คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 785/2527หลักกฎหมาย: โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์ให้จำเลยที่ 1 กู้เงินโดยจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน จำเลยทั้งสองไม่สามารถชำระหนี้เงินกู้จึงตกลงยกที่พิพาทตีใช้หนี้เงินกู้ให้แก่โจทก์ แต่กลับนำสืบว่า จำเลยที่ 2 ขายฝากที่พิพาทไว้กับพ่อตาโจทก์และให้โจทก์กับภรรยาไปไถ่ถอนคืน แล้วจำเลยที่ 2 ยกที่พิพาทให้โจทก์ การนำสืบของโจทก์จึงขัดกับประเด็นข้อต่อสู้ของโจทก์ เป็นการนำสืบนอกประเด็นและรับฟังไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1)และเมื่อคดีฟังได้ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยแล้ว การที่โจทก์เข้าแย่งทำนาในที่พิพาทย่อมเป็นการละเมิดต่อจำเลยชอบที่จำเลยทั้งสองจะฟ้องเรียกร้องให้โจทก์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนได้ คำให้การแก้ฟ้องแย้งที่โจทก์มอบให้ทนายความยื่นนั้น ถือเสมือนว่าโจทก์เป็นผู้ยื่นด้วยตนเอง จึงย่อมผูกพันโจทก์โจทก์ไม่อาจอ้างได้ว่าทนายความของโจทก์ยื่นคำให้การแก้ฟ้องแย้งไม่ตรงตามความจริงโดยโจทก์ไม่ทราบเรื่องโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองรบกวนการครอบครองที่ดินของโจทก์ จำนวน 2 แปลงขอให้พิพากษาว่าที่ดินดังกล่าวเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องจำเลยทั้งสองให้การและฟ้องแย้งว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยทั้งสองโดยจำเลยทั้งสองได้รับมรดกมาจากบิดามารดา โจทก์เคยขออาศัยทำนาที่พิพาทร่วมกับจำเลยทั้งสอง แล้วต่อมาโจทก์ไปขอรังวัดออก น.ส.3 ก. เอาที่ดินของจำเลยไปใส่ชื่อของโจทก์รวม 3 แปลง แต่โจทก์นำมาฟ้องเป็นคดีนี้เพียง 2 แปลง ทางราชการได้ดำเนินการสอบสวนตามคำร้องเรียนของจำเลยทั้งสองแล้วเห็นว่าการออก น.ส.3 ก.ทั้ง 3 แปลงไม่ชอบด้วยกฎหมายเห็นควรเพิกถอนทั้งหมด แต่ยังไม่ทันดำเนินการโจทก์ก็ฟ้องจำเลยทั้งสองเป็นคดีนี้ โจทก์เป็นฝ่ายเข้าบุกรุกที่พิพาททำให้จำเลยทั้งสองเสียหาย ขอให้พิพากษายกฟ้องและให้โจทก์ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลยทั้งสอง30,000 บาท และปีถัดไปปีละ 30,000 บาท และปีถัดไปปีละ 30,000 บาทจนกว่าโจทก์จะเลิกเกี่ยวข้อง กับให้เพิกถอน น.ส.3 ก. 2 ฉบับ รายพิพาทซึ่งมีชื่อโจทก์ออกแล้วใส่ชื่อจำเลยทั้งสองแทนโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า ที่พิพาทเคยเป็นของจำเลยที่ 2 แต่จำเลยที่ 2เป็นผู้ค้ำประกันการที่จำเลยที่ 1 กู้เงินจากโจทก์และมอบที่พิพาทให้โจทก์ยึดไว้เป็นประกันเงินกู้ จำเลยทั้งสองไม่มีเงินชำระเงินกู้จึงมอบที่พิพาทตีใช้หนี้ยอมให้เป็นสิทธิแก่โจทก์ โจทก์จึงขอออก น.ส. 3 ก. ที่พิพาทเป็นของโจทก์ จำเลยทั้งสองไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนจากโจทก์ และค่าสินไหมทดแทนที่ฟ้องแย้งสูงเกินกว่าความเสียหายที่แท้จริง ขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องของโจทก์ และพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยทั้งสอง ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยปีละ 7,000 บาท นับแต่ พ.