คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1849/2519หลักกฎหมาย: คำร้องทุกข์ตามกฎหมายจะต้องเป็นการแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนโดยมีเจตนาจะให้ผู้กระทำความผิดได้รับโทษ คำแจ้งความของผู้เสียหายที่แจ้งต่อพนักงานสอบสวนว่า "จึงมาแจ้งความร้องทุกข์ไว้เป็นหลักฐานและขอรับเช็คคืนไปดำเนินการเอง" นั้น เป็นเพียงแจ้งความไว้เพื่อให้เป็นหลักฐานเท่านั้น มิได้มีเจตนาให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีแก่จำเลย ไม่ถือเป็นคำร้องทุกข์ตามกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันออกเช็คธนาคารกรุงศรีอยุธยาจำกัด สาขาบางลำภู ๒ ฉบับ สั่งจ่ายเงินรวม ๒๕,๐๐๐ บาท ให้โจทก์เพื่อชำระหนี้ โจทก์นำเช็คทั้งสองฉบับเข้าบัญชีของโจทก์ที่ธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาลาดพร้าวเพื่อเรียกเก็บเงินตามเช็คในวันที่ ๓ และ ๔ มิถุนายน ๒๕๑๔ ตามลำดับ แต่ธนาคารกรุงศรีอยุธยาฯ ปฏิเสธการจ่ายเงิน ทั้งนี้ โดยจำเลยร่วมกันออกเช็คโดยเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค หรือออกเช็คในขณะที่ออกไม่มีเงินอยู่ในบัญชีจะถึงใช้เงินได้ และออกเข็คให้ใช้เงินมีจำนวนสูงกว่าจำนวนเงินที่มีอยู่ในบัญชีอันจะพึงใช้เงินได้ วันที่ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๑๔ โจทก์ไดร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงาน ณ สถานีตำรวจนครบาลบางซื่อ ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจาการใช้เช็ค พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า คำแจ้งความตามรายงานประจำวันลงวันที่ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๑๔ ไม่ใช่คำร้องทุกข์ โจทก์นำคดีมาฟ้องเกิน ๓ เดือนนับแต่วันรู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำผิด จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๖ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่า การแจ้งความของโจทก์ต่อพนักงานสอบสวนเป็นการร้องทุกข์ตามกฎหมายหรือไม่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒(๗) วิเคราะห์ศัพท์คำว่า "ร้องทุกข์" ไว้ว่า "หมายความถึงการที่ผู้เสียหายได้กล่าวหาต่อเจ้าหน้าที่ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ว่ามีผู้กระทำความผิดขึ้น จะรู้ตัวผู้กระทำผิดหรือไม่ก็ตาม ซึ่งกระทำให้เกิดความเสียหายแก่ผู้เสียหาย และการกล่าวหาเช่นนั้นได้กล่าวโดยมีเจตนาจะให้ผู้กระทำความผิดได้รับโทษ" แต่ปรากฏจาคำแจ้งความตามเอกสารหมาย จ.๖ ไม่มีข้อความตอนใดที่มีความหมายว่าโจทก์ซึ่งเป็นผู้เสียหายมีเจตนาให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีแก่จำเลย กลับมีข้อความเพียงว่า"จึงมาแจ้งความร้องทุกข์ไว้เป็นหลักฐานและขอรับเช็คคืนไปดำเนินการเอง" การที่โจทก์แจ้งความไว้เพียงเพื่อให้เป็นหลักฐานเท่านั้น มิได้มีเจตนาให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีแก่จำเลย เช่นนี้ ถือมิได้ว่าเป็นคำร้องทุกข์ตามกฎหมาย พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1849/2519นายรัตน์ วิรุฬหกุลโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด เฉลิมวิทย์ก่อสร้าง ที่ 1 นายเฉลิม จันทรวงศ์ ที่ 2ล. ป.วิ.อ. ม. 2 (7) ป.อ. ม. 96 พ.ร.บ.ว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ.2497 ม. 3คำร้องทุกข์ตามกฎหมายจะต้องเป็นการแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนโดยมีเจตนาจะให้ผู้กระทำความผิดได้รับโทษ คำแจ้งความของผู้เสียหายที่แจ้งต่อพนักงานสอบสวนว่า "จึงมาแจ้งความร้องทุกข์ไว้เป็นหลักฐานและขอรับเช็คคืนไปดำเนินการเอง" นั้น เป็นเพียงแจ้งความไว้เพื่อให้เป็นหลักฐานเท่านั้น มิได้มีเจตนาให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีแก่จำเลย ไม่ถือเป็นคำร้องทุกข์ตามกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันออกเช็คธนาคารกรุงศรีอยุธยาจำกัด สาขาบางลำภู ๒ ฉบับ สั่งจ่ายเงินรวม ๒๕,๐๐๐ บาท ให้โจทก์เพื่อชำระหนี้ โจทก์นำเช็คทั้งสองฉบับเข้าบัญชีของโจทก์ที่ธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาลาดพร้าวเพื่อเรียกเก็บเงินตามเช็คในวันที่ ๓ และ ๔ มิถุนายน ๒๕๑๔ ตามลำดับ แต่ธนาคารกรุงศรีอยุธยาฯ ปฏิเสธการจ่ายเงิน ทั้งนี้ โดยจำเลยร่วมกันออกเช็คโดยเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค หรือออกเช็คในขณะที่ออกไม่มีเงินอยู่ในบัญชีจะถึงใช้เงินได้ และออกเข็คให้ใช้เงินมีจำนวนสูงกว่าจำนวนเงินที่มีอยู่ในบัญชีอันจะพึงใช้เงินได้ วันที่ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๑๔ โจทก์ไดร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงาน ณ สถานีตำรวจนครบาลบางซื่อ ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจาการใช้เช็ค พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า คำแจ้งความตามรายงานประจำวันลงวันที่ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๑๔ ไม่ใช่คำร้องทุกข์ โจทก์นำคดีมาฟ้องเกิน ๓ เดือนนับแต่วันรู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำผิด จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๖ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่า การแจ้งความของโจทก์ต่อพนักงานสอบสวนเป็นการร้องทุกข์ตามกฎหมายหรือไม่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒(๗) วิเคราะห์ศัพท์คำว่า "ร้องทุกข์" ไว้ว่า "หมายความถึงการที่ผู้เสียหายได้กล่าวหาต่อเจ้าหน้าที่ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ว่ามีผู้กระทำความผิดขึ้น จะรู้ตัวผู้กระทำผิดหรือไม่ก็ตาม ซึ่งกระทำให้เกิดความเสียหายแก่ผู้เสียหาย และการกล่าวหาเช่นนั้นได้กล่าวโดยมีเจตนาจะให้ผู้กระทำความผิดได้รับโทษ" แต่ปรากฏจาคำแจ้งความตามเอกสารหมาย จ.๖ ไม่มีข้อความตอนใดที่มีความหมายว่าโจทก์ซึ่งเป็นผู้เสียหายมีเจตนาให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีแก่จำเลย กลับมีข้อความเพียงว่า"จึงมาแจ้งความร้องทุกข์ไว้เป็นหลักฐานและขอรับเช็คคืนไปดำเนินการเอง" การที่โจทก์แจ้งความไว้เพียงเพื่อให้เป็นหลักฐานเท่านั้น มิได้มีเจตนาให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีแก่จำเลย เช่นนี้ ถือมิได้ว่าเป็นคำร้องทุกข์ตามกฎหมาย พิพากษายืน(พิสัณห์ ลีตเวทย์-บัญญัติ สุชีวะ-บัญญัติ สุชีวะ)ศาลอาญา - นายพูน จักรเสนศาลอุทธรณ์ - นายบุญส่ง คล้ายแก้วแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันออกเช็คธนาคารกรุงศรีอยุธยาจำกัด สาขาบางลำภู ๒ ฉบับ สั่งจ่ายเงินรวม ๒๕,๐๐๐ บาท ให้โจทก์เพื่อชำระหนี้ โจทก์นำเช็คทั้งสองฉบับเข้าบัญชีของโจทก์ที่ธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาลาดพร้าวเพื่อเรียกเก็บเงินตามเช็คในวันที่ ๓ และ ๔ มิถุนายน ๒๕๑๔ ตามลำดับ แต่ธนาคารกรุงศรีอยุธยาฯ ปฏิเสธการจ่ายเงิน ทั้งนี้ โดยจำเลยร่วมกันออกเช็คโดยเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค หรือออกเช็คในขณะที่ออกไม่มีเงินอยู่ในบัญชีจะถึงใช้เงินได้ และออกเข็คให้ใช้เงินมีจำนวนสูงกว่าจำนวนเงินที่มีอยู่ในบัญชีอันจะพึงใช้เงินได้ วันที่ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๑๔ โจทก์ไดร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงาน ณ สถานีตำรวจนครบาลบางซื่อ ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจาการใช้เช็ค พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า คำแจ้งความตามรายงานประจำวันลงวันที่ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๑๔ ไม่ใช่คำร้องทุกข์ โจทก์นำคดีมาฟ้องเกิน ๓ เดือนนับแต่วันรู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำผิด จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๖ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่า การแจ้งความของโจทก์ต่อพนักงานสอบสวนเป็นการร้องทุกข์ตามกฎหมายหรือไม่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒(๗) วิเคราะห์ศัพท์คำว่า "ร้องทุกข์" ไว้ว่า "หมายความถึงการที่ผู้เสียหายได้กล่าวหาต่อเจ้าหน้าที่ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ว่ามีผู้กระทำความผิดขึ้น จะรู้ตัวผู้กระทำผิดหรือไม่ก็ตาม ซึ่งกระทำให้เกิดความเสียหายแก่ผู้เสียหาย และการกล่าวหาเช่นนั้นได้กล่าวโดยมีเจตนาจะให้ผู้กระทำความผิดได้รับโทษ" แต่ปรากฏจาคำแจ้งความตามเอกสารหมาย จ.