คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1295/2533หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 1 ซึ่ง เป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดและจำเลยที่2 ซึ่ง เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 ในฐานะ ผู้สั่งจ่ายเช็คพิพาท รับผิดใช้ เงินตาม เช็ค ต่อมา ส. ในฐานะ หุ้นส่วนซึ่ง เป็นบุตรของจำเลยที่ 2 ผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 คนใหม่ได้ ทำหนังสือถึง โจทก์มีใจความว่า "เรียนคุณหมอ สุชาติ ที่นับถือ ตาม ที่คุณหมอให้ผมติดต่อ กับคุณพ่อผม (จำเลยที่ 2) นั้น ผมได้ ถาม แล้ว แก บอกให้ผมเรียนคุณหมอ ว่าแก ไม่มีเจตนาจะคิดโกงแต่ อย่างใด แต่เป็นเพราะว่าในปีนี้ทั้งปีชักหน้าไม่ถึงหลังตลอด เวลา อยากจะขอความกรุณาคุณ หมอ ช่วย ผ่อนผันให้จนกว่าจะส่งงาน เพราะในขณะนี้ แก ไม่มีเงินจริง ๆ ที่กล่าวมาทั้งหมดผมขอยืนยันว่าเป็นความจริง หวังว่าคงจะได้ รับความกรุณาจากคุณหมอ เช่นเคย" ท้ายข้อความเป็น คำลงท้ายของหนังสือและลงลายมือชื่อของ ส. ส่วนตอนต้น ข้อความลงวันเดือน ปีที่ทำหนังสือไว้ด้วย ดังนี้ เอกสารดังกล่าวเป็นหนังสือ ขอผัดชำระหนี้ของห้างจำเลยที่ 1 เพราะมีข้อความที่กล่าวถึง ระยะเวลา ที่ขอให้โจทก์ผ่อนผันให้ชำระหนี้ดังกล่าวได้จนกว่าจะส่งมอบงาน ซึ่ง เป็นกิจการของห้างจำเลยที่ 1 เอกสารดังกล่าวจึงเป็น หนังสือรับสภาพหนี้ของจำเลยที่ 1 แม้มิได้ระบุว่ามีหนี้จำนวนเท่าใด แต่ เมื่ออ่านข้อความทั้งหมด พอเข้าใจได้ ว่าจำเลยที่ 1 ยอมรับ ว่าเป็นหนี้โจทก์ตาม จำนวนที่โจทก์แจ้งไป.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันสั่งจ่ายเช็คธนาคารกรุงไทย จำกัด สาขาสุโขทัย เลขที่ 1034403 ลงวันที่ 16กันยายน 2526 จำนวนเงิน 42,400 บาท เพื่อชำระหนี้แก่โจทก์เมื่อถึงกำหนดชำระเงินตามเช็คแล้ว โจทก์ได้นำเช็คไปเรียกเก็บเงินแต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน โจทก์ทวงถามให้จำเลยชำระหนี้ตามเช็คจำเลยเพิกเฉย ต่อมาเมื่อวันที่ 6 กันยายน 2527 จำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือรับสภาพหนี้ต่อโจทก์ โดยยอมรับว่าเป็นหนี้โจทก์อยู่ขอให้จำเลยทั้งสองชำระเงินตามเช็ค พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การว่า จำเลยที่ 2 มิได้มีส่วนเกี่ยวข้อง และเป็นหุ้นส่วนผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ไม่เคยร่วมกับจำเลยที่ 2 สั่งจ่ายเช็คเพื่อชำระหนี้โจทก์แต่อย่างใด จำเลยที่ 1ไม่เคยทำหนังสือรับสภาพหนี้ไว้แก่โจทก์ และฟ้องโจทก์เคลือบคลุมโจทก์นำคดีมาฟ้องเกินกว่า 1 ปี นับแต่วันที่ลงในเช็คจึงขาดอายุความจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์42,400 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ที่จำเลยฎีกาว่า เอกสารหมาย จ.3มิใช่หนังสือรับสภาพหนี้ เพราะมิได้ระบุว่าเป็นหนี้จำนวนเท่าใดแน่นอน ไม่มีข้อความชัดแจ้งว่านายสุรพงษ์ โปสาภิวัฒน์ ผู้ลงชื่อจะชำระหนี้ให้โจทก์ และมิใช่เอกสารที่จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกหนี้ได้ทำขึ้นนั้นเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายซึ่งในการวินิจฉัยจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังเป็นยุติว่านายสุรพงษ์หรืออู๊ดบุตรจำเลยที่ 2 ในฐานะหุ้นส่วนผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 คนปัจจุบัน ได้ทำหนังสือเอกสารหมาย จ.3 ถึงโจทก์มีข้อความว่า "เรียนคุณหมอสุชาติที่นับถือ ตามที่คุณหมอให้ผมติดต่อกับคุณพ่อผมนั้น ผมได้ถามแล้ว แกบอกให้ผมเรียนคุณหมอว่า แกไม่มีเจตนาจะคดโกงแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะว่าในปีนี้ทั้งปีชักหน้าไม่ถึงหลังตลอดเวลา อยากจะขอความกรุณาคุณหมอช่วยผ่อนผันให้จนกว่าจะส่งงานเพราะในขณะนี้แกไม่มีเงินจริง ๆ ที่กล่าวมาทั้งหมดผมขอยืนยันว่าเป็นความจริง หวังว่าคงจะได้รับความกรุณาจากคุณหมอเช่นเคย"ท้ายข้อความที่ว่านี้เป็นคำลงท้ายของหนังสือและลายมือชื่อนายอู๊ดซึ่งเป็นบุตรจำเลยที่ 2 ส่วนตอนต้นข้อความดังกล่าวลงวันเดือนปีที่ทำหนังสือว่า 6 กันยายน 2527 เห็นได้ว่า เอกสารหมาย จ.3 เป็นหนังสือขอผัดชำระหนี้ของห้างจำเลยที่ 1 เพราะมีข้อความที่กล่าวถึงระยะเวลาที่ขอให้โจทก์ผ่อนผันให้ชำระหนี้ดังกล่าวได้จนกว่าจะส่งมอบงานซึ่งเป็นกิจการของห้างจำเลยที่ 1 เอกสารหมาย จ.3จึงเป็นหนังสือรับสภาพหนี้ของจำเลยที่ 1 ตามฟ้อง ซึ่งกระทำโดยนายสุรพงษ์หุ้นส่วนผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 คนปัจจุบัน แม้จะมิได้ระบุว่าเป็นหนี้จำนวนเท่าใด แต่เมื่ออ่านข้อความทั้งหมดพอเข้าใจได้ว่าจำเลยที่ 1 ยอมรับว่าเป็นหนี้โจทก์ตามจำนวนที่โจทก์ติดต่อแจ้งไปอยู่จริง ฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความ..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1295/2533นาย สุชาติ กุละพัฒน์โจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด ชัย สถาปัตย์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 172โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 1 ซึ่ง เป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดและจำเลยที่2 ซึ่ง เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 ในฐานะ ผู้สั่งจ่ายเช็คพิพาท รับผิดใช้ เงินตาม เช็ค ต่อมา ส. ในฐานะ หุ้นส่วนซึ่ง เป็นบุตรของจำเลยที่ 2 ผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 คนใหม่ได้ ทำหนังสือถึง โจทก์มีใจความว่า "เรียนคุณหมอ สุชาติ ที่นับถือ ตาม ที่คุณหมอให้ผมติดต่อ กับคุณพ่อผม (จำเลยที่ 2) นั้น ผมได้ ถาม แล้ว แก บอกให้ผมเรียนคุณหมอ ว่าแก ไม่มีเจตนาจะคิดโกงแต่ อย่างใด แต่เป็นเพราะว่าในปีนี้ทั้งปีชักหน้าไม่ถึงหลังตลอด เวลา อยากจะขอความกรุณาคุณ หมอ ช่วย ผ่อนผันให้จนกว่าจะส่งงาน เพราะในขณะนี้ แก ไม่มีเงินจริง ๆ ที่กล่าวมาทั้งหมดผมขอยืนยันว่าเป็นความจริง หวังว่าคงจะได้ รับความกรุณาจากคุณหมอ เช่นเคย" ท้ายข้อความเป็น คำลงท้ายของหนังสือและลงลายมือชื่อของ ส. ส่วนตอนต้น ข้อความลงวันเดือน ปีที่ทำหนังสือไว้ด้วย ดังนี้ เอกสารดังกล่าวเป็นหนังสือ ขอผัดชำระหนี้ของห้างจำเลยที่ 1 เพราะมีข้อความที่กล่าวถึง ระยะเวลา ที่ขอให้โจทก์ผ่อนผันให้ชำระหนี้ดังกล่าวได้จนกว่าจะส่งมอบงาน ซึ่ง เป็นกิจการของห้างจำเลยที่ 1 เอกสารดังกล่าวจึงเป็น หนังสือรับสภาพหนี้ของจำเลยที่ 1 แม้มิได้ระบุว่ามีหนี้จำนวนเท่าใด แต่ เมื่ออ่านข้อความทั้งหมด พอเข้าใจได้ ว่าจำเลยที่ 1 ยอมรับ ว่าเป็นหนี้โจทก์ตาม จำนวนที่โจทก์แจ้งไป.