คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3026/2538หลักกฎหมาย: โจทก์พ้นจากตำแหน่งผู้อำนวยการของจำเลยหลังจากพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์พ.ศ.2534ออกใช้บังคับแล้วและต่อมาได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องกำหนดกิจการที่ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่103ลงวันที่16มีนาคม2515ไม่ใช้บังคับข้อ2ระบุให้รัฐวิสาหกิจตามกฎหมายว่าด้วยพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์เป็นกิจการที่ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่103ฯไม่ใช่บังคับดังนั้นตำแหน่งงานของโจทก์จึงไม่อยู่ภายใต้บังคับประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานลงวันที่16เมษายน2515อีกต่อไปเมื่อโจทก์พ้นจากตำแหน่งผู้อำนวยการของจำเลยโจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานฯข้อ46 ตามระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์เรื่องมาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจพ.ศ.2534ข้อ45และข้อ47ระบุให้รัฐวิสาหกิจจ่ายค่าชดเชยให้เฉพาะแก่พนักงานของรัฐวิสาหกิจซึ่งเลิกจ้างเท่านั้นและในข้อ3คำว่าพนักงานหมายความว่าพนักงานตามพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์พ.ศ.2534ซึ่งตามพระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ฯมาตรา4คำว่าพนักงานหมายถึงเฉพาะพนักงานและลูกจ้างของรัฐวิสาหกิจเท่านั้นไม่รวมถึงฝ่ายบริหารซึ่งมีความหมายรวมถึงผู้อำนวยการด้วยขณะที่โจทก์พ้นจากการทำงานโจทก์มีตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการของจำเลยโจทก์จึงมีฐานะเป็นฝ่ายบริหารจึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามข้อ45และข้อ47แห่งระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ฯ การที่โจทก์เรียกร้องสิทธิประโยชน์โจทก์จะถือสิทธิความเป็นพนักงานตามมาตรา4แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจพ.ศ.2581หาได้ไม่เพราะบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวใช้สำหรับพิจารณาว่าคุณสมบัติขั้นมาตรฐานและลักษณะต้องห้ามของพนักงานรัฐวิสาหกิจมีอย่างไรเท่านั้น การที่โจทก์เคยเป็นพนักงานของจำเลยต่อมาจำเลยได้มีคำสั่งให้โจทก์ลาออกพ้นจากการเป็นพนักงานแล้วแต่งตั้งให้โจทก์เป็นผู้อำนวยการนับแต่นั้นจนกระทั่งมีคำสั่งให้โจทก์พ้นจากตำแหน่งเพราะมีอายุครบ60ปีบริบูรณ์ถือได้ว่าระยะเวลาทำงานของโจทก์สองช่วงดังกล่าวได้ขาดตอนจากกันแล้วไม่อาจนับติดต่อกันเพื่อให้โจทก์มีสถานะเป็นพนักงานของจำเลยได้โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามระเบียบเกี่ยวกับมาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจฯและถือไม่ได้ว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงสภาพการจ้างโดยโจทก์มิได้ให้ความยินยอมเพราะสิทธิประโยชน์ของโจทก์นี้จะได้รับหรือไม่เพียงใดย่อมเป็นไปตามบทบัญญัติของกฎหมายและระเบียบข้อบังคับของหน่วยงานรัฐวิสาหกิจนั้นเมื่อพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ฯออกใช้บังคับในขณะที่โจทก์ออกจากงานของจำเลยซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจกรณีจึงมิใช่เป็นกฎหมายย้อนหลังตัดสิทธิประโยชน์ของโจทก์โจทก์ ฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น พนักงาน ของ จำเลย ได้รับ แต่งตั้ง ให้ เป็นผู้อำนวยการ ของ จำเลย จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เนื่องจาก เหตุ เกษียณอายุโดย จำเลย ไม่จ่าย ค่าชดเชย ให้ โจทก์ ขอให้ จำเลย จ่าย ค่าชดเชยจำนวน 270,240 บาท พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2537 จนกว่า ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ให้การ ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง พิพากษายก ฟ้องโจทก์ อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา แผนก คดีแรงงาน วินิจฉัย ว่า "ปัญหา วินิจฉัย ตาม อุทธรณ์ ของโจทก์ มี ว่า โจทก์ มีสิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย จาก จำเลย หรือไม่ โจทก์ อุทธรณ์ว่า โจทก์ เข้า ทำงาน กับ จำเลย มา ตั้งแต่ ปี 2523 ถึง 2537 จึง มีสิทธิได้รับ ค่าชดเชย เห็นว่า โจทก์ พ้น จาก ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ ของ จำเลยหลังจาก พระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ พ.ศ. 2534 ออก ใช้บังคับ แล้ว และ ต่อมา ได้ มี ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง กำหนด กิจการที่ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 16 มีนาคม 2515 ไม่ใช้ บังคับ ซึ่ง ประกาศ ณ วันที่ 12 กันยายน 2534 ข้อ 2 ระบุ ว่า ให้รัฐวิสาหกิจ ตาม กฎหมาย ว่าด้วย พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ เป็นกิจการ ที่ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 16 มีนาคม 2515ไม่ ใช้ บังคับ ดังนั้น ตำแหน่ง งาน ของ โจทก์ จึง ไม่อยู่ ภายใต้ บังคับประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่16 เมษายน 2515 ต่อไป เมื่อ โจทก์ พ้น จาก ตำแหน่ง ผู้อำนวยการของ จำเลย โจทก์ จึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย ตาม ประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ฯ ข้อ 46 นอกจาก นี้ ตาม ระเบียบ คณะกรรมการรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐาน ของ สิทธิ ประโยชน์ ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2534 ตาม เอกสาร หมาย จล. 8 ซึ่ง คณะกรรมการรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ ด้วย ความเห็น ชอบ ของ คณะรัฐมนตรี ได้ อาศัย อำนาจ ตามความใน มาตรา 11(1) และ มาตรา 11 วรรคสอง แห่ง พระราชบัญญัติดังกล่าว ได้ วาง ระเบียบ เกี่ยวกับ มาตรฐาน สิทธิ ประโยชน์ ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ ฯ ใน ข้อ 45 ระบุ ให้ รัฐวิสาหกิจ จ่าย ค่าชดเชย ให้ แก่ พนักงานซึ่ง เลิกจ้าง เท่านั้น และ ข้อ 47 ระบุ ว่า พนักงาน ที่ ต้อง พ้น จากตำแหน่ง เพราะ เหตุ เกษียณอายุ ตาม ระเบียบ ข้อบังคับ หรือ ข้อกำหนดของรัฐ วิสาหกิจ นั้น ไม่มี สิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย ตาม ข้อ 45 จึง เป็น ที่เห็น ได้ว่า เงิน ค่าชดเชย ที่ รัฐวิสาหกิจ ใด จะ พึง จ่าย ให้ นั้น ได้ กำหนดเจาะจง จ่าย ให้ เฉพาะ แก่ พนักงาน ของรัฐ วิสาหกิจ นั้น เท่านั้น และ ตามระเบียบ คณะกรรมการ รัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ ฯ ตาม เอกสาร หมาย จล. 8ข้อ 3 ได้ ให้ คำ นิยาม คำ ว่า "พนักงาน " หมายความ ว่า พนักงานตาม พระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ พ.