คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1509/2493หลักกฎหมาย: ผู้ได้รับอนุญาตตั้งร้านฝิ่นได้พาฝิ่น ซึ่งได้รับอนุญาตให้ขายในร้านออกนอกร้านฝิ่นไปเก็บไว้ที่พักของตนโดยไม่ได้รับอนุญาตนั้น จะกล่าวอ้างว่าเพราะตำรวจจับลูกจ้างในร้านฝิ่นไปหมดนั้น ย่อมไม่ใช่เหตุฉุกเฉินร้ายแรงถึงขนาดที่จะอ้างเป็นความจำเป็นให้พ้นผิดได้ และจะอ้างว่าไม่มี เจตนาตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 43 ก็ไม่ได้ (อ้างฎีกาที่ 269/2480)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยผู้ได้รับอนุญาตตั้งร้านฝิ่น ได้บังอาจพาฝิ่น ซึ่งได้รับอนุญาตให้ขายในร้านฝิ่น 120 หลอด หนัก 120 กรัมราคา 480 บาท ออกนอกร้านฝิ่นโดยมิได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามกฎหมายจำเลยรับว่า ได้นำฝิ่นออกนอกร้านจำหน่ายฝิ่นไปเก็บไว้ที่บ้านจำเลยด้วยความจำเป็น เพราะวันนั้นตำรวจจับลูกจ้างในร้านฝิ่นไปหมดศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยมีความจำเป็นและไม่มีเจตนาชั่วร้ายพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยเอาฝิ่นไปเก็บไว้นอกร้านเพราะตำรวจจับลูกจ้างไปหมดนั้น ไม่ใช่เหตุฉุกเฉินร้ายแรงถึงขนาดที่จำเลยจะยกขึ้นอ้างเป็นความจำเป็นให้พ้นผิดได้พิพากษาลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติฝิ่น 2472 มาตรา 22, 53, 59, 69 พระราชบัญญัติฝิ่นฉบับที่ 4 พ.ศ. 2481 มาตรา 6จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า มิใช่เหตุฉุกเฉินถึงขนาดที่จำเลยจะยกขึ้นกล่าวอ้างว่าเป็นความจำเป็นในอันจะเป็นเหตุให้พ้นผิดได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1509/2493อัยการกำแพงเพชรโจทก์นายไกร หรือเชยไก๊ แซ่เชยจำเลย พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.2472 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 49, ม. 43ผู้ได้รับอนุญาตตั้งร้านฝิ่นได้พาฝิ่น ซึ่งได้รับอนุญาตให้ขายในร้านออกนอกร้านฝิ่นไปเก็บไว้ที่พักของตนโดยไม่ได้รับอนุญาตนั้น จะกล่าวอ้างว่าเพราะตำรวจจับลูกจ้างในร้านฝิ่นไปหมดนั้น ย่อมไม่ใช่เหตุฉุกเฉินร้ายแรงถึงขนาดที่จะอ้างเป็นความจำเป็นให้พ้นผิดได้ และจะอ้างว่าไม่มี เจตนาตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 43 ก็ไม่ได้ (อ้างฎีกาที่ 269/2480)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยผู้ได้รับอนุญาตตั้งร้านฝิ่น ได้บังอาจพาฝิ่น ซึ่งได้รับอนุญาตให้ขายในร้านฝิ่น 120 หลอด หนัก 120 กรัมราคา 480 บาท ออกนอกร้านฝิ่นโดยมิได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามกฎหมายจำเลยรับว่า ได้นำฝิ่นออกนอกร้านจำหน่ายฝิ่นไปเก็บไว้ที่บ้านจำเลยด้วยความจำเป็น เพราะวันนั้นตำรวจจับลูกจ้างในร้านฝิ่นไปหมดศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยมีความจำเป็นและไม่มีเจตนาชั่วร้ายพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยเอาฝิ่นไปเก็บไว้นอกร้านเพราะตำรวจจับลูกจ้างไปหมดนั้น ไม่ใช่เหตุฉุกเฉินร้ายแรงถึงขนาดที่จำเลยจะยกขึ้นอ้างเป็นความจำเป็นให้พ้นผิดได้พิพากษาลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติฝิ่น 2472 มาตรา 22, 53, 59, 69 พระราชบัญญัติฝิ่นฉบับที่ 4 พ.