คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2750/2523หลักกฎหมาย: ฟ้องของโจทก์ตอนแรกบรรยายว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่งและจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 อีกฝ่ายหนึ่ง ได้บังอาจเข้าทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน โจทก์บรรยายฟ้องตอนต่อไปใจความว่าโดยจำเลยที่ 1 ที่ 2 ได้บังอาจร่วมกันชกต่อยทำร้าย และใช้อาวุธปืนยิงจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 โดยเจตนาฆ่า แต่กระสุนปืนไม่ถูกอวัยวะสำคัญของจำเลยที่ 4 และไม่ถูกจำเลยที่ 3 ที่ 5 ส่วนจำเลยที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 ได้บังอาจร่วมกันใช้ไม้ท่อนและมีดดาบเป็นอาวุธตีและพันทำร้ายจำเลยที่ 1 ที่ 2 โดยเจตนาฆ่า แต่ไม่ถูกอวัยวะสำคัญ จำเลยทั้งสองฝ่ายจึงไม่ถึงแก่ความตาย ดังนี้ เห็นว่าฟ้องของโจทก์กล่าวไว้ชัดว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่งกระทำผิดข้อหาพยายามฆ่าและทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 ฝ่ายหนึ่ง กระทำผิดข้อหาพยายามฆ่าและทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 1 ที่ 2 แม้จะไม่บรรยายว่าจำเลยคนใดทำร้ายจำเลยคนใด ก็เป็นการบรรยายพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี เพราะฟ้องโจทก์กล่าวหาว่าจำเลยแต่ละฝ่ายสมคบกันกระทำผิด ฟ้องของโจทก์จึงสมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา158(5)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่ง และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 อีกฝ่ายหนึ่งได้บังอาจเข้าทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 40, 295, 297, 83จำเลยทั้งห้าให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 ยกฟ้องจำเลยที่ 1 ที่ 2โจทก์และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คำบรรยายฟ้องของโจทก์ในความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและฐานทำร้ายร่างกายผู้อื่นไม่สมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) ลงโทษได้แต่เพียงฐานเข้าร่วมชุลมุนต่อสู้กันตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 299 เท่านั้น พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งห้ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 299โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาที่โจทก์ฎีกาว่าฟ้องของโจทก์ในข้อหาความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและทำร้ายร่างกายผู้อื่น เป็นฟ้องที่สมบูรณ์ตามกฎหมาย ฟ้องของโจทก์ตอนแรกบรรยายว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่ง และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 อีกฝ่ายหนึ่งได้บังอาจเข้าทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน โจทก์ได้บรรยายฟ้องตอนต่อไปใจความว่าโดยจำเลยท่ 1 ที่ 2 ได้บังอาจร่วมกันชกต่อยทำร้าย และใช้อาวุธปืนยิงจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 โดยเจตนาฆ่า แต่กระสุนปืนไม่ถูกอวัยวะสำคัญของจำเลยที่ 4 และไม่ถูกจำเลยที่ 3 ที่ 5 ส่วนจำเลยที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 ได้บังอาจร่วมกันใช้ไม้ท่อนและมีดดาบเป็นอาวุธตีและฟันทำร้ายจำเลยที่ 1 ที่ 2 โดยเจตนาฆ่า แต่ไม่ถูกอวัยวะสำคัญ จำเลยทั้งสองฝ่ายจึงไม่ถึงแก่ความตาย เห็นว่าฟ้องกล่าวไว้ชัดว่า โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่ง กระทำผิดข้อหาพยายามฆ่าและทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 ฝ่ายหนึ่งกระทำผิดข้อหาพยายามฆ่าและทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 1 ที่ 2 แม้จะไม่บรรยายว่าจำเลยคนใดทำร้ายจำเลยคนใดก็เป็นการบรรยายพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี เพราะฟ้องโจทก์กล่าวหาว่าจำเลยแต่ละฝ่ายสมคบกันกระทำผิด ฟ้องโจทก์จึงสมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) หาเคลือบคลุมไม่ และศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 มิได้กระทำผิดดังฟ้อง จำเลยที่ 3 ที่ 5 มีความผิดฐานทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัส และทำร้ายจำเลยที่ 1 ได้รับอันตรายแก่กาย ส่วนจำเลยที่ 4 มีความผิดฐานทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัสพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 3 ที่ 5 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 และ 297 และให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2750/2523พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์นายชื้น เรืองบุญสุข กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 (5) ป.