คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1111/2519หลักกฎหมาย: จำเลยใช้กำลังฉุดลากพาผู้เสียหายเข้าไปในป่าห่างทางประมาณ 10 วาเศษแล้วข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย การกระทำของจำเลยดังกล่าวเป็นความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารกระทงหนึ่งแล้ว และเป็นความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราอีกกระทงหนึ่งมิใช่เป็นความผิดฐานข่มขืนกระชำเราแต่เพียงกระทงเดียวโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๒ ตุลาคม ๒๕๑๗ เวลากลางวัน จำเลยได้กระทำผิดต่อกฎหมายหลายบทหลายกระทง ต่างกรรมต่างวาระกัน กล่าวคือ จำเลยได้พานางสาวกาญจน ศิริ อายุ ๑๗ ปีไปเพื่อการอนาจาร โดยใช้กำลังประทุษร้ายฉุดกระชากลากพาไปและได้ข่มขืนกระทำชำเรานางสาวกาญจนา ศิริ ซึ่งมิใช่ภรรยาตนจนสำเร็จความใคร่ ๑ครั้ง โดยจำเลยใช้มีดเป็นอาวุธ ขู่เข็ญจนอยู่ในภาวะไม่สามารถจะขัดขืนได้ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖,๒๘๔ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ ลงวันที่ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๑๔ ข้อ ๗,๑๐ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖,๒๘๔ ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ ๑๑ ลงวันที่ ๑๑ พฤศจิกายน ๒๕๑๔ ข้อ ๗,๑๐ ลงโทษฐานข่มขืนกระทำชำเรา ตามมาตรา ๒๗๖ วรรคแรก จำคุก ๖ ปี ฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจาร ตามมาตรา ๒๘๔ จำคุก ๔ ปี รวมโทษจำคุก ๑๐ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว เชื่อว่าจำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจริง แต่การกระทำของจำเลยไม่เข้าลักษณะความผิดพาหญิงไปเพื่อการอนาจาร คงมีความผิดฐานข่มขืนกระทำอนาจารกระทงเดียว พิพากษาแก้ เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจาร นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารด้วย จำเลยฎีกาว่า ไม่ได้กระทำผิดตามฟ้อง ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยใช้กำลังฉุดลากผู้เสียหายเข้าไปในป่าห่างทางประมาณ ๑๐ วาเศษแล้วข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย การกระทำของจำเลยดังกล่าวเป็นความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารกระทงหนึ่งแล้ว และเป็นความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราอีกกระทงหนึ่ง ที่ศาลอุทธรณ์เห็นว่าการกระทำของจำเลยยังไม่เข้าลักษณะเป็นความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย แต่ที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยในความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารโดยจำคุก ๔ ปีนั้น เห็นว่า เมื่อพิจารณาถึงพฤติการณ์ของจำเลยแล้วควรวางโทษจำเลยให้เบากว่าโทษที่ศาลชั้นต้นกหนด พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นว่าจำเลยมีความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๔ อีกกระทงหนึ่งจำคุก ๒ ปี นอกจากที่แก้ ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1111/2519พนักงานอัยการจังหวัดพระนครศรีธรรมราชโจทก์นายไว จงจิตรล. ป.อ. ม. 90, ม. 91, ม. 276, ม. 284จำเลยใช้กำลังฉุดลากพาผู้เสียหายเข้าไปในป่าห่างทางประมาณ 10 วาเศษแล้วข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย การกระทำของจำเลยดังกล่าวเป็นความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารกระทงหนึ่งแล้ว และเป็นความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราอีกกระทงหนึ่งมิใช่เป็นความผิดฐานข่มขืนกระชำเราแต่เพียงกระทงเดียวโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๒ ตุลาคม ๒๕๑๗ เวลากลางวัน จำเลยได้กระทำผิดต่อกฎหมายหลายบทหลายกระทง ต่างกรรมต่างวาระกัน กล่าวคือ จำเลยได้พานางสาวกาญจน ศิริ อายุ ๑๗ ปีไปเพื่อการอนาจาร โดยใช้กำลังประทุษร้ายฉุดกระชากลากพาไปและได้ข่มขืนกระทำชำเรานางสาวกาญจนา ศิริ ซึ่งมิใช่ภรรยาตนจนสำเร็จความใคร่ ๑ครั้ง โดยจำเลยใช้มีดเป็นอาวุธ ขู่เข็ญจนอยู่ในภาวะไม่สามารถจะขัดขืนได้ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖,๒๘๔ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ ลงวันที่ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๑๔ ข้อ ๗,๑๐ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖,๒๘๔ ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ ๑๑ ลงวันที่ ๑๑ พฤศจิกายน ๒๕๑๔ ข้อ ๗,๑๐ ลงโทษฐานข่มขืนกระทำชำเรา ตามมาตรา ๒๗๖ วรรคแรก จำคุก ๖ ปี ฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจาร ตามมาตรา ๒๘๔ จำคุก ๔ ปี รวมโทษจำคุก ๑๐ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว เชื่อว่าจำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจริง แต่การกระทำของจำเลยไม่เข้าลักษณะความผิดพาหญิงไปเพื่อการอนาจาร คงมีความผิดฐานข่มขืนกระทำอนาจารกระทงเดียว พิพากษาแก้ เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจาร นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารด้วย จำเลยฎีกาว่า ไม่ได้กระทำผิดตามฟ้อง ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยใช้กำลังฉุดลากผู้เสียหายเข้าไปในป่าห่างทางประมาณ ๑๐ วาเศษแล้วข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย การกระทำของจำเลยดังกล่าวเป็นความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารกระทงหนึ่งแล้ว และเป็นความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราอีกกระทงหนึ่ง ที่ศาลอุทธรณ์เห็นว่าการกระทำของจำเลยยังไม่เข้าลักษณะเป็นความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย แต่ที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยในความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารโดยจำคุก ๔ ปีนั้น เห็นว่า เมื่อพิจารณาถึงพฤติการณ์ของจำเลยแล้วควรวางโทษจำเลยให้เบากว่าโทษที่ศาลชั้นต้นกหนด พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นว่าจำเลยมีความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๔ อีกกระทงหนึ่งจำคุก ๒ ปี นอกจากที่แก้ ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สุจริต เสถียรกาล-ถนอม ครูไพศาล-แถม ดุลยสุข)ศาลจังหวัดนครศรีธรรมราช - นายอมร วีรวงศ์ศาลอุทธรณ์ - นายปชงค์ นาคพันธวงศ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๒ ตุลาคม ๒๕๑๗ เวลากลางวัน จำเลยได้กระทำผิดต่อกฎหมายหลายบทหลายกระทง ต่างกรรมต่างวาระกัน กล่าวคือ จำเลยได้พานางสาวกาญจน ศิริ อายุ ๑๗ ปีไปเพื่อการอนาจาร โดยใช้กำลังประทุษร้ายฉุดกระชากลากพาไปและได้ข่มขืนกระทำชำเรานางสาวกาญจนา ศิริ ซึ่งมิใช่ภรรยาตนจนสำเร็จความใคร่ ๑ครั้ง โดยจำเลยใช้มีดเป็นอาวุธ ขู่เข็ญจนอยู่ในภาวะไม่สามารถจะขัดขืนได้ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖,๒๘๔ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ ลงวันที่ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๑๔ ข้อ ๗,๑๐ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖,๒๘๔ ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ ๑๑ ลงวันที่ ๑๑ พฤศจิกายน ๒๕๑๔ ข้อ ๗,๑๐ ลงโทษฐานข่มขืนกระทำชำเรา ตามมาตรา ๒๗๖ วรรคแรก จำคุก ๖ ปี ฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจาร ตามมาตรา ๒๘๔ จำคุก ๔ ปี รวมโทษจำคุก ๑๐ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว เชื่อว่าจำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจริง แต่การกระทำของจำเลยไม่เข้าลักษณะความผิดพาหญิงไปเพื่อการอนาจาร คงมีความผิดฐานข่มขืนกระทำอนาจารกระทงเดียว พิพากษาแก้ เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจาร นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารด้วย จำเลยฎีกาว่า ไม่ได้กระทำผิดตามฟ้อง ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยใช้กำลังฉุดลากผู้เสียหายเข้าไปในป่าห่างทางประมาณ ๑๐ วาเศษแล้วข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย การกระทำของจำเลยดังกล่าวเป็นความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารกระทงหนึ่งแล้ว