๖ ไม่มีข้อความตอนใดที่มีความหมายว่าโจทก์ซึ่งเป็นผู้เสียหายมีเจตนาให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีแก่จำเลย กลับมีข้อความเพียงว่า"จึงมาแจ้งความร้องทุกข์ไว้เป็นหลักฐานและขอรับเช็คคืนไปดำเนินการเอง" การที่โจทก์แจ้งความไว้เพียงเพื่อให้เป็นหลักฐานเท่านั้น มิได้มีเจตนาให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีแก่จำเลย เช่นนี้ ถือมิได้ว่าเป็นคำร้องทุกข์ตามกฎหมาย พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1849/2519นายรัตน์ วิรุฬหกุลโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด เฉลิมวิทย์ก่อสร้าง ที่ 1 นายเฉลิม จันทรวงศ์ ที่ 2ล. ป.วิ.อ. ม. 2 (7) ป.อ. ม. 96 พ.ร.บ.ว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ.2497 ม. 3คำร้องทุกข์ตามกฎหมายจะต้องเป็นการแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนโดยมีเจตนาจะให้ผู้กระทำความผิดได้รับโทษ คำแจ้งความของผู้เสียหายที่แจ้งต่อพนักงานสอบสวนว่า "จึงมาแจ้งความร้องทุกข์ไว้เป็นหลักฐานและขอรับเช็คคืนไปดำเนินการเอง" นั้น เป็นเพียงแจ้งความไว้เพื่อให้เป็นหลักฐานเท่านั้น มิได้มีเจตนาให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีแก่จำเลย ไม่ถือเป็นคำร้องทุกข์ตามกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันออกเช็คธนาคารกรุงศรีอยุธยาจำกัด สาขาบางลำภู ๒ ฉบับ สั่งจ่ายเงินรวม ๒๕,๐๐๐ บาท ให้โจทก์เพื่อชำระหนี้ โจทก์นำเช็คทั้งสองฉบับเข้าบัญชีของโจทก์ที่ธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาลาดพร้าวเพื่อเรียกเก็บเงินตามเช็คในวันที่ ๓ และ ๔ มิถุนายน ๒๕๑๔ ตามลำดับ แต่ธนาคารกรุงศรีอยุธยาฯ ปฏิเสธการจ่ายเงิน ทั้งนี้ โดยจำเลยร่วมกันออกเช็คโดยเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค หรือออกเช็คในขณะที่ออกไม่มีเงินอยู่ในบัญชีจะถึงใช้เงินได้ และออกเข็คให้ใช้เงินมีจำนวนสูงกว่าจำนวนเงินที่มีอยู่ในบัญชีอันจะพึงใช้เงินได้ วันที่ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๑๔ โจทก์ไดร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงาน ณ สถานีตำรวจนครบาลบางซื่อ ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจาการใช้เช็ค พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า คำแจ้งความตามรายงานประจำวันลงวันที่ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๑๔ ไม่ใช่คำร้องทุกข์ โจทก์นำคดีมาฟ้องเกิน ๓ เดือนนับแต่วันรู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำผิด จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๖ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่า การแจ้งความของโจทก์ต่อพนักงานสอบสวนเป็นการร้องทุกข์ตามกฎหมายหรือไม่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒(๗) วิเคราะห์ศัพท์คำว่า "ร้องทุกข์" ไว้ว่า "หมายความถึงการที่ผู้เสียหายได้กล่าวหาต่อเจ้าหน้าที่ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ว่ามีผู้กระทำความผิดขึ้น จะรู้ตัวผู้กระทำผิดหรือไม่ก็ตาม ซึ่งกระทำให้เกิดความเสียหายแก่ผู้เสียหาย และการกล่าวหาเช่นนั้นได้กล่าวโดยมีเจตนาจะให้ผู้กระทำความผิดได้รับโทษ" แต่ปรากฏจาคำแจ้งความตามเอกสารหมาย จ.๖ ไม่มีข้อความตอนใดที่มีความหมายว่าโจทก์ซึ่งเป็นผู้เสียหายมีเจตนาให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีแก่จำเลย กลับมีข้อความเพียงว่า"จึงมาแจ้งความร้องทุกข์ไว้เป็นหลักฐานและขอรับเช็คคืนไปดำเนินการเอง" การที่โจทก์แจ้งความไว้เพียงเพื่อให้เป็นหลักฐานเท่านั้น มิได้มีเจตนาให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีแก่จำเลย เช่นนี้ ถือมิได้ว่าเป็นคำร้องทุกข์ตามกฎหมาย พิพากษายืน(พิสัณห์ ลีตเวทย์-บัญญัติ สุชีวะ-บัญญัติ สุชีวะ)ศาลอาญา - นายพูน จักรเสนศาลอุทธรณ์ - นายบุญส่ง คล้ายแก้วแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