คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2342/2519หลักกฎหมาย: โจทก์จำเลยทำสัญญาจ้างแรงงานกันซึ่งมีข้อกำหนดตามสัญญาว่าผู้จ้างยอมให้ผู้รับจ้างคิดค่าจ้างเฝ้ารักษาไม้ ของกลางเป็นจำนวนเงิน 400 บาท นับแต่วันทำสัญญาจนกว่าผู้จ้างจะรับไม้ของกลางคืน หากไม้ของกลางขาดหายหรือเป็นอันตรายไป ผู้รับจ้างยอมให้ผู้จ้างปรับไหมเป็นเงินลูกบาศก์เมตรละ 200 บาท ดังนี้ ถือได้ว่าผู้จ้างตกลงให้ค่าจ้างแก่ผู้รับจ้างตลอดเวลาที่ทำงานให้ ฉะนั้น เมื่อจำเลยผู้รับจ้างได้เฝ้ารักษาไม้ของกลางให้โจทก์ผู้จ้างแล้วไม้ของกลางหายไปในระหว่างนั้นซึ่งโจทก์ได้ฟ้องเรียกค่าปรับไหมหรือเบี้ยปรับจากจำเลยตามสัญญา และศาลบังคับให้ ย่อมถือได้ว่าโจทก์ได้รับตัวเงินไปแทนไม้ของกลางตามสัญญา ทั้งสัญญาไม่มีข้อกำหนดว่าผู้จ้างจะไม่จ่ายเงินค่าจ้างในกรณีไม้ของกลางสูญหายไป จำเลยจึงมีสิทธิ์ได้รับค่าจ้างจากโจทก์ตามสัญญา และขอหักหนี้ค่าจ้างจากเบี้ยปรับได้โจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานป่าไม้ของโจทก์ได้ตรวจพบไม้หวงห้ามถูกลักลอบตัดจึงยึดไว้เป็นของกลาง และได้ทำสัญญาจ้างจำเลยเป็นผู้ดูแลเฝ้ารักษามีข้อกำหนดว่า ถ้าสิ่งซึ่งได้รับจ้างเฝ้ารักษาขาดหายหรือเป็นอันตรายไปผู้รับจ้างยอมให้ปรับไหมเป็นเงินลูกบาศก์เมตรละ ๒๐๐ บาท ต่อมาปรากฏว่าไม้ของกลางสูญหายไปหมด เป็นเงินค่าปรับตามสัญญา ๘,๑๐๒ บาท ขอให้จำเลยใช้เงินดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยให้การว่า คดีโจทก์ขาดอายุความเพราะสัญญาท้ายฟ้องเป็นสัญญาฝากทรัพย์ เบี้ยปรับตามสัญญาสูงเกินไป และจำเลยมีสิทธิ์ได้รับบำเหน็จค่าเฝ้ารักษา ๔๐๐ บาท หากจะต้องเสียค่าปรับต้องหักหนี้ค่าเฝ้ารักษาก่อน ศาลชั้นต้นเห็นว่า สัญญาตามฟ้องเป็นสัญญาจ้างแรงงาน เบี้ยปรับตามสัญญาสูงเกินไป เห็นควรกำหนดเป็นเงิน ๔,๐๕๑ บาท จำเลยไม่มีสิทธิ์เรียกร้องค่าจ้างจากโจทก์ พิพากษาให้จำเลยชำระเบี้ยปรับ ๔,๐๕๑ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยทำงานเฝ้ารักษาไม้ของโจทก์แล้วจึงมีสิทธิ์ได้รับค่าจ้างและขอหักหนี้จากเบี้ยปรับได้ พิพากษาแก้ให้จำเลยใช้เงิน ๓,๖๕๑ บาทแก่โจทก์ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาว่า จำเลยไม่มีสิทธิ์ได้รับค่าจ้าง จึงไม่มีเงินที่จะนำมาหักหนี้จากเบี้ยปรับได้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์จำเลยทำสัญญาจ้างแรงงานกันซึ่งมีข้อกำหนดตามสัญญาว่า ผู้จ้างยอมให้ผู้รับจ้างคิดค่าจ้างเฝ้ารักษาไม้ของกลางเป็นจำนวนเงิน ๔๐๐ บาท