คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2223/2516หลักกฎหมาย: ฟ้องว่า จำเลยตีผู้ตายได้รับอันตรายแก่กายและยิงผู้ตายถึงแก่ความตายโดยมีเจตนาฆ่าผู้ตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 295 ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยตีผู้ตายไม่ถึงกับได้รับอันตรายแก่กาย แล้ว ก. เข้าห้ามจำเลยจึงยิง ก. แต่กระสุนปืนพลาดไปถูกผู้ตายถึงแก่ความตาย แม้ดังนี้ก็ไม่ถือว่าข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้อง อันจะเป็นเหตุให้ศาลต้องพิพากษายกฟ้องฐานฆ่าผู้อื่น(อ้างฎีกาที่ 784/2509) และการกระทำของจำเลยเป็นความผิด 2 กระทงตามมาตรา 391 และมาตรา 288, 60 ไม่ใช่ 2 บทโจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ปืนลูกซองยาวโยนลำแบบ ๕ นัด เป็นอาวุธตีนายสมชายถูกบริเวณไหล่ซ้ายได้รับอันตรายแก่กาย และยิงนายสมชาย๑ นัด โดยเจตนาฆ่าเป็นเหตุให้นายสมชายได้รับอันตรายสาหัส และสั่งคืนปืนและปลอกกระสุนปืนของกลางแก่กรมตำรวจ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยใช้ปืนตีผู้ตายแต่ไม่ถึงกับได้รับอันตรายแก่กายแล้วจำเลยใช้ปืนยิงนายเกษม แต่กระสุนปืนพลาดไปถูกผู้ตายถึงแก่ความตาย พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๖๐, ๓๙๑ แต่ให้ลงโทษตามมาตรา ๒๘๘, ๖๐ อันเป็นบทหนักตามมาตรา ๙๐ ให้จำคุกจำเลย ๒๐ ปี คืนอาวุธปืนและปลอกกระสุนปืนของกลางแก่กรมตำรวจ จำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยมิได้มีเจตนาฆ่าผู้ใด เหตุที่กระสุนปืนลั่นไปถูกผู้ตายเพราะนายเกษมดึงปืนจากมือจำเลย โจทก์ฟ้องว่าจำเลยยิงผู้ตายโดยเจตนาฆ่า แต่ทางพิจารณาปรากฏว่าจำเลยยิงนายเกษม แต่พลาดไปถูกผู้ตาย ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาจึงแตกต่างกับข้อเท็จจริงดังที่กล่าวในฟ้องในข้อสารสำคัญและทำให้จำเลยหลงต่อสู้ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ลดโทษให้จำเลย ๑ ใน ๔ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงจำคุกจำเลย ๑๕ ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้ใช้ปืนของกลางตีผู้ตายล้มลงนายเกษมเข้าห้าม จำเลยจึงใช้ปืนของกลางยิงนายเกษม แต่กระสุนปืนพลาดไปถูกผู้ตายถึงแก่ความตาย จึงวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๖๐ตามนัยฎีกาที่ ๖๕๑/๒๕๑๓ แล้วศาลฎีกาวินิจฉัยต่อไปว่า กรณีเช่นนี้ไม่ถือว่าข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงดังที่กล่าวในฟ้องอันจะเป็นเหตุให้ศาลต้องพิพากษายกฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๙๒ ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๗๘๔/๒๕๐๙ ระหว่างพนักงานอัยการจังหวัดพระนครศรีอยุธยา โจทก์ นายกลิ้ง พงษ์บัว โจทก์ร่วมนายช่วง นัยบำเพ็ญ จำเลย แต่ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๖๐, ๓๙๑ ให้ลงโทษตามมาตรา ๒๘๘, ๖๐ อันเป็นบทหนักตามมาตรา ๙๐ นั้น ไม่ถูกต้องเพราะความผิดฐานทำร้ายร่างกายผู้ตายกับความผิดฐานเจตนาฆ่านายเกษมพยานโจทก์แต่พลาดไปถูกผู้ตาย เป็นความผิดต่างกระทงกัน พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๖๐ ซึ่งเป็นกระทงหนักตามมาตรา ๙๑นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2223/2516พนักงานอัยการจังหวัดเพชรบูรณ์โจทก์พลตำรวจวิชัย วัฒนศิริจำเลย ป.