คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2561/2525หลักกฎหมาย: ครั้งแรกคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำตำบลมีคำวินิจฉัยว่า โจทก์นำนาพิพาทไปให้บุคคลอื่นเช่าช่วงโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลย จำเลยจึงมีสิทธิบอกเลิกไม่ให้โจทก์เช่านาพิพาทได้ตามมาตรา 32(2) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 โจทก์อุทธรณ์คำวินิจฉัยดังกล่าวต่อคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำจังหวัดตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา มาตรา 43 ดังนั้นการบอกเลิกการเช่านาตามคำวินิจฉัยของคณะกรรมการฯประจำตำบลยังไม่มีผลใช้บังคับได้ในทันที เมื่อจำเลยเข้าไปทำนาพิพาทจึงเป็นการละเมิดต่อสิทธิการเข้าทำนาพิพาทของโจทก์ อายุความจึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันที่โจทก์รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ตามที่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 บัญญัติไว้ อายุความมิได้นับเริ่มตั้งแต่วันที่นายอำเภอมีหนังสือแจ้งให้โจทก์ทราบถึงคำวินิจฉัยของคณะกรรมการฯ ประจำจังหวัดว่า จำเลยไม่มีสิทธิบอกเลิกการเช่านาพิพาทศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าคดีโจทก์ขาดอายุความ พิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าคดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ ให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ในปัญหาฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่นั้น เห็นว่าในครั้งแรกที่คณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำตำบลหนองแขมได้มีคำวินิจฉัยว่าโจทก์นำนาพิพาทไปให้บุคคลอื่นเช่าช่วงโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลย จำเลยจึงมีสิทธิบอกเลิกไม่ให้โจทก์เช่านาพิพาทได้ตามมาตรา 32(2) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 และโจทก์ได้อุทธรณ์คำวินิจฉัยดังกล่าวต่อคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำจังหวัดสระบุรีภายในกำหนดสามสิบวันตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 มาตรา 43 ดังนั้นการบอกเลิกการเช่านาตามคำวินิจฉัยของคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำตำบลหนองแขมดังกล่าวยังไม่มีผลใช้บังคับได้ในทันที เมื่อจำเลยเข้าไปทำนาพิพาทจึงเป็นการละเมิดต่อสิทธิการเข้าทำนาพิพาทของโจทก์ อายุความจึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันที่โจทก์รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ตามที่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 บัญญัติไว้ในกรณีนี้ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์รู้ถึงการละเมิดที่จำเลยเข้าทำนาพิพาทและรู้ว่าจำเลยเป็นผู้ต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ตั้งแต่ประมาณเดือนพฤษภาคม 2521 เมื่อนับถึงวันที่โจทก์ฟ้องจำเลยคือวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2523 เป็นเวลาเกินกว่า 1 ปี คดีของโจทก์จึงขาดอายุความ อายุความมิได้นับเริ่มตั้งแต่วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2522 เพราะในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2522 เป็นวันที่นายอำเภอหนองแคได้มีหนังสือแจ้งให้โจทก์ทราบถึงคำวินิจฉัยของคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำจังหวัดสระบุรีว่าจำเลยไม่มีสิทธิบอกเลิกการเช่านาพิพาท มิใช่วันที่โจทก์เพิ่งรู้ว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2561/2525นายฉาบ รื่นภาคเดชโจทก์นายสันติ เลี้ยวจำนงค์จำเลย ป.พ.พ. ม. 448 พ.ร.บ.ควบคุมการเช่านา พ.ศ.2517 ครั้งแรกคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำตำบลมีคำวินิจฉัยว่า โจทก์นำนาพิพาทไปให้บุคคลอื่นเช่าช่วงโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลย จำเลยจึงมีสิทธิบอกเลิกไม่ให้โจทก์เช่านาพิพาทได้ตามมาตรา 32(2) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 โจทก์อุทธรณ์คำวินิจฉัยดังกล่าวต่อคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำจังหวัดตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา มาตรา 43 ดังนั้นการบอกเลิกการเช่านาตามคำวินิจฉัยของคณะกรรมการฯประจำตำบลยังไม่มีผลใช้บังคับได้ในทันที เมื่อจำเลยเข้าไปทำนาพิพาทจึงเป็นการละเมิดต่อสิทธิการเข้าทำนาพิพาทของโจทก์ อายุความจึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันที่โจทก์รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ตามที่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 บัญญัติไว้ อายุความมิได้นับเริ่มตั้งแต่วันที่นายอำเภอมีหนังสือแจ้งให้โจทก์ทราบถึงคำวินิจฉัยของคณะกรรมการฯ ประจำจังหวัดว่า จำเลยไม่มีสิทธิบอกเลิกการเช่านาพิพาทศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าคดีโจทก์ขาดอายุความ พิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าคดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ ให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ในปัญหาฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่นั้น เห็นว่าในครั้งแรกที่คณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำตำบลหนองแขมได้มีคำวินิจฉัยว่าโจทก์นำนาพิพาทไปให้บุคคลอื่นเช่าช่วงโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลย จำเลยจึงมีสิทธิบอกเลิกไม่ให้โจทก์เช่านาพิพาทได้ตามมาตรา 32(2) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 และโจทก์ได้อุทธรณ์คำวินิจฉัยดังกล่าวต่อคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำจังหวัดสระบุรีภายในกำหนดสามสิบวันตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 มาตรา 43 ดังนั้นการบอกเลิกการเช่านาตามคำวินิจฉัยของคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำตำบลหนองแขมดังกล่าวยังไม่มีผลใช้บังคับได้ในทันที เมื่อจำเลยเข้าไปทำนาพิพาทจึงเป็นการละเมิดต่อสิทธิการเข้าทำนาพิพาทของโจทก์ อายุความจึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันที่โจทก์รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ตามที่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 บัญญัติไว้ในกรณีนี้ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์รู้ถึงการละเมิดที่จำเลยเข้าทำนาพิพาทและรู้ว่าจำเลยเป็นผู้ต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ตั้งแต่ประมาณเดือนพฤษภาคม 2521 เมื่อนับถึงวันที่โจทก์ฟ้องจำเลยคือวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2523 เป็นเวลาเกินกว่า 1 ปี คดีของโจทก์จึงขาดอายุความ อายุความมิได้นับเริ่มตั้งแต่วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2522 เพราะในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2522 เป็นวันที่นายอำเภอหนองแคได้มีหนังสือแจ้งให้โจทก์ทราบถึงคำวินิจฉัยของคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำจังหวัดสระบุรีว่าจำเลยไม่มีสิทธิบอกเลิกการเช่านาพิพาท มิใช่วันที่โจทก์เพิ่งรู้ว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง(สุชาติ จิวะชาติ-พิศิษฏ์ เทศะบำรุง-ประสม ศรีเจริญ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าคดีโจทก์ขาดอายุความ พิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าคดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ ให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ในปัญหาฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่นั้น เห็นว่าในครั้งแรกที่คณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำตำบลหนองแขมได้มีคำวินิจฉัยว่าโจทก์นำนาพิพาทไปให้บุคคลอื่นเช่าช่วงโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลย จำเลยจึงมีสิทธิบอกเลิกไม่ให้โจทก์เช่านาพิพาทได้ตามมาตรา 32(2) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 และโจทก์ได้อุทธรณ์คำวินิจฉัยดังกล่าวต่อคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำจังหวัดสระบุรีภายในกำหนดสามสิบวันตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 มาตรา 43 ดังนั้นการบอกเลิกการเช่านาตามคำวินิจฉัยของคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำตำบลหนองแขมดังกล่าวยังไม่มีผลใช้บังคับได้ในทันที เมื่อจำเลยเข้าไปทำนาพิพาทจึงเป็นการละเมิดต่อสิทธิการเข้าทำนาพิพาทของโจทก์ อายุความจึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันที่โจทก์รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ตามที่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 บัญญัติไว้ในกรณีนี้ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์รู้ถึงการละเมิดที่จำเลยเข้าทำนาพิพาทและรู้ว่าจำเลยเป็นผู้ต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ตั้งแต่ประมาณเดือนพฤษภาคม 