คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3046/2535หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าประกาศยึดทรัพย์และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์โจทก์ของจำเลยโดยใช้อำนาจตาม ป.รัษฎากร มาตรา 12เป็นโมฆะและขอให้เพิกถอนเป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับการยึดทรัพย์และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ตามอำนาจของจำเลยว่าชอบด้วยกฎหมายหรือไม่การที่โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งยึดทรัพย์และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ มิใช่คดีพิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 7 แห่ง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลภาษีอากรฯ ดังนี้ ศาลภาษีอากรกลางไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษา.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของตึกแถว 2 ชั้น เลขที่ 580/27พร้อมที่ดินโฉนดเลขที่ 87416 แขวงห้วยขวาง (สามเสนนอกฝั่งเหนือ)เขตห้วยขวาง (บางซื่อ) กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน2533 จำเลยใช้อำนาจตามประมวลรัษฎากร มาตรา 12 สั่งยึดทรัพย์สินของโจทก์ดังกล่าวโดยไม่ชอบเพราะโจทก์มิใช่ผู้ต้องรับผิดเสียภาษีอากรหรือนำส่งภาษีอากร โจทก์ได้ยื่นคำคัดค้านแล้ว แต่จำเลยเพิกเฉยไม่แจ้งคำวินิจฉัยข้อคัดค้านให้โจทก์ทราบ ต่อมาวันที่ 6 กันยายน2534 จำเลยได้ประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ ขอให้พิพากษาว่า ประกาศยึดทรัพย์และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ของจำเลยเป็นโมฆะ และเพิกถอนประกาศศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ตามคำฟ้องคดีนี้เป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับการยึดทรัพย์ และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ตามอำนาจของจำเลยว่าชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ การที่โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งยึดทรัพย์และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ดังกล่าวมิใช่คดีพิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติ จัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากรพ.ศ. 2528 ศาลภาษีอากรกลางจึงไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้ที่ศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์ชอบแล้ว..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3046/2535นาง ภาวิณี สว่างเรืองโจทก์นาย บัณฑิต บุณยะปานะ ใน ฐานะ อธิบดี กรมสรรพากรจำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ.2528 ม. 7 ป.รัษฎากร ม. 12โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าประกาศยึดทรัพย์และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์โจทก์ของจำเลยโดยใช้อำนาจตาม ป.รัษฎากร มาตรา 12เป็นโมฆะและขอให้เพิกถอนเป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับการยึดทรัพย์และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ตามอำนาจของจำเลยว่าชอบด้วยกฎหมายหรือไม่การที่โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งยึดทรัพย์และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ มิใช่คดีพิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 7 แห่ง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลภาษีอากรฯ ดังนี้ ศาลภาษีอากรกลางไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษา.