คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 939/2503หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องเรียกเงินกู้ ในชั้นศาลชั้นต้น จำเลยให้การต่อสู้เพียงว่า จำเลยไม่ได้กู้ โจทก์ไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดง มิได้ต่อสู้ไว้เลยว่าสัญญากู้ไม่ได้ปิดอากรแสตมป์ และเพิ่งจะมายกขึ้นเป็นข้อฎีกาเท่านั้นไม่รับพิจารณาโจทก์ฟ้องว่า ที่วัดเขาดิน ตำบลห้วยบง จังหวัดสระบุรีได้มีงานฝังลูกนิมิตร มีการเรี่ยไรเงินสำหรับซ่อมแซมวัด ได้ตั้งกรรมการของวัดดำเนินงานหลายคน รวมทั้งจำเลยด้วย และในด้านการเงินจำเลยได้รับมอบให้เก็บรักษาบัญชีรายรับรายจ่ายเงินของวัดรวมทั้งตัวเงินบางส่วนด้วยเมื่อเสร็จงานแล้วได้เงินที่มีผู้ทำบุญ หักค่าใช้จ่ายแล้วเหลือ 13,900 บาทเศษ ทางวัดมอบให้กรรมการของวัดแต่ละคนเป็นผู้เก็บรักษา โดยจำเลยเป็นผู้ทำบัญชีครั้นวันที่ 1 มีนาคม 2498 จำเลยมาขอกู้เงินของวัด 3,000 บาทในเงินรายที่นายเปิ้นเป็นกรรมการผู้รักษา ต่อหน้าที่ผู้เป็นกรรมการหลายคนโดยจำเลยอ้างว่าจะเอาไปใช้ส่วนตัวชั่วคราวและตกลงจะคิดดอกเบี้ยให้ชั่งละ 1 บาท ต่อเดือนนายเปิ้นเห็นว่าจำเลยก็มีหน้าที่เป็นกรรมการักษาเงินของวัดด้วย จึงมอบเงิน 3,000 บาท ให้จำเลยเซ็นรับเงินไว้ในบัญชีฉบับเดียวกันนั้น ต่อหน้ากรรมการของวัดนั้น มาบัดนี้ ทางวัดต้องการเงินเพื่อใช้จ่ายในการซ่อมโบสถ์ได้ทวงให้จำเลยส่งคืนหลายครั้ง แต่จำเลยก็เพิกเฉย จึงขอให้ศาลบังคับให้จำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่ได้กู้ และว่านายคำ โมงนาที กำนันเป็นผู้กู้ไปจากนายเปิ้น ต่อมานายเปิ้นทวงเงินจากนายคำผู้กู้หลายครั้งแต่ไม่ได้ นายเปิ้นจึงขอสมุดรักษาเงินจากจำเลยไป ว่าจะฟ้องนายคำครั้นแล้วนายเปิ้นก็นำคดีมาฟ้องจำเลย โจทก์ไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นเห็นว่า ปรากฏจากคำพยานโจทก์ว่า ในการที่จำเลยกู้เงินนี้ ในสมุดซึ่งบันทึกข้อความเกี่ยวกับการกู้เงินมิได้ปิดอากรแสตมป์ หลักฐานจึงย่อมไม่สมบูรณ์ตามประมวลรัษฎากรโจทก์นำมาฟ้องร้องไม่ได้ ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ขอให้กลับหรือยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น เพราะมีพยานบุคคลมาสืบได้ความแล้วว่า มีการกู้กันจริง แต่ยังไม่ได้ปิดอากรแสตมป์ เพราะเอกสารที่โจทก์ขออ้าง จำเลยไม่ส่งมาจึงยังปิดแสตมป์ไม่ได้ศาลอุทธรณ์เห็นว่า บันทึกเกี่ยวกับการกู้เงินในสมุดนั้น มิได้ปิดอากรแสตมป์ตามประมวลรัษฎากรก็ตาม แต่การบันทึกหรือเซ็นรับเงินในสมุดนั้นไม่ใช่สัญญากู้เงิน เป็นเอกสารหลักฐานอย่างหนึ่งในการกู้เงินเท่านั้น