คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 210/2510หลักกฎหมาย: การที่ศาลพิพากษาว่าเด็กเป็นบุตรที่ชอบด้วยกฎหมายของจำเลย (บิดา) และให้เด็กอยู่กับโจทก์ (มารดา) โดยให้จำเลยส่งค่าเลี้ยงดูเด็กจนเด็กอายุครบ 20 ปี ถือได้ว่าศาลสั่งให้อำนาจปกครองอยู่แก่มารดา ตามมาตรา 1538(6) แล้วโจทก์ฟ้องขอให้ศาลแสดงว่าเด็กชายอุดมเป็นบุตรจำเลย และให้จำเลยส่งเงินค่าอุปการะเลี้ยงดูเด็กชายอุดม ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ศาลเห็นว่าขณะนี้เด็กชายอุดมยังเล็กอยู่ ควรได้อยู่กับโจทก์ซึ่งเป็นมารดามากกว่าให้ไปอยู่กับจำเลย และพิพากษาว่า เด็กชายอุดมเป็นบุตรของจำเลย ให้จำเลยส่งค่าเลี้ยงดูเด็กชายอุดมเดือนละ ๒๐๐ บาท จนอายุ ๑๐ ปี ต่อจากนั้นให้ส่งเดือนละ ๓๐๐ บาทจนเด็กชายอุดมอายุครบ ๒๐ ปี คดีถึงที่สุด ต่อมาจำเลยยื่นคำร้องในคดีนี้ว่า โจทก์ไม่เอาใจใส่เลี้ยงดูและให้การศึกษาเด็กชายอุดม ขอรับตัวเด็กชายอุดมมาอยู่กับจำเลย โจทก์คัดค้านว่าได้ดูแลให้การศึกษาเด็กชายอุดมอย่างดีแล้ว ศาลชั้นต้นไต่สวนและมีคำสั่งว่า ที่ศาลได้พิพากษาให้เด็กชายอุดมอยู่กับโจทก์นั้น เพราะเห็นว่าขณะนั้นเด็กชายอุดมยังเล็กอยู่ การพิพากษาเช่นนั้นไม่ได้หมายความว่าให้โจทก์เป็นผู้ใช้อำนาจปกครอง และสั่งให้โจทก์ส่งเด็กชายอุดมให้จำเลย กับเพิกถอนคำสั่งที่ให้จำเลยส่งค่าเลี้ยงดูเสีย โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ตามคำพิพากษา (เดิม) ของศาลชั้นต้น พึงอนุมานได้ว่าศาลชั้นต้นสั่งให้อำนาจปกครองเด็กชายอุดมอยู่กับโจทก์ เมื่อจำเลยยังไม่ได้ขอให้ถอนอำนาจปกครองของโจทก์เสียก่อน จะขอรับเด็กชายอุดมไปไม่ได้ พิพากษากลับ ให้ยกคำร้องของจำเลย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นถือได้ว่าศาลชั้นต้นได้สั่งให้อำนาจปกครองอยู่กับโจทก์ตามมาตรา ๑๕๓๘(๖) แล้ว ซึ่งจำเลยจะต้องขอถอนอำนาจปกครองของโจทก์เสียก่อนตามมาตรา ๑๕๕๒ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 210/2510นางปลั่ง สุขเกษม โดยส่วนตัว และมารดาผู้ปกครองเด็กชายอุดม มุ่งศิริโจทก์นายถวัลย์ มุ่งสิริล. ป.พ.พ. ม. 1530, ม. 1538 (6), ม. 1552การที่ศาลพิพากษาว่าเด็กเป็นบุตรที่ชอบด้วยกฎหมายของจำเลย (บิดา) และให้เด็กอยู่กับโจทก์ (มารดา) โดยให้จำเลยส่งค่าเลี้ยงดูเด็กจนเด็กอายุครบ 20 ปี ถือได้ว่าศาลสั่งให้อำนาจปกครองอยู่แก่มารดา ตามมาตรา 1538(6) แล้วโจทก์ฟ้องขอให้ศาลแสดงว่าเด็กชายอุดมเป็นบุตรจำเลย และให้จำเลยส่งเงินค่าอุปการะเลี้ยงดูเด็กชายอุดม ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ศาลเห็นว่าขณะนี้เด็กชายอุดมยังเล็กอยู่ ควรได้อยู่กับโจทก์ซึ่งเป็นมารดามากกว่าให้ไปอยู่กับจำเลย และพิพากษาว่า เด็กชายอุดมเป็นบุตรของจำเลย ให้จำเลยส่งค่าเลี้ยงดูเด็กชายอุดมเดือนละ ๒๐๐ บาท จนอายุ ๑๐ ปี ต่อจากนั้นให้ส่งเดือนละ ๓๐๐ บาทจนเด็กชายอุดมอายุครบ ๒๐ ปี คดีถึงที่สุด ต่อมาจำเลยยื่นคำร้องในคดีนี้ว่า โจทก์ไม่เอาใจใส่เลี้ยงดูและให้การศึกษาเด็กชายอุดม ขอรับตัวเด็กชายอุดมมาอยู่กับจำเลย โจทก์คัดค้านว่าได้ดูแลให้การศึกษาเด็กชายอุดมอย่างดีแล้ว ศาลชั้นต้นไต่สวนและมีคำสั่งว่า ที่ศาลได้พิพากษาให้เด็กชายอุดมอยู่กับโจทก์นั้น เพราะเห็นว่าขณะนั้นเด็กชายอุดมยังเล็กอยู่ การพิพากษาเช่นนั้นไม่ได้หมายความว่าให้โจทก์เป็นผู้ใช้อำนาจปกครอง และสั่งให้โจทก์ส่งเด็กชายอุดมให้จำเลย กับเพิกถอนคำสั่งที่ให้จำเลยส่งค่าเลี้ยงดูเสีย โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ตามคำพิพากษา (เดิม) ของศาลชั้นต้น พึงอนุมานได้ว่าศาลชั้นต้นสั่งให้อำนาจปกครองเด็กชายอุดมอยู่กับโจทก์ เมื่อจำเลยยังไม่ได้ขอให้ถอนอำนาจปกครองของโจทก์เสียก่อน จะขอรับเด็กชายอุดมไปไม่ได้ พิพากษากลับ ให้ยกคำร้องของจำเลย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นถือได้ว่าศาลชั้นต้นได้สั่งให้อำนาจปกครองอยู่กับโจทก์ตามมาตรา ๑๕๓๘(๖) แล้ว ซึ่งจำเลยจะต้องขอถอนอำนาจปกครองของโจทก์เสียก่อนตามมาตรา ๑๕๕๒ พิพากษายืน.(จินตา บุณยอาคม-สวิง ลัดพลี-ศริ มลิลา)ศาลจังหวัดนครนายก - ศาลอุทธรณ์ - นายอุดม เพชรคุปต์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ศาลแสดงว่าเด็กชายอุดมเป็นบุตรจำเลย และให้จำเลยส่งเงินค่าอุปการะเลี้ยงดูเด็กชายอุดม ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ศาลเห็นว่าขณะนี้เด็กชายอุดมยังเล็กอยู่ ควรได้อยู่กับโจทก์ซึ่งเป็นมารดามากกว่าให้ไปอยู่กับจำเลย และพิพากษาว่า เด็กชายอุดมเป็นบุตรของจำเลย ให้จำเลยส่งค่าเลี้ยงดูเด็กชายอุดมเดือนละ ๒๐๐ บาท จนอายุ ๑๐ ปี ต่อจากนั้นให้ส่งเดือนละ ๓๐๐ บาทจนเด็กชายอุดมอายุครบ ๒๐ ปี คดีถึงที่สุด ต่อมาจำเลยยื่นคำร้องในคดีนี้ว่า โจทก์ไม่เอาใจใส่เลี้ยงดูและให้การศึกษาเด็กชายอุดม ขอรับตัวเด็กชายอุดมมาอยู่กับจำเลย โจทก์คัดค้านว่าได้ดูแลให้การศึกษาเด็กชายอุดมอย่างดีแล้ว ศาลชั้นต้นไต่สวนและมีคำสั่งว่า ที่ศาลได้พิพากษาให้เด็กชายอุดมอยู่กับโจทก์นั้น เพราะเห็นว่าขณะนั้นเด็กชายอุดมยังเล็กอยู่ การพิพากษาเช่นนั้นไม่ได้หมายความว่าให้โจทก์เป็นผู้ใช้อำนาจปกครอง และสั่งให้โจทก์ส่งเด็กชายอุดมให้จำเลย กับเพิกถอนคำสั่งที่ให้จำเลยส่งค่าเลี้ยงดูเสีย โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ตามคำพิพากษา (เดิม) ของศาลชั้นต้น