คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4095/2530หลักกฎหมาย: ประมวลรัษฎากร มาตรา 88 ทวิ (2) ซึ่งกำหนดว่าการประเมินภาษีการค้าให้กระทำได้ภายในสิบปีนับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลายื่นแบบแสดงรายการการค้า หมายความว่า ในกรณีที่มีกำหนดเวลาให้ยื่นแบบแสดงรายการการค้าไว้หลายวันก็ให้นับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลานั้น ส่วนในกรณีที่วันยื่นแบบแสดงรายการการค้าได้กำหนดไว้แน่นอนเป็นวันหนึ่งวันใดโดยเฉพาะเพียงวันเดียวแล้ว ก็ย่อมต้องถือว่าวันที่กำหนดไว้แน่นอนนั้นเป็นวันสุดท้าย การนับระยะเวลาจึงต้องเริ่มนับแต่วันที่ได้กำหนดไว้แน่นอนนั้นประกาศกระทรวงการคลังว่าด้วยภาษีการค้าเรื่องกำหนดเวลาการยื่นแบบแสดงรายการการค้าและการชำระภาษีการค้าของผู้นำเข้าที่ใช้บังคับอยู่ในขณะนั้นกำหนดให้ยื่นแบบแสดงรายการการค้าทุกครั้งที่มีการยื่นใบขนสินค้าตามกฎหมายว่าด้วยศุลกากรและชำระภาษีในวันนำเข้าซึ่งเป็นเพียงวันเดียวที่กำหนดไว้แน่นอนแล้วการนับระยะเวลาตามมาตรา 88 ทวิ (2) จึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันยื่นแบบแสดงรายการการค้าตามประกาศกระทรวงการคลังดังกล่าวในกรณีที่ผู้มีเอกสารสิทธิทางการฑูต ซื้อสินค้าจากคลังสินค้าทัณฑ์บนซึ่งไม่มีการยื่นแบบแสดงรายการการค้า แต่เปลี่ยนเป็นการยื่นบัญชีเล็ดเยอร์ใบประทวนของใช้ในบ้านเมืองแทนเมื่อจะปล่อยของออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ต้องถือว่าวันปล่อยของออกคือวันที่จะต้องยื่นแบบแสดงรายการการค้าตามประกาศกระทรวงการคลังดังกล่าวแม้โจทก์จะเป็นผู้นำเข้าสินค้าพิพาทและมีหน้าที่ต้องเสียภาษีตามที่เจ้าพนักงานประเมินแต่เจ้าพนักงานทำการประเมินและแจ้งการประเมินให้โจทก์ทราบเกินกว่า 10 ปีนับแต่วันปล่อยของออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บนการประเมินดังกล่าวจึงไม่ชอบด้วย มาตรา 88 ทวิ (2) แห่งประมวลรัษฎากร.โจทก์ฟ้องว่า เมื่อเดือนธันวาคม 2520 เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้มีแบบแจ้งการประเมินภาษีการค้าลงวันที่ 8 ธันวาคม2520 ถึงโจทก์เรียกเก็บภาษีการค้า เบี้ยปรับ เงินเพิ่ม และภาษีบำรุงเทศบาล สำหรับสุราต่างประเทศเป็นเงินรวม 167,850.30บาท โดยอ้างว่าโจทก์เป็นผู้นำเข้าเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2510โจทก์มิใช่ผู้นำเข้าสุราดังกล่าว โจทก์อุทธรณ์ต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ คณะกรรมการดังกล่าววินิจฉัยว่า การประเมินชอบแล้วแต่งดเก็บเบี้ยปรับภาษีการค้า และลดภาษีบำรุงเทศบาลลงคงเรียกเก็บภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลเป็นเงิน111,900.20 บาท โจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีจำนวนดังกล่าวทั้งการประเมินไม่ชอบด้วยประมวลรัษฎากร มาตรา 88 ทวิ (2) เนื่องจากเจ้าพนักงานประเมินแจ้งการประเมินให้โจทก์ทราบเกินกว่า 10ปีนับจากที่ได้นำสินค้าออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนการประเมินภาษีการค้าและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ดังกล่าว จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นผู้นำเข้าสินค้าพิพาท จึงมีหน้าที่ต้องเสียภาษีอากรขาเข้า ภาษีการค้า และภาษีบำรุงเทศบาล โจทก์ไม่ได้รับยกเว้นในการเสียภาษีอากรสำหรับสินค้าพิพาท เจ้าพนักงานประเมินมีอำนาจประเมินให้โจทก์เสียภาษีอากรตามฟ้องเจ้าพนักงานประเมินได้ทำการประเมินภายใน 10 ปี นับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลายื่นแบบแสดงรายการค้าสำหรับสินค้าพิพาทซึ่งโจทก์นำเข้ามาในราชอาณาจักร เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2510 การประเมินจึงไม่ขาดอายุความและชอบแล้ว ขอให้ยกฟ้อง ศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานที่ประเมินให้โจทก์เสียภาษีและให้เพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกา แผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า ตามประมวลรัษฎากร มาตรา88 ทวิ(2) มีความหมายว่าในกรณีที่มีกำหนดเวลาให้ยื่นแบบแสดงรายการการค้าไว้หลายวันก็ให้นับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลานั้น ส่วนในกรณีที่วันยื่นแบบแสดงรายการการค้าได้กำหนดไว้แน่นอนเป็นวันหนึ่งวันใดโดยเฉพาะเพียงวันเดียวแล้ว ก็ย่อมต้องถือว่าวันที่กำหนดไว้แน่นอนนั้นเป็นวันสุดท้ายตามความหมายในมาตรา 88 ทวิ (2) ดังกล่าวการนับระยะเวลาจึงต้องเริ่มนับแต่วันที่ได้กำหนดไว้แน่นอนนั้น คดีนี้เป็นการประเมินภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลสำหรับสินค้าที่นำเข้ามาในราชอาณาจักร ตามประกาศกระทรวงการคลังว่าด้วยภาษีการค้า เรื่องกำหนดเวลาการยื่นแบบแสดงรายการการค้าและการชำระภาษีการค้าของผู้นำเข้า ฉบับลงวันที่ 6 กรกฎาคม2509 ที่บังคับใช้อยู่ในขณะนั้น กำหนดไว้ว่าให้ยื่นแบบแสดงรายการการค้าทุกครั้งที่มีการยื่นใบขนสินค้าตามกฎหมายว่าด้วยศุลกากรและชำระภาษีในวันนำเข้า ซึ่งเป็นเพียงวันเดียวที่กำหนดไว้แน่นอนแล้วมิได้มีช่วงกำหนดเวลาหลายวันอันจะทำให้ถือว่าการประเมินเริ่มนับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลาดังที่โจทก์ฎีกา ดังนั้น การเริ่มนับระยะเวลาตามมาตรา 88 ทวิ (2) จึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันยื่นแบบแสดงรายการการค้าตามประกาศกระทรวงการคลังดังกล่าว ในคดีนี้เนื่องจากผู้มีเอกสิทธิทางการฑูตเป็นผู้ซื้อสินค้าพิพาท จึงไม่มีการยื่นแบบแสดงรายการการค้าแต่เปลี่ยนเป็นการยื่นบัญชีเล็ดเยอร์ ใบประทวนของใช้ในบ้านเมืองเอกสารหมาย ล.1 แทนเมื่อจะปล่อยของออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ซึ่งต้องถือว่าวันปล่อยของออกคือวันที่จะต้องยื่นแบบแสดงรายการการค้าตามประกาศกระทรวงการคลังดังกล่าวนั่นเอง ปรากฏว่าวันปล่อยสินค้าพิพาททุกรายการออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บนอยู่ในเดือนพฤศจิกายน 2510 ดังนั้นแม้จะฟังได้ตามฎีกาจำเลยว่าโจทก์เป็นผู้นำเข้าสินค้าพิพาท และมีหน้าที่ต้องเสียภาษีตามที่เจ้าพนักงานของจำเลยประเมิน แต่เจ้าพนักงานทำการประเมินและแจ้งการประเมินให้โจทก์ทราบเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2520 จึงเป็นเวลาเกินกว่าสิบปีแล้ว นับแต่วันปล่อยของออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ทำให้การประเมินดังกล่าวไม่ชอบด้วยมาตรา 88 ทวิ (2)แห่งประมวลรัษฎากร พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4095/2530บริษัท สี ลม จำกัดโจทก์กรมสรรพากรจำเลย ป.