ศ. 2534 และ ตามพระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ พ.ศ. 2534 มาตรา 4 บัญญัติให้ คำ นิยาม คำ ว่า "พนักงาน " หมายความ ว่า พนักงาน และ ลูกจ้าง ของรัฐวิสาหกิจ แต่ ไม่ หมายความ รวม ถึง ฝ่ายบริหาร และ คำ ว่า "ฝ่ายบริหาร "หมายความ ว่า พนักงานรัฐวิสาหกิจ ตั้งแต่ ระดับ หัวหน้ากอง หรือ เทียบเท่าขึ้น ไป และ หมายความ รวม ถึง ผู้อำนวยการ ฯลฯ ด้วย ขณะที่ โจทก์ พ้นจาก การ ทำงาน โจทก์ มี ตำแหน่ง เป็น ผู้อำนวยการ ของ จำเลย โจทก์จึง มี ฐานะ เป็น ฝ่ายบริหาร จึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย ตาม ข้อ 45 และ47 แห่ง ระเบียบ คณะกรรมการ รัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ ฯ เอกสาร หมายจล. 8 การ ที่ โจทก์ เรียกร้อง สิทธิ ประโยชน์ โจทก์ จะ ถือ สิทธิ ความ เป็นพนักงาน ตาม มาตรา 4 แห่ง พระราชบัญญัติ คุณสมบัติ มาตรฐาน สำหรับ กรรมการและ พนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2518 หาได้ไม่ เพราะ บทบัญญัติ แห่งกฎหมาย ดังกล่าว ใช้ สำหรับ พิจารณา ว่า คุณสมบัติ ขั้น มาตรฐาน และลักษณะ ต้องห้าม ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ มี อย่างไร เท่านั้น โจทก์ เคยเป็น พนักงาน ของ จำเลย ตั้งแต่ ปี 2523 ถึง วันที่ 10 สิงหาคม 2533 จำเลยได้ มี คำสั่ง ให้ โจทก์ ลาออก พ้น จาก การ เป็น พนักงาน ตาม เอกสาร หมาย จล. 9โจทก์ ได้รับ แต่งตั้ง ให้ เป็น ผู้อำนวยการ ตั้งแต่ วันที่ 10 สิงหาคม2533 ถึง วันที่ 1 ตุลาคม 2537 จำเลย มี คำสั่ง ให้ โจทก์ พ้น จาก ตำแหน่งเพราะ มี อายุ ครบ หก สิบ ปี บริบูรณ์ ตาม คำสั่ง ของ จำเลย เอกสาร หมายจล. 9 ระยะเวลา ทำงาน ของ โจทก์ สอง ช่วง ดังกล่าว ได้ ขาดตอน จาก กันจึง ไม่อาจ นับเวลา ทำงาน ติดต่อ กัน เพื่อ ให้ โจทก์ มี สถานะ เป็น พนักงานของ จำเลย ได้ โจทก์ จึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย ตาม ระเบียบ เกี่ยวกับมาตรฐาน ของ สิทธิ ประโยชน์ ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2534 ข้อ 45และ 47 อีก ด้วย และ ถือไม่ได้ว่า เป็น การ เปลี่ยนแปลง สภาพ การจ้างโดย โจทก์ มิได้ ให้ ความ ยินยอม เพราะ สิทธิ ประโยชน์ ของ โจทก์ นี้ จะ ได้รับหรือไม่ เพียงใด ย่อม เป็น ไป ตาม บทบัญญัติ ของ กฎหมาย และ ระเบียบข้อบังคับ ของ หน่วยงาน รัฐวิสาหกิจ นั้น เมื่อ พระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ พ.ศ. 2534 ออก ใช้ บังคับ ใน ขณะที่ โจทก์ ออกจากงาน ของ จำเลย ซึ่ง เป็น รัฐวิสาหกิจ กรณี จึง มิใช่ เป็น กฎหมาย ย้อนหลังตัด สิทธิ ประโยชน์ ของ โจทก์ อย่างไร ก็ ดี เมื่อ โจทก์ พ้น จาก ตำแหน่งผู้อำนวยการ ของ จำเลย โจทก์ ก็ ได้รับ เงินบำเหน็จ ตาม ข้อบังคับของ จำเลย ว่าด้วย กองทุน บำเหน็จ พ.ศ. 2521 ครบถ้วน แล้ว ข้อ อุทธรณ์อื่น ของ โจทก์ ไม่เป็น สาระ อันควร ได้รับ การ วินิจฉัย เพราะ ไม่ทำ ให้ ผล ของคดี เปลี่ยนแปลง ที่ ศาลแรงงานกลาง พิพากษา มา นั้น ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วยอุทธรณ์ ของ โจทก์ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3026/2538นาวาอากาศโท สมพงศ์ นุชหมอนโจทก์องค์การทอผ้าจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง กำหนดกิจการที่ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ฯ ไม่ใช้บังคับ ข้อ 2 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 ระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ.2534 ข้อ 45, ข้อ 47, ข้อ 3 พ.ร.บ.พนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534 ม. 4 พ.ร.บ.คุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ.2518 ม. 4โจทก์พ้นจากตำแหน่งผู้อำนวยการของจำเลยหลังจากพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์พ.ศ.2534ออกใช้บังคับแล้วและต่อมาได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องกำหนดกิจการที่ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่103ลงวันที่16มีนาคม2515ไม่ใช้บังคับข้อ2ระบุให้รัฐวิสาหกิจตามกฎหมายว่าด้วยพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์เป็นกิจการที่ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่103ฯไม่ใช่บังคับดังนั้นตำแหน่งงานของโจทก์จึงไม่อยู่ภายใต้บังคับประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานลงวันที่16เมษายน2515อีกต่อไปเมื่อโจทก์พ้นจากตำแหน่งผู้อำนวยการของจำเลยโจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานฯข้อ46 ตามระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์เรื่องมาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจพ.ศ.2534ข้อ45และข้อ47ระบุให้รัฐวิสาหกิจจ่ายค่าชดเชยให้เฉพาะแก่พนักงานของรัฐวิสาหกิจซึ่งเลิกจ้างเท่านั้นและในข้อ3คำว่าพนักงานหมายความว่าพนักงานตามพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์พ.ศ.2534ซึ่งตามพระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ฯมาตรา4คำว่าพนักงานหมายถึงเฉพาะพนักงานและลูกจ้างของรัฐวิสาหกิจเท่านั้นไม่รวมถึงฝ่ายบริหารซึ่งมีความหมายรวมถึงผู้อำนวยการด้วยขณะที่โจทก์พ้นจากการทำงานโจทก์มีตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการของจำเลยโจทก์จึงมีฐานะเป็นฝ่ายบริหารจึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามข้อ45และข้อ47แห่งระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ฯ การที่โจทก์เรียกร้องสิทธิประโยชน์โจทก์จะถือสิทธิความเป็นพนักงานตามมาตรา4แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจพ.ศ.2581หาได้ไม่เพราะบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวใช้สำหรับพิจารณาว่าคุณสมบัติขั้นมาตรฐานและลักษณะต้องห้ามของพนักงานรัฐวิสาหกิจมีอย่างไรเท่านั้น การที่โจทก์เคยเป็นพนักงานของจำเลยต่อมาจำเลยได้มีคำสั่งให้โจทก์ลาออกพ้นจากการเป็นพนักงานแล้วแต่งตั้งให้โจทก์เป็นผู้อำนวยการนับแต่นั้นจนกระทั่งมีคำสั่งให้โจทก์พ้นจากตำแหน่งเพราะมีอายุครบ60ปีบริบูรณ์ถือได้ว่าระยะเวลาทำงานของโจทก์สองช่วงดังกล่าวได้ขาดตอนจากกันแล้วไม่อาจนับติดต่อกันเพื่อให้โจทก์มีสถานะเป็นพนักงานของจำเลยได้โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามระเบียบเกี่ยวกับมาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจฯและถือไม่ได้ว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงสภาพการจ้างโดยโจทก์มิได้ให้ความยินยอมเพราะสิทธิประโยชน์ของโจทก์นี้จะได้รับหรือไม่เพียงใดย่อมเป็นไปตามบทบัญญัติของกฎหมายและระเบียบข้อบังคับของหน่วยงานรัฐวิสาหกิจนั้นเมื่อพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ฯออกใช้บังคับในขณะที่โจทก์ออกจากงานของจำเลยซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจกรณีจึงมิใช่เป็นกฎหมายย้อนหลังตัดสิทธิประโยชน์ของโจทก์โจทก์ ฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น พนักงาน ของ จำเลย ได้รับ แต่งตั้ง ให้ เป็นผู้อำนวยการ ของ จำเลย จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เนื่องจาก เหตุ เกษียณอายุโดย จำเลย ไม่จ่าย ค่าชดเชย ให้ โจทก์ ขอให้ จำเลย จ่าย ค่าชดเชยจำนวน 270,240 บาท พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2537 จนกว่า ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ให้การ ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง พิพากษายก ฟ้องโจทก์ อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา แผนก คดีแรงงาน วินิจฉัย ว่า "ปัญหา วินิจฉัย ตาม อุทธรณ์ ของโจทก์ มี ว่า โจทก์ มีสิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย จาก จำเลย หรือไม่ โจทก์ อุทธรณ์ว่า โจทก์ เข้า ทำงาน กับ จำเลย มา ตั้งแต่ ปี 2523 ถึง 2537 จึง มีสิทธิได้รับ ค่าชดเชย เห็นว่า โจทก์ พ้น จาก ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ ของ จำเลยหลังจาก พระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ พ.ศ. 2534 ออก ใช้บังคับ แล้ว และ ต่อมา ได้ มี ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง กำหนด กิจการที่ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 16 มีนาคม 2515 ไม่ใช้ บังคับ ซึ่ง ประกาศ ณ วันที่ 12 กันยายน 2534 ข้อ 2 ระบุ ว่า ให้รัฐวิสาหกิจ ตาม กฎหมาย ว่าด้วย พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ เป็นกิจการ ที่ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 16 มีนาคม 2515ไม่ ใช้ บังคับ ดังนั้น ตำแหน่ง งาน ของ โจทก์ จึง ไม่อยู่ ภายใต้ บังคับประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่16 เมษายน 2515 ต่อไป เมื่อ โจทก์ พ้น จาก ตำแหน่ง ผู้อำนวยการของ จำเลย โจทก์ จึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย ตาม ประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ฯ ข้อ 46 นอกจาก นี้ ตาม ระเบียบ คณะกรรมการรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐาน ของ สิทธิ ประโยชน์ ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2534 ตาม เอกสาร หมาย จล. 8 ซึ่ง คณะกรรมการรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ ด้วย ความเห็น ชอบ ของ คณะรัฐมนตรี ได้ อาศัย อำนาจ ตามความใน มาตรา 11(1) และ มาตรา 11 วรรคสอง แห่ง พระราชบัญญัติดังกล่าว ได้ วาง ระเบียบ เกี่ยวกับ มาตรฐาน สิทธิ ประโยชน์ ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ ฯ ใน ข้อ 45 ระบุ ให้ รัฐวิสาหกิจ จ่าย ค่าชดเชย ให้ แก่ พนักงานซึ่ง เลิกจ้าง เท่านั้น และ ข้อ 47 ระบุ ว่า พนักงาน ที่ ต้อง พ้น จากตำแหน่ง เพราะ เหตุ เกษียณอายุ ตาม ระเบียบ ข้อบังคับ หรือ ข้อกำหนดของรัฐ วิสาหกิจ นั้น ไม่มี สิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย ตาม ข้อ 45 จึง เป็น ที่เห็น ได้ว่า เงิน ค่าชดเชย ที่ รัฐวิสาหกิจ ใด จะ พึง จ่าย ให้ นั้น ได้ กำหนดเจาะจง จ่าย ให้ เฉพาะ แก่ พนักงาน ของรัฐ วิสาหกิจ นั้น เท่านั้น และ ตามระเบียบ คณะกรรมการ รัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ ฯ ตาม เอกสาร หมาย จล. 8ข้อ 3 ได้ ให้ คำ นิยาม คำ ว่า "พนักงาน " หมายความ ว่า พนักงานตาม พระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ พ.ศ. 2534 และ ตามพระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ พ.ศ. 2534 มาตรา 4 บัญญัติให้ คำ นิยาม คำ ว่า "พนักงาน " หมายความ ว่า พนักงาน และ ลูกจ้าง ของรัฐวิสาหกิจ แต่ ไม่ หมายความ รวม ถึง ฝ่ายบริหาร และ คำ ว่า "ฝ่ายบริหาร "หมายความ ว่า พนักงานรัฐวิสาหกิจ ตั้งแต่ ระดับ หัวหน้ากอง หรือ เทียบเท่าขึ้น ไป และ หมายความ รวม ถึง ผู้อำนวยการ ฯลฯ ด้วย ขณะที่ โจทก์ พ้นจาก การ ทำงาน โจทก์ มี ตำแหน่ง เป็น ผู้อำนวยการ ของ จำเลย โจทก์จึง มี ฐานะ เป็น ฝ่ายบริหาร จึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย ตาม ข้อ 45 และ47 แห่ง ระเบียบ คณะกรรมการ รัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ ฯ เอกสาร หมายจล. 8 การ ที่ โจทก์ เรียกร้อง สิทธิ ประโยชน์ โจทก์ จะ ถือ สิทธิ ความ เป็นพนักงาน ตาม มาตรา 4 แห่ง พระราชบัญญัติ คุณสมบัติ มาตรฐาน สำหรับ กรรมการและ พนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2518 หาได้ไม่ เพราะ บทบัญญัติ แห่งกฎหมาย ดังกล่าว ใช้ สำหรับ พิจารณา ว่า คุณสมบัติ ขั้น มาตรฐาน และลักษณะ ต้องห้าม ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ มี อย่างไร เท่านั้น โจทก์ เคยเป็น พนักงาน ของ จำเลย ตั้งแต่ ปี 2523 ถึง วันที่ 10 สิงหาคม 2533 จำเลยได้ มี คำสั่ง ให้ โจทก์ ลาออก พ้น จาก การ เป็น พนักงาน ตาม เอกสาร หมาย จล. 9โจทก์ ได้รับ แต่งตั้ง ให้ เป็น ผู้อำนวยการ ตั้งแต่ วันที่ 10 สิงหาคม2533 ถึง วันที่ 1 ตุลาคม 2537 จำเลย มี คำสั่ง ให้ โจทก์ พ้น จาก ตำแหน่งเพราะ มี อายุ ครบ หก สิบ ปี บริบูรณ์ ตาม คำสั่ง ของ จำเลย เอกสาร หมายจล. 9 ระยะเวลา ทำงาน ของ โจทก์ สอง ช่วง ดังกล่าว ได้ ขาดตอน จาก กันจึง ไม่อาจ นับเวลา ทำงาน ติดต่อ กัน เพื่อ ให้ โจทก์ มี สถานะ เป็น พนักงานของ จำเลย ได้ โจทก์ จึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย ตาม ระเบียบ เกี่ยวกับมาตรฐาน ของ สิทธิ ประโยชน์ ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2534 ข้อ 45และ 47 อีก ด้วย และ ถือไม่ได้ว่า เป็น การ เปลี่ยนแปลง สภาพ การจ้างโดย โจทก์ มิได้ ให้ ความ ยินยอม เพราะ สิทธิ ประโยชน์ ของ โจทก์ นี้ จะ ได้รับหรือไม่ เพียงใด ย่อม เป็น ไป ตาม บทบัญญัติ ของ กฎหมาย และ ระเบียบข้อบังคับ ของ หน่วยงาน รัฐวิสาหกิจ นั้น เมื่อ พระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ พ.ศ. 2534 ออก ใช้ บังคับ ใน ขณะที่ โจทก์ ออกจากงาน ของ จำเลย ซึ่ง เป็น รัฐวิสาหกิจ กรณี จึง มิใช่ เป็น กฎหมาย ย้อนหลังตัด สิทธิ ประโยชน์ ของ โจทก์ อย่างไร ก็ ดี เมื่อ โจทก์ พ้น จาก ตำแหน่งผู้อำนวยการ ของ จำเลย โจทก์ ก็ ได้รับ เงินบำเหน็จ ตาม ข้อบังคับของ จำเลย ว่าด้วย กองทุน บำเหน็จ พ.