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันสั่งจ่ายเช็คธนาคารกรุงไทย จำกัด สาขาสุโขทัย เลขที่ 1034403 ลงวันที่ 16กันยายน 2526 จำนวนเงิน 42,400 บาท เพื่อชำระหนี้แก่โจทก์เมื่อถึงกำหนดชำระเงินตามเช็คแล้ว โจทก์ได้นำเช็คไปเรียกเก็บเงินแต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน โจทก์ทวงถามให้จำเลยชำระหนี้ตามเช็คจำเลยเพิกเฉย ต่อมาเมื่อวันที่ 6 กันยายน 2527 จำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือรับสภาพหนี้ต่อโจทก์ โดยยอมรับว่าเป็นหนี้โจทก์อยู่ขอให้จำเลยทั้งสองชำระเงินตามเช็ค พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การว่า จำเลยที่ 2 มิได้มีส่วนเกี่ยวข้อง และเป็นหุ้นส่วนผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ไม่เคยร่วมกับจำเลยที่ 2 สั่งจ่ายเช็คเพื่อชำระหนี้โจทก์แต่อย่างใด จำเลยที่ 1ไม่เคยทำหนังสือรับสภาพหนี้ไว้แก่โจทก์ และฟ้องโจทก์เคลือบคลุมโจทก์นำคดีมาฟ้องเกินกว่า 1 ปี นับแต่วันที่ลงในเช็คจึงขาดอายุความจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์42,400 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ที่จำเลยฎีกาว่า เอกสารหมาย จ.3มิใช่หนังสือรับสภาพหนี้ เพราะมิได้ระบุว่าเป็นหนี้จำนวนเท่าใดแน่นอน ไม่มีข้อความชัดแจ้งว่านายสุรพงษ์ โปสาภิวัฒน์ ผู้ลงชื่อจะชำระหนี้ให้โจทก์ และมิใช่เอกสารที่จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกหนี้ได้ทำขึ้นนั้นเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายซึ่งในการวินิจฉัยจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังเป็นยุติว่านายสุรพงษ์หรืออู๊ดบุตรจำเลยที่ 2 ในฐานะหุ้นส่วนผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 คนปัจจุบัน ได้ทำหนังสือเอกสารหมาย จ.3 ถึงโจทก์มีข้อความว่า "เรียนคุณหมอสุชาติที่นับถือ ตามที่คุณหมอให้ผมติดต่อกับคุณพ่อผมนั้น ผมได้ถามแล้ว แกบอกให้ผมเรียนคุณหมอว่า แกไม่มีเจตนาจะคดโกงแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะว่าในปีนี้ทั้งปีชักหน้าไม่ถึงหลังตลอดเวลา อยากจะขอความกรุณาคุณหมอช่วยผ่อนผันให้จนกว่าจะส่งงานเพราะในขณะนี้แกไม่มีเงินจริง ๆ ที่กล่าวมาทั้งหมดผมขอยืนยันว่าเป็นความจริง หวังว่าคงจะได้รับความกรุณาจากคุณหมอเช่นเคย"ท้ายข้อความที่ว่านี้เป็นคำลงท้ายของหนังสือและลายมือชื่อนายอู๊ดซึ่งเป็นบุตรจำเลยที่ 2 ส่วนตอนต้นข้อความดังกล่าวลงวันเดือนปีที่ทำหนังสือว่า 6 กันยายน 2527 เห็นได้ว่า เอกสารหมาย จ.3 เป็นหนังสือขอผัดชำระหนี้ของห้างจำเลยที่ 1 เพราะมีข้อความที่กล่าวถึงระยะเวลาที่ขอให้โจทก์ผ่อนผันให้ชำระหนี้ดังกล่าวได้จนกว่าจะส่งมอบงานซึ่งเป็นกิจการของห้างจำเลยที่ 1 เอกสารหมาย จ.3จึงเป็นหนังสือรับสภาพหนี้ของจำเลยที่ 1 ตามฟ้อง ซึ่งกระทำโดยนายสุรพงษ์หุ้นส่วนผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 คนปัจจุบัน แม้จะมิได้ระบุว่าเป็นหนี้จำนวนเท่าใด แต่เมื่ออ่านข้อความทั้งหมดพอเข้าใจได้ว่าจำเลยที่ 1 ยอมรับว่าเป็นหนี้โจทก์ตามจำนวนที่โจทก์ติดต่อแจ้งไปอยู่จริง ฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความ..."พิพากษายืน.(พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ-สวิน อักขรายุธ-ประจักษ์ พุทธิสมบัติ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระหนี้ตามตั๋วเงิน แต่เหตุใดจำเลยที่ 2 ต้องร่วมรับผิดด้วย คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ไม่ได้วินิจฉัยถึงเลย เนื่องจากปัญหานี้ได้ยุติในศาลชั้นต้นแล้ว มีปัญหาน่าคิดว่าจำเลยที่ 2 ต้องร่วมรับผิดด้วยเหตุใด จากคำพิพากษาศาลฎีกานี้ผู้เขียนเข้าใจว่า เช็คพิพาทมีลายมือชื่อของจำเลยที่ 2 ในฐานะหุ้นส่วนผู้จัดการ (ในขณะสั่งจ่าย)และประทับตราสำคัญของห้างฯ จำเลยที่ 1 เช็คพิพาทจึงสมบูรณ์ผูกพันห้างฯ จำเลยที่ 1 ในฐานะผู้สั่งจ่ายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 900 แต่จะถือว่าจำเลยที่ 2ต้องรับผิดในฐานะเป็นผู้สั่งจ่ายด้วยก็ไม่ได้ เพราะจำเลยที่ 2ลงลายมือชื่อในตั๋วเงินในฐานะผู้แทนนิติบุคคลเท่านั้น อย่างไรก็ดีหากในขณะที่โจทก์ฟ้องคดีนี้จำเลยที่ 2 ยังเป็นหุ้นส่วนผู้จัดการของห้างฯ จำเลยที่ 1 อยู่ โจทก์ก็อาจบรรยายฟ้องตามกฎหมายหุ้นส่วนบริษัทให้จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิดด้วยตามนัย มาตรา1077(2),1087 และ 1070 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ก็ได้(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1035/2520) แต่ผู้เขียนเข้าใจว่าในขณะที่ฟ้องนั้นจำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการของห้างฯ จำเลยที่ 1แล้ว โดยมีนายสุรพงษ์หรืออู๊ด บุตรของจำเลยที่ 2 เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการแทน กรณีนี้ผู้เขียนจึงคิดว่าจะให้จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิดด้วยเหตุดังกล่าวน่าจะไม่ได้ ถึงกระนั้นก็ตามจำเลยที่ 2 ก็ยังต้องร่วมรับผิดกับห้างฯ จำเลยที่ 1 อยู่ดี แต่ด้วยเหตุผลที่ว่าภายในสองปีนับแต่ได้ออกจากห้างฯ ไปจำเลยที่ 2 ต้องรับผิดในหนี้ที่ห้างฯ ก่อให้เกิดขึ้นก่อนที่ตนเองออกจากหุ้นส่วนไปด้วยตามนัยมาตรา 1068 ประกอบด้วย มาตรา 1077(2),1087 อนึ่งคดีนี้ผู้เขียนคิดว่า นอกจากห้างฯ จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 ในฐานะหุ้นส่วนที่ลาออกไปจากห้างฯ จะต้องร่วมรับผิดต่อโจทก์แล้ว นายสุรพงษ์หรืออู๊ด ในฐานะหุ้นส่วนผู้จัดการคนปัจจุบันก็น่าจะต้องร่วมรับผิดด้วยเช่นกันตามนัย มาตรา 1077(2),1087,1070แต่ปรากฏว่าโจทก์หาได้ฟ้องนายสุรพงษ์หรืออู๊ดเป็นจำเลยด้วยไม่ 2. ในกรณีของนิติบุคคลอื่น ๆ อาทิบริษัทจำกัด เป็นต้นไม่มีกฎหมายบัญญัติไว้ในทำนองเดียวกันกับเรื่องห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคลหรือห้างหุ้นส่วนจำกัด ดังนั้น กรรมการของบริษัทในฐานะผู้แทนนิติบุคคลจึงไม่ต้องร่วมรับผิดในหนี้ของห้างเป็นการส่วนตัว (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 133/2524,109/2524,2144/2525และ 1400/2527) 3. การรับสภาพหนี้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172นั้น ได้บัญญัติวิธีการไว้หลายแบบ การทำหนังสือรับสภาพหนี้ก็เป็นแบบหนึ่ง ปัญหาอยู่ที่ว่าข้อความในหนังสือรับสภาพหนี้ควรมีลักษณะอย่างไร ศาลฎีกาได้วินิจฉัยในเรื่องนี้หลายคดี กล่าวคือ กรณีวินิจฉัยว่าเป็นหนังสือรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 933/2497 เจ้าหนี้ส่งรายการหนี้ที่ค้างชำระค่าตรวจรักษาไปยังลูกหนี้ ลูกหนี้บันทึกขอผัดว่าจะบอกกับคนภายนอกให้จัดการชำระให้ ดังนี้ เป็นการรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 773/2505(ประชุมใหญ่) ลูกหนี้รับหนังสือทวงหนี้จากเจ้าหนี้แล้ว มีหนังสือตอบไป 2 ฉบับ ๆ แรกไม่ปฏิเสธหนี้ แต่ขอตรวจสอบหลักฐานก่อน ถ้ามีหนี้อยู่จริงก็จะชำระให้ ส่วนฉบับที่ 2 ต่อเนื่องจากฉบับแรกไม่ปฏิเสธหนี้เหมือนกันแต่เร่งรัดให้ส่งหลักฐานไปเพื่อพิจารณาดำเนินการให้ต่อไป ซึ่งหมายความว่า ถ้าตรวจทราบว่าเป็นหนี้อยู่จริงก็จะชำระให้ ดังนี้หนังสือตอบทั้ง 2 ฉบับ ต่างเป็นหนังสือรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 344/2506 จำเลยฝากสินค้าราคาสองหมื่นบาทเศษของโจทก์ไว้แล้วสินค้านั้นสูญหายไป จำเลยจึงมีหนังสือยอมชดใช้ค่าเสียหายให้ 5,000 บาท โจทก์ปฏิเสธ ต่อมาได้มีการเจรจากันอีกจำเลยมีหนังสือยอมใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ครึ่งหนึ่งของราคาสินค้าแต่โจทก์ก็ไม่ตกลง ดังนี้ เห็นได้ว่าเอกสารทั้ง 2 ฉบับที่จำเลยยอมชดใช้ค่าสินค้าที่หายรายนี้ให้โจทก์นั้น เป็นการรับแล้วว่าหนี้ค่าสินค้าของโจทก์ที่หายไปมีอยู่จริง เรียกได้ว่าจำเลยยอมรับสภาพหนี้ชดใช้ค่าสินค้าของโจทก์ที่หายไปแล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 293-294/2511(ประชุมใหญ่) เอกสารที่ลูกหนี้มีถึงเจ้าหนี้ มีข้อความว่า "เพราะฉะนั้น เพื่อความสะดวกและถูกต้องในการชำระต้นเงินและดอกเบี้ยคืนคุณ ซึ่งบัดนี้ผมได้เตรียมไว้แล้วตามสมควร ผมขอเชิญคุณไปพบเพื่อคิดบัญชีเงินกู้ดังกล่าวให้ทราบจำนวนแน่นอน ฯลฯ" และเอกสารฉบับต่อมามีว่า "ขอให้คุณคิดดอกเบี้ยเสียใหม่เป็นร้อยละ 2 ตามข้อตกลงเดิมที่แล้วมา ฯลฯทั้งนี้เพื่อผมจะได้จัดการชำระหนี้ของคุณให้เสร็จสิ้นไปโดยเร็วที่สุด ฯลฯ" ย่อมเป็นการรับสภาพหนี้ เพราะเป็นการยอมรับว่าเป็นหนี้อยู่จริง แม้จะมีข้อโต้เถียงในจำนวนเงินที่คิดไม่ตรงกันก็ตาม คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 853/2512(ประชุมใหญ่) การที่จำเลยทำสัญญากับโจทก์ยอมตกลงจะผ่อนชำระหนี้สินจ้างที่ค้างชำระให้แก่โจทก์เป็นงวด ๆ นั้น ย่อมเป็นการรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 463/2518 หนังสือลูกหนี้ตอบแทนทนายความของเจ้าหนี้ยอมรับใช้หนี้จำนวนที่แจ้งไปโดยขอปฏิบัติตามที่ลูกหนี้กำหนดขึ้น ขอให้เจ้าหนี้ช่วยให้ความสะดวก มิใช่จะใช้หนี้โดยมีเงื่อนไข ดังนี้ เป็นการรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 945/2520 หนังสือของจำเลยมิได้กล่าวปฏิเสธหรือโต้แย้งถึงจำนวนเงินค่าสินไหมทดแทนตามที่การไฟฟ้านครหลวงทวงไป แต่บอกให้การไฟฟ้านครหลวงติดต่อกับบริษัทที่จำเลยเอาประกันภัยรถยนต์ไว้ ถ้าขัดข้องจำเลยจะจัดการให้เรียบร้อย ดังนี้ เป็นการรับสภาพหนี้แล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 446/2523 ผู้แทนบริษัทบันทึกให้เจ้าหนี้กลับมาเก็บเงินใหม่ เพราะบริษัทยังไม่ส่งเงินมาให้เป็นการยอมรับว่าบริษัทเป็นหนี้อยู่จริง เป็นการรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2438/2523 จำเลยสลักหลังเช็คจำนวนเงิน40,000 บาท ชำระหนี้โจทก์ แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คจำเลยจึงทำหนังสือมอบอำนาจให้โจทก์ไปรับเงิน 40,000 บาท จากบริษัท ท. ซึ่งค้างชำระค่าแรงเจาะบ่อน้ำบาดาล หนังสือมอบอำนาจดังกล่าวเป็นหนังสือโอนสิทธิเรียกร้องของจำเลยที่มีต่อบริษัท ท.ให้แก่โจทก์เพื่อชำระหนี้รายพิพาท จึงเป็นหนังสือรับสภาพหนี้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172 หาใช่ใบมอบอำนาจไม่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2786/2526 จำเลยซื้อเครื่องปรับอากาศไปจากโจทก์และค้างชำระราคาอยู่ ต่อมาจำเลยมีหนังสือไปถึงโจทก์มีข้อความว่า "การเก็บบัญชีที่ค้างนั้นมีปัญหาเรื่องการติดตั้งเครื่องปรับอากาศล่าช้ามากทำให้ทางห้างฯ ต้องถูกปรับและเสียหายกรรมการของห้างฯ ได้ส่งเรื่องให้ที่ปรึกษากำลังพิจารณาอยู่ได้ผลประการใด จะเรียนให้ทราบต่อไป" หนังสือฉบับนี้เป็นการยอมรับว่าเป็นหนี้อยู่จริง มีข้อโต้เถียงเฉพาะการติดตั้งล่าช้าเท่านั้น ไม่มีข้อโต้แย้งว่าไม่เป็นหนี้หรือมีสิทธิไม่ต้องชำระหนี้หนังสือนี้จึงเป็นหนังสือรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1248/2527 จำเลยรื้อรั้วหลายครั้งโดยมิได้รับความยินยอมจากโจทก์ จึงเป็นการทำละเมิดต่อโจทก์จำเลยทำหนังสือถึงโจทก์รับจะซ่อมรั้วที่รื้อเมื่องานที่จะต้องทำหลังแนวรั้วเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงเป็นการรับสภาพต่อโจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้ตามสิทธิเรียกร้องอายุความเกี่ยวกับสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดจากการที่จำเลยรื้อรั้วที่โจทก์รู้ก่อนวันที่13 ธันวาคม 2521 อันเป็นวันที่จำเลยทำหนังสือถึงโจทก์ จึงสะดุดหยุดลงตั้งแต่วันนั้น โจทก์ฟ้องเมื่อ 13 ธันวาคม 2522 จึงไม่ขาดอายุความ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3539/2528 จำเลยทำหนังสือรับว่าในปีพ.