รัษฎากร ม. 88 ทวิ (2) พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 10 ทวิ ประกาศกระทรวงการคลัง ว่าด้วยภาษีการค้า เรื่องกำหนดเวลาการยื่นแบบแสดงรายการการค้าฯ ประมวลรัษฎากร มาตรา 88 ทวิ (2) ซึ่งกำหนดว่าการประเมินภาษีการค้าให้กระทำได้ภายในสิบปีนับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลายื่นแบบแสดงรายการการค้า หมายความว่า ในกรณีที่มีกำหนดเวลาให้ยื่นแบบแสดงรายการการค้าไว้หลายวันก็ให้นับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลานั้น ส่วนในกรณีที่วันยื่นแบบแสดงรายการการค้าได้กำหนดไว้แน่นอนเป็นวันหนึ่งวันใดโดยเฉพาะเพียงวันเดียวแล้ว ก็ย่อมต้องถือว่าวันที่กำหนดไว้แน่นอนนั้นเป็นวันสุดท้าย การนับระยะเวลาจึงต้องเริ่มนับแต่วันที่ได้กำหนดไว้แน่นอนนั้นประกาศกระทรวงการคลังว่าด้วยภาษีการค้าเรื่องกำหนดเวลาการยื่นแบบแสดงรายการการค้าและการชำระภาษีการค้าของผู้นำเข้าที่ใช้บังคับอยู่ในขณะนั้นกำหนดให้ยื่นแบบแสดงรายการการค้าทุกครั้งที่มีการยื่นใบขนสินค้าตามกฎหมายว่าด้วยศุลกากรและชำระภาษีในวันนำเข้าซึ่งเป็นเพียงวันเดียวที่กำหนดไว้แน่นอนแล้วการนับระยะเวลาตามมาตรา 88 ทวิ (2) จึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันยื่นแบบแสดงรายการการค้าตามประกาศกระทรวงการคลังดังกล่าวในกรณีที่ผู้มีเอกสารสิทธิทางการฑูต ซื้อสินค้าจากคลังสินค้าทัณฑ์บนซึ่งไม่มีการยื่นแบบแสดงรายการการค้า แต่เปลี่ยนเป็นการยื่นบัญชีเล็ดเยอร์ใบประทวนของใช้ในบ้านเมืองแทนเมื่อจะปล่อยของออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ต้องถือว่าวันปล่อยของออกคือวันที่จะต้องยื่นแบบแสดงรายการการค้าตามประกาศกระทรวงการคลังดังกล่าวแม้โจทก์จะเป็นผู้นำเข้าสินค้าพิพาทและมีหน้าที่ต้องเสียภาษีตามที่เจ้าพนักงานประเมินแต่เจ้าพนักงานทำการประเมินและแจ้งการประเมินให้โจทก์ทราบเกินกว่า 10 ปีนับแต่วันปล่อยของออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บนการประเมินดังกล่าวจึงไม่ชอบด้วย มาตรา 88 ทวิ (2) แห่งประมวลรัษฎากร.โจทก์ฟ้องว่า เมื่อเดือนธันวาคม 2520 เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้มีแบบแจ้งการประเมินภาษีการค้าลงวันที่ 8 ธันวาคม2520 ถึงโจทก์เรียกเก็บภาษีการค้า เบี้ยปรับ เงินเพิ่ม และภาษีบำรุงเทศบาล สำหรับสุราต่างประเทศเป็นเงินรวม 167,850.30บาท โดยอ้างว่าโจทก์เป็นผู้นำเข้าเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2510โจทก์มิใช่ผู้นำเข้าสุราดังกล่าว โจทก์อุทธรณ์ต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ คณะกรรมการดังกล่าววินิจฉัยว่า