ศ. 2521 ครบถ้วน แล้ว ข้อ อุทธรณ์อื่น ของ โจทก์ ไม่เป็น สาระ อันควร ได้รับ การ วินิจฉัย เพราะ ไม่ทำ ให้ ผล ของคดี เปลี่ยนแปลง ที่ ศาลแรงงานกลาง พิพากษา มา นั้น ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วยอุทธรณ์ ของ โจทก์ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(สมภพ โชติกวณิชย์-พรชัย สมรรถเวช-ชลอ บุณยเนตร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาที่3026/2538วินิจฉัยเกี่ยวกับพนักงานรัฐวิสาหกิจเมื่อเกษียณอายุแล้วจะมีสิทธิได้ค่าชดเชยหรือไม่ซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ 1.เมื่อพนักงานรัฐวิสาหกิจเกษียณอายุแล้วจะมีสิทธิได้ค่าชดเชยหรือไม่ ปัญหานี้ขอแยกพิจารณาเป็น2ช่วง 1.1ช่วงก่อนใช้พระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์คือช่วงก่อนวันที่19เมษายน2534ซึ่งพนักงานรัฐวิสาหกิจที่เกษียณอายุในช่วงนี้จะมีสิทธิได้ค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ46ซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ ก.พนักงานรัฐวิสาหกิจซึ่งไม่ได้เงินอื่นคือพนักงานรัฐวิสาหกิจที่ไม่ได้เงินประเภทอื่นตอนเกษียณอายุจะได้ค่าชดเชยตามอัตราที่กำหนดในประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ46 ข.พนักงานรัฐวิสาหกิจซึ่งได้เงินอื่นด้วยคือพนักงานรัฐวิสาหกิจที่ได้เงินประเภทอื่นตอนเกษียณอายุด้วยเช่นเงินบำเหน็จเงินสะสมเงินกองทุนเป็นต้นพนักงานรัฐวิสาหกิจดังกล่าวนี้จะได้ค่าชดเชยอีกหรือไม่ขอแยกพิจารณาเป็น2กรณี 1)นายจ้างได้ระบุในระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานว่าได้จ่ายเงินประเภทอื่นรวมถึงการจ่ายค่าชดเชยด้วยโดยมีหลักว่าต้องได้ค่าชดเชยก่อนได้เงินอื่นที่หลังเช่น 1.1)เงินอื่นที่จ่ายนั้นให้จ่ายเป็นค่าชดเชยก่อนส่วนที่เหลือจึงถือเป็นเงินอื่นเช่นจ่ายเงินบำเหน็จมาก้อนหนึ่งจำนวน100,000บาทให้ถือว่าเป็นค่าชดเชย60,000บาทส่วนที่เหลืออีก40,000บาทถือเป็นเงินบำเหน็จ 1.2)เขียนระเบียบว่าให้หักเงินอื่นส่วนหนึ่งออกมาเป็นค่าชดเชยจนเต็มจำนวนหากไม่พอต้องจ่ายเพิ่มจนครบจำนวนค่าชดเชยเช่นจ่ายเงินบำเหน็จไป100,000บาทให้หักออกมาส่วนหนึ่งจำนวน60,000บาทเป็นค่าชดเชยหรือจ่ายเงินบำเหน็จไป40,000บาทซึ่งเป็นจำนวนน้อยกว่าค่าชดเชยต้องจ่ายเพิ่มอีก20,000บาทให้ครบจำนวนค่าชดเชยเป็นต้น กรณีดังกล่าวนี้ถือว่าพนักงานรัฐวิสาหกิจดังกล่าวได้ค่าชดเชยไปแล้วพนักงานรัฐวิสาหกิจเหล่านี้จะไม่ได้ค่าชดเชยอีก ข้อสังเกตหากนายจ้างเขียนในระเบียบไม่ดีเช่นเขียนว่าจ่ายเงินอื่นแล้วถือว่าจ่ายค่าชดเชยด้วยแล้วกรณีเช่นนี้ถือว่าเป็นการตัดสิทธิลูกจ้างที่จะได้ค่าชดเชยตกเป็นโมฆะลูกจ้างมีสิทธิได้ค่าชดเชยอีกซึ่งศาลฎีกาได้วินิจฉัยไว้เป็นบรรทัดฐานจำนวนมากเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่810/2524,2518/2525,3049/2526,2484/2527,4300/2528,2407/2533เป็นต้น 2)ระเบียบข้อบังคับของนายจ้างไม่ได้เขียนระบุถึงค่าชดเชยถือว่ายังไม่ได้จ่ายค่าชดเชยพนักงานรัฐวิสาหกิจดังกล่าวจึงมีสิทธิได้ค่าชดเชยอีก 1.2ช่วงหลังใช้พระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์คือช่วงตั้งแต่วันที่19เมษายน2534พนักงานรัฐวิสาหกิจจะมีสิทธิได้ค่าชดเชยหรือไม่นั้นให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ประกอบกับระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์เรื่องมาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจพ.ศ.2534ข้อ45,46และ47จะใช้หลักเกณฑ์ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ46,47ไม่ได้ซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ ก.พนักงานรัฐวิสาหกิจฝ่ายบริหารคือพนักงานรัฐวิสาหกิจตั้งแต่ระดับหัวหน้ากองหรือเทียบเท่าขึ้นไปและหมายความรวมถึงผู้อำนวยการผู้ว่าการกรรมการผู้จัดการใหญ่กรรมการผู้จัดการและผู้จัดการด้วย พนักงานรัฐวิสาหกิจฝ่ายบริหารเมื่อถูกเลิกจ้างไม่ว่าในกรณีเกษียณอายุ(ถือว่าเป็นการเลิกจ้างด้วย)หรือกรณีอื่นเช่นถูกให้ออกปลดออกไล่ออกไม่ว่าจะกระทำผิดหรือไม่ก็ไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชยเนื่องจากข้อ45บัญญัติว่า"ให้รัฐวิสาหกิจจ่ายค่าชดเชยให้แก่พนักงานซึ่งเลิกจ้าง"คำว่าพนักงานนั้นมาตรา4ให้คำนิยามไว้ว่า"พนักงานหมายความว่าพนักงานและลูกจ้างของรัฐวิสาหกิจแต่ไม่หมายรวมถึงฝ่ายบริหาร" เมื่อพนักงานรัฐวิสาหกิจฝ่ายบริหารมิใช่พนักงานเมื่อถูกเลิกจ้างจึงไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชย ข.พนักงานรัฐวิสาหกิจคือพนักงานรัฐวิสาหกิจที่มีระดับต่ำกว่าระดับหัวหน้ากองลงมาแยกพิจารณาเป็น2กรณี 1)กรณีเกษียณอายุ ระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์เรื่องมาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจพ.ศ.2534ข้อ47บัญญัติว่าไข้อ47พนักงานที่ต้องพ้นจากตำแหน่งเพราะเหตุเกษียณอายุตามระเบียบข้อบังคับหรือข้อกำหนดของรัฐวิสาหกิจนั้นไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามข้อ45แต่ถ้าพนักงานผู้นั้นได้ปฏิบัติงานในช่วงก่อนเกษียณอายุติดต่อกันครบห้าปีขึ้นไปให้ได้รับเงินเพื่อตอบแทนความชอบในการทำงานเป็นจำนวนเท่ากับเงินเดือนค่าจ้างอัตราสุดท้ายหนึ่งร้อยแปดสิบวัน ถ้ารัฐวิสาหกิจใดมีระเบียบข้อบังคับหรือข้อกำหนดในการจ่ายเงินค่าชดเชยกรณีพ้นจากตำแหน่งเพราะเหตุเกษียณอายุให้ถือว่าเงินดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดที่จ่ายเพื่อตอบแทนความชอบตามวรรคหนึ่งแล้ว" สาระสำคัญของกฎหมายดังกล่าว 1)พนักงานรัฐวิสาหกิจที่เกษียณอายุไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชย 2)พนักงานรัฐวิสาหกิจที่เกษียณอายุซึ่งทำงานครบห้าปีขึ้นไปมีสิทธิได้รับเงินเพื่อตอบแทนความชอบในการทำงานจำนวนเท่ากับเงินเดือนค่าจ้างอัตราสุดท้ายหนึ่งร้อยแปดสิบวัน 2)เลิกจ้างในกรณีอื่น พนักงานรัฐวิสาหกิจมีสิทธิได้ค่าชดเชยตามข้อ45โดยสรุปดังนี้ 2.1พนักงานรัฐวิสาหกิจนั้นถูกรัฐวิสาหกิจเลิกจ้าง 2.2พนักงานรัฐวิสาหกิจนั้นมิได้กระทำผิดตามข้อ46 2.3พนักงานรัฐวิสาหกิจนั้นทำงานครบหนึ่งร้อยยี่สิบวันขึ้นไป 2.4จำนวนค่าชดเชยที่ได้รับ (1)ทำงานครบหนึ่งร้อยยี่สิบวันได้สามสิบวัน (2)ทำงานครบหนึ่งปีได้เก้าสิบวัน (3)ทำงานครบสามปีขึ้นไปได้หนึ่งร้อยแปดสิบวัน 2.