ศ. 2522 ระหว่างที่จำเลยมีส่วนรับผิดชอบในการรับเงินและการจ่ายเงินของสหกรณ์โจทก์มีเงินขาดบัญชีไปจำนวนหนึ่ง จำเลยจะนำหลักฐานไปตรวจสอบกับบัญชีของโจทก์ภายใน 180 วันนับแต่วันทำบันทึก หากตรวจสอบได้ผลว่าเงินขาดบัญชีไปเท่าใด จำเลยยินยอมชดใช้ให้โจทก์ภายใน 180 วัน ข้อความดังกล่าว มีความหมายว่าหากตรวจสอบแล้วปรากฏว่าเงินขาดบัญชีไปจริง จำเลยยินยอมจะชดใช้ให้ ถือได้ว่าจำเลยรับสภาพต่อโจทก์ตามสิทธิเรียกร้องด้วยทำหนังสือรับสภาพให้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172อายุความฟ้องคดีของโจทก์จึงสะดุดหยุดลง จำเลยรับว่าจะนำหลักฐานไปตรวจสอบกับบัญชีของโจทก์ภายใน 180 วัน นับแต่วันทำบันทึกและรับจะชดใช้เงินที่ขาดบัญชีให้โจทก์ภายใน 180 วัน เหตุที่ทำให้อายุความสะดุดหยุดลงจึงเป็นเวลา 360 วัน นับแต่วันทำบันทึกแล้วเริ่มนับอายุความใหม่ แม้การกระทำของจำเลยจะเป็นการทำละเมิดแต่โจทก์ฟ้องคดีภายใน 1 ปี นับแต่วันเริ่มนับอายุความขึ้นใหม่คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 590/2531 โจทก์มีหนังสือขอเบิกเงินค่าปรับราคาตามสัญญาจ้างเหมาไปยังจำเลย จำเลยได้มีหนังสือตอบโจทก์แจ้งว่า ยังไม่อาจพิจารณาค่าปรับราคาได้จนกว่าจะได้มีการแยกรายละเอียดราคาแต่ละประเภทงาน ซึ่งขณะนี้จำเลยกำลังดำเนินการอยู่ เมื่อทราบผลแล้วจะได้รีบพิจารณาค่าปรับราคาให้โจทก์ต่อไป ข้อความตามหนังสือของจำเลยดังกล่าวเท่ากับยอมรับว่า โจทก์มีสิทธิได้รับเงินค่าปรับราคาตามสัญญาจ้างเหมาจริง เป็นการยอมรับสภาพตามสิทธิเรียกร้องของโจทก์ที่มีต่อจำเลยแล้ว อายุความเกี่ยวกับสิทธิเรียกร้องของโจทก์ย่อมสะดุดหยุดลงตั้งแต่วันที่โจทก์ได้รับหนังสือของจำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1001/2531 เมื่อหนี้ที่โจทก์เรียกร้องมีมูลมาจากการทำละเมิด โจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้ย่อมมีสิทธิเรียกร้องให้คืนทรัพย์สินอันต้องเสียไปเพราะละเมิดหรือให้ใช้ราคาทรัพย์นั้นการที่จำเลยได้ทำหนังสือไว้ต่อโจทก์มีใจความว่ายอมจะใช้ราคาทรัพย์สินที่เสียหาย ดังนี้ ถือได้ว่าหนังสือดังกล่าวเป็นเพียงหนังสือที่จำเลยผู้เป็นลูกหนี้ยอมรับสภาพต่อโจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้ตามสิทธิเรียกร้อง ไม่เป็นหนังสือสัญญาประนีประนอมยอมความเพราะไม่มีข้อความที่แสดงว่าผู้ทำหนังสือดังกล่าวระงับข้อพิพาทอันใดอันหนึ่งซึ่งมีอยู่หรือจะมีขึ้นให้เสร็จไปด้วยต่างยอมผ่อนผันให้แก่กัน กรณีวินิจฉัยว่าไม่เป็นหนังสือรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2185/2517 คำให้การเพิ่มเติมของจำเลยร่วมที่ให้ไว้ต่อพนักงานสอบสวนไม่ใช่เป็นการรับสภาพตามสิทธิเรียกร้องซึ่งจำเลยร่วมกระทำต่อโจทก์ ถือไม่ได้ว่าเป็นการรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2829/2523 โจทก์มีหนังสือทวงถามเงินทดแทนค่าที่ดินที่ถูกเวนคืน กรมชลประทานจำเลยตอบหนังสือมีความสำคัญว่าเรื่องที่โจทก์ร้องขอให้พิจารณาค่าที่ดินที่ถูกเวนคืนนั้นคณะกรรมการได้บันทึกไว้แล้ว เมื่อจะนัดประชุมไกล่เกลี่ยราษฎรเมื่อใด จะได้แจ้งให้โจทก์ทราบเพื่อมาตกลงกับคณะกรรมการต่อไปไม่มีข้อความตอนใดที่รับว่าเป็นหนี้โจทก์ จึงไม่เป็นหนังสือรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3869/2528 โจทก์เป็นพ่อค้าเรียกค่าส่งมอบสินค้าจากจำเลยซึ่งได้รับมอบสินค้าจากโจทก์ในระหว่างเดือนตุลาคม2519 ถึงเดือนมีนาคม 2520 โดยไม่มีใบสั่งซื้อที่ถูกต้องตามระเบียบของทางราชการ คงมีแต่ใบยืมชั่วคราว อันเป็นการสมัครใจของโจทก์เองโดยไม่คำนึงถึงระเบียบของทางราชการ จำเลยมีหนังสือลงวันที่ 20สิงหาคม 2520 แจ้งให้โจทก์และผู้อื่นแจ้งหนี้ที่มีอยู่แก่จำเลยภายในวันที่ 25 สิงหาคม 2520 หากพ้นกำหนดแล้วจำเลยจะไม่รับผิดชอบและถือว่าเป็นหนี้สินส่วนตัว ซึ่งหมายความว่า ถ้ามีการสั่งซื้อโดยถูกต้องก็จะดำเนินการให้ภายในสิ้นเดือนกันยายน 2520 ซึ่งเป็นปีงบประมาณ มิใช่เป็นการตกลงที่จะชำระให้เมื่อมีงบประมาณโดยไม่มีกำหนดเวลา และการที่จำเลยมีหนังสือลงวันที่ 19 กันยายน 2520แจ้งให้โจทก์ทราบว่ากำลังตรวจสอบหนี้สินรายพิพาทอยู่ หากมีหลักฐานเชื่อถือได้ก็จะพิจารณาดำเนินการต่อไปตามความเหมาะสมนั้นแปลไม่ได้ว่าเป็นการขอผัดผ่อนหรือเป็นการรับสภาพหนี้ โจทก์นำคดีมาฟ้องเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2523 จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(1) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 225/2531 ทนายจำเลยร่วมมีหนังสือถึงโจทก์ว่า เรื่องที่เรือโจทก์เกิดชนกับเรือ อ. และโจทก์ขอเรียกค่าเสียหาย ได้ส่งเรื่องให้ตัวการคือเจ้าของเรือ อ. พิจารณาต่อไปแล้ว จะแจ้งผลการพิจารณาให้โจทก์ทราบภายในเวลาอันสมควรกับได้ให้เจ้าของเรือที่ได้รับความเสียหายส่งสำเนาใบประเมินความเสียหายมาให้รายละ 3 ฉบับนั้น การกระทำของจำเลยร่วมดังกล่าวเป็นเพียงแต่จะพิจารณาเรื่องค่าเสียหาย ยังไม่เป็นการแน่นอนว่าจะใช้ค่าเสียหายตามที่โจทก์เรียกร้อง จึงไม่เป็นการกระทำอันปราศจากเคลือบคลุมสงสัยตระหนักเป็นปริยายว่าจำเลยร่วมยอมรับสภาพหนี้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172 อันจะทำให้อายุความสะดุดหยุดลง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1975/2531 จำเลยมีหนังสือไปถึงสำนักงบประมาณขอให้พิจารณาให้ความเห็นชอบในการจ่ายเงินค่างานงวดสุดท้ายให้โจทก์ หนังสือดังกล่าวเป็นเพียงหนังสือที่จำเลยติดต่อหารือไปยังสำนักงบประมาณเกี่ยวกับการปฏิบัติงานตามอำนาจหน้าที่ ไม่ปรากฏว่าจำเลยยอมจะชำระเงินเพิ่มค่างานให้ตามหนังสือนั้นและจำเลยมิได้มีหนังสือดังกล่าวไปถึงโจทก์ จึงไม่เป็นการรับสภาพหนี้อันเป็นเหตุให้อายุความสะดุดหยุดลง 4. ปัญหาเกี่ยวกับการรับสภาพหนี้ในคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้หากข้อเท็จจริงเปลี่ยนแปลงเป็นว่าจำเลยที่ 2 ได้เป็นผู้ทำหนังสือรับสภาพหนี้เสียเองและทำขึ้นในขณะที่พ้นจากการเป็นหุ้นส่วนของห้างฯจำเลยที่ 1 แล้ว กรณีนี้ผู้เขียนก็คิดว่าจะถือว่าห้างฯ จำเลยที่ 1เป็นผู้ทำหนังสือรับสภาพหนี้เห็นจะไม่ได้ และผลของหนังสือรับสภาพหนี้ดังกล่าวก็เพียงทำให้อายุความในส่วนของจำเลยที่ 2จะต้องรับผิดสะดุดหยุดลงเท่านั้น ไม่มีผลไปถึงจำเลยที่ 1 ด้วยเช่นกัน เนื่องจากเป็นเรื่องเฉพาะตัวของลูกหนี้ร่วมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172,295. ทวีประจวบลาภ.