อ. ม. 297, ม. 288ฟ้องของโจทก์ตอนแรกบรรยายว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่งและจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 อีกฝ่ายหนึ่ง ได้บังอาจเข้าทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน โจทก์บรรยายฟ้องตอนต่อไปใจความว่าโดยจำเลยที่ 1 ที่ 2 ได้บังอาจร่วมกันชกต่อยทำร้าย และใช้อาวุธปืนยิงจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 โดยเจตนาฆ่า แต่กระสุนปืนไม่ถูกอวัยวะสำคัญของจำเลยที่ 4 และไม่ถูกจำเลยที่ 3 ที่ 5 ส่วนจำเลยที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 ได้บังอาจร่วมกันใช้ไม้ท่อนและมีดดาบเป็นอาวุธตีและพันทำร้ายจำเลยที่ 1 ที่ 2 โดยเจตนาฆ่า แต่ไม่ถูกอวัยวะสำคัญ จำเลยทั้งสองฝ่ายจึงไม่ถึงแก่ความตาย ดังนี้ เห็นว่าฟ้องของโจทก์กล่าวไว้ชัดว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่งกระทำผิดข้อหาพยายามฆ่าและทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 ฝ่ายหนึ่ง กระทำผิดข้อหาพยายามฆ่าและทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 1 ที่ 2 แม้จะไม่บรรยายว่าจำเลยคนใดทำร้ายจำเลยคนใด ก็เป็นการบรรยายพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี เพราะฟ้องโจทก์กล่าวหาว่าจำเลยแต่ละฝ่ายสมคบกันกระทำผิด ฟ้องของโจทก์จึงสมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา158(5)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่ง และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 อีกฝ่ายหนึ่งได้บังอาจเข้าทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 40, 295, 297, 83จำเลยทั้งห้าให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 ยกฟ้องจำเลยที่ 1 ที่ 2โจทก์และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คำบรรยายฟ้องของโจทก์ในความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและฐานทำร้ายร่างกายผู้อื่นไม่สมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) ลงโทษได้แต่เพียงฐานเข้าร่วมชุลมุนต่อสู้กันตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 299 เท่านั้น พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งห้ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 299โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาที่โจทก์ฎีกาว่าฟ้องของโจทก์ในข้อหาความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและทำร้ายร่างกายผู้อื่น เป็นฟ้องที่สมบูรณ์ตามกฎหมาย ฟ้องของโจทก์ตอนแรกบรรยายว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่ง และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 อีกฝ่ายหนึ่งได้บังอาจเข้าทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน โจทก์ได้บรรยายฟ้องตอนต่อไปใจความว่าโดยจำเลยท่ 1 ที่ 2 ได้บังอาจร่วมกันชกต่อยทำร้าย และใช้อาวุธปืนยิงจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 โดยเจตนาฆ่า แต่กระสุนปืนไม่ถูกอวัยวะสำคัญของจำเลยที่ 4 และไม่ถูกจำเลยที่ 3 ที่ 5 ส่วนจำเลยที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 ได้บังอาจร่วมกันใช้ไม้ท่อนและมีดดาบเป็นอาวุธตีและฟันทำร้ายจำเลยที่ 1 ที่ 2 โดยเจตนาฆ่า แต่ไม่ถูกอวัยวะสำคัญ จำเลยทั้งสองฝ่ายจึงไม่ถึงแก่ความตาย เห็นว่าฟ้องกล่าวไว้ชัดว่า โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่ง กระทำผิดข้อหาพยายามฆ่าและทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 ฝ่ายหนึ่งกระทำผิดข้อหาพยายามฆ่าและทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 1 ที่ 2 แม้จะไม่บรรยายว่าจำเลยคนใดทำร้ายจำเลยคนใดก็เป็นการบรรยายพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี เพราะฟ้องโจทก์กล่าวหาว่าจำเลยแต่ละฝ่ายสมคบกันกระทำผิด ฟ้องโจทก์จึงสมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) หาเคลือบคลุมไม่ และศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 มิได้กระทำผิดดังฟ้อง จำเลยที่ 3 ที่ 5 มีความผิดฐานทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัส และทำร้ายจำเลยที่ 1 ได้รับอันตรายแก่กาย ส่วนจำเลยที่ 4 มีความผิดฐานทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัสพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 3 ที่ 5 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 และ 297 และให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2(สุนทร วรรณแสง-วิทูร เทพพิทักษ์-ไพบูลย์ ไวกาสี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่ง และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 อีกฝ่ายหนึ่งได้บังอาจเข้าทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 40, 295, 297, 83จำเลยทั้งห้าให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 ยกฟ้องจำเลยที่ 1 ที่ 2โจทก์และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คำบรรยายฟ้องของโจทก์ในความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและฐานทำร้ายร่างกายผู้อื่นไม่สมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) ลงโทษได้แต่เพียงฐานเข้าร่วมชุลมุนต่อสู้กันตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 299 เท่านั้น พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งห้ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 299โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาที่โจทก์ฎีกาว่าฟ้องของโจทก์ในข้อหาความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและทำร้ายร่างกายผู้อื่น เป็นฟ้องที่สมบูรณ์ตามกฎหมาย ฟ้องของโจทก์ตอนแรกบรรยายว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่ง และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 อีกฝ่ายหนึ่งได้บังอาจเข้าทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน โจทก์ได้บรรยายฟ้องตอนต่อไปใจความว่าโดยจำเลยท่ 1 ที่ 2 ได้บังอาจร่วมกันชกต่อยทำร้าย และใช้อาวุธปืนยิงจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 โดยเจตนาฆ่า แต่กระสุนปืนไม่ถูกอวัยวะสำคัญของจำเลยที่ 4 และไม่ถูกจำเลยที่ 3 ที่ 5 ส่วนจำเลยที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 ได้บังอาจร่วมกันใช้ไม้ท่อนและมีดดาบเป็นอาวุธตีและฟันทำร้ายจำเลยที่ 1 ที่ 2 โดยเจตนาฆ่า แต่ไม่ถูกอวัยวะสำคัญ จำเลยทั้งสองฝ่ายจึงไม่ถึงแก่ความตาย เห็นว่าฟ้องกล่าวไว้ชัดว่า โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่ง กระทำผิดข้อหาพยายามฆ่าและทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 ฝ่ายหนึ่งกระทำผิดข้อหาพยายามฆ่าและทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 1 ที่ 2 แม้จะไม่บรรยายว่าจำเลยคนใดทำร้ายจำเลยคนใดก็เป็นการบรรยายพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี เพราะฟ้องโจทก์กล่าวหาว่าจำเลยแต่ละฝ่ายสมคบกันกระทำผิด ฟ้องโจทก์จึงสมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) หาเคลือบคลุมไม่ และศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 มิได้กระทำผิดดังฟ้อง จำเลยที่ 3 ที่ 5 มีความผิดฐานทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัส และทำร้ายจำเลยที่ 1 ได้รับอันตรายแก่กาย ส่วนจำเลยที่ 4 มีความผิดฐานทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัสพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 3 ที่ 5 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 และ 297 และให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2750/2523พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์นายชื้น เรืองบุญสุข กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 (5) ป.