คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 321/2510หลักกฎหมาย: เงินที่ได้จากการขายข้าวซึ่งโจทก์ร่วมและบิดาทำร่วมกันเมื่อได้ความว่ายังไม่ได้แบ่งเงินรายนี้ระหว่างคนทั้งสองจึงต้องถือว่าทั้งบิดาและโจทก์ร่วมเป็นเจ้าของเงินรายนี้ร่วมกันอยู่ดังนี้ จึงต้องถือว่าโจทก์ร่วมเป็นผู้เสียหาย ย่อมมีสิทธิที่จะร้องทุกข์ได้ตามกฎหมาย คดีนี้ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้เรียกเอาเงินและทองมาใส่ถุงย่ามเพื่อเป็นสิริมงคลในการที่จำเลยจะทำพิธีขึ้นบ้านใหม่ของโจทก์ร่วมโจทก์ร่วมจึงได้ห่อธนบัตรจำนวนเงิน 2,006 บาท กับเอาสร้อยคอทองคำทองหนักหนึ่งบาทหนึ่งเส้นบรรจุใส่ในกล่องพลาสติกส่งให้จำเลยจำเลยเอาห่อเงินและกล่องบรรจุสายสร้อยดังกล่าวใส่ลงไปในถุงย่ามแล้วลงเรือนไป มีนายประสิทธิและโจทก์ร่วมเดินตามหลังระหว่างเดินกันไปทางบ้านใหม่ของโจทก์ร่วมเพื่อจะทำพิธี จำเลยล้วงเอาห่อธนบัตรนั้นไปเสีย จึงเห็นได้ว่าเป็นการลักทรัพย์เพราะโจทก์ร่วมเจ้าของทรัพย์ยังมิได้สละการครอบครองให้จำเลยเขาเพียงแต่ให้จำเลยยึดถือไว้เป็นการชั่วคราว ดังนี้ การที่จำเลยเอาห่อธนบัตรนั้นไป ย่อมมีความผิดฐานลักทรัพย์คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2508 เวลากลางคืนหลังเที่ยงจำเลยบังอาจลักธนบัตรรวม 2,006 บาท นางกัลญา ส้อยบาง ไปโดยทุจริต ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335 กับขอให้ใช้ราคาทรัพย์นายโฮก พัวพันธ์ จำเลยให้การปฏิเสธนางกัลญา ส้อยบาง ผู้เสียหายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลอนุญาต ศาลชั้นต้นเชื่อว่าจำเลยเป็นผู้ลักเอาเงินนั้นไปจริง พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ลงโทษจำคุก จำเลย 6 เดือนและให้จำเลยใช้เงิน 2,006 บาท แก่เจ้าทรัพย์จำเลยอุทธรณ์ว่า เงิน 2,006 บาท เป็นของนายเอกบิดานางกัลญาตามคำเบิกความนางกัลญา ฉะนั้น นางกัลญาจึงไม่ใช่เจ้าทุกข์พยานโจทก์เบิกความแตกต่างกันขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า เงินรายนี้เป็นเงินขายข้าวที่นายเอกและนางกัลญาทำร่วมกัน ยังไม่ได้แบ่งกัน นางกัลญาในฐานะเจ้าของร่วมคนหนึ่งจึงมีสิทธิที่จะเป็นผู้เสียหายร้องทุกข์เพื่อดำเนินคดีติดตามเอาคืนมาได้ และศาลอุทธรณ์เชื่อเป็นความจริงว่าจำเลยเป็นผู้ลักเงินรายนี้จริง พิพากษายืนจำเลยฎีกาปัญหาข้อกฎหมายว่า นางกัลญาไม่ใช่ผู้เสียหาย และคดีเป็นเรื่องยักยอก ไม่ใช่ลักทรัพย์ ข้อเท็จจริงที่ศาลรับฟังแตกต่างกับฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้เงินจำนวน 2,006 บาทนี้จะเป็นเงินได้มาจากการขายข้าวที่นายเอกกับนางกัลญาทำร่วมกัน แต่ก็ได้ความว่ายังไม่ได้แบ่งเงินรายนี้ร่วมกัน นางกัลญาจึงเป็นผู้เสียหายมีสิทธิร้องทุกข์ได้ตามกฎหมาย