คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1304/2493หลักกฎหมาย: นำสุกรออกนอกเขตจังหวัดภาคเหนือโดยทางรถไฟ จะไปยังจังหวัดพระนครซึ่งเป็นจังหวัดภาคกลาง อันเป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควร และฝ่าฝืนประกาศรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรธิการเรื่อง กำหนดเส้นทางให้พาสัตว์ที่จะเดินทางเข้าไปในท้องที่จังหวัดภาคกลางนั้น เมื่อถูกจับในขณะที่ควบคุมสุกรขึ้นบรรทุกตู้รถไฟที่สถานีต้นทางก่อนที่รถไฟจะเคลื่อนขบวนจากสถานีต้นทางเพื่อ ไปสถานีปลายทาง ก็เป็นความผิดตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. 2490 มาตรา 8, 17, พ.ร.บ.โรคระบาดปสุสัตว์และพาหนะ 2474 มาตรา 10, 16 ฐานพยายามโจทก์ฟ้องจำเลยให้การรับสารภาพ ได้ความว่าจำเลยบังอาจพาสุกรมีชีวิต ๓๐ ตัวออกจากเขตจังหวัดพิจิตร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคเหนือโดยทางรถไฟจะไปยังจังหวัดพระนคร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคกลาง เป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรประจำจังหวัดพิจิตรซึ่งเป็นจังหวัดภาค เหนือโดยทางรถไฟจะไปยังจังหวัดพระนคร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคกลางเป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรประจำจังหวัดพิจิตร และฝ่าฝืนประกาศของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการ เรื่องกำหนดเส้นทางให้พาสัตว์ที่เดินทางเข้าไปในท้องที่จังหวัดภาคกลาง ขณะที่จำเลยควบคุมการขนส่งสุกรขึ้นบรรทุกตู้รถไฟที่สถานีสพานหิน เจ้าหน้าที่ตรวจพบจึงได้จับจำเลยเสียก่อนที่รถไฟจะเคลื่อนจากสถานีสพานหิน เพื่อไปสถานีกรุงเทพฯ ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ. ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ๒๔๙๐ พ.ร.บ.โรคระบาดปสุสัตว์และสัตว์พาหนะ ๒๔๗๔ ศาลชั้นต้น, ศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า จำเลยมีความผิดตามพ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ๒๔๙๐ มาตรา ๘, ๑๗, ๒๙ พ.ร.บ.โรคระบาดปสุสัตว์และสัตว์พาหนะ พ.ศ. ๒๔๗๔ มาตรา ๑๐, ๑๖ ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๖๐ ลงโทษตามบทหนักคือ พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ๒๔๙๐ มาตรา ๘, ๑๗ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดแล้ว แต่หากสุกรที่จำเลยจะนำออกนั้นยังอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตร ขยวนยังไม่เคลื่อน จึงเป็นผิดฐานพยายาม แต่ที่ศาลล่างพิพากษาให้ริบของลกางด้วยมิชอบตามแบบอย่างฎีกาที่ ๒๐๑/๒๔๙๓ จึงพิพากษาแก้ฉะเพาะข้อริบของกลางเป็นว่า ไม่ริบของกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1304/2493อัยการจังหวัดพิจิตรโจทก์นายไส้ แซ่ด่านล. พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ.2490 พ.ร.บ.โรคระบาดปศุสัตว์และสัตว์พาหนะ พ.ศ.2474 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 60นำสุกรออกนอกเขตจังหวัดภาคเหนือโดยทางรถไฟ จะไปยังจังหวัดพระนครซึ่งเป็นจังหวัดภาคกลาง อันเป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควร และฝ่าฝืนประกาศรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรธิการเรื่อง กำหนดเส้นทางให้พาสัตว์ที่จะเดินทางเข้าไปในท้องที่จังหวัดภาคกลางนั้น เมื่อถูกจับในขณะที่ควบคุมสุกรขึ้นบรรทุกตู้รถไฟที่สถานีต้นทางก่อนที่รถไฟจะเคลื่อนขบวนจากสถานีต้นทางเพื่อ ไปสถานีปลายทาง ก็เป็นความผิดตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. 2490 มาตรา 8, 17, พ.ร.บ.