คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1334/2536หลักกฎหมาย: การพิจารณาว่าเครื่องหมายการค้าใดเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าอื่น จนนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนหรือไม่นั้นจะต้องพิจารณาส่วนประกอบของเครื่องหมายการค้าทั้งหมดรวมกัน แม้เครื่องหมายการค้าคำว่า "DUNLOPILLO" ของโจทก์และเครื่องหมายการค้าคำว่า "DELIGHTPILLO"ของจำเลยเป็นอักษรโรมันด้วยกัน มีลักษณะลีลาการเขียนคล้ายกัน แต่เครื่องหมายการค้าของโจทก์ประกอบด้วยอักษรโรมัน 10 ตัว ในขณะที่เครื่องหมายการค้าของจำเลย ประกอบด้วยอักษรโรมัน 12 ตัว อยู่ในกรอบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าแต่ตรงเหลี่ยมประดิษฐ์ให้เป็นรูปมน เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลย แม้ต่างออกเสียงเป็นสี่พยางค์ โดยออกเสียงพยางค์ท้ายตรงกันว่า "พิลโล" ก็ตาม แต่เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยสองพยางค์แรกอ่านออกเสียงต่างกัน โดยเครื่องหมายการค้าของโจทก์สองพยางค์แรกอ่านออกเสียงว่า "ดันล๊อป" ส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยอ่านออกเสียงว่า "ดีไลท์" ซึ่งเมื่ออ่านเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยทั้งสี่พยางค์รวมกันแล้วปรากฏว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยอ่านออกเสียงต่างกันมากอย่างเห็นได้ชัด ลำพังแต่อักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์ ประกอบด้วยอักษรตัวเดียวกันไม่อาจทำให้หลงผิดแต่อย่างใด เครื่องหมายการค้าคำว่า "D" ของโจทก์ เป็นอักษรโรมันตัวเดียวอยู่ในวงกลมซึ่งมีลูกศรชี้ไปทางขวามือ ส่วนเครื่องหมายการค้าคำว่า "D.R." ของจำเลยเป็นอักษรโรมัน 2 ตัว อยู่ในวงกลม หลังอักษรแต่ละตัวมีเครื่องหมายจุด (.) รูปรอยประดิษฐ์อักษรตัวดีมีลักษณะลีลาการเขียนที่แตกต่างกันอย่างชัดแจ้ง เครื่องหมายการค้าของโจทก์กับเครื่องหมายการค้าของจำเลยไม่เหมือนหรือคล้ายกันอันจะทำให้สาธารณชนเข้าใจได้ว่า สินค้าของจำเลยเป็นสินค้าของโจทก์โจทก์ฟ้องขอให้พิพากษาว่าโจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้ารูปรอยอักษรประดิษฐ์ "DUNLOPILLO" ตามคำขอเลขที่ 145954ทะเบียนเลขที่ 97518 และตามคำขอเลขที่ 145955 ทะเบียนเลขที่ 99256ดีกว่าของจำเลย ให้จำเลยเพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเลขที่ 137756 หากจำเลยไม่ปฏิบัติตามคำพิพากษา ให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย และห้ามจำเลยใช้เครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 137756 กับสินค้าของจำเลยทุกชนิดให้จำเลยทำลายเครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 137756 ซึ่งปรากฏบนสินค้าของจำเลยให้หมดสิ้น กับให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายเป็นรายเดือนเดือนละ 10,000บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยจะเลิกใช้เครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 137756จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า จำเลยไม่ได้เลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์ เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยไม่เหมือนหรือคล้ายกัน จำเลยมีสิทธิในเครื่องหมายการค้าดังกล่าวดีกว่าโจทก์เครื่องหมายการค้าของโจทก์เป็นการเลียนแบบของจำเลย ขอให้ยกฟ้องและพิพากษาว่าจำเลยมีสิทธิในเครื่องหมายการค้าของจำเลยดีกว่าโจทก์ให้เพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำขอที่ 145954ของโจทก์ หากโจทก์ไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์มีสิทธิใช้เครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 145954 และคำขอเลขที่ 145955 ดีกว่าจำเลยขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้น วินิจฉัยว่า คดีฟังไม่ได้ว่าเครื่องหมายการค้าของจำเลยเลียนแบบหรือมีลักษณะคล้ายหรือเหมือนกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ โจทก์ใช้เครื่องหมายการค้ามาก่อนจำเลย โจทก์มิได้ลอกเลียนแบบเครื่องหมายการค้าของจำเลย พิพากษายกฟ้องโจทก์ และยกฟ้องแย้งจำเลยโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่า โจทก์เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่า "DUNLOPILLO" โดยบริษัทดันล๊อปรับเบอร์ (สเตร๊ตเซ็ตเติ้ลเมนต์) จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของโจทก์ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวไว้สำหรับสินค้าจำนวนที่ 41 ตั้งแต่ พ.ศ. 2477 ตามคำขอจดทะเบียนที่ 6555 ทะเบียนเลขที่ 3385 ตามทะเบียนแบบเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.7 และบริษัทดันล๊อปลิมิเต็ดซึ่งเป็นบริษัทในเครือของโจทก์อีกบริษัทหนึ่งจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวสำหรับสินค้าจำพวกที่ 50 เมื่อ พ.ศ. 2517 ตามคำขอจดทะเบียนที่ 83922ทะเบียนเลขที่ 52748 ตามทะเบียนแบบเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.8โจทก์ได้รับโอนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวมาเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม2526 ตามรายการจดทะเบียนเปลี่ยนแปลงท้ายทะเบียนแบบเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.7 และ จ.8 โจทก์ได้คิดประดิษฐ์เครื่องหมายการค้าดังกล่าวเป็นรูปรอยอักษรประดิษฐ์ด้านบนเว้าลงมาตรงกลางและจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวสำหรับสินค้าจำพวกที่ 41และจำพวกที่ 50 เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2528 ตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.10 และ จ.11 นอกจากนั้นแล้วโจทก์ยังได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเป็นรูปประดิษฐ์อักษรโรมันคำว่า "D" ในวงกลมลูกศรสำหรับสินค้าจำพวกที่ 50 ตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.12 อีกด้วย เมื่อวันที่ 5 มีนาคม2527 จำเลยได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่า"DELIGHTPILLO" สำหรับสินค้าจำพวกที่ 41 ตามคำขอจดทะเบียนที่ 137756 ทะเบียนเลขที่ 90603 ตามทะเบียนแบบเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.13 โดยอักษรโรมันคำว่า "DELIGHTPILLO" มีลักษณะโค้งเว้าเช่นเดียวกันกับอักษรโรมันคำว่า "DUNLOPILLO" ซึ่งเป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ นอกจากนี้จำเลยยังได้ใช้เครื่องหมายการค้าเป็นรูปประดิษฐ์อักษรโรมันคำว่า "D.R." ในวงกลมสำหรับสินค้าจำพวกที่ 41 ตามเอกสารหมาย จ.15 อีกด้วยโจทก์ฎีกาในประการแรกสรุปได้ความว่า เครื่องหมายการค้าของโจทก์เป็นตัวอักษรภาษาโรมันคำว่า "DUNLOPILLO" (ดันล๊อปพิลโล)ในรูปลักษณะตัวอักษรประดิษฐ์ด้านบนเว้าลงมาตอนกลางมีสี่พยางค์อักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์ประกอบด้วยอักษรโรมันตัว D, L, P, L(ดี, แอล, พี, แอล) ซึ่งโจทก์ได้คิดประดิษฐ์เครื่องหมายการค้าดังกล่าว โดยนำชื่อบริษัทของโจทก์ส่วนแรกมารวมกับคำอักษรโรมันคำว่า "PILLO" (พิลโล) ซึ่งเป็นคำที่โจทก์ประดิษฐ์ขึ้นมาโดยเฉพาะส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นตัวอักษรภาษาโรมันคำว่า"DELIGHTPILLO" (ดีไลท์พิลโล) ในรูปลักษณะตัวประดิษฐ์ด้านบนเว้าลงมาตอนกลางและมีสี่พยางค์โดยอักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์ประกอบด้วยอักษรโรมันตัว D, L, P, L (ดี, แอล, พี, แอล) มีลักษณะเช่นเดียวกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ทั้งในส่วนลีลาการเขียนเป็นรูปลักษณะอักษรประดิษฐ์ ด้านบนเว้าลงมาตอนกลางจำนวนพยางค์เท่ากันและตัวอักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์เป็นอักษรตัวเดียวกัน อ่านออกเสียงคล้ายกันมาก ซึ่งจำเลยมิได้นำสืบถึงที่มาของเครื่องหมายการค้าของจำเลยว่า มีความเป็นมาอย่างไรนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า การพิจารณาว่าเครื่องหมายการค้าใดเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าอื่นจนนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนหรือไม่นั้นจะต้องพิจารณาส่วนประกอบของเครื่องหมายการค้าทั้งหมดรวมกันสำหรับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.10 และ จ.11เมื่อพิจารณาเปรียบเทียบกับเครื่องหมายการค้าของจำเลยตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.13 แล้ว ปรากฏว่า แม้เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยดังกล่าวเป็นอักษรโรมันด้วยกันมีลักษณะลีลาการเขียนคล้ายกัน โดยด้านบนเว้าลงมาตอนกลาง แต่เครื่องหมายการค้าของโจทก์ประกอบด้วยอักษรโรมัน 10 ตัว ในขณะที่เครื่องหมายการค้าของจำเลยประกอบด้วยอักษรโรมัน 12 ตัว อยู่ในกรอบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าแต่ตรงเหลี่ยมประดิษฐ์ให้เป็นรูปมนเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยแม้ต่างออกเสียงเป็นสี่พยางค์โดยออกเสียงพยางค์ท้ายตรงกันว่า "พิลโล" ก็ตาม แต่เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยสองพยางค์แรกอ่านออกเสียงต่างกันโดยเครื่องหมายการค้าของโจทก์สองพยางค์แรกอ่านออกเสียงว่า"ดันล๊อป" ส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยอ่านออกเสียงว่า "ดีไลท์"ซึ่งเมื่ออ่านเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยทั้งสี่พยางค์รวมกันแล้วปรากฏว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยอ่านออกเสียงต่างกันมากอย่างเห็นได้ชัด ลำพังแต่อักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์ประกอบด้วยอักษรตัวเดียวกัน ไม่อาจทำให้หลงผิดแต่อย่างใด ส่วนที่โจทก์ฎีกาในประการต่อไปว่า จำเลยลอกเลียนเครื่องหมายของโจทก์ซึ่งเป็นรูปรอยประดิษฐ์อักษรโรมันคำว่า"D" (ดี) ในวงกลมลูกศรเป็นคำว่า "D.R."