ส่วนข้อที่จำเลยฎีกาว่าข้อเท็จจริงต่างกับฟ้องนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงที่ฟังยุติแล้วนั้น เป็นเรื่องที่จำเลยเรียกเอาเงินและทองมาใส่ถุงย่าม เพื่อเป็นสิริมงคลในการทำพิธีขึ้นบ้านใหม่ของนางกัลญา นางกัลญาจึงได้ห่อธนบัตรจำนวนเงิน 2,006 บาท และเอาสร้อยคอทองคำหนักหนึ่งบาทหนึ่งเส้นบรรจุใส่ในกล่องพลาสติกส่งให้จำเลย จำเลยเอาห่อเงินและกล่องบรรจุสายสร้อยดังกล่าวใส่ลงในถุงย่ามแล้วลงเรือนไป มีนายประสิทธิและนางกัลญาเดินตามหลัง ระหว่างเดินกันไปทางบ้านใหม่ของนางกัลญาเพื่อจะทำพิธีจำเลยล้วงเอาห่อธนบัตรไปเสีย เห็นได้ว่าเป็นการลักทรัพย์เพราะนางกัลญาเจ้าของทรัพย์มิได้สละการครอบครองให้จำเลย เขาเพียงแต่ให้จำเลยยึดถือไว้เป็นการชั่วคราว ดังนั้นการที่จำเลยเอาห่อธนบัตรนั้นไป จึงเป็นการลักทรัพย์หาใช่ยักยอกดังจำเลยกล่าวอ้างไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 321/2510อัยการจังหวัดลพบุรีโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นางกัลญา ส้อยบางโจทก์นายโฮก พัวพันธ์จำเลย ป.อ. ม. 335 ป.วิ.อ. ม. 1 (4) เงินที่ได้จากการขายข้าวซึ่งโจทก์ร่วมและบิดาทำร่วมกันเมื่อได้ความว่ายังไม่ได้แบ่งเงินรายนี้ระหว่างคนทั้งสองจึงต้องถือว่าทั้งบิดาและโจทก์ร่วมเป็นเจ้าของเงินรายนี้ร่วมกันอยู่ดังนี้ จึงต้องถือว่าโจทก์ร่วมเป็นผู้เสียหาย ย่อมมีสิทธิที่จะร้องทุกข์ได้ตามกฎหมาย คดีนี้ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้เรียกเอาเงินและทองมาใส่ถุงย่ามเพื่อเป็นสิริมงคลในการที่จำเลยจะทำพิธีขึ้นบ้านใหม่ของโจทก์ร่วมโจทก์ร่วมจึงได้ห่อธนบัตรจำนวนเงิน 2,006 บาท กับเอาสร้อยคอทองคำทองหนักหนึ่งบาทหนึ่งเส้นบรรจุใส่ในกล่องพลาสติกส่งให้จำเลยจำเลยเอาห่อเงินและกล่องบรรจุสายสร้อยดังกล่าวใส่ลงไปในถุงย่ามแล้วลงเรือนไป มีนายประสิทธิและโจทก์ร่วมเดินตามหลังระหว่างเดินกันไปทางบ้านใหม่ของโจทก์ร่วมเพื่อจะทำพิธี จำเลยล้วงเอาห่อธนบัตรนั้นไปเสีย จึงเห็นได้ว่าเป็นการลักทรัพย์เพราะโจทก์ร่วมเจ้าของทรัพย์ยังมิได้สละการครอบครองให้จำเลยเขาเพียงแต่ให้จำเลยยึดถือไว้เป็นการชั่วคราว ดังนี้ การที่จำเลยเอาห่อธนบัตรนั้นไป ย่อมมีความผิดฐานลักทรัพย์คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2508 เวลากลางคืนหลังเที่ยงจำเลยบังอาจลักธนบัตรรวม 2,006 บาท นางกัลญา ส้อยบาง ไปโดยทุจริต ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335 กับขอให้ใช้ราคาทรัพย์นายโฮก พัวพันธ์ จำเลยให้การปฏิเสธนางกัลญา ส้อยบาง ผู้เสียหายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลอนุญาต ศาลชั้นต้นเชื่อว่าจำเลยเป็นผู้ลักเอาเงินนั้นไปจริง พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ลงโทษจำคุก จำเลย 6 เดือนและให้จำเลยใช้เงิน 