อ. ม. 60, ม. 90, ม. 91, ม. 288, ม. 391 ป.วิ.อ. ม. 192ฟ้องว่า จำเลยตีผู้ตายได้รับอันตรายแก่กายและยิงผู้ตายถึงแก่ความตายโดยมีเจตนาฆ่าผู้ตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 295 ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยตีผู้ตายไม่ถึงกับได้รับอันตรายแก่กาย แล้ว ก. เข้าห้ามจำเลยจึงยิง ก. แต่กระสุนปืนพลาดไปถูกผู้ตายถึงแก่ความตาย แม้ดังนี้ก็ไม่ถือว่าข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้อง อันจะเป็นเหตุให้ศาลต้องพิพากษายกฟ้องฐานฆ่าผู้อื่น(อ้างฎีกาที่ 784/2509) และการกระทำของจำเลยเป็นความผิด 2 กระทงตามมาตรา 391 และมาตรา 288, 60 ไม่ใช่ 2 บทโจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ปืนลูกซองยาวโยนลำแบบ ๕ นัด เป็นอาวุธตีนายสมชายถูกบริเวณไหล่ซ้ายได้รับอันตรายแก่กาย และยิงนายสมชาย๑ นัด โดยเจตนาฆ่าเป็นเหตุให้นายสมชายได้รับอันตรายสาหัส และสั่งคืนปืนและปลอกกระสุนปืนของกลางแก่กรมตำรวจ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยใช้ปืนตีผู้ตายแต่ไม่ถึงกับได้รับอันตรายแก่กายแล้วจำเลยใช้ปืนยิงนายเกษม แต่กระสุนปืนพลาดไปถูกผู้ตายถึงแก่ความตาย พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๖๐, ๓๙๑ แต่ให้ลงโทษตามมาตรา ๒๘๘, ๖๐ อันเป็นบทหนักตามมาตรา ๙๐ ให้จำคุกจำเลย ๒๐ ปี คืนอาวุธปืนและปลอกกระสุนปืนของกลางแก่กรมตำรวจ จำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยมิได้มีเจตนาฆ่าผู้ใด เหตุที่กระสุนปืนลั่นไปถูกผู้ตายเพราะนายเกษมดึงปืนจากมือจำเลย โจทก์ฟ้องว่าจำเลยยิงผู้ตายโดยเจตนาฆ่า แต่ทางพิจารณาปรากฏว่าจำเลยยิงนายเกษม แต่พลาดไปถูกผู้ตาย ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาจึงแตกต่างกับข้อเท็จจริงดังที่กล่าวในฟ้องในข้อสารสำคัญและทำให้จำเลยหลงต่อสู้ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ลดโทษให้จำเลย ๑ ใน ๔ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงจำคุกจำเลย ๑๕ ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้ใช้ปืนของกลางตีผู้ตายล้มลงนายเกษมเข้าห้าม จำเลยจึงใช้ปืนของกลางยิงนายเกษม แต่กระสุนปืนพลาดไปถูกผู้ตายถึงแก่ความตาย จึงวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๖๐ตามนัยฎีกาที่ ๖๕๑/๒๕๑๓ แล้วศาลฎีกาวินิจฉัยต่อไปว่า กรณีเช่นนี้ไม่ถือว่าข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงดังที่กล่าวในฟ้องอันจะเป็นเหตุให้ศาลต้องพิพากษายกฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๙๒ ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๗๘๔/๒๕๐๙ ระหว่างพนักงานอัยการจังหวัดพระนครศรีอยุธยา โจทก์ นายกลิ้ง พงษ์บัว โจทก์ร่วมนายช่วง นัยบำเพ็ญ จำเลย แต่ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๖๐, ๓๙๑ ให้ลงโทษตามมาตรา ๒๘๘, ๖๐ อันเป็นบทหนักตามมาตรา ๙๐ นั้น ไม่ถูกต้องเพราะความผิดฐานทำร้ายร่างกายผู้ตายกับความผิดฐานเจตนาฆ่านายเกษมพยานโจทก์แต่พลาดไปถูกผู้ตาย