คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1582/2534หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินโฉนด เลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109 ของโจทก์ ดังนั้นการที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยปลูกสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินโฉนดเลขที่ 19226 เลขที่ดิน 5167 ของโจทก์ จึงเป็นเรื่องนอกเหนือไปจากคำฟ้อง ซึ่งไม่เป็นประเด็นในคดี ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109 ตำบลทุ่งมหาเมฆ อำเภอยานนาวากรุงเทพมหานคร เนื้อที่ 30 ตารางวา จำเลยเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์อาคารตึกแถวเลขที่ 471-473 ถนนทนุรัตน์แขวงทุ่งวัดดอน เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร อาคารตึกแถวดังกล่าวของจำเลยส่วนด้านหลังปลูกสร้างติดแนวเขตที่ดินทางทิศใต้ของที่ดินโจทก์ จำเลยโดยเจตนาไม่สุจริตจงใจปลูกสร้างรั้วก่อด้วยอิฐฉาบปูนรุกล้ำเข้ามาทางที่ดินด้านทิศใต้ของที่ดินโจทก์ เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้จำเลยรื้อถอนรั้วก่อด้วยอิฐฉาบปูนและสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆดังกล่าวซึ่งปลูกสร้างรุกล้ำเข้ามาในที่ดินโจทก์โฉนดเลขที่ 19168ออกไปให้หมดสิ้นหากจำเลยเพิกเฉย ให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาแทนจำเลยโดยการให้สิทธิและอำนาจแก่โจทก์เข้าทำการรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ออกไปจากที่ดินของโจทก์โดยจำเลยเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายจำเลยให้การว่า โจทก์จะเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินบริเวณด้านหลังอาคารของจำเลยหรือไม่ จำเลยไม่ทราบจำเลยสร้างรั้วกั้นล้อมบริเวณด้านหลังอาคารตามแนวบริเวณที่มีอยู่เดิม หากโจทก์จะอ้างว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์จำเลยก็ต่อสู้ว่าจำเลยและครอบครัวได้เข้าครอบครองบริเวณดังกล่าวตั้งแต่ปี 2518 โดยความสงบเปิดเผยและด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันเกินกว่า 10 ปีแล้ว ไม่มีบุคคลใดมาโต้แย้งจำเลยจึงได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาท ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ปัญหาที่ขึ้นมาสู่ศาลฎีกาตามข้อฎีกาของโจทก์ ประการแรกมีว่า จำเลยรุกล้ำที่ดินตามฟ้องของโจทก์หรือไม่ ตามรูปแผนที่ในสำเนาภาพถ่ายโฉนดที่ดินเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109 เอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 1 หรือสำเนาโฉนดที่ดินเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109เอกสารหมาย จ.13 ของโจทก์ที่อ้างว่าจำเลยซึ่งเป็นเจ้าของอาคารตึกแถวเลขที่ 471-473 ที่ปลูกอยู่ในที่ดินที่จดแนวเขตทางทิศใต้ของที่ดินโจทก์ดังกล่าวนั้นปรากฎว่า ทิศใต้ของที่ดินโจทก์ดังกล่าวจดกับที่ดินเลขที่ดิน 5167 และตามสำเนาภาพถ่ายโฉนดที่ดินเลขที่ 19189 เลขที่ดิน 5130 เอกสารหมายล.2 ของจำเลย กับตามสำเนาภาพถ่ายโฉนดที่ดินเลขที่ 19190เลขที่ 5131 เอกสารหมาย ล.3 ของจำเลยซึ่งซื้อมาจากบริษัทกุลเศรษฐศิริ จำกัด พร้อมตึกแถวเลขที่ 471-473 ซึ่งปลูกในที่ดินดังกล่าว ก็ได้ระบุว่าทิศเหนือของที่ดินจดที่ดินเลขที่ดิน 5131, 5167 และที่ดินเลขที่ดิน 5132, 5167 ตามลำดับหาได้จดที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109 ของโจทก์ตามฟ้องไม่ ข้อเท็จจริงจึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยปลูกสร้างรั้วก่ออิฐถือปูนรุกล้ำเข้าไปในที่ดินตามฟ้องของโจทก์ ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยปลูกสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินโฉนดเลขที่ 19226 เลขที่ดิน 5167 ตามสำเนาโฉนดที่ดินและรูปจำลองแผนที่เอกสารหมาย จ.3 และ จ.4 ของโจทก์นั้น จึงเป็นเรื่องนอกเหนือไปจากคำฟ้องซึ่งไม่เป็นประเด็นในคดี ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย เมื่อฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้ปลูกสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินตามฟ้องของโจทก์เสียแล้ว จึงไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของโจทก์"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1582/2534นาย วิเชียร กิจวานิชย์โจทก์นาย รุ่งอดุลย์ เอื้ออำนวยพรจำเลย ป.