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของตึกแถว 2 ชั้น เลขที่ 580/27พร้อมที่ดินโฉนดเลขที่ 87416 แขวงห้วยขวาง (สามเสนนอกฝั่งเหนือ)เขตห้วยขวาง (บางซื่อ) กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน2533 จำเลยใช้อำนาจตามประมวลรัษฎากร มาตรา 12 สั่งยึดทรัพย์สินของโจทก์ดังกล่าวโดยไม่ชอบเพราะโจทก์มิใช่ผู้ต้องรับผิดเสียภาษีอากรหรือนำส่งภาษีอากร โจทก์ได้ยื่นคำคัดค้านแล้ว แต่จำเลยเพิกเฉยไม่แจ้งคำวินิจฉัยข้อคัดค้านให้โจทก์ทราบ ต่อมาวันที่ 6 กันยายน2534 จำเลยได้ประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ ขอให้พิพากษาว่า ประกาศยึดทรัพย์และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ของจำเลยเป็นโมฆะ และเพิกถอนประกาศศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ตามคำฟ้องคดีนี้เป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับการยึดทรัพย์ และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ตามอำนาจของจำเลยว่าชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ การที่โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งยึดทรัพย์และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ดังกล่าวมิใช่คดีพิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติ จัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากรพ.ศ. 2528 ศาลภาษีอากรกลางจึงไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้ที่ศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์ชอบแล้ว..."พิพากษายืน.(เพ็ง เพ็งนิติ-ก้าน อันนานนท์-ประจักษ์ พุทธิสมบัติ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการที่บุคคลใดจะเสนอคดีสู่ศาลนั้น มิใช่แต่พิจารณาเพียงว่าตนมีอำนาจฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55เพราะถูกโต้แย้งสิทธิทางแพ่งหรือเพราะเป็นกรณีที่กฎหมายให้ใช้สิทธิในทางศาลได้แล้วเท่านั้น หากแต่ต้องคำนึงถึงเงื่อนไขอย่างอื่น ๆที่กฎหมายกำหนดไว้ ประเภทของศาล อำนาจพิจารณาพิพากษาคดีและเขตศาลด้วย (ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 2) สำหรับคดีที่มีกฎหมายกำหนดให้มีการดำเนินกระบวนพิจารณาแตกต่างไปจากคดีธรรมดา เช่น คดีเยาวชนและครอบครัว คดีแรงงานคดีล้มละลาย และคดีภาษีอากร ต้องพิจารณาจากบทกฎหมายที่เกี่ยวกับเรื่องนั้นว่าครบอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีดังกล่าวของศาลด้วยก่อนที่จะเสนอคดีสู่ศาล มิฉะนั้น จะเสียเวลาเสียค่าใช้จ่ายในการดำเนินคดีโดยไม่จำเป็น ประการสำคัญอาจทำให้คดีนั้นขาดอายุความด้วยเพราะต้องเสียเวลาไปในการดำเนินคดีในศาลที่ไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษา เมื่อหวนกลับไปฟ้องยังศาลที่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาก็ล่วงเลยเวลาที่จะฟ้องคดีได้เสียแล้ว ความเสียหายในส่วนนี้อาจเป็นเงินจำนวนมาก ซึ่งไม่ควรพลาดพลั้งเพราะเหตุเช่นนี้เลย คดีตามหัวข้อหมายเหตุนี้ เป็นเรื่องที่พิจารณาว่าศาลภาษีอากรกลางมีอำนาจพิจารณาพิพากษาหรือไม่ มีบทบัญญัติเฉพาะที่จะต้องพิจารณาถึงคือ พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528 มาตรา 7 "มาตรา 7 ศาลภาษีอากรมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีแพ่งในเรื่องต่อไปนี้ (1) คดีอุทธรณ์คำวินิจฉัยของเจ้าพนักงานหรือคณะกรรมการตามกฎหมายเกี่ยวกับภาษีอากร (2) คดีพิพาทเกี่ยวกับสิทธิเรียกร้องของรัฐในหนี้ศาลภาษีอากร (3) คดีพิพาทเกี่ยวกับการขอคืนค่าภาษีอากร (4) คดีพิพาทเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามข้อผูกพันซึ่งได้ทำขึ้นเพื่อประโยชน์แก่การจัดเก็บภาษีอากร (5) คดีที่มีกฎหมายบัญญัติให้อยู่ในอำนาจของศาลภาษีอากร" คดีของโจทก์นั้นสืบเนื่องมาจาก จำเลยใช้อำนาจตามประมวลรัษฎากรมาตรา 12 มีคำสั่งยึดทรัพย์พิพาทของโจทก์แล้วประกาศขาย แสดงว่าโจทก์มีหน้าที่ต้องเสียภาษี แต่มิได้เสียภาษีตามกำหนด ภาษีที่ต้องเสียจึงถือว่าเป็นภาษีอากรค้างตามประมวลรัษฎากร