คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1512/2535หลักกฎหมาย: คดีแพ่งที่โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสามในมูลละเมิด เป็นการกระทำเดียวกันกับคดีอาญาที่อัยการเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 ในข้อหาความผิดต่อชีวิต ประมาท และก่อให้เกิดเพลิงไหม้ การที่จำเลยที่ 1ที่ 2 ในคดีแพ่ง ยื่นคำร้องขออ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 ของคดีอาญาดังกล่าวเป็นพยานหลักฐานในชั้นฎีกา เมื่อข้อเท็จจริง ปรากฏว่าศาลชั้นต้นพิพากษาคดีแพ่งเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2528 ส่วนคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 ได้อ่านให้คู่ความฟังเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 1ที่ 2 ในคดีแพ่ง จึงไม่อาจอ้าง คำพิพากษาฎีกาดังกล่าวได้ก่อนนั้น และปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ได้เคยยื่นคำร้องขออ้างคำพิพากษาฎีกาที่4531/2532 ต่อศาลอุทธรณ์ มาแล้ว แต่ศาลอุทธรณ์มิได้มีคำสั่งอย่างใดดังนี้เห็นว่า คำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 เป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็น ในคดี เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ศาลฎีกามีอำนาจรับ พยานหลักฐานดังกล่าวเข้าสู่สำนวนความในชั้นฎีกาได้ พนักงานอัยการเคยเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญากล่าวหาจำเลยที่ 2 เป็นจำเลย ว่ากระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ ซึ่งมี มูลคดีเป็นการกระทำเดียวกันกับคดีแพ่งมาก่อน คดีของโจทก์ใน คดีแพ่งจึงเป็นคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา เมื่อผลของคำพิพากษา คดีส่วนอาญา มีคำวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 มิได้กระทำประมาท เป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้และคดีถึงที่สุดไปแล้ว ข้อเท็จจริง ดังกล่าวศาลในคดีส่วนแพ่งจึงต้องถือตามที่ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 46 บัญญัติไว้.โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 1 มีหน้าที่ตกแต่งเฟอร์นิเจอร์ภายในอาคาร โจทก์ได้ติดต่อสั่งซื้อพร้อมทั้งว่าจ้างจำเลยที่ 1 ให้ปูพรมห้องอาคารที่โจทก์เช่า ต่อมาขณะที่จำเลยที่ 2 ที่ 3 กำลังปูพรมอยู่ จำเลยที่ 2 ที่ 3 กระทำการโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้เผานายเฟื่องและนายพิมถึงแก่ความตาย กับทำให้ทรัพย์สินของโจทก์เสียหาย จำเลยที่ 2 ที่ 3 ผู้กระทำละเมิดจำต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์และจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นนายจ้างต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 2 ที่ 3ซึ่งเป็นลูกจ้างในผลแห่งการละเมิดซึ่งลูกจ้างได้กระทำไปในทางการที่จ้าง ขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน 3,036,600 บาทพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 2 และที่ 3 มิได้เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 1 และมิได้กระทำในทางการที่จ้าง เหตุเพลิงไหม้มิได้เกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 2 ที่ 3 แต่เกิดเพราะความประมาทของลูกจ้างของโจทก์ โจทก์เรียกค่าเสียหายสูงเกินความจริงขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ชำระค่าเสียหาย 600,000 บาท แก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 7 พฤศจิกายน 2526จนกว่าจะชำระเสร็จ กับให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3จำเลยที่ 1 และที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สำหรับคำร้องของจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฉบับลงวันที่ 30 พฤศจิกายน 2533 ขออ้างคำพิพากษาที่ 4531/2532ซึ่งพนักงานอัยการเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 ในคดีนี้เป็นจำเลยคดีอาญาในข้อหาความผิดต่อชีวิต ประมาท และก่อให้เกิดเพลิงไหม้เป็นพยานหลักฐานในชั้นฎีกา ตามบัญชีพยานฉบับลงวันที่เดียวกันกับคำร้องนั้น เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าศาลชั้นต้นพิพากษาคดีนี้เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2528 ส่วนคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532ได้อ่านให้คู่ความฟังเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 1 ที่ 