คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2853/2530หลักกฎหมาย: ผู้เสียหายชี้ ตัวจำเลยได้ถูกต้อง เพราะได้พิจารณาดู รูปถ่ายหน้าตา ผิวพรรณ และความยาวของผม แล้วจึงลงความเห็นว่าจำเลยเป็นคนร้าย เช่นนี้ การชี้ ตัวมิได้มาจากการจำคนร้ายได้แม่นยำแน่นอนแต่เป็นการพินิจ พิจารณาเชื่อมโยงลักษณะของคนร้ายที่ได้เห็น กับลักษณะของจำเลยมาเปรียบเทียบกัน คำเบิกความของผู้เสียหายที่ว่าจำจำเลยได้จึงไม่มีน้ำหนักพอที่จะรับฟังว่าจำเลยได้กระทำผิด.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339,340 ตรี, 83 ขอให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรค 2, 340 ตรี, 83ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514ข้อ 14, 15 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525 มาตรา 13 ให้จำคุก 20 ปี หมายเลขแดงที่717/2527 ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหายจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังยุติว่า ในวันเวลาเกิดเหตุตามฟ้อง ผู้เสียหายทั้งสองถูกคนร้ายสองคนใช้รถจักรยานยนต์เป็นยานพาหนะร่วมกันใช้เหล็กขูดชาฟท์เป็นอาวุธขู่บังคับชิงเอาทรัพย์ต่าง ๆ ของผู้เสียหายทั้งสองตามฟ้องไป ปัญหามีว่าจำเลยได้ร่วมเป็นคนร้ายด้วยหรือไม่ นางพรทิพย์ผู้เสียหายพยานโจทก์เบิกความว่า จำเลยคือคนร้ายซึ่งเป็นผู้ขับรถจักรยานยนต์มาชิงทรัพย์ของผู้เสียหายพยานเห็นหน้าจำเลยประมาณ 2-3 วินาทีไม่ปรากฏว่านางพรทิพย์รู้จักจำเลยมาก่อน ตอนเจ้าพนักงานตำรวจให้นางพรทิพย์ดูตัวจำเลยนั้นนางพรทิพย์เบิกความว่า พยานได้พิจารณารอบคอบแล้วจึงลงความเห็นว่าจำเลยเป็นคนร้าย โดยดูรูปร่าง หน้าตา ผิวพรรณ และความยาวของผมลักษณะเช่นนี้มิใช่เป็นลักษณะของการจำคนร้ายได้แม่นยำแน่นอน แต่เป็นเรื่องพินิจพิจารณาเชื่อมโยงลักษณะของคนร้ายที่ได้เห็น กับลักษณะของจำเลยมาเปรียบเทียบกัน แล้วลงความเห็นว่าจำเลยเป็นคนร้าย...เห็นว่า นางพรทิพย์เห็นคนร้ายในระยะเวลาอันสั้น และไม่เคยรู้จักคนร้ายมาก่อน นางพรทิพย์จึงอาจจะจำคนร้ายผิดตัวได้ โจทก์มีนางพรทิพย์เป็นประจักษ์พยานปากเดียวที่เบิกความว่าจำเลยเป็นคนร้ายและไม่มีพยานแวดล้อมอื่นสนับสนุนให้พยานหลักฐานของโจทก์มีน้ำหนักพอที่จะรับฟังว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้อง ข้อเท็จจริงจึงยังฟังไม่ได้ชัดว่าจำเลยได้ร่วมเป็นคนร้ายในคดีนี้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องนั้นชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2853/2530พนักงานอัยการ จังหวัด นครนายกโจทก์นาย ประยูร หรือ อ๊อด คำ มีจำเลย ป.วิ.อ. ม. 131, ม. 227ผู้เสียหายชี้ ตัวจำเลยได้ถูกต้อง เพราะได้พิจารณาดู รูปถ่ายหน้าตา ผิวพรรณ และความยาวของผม แล้วจึงลงความเห็นว่าจำเลยเป็นคนร้าย เช่นนี้ การชี้ ตัวมิได้มาจากการจำคนร้ายได้แม่นยำแน่นอนแต่เป็นการพินิจ พิจารณาเชื่อมโยงลักษณะของคนร้ายที่ได้เห็น กับลักษณะของจำเลยมาเปรียบเทียบกัน คำเบิกความของผู้เสียหายที่ว่าจำจำเลยได้จึงไม่มีน้ำหนักพอที่จะรับฟังว่าจำเลยได้กระทำผิด.