด้วยฎีกา ไม่มีบทบัญญัติมาตราใดที่บัญญัติห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายในข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์แต่อย่างใดและตามมาตรา 225 ว่าด้วยฎีกาก็หาได้บัญญัติไว้ว่าให้นำบทบัญญัติ มาตรา 195 ว่าด้วยอุทธรณ์มาใช้บังคับในชั้นฎีกาไม่โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยด้วยหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 36)ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 จำคุก 4 เดือน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391จำคุก 1 เดือน รวมจำคุก 5 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงจำคุก 2 เดือน 15 วัน ฯลฯจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 34,35)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 36)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว คดีนี้โจทก์ฟ้องและจำเลยรับสารภาพตามฟ้องว่า จำเลยใช้มีดแทงทำร้าย นายมงคล ผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บ บาดแผลรักษาหายภายในเวลา 7 วันศาลอุทธรณ์พิพากษายืนลงโทษความผิดกระทงนี้จำคุก 2 เดือน จำเลยฎีกา ข้อ 2.ก ว่าจำเลยเพียงแต่ชกต่อยผู้เสียหายและบาดแผลก็เล็กน้อยอาจหายได้ภายในเวลาไม่ถึง 7 วันขัดกับที่จำเลยให้การรับสารภาพเป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลล่างทั้งสองรับฟังมา จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ที่ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกาของจำเลยศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ให้ยกคำร้อง(ประชา บุญวนิช-ดุสิต วราโห-คำนึง อุไรรัตน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