คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 246/2497หลักกฎหมาย: การใช้บทกฎหมายที่อาญาหนักลงโทษความผิดที่ละเมิดกฎหมายหลายบทนั้นต้องถืออัตราโทษจำคุกสูงสุดที่ศาลอาจวางกำหนดลงโทษแก่จำเลยสำหรับความผิดที่จำเลยกระทำลงได้นั้นเป็นสำคัญ มิใช่ถืออัตราโทษปรับมากน้อยหรือต้องลงโทษทั้งจำทั้งปรับ ตาม พระราชบัญญัติศุลกากรนั้น ความผิดฐานพยายามมีโทษเท่ากับความผิดสำเร็จ เมื่อความผิดของจำเลยเป็นความผิดฐานพยายามพระราชบัญญัติศุลกากรจึงเป็นบทหนักกว่า พระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกฯ ประชุมใหญ่ครั้งที่ 5/2497โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกได้บังอาจสมคบกันพยายามนำสินค้าและสิ่งของต่าง ๆ ท้ายฟ้องซึ่งเป็นของต้องห้ามมิให้นำออกนอกราชอาณาจักร ออกไปประเทศพม่านอกราชอาณาจักร เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมของกลางเสียก่อน จึงนำออกไปไม่สำเร็จ ขอให้ลงโทษจำเลยทั้ง 2 ปฏิเสธศาลชั้นต้นชี้ขาดว่าจำเลยได้กระทำผิดจริงดังข้อหา และพิพากษาว่าการกระทำผิดของจำเลยเป็นกรรมเดียว แต่ผิดกฎหมาย 2 บทให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกและการนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้าบางอย่าง (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 ซึ่งเป็นบทหนัก ลดฐานพยายาม 1 ใน 3จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยกระทำผิดจริง แต่เห็นว่าตามมาตรา 27 แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 นั้น ความผิดฐานพยายามและความผิดสำเร็จมีอัตราโทษเดียวกัน ฉะนั้น พระราชบัญญัติศุลกากรจึงเป็นบทหนักกว่า พระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกฯ และสินบนนำจับก็ไม่มี พิพากษาแก้ว่าจำเลยผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากรพ.ศ. 2469 มาตรา 27 และพระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11) มาตรา 3 และปรับ 4 เท่าราคาของ ลดฐานปรานีตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 59 เสีย 1 ใน 3 นอกจากนี้ยืนโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกฯ(ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 ซึ่งเป็นบทหนักกว่าศาลฎีกาได้ประชุมปรึกษาในที่ประชุมใหญ่และลงมติว่าการกระทำของจำเลยต้องด้วยกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 70 ต้องถืออัตราโทษจำคุกสูงสุดที่ศาลอาจวางกำหนดโทษแก่จำเลยสำหรับความผิดที่จำเลยกระทำลงได้นั้นเป็นสำคัญ มิใช่ถืออัตราโทษปรับมากน้อยหรือต้องลงโทษทั้งจำทั้งปรับความผิดของจำเลยเป็นเรื่องพยายามและละเมิดกฎหมาย 2 บทถ้าจะลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกฯ (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2490 มาตรา 3 ก็จะต้องประกอบด้วยกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 60ซึ่งลงโทษได้เพียง 2 ใน 3 ส่วนของไม่เกิน 10 ปี (6 ปี 8 เดือน) ส่วนความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 บัญญัติไว้เป็นพิเศษว่าแม้เพียงพยายามก็ต้องลงโทษเท่ากับความผิดสำเร็จซึ่งศาลอาจวางโทษได้ถึง10 ปี เห็นได้ชัดว่าอัตราโทษสูงสุดตาม พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 แก้ไขโดยพระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 นั้นเป็นบทกฎหมายที่มีอาญาหนักกว่าพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 246/2497พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดแม่สอดโจทก์นายหม่องติ่น ที่ 1 นายหม่อง ที่ 2จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 70 พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 27 พ.ร.บ.ศุลกากร (ฉบับที่ 11) พ.ศ.2490 ม. 3 พ.ร.บ.ควบคุมการส่งออกไปนอกและการนำเข้ามาในราชอาณาจักร ซึ่งสินค้าบางอย่าง (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2490 ม. 3การใช้บทกฎหมายที่อาญาหนักลงโทษความผิดที่ละเมิดกฎหมายหลายบทนั้นต้องถืออัตราโทษจำคุกสูงสุดที่ศาลอาจวางกำหนดลงโทษแก่จำเลยสำหรับความผิดที่จำเลยกระทำลงได้นั้นเป็นสำคัญ มิใช่ถืออัตราโทษปรับมากน้อยหรือต้องลงโทษทั้งจำทั้งปรับ ตาม พระราชบัญญัติศุลกากรนั้น ความผิดฐานพยายามมีโทษเท่ากับความผิดสำเร็จ เมื่อความผิดของจำเลยเป็นความผิดฐานพยายามพระราชบัญญัติศุลกากรจึงเป็นบทหนักกว่า พระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกฯ ประชุมใหญ่ครั้งที่ 5/2497โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกได้บังอาจสมคบกันพยายามนำสินค้าและสิ่งของต่าง ๆ ท้ายฟ้องซึ่งเป็นของต้องห้ามมิให้นำออกนอกราชอาณาจักร ออกไปประเทศพม่านอกราชอาณาจักร เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมของกลางเสียก่อน จึงนำออกไปไม่สำเร็จ ขอให้ลงโทษจำเลยทั้ง 2 ปฏิเสธศาลชั้นต้นชี้ขาดว่าจำเลยได้กระทำผิดจริงดังข้อหา และพิพากษาว่าการกระทำผิดของจำเลยเป็นกรรมเดียว แต่ผิดกฎหมาย 2 บทให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกและการนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้าบางอย่าง (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 ซึ่งเป็นบทหนัก ลดฐานพยายาม 1 ใน 3จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยกระทำผิดจริง แต่เห็นว่าตามมาตรา 27 แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 นั้น ความผิดฐานพยายามและความผิดสำเร็จมีอัตราโทษเดียวกัน ฉะนั้น พระราชบัญญัติศุลกากรจึงเป็นบทหนักกว่า พระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกฯ และสินบนนำจับก็ไม่มี พิพากษาแก้ว่าจำเลยผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากรพ.ศ. 2469 มาตรา 27 และพระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11) มาตรา 3 และปรับ 4 เท่าราคาของ ลดฐานปรานีตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 59 เสีย 1 ใน 3 นอกจากนี้ยืนโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกฯ(ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 ซึ่งเป็นบทหนักกว่าศาลฎีกาได้ประชุมปรึกษาในที่ประชุมใหญ่และลงมติว่าการกระทำของจำเลยต้องด้วยกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 70 ต้องถืออัตราโทษจำคุกสูงสุดที่ศาลอาจวางกำหนดโทษแก่จำเลยสำหรับความผิดที่จำเลยกระทำลงได้นั้นเป็นสำคัญ มิใช่ถืออัตราโทษปรับมากน้อยหรือต้องลงโทษทั้งจำทั้งปรับความผิดของจำเลยเป็นเรื่องพยายามและละเมิดกฎหมาย 2 บทถ้าจะลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกฯ (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2490 มาตรา 3 ก็จะต้องประกอบด้วยกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 60ซึ่งลงโทษได้เพียง 2 ใน 3 ส่วนของไม่เกิน 10 ปี (6 ปี 8 เดือน) ส่วนความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 บัญญัติไว้เป็นพิเศษว่าแม้เพียงพยายามก็ต้องลงโทษเท่ากับความผิดสำเร็จซึ่งศาลอาจวางโทษได้ถึง10 ปี เห็นได้ชัดว่าอัตราโทษสูงสุดตาม พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 แก้ไขโดยพระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 นั้นเป็นบทกฎหมายที่มีอาญาหนักกว่าพิพากษายืน(ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ-ประมูล สุวรรณศร-ดุลยการณ์โกวิท)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกได้บังอาจสมคบกันพยายามนำสินค้าและสิ่งของต่าง ๆ ท้ายฟ้องซึ่งเป็นของต้องห้ามมิให้นำออกนอกราชอาณาจักร ออกไปประเทศพม่านอกราชอาณาจักร เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมของกลางเสียก่อน จึงนำออกไปไม่สำเร็จ ขอให้ลงโทษจำเลยทั้ง 2 ปฏิเสธศาลชั้นต้นชี้ขาดว่าจำเลยได้กระทำผิดจริงดังข้อหา และพิพากษาว่าการกระทำผิดของจำเลยเป็นกรรมเดียว แต่ผิดกฎหมาย 2 บทให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกและการนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้าบางอย่าง (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 ซึ่งเป็นบทหนัก ลดฐานพยายาม 1 ใน 3จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยกระทำผิดจริง แต่เห็นว่าตามมาตรา 27 แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 นั้น ความผิดฐานพยายามและความผิดสำเร็จมีอัตราโทษเดียวกัน ฉะนั้น พระราชบัญญัติศุลกากรจึงเป็นบทหนักกว่า พระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกฯ และสินบนนำจับก็ไม่มี พิพากษาแก้ว่าจำเลยผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากรพ.ศ. 2469 มาตรา 27 และพระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11) มาตรา 3 และปรับ 4 เท่าราคาของ ลดฐานปรานีตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 59 เสีย 1 ใน 3 นอกจากนี้ยืนโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกฯ(ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 ซึ่งเป็นบทหนักกว่าศาลฎีกาได้ประชุมปรึกษาในที่ประชุมใหญ่และลงมติว่าการกระทำของจำเลยต้องด้วยกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 70 ต้องถืออัตราโทษจำคุกสูงสุดที่ศาลอาจวางกำหนดโทษแก่จำเลยสำหรับความผิดที่จำเลยกระทำลงได้นั้นเป็นสำคัญ มิใช่ถืออัตราโทษปรับมากน้อยหรือต้องลงโทษทั้งจำทั้งปรับความผิดของจำเลยเป็นเรื่องพยายามและละเมิดกฎหมาย 2 บทถ้าจะลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกฯ (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2490 มาตรา 3 ก็จะต้องประกอบด้วยกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 60ซึ่งลงโทษได้เพียง 2 ใน 3 ส่วนของไม่เกิน 10 ปี (6 ปี 8 เดือน) ส่วนความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 บัญญัติไว้เป็นพิเศษว่าแม้เพียงพยายามก็ต้องลงโทษเท่ากับความผิดสำเร็จซึ่งศาลอาจวางโทษได้ถึง10 ปี เห็นได้ชัดว่าอัตราโทษสูงสุดตาม พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 แก้ไขโดยพระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 นั้นเป็นบทกฎหมายที่มีอาญาหนักกว่าพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 246/2497พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดแม่สอดโจทก์นายหม่องติ่น ที่ 1 นายหม่อง ที่ 2จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 70 พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 27 พ.ร.บ.ศุลกากร (ฉบับที่ 11) พ.ศ.2490 ม. 3 พ.ร.บ.ควบคุมการส่งออกไปนอกและการนำเข้ามาในราชอาณาจักร ซึ่งสินค้าบางอย่าง (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2490 ม. 3การใช้บทกฎหมายที่อาญาหนักลงโทษความผิดที่ละเมิดกฎหมายหลายบทนั้นต้องถืออัตราโทษจำคุกสูงสุดที่ศาลอาจวางกำหนดลงโทษแก่จำเลยสำหรับความผิดที่จำเลยกระทำลงได้นั้นเป็นสำคัญ มิใช่ถืออัตราโทษปรับมากน้อยหรือต้องลงโทษทั้งจำทั้งปรับ ตาม พระราชบัญญัติศุลกากรนั้น ความผิดฐานพยายามมีโทษเท่ากับความผิดสำเร็จ เมื่อความผิดของจำเลยเป็นความผิดฐานพยายามพระราชบัญญัติศุลกากรจึงเป็นบทหนักกว่า พระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกฯ ประชุมใหญ่ครั้งที่ 5/2497โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกได้บังอาจสมคบกันพยายามนำสินค้าและสิ่งของต่าง ๆ ท้ายฟ้องซึ่งเป็นของต้องห้ามมิให้นำออกนอกราชอาณาจักร ออกไปประเทศพม่านอกราชอาณาจักร เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมของกลางเสียก่อน จึงนำออกไปไม่สำเร็จ ขอให้ลงโทษจำเลยทั้ง 2 ปฏิเสธศาลชั้นต้นชี้ขาดว่าจำเลยได้กระทำผิดจริงดังข้อหา และพิพากษาว่าการกระทำผิดของจำเลยเป็นกรรมเดียว แต่ผิดกฎหมาย 2 บทให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกและการนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้าบางอย่าง (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 ซึ่งเป็นบทหนัก ลดฐานพยายาม 1 ใน 3จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยกระทำผิดจริง แต่เห็นว่าตามมาตรา 27 แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 นั้น ความผิดฐานพยายามและความผิดสำเร็จมีอัตราโทษเดียวกัน ฉะนั้น พระราชบัญญัติศุลกากรจึงเป็นบทหนักกว่า พระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกฯ และสินบนนำจับก็ไม่มี พิพากษาแก้ว่าจำเลยผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากรพ.ศ. 2469 มาตรา 27 และพระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11) มาตรา 3 และปรับ 4 เท่าราคาของ ลดฐานปรานีตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 59 เสีย 1 ใน 3 นอกจากนี้ยืนโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกฯ(ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 ซึ่งเป็นบทหนักกว่าศาลฎีกาได้ประชุมปรึกษาในที่ประชุมใหญ่และลงมติว่าการกระทำของจำเลยต้องด้วยกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 70 ต้องถืออัตราโทษจำคุกสูงสุดที่ศาลอาจวางกำหนดโทษแก่จำเลยสำหรับความผิดที่จำเลยกระทำลงได้นั้นเป็นสำคัญ มิใช่ถืออัตราโทษปรับมากน้อยหรือต้องลงโทษทั้งจำทั้งปรับความผิดของจำเลยเป็นเรื่องพยายามและละเมิดกฎหมาย 2 บทถ้าจะลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกฯ (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2490 มาตรา 3 ก็จะต้องประกอบด้วยกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 60ซึ่งลงโทษได้เพียง 2 ใน 3 ส่วนของไม่เกิน 10 ปี (6 ปี 8 เดือน) ส่วนความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 บัญญัติไว้เป็นพิเศษว่าแม้เพียงพยายามก็ต้องลงโทษเท่ากับความผิดสำเร็จซึ่งศาลอาจวางโทษได้ถึง10 ปี เห็นได้ชัดว่าอัตราโทษสูงสุดตาม พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 แก้ไขโดยพระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 นั้นเป็นบทกฎหมายที่มีอาญาหนักกว่าพิพากษายืน(ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ-ประมูล สุวรรณศร-ดุลยการณ์โกวิท)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