วิ.พ. ม. 142, ม. 249โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินโฉนด เลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109 ของโจทก์ ดังนั้นการที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยปลูกสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินโฉนดเลขที่ 19226 เลขที่ดิน 5167 ของโจทก์ จึงเป็นเรื่องนอกเหนือไปจากคำฟ้อง ซึ่งไม่เป็นประเด็นในคดี ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109 ตำบลทุ่งมหาเมฆ อำเภอยานนาวากรุงเทพมหานคร เนื้อที่ 30 ตารางวา จำเลยเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์อาคารตึกแถวเลขที่ 471-473 ถนนทนุรัตน์แขวงทุ่งวัดดอน เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร อาคารตึกแถวดังกล่าวของจำเลยส่วนด้านหลังปลูกสร้างติดแนวเขตที่ดินทางทิศใต้ของที่ดินโจทก์ จำเลยโดยเจตนาไม่สุจริตจงใจปลูกสร้างรั้วก่อด้วยอิฐฉาบปูนรุกล้ำเข้ามาทางที่ดินด้านทิศใต้ของที่ดินโจทก์ เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้จำเลยรื้อถอนรั้วก่อด้วยอิฐฉาบปูนและสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆดังกล่าวซึ่งปลูกสร้างรุกล้ำเข้ามาในที่ดินโจทก์โฉนดเลขที่ 19168ออกไปให้หมดสิ้นหากจำเลยเพิกเฉย ให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาแทนจำเลยโดยการให้สิทธิและอำนาจแก่โจทก์เข้าทำการรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ออกไปจากที่ดินของโจทก์โดยจำเลยเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายจำเลยให้การว่า โจทก์จะเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินบริเวณด้านหลังอาคารของจำเลยหรือไม่ จำเลยไม่ทราบจำเลยสร้างรั้วกั้นล้อมบริเวณด้านหลังอาคารตามแนวบริเวณที่มีอยู่เดิม หากโจทก์จะอ้างว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์จำเลยก็ต่อสู้ว่าจำเลยและครอบครัวได้เข้าครอบครองบริเวณดังกล่าวตั้งแต่ปี 2518 โดยความสงบเปิดเผยและด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันเกินกว่า 10 ปีแล้ว ไม่มีบุคคลใดมาโต้แย้งจำเลยจึงได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาท ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ปัญหาที่ขึ้นมาสู่ศาลฎีกาตามข้อฎีกาของโจทก์ ประการแรกมีว่า จำเลยรุกล้ำที่ดินตามฟ้องของโจทก์หรือไม่ ตามรูปแผนที่ในสำเนาภาพถ่ายโฉนดที่ดินเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109 เอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 1 หรือสำเนาโฉนดที่ดินเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109เอกสารหมาย จ.13 ของโจทก์ที่อ้างว่าจำเลยซึ่งเป็นเจ้าของอาคารตึกแถวเลขที่ 471-473 ที่ปลูกอยู่ในที่ดินที่จดแนวเขตทางทิศใต้ของที่ดินโจทก์ดังกล่าวนั้นปรากฎว่า ทิศใต้ของที่ดินโจทก์ดังกล่าวจดกับที่ดินเลขที่ดิน 5167 และตามสำเนาภาพถ่ายโฉนดที่ดินเลขที่ 19189 เลขที่ดิน 5130 เอกสารหมายล.2 ของจำเลย กับตามสำเนาภาพถ่ายโฉนดที่ดินเลขที่ 19190เลขที่ 5131 เอกสารหมาย ล.3 ของจำเลยซึ่งซื้อมาจากบริษัทกุลเศรษฐศิริ จำกัด พร้อมตึกแถวเลขที่ 471-473 ซึ่งปลูกในที่ดินดังกล่าว ก็ได้ระบุว่าทิศเหนือของที่ดินจดที่ดินเลขที่ดิน 5131, 5167 และที่ดินเลขที่ดิน 5132, 5167 ตามลำดับหาได้จดที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109 ของโจทก์ตามฟ้องไม่ ข้อเท็จจริงจึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยปลูกสร้างรั้วก่ออิฐถือปูนรุกล้ำเข้าไปในที่ดินตามฟ้องของโจทก์ ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยปลูกสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินโฉนดเลขที่ 