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339,340 ตรี, 83 ขอให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรค 2, 340 ตรี, 83ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514ข้อ 14, 15 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525 มาตรา 13 ให้จำคุก 20 ปี หมายเลขแดงที่717/2527 ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหายจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังยุติว่า ในวันเวลาเกิดเหตุตามฟ้อง ผู้เสียหายทั้งสองถูกคนร้ายสองคนใช้รถจักรยานยนต์เป็นยานพาหนะร่วมกันใช้เหล็กขูดชาฟท์เป็นอาวุธขู่บังคับชิงเอาทรัพย์ต่าง ๆ ของผู้เสียหายทั้งสองตามฟ้องไป ปัญหามีว่าจำเลยได้ร่วมเป็นคนร้ายด้วยหรือไม่ นางพรทิพย์ผู้เสียหายพยานโจทก์เบิกความว่า จำเลยคือคนร้ายซึ่งเป็นผู้ขับรถจักรยานยนต์มาชิงทรัพย์ของผู้เสียหายพยานเห็นหน้าจำเลยประมาณ 2-3 วินาทีไม่ปรากฏว่านางพรทิพย์รู้จักจำเลยมาก่อน ตอนเจ้าพนักงานตำรวจให้นางพรทิพย์ดูตัวจำเลยนั้นนางพรทิพย์เบิกความว่า พยานได้พิจารณารอบคอบแล้วจึงลงความเห็นว่าจำเลยเป็นคนร้าย โดยดูรูปร่าง หน้าตา ผิวพรรณ และความยาวของผมลักษณะเช่นนี้มิใช่เป็นลักษณะของการจำคนร้ายได้แม่นยำแน่นอน แต่เป็นเรื่องพินิจพิจารณาเชื่อมโยงลักษณะของคนร้ายที่ได้เห็น กับลักษณะของจำเลยมาเปรียบเทียบกัน แล้วลงความเห็นว่าจำเลยเป็นคนร้าย...เห็นว่า นางพรทิพย์เห็นคนร้ายในระยะเวลาอันสั้น และไม่เคยรู้จักคนร้ายมาก่อน นางพรทิพย์จึงอาจจะจำคนร้ายผิดตัวได้ โจทก์มีนางพรทิพย์เป็นประจักษ์พยานปากเดียวที่เบิกความว่าจำเลยเป็นคนร้ายและไม่มีพยานแวดล้อมอื่นสนับสนุนให้พยานหลักฐานของโจทก์มีน้ำหนักพอที่จะรับฟังว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้อง ข้อเท็จจริงจึงยังฟังไม่ได้ชัดว่าจำเลยได้ร่วมเป็นคนร้ายในคดีนี้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องนั้นชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(ประวิทย์ ขัมภรัตน์-อภินย์ ปุษปาคม-ชวลิต นราลัย)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการชี้ตัวผู้ต้องหาเป็นวิธีการ "พิสูจน์" เบื้องแรกของการสอบสวนในคดี เพราะเป็นการพิสูจน์ว่าผู้ต้องหาจะเป็นบุคคลที่พยานเห็นว่าเป็นคนร้ายหรือไม่ ในขณะเดียวกันก็เป็นการพิสูจน์ความทรงจำของพยานที่อ้างว่าจำคนร้ายได้ หรืออ้างว่าเห็นอีกจำได้แน่ วิธีที่จะพิสูจน์ว่าพยานจดจำคนร้ายได้จริงหรือไม่ ต้องเป็นการให้พยานชี้ระบุคนร้ายจากความจำของตนอย่างแท้จริง มิใช่อาศัยสิ่งแวดล้อมหรือคาดหมายเอาจากพฤติการณ์ในขณะชี้ตัว ด้วยเหตุนี้จึงมีหลักปฏิบัติอย่างเคร่งครัดว่า บุคคลที่อยู่ในแถวชี้ตัว(fillers) ต้องไม่รู้ว่าผู้ใดในแถวชี้ตัวเป็นผู้ต้อง เหตุผลก็เนื่องจากข้อเท็จจริงที่ปรากฏตลอดมาว่า บุคคลที่รู้ว่าผู้ใดเป็นผู้ต้องหาในคดีและเข้ามายืนปะปนในแถวชี้ตัวมักจะเหลือบมองไปยังผู้ต้องหาระหว่างที่ให้ชี้ตัว การเหลือบมองแม้จะเป็นแต่เพียงเสี้ยววินาทีก็คล้ายเป็นสื่อทำให้พยานจำพวกที่จดจำคนร้ายได้ไม่แน่ชัดแต่ฝังใจว่าเมื่อเจ้าหน้าที่ตำรววจจัดให้มีการชี้ตัวก็จะต้องมีคนร้ายที่แท้จริงร่วมอยู่ด้วยเป็นแน่ พยานเช่นนี้มีเป็นจำนวนมากและจะอาศัย "กริยา" การเหลือบมองตามสัญชาติญานเช่นนี้ช่วยตัดสินใจในการชี้ระบุตัวผู้ต้องหาได้ถูก วิธีป้องกันการระบุตัวบุคคลผิดพลาดอีกประการคือ การคัดเลือกบุคคลที่มีรูปร่างลักษณะใกล้เคียง รวมทั้งการแต่งกายคล้ายคลึงกับผู้ต้องหาเข้ามาเป็นผู้ร่วมยืนในแถวชี้ตัว การจัดบุคคลที่มีรูปร่างแตกต่างไปจากผู้ต้องหามายืนปะปนในแถว ย่อมเป็นการลดโอกาสทดสอบความจำของพยานลง ด้วยเหตุนี้ ในบันทึกการชี้ตัวผู้ต้องหาซึ่งเป็นแบบของกรมตำรวจ จึงมีข้อความว่า "บุคคลเหล่านี้มีรูปร่าง ขนาดและการแต่งกายคล้ายคลึงกัน..." เพื่อเป็นแนวปฏิบัติในการทดสอบความทรงจำของพยาน จากเหตุผลและวิธีปฏิบัติดังกล่าว จึงเริ่มมีแนวความคิดว่าไม่ควรให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาร่วมยืนในแถวชี้ตัว เพราะเป็นผู้ที่รู้ว่าผู้ใดเป็นผู้ต้องหาและมักจะมีการแต่งกาย แม้จะนอกเครื่องแบบแต่ก็ยังมีเค้าให้พยานทราบว่า เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจมิใช่คนร้ายแน่ คดีนี้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2853/2530) พยานมิได้ระบุตัวจำเลยเนื่องจากจำเลยจำได้ว่าเป็นคนร้าย แต่มาจากการพิจาณารูปร่างลักษณะของจำเลย การระบุตัวจำเลยได้ถูกต้องจึงไม่มีผลพิเศษในด้านการสนับสนุนคำเบิกความของตนที่อ้างว่าจำเลยได้ว่าเป็นคนร้ายกรณีต้องอาศัยพยานอื่นของโจทก์เป็นสำคัญในการรับฟังลงโทษจำเลยเมื่อปรากฏว่าพยานอื่นของโจทก์ก็ยังมีข้อนำเคลือบแคลงสงสัย คดีนี้ศาลจึงต้องพิพากษายกฟ้อง. นพพรโพธิรังสิยากร.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339,340 ตรี, 83 ขอให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรค 2, 340 ตรี, 83ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514ข้อ 14, 15 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525 มาตรา 13 ให้จำคุก 20 ปี หมายเลขแดงที่717/2527 ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหายจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังยุติว่า ในวันเวลาเกิดเหตุตามฟ้อง ผู้เสียหายทั้งสองถูกคนร้ายสองคนใช้รถจักรยานยนต์เป็นยานพาหนะร่วมกันใช้เหล็กขูดชาฟท์เป็นอาวุธขู่บังคับชิงเอาทรัพย์ต่าง ๆ ของผู้เสียหายทั้งสองตามฟ้องไป ปัญหามีว่าจำเลยได้ร่วมเป็นคนร้ายด้วยหรือไม่ นางพรทิพย์ผู้เสียหายพยานโจทก์เบิกความว่า จำเลยคือคนร้ายซึ่งเป็นผู้ขับรถจักรยานยนต์มาชิงทรัพย์ของผู้เสียหายพยานเห็นหน้าจำเลยประมาณ 2-3 วินาทีไม่ปรากฏว่านางพรทิพย์รู้จักจำเลยมาก่อน ตอนเจ้าพนักงานตำรวจให้นางพรทิพย์ดูตัวจำเลยนั้นนางพรทิพย์เบิกความว่า พยานได้พิจารณารอบคอบแล้วจึงลงความเห็นว่าจำเลยเป็นคนร้าย โดยดูรูปร่าง หน้าตา ผิวพรรณ และความยาวของผมลักษณะเช่นนี้มิใช่เป็นลักษณะของการจำคนร้ายได้แม่นยำแน่นอน แต่เป็นเรื่องพินิจพิจารณาเชื่อมโยงลักษณะของคนร้ายที่ได้เห็น กับลักษณะของจำเลยมาเปรียบเทียบกัน แล้วลงความเห็นว่าจำเลยเป็นคนร้าย...