คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3217/2528หลักกฎหมาย: โรงแรมจำเลยจัดบริการแก่ผู้มาพักโดยมีโกดังสำหรับรับฝากของไว้ไม่คิดค่าบริการ เมื่อมาพักก่อนครั้งเกิดเหตุโจทก์ก็เคยส่งของมาฝาก แม้ของที่นำติดตัวมาเองจะไม่เคยนำไปฝาก แต่ก็ไม่ปรากฏว่าโรงแรมจำเลยปฏิเสธไม่ยอมรับฝาก แสดงว่าโรงแรมจำเลยอำนวยความสะดวกและความปลอดภัยในทรัพย์สินของผู้มาพักเป็นอย่างดีแล้ว ครั้งเกิดเหตุโจทก์มาพักไม่นำสินค้าที่นำติดตัวมาซึ่งมีราคาถึง 100,000 บาทเศษ ไปฝากเก็บไว้ในโกดัง ทั้งไม่ได้แจ้งต่อทางโรงแรมจำเลยว่ามีรถยนต์มาหรือบอกฝากสินค้าไว้พฤติการณ์ดังกล่าว เห็นได้ว่าเหตุที่สินค้าของโจทก์ในรถยนต์ถูกลักไปเป็นเพราะความประมาทอย่างร้ายแรงของโจทก์ อันเป็นความผิดของโจทก์เอง จำเลยไม่ต้องรับผิดโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพ่อค้าขายส่งเสื้อผ้าสำเร็จรูปโดยใช้รถยนต์เป็นยานพาหนะเมื่อวันที่ ๒๔ กันยายน ๒๕๒๔ เวลากลางคืนก่อนเที่ยง โจทก์นำรถยนต์บรรทุกเสื้อผ้าสำเร็จรูปไปจอดในบริเวณที่จอดรถของโรมแรมจำเลยและเข้าพักอาศัยในโรงแรม ตอนเช้าพบว่าสินค้าหายไปเป็นเงิน ๑๓๐,๒๒๐ บาท โจทก์แจ้งให้พนักงานและผู้จัดการโรงแรมจำเลยทราบทันที และร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน เป็นความผิดของทางโรงแรมจำเลยที่ไม่รักษาความปลอดภัยแก่ทรัพย์สินของโจทก์ ขอบังคับจำเลยให้ใช้ค่าเสียหาย ๑๓๐,๒๒๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า สินค้าในรถยนต์ของโจทก์จะถูกขโมยไปจริงหรือไม่ ไม่รับรองโจทก์นำรถยนต์เข้าไปจอดในบริเวณที่จอดรถของโรงแรมหรือนำรถออกโดยไม่แจ้งให้เจ้าหน้าที่ของโรงแรมทราบ ที่จอดรถมีไว้เพื่อความสะดวกแก่ผู้มาพักเท่านั้นเหลือวิสัยที่ทางโรงแรมจะดูแลได้ โรงแรมจำเลยมีโกดังสำหรับเก็บสินค้า ๒ หลังคอยบริการรับฝากสินค้าของแขกผู้มาพักอาศัย แต่โจทก์กลับไม่ไปฝากจึงเป็นความประมาทของโจทก์เอง สินค้าโจทก์ไม่หายมากดังที่ฟ้องจำเลยไม่ต้องรับผิด ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โรงแรมจำเลยคนขายสินค้าส่วนมากมาพักและทางโรงแรมจัดบริการแก่ผู้มาพักโดยมีโกดังสำหรับรับฝากของไว้ ๒ หลัง ไม่คิดค่าบริการเมื่อผู้มาพักส่งของมาฝากหรือรับคืนไปจะลงรายการไว้ในสมุดของโรงแรมเป็นหลักฐานโจทก์เองเมื่อมาพักก่อนครั้งเกิดเหตุคดีนี้ก็เคยส่งมาฝากเกือบ ๒๐ ครั้งแล้วแม้ของที่นำติดตัวมาเองจะไม่เคยนำไปฝากก็ตาม ไม่ปรากฏว่าทางโรงแรมปฏิเสธไม่ยอมรับฝาก แสดงว่าโรงแรมอำนวยความสะดวกและความปลอดภัยในทรัพย์สินของผู้มาพักเป็นอย่างดีแล้ว