นับแต่วันทำสัญญาจนกว่าผู้จ้างจะรับไม้ของกลางคืน หากไม้ของกลางขาดหายหรือเป็นอันตรายไป ผู้รับจ้างยอมให้ผู้จ้างปรับไหมเป็นเงินลูกบาศก์เมตรละ ๒๐๐ บาท ดังนี้ ถือได้ว่า ผู้จ้างตกลงให้ค่าจ้างแก่ผู้รับจ้างตลอดเวลาที่ทำงานให้ ดังนั้น ที่จำเลยผู้รับจ้างได้เฝ้ารักษาไม้ของกลางให้โจทก์ผู้จ้างแล้ว และไม้ของกลางสูญหายไประหว่างนั้น โจทก์ได้ฟ้องเรียกค่าปรับไหมหรือเบี้ยปรับจากจำเลยตามสัญญาและศาลบังคับให้ ถือได้ว่าโจทก์ได้รับตัวเงินไปแทนไม้ของกลางตามสัญญา ทั้งสัญญาไม่มีข้อกำหนดว่าผู้จ้างจะไม่จ่ายเงินค่าจ้างในกรณีไม้ของกลางสูญหายไป ในกรณีเช่นนี้ จำเลยจึงมีสิทธิ์ได้รับค่าจ้างจากโจทก์ตามสัญญาและขอหักหนี้ค่าจ้างจากเบี้ยปรับได้ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2342/2519กรมป่าไม้โจทก์นายการุณ โฆษิตสกุลล. ป.พ.พ. ม. 341, ม. 380, ม. 575, ม. 580โจทก์จำเลยทำสัญญาจ้างแรงงานกันซึ่งมีข้อกำหนดตามสัญญาว่าผู้จ้างยอมให้ผู้รับจ้างคิดค่าจ้างเฝ้ารักษาไม้ ของกลางเป็นจำนวนเงิน 400 บาท นับแต่วันทำสัญญาจนกว่าผู้จ้างจะรับไม้ของกลางคืน หากไม้ของกลางขาดหายหรือเป็นอันตรายไป ผู้รับจ้างยอมให้ผู้จ้างปรับไหมเป็นเงินลูกบาศก์เมตรละ 200 บาท ดังนี้ ถือได้ว่าผู้จ้างตกลงให้ค่าจ้างแก่ผู้รับจ้างตลอดเวลาที่ทำงานให้ ฉะนั้น เมื่อจำเลยผู้รับจ้างได้เฝ้ารักษาไม้ของกลางให้โจทก์ผู้จ้างแล้วไม้ของกลางหายไปในระหว่างนั้นซึ่งโจทก์ได้ฟ้องเรียกค่าปรับไหมหรือเบี้ยปรับจากจำเลยตามสัญญา และศาลบังคับให้ ย่อมถือได้ว่าโจทก์ได้รับตัวเงินไปแทนไม้ของกลางตามสัญญา ทั้งสัญญาไม่มีข้อกำหนดว่าผู้จ้างจะไม่จ่ายเงินค่าจ้างในกรณีไม้ของกลางสูญหายไป จำเลยจึงมีสิทธิ์ได้รับค่าจ้างจากโจทก์ตามสัญญา และขอหักหนี้ค่าจ้างจากเบี้ยปรับได้โจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานป่าไม้ของโจทก์ได้ตรวจพบไม้หวงห้ามถูกลักลอบตัดจึงยึดไว้เป็นของกลาง และได้ทำสัญญาจ้างจำเลยเป็นผู้ดูแลเฝ้ารักษามีข้อกำหนดว่า ถ้าสิ่งซึ่งได้รับจ้างเฝ้ารักษาขาดหายหรือเป็นอันตรายไปผู้รับจ้างยอมให้ปรับไหมเป็นเงินลูกบาศก์เมตรละ ๒๐๐ บาท ต่อมาปรากฏว่าไม้ของกลางสูญหายไปหมด เป็นเงินค่าปรับตามสัญญา ๘,๑๐๒ บาท ขอให้จำเลยใช้เงินดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยให้การว่า คดีโจทก์ขาดอายุความเพราะสัญญาท้ายฟ้องเป็นสัญญาฝากทรัพย์ เบี้ยปรับตามสัญญาสูงเกินไป และจำเลยมีสิทธิ์ได้รับบำเหน็จค่าเฝ้ารักษา ๔๐๐ บาท หากจะต้องเสียค่าปรับต้องหักหนี้ค่าเฝ้ารักษาก่อน ศาลชั้นต้นเห็นว่า