คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1203/2520หลักกฎหมาย: บริษัทโจทก์ที่ 1 เป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์รายวันแนวหน้าแห่งยุคเดลินิวส์มีโจทก์ที่ 2 เป็นผู้อำนวยการ จำเลยที่ 2 เป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการจำเลยที่ 3 เป็นบรรณาธิการข่าวในประเทศหนังสือพิมพ์ฉบับนี้มีเงินสวัสดิการช่วยเหลือเจ้าหน้าที่ในกองบรรณาธิการรวมหนึ่งล้านเก้าแสนแปดหมื่นเจ็ดพันบาทเศษ และบริษัทโจทก์ยังไม่ได้แบ่งรายได้ค่าโฆษณาเข้าสมทบอีก 1,247,402 บาท 40 สตางค์ จำเลยที่ 2,3 กับเจ้าหน้าที่ในกองบรรณาธิการหลายสิบคนเข้าชื่อกันมีหนังสือถึงโจทก์ที่ 2 ให้จ่ายเงินจำนวนดังกล่าวเข้าสมทบเงินสวัสดิการ โจทก์ไม่ยอมจ่าย เพราะเกรงว่าจำเลยที่ 2 จะเอาไปจ่ายให้เฉพาะผู้ที่ออกจากงานพร้อมกับจำเลยที่ 2 ซึ่งมีเหตุที่จะอ้างเช่นนั้นได้และต่อมาก็ปรากฏว่าเงินสวัสดิการหนึ่งล้านเก้าแสนบาทเศษที่อยู่ที่จำเลยที่ 2 นั้น จำเลยที่ 2 ได้จ่ายให้ผู้ที่ออกจากงานพร้อมกับจำเลยที่ 2 จนหมดสิ้น จึงไม่ใช่เรื่องโจทก์บิดพลิ้วไม่ยอมจ่ายเงินฉะนั้นการที่จำเลยที่ 2 เขียนข้อความลงในหน้าหนังสือพิมพ์บางกอกเดลิไทม์ จำหน่ายโฆษณาแก่ประชาชนทั่วราชอาณาจักรกล่าวหาว่าโจทก์โกงแม้กระทั่งเงินสวัสดิการของออฟฟิสบอยและคนถูบ้านก็ดี โจทก์มีเหลี่ยมโกงและทำความระยำก็ดีตลอดจนเปลี่ยนนามสกุลโจทก์ที่ 2 เป็นเบี้ยวตระกูล ซึ่งคำว่าเบี้ยวนี้ จำเลยที่ 2 ก็ยอมรับว่าหมายถึงฉ้อโกง ดังนี้ก็ดี หาเป็นการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริตเพื่อป้องกันส่วนได้เสียของตน หรือเป็นการแจ้งข่าวด้วยความเป็นธรรมไม่ แต่เป็นเรื่องจำเลยที่ 2 มุ่งใส่ความโจทก์ทั้งสองให้ได้รับความเสียหายจำเลยที่ 2 ในฐานะผู้เขียนและบรรณาธิการจึงมีความผิดฐานหมิ่นประมาท ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 328 ประกอบด้วยมาตรา 326 ได้ความเพียงว่าจำเลยที่ 2 ผู้เป็นประธานกรรมการของบริษัทจำเลยที่ 1 ได้หมิ่นประมาทโจทก์เพราะมีสาเหตุกันเป็นส่วนตัว ข้อเท็จจริงยังไม่พอฟังว่ากระทำไปในฐานะประธานกรรมการบริษัทจำเลยที่ 1 บริษัทจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วยโจทก์ฟ้องและเพิ่มเติมฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 เป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์รายวันชื่อแนวหน้าแห่งยุคเดลินิวส์ มีโจทก์ที่ 2 เป็นผู้อำนวยการ จำเลยที่ 2 เป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการ จำเลยที่ 3 เป็นบรรณาธิการข่าวในประเทศ โจทก์ที่ 1 ได้จัดให้มีเงินสวัสดิการสำหรับเจ้าหน้าที่ในกองบรรณาธิการโดยแบ่งรายได้ค่าโฆษณามาตั้งเป็นกองทุนเงินสวัสดิการ เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2517 มีเงินสวัสดิการอยู่ในความรับผิดชอบของจำเลยที่ 2 หนึ่งล้านเก้าแสนบาทเศษ และที่โจทก์ยึดถือไว้อีกหนึ่งล้านสองแสนบาท วันที่ 7 สิงหาคม 2517 จำเลยที่ 2 ที่ 3 และผู้ร่วมงานอีกประมาณ 78 คนได้ละทิ้งงานจากบริษัทโจทก์ไปดำเนินงานในบริษัทจำเลยที่ 1 ผู้เป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์ชื่อบางกอกเดลิไทม์ โดยจำเลยที่ 2 เป็นบรรณาธิการ ผู้พิมพ์ ผู้โฆษณา จำเลยที่ 3 เป็นบรรณาธิการและผู้จัดการ ระหว่างวันที่ 26 สิงหาคม 2517 ถึงวันที่ 1 กันยายน 2517 เวลากลางวันและกลางคืนจำเลยทั้งสามได้ร่วมกันโฆษณาข้อความใส่ความหมิ่นประมาทโจทก์ทั้งสองคือก. ฉบับลงวันที่ 27 สิงหาคม 2517 หน้า 3 คอลัมน์เรือใบมุย ซึ่งจำเลยที่ 2เป็นผู้เขียนว่า "แสง เบี้ยวตระกูล ฟัง ถ้าจะโกงเรือใบก็โกงไปเหอะ ถ้าจะโกงเงินสวัสดิการ นักข่าว ตากล้อง ออฟฟิสบอยและคนถูบ้านด้วยเงินเพียงล้านสองแม้จะตายอยู่ในฮวงซุ้ยก็จะถูกถ่มถุยน้ำลายจนกว่าโลกจะสิ้น ฟ้าจะพัง ไม่ละอายใจมั่งหรือ"ข. ฉบับลงวันที่ 28 สิงหาคม 2517 หน้า 3 คอลัมน์เรือใบมุย ซึ่งจำเลยที่ 2เป็นผู้เขียนว่า "บริษัทสี่พระยา จำกัด โดยนายแสง เหตระกูล พิมพ์แถลงการณ์พิมพ์ในเดลินิวส์ฉบับวันที่ 8 สิงหาคม 2517 ยอมรับว่าหนี้สินเงินสวัสดิการค้างกับคนข่าว ช่างภาพและคนอื่น ๆ ล้านสองแสนกว่าบาท และยังคุยต่อไปว่าพร้อมที่จะจ่ายให้ทันทีจะไม่มีการบิดพลิ้ว แต่บัดนี้ปรากฏว่าบุคคลคนเดียวกันนี้ได้มีจดหมายแจ้งว่าเงินที่ค้างจ่ายนี้เป็นของบริษัท จะจ่ายให้ก็ได้ ไม่จ่ายก็ได้ เรือใบขอให้สาธารณชนพิจารณาดูเอาเองว่านายทุนมหาเศรษฐีผู้นี้พูดเท็จต่อหน้าประชาชนทั่วประเทศอย่างหน้าด้าน ๆ หรือไม่ ถ้าโกงกันดื้อ ๆ ยังงี้รับรองได้ เรือใบแฉความระยำไม่เลี้ยงจะยอมเสียคนเมื่อแก่เพราะโกงเงินล้านสองก็ให้มันรู้ไป ข้อคิดวันนี้ โกงเท่าไหร่ล้มละลายเท่านั้น"ค. ฉบับลงวันที่ 30 สิงหาคม 2517 หน้าแรกพาดหัวข่าวว่า "ฟ้องเจ้าของหนังสือพิมพ์เดลินิวส์โกงสวัสดิการลูกจ้าง"ง. ฉบับลงวันที่ 1 กันยายน 2517 หน้า 3 คอลัมน์เรือใบมุย ซึ่งจำเลยที่ 2เป็นผู้เขียนว่า "ส่วนคดีแสง เหตระกูล โกงเงินสวัสดิการหยาดเหงื่อคนข่าวช่างภาพล้านสอง คนก็สนใจใคร่รู้กันทั้งเมืองไม่น้อยไปกว่าเรือใบ จะเปิดโปงเหลี่ยมโกงทั้งหมดบนศาลเร็วที่สุดเหมือนกัน โกงเท่าไหร่ตายแล้วก็เอาใส่โลงไปด้วยไม่ได้หรอกน่ะ"ข้อความดังกล่าวที่ว่า