คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 89/2488หลักกฎหมาย: จำเลยทำใบเสร็จค่ายางปลอมไปแสดงต่อพนักงานสอบสวนเพื่อให้ปล่อยผู้อื่นที่ถูกจับเรื่องยางนั้น เมื่อปรากฎว่าผู้ที่ถูกจับมิได้กระทำผิดอย่างใดแล้วผู้แสดงใบเสร็จก็ไม่มีผิดฐานช่วยให้พ้นจากอาญาตาม ม.154 ทำใบเสร็จปลอมว่ายางที่ถูกจับเป็นของตนเพื่อจะใหเจ้าพนักงานปล่อยตัวผู้ถูกจับนั้น ไม่เป็นผิดฐานพยายามฉ้อโกง จำเลยอุทธรณ์ขอให้รอการลงอาญาเมื่อปรากฎว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิด ศาลอุทธรณ์ก็ยกฟ้องได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยนำเอาเใบเสร็จรับเงินค่ายางรถจักรยานปลอมไปแสดงต่อพนักงานสอบสวนว่ายางที่จับได้จาก ป.นั้น เป็นของตนโดยเจตนาช่วยให้ผู้ที่ได้กระทำผิดอันควรต้องรับอาญาตามกฎหมาย จึงขอให้ลงโทษจำเลยฐานช่วยเหลือผู้กระทผิด จำเลยรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ขอให้รอการลงอาญา ศาลอุทธรณ์เห็นว่าความผิดตาม ม.๑๕๔ นั้นจำเลยไม่มีความผิดเพราะ ป.ซึ่งจำเลยเจตนาจะช่วยนั้นมิได้กระทำผิด ส่วนฐานพยายามฉ้อนั้นจำเลยเจตนาจะช่วย ป.มิได้เจตนาจะเอายางของนายจั๊วเป็นประโยชน์ตน จึงไม่มีผิดฐานพยายามฉ้อ จึงพิพากษายกฟ้อง แม้จำเลยไม่อุทธรณ์ก็ยกฟ้อง แม้จำเลยไม่อุทธรณ์ก็ยกฟ้องได้ จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าความผิดฐานช่วยผู้อื่นให้พ้นอาญาตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๕๔ นั้นเน้นเรื่องช่วยผู้กระทผิดหรือผู้ร้ายตามฟ้องโจห ป. มิได้กระทำผิดตามที่พนักงานสอบสวนสงสัยโดยนายจั๊วเจ้าของยางมอบยางให้ ป.นำไปอุตตรดิตถ์ ป. จึงไม่ใช่ผู้ร้ายหรือบุคคลอันควรรับอาญาตามกฎหมายแต่ประการใด คำว่าผู้ต้องหาตาม ม.๑๕๔ นั้น ย่อมหมายถึงผู้ต้องหาอันควรรับอาญาตามกฎหมาย ส่วนข้อหาฐานพยายามฉ้อโกง ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลอุทธรณ์ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 89/2488อัยยการพิศณุโลกโจทก์นายกว่าง แซ่ห่านจำเลย ป.อ. ม. 60, ม. 154, ม. 304 ป.วิ.อ. ม. 185, ม. 145จำเลยทำใบเสร็จค่ายางปลอมไปแสดงต่อพนักงานสอบสวนเพื่อให้ปล่อยผู้อื่นที่ถูกจับเรื่องยางนั้น เมื่อปรากฎว่าผู้ที่ถูกจับมิได้กระทำผิดอย่างใดแล้วผู้แสดงใบเสร็จก็ไม่มีผิดฐานช่วยให้พ้นจากอาญาตาม ม.154 ทำใบเสร็จปลอมว่ายางที่ถูกจับเป็นของตนเพื่อจะใหเจ้าพนักงานปล่อยตัวผู้ถูกจับนั้น ไม่เป็นผิดฐานพยายามฉ้อโกง จำเลยอุทธรณ์ขอให้รอการลงอาญาเมื่อปรากฎว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิด ศาลอุทธรณ์ก็ยกฟ้องได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยนำเอาเใบเสร็จรับเงินค่ายางรถจักรยานปลอมไปแสดงต่อพนักงานสอบสวนว่ายางที่จับได้จาก ป.นั้น เป็นของตนโดยเจตนาช่วยให้ผู้ที่ได้กระทำผิดอันควรต้องรับอาญาตามกฎหมาย จึงขอให้ลงโทษจำเลยฐานช่วยเหลือผู้กระทผิด จำเลยรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ขอให้รอการลงอาญา ศาลอุทธรณ์เห็นว่าความผิดตาม ม.๑๕๔ นั้นจำเลยไม่มีความผิดเพราะ ป.ซึ่งจำเลยเจตนาจะช่วยนั้นมิได้กระทำผิด ส่วนฐานพยายามฉ้อนั้นจำเลยเจตนาจะช่วย ป.มิได้เจตนาจะเอายางของนายจั๊วเป็นประโยชน์ตน จึงไม่มีผิดฐานพยายามฉ้อ จึงพิพากษายกฟ้อง แม้จำเลยไม่อุทธรณ์ก็ยกฟ้อง แม้จำเลยไม่อุทธรณ์ก็ยกฟ้องได้ จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าความผิดฐานช่วยผู้อื่นให้พ้นอาญาตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๕๔ นั้นเน้นเรื่องช่วยผู้กระทผิดหรือผู้ร้ายตามฟ้องโจห ป. มิได้กระทำผิดตามที่พนักงานสอบสวนสงสัยโดยนายจั๊วเจ้าของยางมอบยางให้ ป.นำไปอุตตรดิตถ์ ป. จึงไม่ใช่ผู้ร้ายหรือบุคคลอันควรรับอาญาตามกฎหมายแต่ประการใด คำว่าผู้ต้องหาตาม ม.๑๕๔ นั้น ย่อมหมายถึงผู้ต้องหาอันควรรับอาญาตามกฎหมาย ส่วนข้อหาฐานพยายามฉ้อโกง ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลอุทธรณ์ จึงพิพากษายืน(นาถปรีชา-มนูภันย์วิมลสาร-ธรรมบัณฑิต บุนยะปานะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยนำเอาเใบเสร็จรับเงินค่ายางรถจักรยานปลอมไปแสดงต่อพนักงานสอบสวนว่ายางที่จับได้จาก ป.นั้น เป็นของตนโดยเจตนาช่วยให้ผู้ที่ได้กระทำผิดอันควรต้องรับอาญาตามกฎหมาย จึงขอให้ลงโทษจำเลยฐานช่วยเหลือผู้กระทผิด จำเลยรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ขอให้รอการลงอาญา ศาลอุทธรณ์เห็นว่าความผิดตาม ม.๑๕๔ นั้นจำเลยไม่มีความผิดเพราะ ป.ซึ่งจำเลยเจตนาจะช่วยนั้นมิได้กระทำผิด ส่วนฐานพยายามฉ้อนั้นจำเลยเจตนาจะช่วย ป.มิได้เจตนาจะเอายางของนายจั๊วเป็นประโยชน์ตน จึงไม่มีผิดฐานพยายามฉ้อ จึงพิพากษายกฟ้อง แม้จำเลยไม่อุทธรณ์ก็ยกฟ้อง แม้จำเลยไม่อุทธรณ์ก็ยกฟ้องได้ จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าความผิดฐานช่วยผู้อื่นให้พ้นอาญาตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๕๔ นั้นเน้นเรื่องช่วยผู้กระทผิดหรือผู้ร้ายตามฟ้องโจห ป. มิได้กระทำผิดตามที่พนักงานสอบสวนสงสัยโดยนายจั๊วเจ้าของยางมอบยางให้ ป.นำไปอุตตรดิตถ์ ป. จึงไม่ใช่ผู้ร้ายหรือบุคคลอันควรรับอาญาตามกฎหมายแต่ประการใด คำว่าผู้ต้องหาตาม ม.๑๕๔ นั้น ย่อมหมายถึงผู้ต้องหาอันควรรับอาญาตามกฎหมาย ส่วนข้อหาฐานพยายามฉ้อโกง ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลอุทธรณ์ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 89/2488อัยยการพิศณุโลกโจทก์นายกว่าง แซ่ห่านจำเลย ป.อ. ม. 60, ม. 154, ม. 304 ป.วิ.อ. ม. 185, ม. 145จำเลยทำใบเสร็จค่ายางปลอมไปแสดงต่อพนักงานสอบสวนเพื่อให้ปล่อยผู้อื่นที่ถูกจับเรื่องยางนั้น เมื่อปรากฎว่าผู้ที่ถูกจับมิได้กระทำผิดอย่างใดแล้วผู้แสดงใบเสร็จก็ไม่มีผิดฐานช่วยให้พ้นจากอาญาตาม ม.154 ทำใบเสร็จปลอมว่ายางที่ถูกจับเป็นของตนเพื่อจะใหเจ้าพนักงานปล่อยตัวผู้ถูกจับนั้น ไม่เป็นผิดฐานพยายามฉ้อโกง จำเลยอุทธรณ์ขอให้รอการลงอาญาเมื่อปรากฎว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิด ศาลอุทธรณ์ก็ยกฟ้องได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยนำเอาเใบเสร็จรับเงินค่ายางรถจักรยานปลอมไปแสดงต่อพนักงานสอบสวนว่ายางที่จับได้จาก ป.นั้น เป็นของตนโดยเจตนาช่วยให้ผู้ที่ได้กระทำผิดอันควรต้องรับอาญาตามกฎหมาย จึงขอให้ลงโทษจำเลยฐานช่วยเหลือผู้กระทผิด จำเลยรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ขอให้รอการลงอาญา ศาลอุทธรณ์เห็นว่าความผิดตาม ม.๑๕๔ นั้นจำเลยไม่มีความผิดเพราะ ป.ซึ่งจำเลยเจตนาจะช่วยนั้นมิได้กระทำผิด ส่วนฐานพยายามฉ้อนั้นจำเลยเจตนาจะช่วย ป.มิได้เจตนาจะเอายางของนายจั๊วเป็นประโยชน์ตน จึงไม่มีผิดฐานพยายามฉ้อ จึงพิพากษายกฟ้อง แม้จำเลยไม่อุทธรณ์ก็ยกฟ้อง แม้จำเลยไม่อุทธรณ์ก็ยกฟ้องได้ จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าความผิดฐานช่วยผู้อื่นให้พ้นอาญาตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๕๔ นั้นเน้นเรื่องช่วยผู้กระทผิดหรือผู้ร้ายตามฟ้องโจห ป. มิได้กระทำผิดตามที่พนักงานสอบสวนสงสัยโดยนายจั๊วเจ้าของยางมอบยางให้ ป.นำไปอุตตรดิตถ์ ป. จึงไม่ใช่ผู้ร้ายหรือบุคคลอันควรรับอาญาตามกฎหมายแต่ประการใด คำว่าผู้ต้องหาตาม ม.๑๕๔ นั้น ย่อมหมายถึงผู้ต้องหาอันควรรับอาญาตามกฎหมาย ส่วนข้อหาฐานพยายามฉ้อโกง ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลอุทธรณ์ จึงพิพากษายืน(นาถปรีชา-มนูภันย์วิมลสาร-ธรรมบัณฑิต บุนยะปานะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