สัญญาตามฟ้องเป็นสัญญาจ้างแรงงาน เบี้ยปรับตามสัญญาสูงเกินไป เห็นควรกำหนดเป็นเงิน ๔,๐๕๑ บาท จำเลยไม่มีสิทธิ์เรียกร้องค่าจ้างจากโจทก์ พิพากษาให้จำเลยชำระเบี้ยปรับ ๔,๐๕๑ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยทำงานเฝ้ารักษาไม้ของโจทก์แล้วจึงมีสิทธิ์ได้รับค่าจ้างและขอหักหนี้จากเบี้ยปรับได้ พิพากษาแก้ให้จำเลยใช้เงิน ๓,๖๕๑ บาทแก่โจทก์ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาว่า จำเลยไม่มีสิทธิ์ได้รับค่าจ้าง จึงไม่มีเงินที่จะนำมาหักหนี้จากเบี้ยปรับได้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์จำเลยทำสัญญาจ้างแรงงานกันซึ่งมีข้อกำหนดตามสัญญาว่า ผู้จ้างยอมให้ผู้รับจ้างคิดค่าจ้างเฝ้ารักษาไม้ของกลางเป็นจำนวนเงิน ๔๐๐ บาท นับแต่วันทำสัญญาจนกว่าผู้จ้างจะรับไม้ของกลางคืน หากไม้ของกลางขาดหายหรือเป็นอันตรายไป ผู้รับจ้างยอมให้ผู้จ้างปรับไหมเป็นเงินลูกบาศก์เมตรละ ๒๐๐ บาท ดังนี้ ถือได้ว่า ผู้จ้างตกลงให้ค่าจ้างแก่ผู้รับจ้างตลอดเวลาที่ทำงานให้ ดังนั้น ที่จำเลยผู้รับจ้างได้เฝ้ารักษาไม้ของกลางให้โจทก์ผู้จ้างแล้ว และไม้ของกลางสูญหายไประหว่างนั้น โจทก์ได้ฟ้องเรียกค่าปรับไหมหรือเบี้ยปรับจากจำเลยตามสัญญาและศาลบังคับให้ ถือได้ว่าโจทก์ได้รับตัวเงินไปแทนไม้ของกลางตามสัญญา ทั้งสัญญาไม่มีข้อกำหนดว่าผู้จ้างจะไม่จ่ายเงินค่าจ้างในกรณีไม้ของกลางสูญหายไป ในกรณีเช่นนี้ จำเลยจึงมีสิทธิ์ได้รับค่าจ้างจากโจทก์ตามสัญญาและขอหักหนี้ค่าจ้างจากเบี้ยปรับได้ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน.(ประเสริฐ วราภรณ์-รื่น วิไลชนม์-ไพโรจน์ ไวกาสี)ศาลจังหวัดระนอง - นายสวิน อักขรายุธศาลอุทธรณ์ - นายยนต์ สวนพุฒแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานป่าไม้ของโจทก์ได้ตรวจพบไม้หวงห้ามถูกลักลอบตัดจึงยึดไว้เป็นของกลาง และได้ทำสัญญาจ้างจำเลยเป็นผู้ดูแลเฝ้ารักษามีข้อกำหนดว่า ถ้าสิ่งซึ่งได้รับจ้างเฝ้ารักษาขาดหายหรือเป็นอันตรายไปผู้รับจ้างยอมให้ปรับไหมเป็นเงินลูกบาศก์เมตรละ ๒๐๐ บาท ต่อมาปรากฏว่าไม้ของกลางสูญหายไปหมด เป็นเงินค่าปรับตามสัญญา ๘,๑๐๒ บาท ขอให้จำเลยใช้เงินดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยให้การว่า คดีโจทก์ขาดอายุความเพราะสัญญาท้ายฟ้องเป็นสัญญาฝากทรัพย์ เบี้ยปรับตามสัญญาสูงเกินไป และจำเลยมีสิทธิ์ได้รับบำเหน็จค่าเฝ้ารักษา ๔๐๐ บาท หากจะต้องเสียค่าปรับต้องหักหนี้ค่าเฝ้ารักษาก่อน ศาลชั้นต้นเห็นว่า สัญญาตามฟ้องเป็นสัญญาจ้างแรงงาน