19226 เลขที่ดิน 5167 ตามสำเนาโฉนดที่ดินและรูปจำลองแผนที่เอกสารหมาย จ.3 และ จ.4 ของโจทก์นั้น จึงเป็นเรื่องนอกเหนือไปจากคำฟ้องซึ่งไม่เป็นประเด็นในคดี ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย เมื่อฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้ปลูกสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินตามฟ้องของโจทก์เสียแล้ว จึงไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของโจทก์"พิพากษายืน(เสียง ตรีวิมล-บุญศรี กอบบุญ-สมศักดิ์ วิธุรัติ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้โจทก์เป็นเจ้าของที่ดิน 2 แปลง คือ ที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109 กับที่ดินโฉนดเลขที่ 19226เลขที่ดิน 5167 ซึ่งอยู่ติดต่อกัน ส่วนจำเลยก็เป็นเจ้าของที่ดิน 2 แปลง ติดต่อกันโดยมีอาคารเลขที่ 471 และ 473 ปลูกสร้างอยู่บนที่ดินดังกล่าว ตามคำฟ้องของโจทก์บรรยายว่า อาคารตึกแถวทั้งสองหลังของจำเลยติดต่อกับแนวเขตที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 ของโจทก์และจำเลยได้ปลูกสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินแปลงดังกล่าวโดยจำเลยให้การปฎิเสธว่าไม่ได้สร้างรั้วรุกล้ำที่ดินตามฟ้องของโจทก์ โจทก์จึงมีหน้าที่นำสืบว่าจำเลยสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 ของโจทก์ ในการพิจารณาปัญหาว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 ของโจทก์ถูกรุกล้ำหรือไม่นั้นจะต้องได้ความเสียก่อนว่า ที่ดินแปลงดังกล่าวของโจทก์อยู่ติดต่อกับอาคารเลขที่ 471 และ 473ของจำเลยต่อเมื่อได้ความว่าอยู่ติดต่อกันแล้วจึงจะมีปัญหาต้องวินิจฉัยว่าจำเลยสร้างรั้วรุกล้ำที่ดินแปลงดังกล่าวของโจทก์หรือไม่ แต่ในชั้นสืบพยานปรากฎว่าโจทก์กลับนำสืบได้ความเป็นว่าที่ดินของโจทก์แปลงที่อยู่ติดต่อกับอาคารเลขที่ 471และ 473 ของจำเลย คือที่ดินโฉนดเลขที่ 19226 เมื่อเป็นเช่นนี้จึงเป็นอันว่า ที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 ของโจทก์ตามที่กล่าวอ้างว่าถูกจำเลยสร้างรั้วรุกล้ำจึงไม่มีการเป็นไปได้ เพราะไม่ได้อยู่ติดต่อกับอาคารทั้งสองหลังของจำเลยเสียแล้ว ปัญหาว่าจำเลยสร้างรั้วรุกล้ำที่ดินโฉนดเลขที่ 19268 ของโจทก์หรือไม่จึงไม่มีทางเกิดขึ้นได้ และโดยที่โจทก์บรรยายฟ้องมาโดยเฉพาะเจาะจงทีเดียวว่า ที่ดินแปลงที่ถูกจำเลยสร้างรั้วรุกล้ำคือที่ดินโฉนดเลขที่ 19168ซึ่งแม้ทางพิจารณาจะได้ความจากทางนำสืบของโจทก์ว่าที่ดินแปลงโฉนดเลขที่ 19226 ต่างหากที่อยู่ติดต่อกับอาคารเลขที่ 471 และ 473 ของจำเลย แต่ศาลก็ไม่อาจจะก้าวล่วงพิจารณาต่อไปได้ว่าที่ดินแปลงโฉนดเลขที่ 19226 ของโจทก์ถูกจำเลยสร้างรั้วรุกล้ำหรือไม่ ทั้งนี้ก็ด้วยเหตุ 2 ประการ คือ ก) ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142ที่บัญญัติว่า "คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลที่ชี้ขาดคดีต้องตัดสินตามข้อหาในคำฟ้องทุกข้อ แต่ห้ามมิให้พิพากษาหรือทำคำสั่งให้สิ่งใด ๆ เกินไปกว่าหรือนอกจากที่ปรากฎในคำฟ้อง"ข้อห้ามในคำฟ้องคือ จำเลยสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 ของโจทก์ ซึ่งหากพิจารณาได้ความตามนี้ศาลก็จะต้องพิพากษาให้ตามที่โจทก์มีคำขอคือ ให้จำเลยรื้อถอนรั้วที่รุกล้ำออกไปให้หมด ดังนี้แท้จริงปรากฎว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 ไม่ได้ถูกรุกล้ำ ศาลก็ย่อมพิพากษาให้ตามที่โจทก์ขอไม่ได้ และจะพิจารณาต่อไปให้ได้ความว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 19226 คือแปลงที่ถูกรุกล้ำแล้วพิพากษาให้จำเลยรื้อถอนรั้วที่รุกล้ำนั้นออกไป จากที่ดินโฉนดเลขที่ 19226ย่อมไม่ได้ ข) ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ที่บัญญัติว่า "ข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายที่จะยกขึ้นอ้างในฎีกานั้น ต้องเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์" ดังนั้นที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินโฉนดเลขที่ 