ข้อพิจารณาตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่3026/2538มีดังนี้ 2.1โจทก์ซึ่งเป็นผู้อำนวยการของจำเลยได้เกษียณอายุจะมีสิทธิได้ค่าชดเชยหรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าโจทก์เป็นพนักงานฝ่ายบริหารไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชยตามข้อ47 2.2โจทก์จะมีสิทธิได้เงินเพื่อตอบแทนความชอบในการทำงานหรือไม่ปัญหานี้ไม่มีประเด็นที่ศาลฎีกาต้องวินิจฉัยแต่พิเคราะห์ข้อ47แล้วโจทก์ก็ไม่มีสิทธิได้เช่นเดียวกันเพราะข้อ47นั้นให้เงินเพื่อตอบแทนความชอบในการทำงานให้แก่พนักงานเท่านั้นมิได้ให้แก่พนักงานฝ่ายบริหารเมื่อโจทก์เป็นพนักงานฝ่ายบริหารจึงไม่มีสิทธิได้ 2.3โจทก์จะมีสิทธิได้ค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานหรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าโจทก์เกษียณอายุเมื่อพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์พ.ศ.2534ใช้บังคับแล้วจะใช้ประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานไม่ได้จึงไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชยเช่นเดียวกัน 2.4โจทก์เข้าทำงานกับจำเลย2ช่วงช่วงแรกเป็นพนักงานตั้งแต่ปี2523ถึงวันที่30สิงหาคม2533แล้วลาออกมาเข้าทำงานช่วงสองเป็นผู้อำนวยการของจำเลยจะต้องนับระยะเวลาทำงาน2ช่วงเข้าด้วยกันหรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าระยะเวลาทำงาน2ช่วงดังกล่าวขาดตอนจากกันไม่อาจนับเวลาทำงานติดต่อกันเพื่อให้โจทก์มีสถานะเป็นพนักงานของจำเลยได้โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชยตามระเบียบเกี่ยวกับมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจพ.ศ.2534ข้อ45และข้อ47 รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์คำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น พนักงาน ของ จำเลย ได้รับ แต่งตั้ง ให้ เป็นผู้อำนวยการ ของ จำเลย จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เนื่องจาก เหตุ เกษียณอายุโดย จำเลย ไม่จ่าย ค่าชดเชย ให้ โจทก์ ขอให้ จำเลย จ่าย ค่าชดเชยจำนวน 270,240 บาท พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2537 จนกว่า ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ให้การ ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง พิพากษายก ฟ้องโจทก์ อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา แผนก คดีแรงงาน วินิจฉัย ว่า "ปัญหา วินิจฉัย ตาม อุทธรณ์ ของโจทก์ มี ว่า โจทก์ มีสิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย จาก จำเลย หรือไม่ โจทก์ อุทธรณ์ว่า โจทก์ เข้า ทำงาน กับ จำเลย มา ตั้งแต่ ปี 2523 ถึง 2537 จึง มีสิทธิได้รับ ค่าชดเชย เห็นว่า โจทก์ พ้น จาก ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ ของ จำเลยหลังจาก พระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ พ.ศ. 2534 ออก ใช้บังคับ แล้ว และ ต่อมา ได้ มี ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง กำหนด กิจการที่ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 16 มีนาคม 2515 ไม่ใช้ บังคับ ซึ่ง ประกาศ ณ วันที่ 12 กันยายน 2534 ข้อ 2 ระบุ ว่า ให้รัฐวิสาหกิจ ตาม กฎหมาย ว่าด้วย พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ เป็นกิจการ ที่ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 16 มีนาคม 2515ไม่ ใช้ บังคับ ดังนั้น ตำแหน่ง งาน ของ โจทก์ จึง ไม่อยู่ ภายใต้ บังคับประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่16 เมษายน 2515 ต่อไป เมื่อ โจทก์ พ้น จาก ตำแหน่ง ผู้อำนวยการของ จำเลย โจทก์ จึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย ตาม ประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ฯ ข้อ 46 นอกจาก นี้ ตาม ระเบียบ คณะกรรมการรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐาน ของ สิทธิ ประโยชน์ ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2534 ตาม เอกสาร หมาย จล. 8 ซึ่ง คณะกรรมการรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ ด้วย ความเห็น ชอบ ของ คณะรัฐมนตรี ได้ อาศัย อำนาจ ตามความใน มาตรา 11(1) และ มาตรา 11 วรรคสอง แห่ง พระราชบัญญัติดังกล่าว ได้ วาง ระเบียบ เกี่ยวกับ มาตรฐาน สิทธิ ประโยชน์ ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ ฯ ใน ข้อ 45 ระบุ ให้ รัฐวิสาหกิจ จ่าย ค่าชดเชย ให้ แก่ พนักงานซึ่ง เลิกจ้าง เท่านั้น และ ข้อ 47 ระบุ ว่า พนักงาน ที่ ต้อง พ้น จากตำแหน่ง เพราะ เหตุ เกษียณอายุ ตาม ระเบียบ ข้อบังคับ หรือ ข้อกำหนดของรัฐ วิสาหกิจ นั้น ไม่มี สิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย ตาม ข้อ 45 จึง เป็น ที่เห็น ได้ว่า เงิน ค่าชดเชย ที่ รัฐวิสาหกิจ ใด จะ พึง จ่าย ให้ นั้น ได้ กำหนดเจาะจง จ่าย ให้ เฉพาะ แก่ พนักงาน ของรัฐ วิสาหกิจ นั้น เท่านั้น และ ตามระเบียบ คณะกรรมการ รัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ ฯ ตาม เอกสาร หมาย จล. 8ข้อ 3 ได้ ให้ คำ นิยาม คำ ว่า "พนักงาน " หมายความ ว่า พนักงานตาม พระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ พ.ศ. 2534 และ ตามพระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ พ.ศ. 2534 มาตรา 4 บัญญัติให้ คำ นิยาม คำ ว่า "พนักงาน " หมายความ ว่า พนักงาน และ ลูกจ้าง ของรัฐวิสาหกิจ แต่ ไม่ หมายความ รวม ถึง ฝ่ายบริหาร และ คำ ว่า "ฝ่ายบริหาร "หมายความ ว่า พนักงานรัฐวิสาหกิจ ตั้งแต่ ระดับ หัวหน้ากอง หรือ เทียบเท่าขึ้น ไป และ หมายความ รวม ถึง ผู้อำนวยการ ฯลฯ ด้วย ขณะที่ โจทก์ พ้นจาก การ ทำงาน โจทก์ มี ตำแหน่ง เป็น ผู้อำนวยการ ของ จำเลย โจทก์จึง มี ฐานะ เป็น ฝ่ายบริหาร จึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย ตาม ข้อ 45 และ47 แห่ง ระเบียบ คณะกรรมการ รัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ ฯ เอกสาร หมายจล. 8 การ ที่ โจทก์ เรียกร้อง สิทธิ ประโยชน์ โจทก์ จะ ถือ สิทธิ ความ เป็นพนักงาน ตาม มาตรา 4 แห่ง พระราชบัญญัติ คุณสมบัติ มาตรฐาน สำหรับ กรรมการและ พนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2518 หาได้ไม่ เพราะ บทบัญญัติ แห่งกฎหมาย ดังกล่าว ใช้ สำหรับ พิจารณา ว่า คุณสมบัติ ขั้น มาตรฐาน และลักษณะ ต้องห้าม ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ มี อย่างไร เท่านั้น โจทก์ เคยเป็น พนักงาน ของ จำเลย ตั้งแต่ ปี 2523 ถึง วันที่ 10 สิงหาคม 2533 จำเลยได้ มี คำสั่ง ให้ โจทก์ ลาออก พ้น จาก การ เป็น พนักงาน ตาม เอกสาร หมาย จล. 9โจทก์ ได้รับ แต่งตั้ง ให้ เป็น ผู้อำนวยการ ตั้งแต่ วันที่ 10 สิงหาคม2533 ถึง วันที่ 1 ตุลาคม 2537 จำเลย มี คำสั่ง ให้ โจทก์ พ้น จาก ตำแหน่งเพราะ มี อายุ ครบ หก สิบ ปี บริบูรณ์ ตาม คำสั่ง ของ จำเลย เอกสาร หมายจล. 