คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1771/2497หลักกฎหมาย: จำเลยฉุดหญิงที่เป็นภรรยาจำเลยโดยไม่จดทะเบียนตามกฎหมายให้กลับไปอยู่กินด้วยกัน ลุงของหญิงห้าม จำเลยไม่ฟังจึงตบหน้าจำเลย 1 ที ชก 1 ที จำเลยแทงด้วยตะไบที่ท้อง ตายในวันนั้นเองเป็นความผิดตาม มาตรา 249 และไม่มีเหตุลดโทษฐานยั่วโทสะรับว่าแทงเขาเพื่อต่อสู้ว่าป้องกันและยั่วโทสะซึ่งฟังไม่ได้ และเหตุเกิดต่อหน้าคนโดยเปิดเผย ถึงจะรับหรือไม่รับก็เท่ากัน ไม่ควรลดโทษตาม มาตรา 59โจทก์ฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ลงวันที่ 2 เดือนกันยายน พุทธศักราช 2497นายทอก ท่าวารี อายุ 51 ปี ถูกจำเลยอายุ 58 ปี แทงด้วยเหล็กแหลมตะไบสามเหลี่ยม ที่ท้องด้านซ้ายใต้ซึ่โครงเป็นบาดแผลสามเหลี่ยมด้านเท่าด้านละ 11/2 เซ็นติเมตร ลึกทะลุภายใน เมื่อตอนเย็นราว 16.00 หรือ 17.00 น. ของวันที่ 27 พฤศจิกายน 2496 อยู่ได้พอจวนสว่างของคืนนั้นก็ขาดใจตาย เพราะพิษบาดแผลนี้เหตุเกิดตำบลท่าเกษม กิ่งอำเภอสระแก้ว จังหวัดปราจีนบุรีโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาชั้นแรกจำเลยให้การว่ากระทำโดยทางป้องกันตัว ภายหลังขอแก้เป็นถูกยั่วโทสะ และโดยไม่เจตนาให้ถึงตายศาลจังหวัดกบินทร์บุรี พิจารณาฟังว่าจำเลยฆ่าโดยเจตนา วางโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249 จำคุก 16 ปี และกระทำโดยบันดาลโทสะตาม มาตรา 55 เพราะนายทอกทำร้ายก่อน ลดโทษกึ่งทั้งจำเลยรับสารภาพโดยดีมาตั้งแต่ต้น เป็นประโยชน์แก่ทางพิจารณาอยู่มาก ลดฐานปรานีตามมาตรา 59 ให้อีกกึ่งหนึ่ง คงจำคุก 4 ปีริบเหล็กแหลมของกลางโจทก์จำเลยอุทธรณ์โจทก์ค้านว่า กรณีไม่เป็นบันดาลโทสะ และไม่ได้รับสารภาพเป็นประโยชน์แก่ทางพิจารณา ควรรับโทษเต็มตามศาลชั้นต้นกำหนดไม่ควรลดทั้ง 2 ประการจำเลยว่า ควรผิดเพียงทำให้ตายโดยไม่เจตนา ส่วนลดลงโทษด้วยลักษณะ 2 ประการ นั้นถูกแล้วศาลอุทธรณ์เห็นด้วยข้ออุทธรณ์ของจำเลยว่า กระทำตายโดยไม่เจตนาแก้เป็นผิด้วยมาตรา 251 จำคุก 10 ปี ลดเพราะเหตุ 2 ประการลงทีละกึ่งคงให้จำคุกจำเลย 2 ปี 6 เดือนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาคดีนี้แล้ว ได้ความจากพยานโจทก์ว่าก่อนเกิดเหตุร่วม 1 ปี จำเลยอยู่กินกับนางทิพย์อายุ 30 ปีได้เสียกันเอง มิได้จดทะเบียนสมรส ก่อนหน้าเกิดเหตุประมาณ 1 เดือนจำเลยทุบตีเลยแตกร้าวเลิกกัน นางทิพย์กลับจากบ้านจำเลยไปอยู่กับมารดา ในเย็นวันเกิดเหตุนางทิพย์เอาได้จะไปต่อไฟที่บ้านนางพันซึ่งห่างไปสัก 4 เส้น เพื่อจะไปใช้หุงข้าว พอถึงใต้ถุนบ้านนั้นจำเลยก็ไปถึงถือเหล็กตะไบแหลมสามเหลี่ยมยาวสัก 1 ฟุต เฉพาะตัวเหล็ก (ไม่เกี่ยวกับด้าม) ยาวสัก 7 นิ้วฟุต ตรงเข้าจับแขนฉุดเพื่อให้กลับไปอยู่กับจำเลยอีก และว่าจะไปหรือไม่ไป ไม่ไปจะกินเลือดมึงนางทิพย์ว่าไม่ไป นางทิพย์อยู่ในฐานะคับขันกลัวตายเป็นอย่างยิ่งก็ร้องไห้พอดีนายทอกผู้ตายซึ่งเป็นลุงนางทิพย์และอยู่ใกล้ ๆ นั้นมาถึงก็เข้าห้ามปรามแต่โดยดีว่าอย่าทำกันเลย ให้พ่อแม่เขามาก่อนจึงพูดกันจำเลยไม่ยอมฟัง โต้เป็นความว่า อย่ามาอวดดี เมียของฉัน ฉันจะเอาไปพ่อจะมีสิทธิอะไร อยากได้เรื่องหรือ ผู้ตายว่าจะมาเอาเรื่องอะไรมาห้ามดี ๆ ไปหลับไปนอนเสีย แล้วผลักจำเลยจำเลยว่าไปหลับไปนอนอะไร พ่อจะมีสิทธิ์อะไร พ่อมีโอวาทอะไรจะมาห้ามฉันไม่ใช่ธุระอะไรของพ่อ อย่ามายุ่ง ผู้ตายจึงตบหน้า 1 ที ชก 1 ที