คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 260/2508หลักกฎหมาย: สามีกล่าวขึ้นในขณะโมโหหึงและกล่าวในบ้านภายในวงครอบครัวว่าภรรยามีชู้นั้น ยังไม่เป็นการร้ายแรงถึงขนาดที่จะให้หย่าขาดจากกันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1500(2) สามีว่าภรรยาและแม่ยายว่าขโมยเงินไป 100 บาทนั้น เป็นข้อความที่สามีคาดการณ์โดยเดาเอาเพราะเงินหายไป 100 บาท ดังนี้ยังไม่ถือว่าเป็นหมิ่นประมาท ซึ่งเป็นการร้ายแรงถึงขนาดให้หย่าขาดจากกันโจทก์ฟ้องว่าจำเลยหมิ่นประมาทหาว่าโจทก์เป็นชู้กับนายอนันต์และด่าว่า ทุบตีโจทก์ ทั้งด่าว่าหมิ่นประมาทใส่ความถึงนางละม่อมมารดาโจทก์ ขอให้ศาลพิพากษาให้โจทก์กับจำเลยหย่าขาดจากการเป็นสามีภรรยากัน จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยมิได้ทำร้ายโจทก์หรือหมิ่นประมาทโจทก์และมารดาโจทก์อย่างร้ายแรง พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่จำเลยกล่าวบริภาษโจทก์ว่าโจทก์มีชู้นั้น เป็นการรุนแรงอยู่ แต่จำเลยได้กล่าวขึ้นเพราะโมโหหึงขึ้นมาชั่วขณะ และกล่าวขึ้นในบ้านภายในครอบครัว เห็นว่ายังไม่เป็นการร้ายแรงถึงขนาดที่ให้หย่าขาดจากกันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๕๐๐(๒) และที่จำเลยหาว่าโจทก์กับนางละม่อมมารดาโจทก์เอาเงิน ๑๐๐ บาทของจำเลยไปนั้น เป็นข้อความที่เห็นว่าจำเลยคาดการณ์โดยเดาเอา เพราะเงินของจำเลยหายไป ๑๐๐ บาท ยังไม่ถือว่าเป็นหมิ่นประมาท ซึ่งเป็นการร้ายแรงเช่นเดียวกัน พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 260/2508นางวราภรณ์ โอ๊วตระกูลโจทก์นายเจี่ย โอ๊วตระกูลจำเลย ป.พ.พ. ม. 1500 (2)สามีกล่าวขึ้นในขณะโมโหหึงและกล่าวในบ้านภายในวงครอบครัวว่าภรรยามีชู้นั้น ยังไม่เป็นการร้ายแรงถึงขนาดที่จะให้หย่าขาดจากกันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1500(2) สามีว่าภรรยาและแม่ยายว่าขโมยเงินไป 100 บาทนั้น เป็นข้อความที่สามีคาดการณ์โดยเดาเอาเพราะเงินหายไป 100 บาท ดังนี้ยังไม่ถือว่าเป็นหมิ่นประมาท ซึ่งเป็นการร้ายแรงถึงขนาดให้หย่าขาดจากกันโจทก์ฟ้องว่าจำเลยหมิ่นประมาทหาว่าโจทก์เป็นชู้กับนายอนันต์และด่าว่า ทุบตีโจทก์ ทั้งด่าว่าหมิ่นประมาทใส่ความถึงนางละม่อมมารดาโจทก์ ขอให้ศาลพิพากษาให้โจทก์กับจำเลยหย่าขาดจากการเป็นสามีภรรยากัน จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยมิได้ทำร้ายโจทก์หรือหมิ่นประมาทโจทก์และมารดาโจทก์อย่างร้ายแรง พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่จำเลยกล่าวบริภาษโจทก์ว่าโจทก์มีชู้นั้น เป็นการรุนแรงอยู่ แต่จำเลยได้กล่าวขึ้นเพราะโมโหหึงขึ้นมาชั่วขณะ และกล่าวขึ้นในบ้านภายในครอบครัว เห็นว่ายังไม่เป็นการร้ายแรงถึงขนาดที่ให้หย่าขาดจากกันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๕๐๐(๒) และที่จำเลยหาว่าโจทก์กับนางละม่อมมารดาโจทก์เอาเงิน ๑๐๐ บาทของจำเลยไปนั้น เป็นข้อความที่เห็นว่าจำเลยคาดการณ์โดยเดาเอา เพราะเงินของจำเลยหายไป ๑๐๐ บาท ยังไม่ถือว่าเป็นหมิ่นประมาท