9 ระยะเวลา ทำงาน ของ โจทก์ สอง ช่วง ดังกล่าว ได้ ขาดตอน จาก กันจึง ไม่อาจ นับเวลา ทำงาน ติดต่อ กัน เพื่อ ให้ โจทก์ มี สถานะ เป็น พนักงานของ จำเลย ได้ โจทก์ จึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย ตาม ระเบียบ เกี่ยวกับมาตรฐาน ของ สิทธิ ประโยชน์ ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2534 ข้อ 45และ 47 อีก ด้วย และ ถือไม่ได้ว่า เป็น การ เปลี่ยนแปลง สภาพ การจ้างโดย โจทก์ มิได้ ให้ ความ ยินยอม เพราะ สิทธิ ประโยชน์ ของ โจทก์ นี้ จะ ได้รับหรือไม่ เพียงใด ย่อม เป็น ไป ตาม บทบัญญัติ ของ กฎหมาย และ ระเบียบข้อบังคับ ของ หน่วยงาน รัฐวิสาหกิจ นั้น เมื่อ พระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ พ.ศ. 2534 ออก ใช้ บังคับ ใน ขณะที่ โจทก์ ออกจากงาน ของ จำเลย ซึ่ง เป็น รัฐวิสาหกิจ กรณี จึง มิใช่ เป็น กฎหมาย ย้อนหลังตัด สิทธิ ประโยชน์ ของ โจทก์ อย่างไร ก็ ดี เมื่อ โจทก์ พ้น จาก ตำแหน่งผู้อำนวยการ ของ จำเลย โจทก์ ก็ ได้รับ เงินบำเหน็จ ตาม ข้อบังคับของ จำเลย ว่าด้วย กองทุน บำเหน็จ พ.ศ. 2521 ครบถ้วน แล้ว ข้อ อุทธรณ์อื่น ของ โจทก์ ไม่เป็น สาระ อันควร ได้รับ การ วินิจฉัย เพราะ ไม่ทำ ให้ ผล ของคดี เปลี่ยนแปลง ที่ ศาลแรงงานกลาง พิพากษา มา นั้น ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วยอุทธรณ์ ของ โจทก์ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3026/2538นาวาอากาศโท สมพงศ์ นุชหมอนโจทก์องค์การทอผ้าจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง กำหนดกิจการที่ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ฯ ไม่ใช้บังคับ ข้อ 2 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 ระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ.2534 ข้อ 45, ข้อ 47, ข้อ 3 พ.ร.บ.พนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534 ม. 4 พ.ร.บ.คุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ.2518 ม. 4โจทก์พ้นจากตำแหน่งผู้อำนวยการของจำเลยหลังจากพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์พ.ศ.2534ออกใช้บังคับแล้วและต่อมาได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องกำหนดกิจการที่ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่103ลงวันที่16มีนาคม2515ไม่ใช้บังคับข้อ2ระบุให้รัฐวิสาหกิจตามกฎหมายว่าด้วยพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์เป็นกิจการที่ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่103ฯไม่ใช่บังคับดังนั้นตำแหน่งงานของโจทก์จึงไม่อยู่ภายใต้บังคับประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานลงวันที่16เมษายน2515อีกต่อไปเมื่อโจทก์พ้นจากตำแหน่งผู้อำนวยการของจำเลยโจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานฯข้อ46 ตามระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์เรื่องมาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจพ.ศ.2534ข้อ45และข้อ47ระบุให้รัฐวิสาหกิจจ่ายค่าชดเชยให้เฉพาะแก่พนักงานของรัฐวิสาหกิจซึ่งเลิกจ้างเท่านั้นและในข้อ3คำว่าพนักงานหมายความว่าพนักงานตามพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์พ.ศ.2534ซึ่งตามพระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ฯมาตรา4คำว่าพนักงานหมายถึงเฉพาะพนักงานและลูกจ้างของรัฐวิสาหกิจเท่านั้นไม่รวมถึงฝ่ายบริหารซึ่งมีความหมายรวมถึงผู้อำนวยการด้วยขณะที่โจทก์พ้นจากการทำงานโจทก์มีตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการของจำเลยโจทก์จึงมีฐานะเป็นฝ่ายบริหารจึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามข้อ45และข้อ47แห่งระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ฯ การที่โจทก์เรียกร้องสิทธิประโยชน์โจทก์จะถือสิทธิความเป็นพนักงานตามมาตรา4แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจพ.ศ.2581หาได้ไม่เพราะบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวใช้สำหรับพิจารณาว่าคุณสมบัติขั้นมาตรฐานและลักษณะต้องห้ามของพนักงานรัฐวิสาหกิจมีอย่างไรเท่านั้น การที่โจทก์เคยเป็นพนักงานของจำเลยต่อมาจำเลยได้มีคำสั่งให้โจทก์ลาออกพ้นจากการเป็นพนักงานแล้วแต่งตั้งให้โจทก์เป็นผู้อำนวยการนับแต่นั้นจนกระทั่งมีคำสั่งให้โจทก์พ้นจากตำแหน่งเพราะมีอายุครบ60ปีบริบูรณ์ถือได้ว่าระยะเวลาทำงานของโจทก์สองช่วงดังกล่าวได้ขาดตอนจากกันแล้วไม่อาจนับติดต่อกันเพื่อให้โจทก์มีสถานะเป็นพนักงานของจำเลยได้โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามระเบียบเกี่ยวกับมาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจฯและถือไม่ได้ว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงสภาพการจ้างโดยโจทก์มิได้ให้ความยินยอมเพราะสิทธิประโยชน์ของโจทก์นี้จะได้รับหรือไม่เพียงใดย่อมเป็นไปตามบทบัญญัติของกฎหมายและระเบียบข้อบังคับของหน่วยงานรัฐวิสาหกิจนั้นเมื่อพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ฯออกใช้บังคับในขณะที่โจทก์ออกจากงานของจำเลยซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจกรณีจึงมิใช่เป็นกฎหมายย้อนหลังตัดสิทธิประโยชน์ของโจทก์โจทก์ ฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น พนักงาน ของ จำเลย ได้รับ แต่งตั้ง ให้ เป็นผู้อำนวยการ ของ จำเลย จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เนื่องจาก เหตุ เกษียณอายุโดย จำเลย ไม่จ่าย ค่าชดเชย ให้ โจทก์ ขอให้ จำเลย จ่าย ค่าชดเชยจำนวน 270,240 บาท พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2537 จนกว่า ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ให้การ ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง พิพากษายก ฟ้องโจทก์ อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา แผนก คดีแรงงาน วินิจฉัย ว่า "ปัญหา วินิจฉัย ตาม อุทธรณ์ ของโจทก์ มี ว่า โจทก์ มีสิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย จาก จำเลย หรือไม่ โจทก์ อุทธรณ์ว่า โจทก์ เข้า ทำงาน กับ จำเลย มา ตั้งแต่ ปี 2523 ถึง 2537 จึง มีสิทธิได้รับ ค่าชดเชย เห็นว่า โจทก์ พ้น จาก ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ ของ จำเลยหลังจาก พระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ พ.