phoneee/thai-legal-corpus huggingface dataset:
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 927/2490หลักกฎหมาย: คดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยทุกคน แต่จำเลยบางคนไม่ได้ฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จึงยังไม่ได้ฎีกาด้วยนั้น แม้ศาลฎีกาจะพิพากษาไม่ลงโทษจำเลยที่ฎีกา แม้เป็นเหตุในส่วนลักษณะคดีก็ตามศาลฎีกาก็ไม่พิพากษาไปถึงจำเลยผู้ที่ยังมิได้ไปฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ด้วย.โจทก์ฟ้องว่า นายมีจำเลย นายเพ็งจำเลยจ้างนายทาจำเลยให้ฆ่านายอ่อน นายทาจำเลยได้ฆ่านายอ่อนตายขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษนายทาผู้เดียวตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙. ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้ลงโทษนายเพ็ง นายมีจำเลยด้วย แต่การฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ นายมีจำเลยไม่ได้ฟัง นายทาและนายเพ็งจำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษาแก้ว่า นายเพ็งจำเลยยังไม่มีความผิด คงให้ลงโทษนายทาจำเลยตาม ม. ๒๔๙. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 927/2490อัยยการจังหวัดสุรินทร์โจทก์นายทา นาสมบูรณ์ที่ 1 นายมีสุนทรที่ 2 นายเพ็ง ไกรสรที่ 3จำเลย ป.วิ.อ. ม. 213, ม. 225.คดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยทุกคน แต่จำเลยบางคนไม่ได้ฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จึงยังไม่ได้ฎีกาด้วยนั้น แม้ศาลฎีกาจะพิพากษาไม่ลงโทษจำเลยที่ฎีกา แม้เป็นเหตุในส่วนลักษณะคดีก็ตามศาลฎีกาก็ไม่พิพากษาไปถึงจำเลยผู้ที่ยังมิได้ไปฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ด้วย.โจทก์ฟ้องว่า นายมีจำเลย นายเพ็งจำเลยจ้างนายทาจำเลยให้ฆ่านายอ่อน นายทาจำเลยได้ฆ่านายอ่อนตายขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษนายทาผู้เดียวตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙. ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้ลงโทษนายเพ็ง นายมีจำเลยด้วย แต่การฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ นายมีจำเลยไม่ได้ฟัง นายทาและนายเพ็งจำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษาแก้ว่า นายเพ็งจำเลยยังไม่มีความผิด คงให้ลงโทษนายทาจำเลยตาม ม. ๒๔๙.(ศิลปสิทธิวินิจฉัย-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - นายวรุณ นุมานิตศาลอุทธรณ์ - พระนาถปริญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า นายมีจำเลย นายเพ็งจำเลยจ้างนายทาจำเลยให้ฆ่านายอ่อน นายทาจำเลยได้ฆ่านายอ่อนตายขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษนายทาผู้เดียวตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙. ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้ลงโทษนายเพ็ง นายมีจำเลยด้วย แต่การฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ นายมีจำเลยไม่ได้ฟัง นายทาและนายเพ็งจำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษาแก้ว่า นายเพ็งจำเลยยังไม่มีความผิด คงให้ลงโทษนายทาจำเลยตาม ม. ๒๔๙. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 927/2490อัยยการจังหวัดสุรินทร์โจทก์นายทา นาสมบูรณ์ที่ 1 นายมีสุนทรที่ 2 นายเพ็ง ไกรสรที่ 3จำเลย ป.วิ.อ. ม. 213, ม. 225.คดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยทุกคน แต่จำเลยบางคนไม่ได้ฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จึงยังไม่ได้ฎีกาด้วยนั้น แม้ศาลฎีกาจะพิพากษาไม่ลงโทษจำเลยที่ฎีกา แม้เป็นเหตุในส่วนลักษณะคดีก็ตามศาลฎีกาก็ไม่พิพากษาไปถึงจำเลยผู้ที่ยังมิได้ไปฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ด้วย.