โจทก์ทั้งสองโกงเงินสวัสดิการหรือเบี้ยวเงินสวัสดิการล้านสอง เป็นข้อความที่น่าจะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียงถูกดูหมิ่นเกลียดชัง เหตุเกิดที่แขวงลาดยาว เขตบางเขน แขวงพระโขนง กรุงเทพมหานครและเหตุเกิดเกี่ยวพันกันทุกแขวงทุกเขตในกรุงเทพมหานคร ทุกตำบล ทุกอำเภอทั่วราชอาณาจักร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 326, 328,332, 83 กับยึดและทำลายข้อความที่ลงหมิ่นประมาทในหนังสือพิมพ์บางกอกเดลิไทม์ทั้งสี่ฉบับกับโฆษณาคำพิพากษาของศาลในหนังสือพิมพ์รายวันทุกฉบับโดยจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระค่าโฆษณาศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วสั่งประทับฟ้องจำเลยทั้งสามให้การว่า ข้อเขียนของจำเลยเป็นการต่อสู้เพื่อผลประโยชน์อันชอบธรรมของจำเลยโดยสุจริต ชอบธรรม ได้รับการคุ้มครองจากกฎหมายขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า คำว่า "โกง" หรือ "ขี้โกง" มีความหมายว่าผู้ถูกกล่าวหาเป็นบุคคลไม่ซื่อ ทุจริต อาจทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นเกลียดชังข้อความที่ปรากฏในหน้าหนังสือพิมพ์ของจำเลยทุกฉบับเป็นข้อความหมิ่นประมาทโจทก์และไม่เป็นการป้องกันตนโดยสุจริต ไม่ได้รับความคุ้มครองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 329(1) จำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิด ส่วนจำเลยที่ 3 มิได้เป็นบรรณาธิการ ผู้พิมพ์ ผู้โฆษณา ซึ่งจะต้องร่วมรับผิดเป็นตัวการตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติการพิมพ์ และไม่มีพยานหลักฐานว่าได้ร่วมกระทำผิดด้วย พิพากษาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 326, 328, 83 รวม 4 กระทง ให้เรียงกระทงลงโทษตามมาตรา 328 อันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามมาตรา 90 ปรับจำเลยที่ 1 กระทงละ 1,000 บาท รวม 4,000 บาท จำคุกจำเลยที่ 2 กระทงละ 10 วัน และปรับกระทงละ 500 บาท รวมจำคุก 40 วัน ปรับ 2,000 บาท แต่ให้รอการลงโทษจำคุกไว้ 2 ปี คำขอของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย ให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 3โจทก์ทั้งสองและจำเลยที่ 1, 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ข้อความที่จำเลยที่ 2 เขียนลงพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ของจำเลยตามฟ้องเป็นการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริต เพื่อความชอบธรรมป้องกันส่วนได้เสียเกี่ยวกับตนตามคลองธรรมและเป็นการแจ้งข่าวด้วยความเป็นธรรมเรื่องการดำเนินการอันเปิดเผยในศาล จำเลยที่ 2 ไม่มีความผิด ส่วนจำเลยที่ 1 เป็นเพียงเจ้าของหนังสือพิมพ์ จำเลยที่ 3 เป็นบรรณาธิการบริหารและผู้จัดการ ไม่มีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดทำตรวจแก้ คัดเลือก หรือควบคุมบทประพันธ์ ไม่เป็นบรรณาธิการตามความหมายของพระราชบัญญัติการพิมพ์ พ.ศ. 2484 มาตรา 48 จึงไม่มีความผิด พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 1, 2 ด้วย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาเฉพาะข้อที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1, 2 ส่วนข้อที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3 ศาลชั้นต้นสั่งว่าคดีต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2517 มาตรา 8 จึงไม่รับฎีกา โจทก์มิได้อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้น คดีเฉพาะตัวจำเลยที่ 3 จึงเป็นอันยุติศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ไม่ปฏิเสธที่จะจ่ายเงินสวัสดิการแก่เจ้าหน้าที่ในกองบรรณาธิการ ไม่ว่าจะเป็นคนข่าวหรือคนถูบ้าน โจทก์เพียงแต่ไม่ยอมจ่ายเงินนั้นให้จำเลยที่ 2 เพราะเกรงว่าจำเลยที่ 2 จะเอาเงินสวัสดิการไปจ่ายให้เฉพาะผู้ที่ออกจากงานพร้อมจำเลยที่ 2 อยู่ต่อมาก็ปรากฏว่าเงินสวัสดิการหนึ่งล้านเก้าแสนบาทเศษที่อยู่ที่จำเลยที่ 2 นั้น จำเลยที่ 2 จ่ายให้ผู้ที่ออกจากงานพร้อมกับจำเลยที่ 2 จนหมดสิ้น จึงไม่ใช่เรื่องโจทก์บิดพลิ้วไม่ยอมจ่ายเงิน การที่จำเลยที่ 2 เขียนข้อความลงในหน้าหนังสือพิมพ์กล่าวหาว่าโจทก์โกงแม้กระทั่งเงินสวัสดิการของออฟฟิสบอยและคนถูบ้านก็ดีโจทก์มีเหลี่ยมโกงและทำความระยำก็ดี ตลอดจนเปลี่ยนนามสกุลโจทก์ที่ 2เป็นเบี้ยวตระกูล ซึ่งคำว่าเบี้ยวนี้ จำเลยที่ 2 ก็ยอมรับว่าหมายถึงฉ้อโกงดังนี้ก็ดี หาเป็นการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริตเพื่อป้องกันส่วนได้เสียของตนหรือเป็นการแจ้งข่าวด้วยความเป็นธรรมไม่ แต่เป็นเรื่องจำเลยที่ 2 มุ่งใส่ความโจทก์ทั้งสองให้ได้รับความเสียหาย เพราะไม่พอใจที่โจทก์ขัดขืนไม่ยอมจ่ายเงินให้ ย่อมไม่ได้รับความคุ้มครองจากบทกฎหมายที่กล่าวไว้ข้างต้น จำเลยที่ 2ในฐานะผู้เขียนและในฐานะบรรณาธิการจึงมีความผิด แต่สำหรับจำเลยที่ 1นั้นคงได้ความแต่เพียงว่าจำเลยที่ 2 ผู้เป็นประธานกรรมการของบริษัทจำเลยที่ 1ได้หมิ่นประมาทโจทก์ เพราะมีสาเหตุกันเป็นส่วนตัว ข้อเท็จจริงยังไม่พอฟังว่ากระทำไปในฐานะประธานกรรมการบริษัทจำเลยที่ 1 บริษัทจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วย ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า นายสนิท เอกชัย จำเลยที่ 2มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 328 ประกอบด้วยมาตรา 326รวม 4 กระทง ให้จำคุกกระทงละ 10 วัน ปรับกระทงละ 500 บาท รวมเป็นโทษจำคุก 40 วัน ปรับ 2,000 บาท แต่ให้รอการลงโทษจำคุกไว้ 2 ปี คำขออื่นของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1203/2520บริษัท สี่พระยาการพิมพ์ จำกัด ที่ 1โจทก์นายแสง เหตระกูล ที่ 2โจทก์บริษัท อิทธิชัย จำกัด ที่ 1 กับพวกรวม 3 คนจำเลย ป.