คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 531/2491หลักกฎหมาย: สามีขายฝากที่นาสินสมรสไว้หลังได้ละทิ้งภรรยา ๆ ไม่มีเงิน จึงต้องขายนานี้ขาดแก่ผู้รับ เพื่อเอาเงินมาเลี้ยงบุตร+สัญญานี้จึงผูกพันธ์สินบริคนห์ตาม ป.พ.พ.ม.1480 - 1482 สามีจะบอกล้างมิได้โจทก์ขายฝากที่นาสินสมรส ๑ แปลง ให้แก่จำเลยเป็นเงิน ๕๐๐ บาท ต่อมาโจทก์ได้ละทิ้งนางหวองภรรยา ๆ จึงได้ขายที่พิพาทนี้แก่จำเลยโดยเพิ่มเงินอีก ๒๘๐ บาท โจทก์มาฟ้องขอให้ศาลทำลายสัญญาซื้อขาย และให้จำเลยรับไถ่นารายนี้ ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ละทิ้งนางหวอง ๆ จึงได้ขายที่พิพาทให้แก่จำเลย ป.พ.พ.มาตรา ๓๙(๒) อนุญาตให้หญิงมีสามีทำการผูกพันธ์สินบริคนห์ได้โดยมิต้องได้รับอนุญาตจากสามี เมื่อสามีละทิ้งตน นิติกรรมการซื้อขายระหว่างนางหวอง กับจำเลยจึงสมบูรณ์ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ไม่ได้ละทิ้งนางหว่อง จึงมีอำนาจบอกล้างสัญญาซื้อขายได้ พิพากษากลับว่า สัญญาซื้อขายเป็นโมฆะ ให้จำเลยรับไถ่นา จำเลยฎีกา ศาลฎีกา เชื่อว่าโจทก์ละทิ้งนางหวองจริงตามข้อวินิจฉัยชี้ขาดของศาลชั้นต้น นารายนี้ แม้จะฟังว่าเป็นสินสมรส แต่ก็ปรากฏว่านางหวองไม่มีเงิน จึงต้องขายนารายนี้เพื่อเอาเงินมาเลี้ยงบุตร และโจทก์ก็ได้อาศัยกินอยู่ด้วย สัญญาขายนี้จึงถูกพันธ์สินบริคนห์ตาม ป.พ.พ.ม. ๑๔๘๐ - ๑๔๘๒ โจทก์จะบอกล้างมิได้ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 531/2491นายเหอวโจทก์นายนาก ชั่งทองจำเลย ป.พ.พ. ม. 39 (2), ม. 491.สามีขายฝากที่นาสินสมรสไว้หลังได้ละทิ้งภรรยา ๆ ไม่มีเงิน จึงต้องขายนานี้ขาดแก่ผู้รับ เพื่อเอาเงินมาเลี้ยงบุตร+สัญญานี้จึงผูกพันธ์สินบริคนห์ตาม ป.พ.พ.ม.1480 - 1482 สามีจะบอกล้างมิได้โจทก์ขายฝากที่นาสินสมรส ๑ แปลง ให้แก่จำเลยเป็นเงิน ๕๐๐ บาท ต่อมาโจทก์ได้ละทิ้งนางหวองภรรยา ๆ จึงได้ขายที่พิพาทนี้แก่จำเลยโดยเพิ่มเงินอีก ๒๘๐ บาท โจทก์มาฟ้องขอให้ศาลทำลายสัญญาซื้อขาย และให้จำเลยรับไถ่นารายนี้ ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ละทิ้งนางหวอง ๆ จึงได้ขายที่พิพาทให้แก่จำเลย ป.พ.พ.มาตรา ๓๙(๒) อนุญาตให้หญิงมีสามีทำการผูกพันธ์สินบริคนห์ได้โดยมิต้องได้รับอนุญาตจากสามี เมื่อสามีละทิ้งตน นิติกรรมการซื้อขายระหว่างนางหวอง กับจำเลยจึงสมบูรณ์ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ไม่ได้ละทิ้งนางหว่อง จึงมีอำนาจบอกล้างสัญญาซื้อขายได้ พิพากษากลับว่า สัญญาซื้อขายเป็นโมฆะ ให้จำเลยรับไถ่นา จำเลยฎีกา ศาลฎีกา เชื่อว่าโจทก์ละทิ้งนางหวองจริงตามข้อวินิจฉัยชี้ขาดของศาลชั้นต้น นารายนี้ แม้จะฟังว่าเป็นสินสมรส แต่ก็ปรากฏว่านางหวองไม่มีเงิน จึงต้องขายนารายนี้เพื่อเอาเงินมาเลี้ยงบุตร และโจทก์ก็ได้อาศัยกินอยู่ด้วย สัญญาขายนี้จึงถูกพันธ์สินบริคนห์ตาม ป.พ.พ.