2,006 บาท แก่เจ้าทรัพย์จำเลยอุทธรณ์ว่า เงิน 2,006 บาท เป็นของนายเอกบิดานางกัลญาตามคำเบิกความนางกัลญา ฉะนั้น นางกัลญาจึงไม่ใช่เจ้าทุกข์พยานโจทก์เบิกความแตกต่างกันขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า เงินรายนี้เป็นเงินขายข้าวที่นายเอกและนางกัลญาทำร่วมกัน ยังไม่ได้แบ่งกัน นางกัลญาในฐานะเจ้าของร่วมคนหนึ่งจึงมีสิทธิที่จะเป็นผู้เสียหายร้องทุกข์เพื่อดำเนินคดีติดตามเอาคืนมาได้ และศาลอุทธรณ์เชื่อเป็นความจริงว่าจำเลยเป็นผู้ลักเงินรายนี้จริง พิพากษายืนจำเลยฎีกาปัญหาข้อกฎหมายว่า นางกัลญาไม่ใช่ผู้เสียหาย และคดีเป็นเรื่องยักยอก ไม่ใช่ลักทรัพย์ ข้อเท็จจริงที่ศาลรับฟังแตกต่างกับฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้เงินจำนวน 2,006 บาทนี้จะเป็นเงินได้มาจากการขายข้าวที่นายเอกกับนางกัลญาทำร่วมกัน แต่ก็ได้ความว่ายังไม่ได้แบ่งเงินรายนี้ร่วมกัน นางกัลญาจึงเป็นผู้เสียหายมีสิทธิร้องทุกข์ได้ตามกฎหมาย ส่วนข้อที่จำเลยฎีกาว่าข้อเท็จจริงต่างกับฟ้องนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงที่ฟังยุติแล้วนั้น เป็นเรื่องที่จำเลยเรียกเอาเงินและทองมาใส่ถุงย่าม เพื่อเป็นสิริมงคลในการทำพิธีขึ้นบ้านใหม่ของนางกัลญา นางกัลญาจึงได้ห่อธนบัตรจำนวนเงิน 2,006 บาท และเอาสร้อยคอทองคำหนักหนึ่งบาทหนึ่งเส้นบรรจุใส่ในกล่องพลาสติกส่งให้จำเลย จำเลยเอาห่อเงินและกล่องบรรจุสายสร้อยดังกล่าวใส่ลงในถุงย่ามแล้วลงเรือนไป มีนายประสิทธิและนางกัลญาเดินตามหลัง ระหว่างเดินกันไปทางบ้านใหม่ของนางกัลญาเพื่อจะทำพิธีจำเลยล้วงเอาห่อธนบัตรไปเสีย เห็นได้ว่าเป็นการลักทรัพย์เพราะนางกัลญาเจ้าของทรัพย์มิได้สละการครอบครองให้จำเลย เขาเพียงแต่ให้จำเลยยึดถือไว้เป็นการชั่วคราว ดังนั้นการที่จำเลยเอาห่อธนบัตรนั้นไป จึงเป็นการลักทรัพย์หาใช่ยักยอกดังจำเลยกล่าวอ้างไม่ พิพากษายืน(เชื้อ คงคากุล-วิเชียร เศวตรุนทร์-เนิ่น กฤษณะเศรนี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2508 เวลากลางคืนหลังเที่ยงจำเลยบังอาจลักธนบัตรรวม 2,006 บาท นางกัลญา ส้อยบาง ไปโดยทุจริต ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335 กับขอให้ใช้ราคาทรัพย์นายโฮก พัวพันธ์ จำเลยให้การปฏิเสธนางกัลญา ส้อยบาง ผู้เสียหายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลอนุญาต ศาลชั้นต้นเชื่อว่าจำเลยเป็นผู้ลักเอาเงินนั้นไปจริง พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ลงโทษจำคุก จำเลย 6 เดือนและให้จำเลยใช้เงิน 2,006 บาท แก่เจ้าทรัพย์จำเลยอุทธรณ์ว่า เงิน 2,006 บาท เป็นของนายเอกบิดานางกัลญาตามคำเบิกความนางกัลญา ฉะนั้น นางกัลญาจึงไม่ใช่เจ้าทุกข์พยานโจทก์เบิกความแตกต่างกันขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า