พึงอนุมานได้ว่าศาลชั้นต้นสั่งให้อำนาจปกครองเด็กชายอุดมอยู่กับโจทก์ เมื่อจำเลยยังไม่ได้ขอให้ถอนอำนาจปกครองของโจทก์เสียก่อน จะขอรับเด็กชายอุดมไปไม่ได้ พิพากษากลับ ให้ยกคำร้องของจำเลย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นถือได้ว่าศาลชั้นต้นได้สั่งให้อำนาจปกครองอยู่กับโจทก์ตามมาตรา ๑๕๓๘(๖) แล้ว ซึ่งจำเลยจะต้องขอถอนอำนาจปกครองของโจทก์เสียก่อนตามมาตรา ๑๕๕๒ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 210/2510นางปลั่ง สุขเกษม โดยส่วนตัว และมารดาผู้ปกครองเด็กชายอุดม มุ่งศิริโจทก์นายถวัลย์ มุ่งสิริล. ป.พ.พ. ม. 1530, ม. 1538 (6), ม. 1552การที่ศาลพิพากษาว่าเด็กเป็นบุตรที่ชอบด้วยกฎหมายของจำเลย (บิดา) และให้เด็กอยู่กับโจทก์ (มารดา) โดยให้จำเลยส่งค่าเลี้ยงดูเด็กจนเด็กอายุครบ 20 ปี ถือได้ว่าศาลสั่งให้อำนาจปกครองอยู่แก่มารดา ตามมาตรา 1538(6) แล้วโจทก์ฟ้องขอให้ศาลแสดงว่าเด็กชายอุดมเป็นบุตรจำเลย และให้จำเลยส่งเงินค่าอุปการะเลี้ยงดูเด็กชายอุดม ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ศาลเห็นว่าขณะนี้เด็กชายอุดมยังเล็กอยู่ ควรได้อยู่กับโจทก์ซึ่งเป็นมารดามากกว่าให้ไปอยู่กับจำเลย และพิพากษาว่า เด็กชายอุดมเป็นบุตรของจำเลย ให้จำเลยส่งค่าเลี้ยงดูเด็กชายอุดมเดือนละ ๒๐๐ บาท จนอายุ ๑๐ ปี ต่อจากนั้นให้ส่งเดือนละ ๓๐๐ บาทจนเด็กชายอุดมอายุครบ ๒๐ ปี คดีถึงที่สุด ต่อมาจำเลยยื่นคำร้องในคดีนี้ว่า โจทก์ไม่เอาใจใส่เลี้ยงดูและให้การศึกษาเด็กชายอุดม ขอรับตัวเด็กชายอุดมมาอยู่กับจำเลย โจทก์คัดค้านว่าได้ดูแลให้การศึกษาเด็กชายอุดมอย่างดีแล้ว ศาลชั้นต้นไต่สวนและมีคำสั่งว่า ที่ศาลได้พิพากษาให้เด็กชายอุดมอยู่กับโจทก์นั้น เพราะเห็นว่าขณะนั้นเด็กชายอุดมยังเล็กอยู่ การพิพากษาเช่นนั้นไม่ได้หมายความว่าให้โจทก์เป็นผู้ใช้อำนาจปกครอง และสั่งให้โจทก์ส่งเด็กชายอุดมให้จำเลย กับเพิกถอนคำสั่งที่ให้จำเลยส่งค่าเลี้ยงดูเสีย โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ตามคำพิพากษา (เดิม) ของศาลชั้นต้น พึงอนุมานได้ว่าศาลชั้นต้นสั่งให้อำนาจปกครองเด็กชายอุดมอยู่กับโจทก์ เมื่อจำเลยยังไม่ได้ขอให้ถอนอำนาจปกครองของโจทก์เสียก่อน จะขอรับเด็กชายอุดมไปไม่ได้ พิพากษากลับ ให้ยกคำร้องของจำเลย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นถือได้ว่าศาลชั้นต้นได้สั่งให้อำนาจปกครองอยู่กับโจทก์ตามมาตรา ๑๕๓๘(๖) แล้ว ซึ่งจำเลยจะต้องขอถอนอำนาจปกครองของโจทก์เสียก่อนตามมาตรา ๑๕๕๒ พิพากษายืน.(จินตา บุณยอาคม-สวิง ลัดพลี-ศริ มลิลา)ศาลจังหวัดนครนายก - ศาลอุทธรณ์ - นายอุดม เพชรคุปต์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