คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 673/2510หลักกฎหมาย: การที่โจทก์ท้าให้จำเลยฟันเพื่อทดลองคาถาอาคมซึ่งตนเชื่อถือและอวดอ้างว่าตนอยู่คงนั้น เป็นการที่โจทก์ได้ยอมหรือสมัครใจให้ จำเลยทำต่อร่างกาย เป็นการยอมรับผลเสียหายที่จะเกิดขึ้นแก่ตนเอง ตามกฎหมายจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้รับความเสียหาย โจทก์จึงฟ้องจำเลย ให้รับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์ไม่ได้ (วินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ครั้งที่ 15/2510)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดฟันทำร้ายโจทก์ จนโจทก์ได้รับอันตรายสาหัสทุพพลภาพป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่า 20 วันและประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า 20 วัน ป่วยเจ็บเรื้อรังแขนอาจพิการตลอดชีวิต ศาลมณฑลทหารบกที่ 5 พิพากษาลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกาย ขอให้ศาลบังคับจำเลยใช้ค่าเสียหาย 36,834 บาทจำเลยให้การว่า ได้ใช้มีดพร้าฟันทำร้ายร่างกายโจทก์จริงต่อสู้ว่าโจทก์เสพสุรามึนเมาแล้วอวดอ้างว่าเป็นผู้อยู่คงกระพันฟันไม่เข้า ให้จำเลยลองฟัน จำเลยไม่ต้องรับผิดศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์ยอมให้จำเลยฟัน ไม่เป็นการละเมิดพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการละเมิด พิพากษากลับ ให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนเป็นเงิน 1,044 บาท กับดอกเบี้ยโจทก์ฎีกา จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่ศาลล่างทั้งสองฟังว่าจำเลยฟันโจทก์เพราะโจทก์อ้างว่าเป็นผู้อยู่คงและท้าทายให้จำเลยลองฟันดู จำเลยจึงฟันชอบด้วยรูปคดีแล้วปัญหามีว่า จำเลยจะต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์หรือไม่ศาลฎีกาได้วินิจฉัยปัญหาข้อนี้โดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่า การที่โจทก์ท้าให้จำเลยฟันเพื่อทดลองคาถาซึ่งตนเชื่อถือและอวดอ้างว่าตนอยู่คงนั้น เป็นการที่โจทก์ได้ยอมหรือสมัครใจให้จำเลยทำต่อร่างกายตน เป็นการยอมรับผลเสียหายที่จะเกิดขึ้นแก่ตนเอง ตามกฎหมายจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้รับความเสียหาย โจทก์จึงฟ้องจำเลยให้รับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์ไม่ได้พิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 673/2510นายน่วม เหตุทองโจทก์นายฉ้ง คล้ายสมบัติจำเลย ป.พ.พ. ม. 420 การที่โจทก์ท้าให้จำเลยฟันเพื่อทดลองคาถาอาคมซึ่งตนเชื่อถือและอวดอ้างว่าตนอยู่คงนั้น เป็นการที่โจทก์ได้ยอมหรือสมัครใจให้ จำเลยทำต่อร่างกาย เป็นการยอมรับผลเสียหายที่จะเกิดขึ้นแก่ตนเอง ตามกฎหมายจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้รับความเสียหาย โจทก์จึงฟ้องจำเลย ให้รับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์ไม่ได้ (วินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ครั้งที่ 15/2510)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดฟันทำร้ายโจทก์ จนโจทก์ได้รับอันตรายสาหัสทุพพลภาพป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่า 20 วันและประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า 20 วัน ป่วยเจ็บเรื้อรังแขนอาจพิการตลอดชีวิต ศาลมณฑลทหารบกที่ 5 พิพากษาลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกาย ขอให้ศาลบังคับจำเลยใช้ค่าเสียหาย 36,834 บาทจำเลยให้การว่า ได้ใช้มีดพร้าฟันทำร้ายร่างกายโจทก์จริงต่อสู้ว่าโจทก์เสพสุรามึนเมาแล้วอวดอ้างว่าเป็นผู้อยู่คงกระพันฟันไม่เข้า ให้จำเลยลองฟัน จำเลยไม่ต้องรับผิดศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์ยอมให้จำเลยฟัน ไม่เป็นการละเมิดพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการละเมิด พิพากษากลับ ให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนเป็นเงิน 1,044 บาท กับดอกเบี้ยโจทก์ฎีกา จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่ศาลล่างทั้งสองฟังว่าจำเลยฟันโจทก์เพราะโจทก์อ้างว่าเป็นผู้อยู่คงและท้าทายให้จำเลยลองฟันดู จำเลยจึงฟันชอบด้วยรูปคดีแล้วปัญหามีว่า จำเลยจะต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์หรือไม่ศาลฎีกาได้วินิจฉัยปัญหาข้อนี้โดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่า การที่โจทก์ท้าให้จำเลยฟันเพื่อทดลองคาถาซึ่งตนเชื่อถือและอวดอ้างว่าตนอยู่คงนั้น เป็นการที่โจทก์ได้ยอมหรือสมัครใจให้จำเลยทำต่อร่างกายตน เป็นการยอมรับผลเสียหายที่จะเกิดขึ้นแก่ตนเอง ตามกฎหมายจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้รับความเสียหาย