19226 ของตน (ซึ่งเป็นปัญหาข้อเท็จจริง)จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้น และศาลอุทธรณ์เพราะปัญหานี้มิใช่ประเด็นที่โจทก์จำเลยต่างโต้เถียงกันมาแต่ต้น มีข้อสังเกต 2 ประการคือ ก) หากคดีนี้โจทก์มีที่ดินเพียงแปลงเดียวและอยู่ติดกับอาคารทั้งสองหลังของจำเลยแล้ว ปัญหาและข้อผิดพลาดของโจทก์เช่นคดีนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น เพราะย่อมเป็นที่แน่นอนว่าโจทก์สามารถบรรยายฟ้องและนำสืบได้แน่ชัดว่าที่ดินแปลงที่อยู่ติดต่อกับอาคารของจำเลยนั้นคือแปลงใดและอยู่ตรงไหน เพื่อพิสูจน์ต่อไปให้ได้ว่าถูกจำเลยรุกล้ำ ข) หากโจทก์มีที่ดินมากกว่า 1 แปลง และจะมีแปลงหนึ่งอยู่ติดต่อกับอาคารของจำเลยเช่นคดีนี้และโจทก์บรรยายฟ้องโดยกล่าวเพียงว่าอาคารของจำเลยด้านใด ทิศไหน ที่อยู่ติดกับที่ดินของโจทก์มีความยาวเท่าไร และถูกจำเลยรุกล้ำเข้าไปกว้าง ยาว เป็นพื้นที่เท่าใด โดยไม่กล่าวถึงว่าที่ดินแปลงนี้ของโจทก์คือโฉนดเลขที่เท่าใด เลขที่ดินเท่าใด เป็นการเฉพาะเจาะจงผูกมัดตัวเองเช่นที่กล่าวบรรยายฟ้องไว้ในคดีนี้ บางทีผลของคดีก็อาจจะเป็นประการอื่นไปก็ได้และซึ่งผู้เขียนเห็นว่าการบรรยายฟ้องดังกล่าวก็น่าจะเพียงพอที่จะทำให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม เพราะจำเลยย่อมทราบถึงลักษณะที่ตั้งของตัวอาคาร ตลอดจนที่ดินโดยรอบได้ดีอยู่แล้วและขอให้สังเกตคำพิพากษาศาลฎีกาต่อไปนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1739/2500 ฟ้องว่าโจทก์ทำคันกั้นน้ำไว้จำเลยทำลายเสีย ทำให้โจทก์ทำนาไม่ได้ โจทก์ควรทำแผนที่สังเขปเพื่อความเข้าใจง่าย แต่แม้โจทก์ไม่ได้แสดงแผนที่สังเขป หากพอเข้าใจตามฟ้องได้ว่าโจทก์ทำคันกั้นน้ำไว้ตรงไหนก็ชัดเจนพอแล้วไม่เคลือบคลุม คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 225/2520 บรรยายฟ้องว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินไม่มีโฉนดระบุเนื้อที่ และหมู่บ้าน ตำบล อำเภอจังหวัด ซึ่งมีที่ดินตั้งอยู่ จำเลยทั้งสามร่วมกันทำละเมิดโดยบุกรุกเข้าไถทำลายทรัพย์สินในที่ดินของโจทก์ โจทก์ห้ามปรามแล้วจำเลยทั้งสามไม่เชื่อฟัง และบรรยายด้วยว่าทรัพย์สินที่ถูกทำลายคืออะไรบ้าง แม้จะมิได้ระบุว่าที่ดินของโจทก์ กว้าง ยาวเท่าใดมีอาณาเขตติดต่ออย่างไรบ้าง แต่ตามคำบรรยายฟ้องแสดงว่าจำเลยรู้ว่าที่ดินของโจทก์อยู่แห่งใดจึงไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม คำพิพากษาศาลฎีกา 2567/2521 คำบรรยายฟ้องสภาพแห่งข้อหาว่าบุกรุกมีข้ออ้างคือ ที่ดินที่โจทก์ซื้อมาจากจำเลยระบุอาณาเขตและเนื้อที่ มีคำขอบังคับขับไล่และให้ใช้ค่าเสียหายแม้ไม่ระบุว่าที่ดินตั้งอยู่ที่ไหน จำเลยก็เข้าใจข้อหาจึงให้การว่าไม่เคยขายที่ดินให้แก่ผู้ใดเลย โจทก์ระบุว่าเสียหายเพราะถูกบุกรุก ไม่บรรยายรายละเอียดอันเป็นข้อนำสืบชั้นพิจารณาก็ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม ตัวอย่างการบรรยายฟ้อง เช่น "จำเลยเป็นเจ้าของอาคารตึกแถวเลขที่ 471-473 ถนนทนุรัตน์แขวงทุ่งวัดดอน เขตยานนาวากรุงเทพมหานคร ด้านหลังอาคารทั้งสองหลังของจำเลยดังกล่าวติดต่อกับแนวเขตที่ดินของโจทก์ตลอดแนว แล้วจำเลยได้ปลูกสร้างรั้วก่อด้วยอิฐถือปูน ขนาดกว้างคูณยาวประมาณ 1.75 เมตรคูณ 7.50 เมตร รุกล้ำเข้ามาในที่ดินของโจทก์ คิดเป็นเนื้อที่ประมาณ 3.26 ตารางวา เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับความเสียหายขอให้พิพากษาให้จำเลยรื้อถอนรั้วและสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆที่ปลูกสร้างอยู่ทางด้านหลังอาคารเลขที่ 471-473 ของจำเลยซึ่งรุกล้ำเข้ามาในที่ดินของโจทก์ซึ่งอยู่ติดต่อ" และหากทำได้โจทก์ก็อาจจะจัดทำแผนที่สังเขปขึ้นแล้วแนบไปท้ายคำฟ้องด้วยก็จะทำให้หมดปัญหาเรื่องฟ้องเคลือบคลุมไปได้โดยสิ้นเชิงแม้การบรรยายฟ้องเช่นนี้จะต้องละเอียดอยู่บ้างแต่ก็ยังดีกว่าจะบรรยายฟ้องอย่างที่โจทก์ในคดีนี้บรรยายมาถ้าหากภายหลังที่จำเลยให้การแล้ว