ในครั้งเกิดเหตุโจทก์มาพักไม่นำสินค้าที่นำติดตัวมาซึ่งมีราคาถึง ๑๐๐,๐๐๐ บาทเศษ ไปฝากเก็บไว้ในโกดัง นอกจากนี้ตัวโจทก์ยังเบิกความว่าคืนเกิดเหตุเมื่อนำรถยนต์ไปจอดในโรงรถของโรงแรม แล้วไปขอรับกุญแจห้องพักที่เคาน์เตอร์โดยไม่ได้บอกว่ามีรถยนต์มาหรือบอกฝากสินค้าไว้ ตามพฤติการณ์ทั้งหมดเห็นได้ว่าเหตุที่สินค้าของโจทก์ถูกลักไปเป็นเพราะความประมาทอย่างร้ายแรงของโจทก์อันเป็นความผิดของโจทก์เอง จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดเพื่อความสูญเสียอันเกิดแก่ทรัพย์สินของโจทก์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๗๔, ๖๗๕ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3217/2528นายสิทธิชัย พุทธิพรพงศ์โจทก์นายศิริพงษ์ มาลาศรี กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 674, ม. 675โรงแรมจำเลยจัดบริการแก่ผู้มาพักโดยมีโกดังสำหรับรับฝากของไว้ไม่คิดค่าบริการ เมื่อมาพักก่อนครั้งเกิดเหตุโจทก์ก็เคยส่งของมาฝาก แม้ของที่นำติดตัวมาเองจะไม่เคยนำไปฝาก แต่ก็ไม่ปรากฏว่าโรงแรมจำเลยปฏิเสธไม่ยอมรับฝาก แสดงว่าโรงแรมจำเลยอำนวยความสะดวกและความปลอดภัยในทรัพย์สินของผู้มาพักเป็นอย่างดีแล้ว ครั้งเกิดเหตุโจทก์มาพักไม่นำสินค้าที่นำติดตัวมาซึ่งมีราคาถึง 100,000 บาทเศษ ไปฝากเก็บไว้ในโกดัง ทั้งไม่ได้แจ้งต่อทางโรงแรมจำเลยว่ามีรถยนต์มาหรือบอกฝากสินค้าไว้พฤติการณ์ดังกล่าว เห็นได้ว่าเหตุที่สินค้าของโจทก์ในรถยนต์ถูกลักไปเป็นเพราะความประมาทอย่างร้ายแรงของโจทก์ อันเป็นความผิดของโจทก์เอง จำเลยไม่ต้องรับผิดโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพ่อค้าขายส่งเสื้อผ้าสำเร็จรูปโดยใช้รถยนต์เป็นยานพาหนะเมื่อวันที่ ๒๔ กันยายน ๒๕๒๔ เวลากลางคืนก่อนเที่ยง โจทก์นำรถยนต์บรรทุกเสื้อผ้าสำเร็จรูปไปจอดในบริเวณที่จอดรถของโรมแรมจำเลยและเข้าพักอาศัยในโรงแรม ตอนเช้าพบว่าสินค้าหายไปเป็นเงิน ๑๓๐,๒๒๐ บาท โจทก์แจ้งให้พนักงานและผู้จัดการโรงแรมจำเลยทราบทันที และร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน เป็นความผิดของทางโรงแรมจำเลยที่ไม่รักษาความปลอดภัยแก่ทรัพย์สินของโจทก์ ขอบังคับจำเลยให้ใช้ค่าเสียหาย ๑๓๐,๒๒๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า สินค้าในรถยนต์ของโจทก์จะถูกขโมยไปจริงหรือไม่ ไม่รับรองโจทก์นำรถยนต์เข้าไปจอดในบริเวณที่จอดรถของโรงแรมหรือนำรถออกโดยไม่แจ้งให้เจ้าหน้าที่ของโรงแรมทราบ ที่จอดรถมีไว้เพื่อความสะดวกแก่ผู้มาพักเท่านั้นเหลือวิสัยที่ทางโรงแรมจะดูแลได้ โรงแรมจำเลยมีโกดังสำหรับเก็บสินค้า ๒ หลังคอยบริการรับฝากสินค้าของแขกผู้มาพักอาศัย แต่โจทก์กลับไม่ไปฝากจึงเป็นความประมาทของโจทก์เอง สินค้าโจทก์ไม่หายมากดังที่ฟ้องจำเลยไม่ต้องรับผิด ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โรงแรมจำเลยคนขายสินค้าส่วนมากมาพักและทางโรงแรมจัดบริการแก่ผู้มาพักโดยมีโกดังสำหรับรับฝากของไว้ ๒ หลัง ไม่คิดค่าบริการเมื่อผู้มาพักส่งของมาฝากหรือรับคืนไปจะลงรายการไว้ในสมุดของโรงแรมเป็นหลักฐานโจทก์เองเมื่อมาพักก่อนครั้งเกิดเหตุคดีนี้ก็เคยส่งมาฝากเกือบ ๒๐ ครั้งแล้วแม้ของที่นำติดตัวมาเองจะไม่เคยนำไปฝากก็ตาม ไม่ปรากฏว่าทางโรงแรมปฏิเสธไม่ยอมรับฝาก แสดงว่าโรงแรมอำนวยความสะดวกและความปลอดภัยในทรัพย์สินของผู้มาพักเป็นอย่างดีแล้ว ในครั้งเกิดเหตุโจทก์มาพักไม่นำสินค้าที่นำติดตัวมาซึ่งมีราคาถึง ๑๐๐,๐๐๐ บาทเศษ ไปฝากเก็บไว้ในโกดัง นอกจากนี้ตัวโจทก์ยังเบิกความว่าคืนเกิดเหตุเมื่อนำรถยนต์ไปจอดในโรงรถของโรงแรม แล้วไปขอรับกุญแจห้องพักที่เคาน์เตอร์โดยไม่ได้บอกว่ามีรถยนต์มาหรือบอกฝากสินค้าไว้ ตามพฤติการณ์ทั้งหมดเห็นได้ว่าเหตุที่สินค้าของโจทก์ถูกลักไปเป็นเพราะความประมาทอย่างร้ายแรงของโจทก์อันเป็นความผิดของโจทก์เอง จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดเพื่อความสูญเสียอันเกิดแก่ทรัพย์สินของโจทก์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๗๔, ๖๗๕ พิพากษายืน(พจน์ บุญเลี้ยง-เสนอ ศรนิยม-ชวลิต นราลัย)ศาลจังหวัดอุดรธานี - นายสมศักดิ์ จันทราศาลอุทธรณ์ - นายประมาณ ชันซื่อแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพ่อค้าขายส่งเสื้อผ้าสำเร็จรูปโดยใช้รถยนต์เป็นยานพาหนะเมื่อวันที่ ๒๔ กันยายน ๒๕๒๔ เวลากลางคืนก่อนเที่ยง โจทก์นำรถยนต์บรรทุกเสื้อผ้าสำเร็จรูปไปจอดในบริเวณที่จอดรถของโรมแรมจำเลยและเข้าพักอาศัยในโรงแรม ตอนเช้าพบว่าสินค้าหายไปเป็นเงิน ๑๓๐,๒๒๐ บาท โจทก์แจ้งให้พนักงานและผู้จัดการโรงแรมจำเลยทราบทันที และร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน เป็นความผิดของทางโรงแรมจำเลยที่ไม่รักษาความปลอดภัยแก่ทรัพย์สินของโจทก์ ขอบังคับจำเลยให้ใช้ค่าเสียหาย ๑๓๐,๒๒๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า สินค้าในรถยนต์ของโจทก์จะถูกขโมยไปจริงหรือไม่ ไม่รับรองโจทก์นำรถยนต์เข้าไปจอดในบริเวณที่จอดรถของโรงแรมหรือนำรถออกโดยไม่แจ้งให้เจ้าหน้าที่ของโรงแรมทราบ ที่จอดรถมีไว้เพื่อความสะดวกแก่ผู้มาพักเท่านั้นเหลือวิสัยที่ทางโรงแรมจะดูแลได้ โรงแรมจำเลยมีโกดังสำหรับเก็บสินค้า ๒ หลังคอยบริการรับฝากสินค้าของแขกผู้มาพักอาศัย แต่โจทก์กลับไม่ไปฝากจึงเป็นความประมาทของโจทก์เอง สินค้าโจทก์ไม่หายมากดังที่ฟ้องจำเลยไม่ต้องรับผิด ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โรงแรมจำเลยคนขายสินค้าส่วนมากมาพักและทางโรงแรมจัดบริการแก่ผู้มาพักโดยมีโกดังสำหรับรับฝากของไว้ ๒ หลัง ไม่คิดค่าบริการเมื่อผู้มาพักส่งของมาฝากหรือรับคืนไปจะลงรายการไว้ในสมุดของโรงแรมเป็นหลักฐานโจทก์เองเมื่อมาพักก่อนครั้งเกิดเหตุคดีนี้ก็เคยส่งมาฝากเกือบ ๒๐ ครั้งแล้วแม้ของที่นำติดตัวมาเองจะไม่เคยนำไปฝากก็ตาม ไม่ปรากฏว่าทางโรงแรมปฏิเสธไม่ยอมรับฝาก แสดงว่าโรงแรมอำนวยความสะดวกและความปลอดภัยในทรัพย์สินของผู้มาพักเป็นอย่างดีแล้ว ในครั้งเกิดเหตุโจทก์มาพักไม่นำสินค้าที่นำติดตัวมาซึ่งมีราคาถึง ๑๐๐,๐๐๐ บาทเศษ ไปฝากเก็บไว้ในโกดัง นอกจากนี้ตัวโจทก์ยังเบิกความว่าคืนเกิดเหตุเมื่อนำรถยนต์ไปจอดในโรงรถของโรงแรม แล้วไปขอรับกุญแจห้องพักที่เคาน์เตอร์โดยไม่ได้บอกว่ามีรถยนต์มาหรือบอกฝากสินค้าไว้ ตามพฤติการณ์ทั้งหมดเห็นได้ว่าเหตุที่สินค้าของโจทก์ถูกลักไปเป็นเพราะความประมาทอย่างร้ายแรงของโจทก์อันเป็นความผิดของโจทก์เอง จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดเพื่อความสูญเสียอันเกิดแก่ทรัพย์สินของโจทก์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๗๔, ๖๗๕ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3217/2528นายสิทธิชัย พุทธิพรพงศ์โจทก์นายศิริพงษ์ มาลาศรี กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 674, ม. 675โรงแรมจำเลยจัดบริการแก่ผู้มาพักโดยมีโกดังสำหรับรับฝากของไว้ไม่คิดค่าบริการ เมื่อมาพักก่อนครั้งเกิดเหตุโจทก์ก็เคยส่งของมาฝาก แม้ของที่นำติดตัวมาเองจะไม่เคยนำไปฝาก แต่ก็ไม่ปรากฏว่าโรงแรมจำเลยปฏิเสธไม่ยอมรับฝาก แสดงว่าโรงแรมจำเลยอำนวยความสะดวกและความปลอดภัยในทรัพย์สินของผู้มาพักเป็นอย่างดีแล้ว ครั้งเกิดเหตุโจทก์มาพักไม่นำสินค้าที่นำติดตัวมาซึ่งมีราคาถึง 100,000 บาทเศษ ไปฝากเก็บไว้ในโกดัง ทั้งไม่ได้แจ้งต่อทางโรงแรมจำเลยว่ามีรถยนต์มาหรือบอกฝากสินค้าไว้พฤติการณ์ดังกล่าว เห็นได้ว่าเหตุที่สินค้าของโจทก์ในรถยนต์ถูกลักไปเป็นเพราะความประมาทอย่างร้ายแรงของโจทก์ อันเป็นความผิดของโจทก์เอง จำเลยไม่ต้องรับผิดโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพ่อค้าขายส่งเสื้อผ้าสำเร็จรูปโดยใช้รถยนต์เป็นยานพาหนะเมื่อวันที่ ๒๔ กันยายน ๒๕๒๔ เวลากลางคืนก่อนเที่ยง โจทก์นำรถยนต์บรรทุกเสื้อผ้าสำเร็จรูปไปจอดในบริเวณที่จอดรถของโรมแรมจำเลยและเข้าพักอาศัยในโรงแรม ตอนเช้าพบว่าสินค้าหายไปเป็นเงิน ๑๓๐,๒๒๐ บาท โจทก์แจ้งให้พนักงานและผู้จัดการโรงแรมจำเลยทราบทันที และร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน เป็นความผิดของทางโรงแรมจำเลยที่ไม่รักษาความปลอดภัยแก่ทรัพย์สินของโจทก์ ขอบังคับจำเลยให้ใช้ค่าเสียหาย ๑๓๐,๒๒๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า สินค้าในรถยนต์ของโจทก์จะถูกขโมยไปจริงหรือไม่ ไม่รับรองโจทก์นำรถยนต์เข้าไปจอดในบริเวณที่จอดรถของโรงแรมหรือนำรถออกโดยไม่แจ้งให้เจ้าหน้าที่ของโรงแรมทราบ ที่จอดรถมีไว้เพื่อความสะดวกแก่ผู้มาพักเท่านั้นเหลือวิสัยที่ทางโรงแรมจะดูแลได้ โรงแรมจำเลยมีโกดังสำหรับเก็บสินค้า ๒ หลังคอยบริการรับฝากสินค้าของแขกผู้มาพักอาศัย แต่โจทก์กลับไม่ไปฝากจึงเป็นความประมาทของโจทก์เอง สินค้าโจทก์ไม่หายมากดังที่ฟ้องจำเลยไม่ต้องรับผิด ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โรงแรมจำเลยคนขายสินค้าส่วนมากมาพักและทางโรงแรมจัดบริการแก่ผู้มาพักโดยมีโกดังสำหรับรับฝากของไว้ ๒ หลัง ไม่คิดค่าบริการเมื่อผู้มาพักส่งของมาฝากหรือรับคืนไปจะลงรายการไว้ในสมุดของโรงแรมเป็นหลักฐานโจทก์เองเมื่อมาพักก่อนครั้งเกิดเหตุคดีนี้ก็เคยส่งมาฝากเกือบ ๒๐ ครั้งแล้วแม้ของที่นำติดตัวมาเองจะไม่เคยนำไปฝากก็ตาม ไม่ปรากฏว่าทางโรงแรมปฏิเสธไม่ยอมรับฝาก แสดงว่าโรงแรมอำนวยความสะดวกและความปลอดภัยในทรัพย์สินของผู้มาพักเป็นอย่างดีแล้ว ในครั้งเกิดเหตุโจทก์มาพักไม่นำสินค้าที่นำติดตัวมาซึ่งมีราคาถึง ๑๐๐,๐๐๐ บาทเศษ ไปฝากเก็บไว้ในโกดัง นอกจากนี้ตัวโจทก์ยังเบิกความว่าคืนเกิดเหตุเมื่อนำรถยนต์ไปจอดในโรงรถของโรงแรม แล้วไปขอรับกุญแจห้องพักที่เคาน์เตอร์โดยไม่ได้บอกว่ามีรถยนต์มาหรือบอกฝากสินค้าไว้ ตามพฤติการณ์ทั้งหมดเห็นได้ว่าเหตุที่สินค้าของโจทก์ถูกลักไปเป็นเพราะความประมาทอย่างร้ายแรงของโจทก์อันเป็นความผิดของโจทก์เอง จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดเพื่อความสูญเสียอันเกิดแก่ทรัพย์สินของโจทก์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๗๔, ๖๗๕ พิพากษายืน(พจน์ บุญเลี้ยง-เสนอ ศรนิยม-ชวลิต นราลัย)ศาลจังหวัดอุดรธานี - นายสมศักดิ์ จันทราศาลอุทธรณ์ - นายประมาณ ชันซื่อแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