(ดี.อาร์.) ในวงกลมใช้สำหรับสินค้าจำพวกที่ 41 ซึ่งเป็นสินค้าจำพวกเดียวกับสินค้าของโจทก์ ศาลฎีกาได้พิเคราะห์เครื่องหมายการค้าของโจทก์ตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.14 เปรียบเทียบกับเครื่องหมายการค้าของจำเลยเอกสารหมาย จ.15 แล้ว ปรากฏว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์ดังกล่าวเป็นอักษรโรมันตัวเดียว อยู่ในวงกลมซึ่งมีลูกศรชี้ไปทางขวามือ ส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นอักษรโรมัน 2 ตัวอยู่ในวงกลมหลังอักษรแต่ละตัวมีเครื่องหมายจุด (.) รูปรอยประดิษฐ์อักษรตัวดีก็มีลักษณะลีลาการเขียนที่แตกต่างกันอย่างชัดแจ้ง ตามที่วินิจฉัยมาแล้วคดีฟังได้ว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์กับเครื่องหมายการค้าของจำเลย ไม่เหมือนหรือคล้ายกันอันจะทำให้สาธารณชนเข้าใจได้ว่าสินค้าของจำเลยเป็นสินค้าของโจทก์คำพิพากษาฎีกาที่โจทก์อ้างมานั้น ข้อเท็จจริงไม่ตรงกับคดีนี้โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องขอให้เพิกถอนคำขอจดทะเบียนของจำเลยและห้ามจำเลยใช้เครื่องหมายการค้าของจำเลย ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1334/2536บริษัท ดัน ล๊อปโฮลดิ้งส์ พีแอลซีโจทก์นาย สุรินทร์ เจริญ เพียร เลิศจำเลย พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2474 ม. 41 (1)การพิจารณาว่าเครื่องหมายการค้าใดเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าอื่น จนนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนหรือไม่นั้นจะต้องพิจารณาส่วนประกอบของเครื่องหมายการค้าทั้งหมดรวมกัน แม้เครื่องหมายการค้าคำว่า "DUNLOPILLO" ของโจทก์และเครื่องหมายการค้าคำว่า "DELIGHTPILLO"ของจำเลยเป็นอักษรโรมันด้วยกัน มีลักษณะลีลาการเขียนคล้ายกัน แต่เครื่องหมายการค้าของโจทก์ประกอบด้วยอักษรโรมัน 10 ตัว ในขณะที่เครื่องหมายการค้าของจำเลย ประกอบด้วยอักษรโรมัน 12 ตัว อยู่ในกรอบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าแต่ตรงเหลี่ยมประดิษฐ์ให้เป็นรูปมน เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลย แม้ต่างออกเสียงเป็นสี่พยางค์ โดยออกเสียงพยางค์ท้ายตรงกันว่า "พิลโล" ก็ตาม แต่เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยสองพยางค์แรกอ่านออกเสียงต่างกัน โดยเครื่องหมายการค้าของโจทก์สองพยางค์แรกอ่านออกเสียงว่า "ดันล๊อป" ส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยอ่านออกเสียงว่า "ดีไลท์" ซึ่งเมื่ออ่านเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยทั้งสี่พยางค์รวมกันแล้วปรากฏว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยอ่านออกเสียงต่างกันมากอย่างเห็นได้ชัด ลำพังแต่อักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์ ประกอบด้วยอักษรตัวเดียวกันไม่อาจทำให้หลงผิดแต่อย่างใด เครื่องหมายการค้าคำว่า "D" ของโจทก์ เป็นอักษรโรมันตัวเดียวอยู่ในวงกลมซึ่งมีลูกศรชี้ไปทางขวามือ ส่วนเครื่องหมายการค้าคำว่า "D.R." ของจำเลยเป็นอักษรโรมัน 2 ตัว อยู่ในวงกลม หลังอักษรแต่ละตัวมีเครื่องหมายจุด (.) รูปรอยประดิษฐ์อักษรตัวดีมีลักษณะลีลาการเขียนที่แตกต่างกันอย่างชัดแจ้ง เครื่องหมายการค้าของโจทก์กับเครื่องหมายการค้าของจำเลยไม่เหมือนหรือคล้ายกันอันจะทำให้สาธารณชนเข้าใจได้ว่า สินค้าของจำเลยเป็นสินค้าของโจทก์โจทก์ฟ้องขอให้พิพากษาว่าโจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้ารูปรอยอักษรประดิษฐ์ "DUNLOPILLO" ตามคำขอเลขที่ 145954ทะเบียนเลขที่ 97518 และตามคำขอเลขที่ 145955 ทะเบียนเลขที่ 99256ดีกว่าของจำเลย ให้จำเลยเพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเลขที่ 137756 หากจำเลยไม่ปฏิบัติตามคำพิพากษา ให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย และห้ามจำเลยใช้เครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 137756 กับสินค้าของจำเลยทุกชนิดให้จำเลยทำลายเครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 137756 ซึ่งปรากฏบนสินค้าของจำเลยให้หมดสิ้น กับให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายเป็นรายเดือนเดือนละ 10,000บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยจะเลิกใช้เครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 137756จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า จำเลยไม่ได้เลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์ เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยไม่เหมือนหรือคล้ายกัน จำเลยมีสิทธิในเครื่องหมายการค้าดังกล่าวดีกว่าโจทก์เครื่องหมายการค้าของโจทก์เป็นการเลียนแบบของจำเลย ขอให้ยกฟ้องและพิพากษาว่าจำเลยมีสิทธิในเครื่องหมายการค้าของจำเลยดีกว่าโจทก์ให้เพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำขอที่ 145954ของโจทก์ หากโจทก์ไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์มีสิทธิใช้เครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 145954 และคำขอเลขที่ 145955 ดีกว่าจำเลยขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้น วินิจฉัยว่า คดีฟังไม่ได้ว่าเครื่องหมายการค้าของจำเลยเลียนแบบหรือมีลักษณะคล้ายหรือเหมือนกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ โจทก์ใช้เครื่องหมายการค้ามาก่อนจำเลย โจทก์มิได้ลอกเลียนแบบเครื่องหมายการค้าของจำเลย พิพากษายกฟ้องโจทก์ และยกฟ้องแย้งจำเลยโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่า โจทก์เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่า "DUNLOPILLO" โดยบริษัทดันล๊อปรับเบอร์ (สเตร๊ตเซ็ตเติ้ลเมนต์) จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของโจทก์ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวไว้สำหรับสินค้าจำนวนที่ 41 ตั้งแต่ พ.ศ. 2477 ตามคำขอจดทะเบียนที่ 6555 ทะเบียนเลขที่ 3385 ตามทะเบียนแบบเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.7 และบริษัทดันล๊อปลิมิเต็ดซึ่งเป็นบริษัทในเครือของโจทก์อีกบริษัทหนึ่งจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวสำหรับสินค้าจำพวกที่ 50 เมื่อ พ.ศ. 2517 ตามคำขอจดทะเบียนที่ 83922ทะเบียนเลขที่ 52748 ตามทะเบียนแบบเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.8โจทก์ได้รับโอนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวมาเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม2526 ตามรายการจดทะเบียนเปลี่ยนแปลงท้ายทะเบียนแบบเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.7 และ จ.8 โจทก์ได้คิดประดิษฐ์เครื่องหมายการค้าดังกล่าวเป็นรูปรอยอักษรประดิษฐ์ด้านบนเว้าลงมาตรงกลางและจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวสำหรับสินค้าจำพวกที่ 41และจำพวกที่ 50 เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2528 ตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.10 และ จ.11 นอกจากนั้นแล้วโจทก์ยังได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเป็นรูปประดิษฐ์อักษรโรมันคำว่า "D" ในวงกลมลูกศรสำหรับสินค้าจำพวกที่ 50 ตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.12 อีกด้วย เมื่อวันที่ 5 มีนาคม2527 จำเลยได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่า"DELIGHTPILLO" สำหรับสินค้าจำพวกที่ 41 ตามคำขอจดทะเบียนที่ 137756 ทะเบียนเลขที่ 90603 ตามทะเบียนแบบเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.13 โดยอักษรโรมันคำว่า "DELIGHTPILLO" มีลักษณะโค้งเว้าเช่นเดียวกันกับอักษรโรมันคำว่า "DUNLOPILLO" ซึ่งเป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ นอกจากนี้จำเลยยังได้ใช้เครื่องหมายการค้าเป็นรูปประดิษฐ์อักษรโรมันคำว่า "D.R." ในวงกลมสำหรับสินค้าจำพวกที่ 41 ตามเอกสารหมาย จ.15 อีกด้วยโจทก์ฎีกาในประการแรกสรุปได้ความว่า เครื่องหมายการค้าของโจทก์เป็นตัวอักษรภาษาโรมันคำว่า "DUNLOPILLO" (ดันล๊อปพิลโล)ในรูปลักษณะตัวอักษรประดิษฐ์ด้านบนเว้าลงมาตอนกลางมีสี่พยางค์อักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์ประกอบด้วยอักษรโรมันตัว D, L, P, L(ดี, แอล, พี, แอล) ซึ่งโจทก์ได้คิดประดิษฐ์เครื่องหมายการค้าดังกล่าว โดยนำชื่อบริษัทของโจทก์ส่วนแรกมารวมกับคำอักษรโรมันคำว่า "PILLO" (พิลโล) ซึ่งเป็นคำที่โจทก์ประดิษฐ์ขึ้นมาโดยเฉพาะส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นตัวอักษรภาษาโรมันคำว่า"DELIGHTPILLO" (ดีไลท์พิลโล) ในรูปลักษณะตัวประดิษฐ์ด้านบนเว้าลงมาตอนกลางและมีสี่พยางค์โดยอักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์ประกอบด้วยอักษรโรมันตัว D, L, P, L (ดี, แอล, พี, แอล) มีลักษณะเช่นเดียวกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ทั้งในส่วนลีลาการเขียนเป็นรูปลักษณะอักษรประดิษฐ์ ด้านบนเว้าลงมาตอนกลางจำนวนพยางค์เท่ากันและตัวอักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์เป็นอักษรตัวเดียวกัน อ่านออกเสียงคล้ายกันมาก ซึ่งจำเลยมิได้นำสืบถึงที่มาของเครื่องหมายการค้าของจำเลยว่า มีความเป็นมาอย่างไรนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า