จำเลยใช้เหล็กตะไบแหลมสามเหลี่ยมที่เตรียมถืออยู่ในมือมาแต่แรกแทงพุงผู้ตายมีบาดแผลทะลุใน มีนายสวยเข้าแย่งเหล็กตะไบแหลมมาจากจำเลยและพยุงผู้ตายไปส่งบ้าน อาการสาหัสและถึงขาดใจตายเพราะพิษบาดแผลดังกล่าวแล้วได้ความดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าผู้ตายมิใช่เป็นผู้ก่อเรื่องขึ้นก่อนเลย จำเลยต่างหากที่เป็นผู้บังอาจก่อการร้ายมาแต่ต้นไม่มีสิทธิอันใดที่จะมาฉุดบังคับขู่เข็ญ ทำตัวเป็นเจ้าของร่างกายและชีวิตของนางทิพย์นอกเหนือกฎหมาย ถึงเป็นเมียถูกต้องตามกฎหมายก็ยังไม่มีสิทธิอันใดจะกดขี่ข่มเหงให้เสื่อมเสียอิสระเสรีภาพของมนุษย์ชนได้เช่นนั้น นี่ก็ไม่ใช่เมีย ไม่ใช่หัวหน้าในครอบครัวของนางทิพย์แล้ว แต่กลับใช้อำนาจนอกกฎหมายกดขี่ข่มเหงอย่างทารุณโหดร้าย เข้าจับฉุดบังคับขู่เข็ญโดยพลการจะให้นางทิพย์ไปอยู่กินกับจำเลยอีกให้จนได้ หากขัดขืนก็พร้อมที่จะทำลายชีวิตเสียวาจาและอาวุธเหล็กตะไบแหลมที่ถือพร้อมด้วยกิริยาอาการเอาจริงเอาจังโดยมีฤทธิสุราเข้าช่วยสมทบ แสดงว่าพร้อมที่จะเอาชีวิตนอกจากนางทิพย์จะยอมเสียอิสระเสรียอมไปอยู่กินกับจำเลยอย่างเดียวเท่านั้น จึงจะปลอดภัย ในสถานการณ์คับขันแก่หลานของตนถึงปานดังนี้แล้ว จะโทษผู้ตายอย่างไรในการที่เข้าห้ามปรามอันเป็นลักษณะเข้าป้องกันชีวิตภยันตรายของนางทิพย์ผู้หลานไว้ด้วยสันติวิธีหากแต่จำเลยดุดื้อถึงขนาดไม่ยอมฟังเสียงอะไรทั้งนั้น พูดรวนท้าทายลงท้ายผู้ตายก็ต้องเสียชีวิตไปแทนนางทิพย์ ด้วยการกระทำของจำเลยนั้นเองจริงอยู่ตามคำพยานปรากฏว่าผู้ตายได้ทำอะไรแก่จำเลยไปบ้างแต่ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นเพราะผู้ตายถูกจำเลยยั่วท้าทาย และอาจเป็นโดยผู้ตายคิดว่าจำเลยคงจะไม่กล้าทำร้ายตนซึ่งเป็นญาติผู้ใหญ่ของหญิงคงจะต้องเคารพยำเกรงกันบ้าง ขึ้นต้นจึงเพียงผลัก ครั้นเห็นไม่สำเร็จจึงตบและชก เพื่อให้กลัว ไม่เอานางทิพย์ไป แต่เพียงเท่านี้ก็ไม่มีเหตุแก้ตัวตามกฎหมายที่จำเลยแทงพุงเขาด้วยศาสตราวุธคมแหลมถึงทะลุในที่ศาลทั้งสองวินิจฉัยว่าพฤติการณ์เช่นนี้จำเลยกระทำผู้ตายตายโดยทางผู้ตายยั่วโทสะก่อนนั้น ศาลฎีกาจึงไม่เห็นพ้องด้วยและก็ถือไม่ได้ว่าจำเลยกระทำโดยทางป้องกันผู้ตายเข้าห้ามโดยดีด้วยมือเปล่า จำเลยใช้ศาสตราวุธร้ายแรง(ที่มุ่งมั่นเอามาเพื่อการร้ายเอาชีวิตกันแต่ต้น) แทงผู้ตายในที่สำคัญแผลฉกรรจ์ และถึงขาดใจตายภายในไม่เกิน 14 ชั่วโมงเช่นนี้ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยฆ่าให้ตายโดยเจตนาเมื่อพิเคราะห์ถึงเหตุปรานี ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยไม่ได้รับสารภาพให้เป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอย่างใด ต่อสู้อยู่ตลอดเวลาว่าป้องกันบ้างยั่วโทสะบ้าง ส่วนการรับข้อแทงก็เพื่อเชื่อมโยงประกอบข้อที่ยกขึ้นต่อสู้ไว้ และถึงรับหรือไม่รับก็เท่ากัน เกิดเหตุกลางวันแสก ๆ จำนนต่อผู้คนรู้เห็นเปิดเผย และจำเลยถูกกำนันจับได้ในเวลากระชั้นชิดตามรูปเรื่องก็ไม่เห็นมีเหตุควรปรานีแก่จำเลยตามมาตรา 59โทษที่ศาลชั้นต้นกำหนดมาและโจทก์มิได้อุทธรณ์ข้อดุลพินิจนี้ก็นับว่าเป็นผลดีแก่จำเลยอยู่แล้วฎีกาโจทก์ฟังขึ้นเหตุนี้จึงพิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ ให้ลงโทษจำคุกจำเลย 16 ปีฐานฆ่านายทอกตายโดยเจตนาตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249ส่วนอาวุธของกลางคงให้ริบ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1771/2497พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดกบินทร์บุรีโจทก์นายโพธิ์ ไผ่พรมจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา จำเลยฉุดหญิงที่เป็นภรรยาจำเลยโดยไม่จดทะเบียนตามกฎหมายให้กลับไปอยู่กินด้วยกัน ลุงของหญิงห้าม จำเลยไม่ฟังจึงตบหน้าจำเลย 1 ที ชก 1 ที จำเลยแทงด้วยตะไบที่ท้อง ตายในวันนั้นเองเป็นความผิดตาม มาตรา 249 และไม่มีเหตุลดโทษฐานยั่วโทสะรับว่าแทงเขาเพื่อต่อสู้ว่าป้องกันและยั่วโทสะซึ่งฟังไม่ได้ และเหตุเกิดต่อหน้าคนโดยเปิดเผย ถึงจะรับหรือไม่รับก็เท่ากัน ไม่ควรลดโทษตาม มาตรา 59โจทก์ฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ลงวันที่ 2 เดือนกันยายน พุทธศักราช 2497นายทอก ท่าวารี อายุ 51 ปี ถูกจำเลยอายุ 58 ปี แทงด้วยเหล็กแหลมตะไบสามเหลี่ยม ที่ท้องด้านซ้ายใต้ซึ่โครงเป็นบาดแผลสามเหลี่ยมด้านเท่าด้านละ 11/2 เซ็นติเมตร ลึกทะลุภายใน เมื่อตอนเย็นราว 16.00 หรือ 17.00 น. ของวันที่ 27 พฤศจิกายน 2496 อยู่ได้พอจวนสว่างของคืนนั้นก็ขาดใจตาย เพราะพิษบาดแผลนี้เหตุเกิดตำบลท่าเกษม กิ่งอำเภอสระแก้ว จังหวัดปราจีนบุรีโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาชั้นแรกจำเลยให้การว่ากระทำโดยทางป้องกันตัว ภายหลังขอแก้เป็นถูกยั่วโทสะ และโดยไม่เจตนาให้ถึงตายศาลจังหวัดกบินทร์บุรี พิจารณาฟังว่าจำเลยฆ่าโดยเจตนา วางโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249 จำคุก 16 ปี และกระทำโดยบันดาลโทสะตาม มาตรา 55 เพราะนายทอกทำร้ายก่อน ลดโทษกึ่งทั้งจำเลยรับสารภาพโดยดีมาตั้งแต่ต้น เป็นประโยชน์แก่ทางพิจารณาอยู่มาก ลดฐานปรานีตามมาตรา 59 ให้อีกกึ่งหนึ่ง คงจำคุก 4 ปีริบเหล็กแหลมของกลางโจทก์จำเลยอุทธรณ์โจทก์ค้านว่า กรณีไม่เป็นบันดาลโทสะ และไม่ได้รับสารภาพเป็นประโยชน์แก่ทางพิจารณา ควรรับโทษเต็มตามศาลชั้นต้นกำหนดไม่ควรลดทั้ง 2 ประการจำเลยว่า ควรผิดเพียงทำให้ตายโดยไม่เจตนา ส่วนลดลงโทษด้วยลักษณะ 2 ประการ นั้นถูกแล้วศาลอุทธรณ์เห็นด้วยข้ออุทธรณ์ของจำเลยว่า กระทำตายโดยไม่เจตนาแก้เป็นผิด้วยมาตรา 251 จำคุก 10 ปี ลดเพราะเหตุ 2 ประการลงทีละกึ่งคงให้จำคุกจำเลย 2 ปี 6 เดือนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาคดีนี้แล้ว ได้ความจากพยานโจทก์ว่าก่อนเกิดเหตุร่วม 1 ปี จำเลยอยู่กินกับนางทิพย์อายุ 30 ปีได้เสียกันเอง มิได้จดทะเบียนสมรส ก่อนหน้าเกิดเหตุประมาณ 1 เดือนจำเลยทุบตีเลยแตกร้าวเลิกกัน นางทิพย์กลับจากบ้านจำเลยไปอยู่กับมารดา ในเย็นวันเกิดเหตุนางทิพย์เอาได้จะไปต่อไฟที่บ้านนางพันซึ่งห่างไปสัก 4 เส้น เพื่อจะไปใช้หุงข้าว พอถึงใต้ถุนบ้านนั้นจำเลยก็ไปถึงถือเหล็กตะไบแหลมสามเหลี่ยมยาวสัก 1 ฟุต เฉพาะตัวเหล็ก (ไม่เกี่ยวกับด้าม) ยาวสัก 7 นิ้วฟุต ตรงเข้าจับแขนฉุดเพื่อให้กลับไปอยู่กับจำเลยอีก และว่าจะไปหรือไม่ไป ไม่ไปจะกินเลือดมึงนางทิพย์ว่าไม่ไป นางทิพย์อยู่ในฐานะคับขันกลัวตายเป็นอย่างยิ่งก็ร้องไห้พอดีนายทอกผู้ตายซึ่งเป็นลุงนางทิพย์และอยู่ใกล้ ๆ นั้นมาถึงก็เข้าห้ามปรามแต่โดยดีว่าอย่าทำกันเลย ให้พ่อแม่เขามาก่อนจึงพูดกันจำเลยไม่ยอมฟัง โต้เป็นความว่า อย่ามาอวดดี เมียของฉัน ฉันจะเอาไปพ่อจะมีสิทธิอะไร อยากได้เรื่องหรือ ผู้ตายว่าจะมาเอาเรื่องอะไรมาห้ามดี ๆ ไปหลับไปนอนเสีย