อ. ม. 326, ม. 328, ม. 329, ม. 91, ม. 83 พ.ร.บ.การพิมพ์ พ.ศ.2484 ม. 48บริษัทโจทก์ที่ 1 เป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์รายวันแนวหน้าแห่งยุคเดลินิวส์มีโจทก์ที่ 2 เป็นผู้อำนวยการ จำเลยที่ 2 เป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการจำเลยที่ 3 เป็นบรรณาธิการข่าวในประเทศหนังสือพิมพ์ฉบับนี้มีเงินสวัสดิการช่วยเหลือเจ้าหน้าที่ในกองบรรณาธิการรวมหนึ่งล้านเก้าแสนแปดหมื่นเจ็ดพันบาทเศษ และบริษัทโจทก์ยังไม่ได้แบ่งรายได้ค่าโฆษณาเข้าสมทบอีก 1,247,402 บาท 40 สตางค์ จำเลยที่ 2,3 กับเจ้าหน้าที่ในกองบรรณาธิการหลายสิบคนเข้าชื่อกันมีหนังสือถึงโจทก์ที่ 2 ให้จ่ายเงินจำนวนดังกล่าวเข้าสมทบเงินสวัสดิการ โจทก์ไม่ยอมจ่าย เพราะเกรงว่าจำเลยที่ 2 จะเอาไปจ่ายให้เฉพาะผู้ที่ออกจากงานพร้อมกับจำเลยที่ 2 ซึ่งมีเหตุที่จะอ้างเช่นนั้นได้และต่อมาก็ปรากฏว่าเงินสวัสดิการหนึ่งล้านเก้าแสนบาทเศษที่อยู่ที่จำเลยที่ 2 นั้น จำเลยที่ 2 ได้จ่ายให้ผู้ที่ออกจากงานพร้อมกับจำเลยที่ 2 จนหมดสิ้น จึงไม่ใช่เรื่องโจทก์บิดพลิ้วไม่ยอมจ่ายเงินฉะนั้นการที่จำเลยที่ 2 เขียนข้อความลงในหน้าหนังสือพิมพ์บางกอกเดลิไทม์ จำหน่ายโฆษณาแก่ประชาชนทั่วราชอาณาจักรกล่าวหาว่าโจทก์โกงแม้กระทั่งเงินสวัสดิการของออฟฟิสบอยและคนถูบ้านก็ดี โจทก์มีเหลี่ยมโกงและทำความระยำก็ดีตลอดจนเปลี่ยนนามสกุลโจทก์ที่ 2 เป็นเบี้ยวตระกูล ซึ่งคำว่าเบี้ยวนี้ จำเลยที่ 2 ก็ยอมรับว่าหมายถึงฉ้อโกง ดังนี้ก็ดี หาเป็นการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริตเพื่อป้องกันส่วนได้เสียของตน หรือเป็นการแจ้งข่าวด้วยความเป็นธรรมไม่ แต่เป็นเรื่องจำเลยที่ 2 มุ่งใส่ความโจทก์ทั้งสองให้ได้รับความเสียหายจำเลยที่ 2 ในฐานะผู้เขียนและบรรณาธิการจึงมีความผิดฐานหมิ่นประมาท ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 328 ประกอบด้วยมาตรา 326 ได้ความเพียงว่าจำเลยที่ 2 ผู้เป็นประธานกรรมการของบริษัทจำเลยที่ 1 ได้หมิ่นประมาทโจทก์เพราะมีสาเหตุกันเป็นส่วนตัว ข้อเท็จจริงยังไม่พอฟังว่ากระทำไปในฐานะประธานกรรมการบริษัทจำเลยที่ 1 บริษัทจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วยโจทก์ฟ้องและเพิ่มเติมฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 เป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์รายวันชื่อแนวหน้าแห่งยุคเดลินิวส์ มีโจทก์ที่ 2 เป็นผู้อำนวยการ จำเลยที่ 2 เป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการ จำเลยที่ 3 เป็นบรรณาธิการข่าวในประเทศ โจทก์ที่ 1 ได้จัดให้มีเงินสวัสดิการสำหรับเจ้าหน้าที่ในกองบรรณาธิการโดยแบ่งรายได้ค่าโฆษณามาตั้งเป็นกองทุนเงินสวัสดิการ เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2517 มีเงินสวัสดิการอยู่ในความรับผิดชอบของจำเลยที่ 2 หนึ่งล้านเก้าแสนบาทเศษ และที่โจทก์ยึดถือไว้อีกหนึ่งล้านสองแสนบาท วันที่ 7 สิงหาคม 2517 จำเลยที่ 2 ที่ 3 และผู้ร่วมงานอีกประมาณ 78 คนได้ละทิ้งงานจากบริษัทโจทก์ไปดำเนินงานในบริษัทจำเลยที่ 1 ผู้เป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์ชื่อบางกอกเดลิไทม์ โดยจำเลยที่ 2 เป็นบรรณาธิการ ผู้พิมพ์ ผู้โฆษณา จำเลยที่ 3 เป็นบรรณาธิการและผู้จัดการ ระหว่างวันที่ 26 สิงหาคม 2517 ถึงวันที่ 1 กันยายน 2517 เวลากลางวันและกลางคืนจำเลยทั้งสามได้ร่วมกันโฆษณาข้อความใส่ความหมิ่นประมาทโจทก์ทั้งสองคือก. ฉบับลงวันที่ 27 สิงหาคม 2517 หน้า 3 คอลัมน์เรือใบมุย ซึ่งจำเลยที่ 2เป็นผู้เขียนว่า "แสง เบี้ยวตระกูล ฟัง ถ้าจะโกงเรือใบก็โกงไปเหอะ ถ้าจะโกงเงินสวัสดิการ นักข่าว ตากล้อง ออฟฟิสบอยและคนถูบ้านด้วยเงินเพียงล้านสองแม้จะตายอยู่ในฮวงซุ้ยก็จะถูกถ่มถุยน้ำลายจนกว่าโลกจะสิ้น ฟ้าจะพัง ไม่ละอายใจมั่งหรือ"ข. ฉบับลงวันที่ 28 สิงหาคม 2517 หน้า 3 คอลัมน์เรือใบมุย ซึ่งจำเลยที่ 2เป็นผู้เขียนว่า "บริษัทสี่พระยา จำกัด โดยนายแสง เหตระกูล พิมพ์แถลงการณ์พิมพ์ในเดลินิวส์ฉบับวันที่ 8 สิงหาคม 2517 ยอมรับว่าหนี้สินเงินสวัสดิการค้างกับคนข่าว ช่างภาพและคนอื่น ๆ ล้านสองแสนกว่าบาท และยังคุยต่อไปว่าพร้อมที่จะจ่ายให้ทันทีจะไม่มีการบิดพลิ้ว แต่บัดนี้ปรากฏว่าบุคคลคนเดียวกันนี้ได้มีจดหมายแจ้งว่าเงินที่ค้างจ่ายนี้เป็นของบริษัท จะจ่ายให้ก็ได้ ไม่จ่ายก็ได้ เรือใบขอให้สาธารณชนพิจารณาดูเอาเองว่านายทุนมหาเศรษฐีผู้นี้พูดเท็จต่อหน้าประชาชนทั่วประเทศอย่างหน้าด้าน ๆ หรือไม่ ถ้าโกงกันดื้อ ๆ ยังงี้รับรองได้ เรือใบแฉความระยำไม่เลี้ยงจะยอมเสียคนเมื่อแก่เพราะโกงเงินล้านสองก็ให้มันรู้ไป