คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1462/2496หลักกฎหมาย: จำเลยถูกฟ้องในคดีอาญาว่าเป็นคนต่างด้าว หลบหนีเข้ามาในประเทศไทย จำเลยรับสารภาพจนศาลพิพากษาไป คดีถึงที่สุดแล้วภายหลังจำเลยจะมาฟ้องเป็นคดีต่อศาลขอพิสูจน์ว่าจำเลยเป็นคนไทยนั้น เป็นการขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 46 ศาลย่อมไม่ยอมให้จำเลยสืบตามข้ออ้างโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นคนมีสัญชาติไทย บิดาได้พาไปอยู่ประเทศจีนตั้งแต่ยังเยาว์ ต่อมาใน พ.ศ. 2492 โจทก์เดินทางเข้าประเทศไทย แต่พนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยและจำเลยไม่ยอมให้โจทก์เข้ามาอยู่ในประเทศไทย จะส่งกลับประเทศจีนโดยอ้างว่าโจทก์ไม่ใช่คนไทยจึงขอให้ศาลห้ามจำเลยและเจ้าหน้าที่ของจำเลยอย่าให้ขัดขวางในการที่โจทก์จะเข้ามาและมีภูมิลำเนาอยู่ในประเทศไทยตามสิทธิ ฯลฯจำเลยให้การว่าโจทก์มีสัญชาติและเชื้อชาติจีน โจทก์หลบหนีเข้ามาในประเทศไทย ถูกจับที่จังหวัดนราธิวาส ศาลจังหวัดนราธิวาสได้ลงโทษจำเลย ฐานหลบหนีการเข้าเมือง คดีถึงที่สุดแล้วชั้นพิจารณาโจทก์แถลงรับว่าได้เคยถูกฟ้องตามสำนวนคดีแดงที่ 128/2492 และ 200/2492 ของศาลจังหวัดนราธิวาสจริงศาลแพ่งงดสืบพยานแล้ววินิจฉัยว่า ข้อที่ว่าโจทก์เป็นคนไทยหรือต่างด้าวนั้น ต้องถือเอาตามสำนวนคดีอาญาแดงที่ 128/2492 และแดงที่ 200/2492 ของศาลจังหวัดนราธิวาสว่า โจทก์เป็นคนต่างด้าวจึงพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาต่อมาศาลฎีกาเห็นว่า ในมูลกรณีเดียวกันนี้โจทก์ให้การรับต่อศาลในคดีอาญาว่า เป็นคนต่างด้าวจนศาลพิพากษาไปแล้วมาบัดนี้จะขอพิสูจน์ว่าเป็นคนไทย เป็นการขัดต่อ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 46 ศาลล่างไม่อนุญาตให้สืบชอบแล้ว จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1462/2496นายสุดจิตร์ เกษมสันต์ หรือเต็กกุ่ย หรือโจทก์โบ๊บ่าง แซ่เงี่ยม โดยนางพูน เกษมสันต์ มารดาโจทก์ผู้แทนโดยชอบธรรมโจทก์กระทรวงมหาดไทยจำเลย ป.วิ.อ. ม. 46จำเลยถูกฟ้องในคดีอาญาว่าเป็นคนต่างด้าว หลบหนีเข้ามาในประเทศไทย จำเลยรับสารภาพจนศาลพิพากษาไป คดีถึงที่สุดแล้วภายหลังจำเลยจะมาฟ้องเป็นคดีต่อศาลขอพิสูจน์ว่าจำเลยเป็นคนไทยนั้น เป็นการขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 46 ศาลย่อมไม่ยอมให้จำเลยสืบตามข้ออ้างโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นคนมีสัญชาติไทย บิดาได้พาไปอยู่ประเทศจีนตั้งแต่ยังเยาว์ ต่อมาใน พ.ศ. 2492 โจทก์เดินทางเข้าประเทศไทย แต่พนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยและจำเลยไม่ยอมให้โจทก์เข้ามาอยู่ในประเทศไทย จะส่งกลับประเทศจีนโดยอ้างว่าโจทก์ไม่ใช่คนไทยจึงขอให้ศาลห้ามจำเลยและเจ้าหน้าที่ของจำเลยอย่าให้ขัดขวางในการที่โจทก์จะเข้ามาและมีภูมิลำเนาอยู่ในประเทศไทยตามสิทธิ ฯลฯจำเลยให้การว่าโจทก์มีสัญชาติและเชื้อชาติจีน โจทก์หลบหนีเข้ามาในประเทศไทย ถูกจับที่จังหวัดนราธิวาส ศาลจังหวัดนราธิวาสได้ลงโทษจำเลย ฐานหลบหนีการเข้าเมือง คดีถึงที่สุดแล้วชั้นพิจารณาโจทก์แถลงรับว่าได้เคยถูกฟ้องตามสำนวนคดีแดงที่ 128/2492 และ 200/2492 ของศาลจังหวัดนราธิวาสจริงศาลแพ่งงดสืบพยานแล้ววินิจฉัยว่า ข้อที่ว่าโจทก์เป็นคนไทยหรือต่างด้าวนั้น ต้องถือเอาตามสำนวนคดีอาญาแดงที่ 128/2492 และแดงที่ 200/2492 ของศาลจังหวัดนราธิวาสว่า โจทก์เป็นคนต่างด้าวจึงพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาต่อมาศาลฎีกาเห็นว่า ในมูลกรณีเดียวกันนี้โจทก์ให้การรับต่อศาลในคดีอาญาว่า เป็นคนต่างด้าวจนศาลพิพากษาไปแล้วมาบัดนี้จะขอพิสูจน์ว่าเป็นคนไทย เป็นการขัดต่อ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 46 ศาลล่างไม่อนุญาตให้สืบชอบแล้ว จึงพิพากษายืน(ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นคนมีสัญชาติไทย บิดาได้พาไปอยู่ประเทศจีนตั้งแต่ยังเยาว์ ต่อมาใน พ.