คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 55706หลักกฎหมาย: การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นที่รอการลงโทษจำคุกจำเลยเป็นไม่รอการลงโทษ แม้ไม่ได้แก้ไขโทษจำคุกที่ศาลชั้นต้นลงแก่จำเลยก็เป็นการแก้ไขมากและเพิ่มเติมโทษจำเลยไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. 2484 มาตรา 7, 48, 73, 74, 74 จัตวา จำคุก 2 ปีปรับ 20,000 บาท จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 จำคุก 1 ปี ปรับ 10,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้ 2 ปี จ่ายสินบนนำจับกึ่งหนึ่งของค่าปรับศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่รอการลงโทษไม่ปรับ ไม่จ่าย สินบนนำจับ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาขอให้รอการลงโทษจำคุกศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาว่า คำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค 2ที่พิพากษาแก้คำพิพากษาของศาลชั้นต้นเป็นการแก้ไขมาก จำเลยจึงมีสิทธิฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ศาลฎีกามีคำสั่งว่า "พิเคราะห์แล้วคดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด ตามพระราชบัญญัติป่าไม้ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งแล้วคงจำคุก 1 ปี ปรับ 10,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้2 ปี ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่รอการลงโทษไม่ปรับ ไม่จ่ายสินบนนำจับ เป็นการแก้ไขมาก และเพิ่มเติมโทษจำเลยไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 จึงให้รับฎีกาของจำเลย ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการต่อไป ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1202/2538พนักงานอัยการจังหวัดลำพูนโจทก์นายบุญธรรม ตันเส้าจำเลย ป.วิ.อ. ม. 219การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นที่รอการลงโทษจำคุกจำเลยเป็นไม่รอการลงโทษ แม้ไม่ได้แก้ไขโทษจำคุกที่ศาลชั้นต้นลงแก่จำเลยก็เป็นการแก้ไขมากและเพิ่มเติมโทษจำเลยไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. 2484 มาตรา 7, 48, 73, 74, 74 จัตวา จำคุก 2 ปีปรับ 20,000 บาท จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 จำคุก 1 ปี ปรับ 10,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้ 2 ปี จ่ายสินบนนำจับกึ่งหนึ่งของค่าปรับศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่รอการลงโทษไม่ปรับ ไม่จ่าย สินบนนำจับ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาขอให้รอการลงโทษจำคุกศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาว่า คำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค 2ที่พิพากษาแก้คำพิพากษาของศาลชั้นต้นเป็นการแก้ไขมาก จำเลยจึงมีสิทธิฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ศาลฎีกามีคำสั่งว่า "พิเคราะห์แล้วคดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด ตามพระราชบัญญัติป่าไม้ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งแล้วคงจำคุก 1 ปี ปรับ 10,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้2 ปี ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่รอการลงโทษไม่ปรับ ไม่จ่ายสินบนนำจับ เป็นการแก้ไขมาก และเพิ่มเติมโทษจำเลยไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 จึงให้รับฎีกาของจำเลย ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการต่อไป(ผล อนุวัตรนิติการ-สมปอง เสนเนียม-สมพงษ์ สนธิเณร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุหมายเหตุ คำสั่ง คำร้อง นี้ เป็น คำสั่ง ที่ เดิน ตาม แนว วินิจฉัย ใน คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 729/2533 ( ป ) และ คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ที่ 617/2537 ซึ่ง วาง หลัก ไว้ ว่าการ ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษาแก้ คำพิพากษา