คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1285/2510หลักกฎหมาย: จำเลยขับรถด้วยความเร็วสูง ขับผิดทางจราจร จนเป็นเหตุให้ชนรถคันอื่นที่เขาอยู่ในเส้นทางแล้ว เช่นนี้ ฟังได้ว่า เหตุทั้งนี้ย่อมเกิดขึ้นด้วยความประมาทเลินเล่อของจำเลย จำเลยจึงต้องรับผิดโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๒ ได้นำรถเข้าร่วมเดินรถกับบริษัทจำเลยที่ ๓ ได้ขับรถด้วยความประมาทเลินเล่อขาดความระมัดระวัง โดยใช้ความเร็วสูง ฝ่าฝืนกฎจราจร ชนรถจักรยาน ๓ ล้อเครื่องโจทก์เสียหาย ขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันใช้ค่าเสียหาย กับค่าที่ต้องขาดประโยชน์แก่โจทก์ พร้อมทั้งดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑ สู้ว่า มิได้ขับรถยนต์โดยประมาท โจทก์ไม่เสียหาย ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม โจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๒ และ ๓ ให้การปฏิเสธความรับผิดอย่างเดียวกับจำเลยที่ ๑ ศาลชั้นต้นเห็นว่า การพิพากษาคดีส่วนแพ่ง ศาลจำต้องถือตามข้อเท็จจริงที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา จำเลยมิใช่ผู้ประมาทโดยตรง โจทย์ฟ้องเรียกค่าเสียหายไม่ได้ ให้งดสืบพยาน พิพากษายกฟ้อง คู่ความอุทธรณ์ฎีกาต่อมาในข้อที่ศาลให้งดสืบพยาน ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้สืบพยานแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสาม แม้จำเลยที่ ๑ ประมาทเลินเล่อต้องรับผิด จำเลยที่ ๓ ก็ไม่ต้องรับผิดร่วมด้วยเพราะโจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องว่าจำเลยที่ ๒ เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๓ ให้ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์วิ่งมาในอัตราเร็ว และวิ่งมาตามทางข้างขวามือของจำเลยซึ่งผิดเส้นทาง เป็นความผิดของจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๒ เอารถคันเกิดเหตุเข้าร่วมเดินรถกับบริษัทจำเลยที่ ๓ ถือว่าเป็นกิจกรรมของบริษัทจำเลยที่ ๓ ด้วยจำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๑ ค่าเสียหายเป็นราคาที่พอสมควร พิพากษากลับ ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันใช้ราคารถสามล้อเครื่องให้แก่โจทก์พร้อมทั้งดอกเบี้ยคำขออย่างอื่นให้ยก จำเลยที่ ๑ และ ๒ ฎีกา ส่วนจำเลยที่ ๓ ยื่นฎีกาขาดอายุความแล้วศาลชั้นต้นสั่งงดไม่รับ คดีเฉพาะจำเลยที่ ๓ จึงยุติ ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยขับรถด้วยความเร็วสูง ขับผิดทางจราจรจนเป็นเหตุให้ชนรถคันอื่นที่เขาอยู่ในเส้นทางแล้วเช่นนี้ ฟังได้ว่า เหตุทั้งนี้ย่อมเกิดขึ้นด้วยความประมาทเลินเล่อของจำเลยแต่ผู้เดียว จำเลยจึงต้องรับผิด พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1285/2510นายฟา เณรพงษ์โจทก์นายเยื่อ สังข์ทอง ที่ 1 บริษัท ร.ส.พ.เดินรถตะวันออก จำกัดโดยนายชาญเวสารัชชานนท์ กรรมการผู้จัดการ ที่ 2 บริษัทขนส่งจำกัด โดยนายมงคลเอมอมร กรรมการผู้จัดการ ที่ 3จำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 422จำเลยขับรถด้วยความเร็วสูง ขับผิดทางจราจร จนเป็นเหตุให้ชนรถคันอื่นที่เขาอยู่ในเส้นทางแล้ว เช่นนี้ ฟังได้ว่า เหตุทั้งนี้ย่อมเกิดขึ้นด้วยความประมาทเลินเล่อของจำเลย จำเลยจึงต้องรับผิดโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๒ ได้นำรถเข้าร่วมเดินรถกับบริษัทจำเลยที่ ๓ ได้ขับรถด้วยความประมาทเลินเล่อขาดความระมัดระวัง โดยใช้ความเร็วสูง ฝ่าฝืนกฎจราจร ชนรถจักรยาน ๓ ล้อเครื่องโจทก์เสียหาย ขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันใช้ค่าเสียหาย กับค่าที่ต้องขาดประโยชน์แก่โจทก์ พร้อมทั้งดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑ สู้ว่า มิได้ขับรถยนต์โดยประมาท โจทก์ไม่เสียหาย ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม โจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๒ และ ๓ ให้การปฏิเสธความรับผิดอย่างเดียวกับจำเลยที่ ๑ ศาลชั้นต้นเห็นว่า การพิพากษาคดีส่วนแพ่ง ศาลจำต้องถือตามข้อเท็จจริงที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา จำเลยมิใช่ผู้ประมาทโดยตรง โจทย์ฟ้องเรียกค่าเสียหายไม่ได้ ให้งดสืบพยาน พิพากษายกฟ้อง คู่ความอุทธรณ์ฎีกาต่อมาในข้อที่ศาลให้งดสืบพยาน ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้สืบพยานแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสาม แม้จำเลยที่ ๑ ประมาทเลินเล่อต้องรับผิด จำเลยที่ ๓ ก็ไม่ต้องรับผิดร่วมด้วยเพราะโจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องว่าจำเลยที่ ๒ เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๓ ให้ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์วิ่งมาในอัตราเร็ว และวิ่งมาตามทางข้างขวามือของจำเลยซึ่งผิดเส้นทาง เป็นความผิดของจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๒ เอารถคันเกิดเหตุเข้าร่วมเดินรถกับบริษัทจำเลยที่ ๓ ถือว่าเป็นกิจกรรมของบริษัทจำเลยที่ ๓ ด้วยจำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๑ ค่าเสียหายเป็นราคาที่พอสมควร พิพากษากลับ ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันใช้ราคารถสามล้อเครื่องให้แก่โจทก์พร้อมทั้งดอกเบี้ยคำขออย่างอื่นให้ยก จำเลยที่ ๑ และ ๒ ฎีกา ส่วนจำเลยที่ ๓ ยื่นฎีกาขาดอายุความแล้วศาลชั้นต้นสั่งงดไม่รับ คดีเฉพาะจำเลยที่ ๓ จึงยุติ ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยขับรถด้วยความเร็วสูง ขับผิดทางจราจรจนเป็นเหตุให้ชนรถคันอื่นที่เขาอยู่ในเส้นทางแล้วเช่นนี้ ฟังได้ว่า เหตุทั้งนี้ย่อมเกิดขึ้นด้วยความประมาทเลินเล่อของจำเลยแต่ผู้เดียว จำเลยจึงต้องรับผิด พิพากษายืน.(ถาวร หุตะโกวิท-ยง เหลืองรังษี-นิคม ชัยอาญา)ศาลจังหวัดตราด - นายกวี มนุญปิจุศาลอุทธรณ์ - นายประสาท สุคนธมานแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๒ ได้นำรถเข้าร่วมเดินรถกับบริษัทจำเลยที่ ๓ ได้ขับรถด้วยความประมาทเลินเล่อขาดความระมัดระวัง โดยใช้ความเร็วสูง ฝ่าฝืนกฎจราจร ชนรถจักรยาน ๓ ล้อเครื่องโจทก์เสียหาย ขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันใช้ค่าเสียหาย กับค่าที่ต้องขาดประโยชน์แก่โจทก์ พร้อมทั้งดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑ สู้ว่า มิได้ขับรถยนต์โดยประมาท โจทก์ไม่เสียหาย ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม โจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๒ และ ๓ ให้การปฏิเสธความรับผิดอย่างเดียวกับจำเลยที่ ๑ ศาลชั้นต้นเห็นว่า การพิพากษาคดีส่วนแพ่ง ศาลจำต้องถือตามข้อเท็จจริงที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา จำเลยมิใช่ผู้ประมาทโดยตรง โจทย์ฟ้องเรียกค่าเสียหายไม่ได้ ให้งดสืบพยาน พิพากษายกฟ้อง คู่ความอุทธรณ์ฎีกาต่อมาในข้อที่ศาลให้งดสืบพยาน ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้สืบพยานแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสาม แม้จำเลยที่ ๑ ประมาทเลินเล่อต้องรับผิด จำเลยที่ ๓ ก็ไม่ต้องรับผิดร่วมด้วยเพราะโจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องว่าจำเลยที่ ๒ เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๓ ให้ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์วิ่งมาในอัตราเร็ว และวิ่งมาตามทางข้างขวามือของจำเลยซึ่งผิดเส้นทาง เป็นความผิดของจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๒ เอารถคันเกิดเหตุเข้าร่วมเดินรถกับบริษัทจำเลยที่ ๓ ถือว่าเป็นกิจกรรมของบริษัทจำเลยที่ ๓ ด้วยจำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๑ ค่าเสียหายเป็นราคาที่พอสมควร พิพากษากลับ ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันใช้ราคารถสามล้อเครื่องให้แก่โจทก์พร้อมทั้งดอกเบี้ยคำขออย่างอื่นให้ยก จำเลยที่ ๑ และ ๒ ฎีกา ส่วนจำเลยที่ ๓ ยื่นฎีกาขาดอายุความแล้วศาลชั้นต้นสั่งงดไม่รับ คดีเฉพาะจำเลยที่ ๓ จึงยุติ ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยขับรถด้วยความเร็วสูง ขับผิดทางจราจรจนเป็นเหตุให้ชนรถคันอื่นที่เขาอยู่ในเส้นทางแล้วเช่นนี้ ฟังได้ว่า เหตุทั้งนี้ย่อมเกิดขึ้นด้วยความประมาทเลินเล่อของจำเลยแต่ผู้เดียว จำเลยจึงต้องรับผิด พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1285/2510นายฟา เณรพงษ์โจทก์นายเยื่อ สังข์ทอง ที่ 1 บริษัท ร.ส.พ.เดินรถตะวันออก จำกัดโดยนายชาญเวสารัชชานนท์ กรรมการผู้จัดการ ที่ 2 บริษัทขนส่งจำกัด โดยนายมงคลเอมอมร กรรมการผู้จัดการ ที่ 3จำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 422จำเลยขับรถด้วยความเร็วสูง ขับผิดทางจราจร จนเป็นเหตุให้ชนรถคันอื่นที่เขาอยู่ในเส้นทางแล้ว เช่นนี้ ฟังได้ว่า เหตุทั้งนี้ย่อมเกิดขึ้นด้วยความประมาทเลินเล่อของจำเลย จำเลยจึงต้องรับผิดโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๒ ได้นำรถเข้าร่วมเดินรถกับบริษัทจำเลยที่ ๓ ได้ขับรถด้วยความประมาทเลินเล่อขาดความระมัดระวัง โดยใช้ความเร็วสูง ฝ่าฝืนกฎจราจร ชนรถจักรยาน ๓ ล้อเครื่องโจทก์เสียหาย ขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันใช้ค่าเสียหาย กับค่าที่ต้องขาดประโยชน์แก่โจทก์ พร้อมทั้งดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑ สู้ว่า มิได้ขับรถยนต์โดยประมาท โจทก์ไม่เสียหาย ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม โจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๒ และ ๓ ให้การปฏิเสธความรับผิดอย่างเดียวกับจำเลยที่ ๑ ศาลชั้นต้นเห็นว่า การพิพากษาคดีส่วนแพ่ง ศาลจำต้องถือตามข้อเท็จจริงที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา จำเลยมิใช่ผู้ประมาทโดยตรง โจทย์ฟ้องเรียกค่าเสียหายไม่ได้ ให้งดสืบพยาน พิพากษายกฟ้อง คู่ความอุทธรณ์ฎีกาต่อมาในข้อที่ศาลให้งดสืบพยาน ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้สืบพยานแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสาม แม้จำเลยที่ ๑ ประมาทเลินเล่อต้องรับผิด จำเลยที่ ๓ ก็ไม่ต้องรับผิดร่วมด้วยเพราะโจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องว่าจำเลยที่ ๒ เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๓ ให้ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์วิ่งมาในอัตราเร็ว และวิ่งมาตามทางข้างขวามือของจำเลยซึ่งผิดเส้นทาง เป็นความผิดของจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๒ เอารถคันเกิดเหตุเข้าร่วมเดินรถกับบริษัทจำเลยที่ ๓ ถือว่าเป็นกิจกรรมของบริษัทจำเลยที่ ๓ ด้วยจำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๑ ค่าเสียหายเป็นราคาที่พอสมควร พิพากษากลับ ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันใช้ราคารถสามล้อเครื่องให้แก่โจทก์พร้อมทั้งดอกเบี้ยคำขออย่างอื่นให้ยก จำเลยที่ ๑ และ ๒ ฎีกา ส่วนจำเลยที่ ๓ ยื่นฎีกาขาดอายุความแล้วศาลชั้นต้นสั่งงดไม่รับ คดีเฉพาะจำเลยที่ ๓ จึงยุติ ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยขับรถด้วยความเร็วสูง ขับผิดทางจราจรจนเป็นเหตุให้ชนรถคันอื่นที่เขาอยู่ในเส้นทางแล้วเช่นนี้ ฟังได้ว่า เหตุทั้งนี้ย่อมเกิดขึ้นด้วยความประมาทเลินเล่อของจำเลยแต่ผู้เดียว จำเลยจึงต้องรับผิด พิพากษายืน.(ถาวร หุตะโกวิท-ยง เหลืองรังษี-นิคม ชัยอาญา)ศาลจังหวัดตราด - นายกวี มนุญปิจุศาลอุทธรณ์ - นายประสาท สุคนธมานแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