คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1462/2496หลักกฎหมาย: จำเลยถูกฟ้องในคดีอาญาว่าเป็นคนต่างด้าว หลบหนี้เข้ามาในประเทศไทย จำเลยรับสารภาพจนศาลพิพากษาไป คดีถึงที่สุดแล้วภายหลังจำเลยจะมาฟ้องเป็นคดีต่อศาลพิศูจน์ว่าจำเลยเป็นคนไทยนั้น เป็นการขัดต่อ ป.ม.วิ.อาญามาตรา 46 ศาลย่อมไม่ยอมให้จำเลยสืบตามข้ออ้างโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นคนมีสัญชาติไทย บิดาได้พาไปอยู่ประเทศจีนตั้งแต่ยังเยาว์ ต่อมาใน พ.ศ. ๒๔๙๒ โจทก์เดินทางเข้าประเทศไทย แต่พนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยและจำเลยไม่ยอมให้โจทก์เข้ามาอยู่ในประเทศไทย จะส่งกลับประเทศจีนโดยอ้างว่าโจทก์ไม่ใช่คนไทย จึงขอให้ศาลห้ามจำเลยและเจ้าหน้าที่ของจำเลยอย่าให้ขัดขวางในการที่โจทก์จะเข้ามาและมีภูมิลำเนาอยู่ในประเทศไทยตามสิทธิ ฯลฯ จำเลยให้การว่าโจทก์มีสัญชาติและเชื้อชาติจีน โจทก์หลบหนีเข้ามาในประเทศไทย ถูกจับที่จังหวัดนราธิวาส ศาลจังหวัดนราธิวาสได้ลงโทษจำเลย ฐานหลบหนีการเข้าเมือง คดีถึงที่สุดแล้ว ชั้นพิจารณาโจทก์แถลงรับว่าได้เคยถูกฟ้องตามสำนวนคดีแดงที่ ๑๒๘/๒๔๙๒ และ ๒๐๐/๒๔๙๒ ของศาลจังหวัดนราธิวาสจริง ศาลแพ่งงดสืบพยานแล้ววินิจฉัยว่า ข้อที่ว่าโจทก์เป็นคนไทยหรือต่างด้าวนั้น ต้องถึอเอาตามสำนวนคดีอาญาแดงที่ ๑๒๘/๒๔๙๒ และแดงที่ ๒๐๐/๒๔๙๒ ของศาลจังหวัดนราธิวาสว่า โจทก์เป็นคนต่างด้าว จึงพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาต่อ ศาลฎีกาเห็นว่า ในมูลกรณีเดียวกันนี้โจทก์ให้การรับต่อศาลในคดีอาญาว่า เป็นคนต่างด้าวจนศาลพิพากษาไปแล้วมาบัดนี้จะขอพิศูจน์ว่าเป็นคนไทย เป็นการขัดต่อ ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๔๖ ศาลล่างไม่อนุญาตให้สืบชอบแล้ว จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1462/2496นายสุดจิตร์ เกษมสันต์หรือ เต็กกุ่ย หรือโป๊บ่าง แซ่เงี่ยมโดยนางพูนเกษมสันต์มารดาผู้แทนโดยชอบธรรมโจทก์กระทรวงมหาดไทยจำเลย ป.วิ.อ. ม. 46จำเลยถูกฟ้องในคดีอาญาว่าเป็นคนต่างด้าว หลบหนี้เข้ามาในประเทศไทย จำเลยรับสารภาพจนศาลพิพากษาไป คดีถึงที่สุดแล้วภายหลังจำเลยจะมาฟ้องเป็นคดีต่อศาลพิศูจน์ว่าจำเลยเป็นคนไทยนั้น เป็นการขัดต่อ ป.ม.วิ.อาญามาตรา 46 ศาลย่อมไม่ยอมให้จำเลยสืบตามข้ออ้างโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นคนมีสัญชาติไทย บิดาได้พาไปอยู่ประเทศจีนตั้งแต่ยังเยาว์ ต่อมาใน พ.