ศ. 2534 ออก ใช้บังคับ แล้ว และ ต่อมา ได้ มี ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง กำหนด กิจการที่ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 16 มีนาคม 2515 ไม่ใช้ บังคับ ซึ่ง ประกาศ ณ วันที่ 12 กันยายน 2534 ข้อ 2 ระบุ ว่า ให้รัฐวิสาหกิจ ตาม กฎหมาย ว่าด้วย พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ เป็นกิจการ ที่ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 16 มีนาคม 2515ไม่ ใช้ บังคับ ดังนั้น ตำแหน่ง งาน ของ โจทก์ จึง ไม่อยู่ ภายใต้ บังคับประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่16 เมษายน 2515 ต่อไป เมื่อ โจทก์ พ้น จาก ตำแหน่ง ผู้อำนวยการของ จำเลย โจทก์ จึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย ตาม ประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ฯ ข้อ 46 นอกจาก นี้ ตาม ระเบียบ คณะกรรมการรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐาน ของ สิทธิ ประโยชน์ ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2534 ตาม เอกสาร หมาย จล. 8 ซึ่ง คณะกรรมการรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ ด้วย ความเห็น ชอบ ของ คณะรัฐมนตรี ได้ อาศัย อำนาจ ตามความใน มาตรา 11(1) และ มาตรา 11 วรรคสอง แห่ง พระราชบัญญัติดังกล่าว ได้ วาง ระเบียบ เกี่ยวกับ มาตรฐาน สิทธิ ประโยชน์ ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ ฯ ใน ข้อ 45 ระบุ ให้ รัฐวิสาหกิจ จ่าย ค่าชดเชย ให้ แก่ พนักงานซึ่ง เลิกจ้าง เท่านั้น และ ข้อ 47 ระบุ ว่า พนักงาน ที่ ต้อง พ้น จากตำแหน่ง เพราะ เหตุ เกษียณอายุ ตาม ระเบียบ ข้อบังคับ หรือ ข้อกำหนดของรัฐ วิสาหกิจ นั้น ไม่มี สิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย ตาม ข้อ 45 จึง เป็น ที่เห็น ได้ว่า เงิน ค่าชดเชย ที่ รัฐวิสาหกิจ ใด จะ พึง จ่าย ให้ นั้น ได้ กำหนดเจาะจง จ่าย ให้ เฉพาะ แก่ พนักงาน ของรัฐ วิสาหกิจ นั้น เท่านั้น และ ตามระเบียบ คณะกรรมการ รัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ ฯ ตาม เอกสาร หมาย จล. 8ข้อ 3 ได้ ให้ คำ นิยาม คำ ว่า "พนักงาน " หมายความ ว่า พนักงานตาม พระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ พ.ศ. 2534 และ ตามพระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ พ.ศ. 2534 มาตรา 4 บัญญัติให้ คำ นิยาม คำ ว่า "พนักงาน " หมายความ ว่า พนักงาน และ ลูกจ้าง ของรัฐวิสาหกิจ แต่ ไม่ หมายความ รวม ถึง ฝ่ายบริหาร และ คำ ว่า "ฝ่ายบริหาร "หมายความ ว่า พนักงานรัฐวิสาหกิจ ตั้งแต่ ระดับ หัวหน้ากอง หรือ เทียบเท่าขึ้น ไป และ หมายความ รวม ถึง ผู้อำนวยการ ฯลฯ ด้วย ขณะที่ โจทก์ พ้นจาก การ ทำงาน โจทก์ มี ตำแหน่ง เป็น ผู้อำนวยการ ของ จำเลย โจทก์จึง มี ฐานะ เป็น ฝ่ายบริหาร จึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย ตาม ข้อ 45 และ47 แห่ง ระเบียบ คณะกรรมการ รัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ ฯ เอกสาร หมายจล. 8 การ ที่ โจทก์ เรียกร้อง สิทธิ ประโยชน์ โจทก์ จะ ถือ สิทธิ ความ เป็นพนักงาน ตาม มาตรา 4 แห่ง พระราชบัญญัติ คุณสมบัติ มาตรฐาน สำหรับ กรรมการและ พนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2518 หาได้ไม่ เพราะ บทบัญญัติ แห่งกฎหมาย ดังกล่าว ใช้ สำหรับ พิจารณา ว่า คุณสมบัติ ขั้น มาตรฐาน และลักษณะ ต้องห้าม ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ มี อย่างไร เท่านั้น โจทก์ เคยเป็น พนักงาน ของ จำเลย ตั้งแต่ ปี 2523 ถึง วันที่ 10 สิงหาคม 2533 จำเลยได้ มี คำสั่ง ให้ โจทก์ ลาออก พ้น จาก การ เป็น พนักงาน ตาม เอกสาร หมาย จล. 9โจทก์ ได้รับ แต่งตั้ง ให้ เป็น ผู้อำนวยการ ตั้งแต่ วันที่ 10 สิงหาคม2533 ถึง วันที่ 1 ตุลาคม 2537 จำเลย มี คำสั่ง ให้ โจทก์ พ้น จาก ตำแหน่งเพราะ มี อายุ ครบ หก สิบ ปี บริบูรณ์ ตาม คำสั่ง ของ จำเลย เอกสาร หมายจล. 9 ระยะเวลา ทำงาน ของ โจทก์ สอง ช่วง ดังกล่าว ได้ ขาดตอน จาก กันจึง ไม่อาจ นับเวลา ทำงาน ติดต่อ กัน เพื่อ ให้ โจทก์ มี สถานะ เป็น พนักงานของ จำเลย ได้ โจทก์ จึง ไม่มี สิทธิ ได้รับ ค่าชดเชย ตาม ระเบียบ เกี่ยวกับมาตรฐาน ของ สิทธิ ประโยชน์ ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2534 ข้อ 45และ 47 อีก ด้วย และ ถือไม่ได้ว่า เป็น การ เปลี่ยนแปลง สภาพ การจ้างโดย โจทก์ มิได้ ให้ ความ ยินยอม เพราะ สิทธิ ประโยชน์ ของ โจทก์ นี้ จะ ได้รับหรือไม่ เพียงใด ย่อม เป็น ไป ตาม บทบัญญัติ ของ กฎหมาย และ ระเบียบข้อบังคับ ของ หน่วยงาน รัฐวิสาหกิจ นั้น เมื่อ พระราชบัญญัติ พนักงานรัฐวิสาหกิจ สัมพันธ์ พ.ศ. 2534 ออก ใช้ บังคับ ใน ขณะที่ โจทก์ ออกจากงาน ของ จำเลย ซึ่ง เป็น รัฐวิสาหกิจ กรณี จึง มิใช่ เป็น กฎหมาย ย้อนหลังตัด สิทธิ ประโยชน์ ของ โจทก์ อย่างไร ก็ ดี เมื่อ โจทก์ พ้น จาก ตำแหน่งผู้อำนวยการ ของ จำเลย โจทก์ ก็ ได้รับ เงินบำเหน็จ ตาม ข้อบังคับของ จำเลย ว่าด้วย กองทุน บำเหน็จ พ.ศ. 2521 ครบถ้วน แล้ว ข้อ อุทธรณ์อื่น ของ โจทก์ ไม่เป็น สาระ อันควร ได้รับ การ วินิจฉัย เพราะ ไม่ทำ ให้ ผล ของคดี เปลี่ยนแปลง ที่ ศาลแรงงานกลาง พิพากษา มา นั้น ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วยอุทธรณ์ ของ โจทก์ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(สมภพ โชติกวณิชย์-พรชัย สมรรถเวช-ชลอ บุณยเนตร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาที่3026/2538วินิจฉัยเกี่ยวกับพนักงานรัฐวิสาหกิจเมื่อเกษียณอายุแล้วจะมีสิทธิได้ค่าชดเชยหรือไม่ซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ 1.เมื่อพนักงานรัฐวิสาหกิจเกษียณอายุแล้วจะมีสิทธิได้ค่าชดเชยหรือไม่ ปัญหานี้ขอแยกพิจารณาเป็น2ช่วง 1.1ช่วงก่อนใช้พระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์คือช่วงก่อนวันที่19เมษายน2534ซึ่งพนักงานรัฐวิสาหกิจที่เกษียณอายุในช่วงนี้จะมีสิทธิได้ค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ46ซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ ก.พนักงานรัฐวิสาหกิจซึ่งไม่ได้เงินอื่นคือพนักงานรัฐวิสาหกิจที่ไม่ได้เงินประเภทอื่นตอนเกษียณอายุจะได้ค่าชดเชยตามอัตราที่กำหนดในประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ46 ข.