คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3270/2535หลักกฎหมาย: จำเลยซึ่งกระทำความผิดตามพระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหยพ.ศ. 2533 มาตรา 17 มีอายุไม่เกิน 17 ปี และไม่ปรากฏว่าจำเลยเป็นผู้ติดสารระเหย ในกรณีเช่นนี้พระราชกำหนดดังกล่าวมาตรา 26(1) บัญญัติว่า ให้ศาลมีอำนาจดำเนินการคือ ให้ว่ากล่าวตักเตือนจำเลยแล้วปล่อยตัวไป และถ้าศาลเห็นสมควรจะเรียกบิดามารดาผู้ปกครองหรือบุคคลที่จำเลยอาศัยอยู่มาตักเตือนด้วยก็ได้ ดังนี้ต้องถือว่าพระราชกำหนดดังกล่าวได้บัญญัติวิธีที่จะให้ศาลดำเนินการกับจำเลยไว้โดยเฉพาะแล้ว ศาลจึงนำประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 17,74,75 มาใช้บังคับโดยพิพากษาให้ส่งตัวจำเลยไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กมีกำหนด 1 ปีไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้สูดดมกาวตรา 3 เค ซึ่งเป็นสารอินทรีย์สังเคราะห์ อันเป็นสารระเหยตามประกาศกระทรวงสาธารณสุขกระทรวงอุตสาหกรรม ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2533) ลงวันที่ 20 เมษายน2533 ข้อ 2(3) เพื่อบำบัดความต้องการของร่างกายหรือจิตใจของจำเลยโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ. 2533 มาตรา 3, 17, 24 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33 ริบของกลางศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ. 2533 มาตรา 3, 17, 24 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33 จำเลยอายุไม่เกินสิบเจ็ดปีจึงไม่ต้องรับโทษแต่ให้ส่งตัวไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็ก มีกำหนด 1 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 17, 74, 75 ริบของกลาง จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่ส่งตัวจำเลยไปสถานพินิจและคุ้มครองเด็ก แต่ให้ศาลชั้นต้นเรียกจำเลยและบิดามารดาหรือผู้ปกครองหรือบุคคลที่จำเลยอาศัยอยู่คนใดคนหนึ่งมาว่ากล่าวตักเตือนแล้วปล่อยจำเลยไป นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า ศาลจะนำประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 17, 74, 75 มาใช้บังคับโดยพิพากษาให้ส่งตัวจำเลยไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กมีกำหนด 1 ปี ดังคำพิพากษาของศาลชั้นต้นได้หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยซึ่งกระทำความผิดตามพระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ. 2533 มาตรา 17 มีอายุไม่เกิน 17 ปีและไม่ปรากฏว่าจำเลยเป็นผู้ติดสารระเหย ในกรณีเช่นนี้พระราชกำหนดดังกล่าวมาตรา 26(1) บัญญัติว่า ให้ศาลมีอำนาจดำเนินการคือให้ว่ากล่าวตักเตือนจำเลยแล้วปล่อยตัวไป และถ้าศาลเห็นสมควรจะเรียกบิดามารดาผู้ปกครอง หรือบุคคลที่จำเลยอาศัยอยู่ มาตักเตือนด้วยก็ได้ดังนี้ ต้องถือว่าพระราชกำหนดดังกล่าว ได้บัญญัติวิธีที่จะให้ศาลดำเนินการกับจำเลยไว้โดยเฉพาะแล้ว ศาลจึงนำประมวลกฎหมายอาญามาตรา 17, 74, 75 มาใช้บังคับ โดยพิพากษาให้ส่งตัวจำเลยไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็ก มีกำหนด 1 ปี ดังคำพิพากษาของศาลชั้นต้นไม่ได้ คำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค 2 ชอบแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3270/2535อัยการ เพชรบูรณ์โจทก์ ป.อ. ม. 17, ม. 74, ม. 75 พ.ร.ฎ.ป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ.2533 ม. 17, ม. 26จำเลยซึ่งกระทำความผิดตามพระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหยพ.ศ. 2533 มาตรา 17 มีอายุไม่เกิน 17 ปี และไม่ปรากฏว่าจำเลยเป็นผู้ติดสารระเหย ในกรณีเช่นนี้พระราชกำหนดดังกล่าวมาตรา 26(1) บัญญัติว่า ให้ศาลมีอำนาจดำเนินการคือ ให้ว่ากล่าวตักเตือนจำเลยแล้วปล่อยตัวไป และถ้าศาลเห็นสมควรจะเรียกบิดามารดาผู้ปกครองหรือบุคคลที่จำเลยอาศัยอยู่มาตักเตือนด้วยก็ได้ ดังนี้ต้องถือว่าพระราชกำหนดดังกล่าวได้บัญญัติวิธีที่จะให้ศาลดำเนินการกับจำเลยไว้โดยเฉพาะแล้ว ศาลจึงนำประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 17,74,75 มาใช้บังคับโดยพิพากษาให้ส่งตัวจำเลยไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กมีกำหนด 1 ปีไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้สูดดมกาวตรา 3 เค ซึ่งเป็นสารอินทรีย์สังเคราะห์ อันเป็นสารระเหยตามประกาศกระทรวงสาธารณสุขกระทรวงอุตสาหกรรม ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2533) ลงวันที่ 20 เมษายน2533 ข้อ 2(3) เพื่อบำบัดความต้องการของร่างกายหรือจิตใจของจำเลยโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ. 