2จึงไม่อาจอ้างพยานหลักฐานที่เป็นคำพิพากษาฎีกาได้ก่อนนั้นและปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ได้ยื่นคำร้องขออ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 ต่อศาลอุทธรณ์เมื่อวันที่ 10 เมษายน 2533 เป็นครั้งแรก แต่ศาลอุทธรณ์มิได้มีคำสั่งอย่างใด ดังนี้เห็นว่าคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 เป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นในคดี เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม จึงให้รับพยานหลักฐานดังกล่าวการที่พนักงานอัยการเคยเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญากล่าวหาจำเลยที่ 2เป็นจำเลยว่ากระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ ซึ่งเป็นมูลคดีอันเป็นการกระทำเดียวกันกับคดีนี้มาก่อนนั้น คดีของโจทก์จึงเป็นคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา ที่ประเด็นในคดีส่วนอาญา มีประเด็นเดียวกันกับคดีส่วนแพ่ง กล่าวคือ จำเลยที่ 2 กระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้หรือไม่เมื่อจำเลยที่ 2 เป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีอาญา และพนักงานอัยการเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญากล่าวว่าจำเลยที่ 2 กระทำโดยประมาท เป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ทรัพย์สินของโจทก์ในคดีนี้ได้รับความเสียหาย ถือได้ว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายในคดีอาญาด้วย ดังนั้น ข้อเท็จจริงในคดีอาญาตามคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 จึงต้องผูกพันโจทก์ในคดีนี้ เมื่อผลของคำพิพากษาคดีส่วนอาญามีคำวินิจฉัยว่า คดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยถอยหลังมาเตะหลอดไฟนีออนล้มลงแตก จนเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ จึงมีความหมายว่าจำเลยมิได้กระทำประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้นั่นเอง และคดีถึงที่สุดไปแล้ว ข้อเท็จจริงดังกล่าว ศาลในคดีส่วนแพ่งจึงต้องถือตามดังที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 46 บัญญัติไว้ คดีต้องฟังว่าจำเลยที่ 2 ไม่ได้กระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้และเมื่อวินิจฉัยดังนี้แล้ว ข้อฎีกาของจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ว่าจำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 1 กระทำในทางการที่จ้างหรือไม่ก็ดีโจทก์ได้รับความเสียหายเพียงใดหรือไม่ก็ดี ก็ไม่เป็นประโยชน์ต่อคดีเพราะไม่ทำให้โจทก์ชนะคดีได้พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1512/2535บริษัท บางกอก เอก เซ คคิวทีฟค ลับ จำกัดโจทก์บริษัท แลมปาราส จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 425 ป.วิ.อ. ม. 46 ป.วิ.พ. ม. 86 วรรคสาม, ม. 88 วรรคสาม, ม. 240 (2), ม. 247คดีแพ่งที่โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสามในมูลละเมิด เป็นการกระทำเดียวกันกับคดีอาญาที่อัยการเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 ในข้อหาความผิดต่อชีวิต ประมาท และก่อให้เกิดเพลิงไหม้ การที่จำเลยที่ 1ที่ 2 ในคดีแพ่ง ยื่นคำร้องขออ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 ของคดีอาญาดังกล่าวเป็นพยานหลักฐานในชั้นฎีกา เมื่อข้อเท็จจริง ปรากฏว่าศาลชั้นต้นพิพากษาคดีแพ่งเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2528 ส่วนคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 ได้อ่านให้คู่ความฟังเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 1ที่ 2 ในคดีแพ่ง จึงไม่อาจอ้าง คำพิพากษาฎีกาดังกล่าวได้ก่อนนั้น และปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ได้เคยยื่นคำร้องขออ้างคำพิพากษาฎีกาที่4531/2532 ต่อศาลอุทธรณ์ มาแล้ว แต่ศาลอุทธรณ์มิได้มีคำสั่งอย่างใดดังนี้เห็นว่า คำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 เป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็น ในคดี เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ศาลฎีกามีอำนาจรับ พยานหลักฐานดังกล่าวเข้าสู่สำนวนความในชั้นฎีกาได้ พนักงานอัยการเคยเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญากล่าวหาจำเลยที่ 2 เป็นจำเลย ว่ากระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ ซึ่งมี มูลคดีเป็นการกระทำเดียวกันกับคดีแพ่งมาก่อน คดีของโจทก์ใน คดีแพ่งจึงเป็นคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา เมื่อผลของคำพิพากษา คดีส่วนอาญา มีคำวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 มิได้กระทำประมาท เป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้และคดีถึงที่สุดไปแล้ว ข้อเท็จจริง ดังกล่าวศาลในคดีส่วนแพ่งจึงต้องถือตามที่ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 46 บัญญัติไว้.โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 1 มีหน้าที่ตกแต่งเฟอร์นิเจอร์ภายในอาคาร โจทก์ได้ติดต่อสั่งซื้อพร้อมทั้งว่าจ้างจำเลยที่ 1 ให้ปูพรมห้องอาคารที่โจทก์เช่า ต่อมาขณะที่จำเลยที่ 2 ที่ 3 กำลังปูพรมอยู่ จำเลยที่ 2 ที่ 3 กระทำการโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้เผานายเฟื่องและนายพิมถึงแก่ความตาย กับทำให้ทรัพย์สินของโจทก์เสียหาย จำเลยที่ 2 ที่ 3 ผู้กระทำละเมิดจำต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์และจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นนายจ้างต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 2 ที่ 3ซึ่งเป็นลูกจ้างในผลแห่งการละเมิดซึ่งลูกจ้างได้กระทำไปในทางการที่จ้าง ขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน 3,036,600 บาทพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 2 และที่ 3 มิได้เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 1 และมิได้กระทำในทางการที่จ้าง เหตุเพลิงไหม้มิได้เกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 2 ที่ 3 แต่เกิดเพราะความประมาทของลูกจ้างของโจทก์ โจทก์เรียกค่าเสียหายสูงเกินความจริงขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ชำระค่าเสียหาย 600,000 บาท แก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 7 พฤศจิกายน 2526จนกว่าจะชำระเสร็จ กับให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3จำเลยที่ 1 และที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สำหรับคำร้องของจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฉบับลงวันที่ 30 พฤศจิกายน 2533 ขออ้างคำพิพากษาที่ 4531/2532ซึ่งพนักงานอัยการเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 ในคดีนี้เป็นจำเลยคดีอาญาในข้อหาความผิดต่อชีวิต ประมาท และก่อให้เกิดเพลิงไหม้เป็นพยานหลักฐานในชั้นฎีกา ตามบัญชีพยานฉบับลงวันที่เดียวกันกับคำร้องนั้น เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าศาลชั้นต้นพิพากษาคดีนี้เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2528 ส่วนคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532ได้อ่านให้คู่ความฟังเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 1 ที่ 2จึงไม่อาจอ้างพยานหลักฐานที่เป็นคำพิพากษาฎีกาได้ก่อนนั้นและปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ได้ยื่นคำร้องขออ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 ต่อศาลอุทธรณ์เมื่อวันที่ 10 เมษายน 2533 เป็นครั้งแรก แต่ศาลอุทธรณ์มิได้มีคำสั่งอย่างใด ดังนี้เห็นว่าคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 เป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นในคดี เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม จึงให้รับพยานหลักฐานดังกล่าวการที่พนักงานอัยการเคยเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญากล่าวหาจำเลยที่ 2เป็นจำเลยว่ากระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ ซึ่งเป็นมูลคดีอันเป็นการกระทำเดียวกันกับคดีนี้มาก่อนนั้น คดีของโจทก์จึงเป็นคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา ที่ประเด็นในคดีส่วนอาญา มีประเด็นเดียวกันกับคดีส่วนแพ่ง กล่าวคือ จำเลยที่ 2 กระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้หรือไม่เมื่อจำเลยที่ 2 เป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีอาญา และพนักงานอัยการเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญากล่าวว่าจำเลยที่ 2 กระทำโดยประมาท เป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ทรัพย์สินของโจทก์ในคดีนี้ได้รับความเสียหาย ถือได้ว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายในคดีอาญาด้วย ดังนั้น ข้อเท็จจริงในคดีอาญาตามคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 จึงต้องผูกพันโจทก์ในคดีนี้ เมื่อผลของคำพิพากษาคดีส่วนอาญามีคำวินิจฉัยว่า คดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยถอยหลังมาเตะหลอดไฟนีออนล้มลงแตก จนเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ จึงมีความหมายว่าจำเลยมิได้กระทำประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้นั่นเอง และคดีถึงที่สุดไปแล้ว ข้อเท็จจริงดังกล่าว ศาลในคดีส่วนแพ่งจึงต้องถือตามดังที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 46 บัญญัติไว้ คดีต้องฟังว่าจำเลยที่ 2 ไม่ได้กระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้และเมื่อวินิจฉัยดังนี้แล้ว ข้อฎีกาของจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ว่าจำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 1 กระทำในทางการที่จ้างหรือไม่ก็ดีโจทก์ได้รับความเสียหายเพียงใดหรือไม่ก็ดี ก็ไม่เป็นประโยชน์ต่อคดีเพราะไม่ทำให้โจทก์ชนะคดีได้พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์.(สุชาติ สุขสุมิตร-นำชัย สุนทรพินิจกิจ-สนัด หมายสวัสดิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 1 มีหน้าที่ตกแต่งเฟอร์นิเจอร์ภายในอาคาร โจทก์ได้ติดต่อสั่งซื้อพร้อมทั้งว่าจ้างจำเลยที่ 1 ให้ปูพรมห้องอาคารที่โจทก์เช่า ต่อมาขณะที่จำเลยที่ 2 ที่ 3 กำลังปูพรมอยู่ จำเลยที่ 2 ที่ 3 กระทำการโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้เผานายเฟื่องและนายพิมถึงแก่ความตาย กับทำให้ทรัพย์สินของโจทก์เสียหาย จำเลยที่ 2 ที่ 3 ผู้กระทำละเมิดจำต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์และจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นนายจ้างต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 2 ที่ 3ซึ่งเป็นลูกจ้างในผลแห่งการละเมิดซึ่งลูกจ้างได้กระทำไปในทางการที่จ้าง ขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน 3,036,600 บาทพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 2 และที่ 3 มิได้เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 1 และมิได้กระทำในทางการที่จ้าง เหตุเพลิงไหม้มิได้เกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 2 ที่ 3 แต่เกิดเพราะความประมาทของลูกจ้างของโจทก์ โจทก์เรียกค่าเสียหายสูงเกินความจริงขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ชำระค่าเสียหาย 600,000 บาท แก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 7 พฤศจิกายน 2526จนกว่าจะชำระเสร็จ กับให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3จำเลยที่ 1 และที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สำหรับคำร้องของจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฉบับลงวันที่ 30 พฤศจิกายน 2533 ขออ้างคำพิพากษาที่ 4531/2532ซึ่งพนักงานอัยการเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 ในคดีนี้เป็นจำเลยคดีอาญาในข้อหาความผิดต่อชีวิต ประมาท และก่อให้เกิดเพลิงไหม้เป็นพยานหลักฐานในชั้นฎีกา ตามบัญชีพยานฉบับลงวันที่เดียวกันกับคำร้องนั้น เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าศาลชั้นต้นพิพากษาคดีนี้เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2528 ส่วนคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532ได้อ่านให้คู่ความฟังเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 1 ที่ 2จึงไม่อาจอ้างพยานหลักฐานที่เป็นคำพิพากษาฎีกาได้ก่อนนั้นและปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ได้ยื่นคำร้องขออ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 ต่อศาลอุทธรณ์เมื่อวันที่ 10 เมษายน 2533 เป็นครั้งแรก แต่ศาลอุทธรณ์มิได้มีคำสั่งอย่างใด ดังนี้เห็นว่าคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 เป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นในคดี เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม จึงให้รับพยานหลักฐานดังกล่าวการที่พนักงานอัยการเคยเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญากล่าวหาจำเลยที่ 2เป็นจำเลยว่ากระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ ซึ่งเป็นมูลคดีอันเป็นการกระทำเดียวกันกับคดีนี้มาก่อนนั้น คดีของโจทก์จึงเป็นคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา ที่ประเด็นในคดีส่วนอาญา มีประเด็นเดียวกันกับคดีส่วนแพ่ง กล่าวคือ จำเลยที่ 2 กระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้หรือไม่เมื่อจำเลยที่ 