โจทก์จึงฟ้องจำเลยให้รับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์ไม่ได้พิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(ไฉน บุญยก-จิตติ ติงศภัทิย์-วิเชียร เศวตรุนทร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดฟันทำร้ายโจทก์ จนโจทก์ได้รับอันตรายสาหัสทุพพลภาพป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่า 20 วันและประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า 20 วัน ป่วยเจ็บเรื้อรังแขนอาจพิการตลอดชีวิต ศาลมณฑลทหารบกที่ 5 พิพากษาลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกาย ขอให้ศาลบังคับจำเลยใช้ค่าเสียหาย 36,834 บาทจำเลยให้การว่า ได้ใช้มีดพร้าฟันทำร้ายร่างกายโจทก์จริงต่อสู้ว่าโจทก์เสพสุรามึนเมาแล้วอวดอ้างว่าเป็นผู้อยู่คงกระพันฟันไม่เข้า ให้จำเลยลองฟัน จำเลยไม่ต้องรับผิดศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์ยอมให้จำเลยฟัน ไม่เป็นการละเมิดพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการละเมิด พิพากษากลับ ให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนเป็นเงิน 1,044 บาท กับดอกเบี้ยโจทก์ฎีกา จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่ศาลล่างทั้งสองฟังว่าจำเลยฟันโจทก์เพราะโจทก์อ้างว่าเป็นผู้อยู่คงและท้าทายให้จำเลยลองฟันดู จำเลยจึงฟันชอบด้วยรูปคดีแล้วปัญหามีว่า จำเลยจะต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์หรือไม่ศาลฎีกาได้วินิจฉัยปัญหาข้อนี้โดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่า การที่โจทก์ท้าให้จำเลยฟันเพื่อทดลองคาถาซึ่งตนเชื่อถือและอวดอ้างว่าตนอยู่คงนั้น เป็นการที่โจทก์ได้ยอมหรือสมัครใจให้จำเลยทำต่อร่างกายตน เป็นการยอมรับผลเสียหายที่จะเกิดขึ้นแก่ตนเอง ตามกฎหมายจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้รับความเสียหาย โจทก์จึงฟ้องจำเลยให้รับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์ไม่ได้พิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 673/2510นายน่วม เหตุทองโจทก์นายฉ้ง คล้ายสมบัติจำเลย ป.พ.พ. ม. 420 การที่โจทก์ท้าให้จำเลยฟันเพื่อทดลองคาถาอาคมซึ่งตนเชื่อถือและอวดอ้างว่าตนอยู่คงนั้น เป็นการที่โจทก์ได้ยอมหรือสมัครใจให้ จำเลยทำต่อร่างกาย เป็นการยอมรับผลเสียหายที่จะเกิดขึ้นแก่ตนเอง ตามกฎหมายจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้รับความเสียหาย โจทก์จึงฟ้องจำเลย ให้รับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์ไม่ได้ (วินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ครั้งที่ 15/2510)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดฟันทำร้ายโจทก์ จนโจทก์ได้รับอันตรายสาหัสทุพพลภาพป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่า 20 วันและประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า 20 วัน ป่วยเจ็บเรื้อรังแขนอาจพิการตลอดชีวิต ศาลมณฑลทหารบกที่ 5 พิพากษาลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกาย ขอให้ศาลบังคับจำเลยใช้ค่าเสียหาย 36,834 บาทจำเลยให้การว่า ได้ใช้มีดพร้าฟันทำร้ายร่างกายโจทก์จริงต่อสู้ว่าโจทก์เสพสุรามึนเมาแล้วอวดอ้างว่าเป็นผู้อยู่คงกระพันฟันไม่เข้า ให้จำเลยลองฟัน จำเลยไม่ต้องรับผิดศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์ยอมให้จำเลยฟัน ไม่เป็นการละเมิดพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการละเมิด พิพากษากลับ ให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนเป็นเงิน 1,044 บาท กับดอกเบี้ยโจทก์ฎีกา จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่ศาลล่างทั้งสองฟังว่าจำเลยฟันโจทก์เพราะโจทก์อ้างว่าเป็นผู้อยู่คงและท้าทายให้จำเลยลองฟันดู จำเลยจึงฟันชอบด้วยรูปคดีแล้วปัญหามีว่า จำเลยจะต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์หรือไม่ศาลฎีกาได้วินิจฉัยปัญหาข้อนี้โดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่า การที่โจทก์ท้าให้จำเลยฟันเพื่อทดลองคาถาซึ่งตนเชื่อถือและอวดอ้างว่าตนอยู่คงนั้น เป็นการที่โจทก์ได้ยอมหรือสมัครใจให้จำเลยทำต่อร่างกายตน เป็นการยอมรับผลเสียหายที่จะเกิดขึ้นแก่ตนเอง ตามกฎหมายจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้รับความเสียหาย โจทก์จึงฟ้องจำเลยให้รับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์ไม่ได้พิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(ไฉน บุญยก-จิตติ ติงศภัทิย์-วิเชียร เศวตรุนทร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