ศ. 2492 โจทก์เดินทางเข้าประเทศไทย แต่พนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยและจำเลยไม่ยอมให้โจทก์เข้ามาอยู่ในประเทศไทย จะส่งกลับประเทศจีนโดยอ้างว่าโจทก์ไม่ใช่คนไทยจึงขอให้ศาลห้ามจำเลยและเจ้าหน้าที่ของจำเลยอย่าให้ขัดขวางในการที่โจทก์จะเข้ามาและมีภูมิลำเนาอยู่ในประเทศไทยตามสิทธิ ฯลฯจำเลยให้การว่าโจทก์มีสัญชาติและเชื้อชาติจีน โจทก์หลบหนีเข้ามาในประเทศไทย ถูกจับที่จังหวัดนราธิวาส ศาลจังหวัดนราธิวาสได้ลงโทษจำเลย ฐานหลบหนีการเข้าเมือง คดีถึงที่สุดแล้วชั้นพิจารณาโจทก์แถลงรับว่าได้เคยถูกฟ้องตามสำนวนคดีแดงที่ 128/2492 และ 200/2492 ของศาลจังหวัดนราธิวาสจริงศาลแพ่งงดสืบพยานแล้ววินิจฉัยว่า ข้อที่ว่าโจทก์เป็นคนไทยหรือต่างด้าวนั้น ต้องถือเอาตามสำนวนคดีอาญาแดงที่ 128/2492 และแดงที่ 200/2492 ของศาลจังหวัดนราธิวาสว่า โจทก์เป็นคนต่างด้าวจึงพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาต่อมาศาลฎีกาเห็นว่า ในมูลกรณีเดียวกันนี้โจทก์ให้การรับต่อศาลในคดีอาญาว่า เป็นคนต่างด้าวจนศาลพิพากษาไปแล้วมาบัดนี้จะขอพิสูจน์ว่าเป็นคนไทย เป็นการขัดต่อ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 46 ศาลล่างไม่อนุญาตให้สืบชอบแล้ว จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1462/2496นายสุดจิตร์ เกษมสันต์ หรือเต็กกุ่ย หรือโจทก์โบ๊บ่าง แซ่เงี่ยม โดยนางพูน เกษมสันต์ มารดาโจทก์ผู้แทนโดยชอบธรรมโจทก์กระทรวงมหาดไทยจำเลย ป.วิ.อ. ม. 46จำเลยถูกฟ้องในคดีอาญาว่าเป็นคนต่างด้าว หลบหนีเข้ามาในประเทศไทย จำเลยรับสารภาพจนศาลพิพากษาไป คดีถึงที่สุดแล้วภายหลังจำเลยจะมาฟ้องเป็นคดีต่อศาลขอพิสูจน์ว่าจำเลยเป็นคนไทยนั้น เป็นการขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 46 ศาลย่อมไม่ยอมให้จำเลยสืบตามข้ออ้างโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นคนมีสัญชาติไทย บิดาได้พาไปอยู่ประเทศจีนตั้งแต่ยังเยาว์ ต่อมาใน พ.ศ. 2492 โจทก์เดินทางเข้าประเทศไทย แต่พนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยและจำเลยไม่ยอมให้โจทก์เข้ามาอยู่ในประเทศไทย จะส่งกลับประเทศจีนโดยอ้างว่าโจทก์ไม่ใช่คนไทยจึงขอให้ศาลห้ามจำเลยและเจ้าหน้าที่ของจำเลยอย่าให้ขัดขวางในการที่โจทก์จะเข้ามาและมีภูมิลำเนาอยู่ในประเทศไทยตามสิทธิ ฯลฯจำเลยให้การว่าโจทก์มีสัญชาติและเชื้อชาติจีน โจทก์หลบหนีเข้ามาในประเทศไทย ถูกจับที่จังหวัดนราธิวาส ศาลจังหวัดนราธิวาสได้ลงโทษจำเลย ฐานหลบหนีการเข้าเมือง คดีถึงที่สุดแล้วชั้นพิจารณาโจทก์แถลงรับว่าได้เคยถูกฟ้องตามสำนวนคดีแดงที่ 128/2492 และ 200/2492 ของศาลจังหวัดนราธิวาสจริงศาลแพ่งงดสืบพยานแล้ววินิจฉัยว่า ข้อที่ว่าโจทก์เป็นคนไทยหรือต่างด้าวนั้น ต้องถือเอาตามสำนวนคดีอาญาแดงที่ 128/2492 และแดงที่ 200/2492 ของศาลจังหวัดนราธิวาสว่า โจทก์เป็นคนต่างด้าวจึงพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาต่อมาศาลฎีกาเห็นว่า ในมูลกรณีเดียวกันนี้โจทก์ให้การรับต่อศาลในคดีอาญาว่า เป็นคนต่างด้าวจนศาลพิพากษาไปแล้วมาบัดนี้จะขอพิสูจน์ว่าเป็นคนไทย เป็นการขัดต่อ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 46 ศาลล่างไม่อนุญาตให้สืบชอบแล้ว จึงพิพากษายืน(ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