โรคระบาดปสุสัตว์และพาหนะ 2474 มาตรา 10, 16 ฐานพยายามโจทก์ฟ้องจำเลยให้การรับสารภาพ ได้ความว่าจำเลยบังอาจพาสุกรมีชีวิต ๓๐ ตัวออกจากเขตจังหวัดพิจิตร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคเหนือโดยทางรถไฟจะไปยังจังหวัดพระนคร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคกลาง เป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรประจำจังหวัดพิจิตรซึ่งเป็นจังหวัดภาค เหนือโดยทางรถไฟจะไปยังจังหวัดพระนคร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคกลางเป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรประจำจังหวัดพิจิตร และฝ่าฝืนประกาศของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการ เรื่องกำหนดเส้นทางให้พาสัตว์ที่เดินทางเข้าไปในท้องที่จังหวัดภาคกลาง ขณะที่จำเลยควบคุมการขนส่งสุกรขึ้นบรรทุกตู้รถไฟที่สถานีสพานหิน เจ้าหน้าที่ตรวจพบจึงได้จับจำเลยเสียก่อนที่รถไฟจะเคลื่อนจากสถานีสพานหิน เพื่อไปสถานีกรุงเทพฯ ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ. ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ๒๔๙๐ พ.ร.บ.โรคระบาดปสุสัตว์และสัตว์พาหนะ ๒๔๗๔ ศาลชั้นต้น, ศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า จำเลยมีความผิดตามพ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ๒๔๙๐ มาตรา ๘, ๑๗, ๒๙ พ.ร.บ.โรคระบาดปสุสัตว์และสัตว์พาหนะ พ.ศ. ๒๔๗๔ มาตรา ๑๐, ๑๖ ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๖๐ ลงโทษตามบทหนักคือ พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ๒๔๙๐ มาตรา ๘, ๑๗ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดแล้ว แต่หากสุกรที่จำเลยจะนำออกนั้นยังอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตร ขยวนยังไม่เคลื่อน จึงเป็นผิดฐานพยายาม แต่ที่ศาลล่างพิพากษาให้ริบของลกางด้วยมิชอบตามแบบอย่างฎีกาที่ ๒๐๑/๒๔๙๓ จึงพิพากษาแก้ฉะเพาะข้อริบของกลางเป็นว่า ไม่ริบของกลาง(ศิลปสิทธิวินิจฉัย-ธรรมบัณฑิต-นาถปรีชา)ศาลจังหวัดพิจิตร - นายจรัส พ่วงภักดีศาลอุทธรณ์ - หลวงอรรถพิศาลโสภณแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องจำเลยให้การรับสารภาพ ได้ความว่าจำเลยบังอาจพาสุกรมีชีวิต ๓๐ ตัวออกจากเขตจังหวัดพิจิตร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคเหนือโดยทางรถไฟจะไปยังจังหวัดพระนคร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคกลาง เป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรประจำจังหวัดพิจิตรซึ่งเป็นจังหวัดภาค เหนือโดยทางรถไฟจะไปยังจังหวัดพระนคร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคกลางเป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรประจำจังหวัดพิจิตร และฝ่าฝืนประกาศของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการ เรื่องกำหนดเส้นทางให้พาสัตว์ที่เดินทางเข้าไปในท้องที่จังหวัดภาคกลาง ขณะที่จำเลยควบคุมการขนส่งสุกรขึ้นบรรทุกตู้รถไฟที่สถานีสพานหิน เจ้าหน้าที่ตรวจพบจึงได้จับจำเลยเสียก่อนที่รถไฟจะเคลื่อนจากสถานีสพานหิน เพื่อไปสถานีกรุงเทพฯ ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ. ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ๒๔๙๐ พ.ร.บ.โรคระบาดปสุสัตว์และสัตว์พาหนะ ๒๔๗๔ ศาลชั้นต้น, ศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า จำเลยมีความผิดตามพ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ๒๔๙๐ มาตรา ๘, ๑๗, ๒๙ พ.ร.บ.โรคระบาดปสุสัตว์และสัตว์พาหนะ พ.