คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 794/2500หลักกฎหมาย: สั่งสินค้าจากต่างประเทศเข้ามาขายในประเทศไทยในฐานะเป็นตัวแทนช่วงขายสินค้านั้น แล้วจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของสินค้านั้นไว้ที่กรมทะเบียนการค้า ดังนี้ ไม่ทำให้ผู้จดทะเบียนได้สิทธิเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้านั้นเพราะตนไม่ใช่ผู้ประดิษฐ์ฉะนั้น การที่ผู้อื่นสั่งสินค้าชนิดเดียวกันนั้นเข้ามาขายในประเทศไทยบ้างจึงเป็นการค้าแข่งขัน ไม่เป็นการละเมิดข้อเท็จจริงมีว่าโจทก์ได้รับแต่งตั้งจากบริษัทวาชัง ให้เป็นตัวแทนช่วงขายแป้งนม "ซิมิแลค" ในประเทศไทย โจทก์สั่งซิมิแลคเข้ามาขายในประเทศไทยและจดทะเบียนซิมิแลคไว้ที่กรมทะเบียนการค้าต่อมาจำเลยสั่งซิมิแลคจากสหรัฐอเมริกาเข้ามาขายในประเทศไทยบ้างโจทก์จึงฟ้องว่า การกระทำของจำเลยเป็นการปลอมแปลงสินค้าของบริษัทโจทก์ ทำให้สาธารณชนเข้าใจว่าเป็นสินค้าอันแท้จริงที่บริษัทโจทก์สั่งเข้ามาจำหน่าย ขอให้ห้ามจำเลยและเรียกค่าเสียหายจำเลยให้การว่าจำเลยไม่ได้ทำละเมิดศาลชั้นต้นฟังว่าเป็นการละเมิด พิพากษาห้ามไม่ให้จำเลยสั่งหรือนำเข้ามาหรือจำหน่ายซิมิแลคในประเทศไทย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามข้อเท็จจริงดังกล่าว จริงอยู่ฝ่ายโจทก์เสียหายเพราะถูกจำเลยแย่งขาย แต่การค้าแข่งขันกันนั้นเป็นสิทธิของจำเลย โจทก์ไม่ใช่ผู้ประดิษฐ์ซิมิแลคเป็นแต่เพียงสั่งเข้ามาขายและขอจดทะเบียน เพียงเท่านี้ไม่ทำให้สิทธิของจำเลยที่จะค้าแข่งขันต้องสูญเสีย จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 794/2500บริษัทยิบอินซอย จำกัดโจทก์บริษัทเลี่ยงไต๋ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 420 พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2474 ม. 27สั่งสินค้าจากต่างประเทศเข้ามาขายในประเทศไทยในฐานะเป็นตัวแทนช่วงขายสินค้านั้น แล้วจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของสินค้านั้นไว้ที่กรมทะเบียนการค้า ดังนี้ ไม่ทำให้ผู้จดทะเบียนได้สิทธิเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้านั้นเพราะตนไม่ใช่ผู้ประดิษฐ์ฉะนั้น การที่ผู้อื่นสั่งสินค้าชนิดเดียวกันนั้นเข้ามาขายในประเทศไทยบ้างจึงเป็นการค้าแข่งขัน ไม่เป็นการละเมิดข้อเท็จจริงมีว่าโจทก์ได้รับแต่งตั้งจากบริษัทวาชัง ให้เป็นตัวแทนช่วงขายแป้งนม "ซิมิแลค" ในประเทศไทย โจทก์สั่งซิมิแลคเข้ามาขายในประเทศไทยและจดทะเบียนซิมิแลคไว้ที่กรมทะเบียนการค้าต่อมาจำเลยสั่งซิมิแลคจากสหรัฐอเมริกาเข้ามาขายในประเทศไทยบ้างโจทก์จึงฟ้องว่า การกระทำของจำเลยเป็นการปลอมแปลงสินค้าของบริษัทโจทก์ ทำให้สาธารณชนเข้าใจว่าเป็นสินค้าอันแท้จริงที่บริษัทโจทก์สั่งเข้ามาจำหน่าย ขอให้ห้ามจำเลยและเรียกค่าเสียหายจำเลยให้การว่าจำเลยไม่ได้ทำละเมิดศาลชั้นต้นฟังว่าเป็นการละเมิด พิพากษาห้ามไม่ให้จำเลยสั่งหรือนำเข้ามาหรือจำหน่ายซิมิแลคในประเทศไทย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามข้อเท็จจริงดังกล่าว จริงอยู่ฝ่ายโจทก์เสียหายเพราะถูกจำเลยแย่งขาย แต่การค้าแข่งขันกันนั้นเป็นสิทธิของจำเลย โจทก์ไม่ใช่ผู้ประดิษฐ์ซิมิแลคเป็นแต่เพียงสั่งเข้ามาขายและขอจดทะเบียน