การพิจารณาว่าเครื่องหมายการค้าใดเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าอื่นจนนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนหรือไม่นั้นจะต้องพิจารณาส่วนประกอบของเครื่องหมายการค้าทั้งหมดรวมกันสำหรับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.10 และ จ.11เมื่อพิจารณาเปรียบเทียบกับเครื่องหมายการค้าของจำเลยตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.13 แล้ว ปรากฏว่า แม้เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยดังกล่าวเป็นอักษรโรมันด้วยกันมีลักษณะลีลาการเขียนคล้ายกัน โดยด้านบนเว้าลงมาตอนกลาง แต่เครื่องหมายการค้าของโจทก์ประกอบด้วยอักษรโรมัน 10 ตัว ในขณะที่เครื่องหมายการค้าของจำเลยประกอบด้วยอักษรโรมัน 12 ตัว อยู่ในกรอบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าแต่ตรงเหลี่ยมประดิษฐ์ให้เป็นรูปมนเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยแม้ต่างออกเสียงเป็นสี่พยางค์โดยออกเสียงพยางค์ท้ายตรงกันว่า "พิลโล" ก็ตาม แต่เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยสองพยางค์แรกอ่านออกเสียงต่างกันโดยเครื่องหมายการค้าของโจทก์สองพยางค์แรกอ่านออกเสียงว่า"ดันล๊อป" ส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยอ่านออกเสียงว่า "ดีไลท์"ซึ่งเมื่ออ่านเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยทั้งสี่พยางค์รวมกันแล้วปรากฏว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยอ่านออกเสียงต่างกันมากอย่างเห็นได้ชัด ลำพังแต่อักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์ประกอบด้วยอักษรตัวเดียวกัน ไม่อาจทำให้หลงผิดแต่อย่างใด ส่วนที่โจทก์ฎีกาในประการต่อไปว่า จำเลยลอกเลียนเครื่องหมายของโจทก์ซึ่งเป็นรูปรอยประดิษฐ์อักษรโรมันคำว่า"D" (ดี) ในวงกลมลูกศรเป็นคำว่า "D.R."(ดี.อาร์.) ในวงกลมใช้สำหรับสินค้าจำพวกที่ 41 ซึ่งเป็นสินค้าจำพวกเดียวกับสินค้าของโจทก์ ศาลฎีกาได้พิเคราะห์เครื่องหมายการค้าของโจทก์ตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.14 เปรียบเทียบกับเครื่องหมายการค้าของจำเลยเอกสารหมาย จ.15 แล้ว ปรากฏว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์ดังกล่าวเป็นอักษรโรมันตัวเดียว อยู่ในวงกลมซึ่งมีลูกศรชี้ไปทางขวามือ ส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นอักษรโรมัน 2 ตัวอยู่ในวงกลมหลังอักษรแต่ละตัวมีเครื่องหมายจุด (.) รูปรอยประดิษฐ์อักษรตัวดีก็มีลักษณะลีลาการเขียนที่แตกต่างกันอย่างชัดแจ้ง ตามที่วินิจฉัยมาแล้วคดีฟังได้ว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์กับเครื่องหมายการค้าของจำเลย ไม่เหมือนหรือคล้ายกันอันจะทำให้สาธารณชนเข้าใจได้ว่าสินค้าของจำเลยเป็นสินค้าของโจทก์คำพิพากษาฎีกาที่โจทก์อ้างมานั้น ข้อเท็จจริงไม่ตรงกับคดีนี้โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องขอให้เพิกถอนคำขอจดทะเบียนของจำเลยและห้ามจำเลยใช้เครื่องหมายการค้าของจำเลย ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ประยูร มูลศาสตร์-พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ-สังเวียน รัตนมุง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการขอให้ศาลสั่งเพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเพราะผู้ร้องมีสิทธิดีกว่า ได้มีการบัญญัติไว้ในทั้งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2474 และพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้าพ.ศ. 2534 โดย พระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2474 มาตรา 41 บัญญัติว่า"ทะเบียนเครื่องหมายการค้านั้น ศาลอาจมีคำสั่งให้เพิกถอนได้เมื่อผู้มีส่วนได้เสียได้ยื่นคำร้องและแสดงว่า (1) ผู้ร้องมีสิทธิในเครื่องหมายการค้านั้น ดีกว่าผู้ที่ได้จดทะเบียนเป็นเจ้าของหรือ (2)............. (3)............... ถ้าผู้ร้องแสดงได้เพียงว่า ตนมีสิทธิดีกว่าเฉพาะสินค้าบางอย่างในจำพวกที่ได้จดทะเบียนไว้ ก็ให้ศาลมีคำสั่งจำกัดสิทธิแห่งการจดทะเบียนให้อยู่เฉพาะสินค้า ซึ่งผู้ร้องไม่ได้แสดงว่าตนมีสิทธิดีกว่า" พระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 มาตรา 67 บัญญัติว่า"ภายในห้าปีนับแต่วันที่นายทะเบียนมีคำสั่งให้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าใด ตามมาตรา 40 ผู้มีส่วนได้เสียอาจร้องขอต่อศาลให้สั่งเพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้านั้นได้ หากแสดงได้ว่าตนมีสิทธิในเครื่องหมายการค้านั้นดีกว่า ผู้ซึ่งได้จดทะเบียนเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้านั้น ถ้าผู้ร้องแสดงได้แต่เพียงว่า ตนมีสิทธิดีกว่าเฉพาะสินค้าบางอย่าง ในจำพวกของสินค้าที่ได้จดทะเบียนไว้ ให้ศาลมีคำสั่งจำกัดสิทธิแห่งการจดทะเบียนให้อยู่เฉพาะสินค้าที่ผู้ร้องไม่ได้แสดงว่าตนมีสิทธิดีกว่า" ตามบทบัญญัติของพระราชบัญญัติทั้งสองฉบับข้างต้นมีหลักการต่าง ๆ เหมือนกัน แตกต่างกันเฉพาะเรื่องอายุความเท่านั้น โดยที่ในพระราชบัญญัติฉบับเดิมนั้น ไม่มีการกำหนดอายุความในการที่จะร้องขอศาลให้เพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า เพราะเหตุที่ตนมีสิทธิดีกว่าไว้ ซึ่งในขณะที่ใช้บังคับพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้าฉบับเดิมนั้น ศาลฎีกาได้วินิจฉัยว่าเมื่อกรณีนี้ไม่มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้โดยเฉพาะ จึงต้องนำบทบัญญัติว่าด้วยอายุความ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164(เดิม)มาใช้บังคับ คือมีอายุความ 10 ปี (ฎ.320/2518,ฎ.136/2527,ฎ3142/2532) แต่ตามพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้าฉบับใหม่นี้ได้กำหนดไว้ในมาตรา 67 ว่า "ภายในห้าปีนับแต่วันที่นายทะเบียนมีคำสั่งให้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าใดตามมาตรา 40 ผู้มีส่วนได้เสียอาจร้องขอต่อศาล..."นั้นคือ ในมาตรา 67 นี้ได้กำหนดอายุความในการร้องขอให้เพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้เหลือเพียง 5 ปี จึงไม่อาจนำแนวคำวินิจฉัยของศาลฎีกาเกี่ยวกับอายุความในเรื่องนี้ มาใช้บังคับแก่คดีซึ่งบังคับใช้ตามพระราชบัญญัติฉบับใหม่ได้ ในการร้องขอให้เพิกถอนการจดทะเบียนโดยเหตุที่โจทก์มีสิทธิดีกว่านั้น แม้ว่า มาตรา 67 จะบัญญัติไว้ว่า "...ผู้มีส่วนได้เสียอาจร้องขอต่อศาล..." แต่บทบัญญัตินี้ก็เป็นเพียงการบัญญัติในส่วนที่เป็นสารบัญญัติเท่านั้น ในการนำคดีขึ้นสู่ศาลต้องปฏิบัติตามกฎหมายในส่วนวิธีสบัญญัติ คือประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง กล่าวคือเมื่อเกิดกรณีโต้แย้งกันจึงต้องเสนอคดีเป็นคำฟ้อง มิใช่เป็นคำร้องขอ(ฎ.272/2504) และในการยื่นฟ้องนั้น โจทก์ไม่จำต้องบอกกล่าวก่อนฟ้องแต่อย่างใด (ฎ.2018/2500,ฎ.2586/2522) ส่วนฝ่ายจำเลยนั้นเมื่อยื่นคำให้การ ก็อาจจะฟ้องแย้งมาในคำให้การขอให้เพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์ได้ดุจกัน (ฎ.2642/2523) การพิจารณาในคดีขอให้เพิกถอนเครื่องหมายการค้าโดยเหตุที่โจทก์มีสิทธิดีกว่านั้น ประเด็นหลักในการพิจารณามีอยู่ 2 ประการคือ 1. เครื่องหมายการค้าของจำเลย เหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ จนอาจทำให้สาธารณชนสับสนหรือหลงผิดในความเป็นเจ้าของหรือแหล่งกำเนิดของสินค้าหรือไม่ 2. โจทก์มีสิทธิดีกว่าจำเลยหรือไม่ ประการแรก เรื่องความเหมือนหรือคล้ายของเครื่องหมายการค้า ในการพิจารณาความเหมือนหรือคล้ายของเครื่องหมายการค้าในการขอให้เพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า โดยเหตุที่โจทก์มีสิทธิดีกว่านั้น เหมือนกับการพิจารณาความเหมือนคล้ายของเครื่องหมายการค้ากรณีอื่น ๆ หลักที่นำมาใช้ในการพิจารณาว่าเครื่องหมายการค้าที่พิพาทเหมือนหรือคล้ายกันจนทำให้สาธารณชนสับสนหรือหลงผิด หรือไม่นั้น ในกรณีที่เครื่องหมายการค้านั้นเป็นเครื่องหมายคำจะดูว่า ตัวอักษรมีจำนวนกี่ตัวเหมือนคล้ายกันเท่าใด ลักษณะการวางตัวอักษรหรืออักษรประดิษฐ์ เหมือนคล้ายกันหรือไม่ เสียงเรียกขานเป็นอย่างไร ส่วนเครื่องหมายการค้าที่เป็นเครื่องหมายภาพ หรือเครื่องหมายคำและภาพประกอบด้วยกันจะดูว่าลักษณะเด่นของเครื่องหมายนั้นเหมือนหรือคล้ายกันหรือไม่สาระสำคัญของเครื่องหมายอยู่ที่จุดใด ตลอดจนชื่อเรียกขานของเครื่องหมายการค้าดังกล่าว ตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยว่า เครื่องหมายการค้าของโจทก์ และจำเลยเหมือนหรือคล้ายกัน เช่น ฎ.779/2506 เครื่องหมายการค้าของโจทก์ คำว่า "PHENERGAN"และเครื่องหมายการค้า คำว่า "PHENAGIN" ของจำเลย ใช้กับสินค้าจำพวกยารักษาโรคเหมือนกัน เมื่อพิจารณาการเรียงตัวอักษร ตลอดจนสำเนียงเรียกขานอันเป็นคำของภาษาต่างประเทศแล้ว ย่อมเห็นได้ว่าเครื่องหมายการค้าทั้งสองนี้มีลักษณะเหมือน หรือคล้ายกัน จนทำให้ประชาชนหลงผิด ฎ.1778/2514 โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้า คำว่า"DEQUADIN" ซึ่งใช้กับสินค้ายาอม แก้เจ็บคอ แก้หวัด และอาการคล้ายคลึงกัน มาประมาณ 10 ปี จำเลยมาขอจดทะเบียนคำว่า"DEORADIN" ใช้กับสินค้ายาอมแก้เจ็บคอ และหวัดเช่นเดียวกันเห็นได้ว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์จำเลยเป็นตัวอักษรโรมันทั้งหมด8 ตัวเท่ากัน พิมพ์ด้วยตัวพิมพ์ขนาดไล่เลี่ยกัน ตัวอักษรเหมือนกันถึง 6 ตัว คือ ตัวหน้า 2 ตัว ตัวท้าย 4 ตัว คงผิดกันแต่ตัวกลางสองตัว คนที่ไม่สันทัดจัดเจนในภาษาต่างประเทศแล้ว อาจหลงผิดคิดว่าเป็นเครื่องหมายการค้าเดียวกันได้ง่าย สำเนียงที่เรียกขานก็คล้ายคลึงกัน เพราะขึ้นต้นด้วยคำว่า "ดี" ลงท้ายด้วยสำเนียง"ดิน" เหมือนกัน ถือว่าเครื่องหมายการค้าทั้งสองนี้ มีลักษณะคล้ายคลึงกันจนถึงกับนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนได้ ฎ.1360/2516 โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้า คำว่า"GANTRISIN" และได้ขายยาที่มีเครื่องหมายนี้มากว่า 10 ปีแล้วจำเลยเพิ่งผลิตใช้เครื่องหมายการค้าคำว่า "KANDICIN" ออกจำหน่ายเครื่องหมายการค้าของโจทก์จำเลยเป็นอักษรโรมันมี 3 พยางค์เท่ากันลักษณะตัวอักษรและจำนวนตัวอักษรก็ไล่เลี่ยกัน สำเนียงเรียกขานเป็นภาษาไทยใกล้เคียงคล้ายกันมาก ผู้ที่ไม่คุ้นต่อภาษาต่างประเทศย่อมฟังและเรียกขานเป็นสำเนียงเดียวกัน และใช้กับสินค้าจำพวกยาปฏิชีวนะเหมือนกัน เม็ดยามีขนาดและสีอย่างเดียวกัน ตัวอักษรบนเม็ดยาก็คล้ายกัน ถือได้ว่าจำเลยเลียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์ทำให้ประชาชนหลงผิดในแหล่งกำเนิดของสินค้า เป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ฎ.2844/2516 โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้า คำว่าTellme จำพวก 48 ทั้งจำพวก ได้แก่ เครื่องหอม เครื่องสำอางไว้ก่อน ต่อมาจำเลยจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำว่า TELLMEสำหรับสินค้าจำพวก 38 ทั้งจำพวก ได้แก่ เครื่องนุ่งห่มและแต่งกายเครื่องหมายการค้าของโจทก์และจำเลย เป็นคำประดิษฐ์ใช้ภาษาอังกฤษซึ่งเป็นอักษรโรมันคำเดียวกันต่างกันแต่เพียงว่าของโจทก์เป็นตัวเขียน ของจำเลยเป็นตัวพิมพ์ แม้ของโจทก์จะอยู่ในวงกลมรูปรีของจำเลยไม่มีเส้นกรอบ ก็หาใช่เป็นข้อแตกต่างที่เห็นเด่นชัดอย่างใดไม่ สำเนียงที่เรียกขานไม่ว่าจะเป็นตัวพิมพ์หรือตัวเขียนก็อ่านว่า "เทลมี" อย่างเดียวกัน ดังนี้ ถือว่า เครื่องหมายการค้าทั้งสองมีลักษณะเหมือน หรือคล้ายกัน อันอาจทำให้ประชาชนผิดหลง ฎ.2079/2518 เครื่องหมายการค้าของโจทก์พิมพ์ว่า "KAYABA"และ "KYB" ส่วนของจำเลยใช้คำว่า "KAYADA" และ "KYD"เครื่องหมายการค้าของจำเลย จึงแตกต่างกับโจทก์ เพียงอักษร "B"เท่านั้น นอกจากนั้นเหมือนกันทุกตัวอักษร สำเนียงการอ่านก็คล้ายกันลักษณะหีบห่อ (กล่อง) สีสรรตลอดจนการวางรูปตัวอักษรเหมือนหรือคล้ายกับของโจทก์ และใช้กับเครื่องกันสะเทือนเหมือนกัน นับได้ว่าอาจทำให้สาธารณชนหลงผิดว่าเป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ได้ ฎ.1478/2524 เครื่องหมายการค้าของโจทก์ใช้คำว่า "RICOPY"ออกสำเนียงว่า "ริโคปีย์" ส่วนของจำเลยใช้คำว่า "RECOPY"ออกสำเนียงว่า "รีโคปีย์" มีลักษณะสำคัญบ่งเฉพาะเป็นอักษรโรมันเมื่อออกสำเนียงชื่อก็คล้ายคลึงกัน แตกต่างกันเฉพาะตัว I และตัว Eเท่านั้น และใช้กับสินค้าจำพวกเดียวกัน เครื่องหมายการค้าของจำเลยจึงมีลักษณะเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ ฎ.786/2526 เครื่องหมายการค้า คำว่า "DYNAMO" ของโจทก์กับคำว่า "DYNAMIC" ของจำเลยนั้น เมื่อนำมาใช้กับสินค้าจำพวกเดียวกัน สำเนียงสองคำหน้าเหมือนกัน ตัวอักษรโรมัน 5 ตัวหน้าเหมือนกัน อักษรตัวสุดท้ายก็คล้ายกัน ดังนี้ย่อมเห็นได้ว่าเครื่องหมายการค้าทั้งสองเกือบเหมือนกันหรือคล้ายคลึงกัน อันอาจทำให้สาธารณชนเกิดความสับสนและหลงผิดได้ ฎ.2636/2539 เครื่องหมายการค้า คำว่า "VLXOL" ของโจทก์และเครื่องหมายการค้าคำว่า "Vitol" ของจำเลยมี 2 พยางค์เหมือนกันตัวอักษร 5 ตัวเท่ากัน และเหมือนกันถึง 4 ตัว ต่างกันเฉพาะตัวกลางเท่านั้น และแม้เครื่องหมายการค้าของโจทก์เป็นตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมดส่วนของจำเลยเป็นตัวพิมพ์ใหญ่เฉพาะตัวแรก อีก 4 ตัว เป็นตัวพิมพ์เล็ก แต่เมื่ออ่านออกเสียงแล้วมีสำเนียงใกล้เคียงกัน ทั้งที่ภาชนะบรรจุสินค้าของจำเลยใช้ภาษาไทย คำว่า "วิลตอล" ย่อมทำให้ประชาชนผู้ใช้ที่ไม่คุ้นเคยต่อภาษาต่างประเทศ ย่อมอาจจะฟังหรือเรียกขานเป็นสำเนียงเดียวกันได้ เครื่องหมายการค้าของจำเลยจึงมีลักษณะเป็นการเลียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์ ทำให้ประชาชนหลงผิดว่าเป็นสินค้าของโจทก์ได้เป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ฎ.3030/2533 เครื่องหมายการค้าของโจทก์เป็นอักษรโรมันคำว่า "LUCKY" อ่านว่า "ลักกี้"แปลงว่าโชคดี ใช้กับสินค้าที่นอนสปริงในจำพวกสินค้าประเภท 51 ส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นอักษรโรมันคำว่า "LUXKY" อ่านว่า "ลักกี้" แปลความหมายไม่ได้ใช้กับสินค้าที่นอนทุกชนิด ในจำพวกสินค้าประเภท 41 เครื่องหมายการค้าของโจทก์และเครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นอักษรโรมัน และจำนวนตัวอักษรเท่ากัน ตัวอักษรต่างกันเฉพาะตัวที่ 3 เท่านั้นแต่คงอ่านออกเสียงเหมือนกัน แม้สินค้าของโจทก์และจำเลยจะจดทะเบียนไว้ต่างจำพวกกัน แต่ก็จดทะเบียนสินค้าในประเภทเดียวกัน คือ ที่นอนทั้งจำเลยก็ผลิตสินค้าประเภทที่นอนออกจำหน่ายเช่นเดียวกับโจทก์สาธารณชนย่อมหลงผิดว่า สินค้าของจำเลยคือสินค้าของโจทก์ดังนี้โจทก์มีสิทธิขอให้ศาลบังคับจำเลยงดใช้เครื่องหมายการค้า "คำว่า"LUXKY" และขอเพิกถอนทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวของจำเลยได้ ตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยว่า เครื่องหมายการค้าของโจทก์และจำเลยไม่เหมือนหรือคล้ายกัน เช่น ฎ.2405/2524 คำว่า SONY ของโจทก์และคำว่า SONIOของจำเลย แม้จะขึ้นต้นตัวอักษรโรมัน SON สามตัวเหมือนกันแต่รูปลักษณะตัวหนังสือและวิธีการเขียนผิดกัน โจทก์เขียนด้วยตัวหนังสือธรรมดาไม่มีลวดลาย ส่วนจำเลยเขียนตัวหนังสือเส้นหนาทึบและมีลวดลายจากด้านล่างลากโค้งเป็นรูปบนขึ้นไปด้านบนเห็นได้ว่าเพียงแต่สำเนียงเท่านั้นที่ใกล้เคียงกัน ลักษณะตัวหนังสือและวิธีการเขียนแตกต่างกันเห็นได้ชัดแจ้ง ดังนี้ เครื่องหมายการค้าของจำเลยจึงต่างกับของโจทก์ไม่อาจทำให้สาธารณชนหลงผิดได้ ฎ.3091/2530 เครื่องหมายการค้าของจำเลยนอกจากจะมีอักษรโรมันคำว่า LAWMAN ซึ่งเป็นเครื่องหมายการค้าที่จำเลยมีสิทธิใช้ตามกฎหมายแล้ว ยังมีอักษรโรมันว่า ANGEL ขนาดโตเท่ากับคำว่า LAWMAN และมีรูปประดิษฐ์ดอกไม้กับหมวกอยู่ระหว่างอักษรโรมันสองคำดังกล่าวทั้งหมดอยู่ภายในวงกลม ส่วนเครื่องหมายการค้าของโจทก์มีอักษรโรมันว่า LIGHTMAN กับคนสวมหมวก เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว จะเห็นได้ว่าแตกต่างกันได้ชัดเจน บุคคลธรรมดาที่ไม่สามารถอ่านอักษรโรมันได้ก็สามารถเห็นความแตกต่างกันได้เครื่องหมายการค้าของจำเลย จึงไม่เหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ ฎ.629/2533 เครื่องหมายการค้าของโจทก์แบบหนึ่งเป็นตัวอักษรโรมันอ่านว่าแสตนเล่ย์ อีกแบบหนึ่ง เป็นตัวอักษรโรมันอยู่บนตัวอักษรไทยอยู่ด้านล่างทั้งตัวอักษรโรมันและตัวอักษรไทย อ่านว่าสแตนเล่ย์ทั้งสองแบบอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมผืนผ้ารูปคล้ายใบมีดโกนตัวอักษรสีโปร่ง แต่กรอบสีทึบ ส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นอักษรโรมันอ่านว่า แสตนอัพ อยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมรูปร่างคล้ายไม้นวดแป้งตัวอักษรสีทึบส่วนกรอบสี่เหลี่ยมสีโปร่ง เครื่องหมายการค้าของโจทก์นั้นตัวอักษรอยู่ติดกันทั้งหมด ส่วนตัวอักษรเครื่องหมายการค้าของจำเลยแยกกันเป็นสองส่วน คือ คำว่า แสตนกับคำว่า อัพ อยู่ห่างกัน ดังนี้ เครื่องหมายการค้าของโจทก์และจำเลยมีลักษณะแตกต่างกันทั้งตัวอักษร สีและกรอบ ไม่เหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ จนถึงนับได้ว่า เป็นการลวงสาธารณชนให้หลงผิดได้ ฎ.3741/2534 เครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นรูปพ่อครัวถือจานอาหารมืออีกข้างหนึ่งชูนิ้วหัวแม้มืออยู่ในวงกลมลวดลายประดิษฐ์มีอักษรไทย คำว่า "มิสเตอร์กุ๊ก" และอักษรโรมันคำว่า"MR.COOK"อยู่ด้านบนและรูปแบบคล้ายริบบิ้นอยู่ด้านล่างส่วนของโจทก์เป็นอักษรไทยคำว่า "กุ๊ก" และอักษรโรมันคำว่า"COOK" กับเป็นรูปการ์ตูนคล้ายขวดบรรจุน้ำมันพืช มีอักษรไทยคำว่า"กุ๊ก" และอักษรโรมันคำว่า "COOK" อยู่บนลำตัวของรูปดังกล่าวแม้ของจำเลยจะมีคำว่า "กุ๊ก" และคำว่า "COOK" เป็นสาระสำคัญส่วนหนึ่งในเครื่องหมายการค้า ซึ่งเป็นคำเดียวกันกับคำในเครื่องหมายการค้าของโจทก์ แต่คำดังกล่าวเป็นคำสามัญทั่ว ๆ ไป มิใช่คำประดิษฐ์ซึ่งโจทก์ไม่มีสิทธิหวงกัน ไม่ให้ผู้อื่นใช้คำดังกล่าว และเครื่องหมายการค้าของทั้งสองฝ่ายก็มีเสียงเรียกขานแตกต่างกันโดยของโจทก์ เรียกว่า กุ๊ก ส่วนของจำเลยเรียกว่า มิสเตอร์กุ๊กสินค้าที่โจทก์ผลิตออกจำหน่ายในท้องตลาด ภายใต้เครื่องหมายการค้าของโจทก์มีเพียงชนิดเดียว คือ น้ำมันพืชเท่านั้น ส่วนสินค้าของจำเลยเป็นน้ำปลา น้ำมันหมู น้ำส้มสายชูและไส้กรอก ไม่มีน้ำมันพืชแสดงว่า จำเลยมิได้มีเจตนาที่จะทำให้สาธารณชนหลงผิด ดังนี้เครื่องหมายการค้าของโจทก์และจำเลยมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจนถือไม่ได้ว่า เครื่องหมายการค้าของจำเลยเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ จนถึงนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชน ข้อสังเกต ถ้าผลของการพิจารณา ปรากฏว่า เครื่องหมายการค้าของจำเลยมิได้เหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ จนนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนแล้ว ศาลก็พิพากษายกฟ้องได้เลย โดยไม่ต้องพิจารณาว่าใครมีสิทธิดีกว่ากันอีก (ฎ.911/2504) ประการที่สอง โจทก์มีสิทธิดีกว่าจำเลยหรือไม่ ในการที่จะพิจารณาว่าโจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้าดีกว่าจำเลยหรือไม่นั้นจะต้องพิจารณาในเวลาที่จำเลยขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าว่าโจทก์หรือจำเลยมีสิทธิดีกว่ากัน พฤติการณ์ที่แสดงว่าโจทก์มีสิทธิดีกว่า เช่น โจทก์ได้จดทะเบียนและใช้เครื่องหมายการค้าที่พิพาทมาก่อน (ฎ.2018/2500,ฎ.2844/2516)หรือว่าโจทก์ได้ใช้มาก่อนจำเลยขอจดทะเบียนแต่ยังมิได้จดทะเบียนส่วนจำเลยนั้นมิได้มีการใช้มาก่อน (ฎ.1926/2523) หรือ โจทก์ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้ในต่างประเทศหลายประเทศและได้ส่งสินค้ามาจำหน่ายในประเทศไทยแล้ว (ฎ.1579/2508,ฎ.3278/2527,ฎ.3142/2532,ฎ.137/2534) หรือ จำเลยได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าในลักษณะที่คล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ หรือดัดแปลงให้ผิดเพี้ยนไปบ้าง โดยเจตนาเพื่อให้ผู้ซื้อหลงเข้าใจว่า สินค้าของจำเลยเป็นสินค้าของโจทก์ (ฎ.1818/2532) หรือ เพื่อแสวงหาประโยชน์แอบอิงชื่อเสียงเครื่องหมายการค้าของโจทก์(ฎ.733/2507) หรือจำเลยมีเจตนาที่จะเลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์ (ฎ.1360/2516,ฎ.1988/2518,ฎ.3692/2534) ส่วนในการนำสืบในประเด็นที่ว่า โจทก์มีสิทธิดีกว่าจำเลยหรือไม่นี้ โจทก์เป็นฝ่ายกล่าวอ้าง โจทก์จึงมีภาระพิสูจน์ (ฎ.4540/2533) เอื้อนขุนแก้วคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้พิพากษาว่าโจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้ารูปรอยอักษรประดิษฐ์ "DUNLOPILLO" ตามคำขอเลขที่ 145954ทะเบียนเลขที่ 97518 และตามคำขอเลขที่ 145955 ทะเบียนเลขที่ 99256ดีกว่าของจำเลย ให้จำเลยเพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเลขที่ 137756 หากจำเลยไม่ปฏิบัติตามคำพิพากษา ให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย และห้ามจำเลยใช้เครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 137756 กับสินค้าของจำเลยทุกชนิดให้จำเลยทำลายเครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 137756 ซึ่งปรากฏบนสินค้าของจำเลยให้หมดสิ้น กับให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายเป็นรายเดือนเดือนละ 10,000บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยจะเลิกใช้เครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 137756จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า จำเลยไม่ได้เลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์ เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยไม่เหมือนหรือคล้ายกัน จำเลยมีสิทธิในเครื่องหมายการค้าดังกล่าวดีกว่าโจทก์เครื่องหมายการค้าของโจทก์เป็นการเลียนแบบของจำเลย ขอให้ยกฟ้องและพิพากษาว่าจำเลยมีสิทธิในเครื่องหมายการค้าของจำเลยดีกว่าโจทก์ให้เพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำขอที่ 145954ของโจทก์ หากโจทก์ไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์มีสิทธิใช้เครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 145954 และคำขอเลขที่ 145955 ดีกว่าจำเลยขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้น วินิจฉัยว่า คดีฟังไม่ได้ว่าเครื่องหมายการค้าของจำเลยเลียนแบบหรือมีลักษณะคล้ายหรือเหมือนกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ โจทก์ใช้เครื่องหมายการค้ามาก่อนจำเลย โจทก์มิได้ลอกเลียนแบบเครื่องหมายการค้าของจำเลย พิพากษายกฟ้องโจทก์ และยกฟ้องแย้งจำเลยโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่า โจทก์เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่า "DUNLOPILLO" โดยบริษัทดันล๊อปรับเบอร์ (สเตร๊ตเซ็ตเติ้ลเมนต์) จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของโจทก์ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวไว้สำหรับสินค้าจำนวนที่ 41 ตั้งแต่ พ.ศ. 2477 ตามคำขอจดทะเบียนที่ 6555 ทะเบียนเลขที่ 3385 ตามทะเบียนแบบเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.7 และบริษัทดันล๊อปลิมิเต็ดซึ่งเป็นบริษัทในเครือของโจทก์อีกบริษัทหนึ่งจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวสำหรับสินค้าจำพวกที่ 50 เมื่อ พ.ศ. 2517 ตามคำขอจดทะเบียนที่ 83922ทะเบียนเลขที่ 52748 ตามทะเบียนแบบเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.8โจทก์ได้รับโอนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวมาเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม2526 ตามรายการจดทะเบียนเปลี่ยนแปลงท้ายทะเบียนแบบเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.7 และ จ.8 โจทก์ได้คิดประดิษฐ์เครื่องหมายการค้าดังกล่าวเป็นรูปรอยอักษรประดิษฐ์ด้านบนเว้าลงมาตรงกลางและจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวสำหรับสินค้าจำพวกที่ 41และจำพวกที่ 50 เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2528 ตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.10 และ จ.11 นอกจากนั้นแล้วโจทก์ยังได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเป็นรูปประดิษฐ์อักษรโรมันคำว่า "D" ในวงกลมลูกศรสำหรับสินค้าจำพวกที่ 50 ตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.12 อีกด้วย เมื่อวันที่ 5 มีนาคม2527 จำเลยได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่า"DELIGHTPILLO" สำหรับสินค้าจำพวกที่ 41 ตามคำขอจดทะเบียนที่ 137756 ทะเบียนเลขที่ 90603 ตามทะเบียนแบบเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.13 โดยอักษรโรมันคำว่า "DELIGHTPILLO" มีลักษณะโค้งเว้าเช่นเดียวกันกับอักษรโรมันคำว่า "DUNLOPILLO" ซึ่งเป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ นอกจากนี้จำเลยยังได้ใช้เครื่องหมายการค้าเป็นรูปประดิษฐ์อักษรโรมันคำว่า "D.R." ในวงกลมสำหรับสินค้าจำพวกที่ 41 ตามเอกสารหมาย จ.15 อีกด้วยโจทก์ฎีกาในประการแรกสรุปได้ความว่า เครื่องหมายการค้าของโจทก์เป็นตัวอักษรภาษาโรมันคำว่า "DUNLOPILLO" (ดันล๊อปพิลโล)ในรูปลักษณะตัวอักษรประดิษฐ์ด้านบนเว้าลงมาตอนกลางมีสี่พยางค์อักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์ประกอบด้วยอักษรโรมันตัว D, L, P, L(ดี, แอล, พี, แอล) ซึ่งโจทก์ได้คิดประดิษฐ์เครื่องหมายการค้าดังกล่าว โดยนำชื่อบริษัทของโจทก์ส่วนแรกมารวมกับคำอักษรโรมันคำว่า "PILLO" (พิลโล) ซึ่งเป็นคำที่โจทก์ประดิษฐ์ขึ้นมาโดยเฉพาะส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นตัวอักษรภาษาโรมันคำว่า"DELIGHTPILLO" (ดีไลท์พิลโล) ในรูปลักษณะตัวประดิษฐ์ด้านบนเว้าลงมาตอนกลางและมีสี่พยางค์โดยอักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์ประกอบด้วยอักษรโรมันตัว D, L, P, L (ดี, แอล, พี, แอล) มีลักษณะเช่นเดียวกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ทั้งในส่วนลีลาการเขียนเป็นรูปลักษณะอักษรประดิษฐ์ ด้านบนเว้าลงมาตอนกลางจำนวนพยางค์เท่ากันและตัวอักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์เป็นอักษรตัวเดียวกัน อ่านออกเสียงคล้ายกันมาก ซึ่งจำเลยมิได้นำสืบถึงที่มาของเครื่องหมายการค้าของจำเลยว่า มีความเป็นมาอย่างไรนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า การพิจารณาว่าเครื่องหมายการค้าใดเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าอื่นจนนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนหรือไม่นั้นจะต้องพิจารณาส่วนประกอบของเครื่องหมายการค้าทั้งหมดรวมกันสำหรับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.10 และ จ.11เมื่อพิจารณาเปรียบเทียบกับเครื่องหมายการค้าของจำเลยตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.13 แล้ว ปรากฏว่า แม้เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยดังกล่าวเป็นอักษรโรมันด้วยกันมีลักษณะลีลาการเขียนคล้ายกัน โดยด้านบนเว้าลงมาตอนกลาง แต่เครื่องหมายการค้าของโจทก์ประกอบด้วยอักษรโรมัน 10 ตัว ในขณะที่เครื่องหมายการค้าของจำเลยประกอบด้วยอักษรโรมัน 12 ตัว อยู่ในกรอบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าแต่ตรงเหลี่ยมประดิษฐ์ให้เป็นรูปมนเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยแม้ต่างออกเสียงเป็นสี่พยางค์โดยออกเสียงพยางค์ท้ายตรงกันว่า "พิลโล" ก็ตาม แต่เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยสองพยางค์แรกอ่านออกเสียงต่างกันโดยเครื่องหมายการค้าของโจทก์สองพยางค์แรกอ่านออกเสียงว่า"ดันล๊อป" ส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยอ่านออกเสียงว่า "ดีไลท์"ซึ่งเมื่ออ่านเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยทั้งสี่พยางค์รวมกันแล้วปรากฏว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยอ่านออกเสียงต่างกันมากอย่างเห็นได้ชัด ลำพังแต่อักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์ประกอบด้วยอักษรตัวเดียวกัน ไม่อาจทำให้หลงผิดแต่อย่างใด ส่วนที่โจทก์ฎีกาในประการต่อไปว่า จำเลยลอกเลียนเครื่องหมายของโจทก์ซึ่งเป็นรูปรอยประดิษฐ์อักษรโรมันคำว่า"D" (ดี) ในวงกลมลูกศรเป็นคำว่า "D.R."(ดี.