ซึ่งหลักฐานเช่นนี้ตามประมวลรัษฎากรมิได้ระบุไว้ว่าต้องปิดอากรแสตมป์ จึงให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์อ้างบันทึกการกู้เงิน แต่ไม่ได้มาเป็นพยานโจทก์จึงสืบพยานบุคคลประกอบฟ้อง ในชั้นศาลชั้นต้นจำเลยให้การต่อสู้คดีมีใจความแต่เพียงว่า จำเลยไม่ได้กู้เงินดังฟ้อง โจทก์ไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดง จะฟ้องจำเลยไม่ได้จำเลยมิได้ต่อสู้ไว้เลยว่า สัญญากู้ไม่ได้ปิดอากรแสตมป์ตามกฎหมายจำเลยเพิ่งจะมายกขึ้นเป็นข้อฎีกาในชั้นนี้ ฎีกาของจำเลยจึงขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับพิจารณายกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 939/2503วัดเขาดิน โดยนายเปิ้น แสนพันธ์ ผู้รับมอบอำนาจโจทก์นายเหรียญ อินทรจำเลย ป.พ.พ. ม. 653 ป.วิ.พ. ม. 123, ม. 249โจทก์ฟ้องเรียกเงินกู้ ในชั้นศาลชั้นต้น จำเลยให้การต่อสู้เพียงว่า จำเลยไม่ได้กู้ โจทก์ไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดง มิได้ต่อสู้ไว้เลยว่าสัญญากู้ไม่ได้ปิดอากรแสตมป์ และเพิ่งจะมายกขึ้นเป็นข้อฎีกาเท่านั้นไม่รับพิจารณาโจทก์ฟ้องว่า ที่วัดเขาดิน ตำบลห้วยบง จังหวัดสระบุรีได้มีงานฝังลูกนิมิตร มีการเรี่ยไรเงินสำหรับซ่อมแซมวัด ได้ตั้งกรรมการของวัดดำเนินงานหลายคน รวมทั้งจำเลยด้วย และในด้านการเงินจำเลยได้รับมอบให้เก็บรักษาบัญชีรายรับรายจ่ายเงินของวัดรวมทั้งตัวเงินบางส่วนด้วยเมื่อเสร็จงานแล้วได้เงินที่มีผู้ทำบุญ หักค่าใช้จ่ายแล้วเหลือ 13,900 บาทเศษ ทางวัดมอบให้กรรมการของวัดแต่ละคนเป็นผู้เก็บรักษา โดยจำเลยเป็นผู้ทำบัญชีครั้นวันที่ 1 มีนาคม 2498 จำเลยมาขอกู้เงินของวัด 3,000 บาทในเงินรายที่นายเปิ้นเป็นกรรมการผู้รักษา ต่อหน้าที่ผู้เป็นกรรมการหลายคนโดยจำเลยอ้างว่าจะเอาไปใช้ส่วนตัวชั่วคราวและตกลงจะคิดดอกเบี้ยให้ชั่งละ 1 บาท ต่อเดือนนายเปิ้นเห็นว่าจำเลยก็มีหน้าที่เป็นกรรมการักษาเงินของวัดด้วย จึงมอบเงิน 3,000 บาท ให้จำเลยเซ็นรับเงินไว้ในบัญชีฉบับเดียวกันนั้น ต่อหน้ากรรมการของวัดนั้น มาบัดนี้ ทางวัดต้องการเงินเพื่อใช้จ่ายในการซ่อมโบสถ์ได้ทวงให้จำเลยส่งคืนหลายครั้ง แต่จำเลยก็เพิกเฉย จึงขอให้ศาลบังคับให้จำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่ได้กู้ และว่านายคำ โมงนาที กำนันเป็นผู้กู้ไปจากนายเปิ้น ต่อมานายเปิ้นทวงเงินจากนายคำผู้กู้หลายครั้งแต่ไม่ได้ นายเปิ้นจึงขอสมุดรักษาเงินจากจำเลยไป ว่าจะฟ้องนายคำครั้นแล้วนายเปิ้นก็นำคดีมาฟ้องจำเลย โจทก์ไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นเห็นว่า ปรากฏจากคำพยานโจทก์ว่า