เห็นว่า นางพรทิพย์เห็นคนร้ายในระยะเวลาอันสั้น และไม่เคยรู้จักคนร้ายมาก่อน นางพรทิพย์จึงอาจจะจำคนร้ายผิดตัวได้ โจทก์มีนางพรทิพย์เป็นประจักษ์พยานปากเดียวที่เบิกความว่าจำเลยเป็นคนร้ายและไม่มีพยานแวดล้อมอื่นสนับสนุนให้พยานหลักฐานของโจทก์มีน้ำหนักพอที่จะรับฟังว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้อง ข้อเท็จจริงจึงยังฟังไม่ได้ชัดว่าจำเลยได้ร่วมเป็นคนร้ายในคดีนี้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องนั้นชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2853/2530พนักงานอัยการ จังหวัด นครนายกโจทก์นาย ประยูร หรือ อ๊อด คำ มีจำเลย ป.วิ.อ. ม. 131, ม. 227ผู้เสียหายชี้ ตัวจำเลยได้ถูกต้อง เพราะได้พิจารณาดู รูปถ่ายหน้าตา ผิวพรรณ และความยาวของผม แล้วจึงลงความเห็นว่าจำเลยเป็นคนร้าย เช่นนี้ การชี้ ตัวมิได้มาจากการจำคนร้ายได้แม่นยำแน่นอนแต่เป็นการพินิจ พิจารณาเชื่อมโยงลักษณะของคนร้ายที่ได้เห็น กับลักษณะของจำเลยมาเปรียบเทียบกัน คำเบิกความของผู้เสียหายที่ว่าจำจำเลยได้จึงไม่มีน้ำหนักพอที่จะรับฟังว่าจำเลยได้กระทำผิด.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339,340 ตรี, 83 ขอให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรค 2, 340 ตรี, 83ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514ข้อ 14, 15 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525 มาตรา 13 ให้จำคุก 20 ปี หมายเลขแดงที่717/2527 ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหายจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังยุติว่า ในวันเวลาเกิดเหตุตามฟ้อง ผู้เสียหายทั้งสองถูกคนร้ายสองคนใช้รถจักรยานยนต์เป็นยานพาหนะร่วมกันใช้เหล็กขูดชาฟท์เป็นอาวุธขู่บังคับชิงเอาทรัพย์ต่าง ๆ ของผู้เสียหายทั้งสองตามฟ้องไป ปัญหามีว่าจำเลยได้ร่วมเป็นคนร้ายด้วยหรือไม่ นางพรทิพย์ผู้เสียหายพยานโจทก์เบิกความว่า จำเลยคือคนร้ายซึ่งเป็นผู้ขับรถจักรยานยนต์มาชิงทรัพย์ของผู้เสียหายพยานเห็นหน้าจำเลยประมาณ 2-3 วินาทีไม่ปรากฏว่านางพรทิพย์รู้จักจำเลยมาก่อน ตอนเจ้าพนักงานตำรวจให้นางพรทิพย์ดูตัวจำเลยนั้นนางพรทิพย์เบิกความว่า พยานได้พิจารณารอบคอบแล้วจึงลงความเห็นว่าจำเลยเป็นคนร้าย โดยดูรูปร่าง หน้าตา ผิวพรรณ และความยาวของผมลักษณะเช่นนี้มิใช่เป็นลักษณะของการจำคนร้ายได้แม่นยำแน่นอน แต่เป็นเรื่องพินิจพิจารณาเชื่อมโยงลักษณะของคนร้ายที่ได้เห็น กับลักษณะของจำเลยมาเปรียบเทียบกัน แล้วลงความเห็นว่าจำเลยเป็นคนร้าย...