แล้วผลักจำเลยจำเลยว่าไปหลับไปนอนอะไร พ่อจะมีสิทธิ์อะไร พ่อมีโอวาทอะไรจะมาห้ามฉันไม่ใช่ธุระอะไรของพ่อ อย่ามายุ่ง ผู้ตายจึงตบหน้า 1 ที ชก 1 ที จำเลยใช้เหล็กตะไบแหลมสามเหลี่ยมที่เตรียมถืออยู่ในมือมาแต่แรกแทงพุงผู้ตายมีบาดแผลทะลุใน มีนายสวยเข้าแย่งเหล็กตะไบแหลมมาจากจำเลยและพยุงผู้ตายไปส่งบ้าน อาการสาหัสและถึงขาดใจตายเพราะพิษบาดแผลดังกล่าวแล้วได้ความดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าผู้ตายมิใช่เป็นผู้ก่อเรื่องขึ้นก่อนเลย จำเลยต่างหากที่เป็นผู้บังอาจก่อการร้ายมาแต่ต้นไม่มีสิทธิอันใดที่จะมาฉุดบังคับขู่เข็ญ ทำตัวเป็นเจ้าของร่างกายและชีวิตของนางทิพย์นอกเหนือกฎหมาย ถึงเป็นเมียถูกต้องตามกฎหมายก็ยังไม่มีสิทธิอันใดจะกดขี่ข่มเหงให้เสื่อมเสียอิสระเสรีภาพของมนุษย์ชนได้เช่นนั้น นี่ก็ไม่ใช่เมีย ไม่ใช่หัวหน้าในครอบครัวของนางทิพย์แล้ว แต่กลับใช้อำนาจนอกกฎหมายกดขี่ข่มเหงอย่างทารุณโหดร้าย เข้าจับฉุดบังคับขู่เข็ญโดยพลการจะให้นางทิพย์ไปอยู่กินกับจำเลยอีกให้จนได้ หากขัดขืนก็พร้อมที่จะทำลายชีวิตเสียวาจาและอาวุธเหล็กตะไบแหลมที่ถือพร้อมด้วยกิริยาอาการเอาจริงเอาจังโดยมีฤทธิสุราเข้าช่วยสมทบ แสดงว่าพร้อมที่จะเอาชีวิตนอกจากนางทิพย์จะยอมเสียอิสระเสรียอมไปอยู่กินกับจำเลยอย่างเดียวเท่านั้น จึงจะปลอดภัย ในสถานการณ์คับขันแก่หลานของตนถึงปานดังนี้แล้ว จะโทษผู้ตายอย่างไรในการที่เข้าห้ามปรามอันเป็นลักษณะเข้าป้องกันชีวิตภยันตรายของนางทิพย์ผู้หลานไว้ด้วยสันติวิธีหากแต่จำเลยดุดื้อถึงขนาดไม่ยอมฟังเสียงอะไรทั้งนั้น พูดรวนท้าทายลงท้ายผู้ตายก็ต้องเสียชีวิตไปแทนนางทิพย์ ด้วยการกระทำของจำเลยนั้นเองจริงอยู่ตามคำพยานปรากฏว่าผู้ตายได้ทำอะไรแก่จำเลยไปบ้างแต่ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นเพราะผู้ตายถูกจำเลยยั่วท้าทาย และอาจเป็นโดยผู้ตายคิดว่าจำเลยคงจะไม่กล้าทำร้ายตนซึ่งเป็นญาติผู้ใหญ่ของหญิงคงจะต้องเคารพยำเกรงกันบ้าง ขึ้นต้นจึงเพียงผลัก ครั้นเห็นไม่สำเร็จจึงตบและชก เพื่อให้กลัว ไม่เอานางทิพย์ไป แต่เพียงเท่านี้ก็ไม่มีเหตุแก้ตัวตามกฎหมายที่จำเลยแทงพุงเขาด้วยศาสตราวุธคมแหลมถึงทะลุในที่ศาลทั้งสองวินิจฉัยว่าพฤติการณ์เช่นนี้จำเลยกระทำผู้ตายตายโดยทางผู้ตายยั่วโทสะก่อนนั้น ศาลฎีกาจึงไม่เห็นพ้องด้วยและก็ถือไม่ได้ว่าจำเลยกระทำโดยทางป้องกันผู้ตายเข้าห้ามโดยดีด้วยมือเปล่า จำเลยใช้ศาสตราวุธร้ายแรง(ที่มุ่งมั่นเอามาเพื่อการร้ายเอาชีวิตกันแต่ต้น) แทงผู้ตายในที่สำคัญแผลฉกรรจ์ และถึงขาดใจตายภายในไม่เกิน 14 ชั่วโมงเช่นนี้ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยฆ่าให้ตายโดยเจตนาเมื่อพิเคราะห์ถึงเหตุปรานี ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยไม่ได้รับสารภาพให้เป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอย่างใด ต่อสู้อยู่ตลอดเวลาว่าป้องกันบ้างยั่วโทสะบ้าง ส่วนการรับข้อแทงก็เพื่อเชื่อมโยงประกอบข้อที่ยกขึ้นต่อสู้ไว้ และถึงรับหรือไม่รับก็เท่ากัน เกิดเหตุกลางวันแสก ๆ จำนนต่อผู้คนรู้เห็นเปิดเผย และจำเลยถูกกำนันจับได้ในเวลากระชั้นชิดตามรูปเรื่องก็ไม่เห็นมีเหตุควรปรานีแก่จำเลยตามมาตรา 59โทษที่ศาลชั้นต้นกำหนดมาและโจทก์มิได้อุทธรณ์ข้อดุลพินิจนี้ก็นับว่าเป็นผลดีแก่จำเลยอยู่แล้วฎีกาโจทก์ฟังขึ้นเหตุนี้จึงพิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ ให้ลงโทษจำคุกจำเลย 16 ปีฐานฆ่านายทอกตายโดยเจตนาตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249ส่วนอาวุธของกลางคงให้ริบ(ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-มนูกิจวิมลอรรถ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ลงวันที่ 2 เดือนกันยายน พุทธศักราช 2497นายทอก ท่าวารี อายุ 51 ปี ถูกจำเลยอายุ 58 ปี แทงด้วยเหล็กแหลมตะไบสามเหลี่ยม ที่ท้องด้านซ้ายใต้ซึ่โครงเป็นบาดแผลสามเหลี่ยมด้านเท่าด้านละ 11/2 เซ็นติเมตร ลึกทะลุภายใน เมื่อตอนเย็นราว 16.00 หรือ 17.00 น. ของวันที่ 27 พฤศจิกายน 2496 อยู่ได้พอจวนสว่างของคืนนั้นก็ขาดใจตาย เพราะพิษบาดแผลนี้เหตุเกิดตำบลท่าเกษม กิ่งอำเภอสระแก้ว จังหวัดปราจีนบุรีโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาชั้นแรกจำเลยให้การว่ากระทำโดยทางป้องกันตัว ภายหลังขอแก้เป็นถูกยั่วโทสะ และโดยไม่เจตนาให้ถึงตายศาลจังหวัดกบินทร์บุรี พิจารณาฟังว่าจำเลยฆ่าโดยเจตนา วางโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249 จำคุก 16 ปี และกระทำโดยบันดาลโทสะตาม มาตรา 55 เพราะนายทอกทำร้ายก่อน ลดโทษกึ่งทั้งจำเลยรับสารภาพโดยดีมาตั้งแต่ต้น เป็นประโยชน์แก่ทางพิจารณาอยู่มาก ลดฐานปรานีตามมาตรา 59 ให้อีกกึ่งหนึ่ง คงจำคุก 4 ปีริบเหล็กแหลมของกลางโจทก์จำเลยอุทธรณ์โจทก์ค้านว่า กรณีไม่เป็นบันดาลโทสะ และไม่ได้รับสารภาพเป็นประโยชน์แก่ทางพิจารณา ควรรับโทษเต็มตามศาลชั้นต้นกำหนดไม่ควรลดทั้ง 2 ประการจำเลยว่า ควรผิดเพียงทำให้ตายโดยไม่เจตนา ส่วนลดลงโทษด้วยลักษณะ 2 ประการ นั้นถูกแล้วศาลอุทธรณ์เห็นด้วยข้ออุทธรณ์ของจำเลยว่า กระทำตายโดยไม่เจตนาแก้เป็นผิด้วยมาตรา 251 จำคุก 10 ปี ลดเพราะเหตุ 2 ประการลงทีละกึ่งคงให้จำคุกจำเลย 2 ปี 6 เดือนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาคดีนี้แล้ว ได้ความจากพยานโจทก์ว่าก่อนเกิดเหตุร่วม 1 ปี จำเลยอยู่กินกับนางทิพย์อายุ 30 ปีได้เสียกันเอง มิได้จดทะเบียนสมรส ก่อนหน้าเกิดเหตุประมาณ 1 เดือนจำเลยทุบตีเลยแตกร้าวเลิกกัน นางทิพย์กลับจากบ้านจำเลยไปอยู่กับมารดา ในเย็นวันเกิดเหตุนางทิพย์เอาได้จะไปต่อไฟที่บ้านนางพันซึ่งห่างไปสัก 4 เส้น เพื่อจะไปใช้หุงข้าว พอถึงใต้ถุนบ้านนั้นจำเลยก็ไปถึงถือเหล็กตะไบแหลมสามเหลี่ยมยาวสัก 1 ฟุต เฉพาะตัวเหล็ก (ไม่เกี่ยวกับด้าม) ยาวสัก 7 นิ้วฟุต ตรงเข้าจับแขนฉุดเพื่อให้กลับไปอยู่กับจำเลยอีก และว่าจะไปหรือไม่ไป ไม่ไปจะกินเลือดมึงนางทิพย์ว่าไม่ไป นางทิพย์อยู่ในฐานะคับขันกลัวตายเป็นอย่างยิ่งก็ร้องไห้พอดีนายทอกผู้ตายซึ่งเป็นลุงนางทิพย์และอยู่ใกล้ ๆ นั้นมาถึงก็เข้าห้ามปรามแต่โดยดีว่าอย่าทำกันเลย ให้พ่อแม่เขามาก่อนจึงพูดกันจำเลยไม่ยอมฟัง โต้เป็นความว่า อย่ามาอวดดี เมียของฉัน ฉันจะเอาไปพ่อจะมีสิทธิอะไร อยากได้เรื่องหรือ ผู้ตายว่าจะมาเอาเรื่องอะไรมาห้ามดี ๆ ไปหลับไปนอนเสีย แล้วผลักจำเลยจำเลยว่าไปหลับไปนอนอะไร พ่อจะมีสิทธิ์อะไร พ่อมีโอวาทอะไรจะมาห้ามฉันไม่ใช่ธุระอะไรของพ่อ อย่ามายุ่ง ผู้ตายจึงตบหน้า 1 ที ชก 1 ที จำเลยใช้เหล็กตะไบแหลมสามเหลี่ยมที่เตรียมถืออยู่ในมือมาแต่แรกแทงพุงผู้ตายมีบาดแผลทะลุใน มีนายสวยเข้าแย่งเหล็กตะไบแหลมมาจากจำเลยและพยุงผู้ตายไปส่งบ้าน อาการสาหัสและถึงขาดใจตายเพราะพิษบาดแผลดังกล่าวแล้วได้ความดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าผู้ตายมิใช่เป็นผู้ก่อเรื่องขึ้นก่อนเลย