ทำให้มีประเด็นเรื่องโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินแปลงที่อ้างว่าถูกจำเลยรุกล้ำหรือไม่โจทก์ก็ค่อยนำสืบโดยอาจอ้างส่งโฉนดที่ดินเป็นพยานหลักฐานแสดงว่าตนเป็นเจ้าของก็ได้แต่หากคดีไม่มีประเด็นนี้โฉนดที่ดินย่อมไม่จำเป็นสำหรับคดีเช่นนี้ของโจทก์ สอนชัย สิราริยกุลคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109 ตำบลทุ่งมหาเมฆ อำเภอยานนาวากรุงเทพมหานคร เนื้อที่ 30 ตารางวา จำเลยเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์อาคารตึกแถวเลขที่ 471-473 ถนนทนุรัตน์แขวงทุ่งวัดดอน เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร อาคารตึกแถวดังกล่าวของจำเลยส่วนด้านหลังปลูกสร้างติดแนวเขตที่ดินทางทิศใต้ของที่ดินโจทก์ จำเลยโดยเจตนาไม่สุจริตจงใจปลูกสร้างรั้วก่อด้วยอิฐฉาบปูนรุกล้ำเข้ามาทางที่ดินด้านทิศใต้ของที่ดินโจทก์ เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้จำเลยรื้อถอนรั้วก่อด้วยอิฐฉาบปูนและสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆดังกล่าวซึ่งปลูกสร้างรุกล้ำเข้ามาในที่ดินโจทก์โฉนดเลขที่ 19168ออกไปให้หมดสิ้นหากจำเลยเพิกเฉย ให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาแทนจำเลยโดยการให้สิทธิและอำนาจแก่โจทก์เข้าทำการรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ออกไปจากที่ดินของโจทก์โดยจำเลยเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายจำเลยให้การว่า โจทก์จะเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินบริเวณด้านหลังอาคารของจำเลยหรือไม่ จำเลยไม่ทราบจำเลยสร้างรั้วกั้นล้อมบริเวณด้านหลังอาคารตามแนวบริเวณที่มีอยู่เดิม หากโจทก์จะอ้างว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์จำเลยก็ต่อสู้ว่าจำเลยและครอบครัวได้เข้าครอบครองบริเวณดังกล่าวตั้งแต่ปี 2518 โดยความสงบเปิดเผยและด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันเกินกว่า 10 ปีแล้ว ไม่มีบุคคลใดมาโต้แย้งจำเลยจึงได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาท ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ปัญหาที่ขึ้นมาสู่ศาลฎีกาตามข้อฎีกาของโจทก์ ประการแรกมีว่า จำเลยรุกล้ำที่ดินตามฟ้องของโจทก์หรือไม่ ตามรูปแผนที่ในสำเนาภาพถ่ายโฉนดที่ดินเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109 เอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 1 หรือสำเนาโฉนดที่ดินเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109เอกสารหมาย จ.13 ของโจทก์ที่อ้างว่าจำเลยซึ่งเป็นเจ้าของอาคารตึกแถวเลขที่ 471-473 ที่ปลูกอยู่ในที่ดินที่จดแนวเขตทางทิศใต้ของที่ดินโจทก์ดังกล่าวนั้นปรากฎว่า ทิศใต้ของที่ดินโจทก์ดังกล่าวจดกับที่ดินเลขที่ดิน 5167 และตามสำเนาภาพถ่ายโฉนดที่ดินเลขที่ 19189 เลขที่ดิน 5130 เอกสารหมายล.2 ของจำเลย กับตามสำเนาภาพถ่ายโฉนดที่ดินเลขที่ 19190เลขที่ 5131 เอกสารหมาย ล.3 ของจำเลยซึ่งซื้อมาจากบริษัทกุลเศรษฐศิริ จำกัด พร้อมตึกแถวเลขที่ 471-473 ซึ่งปลูกในที่ดินดังกล่าว ก็ได้ระบุว่าทิศเหนือของที่ดินจดที่ดินเลขที่ดิน 5131, 5167 และที่ดินเลขที่ดิน 5132, 5167 ตามลำดับหาได้จดที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109 ของโจทก์ตามฟ้องไม่ ข้อเท็จจริงจึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยปลูกสร้างรั้วก่ออิฐถือปูนรุกล้ำเข้าไปในที่ดินตามฟ้องของโจทก์ ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยปลูกสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินโฉนดเลขที่ 19226 เลขที่ดิน 5167 ตามสำเนาโฉนดที่ดินและรูปจำลองแผนที่เอกสารหมาย จ.3 และ จ.4 ของโจทก์นั้น จึงเป็นเรื่องนอกเหนือไปจากคำฟ้องซึ่งไม่เป็นประเด็นในคดี ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย เมื่อฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้ปลูกสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินตามฟ้องของโจทก์เสียแล้ว จึงไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของโจทก์"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1582/2534นาย วิเชียร กิจวานิชย์โจทก์นาย รุ่งอดุลย์ เอื้ออำนวยพรจำเลย ป.