เห็นว่า นางพรทิพย์เห็นคนร้ายในระยะเวลาอันสั้น และไม่เคยรู้จักคนร้ายมาก่อน นางพรทิพย์จึงอาจจะจำคนร้ายผิดตัวได้ โจทก์มีนางพรทิพย์เป็นประจักษ์พยานปากเดียวที่เบิกความว่าจำเลยเป็นคนร้ายและไม่มีพยานแวดล้อมอื่นสนับสนุนให้พยานหลักฐานของโจทก์มีน้ำหนักพอที่จะรับฟังว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้อง ข้อเท็จจริงจึงยังฟังไม่ได้ชัดว่าจำเลยได้ร่วมเป็นคนร้ายในคดีนี้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องนั้นชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(ประวิทย์ ขัมภรัตน์-อภินย์ ปุษปาคม-ชวลิต นราลัย)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการชี้ตัวผู้ต้องหาเป็นวิธีการ "พิสูจน์" เบื้องแรกของการสอบสวนในคดี เพราะเป็นการพิสูจน์ว่าผู้ต้องหาจะเป็นบุคคลที่พยานเห็นว่าเป็นคนร้ายหรือไม่ ในขณะเดียวกันก็เป็นการพิสูจน์ความทรงจำของพยานที่อ้างว่าจำคนร้ายได้ หรืออ้างว่าเห็นอีกจำได้แน่ วิธีที่จะพิสูจน์ว่าพยานจดจำคนร้ายได้จริงหรือไม่ ต้องเป็นการให้พยานชี้ระบุคนร้ายจากความจำของตนอย่างแท้จริง มิใช่อาศัยสิ่งแวดล้อมหรือคาดหมายเอาจากพฤติการณ์ในขณะชี้ตัว ด้วยเหตุนี้จึงมีหลักปฏิบัติอย่างเคร่งครัดว่า บุคคลที่อยู่ในแถวชี้ตัว(fillers) ต้องไม่รู้ว่าผู้ใดในแถวชี้ตัวเป็นผู้ต้อง เหตุผลก็เนื่องจากข้อเท็จจริงที่ปรากฏตลอดมาว่า บุคคลที่รู้ว่าผู้ใดเป็นผู้ต้องหาในคดีและเข้ามายืนปะปนในแถวชี้ตัวมักจะเหลือบมองไปยังผู้ต้องหาระหว่างที่ให้ชี้ตัว การเหลือบมองแม้จะเป็นแต่เพียงเสี้ยววินาทีก็คล้ายเป็นสื่อทำให้พยานจำพวกที่จดจำคนร้ายได้ไม่แน่ชัดแต่ฝังใจว่าเมื่อเจ้าหน้าที่ตำรววจจัดให้มีการชี้ตัวก็จะต้องมีคนร้ายที่แท้จริงร่วมอยู่ด้วยเป็นแน่ พยานเช่นนี้มีเป็นจำนวนมากและจะอาศัย "กริยา" การเหลือบมองตามสัญชาติญานเช่นนี้ช่วยตัดสินใจในการชี้ระบุตัวผู้ต้องหาได้ถูก วิธีป้องกันการระบุตัวบุคคลผิดพลาดอีกประการคือ การคัดเลือกบุคคลที่มีรูปร่างลักษณะใกล้เคียง รวมทั้งการแต่งกายคล้ายคลึงกับผู้ต้องหาเข้ามาเป็นผู้ร่วมยืนในแถวชี้ตัว การจัดบุคคลที่มีรูปร่างแตกต่างไปจากผู้ต้องหามายืนปะปนในแถว ย่อมเป็นการลดโอกาสทดสอบความจำของพยานลง ด้วยเหตุนี้ ในบันทึกการชี้ตัวผู้ต้องหาซึ่งเป็นแบบของกรมตำรวจ จึงมีข้อความว่า "บุคคลเหล่านี้มีรูปร่าง ขนาดและการแต่งกายคล้ายคลึงกัน..." เพื่อเป็นแนวปฏิบัติในการทดสอบความทรงจำของพยาน จากเหตุผลและวิธีปฏิบัติดังกล่าว จึงเริ่มมีแนวความคิดว่าไม่ควรให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาร่วมยืนในแถวชี้ตัว เพราะเป็นผู้ที่รู้ว่าผู้ใดเป็นผู้ต้องหาและมักจะมีการแต่งกาย แม้จะนอกเครื่องแบบแต่ก็ยังมีเค้าให้พยานทราบว่า เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจมิใช่คนร้ายแน่ คดีนี้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2853/2530) พยานมิได้ระบุตัวจำเลยเนื่องจากจำเลยจำได้ว่าเป็นคนร้าย แต่มาจากการพิจาณารูปร่างลักษณะของจำเลย การระบุตัวจำเลยได้ถูกต้องจึงไม่มีผลพิเศษในด้านการสนับสนุนคำเบิกความของตนที่อ้างว่าจำเลยได้ว่าเป็นคนร้ายกรณีต้องอาศัยพยานอื่นของโจทก์เป็นสำคัญในการรับฟังลงโทษจำเลยเมื่อปรากฏว่าพยานอื่นของโจทก์ก็ยังมีข้อนำเคลือบแคลงสงสัย คดีนี้ศาลจึงต้องพิพากษายกฟ้อง. นพพรโพธิรังสิยากร.