จำเลยต่างหากที่เป็นผู้บังอาจก่อการร้ายมาแต่ต้นไม่มีสิทธิอันใดที่จะมาฉุดบังคับขู่เข็ญ ทำตัวเป็นเจ้าของร่างกายและชีวิตของนางทิพย์นอกเหนือกฎหมาย ถึงเป็นเมียถูกต้องตามกฎหมายก็ยังไม่มีสิทธิอันใดจะกดขี่ข่มเหงให้เสื่อมเสียอิสระเสรีภาพของมนุษย์ชนได้เช่นนั้น นี่ก็ไม่ใช่เมีย ไม่ใช่หัวหน้าในครอบครัวของนางทิพย์แล้ว แต่กลับใช้อำนาจนอกกฎหมายกดขี่ข่มเหงอย่างทารุณโหดร้าย เข้าจับฉุดบังคับขู่เข็ญโดยพลการจะให้นางทิพย์ไปอยู่กินกับจำเลยอีกให้จนได้ หากขัดขืนก็พร้อมที่จะทำลายชีวิตเสียวาจาและอาวุธเหล็กตะไบแหลมที่ถือพร้อมด้วยกิริยาอาการเอาจริงเอาจังโดยมีฤทธิสุราเข้าช่วยสมทบ แสดงว่าพร้อมที่จะเอาชีวิตนอกจากนางทิพย์จะยอมเสียอิสระเสรียอมไปอยู่กินกับจำเลยอย่างเดียวเท่านั้น จึงจะปลอดภัย ในสถานการณ์คับขันแก่หลานของตนถึงปานดังนี้แล้ว จะโทษผู้ตายอย่างไรในการที่เข้าห้ามปรามอันเป็นลักษณะเข้าป้องกันชีวิตภยันตรายของนางทิพย์ผู้หลานไว้ด้วยสันติวิธีหากแต่จำเลยดุดื้อถึงขนาดไม่ยอมฟังเสียงอะไรทั้งนั้น พูดรวนท้าทายลงท้ายผู้ตายก็ต้องเสียชีวิตไปแทนนางทิพย์ ด้วยการกระทำของจำเลยนั้นเองจริงอยู่ตามคำพยานปรากฏว่าผู้ตายได้ทำอะไรแก่จำเลยไปบ้างแต่ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นเพราะผู้ตายถูกจำเลยยั่วท้าทาย และอาจเป็นโดยผู้ตายคิดว่าจำเลยคงจะไม่กล้าทำร้ายตนซึ่งเป็นญาติผู้ใหญ่ของหญิงคงจะต้องเคารพยำเกรงกันบ้าง ขึ้นต้นจึงเพียงผลัก ครั้นเห็นไม่สำเร็จจึงตบและชก เพื่อให้กลัว ไม่เอานางทิพย์ไป แต่เพียงเท่านี้ก็ไม่มีเหตุแก้ตัวตามกฎหมายที่จำเลยแทงพุงเขาด้วยศาสตราวุธคมแหลมถึงทะลุในที่ศาลทั้งสองวินิจฉัยว่าพฤติการณ์เช่นนี้จำเลยกระทำผู้ตายตายโดยทางผู้ตายยั่วโทสะก่อนนั้น ศาลฎีกาจึงไม่เห็นพ้องด้วยและก็ถือไม่ได้ว่าจำเลยกระทำโดยทางป้องกันผู้ตายเข้าห้ามโดยดีด้วยมือเปล่า จำเลยใช้ศาสตราวุธร้ายแรง(ที่มุ่งมั่นเอามาเพื่อการร้ายเอาชีวิตกันแต่ต้น) แทงผู้ตายในที่สำคัญแผลฉกรรจ์ และถึงขาดใจตายภายในไม่เกิน 14 ชั่วโมงเช่นนี้ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยฆ่าให้ตายโดยเจตนาเมื่อพิเคราะห์ถึงเหตุปรานี ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยไม่ได้รับสารภาพให้เป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอย่างใด ต่อสู้อยู่ตลอดเวลาว่าป้องกันบ้างยั่วโทสะบ้าง ส่วนการรับข้อแทงก็เพื่อเชื่อมโยงประกอบข้อที่ยกขึ้นต่อสู้ไว้ และถึงรับหรือไม่รับก็เท่ากัน เกิดเหตุกลางวันแสก ๆ จำนนต่อผู้คนรู้เห็นเปิดเผย และจำเลยถูกกำนันจับได้ในเวลากระชั้นชิดตามรูปเรื่องก็ไม่เห็นมีเหตุควรปรานีแก่จำเลยตามมาตรา 59โทษที่ศาลชั้นต้นกำหนดมาและโจทก์มิได้อุทธรณ์ข้อดุลพินิจนี้ก็นับว่าเป็นผลดีแก่จำเลยอยู่แล้วฎีกาโจทก์ฟังขึ้นเหตุนี้จึงพิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ ให้ลงโทษจำคุกจำเลย 16 ปีฐานฆ่านายทอกตายโดยเจตนาตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249ส่วนอาวุธของกลางคงให้ริบ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1771/2497พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดกบินทร์บุรีโจทก์นายโพธิ์ ไผ่พรมจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา จำเลยฉุดหญิงที่เป็นภรรยาจำเลยโดยไม่จดทะเบียนตามกฎหมายให้กลับไปอยู่กินด้วยกัน