ศ. 2481 มาตรา 6จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า มิใช่เหตุฉุกเฉินถึงขนาดที่จำเลยจะยกขึ้นกล่าวอ้างว่าเป็นความจำเป็นในอันจะเป็นเหตุให้พ้นผิดได้พิพากษายืน(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-นาถปริญญา-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยผู้ได้รับอนุญาตตั้งร้านฝิ่น ได้บังอาจพาฝิ่น ซึ่งได้รับอนุญาตให้ขายในร้านฝิ่น 120 หลอด หนัก 120 กรัมราคา 480 บาท ออกนอกร้านฝิ่นโดยมิได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามกฎหมายจำเลยรับว่า ได้นำฝิ่นออกนอกร้านจำหน่ายฝิ่นไปเก็บไว้ที่บ้านจำเลยด้วยความจำเป็น เพราะวันนั้นตำรวจจับลูกจ้างในร้านฝิ่นไปหมดศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยมีความจำเป็นและไม่มีเจตนาชั่วร้ายพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยเอาฝิ่นไปเก็บไว้นอกร้านเพราะตำรวจจับลูกจ้างไปหมดนั้น ไม่ใช่เหตุฉุกเฉินร้ายแรงถึงขนาดที่จำเลยจะยกขึ้นอ้างเป็นความจำเป็นให้พ้นผิดได้พิพากษาลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติฝิ่น 2472 มาตรา 22, 53, 59, 69 พระราชบัญญัติฝิ่นฉบับที่ 4 พ.ศ. 2481 มาตรา 6จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า มิใช่เหตุฉุกเฉินถึงขนาดที่จำเลยจะยกขึ้นกล่าวอ้างว่าเป็นความจำเป็นในอันจะเป็นเหตุให้พ้นผิดได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1509/2493อัยการกำแพงเพชรโจทก์นายไกร หรือเชยไก๊ แซ่เชยจำเลย พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.2472 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 49, ม. 43ผู้ได้รับอนุญาตตั้งร้านฝิ่นได้พาฝิ่น ซึ่งได้รับอนุญาตให้ขายในร้านออกนอกร้านฝิ่นไปเก็บไว้ที่พักของตนโดยไม่ได้รับอนุญาตนั้น จะกล่าวอ้างว่าเพราะตำรวจจับลูกจ้างในร้านฝิ่นไปหมดนั้น ย่อมไม่ใช่เหตุฉุกเฉินร้ายแรงถึงขนาดที่จะอ้างเป็นความจำเป็นให้พ้นผิดได้ และจะอ้างว่าไม่มี เจตนาตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 43 ก็ไม่ได้ (อ้างฎีกาที่ 269/2480)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยผู้ได้รับอนุญาตตั้งร้านฝิ่น ได้บังอาจพาฝิ่น ซึ่งได้รับอนุญาตให้ขายในร้านฝิ่น 120 หลอด หนัก 120 กรัมราคา 480 บาท ออกนอกร้านฝิ่นโดยมิได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามกฎหมายจำเลยรับว่า ได้นำฝิ่นออกนอกร้านจำหน่ายฝิ่นไปเก็บไว้ที่บ้านจำเลยด้วยความจำเป็น เพราะวันนั้นตำรวจจับลูกจ้างในร้านฝิ่นไปหมดศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยมีความจำเป็นและไม่มีเจตนาชั่วร้ายพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยเอาฝิ่นไปเก็บไว้นอกร้านเพราะตำรวจจับลูกจ้างไปหมดนั้น ไม่ใช่เหตุฉุกเฉินร้ายแรงถึงขนาดที่จำเลยจะยกขึ้นอ้างเป็นความจำเป็นให้พ้นผิดได้พิพากษาลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติฝิ่น 2472 มาตรา 22, 53, 59, 69 พระราชบัญญัติฝิ่นฉบับที่ 4 พ.ศ. 2481 มาตรา 6จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า มิใช่เหตุฉุกเฉินถึงขนาดที่จำเลยจะยกขึ้นกล่าวอ้างว่าเป็นความจำเป็นในอันจะเป็นเหตุให้พ้นผิดได้พิพากษายืน(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-นาถปริญญา-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