เบี้ยปรับตามสัญญาสูงเกินไป เห็นควรกำหนดเป็นเงิน ๔,๐๕๑ บาท จำเลยไม่มีสิทธิ์เรียกร้องค่าจ้างจากโจทก์ พิพากษาให้จำเลยชำระเบี้ยปรับ ๔,๐๕๑ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยทำงานเฝ้ารักษาไม้ของโจทก์แล้วจึงมีสิทธิ์ได้รับค่าจ้างและขอหักหนี้จากเบี้ยปรับได้ พิพากษาแก้ให้จำเลยใช้เงิน ๓,๖๕๑ บาทแก่โจทก์ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาว่า จำเลยไม่มีสิทธิ์ได้รับค่าจ้าง จึงไม่มีเงินที่จะนำมาหักหนี้จากเบี้ยปรับได้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์จำเลยทำสัญญาจ้างแรงงานกันซึ่งมีข้อกำหนดตามสัญญาว่า ผู้จ้างยอมให้ผู้รับจ้างคิดค่าจ้างเฝ้ารักษาไม้ของกลางเป็นจำนวนเงิน ๔๐๐ บาท นับแต่วันทำสัญญาจนกว่าผู้จ้างจะรับไม้ของกลางคืน หากไม้ของกลางขาดหายหรือเป็นอันตรายไป ผู้รับจ้างยอมให้ผู้จ้างปรับไหมเป็นเงินลูกบาศก์เมตรละ ๒๐๐ บาท ดังนี้ ถือได้ว่า ผู้จ้างตกลงให้ค่าจ้างแก่ผู้รับจ้างตลอดเวลาที่ทำงานให้ ดังนั้น ที่จำเลยผู้รับจ้างได้เฝ้ารักษาไม้ของกลางให้โจทก์ผู้จ้างแล้ว และไม้ของกลางสูญหายไประหว่างนั้น โจทก์ได้ฟ้องเรียกค่าปรับไหมหรือเบี้ยปรับจากจำเลยตามสัญญาและศาลบังคับให้ ถือได้ว่าโจทก์ได้รับตัวเงินไปแทนไม้ของกลางตามสัญญา ทั้งสัญญาไม่มีข้อกำหนดว่าผู้จ้างจะไม่จ่ายเงินค่าจ้างในกรณีไม้ของกลางสูญหายไป ในกรณีเช่นนี้ จำเลยจึงมีสิทธิ์ได้รับค่าจ้างจากโจทก์ตามสัญญาและขอหักหนี้ค่าจ้างจากเบี้ยปรับได้ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2342/2519กรมป่าไม้โจทก์นายการุณ โฆษิตสกุลล. ป.พ.พ. ม. 341, ม. 380, ม. 575, ม. 580โจทก์จำเลยทำสัญญาจ้างแรงงานกันซึ่งมีข้อกำหนดตามสัญญาว่าผู้จ้างยอมให้ผู้รับจ้างคิดค่าจ้างเฝ้ารักษาไม้ ของกลางเป็นจำนวนเงิน 400 บาท นับแต่วันทำสัญญาจนกว่าผู้จ้างจะรับไม้ของกลางคืน หากไม้ของกลางขาดหายหรือเป็นอันตรายไป ผู้รับจ้างยอมให้ผู้จ้างปรับไหมเป็นเงินลูกบาศก์เมตรละ 200 บาท ดังนี้ ถือได้ว่าผู้จ้างตกลงให้ค่าจ้างแก่ผู้รับจ้างตลอดเวลาที่ทำงานให้ ฉะนั้น เมื่อจำเลยผู้รับจ้างได้เฝ้ารักษาไม้ของกลางให้โจทก์ผู้จ้างแล้วไม้ของกลางหายไปในระหว่างนั้นซึ่งโจทก์ได้ฟ้องเรียกค่าปรับไหมหรือเบี้ยปรับจากจำเลยตามสัญญา และศาลบังคับให้ ย่อมถือได้ว่าโจทก์ได้รับตัวเงินไปแทนไม้ของกลางตามสัญญา ทั้งสัญญาไม่มีข้อกำหนดว่าผู้จ้างจะไม่จ่ายเงินค่าจ้างในกรณีไม้ของกลางสูญหายไป จำเลยจึงมีสิทธิ์ได้รับค่าจ้างจากโจทก์ตามสัญญา