และเป็นความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราอีกกระทงหนึ่ง ที่ศาลอุทธรณ์เห็นว่าการกระทำของจำเลยยังไม่เข้าลักษณะเป็นความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย แต่ที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยในความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารโดยจำคุก ๔ ปีนั้น เห็นว่า เมื่อพิจารณาถึงพฤติการณ์ของจำเลยแล้วควรวางโทษจำเลยให้เบากว่าโทษที่ศาลชั้นต้นกหนด พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นว่าจำเลยมีความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๔ อีกกระทงหนึ่งจำคุก ๒ ปี นอกจากที่แก้ ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1111/2519พนักงานอัยการจังหวัดพระนครศรีธรรมราชโจทก์นายไว จงจิตรล. ป.อ. ม. 90, ม. 91, ม. 276, ม. 284จำเลยใช้กำลังฉุดลากพาผู้เสียหายเข้าไปในป่าห่างทางประมาณ 10 วาเศษแล้วข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย การกระทำของจำเลยดังกล่าวเป็นความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารกระทงหนึ่งแล้ว และเป็นความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราอีกกระทงหนึ่งมิใช่เป็นความผิดฐานข่มขืนกระชำเราแต่เพียงกระทงเดียวโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๒ ตุลาคม ๒๕๑๗ เวลากลางวัน จำเลยได้กระทำผิดต่อกฎหมายหลายบทหลายกระทง ต่างกรรมต่างวาระกัน กล่าวคือ จำเลยได้พานางสาวกาญจน ศิริ อายุ ๑๗ ปีไปเพื่อการอนาจาร โดยใช้กำลังประทุษร้ายฉุดกระชากลากพาไปและได้ข่มขืนกระทำชำเรานางสาวกาญจนา ศิริ ซึ่งมิใช่ภรรยาตนจนสำเร็จความใคร่ ๑ครั้ง โดยจำเลยใช้มีดเป็นอาวุธ ขู่เข็ญจนอยู่ในภาวะไม่สามารถจะขัดขืนได้ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖,๒๘๔ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ ลงวันที่ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๑๔ ข้อ ๗,๑๐ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖,๒๘๔ ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ ๑๑ ลงวันที่ ๑๑ พฤศจิกายน ๒๕๑๔ ข้อ ๗,๑๐ ลงโทษฐานข่มขืนกระทำชำเรา ตามมาตรา ๒๗๖ วรรคแรก จำคุก ๖ ปี ฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจาร ตามมาตรา ๒๘๔ จำคุก ๔ ปี รวมโทษจำคุก ๑๐ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว เชื่อว่าจำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจริง แต่การกระทำของจำเลยไม่เข้าลักษณะความผิดพาหญิงไปเพื่อการอนาจาร คงมีความผิดฐานข่มขืนกระทำอนาจารกระทงเดียว พิพากษาแก้ เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจาร นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารด้วย จำเลยฎีกาว่า ไม่ได้กระทำผิดตามฟ้อง ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยใช้กำลังฉุดลากผู้เสียหายเข้าไปในป่าห่างทางประมาณ ๑๐ วาเศษแล้วข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย การกระทำของจำเลยดังกล่าวเป็นความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารกระทงหนึ่งแล้ว และเป็นความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราอีกกระทงหนึ่ง ที่ศาลอุทธรณ์เห็นว่าการกระทำของจำเลยยังไม่เข้าลักษณะเป็นความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย แต่ที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยในความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารโดยจำคุก ๔ ปีนั้น เห็นว่า เมื่อพิจารณาถึงพฤติการณ์ของจำเลยแล้วควรวางโทษจำเลยให้เบากว่าโทษที่ศาลชั้นต้นกหนด พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นว่าจำเลยมีความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๔ อีกกระทงหนึ่งจำคุก ๒ ปี นอกจากที่แก้ ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สุจริต เสถียรกาล-ถนอม ครูไพศาล-แถม ดุลยสุข)ศาลจังหวัดนครศรีธรรมราช - นายอมร วีรวงศ์ศาลอุทธรณ์ - นายปชงค์ นาคพันธวงศ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