เป็นความผิดต่างกระทงกัน พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๖๐ ซึ่งเป็นกระทงหนักตามมาตรา ๙๑นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(มงคล วัลยะเพ็ชร์-สัญชัย สัจจวานิช-ศวิต สมหวัง)ศาลจังหวัดเพชรบูรณ์ - นายเสรี บุณยวิศุทธิ์ศาลอุทธรณ์ - นายสมคิด มงคลชาติแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ปืนลูกซองยาวโยนลำแบบ ๕ นัด เป็นอาวุธตีนายสมชายถูกบริเวณไหล่ซ้ายได้รับอันตรายแก่กาย และยิงนายสมชาย๑ นัด โดยเจตนาฆ่าเป็นเหตุให้นายสมชายได้รับอันตรายสาหัส และสั่งคืนปืนและปลอกกระสุนปืนของกลางแก่กรมตำรวจ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยใช้ปืนตีผู้ตายแต่ไม่ถึงกับได้รับอันตรายแก่กายแล้วจำเลยใช้ปืนยิงนายเกษม แต่กระสุนปืนพลาดไปถูกผู้ตายถึงแก่ความตาย พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๖๐, ๓๙๑ แต่ให้ลงโทษตามมาตรา ๒๘๘, ๖๐ อันเป็นบทหนักตามมาตรา ๙๐ ให้จำคุกจำเลย ๒๐ ปี คืนอาวุธปืนและปลอกกระสุนปืนของกลางแก่กรมตำรวจ จำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยมิได้มีเจตนาฆ่าผู้ใด เหตุที่กระสุนปืนลั่นไปถูกผู้ตายเพราะนายเกษมดึงปืนจากมือจำเลย โจทก์ฟ้องว่าจำเลยยิงผู้ตายโดยเจตนาฆ่า แต่ทางพิจารณาปรากฏว่าจำเลยยิงนายเกษม แต่พลาดไปถูกผู้ตาย ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาจึงแตกต่างกับข้อเท็จจริงดังที่กล่าวในฟ้องในข้อสารสำคัญและทำให้จำเลยหลงต่อสู้ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ลดโทษให้จำเลย ๑ ใน ๔ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงจำคุกจำเลย ๑๕ ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้ใช้ปืนของกลางตีผู้ตายล้มลงนายเกษมเข้าห้าม จำเลยจึงใช้ปืนของกลางยิงนายเกษม แต่กระสุนปืนพลาดไปถูกผู้ตายถึงแก่ความตาย จึงวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๖๐ตามนัยฎีกาที่ ๖๕๑/๒๕๑๓ แล้วศาลฎีกาวินิจฉัยต่อไปว่า กรณีเช่นนี้ไม่ถือว่าข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงดังที่กล่าวในฟ้องอันจะเป็นเหตุให้ศาลต้องพิพากษายกฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๙๒ ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๗๘๔/๒๕๐๙ ระหว่างพนักงานอัยการจังหวัดพระนครศรีอยุธยา โจทก์ นายกลิ้ง พงษ์บัว โจทก์ร่วมนายช่วง นัยบำเพ็ญ จำเลย แต่ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๖๐, ๓๙๑ ให้ลงโทษตามมาตรา ๒๘๘, ๖๐ อันเป็นบทหนักตามมาตรา ๙๐ นั้น ไม่ถูกต้องเพราะความผิดฐานทำร้ายร่างกายผู้ตายกับความผิดฐานเจตนาฆ่านายเกษมพยานโจทก์แต่พลาดไปถูกผู้ตาย เป็นความผิดต่างกระทงกัน พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๖๐ ซึ่งเป็นกระทงหนักตามมาตรา ๙๑นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2223/2516พนักงานอัยการจังหวัดเพชรบูรณ์โจทก์พลตำรวจวิชัย วัฒนศิริจำเลย ป.อ. ม. 60, ม. 90, ม. 91, ม. 288, ม. 391 ป.วิ.