โจทก์ฟ้องว่า นายมีจำเลย นายเพ็งจำเลยจ้างนายทาจำเลยให้ฆ่านายอ่อน นายทาจำเลยได้ฆ่านายอ่อนตายขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษนายทาผู้เดียวตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙. ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้ลงโทษนายเพ็ง นายมีจำเลยด้วย แต่การฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ นายมีจำเลยไม่ได้ฟัง นายทาและนายเพ็งจำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษาแก้ว่า นายเพ็งจำเลยยังไม่มีความผิด คงให้ลงโทษนายทาจำเลยตาม ม. ๒๔๙.(ศิลปสิทธิวินิจฉัย-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - นายวรุณ นุมานิตศาลอุทธรณ์ - พระนาถปริญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3011/2543หลักกฎหมาย: ตามคำร้องขอของผู้คัดค้านอ้างว่าผู้คัดค้านเป็นทายาทโดยธรรมของเจ้ามรดกมีสิทธิรับมรดกในฐานะทายาทโดยธรรม พินัยกรรมตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกเป็นพินัยกรรมปลอม หากเป็นจริงตามคำร้องคัดค้าน ผู้ร้องก็ไม่เป็นทายาทโดยธรรมหรือผู้รับพินัยกรรม อันจะถือว่าผู้ร้องเป็นทายาทหรือผู้มีส่วนได้เสีย ผู้ร้องก็ย่อมไม่มีสิทธิร้องขอเป็นผู้จัดการมรดกตาม ป.พ.พ.มาตรา 1713 มาแต่ต้น นอกจากนี้ตามคำร้องคัดค้านก็อ้างว่าผู้ตายไม่มีทายาทโดยธรรมตาม ป.พ.พ.มาตรา 1629 (1)ถึง (3) ส่วนผู้คัดค้านเป็นทายาทโดยธรรมตามมาตรา 1629 (4) หากเป็นจริงผู้คัดค้านย่อมเป็นทายาทที่มีสิทธิรับมรดก นับว่าเป็นผู้มีส่วนได้เสียตามมาตรา 1727ที่จะยื่นคำร้องขอให้ถอนผู้จัดการมรดกเพราะกรณีมีเหตุอย่างอื่นที่สมควร ศาลชั้นต้นจึงต้องรับคำร้องคัดค้านไว้ไต่สวนเพื่อให้ได้ความจริงเสียก่อน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3011/2543นางศกุนตลา ดีท่าผู้ร้องนายเซ้ง นพเก้าผู้คัดค้าน ป.พ.พ. ม. 1629, ม. 1713, ม. 1727ตามคำร้องขอของผู้คัดค้านอ้างว่าผู้คัดค้านเป็นทายาทโดยธรรมของเจ้ามรดกมีสิทธิรับมรดกในฐานะทายาทโดยธรรม พินัยกรรมตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกเป็นพินัยกรรมปลอม หากเป็นจริงตามคำร้องคัดค้าน ผู้ร้องก็ไม่เป็นทายาทโดยธรรมหรือผู้รับพินัยกรรม อันจะถือว่าผู้ร้องเป็นทายาทหรือผู้มีส่วนได้เสีย ผู้ร้องก็ย่อมไม่มีสิทธิร้องขอเป็นผู้จัดการมรดกตาม ป.พ.พ.มาตรา 1713 มาแต่ต้น นอกจากนี้ตามคำร้องคัดค้านก็อ้างว่าผู้ตายไม่มีทายาทโดยธรรมตาม ป.พ.พ.มาตรา 1629 (1)ถึง (3) ส่วนผู้คัดค้านเป็นทายาทโดยธรรมตามมาตรา 1629 (4) หากเป็นจริงผู้คัดค้านย่อมเป็นทายาทที่มีสิทธิรับมรดก นับว่าเป็นผู้มีส่วนได้เสียตามมาตรา 1727ที่จะยื่นคำร้องขอให้ถอนผู้จัดการมรดกเพราะกรณีมีเหตุอย่างอื่นที่สมควร ศาลชั้นต้นจึงต้องรับคำร้องคัดค้านไว้ไต่สวนเพื่อให้ได้ความจริงเสียก่อน(ปราโมทย์ ชพานนท์-สุเมธ ตังคจิวางกูร-ชวลิต ยอดเณร)ศาลจังหวัดลำปาง - นายสัญญลักษณ์ ศิริปจะนะศาลอุทธรณ์ภาค ๒ - นายวิโรจน์ สุขวโรตม์วัตรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3011/2543นางศกุนตลา ดีท่าผู้ร้องนายเซ้ง นพเก้าผู้คัดค้าน ป.พ.พ. ม. 1629, ม. 1713, ม. 1727ตามคำร้องขอของผู้คัดค้านอ้างว่าผู้คัดค้านเป็นทายาทโดยธรรมของเจ้ามรดกมีสิทธิรับมรดกในฐานะทายาทโดยธรรม พินัยกรรมตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกเป็นพินัยกรรมปลอม หากเป็นจริงตามคำร้องคัดค้าน ผู้ร้องก็ไม่เป็นทายาทโดยธรรมหรือผู้รับพินัยกรรม อันจะถือว่าผู้ร้องเป็นทายาทหรือผู้มีส่วนได้เสีย ผู้ร้องก็ย่อมไม่มีสิทธิร้องขอเป็นผู้จัดการมรดกตาม ป.พ.พ.มาตรา 1713 มาแต่ต้น นอกจากนี้ตามคำร้องคัดค้านก็อ้างว่าผู้ตายไม่มีทายาทโดยธรรมตาม ป.พ.พ.มาตรา 1629 (1)ถึง (3) ส่วนผู้คัดค้านเป็นทายาทโดยธรรมตามมาตรา 1629 (4) หากเป็นจริงผู้คัดค้านย่อมเป็นทายาทที่มีสิทธิรับมรดก นับว่าเป็นผู้มีส่วนได้เสียตามมาตรา 1727ที่จะยื่นคำร้องขอให้ถอนผู้จัดการมรดกเพราะกรณีมีเหตุอย่างอื่นที่สมควร ศาลชั้นต้นจึงต้องรับคำร้องคัดค้านไว้ไต่สวนเพื่อให้ได้ความจริงเสียก่อน(ปราโมทย์ ชพานนท์-สุเมธ ตังคจิวางกูร-ชวลิต ยอดเณร)ศาลจังหวัดลำปาง - นายสัญญลักษณ์ ศิริปจะนะศาลอุทธรณ์ภาค ๒ - นายวิโรจน์ สุขวโรตม์วัตรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6957/2537หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระหนี้ตามสัญญาขายลดตั๋วเงินจำเลยให้การว่าได้นำเช็คของบริษัท บ. ไปขายแก่โจทก์จริง แต่รับเงินมาไม่ครบทุกฉบับ และอย่างไรก็ตามการทำสัญญาขายลดตั๋วเงินกับโจทก์นั้นจำเลยทำในฐานะตัวแทนของ ธ. โดยโจทก์ทราบดีอยู่แล้ว จึงไม่ต้องรับผิดเป็นส่วนตัว ดังนี้ คำให้การของจำเลยเป็นการปฏิเสธความสมบูรณ์ของสัญญาเพราะยังรับเงินไปไม่ถูกต้องส่วนที่จำเลยอ้างว่าเป็นตัวแทนของ ธ. ก็เป็นการปฏิเสธความรับผิดของจำเลยอีกประการหนึ่ง ซึ่งเป็นคนละเรื่องกับประการแรก คำให้การของจำเลยจึงชอบด้วยป.วิ.พ. มาตรา 177 วรรคสอง แล้วหาขัดแย้งกันไม่ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6957/2537บริษัทเงินทุนไทยธนากร จำกัดโจทก์นายธีราศักดิ์ สุขะโชติพรชัยจำเลย ป.วิ.พ. ม. 177 วรรคสองโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระหนี้ตามสัญญาขายลดตั๋วเงินจำเลยให้การว่าได้นำเช็คของบริษัท บ. ไปขายแก่โจทก์จริง แต่รับเงินมาไม่ครบทุกฉบับ และอย่างไรก็ตามการทำสัญญาขายลดตั๋วเงินกับโจทก์นั้นจำเลยทำในฐานะตัวแทนของ ธ. โดยโจทก์ทราบดีอยู่แล้ว จึงไม่ต้องรับผิดเป็นส่วนตัว ดังนี้ คำให้การของจำเลยเป็นการปฏิเสธความสมบูรณ์ของสัญญาเพราะยังรับเงินไปไม่ถูกต้องส่วนที่จำเลยอ้างว่าเป็นตัวแทนของ ธ. ก็เป็นการปฏิเสธความรับผิดของจำเลยอีกประการหนึ่ง ซึ่งเป็นคนละเรื่องกับประการแรก คำให้การของจำเลยจึงชอบด้วยป.วิ.พ. มาตรา 177 วรรคสอง แล้วหาขัดแย้งกันไม่(จรัญ หัตถกรรม-นิเวศน์ คำผอง-ทองเลื่อน พูลพิพัฒน์)ศาลแพ่ง - นายสมบัติ อรรถพิมลศาลอุทธรณ์ - นายสุเมธ อุปนิสากรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6957/2537บริษัทเงินทุนไทยธนากร จำกัดโจทก์นายธีราศักดิ์ สุขะโชติพรชัยจำเลย ป.วิ.พ. ม. 177 วรรคสองโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระหนี้ตามสัญญาขายลดตั๋วเงินจำเลยให้การว่าได้นำเช็คของบริษัท บ. ไปขายแก่โจทก์จริง แต่รับเงินมาไม่ครบทุกฉบับ และอย่างไรก็ตามการทำสัญญาขายลดตั๋วเงินกับโจทก์นั้นจำเลยทำในฐานะตัวแทนของ ธ. โดยโจทก์ทราบดีอยู่แล้ว จึงไม่ต้องรับผิดเป็นส่วนตัว ดังนี้ คำให้การของจำเลยเป็นการปฏิเสธความสมบูรณ์ของสัญญาเพราะยังรับเงินไปไม่ถูกต้องส่วนที่จำเลยอ้างว่าเป็นตัวแทนของ ธ. ก็เป็นการปฏิเสธความรับผิดของจำเลยอีกประการหนึ่ง ซึ่งเป็นคนละเรื่องกับประการแรก คำให้การของจำเลยจึงชอบด้วยป.วิ.พ. มาตรา 177 วรรคสอง แล้วหาขัดแย้งกันไม่(จรัญ หัตถกรรม-นิเวศน์ คำผอง-ทองเลื่อน พูลพิพัฒน์)ศาลแพ่ง - นายสมบัติ อรรถพิมลศาลอุทธรณ์ - นายสุเมธ อุปนิสากรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5891/2539หลักกฎหมาย: โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยมีวัตถุแห่งการกระทำความผิดไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตในวาระเดียวกันและจับได้พร้อมกัน แม้วัตถุแห่งการกระทำความผิดต่างชนิดกัน แต่ต่างก็เป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 การที่จำเลยมีเมทแอมเฟตามีนและอีเฟดรีนจึงเป็นความผิดต่อบทกฎหมายมาตราเดียวกันตาม พ.ร.