มาตรา12 วรรคแรก จำเลยจึงมีอำนาจยึดและประกาศขายทอดตลาดทรัพย์สินพิพาทของโจทก์ได้โดยมิต้องฟ้องขอให้โจทก์ริบค่าภาษีอากรค้างก่อนหรือร้องขอต่อศาลให้บังคับคดีเอากับโจทก์ (ฎีกาที่ 4143/2532)ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องไม่ปรากฏว่าโจทก์ถูกประเมินภาษี และได้อุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์หรือไม่ จึงไม่มีประเด็นหรือข้อพิจารณาหรือวินิจฉัยว่าการประเมินหรือคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของเจ้าพนักงานประเมิน และคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบหรือไม่ หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือปัญหาว่าการประเมินหรือคำวินิจฉัยชอบหรือไม่นั้นยุติไปแล้ว จึงมีปัญหาต้องพิจารณาหรือวินิจฉัยเพียงว่าการยึดและประกาศขายทรัพย์สินพิพาทนั้นชอบด้วยกฎหมายวิเคราะห์การยึดทรัพย์ และการขายทอดตลาดหรือไม่ หลักใหญ่ก็คงต้องพิจารณาจากบทบัญญัติวิเคราะห์การบังคับคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ซึ่งประมวลรัษฎากร มาตรา 12 วรรค 4 บังคับว่าให้ปฏิบัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งโดยอนุโลม กรณีตามคำฟ้องของโจทก์ จึงมิได้เข้าข่ายเป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรตามที่ระบุไว้ในมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร ข้อเท็จจริงเช่นคดีโจทก์นี้ประธานศาลฎีกาได้เคยวินิจฉัยไว้โดยอาศัยบทบัญญัติมาตรา 10 วรรค 2แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากร และวิธีพิจารณาคดีภาษีอากรเช่น คำวินิจฉัยที่ 6/2532, คำวินิจฉัยที่ 1/2533 และคำวินิจฉัยที่ 1/2534 ว่าการขอให้เพิกถอนคำสั่งการยึดและขายทอดตลาดทรัพย์สินของผู้ค้างภาษี ตามบทบัญญัติมาตรา 12 แห่งประมวลรัษฎากร เป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับการขายทอดตลาดตามอำนาจหน้าที่ของจำเลยว่าชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ การฟ้องขอให้เพิกถอนการขายทอดตลาดทรัพย์ของโจทก์ จึงมิใช่คดีพิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากร และวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528 อย่างไรก็ดีหากตามคำฟ้องของโจทก์นั้นมีกรณีที่เกี่ยวเนื่องกับการที่โจทก์อ้างว่า การระเมินการวินิจฉัยอุทธรณ์ไม่ชอบหรือการแจ้งไม่ชอบ จึงไม่มีอำนาจยึดทรัพย์โจทก์ ตามมาตรา 12แห่งประมวลรัษฎากร ขอให้เพิกถอนคำสั่งยึดหรือขายทอดตลาด ดังนี้มีคำวินิจฉัยของประธานศาลฎีกาว่า เป็นคดีที่พิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลภาษีอากรกลาง (คำวินิจฉัยที่4/2530 และ 7/2530 โดยในคำวินิจฉัยที่ 4/2530 ประธานศาลฎีกามีคำวินิจฉัยว่า ตามคำฟ้องและคำให้การเป็นกรณีที่มีข้อพิพาทว่าคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ได้ส่งคำวินิจฉัยอุทธรณ์ไปยังโจทก์ในฐานะผู้ชำระบัญชีของห้างหุ้นส่วนจำกัด พี.เอส.สเตชั่นเนอรี่ณ ภูมิลำเนาที่ถูกต้องหรือไม่ ซึ่งอาจมีผลไปถึงการพิจารณาว่าโจทก์ค้างชำระภาษีเงินได้นิติบุคคลหรือไม่ และอธิบดีกรมสรรพากรหรือผู้ที่ได้รับมอบอำนาจจากอธิบดีกรมสรรพากรมีอำนาจออกคำสั่งยึดทรัพย์สินของห้างหุ้นส่วนจำกัด พี.เอส.สเตชั่นเนอรี่ ตามมาตรา 12แห่งประมวลรัษฎากรหรือไม่ ซึ่งถือได้ว่าเป็นการพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิเรียกร้องของรัฐในหนี้ค่าภาษีอากร คดีของโจทก์จึงเป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับสิทธิเรียกร้องของรัฐในหนี้ค่าภาษีอากรตามมาตรา 7(2)แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากรพ.ศ. 2528 ตามคำวินิจฉัยนี้มีข้อต้องพิจารณาว่าการส่งคำวินิจฉัยอุทธรณ์ไปยังโจทก์ชอบหรือไม่ หากไม่ชอบก็จะต้องส่งใหม่ และโจทก์ย่อมใช้สิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้หากไม่เห็นด้วยกับการประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ ผลที่สุดโจทก์อาจไม่ต้องรับผิดเสียภาษีก็ได้กรณีของโจทก์จึงเป็นเรื่องที่ยังถือไม่ได้ว่าการประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ยุติแล้วซึ่งต่างกับคำพิพากษาฎีกาหัวข้อหมายเหตุนี้ ส่วนกรณีคำวินิจฉัยที่ 7/2530 ประธานศาลฎีกามีคำวินิจฉัยว่าตามคำฟ้องและเอกสารหน้าคำฟ้องซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของคำฟ้อง ได้ความว่ากรมสรรพกรอ้างว่า โจทก์ค้างชำระภาษีอากรตามประมวลรัษฎากรพนักงานเจ้าหน้าที่กรมสรรพากรได้ดำเนินการเร่งรัดภาษีอากรที่ค้างชำระตลอดมา แล้วโจทก์ไม่ชำระ กรมสรรพากรจึงมีคำสั่งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องยึดทรัพย์โจทก์ โจทก์โต้แย้งว่าเป็นการไม่ชอบเพราะโจทก์มิใช่ผู้มีเงินได้ที่แท้จริง คดีจึงมีประเด็นข้อพิพาทว่า จำเลยได้ปฏิบัติหน้าที่หรือวินิจฉัยสั่งให้ดำเนินการยึดทรัพย์ของโจทก์โดยชอบด้วยประมวลรัษฎากรหรือไม่คดีของโจทก์จึงถือได้ว่าเป็นคดีที่อุทธรณ์คำวินิจฉัยของเจ้าพนักงานตามกฎหมายเกี่ยวกับภาษีอากร ตามมาตรา 7(1) แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528 กรณีนี้มีข้อน่าคิดว่าเป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรหรือไม่ คำวินิจฉัยกล่าวถึงว่าโจทก์ได้โต้แย้งว่าการยึดไม่ชอบ เพราะโจทก์มิใช่ผู้มีเงินได้ที่แท้จริง ซึ่งก็หมายความว่าโจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีอากร และปรากฏตามคำฟ้องว่าโจทก์ได้อุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ด้วย จึงมีคำวินิจฉัยดังที่กล่าวมาแล้ว. พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษา.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของตึกแถว 2 ชั้น เลขที่ 580/27พร้อมที่ดินโฉนดเลขที่ 87416 แขวงห้วยขวาง (สามเสนนอกฝั่งเหนือ)เขตห้วยขวาง (บางซื่อ) กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน2533 จำเลยใช้อำนาจตามประมวลรัษฎากร มาตรา 12 สั่งยึดทรัพย์สินของโจทก์ดังกล่าวโดยไม่ชอบเพราะโจทก์มิใช่ผู้ต้องรับผิดเสียภาษีอากรหรือนำส่งภาษีอากร โจทก์ได้ยื่นคำคัดค้านแล้ว แต่จำเลยเพิกเฉยไม่แจ้งคำวินิจฉัยข้อคัดค้านให้โจทก์ทราบ ต่อมาวันที่ 6 กันยายน2534 จำเลยได้ประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ ขอให้พิพากษาว่า ประกาศยึดทรัพย์และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ของจำเลยเป็นโมฆะ และเพิกถอนประกาศศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ตามคำฟ้องคดีนี้เป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับการยึดทรัพย์ และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ตามอำนาจของจำเลยว่าชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ การที่โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งยึดทรัพย์และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ดังกล่าวมิใช่คดีพิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติ จัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากรพ.ศ. 2528 ศาลภาษีอากรกลางจึงไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้ที่ศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์ชอบแล้ว..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3046/2535นาง ภาวิณี สว่างเรืองโจทก์นาย บัณฑิต บุณยะปานะ ใน ฐานะ อธิบดี กรมสรรพากรจำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ.2528 ม. 7 ป.รัษฎากร ม. 12โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าประกาศยึดทรัพย์และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์โจทก์ของจำเลยโดยใช้อำนาจตาม ป.