อาร์.) ในวงกลมใช้สำหรับสินค้าจำพวกที่ 41 ซึ่งเป็นสินค้าจำพวกเดียวกับสินค้าของโจทก์ ศาลฎีกาได้พิเคราะห์เครื่องหมายการค้าของโจทก์ตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.14 เปรียบเทียบกับเครื่องหมายการค้าของจำเลยเอกสารหมาย จ.15 แล้ว ปรากฏว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์ดังกล่าวเป็นอักษรโรมันตัวเดียว อยู่ในวงกลมซึ่งมีลูกศรชี้ไปทางขวามือ ส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นอักษรโรมัน 2 ตัวอยู่ในวงกลมหลังอักษรแต่ละตัวมีเครื่องหมายจุด (.) รูปรอยประดิษฐ์อักษรตัวดีก็มีลักษณะลีลาการเขียนที่แตกต่างกันอย่างชัดแจ้ง ตามที่วินิจฉัยมาแล้วคดีฟังได้ว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์กับเครื่องหมายการค้าของจำเลย ไม่เหมือนหรือคล้ายกันอันจะทำให้สาธารณชนเข้าใจได้ว่าสินค้าของจำเลยเป็นสินค้าของโจทก์คำพิพากษาฎีกาที่โจทก์อ้างมานั้น ข้อเท็จจริงไม่ตรงกับคดีนี้โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องขอให้เพิกถอนคำขอจดทะเบียนของจำเลยและห้ามจำเลยใช้เครื่องหมายการค้าของจำเลย ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1334/2536บริษัท ดัน ล๊อปโฮลดิ้งส์ พีแอลซีโจทก์นาย สุรินทร์ เจริญ เพียร เลิศจำเลย พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2474 ม. 41 (1)การพิจารณาว่าเครื่องหมายการค้าใดเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าอื่น จนนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนหรือไม่นั้นจะต้องพิจารณาส่วนประกอบของเครื่องหมายการค้าทั้งหมดรวมกัน แม้เครื่องหมายการค้าคำว่า "DUNLOPILLO" ของโจทก์และเครื่องหมายการค้าคำว่า "DELIGHTPILLO"ของจำเลยเป็นอักษรโรมันด้วยกัน มีลักษณะลีลาการเขียนคล้ายกัน แต่เครื่องหมายการค้าของโจทก์ประกอบด้วยอักษรโรมัน 10 ตัว ในขณะที่เครื่องหมายการค้าของจำเลย ประกอบด้วยอักษรโรมัน 12 ตัว อยู่ในกรอบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าแต่ตรงเหลี่ยมประดิษฐ์ให้เป็นรูปมน เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลย แม้ต่างออกเสียงเป็นสี่พยางค์ โดยออกเสียงพยางค์ท้ายตรงกันว่า "พิลโล" ก็ตาม แต่เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยสองพยางค์แรกอ่านออกเสียงต่างกัน โดยเครื่องหมายการค้าของโจทก์สองพยางค์แรกอ่านออกเสียงว่า "ดันล๊อป" ส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยอ่านออกเสียงว่า "ดีไลท์" ซึ่งเมื่ออ่านเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยทั้งสี่พยางค์รวมกันแล้วปรากฏว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยอ่านออกเสียงต่างกันมากอย่างเห็นได้ชัด ลำพังแต่อักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์ ประกอบด้วยอักษรตัวเดียวกันไม่อาจทำให้หลงผิดแต่อย่างใด เครื่องหมายการค้าคำว่า "D" ของโจทก์ เป็นอักษรโรมันตัวเดียวอยู่ในวงกลมซึ่งมีลูกศรชี้ไปทางขวามือ ส่วนเครื่องหมายการค้าคำว่า "D.R." ของจำเลยเป็นอักษรโรมัน 2 ตัว อยู่ในวงกลม หลังอักษรแต่ละตัวมีเครื่องหมายจุด (.) รูปรอยประดิษฐ์อักษรตัวดีมีลักษณะลีลาการเขียนที่แตกต่างกันอย่างชัดแจ้ง เครื่องหมายการค้าของโจทก์กับเครื่องหมายการค้าของจำเลยไม่เหมือนหรือคล้ายกันอันจะทำให้สาธารณชนเข้าใจได้ว่า สินค้าของจำเลยเป็นสินค้าของโจทก์โจทก์ฟ้องขอให้พิพากษาว่าโจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้ารูปรอยอักษรประดิษฐ์ "DUNLOPILLO" ตามคำขอเลขที่ 145954ทะเบียนเลขที่ 97518 และตามคำขอเลขที่ 145955 ทะเบียนเลขที่ 99256ดีกว่าของจำเลย ให้จำเลยเพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเลขที่ 137756 หากจำเลยไม่ปฏิบัติตามคำพิพากษา ให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย และห้ามจำเลยใช้เครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 137756 กับสินค้าของจำเลยทุกชนิดให้จำเลยทำลายเครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 137756 ซึ่งปรากฏบนสินค้าของจำเลยให้หมดสิ้น กับให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายเป็นรายเดือนเดือนละ 10,000บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยจะเลิกใช้เครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 137756จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า จำเลยไม่ได้เลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์ เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยไม่เหมือนหรือคล้ายกัน จำเลยมีสิทธิในเครื่องหมายการค้าดังกล่าวดีกว่าโจทก์เครื่องหมายการค้าของโจทก์เป็นการเลียนแบบของจำเลย ขอให้ยกฟ้องและพิพากษาว่าจำเลยมีสิทธิในเครื่องหมายการค้าของจำเลยดีกว่าโจทก์ให้เพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำขอที่ 145954ของโจทก์ หากโจทก์ไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์มีสิทธิใช้เครื่องหมายการค้าตามคำขอเลขที่ 145954 และคำขอเลขที่ 145955 ดีกว่าจำเลยขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้น วินิจฉัยว่า คดีฟังไม่ได้ว่าเครื่องหมายการค้าของจำเลยเลียนแบบหรือมีลักษณะคล้ายหรือเหมือนกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ โจทก์ใช้เครื่องหมายการค้ามาก่อนจำเลย โจทก์มิได้ลอกเลียนแบบเครื่องหมายการค้าของจำเลย พิพากษายกฟ้องโจทก์ และยกฟ้องแย้งจำเลยโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่า โจทก์เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่า "DUNLOPILLO" โดยบริษัทดันล๊อปรับเบอร์ (สเตร๊ตเซ็ตเติ้ลเมนต์) จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของโจทก์ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวไว้สำหรับสินค้าจำนวนที่ 41 ตั้งแต่ พ.ศ. 2477 ตามคำขอจดทะเบียนที่ 6555 ทะเบียนเลขที่ 3385 ตามทะเบียนแบบเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.7 และบริษัทดันล๊อปลิมิเต็ดซึ่งเป็นบริษัทในเครือของโจทก์อีกบริษัทหนึ่งจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวสำหรับสินค้าจำพวกที่ 50 เมื่อ พ.ศ. 2517 ตามคำขอจดทะเบียนที่ 83922ทะเบียนเลขที่ 52748 ตามทะเบียนแบบเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.8โจทก์ได้รับโอนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวมาเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม2526 ตามรายการจดทะเบียนเปลี่ยนแปลงท้ายทะเบียนแบบเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.7 และ จ.8 โจทก์ได้คิดประดิษฐ์เครื่องหมายการค้าดังกล่าวเป็นรูปรอยอักษรประดิษฐ์ด้านบนเว้าลงมาตรงกลางและจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวสำหรับสินค้าจำพวกที่ 41และจำพวกที่ 50 เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2528 ตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.10 และ จ.11 นอกจากนั้นแล้วโจทก์ยังได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเป็นรูปประดิษฐ์อักษรโรมันคำว่า "D" ในวงกลมลูกศรสำหรับสินค้าจำพวกที่ 50 ตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.12 อีกด้วย เมื่อวันที่ 5 มีนาคม2527 จำเลยได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่า"DELIGHTPILLO" สำหรับสินค้าจำพวกที่ 41 ตามคำขอจดทะเบียนที่ 137756 ทะเบียนเลขที่ 90603 ตามทะเบียนแบบเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.13 โดยอักษรโรมันคำว่า "DELIGHTPILLO" มีลักษณะโค้งเว้าเช่นเดียวกันกับอักษรโรมันคำว่า "DUNLOPILLO" ซึ่งเป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ นอกจากนี้จำเลยยังได้ใช้เครื่องหมายการค้าเป็นรูปประดิษฐ์อักษรโรมันคำว่า "D.R." ในวงกลมสำหรับสินค้าจำพวกที่ 41 ตามเอกสารหมาย จ.15 อีกด้วยโจทก์ฎีกาในประการแรกสรุปได้ความว่า เครื่องหมายการค้าของโจทก์เป็นตัวอักษรภาษาโรมันคำว่า "DUNLOPILLO" (ดันล๊อปพิลโล)ในรูปลักษณะตัวอักษรประดิษฐ์ด้านบนเว้าลงมาตอนกลางมีสี่พยางค์อักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์ประกอบด้วยอักษรโรมันตัว D, L, P, L(ดี, แอล, พี, แอล) ซึ่งโจทก์ได้คิดประดิษฐ์เครื่องหมายการค้าดังกล่าว โดยนำชื่อบริษัทของโจทก์ส่วนแรกมารวมกับคำอักษรโรมันคำว่า "PILLO" (พิลโล) ซึ่งเป็นคำที่โจทก์ประดิษฐ์ขึ้นมาโดยเฉพาะส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นตัวอักษรภาษาโรมันคำว่า"DELIGHTPILLO" (ดีไลท์พิลโล) ในรูปลักษณะตัวประดิษฐ์ด้านบนเว้าลงมาตอนกลางและมีสี่พยางค์โดยอักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์ประกอบด้วยอักษรโรมันตัว D, L, P, L (ดี, แอล, พี, แอล) มีลักษณะเช่นเดียวกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ทั้งในส่วนลีลาการเขียนเป็นรูปลักษณะอักษรประดิษฐ์ ด้านบนเว้าลงมาตอนกลางจำนวนพยางค์เท่ากันและตัวอักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์เป็นอักษรตัวเดียวกัน อ่านออกเสียงคล้ายกันมาก ซึ่งจำเลยมิได้นำสืบถึงที่มาของเครื่องหมายการค้าของจำเลยว่า มีความเป็นมาอย่างไรนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า การพิจารณาว่าเครื่องหมายการค้าใดเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าอื่นจนนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนหรือไม่นั้นจะต้องพิจารณาส่วนประกอบของเครื่องหมายการค้าทั้งหมดรวมกันสำหรับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.10 และ จ.11เมื่อพิจารณาเปรียบเทียบกับเครื่องหมายการค้าของจำเลยตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.13 แล้ว ปรากฏว่า แม้เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยดังกล่าวเป็นอักษรโรมันด้วยกันมีลักษณะลีลาการเขียนคล้ายกัน โดยด้านบนเว้าลงมาตอนกลาง แต่เครื่องหมายการค้าของโจทก์ประกอบด้วยอักษรโรมัน 10 ตัว ในขณะที่เครื่องหมายการค้าของจำเลยประกอบด้วยอักษรโรมัน 12 ตัว อยู่ในกรอบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าแต่ตรงเหลี่ยมประดิษฐ์ให้เป็นรูปมนเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยแม้ต่างออกเสียงเป็นสี่พยางค์โดยออกเสียงพยางค์ท้ายตรงกันว่า "พิลโล" ก็ตาม แต่เครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยสองพยางค์แรกอ่านออกเสียงต่างกันโดยเครื่องหมายการค้าของโจทก์สองพยางค์แรกอ่านออกเสียงว่า"ดันล๊อป" ส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยอ่านออกเสียงว่า "ดีไลท์"ซึ่งเมื่ออ่านเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยทั้งสี่พยางค์รวมกันแล้วปรากฏว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์และของจำเลยอ่านออกเสียงต่างกันมากอย่างเห็นได้ชัด ลำพังแต่อักษรตัวแรกในแต่ละพยางค์ประกอบด้วยอักษรตัวเดียวกัน ไม่อาจทำให้หลงผิดแต่อย่างใด ส่วนที่โจทก์ฎีกาในประการต่อไปว่า จำเลยลอกเลียนเครื่องหมายของโจทก์ซึ่งเป็นรูปรอยประดิษฐ์อักษรโรมันคำว่า"D" (ดี) ในวงกลมลูกศรเป็นคำว่า "D.R."