คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1/2491หลักกฎหมาย: การฟ้องนายจ้างให้รับผิดร่วมกับลูกจ้างในผลแห่งการละเมิดซึ่งลูกจ้างได้กระทำนั้น จะต้องบรรยายฟ้องให้เห็นว่าลูกจ้างได้กระทำละเมิดในทางการที่จ้างโจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 เป็นนายจ้าง จำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างสมคบกันเอาเพลิงจุดเผาป่าในสวนของจำเลยที่ 1 โดยประมาทเป็นเหตุให้ไฟไหม้สวนของโจทก์ดังนี้ ไม่เป็นคำบรรยายฟ้องอันจะพึงให้นายจ้างต้องรับผิดตามมาตรา 425ศาลต้องพิพากษาชี้ขาดคดีตามข้อหาและประเด็นในคำฟ้อง เมื่อฟ้องโจทก์ขาดสาระสำคัญ อันเป็นประเด็นที่จะให้จำเลยต้องรับผิดแล้ว ก็ต้องยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่า นายแช่มจำเลยเป็นนายจ้าง นายแฉ้จำเลยเป็นลูกจ้างอยู่ในสวนของนายแช่ม จำเลยที่สองสมคบกันเอาเพลิงจุดเผาป่าในสวนของจำเลยโดยประมาทเป็นเหตุให้เพลิงไหม้มันสำปะหลังของโจทก์เสียหาย จำเลยทั้งสองต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ภายหลังนายแฉ้จำเลยหลบหนี โจทก์จึงถอนฟ้องเฉพาะนายแฉ้จำเลยศาลชั้นต้นพิพากษาให้นายแช่มจำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อเท็จจริงได้ความว่า นายแฉ้จำเลยผู้เดียวเป็นผู้กระทำโดยประมาทอันเป็นการละเมิดต่อโจทก์ นายแช่มหาได้สมคบด้วยไม่ จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องโจทก์ต้องฟังว่า โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยทั้งสองได้ร่วมมือกระทำผิดด้วยกันทั้งคู่ โจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้เห็นว่า นายแฉ้จำเลยได้กระทำการละเมิดในทางการที่นายแช่มจำเลยจ้างไว้ ฟ้องของโจทก์ขาดสาระสำคัญอันเป็นประเด็นแห่งคดีที่พึงกระทำให้จำเลยต้องรับผิด ศาลจะพิพากษาให้โจทก์ชนะคดีโดยไม่อาศัยฟ้องไม่ได้ จึงพิพากษายืน ให้ยกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1/2491นายเลี่ยง เอ่งฉ้วนโจทก์นายแช่ม แสงแก้ว นายแฉ้ แซ่ฆื่อจำเลย ป.พ.พ. ม. 425 ป.วิ.พ. ม. 142, ม. 172การฟ้องนายจ้างให้รับผิดร่วมกับลูกจ้างในผลแห่งการละเมิดซึ่งลูกจ้างได้กระทำนั้น จะต้องบรรยายฟ้องให้เห็นว่าลูกจ้างได้กระทำละเมิดในทางการที่จ้างโจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 เป็นนายจ้าง จำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างสมคบกันเอาเพลิงจุดเผาป่าในสวนของจำเลยที่ 1 โดยประมาทเป็นเหตุให้ไฟไหม้สวนของโจทก์ดังนี้ ไม่เป็นคำบรรยายฟ้องอันจะพึงให้นายจ้างต้องรับผิดตามมาตรา 425ศาลต้องพิพากษาชี้ขาดคดีตามข้อหาและประเด็นในคำฟ้อง เมื่อฟ้องโจทก์ขาดสาระสำคัญ อันเป็นประเด็นที่จะให้จำเลยต้องรับผิดแล้ว ก็ต้องยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่า นายแช่มจำเลยเป็นนายจ้าง นายแฉ้จำเลยเป็นลูกจ้างอยู่ในสวนของนายแช่ม จำเลยที่สองสมคบกันเอาเพลิงจุดเผาป่าในสวนของจำเลยโดยประมาทเป็นเหตุให้เพลิงไหม้มันสำปะหลังของโจทก์เสียหาย จำเลยทั้งสองต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ภายหลังนายแฉ้จำเลยหลบหนี โจทก์จึงถอนฟ้องเฉพาะนายแฉ้จำเลยศาลชั้นต้นพิพากษาให้นายแช่มจำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อเท็จจริงได้ความว่า นายแฉ้จำเลยผู้เดียวเป็นผู้กระทำโดยประมาทอันเป็นการละเมิดต่อโจทก์ นายแช่มหาได้สมคบด้วยไม่ จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องโจทก์ต้องฟังว่า โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยทั้งสองได้ร่วมมือกระทำผิดด้วยกันทั้งคู่ โจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้เห็นว่า นายแฉ้จำเลยได้กระทำการละเมิดในทางการที่นายแช่มจำเลยจ้างไว้ ฟ้องของโจทก์ขาดสาระสำคัญอันเป็นประเด็นแห่งคดีที่พึงกระทำให้จำเลยต้องรับผิด ศาลจะพิพากษาให้โจทก์ชนะคดีโดยไม่อาศัยฟ้องไม่ได้ จึงพิพากษายืน ให้ยกฟ้อง(นนทปัญญา-ธรรมบัณฑิต-ประวัติ ปัตตพงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า นายแช่มจำเลยเป็นนายจ้าง นายแฉ้จำเลยเป็นลูกจ้างอยู่ในสวนของนายแช่ม จำเลยที่สองสมคบกันเอาเพลิงจุดเผาป่าในสวนของจำเลยโดยประมาทเป็นเหตุให้เพลิงไหม้มันสำปะหลังของโจทก์เสียหาย จำเลยทั้งสองต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ภายหลังนายแฉ้จำเลยหลบหนี โจทก์จึงถอนฟ้องเฉพาะนายแฉ้จำเลยศาลชั้นต้นพิพากษาให้นายแช่มจำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อเท็จจริงได้ความว่า นายแฉ้จำเลยผู้เดียวเป็นผู้กระทำโดยประมาทอันเป็นการละเมิดต่อโจทก์ นายแช่มหาได้สมคบด้วยไม่ จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องโจทก์ต้องฟังว่า โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยทั้งสองได้ร่วมมือกระทำผิดด้วยกันทั้งคู่ โจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้เห็นว่า นายแฉ้จำเลยได้กระทำการละเมิดในทางการที่นายแช่มจำเลยจ้างไว้ ฟ้องของโจทก์ขาดสาระสำคัญอันเป็นประเด็นแห่งคดีที่พึงกระทำให้จำเลยต้องรับผิด ศาลจะพิพากษาให้โจทก์ชนะคดีโดยไม่อาศัยฟ้องไม่ได้ จึงพิพากษายืน ให้ยกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1/2491นายเลี่ยง เอ่งฉ้วนโจทก์นายแช่ม แสงแก้ว นายแฉ้ แซ่ฆื่อจำเลย ป.พ.พ. ม. 425 ป.วิ.พ. ม. 142, ม. 172การฟ้องนายจ้างให้รับผิดร่วมกับลูกจ้างในผลแห่งการละเมิดซึ่งลูกจ้างได้กระทำนั้น จะต้องบรรยายฟ้องให้เห็นว่าลูกจ้างได้กระทำละเมิดในทางการที่จ้างโจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 เป็นนายจ้าง จำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างสมคบกันเอาเพลิงจุดเผาป่าในสวนของจำเลยที่ 1 โดยประมาทเป็นเหตุให้ไฟไหม้สวนของโจทก์ดังนี้ ไม่เป็นคำบรรยายฟ้องอันจะพึงให้นายจ้างต้องรับผิดตามมาตรา 425ศาลต้องพิพากษาชี้ขาดคดีตามข้อหาและประเด็นในคำฟ้อง เมื่อฟ้องโจทก์ขาดสาระสำคัญ อันเป็นประเด็นที่จะให้จำเลยต้องรับผิดแล้ว ก็ต้องยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่า นายแช่มจำเลยเป็นนายจ้าง นายแฉ้จำเลยเป็นลูกจ้างอยู่ในสวนของนายแช่ม จำเลยที่สองสมคบกันเอาเพลิงจุดเผาป่าในสวนของจำเลยโดยประมาทเป็นเหตุให้เพลิงไหม้มันสำปะหลังของโจทก์เสียหาย จำเลยทั้งสองต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ภายหลังนายแฉ้จำเลยหลบหนี โจทก์จึงถอนฟ้องเฉพาะนายแฉ้จำเลยศาลชั้นต้นพิพากษาให้นายแช่มจำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อเท็จจริงได้ความว่า นายแฉ้จำเลยผู้เดียวเป็นผู้กระทำโดยประมาทอันเป็นการละเมิดต่อโจทก์ นายแช่มหาได้สมคบด้วยไม่ จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องโจทก์ต้องฟังว่า โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยทั้งสองได้ร่วมมือกระทำผิดด้วยกันทั้งคู่ โจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้เห็นว่า นายแฉ้จำเลยได้กระทำการละเมิดในทางการที่นายแช่มจำเลยจ้างไว้ ฟ้องของโจทก์ขาดสาระสำคัญอันเป็นประเด็นแห่งคดีที่พึงกระทำให้จำเลยต้องรับผิด ศาลจะพิพากษาให้โจทก์ชนะคดีโดยไม่อาศัยฟ้องไม่ได้ จึงพิพากษายืน ให้ยกฟ้อง(นนทปัญญา-ธรรมบัณฑิต-ประวัติ ปัตตพงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