วิ.พ. ม. 142, ม. 249โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินโฉนด เลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109 ของโจทก์ ดังนั้นการที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยปลูกสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินโฉนดเลขที่ 19226 เลขที่ดิน 5167 ของโจทก์ จึงเป็นเรื่องนอกเหนือไปจากคำฟ้อง ซึ่งไม่เป็นประเด็นในคดี ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109 ตำบลทุ่งมหาเมฆ อำเภอยานนาวากรุงเทพมหานคร เนื้อที่ 30 ตารางวา จำเลยเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์อาคารตึกแถวเลขที่ 471-473 ถนนทนุรัตน์แขวงทุ่งวัดดอน เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร อาคารตึกแถวดังกล่าวของจำเลยส่วนด้านหลังปลูกสร้างติดแนวเขตที่ดินทางทิศใต้ของที่ดินโจทก์ จำเลยโดยเจตนาไม่สุจริตจงใจปลูกสร้างรั้วก่อด้วยอิฐฉาบปูนรุกล้ำเข้ามาทางที่ดินด้านทิศใต้ของที่ดินโจทก์ เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้จำเลยรื้อถอนรั้วก่อด้วยอิฐฉาบปูนและสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆดังกล่าวซึ่งปลูกสร้างรุกล้ำเข้ามาในที่ดินโจทก์โฉนดเลขที่ 19168ออกไปให้หมดสิ้นหากจำเลยเพิกเฉย ให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาแทนจำเลยโดยการให้สิทธิและอำนาจแก่โจทก์เข้าทำการรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ออกไปจากที่ดินของโจทก์โดยจำเลยเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายจำเลยให้การว่า โจทก์จะเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินบริเวณด้านหลังอาคารของจำเลยหรือไม่ จำเลยไม่ทราบจำเลยสร้างรั้วกั้นล้อมบริเวณด้านหลังอาคารตามแนวบริเวณที่มีอยู่เดิม หากโจทก์จะอ้างว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์จำเลยก็ต่อสู้ว่าจำเลยและครอบครัวได้เข้าครอบครองบริเวณดังกล่าวตั้งแต่ปี 2518 โดยความสงบเปิดเผยและด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันเกินกว่า 10 ปีแล้ว ไม่มีบุคคลใดมาโต้แย้งจำเลยจึงได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาท ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ปัญหาที่ขึ้นมาสู่ศาลฎีกาตามข้อฎีกาของโจทก์ ประการแรกมีว่า จำเลยรุกล้ำที่ดินตามฟ้องของโจทก์หรือไม่ ตามรูปแผนที่ในสำเนาภาพถ่ายโฉนดที่ดินเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109 เอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 1 หรือสำเนาโฉนดที่ดินเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109เอกสารหมาย จ.13 ของโจทก์ที่อ้างว่าจำเลยซึ่งเป็นเจ้าของอาคารตึกแถวเลขที่ 471-473 ที่ปลูกอยู่ในที่ดินที่จดแนวเขตทางทิศใต้ของที่ดินโจทก์ดังกล่าวนั้นปรากฎว่า ทิศใต้ของที่ดินโจทก์ดังกล่าวจดกับที่ดินเลขที่ดิน 5167 และตามสำเนาภาพถ่ายโฉนดที่ดินเลขที่ 19189 เลขที่ดิน 5130 เอกสารหมายล.2 ของจำเลย กับตามสำเนาภาพถ่ายโฉนดที่ดินเลขที่ 19190เลขที่ 5131 เอกสารหมาย ล.3 ของจำเลยซึ่งซื้อมาจากบริษัทกุลเศรษฐศิริ จำกัด พร้อมตึกแถวเลขที่ 471-473 ซึ่งปลูกในที่ดินดังกล่าว ก็ได้ระบุว่าทิศเหนือของที่ดินจดที่ดินเลขที่ดิน 5131, 5167 และที่ดินเลขที่ดิน 5132, 5167 ตามลำดับหาได้จดที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109 ของโจทก์ตามฟ้องไม่ ข้อเท็จจริงจึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยปลูกสร้างรั้วก่ออิฐถือปูนรุกล้ำเข้าไปในที่ดินตามฟ้องของโจทก์ ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยปลูกสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินโฉนดเลขที่ 19226 เลขที่ดิน 5167 ตามสำเนาโฉนดที่ดินและรูปจำลองแผนที่เอกสารหมาย จ.3 และ จ.4 ของโจทก์นั้น จึงเป็นเรื่องนอกเหนือไปจากคำฟ้องซึ่งไม่เป็นประเด็นในคดี ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย เมื่อฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้ปลูกสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินตามฟ้องของโจทก์เสียแล้ว จึงไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของโจทก์"พิพากษายืน(เสียง ตรีวิมล-บุญศรี กอบบุญ-สมศักดิ์ วิธุรัติ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้โจทก์เป็นเจ้าของที่ดิน 2 แปลง คือ ที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 เลขที่ดิน 5109 กับที่ดินโฉนดเลขที่ 19226เลขที่ดิน 5167 ซึ่งอยู่ติดต่อกัน ส่วนจำเลยก็เป็นเจ้าของที่ดิน 2 แปลง ติดต่อกันโดยมีอาคารเลขที่ 471 และ 473 ปลูกสร้างอยู่บนที่ดินดังกล่าว ตามคำฟ้องของโจทก์บรรยายว่า อาคารตึกแถวทั้งสองหลังของจำเลยติดต่อกับแนวเขตที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 ของโจทก์และจำเลยได้ปลูกสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินแปลงดังกล่าวโดยจำเลยให้การปฎิเสธว่าไม่ได้สร้างรั้วรุกล้ำที่ดินตามฟ้องของโจทก์ โจทก์จึงมีหน้าที่นำสืบว่าจำเลยสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 ของโจทก์ ในการพิจารณาปัญหาว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 ของโจทก์ถูกรุกล้ำหรือไม่นั้นจะต้องได้ความเสียก่อนว่า ที่ดินแปลงดังกล่าวของโจทก์อยู่ติดต่อกับอาคารเลขที่ 471 และ 473ของจำเลยต่อเมื่อได้ความว่าอยู่ติดต่อกันแล้วจึงจะมีปัญหาต้องวินิจฉัยว่าจำเลยสร้างรั้วรุกล้ำที่ดินแปลงดังกล่าวของโจทก์หรือไม่ แต่ในชั้นสืบพยานปรากฎว่าโจทก์กลับนำสืบได้ความเป็นว่าที่ดินของโจทก์แปลงที่อยู่ติดต่อกับอาคารเลขที่ 471และ 473 ของจำเลย คือที่ดินโฉนดเลขที่ 19226 เมื่อเป็นเช่นนี้จึงเป็นอันว่า ที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 ของโจทก์ตามที่กล่าวอ้างว่าถูกจำเลยสร้างรั้วรุกล้ำจึงไม่มีการเป็นไปได้ เพราะไม่ได้อยู่ติดต่อกับอาคารทั้งสองหลังของจำเลยเสียแล้ว ปัญหาว่าจำเลยสร้างรั้วรุกล้ำที่ดินโฉนดเลขที่ 19268 ของโจทก์หรือไม่จึงไม่มีทางเกิดขึ้นได้ และโดยที่โจทก์บรรยายฟ้องมาโดยเฉพาะเจาะจงทีเดียวว่า ที่ดินแปลงที่ถูกจำเลยสร้างรั้วรุกล้ำคือที่ดินโฉนดเลขที่ 19168ซึ่งแม้ทางพิจารณาจะได้ความจากทางนำสืบของโจทก์ว่าที่ดินแปลงโฉนดเลขที่ 19226 ต่างหากที่อยู่ติดต่อกับอาคารเลขที่ 471 และ 473 ของจำเลย แต่ศาลก็ไม่อาจจะก้าวล่วงพิจารณาต่อไปได้ว่าที่ดินแปลงโฉนดเลขที่ 19226 ของโจทก์ถูกจำเลยสร้างรั้วรุกล้ำหรือไม่ ทั้งนี้ก็ด้วยเหตุ 2 ประการ คือ ก) ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142ที่บัญญัติว่า "คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลที่ชี้ขาดคดีต้องตัดสินตามข้อหาในคำฟ้องทุกข้อ แต่ห้ามมิให้พิพากษาหรือทำคำสั่งให้สิ่งใด ๆ เกินไปกว่าหรือนอกจากที่ปรากฎในคำฟ้อง"ข้อห้ามในคำฟ้องคือ จำเลยสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 ของโจทก์ ซึ่งหากพิจารณาได้ความตามนี้ศาลก็จะต้องพิพากษาให้ตามที่โจทก์มีคำขอคือ ให้จำเลยรื้อถอนรั้วที่รุกล้ำออกไปให้หมด ดังนี้แท้จริงปรากฎว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 19168 ไม่ได้ถูกรุกล้ำ ศาลก็ย่อมพิพากษาให้ตามที่โจทก์ขอไม่ได้ และจะพิจารณาต่อไปให้ได้ความว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 19226 คือแปลงที่ถูกรุกล้ำแล้วพิพากษาให้จำเลยรื้อถอนรั้วที่รุกล้ำนั้นออกไป จากที่ดินโฉนดเลขที่ 19226ย่อมไม่ได้ ข) ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ที่บัญญัติว่า "ข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายที่จะยกขึ้นอ้างในฎีกานั้น ต้องเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์" ดังนั้นที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยสร้างรั้วรุกล้ำเข้าไปในที่ดินโฉนดเลขที่ 19226 ของตน (ซึ่งเป็นปัญหาข้อเท็จจริง)จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้น และศาลอุทธรณ์เพราะปัญหานี้มิใช่ประเด็นที่โจทก์จำเลยต่างโต้เถียงกันมาแต่ต้น