บ. วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 6, 62วรรคหนึ่ง, 106 วรรคหนึ่ง จึงต้องลงโทษจำเลย ฐานมีเมทแอมเฟตามีนและอีเฟดรีนเพียงกรรมเดียว ปัญหาว่าการกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทหรือไม่ เป็นปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยแม้จะไม่มีคู่ความฝ่ายใดฎีกาขึ้นมา ศาลฎีกาก็หยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้เอง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5891/2539พนักงานอัยการจังหวัดสมุทรสาครโจทก์นางทิพวรรณ ส่งแสงจำเลย ป.อ. ม. 90, ม. 91 ป.วิ.อ. ม. 195โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยมีวัตถุแห่งการกระทำความผิดไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตในวาระเดียวกันและจับได้พร้อมกัน แม้วัตถุแห่งการกระทำความผิดต่างชนิดกัน แต่ต่างก็เป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 การที่จำเลยมีเมทแอมเฟตามีนและอีเฟดรีนจึงเป็นความผิดต่อบทกฎหมายมาตราเดียวกันตาม พ.ร.บ. วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 6, 62วรรคหนึ่ง, 106 วรรคหนึ่ง จึงต้องลงโทษจำเลย ฐานมีเมทแอมเฟตามีนและอีเฟดรีนเพียงกรรมเดียว ปัญหาว่าการกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทหรือไม่ เป็นปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยแม้จะไม่มีคู่ความฝ่ายใดฎีกาขึ้นมา ศาลฎีกาก็หยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้เอง(จิระ บุญพจนสุนทร-วินัย วิมลเศรษฐ-ชูชาติ ศรีแสง)ศาลจังหวัดสมุทรสาคร - นายระบิล จันทรภิรมย์ศาลอุทธรณ์ภาค ๓ - นายวิเชียร ธารีบุญแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5891/2539พนักงานอัยการจังหวัดสมุทรสาครโจทก์นางทิพวรรณ ส่งแสงจำเลย ป.อ. ม. 90, ม. 91 ป.วิ.อ. ม. 195โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยมีวัตถุแห่งการกระทำความผิดไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตในวาระเดียวกันและจับได้พร้อมกัน แม้วัตถุแห่งการกระทำความผิดต่างชนิดกัน แต่ต่างก็เป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 การที่จำเลยมีเมทแอมเฟตามีนและอีเฟดรีนจึงเป็นความผิดต่อบทกฎหมายมาตราเดียวกันตาม พ.ร.บ. วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 6, 62วรรคหนึ่ง, 106 วรรคหนึ่ง จึงต้องลงโทษจำเลย ฐานมีเมทแอมเฟตามีนและอีเฟดรีนเพียงกรรมเดียว ปัญหาว่าการกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทหรือไม่ เป็นปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยแม้จะไม่มีคู่ความฝ่ายใดฎีกาขึ้นมา ศาลฎีกาก็หยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้เอง(จิระ บุญพจนสุนทร-วินัย วิมลเศรษฐ-ชูชาติ ศรีแสง)ศาลจังหวัดสมุทรสาคร - นายระบิล จันทรภิรมย์ศาลอุทธรณ์ภาค ๓ - นายวิเชียร ธารีบุญแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ตราครุฑตราครุฑกฎกระทรวงฉบับที่9 (พ.ศ. 2518)ออกตามความในพระราชบัญญัติพิกัดอัตราค่าภาคหลวงแร่พ.ศ. 2509----------อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 6 และมาตรา 9แห่งพระราชบัญญัติพิกัดอัตราค่าภาคหลวงแร่พ.ศ. 2509 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมออกกฎกระทรวงไว้ดังต่อไปนี้ข้อ 1 ให้ยกเลิกเลขลำดับ 35 ของบัญชีแร่และอัตราค่าภาคหลวงแร่ท้ายกฎกระทรวงฉบับที่ 7(พ.ศ. 2514)ออกตามความในพระราชบัญญัติพิกัดอัตราค่าภาคหลวงแร่ พ.ศ. 2509ข้อ 2 ให้เรียกเก็บค่าภาคหลวงแร่ที่ระบุไว้ในบัญชีตามอัตราค่าภาคหลวงแร่ท้ายกฎกระทรวงนี้ ในอัตราร้อยละของราคาซึ่งประกาศตามข้อ 2 (4)แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ 6 (พ.ศ. 2514)ออกตามความในพระราชบัญญัติพิกัดอัตราค่าภาคหลวงแร่ พ.ศ.2509ให้ไว้ ณ วันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2518อรุณ สรเทศน์รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมหมายเหตุ:-เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือเนื่องจากยังมิได้มีการกำหนดพิกัดอัตราค่าภาคหลวงแร่เกลือหินสมควรจะได้กำหนดพิกัดอัตราค่าภาคหลวงแร่ดังกล่าวเพื่อเรียกเก็บค่าภาคหลวงต่อไปนอกจากนั่นการเรียกเก็บค่าภาคหลวงดินขาวในปัจจุบันมีอัตราเดียวแต่ตามข้อเท็จจริงดินขาวมีลักษณะการใช้และมีราคาแตกต่างกันเพื่อความเป็นธรรมในการเรียกเก็บค่าภาคหลวงดินขาวสมควรแยกประเภทการเรียกเก็บตามลักษณะการใช้จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงฉบับนี้
พระราชกฤษฎีกาพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตอำนาจศาลแขวงอุบลราชธานีพ.ศ. ๒๕๔๗ ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๑พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๗เป็นปีที่ ๕๙ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่าโดยที่เป็นการสมควรเปลี่ยนแปลงเขตอำนาจศาลแขวงอุบลราชธานีอาศัยอำนาจตามความในมาตรา๒๒๑ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย และมาตรา ๓แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. ๒๔๙๙จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้มาตรา๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตอำนาจศาลแขวงอุบลราชธานีพ.ศ. ๒๕๔๗มาตรา๒[๑]พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดสามสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา๓ให้ศาลแขวงอุบลราชธานีในจังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งมีเขตอำนาจในอำเภอเมืองอุบลราชธานีอำเภอเขื่องใน อำเภอเดชอุดม อำเภอตระการพืชผล อำเภอพิบูลมังสาหาร อำเภอม่วงสามสิบอำเภอวารินชำราบ อำเภอบุณฑริก อำเภอตาลสุม อำเภอสำโรง อำเภอดอนมดแดงอำเภอทุ่งศรีอุดม อำเภอกุดข้าวปุ้น อำเภอเขมราฐ และอำเภอโพธิ์ไทรมีเขตอำนาจในอำเภอเมืองอุบลราชธานี อำเภอเขื่องใน อำเภอตระการพืชผลอำเภอพิบูลมังสาหาร อำเภอม่วงสามสิบ อำเภอวารินชำราบ อำเภอตาลสุม อำเภอสำโรงอำเภอดอนมดแดง อำเภอกุดข้าวปุ้น อำเภอเขมราฐ อำเภอโพธิ์ไทร อำเภอโขงเจียมอำเภอศรีเมืองใหม่ อำเภอสิรินธร กิ่งอำเภอเหล่าเสือโก้ก อำเภอเมืองอุบลราชธานีกิ่งอำเภอนาตาล อำเภอเขมราฐ และกิ่งอำเภอสว่างวีระวงศ์ อำเภอวารินชำราบมาตรา๔บรรดาคดีของท้องที่ที่อยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดเดชอุดมซึ่งค้างพิจารณาอยู่ในศาลแขวงอุบลราชธานีในวันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับให้คงพิจารณาพิพากษาในศาลแขวงอุบลราชธานีมาตรา๕บรรดาคดีที่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลแขวงในท้องที่อำเภอโขงเจียมอำเภอศรีเมืองใหม่ และอำเภอสิรินธรซึ่งค้างพิจารณาอยู่ในศาลจังหวัดอุบลราชธานีในวันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับให้คงพิจารณาพิพากษาในศาลจังหวัดอุบลราชธานีมาตรา๖ ให้ประธานศาลฎีการักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตรนายกรัฐมนตรีหมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือเนื่องด้วยปัจจุบันศาลแขวงอุบลราชธานีและศาลจังหวัดเดชอุดมมีเขตอำนาจซ้อนกันในบางท้องที่คือ อำเภอเดชอุดม อำเภอบุณฑริก และอำเภอทุ่งศรีอุดมทำให้ประชาชนสับสนเรื่องเขตอำนาจศาลระหว่างศาลแขวงอุบลราชธานีกับศาลจังหวัดเดชอุดมสมควรตัดท้องที่ดังกล่าวออกจากเขตอำนาจศาลแขวงอุบลราชธานีเพื่อให้คดีที่อยู่ในเขตท้องที่ดังกล่าวอยู่ในเขตอำนาจศาลจังหวัดเดชอุดมเพียงแห่งเดียวและสมควรขยายเขตอำนาจศาลแขวงอุบลราชธานีให้ครอบคลุมถึงท้องที่อำเภอโขงเจียมอำเภอศรีเมืองใหม่ อำเภอสิรินธร กิ่งอำเภอเหล่าเสือโก้ก อำเภอเมืองอุบลราชธานีกิ่งอำเภอสว่างวีระวงศ์ อำเภอวารินชำราบ และกิ่งอำเภอนาตาล อำเภอเขมราฐเพื่อไม่ให้ประชาชนสับสนในเรื่องเขตอำนาจศาลและได้รับความสะดวกในการพิจารณาพิพากษาคดี จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ศุภกรณ/ผู้จัดทำ๒๖ ตุลาคม ๒๕๕๓เอกฤทธิ์/ผู้ตรวจ๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๓[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๒๑/ตอนที่ ๗๖ ก/หน้า ๑๐/๒๔ ธันวาคม ๒๕๔๗
พระราชกฤษฎีกาพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในท้องที่ตำบลแม่จั๊วะ ตำบลเด่นชัยและตำบลห้วยไร่อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ให้เป็นเขตปฏิรูปที่ดินพ.ศ. ๒๕๕๐ ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๑กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๐เป็นปีที่ ๖๒ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่าโดยที่เป็นการสมควรกำหนดเขตที่ดินในท้องที่ตำบลแม่จั๊วะ ตำบลเด่นชัย และตำบลห้วยไร่ อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ให้เป็นเขตปฏิรูปที่ดินอาศัยอำนาจตามความในมาตรา๑๖ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พุทธศักราช ๒๕๔๙ และมาตรา ๒๕วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติการปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. ๒๕๑๘จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้มาตรา ๑พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในท้องที่ตำบลแม่จั๊วะ ตำบลเด่นชัย และตำบลห้วยไร่ อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ให้เป็นเขตปฏิรูปที่ดิน พ.ศ. ๒๕๕๐มาตรา ๒[๑]พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา ๓ให้ที่ดินในท้องที่ตำบลแม่จั๊วะ ตำบลเด่นชัย และตำบลห้วยไร่ อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ภายในแนวเขตตามแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้ เป็นเขตปฏิรูปที่ดินมาตรา ๔ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการพลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์นายกรัฐมนตรี[เอกสารแนบท้าย]๑. แผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในท้องที่ตำบลแม่จั๊วะ ตำบลเด่นชัย และตำบลห้วยไร่ อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ให้เป็นเขตปฏิรูปที่ดิน พ.ศ. ๒๕๕๐(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ เนื่องจากในท้องที่ตำบลแม่จั๊วะตำบลเด่นชัย และตำบลห้วยไร่ อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่มีเกษตรกรผู้ไม่มีที่ดินประกอบเกษตรกรรมเป็นของตนเองหรือมีที่ดินเล็กน้อยไม่เพียงพอแก่การครองชีพหรือต้องเช่าที่ดินของผู้อื่นประกอบเกษตรกรรมอยู่เป็นจำนวนมาก สมควรกำหนดเขตที่ดินที่ได้จำแนกออกจากเขตป่าไม้ถาวรตามมติคณะรัฐมนตรีป่าแม่พวกแปลง ๒ และป่าห้วยไร่ - เขาพลึง แปลง ๑ในท้องที่ดังกล่าวให้เป็นเขตปฏิรูปที่ดิน จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้วิภา/ปรับปรุง๓๐ มีนาคม ๒๕๕๘โสรศ/ผู้จัดทำ๑๓มีนาคม ๒๕๕๐[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๔/ตอนที่ ๑๔ ก/หน้า ๗ /๗ มีนาคม๒๕๕๐
พระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคารพุทธศักราช ๒๔๗๙ในเขตเทศบาลเมืองพัทลุงจังหวัดพัทลุงพ.ศ. ๒๕๐๗ ภูมิพลอดุลยเดชป.ร.ให้ไว้ ณ วันที่๑๓ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๐๗เป็นปีที่ ๑๙ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯให้ประกาศว่าโดยที่เป็นการสมควรให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคารพุทธศักราช ๒๔๗๙ ในเขตเทศบาลเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุงอาศัยอำนาจตามความในมาตรา๒ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร พุทธศักราช ๒๔๗๙ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคารพุทธศักราช ๒๔๗๙ ในเขตเทศบาลเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง พ.