ศ. ๒๔๙๒ โจทก์เดินทางเข้าประเทศไทย แต่พนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยและจำเลยไม่ยอมให้โจทก์เข้ามาอยู่ในประเทศไทย จะส่งกลับประเทศจีนโดยอ้างว่าโจทก์ไม่ใช่คนไทย จึงขอให้ศาลห้ามจำเลยและเจ้าหน้าที่ของจำเลยอย่าให้ขัดขวางในการที่โจทก์จะเข้ามาและมีภูมิลำเนาอยู่ในประเทศไทยตามสิทธิ ฯลฯ จำเลยให้การว่าโจทก์มีสัญชาติและเชื้อชาติจีน โจทก์หลบหนีเข้ามาในประเทศไทย ถูกจับที่จังหวัดนราธิวาส ศาลจังหวัดนราธิวาสได้ลงโทษจำเลย ฐานหลบหนีการเข้าเมือง คดีถึงที่สุดแล้ว ชั้นพิจารณาโจทก์แถลงรับว่าได้เคยถูกฟ้องตามสำนวนคดีแดงที่ ๑๒๘/๒๔๙๒ และ ๒๐๐/๒๔๙๒ ของศาลจังหวัดนราธิวาสจริง ศาลแพ่งงดสืบพยานแล้ววินิจฉัยว่า ข้อที่ว่าโจทก์เป็นคนไทยหรือต่างด้าวนั้น ต้องถึอเอาตามสำนวนคดีอาญาแดงที่ ๑๒๘/๒๔๙๒ และแดงที่ ๒๐๐/๒๔๙๒ ของศาลจังหวัดนราธิวาสว่า โจทก์เป็นคนต่างด้าว จึงพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาต่อ ศาลฎีกาเห็นว่า ในมูลกรณีเดียวกันนี้โจทก์ให้การรับต่อศาลในคดีอาญาว่า เป็นคนต่างด้าวจนศาลพิพากษาไปแล้วมาบัดนี้จะขอพิศูจน์ว่าเป็นคนไทย เป็นการขัดต่อ ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๔๖ ศาลล่างไม่อนุญาตให้สืบชอบแล้ว จึงพิพากษายืน(ธรรมบัณฑิต-ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ)ศาลแพ่ง - หลวงศิริศาสน์ประสิทธิศาลอุทธรณ์ - หลวงสุทธิเทศนฤบาลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นคนมีสัญชาติไทย บิดาได้พาไปอยู่ประเทศจีนตั้งแต่ยังเยาว์ ต่อมาใน พ.ศ. ๒๔๙๒ โจทก์เดินทางเข้าประเทศไทย แต่พนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยและจำเลยไม่ยอมให้โจทก์เข้ามาอยู่ในประเทศไทย จะส่งกลับประเทศจีนโดยอ้างว่าโจทก์ไม่ใช่คนไทย จึงขอให้ศาลห้ามจำเลยและเจ้าหน้าที่ของจำเลยอย่าให้ขัดขวางในการที่โจทก์จะเข้ามาและมีภูมิลำเนาอยู่ในประเทศไทยตามสิทธิ ฯลฯ จำเลยให้การว่าโจทก์มีสัญชาติและเชื้อชาติจีน โจทก์หลบหนีเข้ามาในประเทศไทย ถูกจับที่จังหวัดนราธิวาส ศาลจังหวัดนราธิวาสได้ลงโทษจำเลย ฐานหลบหนีการเข้าเมือง คดีถึงที่สุดแล้ว ชั้นพิจารณาโจทก์แถลงรับว่าได้เคยถูกฟ้องตามสำนวนคดีแดงที่ ๑๒๘/๒๔๙๒ และ ๒๐๐/๒๔๙๒ ของศาลจังหวัดนราธิวาสจริง ศาลแพ่งงดสืบพยานแล้ววินิจฉัยว่า ข้อที่ว่าโจทก์เป็นคนไทยหรือต่างด้าวนั้น ต้องถึอเอาตามสำนวนคดีอาญาแดงที่ ๑๒๘/๒๔๙๒ และแดงที่ ๒๐๐/๒๔๙๒ ของศาลจังหวัดนราธิวาสว่า โจทก์เป็นคนต่างด้าว จึงพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาต่อ ศาลฎีกาเห็นว่า ในมูลกรณีเดียวกันนี้โจทก์ให้การรับต่อศาลในคดีอาญาว่า เป็นคนต่างด้าวจนศาลพิพากษาไปแล้วมาบัดนี้จะขอพิศูจน์ว่าเป็นคนไทย เป็นการขัดต่อ ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๔๖ ศาลล่างไม่อนุญาตให้สืบชอบแล้ว จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1462/2496นายสุดจิตร์ เกษมสันต์หรือ เต็กกุ่ย หรือโป๊บ่าง แซ่เงี่ยมโดยนางพูนเกษมสันต์มารดาผู้แทนโดยชอบธรรมโจทก์กระทรวงมหาดไทยจำเลย ป.วิ.อ. ม. 46จำเลยถูกฟ้องในคดีอาญาว่าเป็นคนต่างด้าว หลบหนี้เข้ามาในประเทศไทย จำเลยรับสารภาพจนศาลพิพากษาไป คดีถึงที่สุดแล้วภายหลังจำเลยจะมาฟ้องเป็นคดีต่อศาลพิศูจน์ว่าจำเลยเป็นคนไทยนั้น เป็นการขัดต่อ ป.ม.วิ.อาญามาตรา 46 ศาลย่อมไม่ยอมให้จำเลยสืบตามข้ออ้างโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นคนมีสัญชาติไทย บิดาได้พาไปอยู่ประเทศจีนตั้งแต่ยังเยาว์ ต่อมาใน พ.ศ. ๒๔๙๒ โจทก์เดินทางเข้าประเทศไทย แต่พนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยและจำเลยไม่ยอมให้โจทก์เข้ามาอยู่ในประเทศไทย จะส่งกลับประเทศจีนโดยอ้างว่าโจทก์ไม่ใช่คนไทย จึงขอให้ศาลห้ามจำเลยและเจ้าหน้าที่ของจำเลยอย่าให้ขัดขวางในการที่โจทก์จะเข้ามาและมีภูมิลำเนาอยู่ในประเทศไทยตามสิทธิ ฯลฯ จำเลยให้การว่าโจทก์มีสัญชาติและเชื้อชาติจีน โจทก์หลบหนีเข้ามาในประเทศไทย ถูกจับที่จังหวัดนราธิวาส ศาลจังหวัดนราธิวาสได้ลงโทษจำเลย ฐานหลบหนีการเข้าเมือง คดีถึงที่สุดแล้ว ชั้นพิจารณาโจทก์แถลงรับว่าได้เคยถูกฟ้องตามสำนวนคดีแดงที่ ๑๒๘/๒๔๙๒ และ ๒๐๐/๒๔๙๒ ของศาลจังหวัดนราธิวาสจริง ศาลแพ่งงดสืบพยานแล้ววินิจฉัยว่า ข้อที่ว่าโจทก์เป็นคนไทยหรือต่างด้าวนั้น ต้องถึอเอาตามสำนวนคดีอาญาแดงที่ ๑๒๘/๒๔๙๒ และแดงที่ ๒๐๐/๒๔๙๒ ของศาลจังหวัดนราธิวาสว่า โจทก์เป็นคนต่างด้าว จึงพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาต่อ ศาลฎีกาเห็นว่า ในมูลกรณีเดียวกันนี้โจทก์ให้การรับต่อศาลในคดีอาญาว่า เป็นคนต่างด้าวจนศาลพิพากษาไปแล้วมาบัดนี้จะขอพิศูจน์ว่าเป็นคนไทย เป็นการขัดต่อ ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๔๖ ศาลล่างไม่อนุญาตให้สืบชอบแล้ว จึงพิพากษายืน(ธรรมบัณฑิต-ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ)ศาลแพ่ง - หลวงศิริศาสน์ประสิทธิศาลอุทธรณ์ - หลวงสุทธิเทศนฤบาลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