2 เป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีอาญา และพนักงานอัยการเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญากล่าวว่าจำเลยที่ 2 กระทำโดยประมาท เป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ทรัพย์สินของโจทก์ในคดีนี้ได้รับความเสียหาย ถือได้ว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายในคดีอาญาด้วย ดังนั้น ข้อเท็จจริงในคดีอาญาตามคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 จึงต้องผูกพันโจทก์ในคดีนี้ เมื่อผลของคำพิพากษาคดีส่วนอาญามีคำวินิจฉัยว่า คดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยถอยหลังมาเตะหลอดไฟนีออนล้มลงแตก จนเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ จึงมีความหมายว่าจำเลยมิได้กระทำประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้นั่นเอง และคดีถึงที่สุดไปแล้ว ข้อเท็จจริงดังกล่าว ศาลในคดีส่วนแพ่งจึงต้องถือตามดังที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 46 บัญญัติไว้ คดีต้องฟังว่าจำเลยที่ 2 ไม่ได้กระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้และเมื่อวินิจฉัยดังนี้แล้ว ข้อฎีกาของจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ว่าจำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 1 กระทำในทางการที่จ้างหรือไม่ก็ดีโจทก์ได้รับความเสียหายเพียงใดหรือไม่ก็ดี ก็ไม่เป็นประโยชน์ต่อคดีเพราะไม่ทำให้โจทก์ชนะคดีได้พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1512/2535บริษัท บางกอก เอก เซ คคิวทีฟค ลับ จำกัดโจทก์บริษัท แลมปาราส จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 425 ป.วิ.อ. ม. 46 ป.วิ.พ. ม. 86 วรรคสาม, ม. 88 วรรคสาม, ม. 240 (2), ม. 247คดีแพ่งที่โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสามในมูลละเมิด เป็นการกระทำเดียวกันกับคดีอาญาที่อัยการเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 ในข้อหาความผิดต่อชีวิต ประมาท และก่อให้เกิดเพลิงไหม้ การที่จำเลยที่ 1ที่ 2 ในคดีแพ่ง ยื่นคำร้องขออ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 ของคดีอาญาดังกล่าวเป็นพยานหลักฐานในชั้นฎีกา เมื่อข้อเท็จจริง ปรากฏว่าศาลชั้นต้นพิพากษาคดีแพ่งเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2528 ส่วนคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 ได้อ่านให้คู่ความฟังเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 1ที่ 2 ในคดีแพ่ง จึงไม่อาจอ้าง คำพิพากษาฎีกาดังกล่าวได้ก่อนนั้น และปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ได้เคยยื่นคำร้องขออ้างคำพิพากษาฎีกาที่4531/2532 ต่อศาลอุทธรณ์ มาแล้ว แต่ศาลอุทธรณ์มิได้มีคำสั่งอย่างใดดังนี้เห็นว่า คำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 เป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็น ในคดี เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ศาลฎีกามีอำนาจรับ พยานหลักฐานดังกล่าวเข้าสู่สำนวนความในชั้นฎีกาได้ พนักงานอัยการเคยเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญากล่าวหาจำเลยที่ 2 เป็นจำเลย ว่ากระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ ซึ่งมี มูลคดีเป็นการกระทำเดียวกันกับคดีแพ่งมาก่อน คดีของโจทก์ใน คดีแพ่งจึงเป็นคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา เมื่อผลของคำพิพากษา คดีส่วนอาญา มีคำวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 มิได้กระทำประมาท เป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้และคดีถึงที่สุดไปแล้ว ข้อเท็จจริง ดังกล่าวศาลในคดีส่วนแพ่งจึงต้องถือตามที่ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 46 บัญญัติไว้.โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 1 มีหน้าที่ตกแต่งเฟอร์นิเจอร์ภายในอาคาร โจทก์ได้ติดต่อสั่งซื้อพร้อมทั้งว่าจ้างจำเลยที่ 1 ให้ปูพรมห้องอาคารที่โจทก์เช่า ต่อมาขณะที่จำเลยที่ 2 ที่ 3 กำลังปูพรมอยู่ จำเลยที่ 2 ที่ 3 กระทำการโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้เผานายเฟื่องและนายพิมถึงแก่ความตาย กับทำให้ทรัพย์สินของโจทก์เสียหาย จำเลยที่ 2 ที่ 3 ผู้กระทำละเมิดจำต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์และจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นนายจ้างต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 2 ที่ 3ซึ่งเป็นลูกจ้างในผลแห่งการละเมิดซึ่งลูกจ้างได้กระทำไปในทางการที่จ้าง ขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน 3,036,600 บาทพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 2 และที่ 3 มิได้เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 1 และมิได้กระทำในทางการที่จ้าง เหตุเพลิงไหม้มิได้เกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 2 ที่ 3 แต่เกิดเพราะความประมาทของลูกจ้างของโจทก์ โจทก์เรียกค่าเสียหายสูงเกินความจริงขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ชำระค่าเสียหาย 600,000 บาท แก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 7 พฤศจิกายน 2526จนกว่าจะชำระเสร็จ กับให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3จำเลยที่ 1 และที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สำหรับคำร้องของจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฉบับลงวันที่ 30 พฤศจิกายน 2533 ขออ้างคำพิพากษาที่ 4531/2532ซึ่งพนักงานอัยการเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 ในคดีนี้เป็นจำเลยคดีอาญาในข้อหาความผิดต่อชีวิต ประมาท และก่อให้เกิดเพลิงไหม้เป็นพยานหลักฐานในชั้นฎีกา ตามบัญชีพยานฉบับลงวันที่เดียวกันกับคำร้องนั้น เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าศาลชั้นต้นพิพากษาคดีนี้เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2528 ส่วนคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532ได้อ่านให้คู่ความฟังเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 1 ที่ 2จึงไม่อาจอ้างพยานหลักฐานที่เป็นคำพิพากษาฎีกาได้ก่อนนั้นและปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ได้ยื่นคำร้องขออ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 ต่อศาลอุทธรณ์เมื่อวันที่ 10 เมษายน 2533 เป็นครั้งแรก แต่ศาลอุทธรณ์มิได้มีคำสั่งอย่างใด ดังนี้เห็นว่าคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 เป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นในคดี เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม จึงให้รับพยานหลักฐานดังกล่าวการที่พนักงานอัยการเคยเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญากล่าวหาจำเลยที่ 2เป็นจำเลยว่ากระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ ซึ่งเป็นมูลคดีอันเป็นการกระทำเดียวกันกับคดีนี้มาก่อนนั้น คดีของโจทก์จึงเป็นคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา ที่ประเด็นในคดีส่วนอาญา มีประเด็นเดียวกันกับคดีส่วนแพ่ง กล่าวคือ จำเลยที่ 2 กระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้หรือไม่เมื่อจำเลยที่ 2 เป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีอาญา และพนักงานอัยการเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญากล่าวว่าจำเลยที่ 2 กระทำโดยประมาท เป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ทรัพย์สินของโจทก์ในคดีนี้ได้รับความเสียหาย ถือได้ว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายในคดีอาญาด้วย ดังนั้น ข้อเท็จจริงในคดีอาญาตามคำพิพากษาฎีกาที่ 4531/2532 จึงต้องผูกพันโจทก์ในคดีนี้ เมื่อผลของคำพิพากษาคดีส่วนอาญามีคำวินิจฉัยว่า คดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยถอยหลังมาเตะหลอดไฟนีออนล้มลงแตก จนเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้ จึงมีความหมายว่าจำเลยมิได้กระทำประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้นั่นเอง และคดีถึงที่สุดไปแล้ว ข้อเท็จจริงดังกล่าว ศาลในคดีส่วนแพ่งจึงต้องถือตามดังที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 46 บัญญัติไว้ คดีต้องฟังว่าจำเลยที่ 2 ไม่ได้กระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้และเมื่อวินิจฉัยดังนี้แล้ว ข้อฎีกาของจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ว่าจำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 1 กระทำในทางการที่จ้างหรือไม่ก็ดีโจทก์ได้รับความเสียหายเพียงใดหรือไม่ก็ดี ก็ไม่เป็นประโยชน์ต่อคดีเพราะไม่ทำให้โจทก์ชนะคดีได้พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์.(สุชาติ สุขสุมิตร-นำชัย สุนทรพินิจกิจ-สนัด หมายสวัสดิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