การประเมินชอบแล้วแต่งดเก็บเบี้ยปรับภาษีการค้า และลดภาษีบำรุงเทศบาลลงคงเรียกเก็บภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลเป็นเงิน111,900.20 บาท โจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีจำนวนดังกล่าวทั้งการประเมินไม่ชอบด้วยประมวลรัษฎากร มาตรา 88 ทวิ (2) เนื่องจากเจ้าพนักงานประเมินแจ้งการประเมินให้โจทก์ทราบเกินกว่า 10ปีนับจากที่ได้นำสินค้าออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนการประเมินภาษีการค้าและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ดังกล่าว จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นผู้นำเข้าสินค้าพิพาท จึงมีหน้าที่ต้องเสียภาษีอากรขาเข้า ภาษีการค้า และภาษีบำรุงเทศบาล โจทก์ไม่ได้รับยกเว้นในการเสียภาษีอากรสำหรับสินค้าพิพาท เจ้าพนักงานประเมินมีอำนาจประเมินให้โจทก์เสียภาษีอากรตามฟ้องเจ้าพนักงานประเมินได้ทำการประเมินภายใน 10 ปี นับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลายื่นแบบแสดงรายการค้าสำหรับสินค้าพิพาทซึ่งโจทก์นำเข้ามาในราชอาณาจักร เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2510 การประเมินจึงไม่ขาดอายุความและชอบแล้ว ขอให้ยกฟ้อง ศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานที่ประเมินให้โจทก์เสียภาษีและให้เพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกา แผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า ตามประมวลรัษฎากร มาตรา88 ทวิ(2) มีความหมายว่าในกรณีที่มีกำหนดเวลาให้ยื่นแบบแสดงรายการการค้าไว้หลายวันก็ให้นับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลานั้น ส่วนในกรณีที่วันยื่นแบบแสดงรายการการค้าได้กำหนดไว้แน่นอนเป็นวันหนึ่งวันใดโดยเฉพาะเพียงวันเดียวแล้ว ก็ย่อมต้องถือว่าวันที่กำหนดไว้แน่นอนนั้นเป็นวันสุดท้ายตามความหมายในมาตรา 88 ทวิ (2) ดังกล่าวการนับระยะเวลาจึงต้องเริ่มนับแต่วันที่ได้กำหนดไว้แน่นอนนั้น คดีนี้เป็นการประเมินภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลสำหรับสินค้าที่นำเข้ามาในราชอาณาจักร ตามประกาศกระทรวงการคลังว่าด้วยภาษีการค้า เรื่องกำหนดเวลาการยื่นแบบแสดงรายการการค้าและการชำระภาษีการค้าของผู้นำเข้า ฉบับลงวันที่ 6 กรกฎาคม2509 ที่บังคับใช้อยู่ในขณะนั้น กำหนดไว้ว่าให้ยื่นแบบแสดงรายการการค้าทุกครั้งที่มีการยื่นใบขนสินค้าตามกฎหมายว่าด้วยศุลกากรและชำระภาษีในวันนำเข้า ซึ่งเป็นเพียงวันเดียวที่กำหนดไว้แน่นอนแล้วมิได้มีช่วงกำหนดเวลาหลายวันอันจะทำให้ถือว่าการประเมินเริ่มนับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลาดังที่โจทก์ฎีกา ดังนั้น การเริ่มนับระยะเวลาตามมาตรา 88 ทวิ (2) จึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันยื่นแบบแสดงรายการการค้าตามประกาศกระทรวงการคลังดังกล่าว ในคดีนี้เนื่องจากผู้มีเอกสิทธิทางการฑูตเป็นผู้ซื้อสินค้าพิพาท จึงไม่มีการยื่นแบบแสดงรายการการค้าแต่เปลี่ยนเป็นการยื่นบัญชีเล็ดเยอร์ ใบประทวนของใช้ในบ้านเมืองเอกสารหมาย ล.1 แทนเมื่อจะปล่อยของออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ซึ่งต้องถือว่าวันปล่อยของออกคือวันที่จะต้องยื่นแบบแสดงรายการการค้าตามประกาศกระทรวงการคลังดังกล่าวนั่นเอง ปรากฏว่าวันปล่อยสินค้าพิพาททุกรายการออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บนอยู่ในเดือนพฤศจิกายน 2510 ดังนั้นแม้จะฟังได้ตามฎีกาจำเลยว่าโจทก์เป็นผู้นำเข้าสินค้าพิพาท และมีหน้าที่ต้องเสียภาษีตามที่เจ้าพนักงานของจำเลยประเมิน แต่เจ้าพนักงานทำการประเมินและแจ้งการประเมินให้โจทก์ทราบเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2520 จึงเป็นเวลาเกินกว่าสิบปีแล้ว นับแต่วันปล่อยของออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ทำให้การประเมินดังกล่าวไม่ชอบด้วยมาตรา 88 ทวิ (2)แห่งประมวลรัษฎากร พิพากษายืน.(ประวิทย์ ขัมภรัตน์-ชูเชิด รักตะบุตร์-สมศักดิ์ จูสวัสดิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อเดือนธันวาคม 2520 เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้มีแบบแจ้งการประเมินภาษีการค้าลงวันที่ 8 ธันวาคม2520 ถึงโจทก์เรียกเก็บภาษีการค้า เบี้ยปรับ เงินเพิ่ม และภาษีบำรุงเทศบาล สำหรับสุราต่างประเทศเป็นเงินรวม 167,850.30บาท โดยอ้างว่าโจทก์เป็นผู้นำเข้าเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2510โจทก์มิใช่ผู้นำเข้าสุราดังกล่าว โจทก์อุทธรณ์ต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ คณะกรรมการดังกล่าววินิจฉัยว่า การประเมินชอบแล้วแต่งดเก็บเบี้ยปรับภาษีการค้า และลดภาษีบำรุงเทศบาลลงคงเรียกเก็บภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลเป็นเงิน111,900.20 บาท โจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีจำนวนดังกล่าวทั้งการประเมินไม่ชอบด้วยประมวลรัษฎากร มาตรา 88 ทวิ (2) เนื่องจากเจ้าพนักงานประเมินแจ้งการประเมินให้โจทก์ทราบเกินกว่า 10ปีนับจากที่ได้นำสินค้าออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนการประเมินภาษีการค้าและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ดังกล่าว จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นผู้นำเข้าสินค้าพิพาท จึงมีหน้าที่ต้องเสียภาษีอากรขาเข้า ภาษีการค้า และภาษีบำรุงเทศบาล โจทก์ไม่ได้รับยกเว้นในการเสียภาษีอากรสำหรับสินค้าพิพาท เจ้าพนักงานประเมินมีอำนาจประเมินให้โจทก์เสียภาษีอากรตามฟ้องเจ้าพนักงานประเมินได้ทำการประเมินภายใน 10 ปี นับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลายื่นแบบแสดงรายการค้าสำหรับสินค้าพิพาทซึ่งโจทก์นำเข้ามาในราชอาณาจักร เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2510 การประเมินจึงไม่ขาดอายุความและชอบแล้ว ขอให้ยกฟ้อง ศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานที่ประเมินให้โจทก์เสียภาษีและให้เพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกา แผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า ตามประมวลรัษฎากร