ศ. 2522 จนกว่าโจทก์จะเลิกเกี่ยวข้องกับที่พิพาท ให้เพิกถอนหนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3 ก.) 2 ฉบับรายพิพาทของโจทก์และให้ใส่ชื่อจำเลยทั้งสองแทนโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์อ้างว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์โดยโจทก์เบิกความในคดีนี้ว่า จำเลยที่ 2 ขายฝากที่พิพาทไว้กับพ่อตาโจทก์ จำเลยที่ 2 ให้โจทก์กับภรรยาไปไถ่ถอนคืนแล้ว จำเลยที่ 2 ยกนาพิพาทให้โจทก์ แต่ในคำให้การฟ้องแย้งของโจทก์ โจทก์ให้การว่า โจทก์ให้จำเลยที่ 1 กู้เงินโดยจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยไม่สามารถชำระหนี้เงินกู้จึงตกลงยกนาพิพาทตีใช้หนี้ให้แก่โจทก์ การนำสืบของโจทก์จึงขัดกับประเด็นข้อต่อสู้ของโจทก์ เป็นการนำสืบนอกประเด็น จึงรับฟังไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1) ประกอบกับโจทก์เบิกความในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 244/2523 ของศาลจังหวัดสุรินทร์ว่าจำเลยไม่เคยยกที่ดินตีใช้หนี้ตามสัญญากู้ยืมเงินของโจทก์ พยานโจทก์จึงรับฟังไม่ได้ตามคำให้การแก้ฟ้องแย้งของโจทก์ว่า จำเลยยกที่พิพาทให้โจทก์เพื่อตีใช้หนี้เงินกู้จากโจทก์ไป ที่โจทก์อ้างว่า ความจริงเป็นดังโจทก์นำสืบ แต่ทนายความคนก่อนของโจทก์ยื่นคำให้การแก้ฟ้องแย้งไม่ตรงตามความจริงโดยโจทก์ไม่ทราบเรื่องนั้น เห็นว่า โจทก์มอบให้ทนายความยื่นคำให้การแก้ฟ้องแย้ง ถือเสมือนว่าโจทก์เป็นผู้ยื่นด้วยตนเอง คำให้การแก้ฟ้องแย้งนั้นย่อมผูกพันตัวโจทก์ พยานจำเลยทั้งสองมีน้ำหนักดีกว่า เชื่อว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยทั้งสอง ส่วนที่โจทก์ฎีกาข้อต่อไปว่าการกระทำของโจทก์ไม่เป็นการละเมิดนั้น เมื่อที่พิพาทเป็นของจำเลย โจทก์เข้าแย่งทำนาในที่พิพาทย่อมเป็นการละเมิดต่อจำเลย ชอบที่จำเลยทั้งสองจะฟ้องเรียกร้องให้โจทก์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนได้ สำหรับค่าเสียหายของจำเลยทั้งสองที่ศาลล่างพิพากษาให้โจทก์ชดใช้แก่จำเลยทั้งสองมานั้นเหมาะสมแล้ว ฎีกาของโจทก์ทุกข้อฟังไม่ขึ้นแต่ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้เพิกถอนหนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3 ก.) จำนวน 2 ฉบับ รายพิพาทของโจทก์และให้ใส่ชื่อจำเลยทั้งสองแทนนั้นไม่ถูกต้อง เพราะเมื่อหนังสือรับรองการทำประโยชน์ 2 ฉบับ รายพิพาทศาลพิพากษาเพิกถอนแล้วก็ไม่มีหนังสือรับรองการทำประโยชน์ที่จะใส่ชื่อจำเลยทั้งสองได้อีกพิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกคำขอให้ใส่ชื่อจำเลยทั้งสองในหนังสือรับรองการทำประโยชน์ 2 ฉบับรายพิพาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 785/2527นายจันทร์ ศรีวิเศษโจทก์นายมี วงค์ทวี กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420 ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 62, ม. 87 (1)โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์ให้จำเลยที่ 1 กู้เงินโดยจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน จำเลยทั้งสองไม่สามารถชำระหนี้เงินกู้จึงตกลงยกที่พิพาทตีใช้หนี้เงินกู้ให้แก่โจทก์ แต่กลับนำสืบว่า จำเลยที่ 2 ขายฝากที่พิพาทไว้กับพ่อตาโจทก์และให้โจทก์กับภรรยาไปไถ่ถอนคืน แล้วจำเลยที่ 2 ยกที่พิพาทให้โจทก์ การนำสืบของโจทก์จึงขัดกับประเด็นข้อต่อสู้ของโจทก์ เป็นการนำสืบนอกประเด็นและรับฟังไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1)และเมื่อคดีฟังได้ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยแล้ว การที่โจทก์เข้าแย่งทำนาในที่พิพาทย่อมเป็นการละเมิดต่อจำเลยชอบที่จำเลยทั้งสองจะฟ้องเรียกร้องให้โจทก์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนได้ คำให้การแก้ฟ้องแย้งที่โจทก์มอบให้ทนายความยื่นนั้น ถือเสมือนว่าโจทก์เป็นผู้ยื่นด้วยตนเอง จึงย่อมผูกพันโจทก์โจทก์ไม่อาจอ้างได้ว่าทนายความของโจทก์ยื่นคำให้การแก้ฟ้องแย้งไม่ตรงตามความจริงโดยโจทก์ไม่ทราบเรื่องโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองรบกวนการครอบครองที่ดินของโจทก์ จำนวน 2 แปลงขอให้พิพากษาว่าที่ดินดังกล่าวเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องจำเลยทั้งสองให้การและฟ้องแย้งว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยทั้งสองโดยจำเลยทั้งสองได้รับมรดกมาจากบิดามารดา โจทก์เคยขออาศัยทำนาที่พิพาทร่วมกับจำเลยทั้งสอง แล้วต่อมาโจทก์ไปขอรังวัดออก น.ส.3 ก. เอาที่ดินของจำเลยไปใส่ชื่อของโจทก์รวม 3 แปลง แต่โจทก์นำมาฟ้องเป็นคดีนี้เพียง 2 แปลง ทางราชการได้ดำเนินการสอบสวนตามคำร้องเรียนของจำเลยทั้งสองแล้วเห็นว่าการออก น.ส.3 ก.ทั้ง 3 แปลงไม่ชอบด้วยกฎหมายเห็นควรเพิกถอนทั้งหมด แต่ยังไม่ทันดำเนินการโจทก์ก็ฟ้องจำเลยทั้งสองเป็นคดีนี้ โจทก์เป็นฝ่ายเข้าบุกรุกที่พิพาททำให้จำเลยทั้งสองเสียหาย ขอให้พิพากษายกฟ้องและให้โจทก์ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลยทั้งสอง30,000 บาท และปีถัดไปปีละ 30,000 บาท และปีถัดไปปีละ 30,000 บาทจนกว่าโจทก์จะเลิกเกี่ยวข้อง กับให้เพิกถอน น.ส.3 ก. 2 ฉบับ รายพิพาทซึ่งมีชื่อโจทก์ออกแล้วใส่ชื่อจำเลยทั้งสองแทนโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า ที่พิพาทเคยเป็นของจำเลยที่ 2 แต่จำเลยที่ 2เป็นผู้ค้ำประกันการที่จำเลยที่ 1 กู้เงินจากโจทก์และมอบที่พิพาทให้โจทก์ยึดไว้เป็นประกันเงินกู้ จำเลยทั้งสองไม่มีเงินชำระเงินกู้จึงมอบที่พิพาทตีใช้หนี้ยอมให้เป็นสิทธิแก่โจทก์ โจทก์จึงขอออก น.ส. 3 ก. ที่พิพาทเป็นของโจทก์ จำเลยทั้งสองไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนจากโจทก์ และค่าสินไหมทดแทนที่ฟ้องแย้งสูงเกินกว่าความเสียหายที่แท้จริง ขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องของโจทก์ และพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยทั้งสอง ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยปีละ 7,000 บาท นับแต่ พ.ศ. 2522 จนกว่าโจทก์จะเลิกเกี่ยวข้องกับที่พิพาท ให้เพิกถอนหนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3 ก.) 2 ฉบับรายพิพาทของโจทก์และให้ใส่ชื่อจำเลยทั้งสองแทนโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์อ้างว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์โดยโจทก์เบิกความในคดีนี้ว่า จำเลยที่ 2 ขายฝากที่พิพาทไว้กับพ่อตาโจทก์ จำเลยที่ 2 ให้โจทก์กับภรรยาไปไถ่ถอนคืนแล้ว จำเลยที่ 2 ยกนาพิพาทให้โจทก์ แต่ในคำให้การฟ้องแย้งของโจทก์ โจทก์ให้การว่า โจทก์ให้จำเลยที่ 1 