อ. ม. 192ฟ้องว่า จำเลยตีผู้ตายได้รับอันตรายแก่กายและยิงผู้ตายถึงแก่ความตายโดยมีเจตนาฆ่าผู้ตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 295 ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยตีผู้ตายไม่ถึงกับได้รับอันตรายแก่กาย แล้ว ก. เข้าห้ามจำเลยจึงยิง ก. แต่กระสุนปืนพลาดไปถูกผู้ตายถึงแก่ความตาย แม้ดังนี้ก็ไม่ถือว่าข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้อง อันจะเป็นเหตุให้ศาลต้องพิพากษายกฟ้องฐานฆ่าผู้อื่น(อ้างฎีกาที่ 784/2509) และการกระทำของจำเลยเป็นความผิด 2 กระทงตามมาตรา 391 และมาตรา 288, 60 ไม่ใช่ 2 บทโจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ปืนลูกซองยาวโยนลำแบบ ๕ นัด เป็นอาวุธตีนายสมชายถูกบริเวณไหล่ซ้ายได้รับอันตรายแก่กาย และยิงนายสมชาย๑ นัด โดยเจตนาฆ่าเป็นเหตุให้นายสมชายได้รับอันตรายสาหัส และสั่งคืนปืนและปลอกกระสุนปืนของกลางแก่กรมตำรวจ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยใช้ปืนตีผู้ตายแต่ไม่ถึงกับได้รับอันตรายแก่กายแล้วจำเลยใช้ปืนยิงนายเกษม แต่กระสุนปืนพลาดไปถูกผู้ตายถึงแก่ความตาย พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๖๐, ๓๙๑ แต่ให้ลงโทษตามมาตรา ๒๘๘, ๖๐ อันเป็นบทหนักตามมาตรา ๙๐ ให้จำคุกจำเลย ๒๐ ปี คืนอาวุธปืนและปลอกกระสุนปืนของกลางแก่กรมตำรวจ จำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยมิได้มีเจตนาฆ่าผู้ใด เหตุที่กระสุนปืนลั่นไปถูกผู้ตายเพราะนายเกษมดึงปืนจากมือจำเลย โจทก์ฟ้องว่าจำเลยยิงผู้ตายโดยเจตนาฆ่า แต่ทางพิจารณาปรากฏว่าจำเลยยิงนายเกษม แต่พลาดไปถูกผู้ตาย ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาจึงแตกต่างกับข้อเท็จจริงดังที่กล่าวในฟ้องในข้อสารสำคัญและทำให้จำเลยหลงต่อสู้ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ลดโทษให้จำเลย ๑ ใน ๔ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงจำคุกจำเลย ๑๕ ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้ใช้ปืนของกลางตีผู้ตายล้มลงนายเกษมเข้าห้าม จำเลยจึงใช้ปืนของกลางยิงนายเกษม แต่กระสุนปืนพลาดไปถูกผู้ตายถึงแก่ความตาย จึงวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๖๐ตามนัยฎีกาที่ ๖๕๑/๒๕๑๓ แล้วศาลฎีกาวินิจฉัยต่อไปว่า กรณีเช่นนี้ไม่ถือว่าข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงดังที่กล่าวในฟ้องอันจะเป็นเหตุให้ศาลต้องพิพากษายกฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๙๒ ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๗๘๔/๒๕๐๙ ระหว่างพนักงานอัยการจังหวัดพระนครศรีอยุธยา โจทก์ นายกลิ้ง พงษ์บัว โจทก์ร่วมนายช่วง นัยบำเพ็ญ จำเลย แต่ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๖๐, ๓๙๑ ให้ลงโทษตามมาตรา ๒๘๘, ๖๐ อันเป็นบทหนักตามมาตรา ๙๐ นั้น ไม่ถูกต้องเพราะความผิดฐานทำร้ายร่างกายผู้ตายกับความผิดฐานเจตนาฆ่านายเกษมพยานโจทก์แต่พลาดไปถูกผู้ตาย เป็นความผิดต่างกระทงกัน พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๖๐ ซึ่งเป็นกระทงหนักตามมาตรา ๙๑นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(มงคล วัลยะเพ็ชร์-สัญชัย สัจจวานิช-ศวิต สมหวัง)ศาลจังหวัดเพชรบูรณ์ - นายเสรี บุณยวิศุทธิ์ศาลอุทธรณ์ - นายสมคิด มงคลชาติแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