มาตรา88 ทวิ(2) มีความหมายว่าในกรณีที่มีกำหนดเวลาให้ยื่นแบบแสดงรายการการค้าไว้หลายวันก็ให้นับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลานั้น ส่วนในกรณีที่วันยื่นแบบแสดงรายการการค้าได้กำหนดไว้แน่นอนเป็นวันหนึ่งวันใดโดยเฉพาะเพียงวันเดียวแล้ว ก็ย่อมต้องถือว่าวันที่กำหนดไว้แน่นอนนั้นเป็นวันสุดท้ายตามความหมายในมาตรา 88 ทวิ (2) ดังกล่าวการนับระยะเวลาจึงต้องเริ่มนับแต่วันที่ได้กำหนดไว้แน่นอนนั้น คดีนี้เป็นการประเมินภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลสำหรับสินค้าที่นำเข้ามาในราชอาณาจักร ตามประกาศกระทรวงการคลังว่าด้วยภาษีการค้า เรื่องกำหนดเวลาการยื่นแบบแสดงรายการการค้าและการชำระภาษีการค้าของผู้นำเข้า ฉบับลงวันที่ 6 กรกฎาคม2509 ที่บังคับใช้อยู่ในขณะนั้น กำหนดไว้ว่าให้ยื่นแบบแสดงรายการการค้าทุกครั้งที่มีการยื่นใบขนสินค้าตามกฎหมายว่าด้วยศุลกากรและชำระภาษีในวันนำเข้า ซึ่งเป็นเพียงวันเดียวที่กำหนดไว้แน่นอนแล้วมิได้มีช่วงกำหนดเวลาหลายวันอันจะทำให้ถือว่าการประเมินเริ่มนับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลาดังที่โจทก์ฎีกา ดังนั้น การเริ่มนับระยะเวลาตามมาตรา 88 ทวิ (2) จึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันยื่นแบบแสดงรายการการค้าตามประกาศกระทรวงการคลังดังกล่าว ในคดีนี้เนื่องจากผู้มีเอกสิทธิทางการฑูตเป็นผู้ซื้อสินค้าพิพาท จึงไม่มีการยื่นแบบแสดงรายการการค้าแต่เปลี่ยนเป็นการยื่นบัญชีเล็ดเยอร์ ใบประทวนของใช้ในบ้านเมืองเอกสารหมาย ล.1 แทนเมื่อจะปล่อยของออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ซึ่งต้องถือว่าวันปล่อยของออกคือวันที่จะต้องยื่นแบบแสดงรายการการค้าตามประกาศกระทรวงการคลังดังกล่าวนั่นเอง ปรากฏว่าวันปล่อยสินค้าพิพาททุกรายการออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บนอยู่ในเดือนพฤศจิกายน 2510 ดังนั้นแม้จะฟังได้ตามฎีกาจำเลยว่าโจทก์เป็นผู้นำเข้าสินค้าพิพาท และมีหน้าที่ต้องเสียภาษีตามที่เจ้าพนักงานของจำเลยประเมิน แต่เจ้าพนักงานทำการประเมินและแจ้งการประเมินให้โจทก์ทราบเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2520 จึงเป็นเวลาเกินกว่าสิบปีแล้ว นับแต่วันปล่อยของออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ทำให้การประเมินดังกล่าวไม่ชอบด้วยมาตรา 88 ทวิ (2)แห่งประมวลรัษฎากร พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4095/2530บริษัท สี ลม จำกัดโจทก์กรมสรรพากรจำเลย ป.รัษฎากร ม. 88 ทวิ (2) พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 10 ทวิ ประกาศกระทรวงการคลัง ว่าด้วยภาษีการค้า เรื่องกำหนดเวลาการยื่นแบบแสดงรายการการค้าฯ ประมวลรัษฎากร มาตรา 88 ทวิ (2) ซึ่งกำหนดว่าการประเมินภาษีการค้าให้กระทำได้ภายในสิบปีนับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลายื่นแบบแสดงรายการการค้า หมายความว่า ในกรณีที่มีกำหนดเวลาให้ยื่นแบบแสดงรายการการค้าไว้หลายวันก็ให้นับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลานั้น