คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1369/2524หลักกฎหมาย: รถยนต์ของกลางเป็นทรัพย์สินที่จำเลย (สามี) และผู้ร้อง(ภริยา) ซื้อมาด้วยเงินที่ได้มาระหว่างสมรส ผู้ร้องกับจำเลยจึงมีส่วนเป็นเจ้าของร่วมกันคนละครึ่ง เมื่อจำเลยนำเอารถยนต์ดังกล่าวไปใช้ในการกระทำความผิดจนถูกศาลพิพากษาให้ริบไปแล้ว ผู้ร้องซึ่งมิได้มีส่วนรู้เห็นเป็นใจใน การกระทำความผิดของจำเลยด้วย ย่อมมีสิทธิขอคืนได้กึ่งหนึ่ง ส่วนอีกกึ่งหนึ่งตกเป็นของอันพึงต้องริบกรณีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาให้ปรับจำเลยทั้งสองและริบของกลางในความผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ ฐานมีถ่านไม้อันเป็นของป่าหวงห้ามไว้ในความครอบครองผู้ร้องร้องว่า รถยนต์บรรทุกของกลางเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องมิได้มีส่วนรู้เห็นเป็นใจในการกระทำความผิดของจำเลย ขอให้สั่งคืนของกลางดังกล่าวให้แก่ผู้ร้องโจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องจะเป็นเจ้าของรถยนต์หรือไม่โจทก์ไม่รับรอง แต่ผู้ร้องมีส่วนรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลย ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้น มีคำสั่งให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้คืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่ารถยนต์ของกลางซื้อมาด้วยเงินที่ได้มาระหว่างสมรสผู้ร้องกับจำเลยที่ 2 จึงเป็นเจ้าของรถคันดังกล่าวร่วมกันคนละครึ่ง หาใช่ผู้ร้องเป็นเจ้าของแต่ผู้เดียวไม่ ผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลย หากแต่จำเลยที่ 2 นำรถไปใช้ในการกระทำความผิดตามลำพัง ดังนั้น รถยนต์ของกลางจึงเป็นของต้องริบกึ่งหนึ่งอีกกึ่งหนึ่งให้ตกได้แก่ผู้ร้องพิพากษาแก้เป็นว่า ให้ริบรถยนต์ของกลางเพียงกึ่งหนึ่ง นอกจากที่แก้ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1369/2524พนักงานอัยการจังหวัดนครราชสีมา (อำเภอปากช่องโจทก์นายเหลือ คำมี กับพวกจำเลยนางงวนลั้ง อึงใจภักดีผู้ร้อง ป.อ. ม. 36รถยนต์ของกลางเป็นทรัพย์สินที่จำเลย (สามี) และผู้ร้อง(ภริยา) ซื้อมาด้วยเงินที่ได้มาระหว่างสมรส ผู้ร้องกับจำเลยจึงมีส่วนเป็นเจ้าของร่วมกันคนละครึ่ง เมื่อจำเลยนำเอารถยนต์ดังกล่าวไปใช้ในการกระทำความผิดจนถูกศาลพิพากษาให้ริบไปแล้ว ผู้ร้องซึ่งมิได้มีส่วนรู้เห็นเป็นใจใน การกระทำความผิดของจำเลยด้วย ย่อมมีสิทธิขอคืนได้กึ่งหนึ่ง ส่วนอีกกึ่งหนึ่งตกเป็นของอันพึงต้องริบกรณีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาให้ปรับจำเลยทั้งสองและริบของกลางในความผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ ฐานมีถ่านไม้อันเป็นของป่าหวงห้ามไว้ในความครอบครองผู้ร้องร้องว่า รถยนต์บรรทุกของกลางเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องมิได้มีส่วนรู้เห็นเป็นใจในการกระทำความผิดของจำเลย ขอให้สั่งคืนของกลางดังกล่าวให้แก่ผู้ร้องโจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องจะเป็นเจ้าของรถยนต์หรือไม่โจทก์ไม่รับรอง แต่ผู้ร้องมีส่วนรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลย ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้น มีคำสั่งให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้คืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่ารถยนต์ของกลางซื้อมาด้วยเงินที่ได้มาระหว่างสมรสผู้ร้องกับจำเลยที่ 2 จึงเป็นเจ้าของรถคันดังกล่าวร่วมกันคนละครึ่ง หาใช่ผู้ร้องเป็นเจ้าของแต่ผู้เดียวไม่ ผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลย หากแต่จำเลยที่ 2 นำรถไปใช้ในการกระทำความผิดตามลำพัง ดังนั้น รถยนต์ของกลางจึงเป็นของต้องริบกึ่งหนึ่งอีกกึ่งหนึ่งให้ตกได้แก่ผู้ร้องพิพากษาแก้เป็นว่า