ในการที่จำเลยกู้เงินนี้ ในสมุดซึ่งบันทึกข้อความเกี่ยวกับการกู้เงินมิได้ปิดอากรแสตมป์ หลักฐานจึงย่อมไม่สมบูรณ์ตามประมวลรัษฎากรโจทก์นำมาฟ้องร้องไม่ได้ ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ขอให้กลับหรือยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น เพราะมีพยานบุคคลมาสืบได้ความแล้วว่า มีการกู้กันจริง แต่ยังไม่ได้ปิดอากรแสตมป์ เพราะเอกสารที่โจทก์ขออ้าง จำเลยไม่ส่งมาจึงยังปิดแสตมป์ไม่ได้ศาลอุทธรณ์เห็นว่า บันทึกเกี่ยวกับการกู้เงินในสมุดนั้น มิได้ปิดอากรแสตมป์ตามประมวลรัษฎากรก็ตาม แต่การบันทึกหรือเซ็นรับเงินในสมุดนั้นไม่ใช่สัญญากู้เงิน เป็นเอกสารหลักฐานอย่างหนึ่งในการกู้เงินเท่านั้น ซึ่งหลักฐานเช่นนี้ตามประมวลรัษฎากรมิได้ระบุไว้ว่าต้องปิดอากรแสตมป์ จึงให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์อ้างบันทึกการกู้เงิน แต่ไม่ได้มาเป็นพยานโจทก์จึงสืบพยานบุคคลประกอบฟ้อง ในชั้นศาลชั้นต้นจำเลยให้การต่อสู้คดีมีใจความแต่เพียงว่า จำเลยไม่ได้กู้เงินดังฟ้อง โจทก์ไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดง จะฟ้องจำเลยไม่ได้จำเลยมิได้ต่อสู้ไว้เลยว่า สัญญากู้ไม่ได้ปิดอากรแสตมป์ตามกฎหมายจำเลยเพิ่งจะมายกขึ้นเป็นข้อฎีกาในชั้นนี้ ฎีกาของจำเลยจึงขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับพิจารณายกฎีกาจำเลย(พิทักษ์มนูศาสตร์-ไชยเจริญ สันติศิริ-พิชัยบัณฑิต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า ที่วัดเขาดิน ตำบลห้วยบง จังหวัดสระบุรีได้มีงานฝังลูกนิมิตร มีการเรี่ยไรเงินสำหรับซ่อมแซมวัด ได้ตั้งกรรมการของวัดดำเนินงานหลายคน รวมทั้งจำเลยด้วย และในด้านการเงินจำเลยได้รับมอบให้เก็บรักษาบัญชีรายรับรายจ่ายเงินของวัดรวมทั้งตัวเงินบางส่วนด้วยเมื่อเสร็จงานแล้วได้เงินที่มีผู้ทำบุญ หักค่าใช้จ่ายแล้วเหลือ 13,900 บาทเศษ ทางวัดมอบให้กรรมการของวัดแต่ละคนเป็นผู้เก็บรักษา โดยจำเลยเป็นผู้ทำบัญชีครั้นวันที่ 1 มีนาคม 2498 จำเลยมาขอกู้เงินของวัด 3,000 บาทในเงินรายที่นายเปิ้นเป็นกรรมการผู้รักษา ต่อหน้าที่ผู้เป็นกรรมการหลายคนโดยจำเลยอ้างว่าจะเอาไปใช้ส่วนตัวชั่วคราวและตกลงจะคิดดอกเบี้ยให้ชั่งละ 1 บาท ต่อเดือนนายเปิ้นเห็นว่าจำเลยก็มีหน้าที่เป็นกรรมการักษาเงินของวัดด้วย จึงมอบเงิน 3,000 บาท ให้จำเลยเซ็นรับเงินไว้ในบัญชีฉบับเดียวกันนั้น ต่อหน้ากรรมการของวัดนั้น มาบัดนี้ ทางวัดต้องการเงินเพื่อใช้จ่ายในการซ่อมโบสถ์ได้ทวงให้จำเลยส่งคืนหลายครั้ง แต่จำเลยก็เพิกเฉย จึงขอให้ศาลบังคับให้จำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่ได้กู้ และว่านายคำ โมงนาที กำนันเป็นผู้กู้ไปจากนายเปิ้น ต่อมานายเปิ้นทวงเงินจากนายคำผู้กู้หลายครั้งแต่ไม่ได้ นายเปิ้นจึงขอสมุดรักษาเงินจากจำเลยไป ว่าจะฟ้องนายคำครั้นแล้วนายเปิ้นก็นำคดีมาฟ้องจำเลย โจทก์ไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นเห็นว่า ปรากฏจากคำพยานโจทก์ว่า ในการที่จำเลยกู้เงินนี้ ในสมุดซึ่งบันทึกข้อความเกี่ยวกับการกู้เงินมิได้ปิดอากรแสตมป์ หลักฐานจึงย่อมไม่สมบูรณ์ตามประมวลรัษฎากรโจทก์นำมาฟ้องร้องไม่ได้ ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ขอให้กลับหรือยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น เพราะมีพยานบุคคลมาสืบได้ความแล้วว่า มีการกู้กันจริง แต่ยังไม่ได้ปิดอากรแสตมป์ เพราะเอกสารที่โจทก์ขออ้าง จำเลยไม่ส่งมาจึงยังปิดแสตมป์ไม่ได้ศาลอุทธรณ์เห็นว่า บันทึกเกี่ยวกับการกู้เงินในสมุดนั้น มิได้ปิดอากรแสตมป์ตามประมวลรัษฎากรก็ตาม แต่การบันทึกหรือเซ็นรับเงินในสมุดนั้นไม่ใช่สัญญากู้เงิน เป็นเอกสารหลักฐานอย่างหนึ่งในการกู้เงินเท่านั้น ซึ่งหลักฐานเช่นนี้ตามประมวลรัษฎากรมิได้ระบุไว้ว่าต้องปิดอากรแสตมป์ จึงให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์อ้างบันทึกการกู้เงิน แต่ไม่ได้มาเป็นพยานโจทก์จึงสืบพยานบุคคลประกอบฟ้อง ในชั้นศาลชั้นต้นจำเลยให้การต่อสู้คดีมีใจความแต่เพียงว่า จำเลยไม่ได้กู้เงินดังฟ้อง โจทก์ไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดง จะฟ้องจำเลยไม่ได้จำเลยมิได้ต่อสู้ไว้เลยว่า สัญญากู้ไม่ได้ปิดอากรแสตมป์ตามกฎหมายจำเลยเพิ่งจะมายกขึ้นเป็นข้อฎีกาในชั้นนี้ ฎีกาของจำเลยจึงขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับพิจารณายกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 939/2503วัดเขาดิน โดยนายเปิ้น แสนพันธ์ ผู้รับมอบอำนาจโจทก์นายเหรียญ อินทรจำเลย ป.พ.พ. ม. 653 ป.วิ.พ. ม. 123, ม. 249โจทก์ฟ้องเรียกเงินกู้ ในชั้นศาลชั้นต้น จำเลยให้การต่อสู้เพียงว่า จำเลยไม่ได้กู้ โจทก์ไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดง มิได้ต่อสู้ไว้เลยว่าสัญญากู้ไม่ได้ปิดอากรแสตมป์ และเพิ่งจะมายกขึ้นเป็นข้อฎีกาเท่านั้นไม่รับพิจารณาโจทก์ฟ้องว่า ที่วัดเขาดิน ตำบลห้วยบง จังหวัดสระบุรีได้มีงานฝังลูกนิมิตร มีการเรี่ยไรเงินสำหรับซ่อมแซมวัด ได้ตั้งกรรมการของวัดดำเนินงานหลายคน รวมทั้งจำเลยด้วย และในด้านการเงินจำเลยได้รับมอบให้เก็บรักษาบัญชีรายรับรายจ่ายเงินของวัดรวมทั้งตัวเงินบางส่วนด้วยเมื่อเสร็จงานแล้วได้เงินที่มีผู้ทำบุญ หักค่าใช้จ่ายแล้วเหลือ 