ส่วนในกรณีที่วันยื่นแบบแสดงรายการการค้าได้กำหนดไว้แน่นอนเป็นวันหนึ่งวันใดโดยเฉพาะเพียงวันเดียวแล้ว ก็ย่อมต้องถือว่าวันที่กำหนดไว้แน่นอนนั้นเป็นวันสุดท้าย การนับระยะเวลาจึงต้องเริ่มนับแต่วันที่ได้กำหนดไว้แน่นอนนั้นประกาศกระทรวงการคลังว่าด้วยภาษีการค้าเรื่องกำหนดเวลาการยื่นแบบแสดงรายการการค้าและการชำระภาษีการค้าของผู้นำเข้าที่ใช้บังคับอยู่ในขณะนั้นกำหนดให้ยื่นแบบแสดงรายการการค้าทุกครั้งที่มีการยื่นใบขนสินค้าตามกฎหมายว่าด้วยศุลกากรและชำระภาษีในวันนำเข้าซึ่งเป็นเพียงวันเดียวที่กำหนดไว้แน่นอนแล้วการนับระยะเวลาตามมาตรา 88 ทวิ (2) จึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันยื่นแบบแสดงรายการการค้าตามประกาศกระทรวงการคลังดังกล่าวในกรณีที่ผู้มีเอกสารสิทธิทางการฑูต ซื้อสินค้าจากคลังสินค้าทัณฑ์บนซึ่งไม่มีการยื่นแบบแสดงรายการการค้า แต่เปลี่ยนเป็นการยื่นบัญชีเล็ดเยอร์ใบประทวนของใช้ในบ้านเมืองแทนเมื่อจะปล่อยของออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ต้องถือว่าวันปล่อยของออกคือวันที่จะต้องยื่นแบบแสดงรายการการค้าตามประกาศกระทรวงการคลังดังกล่าวแม้โจทก์จะเป็นผู้นำเข้าสินค้าพิพาทและมีหน้าที่ต้องเสียภาษีตามที่เจ้าพนักงานประเมินแต่เจ้าพนักงานทำการประเมินและแจ้งการประเมินให้โจทก์ทราบเกินกว่า 10 ปีนับแต่วันปล่อยของออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บนการประเมินดังกล่าวจึงไม่ชอบด้วย มาตรา 88 ทวิ (2) แห่งประมวลรัษฎากร.โจทก์ฟ้องว่า เมื่อเดือนธันวาคม 2520 เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้มีแบบแจ้งการประเมินภาษีการค้าลงวันที่ 8 ธันวาคม2520 ถึงโจทก์เรียกเก็บภาษีการค้า เบี้ยปรับ เงินเพิ่ม และภาษีบำรุงเทศบาล สำหรับสุราต่างประเทศเป็นเงินรวม 167,850.30บาท โดยอ้างว่าโจทก์เป็นผู้นำเข้าเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2510โจทก์มิใช่ผู้นำเข้าสุราดังกล่าว โจทก์อุทธรณ์ต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ คณะกรรมการดังกล่าววินิจฉัยว่า การประเมินชอบแล้วแต่งดเก็บเบี้ยปรับภาษีการค้า และลดภาษีบำรุงเทศบาลลงคงเรียกเก็บภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลเป็นเงิน111,900.20 บาท โจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีจำนวนดังกล่าวทั้งการประเมินไม่ชอบด้วยประมวลรัษฎากร มาตรา 88 ทวิ (2) เนื่องจากเจ้าพนักงานประเมินแจ้งการประเมินให้โจทก์ทราบเกินกว่า 10ปีนับจากที่ได้นำสินค้าออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนการประเมินภาษีการค้าและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ดังกล่าว จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นผู้นำเข้าสินค้าพิพาท จึงมีหน้าที่ต้องเสียภาษีอากรขาเข้า ภาษีการค้า และภาษีบำรุงเทศบาล โจทก์ไม่ได้รับยกเว้นในการเสียภาษีอากรสำหรับสินค้าพิพาท เจ้าพนักงานประเมินมีอำนาจประเมินให้โจทก์เสียภาษีอากรตามฟ้องเจ้าพนักงานประเมินได้ทำการประเมินภายใน 