อ. ม. 297, ม. 288ฟ้องของโจทก์ตอนแรกบรรยายว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่งและจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 อีกฝ่ายหนึ่ง ได้บังอาจเข้าทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน โจทก์บรรยายฟ้องตอนต่อไปใจความว่าโดยจำเลยที่ 1 ที่ 2 ได้บังอาจร่วมกันชกต่อยทำร้าย และใช้อาวุธปืนยิงจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 โดยเจตนาฆ่า แต่กระสุนปืนไม่ถูกอวัยวะสำคัญของจำเลยที่ 4 และไม่ถูกจำเลยที่ 3 ที่ 5 ส่วนจำเลยที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 ได้บังอาจร่วมกันใช้ไม้ท่อนและมีดดาบเป็นอาวุธตีและพันทำร้ายจำเลยที่ 1 ที่ 2 โดยเจตนาฆ่า แต่ไม่ถูกอวัยวะสำคัญ จำเลยทั้งสองฝ่ายจึงไม่ถึงแก่ความตาย ดังนี้ เห็นว่าฟ้องของโจทก์กล่าวไว้ชัดว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่งกระทำผิดข้อหาพยายามฆ่าและทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 ฝ่ายหนึ่ง กระทำผิดข้อหาพยายามฆ่าและทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 1 ที่ 2 แม้จะไม่บรรยายว่าจำเลยคนใดทำร้ายจำเลยคนใด ก็เป็นการบรรยายพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี เพราะฟ้องโจทก์กล่าวหาว่าจำเลยแต่ละฝ่ายสมคบกันกระทำผิด ฟ้องของโจทก์จึงสมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา158(5)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่ง และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 อีกฝ่ายหนึ่งได้บังอาจเข้าทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 40, 295, 297, 83จำเลยทั้งห้าให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 ยกฟ้องจำเลยที่ 1 ที่ 2โจทก์และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คำบรรยายฟ้องของโจทก์ในความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและฐานทำร้ายร่างกายผู้อื่นไม่สมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) ลงโทษได้แต่เพียงฐานเข้าร่วมชุลมุนต่อสู้กันตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 299 เท่านั้น พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งห้ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 299โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาที่โจทก์ฎีกาว่าฟ้องของโจทก์ในข้อหาความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและทำร้ายร่างกายผู้อื่น เป็นฟ้องที่สมบูรณ์ตามกฎหมาย ฟ้องของโจทก์ตอนแรกบรรยายว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่ง และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 อีกฝ่ายหนึ่งได้บังอาจเข้าทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน โจทก์ได้บรรยายฟ้องตอนต่อไปใจความว่าโดยจำเลยท่ 1 ที่ 2 ได้บังอาจร่วมกันชกต่อยทำร้าย และใช้อาวุธปืนยิงจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 โดยเจตนาฆ่า แต่กระสุนปืนไม่ถูกอวัยวะสำคัญของจำเลยที่ 4 และไม่ถูกจำเลยที่ 3 ที่ 5 ส่วนจำเลยที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 ได้บังอาจร่วมกันใช้ไม้ท่อนและมีดดาบเป็นอาวุธตีและฟันทำร้ายจำเลยที่ 1 ที่ 2 โดยเจตนาฆ่า แต่ไม่ถูกอวัยวะสำคัญ จำเลยทั้งสองฝ่ายจึงไม่ถึงแก่ความตาย เห็นว่าฟ้องกล่าวไว้ชัดว่า โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฝ่ายหนึ่ง กระทำผิดข้อหาพยายามฆ่าและทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 และจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 ฝ่ายหนึ่งกระทำผิดข้อหาพยายามฆ่าและทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 1 ที่ 2 แม้จะไม่บรรยายว่าจำเลยคนใดทำร้ายจำเลยคนใดก็เป็นการบรรยายพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี เพราะฟ้องโจทก์กล่าวหาว่าจำเลยแต่ละฝ่ายสมคบกันกระทำผิด ฟ้องโจทก์จึงสมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) หาเคลือบคลุมไม่ และศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 มิได้กระทำผิดดังฟ้อง จำเลยที่ 3 ที่ 5 มีความผิดฐานทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัส และทำร้ายจำเลยที่ 1 ได้รับอันตรายแก่กาย ส่วนจำเลยที่ 4 มีความผิดฐานทำร้ายร่างกายจำเลยที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัสพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 3 ที่ 5 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 และ 297 และให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2(สุนทร วรรณแสง-วิทูร เทพพิทักษ์-ไพบูลย์ ไวกาสี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