ข้อคิดวันนี้ โกงเท่าไหร่ล้มละลายเท่านั้น"ค. ฉบับลงวันที่ 30 สิงหาคม 2517 หน้าแรกพาดหัวข่าวว่า "ฟ้องเจ้าของหนังสือพิมพ์เดลินิวส์โกงสวัสดิการลูกจ้าง"ง. ฉบับลงวันที่ 1 กันยายน 2517 หน้า 3 คอลัมน์เรือใบมุย ซึ่งจำเลยที่ 2เป็นผู้เขียนว่า "ส่วนคดีแสง เหตระกูล โกงเงินสวัสดิการหยาดเหงื่อคนข่าวช่างภาพล้านสอง คนก็สนใจใคร่รู้กันทั้งเมืองไม่น้อยไปกว่าเรือใบ จะเปิดโปงเหลี่ยมโกงทั้งหมดบนศาลเร็วที่สุดเหมือนกัน โกงเท่าไหร่ตายแล้วก็เอาใส่โลงไปด้วยไม่ได้หรอกน่ะ"ข้อความดังกล่าวที่ว่า โจทก์ทั้งสองโกงเงินสวัสดิการหรือเบี้ยวเงินสวัสดิการล้านสอง เป็นข้อความที่น่าจะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียงถูกดูหมิ่นเกลียดชัง เหตุเกิดที่แขวงลาดยาว เขตบางเขน แขวงพระโขนง กรุงเทพมหานครและเหตุเกิดเกี่ยวพันกันทุกแขวงทุกเขตในกรุงเทพมหานคร ทุกตำบล ทุกอำเภอทั่วราชอาณาจักร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 326, 328,332, 83 กับยึดและทำลายข้อความที่ลงหมิ่นประมาทในหนังสือพิมพ์บางกอกเดลิไทม์ทั้งสี่ฉบับกับโฆษณาคำพิพากษาของศาลในหนังสือพิมพ์รายวันทุกฉบับโดยจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระค่าโฆษณาศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วสั่งประทับฟ้องจำเลยทั้งสามให้การว่า ข้อเขียนของจำเลยเป็นการต่อสู้เพื่อผลประโยชน์อันชอบธรรมของจำเลยโดยสุจริต ชอบธรรม ได้รับการคุ้มครองจากกฎหมายขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า คำว่า "โกง" หรือ "ขี้โกง" มีความหมายว่าผู้ถูกกล่าวหาเป็นบุคคลไม่ซื่อ ทุจริต อาจทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นเกลียดชังข้อความที่ปรากฏในหน้าหนังสือพิมพ์ของจำเลยทุกฉบับเป็นข้อความหมิ่นประมาทโจทก์และไม่เป็นการป้องกันตนโดยสุจริต ไม่ได้รับความคุ้มครองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 329(1) จำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิด ส่วนจำเลยที่ 3 มิได้เป็นบรรณาธิการ ผู้พิมพ์ ผู้โฆษณา ซึ่งจะต้องร่วมรับผิดเป็นตัวการตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติการพิมพ์ และไม่มีพยานหลักฐานว่าได้ร่วมกระทำผิดด้วย พิพากษาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 326, 328, 83 รวม 4 กระทง ให้เรียงกระทงลงโทษตามมาตรา 328 อันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามมาตรา 90 ปรับจำเลยที่ 1 กระทงละ 1,000 บาท รวม 4,000 บาท จำคุกจำเลยที่ 2 กระทงละ 10 วัน และปรับกระทงละ 500 บาท รวมจำคุก 40 วัน ปรับ 2,000 บาท แต่ให้รอการลงโทษจำคุกไว้ 2 ปี คำขอของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย ให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 3โจทก์ทั้งสองและจำเลยที่ 1, 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ข้อความที่จำเลยที่ 2 เขียนลงพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ของจำเลยตามฟ้องเป็นการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริต เพื่อความชอบธรรมป้องกันส่วนได้เสียเกี่ยวกับตนตามคลองธรรมและเป็นการแจ้งข่าวด้วยความเป็นธรรมเรื่องการดำเนินการอันเปิดเผยในศาล จำเลยที่ 2 ไม่มีความผิด ส่วนจำเลยที่ 1 เป็นเพียงเจ้าของหนังสือพิมพ์ จำเลยที่ 3 เป็นบรรณาธิการบริหารและผู้จัดการ ไม่มีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดทำตรวจแก้ คัดเลือก หรือควบคุมบทประพันธ์ ไม่เป็นบรรณาธิการตามความหมายของพระราชบัญญัติการพิมพ์ พ.ศ. 2484 มาตรา 48 จึงไม่มีความผิด พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 1, 2 ด้วย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาเฉพาะข้อที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1, 2 ส่วนข้อที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3 ศาลชั้นต้นสั่งว่าคดีต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2517 มาตรา 8 จึงไม่รับฎีกา โจทก์มิได้อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้น คดีเฉพาะตัวจำเลยที่ 3 จึงเป็นอันยุติศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ไม่ปฏิเสธที่จะจ่ายเงินสวัสดิการแก่เจ้าหน้าที่ในกองบรรณาธิการ ไม่ว่าจะเป็นคนข่าวหรือคนถูบ้าน โจทก์เพียงแต่ไม่ยอมจ่ายเงินนั้นให้จำเลยที่ 2 เพราะเกรงว่าจำเลยที่ 2 จะเอาเงินสวัสดิการไปจ่ายให้เฉพาะผู้ที่ออกจากงานพร้อมจำเลยที่ 2 อยู่ต่อมาก็ปรากฏว่าเงินสวัสดิการหนึ่งล้านเก้าแสนบาทเศษที่อยู่ที่จำเลยที่ 2 นั้น จำเลยที่ 2 จ่ายให้ผู้ที่ออกจากงานพร้อมกับจำเลยที่ 2 จนหมดสิ้น จึงไม่ใช่เรื่องโจทก์บิดพลิ้วไม่ยอมจ่ายเงิน การที่จำเลยที่ 2 เขียนข้อความลงในหน้าหนังสือพิมพ์กล่าวหาว่าโจทก์โกงแม้กระทั่งเงินสวัสดิการของออฟฟิสบอยและคนถูบ้านก็ดีโจทก์มีเหลี่ยมโกงและทำความระยำก็ดี ตลอดจนเปลี่ยนนามสกุลโจทก์ที่ 2เป็นเบี้ยวตระกูล ซึ่งคำว่าเบี้ยวนี้ จำเลยที่ 2 ก็ยอมรับว่าหมายถึงฉ้อโกงดังนี้ก็ดี หาเป็นการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริตเพื่อป้องกันส่วนได้เสียของตนหรือเป็นการแจ้งข่าวด้วยความเป็นธรรมไม่ แต่เป็นเรื่องจำเลยที่ 2 มุ่งใส่ความโจทก์ทั้งสองให้ได้รับความเสียหาย เพราะไม่พอใจที่โจทก์ขัดขืนไม่ยอมจ่ายเงินให้ ย่อมไม่ได้รับความคุ้มครองจากบทกฎหมายที่กล่าวไว้ข้างต้น จำเลยที่ 2ในฐานะผู้เขียนและในฐานะบรรณาธิการจึงมีความผิด แต่สำหรับจำเลยที่ 1นั้นคงได้ความแต่เพียงว่าจำเลยที่ 2 ผู้เป็นประธานกรรมการของบริษัทจำเลยที่ 1ได้หมิ่นประมาทโจทก์ เพราะมีสาเหตุกันเป็นส่วนตัว ข้อเท็จจริงยังไม่พอฟังว่ากระทำไปในฐานะประธานกรรมการบริษัทจำเลยที่ 1 บริษัทจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วย ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า นายสนิท เอกชัย จำเลยที่ 2มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 328 ประกอบด้วยมาตรา 326รวม 4 กระทง ให้จำคุกกระทงละ 10 วัน ปรับกระทงละ 500 บาท รวมเป็นโทษจำคุก 40 วัน ปรับ 2,000 บาท แต่ให้รอการลงโทษจำคุกไว้ 2 ปี คำขออื่นของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(อุดม ทันด่วน-ชลอ จามรมาน-โสพิทย์ คังคะเกตุ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและเพิ่มเติมฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 เป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์รายวันชื่อแนวหน้าแห่งยุคเดลินิวส์ มีโจทก์ที่ 2 เป็นผู้อำนวยการ จำเลยที่ 2 เป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการ จำเลยที่ 3 เป็นบรรณาธิการข่าวในประเทศ โจทก์ที่ 1 ได้จัดให้มีเงินสวัสดิการสำหรับเจ้าหน้าที่ในกองบรรณาธิการโดยแบ่งรายได้ค่าโฆษณามาตั้งเป็นกองทุนเงินสวัสดิการ เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2517 มีเงินสวัสดิการอยู่ในความรับผิดชอบของจำเลยที่ 2 หนึ่งล้านเก้าแสนบาทเศษ และที่โจทก์ยึดถือไว้อีกหนึ่งล้านสองแสนบาท วันที่ 7 สิงหาคม 2517 จำเลยที่ 2 ที่ 3 และผู้ร่วมงานอีกประมาณ 78 คนได้ละทิ้งงานจากบริษัทโจทก์ไปดำเนินงานในบริษัทจำเลยที่ 1 ผู้เป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์ชื่อบางกอกเดลิไทม์ โดยจำเลยที่ 2 เป็นบรรณาธิการ ผู้พิมพ์ ผู้โฆษณา จำเลยที่ 3 เป็นบรรณาธิการและผู้จัดการ ระหว่างวันที่ 26 สิงหาคม 2517 ถึงวันที่ 1 กันยายน 2517 เวลากลางวันและกลางคืนจำเลยทั้งสามได้ร่วมกันโฆษณาข้อความใส่ความหมิ่นประมาทโจทก์ทั้งสองคือก. ฉบับลงวันที่ 27 สิงหาคม 2517 หน้า 3 คอลัมน์เรือใบมุย ซึ่งจำเลยที่ 2เป็นผู้เขียนว่า "แสง เบี้ยวตระกูล ฟัง ถ้าจะโกงเรือใบก็โกงไปเหอะ ถ้าจะโกงเงินสวัสดิการ นักข่าว ตากล้อง ออฟฟิสบอยและคนถูบ้านด้วยเงินเพียงล้านสองแม้จะตายอยู่ในฮวงซุ้ยก็จะถูกถ่มถุยน้ำลายจนกว่าโลกจะสิ้น ฟ้าจะพัง ไม่ละอายใจมั่งหรือ"ข. ฉบับลงวันที่ 28 สิงหาคม 2517 หน้า 3 คอลัมน์เรือใบมุย ซึ่งจำเลยที่ 2เป็นผู้เขียนว่า "บริษัทสี่พระยา จำกัด โดยนายแสง เหตระกูล พิมพ์แถลงการณ์พิมพ์ในเดลินิวส์ฉบับวันที่ 8 สิงหาคม 2517 ยอมรับว่าหนี้สินเงินสวัสดิการค้างกับคนข่าว ช่างภาพและคนอื่น ๆ ล้านสองแสนกว่าบาท และยังคุยต่อไปว่าพร้อมที่จะจ่ายให้ทันทีจะไม่มีการบิดพลิ้ว แต่บัดนี้ปรากฏว่าบุคคลคนเดียวกันนี้ได้มีจดหมายแจ้งว่าเงินที่ค้างจ่ายนี้เป็นของบริษัท จะจ่ายให้ก็ได้ ไม่จ่ายก็ได้ เรือใบขอให้สาธารณชนพิจารณาดูเอาเองว่านายทุนมหาเศรษฐีผู้นี้พูดเท็จต่อหน้าประชาชนทั่วประเทศอย่างหน้าด้าน ๆ หรือไม่ ถ้าโกงกันดื้อ ๆ ยังงี้รับรองได้ เรือใบแฉความระยำไม่เลี้ยงจะยอมเสียคนเมื่อแก่เพราะโกงเงินล้านสองก็ให้มันรู้ไป ข้อคิดวันนี้ โกงเท่าไหร่ล้มละลายเท่านั้น"ค. ฉบับลงวันที่ 30 สิงหาคม 2517 หน้าแรกพาดหัวข่าวว่า "ฟ้องเจ้าของหนังสือพิมพ์เดลินิวส์โกงสวัสดิการลูกจ้าง"ง. ฉบับลงวันที่ 1 กันยายน 2517 หน้า 3 คอลัมน์เรือใบมุย ซึ่งจำเลยที่ 2เป็นผู้เขียนว่า "ส่วนคดีแสง เหตระกูล โกงเงินสวัสดิการหยาดเหงื่อคนข่าวช่างภาพล้านสอง คนก็สนใจใคร่รู้กันทั้งเมืองไม่น้อยไปกว่าเรือใบ จะเปิดโปงเหลี่ยมโกงทั้งหมดบนศาลเร็วที่สุดเหมือนกัน โกงเท่าไหร่ตายแล้วก็เอาใส่โลงไปด้วยไม่ได้หรอกน่ะ"ข้อความดังกล่าวที่ว่า โจทก์ทั้งสองโกงเงินสวัสดิการหรือเบี้ยวเงินสวัสดิการล้านสอง เป็นข้อความที่น่าจะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียงถูกดูหมิ่นเกลียดชัง เหตุเกิดที่แขวงลาดยาว เขตบางเขน แขวงพระโขนง กรุงเทพมหานครและเหตุเกิดเกี่ยวพันกันทุกแขวงทุกเขตในกรุงเทพมหานคร ทุกตำบล ทุกอำเภอทั่วราชอาณาจักร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 326, 328,332, 83 กับยึดและทำลายข้อความที่ลงหมิ่นประมาทในหนังสือพิมพ์บางกอกเดลิไทม์ทั้งสี่ฉบับกับโฆษณาคำพิพากษาของศาลในหนังสือพิมพ์รายวันทุกฉบับโดยจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระค่าโฆษณาศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วสั่งประทับฟ้องจำเลยทั้งสามให้การว่า ข้อเขียนของจำเลยเป็นการต่อสู้เพื่อผลประโยชน์อันชอบธรรมของจำเลยโดยสุจริต ชอบธรรม ได้รับการคุ้มครองจากกฎหมายขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า คำว่า "โกง" หรือ "ขี้โกง" มีความหมายว่าผู้ถูกกล่าวหาเป็นบุคคลไม่ซื่อ ทุจริต อาจทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นเกลียดชังข้อความที่ปรากฏในหน้าหนังสือพิมพ์ของจำเลยทุกฉบับเป็นข้อความหมิ่นประมาทโจทก์และไม่เป็นการป้องกันตนโดยสุจริต ไม่ได้รับความคุ้มครองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 329(1) จำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิด ส่วนจำเลยที่ 3 มิได้เป็นบรรณาธิการ ผู้พิมพ์ ผู้โฆษณา ซึ่งจะต้องร่วมรับผิดเป็นตัวการตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติการพิมพ์ และไม่มีพยานหลักฐานว่าได้ร่วมกระทำผิดด้วย พิพากษาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 326, 328, 83 รวม 4 กระทง ให้เรียงกระทงลงโทษตามมาตรา 328 อันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามมาตรา 90 ปรับจำเลยที่ 1 กระทงละ 1,000 บาท รวม 4,000 บาท จำคุกจำเลยที่ 2 กระทงละ 10 วัน และปรับกระทงละ 500 บาท รวมจำคุก 40 วัน ปรับ 2,000 บาท แต่ให้รอการลงโทษจำคุกไว้ 2 ปี คำขอของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย ให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 3โจทก์ทั้งสองและจำเลยที่ 1, 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ข้อความที่จำเลยที่ 2 เขียนลงพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ของจำเลยตามฟ้องเป็นการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริต เพื่อความชอบธรรมป้องกันส่วนได้เสียเกี่ยวกับตนตามคลองธรรมและเป็นการแจ้งข่าวด้วยความเป็นธรรมเรื่องการดำเนินการอันเปิดเผยในศาล จำเลยที่ 2 ไม่มีความผิด ส่วนจำเลยที่ 1 เป็นเพียงเจ้าของหนังสือพิมพ์ จำเลยที่ 3 เป็นบรรณาธิการบริหารและผู้จัดการ ไม่มีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดทำตรวจแก้ คัดเลือก หรือควบคุมบทประพันธ์ ไม่เป็นบรรณาธิการตามความหมายของพระราชบัญญัติการพิมพ์ พ.ศ. 2484 มาตรา 48 จึงไม่มีความผิด พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 1, 2 ด้วย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาเฉพาะข้อที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1, 2 ส่วนข้อที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3 ศาลชั้นต้นสั่งว่าคดีต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2517 มาตรา 8 จึงไม่รับฎีกา โจทก์มิได้อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้น คดีเฉพาะตัวจำเลยที่ 3 จึงเป็นอันยุติศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ไม่ปฏิเสธที่จะจ่ายเงินสวัสดิการแก่เจ้าหน้าที่ในกองบรรณาธิการ ไม่ว่าจะเป็นคนข่าวหรือคนถูบ้าน โจทก์เพียงแต่ไม่ยอมจ่ายเงินนั้นให้จำเลยที่ 2 เพราะเกรงว่าจำเลยที่ 2 จะเอาเงินสวัสดิการไปจ่ายให้เฉพาะผู้ที่ออกจากงานพร้อมจำเลยที่ 2 อยู่ต่อมาก็ปรากฏว่าเงินสวัสดิการหนึ่งล้านเก้าแสนบาทเศษที่อยู่ที่จำเลยที่ 2 นั้น จำเลยที่ 2 จ่ายให้ผู้ที่ออกจากงานพร้อมกับจำเลยที่ 2 จนหมดสิ้น จึงไม่ใช่เรื่องโจทก์บิดพลิ้วไม่ยอมจ่ายเงิน การที่จำเลยที่ 2 เขียนข้อความลงในหน้าหนังสือพิมพ์กล่าวหาว่าโจทก์โกงแม้กระทั่งเงินสวัสดิการของออฟฟิสบอยและคนถูบ้านก็ดีโจทก์มีเหลี่ยมโกงและทำความระยำก็ดี ตลอดจนเปลี่ยนนามสกุลโจทก์ที่ 2เป็นเบี้ยวตระกูล ซึ่งคำว่าเบี้ยวนี้ จำเลยที่ 2 ก็ยอมรับว่าหมายถึงฉ้อโกงดังนี้ก็ดี หาเป็นการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริตเพื่อป้องกันส่วนได้เสียของตนหรือเป็นการแจ้งข่าวด้วยความเป็นธรรมไม่ แต่เป็นเรื่องจำเลยที่ 2 มุ่งใส่ความโจทก์ทั้งสองให้ได้รับความเสียหาย เพราะไม่พอใจที่โจทก์ขัดขืนไม่ยอมจ่ายเงินให้ ย่อมไม่ได้รับความคุ้มครองจากบทกฎหมายที่กล่าวไว้ข้างต้น จำเลยที่ 2ในฐานะผู้เขียนและในฐานะบรรณาธิการจึงมีความผิด แต่สำหรับจำเลยที่ 1นั้นคงได้ความแต่เพียงว่าจำเลยที่ 2 ผู้เป็นประธานกรรมการของบริษัทจำเลยที่ 1ได้หมิ่นประมาทโจทก์ เพราะมีสาเหตุกันเป็นส่วนตัว ข้อเท็จจริงยังไม่พอฟังว่ากระทำไปในฐานะประธานกรรมการบริษัทจำเลยที่ 1 บริษัทจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วย ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า นายสนิท เอกชัย จำเลยที่ 2มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 328 ประกอบด้วยมาตรา 326รวม 4 กระทง ให้จำคุกกระทงละ 10 วัน ปรับกระทงละ 500 บาท รวมเป็นโทษจำคุก 40 วัน ปรับ 2,000 บาท แต่ให้รอการลงโทษจำคุกไว้ 2 ปี คำขออื่นของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1203/2520บริษัท สี่พระยาการพิมพ์ จำกัด ที่ 1โจทก์นายแสง เหตระกูล ที่ 2โจทก์บริษัท อิทธิชัย จำกัด ที่ 1 กับพวกรวม 3 คนจำเลย ป.อ. ม. 326, ม. 328, ม. 329, ม. 91, ม. 83 พ.ร.บ.การพิมพ์ พ.