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันสั่งจ่ายเช็คธนาคารกรุงไทย จำกัด สาขาสุโขทัย เลขที่ 1034403 ลงวันที่ 16กันยายน 2526 จำนวนเงิน 42,400 บาท เพื่อชำระหนี้แก่โจทก์เมื่อถึงกำหนดชำระเงินตามเช็คแล้ว โจทก์ได้นำเช็คไปเรียกเก็บเงินแต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน โจทก์ทวงถามให้จำเลยชำระหนี้ตามเช็คจำเลยเพิกเฉย ต่อมาเมื่อวันที่ 6 กันยายน 2527 จำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือรับสภาพหนี้ต่อโจทก์ โดยยอมรับว่าเป็นหนี้โจทก์อยู่ขอให้จำเลยทั้งสองชำระเงินตามเช็ค พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การว่า จำเลยที่ 2 มิได้มีส่วนเกี่ยวข้อง และเป็นหุ้นส่วนผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ไม่เคยร่วมกับจำเลยที่ 2 สั่งจ่ายเช็คเพื่อชำระหนี้โจทก์แต่อย่างใด จำเลยที่ 1ไม่เคยทำหนังสือรับสภาพหนี้ไว้แก่โจทก์ และฟ้องโจทก์เคลือบคลุมโจทก์นำคดีมาฟ้องเกินกว่า 1 ปี นับแต่วันที่ลงในเช็คจึงขาดอายุความจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์42,400 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ที่จำเลยฎีกาว่า เอกสารหมาย จ.3มิใช่หนังสือรับสภาพหนี้ เพราะมิได้ระบุว่าเป็นหนี้จำนวนเท่าใดแน่นอน ไม่มีข้อความชัดแจ้งว่านายสุรพงษ์ โปสาภิวัฒน์ ผู้ลงชื่อจะชำระหนี้ให้โจทก์ และมิใช่เอกสารที่จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกหนี้ได้ทำขึ้นนั้นเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายซึ่งในการวินิจฉัยจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังเป็นยุติว่านายสุรพงษ์หรืออู๊ดบุตรจำเลยที่ 2 ในฐานะหุ้นส่วนผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 คนปัจจุบัน ได้ทำหนังสือเอกสารหมาย จ.3 ถึงโจทก์มีข้อความว่า "เรียนคุณหมอสุชาติที่นับถือ ตามที่คุณหมอให้ผมติดต่อกับคุณพ่อผมนั้น ผมได้ถามแล้ว แกบอกให้ผมเรียนคุณหมอว่า แกไม่มีเจตนาจะคดโกงแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะว่าในปีนี้ทั้งปีชักหน้าไม่ถึงหลังตลอดเวลา อยากจะขอความกรุณาคุณหมอช่วยผ่อนผันให้จนกว่าจะส่งงานเพราะในขณะนี้แกไม่มีเงินจริง ๆ ที่กล่าวมาทั้งหมดผมขอยืนยันว่าเป็นความจริง หวังว่าคงจะได้รับความกรุณาจากคุณหมอเช่นเคย"ท้ายข้อความที่ว่านี้เป็นคำลงท้ายของหนังสือและลายมือชื่อนายอู๊ดซึ่งเป็นบุตรจำเลยที่ 2 ส่วนตอนต้นข้อความดังกล่าวลงวันเดือนปีที่ทำหนังสือว่า 6 กันยายน 2527 เห็นได้ว่า เอกสารหมาย จ.3 เป็นหนังสือขอผัดชำระหนี้ของห้างจำเลยที่ 1 เพราะมีข้อความที่กล่าวถึงระยะเวลาที่ขอให้โจทก์ผ่อนผันให้ชำระหนี้ดังกล่าวได้จนกว่าจะส่งมอบงานซึ่งเป็นกิจการของห้างจำเลยที่ 1 เอกสารหมาย จ.3จึงเป็นหนังสือรับสภาพหนี้ของจำเลยที่ 1 ตามฟ้อง ซึ่งกระทำโดยนายสุรพงษ์หุ้นส่วนผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 คนปัจจุบัน แม้จะมิได้ระบุว่าเป็นหนี้จำนวนเท่าใด แต่เมื่ออ่านข้อความทั้งหมดพอเข้าใจได้ว่าจำเลยที่ 1 ยอมรับว่าเป็นหนี้โจทก์ตามจำนวนที่โจทก์ติดต่อแจ้งไปอยู่จริง ฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความ..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1295/2533นาย สุชาติ กุละพัฒน์โจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด ชัย สถาปัตย์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 172โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 1 ซึ่ง เป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดและจำเลยที่2 ซึ่ง เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 ในฐานะ ผู้สั่งจ่ายเช็คพิพาท รับผิดใช้ เงินตาม เช็ค ต่อมา ส. ในฐานะ หุ้นส่วนซึ่ง เป็นบุตรของจำเลยที่ 2 ผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 คนใหม่ได้ ทำหนังสือถึง โจทก์มีใจความว่า "เรียนคุณหมอ สุชาติ ที่นับถือ ตาม ที่คุณหมอให้ผมติดต่อ กับคุณพ่อผม (จำเลยที่ 2) นั้น ผมได้ ถาม แล้ว แก บอกให้ผมเรียนคุณหมอ ว่าแก ไม่มีเจตนาจะคิดโกงแต่ อย่างใด แต่เป็นเพราะว่าในปีนี้ทั้งปีชักหน้าไม่ถึงหลังตลอด เวลา อยากจะขอความกรุณาคุณ หมอ ช่วย ผ่อนผันให้จนกว่าจะส่งงาน เพราะในขณะนี้ แก ไม่มีเงินจริง ๆ ที่กล่าวมาทั้งหมดผมขอยืนยันว่าเป็นความจริง หวังว่าคงจะได้ รับความกรุณาจากคุณหมอ เช่นเคย" ท้ายข้อความเป็น คำลงท้ายของหนังสือและลงลายมือชื่อของ ส. ส่วนตอนต้น ข้อความลงวันเดือน ปีที่ทำหนังสือไว้ด้วย ดังนี้ เอกสารดังกล่าวเป็นหนังสือ ขอผัดชำระหนี้ของห้างจำเลยที่ 1 เพราะมีข้อความที่กล่าวถึง ระยะเวลา ที่ขอให้โจทก์ผ่อนผันให้ชำระหนี้ดังกล่าวได้จนกว่าจะส่งมอบงาน ซึ่ง เป็นกิจการของห้างจำเลยที่ 1 เอกสารดังกล่าวจึงเป็น หนังสือรับสภาพหนี้ของจำเลยที่ 1 แม้มิได้ระบุว่ามีหนี้จำนวนเท่าใด แต่ เมื่ออ่านข้อความทั้งหมด พอเข้าใจได้ ว่าจำเลยที่ 1 ยอมรับ ว่าเป็นหนี้โจทก์ตาม จำนวนที่โจทก์แจ้งไป.