เพียงเท่านี้ไม่ทำให้สิทธิของจำเลยที่จะค้าแข่งขันต้องสูญเสีย จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(ศิลปสิทธิวินิจฉัย-ประวัติ ปัตตพงศ์-บริพนธ์พจนพิสุทธิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ข้อเท็จจริงมีว่าโจทก์ได้รับแต่งตั้งจากบริษัทวาชัง ให้เป็นตัวแทนช่วงขายแป้งนม "ซิมิแลค" ในประเทศไทย โจทก์สั่งซิมิแลคเข้ามาขายในประเทศไทยและจดทะเบียนซิมิแลคไว้ที่กรมทะเบียนการค้าต่อมาจำเลยสั่งซิมิแลคจากสหรัฐอเมริกาเข้ามาขายในประเทศไทยบ้างโจทก์จึงฟ้องว่า การกระทำของจำเลยเป็นการปลอมแปลงสินค้าของบริษัทโจทก์ ทำให้สาธารณชนเข้าใจว่าเป็นสินค้าอันแท้จริงที่บริษัทโจทก์สั่งเข้ามาจำหน่าย ขอให้ห้ามจำเลยและเรียกค่าเสียหายจำเลยให้การว่าจำเลยไม่ได้ทำละเมิดศาลชั้นต้นฟังว่าเป็นการละเมิด พิพากษาห้ามไม่ให้จำเลยสั่งหรือนำเข้ามาหรือจำหน่ายซิมิแลคในประเทศไทย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามข้อเท็จจริงดังกล่าว จริงอยู่ฝ่ายโจทก์เสียหายเพราะถูกจำเลยแย่งขาย แต่การค้าแข่งขันกันนั้นเป็นสิทธิของจำเลย โจทก์ไม่ใช่ผู้ประดิษฐ์ซิมิแลคเป็นแต่เพียงสั่งเข้ามาขายและขอจดทะเบียน เพียงเท่านี้ไม่ทำให้สิทธิของจำเลยที่จะค้าแข่งขันต้องสูญเสีย จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 794/2500บริษัทยิบอินซอย จำกัดโจทก์บริษัทเลี่ยงไต๋ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 420 พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2474 ม. 27สั่งสินค้าจากต่างประเทศเข้ามาขายในประเทศไทยในฐานะเป็นตัวแทนช่วงขายสินค้านั้น แล้วจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของสินค้านั้นไว้ที่กรมทะเบียนการค้า ดังนี้ ไม่ทำให้ผู้จดทะเบียนได้สิทธิเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้านั้นเพราะตนไม่ใช่ผู้ประดิษฐ์ฉะนั้น การที่ผู้อื่นสั่งสินค้าชนิดเดียวกันนั้นเข้ามาขายในประเทศไทยบ้างจึงเป็นการค้าแข่งขัน ไม่เป็นการละเมิดข้อเท็จจริงมีว่าโจทก์ได้รับแต่งตั้งจากบริษัทวาชัง ให้เป็นตัวแทนช่วงขายแป้งนม "ซิมิแลค" ในประเทศไทย โจทก์สั่งซิมิแลคเข้ามาขายในประเทศไทยและจดทะเบียนซิมิแลคไว้ที่กรมทะเบียนการค้าต่อมาจำเลยสั่งซิมิแลคจากสหรัฐอเมริกาเข้ามาขายในประเทศไทยบ้างโจทก์จึงฟ้องว่า การกระทำของจำเลยเป็นการปลอมแปลงสินค้าของบริษัทโจทก์ ทำให้สาธารณชนเข้าใจว่าเป็นสินค้าอันแท้จริงที่บริษัทโจทก์สั่งเข้ามาจำหน่าย ขอให้ห้ามจำเลยและเรียกค่าเสียหายจำเลยให้การว่าจำเลยไม่ได้ทำละเมิดศาลชั้นต้นฟังว่าเป็นการละเมิด พิพากษาห้ามไม่ให้จำเลยสั่งหรือนำเข้ามาหรือจำหน่ายซิมิแลคในประเทศไทย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามข้อเท็จจริงดังกล่าว จริงอยู่ฝ่ายโจทก์เสียหายเพราะถูกจำเลยแย่งขาย แต่การค้าแข่งขันกันนั้นเป็นสิทธิของจำเลย โจทก์ไม่ใช่ผู้ประดิษฐ์ซิมิแลคเป็นแต่เพียงสั่งเข้ามาขายและขอจดทะเบียน เพียงเท่านี้ไม่ทำให้สิทธิของจำเลยที่จะค้าแข่งขันต้องสูญเสีย จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(ศิลปสิทธิวินิจฉัย-ประวัติ ปัตตพงศ์-บริพนธ์พจนพิสุทธิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