ศ.2484 ม. 48บริษัทโจทก์ที่ 1 เป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์รายวันแนวหน้าแห่งยุคเดลินิวส์มีโจทก์ที่ 2 เป็นผู้อำนวยการ จำเลยที่ 2 เป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการจำเลยที่ 3 เป็นบรรณาธิการข่าวในประเทศหนังสือพิมพ์ฉบับนี้มีเงินสวัสดิการช่วยเหลือเจ้าหน้าที่ในกองบรรณาธิการรวมหนึ่งล้านเก้าแสนแปดหมื่นเจ็ดพันบาทเศษ และบริษัทโจทก์ยังไม่ได้แบ่งรายได้ค่าโฆษณาเข้าสมทบอีก 1,247,402 บาท 40 สตางค์ จำเลยที่ 2,3 กับเจ้าหน้าที่ในกองบรรณาธิการหลายสิบคนเข้าชื่อกันมีหนังสือถึงโจทก์ที่ 2 ให้จ่ายเงินจำนวนดังกล่าวเข้าสมทบเงินสวัสดิการ โจทก์ไม่ยอมจ่าย เพราะเกรงว่าจำเลยที่ 2 จะเอาไปจ่ายให้เฉพาะผู้ที่ออกจากงานพร้อมกับจำเลยที่ 2 ซึ่งมีเหตุที่จะอ้างเช่นนั้นได้และต่อมาก็ปรากฏว่าเงินสวัสดิการหนึ่งล้านเก้าแสนบาทเศษที่อยู่ที่จำเลยที่ 2 นั้น จำเลยที่ 2 ได้จ่ายให้ผู้ที่ออกจากงานพร้อมกับจำเลยที่ 2 จนหมดสิ้น จึงไม่ใช่เรื่องโจทก์บิดพลิ้วไม่ยอมจ่ายเงินฉะนั้นการที่จำเลยที่ 2 เขียนข้อความลงในหน้าหนังสือพิมพ์บางกอกเดลิไทม์ จำหน่ายโฆษณาแก่ประชาชนทั่วราชอาณาจักรกล่าวหาว่าโจทก์โกงแม้กระทั่งเงินสวัสดิการของออฟฟิสบอยและคนถูบ้านก็ดี โจทก์มีเหลี่ยมโกงและทำความระยำก็ดีตลอดจนเปลี่ยนนามสกุลโจทก์ที่ 2 เป็นเบี้ยวตระกูล ซึ่งคำว่าเบี้ยวนี้ จำเลยที่ 2 ก็ยอมรับว่าหมายถึงฉ้อโกง ดังนี้ก็ดี หาเป็นการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริตเพื่อป้องกันส่วนได้เสียของตน หรือเป็นการแจ้งข่าวด้วยความเป็นธรรมไม่ แต่เป็นเรื่องจำเลยที่ 2 มุ่งใส่ความโจทก์ทั้งสองให้ได้รับความเสียหายจำเลยที่ 2 ในฐานะผู้เขียนและบรรณาธิการจึงมีความผิดฐานหมิ่นประมาท ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 328 ประกอบด้วยมาตรา 326 ได้ความเพียงว่าจำเลยที่ 2 ผู้เป็นประธานกรรมการของบริษัทจำเลยที่ 1 ได้หมิ่นประมาทโจทก์เพราะมีสาเหตุกันเป็นส่วนตัว ข้อเท็จจริงยังไม่พอฟังว่ากระทำไปในฐานะประธานกรรมการบริษัทจำเลยที่ 1 บริษัทจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วยโจทก์ฟ้องและเพิ่มเติมฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 เป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์รายวันชื่อแนวหน้าแห่งยุคเดลินิวส์ มีโจทก์ที่ 2 เป็นผู้อำนวยการ จำเลยที่ 2 เป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการ จำเลยที่ 3 เป็นบรรณาธิการข่าวในประเทศ โจทก์ที่ 1 ได้จัดให้มีเงินสวัสดิการสำหรับเจ้าหน้าที่ในกองบรรณาธิการโดยแบ่งรายได้ค่าโฆษณามาตั้งเป็นกองทุนเงินสวัสดิการ เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2517 มีเงินสวัสดิการอยู่ในความรับผิดชอบของจำเลยที่ 2 หนึ่งล้านเก้าแสนบาทเศษ และที่โจทก์ยึดถือไว้อีกหนึ่งล้านสองแสนบาท วันที่ 7 สิงหาคม 2517 จำเลยที่ 2 ที่ 3 และผู้ร่วมงานอีกประมาณ 78 คนได้ละทิ้งงานจากบริษัทโจทก์ไปดำเนินงานในบริษัทจำเลยที่ 1 ผู้เป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์ชื่อบางกอกเดลิไทม์ โดยจำเลยที่ 2 เป็นบรรณาธิการ ผู้พิมพ์ ผู้โฆษณา จำเลยที่ 3 เป็นบรรณาธิการและผู้จัดการ ระหว่างวันที่ 26 สิงหาคม 2517 ถึงวันที่ 1 กันยายน 2517 เวลากลางวันและกลางคืนจำเลยทั้งสามได้ร่วมกันโฆษณาข้อความใส่ความหมิ่นประมาทโจทก์ทั้งสองคือก. ฉบับลงวันที่ 27 สิงหาคม 2517 หน้า 3 คอลัมน์เรือใบมุย ซึ่งจำเลยที่ 2เป็นผู้เขียนว่า "แสง เบี้ยวตระกูล ฟัง ถ้าจะโกงเรือใบก็โกงไปเหอะ ถ้าจะโกงเงินสวัสดิการ นักข่าว ตากล้อง ออฟฟิสบอยและคนถูบ้านด้วยเงินเพียงล้านสองแม้จะตายอยู่ในฮวงซุ้ยก็จะถูกถ่มถุยน้ำลายจนกว่าโลกจะสิ้น ฟ้าจะพัง ไม่ละอายใจมั่งหรือ"ข. ฉบับลงวันที่ 28 สิงหาคม 2517 หน้า 3 คอลัมน์เรือใบมุย ซึ่งจำเลยที่ 2เป็นผู้เขียนว่า "บริษัทสี่พระยา จำกัด โดยนายแสง เหตระกูล พิมพ์แถลงการณ์พิมพ์ในเดลินิวส์ฉบับวันที่ 8 สิงหาคม 2517 ยอมรับว่าหนี้สินเงินสวัสดิการค้างกับคนข่าว ช่างภาพและคนอื่น ๆ ล้านสองแสนกว่าบาท และยังคุยต่อไปว่าพร้อมที่จะจ่ายให้ทันทีจะไม่มีการบิดพลิ้ว แต่บัดนี้ปรากฏว่าบุคคลคนเดียวกันนี้ได้มีจดหมายแจ้งว่าเงินที่ค้างจ่ายนี้เป็นของบริษัท จะจ่ายให้ก็ได้ ไม่จ่ายก็ได้ เรือใบขอให้สาธารณชนพิจารณาดูเอาเองว่านายทุนมหาเศรษฐีผู้นี้พูดเท็จต่อหน้าประชาชนทั่วประเทศอย่างหน้าด้าน ๆ หรือไม่ ถ้าโกงกันดื้อ ๆ ยังงี้รับรองได้ เรือใบแฉความระยำไม่เลี้ยงจะยอมเสียคนเมื่อแก่เพราะโกงเงินล้านสองก็ให้มันรู้ไป ข้อคิดวันนี้ โกงเท่าไหร่ล้มละลายเท่านั้น"ค. ฉบับลงวันที่ 30 สิงหาคม 2517 หน้าแรกพาดหัวข่าวว่า "ฟ้องเจ้าของหนังสือพิมพ์เดลินิวส์โกงสวัสดิการลูกจ้าง"ง. ฉบับลงวันที่ 1 กันยายน 2517 หน้า 3 คอลัมน์เรือใบมุย ซึ่งจำเลยที่ 2เป็นผู้เขียนว่า "ส่วนคดีแสง เหตระกูล โกงเงินสวัสดิการหยาดเหงื่อคนข่าวช่างภาพล้านสอง คนก็สนใจใคร่รู้กันทั้งเมืองไม่น้อยไปกว่าเรือใบ จะเปิดโปงเหลี่ยมโกงทั้งหมดบนศาลเร็วที่สุดเหมือนกัน โกงเท่าไหร่ตายแล้วก็เอาใส่โลงไปด้วยไม่ได้หรอกน่ะ"ข้อความดังกล่าวที่ว่า โจทก์ทั้งสองโกงเงินสวัสดิการหรือเบี้ยวเงินสวัสดิการล้านสอง เป็นข้อความที่น่าจะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียงถูกดูหมิ่นเกลียดชัง เหตุเกิดที่แขวงลาดยาว เขตบางเขน แขวงพระโขนง กรุงเทพมหานครและเหตุเกิดเกี่ยวพันกันทุกแขวงทุกเขตในกรุงเทพมหานคร ทุกตำบล ทุกอำเภอทั่วราชอาณาจักร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 326, 328,332, 83 