เงินรายนี้เป็นเงินขายข้าวที่นายเอกและนางกัลญาทำร่วมกัน ยังไม่ได้แบ่งกัน นางกัลญาในฐานะเจ้าของร่วมคนหนึ่งจึงมีสิทธิที่จะเป็นผู้เสียหายร้องทุกข์เพื่อดำเนินคดีติดตามเอาคืนมาได้ และศาลอุทธรณ์เชื่อเป็นความจริงว่าจำเลยเป็นผู้ลักเงินรายนี้จริง พิพากษายืนจำเลยฎีกาปัญหาข้อกฎหมายว่า นางกัลญาไม่ใช่ผู้เสียหาย และคดีเป็นเรื่องยักยอก ไม่ใช่ลักทรัพย์ ข้อเท็จจริงที่ศาลรับฟังแตกต่างกับฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้เงินจำนวน 2,006 บาทนี้จะเป็นเงินได้มาจากการขายข้าวที่นายเอกกับนางกัลญาทำร่วมกัน แต่ก็ได้ความว่ายังไม่ได้แบ่งเงินรายนี้ร่วมกัน นางกัลญาจึงเป็นผู้เสียหายมีสิทธิร้องทุกข์ได้ตามกฎหมาย ส่วนข้อที่จำเลยฎีกาว่าข้อเท็จจริงต่างกับฟ้องนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงที่ฟังยุติแล้วนั้น เป็นเรื่องที่จำเลยเรียกเอาเงินและทองมาใส่ถุงย่าม เพื่อเป็นสิริมงคลในการทำพิธีขึ้นบ้านใหม่ของนางกัลญา นางกัลญาจึงได้ห่อธนบัตรจำนวนเงิน 2,006 บาท และเอาสร้อยคอทองคำหนักหนึ่งบาทหนึ่งเส้นบรรจุใส่ในกล่องพลาสติกส่งให้จำเลย จำเลยเอาห่อเงินและกล่องบรรจุสายสร้อยดังกล่าวใส่ลงในถุงย่ามแล้วลงเรือนไป มีนายประสิทธิและนางกัลญาเดินตามหลัง ระหว่างเดินกันไปทางบ้านใหม่ของนางกัลญาเพื่อจะทำพิธีจำเลยล้วงเอาห่อธนบัตรไปเสีย เห็นได้ว่าเป็นการลักทรัพย์เพราะนางกัลญาเจ้าของทรัพย์มิได้สละการครอบครองให้จำเลย เขาเพียงแต่ให้จำเลยยึดถือไว้เป็นการชั่วคราว ดังนั้นการที่จำเลยเอาห่อธนบัตรนั้นไป จึงเป็นการลักทรัพย์หาใช่ยักยอกดังจำเลยกล่าวอ้างไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 321/2510อัยการจังหวัดลพบุรีโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นางกัลญา ส้อยบางโจทก์นายโฮก พัวพันธ์จำเลย ป.อ. ม. 335 ป.วิ.อ. ม. 1 (4) เงินที่ได้จากการขายข้าวซึ่งโจทก์ร่วมและบิดาทำร่วมกันเมื่อได้ความว่ายังไม่ได้แบ่งเงินรายนี้ระหว่างคนทั้งสองจึงต้องถือว่าทั้งบิดาและโจทก์ร่วมเป็นเจ้าของเงินรายนี้ร่วมกันอยู่ดังนี้ จึงต้องถือว่าโจทก์ร่วมเป็นผู้เสียหาย ย่อมมีสิทธิที่จะร้องทุกข์ได้ตามกฎหมาย คดีนี้ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้เรียกเอาเงินและทองมาใส่ถุงย่ามเพื่อเป็นสิริมงคลในการที่จำเลยจะทำพิธีขึ้นบ้านใหม่ของโจทก์ร่วมโจทก์ร่วมจึงได้ห่อธนบัตรจำนวนเงิน 2,006 บาท กับเอาสร้อยคอทองคำทองหนักหนึ่งบาทหนึ่งเส้นบรรจุใส่ในกล่องพลาสติกส่งให้จำเลยจำเลยเอาห่อเงินและกล่องบรรจุสายสร้อยดังกล่าวใส่ลงไปในถุงย่ามแล้วลงเรือนไป มีนายประสิทธิและโจทก์ร่วมเดินตามหลังระหว่างเดินกันไปทางบ้านใหม่ของโจทก์ร่วมเพื่อจะทำพิธี จำเลยล้วงเอาห่อธนบัตรนั้นไปเสีย จึงเห็นได้ว่าเป็นการลักทรัพย์เพราะโจทก์ร่วมเจ้าของทรัพย์ยังมิได้สละการครอบครองให้จำเลยเขาเพียงแต่ให้จำเลยยึดถือไว้เป็นการชั่วคราว ดังนี้ การที่จำเลยเอาห่อธนบัตรนั้นไป ย่อมมีความผิดฐานลักทรัพย์คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2508 เวลากลางคืนหลังเที่ยงจำเลยบังอาจลักธนบัตรรวม 2,006 บาท นางกัลญา ส้อยบาง ไปโดยทุจริต ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335 กับขอให้ใช้ราคาทรัพย์นายโฮก พัวพันธ์ จำเลยให้การปฏิเสธนางกัลญา ส้อยบาง ผู้เสียหายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลอนุญาต ศาลชั้นต้นเชื่อว่าจำเลยเป็นผู้ลักเอาเงินนั้นไปจริง พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ลงโทษจำคุก จำเลย 6 เดือนและให้จำเลยใช้เงิน 2,006 บาท แก่เจ้าทรัพย์จำเลยอุทธรณ์ว่า เงิน 2,006 บาท เป็นของนายเอกบิดานางกัลญาตามคำเบิกความนางกัลญา ฉะนั้น นางกัลญาจึงไม่ใช่เจ้าทุกข์พยานโจทก์เบิกความแตกต่างกันขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า เงินรายนี้เป็นเงินขายข้าวที่นายเอกและนางกัลญาทำร่วมกัน ยังไม่ได้แบ่งกัน นางกัลญาในฐานะเจ้าของร่วมคนหนึ่งจึงมีสิทธิที่จะเป็นผู้เสียหายร้องทุกข์เพื่อดำเนินคดีติดตามเอาคืนมาได้ และศาลอุทธรณ์เชื่อเป็นความจริงว่าจำเลยเป็นผู้ลักเงินรายนี้จริง พิพากษายืนจำเลยฎีกาปัญหาข้อกฎหมายว่า นางกัลญาไม่ใช่ผู้เสียหาย และคดีเป็นเรื่องยักยอก ไม่ใช่ลักทรัพย์ ข้อเท็จจริงที่ศาลรับฟังแตกต่างกับฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้เงินจำนวน 2,006 บาทนี้จะเป็นเงินได้มาจากการขายข้าวที่นายเอกกับนางกัลญาทำร่วมกัน แต่ก็ได้ความว่ายังไม่ได้แบ่งเงินรายนี้ร่วมกัน นางกัลญาจึงเป็นผู้เสียหายมีสิทธิร้องทุกข์ได้ตามกฎหมาย ส่วนข้อที่จำเลยฎีกาว่าข้อเท็จจริงต่างกับฟ้องนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงที่ฟังยุติแล้วนั้น เป็นเรื่องที่จำเลยเรียกเอาเงินและทองมาใส่ถุงย่าม เพื่อเป็นสิริมงคลในการทำพิธีขึ้นบ้านใหม่ของนางกัลญา นางกัลญาจึงได้ห่อธนบัตรจำนวนเงิน 2,006 บาท และเอาสร้อยคอทองคำหนักหนึ่งบาทหนึ่งเส้นบรรจุใส่ในกล่องพลาสติกส่งให้จำเลย จำเลยเอาห่อเงินและกล่องบรรจุสายสร้อยดังกล่าวใส่ลงในถุงย่ามแล้วลงเรือนไป มีนายประสิทธิและนางกัลญาเดินตามหลัง ระหว่างเดินกันไปทางบ้านใหม่ของนางกัลญาเพื่อจะทำพิธีจำเลยล้วงเอาห่อธนบัตรไปเสีย เห็นได้ว่าเป็นการลักทรัพย์เพราะนางกัลญาเจ้าของทรัพย์มิได้สละการครอบครองให้จำเลย เขาเพียงแต่ให้จำเลยยึดถือไว้เป็นการชั่วคราว ดังนั้นการที่จำเลยเอาห่อธนบัตรนั้นไป จึงเป็นการลักทรัพย์หาใช่ยักยอกดังจำเลยกล่าวอ้างไม่ พิพากษายืน(เชื้อ คงคากุล-วิเชียร เศวตรุนทร์-เนิ่น กฤษณะเศรนี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