คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 973/2508หลักกฎหมาย: การที่จำเลยเข้าทำนาพิพาทในระหว่างที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ไม่เป็นการผิดกฎหมาย เพราะจำเลยเป็นผู้ชนะคดี ย่อมมีสิทธิเข้าทำนาได้โดยอาศัยสิทธิตามคำพิพากษา แม้ต่อมาภายหลังศาลฎีกาจะได้พิพากษากลับให้โจทก์ชนะก็ไม่ทำให้การกระทำของจำเลยในตอนนั้นกลายเป็นผิดกฎหมายจึงไม่เป็นการละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 420.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าทำนาในระหว่างที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ เมื่อศาลฎีกาพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี โจทก์ได้เรียกร้องให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทน จำเลยก็ไม่ชำระ ขอให้ศาลบังคับ จำเลยสู้ว่า จำเลยไม่ได้บุกรุกและละเมิดสิทธิโจทก์ การทำนาของจำเลยเป็นการใช้สิทธิโดยสุจริตชอบด้วยกฎหมาย และเป็นไปตามผลแห่งคำพิพากษาของศาลค่าเสียหายที่โจทก์ฟ้องเกินความจริง และคดีโจทก์ขาดอายุความ ในวันชี้สองสถาน โจทก์จำเลยรับกันในเรื่องค่าเสียหาย และไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยเข้าทำนาในระหว่างความและในเวลาที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยขนะคดี ผลแห่งคำพิพากษาย่อมผูกพันคู่ความจนกว่าศาลสูงจะพิพากษาเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างอื่น การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นละเมิด พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยฐานบุกรุกเข้าแย่งทำนา เป็นการฟ้องโดยอาศัยมูลละเมิด แต่ปรากฏว่าจำเลยเข้าทำนาในระหว่างความ คือ เมื่อศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ การกระทำของจำเลยจึงไม่ผิดกฎหมาย เพราะอาศัยสิทธิตามคำพิพากษา แม้ภายหลังศาลฎีกาจะได้พิพากษากลับให้โจทก์ชนะ ก็ไม่ทำให้การกระทำของจำเลยในตอนนั้นกลายเป็นผิดกฎหมายขึ้น จึงไม่เป็นการละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๒๐ พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 973/2508นางพุด บางเทศธรรม กับพวกรวม 5 คนโจทก์นายฉาบ แช่มฮวบหรือฮวบแช่มจำเลย ป.วิ.พ. ม. 145 ป.พ.พ. ม. 420การที่จำเลยเข้าทำนาพิพาทในระหว่างที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ไม่เป็นการผิดกฎหมาย เพราะจำเลยเป็นผู้ชนะคดี ย่อมมีสิทธิเข้าทำนาได้โดยอาศัยสิทธิตามคำพิพากษา แม้ต่อมาภายหลังศาลฎีกาจะได้พิพากษากลับให้โจทก์ชนะก็ไม่ทำให้การกระทำของจำเลยในตอนนั้นกลายเป็นผิดกฎหมายจึงไม่เป็นการละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 420.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าทำนาในระหว่างที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ เมื่อศาลฎีกาพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี โจทก์ได้เรียกร้องให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทน จำเลยก็ไม่ชำระ ขอให้ศาลบังคับ จำเลยสู้ว่า จำเลยไม่ได้บุกรุกและละเมิดสิทธิโจทก์ การทำนาของจำเลยเป็นการใช้สิทธิโดยสุจริตชอบด้วยกฎหมาย และเป็นไปตามผลแห่งคำพิพากษาของศาลค่าเสียหายที่โจทก์ฟ้องเกินความจริง และคดีโจทก์ขาดอายุความ ในวันชี้สองสถาน โจทก์จำเลยรับกันในเรื่องค่าเสียหาย และไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยเข้าทำนาในระหว่างความและในเวลาที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยขนะคดี ผลแห่งคำพิพากษาย่อมผูกพันคู่ความจนกว่าศาลสูงจะพิพากษาเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างอื่น การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นละเมิด พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยฐานบุกรุกเข้าแย่งทำนา เป็นการฟ้องโดยอาศัยมูลละเมิด แต่ปรากฏว่าจำเลยเข้าทำนาในระหว่างความ คือ เมื่อศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ การกระทำของจำเลยจึงไม่ผิดกฎหมาย เพราะอาศัยสิทธิตามคำพิพากษา แม้ภายหลังศาลฎีกาจะได้พิพากษากลับให้โจทก์ชนะ ก็ไม่ทำให้การกระทำของจำเลยในตอนนั้นกลายเป็นผิดกฎหมายขึ้น จึงไม่เป็นการละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๒๐ พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์(กิตติ สีหนนทน์-ประกอบ หุตะสิงห์-มณี ชุติวงศ์)ศาลจังหวัดสมุทรปราการ - นายเสมา รัตนมาลัยศาลอุทธรณ์ - นายชิต บุณยประภัศร.แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าทำนาในระหว่างที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ เมื่อศาลฎีกาพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี โจทก์ได้เรียกร้องให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทน จำเลยก็ไม่ชำระ ขอให้ศาลบังคับ จำเลยสู้ว่า จำเลยไม่ได้บุกรุกและละเมิดสิทธิโจทก์ การทำนาของจำเลยเป็นการใช้สิทธิโดยสุจริตชอบด้วยกฎหมาย และเป็นไปตามผลแห่งคำพิพากษาของศาลค่าเสียหายที่โจทก์ฟ้องเกินความจริง และคดีโจทก์ขาดอายุความ ในวันชี้สองสถาน โจทก์จำเลยรับกันในเรื่องค่าเสียหาย และไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยเข้าทำนาในระหว่างความและในเวลาที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยขนะคดี ผลแห่งคำพิพากษาย่อมผูกพันคู่ความจนกว่าศาลสูงจะพิพากษาเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างอื่น การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นละเมิด พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยฐานบุกรุกเข้าแย่งทำนา เป็นการฟ้องโดยอาศัยมูลละเมิด แต่ปรากฏว่าจำเลยเข้าทำนาในระหว่างความ คือ เมื่อศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ การกระทำของจำเลยจึงไม่ผิดกฎหมาย เพราะอาศัยสิทธิตามคำพิพากษา แม้ภายหลังศาลฎีกาจะได้พิพากษากลับให้โจทก์ชนะ ก็ไม่ทำให้การกระทำของจำเลยในตอนนั้นกลายเป็นผิดกฎหมายขึ้น จึงไม่เป็นการละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๒๐ พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 973/2508นางพุด บางเทศธรรม กับพวกรวม 5 คนโจทก์นายฉาบ แช่มฮวบหรือฮวบแช่มจำเลย ป.วิ.พ. ม. 145 ป.พ.พ. ม. 420การที่จำเลยเข้าทำนาพิพาทในระหว่างที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ไม่เป็นการผิดกฎหมาย เพราะจำเลยเป็นผู้ชนะคดี ย่อมมีสิทธิเข้าทำนาได้โดยอาศัยสิทธิตามคำพิพากษา แม้ต่อมาภายหลังศาลฎีกาจะได้พิพากษากลับให้โจทก์ชนะก็ไม่ทำให้การกระทำของจำเลยในตอนนั้นกลายเป็นผิดกฎหมายจึงไม่เป็นการละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 420.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าทำนาในระหว่างที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ เมื่อศาลฎีกาพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี โจทก์ได้เรียกร้องให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทน จำเลยก็ไม่ชำระ ขอให้ศาลบังคับ จำเลยสู้ว่า จำเลยไม่ได้บุกรุกและละเมิดสิทธิโจทก์ การทำนาของจำเลยเป็นการใช้สิทธิโดยสุจริตชอบด้วยกฎหมาย และเป็นไปตามผลแห่งคำพิพากษาของศาลค่าเสียหายที่โจทก์ฟ้องเกินความจริง และคดีโจทก์ขาดอายุความ ในวันชี้สองสถาน โจทก์จำเลยรับกันในเรื่องค่าเสียหาย และไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยเข้าทำนาในระหว่างความและในเวลาที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยขนะคดี ผลแห่งคำพิพากษาย่อมผูกพันคู่ความจนกว่าศาลสูงจะพิพากษาเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างอื่น การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นละเมิด พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยฐานบุกรุกเข้าแย่งทำนา เป็นการฟ้องโดยอาศัยมูลละเมิด แต่ปรากฏว่าจำเลยเข้าทำนาในระหว่างความ คือ เมื่อศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ การกระทำของจำเลยจึงไม่ผิดกฎหมาย เพราะอาศัยสิทธิตามคำพิพากษา แม้ภายหลังศาลฎีกาจะได้พิพากษากลับให้โจทก์ชนะ ก็ไม่ทำให้การกระทำของจำเลยในตอนนั้นกลายเป็นผิดกฎหมายขึ้น จึงไม่เป็นการละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๒๐ พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์(กิตติ สีหนนทน์-ประกอบ หุตะสิงห์-มณี ชุติวงศ์)ศาลจังหวัดสมุทรปราการ - นายเสมา รัตนมาลัยศาลอุทธรณ์ - นายชิต บุณยประภัศร.แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