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันสั่งจ่ายเช็คธนาคารกรุงไทย จำกัด สาขาสุโขทัย เลขที่ 1034403 ลงวันที่ 16กันยายน 2526 จำนวนเงิน 42,400 บาท เพื่อชำระหนี้แก่โจทก์เมื่อถึงกำหนดชำระเงินตามเช็คแล้ว โจทก์ได้นำเช็คไปเรียกเก็บเงินแต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน โจทก์ทวงถามให้จำเลยชำระหนี้ตามเช็คจำเลยเพิกเฉย ต่อมาเมื่อวันที่ 6 กันยายน 2527 จำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือรับสภาพหนี้ต่อโจทก์ โดยยอมรับว่าเป็นหนี้โจทก์อยู่ขอให้จำเลยทั้งสองชำระเงินตามเช็ค พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การว่า จำเลยที่ 2 มิได้มีส่วนเกี่ยวข้อง และเป็นหุ้นส่วนผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ไม่เคยร่วมกับจำเลยที่ 2 สั่งจ่ายเช็คเพื่อชำระหนี้โจทก์แต่อย่างใด จำเลยที่ 1ไม่เคยทำหนังสือรับสภาพหนี้ไว้แก่โจทก์ และฟ้องโจทก์เคลือบคลุมโจทก์นำคดีมาฟ้องเกินกว่า 1 ปี นับแต่วันที่ลงในเช็คจึงขาดอายุความจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์42,400 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ที่จำเลยฎีกาว่า เอกสารหมาย จ.3มิใช่หนังสือรับสภาพหนี้ เพราะมิได้ระบุว่าเป็นหนี้จำนวนเท่าใดแน่นอน ไม่มีข้อความชัดแจ้งว่านายสุรพงษ์ โปสาภิวัฒน์ ผู้ลงชื่อจะชำระหนี้ให้โจทก์ และมิใช่เอกสารที่จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกหนี้ได้ทำขึ้นนั้นเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายซึ่งในการวินิจฉัยจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังเป็นยุติว่านายสุรพงษ์หรืออู๊ดบุตรจำเลยที่ 2 ในฐานะหุ้นส่วนผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 คนปัจจุบัน ได้ทำหนังสือเอกสารหมาย จ.3 ถึงโจทก์มีข้อความว่า "เรียนคุณหมอสุชาติที่นับถือ ตามที่คุณหมอให้ผมติดต่อกับคุณพ่อผมนั้น ผมได้ถามแล้ว แกบอกให้ผมเรียนคุณหมอว่า แกไม่มีเจตนาจะคดโกงแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะว่าในปีนี้ทั้งปีชักหน้าไม่ถึงหลังตลอดเวลา อยากจะขอความกรุณาคุณหมอช่วยผ่อนผันให้จนกว่าจะส่งงานเพราะในขณะนี้แกไม่มีเงินจริง ๆ ที่กล่าวมาทั้งหมดผมขอยืนยันว่าเป็นความจริง หวังว่าคงจะได้รับความกรุณาจากคุณหมอเช่นเคย"ท้ายข้อความที่ว่านี้เป็นคำลงท้ายของหนังสือและลายมือชื่อนายอู๊ดซึ่งเป็นบุตรจำเลยที่ 2 ส่วนตอนต้นข้อความดังกล่าวลงวันเดือนปีที่ทำหนังสือว่า 6 กันยายน 2527 เห็นได้ว่า เอกสารหมาย จ.3 เป็นหนังสือขอผัดชำระหนี้ของห้างจำเลยที่ 1 เพราะมีข้อความที่กล่าวถึงระยะเวลาที่ขอให้โจทก์ผ่อนผันให้ชำระหนี้ดังกล่าวได้จนกว่าจะส่งมอบงานซึ่งเป็นกิจการของห้างจำเลยที่ 1 เอกสารหมาย จ.3จึงเป็นหนังสือรับสภาพหนี้ของจำเลยที่ 1 ตามฟ้อง ซึ่งกระทำโดยนายสุรพงษ์หุ้นส่วนผู้จัดการห้างจำเลยที่ 1 คนปัจจุบัน แม้จะมิได้ระบุว่าเป็นหนี้จำนวนเท่าใด แต่เมื่ออ่านข้อความทั้งหมดพอเข้าใจได้ว่าจำเลยที่ 1 ยอมรับว่าเป็นหนี้โจทก์ตามจำนวนที่โจทก์ติดต่อแจ้งไปอยู่จริง ฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความ..."พิพากษายืน.(พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ-สวิน อักขรายุธ-ประจักษ์ พุทธิสมบัติ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระหนี้ตามตั๋วเงิน แต่เหตุใดจำเลยที่ 2 ต้องร่วมรับผิดด้วย คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ไม่ได้วินิจฉัยถึงเลย เนื่องจากปัญหานี้ได้ยุติในศาลชั้นต้นแล้ว มีปัญหาน่าคิดว่าจำเลยที่ 2 ต้องร่วมรับผิดด้วยเหตุใด จากคำพิพากษาศาลฎีกานี้ผู้เขียนเข้าใจว่า เช็คพิพาทมีลายมือชื่อของจำเลยที่ 2 ในฐานะหุ้นส่วนผู้จัดการ (ในขณะสั่งจ่าย)และประทับตราสำคัญของห้างฯ จำเลยที่ 1 เช็คพิพาทจึงสมบูรณ์ผูกพันห้างฯ จำเลยที่ 1 ในฐานะผู้สั่งจ่ายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 900 แต่จะถือว่าจำเลยที่ 2ต้องรับผิดในฐานะเป็นผู้สั่งจ่ายด้วยก็ไม่ได้ เพราะจำเลยที่ 2ลงลายมือชื่อในตั๋วเงินในฐานะผู้แทนนิติบุคคลเท่านั้น อย่างไรก็ดีหากในขณะที่โจทก์ฟ้องคดีนี้จำเลยที่ 2 ยังเป็นหุ้นส่วนผู้จัดการของห้างฯ จำเลยที่ 1 อยู่ โจทก์ก็อาจบรรยายฟ้องตามกฎหมายหุ้นส่วนบริษัทให้จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิดด้วยตามนัย มาตรา1077(2),1087 และ 1070 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ก็ได้(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1035/2520) แต่ผู้เขียนเข้าใจว่าในขณะที่ฟ้องนั้นจำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการของห้างฯ จำเลยที่ 1แล้ว โดยมีนายสุรพงษ์หรืออู๊ด บุตรของจำเลยที่ 2 เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการแทน กรณีนี้ผู้เขียนจึงคิดว่าจะให้จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิดด้วยเหตุดังกล่าวน่าจะไม่ได้ ถึงกระนั้นก็ตามจำเลยที่ 2 ก็ยังต้องร่วมรับผิดกับห้างฯ จำเลยที่ 1 อยู่ดี แต่ด้วยเหตุผลที่ว่าภายในสองปีนับแต่ได้ออกจากห้างฯ ไปจำเลยที่ 2 ต้องรับผิดในหนี้ที่ห้างฯ ก่อให้เกิดขึ้นก่อนที่ตนเองออกจากหุ้นส่วนไปด้วยตามนัยมาตรา 1068 ประกอบด้วย มาตรา 1077(2),1087 อนึ่งคดีนี้ผู้เขียนคิดว่า นอกจากห้างฯ จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 ในฐานะหุ้นส่วนที่ลาออกไปจากห้างฯ จะต้องร่วมรับผิดต่อโจทก์แล้ว นายสุรพงษ์หรืออู๊ด ในฐานะหุ้นส่วนผู้จัดการคนปัจจุบันก็น่าจะต้องร่วมรับผิดด้วยเช่นกันตามนัย มาตรา 1077(2),1087,1070แต่ปรากฏว่าโจทก์หาได้ฟ้องนายสุรพงษ์หรืออู๊ดเป็นจำเลยด้วยไม่ 2. ในกรณีของนิติบุคคลอื่น ๆ อาทิบริษัทจำกัด เป็นต้นไม่มีกฎหมายบัญญัติไว้ในทำนองเดียวกันกับเรื่องห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคลหรือห้างหุ้นส่วนจำกัด ดังนั้น กรรมการของบริษัทในฐานะผู้แทนนิติบุคคลจึงไม่ต้องร่วมรับผิดในหนี้ของห้างเป็นการส่วนตัว (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 133/2524,109/2524,2144/2525และ 1400/2527) 