ซึ่งเป็นการร้ายแรงเช่นเดียวกัน พิพากษายืน(วิชัยนิตินาท-คร้าม สิวายะวิโรจน์-สวัสดิ์ พานิชอัตรา)ศาลจังหวัดนครสวรรค์ - นายจุนท์ จันทวงศ์ศาลอุทธรณ์ - นายเนิ่น กฤษณะเศรณีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยหมิ่นประมาทหาว่าโจทก์เป็นชู้กับนายอนันต์และด่าว่า ทุบตีโจทก์ ทั้งด่าว่าหมิ่นประมาทใส่ความถึงนางละม่อมมารดาโจทก์ ขอให้ศาลพิพากษาให้โจทก์กับจำเลยหย่าขาดจากการเป็นสามีภรรยากัน จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยมิได้ทำร้ายโจทก์หรือหมิ่นประมาทโจทก์และมารดาโจทก์อย่างร้ายแรง พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่จำเลยกล่าวบริภาษโจทก์ว่าโจทก์มีชู้นั้น เป็นการรุนแรงอยู่ แต่จำเลยได้กล่าวขึ้นเพราะโมโหหึงขึ้นมาชั่วขณะ และกล่าวขึ้นในบ้านภายในครอบครัว เห็นว่ายังไม่เป็นการร้ายแรงถึงขนาดที่ให้หย่าขาดจากกันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๕๐๐(๒) และที่จำเลยหาว่าโจทก์กับนางละม่อมมารดาโจทก์เอาเงิน ๑๐๐ บาทของจำเลยไปนั้น เป็นข้อความที่เห็นว่าจำเลยคาดการณ์โดยเดาเอา เพราะเงินของจำเลยหายไป ๑๐๐ บาท ยังไม่ถือว่าเป็นหมิ่นประมาท ซึ่งเป็นการร้ายแรงเช่นเดียวกัน พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 260/2508นางวราภรณ์ โอ๊วตระกูลโจทก์นายเจี่ย โอ๊วตระกูลจำเลย ป.พ.พ. ม. 1500 (2)สามีกล่าวขึ้นในขณะโมโหหึงและกล่าวในบ้านภายในวงครอบครัวว่าภรรยามีชู้นั้น ยังไม่เป็นการร้ายแรงถึงขนาดที่จะให้หย่าขาดจากกันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1500(2) สามีว่าภรรยาและแม่ยายว่าขโมยเงินไป 100 บาทนั้น เป็นข้อความที่สามีคาดการณ์โดยเดาเอาเพราะเงินหายไป 100 บาท ดังนี้ยังไม่ถือว่าเป็นหมิ่นประมาท ซึ่งเป็นการร้ายแรงถึงขนาดให้หย่าขาดจากกันโจทก์ฟ้องว่าจำเลยหมิ่นประมาทหาว่าโจทก์เป็นชู้กับนายอนันต์และด่าว่า ทุบตีโจทก์ ทั้งด่าว่าหมิ่นประมาทใส่ความถึงนางละม่อมมารดาโจทก์ ขอให้ศาลพิพากษาให้โจทก์กับจำเลยหย่าขาดจากการเป็นสามีภรรยากัน จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยมิได้ทำร้ายโจทก์หรือหมิ่นประมาทโจทก์และมารดาโจทก์อย่างร้ายแรง พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่จำเลยกล่าวบริภาษโจทก์ว่าโจทก์มีชู้นั้น เป็นการรุนแรงอยู่ แต่จำเลยได้กล่าวขึ้นเพราะโมโหหึงขึ้นมาชั่วขณะ และกล่าวขึ้นในบ้านภายในครอบครัว เห็นว่ายังไม่เป็นการร้ายแรงถึงขนาดที่ให้หย่าขาดจากกันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๕๐๐(๒) และที่จำเลยหาว่าโจทก์กับนางละม่อมมารดาโจทก์เอาเงิน ๑๐๐ บาทของจำเลยไปนั้น เป็นข้อความที่เห็นว่าจำเลยคาดการณ์โดยเดาเอา เพราะเงินของจำเลยหายไป ๑๐๐ บาท ยังไม่ถือว่าเป็นหมิ่นประมาท ซึ่งเป็นการร้ายแรงเช่นเดียวกัน พิพากษายืน(วิชัยนิตินาท-คร้าม สิวายะวิโรจน์-สวัสดิ์ พานิชอัตรา)ศาลจังหวัดนครสวรรค์ - นายจุนท์ จันทวงศ์ศาลอุทธรณ์ - นายเนิ่น กฤษณะเศรณีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