มีข้อสังเกต 2 ประการคือ ก) หากคดีนี้โจทก์มีที่ดินเพียงแปลงเดียวและอยู่ติดกับอาคารทั้งสองหลังของจำเลยแล้ว ปัญหาและข้อผิดพลาดของโจทก์เช่นคดีนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น เพราะย่อมเป็นที่แน่นอนว่าโจทก์สามารถบรรยายฟ้องและนำสืบได้แน่ชัดว่าที่ดินแปลงที่อยู่ติดต่อกับอาคารของจำเลยนั้นคือแปลงใดและอยู่ตรงไหน เพื่อพิสูจน์ต่อไปให้ได้ว่าถูกจำเลยรุกล้ำ ข) หากโจทก์มีที่ดินมากกว่า 1 แปลง และจะมีแปลงหนึ่งอยู่ติดต่อกับอาคารของจำเลยเช่นคดีนี้และโจทก์บรรยายฟ้องโดยกล่าวเพียงว่าอาคารของจำเลยด้านใด ทิศไหน ที่อยู่ติดกับที่ดินของโจทก์มีความยาวเท่าไร และถูกจำเลยรุกล้ำเข้าไปกว้าง ยาว เป็นพื้นที่เท่าใด โดยไม่กล่าวถึงว่าที่ดินแปลงนี้ของโจทก์คือโฉนดเลขที่เท่าใด เลขที่ดินเท่าใด เป็นการเฉพาะเจาะจงผูกมัดตัวเองเช่นที่กล่าวบรรยายฟ้องไว้ในคดีนี้ บางทีผลของคดีก็อาจจะเป็นประการอื่นไปก็ได้และซึ่งผู้เขียนเห็นว่าการบรรยายฟ้องดังกล่าวก็น่าจะเพียงพอที่จะทำให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม เพราะจำเลยย่อมทราบถึงลักษณะที่ตั้งของตัวอาคาร ตลอดจนที่ดินโดยรอบได้ดีอยู่แล้วและขอให้สังเกตคำพิพากษาศาลฎีกาต่อไปนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1739/2500 ฟ้องว่าโจทก์ทำคันกั้นน้ำไว้จำเลยทำลายเสีย ทำให้โจทก์ทำนาไม่ได้ โจทก์ควรทำแผนที่สังเขปเพื่อความเข้าใจง่าย แต่แม้โจทก์ไม่ได้แสดงแผนที่สังเขป หากพอเข้าใจตามฟ้องได้ว่าโจทก์ทำคันกั้นน้ำไว้ตรงไหนก็ชัดเจนพอแล้วไม่เคลือบคลุม คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 225/2520 บรรยายฟ้องว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินไม่มีโฉนดระบุเนื้อที่ และหมู่บ้าน ตำบล อำเภอจังหวัด ซึ่งมีที่ดินตั้งอยู่ จำเลยทั้งสามร่วมกันทำละเมิดโดยบุกรุกเข้าไถทำลายทรัพย์สินในที่ดินของโจทก์ โจทก์ห้ามปรามแล้วจำเลยทั้งสามไม่เชื่อฟัง และบรรยายด้วยว่าทรัพย์สินที่ถูกทำลายคืออะไรบ้าง แม้จะมิได้ระบุว่าที่ดินของโจทก์ กว้าง ยาวเท่าใดมีอาณาเขตติดต่ออย่างไรบ้าง แต่ตามคำบรรยายฟ้องแสดงว่าจำเลยรู้ว่าที่ดินของโจทก์อยู่แห่งใดจึงไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม คำพิพากษาศาลฎีกา 2567/2521 คำบรรยายฟ้องสภาพแห่งข้อหาว่าบุกรุกมีข้ออ้างคือ ที่ดินที่โจทก์ซื้อมาจากจำเลยระบุอาณาเขตและเนื้อที่ มีคำขอบังคับขับไล่และให้ใช้ค่าเสียหายแม้ไม่ระบุว่าที่ดินตั้งอยู่ที่ไหน จำเลยก็เข้าใจข้อหาจึงให้การว่าไม่เคยขายที่ดินให้แก่ผู้ใดเลย โจทก์ระบุว่าเสียหายเพราะถูกบุกรุก ไม่บรรยายรายละเอียดอันเป็นข้อนำสืบชั้นพิจารณาก็ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม ตัวอย่างการบรรยายฟ้อง เช่น "จำเลยเป็นเจ้าของอาคารตึกแถวเลขที่ 471-473 ถนนทนุรัตน์แขวงทุ่งวัดดอน เขตยานนาวากรุงเทพมหานคร ด้านหลังอาคารทั้งสองหลังของจำเลยดังกล่าวติดต่อกับแนวเขตที่ดินของโจทก์ตลอดแนว แล้วจำเลยได้ปลูกสร้างรั้วก่อด้วยอิฐถือปูน ขนาดกว้างคูณยาวประมาณ 1.75 เมตรคูณ 7.50 เมตร รุกล้ำเข้ามาในที่ดินของโจทก์ คิดเป็นเนื้อที่ประมาณ 3.26 ตารางวา เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับความเสียหายขอให้พิพากษาให้จำเลยรื้อถอนรั้วและสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆที่ปลูกสร้างอยู่ทางด้านหลังอาคารเลขที่ 471-473 ของจำเลยซึ่งรุกล้ำเข้ามาในที่ดินของโจทก์ซึ่งอยู่ติดต่อ" และหากทำได้โจทก์ก็อาจจะจัดทำแผนที่สังเขปขึ้นแล้วแนบไปท้ายคำฟ้องด้วยก็จะทำให้หมดปัญหาเรื่องฟ้องเคลือบคลุมไปได้โดยสิ้นเชิงแม้การบรรยายฟ้องเช่นนี้จะต้องละเอียดอยู่บ้างแต่ก็ยังดีกว่าจะบรรยายฟ้องอย่างที่โจทก์ในคดีนี้บรรยายมาถ้าหากภายหลังที่จำเลยให้การแล้ว ทำให้มีประเด็นเรื่องโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินแปลงที่อ้างว่าถูกจำเลยรุกล้ำหรือไม่โจทก์ก็ค่อยนำสืบโดยอาจอ้างส่งโฉนดที่ดินเป็นพยานหลักฐานแสดงว่าตนเป็นเจ้าของก็ได้แต่หากคดีไม่มีประเด็นนี้โฉนดที่ดินย่อมไม่จำเป็นสำหรับคดีเช่นนี้ของโจทก์ สอนชัย สิราริยกุล