(ดี.อาร์.) ในวงกลมใช้สำหรับสินค้าจำพวกที่ 41 ซึ่งเป็นสินค้าจำพวกเดียวกับสินค้าของโจทก์ ศาลฎีกาได้พิเคราะห์เครื่องหมายการค้าของโจทก์ตามทะเบียนเครื่องหมายการค้าเอกสารหมาย จ.14 เปรียบเทียบกับเครื่องหมายการค้าของจำเลยเอกสารหมาย จ.15 แล้ว ปรากฏว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์ดังกล่าวเป็นอักษรโรมันตัวเดียว อยู่ในวงกลมซึ่งมีลูกศรชี้ไปทางขวามือ ส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นอักษรโรมัน 2 ตัวอยู่ในวงกลมหลังอักษรแต่ละตัวมีเครื่องหมายจุด (.) รูปรอยประดิษฐ์อักษรตัวดีก็มีลักษณะลีลาการเขียนที่แตกต่างกันอย่างชัดแจ้ง ตามที่วินิจฉัยมาแล้วคดีฟังได้ว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์กับเครื่องหมายการค้าของจำเลย ไม่เหมือนหรือคล้ายกันอันจะทำให้สาธารณชนเข้าใจได้ว่าสินค้าของจำเลยเป็นสินค้าของโจทก์คำพิพากษาฎีกาที่โจทก์อ้างมานั้น ข้อเท็จจริงไม่ตรงกับคดีนี้โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องขอให้เพิกถอนคำขอจดทะเบียนของจำเลยและห้ามจำเลยใช้เครื่องหมายการค้าของจำเลย ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ประยูร มูลศาสตร์-พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ-สังเวียน รัตนมุง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการขอให้ศาลสั่งเพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเพราะผู้ร้องมีสิทธิดีกว่า ได้มีการบัญญัติไว้ในทั้งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2474 และพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้าพ.ศ. 2534 โดย พระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2474 มาตรา 41 บัญญัติว่า"ทะเบียนเครื่องหมายการค้านั้น ศาลอาจมีคำสั่งให้เพิกถอนได้เมื่อผู้มีส่วนได้เสียได้ยื่นคำร้องและแสดงว่า (1) ผู้ร้องมีสิทธิในเครื่องหมายการค้านั้น ดีกว่าผู้ที่ได้จดทะเบียนเป็นเจ้าของหรือ (2)............. (3)............... ถ้าผู้ร้องแสดงได้เพียงว่า ตนมีสิทธิดีกว่าเฉพาะสินค้าบางอย่างในจำพวกที่ได้จดทะเบียนไว้ ก็ให้ศาลมีคำสั่งจำกัดสิทธิแห่งการจดทะเบียนให้อยู่เฉพาะสินค้า ซึ่งผู้ร้องไม่ได้แสดงว่าตนมีสิทธิดีกว่า" พระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 มาตรา 67 บัญญัติว่า"ภายในห้าปีนับแต่วันที่นายทะเบียนมีคำสั่งให้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าใด ตามมาตรา 40 ผู้มีส่วนได้เสียอาจร้องขอต่อศาลให้สั่งเพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้านั้นได้ หากแสดงได้ว่าตนมีสิทธิในเครื่องหมายการค้านั้นดีกว่า ผู้ซึ่งได้จดทะเบียนเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้านั้น ถ้าผู้ร้องแสดงได้แต่เพียงว่า ตนมีสิทธิดีกว่าเฉพาะสินค้าบางอย่าง ในจำพวกของสินค้าที่ได้จดทะเบียนไว้ ให้ศาลมีคำสั่งจำกัดสิทธิแห่งการจดทะเบียนให้อยู่เฉพาะสินค้าที่ผู้ร้องไม่ได้แสดงว่าตนมีสิทธิดีกว่า" ตามบทบัญญัติของพระราชบัญญัติทั้งสองฉบับข้างต้นมีหลักการต่าง ๆ เหมือนกัน แตกต่างกันเฉพาะเรื่องอายุความเท่านั้น โดยที่ในพระราชบัญญัติฉบับเดิมนั้น ไม่มีการกำหนดอายุความในการที่จะร้องขอศาลให้เพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า เพราะเหตุที่ตนมีสิทธิดีกว่าไว้ ซึ่งในขณะที่ใช้บังคับพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้าฉบับเดิมนั้น ศาลฎีกาได้วินิจฉัยว่าเมื่อกรณีนี้ไม่มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้โดยเฉพาะ จึงต้องนำบทบัญญัติว่าด้วยอายุความ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164(เดิม)มาใช้บังคับ คือมีอายุความ 10 ปี (ฎ.320/2518,ฎ.136/2527,ฎ3142/2532) แต่ตามพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้าฉบับใหม่นี้ได้กำหนดไว้ในมาตรา 67 ว่า "ภายในห้าปีนับแต่วันที่นายทะเบียนมีคำสั่งให้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าใดตามมาตรา 40 ผู้มีส่วนได้เสียอาจร้องขอต่อศาล..."นั้นคือ ในมาตรา 67 นี้ได้กำหนดอายุความในการร้องขอให้เพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้เหลือเพียง 5 ปี จึงไม่อาจนำแนวคำวินิจฉัยของศาลฎีกาเกี่ยวกับอายุความในเรื่องนี้ มาใช้บังคับแก่คดีซึ่งบังคับใช้ตามพระราชบัญญัติฉบับใหม่ได้ ในการร้องขอให้เพิกถอนการจดทะเบียนโดยเหตุที่โจทก์มีสิทธิดีกว่านั้น แม้ว่า มาตรา 67 จะบัญญัติไว้ว่า "...ผู้มีส่วนได้เสียอาจร้องขอต่อศาล..." แต่บทบัญญัตินี้ก็เป็นเพียงการบัญญัติในส่วนที่เป็นสารบัญญัติเท่านั้น ในการนำคดีขึ้นสู่ศาลต้องปฏิบัติตามกฎหมายในส่วนวิธีสบัญญัติ คือประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง กล่าวคือเมื่อเกิดกรณีโต้แย้งกันจึงต้องเสนอคดีเป็นคำฟ้อง มิใช่เป็นคำร้องขอ(ฎ.272/2504) และในการยื่นฟ้องนั้น โจทก์ไม่จำต้องบอกกล่าวก่อนฟ้องแต่อย่างใด (ฎ.2018/2500,ฎ.2586/2522) ส่วนฝ่ายจำเลยนั้นเมื่อยื่นคำให้การ ก็อาจจะฟ้องแย้งมาในคำให้การขอให้เพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์ได้ดุจกัน (ฎ.2642/2523) การพิจารณาในคดีขอให้เพิกถอนเครื่องหมายการค้าโดยเหตุที่โจทก์มีสิทธิดีกว่านั้น ประเด็นหลักในการพิจารณามีอยู่ 2 ประการคือ 1. เครื่องหมายการค้าของจำเลย เหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ จนอาจทำให้สาธารณชนสับสนหรือหลงผิดในความเป็นเจ้าของหรือแหล่งกำเนิดของสินค้าหรือไม่ 2. โจทก์มีสิทธิดีกว่าจำเลยหรือไม่ ประการแรก เรื่องความเหมือนหรือคล้ายของเครื่องหมายการค้า ในการพิจารณาความเหมือนหรือคล้ายของเครื่องหมายการค้าในการขอให้เพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า โดยเหตุที่โจทก์มีสิทธิดีกว่านั้น เหมือนกับการพิจารณาความเหมือนคล้ายของเครื่องหมายการค้ากรณีอื่น ๆ หลักที่นำมาใช้ในการพิจารณาว่าเครื่องหมายการค้าที่พิพาทเหมือนหรือคล้ายกันจนทำให้สาธารณชนสับสนหรือหลงผิด หรือไม่นั้น ในกรณีที่เครื่องหมายการค้านั้นเป็นเครื่องหมายคำจะดูว่า ตัวอักษรมีจำนวนกี่ตัวเหมือนคล้ายกันเท่าใด ลักษณะการวางตัวอักษรหรืออักษรประดิษฐ์ เหมือนคล้ายกันหรือไม่ เสียงเรียกขานเป็นอย่างไร ส่วนเครื่องหมายการค้าที่เป็นเครื่องหมายภาพ หรือเครื่องหมายคำและภาพประกอบด้วยกันจะดูว่าลักษณะเด่นของเครื่องหมายนั้นเหมือนหรือคล้ายกันหรือไม่สาระสำคัญของเครื่องหมายอยู่ที่จุดใด ตลอดจนชื่อเรียกขานของเครื่องหมายการค้าดังกล่าว ตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยว่า เครื่องหมายการค้าของโจทก์ และจำเลยเหมือนหรือคล้ายกัน เช่น ฎ.779/2506 เครื่องหมายการค้าของโจทก์ คำว่า "PHENERGAN"และเครื่องหมายการค้า คำว่า "PHENAGIN" ของจำเลย ใช้กับสินค้าจำพวกยารักษาโรคเหมือนกัน เมื่อพิจารณาการเรียงตัวอักษร ตลอดจนสำเนียงเรียกขานอันเป็นคำของภาษาต่างประเทศแล้ว ย่อมเห็นได้ว่าเครื่องหมายการค้าทั้งสองนี้มีลักษณะเหมือน หรือคล้ายกัน จนทำให้ประชาชนหลงผิด ฎ.1778/2514 โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้า คำว่า"DEQUADIN" ซึ่งใช้กับสินค้ายาอม แก้เจ็บคอ แก้หวัด และอาการคล้ายคลึงกัน มาประมาณ 10 ปี จำเลยมาขอจดทะเบียนคำว่า"DEORADIN" ใช้กับสินค้ายาอมแก้เจ็บคอ และหวัดเช่นเดียวกันเห็นได้ว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์จำเลยเป็นตัวอักษรโรมันทั้งหมด8 ตัวเท่ากัน พิมพ์ด้วยตัวพิมพ์ขนาดไล่เลี่ยกัน ตัวอักษรเหมือนกันถึง 6 ตัว คือ ตัวหน้า 2 ตัว ตัวท้าย 4 ตัว คงผิดกันแต่ตัวกลางสองตัว คนที่ไม่สันทัดจัดเจนในภาษาต่างประเทศแล้ว อาจหลงผิดคิดว่าเป็นเครื่องหมายการค้าเดียวกันได้ง่าย สำเนียงที่เรียกขานก็คล้ายคลึงกัน เพราะขึ้นต้นด้วยคำว่า "ดี" ลงท้ายด้วยสำเนียง"ดิน" เหมือนกัน ถือว่าเครื่องหมายการค้าทั้งสองนี้ มีลักษณะคล้ายคลึงกันจนถึงกับนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนได้ ฎ.1360/2516 โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้า คำว่า"GANTRISIN" และได้ขายยาที่มีเครื่องหมายนี้มากว่า 10 ปีแล้วจำเลยเพิ่งผลิตใช้เครื่องหมายการค้าคำว่า "KANDICIN" ออกจำหน่ายเครื่องหมายการค้าของโจทก์จำเลยเป็นอักษรโรมันมี 3 พยางค์เท่ากันลักษณะตัวอักษรและจำนวนตัวอักษรก็ไล่เลี่ยกัน สำเนียงเรียกขานเป็นภาษาไทยใกล้เคียงคล้ายกันมาก ผู้ที่ไม่คุ้นต่อภาษาต่างประเทศย่อมฟังและเรียกขานเป็นสำเนียงเดียวกัน และใช้กับสินค้าจำพวกยาปฏิชีวนะเหมือนกัน เม็ดยามีขนาดและสีอย่างเดียวกัน ตัวอักษรบนเม็ดยาก็คล้ายกัน ถือได้ว่าจำเลยเลียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์ทำให้ประชาชนหลงผิดในแหล่งกำเนิดของสินค้า เป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ฎ.2844/2516 โจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้า คำว่าTellme จำพวก 48 ทั้งจำพวก ได้แก่ เครื่องหอม เครื่องสำอางไว้ก่อน