ลุงของหญิงห้าม จำเลยไม่ฟังจึงตบหน้าจำเลย 1 ที ชก 1 ที จำเลยแทงด้วยตะไบที่ท้อง ตายในวันนั้นเองเป็นความผิดตาม มาตรา 249 และไม่มีเหตุลดโทษฐานยั่วโทสะรับว่าแทงเขาเพื่อต่อสู้ว่าป้องกันและยั่วโทสะซึ่งฟังไม่ได้ และเหตุเกิดต่อหน้าคนโดยเปิดเผย ถึงจะรับหรือไม่รับก็เท่ากัน ไม่ควรลดโทษตาม มาตรา 59โจทก์ฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ลงวันที่ 2 เดือนกันยายน พุทธศักราช 2497นายทอก ท่าวารี อายุ 51 ปี ถูกจำเลยอายุ 58 ปี แทงด้วยเหล็กแหลมตะไบสามเหลี่ยม ที่ท้องด้านซ้ายใต้ซึ่โครงเป็นบาดแผลสามเหลี่ยมด้านเท่าด้านละ 11/2 เซ็นติเมตร ลึกทะลุภายใน เมื่อตอนเย็นราว 16.00 หรือ 17.00 น. ของวันที่ 27 พฤศจิกายน 2496 อยู่ได้พอจวนสว่างของคืนนั้นก็ขาดใจตาย เพราะพิษบาดแผลนี้เหตุเกิดตำบลท่าเกษม กิ่งอำเภอสระแก้ว จังหวัดปราจีนบุรีโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาชั้นแรกจำเลยให้การว่ากระทำโดยทางป้องกันตัว ภายหลังขอแก้เป็นถูกยั่วโทสะ และโดยไม่เจตนาให้ถึงตายศาลจังหวัดกบินทร์บุรี พิจารณาฟังว่าจำเลยฆ่าโดยเจตนา วางโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249 จำคุก 16 ปี และกระทำโดยบันดาลโทสะตาม มาตรา 55 เพราะนายทอกทำร้ายก่อน ลดโทษกึ่งทั้งจำเลยรับสารภาพโดยดีมาตั้งแต่ต้น เป็นประโยชน์แก่ทางพิจารณาอยู่มาก ลดฐานปรานีตามมาตรา 59 ให้อีกกึ่งหนึ่ง คงจำคุก 4 ปีริบเหล็กแหลมของกลางโจทก์จำเลยอุทธรณ์โจทก์ค้านว่า กรณีไม่เป็นบันดาลโทสะ และไม่ได้รับสารภาพเป็นประโยชน์แก่ทางพิจารณา ควรรับโทษเต็มตามศาลชั้นต้นกำหนดไม่ควรลดทั้ง 2 ประการจำเลยว่า ควรผิดเพียงทำให้ตายโดยไม่เจตนา ส่วนลดลงโทษด้วยลักษณะ 2 ประการ นั้นถูกแล้วศาลอุทธรณ์เห็นด้วยข้ออุทธรณ์ของจำเลยว่า กระทำตายโดยไม่เจตนาแก้เป็นผิด้วยมาตรา 251 จำคุก 10 ปี ลดเพราะเหตุ 2 ประการลงทีละกึ่งคงให้จำคุกจำเลย 2 ปี 6 เดือนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาคดีนี้แล้ว ได้ความจากพยานโจทก์ว่าก่อนเกิดเหตุร่วม 1 ปี จำเลยอยู่กินกับนางทิพย์อายุ 30 ปีได้เสียกันเอง มิได้จดทะเบียนสมรส ก่อนหน้าเกิดเหตุประมาณ 1 เดือนจำเลยทุบตีเลยแตกร้าวเลิกกัน นางทิพย์กลับจากบ้านจำเลยไปอยู่กับมารดา ในเย็นวันเกิดเหตุนางทิพย์เอาได้จะไปต่อไฟที่บ้านนางพันซึ่งห่างไปสัก 4 เส้น เพื่อจะไปใช้หุงข้าว พอถึงใต้ถุนบ้านนั้นจำเลยก็ไปถึงถือเหล็กตะไบแหลมสามเหลี่ยมยาวสัก 1 ฟุต เฉพาะตัวเหล็ก (ไม่เกี่ยวกับด้าม) ยาวสัก 7 นิ้วฟุต ตรงเข้าจับแขนฉุดเพื่อให้กลับไปอยู่กับจำเลยอีก และว่าจะไปหรือไม่ไป ไม่ไปจะกินเลือดมึงนางทิพย์ว่าไม่ไป นางทิพย์อยู่ในฐานะคับขันกลัวตายเป็นอย่างยิ่งก็ร้องไห้พอดีนายทอกผู้ตายซึ่งเป็นลุงนางทิพย์และอยู่ใกล้ ๆ นั้นมาถึงก็เข้าห้ามปรามแต่โดยดีว่าอย่าทำกันเลย ให้พ่อแม่เขามาก่อนจึงพูดกันจำเลยไม่ยอมฟัง โต้เป็นความว่า อย่ามาอวดดี เมียของฉัน ฉันจะเอาไปพ่อจะมีสิทธิอะไร อยากได้เรื่องหรือ ผู้ตายว่าจะมาเอาเรื่องอะไรมาห้ามดี ๆ ไปหลับไปนอนเสีย แล้วผลักจำเลยจำเลยว่าไปหลับไปนอนอะไร พ่อจะมีสิทธิ์อะไร พ่อมีโอวาทอะไรจะมาห้ามฉันไม่ใช่ธุระอะไรของพ่อ อย่ามายุ่ง ผู้ตายจึงตบหน้า 1 ที ชก 1 ที จำเลยใช้เหล็กตะไบแหลมสามเหลี่ยมที่เตรียมถืออยู่ในมือมาแต่แรกแทงพุงผู้ตายมีบาดแผลทะลุใน มีนายสวยเข้าแย่งเหล็กตะไบแหลมมาจากจำเลยและพยุงผู้ตายไปส่งบ้าน