กู้เงินโดยจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยไม่สามารถชำระหนี้เงินกู้จึงตกลงยกนาพิพาทตีใช้หนี้ให้แก่โจทก์ การนำสืบของโจทก์จึงขัดกับประเด็นข้อต่อสู้ของโจทก์ เป็นการนำสืบนอกประเด็น จึงรับฟังไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1) ประกอบกับโจทก์เบิกความในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 244/2523 ของศาลจังหวัดสุรินทร์ว่าจำเลยไม่เคยยกที่ดินตีใช้หนี้ตามสัญญากู้ยืมเงินของโจทก์ พยานโจทก์จึงรับฟังไม่ได้ตามคำให้การแก้ฟ้องแย้งของโจทก์ว่า จำเลยยกที่พิพาทให้โจทก์เพื่อตีใช้หนี้เงินกู้จากโจทก์ไป ที่โจทก์อ้างว่า ความจริงเป็นดังโจทก์นำสืบ แต่ทนายความคนก่อนของโจทก์ยื่นคำให้การแก้ฟ้องแย้งไม่ตรงตามความจริงโดยโจทก์ไม่ทราบเรื่องนั้น เห็นว่า โจทก์มอบให้ทนายความยื่นคำให้การแก้ฟ้องแย้ง ถือเสมือนว่าโจทก์เป็นผู้ยื่นด้วยตนเอง คำให้การแก้ฟ้องแย้งนั้นย่อมผูกพันตัวโจทก์ พยานจำเลยทั้งสองมีน้ำหนักดีกว่า เชื่อว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยทั้งสอง ส่วนที่โจทก์ฎีกาข้อต่อไปว่าการกระทำของโจทก์ไม่เป็นการละเมิดนั้น เมื่อที่พิพาทเป็นของจำเลย โจทก์เข้าแย่งทำนาในที่พิพาทย่อมเป็นการละเมิดต่อจำเลย ชอบที่จำเลยทั้งสองจะฟ้องเรียกร้องให้โจทก์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนได้ สำหรับค่าเสียหายของจำเลยทั้งสองที่ศาลล่างพิพากษาให้โจทก์ชดใช้แก่จำเลยทั้งสองมานั้นเหมาะสมแล้ว ฎีกาของโจทก์ทุกข้อฟังไม่ขึ้นแต่ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้เพิกถอนหนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3 ก.) จำนวน 2 ฉบับ รายพิพาทของโจทก์และให้ใส่ชื่อจำเลยทั้งสองแทนนั้นไม่ถูกต้อง เพราะเมื่อหนังสือรับรองการทำประโยชน์ 2 ฉบับ รายพิพาทศาลพิพากษาเพิกถอนแล้วก็ไม่มีหนังสือรับรองการทำประโยชน์ที่จะใส่ชื่อจำเลยทั้งสองได้อีกพิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกคำขอให้ใส่ชื่อจำเลยทั้งสองในหนังสือรับรองการทำประโยชน์ 2 ฉบับรายพิพาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ดำริ ศุภพิโรจน์-สุทิน เลิศวิรุฬห์-อำนวย อินทุภูติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองรบกวนการครอบครองที่ดินของโจทก์ จำนวน 2 แปลงขอให้พิพากษาว่าที่ดินดังกล่าวเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องจำเลยทั้งสองให้การและฟ้องแย้งว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยทั้งสองโดยจำเลยทั้งสองได้รับมรดกมาจากบิดามารดา โจทก์เคยขออาศัยทำนาที่พิพาทร่วมกับจำเลยทั้งสอง แล้วต่อมาโจทก์ไปขอรังวัดออก น.ส.3 ก. เอาที่ดินของจำเลยไปใส่ชื่อของโจทก์รวม 3 แปลง แต่โจทก์นำมาฟ้องเป็นคดีนี้เพียง 2 แปลง ทางราชการได้ดำเนินการสอบสวนตามคำร้องเรียนของจำเลยทั้งสองแล้วเห็นว่าการออก น.ส.3 ก.ทั้ง 3 แปลงไม่ชอบด้วยกฎหมายเห็นควรเพิกถอนทั้งหมด แต่ยังไม่ทันดำเนินการโจทก์ก็ฟ้องจำเลยทั้งสองเป็นคดีนี้ โจทก์เป็นฝ่ายเข้าบุกรุกที่พิพาททำให้จำเลยทั้งสองเสียหาย ขอให้พิพากษายกฟ้องและให้โจทก์ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลยทั้งสอง30,000 บาท และปีถัดไปปีละ 30,000 บาท และปีถัดไปปีละ 30,000 บาทจนกว่าโจทก์จะเลิกเกี่ยวข้อง กับให้เพิกถอน น.