ต่อมาจำเลยจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำว่า TELLMEสำหรับสินค้าจำพวก 38 ทั้งจำพวก ได้แก่ เครื่องนุ่งห่มและแต่งกายเครื่องหมายการค้าของโจทก์และจำเลย เป็นคำประดิษฐ์ใช้ภาษาอังกฤษซึ่งเป็นอักษรโรมันคำเดียวกันต่างกันแต่เพียงว่าของโจทก์เป็นตัวเขียน ของจำเลยเป็นตัวพิมพ์ แม้ของโจทก์จะอยู่ในวงกลมรูปรีของจำเลยไม่มีเส้นกรอบ ก็หาใช่เป็นข้อแตกต่างที่เห็นเด่นชัดอย่างใดไม่ สำเนียงที่เรียกขานไม่ว่าจะเป็นตัวพิมพ์หรือตัวเขียนก็อ่านว่า "เทลมี" อย่างเดียวกัน ดังนี้ ถือว่า เครื่องหมายการค้าทั้งสองมีลักษณะเหมือน หรือคล้ายกัน อันอาจทำให้ประชาชนผิดหลง ฎ.2079/2518 เครื่องหมายการค้าของโจทก์พิมพ์ว่า "KAYABA"และ "KYB" ส่วนของจำเลยใช้คำว่า "KAYADA" และ "KYD"เครื่องหมายการค้าของจำเลย จึงแตกต่างกับโจทก์ เพียงอักษร "B"เท่านั้น นอกจากนั้นเหมือนกันทุกตัวอักษร สำเนียงการอ่านก็คล้ายกันลักษณะหีบห่อ (กล่อง) สีสรรตลอดจนการวางรูปตัวอักษรเหมือนหรือคล้ายกับของโจทก์ และใช้กับเครื่องกันสะเทือนเหมือนกัน นับได้ว่าอาจทำให้สาธารณชนหลงผิดว่าเป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ได้ ฎ.1478/2524 เครื่องหมายการค้าของโจทก์ใช้คำว่า "RICOPY"ออกสำเนียงว่า "ริโคปีย์" ส่วนของจำเลยใช้คำว่า "RECOPY"ออกสำเนียงว่า "รีโคปีย์" มีลักษณะสำคัญบ่งเฉพาะเป็นอักษรโรมันเมื่อออกสำเนียงชื่อก็คล้ายคลึงกัน แตกต่างกันเฉพาะตัว I และตัว Eเท่านั้น และใช้กับสินค้าจำพวกเดียวกัน เครื่องหมายการค้าของจำเลยจึงมีลักษณะเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ ฎ.786/2526 เครื่องหมายการค้า คำว่า "DYNAMO" ของโจทก์กับคำว่า "DYNAMIC" ของจำเลยนั้น เมื่อนำมาใช้กับสินค้าจำพวกเดียวกัน สำเนียงสองคำหน้าเหมือนกัน ตัวอักษรโรมัน 5 ตัวหน้าเหมือนกัน อักษรตัวสุดท้ายก็คล้ายกัน ดังนี้ย่อมเห็นได้ว่าเครื่องหมายการค้าทั้งสองเกือบเหมือนกันหรือคล้ายคลึงกัน อันอาจทำให้สาธารณชนเกิดความสับสนและหลงผิดได้ ฎ.2636/2539 เครื่องหมายการค้า คำว่า "VLXOL" ของโจทก์และเครื่องหมายการค้าคำว่า "Vitol" ของจำเลยมี 2 พยางค์เหมือนกันตัวอักษร 5 ตัวเท่ากัน และเหมือนกันถึง 4 ตัว ต่างกันเฉพาะตัวกลางเท่านั้น และแม้เครื่องหมายการค้าของโจทก์เป็นตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมดส่วนของจำเลยเป็นตัวพิมพ์ใหญ่เฉพาะตัวแรก อีก 4 ตัว เป็นตัวพิมพ์เล็ก แต่เมื่ออ่านออกเสียงแล้วมีสำเนียงใกล้เคียงกัน ทั้งที่ภาชนะบรรจุสินค้าของจำเลยใช้ภาษาไทย คำว่า "วิลตอล" ย่อมทำให้ประชาชนผู้ใช้ที่ไม่คุ้นเคยต่อภาษาต่างประเทศ ย่อมอาจจะฟังหรือเรียกขานเป็นสำเนียงเดียวกันได้ เครื่องหมายการค้าของจำเลยจึงมีลักษณะเป็นการเลียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์ ทำให้ประชาชนหลงผิดว่าเป็นสินค้าของโจทก์ได้เป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ฎ.3030/2533 เครื่องหมายการค้าของโจทก์เป็นอักษรโรมันคำว่า "LUCKY" อ่านว่า "ลักกี้"แปลงว่าโชคดี ใช้กับสินค้าที่นอนสปริงในจำพวกสินค้าประเภท 51 ส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นอักษรโรมันคำว่า "LUXKY" อ่านว่า "ลักกี้" แปลความหมายไม่ได้ใช้กับสินค้าที่นอนทุกชนิด ในจำพวกสินค้าประเภท 41 เครื่องหมายการค้าของโจทก์และเครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นอักษรโรมัน และจำนวนตัวอักษรเท่ากัน ตัวอักษรต่างกันเฉพาะตัวที่ 3 เท่านั้นแต่คงอ่านออกเสียงเหมือนกัน แม้สินค้าของโจทก์และจำเลยจะจดทะเบียนไว้ต่างจำพวกกัน แต่ก็จดทะเบียนสินค้าในประเภทเดียวกัน คือ ที่นอนทั้งจำเลยก็ผลิตสินค้าประเภทที่นอนออกจำหน่ายเช่นเดียวกับโจทก์สาธารณชนย่อมหลงผิดว่า สินค้าของจำเลยคือสินค้าของโจทก์ดังนี้โจทก์มีสิทธิขอให้ศาลบังคับจำเลยงดใช้เครื่องหมายการค้า "คำว่า"LUXKY" และขอเพิกถอนทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวของจำเลยได้ ตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยว่า เครื่องหมายการค้าของโจทก์และจำเลยไม่เหมือนหรือคล้ายกัน เช่น ฎ.2405/2524 คำว่า SONY ของโจทก์และคำว่า SONIOของจำเลย แม้จะขึ้นต้นตัวอักษรโรมัน SON สามตัวเหมือนกันแต่รูปลักษณะตัวหนังสือและวิธีการเขียนผิดกัน โจทก์เขียนด้วยตัวหนังสือธรรมดาไม่มีลวดลาย ส่วนจำเลยเขียนตัวหนังสือเส้นหนาทึบและมีลวดลายจากด้านล่างลากโค้งเป็นรูปบนขึ้นไปด้านบนเห็นได้ว่าเพียงแต่สำเนียงเท่านั้นที่ใกล้เคียงกัน ลักษณะตัวหนังสือและวิธีการเขียนแตกต่างกันเห็นได้ชัดแจ้ง ดังนี้ เครื่องหมายการค้าของจำเลยจึงต่างกับของโจทก์ไม่อาจทำให้สาธารณชนหลงผิดได้ ฎ.3091/2530 เครื่องหมายการค้าของจำเลยนอกจากจะมีอักษรโรมันคำว่า LAWMAN ซึ่งเป็นเครื่องหมายการค้าที่จำเลยมีสิทธิใช้ตามกฎหมายแล้ว ยังมีอักษรโรมันว่า ANGEL ขนาดโตเท่ากับคำว่า LAWMAN และมีรูปประดิษฐ์ดอกไม้กับหมวกอยู่ระหว่างอักษรโรมันสองคำดังกล่าวทั้งหมดอยู่ภายในวงกลม ส่วนเครื่องหมายการค้าของโจทก์มีอักษรโรมันว่า LIGHTMAN กับคนสวมหมวก เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว จะเห็นได้ว่าแตกต่างกันได้ชัดเจน บุคคลธรรมดาที่ไม่สามารถอ่านอักษรโรมันได้ก็สามารถเห็นความแตกต่างกันได้เครื่องหมายการค้าของจำเลย จึงไม่เหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ ฎ.629/2533 เครื่องหมายการค้าของโจทก์แบบหนึ่งเป็นตัวอักษรโรมันอ่านว่าแสตนเล่ย์ อีกแบบหนึ่ง เป็นตัวอักษรโรมันอยู่บนตัวอักษรไทยอยู่ด้านล่างทั้งตัวอักษรโรมันและตัวอักษรไทย อ่านว่าสแตนเล่ย์ทั้งสองแบบอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมผืนผ้ารูปคล้ายใบมีดโกนตัวอักษรสีโปร่ง แต่กรอบสีทึบ ส่วนเครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นอักษรโรมันอ่านว่า แสตนอัพ อยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมรูปร่างคล้ายไม้นวดแป้งตัวอักษรสีทึบส่วนกรอบสี่เหลี่ยมสีโปร่ง เครื่องหมายการค้าของโจทก์นั้นตัวอักษรอยู่ติดกันทั้งหมด ส่วนตัวอักษรเครื่องหมายการค้าของจำเลยแยกกันเป็นสองส่วน คือ คำว่า แสตนกับคำว่า อัพ อยู่ห่างกัน ดังนี้ เครื่องหมายการค้าของโจทก์และจำเลยมีลักษณะแตกต่างกันทั้งตัวอักษร สีและกรอบ ไม่เหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ จนถึงนับได้ว่า เป็นการลวงสาธารณชนให้หลงผิดได้ ฎ.3741/2534 เครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นรูปพ่อครัวถือจานอาหารมืออีกข้างหนึ่งชูนิ้วหัวแม้มืออยู่ในวงกลมลวดลายประดิษฐ์มีอักษรไทย คำว่า "มิสเตอร์กุ๊ก" และอักษรโรมันคำว่า"MR.COOK"อยู่ด้านบนและรูปแบบคล้ายริบบิ้นอยู่ด้านล่างส่วนของโจทก์เป็นอักษรไทยคำว่า "กุ๊ก" และอักษรโรมันคำว่า"COOK" กับเป็นรูปการ์ตูนคล้ายขวดบรรจุน้ำมันพืช มีอักษรไทยคำว่า"กุ๊ก" และอักษรโรมันคำว่า "COOK" อยู่บนลำตัวของรูปดังกล่าวแม้ของจำเลยจะมีคำว่า "กุ๊ก" และคำว่า "COOK" เป็นสาระสำคัญส่วนหนึ่งในเครื่องหมายการค้า ซึ่งเป็นคำเดียวกันกับคำในเครื่องหมายการค้าของโจทก์ แต่คำดังกล่าวเป็นคำสามัญทั่ว ๆ ไป มิใช่คำประดิษฐ์ซึ่งโจทก์ไม่มีสิทธิหวงกัน ไม่ให้ผู้อื่นใช้คำดังกล่าว และเครื่องหมายการค้าของทั้งสองฝ่ายก็มีเสียงเรียกขานแตกต่างกันโดยของโจทก์ เรียกว่า กุ๊ก ส่วนของจำเลยเรียกว่า มิสเตอร์กุ๊กสินค้าที่โจทก์ผลิตออกจำหน่ายในท้องตลาด ภายใต้เครื่องหมายการค้าของโจทก์มีเพียงชนิดเดียว คือ น้ำมันพืชเท่านั้น ส่วนสินค้าของจำเลยเป็นน้ำปลา น้ำมันหมู น้ำส้มสายชูและไส้กรอก ไม่มีน้ำมันพืชแสดงว่า จำเลยมิได้มีเจตนาที่จะทำให้สาธารณชนหลงผิด ดังนี้เครื่องหมายการค้าของโจทก์และจำเลยมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจนถือไม่ได้ว่า เครื่องหมายการค้าของจำเลยเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ จนถึงนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชน ข้อสังเกต ถ้าผลของการพิจารณา ปรากฏว่า เครื่องหมายการค้าของจำเลยมิได้เหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ จนนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนแล้ว ศาลก็พิพากษายกฟ้องได้เลย โดยไม่ต้องพิจารณาว่าใครมีสิทธิดีกว่ากันอีก (ฎ.911/2504) ประการที่สอง โจทก์มีสิทธิดีกว่าจำเลยหรือไม่ ในการที่จะพิจารณาว่าโจทก์มีสิทธิในเครื่องหมายการค้าดีกว่าจำเลยหรือไม่นั้นจะต้องพิจารณาในเวลาที่จำเลยขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าว่าโจทก์หรือจำเลยมีสิทธิดีกว่ากัน พฤติการณ์ที่แสดงว่าโจทก์มีสิทธิดีกว่า เช่น โจทก์ได้จดทะเบียนและใช้เครื่องหมายการค้าที่พิพาทมาก่อน (ฎ.2018/2500,ฎ.2844/2516)หรือว่าโจทก์ได้ใช้มาก่อนจำเลยขอจดทะเบียนแต่ยังมิได้จดทะเบียนส่วนจำเลยนั้นมิได้มีการใช้มาก่อน (ฎ.1926/2523) หรือ โจทก์ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้ในต่างประเทศหลายประเทศและได้ส่งสินค้ามาจำหน่ายในประเทศไทยแล้ว (ฎ.1579/2508,ฎ.3278/2527,ฎ.3142/2532,ฎ.137/2534) หรือ จำเลยได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าในลักษณะที่คล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ หรือดัดแปลงให้ผิดเพี้ยนไปบ้าง โดยเจตนาเพื่อให้ผู้ซื้อหลงเข้าใจว่า สินค้าของจำเลยเป็นสินค้าของโจทก์ (ฎ.1818/2532) หรือ เพื่อแสวงหาประโยชน์แอบอิงชื่อเสียงเครื่องหมายการค้าของโจทก์(ฎ.733/2507) หรือจำเลยมีเจตนาที่จะเลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์ (ฎ.1360/2516,ฎ.1988/2518,ฎ.3692/2534) ส่วนในการนำสืบในประเด็นที่ว่า โจทก์มีสิทธิดีกว่าจำเลยหรือไม่นี้ โจทก์เป็นฝ่ายกล่าวอ้าง โจทก์จึงมีภาระพิสูจน์ (ฎ.4540/2533) เอื้อนขุนแก้ว