13,900 บาทเศษ ทางวัดมอบให้กรรมการของวัดแต่ละคนเป็นผู้เก็บรักษา โดยจำเลยเป็นผู้ทำบัญชีครั้นวันที่ 1 มีนาคม 2498 จำเลยมาขอกู้เงินของวัด 3,000 บาทในเงินรายที่นายเปิ้นเป็นกรรมการผู้รักษา ต่อหน้าที่ผู้เป็นกรรมการหลายคนโดยจำเลยอ้างว่าจะเอาไปใช้ส่วนตัวชั่วคราวและตกลงจะคิดดอกเบี้ยให้ชั่งละ 1 บาท ต่อเดือนนายเปิ้นเห็นว่าจำเลยก็มีหน้าที่เป็นกรรมการักษาเงินของวัดด้วย จึงมอบเงิน 3,000 บาท ให้จำเลยเซ็นรับเงินไว้ในบัญชีฉบับเดียวกันนั้น ต่อหน้ากรรมการของวัดนั้น มาบัดนี้ ทางวัดต้องการเงินเพื่อใช้จ่ายในการซ่อมโบสถ์ได้ทวงให้จำเลยส่งคืนหลายครั้ง แต่จำเลยก็เพิกเฉย จึงขอให้ศาลบังคับให้จำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่ได้กู้ และว่านายคำ โมงนาที กำนันเป็นผู้กู้ไปจากนายเปิ้น ต่อมานายเปิ้นทวงเงินจากนายคำผู้กู้หลายครั้งแต่ไม่ได้ นายเปิ้นจึงขอสมุดรักษาเงินจากจำเลยไป ว่าจะฟ้องนายคำครั้นแล้วนายเปิ้นก็นำคดีมาฟ้องจำเลย โจทก์ไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นเห็นว่า ปรากฏจากคำพยานโจทก์ว่า ในการที่จำเลยกู้เงินนี้ ในสมุดซึ่งบันทึกข้อความเกี่ยวกับการกู้เงินมิได้ปิดอากรแสตมป์ หลักฐานจึงย่อมไม่สมบูรณ์ตามประมวลรัษฎากรโจทก์นำมาฟ้องร้องไม่ได้ ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ขอให้กลับหรือยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น เพราะมีพยานบุคคลมาสืบได้ความแล้วว่า มีการกู้กันจริง แต่ยังไม่ได้ปิดอากรแสตมป์ เพราะเอกสารที่โจทก์ขออ้าง จำเลยไม่ส่งมาจึงยังปิดแสตมป์ไม่ได้ศาลอุทธรณ์เห็นว่า บันทึกเกี่ยวกับการกู้เงินในสมุดนั้น มิได้ปิดอากรแสตมป์ตามประมวลรัษฎากรก็ตาม แต่การบันทึกหรือเซ็นรับเงินในสมุดนั้นไม่ใช่สัญญากู้เงิน เป็นเอกสารหลักฐานอย่างหนึ่งในการกู้เงินเท่านั้น ซึ่งหลักฐานเช่นนี้ตามประมวลรัษฎากรมิได้ระบุไว้ว่าต้องปิดอากรแสตมป์ จึงให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์อ้างบันทึกการกู้เงิน แต่ไม่ได้มาเป็นพยานโจทก์จึงสืบพยานบุคคลประกอบฟ้อง ในชั้นศาลชั้นต้นจำเลยให้การต่อสู้คดีมีใจความแต่เพียงว่า จำเลยไม่ได้กู้เงินดังฟ้อง โจทก์ไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดง จะฟ้องจำเลยไม่ได้จำเลยมิได้ต่อสู้ไว้เลยว่า สัญญากู้ไม่ได้ปิดอากรแสตมป์ตามกฎหมายจำเลยเพิ่งจะมายกขึ้นเป็นข้อฎีกาในชั้นนี้ ฎีกาของจำเลยจึงขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับพิจารณายกฎีกาจำเลย(พิทักษ์มนูศาสตร์-ไชยเจริญ สันติศิริ-พิชัยบัณฑิต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