ส.3 ก. 2 ฉบับ รายพิพาทซึ่งมีชื่อโจทก์ออกแล้วใส่ชื่อจำเลยทั้งสองแทนโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า ที่พิพาทเคยเป็นของจำเลยที่ 2 แต่จำเลยที่ 2เป็นผู้ค้ำประกันการที่จำเลยที่ 1 กู้เงินจากโจทก์และมอบที่พิพาทให้โจทก์ยึดไว้เป็นประกันเงินกู้ จำเลยทั้งสองไม่มีเงินชำระเงินกู้จึงมอบที่พิพาทตีใช้หนี้ยอมให้เป็นสิทธิแก่โจทก์ โจทก์จึงขอออก น.ส. 3 ก. ที่พิพาทเป็นของโจทก์ จำเลยทั้งสองไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนจากโจทก์ และค่าสินไหมทดแทนที่ฟ้องแย้งสูงเกินกว่าความเสียหายที่แท้จริง ขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องของโจทก์ และพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยทั้งสอง ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยปีละ 7,000 บาท นับแต่ พ.ศ. 2522 จนกว่าโจทก์จะเลิกเกี่ยวข้องกับที่พิพาท ให้เพิกถอนหนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3 ก.) 2 ฉบับรายพิพาทของโจทก์และให้ใส่ชื่อจำเลยทั้งสองแทนโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์อ้างว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์โดยโจทก์เบิกความในคดีนี้ว่า จำเลยที่ 2 ขายฝากที่พิพาทไว้กับพ่อตาโจทก์ จำเลยที่ 2 ให้โจทก์กับภรรยาไปไถ่ถอนคืนแล้ว จำเลยที่ 2 ยกนาพิพาทให้โจทก์ แต่ในคำให้การฟ้องแย้งของโจทก์ โจทก์ให้การว่า โจทก์ให้จำเลยที่ 1 กู้เงินโดยจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยไม่สามารถชำระหนี้เงินกู้จึงตกลงยกนาพิพาทตีใช้หนี้ให้แก่โจทก์ การนำสืบของโจทก์จึงขัดกับประเด็นข้อต่อสู้ของโจทก์ เป็นการนำสืบนอกประเด็น จึงรับฟังไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1) ประกอบกับโจทก์เบิกความในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 244/2523 ของศาลจังหวัดสุรินทร์ว่าจำเลยไม่เคยยกที่ดินตีใช้หนี้ตามสัญญากู้ยืมเงินของโจทก์ พยานโจทก์จึงรับฟังไม่ได้ตามคำให้การแก้ฟ้องแย้งของโจทก์ว่า จำเลยยกที่พิพาทให้โจทก์เพื่อตีใช้หนี้เงินกู้จากโจทก์ไป ที่โจทก์อ้างว่า ความจริงเป็นดังโจทก์นำสืบ แต่ทนายความคนก่อนของโจทก์ยื่นคำให้การแก้ฟ้องแย้งไม่ตรงตามความจริงโดยโจทก์ไม่ทราบเรื่องนั้น เห็นว่า โจทก์มอบให้ทนายความยื่นคำให้การแก้ฟ้องแย้ง ถือเสมือนว่าโจทก์เป็นผู้ยื่นด้วยตนเอง คำให้การแก้ฟ้องแย้งนั้นย่อมผูกพันตัวโจทก์ พยานจำเลยทั้งสองมีน้ำหนักดีกว่า เชื่อว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยทั้งสอง ส่วนที่โจทก์ฎีกาข้อต่อไปว่าการกระทำของโจทก์ไม่เป็นการละเมิดนั้น เมื่อที่พิพาทเป็นของจำเลย โจทก์เข้าแย่งทำนาในที่พิพาทย่อมเป็นการละเมิดต่อจำเลย ชอบที่จำเลยทั้งสองจะฟ้องเรียกร้องให้โจทก์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนได้ สำหรับค่าเสียหายของจำเลยทั้งสองที่ศาลล่างพิพากษาให้โจทก์ชดใช้แก่จำเลยทั้งสองมานั้นเหมาะสมแล้ว ฎีกาของโจทก์ทุกข้อฟังไม่ขึ้นแต่ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้เพิกถอนหนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3 ก.) จำนวน 2 ฉบับ รายพิพาทของโจทก์และให้ใส่ชื่อจำเลยทั้งสองแทนนั้นไม่ถูกต้อง