พนักงานรัฐวิสาหกิจซึ่งได้เงินอื่นด้วยคือพนักงานรัฐวิสาหกิจที่ได้เงินประเภทอื่นตอนเกษียณอายุด้วยเช่นเงินบำเหน็จเงินสะสมเงินกองทุนเป็นต้นพนักงานรัฐวิสาหกิจดังกล่าวนี้จะได้ค่าชดเชยอีกหรือไม่ขอแยกพิจารณาเป็น2กรณี 1)นายจ้างได้ระบุในระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานว่าได้จ่ายเงินประเภทอื่นรวมถึงการจ่ายค่าชดเชยด้วยโดยมีหลักว่าต้องได้ค่าชดเชยก่อนได้เงินอื่นที่หลังเช่น 1.1)เงินอื่นที่จ่ายนั้นให้จ่ายเป็นค่าชดเชยก่อนส่วนที่เหลือจึงถือเป็นเงินอื่นเช่นจ่ายเงินบำเหน็จมาก้อนหนึ่งจำนวน100,000บาทให้ถือว่าเป็นค่าชดเชย60,000บาทส่วนที่เหลืออีก40,000บาทถือเป็นเงินบำเหน็จ 1.2)เขียนระเบียบว่าให้หักเงินอื่นส่วนหนึ่งออกมาเป็นค่าชดเชยจนเต็มจำนวนหากไม่พอต้องจ่ายเพิ่มจนครบจำนวนค่าชดเชยเช่นจ่ายเงินบำเหน็จไป100,000บาทให้หักออกมาส่วนหนึ่งจำนวน60,000บาทเป็นค่าชดเชยหรือจ่ายเงินบำเหน็จไป40,000บาทซึ่งเป็นจำนวนน้อยกว่าค่าชดเชยต้องจ่ายเพิ่มอีก20,000บาทให้ครบจำนวนค่าชดเชยเป็นต้น กรณีดังกล่าวนี้ถือว่าพนักงานรัฐวิสาหกิจดังกล่าวได้ค่าชดเชยไปแล้วพนักงานรัฐวิสาหกิจเหล่านี้จะไม่ได้ค่าชดเชยอีก ข้อสังเกตหากนายจ้างเขียนในระเบียบไม่ดีเช่นเขียนว่าจ่ายเงินอื่นแล้วถือว่าจ่ายค่าชดเชยด้วยแล้วกรณีเช่นนี้ถือว่าเป็นการตัดสิทธิลูกจ้างที่จะได้ค่าชดเชยตกเป็นโมฆะลูกจ้างมีสิทธิได้ค่าชดเชยอีกซึ่งศาลฎีกาได้วินิจฉัยไว้เป็นบรรทัดฐานจำนวนมากเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่810/2524,2518/2525,3049/2526,2484/2527,4300/2528,2407/2533เป็นต้น 2)ระเบียบข้อบังคับของนายจ้างไม่ได้เขียนระบุถึงค่าชดเชยถือว่ายังไม่ได้จ่ายค่าชดเชยพนักงานรัฐวิสาหกิจดังกล่าวจึงมีสิทธิได้ค่าชดเชยอีก 1.2ช่วงหลังใช้พระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์คือช่วงตั้งแต่วันที่19เมษายน2534พนักงานรัฐวิสาหกิจจะมีสิทธิได้ค่าชดเชยหรือไม่นั้นให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ประกอบกับระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์เรื่องมาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจพ.ศ.2534ข้อ45,46และ47จะใช้หลักเกณฑ์ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ46,47ไม่ได้ซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ ก.พนักงานรัฐวิสาหกิจฝ่ายบริหารคือพนักงานรัฐวิสาหกิจตั้งแต่ระดับหัวหน้ากองหรือเทียบเท่าขึ้นไปและหมายความรวมถึงผู้อำนวยการผู้ว่าการกรรมการผู้จัดการใหญ่กรรมการผู้จัดการและผู้จัดการด้วย พนักงานรัฐวิสาหกิจฝ่ายบริหารเมื่อถูกเลิกจ้างไม่ว่าในกรณีเกษียณอายุ(ถือว่าเป็นการเลิกจ้างด้วย)หรือกรณีอื่นเช่นถูกให้ออกปลดออกไล่ออกไม่ว่าจะกระทำผิดหรือไม่ก็ไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชยเนื่องจากข้อ45บัญญัติว่า"ให้รัฐวิสาหกิจจ่ายค่าชดเชยให้แก่พนักงานซึ่งเลิกจ้าง"คำว่าพนักงานนั้นมาตรา4ให้คำนิยามไว้ว่า"พนักงานหมายความว่าพนักงานและลูกจ้างของรัฐวิสาหกิจแต่ไม่หมายรวมถึงฝ่ายบริหาร" เมื่อพนักงานรัฐวิสาหกิจฝ่ายบริหารมิใช่พนักงานเมื่อถูกเลิกจ้างจึงไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชย ข.พนักงานรัฐวิสาหกิจคือพนักงานรัฐวิสาหกิจที่มีระดับต่ำกว่าระดับหัวหน้ากองลงมาแยกพิจารณาเป็น2กรณี 1)กรณีเกษียณอายุ ระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์เรื่องมาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจพ.ศ.2534ข้อ47บัญญัติว่าไข้อ47พนักงานที่ต้องพ้นจากตำแหน่งเพราะเหตุเกษียณอายุตามระเบียบข้อบังคับหรือข้อกำหนดของรัฐวิสาหกิจนั้นไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามข้อ45แต่ถ้าพนักงานผู้นั้นได้ปฏิบัติงานในช่วงก่อนเกษียณอายุติดต่อกันครบห้าปีขึ้นไปให้ได้รับเงินเพื่อตอบแทนความชอบในการทำงานเป็นจำนวนเท่ากับเงินเดือนค่าจ้างอัตราสุดท้ายหนึ่งร้อยแปดสิบวัน ถ้ารัฐวิสาหกิจใดมีระเบียบข้อบังคับหรือข้อกำหนดในการจ่ายเงินค่าชดเชยกรณีพ้นจากตำแหน่งเพราะเหตุเกษียณอายุให้ถือว่าเงินดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดที่จ่ายเพื่อตอบแทนความชอบตามวรรคหนึ่งแล้ว" สาระสำคัญของกฎหมายดังกล่าว 1)พนักงานรัฐวิสาหกิจที่เกษียณอายุไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชย 2)พนักงานรัฐวิสาหกิจที่เกษียณอายุซึ่งทำงานครบห้าปีขึ้นไปมีสิทธิได้รับเงินเพื่อตอบแทนความชอบในการทำงานจำนวนเท่ากับเงินเดือนค่าจ้างอัตราสุดท้ายหนึ่งร้อยแปดสิบวัน 2)เลิกจ้างในกรณีอื่น พนักงานรัฐวิสาหกิจมีสิทธิได้ค่าชดเชยตามข้อ45โดยสรุปดังนี้ 2.1พนักงานรัฐวิสาหกิจนั้นถูกรัฐวิสาหกิจเลิกจ้าง 2.2พนักงานรัฐวิสาหกิจนั้นมิได้กระทำผิดตามข้อ46 2.3พนักงานรัฐวิสาหกิจนั้นทำงานครบหนึ่งร้อยยี่สิบวันขึ้นไป 2.4จำนวนค่าชดเชยที่ได้รับ (1)ทำงานครบหนึ่งร้อยยี่สิบวันได้สามสิบวัน (2)ทำงานครบหนึ่งปีได้เก้าสิบวัน (3)ทำงานครบสามปีขึ้นไปได้หนึ่งร้อยแปดสิบวัน 2.ข้อพิจารณาตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่3026/2538มีดังนี้ 2.1โจทก์ซึ่งเป็นผู้อำนวยการของจำเลยได้เกษียณอายุจะมีสิทธิได้ค่าชดเชยหรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าโจทก์เป็นพนักงานฝ่ายบริหารไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชยตามข้อ47 2.2โจทก์จะมีสิทธิได้เงินเพื่อตอบแทนความชอบในการทำงานหรือไม่ปัญหานี้ไม่มีประเด็นที่ศาลฎีกาต้องวินิจฉัยแต่พิเคราะห์ข้อ47แล้วโจทก์ก็ไม่มีสิทธิได้เช่นเดียวกันเพราะข้อ47นั้นให้เงินเพื่อตอบแทนความชอบในการทำงานให้แก่พนักงานเท่านั้นมิได้ให้แก่พนักงานฝ่ายบริหารเมื่อโจทก์เป็นพนักงานฝ่ายบริหารจึงไม่มีสิทธิได้ 2.3โจทก์จะมีสิทธิได้ค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานหรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าโจทก์เกษียณอายุเมื่อพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์พ.ศ.2534ใช้บังคับแล้วจะใช้ประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานไม่ได้จึงไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชยเช่นเดียวกัน 2.4โจทก์เข้าทำงานกับจำเลย2ช่วงช่วงแรกเป็นพนักงานตั้งแต่ปี2523ถึงวันที่30สิงหาคม2533แล้วลาออกมาเข้าทำงานช่วงสองเป็นผู้อำนวยการของจำเลยจะต้องนับระยะเวลาทำงาน2ช่วงเข้าด้วยกันหรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าระยะเวลาทำงาน2ช่วงดังกล่าวขาดตอนจากกันไม่อาจนับเวลาทำงานติดต่อกันเพื่อให้โจทก์มีสถานะเป็นพนักงานของจำเลยได้โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชยตามระเบียบเกี่ยวกับมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจพ.ศ.2534ข้อ45และข้อ47 รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์