10 ปี นับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลายื่นแบบแสดงรายการค้าสำหรับสินค้าพิพาทซึ่งโจทก์นำเข้ามาในราชอาณาจักร เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2510 การประเมินจึงไม่ขาดอายุความและชอบแล้ว ขอให้ยกฟ้อง ศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานที่ประเมินให้โจทก์เสียภาษีและให้เพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกา แผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า ตามประมวลรัษฎากร มาตรา88 ทวิ(2) มีความหมายว่าในกรณีที่มีกำหนดเวลาให้ยื่นแบบแสดงรายการการค้าไว้หลายวันก็ให้นับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลานั้น ส่วนในกรณีที่วันยื่นแบบแสดงรายการการค้าได้กำหนดไว้แน่นอนเป็นวันหนึ่งวันใดโดยเฉพาะเพียงวันเดียวแล้ว ก็ย่อมต้องถือว่าวันที่กำหนดไว้แน่นอนนั้นเป็นวันสุดท้ายตามความหมายในมาตรา 88 ทวิ (2) ดังกล่าวการนับระยะเวลาจึงต้องเริ่มนับแต่วันที่ได้กำหนดไว้แน่นอนนั้น คดีนี้เป็นการประเมินภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลสำหรับสินค้าที่นำเข้ามาในราชอาณาจักร ตามประกาศกระทรวงการคลังว่าด้วยภาษีการค้า เรื่องกำหนดเวลาการยื่นแบบแสดงรายการการค้าและการชำระภาษีการค้าของผู้นำเข้า ฉบับลงวันที่ 6 กรกฎาคม2509 ที่บังคับใช้อยู่ในขณะนั้น กำหนดไว้ว่าให้ยื่นแบบแสดงรายการการค้าทุกครั้งที่มีการยื่นใบขนสินค้าตามกฎหมายว่าด้วยศุลกากรและชำระภาษีในวันนำเข้า ซึ่งเป็นเพียงวันเดียวที่กำหนดไว้แน่นอนแล้วมิได้มีช่วงกำหนดเวลาหลายวันอันจะทำให้ถือว่าการประเมินเริ่มนับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลาดังที่โจทก์ฎีกา ดังนั้น การเริ่มนับระยะเวลาตามมาตรา 88 ทวิ (2) จึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันยื่นแบบแสดงรายการการค้าตามประกาศกระทรวงการคลังดังกล่าว ในคดีนี้เนื่องจากผู้มีเอกสิทธิทางการฑูตเป็นผู้ซื้อสินค้าพิพาท จึงไม่มีการยื่นแบบแสดงรายการการค้าแต่เปลี่ยนเป็นการยื่นบัญชีเล็ดเยอร์ ใบประทวนของใช้ในบ้านเมืองเอกสารหมาย ล.1 แทนเมื่อจะปล่อยของออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ซึ่งต้องถือว่าวันปล่อยของออกคือวันที่จะต้องยื่นแบบแสดงรายการการค้าตามประกาศกระทรวงการคลังดังกล่าวนั่นเอง ปรากฏว่าวันปล่อยสินค้าพิพาททุกรายการออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บนอยู่ในเดือนพฤศจิกายน 2510 ดังนั้นแม้จะฟังได้ตามฎีกาจำเลยว่าโจทก์เป็นผู้นำเข้าสินค้าพิพาท และมีหน้าที่ต้องเสียภาษีตามที่เจ้าพนักงานของจำเลยประเมิน แต่เจ้าพนักงานทำการประเมินและแจ้งการประเมินให้โจทก์ทราบเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2520 จึงเป็นเวลาเกินกว่าสิบปีแล้ว นับแต่วันปล่อยของออกจากคลังสินค้าทัณฑ์บน ทำให้การประเมินดังกล่าวไม่ชอบด้วยมาตรา 88 ทวิ (2)แห่งประมวลรัษฎากร พิพากษายืน.(ประวิทย์ ขัมภรัตน์-ชูเชิด รักตะบุตร์-สมศักดิ์ จูสวัสดิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