คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1619/2537หลักกฎหมาย: คืนเกิดเหตุเวลาประมาณ 2 นาฬิกา สุนัขในบ้านจำเลยเห่าจำเลยรู้สึกตัวลุกออกจากบ้านเห็นโจทก์ร่วม สำคัญผิดว่าเป็นคนร้าย ซึ่งเป็นภยันตรายที่เกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมายและเป็นภยันตรายใกล้จะถึง จำเลยจึงมีสิทธิที่จะป้องกันได้แต่การที่จำเลยคว้ามีดพร้าสำหรับดายหญ้ายาว110ซม. ฟันโจทก์ร่วมถูกที่ศีรษะ 2 แผล กระโหลกศีรษะแตกและถูกข้อศอกข้างละ 1 แผลโดยไม่ปรากฏแน่ชัดว่าโจทก์ร่วมมีอาวุธอะไร และจะได้กระทำการประทุษร้ายจำเลยอย่างไร การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าโดยป้องกันเกินกว่ากรณีแห่งการจำต้องกระทำเพื่อป้องกันโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80, 33 ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณา นายบุญเชิด ท้วมเสน ผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 ลงโทษจำคุก 12 ปี ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า ตามวันเวลาเกิดเหตุ จำเลยได้ใช้มีดพร้าของกลางทั้งตัวมีดและด้ามยาว 110 เซนติเมตร ฟันทำร้ายโจทก์ร่วมถูกที่ศีรษะและข้อศอกทั้งสองข้าง ปรากฏบาดแผลตามภาพถ่ายหมาย จ.4 ใบแสดงความคิดเห็นแพทย์และใบความเห็นแพทย์ตามเอกสารหมาย จ.5 และ จ.6ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยมีว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้องหรือไม่จึงเป็นที่แน่ชัดว่า เหตุเกิดในบริเวณใกล้บ้านจำเลยพฤติการณ์แห่งคดีจึงมีเหตุผลให้เชื่อได้ว่า คืนเกิดเหตุเวลาประมาณ 2 นาฬิกาโจทก์ร่วมออกจากบ้านของตนไปทางบ้านจำเลยซึ่งห่างกันประมาณ40 เมตร และได้เข้าไปในบริเวณบ้านของจำเลย สุนัขในบ้านของจำเลยเห่า จำเลยรู้สึกตัวลุกออกจากบ้านเห็นโจทก์ร่วมสำคัญผิดว่าโจทก์ร่วมเป็นคนร้าย ซึ่งเป็นภยันตรายที่เกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมายและเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึงจำเลยจึงเกิดสิทธิที่จะป้องกันได้ แต่การที่จำเลยคว้ามีดพร้าสำหรับดายหญ้ายาว110 เซนติเมตร ตรงไปหาโจทก์ร่วมและฟันโจทก์ร่วมถูกที่ศีรษะ 2 แผลกะโหลกศีรษะแตกและถูกข้อศอกข้างละ 1 แผล โดยไม่ปรากฏแน่ชัดว่าโจทก์ร่วมมีอาวุธอะไรและจะได้กระทำการประทุษร้ายจำเลยอย่างไรจำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าโดยป้องกันเกินกว่ากรณีแห่งการจำต้องกระทำเพื่อป้องกัน"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 80, 69, 62 วรรคหนึ่ง จำคุก 2 ปีโทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1619/2537พนักงานอัยการ จังหวัด สมุทรปราการโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นาย บุญ เชิด ท้วมเสนโจทก์นาย ประสาน สุข สำราญจำเลย ป.อ. ม. 62, ม. 69 คืนเกิดเหตุเวลาประมาณ 2 นาฬิกา สุนัขในบ้านจำเลยเห่าจำเลยรู้สึกตัวลุกออกจากบ้านเห็นโจทก์ร่วม สำคัญผิดว่าเป็นคนร้าย ซึ่งเป็นภยันตรายที่เกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมายและเป็นภยันตรายใกล้จะถึง จำเลยจึงมีสิทธิที่จะป้องกันได้แต่การที่จำเลยคว้ามีดพร้าสำหรับดายหญ้ายาว110ซม. ฟันโจทก์ร่วมถูกที่ศีรษะ 2 แผล กระโหลกศีรษะแตกและถูกข้อศอกข้างละ 1 แผลโดยไม่ปรากฏแน่ชัดว่าโจทก์ร่วมมีอาวุธอะไร และจะได้กระทำการประทุษร้ายจำเลยอย่างไร การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าโดยป้องกันเกินกว่ากรณีแห่งการจำต้องกระทำเพื่อป้องกันโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80, 33 ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณา นายบุญเชิด ท้วมเสน ผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 ลงโทษจำคุก 12 ปี ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า ตามวันเวลาเกิดเหตุ จำเลยได้ใช้มีดพร้าของกลางทั้งตัวมีดและด้ามยาว 110 เซนติเมตร ฟันทำร้ายโจทก์ร่วมถูกที่ศีรษะและข้อศอกทั้งสองข้าง ปรากฏบาดแผลตามภาพถ่ายหมาย จ.4 ใบแสดงความคิดเห็นแพทย์และใบความเห็นแพทย์ตามเอกสารหมาย จ.5 และ จ.6ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยมีว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้องหรือไม่จึงเป็นที่แน่ชัดว่า เหตุเกิดในบริเวณใกล้บ้านจำเลยพฤติการณ์แห่งคดีจึงมีเหตุผลให้เชื่อได้ว่า คืนเกิดเหตุเวลาประมาณ 2 นาฬิกาโจทก์ร่วมออกจากบ้านของตนไปทางบ้านจำเลยซึ่งห่างกันประมาณ40 เมตร และได้เข้าไปในบริเวณบ้านของจำเลย สุนัขในบ้านของจำเลยเห่า จำเลยรู้สึกตัวลุกออกจากบ้านเห็นโจทก์ร่วมสำคัญผิดว่าโจทก์ร่วมเป็นคนร้าย ซึ่งเป็นภยันตรายที่เกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมายและเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึงจำเลยจึงเกิดสิทธิที่จะป้องกันได้ แต่การที่จำเลยคว้ามีดพร้าสำหรับดายหญ้ายาว110 เซนติเมตร ตรงไปหาโจทก์ร่วมและฟันโจทก์ร่วมถูกที่ศีรษะ 2 แผลกะโหลกศีรษะแตกและถูกข้อศอกข้างละ 1 แผล โดยไม่ปรากฏแน่ชัดว่าโจทก์ร่วมมีอาวุธอะไรและจะได้กระทำการประทุษร้ายจำเลยอย่างไรจำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าโดยป้องกันเกินกว่ากรณีแห่งการจำต้องกระทำเพื่อป้องกัน"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 80, 69, 62 วรรคหนึ่ง จำคุก 2 ปีโทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สมภพ โชติกวณิชย์-ประสิทธิ์ แสนศิริ-ทวิช กำเนิดเพ็ชร์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80, 33 ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณา นายบุญเชิด ท้วมเสน ผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 ลงโทษจำคุก 12 ปี ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า ตามวันเวลาเกิดเหตุ จำเลยได้ใช้มีดพร้าของกลางทั้งตัวมีดและด้ามยาว 110 เซนติเมตร ฟันทำร้ายโจทก์ร่วมถูกที่ศีรษะและข้อศอกทั้งสองข้าง ปรากฏบาดแผลตามภาพถ่ายหมาย จ.4 ใบแสดงความคิดเห็นแพทย์และใบความเห็นแพทย์ตามเอกสารหมาย จ.5 และ จ.6ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยมีว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้องหรือไม่จึงเป็นที่แน่ชัดว่า เหตุเกิดในบริเวณใกล้บ้านจำเลยพฤติการณ์แห่งคดีจึงมีเหตุผลให้เชื่อได้ว่า คืนเกิดเหตุเวลาประมาณ 2 นาฬิกาโจทก์ร่วมออกจากบ้านของตนไปทางบ้านจำเลยซึ่งห่างกันประมาณ40 เมตร และได้เข้าไปในบริเวณบ้านของจำเลย สุนัขในบ้านของจำเลยเห่า จำเลยรู้สึกตัวลุกออกจากบ้านเห็นโจทก์ร่วมสำคัญผิดว่าโจทก์ร่วมเป็นคนร้าย ซึ่งเป็นภยันตรายที่เกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมายและเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึงจำเลยจึงเกิดสิทธิที่จะป้องกันได้ แต่การที่จำเลยคว้ามีดพร้าสำหรับดายหญ้ายาว110 