เพราะเมื่อหนังสือรับรองการทำประโยชน์ 2 ฉบับ รายพิพาทศาลพิพากษาเพิกถอนแล้วก็ไม่มีหนังสือรับรองการทำประโยชน์ที่จะใส่ชื่อจำเลยทั้งสองได้อีกพิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกคำขอให้ใส่ชื่อจำเลยทั้งสองในหนังสือรับรองการทำประโยชน์ 2 ฉบับรายพิพาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 785/2527นายจันทร์ ศรีวิเศษโจทก์นายมี วงค์ทวี กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420 ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 62, ม. 87 (1)โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์ให้จำเลยที่ 1 กู้เงินโดยจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน จำเลยทั้งสองไม่สามารถชำระหนี้เงินกู้จึงตกลงยกที่พิพาทตีใช้หนี้เงินกู้ให้แก่โจทก์ แต่กลับนำสืบว่า จำเลยที่ 2 ขายฝากที่พิพาทไว้กับพ่อตาโจทก์และให้โจทก์กับภรรยาไปไถ่ถอนคืน แล้วจำเลยที่ 2 ยกที่พิพาทให้โจทก์ การนำสืบของโจทก์จึงขัดกับประเด็นข้อต่อสู้ของโจทก์ เป็นการนำสืบนอกประเด็นและรับฟังไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1)และเมื่อคดีฟังได้ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยแล้ว การที่โจทก์เข้าแย่งทำนาในที่พิพาทย่อมเป็นการละเมิดต่อจำเลยชอบที่จำเลยทั้งสองจะฟ้องเรียกร้องให้โจทก์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนได้ คำให้การแก้ฟ้องแย้งที่โจทก์มอบให้ทนายความยื่นนั้น ถือเสมือนว่าโจทก์เป็นผู้ยื่นด้วยตนเอง จึงย่อมผูกพันโจทก์โจทก์ไม่อาจอ้างได้ว่าทนายความของโจทก์ยื่นคำให้การแก้ฟ้องแย้งไม่ตรงตามความจริงโดยโจทก์ไม่ทราบเรื่องโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองรบกวนการครอบครองที่ดินของโจทก์ จำนวน 2 แปลงขอให้พิพากษาว่าที่ดินดังกล่าวเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องจำเลยทั้งสองให้การและฟ้องแย้งว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยทั้งสองโดยจำเลยทั้งสองได้รับมรดกมาจากบิดามารดา โจทก์เคยขออาศัยทำนาที่พิพาทร่วมกับจำเลยทั้งสอง แล้วต่อมาโจทก์ไปขอรังวัดออก น.ส.3 ก. เอาที่ดินของจำเลยไปใส่ชื่อของโจทก์รวม 3 แปลง แต่โจทก์นำมาฟ้องเป็นคดีนี้เพียง 2 แปลง ทางราชการได้ดำเนินการสอบสวนตามคำร้องเรียนของจำเลยทั้งสองแล้วเห็นว่าการออก น.ส.3 ก.ทั้ง 3 แปลงไม่ชอบด้วยกฎหมายเห็นควรเพิกถอนทั้งหมด แต่ยังไม่ทันดำเนินการโจทก์ก็ฟ้องจำเลยทั้งสองเป็นคดีนี้ โจทก์เป็นฝ่ายเข้าบุกรุกที่พิพาททำให้จำเลยทั้งสองเสียหาย ขอให้พิพากษายกฟ้องและให้โจทก์ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลยทั้งสอง30,000 บาท และปีถัดไปปีละ 30,000 บาท และปีถัดไปปีละ 30,000 บาทจนกว่าโจทก์จะเลิกเกี่ยวข้อง กับให้เพิกถอน น.ส.3 ก. 2 ฉบับ รายพิพาทซึ่งมีชื่อโจทก์ออกแล้วใส่ชื่อจำเลยทั้งสองแทนโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า ที่พิพาทเคยเป็นของจำเลยที่ 2 แต่จำเลยที่ 2เป็นผู้ค้ำประกันการที่จำเลยที่ 1 กู้เงินจากโจทก์และมอบที่พิพาทให้โจทก์ยึดไว้เป็นประกันเงินกู้ จำเลยทั้งสองไม่มีเงินชำระเงินกู้จึงมอบที่พิพาทตีใช้หนี้ยอมให้เป็นสิทธิแก่โจทก์ โจทก์จึงขอออก น.