3. การรับสภาพหนี้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172นั้น ได้บัญญัติวิธีการไว้หลายแบบ การทำหนังสือรับสภาพหนี้ก็เป็นแบบหนึ่ง ปัญหาอยู่ที่ว่าข้อความในหนังสือรับสภาพหนี้ควรมีลักษณะอย่างไร ศาลฎีกาได้วินิจฉัยในเรื่องนี้หลายคดี กล่าวคือ กรณีวินิจฉัยว่าเป็นหนังสือรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 933/2497 เจ้าหนี้ส่งรายการหนี้ที่ค้างชำระค่าตรวจรักษาไปยังลูกหนี้ ลูกหนี้บันทึกขอผัดว่าจะบอกกับคนภายนอกให้จัดการชำระให้ ดังนี้ เป็นการรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 773/2505(ประชุมใหญ่) ลูกหนี้รับหนังสือทวงหนี้จากเจ้าหนี้แล้ว มีหนังสือตอบไป 2 ฉบับ ๆ แรกไม่ปฏิเสธหนี้ แต่ขอตรวจสอบหลักฐานก่อน ถ้ามีหนี้อยู่จริงก็จะชำระให้ ส่วนฉบับที่ 2 ต่อเนื่องจากฉบับแรกไม่ปฏิเสธหนี้เหมือนกันแต่เร่งรัดให้ส่งหลักฐานไปเพื่อพิจารณาดำเนินการให้ต่อไป ซึ่งหมายความว่า ถ้าตรวจทราบว่าเป็นหนี้อยู่จริงก็จะชำระให้ ดังนี้หนังสือตอบทั้ง 2 ฉบับ ต่างเป็นหนังสือรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 344/2506 จำเลยฝากสินค้าราคาสองหมื่นบาทเศษของโจทก์ไว้แล้วสินค้านั้นสูญหายไป จำเลยจึงมีหนังสือยอมชดใช้ค่าเสียหายให้ 5,000 บาท โจทก์ปฏิเสธ ต่อมาได้มีการเจรจากันอีกจำเลยมีหนังสือยอมใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ครึ่งหนึ่งของราคาสินค้าแต่โจทก์ก็ไม่ตกลง ดังนี้ เห็นได้ว่าเอกสารทั้ง 2 ฉบับที่จำเลยยอมชดใช้ค่าสินค้าที่หายรายนี้ให้โจทก์นั้น เป็นการรับแล้วว่าหนี้ค่าสินค้าของโจทก์ที่หายไปมีอยู่จริง เรียกได้ว่าจำเลยยอมรับสภาพหนี้ชดใช้ค่าสินค้าของโจทก์ที่หายไปแล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 293-294/2511(ประชุมใหญ่) เอกสารที่ลูกหนี้มีถึงเจ้าหนี้ มีข้อความว่า "เพราะฉะนั้น เพื่อความสะดวกและถูกต้องในการชำระต้นเงินและดอกเบี้ยคืนคุณ ซึ่งบัดนี้ผมได้เตรียมไว้แล้วตามสมควร ผมขอเชิญคุณไปพบเพื่อคิดบัญชีเงินกู้ดังกล่าวให้ทราบจำนวนแน่นอน ฯลฯ" และเอกสารฉบับต่อมามีว่า "ขอให้คุณคิดดอกเบี้ยเสียใหม่เป็นร้อยละ 2 ตามข้อตกลงเดิมที่แล้วมา ฯลฯทั้งนี้เพื่อผมจะได้จัดการชำระหนี้ของคุณให้เสร็จสิ้นไปโดยเร็วที่สุด ฯลฯ" ย่อมเป็นการรับสภาพหนี้ เพราะเป็นการยอมรับว่าเป็นหนี้อยู่จริง แม้จะมีข้อโต้เถียงในจำนวนเงินที่คิดไม่ตรงกันก็ตาม คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 853/2512(ประชุมใหญ่) การที่จำเลยทำสัญญากับโจทก์ยอมตกลงจะผ่อนชำระหนี้สินจ้างที่ค้างชำระให้แก่โจทก์เป็นงวด ๆ นั้น ย่อมเป็นการรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 463/2518 หนังสือลูกหนี้ตอบแทนทนายความของเจ้าหนี้ยอมรับใช้หนี้จำนวนที่แจ้งไปโดยขอปฏิบัติตามที่ลูกหนี้กำหนดขึ้น ขอให้เจ้าหนี้ช่วยให้ความสะดวก มิใช่จะใช้หนี้โดยมีเงื่อนไข ดังนี้ เป็นการรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 945/2520 หนังสือของจำเลยมิได้กล่าวปฏิเสธหรือโต้แย้งถึงจำนวนเงินค่าสินไหมทดแทนตามที่การไฟฟ้านครหลวงทวงไป แต่บอกให้การไฟฟ้านครหลวงติดต่อกับบริษัทที่จำเลยเอาประกันภัยรถยนต์ไว้ ถ้าขัดข้องจำเลยจะจัดการให้เรียบร้อย ดังนี้ เป็นการรับสภาพหนี้แล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 446/2523 ผู้แทนบริษัทบันทึกให้เจ้าหนี้กลับมาเก็บเงินใหม่ เพราะบริษัทยังไม่ส่งเงินมาให้เป็นการยอมรับว่าบริษัทเป็นหนี้อยู่จริง เป็นการรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2438/2523 จำเลยสลักหลังเช็คจำนวนเงิน40,000 บาท ชำระหนี้โจทก์ แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คจำเลยจึงทำหนังสือมอบอำนาจให้โจทก์ไปรับเงิน 40,000 บาท จากบริษัท ท. ซึ่งค้างชำระค่าแรงเจาะบ่อน้ำบาดาล หนังสือมอบอำนาจดังกล่าวเป็นหนังสือโอนสิทธิเรียกร้องของจำเลยที่มีต่อบริษัท ท.ให้แก่โจทก์เพื่อชำระหนี้รายพิพาท จึงเป็นหนังสือรับสภาพหนี้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172 หาใช่ใบมอบอำนาจไม่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2786/2526 จำเลยซื้อเครื่องปรับอากาศไปจากโจทก์และค้างชำระราคาอยู่ ต่อมาจำเลยมีหนังสือไปถึงโจทก์มีข้อความว่า "การเก็บบัญชีที่ค้างนั้นมีปัญหาเรื่องการติดตั้งเครื่องปรับอากาศล่าช้ามากทำให้ทางห้างฯ ต้องถูกปรับและเสียหายกรรมการของห้างฯ ได้ส่งเรื่องให้ที่ปรึกษากำลังพิจารณาอยู่ได้ผลประการใด จะเรียนให้ทราบต่อไป" หนังสือฉบับนี้เป็นการยอมรับว่าเป็นหนี้อยู่จริง มีข้อโต้เถียงเฉพาะการติดตั้งล่าช้าเท่านั้น ไม่มีข้อโต้แย้งว่าไม่เป็นหนี้หรือมีสิทธิไม่ต้องชำระหนี้หนังสือนี้จึงเป็นหนังสือรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1248/2527 จำเลยรื้อรั้วหลายครั้งโดยมิได้รับความยินยอมจากโจทก์ จึงเป็นการทำละเมิดต่อโจทก์จำเลยทำหนังสือถึงโจทก์รับจะซ่อมรั้วที่รื้อเมื่องานที่จะต้องทำหลังแนวรั้วเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงเป็นการรับสภาพต่อโจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้ตามสิทธิเรียกร้องอายุความเกี่ยวกับสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดจากการที่จำเลยรื้อรั้วที่โจทก์รู้ก่อนวันที่13 ธันวาคม 2521 อันเป็นวันที่จำเลยทำหนังสือถึงโจทก์ จึงสะดุดหยุดลงตั้งแต่วันนั้น โจทก์ฟ้องเมื่อ 13 ธันวาคม 2522 จึงไม่ขาดอายุความ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3539/2528 จำเลยทำหนังสือรับว่าในปีพ.