2533 มาตรา 3, 17, 24 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33 ริบของกลางศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ. 2533 มาตรา 3, 17, 24 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33 จำเลยอายุไม่เกินสิบเจ็ดปีจึงไม่ต้องรับโทษแต่ให้ส่งตัวไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็ก มีกำหนด 1 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 17, 74, 75 ริบของกลาง จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่ส่งตัวจำเลยไปสถานพินิจและคุ้มครองเด็ก แต่ให้ศาลชั้นต้นเรียกจำเลยและบิดามารดาหรือผู้ปกครองหรือบุคคลที่จำเลยอาศัยอยู่คนใดคนหนึ่งมาว่ากล่าวตักเตือนแล้วปล่อยจำเลยไป นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า ศาลจะนำประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 17, 74, 75 มาใช้บังคับโดยพิพากษาให้ส่งตัวจำเลยไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กมีกำหนด 1 ปี ดังคำพิพากษาของศาลชั้นต้นได้หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยซึ่งกระทำความผิดตามพระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ. 2533 มาตรา 17 มีอายุไม่เกิน 17 ปีและไม่ปรากฏว่าจำเลยเป็นผู้ติดสารระเหย ในกรณีเช่นนี้พระราชกำหนดดังกล่าวมาตรา 26(1) บัญญัติว่า ให้ศาลมีอำนาจดำเนินการคือให้ว่ากล่าวตักเตือนจำเลยแล้วปล่อยตัวไป และถ้าศาลเห็นสมควรจะเรียกบิดามารดาผู้ปกครอง หรือบุคคลที่จำเลยอาศัยอยู่ มาตักเตือนด้วยก็ได้ดังนี้ ต้องถือว่าพระราชกำหนดดังกล่าว ได้บัญญัติวิธีที่จะให้ศาลดำเนินการกับจำเลยไว้โดยเฉพาะแล้ว ศาลจึงนำประมวลกฎหมายอาญามาตรา 17, 74, 75 มาใช้บังคับ โดยพิพากษาให้ส่งตัวจำเลยไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็ก มีกำหนด 1 ปี ดังคำพิพากษาของศาลชั้นต้นไม่ได้ คำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค 2 ชอบแล้ว"พิพากษายืน(พรชัย สมรรถเวช-ยงยุทธ ธารีสาร-มานิตย์ จิตต์จันทร์กลับ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้สูดดมกาวตรา 3 เค ซึ่งเป็นสารอินทรีย์สังเคราะห์ อันเป็นสารระเหยตามประกาศกระทรวงสาธารณสุขกระทรวงอุตสาหกรรม ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2533) ลงวันที่ 20 เมษายน2533 ข้อ 2(3) เพื่อบำบัดความต้องการของร่างกายหรือจิตใจของจำเลยโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ. 2533 มาตรา 3, 17, 24 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33 ริบของกลางศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ. 2533 มาตรา 3, 17, 24 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33 จำเลยอายุไม่เกินสิบเจ็ดปีจึงไม่ต้องรับโทษแต่ให้ส่งตัวไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็ก มีกำหนด 1 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 17, 74, 75 ริบของกลาง จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่ส่งตัวจำเลยไปสถานพินิจและคุ้มครองเด็ก แต่ให้ศาลชั้นต้นเรียกจำเลยและบิดามารดาหรือผู้ปกครองหรือบุคคลที่จำเลยอาศัยอยู่คนใดคนหนึ่งมาว่ากล่าวตักเตือนแล้วปล่อยจำเลยไป นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า ศาลจะนำประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 17, 74, 75 มาใช้บังคับโดยพิพากษาให้ส่งตัวจำเลยไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กมีกำหนด 1 ปี ดังคำพิพากษาของศาลชั้นต้นได้หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยซึ่งกระทำความผิดตามพระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ. 