ศ. ๒๕๐๗มาตรา ๒[๑]พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา ๓ให้ยกเลิกพระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคารพุทธศักราช ๒๔๗๙ ภายในเขตท้องที่บางแห่ง ในจังหวัดพัทลุง พ.ศ. ๒๔๙๖มาตรา ๔ให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร พุทธศักราช ๒๔๗๙ ในเขตเทศบาลเมืองพัทลุงจังหวัดพัทลุงมาตรา ๕ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการจอมพลถนอม กิตติขจรนายกรัฐมนตรีหมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ เนื่องจากพระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคารพุทธศักราช ๒๔๗๙ ภายในเขตท้องที่บางแห่ง ในจังหวัดพัทลุง พ.ศ. ๒๔๙๖ใช้บังคับในเขตเทศบาลเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง เฉพาะในท้องที่บางแห่ง บัดนี้ท้องถิ่นได้เจริญขึ้น จึงเห็นสมควรให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคารพุทธศักราช ๒๔๗๙ ตลอดเขตเทศบาลเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุงเพื่อประโยชน์ในความมั่นคงแข็งแรงของอาคาร ความปลอดภัย การป้องกันอัคคีภัยการอนามัย การรักษาแนวอาคาร และความเป็นระเบียบเรียบร้อยของอาคารอัมภิญา/พิมพ์๑๑ มิถุนายน๒๕๕๑ฐิติพงษ์/ตรวจ๑๓ มิถุนายน ๒๕๕๑โชติกานต์/ปรับปรุง๓๐ มิถุนายน๒๕๖๓อรญา/ตรวจ๓ สิงหาคม ๒๕๖๓[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๘๑/ตอนที่ ๒๐/หน้า ๑๑๒/๒๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๐๗
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 220/2505หลักกฎหมาย: ในคดีร้องขัดทรัพย์ ศาลกำหนดให้โจทก์นำสืบก่อนเมื่อโจทก์สืบพยานบุคคลแล้ว โจทก์แถลงว่าหมดพยานบุคคลแล้ว คงติดใจอ้างพยานเอกสารซึ่งได้ขอให้ศาลเรียกมาแล้วแต่ยังไม่ได้มาดังนี้ ถือว่าการสืบพยานหลักฐานของโจทก์ยังไม่เสร็จ เพราะเอกสารก็เป็นพยานหลักฐานอย่างหนึ่งเหมือนกันฉะนั้น ผู้ร้องจึงมีสิทธิยื่นระบุพยานเพิ่มเติมได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 วรรคสอง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 220/2505เทศบาลนครกรุงเทพ โดยนายชำนาญ ยุวบูรณ์ นายกเทศมนตรีโจทก์ผู้ร้องขัดทรัพย์โจทก์นายเปิ๊ยะติ้ง แซ่โง้ว หรือวีระชัย มหารมณเลิศโจทก์นายเกียง แซ่โง้วจำเลย ป.วิ.พ. ในคดีร้องขัดทรัพย์ ศาลกำหนดให้โจทก์นำสืบก่อนเมื่อโจทก์สืบพยานบุคคลแล้ว โจทก์แถลงว่าหมดพยานบุคคลแล้ว คงติดใจอ้างพยานเอกสารซึ่งได้ขอให้ศาลเรียกมาแล้วแต่ยังไม่ได้มาดังนี้ ถือว่าการสืบพยานหลักฐานของโจทก์ยังไม่เสร็จ เพราะเอกสารก็เป็นพยานหลักฐานอย่างหนึ่งเหมือนกันฉะนั้น ผู้ร้องจึงมีสิทธิยื่นระบุพยานเพิ่มเติมได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 วรรคสอง(สารกิจปรีชา-ไชยเจริญ สันติศิริ-พจน์ ปุษปาคม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 220/2505เทศบาลนครกรุงเทพ โดยนายชำนาญ ยุวบูรณ์ นายกเทศมนตรีโจทก์ผู้ร้องขัดทรัพย์โจทก์นายเปิ๊ยะติ้ง แซ่โง้ว หรือวีระชัย มหารมณเลิศโจทก์นายเกียง แซ่โง้วจำเลย ป.วิ.พ. ในคดีร้องขัดทรัพย์ ศาลกำหนดให้โจทก์นำสืบก่อนเมื่อโจทก์สืบพยานบุคคลแล้ว โจทก์แถลงว่าหมดพยานบุคคลแล้ว คงติดใจอ้างพยานเอกสารซึ่งได้ขอให้ศาลเรียกมาแล้วแต่ยังไม่ได้มาดังนี้ ถือว่าการสืบพยานหลักฐานของโจทก์ยังไม่เสร็จ เพราะเอกสารก็เป็นพยานหลักฐานอย่างหนึ่งเหมือนกันฉะนั้น ผู้ร้องจึงมีสิทธิยื่นระบุพยานเพิ่มเติมได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 วรรคสอง(สารกิจปรีชา-ไชยเจริญ สันติศิริ-พจน์ ปุษปาคม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 722/2472หลักกฎหมาย: พ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์ ศาลเดิมลงโทษฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาตาม ม.249 จำคุก 20 ปี ศาลอุทธรณ์แก้ว่าไม่เจตนาตาม ม.251 จำคุก 5 ปี เปนแก้มาก ฎีกาได้คดีนี้ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยมีผิดฐานฆ่า อ.