2521 เมื่อนับถึงวันที่โจทก์ฟ้องจำเลยคือวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2523 เป็นเวลาเกินกว่า 1 ปี คดีของโจทก์จึงขาดอายุความ อายุความมิได้นับเริ่มตั้งแต่วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2522 เพราะในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2522 เป็นวันที่นายอำเภอหนองแคได้มีหนังสือแจ้งให้โจทก์ทราบถึงคำวินิจฉัยของคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำจังหวัดสระบุรีว่าจำเลยไม่มีสิทธิบอกเลิกการเช่านาพิพาท มิใช่วันที่โจทก์เพิ่งรู้ว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2561/2525นายฉาบ รื่นภาคเดชโจทก์นายสันติ เลี้ยวจำนงค์จำเลย ป.พ.พ. ม. 448 พ.ร.บ.ควบคุมการเช่านา พ.ศ.2517 ครั้งแรกคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำตำบลมีคำวินิจฉัยว่า โจทก์นำนาพิพาทไปให้บุคคลอื่นเช่าช่วงโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลย จำเลยจึงมีสิทธิบอกเลิกไม่ให้โจทก์เช่านาพิพาทได้ตามมาตรา 32(2) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 โจทก์อุทธรณ์คำวินิจฉัยดังกล่าวต่อคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำจังหวัดตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา มาตรา 43 ดังนั้นการบอกเลิกการเช่านาตามคำวินิจฉัยของคณะกรรมการฯประจำตำบลยังไม่มีผลใช้บังคับได้ในทันที เมื่อจำเลยเข้าไปทำนาพิพาทจึงเป็นการละเมิดต่อสิทธิการเข้าทำนาพิพาทของโจทก์ อายุความจึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันที่โจทก์รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ตามที่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 บัญญัติไว้ อายุความมิได้นับเริ่มตั้งแต่วันที่นายอำเภอมีหนังสือแจ้งให้โจทก์ทราบถึงคำวินิจฉัยของคณะกรรมการฯ ประจำจังหวัดว่า จำเลยไม่มีสิทธิบอกเลิกการเช่านาพิพาทศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าคดีโจทก์ขาดอายุความ พิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าคดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ ให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ในปัญหาฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่นั้น เห็นว่าในครั้งแรกที่คณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำตำบลหนองแขมได้มีคำวินิจฉัยว่าโจทก์นำนาพิพาทไปให้บุคคลอื่นเช่าช่วงโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลย จำเลยจึงมีสิทธิบอกเลิกไม่ให้โจทก์เช่านาพิพาทได้ตามมาตรา 32(2) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 และโจทก์ได้อุทธรณ์คำวินิจฉัยดังกล่าวต่อคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำจังหวัดสระบุรีภายในกำหนดสามสิบวันตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 มาตรา 43 ดังนั้นการบอกเลิกการเช่านาตามคำวินิจฉัยของคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำตำบลหนองแขมดังกล่าวยังไม่มีผลใช้บังคับได้ในทันที เมื่อจำเลยเข้าไปทำนาพิพาทจึงเป็นการละเมิดต่อสิทธิการเข้าทำนาพิพาทของโจทก์ อายุความจึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันที่โจทก์รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ตามที่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 บัญญัติไว้ในกรณีนี้ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์รู้ถึงการละเมิดที่จำเลยเข้าทำนาพิพาทและรู้ว่าจำเลยเป็นผู้ต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ตั้งแต่ประมาณเดือนพฤษภาคม 2521 เมื่อนับถึงวันที่โจทก์ฟ้องจำเลยคือวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2523 เป็นเวลาเกินกว่า 1 ปี คดีของโจทก์จึงขาดอายุความ อายุความมิได้นับเริ่มตั้งแต่วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2522 เพราะในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2522 เป็นวันที่นายอำเภอหนองแคได้มีหนังสือแจ้งให้โจทก์ทราบถึงคำวินิจฉัยของคณะกรรมการควบคุมการเช่านาประจำจังหวัดสระบุรีว่าจำเลยไม่มีสิทธิบอกเลิกการเช่านาพิพาท มิใช่วันที่โจทก์เพิ่งรู้ว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง(สุชาติ จิวะชาติ-พิศิษฏ์ เทศะบำรุง-ประสม ศรีเจริญ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