อาการสาหัสและถึงขาดใจตายเพราะพิษบาดแผลดังกล่าวแล้วได้ความดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าผู้ตายมิใช่เป็นผู้ก่อเรื่องขึ้นก่อนเลย จำเลยต่างหากที่เป็นผู้บังอาจก่อการร้ายมาแต่ต้นไม่มีสิทธิอันใดที่จะมาฉุดบังคับขู่เข็ญ ทำตัวเป็นเจ้าของร่างกายและชีวิตของนางทิพย์นอกเหนือกฎหมาย ถึงเป็นเมียถูกต้องตามกฎหมายก็ยังไม่มีสิทธิอันใดจะกดขี่ข่มเหงให้เสื่อมเสียอิสระเสรีภาพของมนุษย์ชนได้เช่นนั้น นี่ก็ไม่ใช่เมีย ไม่ใช่หัวหน้าในครอบครัวของนางทิพย์แล้ว แต่กลับใช้อำนาจนอกกฎหมายกดขี่ข่มเหงอย่างทารุณโหดร้าย เข้าจับฉุดบังคับขู่เข็ญโดยพลการจะให้นางทิพย์ไปอยู่กินกับจำเลยอีกให้จนได้ หากขัดขืนก็พร้อมที่จะทำลายชีวิตเสียวาจาและอาวุธเหล็กตะไบแหลมที่ถือพร้อมด้วยกิริยาอาการเอาจริงเอาจังโดยมีฤทธิสุราเข้าช่วยสมทบ แสดงว่าพร้อมที่จะเอาชีวิตนอกจากนางทิพย์จะยอมเสียอิสระเสรียอมไปอยู่กินกับจำเลยอย่างเดียวเท่านั้น จึงจะปลอดภัย ในสถานการณ์คับขันแก่หลานของตนถึงปานดังนี้แล้ว จะโทษผู้ตายอย่างไรในการที่เข้าห้ามปรามอันเป็นลักษณะเข้าป้องกันชีวิตภยันตรายของนางทิพย์ผู้หลานไว้ด้วยสันติวิธีหากแต่จำเลยดุดื้อถึงขนาดไม่ยอมฟังเสียงอะไรทั้งนั้น พูดรวนท้าทายลงท้ายผู้ตายก็ต้องเสียชีวิตไปแทนนางทิพย์ ด้วยการกระทำของจำเลยนั้นเองจริงอยู่ตามคำพยานปรากฏว่าผู้ตายได้ทำอะไรแก่จำเลยไปบ้างแต่ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นเพราะผู้ตายถูกจำเลยยั่วท้าทาย และอาจเป็นโดยผู้ตายคิดว่าจำเลยคงจะไม่กล้าทำร้ายตนซึ่งเป็นญาติผู้ใหญ่ของหญิงคงจะต้องเคารพยำเกรงกันบ้าง ขึ้นต้นจึงเพียงผลัก ครั้นเห็นไม่สำเร็จจึงตบและชก เพื่อให้กลัว ไม่เอานางทิพย์ไป แต่เพียงเท่านี้ก็ไม่มีเหตุแก้ตัวตามกฎหมายที่จำเลยแทงพุงเขาด้วยศาสตราวุธคมแหลมถึงทะลุในที่ศาลทั้งสองวินิจฉัยว่าพฤติการณ์เช่นนี้จำเลยกระทำผู้ตายตายโดยทางผู้ตายยั่วโทสะก่อนนั้น ศาลฎีกาจึงไม่เห็นพ้องด้วยและก็ถือไม่ได้ว่าจำเลยกระทำโดยทางป้องกันผู้ตายเข้าห้ามโดยดีด้วยมือเปล่า จำเลยใช้ศาสตราวุธร้ายแรง(ที่มุ่งมั่นเอามาเพื่อการร้ายเอาชีวิตกันแต่ต้น) แทงผู้ตายในที่สำคัญแผลฉกรรจ์ และถึงขาดใจตายภายในไม่เกิน 14 ชั่วโมงเช่นนี้ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยฆ่าให้ตายโดยเจตนาเมื่อพิเคราะห์ถึงเหตุปรานี ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยไม่ได้รับสารภาพให้เป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอย่างใด ต่อสู้อยู่ตลอดเวลาว่าป้องกันบ้างยั่วโทสะบ้าง ส่วนการรับข้อแทงก็เพื่อเชื่อมโยงประกอบข้อที่ยกขึ้นต่อสู้ไว้ และถึงรับหรือไม่รับก็เท่ากัน เกิดเหตุกลางวันแสก ๆ จำนนต่อผู้คนรู้เห็นเปิดเผย และจำเลยถูกกำนันจับได้ในเวลากระชั้นชิดตามรูปเรื่องก็ไม่เห็นมีเหตุควรปรานีแก่จำเลยตามมาตรา 59โทษที่ศาลชั้นต้นกำหนดมาและโจทก์มิได้อุทธรณ์ข้อดุลพินิจนี้ก็นับว่าเป็นผลดีแก่จำเลยอยู่แล้วฎีกาโจทก์ฟังขึ้นเหตุนี้จึงพิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ ให้ลงโทษจำคุกจำเลย 16 ปีฐานฆ่านายทอกตายโดยเจตนาตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249ส่วนอาวุธของกลางคงให้ริบ(ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-มนูกิจวิมลอรรถ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