กับยึดและทำลายข้อความที่ลงหมิ่นประมาทในหนังสือพิมพ์บางกอกเดลิไทม์ทั้งสี่ฉบับกับโฆษณาคำพิพากษาของศาลในหนังสือพิมพ์รายวันทุกฉบับโดยจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระค่าโฆษณาศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วสั่งประทับฟ้องจำเลยทั้งสามให้การว่า ข้อเขียนของจำเลยเป็นการต่อสู้เพื่อผลประโยชน์อันชอบธรรมของจำเลยโดยสุจริต ชอบธรรม ได้รับการคุ้มครองจากกฎหมายขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า คำว่า "โกง" หรือ "ขี้โกง" มีความหมายว่าผู้ถูกกล่าวหาเป็นบุคคลไม่ซื่อ ทุจริต อาจทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นเกลียดชังข้อความที่ปรากฏในหน้าหนังสือพิมพ์ของจำเลยทุกฉบับเป็นข้อความหมิ่นประมาทโจทก์และไม่เป็นการป้องกันตนโดยสุจริต ไม่ได้รับความคุ้มครองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 329(1) จำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิด ส่วนจำเลยที่ 3 มิได้เป็นบรรณาธิการ ผู้พิมพ์ ผู้โฆษณา ซึ่งจะต้องร่วมรับผิดเป็นตัวการตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติการพิมพ์ และไม่มีพยานหลักฐานว่าได้ร่วมกระทำผิดด้วย พิพากษาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 326, 328, 83 รวม 4 กระทง ให้เรียงกระทงลงโทษตามมาตรา 328 อันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามมาตรา 90 ปรับจำเลยที่ 1 กระทงละ 1,000 บาท รวม 4,000 บาท จำคุกจำเลยที่ 2 กระทงละ 10 วัน และปรับกระทงละ 500 บาท รวมจำคุก 40 วัน ปรับ 2,000 บาท แต่ให้รอการลงโทษจำคุกไว้ 2 ปี คำขอของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย ให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 3โจทก์ทั้งสองและจำเลยที่ 1, 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ข้อความที่จำเลยที่ 2 เขียนลงพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ของจำเลยตามฟ้องเป็นการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริต เพื่อความชอบธรรมป้องกันส่วนได้เสียเกี่ยวกับตนตามคลองธรรมและเป็นการแจ้งข่าวด้วยความเป็นธรรมเรื่องการดำเนินการอันเปิดเผยในศาล จำเลยที่ 2 ไม่มีความผิด ส่วนจำเลยที่ 1 เป็นเพียงเจ้าของหนังสือพิมพ์ จำเลยที่ 3 เป็นบรรณาธิการบริหารและผู้จัดการ ไม่มีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดทำตรวจแก้ คัดเลือก หรือควบคุมบทประพันธ์ ไม่เป็นบรรณาธิการตามความหมายของพระราชบัญญัติการพิมพ์ พ.ศ. 2484 มาตรา 48 จึงไม่มีความผิด พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 1, 2 ด้วย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาเฉพาะข้อที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1, 2 ส่วนข้อที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3 ศาลชั้นต้นสั่งว่าคดีต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2517 มาตรา 8 จึงไม่รับฎีกา โจทก์มิได้อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้น คดีเฉพาะตัวจำเลยที่ 3 จึงเป็นอันยุติศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ไม่ปฏิเสธที่จะจ่ายเงินสวัสดิการแก่เจ้าหน้าที่ในกองบรรณาธิการ ไม่ว่าจะเป็นคนข่าวหรือคนถูบ้าน โจทก์เพียงแต่ไม่ยอมจ่ายเงินนั้นให้จำเลยที่ 2 เพราะเกรงว่าจำเลยที่ 2 จะเอาเงินสวัสดิการไปจ่ายให้เฉพาะผู้ที่ออกจากงานพร้อมจำเลยที่ 2 อยู่ต่อมาก็ปรากฏว่าเงินสวัสดิการหนึ่งล้านเก้าแสนบาทเศษที่อยู่ที่จำเลยที่ 2 นั้น จำเลยที่ 2 จ่ายให้ผู้ที่ออกจากงานพร้อมกับจำเลยที่ 2 จนหมดสิ้น จึงไม่ใช่เรื่องโจทก์บิดพลิ้วไม่ยอมจ่ายเงิน การที่จำเลยที่ 2 เขียนข้อความลงในหน้าหนังสือพิมพ์กล่าวหาว่าโจทก์โกงแม้กระทั่งเงินสวัสดิการของออฟฟิสบอยและคนถูบ้านก็ดีโจทก์มีเหลี่ยมโกงและทำความระยำก็ดี ตลอดจนเปลี่ยนนามสกุลโจทก์ที่ 2เป็นเบี้ยวตระกูล ซึ่งคำว่าเบี้ยวนี้ จำเลยที่ 2 ก็ยอมรับว่าหมายถึงฉ้อโกงดังนี้ก็ดี หาเป็นการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริตเพื่อป้องกันส่วนได้เสียของตนหรือเป็นการแจ้งข่าวด้วยความเป็นธรรมไม่ แต่เป็นเรื่องจำเลยที่ 2 มุ่งใส่ความโจทก์ทั้งสองให้ได้รับความเสียหาย เพราะไม่พอใจที่โจทก์ขัดขืนไม่ยอมจ่ายเงินให้ ย่อมไม่ได้รับความคุ้มครองจากบทกฎหมายที่กล่าวไว้ข้างต้น จำเลยที่ 2ในฐานะผู้เขียนและในฐานะบรรณาธิการจึงมีความผิด แต่สำหรับจำเลยที่ 1นั้นคงได้ความแต่เพียงว่าจำเลยที่ 2 ผู้เป็นประธานกรรมการของบริษัทจำเลยที่ 1ได้หมิ่นประมาทโจทก์ เพราะมีสาเหตุกันเป็นส่วนตัว ข้อเท็จจริงยังไม่พอฟังว่ากระทำไปในฐานะประธานกรรมการบริษัทจำเลยที่ 1 บริษัทจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วย ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า นายสนิท เอกชัย จำเลยที่ 2มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 328 ประกอบด้วยมาตรา 326รวม 4 กระทง ให้จำคุกกระทงละ 10 วัน ปรับกระทงละ 500 บาท รวมเป็นโทษจำคุก 40 วัน ปรับ 2,000 บาท แต่ให้รอการลงโทษจำคุกไว้ 2 ปี คำขออื่นของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(อุดม ทันด่วน-ชลอ จามรมาน-โสพิทย์ คังคะเกตุ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