ม. ๑๔๘๐ - ๑๔๘๒ โจทก์จะบอกล้างมิได้ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์(นาถปรีชา-ลัดพลีธรรมประคัลภ์-ธรรมบัณฑิต)ศาลชั้นต้น - นายสรนา สุทธิ+ศาลอุทธรณ์ - พระนิติกริตประภันย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ขายฝากที่นาสินสมรส ๑ แปลง ให้แก่จำเลยเป็นเงิน ๕๐๐ บาท ต่อมาโจทก์ได้ละทิ้งนางหวองภรรยา ๆ จึงได้ขายที่พิพาทนี้แก่จำเลยโดยเพิ่มเงินอีก ๒๘๐ บาท โจทก์มาฟ้องขอให้ศาลทำลายสัญญาซื้อขาย และให้จำเลยรับไถ่นารายนี้ ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ละทิ้งนางหวอง ๆ จึงได้ขายที่พิพาทให้แก่จำเลย ป.พ.พ.มาตรา ๓๙(๒) อนุญาตให้หญิงมีสามีทำการผูกพันธ์สินบริคนห์ได้โดยมิต้องได้รับอนุญาตจากสามี เมื่อสามีละทิ้งตน นิติกรรมการซื้อขายระหว่างนางหวอง กับจำเลยจึงสมบูรณ์ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ไม่ได้ละทิ้งนางหว่อง จึงมีอำนาจบอกล้างสัญญาซื้อขายได้ พิพากษากลับว่า สัญญาซื้อขายเป็นโมฆะ ให้จำเลยรับไถ่นา จำเลยฎีกา ศาลฎีกา เชื่อว่าโจทก์ละทิ้งนางหวองจริงตามข้อวินิจฉัยชี้ขาดของศาลชั้นต้น นารายนี้ แม้จะฟังว่าเป็นสินสมรส แต่ก็ปรากฏว่านางหวองไม่มีเงิน จึงต้องขายนารายนี้เพื่อเอาเงินมาเลี้ยงบุตร และโจทก์ก็ได้อาศัยกินอยู่ด้วย สัญญาขายนี้จึงถูกพันธ์สินบริคนห์ตาม ป.พ.พ.ม. ๑๔๘๐ - ๑๔๘๒ โจทก์จะบอกล้างมิได้ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 531/2491นายเหอวโจทก์นายนาก ชั่งทองจำเลย ป.พ.พ. ม. 39 (2), ม. 491.สามีขายฝากที่นาสินสมรสไว้หลังได้ละทิ้งภรรยา ๆ ไม่มีเงิน จึงต้องขายนานี้ขาดแก่ผู้รับ เพื่อเอาเงินมาเลี้ยงบุตร+สัญญานี้จึงผูกพันธ์สินบริคนห์ตาม ป.พ.พ.ม.1480 - 1482 สามีจะบอกล้างมิได้โจทก์ขายฝากที่นาสินสมรส ๑ แปลง ให้แก่จำเลยเป็นเงิน ๕๐๐ บาท ต่อมาโจทก์ได้ละทิ้งนางหวองภรรยา ๆ จึงได้ขายที่พิพาทนี้แก่จำเลยโดยเพิ่มเงินอีก ๒๘๐ บาท โจทก์มาฟ้องขอให้ศาลทำลายสัญญาซื้อขาย และให้จำเลยรับไถ่นารายนี้ ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ละทิ้งนางหวอง ๆ จึงได้ขายที่พิพาทให้แก่จำเลย ป.พ.พ.มาตรา ๓๙(๒) อนุญาตให้หญิงมีสามีทำการผูกพันธ์สินบริคนห์ได้โดยมิต้องได้รับอนุญาตจากสามี เมื่อสามีละทิ้งตน นิติกรรมการซื้อขายระหว่างนางหวอง กับจำเลยจึงสมบูรณ์ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ไม่ได้ละทิ้งนางหว่อง จึงมีอำนาจบอกล้างสัญญาซื้อขายได้ พิพากษากลับว่า สัญญาซื้อขายเป็นโมฆะ ให้จำเลยรับไถ่นา จำเลยฎีกา ศาลฎีกา เชื่อว่าโจทก์ละทิ้งนางหวองจริงตามข้อวินิจฉัยชี้ขาดของศาลชั้นต้น นารายนี้ แม้จะฟังว่าเป็นสินสมรส แต่ก็ปรากฏว่านางหวองไม่มีเงิน จึงต้องขายนารายนี้เพื่อเอาเงินมาเลี้ยงบุตร และโจทก์ก็ได้อาศัยกินอยู่ด้วย สัญญาขายนี้จึงถูกพันธ์สินบริคนห์ตาม ป.พ.พ.ม. ๑๔๘๐ - ๑๔๘๒ โจทก์จะบอกล้างมิได้ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์(นาถปรีชา-ลัดพลีธรรมประคัลภ์-ธรรมบัณฑิต)ศาลชั้นต้น - นายสรนา สุทธิ+ศาลอุทธรณ์ - พระนิติกริตประภันย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