ศ. 2522 ระหว่างที่จำเลยมีส่วนรับผิดชอบในการรับเงินและการจ่ายเงินของสหกรณ์โจทก์มีเงินขาดบัญชีไปจำนวนหนึ่ง จำเลยจะนำหลักฐานไปตรวจสอบกับบัญชีของโจทก์ภายใน 180 วันนับแต่วันทำบันทึก หากตรวจสอบได้ผลว่าเงินขาดบัญชีไปเท่าใด จำเลยยินยอมชดใช้ให้โจทก์ภายใน 180 วัน ข้อความดังกล่าว มีความหมายว่าหากตรวจสอบแล้วปรากฏว่าเงินขาดบัญชีไปจริง จำเลยยินยอมจะชดใช้ให้ ถือได้ว่าจำเลยรับสภาพต่อโจทก์ตามสิทธิเรียกร้องด้วยทำหนังสือรับสภาพให้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172อายุความฟ้องคดีของโจทก์จึงสะดุดหยุดลง จำเลยรับว่าจะนำหลักฐานไปตรวจสอบกับบัญชีของโจทก์ภายใน 180 วัน นับแต่วันทำบันทึกและรับจะชดใช้เงินที่ขาดบัญชีให้โจทก์ภายใน 180 วัน เหตุที่ทำให้อายุความสะดุดหยุดลงจึงเป็นเวลา 360 วัน นับแต่วันทำบันทึกแล้วเริ่มนับอายุความใหม่ แม้การกระทำของจำเลยจะเป็นการทำละเมิดแต่โจทก์ฟ้องคดีภายใน 1 ปี นับแต่วันเริ่มนับอายุความขึ้นใหม่คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 590/2531 โจทก์มีหนังสือขอเบิกเงินค่าปรับราคาตามสัญญาจ้างเหมาไปยังจำเลย จำเลยได้มีหนังสือตอบโจทก์แจ้งว่า ยังไม่อาจพิจารณาค่าปรับราคาได้จนกว่าจะได้มีการแยกรายละเอียดราคาแต่ละประเภทงาน ซึ่งขณะนี้จำเลยกำลังดำเนินการอยู่ เมื่อทราบผลแล้วจะได้รีบพิจารณาค่าปรับราคาให้โจทก์ต่อไป ข้อความตามหนังสือของจำเลยดังกล่าวเท่ากับยอมรับว่า โจทก์มีสิทธิได้รับเงินค่าปรับราคาตามสัญญาจ้างเหมาจริง เป็นการยอมรับสภาพตามสิทธิเรียกร้องของโจทก์ที่มีต่อจำเลยแล้ว อายุความเกี่ยวกับสิทธิเรียกร้องของโจทก์ย่อมสะดุดหยุดลงตั้งแต่วันที่โจทก์ได้รับหนังสือของจำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1001/2531 เมื่อหนี้ที่โจทก์เรียกร้องมีมูลมาจากการทำละเมิด โจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้ย่อมมีสิทธิเรียกร้องให้คืนทรัพย์สินอันต้องเสียไปเพราะละเมิดหรือให้ใช้ราคาทรัพย์นั้นการที่จำเลยได้ทำหนังสือไว้ต่อโจทก์มีใจความว่ายอมจะใช้ราคาทรัพย์สินที่เสียหาย ดังนี้ ถือได้ว่าหนังสือดังกล่าวเป็นเพียงหนังสือที่จำเลยผู้เป็นลูกหนี้ยอมรับสภาพต่อโจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้ตามสิทธิเรียกร้อง ไม่เป็นหนังสือสัญญาประนีประนอมยอมความเพราะไม่มีข้อความที่แสดงว่าผู้ทำหนังสือดังกล่าวระงับข้อพิพาทอันใดอันหนึ่งซึ่งมีอยู่หรือจะมีขึ้นให้เสร็จไปด้วยต่างยอมผ่อนผันให้แก่กัน กรณีวินิจฉัยว่าไม่เป็นหนังสือรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2185/2517 คำให้การเพิ่มเติมของจำเลยร่วมที่ให้ไว้ต่อพนักงานสอบสวนไม่ใช่เป็นการรับสภาพตามสิทธิเรียกร้องซึ่งจำเลยร่วมกระทำต่อโจทก์ ถือไม่ได้ว่าเป็นการรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2829/2523 โจทก์มีหนังสือทวงถามเงินทดแทนค่าที่ดินที่ถูกเวนคืน กรมชลประทานจำเลยตอบหนังสือมีความสำคัญว่าเรื่องที่โจทก์ร้องขอให้พิจารณาค่าที่ดินที่ถูกเวนคืนนั้นคณะกรรมการได้บันทึกไว้แล้ว เมื่อจะนัดประชุมไกล่เกลี่ยราษฎรเมื่อใด จะได้แจ้งให้โจทก์ทราบเพื่อมาตกลงกับคณะกรรมการต่อไปไม่มีข้อความตอนใดที่รับว่าเป็นหนี้โจทก์ จึงไม่เป็นหนังสือรับสภาพหนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3869/2528 โจทก์เป็นพ่อค้าเรียกค่าส่งมอบสินค้าจากจำเลยซึ่งได้รับมอบสินค้าจากโจทก์ในระหว่างเดือนตุลาคม2519 ถึงเดือนมีนาคม 2520 โดยไม่มีใบสั่งซื้อที่ถูกต้องตามระเบียบของทางราชการ คงมีแต่ใบยืมชั่วคราว อันเป็นการสมัครใจของโจทก์เองโดยไม่คำนึงถึงระเบียบของทางราชการ จำเลยมีหนังสือลงวันที่ 20สิงหาคม 2520 แจ้งให้โจทก์และผู้อื่นแจ้งหนี้ที่มีอยู่แก่จำเลยภายในวันที่ 25 สิงหาคม 2520 หากพ้นกำหนดแล้วจำเลยจะไม่รับผิดชอบและถือว่าเป็นหนี้สินส่วนตัว ซึ่งหมายความว่า ถ้ามีการสั่งซื้อโดยถูกต้องก็จะดำเนินการให้ภายในสิ้นเดือนกันยายน 2520 ซึ่งเป็นปีงบประมาณ มิใช่เป็นการตกลงที่จะชำระให้เมื่อมีงบประมาณโดยไม่มีกำหนดเวลา และการที่จำเลยมีหนังสือลงวันที่ 19 กันยายน 2520แจ้งให้โจทก์ทราบว่ากำลังตรวจสอบหนี้สินรายพิพาทอยู่ หากมีหลักฐานเชื่อถือได้ก็จะพิจารณาดำเนินการต่อไปตามความเหมาะสมนั้นแปลไม่ได้ว่าเป็นการขอผัดผ่อนหรือเป็นการรับสภาพหนี้ โจทก์นำคดีมาฟ้องเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2523 จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(1) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 225/2531 ทนายจำเลยร่วมมีหนังสือถึงโจทก์ว่า เรื่องที่เรือโจทก์เกิดชนกับเรือ อ. และโจทก์ขอเรียกค่าเสียหาย ได้ส่งเรื่องให้ตัวการคือเจ้าของเรือ อ. พิจารณาต่อไปแล้ว จะแจ้งผลการพิจารณาให้โจทก์ทราบภายในเวลาอันสมควรกับได้ให้เจ้าของเรือที่ได้รับความเสียหายส่งสำเนาใบประเมินความเสียหายมาให้รายละ 3 ฉบับนั้น การกระทำของจำเลยร่วมดังกล่าวเป็นเพียงแต่จะพิจารณาเรื่องค่าเสียหาย ยังไม่เป็นการแน่นอนว่าจะใช้ค่าเสียหายตามที่โจทก์เรียกร้อง จึงไม่เป็นการกระทำอันปราศจากเคลือบคลุมสงสัยตระหนักเป็นปริยายว่าจำเลยร่วมยอมรับสภาพหนี้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172 อันจะทำให้อายุความสะดุดหยุดลง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1975/2531 จำเลยมีหนังสือไปถึงสำนักงบประมาณขอให้พิจารณาให้ความเห็นชอบในการจ่ายเงินค่างานงวดสุดท้ายให้โจทก์ หนังสือดังกล่าวเป็นเพียงหนังสือที่จำเลยติดต่อหารือไปยังสำนักงบประมาณเกี่ยวกับการปฏิบัติงานตามอำนาจหน้าที่ ไม่ปรากฏว่าจำเลยยอมจะชำระเงินเพิ่มค่างานให้ตามหนังสือนั้นและจำเลยมิได้มีหนังสือดังกล่าวไปถึงโจทก์ จึงไม่เป็นการรับสภาพหนี้อันเป็นเหตุให้อายุความสะดุดหยุดลง 4. ปัญหาเกี่ยวกับการรับสภาพหนี้ในคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้หากข้อเท็จจริงเปลี่ยนแปลงเป็นว่าจำเลยที่ 2 ได้เป็นผู้ทำหนังสือรับสภาพหนี้เสียเองและทำขึ้นในขณะที่พ้นจากการเป็นหุ้นส่วนของห้างฯจำเลยที่ 1 แล้ว กรณีนี้ผู้เขียนก็คิดว่าจะถือว่าห้างฯ จำเลยที่ 1เป็นผู้ทำหนังสือรับสภาพหนี้เห็นจะไม่ได้ และผลของหนังสือรับสภาพหนี้ดังกล่าวก็เพียงทำให้อายุความในส่วนของจำเลยที่ 2จะต้องรับผิดสะดุดหยุดลงเท่านั้น ไม่มีผลไปถึงจำเลยที่ 1 ด้วยเช่นกัน เนื่องจากเป็นเรื่องเฉพาะตัวของลูกหนี้ร่วมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172,295. ทวีประจวบลาภ.