ให้ริบรถยนต์ของกลางเพียงกึ่งหนึ่ง นอกจากที่แก้ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(เริ่ม ธรรมดุษฎี-ปรีชา สุมาวงศ์-อำนวย อินทุภูติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: กรณีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาให้ปรับจำเลยทั้งสองและริบของกลางในความผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ ฐานมีถ่านไม้อันเป็นของป่าหวงห้ามไว้ในความครอบครองผู้ร้องร้องว่า รถยนต์บรรทุกของกลางเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องมิได้มีส่วนรู้เห็นเป็นใจในการกระทำความผิดของจำเลย ขอให้สั่งคืนของกลางดังกล่าวให้แก่ผู้ร้องโจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องจะเป็นเจ้าของรถยนต์หรือไม่โจทก์ไม่รับรอง แต่ผู้ร้องมีส่วนรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลย ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้น มีคำสั่งให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้คืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่ารถยนต์ของกลางซื้อมาด้วยเงินที่ได้มาระหว่างสมรสผู้ร้องกับจำเลยที่ 2 จึงเป็นเจ้าของรถคันดังกล่าวร่วมกันคนละครึ่ง หาใช่ผู้ร้องเป็นเจ้าของแต่ผู้เดียวไม่ ผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลย หากแต่จำเลยที่ 2 นำรถไปใช้ในการกระทำความผิดตามลำพัง ดังนั้น รถยนต์ของกลางจึงเป็นของต้องริบกึ่งหนึ่งอีกกึ่งหนึ่งให้ตกได้แก่ผู้ร้องพิพากษาแก้เป็นว่า ให้ริบรถยนต์ของกลางเพียงกึ่งหนึ่ง นอกจากที่แก้ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1369/2524พนักงานอัยการจังหวัดนครราชสีมา (อำเภอปากช่องโจทก์นายเหลือ คำมี กับพวกจำเลยนางงวนลั้ง อึงใจภักดีผู้ร้อง ป.อ. ม. 36รถยนต์ของกลางเป็นทรัพย์สินที่จำเลย (สามี) และผู้ร้อง(ภริยา) ซื้อมาด้วยเงินที่ได้มาระหว่างสมรส ผู้ร้องกับจำเลยจึงมีส่วนเป็นเจ้าของร่วมกันคนละครึ่ง เมื่อจำเลยนำเอารถยนต์ดังกล่าวไปใช้ในการกระทำความผิดจนถูกศาลพิพากษาให้ริบไปแล้ว ผู้ร้องซึ่งมิได้มีส่วนรู้เห็นเป็นใจใน การกระทำความผิดของจำเลยด้วย ย่อมมีสิทธิขอคืนได้กึ่งหนึ่ง ส่วนอีกกึ่งหนึ่งตกเป็นของอันพึงต้องริบกรณีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาให้ปรับจำเลยทั้งสองและริบของกลางในความผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ ฐานมีถ่านไม้อันเป็นของป่าหวงห้ามไว้ในความครอบครองผู้ร้องร้องว่า รถยนต์บรรทุกของกลางเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องมิได้มีส่วนรู้เห็นเป็นใจในการกระทำความผิดของจำเลย ขอให้สั่งคืนของกลางดังกล่าวให้แก่ผู้ร้องโจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องจะเป็นเจ้าของรถยนต์หรือไม่โจทก์ไม่รับรอง แต่ผู้ร้องมีส่วนรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลย ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้น มีคำสั่งให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้คืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่ารถยนต์ของกลางซื้อมาด้วยเงินที่ได้มาระหว่างสมรสผู้ร้องกับจำเลยที่ 2 จึงเป็นเจ้าของรถคันดังกล่าวร่วมกันคนละครึ่ง หาใช่ผู้ร้องเป็นเจ้าของแต่ผู้เดียวไม่ ผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลย หากแต่จำเลยที่ 2 นำรถไปใช้ในการกระทำความผิดตามลำพัง ดังนั้น รถยนต์ของกลางจึงเป็นของต้องริบกึ่งหนึ่งอีกกึ่งหนึ่งให้ตกได้แก่ผู้ร้องพิพากษาแก้เป็นว่า ให้ริบรถยนต์ของกลางเพียงกึ่งหนึ่ง นอกจากที่แก้ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(เริ่ม ธรรมดุษฎี-ปรีชา สุมาวงศ์-อำนวย อินทุภูติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