คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 910/2519หลักกฎหมาย: มีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองและจำหน่ายเฮโรอีนนั้นให้แก่ผู้อื่นด้วย เป็นความผิดสองกระทงโจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองหนัก ๑.๑๖ กรัม โดยไม่ได้รับอนุญาตจากรัฐมนตรี และจำหน่ายเฮโรอีนดังกล่าวให้แก่ผู้อื่น ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ ฯลฯ จำเลยให้การรับว่ามีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจริง แต่ปฏิเสธในข้อหาฐานจำหน่ายเฮโรอีน ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๗ มีกำหนด ๑ ปี กระทงหนึ่ง ลงโทษจำคุกฐานจำหน่ายเฮโรอีนตามมาตรา ๖ มีกำหนด ๕ ปีอีกกระทงหนึ่ง โทษฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก ๖ เดือน โทษฐานจำหน่ายเฮโรอีนลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก ๓ ปี ๔ เดือน รวมเป็นจำคุก ๓ ปี ๑๐ เดือน ริบของกลาง ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า พยานโจทก์ไม่พอฟังว่าโจทก์จำเลยจำหน่ายเฮโรอีน พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์ฐานจำหน่ายเฮโรอีน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยได้ขายเฮโรอีนที่จำเลยมีไว้ในความครอบครองให้แก่ผู้อื่นด้วยจริง (ตามทางนำสืบปรากฏว่าขณะจับจำเลยได้ ไม่ได้เฮโรอีนอื่นจากจำเลยอีก) พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานจำหน่ายเฮโรอีนตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ มาตรา ๒๐ ทวิ, ๒๐ ตรี พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๖, ๗ ส่วนโทษและการบังคับคดีให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 910/2519พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดมีนบุรีโจทก์นายชื้น พุ่มแจ้ล. พ.ร.บ.ยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2504 ม. 6, ม. 7 ป.อ. ม. 91 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ม. 2 พ.ร.บ.ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2465 ม. 20 ตรี, ม. 20 ทวิมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองและจำหน่ายเฮโรอีนนั้นให้แก่ผู้อื่นด้วย เป็นความผิดสองกระทงโจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองหนัก ๑.๑๖ กรัม โดยไม่ได้รับอนุญาตจากรัฐมนตรี และจำหน่ายเฮโรอีนดังกล่าวให้แก่ผู้อื่น ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ ฯลฯ จำเลยให้การรับว่ามีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจริง แต่ปฏิเสธในข้อหาฐานจำหน่ายเฮโรอีน ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๗ มีกำหนด ๑ ปี กระทงหนึ่ง ลงโทษจำคุกฐานจำหน่ายเฮโรอีนตามมาตรา ๖ มีกำหนด ๕ ปีอีกกระทงหนึ่ง โทษฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก ๖ เดือน โทษฐานจำหน่ายเฮโรอีนลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก ๓ ปี ๔ เดือน รวมเป็นจำคุก ๓ ปี ๑๐ เดือน ริบของกลาง ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า พยานโจทก์ไม่พอฟังว่าโจทก์จำเลยจำหน่ายเฮโรอีน พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์ฐานจำหน่ายเฮโรอีน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยได้ขายเฮโรอีนที่จำเลยมีไว้ในความครอบครองให้แก่ผู้อื่นด้วยจริง (ตามทางนำสืบปรากฏว่าขณะจับจำเลยได้ ไม่ได้เฮโรอีนอื่นจากจำเลยอีก) พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานจำหน่ายเฮโรอีนตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ มาตรา ๒๐ ทวิ, ๒๐ ตรี พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๖, ๗ ส่วนโทษและการบังคับคดีให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(มงคล วัลยะเพ็ชร์-ยงยุทธ เลอลภ-ผสม จิตรชุ่ม)ศาลจังหวัดมีนบุรี - นายส่งศักดิ์ เปรมวุติศาลอุทธรณ์ - นายประการ กาญจนศูนย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองหนัก ๑.๑๖ กรัม โดยไม่ได้รับอนุญาตจากรัฐมนตรี และจำหน่ายเฮโรอีนดังกล่าวให้แก่ผู้อื่น ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ ฯลฯ จำเลยให้การรับว่ามีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจริง แต่ปฏิเสธในข้อหาฐานจำหน่ายเฮโรอีน ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๗ มีกำหนด ๑ ปี กระทงหนึ่ง ลงโทษจำคุกฐานจำหน่ายเฮโรอีนตามมาตรา ๖ มีกำหนด ๕ ปีอีกกระทงหนึ่ง โทษฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก ๖ เดือน โทษฐานจำหน่ายเฮโรอีนลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก ๓ ปี ๔ เดือน รวมเป็นจำคุก ๓ ปี ๑๐ เดือน ริบของกลาง ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า พยานโจทก์ไม่พอฟังว่าโจทก์จำเลยจำหน่ายเฮโรอีน พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์ฐานจำหน่ายเฮโรอีน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยได้ขายเฮโรอีนที่จำเลยมีไว้ในความครอบครองให้แก่ผู้อื่นด้วยจริง (ตามทางนำสืบปรากฏว่าขณะจับจำเลยได้ ไม่ได้เฮโรอีนอื่นจากจำเลยอีก) พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานจำหน่ายเฮโรอีนตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ มาตรา ๒๐ ทวิ, ๒๐ ตรี พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๖, ๗ ส่วนโทษและการบังคับคดีให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 910/2519พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดมีนบุรีโจทก์นายชื้น พุ่มแจ้ล. พ.ร.บ.ยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2504 ม. 6, ม. 7 ป.อ. ม. 91 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ม. 2 พ.ร.บ.ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2465 ม. 20 ตรี, ม. 20 ทวิมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองและจำหน่ายเฮโรอีนนั้นให้แก่ผู้อื่นด้วย เป็นความผิดสองกระทงโจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองหนัก ๑.๑๖ กรัม โดยไม่ได้รับอนุญาตจากรัฐมนตรี และจำหน่ายเฮโรอีนดังกล่าวให้แก่ผู้อื่น ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ ฯลฯ จำเลยให้การรับว่ามีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจริง แต่ปฏิเสธในข้อหาฐานจำหน่ายเฮโรอีน ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๗ มีกำหนด ๑ ปี กระทงหนึ่ง ลงโทษจำคุกฐานจำหน่ายเฮโรอีนตามมาตรา ๖ มีกำหนด ๕ ปีอีกกระทงหนึ่ง โทษฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก ๖ เดือน โทษฐานจำหน่ายเฮโรอีนลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก ๓ ปี ๔ เดือน รวมเป็นจำคุก ๓ ปี ๑๐ เดือน ริบของกลาง ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า พยานโจทก์ไม่พอฟังว่าโจทก์จำเลยจำหน่ายเฮโรอีน พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์ฐานจำหน่ายเฮโรอีน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยได้ขายเฮโรอีนที่จำเลยมีไว้ในความครอบครองให้แก่ผู้อื่นด้วยจริง (ตามทางนำสืบปรากฏว่าขณะจับจำเลยได้ ไม่ได้เฮโรอีนอื่นจากจำเลยอีก) พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานจำหน่ายเฮโรอีนตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ มาตรา ๒๐ ทวิ, ๒๐ ตรี พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๖, ๗ ส่วนโทษและการบังคับคดีให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(มงคล วัลยะเพ็ชร์-ยงยุทธ เลอลภ-ผสม จิตรชุ่ม)ศาลจังหวัดมีนบุรี - นายส่งศักดิ์ เปรมวุติศาลอุทธรณ์ - นายประการ กาญจนศูนย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