เซนติเมตร ตรงไปหาโจทก์ร่วมและฟันโจทก์ร่วมถูกที่ศีรษะ 2 แผลกะโหลกศีรษะแตกและถูกข้อศอกข้างละ 1 แผล โดยไม่ปรากฏแน่ชัดว่าโจทก์ร่วมมีอาวุธอะไรและจะได้กระทำการประทุษร้ายจำเลยอย่างไรจำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าโดยป้องกันเกินกว่ากรณีแห่งการจำต้องกระทำเพื่อป้องกัน"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 80, 69, 62 วรรคหนึ่ง จำคุก 2 ปีโทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1619/2537พนักงานอัยการ จังหวัด สมุทรปราการโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นาย บุญ เชิด ท้วมเสนโจทก์นาย ประสาน สุข สำราญจำเลย ป.อ. ม. 62, ม. 69 คืนเกิดเหตุเวลาประมาณ 2 นาฬิกา สุนัขในบ้านจำเลยเห่าจำเลยรู้สึกตัวลุกออกจากบ้านเห็นโจทก์ร่วม สำคัญผิดว่าเป็นคนร้าย ซึ่งเป็นภยันตรายที่เกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมายและเป็นภยันตรายใกล้จะถึง จำเลยจึงมีสิทธิที่จะป้องกันได้แต่การที่จำเลยคว้ามีดพร้าสำหรับดายหญ้ายาว110ซม. ฟันโจทก์ร่วมถูกที่ศีรษะ 2 แผล กระโหลกศีรษะแตกและถูกข้อศอกข้างละ 1 แผลโดยไม่ปรากฏแน่ชัดว่าโจทก์ร่วมมีอาวุธอะไร และจะได้กระทำการประทุษร้ายจำเลยอย่างไร การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าโดยป้องกันเกินกว่ากรณีแห่งการจำต้องกระทำเพื่อป้องกันโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80, 33 ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณา นายบุญเชิด ท้วมเสน ผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 ลงโทษจำคุก 12 ปี ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า ตามวันเวลาเกิดเหตุ จำเลยได้ใช้มีดพร้าของกลางทั้งตัวมีดและด้ามยาว 110 เซนติเมตร ฟันทำร้ายโจทก์ร่วมถูกที่ศีรษะและข้อศอกทั้งสองข้าง ปรากฏบาดแผลตามภาพถ่ายหมาย จ.4 ใบแสดงความคิดเห็นแพทย์และใบความเห็นแพทย์ตามเอกสารหมาย จ.5 และ จ.6ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยมีว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้องหรือไม่จึงเป็นที่แน่ชัดว่า เหตุเกิดในบริเวณใกล้บ้านจำเลยพฤติการณ์แห่งคดีจึงมีเหตุผลให้เชื่อได้ว่า คืนเกิดเหตุเวลาประมาณ 2 นาฬิกาโจทก์ร่วมออกจากบ้านของตนไปทางบ้านจำเลยซึ่งห่างกันประมาณ40 เมตร และได้เข้าไปในบริเวณบ้านของจำเลย สุนัขในบ้านของจำเลยเห่า จำเลยรู้สึกตัวลุกออกจากบ้านเห็นโจทก์ร่วมสำคัญผิดว่าโจทก์ร่วมเป็นคนร้าย ซึ่งเป็นภยันตรายที่เกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมายและเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึงจำเลยจึงเกิดสิทธิที่จะป้องกันได้ แต่การที่จำเลยคว้ามีดพร้าสำหรับดายหญ้ายาว110 เซนติเมตร ตรงไปหาโจทก์ร่วมและฟันโจทก์ร่วมถูกที่ศีรษะ 2 แผลกะโหลกศีรษะแตกและถูกข้อศอกข้างละ 1 แผล โดยไม่ปรากฏแน่ชัดว่าโจทก์ร่วมมีอาวุธอะไรและจะได้กระทำการประทุษร้ายจำเลยอย่างไรจำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าโดยป้องกันเกินกว่ากรณีแห่งการจำต้องกระทำเพื่อป้องกัน"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 80, 69, 62 วรรคหนึ่ง จำคุก 2 ปีโทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สมภพ โชติกวณิชย์-ประสิทธิ์ แสนศิริ-ทวิช กำเนิดเพ็ชร์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