ตายโดยเจตนาตาม ม.๒๔๙ ให้จำคุก ๒๐ ปี ศาลอุทธรณ์แก้ว่าจำเลยมีผิดฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนาตาม ม.๒๕๑ ให้จำคุก ๗ ปี ลดปราณีตาม ม.๕๙ เสีย ๒ ปี คงเหลือ ๕ ปี โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 722/2472อัยยการอ่างทองโจทก์นายเบ็งเซ็ง แซ่อึ้งจำเลย ป.อ. ม. 249, ม. 251 พ.ร.บ.ลักษณฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2469 พ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์ ศาลเดิมลงโทษฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาตาม ม.249 จำคุก 20 ปี ศาลอุทธรณ์แก้ว่าไม่เจตนาตาม ม.251 จำคุก 5 ปี เปนแก้มาก ฎีกาได้คดีนี้ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยมีผิดฐานฆ่า อ.ตายโดยเจตนาตาม ม.๒๔๙ ให้จำคุก ๒๐ ปี ศาลอุทธรณ์แก้ว่าจำเลยมีผิดฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนาตาม ม.๒๕๑ ให้จำคุก ๗ ปี ลดปราณีตาม ม.๕๙ เสีย ๒ ปี คงเหลือ ๕ ปี โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์(พรหม-พิพาก-วิชัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยมีผิดฐานฆ่า อ.ตายโดยเจตนาตาม ม.๒๔๙ ให้จำคุก ๒๐ ปี ศาลอุทธรณ์แก้ว่าจำเลยมีผิดฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนาตาม ม.๒๕๑ ให้จำคุก ๗ ปี ลดปราณีตาม ม.๕๙ เสีย ๒ ปี คงเหลือ ๕ ปี โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 722/2472อัยยการอ่างทองโจทก์นายเบ็งเซ็ง แซ่อึ้งจำเลย ป.อ. ม. 249, ม. 251 พ.ร.บ.ลักษณฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2469 พ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์ ศาลเดิมลงโทษฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาตาม ม.249 จำคุก 20 ปี ศาลอุทธรณ์แก้ว่าไม่เจตนาตาม ม.251 จำคุก 5 ปี เปนแก้มาก ฎีกาได้คดีนี้ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยมีผิดฐานฆ่า อ.ตายโดยเจตนาตาม ม.๒๔๙ ให้จำคุก ๒๐ ปี ศาลอุทธรณ์แก้ว่าจำเลยมีผิดฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนาตาม ม.๒๕๑ ให้จำคุก ๗ ปี ลดปราณีตาม ม.๕๙ เสีย ๒ ปี คงเหลือ ๕ ปี โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์(พรหม-พิพาก-วิชัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีเรื่องการแบ่งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์------------------------ ด้วยสภามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ในคราวประชุมครั้งที่๓/๒๕๑๑ เมื่อวันที่ ๑๔ พฤศจิกายน ๒๕๑๑พิจารณาเห็นสมควรให้จัดตั้งคณะศึกษาศาสตร์ขึ้น ซึ่งได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการบริหาร สภาการศึกษาแห่งชาติในคราวประชุมเมื่อวันที่ ๔ ตุลาคม ๒๕๑๑ แล้ว ฉะนั้นอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗ และมาตรา ๙ แห่งพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ พ.ศ. ๒๕๑๑สำนักนายกรัฐมนตรีออกประกาศไว้ดังต่อไปนี้ ข้อ ๑ให้ยกเลิกประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง การแบ่งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ลงวันที่ ๘ เมษายน ๒๕๑๑ ข้อ ๒ให้มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มีส่วนราชการ ดังนี้ ๑. สำนักงานอธิการบดี ๒. คณะวิทยาศาสตร์ ๓. คณะวิศวกรรมศาสตร์ ๔. คณะศึกษาศาสตร์ ทั้งนี้ตั้งแต่วันที่ ๕ ธันวาคม ๒๕๑๑ เป็นต้นไป ประกาศณ วันที่ ๕ ธันวาคม ๒๕๑๑ จอมพล ถ. กิตติขจร นายกรัฐมนตรี[รก.๒๕๑๑/๑๒๐/๑๓พ/๓๑ ธันวาคม ๒๕๑๑] พุทธชาด/ แก้ไข ๒๔ตุลาคม ๒๕๔๕ B+A(C )