ส. 3 ก. ที่พิพาทเป็นของโจทก์ จำเลยทั้งสองไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนจากโจทก์ และค่าสินไหมทดแทนที่ฟ้องแย้งสูงเกินกว่าความเสียหายที่แท้จริง ขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องของโจทก์ และพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยทั้งสอง ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยปีละ 7,000 บาท นับแต่ พ.ศ. 2522 จนกว่าโจทก์จะเลิกเกี่ยวข้องกับที่พิพาท ให้เพิกถอนหนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3 ก.) 2 ฉบับรายพิพาทของโจทก์และให้ใส่ชื่อจำเลยทั้งสองแทนโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์อ้างว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์โดยโจทก์เบิกความในคดีนี้ว่า จำเลยที่ 2 ขายฝากที่พิพาทไว้กับพ่อตาโจทก์ จำเลยที่ 2 ให้โจทก์กับภรรยาไปไถ่ถอนคืนแล้ว จำเลยที่ 2 ยกนาพิพาทให้โจทก์ แต่ในคำให้การฟ้องแย้งของโจทก์ โจทก์ให้การว่า โจทก์ให้จำเลยที่ 1 กู้เงินโดยจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยไม่สามารถชำระหนี้เงินกู้จึงตกลงยกนาพิพาทตีใช้หนี้ให้แก่โจทก์ การนำสืบของโจทก์จึงขัดกับประเด็นข้อต่อสู้ของโจทก์ เป็นการนำสืบนอกประเด็น จึงรับฟังไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1) ประกอบกับโจทก์เบิกความในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 244/2523 ของศาลจังหวัดสุรินทร์ว่าจำเลยไม่เคยยกที่ดินตีใช้หนี้ตามสัญญากู้ยืมเงินของโจทก์ พยานโจทก์จึงรับฟังไม่ได้ตามคำให้การแก้ฟ้องแย้งของโจทก์ว่า จำเลยยกที่พิพาทให้โจทก์เพื่อตีใช้หนี้เงินกู้จากโจทก์ไป ที่โจทก์อ้างว่า ความจริงเป็นดังโจทก์นำสืบ แต่ทนายความคนก่อนของโจทก์ยื่นคำให้การแก้ฟ้องแย้งไม่ตรงตามความจริงโดยโจทก์ไม่ทราบเรื่องนั้น เห็นว่า โจทก์มอบให้ทนายความยื่นคำให้การแก้ฟ้องแย้ง ถือเสมือนว่าโจทก์เป็นผู้ยื่นด้วยตนเอง คำให้การแก้ฟ้องแย้งนั้นย่อมผูกพันตัวโจทก์ พยานจำเลยทั้งสองมีน้ำหนักดีกว่า เชื่อว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยทั้งสอง ส่วนที่โจทก์ฎีกาข้อต่อไปว่าการกระทำของโจทก์ไม่เป็นการละเมิดนั้น เมื่อที่พิพาทเป็นของจำเลย โจทก์เข้าแย่งทำนาในที่พิพาทย่อมเป็นการละเมิดต่อจำเลย ชอบที่จำเลยทั้งสองจะฟ้องเรียกร้องให้โจทก์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนได้ สำหรับค่าเสียหายของจำเลยทั้งสองที่ศาลล่างพิพากษาให้โจทก์ชดใช้แก่จำเลยทั้งสองมานั้นเหมาะสมแล้ว ฎีกาของโจทก์ทุกข้อฟังไม่ขึ้นแต่ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้เพิกถอนหนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3 ก.) จำนวน 2 ฉบับ รายพิพาทของโจทก์และให้ใส่ชื่อจำเลยทั้งสองแทนนั้นไม่ถูกต้อง เพราะเมื่อหนังสือรับรองการทำประโยชน์ 2 ฉบับ รายพิพาทศาลพิพากษาเพิกถอนแล้วก็ไม่มีหนังสือรับรองการทำประโยชน์ที่จะใส่ชื่อจำเลยทั้งสองได้อีกพิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกคำขอให้ใส่ชื่อจำเลยทั้งสองในหนังสือรับรองการทำประโยชน์ 2 ฉบับรายพิพาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ดำริ ศุภพิโรจน์-สุทิน เลิศวิรุฬห์-อำนวย อินทุภูติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