2533 มาตรา 17 มีอายุไม่เกิน 17 ปีและไม่ปรากฏว่าจำเลยเป็นผู้ติดสารระเหย ในกรณีเช่นนี้พระราชกำหนดดังกล่าวมาตรา 26(1) บัญญัติว่า ให้ศาลมีอำนาจดำเนินการคือให้ว่ากล่าวตักเตือนจำเลยแล้วปล่อยตัวไป และถ้าศาลเห็นสมควรจะเรียกบิดามารดาผู้ปกครอง หรือบุคคลที่จำเลยอาศัยอยู่ มาตักเตือนด้วยก็ได้ดังนี้ ต้องถือว่าพระราชกำหนดดังกล่าว ได้บัญญัติวิธีที่จะให้ศาลดำเนินการกับจำเลยไว้โดยเฉพาะแล้ว ศาลจึงนำประมวลกฎหมายอาญามาตรา 17, 74, 75 มาใช้บังคับ โดยพิพากษาให้ส่งตัวจำเลยไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็ก มีกำหนด 1 ปี ดังคำพิพากษาของศาลชั้นต้นไม่ได้ คำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค 2 ชอบแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3270/2535อัยการ เพชรบูรณ์โจทก์ ป.อ. ม. 17, ม. 74, ม. 75 พ.ร.ฎ.ป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ.2533 ม. 17, ม. 26จำเลยซึ่งกระทำความผิดตามพระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหยพ.ศ. 2533 มาตรา 17 มีอายุไม่เกิน 17 ปี และไม่ปรากฏว่าจำเลยเป็นผู้ติดสารระเหย ในกรณีเช่นนี้พระราชกำหนดดังกล่าวมาตรา 26(1) บัญญัติว่า ให้ศาลมีอำนาจดำเนินการคือ ให้ว่ากล่าวตักเตือนจำเลยแล้วปล่อยตัวไป และถ้าศาลเห็นสมควรจะเรียกบิดามารดาผู้ปกครองหรือบุคคลที่จำเลยอาศัยอยู่มาตักเตือนด้วยก็ได้ ดังนี้ต้องถือว่าพระราชกำหนดดังกล่าวได้บัญญัติวิธีที่จะให้ศาลดำเนินการกับจำเลยไว้โดยเฉพาะแล้ว ศาลจึงนำประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 17,74,75 มาใช้บังคับโดยพิพากษาให้ส่งตัวจำเลยไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กมีกำหนด 1 ปีไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้สูดดมกาวตรา 3 เค ซึ่งเป็นสารอินทรีย์สังเคราะห์ อันเป็นสารระเหยตามประกาศกระทรวงสาธารณสุขกระทรวงอุตสาหกรรม ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2533) ลงวันที่ 20 เมษายน2533 ข้อ 2(3) เพื่อบำบัดความต้องการของร่างกายหรือจิตใจของจำเลยโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ. 2533 มาตรา 3, 17, 24 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33 ริบของกลางศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ. 2533 มาตรา 3, 17, 24 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33 จำเลยอายุไม่เกินสิบเจ็ดปีจึงไม่ต้องรับโทษแต่ให้ส่งตัวไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็ก มีกำหนด 1 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 17, 74, 75 ริบของกลาง จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่ส่งตัวจำเลยไปสถานพินิจและคุ้มครองเด็ก แต่ให้ศาลชั้นต้นเรียกจำเลยและบิดามารดาหรือผู้ปกครองหรือบุคคลที่จำเลยอาศัยอยู่คนใดคนหนึ่งมาว่ากล่าวตักเตือนแล้วปล่อยจำเลยไป นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า ศาลจะนำประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 17, 74, 75 มาใช้บังคับโดยพิพากษาให้ส่งตัวจำเลยไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กมีกำหนด 1 ปี ดังคำพิพากษาของศาลชั้นต้นได้หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยซึ่งกระทำความผิดตามพระราชกำหนดป้องกันการใช้สารระเหย พ.ศ. 2533 มาตรา 17 มีอายุไม่เกิน 17 ปีและไม่ปรากฏว่าจำเลยเป็นผู้ติดสารระเหย ในกรณีเช่นนี้พระราชกำหนดดังกล่าวมาตรา 26(1) บัญญัติว่า ให้ศาลมีอำนาจดำเนินการคือให้ว่ากล่าวตักเตือนจำเลยแล้วปล่อยตัวไป และถ้าศาลเห็นสมควรจะเรียกบิดามารดาผู้ปกครอง หรือบุคคลที่จำเลยอาศัยอยู่ มาตักเตือนด้วยก็ได้ดังนี้ ต้องถือว่าพระราชกำหนดดังกล่าว ได้บัญญัติวิธีที่จะให้ศาลดำเนินการกับจำเลยไว้โดยเฉพาะแล้ว ศาลจึงนำประมวลกฎหมายอาญามาตรา 17, 74, 75 มาใช้บังคับ โดยพิพากษาให้ส่งตัวจำเลยไปฝึกอบรมที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็ก มีกำหนด 1 ปี ดังคำพิพากษาของศาลชั้นต้นไม่ได้ คำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค 2 ชอบแล้ว"พิพากษายืน(พรชัย สมรรถเวช-ยงยุทธ ธารีสาร-มานิตย์ จิตต์จันทร์กลับ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