ศ. ๒๔๗๔ มาตรา ๑๐, ๑๖ ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๖๐ ลงโทษตามบทหนักคือ พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ๒๔๙๐ มาตรา ๘, ๑๗ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดแล้ว แต่หากสุกรที่จำเลยจะนำออกนั้นยังอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตร ขยวนยังไม่เคลื่อน จึงเป็นผิดฐานพยายาม แต่ที่ศาลล่างพิพากษาให้ริบของลกางด้วยมิชอบตามแบบอย่างฎีกาที่ ๒๐๑/๒๔๙๓ จึงพิพากษาแก้ฉะเพาะข้อริบของกลางเป็นว่า ไม่ริบของกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1304/2493อัยการจังหวัดพิจิตรโจทก์นายไส้ แซ่ด่านล. พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ.2490 พ.ร.บ.โรคระบาดปศุสัตว์และสัตว์พาหนะ พ.ศ.2474 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 60นำสุกรออกนอกเขตจังหวัดภาคเหนือโดยทางรถไฟ จะไปยังจังหวัดพระนครซึ่งเป็นจังหวัดภาคกลาง อันเป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควร และฝ่าฝืนประกาศรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรธิการเรื่อง กำหนดเส้นทางให้พาสัตว์ที่จะเดินทางเข้าไปในท้องที่จังหวัดภาคกลางนั้น เมื่อถูกจับในขณะที่ควบคุมสุกรขึ้นบรรทุกตู้รถไฟที่สถานีต้นทางก่อนที่รถไฟจะเคลื่อนขบวนจากสถานีต้นทางเพื่อ ไปสถานีปลายทาง ก็เป็นความผิดตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. 2490 มาตรา 8, 17, พ.ร.บ.โรคระบาดปสุสัตว์และพาหนะ 2474 มาตรา 10, 16 ฐานพยายามโจทก์ฟ้องจำเลยให้การรับสารภาพ ได้ความว่าจำเลยบังอาจพาสุกรมีชีวิต ๓๐ ตัวออกจากเขตจังหวัดพิจิตร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคเหนือโดยทางรถไฟจะไปยังจังหวัดพระนคร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคกลาง เป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรประจำจังหวัดพิจิตรซึ่งเป็นจังหวัดภาค เหนือโดยทางรถไฟจะไปยังจังหวัดพระนคร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคกลางเป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรประจำจังหวัดพิจิตร และฝ่าฝืนประกาศของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการ เรื่องกำหนดเส้นทางให้พาสัตว์ที่เดินทางเข้าไปในท้องที่จังหวัดภาคกลาง ขณะที่จำเลยควบคุมการขนส่งสุกรขึ้นบรรทุกตู้รถไฟที่สถานีสพานหิน เจ้าหน้าที่ตรวจพบจึงได้จับจำเลยเสียก่อนที่รถไฟจะเคลื่อนจากสถานีสพานหิน เพื่อไปสถานีกรุงเทพฯ ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ. ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ๒๔๙๐ พ.ร.บ.โรคระบาดปสุสัตว์และสัตว์พาหนะ ๒๔๗๔ ศาลชั้นต้น, ศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า จำเลยมีความผิดตามพ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ๒๔๙๐ มาตรา ๘, ๑๗, ๒๙ พ.ร.บ.โรคระบาดปสุสัตว์และสัตว์พาหนะ พ.ศ. ๒๔๗๔ มาตรา ๑๐, ๑๖ ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๖๐ ลงโทษตามบทหนักคือ พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ๒๔๙๐ มาตรา ๘, ๑๗ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดแล้ว แต่หากสุกรที่จำเลยจะนำออกนั้นยังอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตร ขยวนยังไม่เคลื่อน จึงเป็นผิดฐานพยายาม แต่ที่ศาลล่างพิพากษาให้ริบของลกางด้วยมิชอบตามแบบอย่างฎีกาที่ ๒๐๑/๒๔๙๓ จึงพิพากษาแก้ฉะเพาะข้อริบของกลางเป็นว่า ไม่ริบของกลาง(ศิลปสิทธิวินิจฉัย-ธรรมบัณฑิต-นาถปรีชา)ศาลจังหวัดพิจิตร - นายจรัส พ่วงภักดีศาลอุทธรณ์ - หลวงอรรถพิศาลโสภณแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