ศาลชั้นต้น ที่ รอการลงโทษ จำคุก จำเลย เป็น ไม่รอการลงโทษ จำคุก เป็น การ แก้ไข มาก และ เพิ่มเติม โทษ จำเลย จึง ไม่ต้องห้าม ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 ด้วย ความ เคารพ ใน คำพิพากษา และ คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ดังกล่าว ผู้บันทึก มี ความเห็น ว่า เงื่อนไข ว่า เป็น การ พิพากษาแก้ ไข มาก หรือไม่ และ เป็น การ พิพากษา เพิ่มเติม โทษ จำเลย หรือไม่ น่า จะ ต้อง พิจารณา แยก ออกจาก กัน เพราะ ถ้อยคำ ใน กฎหมาย ก็ เขียน ไว้ ว่า " แต่ ข้อห้าม นี้ มิให้ ใช้ แก่ จำเลย ใน กรณี ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษาแก้ ไข มาก และ เพิ่มเติม โทษ จำเลย " ซึ่ง หาก การ พิพากษาแก้ ไข มาก กับ การ พิพากษา เพิ่มเติม โทษ จำเลย เป็น กรณี เดียว กัน แล้ว ก็ ไม่จำเป็น ต้อง เขียน แยก ออกจาก กัน เช่นนั้น อีก การ พิพากษาแก้ ไข มาก ตาม ถ้อยคำ มุ่ง ถึง " คำพิพากษา " ทั้งหมด ไม่ว่า จะ เป็น การ แก้ไข โทษ ที่ ลง หรือ ดุลยพินิจ ใน การ รอการลงโทษ ก็ นับ ได้ว่า เป็น การ แก้ไข คำพิพากษา ทั้งสิ้น แต่ ใน ส่วน การ เพิ่มเติม โทษ จำเลย นั้น ต้อง หมายถึง โทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 18 ซึ่ง มี 5 ประการ คือ ประการ ชีวิต จำคุก กักขัง ปรับ ริบทรัพย์สิน ดังนั้น การ เพิ่มเติม โทษ จึง ต้อง หมายถึง เพิ่มเติม โทษ เหล่านั้น เช่น เพิ่มเติม โทษ จำคุก เพิ่มโทษ ปรับ เป็นต้น การ ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษาแก้ ดุลยพินิจ ของ ศาลชั้นต้น จาก การ รอการลงโทษ เป็น ไม่รอการลงโทษ โดย ไม่ได้ แก้ โทษ ที่ ศาลชั้นต้น วาง แก่ จำเลย เช่น คดี นี้ ถึง แม้ จะ เป็น การ แก้ไข มาก แต่ ก็ เป็น เพียง การ แก้ไข มาก ที่ เป็น โทษ ต่อ จำเลย เท่านั้น ไม่ได้ เพิ่มเติม โทษ จำเลย แต่อย่างใด เมื่อ คดี นี้ ศาลชั้นต้น ลงโทษ จำคุก จำเลย ไม่เกิน สอง ปี หรือ ปรับ ไม่เกิน สี่ หมื่น บาท และ ศาลอุทธรณ์ ยัง คง ลงโทษ จำเลย ไม่เกิน กำหนด นี้ ผู้บันทึก จึง มี ความเห็น ว่า คดี นี้ ควร จะ ต้องห้าม ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 อาทิตย์ ออกเวหาคำพิพากษา: ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. 2484 มาตรา 7, 48, 73, 74, 74 จัตวา จำคุก 2 ปีปรับ 20,000 บาท จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 จำคุก 1 ปี ปรับ 10,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้ 2 ปี จ่ายสินบนนำจับกึ่งหนึ่งของค่าปรับศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่รอการลงโทษไม่ปรับ ไม่จ่าย สินบนนำจับ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาขอให้รอการลงโทษจำคุกศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาว่า คำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค 2ที่พิพากษาแก้คำพิพากษาของศาลชั้นต้นเป็นการแก้ไขมาก จำเลยจึงมีสิทธิฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ศาลฎีกามีคำสั่งว่า "พิเคราะห์แล้วคดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด ตามพระราชบัญญัติป่าไม้ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งแล้วคงจำคุก 1 ปี ปรับ 10,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้2 ปี ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่รอการลงโทษไม่ปรับ ไม่จ่ายสินบนนำจับ เป็นการแก้ไขมาก และเพิ่มเติมโทษจำเลยไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 จึงให้รับฎีกาของจำเลย ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการต่อไป ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1202/2538พนักงานอัยการจังหวัดลำพูนโจทก์นายบุญธรรม ตันเส้าจำเลย ป.วิ.อ. ม. 219การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นที่รอการลงโทษจำคุกจำเลยเป็นไม่รอการลงโทษ แม้ไม่ได้แก้ไขโทษจำคุกที่ศาลชั้นต้นลงแก่จำเลยก็เป็นการแก้ไขมากและเพิ่มเติมโทษจำเลยไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. 2484 มาตรา 7, 48, 73, 74, 74 จัตวา จำคุก 2 ปีปรับ 20,000 บาท จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 จำคุก 1 ปี ปรับ 10,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้ 2 ปี จ่ายสินบนนำจับกึ่งหนึ่งของค่าปรับศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่รอการลงโทษไม่ปรับ ไม่จ่าย สินบนนำจับ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาขอให้รอการลงโทษจำคุกศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาว่า คำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค 2ที่พิพากษาแก้คำพิพากษาของศาลชั้นต้นเป็นการแก้ไขมาก จำเลยจึงมีสิทธิฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ศาลฎีกามีคำสั่งว่า "พิเคราะห์แล้วคดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด ตามพระราชบัญญัติป่าไม้ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งแล้วคงจำคุก 1 ปี ปรับ 10,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้2 ปี ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่รอการลงโทษไม่ปรับ ไม่จ่ายสินบนนำจับ เป็นการแก้ไขมาก และเพิ่มเติมโทษจำเลยไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 จึงให้รับฎีกาของจำเลย ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการต่อไป(ผล อนุวัตรนิติการ-สมปอง เสนเนียม-สมพงษ์ สนธิเณร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุหมายเหตุ คำสั่ง คำร้อง นี้ เป็น คำสั่ง ที่ เดิน ตาม แนว วินิจฉัย ใน คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 729/2533 ( ป ) และ คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ที่ 617/2537 ซึ่ง วาง หลัก ไว้ ว่าการ ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษาแก้ คำพิพากษา ศาลชั้นต้น ที่ รอการลงโทษ จำคุก จำเลย เป็น ไม่รอการลงโทษ จำคุก เป็น การ แก้ไข มาก และ เพิ่มเติม โทษ จำเลย จึง ไม่ต้องห้าม ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 ด้วย ความ เคารพ ใน คำพิพากษา และ คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ดังกล่าว ผู้บันทึก มี ความเห็น ว่า เงื่อนไข ว่า เป็น การ พิพากษาแก้ ไข มาก หรือไม่ และ เป็น การ พิพากษา เพิ่มเติม โทษ จำเลย หรือไม่ น่า จะ ต้อง พิจารณา แยก ออกจาก กัน เพราะ ถ้อยคำ ใน กฎหมาย ก็ เขียน ไว้ ว่า " แต่ ข้อห้าม นี้ มิให้ ใช้ แก่ จำเลย ใน กรณี ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษาแก้ ไข มาก และ เพิ่มเติม โทษ จำเลย " ซึ่ง หาก การ พิพากษาแก้ ไข มาก กับ การ พิพากษา เพิ่มเติม โทษ จำเลย เป็น กรณี เดียว กัน แล้ว ก็ ไม่จำเป็น ต้อง เขียน แยก ออกจาก กัน เช่นนั้น อีก การ พิพากษาแก้ ไข มาก ตาม ถ้อยคำ มุ่ง ถึง " คำพิพากษา " ทั้งหมด ไม่ว่า จะ เป็น การ แก้ไข โทษ ที่ ลง หรือ ดุลยพินิจ ใน การ รอการลงโทษ ก็ นับ ได้ว่า เป็น การ แก้ไข คำพิพากษา ทั้งสิ้น แต่ ใน ส่วน การ เพิ่มเติม โทษ จำเลย นั้น ต้อง หมายถึง โทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 18 ซึ่ง มี 5 ประการ คือ ประการ ชีวิต จำคุก กักขัง ปรับ ริบทรัพย์สิน ดังนั้น การ เพิ่มเติม โทษ จึง ต้อง หมายถึง เพิ่มเติม โทษ เหล่านั้น เช่น เพิ่มเติม โทษ จำคุก เพิ่มโทษ ปรับ เป็นต้น การ ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษาแก้ ดุลยพินิจ ของ ศาลชั้นต้น จาก การ รอการลงโทษ เป็น ไม่รอการลงโทษ โดย ไม่ได้ แก้ โทษ ที่ ศาลชั้นต้น วาง แก่ จำเลย เช่น คดี นี้ ถึง แม้ จะ เป็น การ แก้ไข มาก แต่ ก็ เป็น เพียง การ แก้ไข มาก ที่ เป็น โทษ ต่อ จำเลย เท่านั้น ไม่ได้ เพิ่มเติม โทษ จำเลย แต่อย่างใด เมื่อ คดี นี้ ศาลชั้นต้น ลงโทษ จำคุก จำเลย ไม่เกิน สอง ปี หรือ ปรับ ไม่เกิน สี่ หมื่น บาท และ ศาลอุทธรณ์ ยัง คง ลงโทษ จำเลย ไม่เกิน กำหนด นี้ ผู้บันทึก จึง มี ความเห็น ว่า คดี นี้ ควร จะ ต้องห้าม ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 อาทิตย์ ออกเวหา