และขอหักหนี้ค่าจ้างจากเบี้ยปรับได้โจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานป่าไม้ของโจทก์ได้ตรวจพบไม้หวงห้ามถูกลักลอบตัดจึงยึดไว้เป็นของกลาง และได้ทำสัญญาจ้างจำเลยเป็นผู้ดูแลเฝ้ารักษามีข้อกำหนดว่า ถ้าสิ่งซึ่งได้รับจ้างเฝ้ารักษาขาดหายหรือเป็นอันตรายไปผู้รับจ้างยอมให้ปรับไหมเป็นเงินลูกบาศก์เมตรละ ๒๐๐ บาท ต่อมาปรากฏว่าไม้ของกลางสูญหายไปหมด เป็นเงินค่าปรับตามสัญญา ๘,๑๐๒ บาท ขอให้จำเลยใช้เงินดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยให้การว่า คดีโจทก์ขาดอายุความเพราะสัญญาท้ายฟ้องเป็นสัญญาฝากทรัพย์ เบี้ยปรับตามสัญญาสูงเกินไป และจำเลยมีสิทธิ์ได้รับบำเหน็จค่าเฝ้ารักษา ๔๐๐ บาท หากจะต้องเสียค่าปรับต้องหักหนี้ค่าเฝ้ารักษาก่อน ศาลชั้นต้นเห็นว่า สัญญาตามฟ้องเป็นสัญญาจ้างแรงงาน เบี้ยปรับตามสัญญาสูงเกินไป เห็นควรกำหนดเป็นเงิน ๔,๐๕๑ บาท จำเลยไม่มีสิทธิ์เรียกร้องค่าจ้างจากโจทก์ พิพากษาให้จำเลยชำระเบี้ยปรับ ๔,๐๕๑ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยทำงานเฝ้ารักษาไม้ของโจทก์แล้วจึงมีสิทธิ์ได้รับค่าจ้างและขอหักหนี้จากเบี้ยปรับได้ พิพากษาแก้ให้จำเลยใช้เงิน ๓,๖๕๑ บาทแก่โจทก์ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาว่า จำเลยไม่มีสิทธิ์ได้รับค่าจ้าง จึงไม่มีเงินที่จะนำมาหักหนี้จากเบี้ยปรับได้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์จำเลยทำสัญญาจ้างแรงงานกันซึ่งมีข้อกำหนดตามสัญญาว่า ผู้จ้างยอมให้ผู้รับจ้างคิดค่าจ้างเฝ้ารักษาไม้ของกลางเป็นจำนวนเงิน ๔๐๐ บาท นับแต่วันทำสัญญาจนกว่าผู้จ้างจะรับไม้ของกลางคืน หากไม้ของกลางขาดหายหรือเป็นอันตรายไป ผู้รับจ้างยอมให้ผู้จ้างปรับไหมเป็นเงินลูกบาศก์เมตรละ ๒๐๐ บาท ดังนี้ ถือได้ว่า ผู้จ้างตกลงให้ค่าจ้างแก่ผู้รับจ้างตลอดเวลาที่ทำงานให้ ดังนั้น ที่จำเลยผู้รับจ้างได้เฝ้ารักษาไม้ของกลางให้โจทก์ผู้จ้างแล้ว และไม้ของกลางสูญหายไประหว่างนั้น โจทก์ได้ฟ้องเรียกค่าปรับไหมหรือเบี้ยปรับจากจำเลยตามสัญญาและศาลบังคับให้ ถือได้ว่าโจทก์ได้รับตัวเงินไปแทนไม้ของกลางตามสัญญา ทั้งสัญญาไม่มีข้อกำหนดว่าผู้จ้างจะไม่จ่ายเงินค่าจ้างในกรณีไม้ของกลางสูญหายไป ในกรณีเช่นนี้ จำเลยจึงมีสิทธิ์ได้รับค่าจ้างจากโจทก์ตามสัญญาและขอหักหนี้ค่าจ้างจากเบี้ยปรับได้ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน.(ประเสริฐ วราภรณ์-รื่น วิไลชนม์-ไพโรจน์ ไวกาสี)ศาลจังหวัดระนอง - นายสวิน อักขรายุธศาลอุทธรณ์ - นายยนต์ สวนพุฒแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