รัษฎากร มาตรา 12เป็นโมฆะและขอให้เพิกถอนเป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับการยึดทรัพย์และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ตามอำนาจของจำเลยว่าชอบด้วยกฎหมายหรือไม่การที่โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งยึดทรัพย์และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ มิใช่คดีพิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 7 แห่ง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลภาษีอากรฯ ดังนี้ ศาลภาษีอากรกลางไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษา.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของตึกแถว 2 ชั้น เลขที่ 580/27พร้อมที่ดินโฉนดเลขที่ 87416 แขวงห้วยขวาง (สามเสนนอกฝั่งเหนือ)เขตห้วยขวาง (บางซื่อ) กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน2533 จำเลยใช้อำนาจตามประมวลรัษฎากร มาตรา 12 สั่งยึดทรัพย์สินของโจทก์ดังกล่าวโดยไม่ชอบเพราะโจทก์มิใช่ผู้ต้องรับผิดเสียภาษีอากรหรือนำส่งภาษีอากร โจทก์ได้ยื่นคำคัดค้านแล้ว แต่จำเลยเพิกเฉยไม่แจ้งคำวินิจฉัยข้อคัดค้านให้โจทก์ทราบ ต่อมาวันที่ 6 กันยายน2534 จำเลยได้ประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ ขอให้พิพากษาว่า ประกาศยึดทรัพย์และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ของจำเลยเป็นโมฆะ และเพิกถอนประกาศศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ตามคำฟ้องคดีนี้เป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับการยึดทรัพย์ และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ตามอำนาจของจำเลยว่าชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ การที่โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งยึดทรัพย์และประกาศขายทอดตลาดทรัพย์ดังกล่าวมิใช่คดีพิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติ จัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากรพ.ศ. 2528 ศาลภาษีอากรกลางจึงไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้ที่ศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์ชอบแล้ว..."พิพากษายืน.(เพ็ง เพ็งนิติ-ก้าน อันนานนท์-ประจักษ์ พุทธิสมบัติ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการที่บุคคลใดจะเสนอคดีสู่ศาลนั้น มิใช่แต่พิจารณาเพียงว่าตนมีอำนาจฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55เพราะถูกโต้แย้งสิทธิทางแพ่งหรือเพราะเป็นกรณีที่กฎหมายให้ใช้สิทธิในทางศาลได้แล้วเท่านั้น หากแต่ต้องคำนึงถึงเงื่อนไขอย่างอื่น ๆที่กฎหมายกำหนดไว้ ประเภทของศาล อำนาจพิจารณาพิพากษาคดีและเขตศาลด้วย (ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 2) สำหรับคดีที่มีกฎหมายกำหนดให้มีการดำเนินกระบวนพิจารณาแตกต่างไปจากคดีธรรมดา เช่น คดีเยาวชนและครอบครัว คดีแรงงานคดีล้มละลาย และคดีภาษีอากร ต้องพิจารณาจากบทกฎหมายที่เกี่ยวกับเรื่องนั้นว่าครบอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีดังกล่าวของศาลด้วยก่อนที่จะเสนอคดีสู่ศาล มิฉะนั้น จะเสียเวลาเสียค่าใช้จ่ายในการดำเนินคดีโดยไม่จำเป็น ประการสำคัญอาจทำให้คดีนั้นขาดอายุความด้วยเพราะต้องเสียเวลาไปในการดำเนินคดีในศาลที่ไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษา เมื่อหวนกลับไปฟ้องยังศาลที่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาก็ล่วงเลยเวลาที่จะฟ้องคดีได้เสียแล้ว ความเสียหายในส่วนนี้อาจเป็นเงินจำนวนมาก ซึ่งไม่ควรพลาดพลั้งเพราะเหตุเช่นนี้เลย คดีตามหัวข้อหมายเหตุนี้ เป็นเรื่องที่พิจารณาว่าศาลภาษีอากรกลางมีอำนาจพิจารณาพิพากษาหรือไม่ มีบทบัญญัติเฉพาะที่จะต้องพิจารณาถึงคือ พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528 มาตรา 7 "มาตรา 7 ศาลภาษีอากรมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีแพ่งในเรื่องต่อไปนี้ (1) คดีอุทธรณ์คำวินิจฉัยของเจ้าพนักงานหรือคณะกรรมการตามกฎหมายเกี่ยวกับภาษีอากร (2) คดีพิพาทเกี่ยวกับสิทธิเรียกร้องของรัฐในหนี้ศาลภาษีอากร (3) คดีพิพาทเกี่ยวกับการขอคืนค่าภาษีอากร (4) คดีพิพาทเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามข้อผูกพันซึ่งได้ทำขึ้นเพื่อประโยชน์แก่การจัดเก็บภาษีอากร (5) คดีที่มีกฎหมายบัญญัติให้อยู่ในอำนาจของศาลภาษีอากร" คดีของโจทก์นั้นสืบเนื่องมาจาก จำเลยใช้อำนาจตามประมวลรัษฎากรมาตรา 12 มีคำสั่งยึดทรัพย์พิพาทของโจทก์แล้วประกาศขาย แสดงว่าโจทก์มีหน้าที่ต้องเสียภาษี แต่มิได้เสียภาษีตามกำหนด ภาษีที่ต้องเสียจึงถือว่าเป็นภาษีอากรค้างตามประมวลรัษฎากร มาตรา12 วรรคแรก จำเลยจึงมีอำนาจยึดและประกาศขายทอดตลาดทรัพย์สินพิพาทของโจทก์ได้โดยมิต้องฟ้องขอให้โจทก์ริบค่าภาษีอากรค้างก่อนหรือร้องขอต่อศาลให้บังคับคดีเอากับโจทก์ (ฎีกาที่ 4143/2532)ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องไม่ปรากฏว่าโจทก์ถูกประเมินภาษี และได้อุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์หรือไม่ จึงไม่มีประเด็นหรือข้อพิจารณาหรือวินิจฉัยว่าการประเมินหรือคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของเจ้าพนักงานประเมิน และคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบหรือไม่ หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือปัญหาว่าการประเมินหรือคำวินิจฉัยชอบหรือไม่นั้นยุติไปแล้ว จึงมีปัญหาต้องพิจารณาหรือวินิจฉัยเพียงว่าการยึดและประกาศขายทรัพย์สินพิพาทนั้นชอบด้วยกฎหมายวิเคราะห์การยึดทรัพย์ และการขายทอดตลาดหรือไม่ หลักใหญ่ก็คงต้องพิจารณาจากบทบัญญัติวิเคราะห์การบังคับคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ซึ่งประมวลรัษฎากร มาตรา 12 วรรค 4 บังคับว่าให้ปฏิบัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งโดยอนุโลม กรณีตามคำฟ้องของโจทก์ จึงมิได้เข้าข่ายเป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรตามที่ระบุไว้ในมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร ข้อเท็จจริงเช่นคดีโจทก์นี้ประธานศาลฎีกาได้เคยวินิจฉัยไว้โดยอาศัยบทบัญญัติมาตรา 10 วรรค 2แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากร และวิธีพิจารณาคดีภาษีอากรเช่น คำวินิจฉัยที่ 6/2532, คำวินิจฉัยที่ 1/2533 และคำวินิจฉัยที่ 1/2534 ว่าการขอให้เพิกถอนคำสั่งการยึดและขายทอดตลาดทรัพย์สินของผู้ค้างภาษี ตามบทบัญญัติมาตรา 12 แห่งประมวลรัษฎากร เป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับการขายทอดตลาดตามอำนาจหน้าที่ของจำเลยว่าชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ การฟ้องขอให้เพิกถอนการขายทอดตลาดทรัพย์ของโจทก์ จึงมิใช่คดีพิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากร และวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528 อย่างไรก็ดีหากตามคำฟ้องของโจทก์นั้นมีกรณีที่เกี่ยวเนื่องกับการที่โจทก์อ้างว่า การระเมินการวินิจฉัยอุทธรณ์ไม่ชอบหรือการแจ้งไม่ชอบ จึงไม่มีอำนาจยึดทรัพย์โจทก์ ตามมาตรา 12แห่งประมวลรัษฎากร ขอให้เพิกถอนคำสั่งยึดหรือขายทอดตลาด ดังนี้มีคำวินิจฉัยของประธานศาลฎีกาว่า เป็นคดีที่พิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลภาษีอากรกลาง (คำวินิจฉัยที่4/2530 และ 7/2530 โดยในคำวินิจฉัยที่ 4/2530 ประธานศาลฎีกามีคำวินิจฉัยว่า ตามคำฟ้องและคำให้การเป็นกรณีที่มีข้อพิพาทว่าคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ได้ส่งคำวินิจฉัยอุทธรณ์ไปยังโจทก์ในฐานะผู้ชำระบัญชีของห้างหุ้นส่วนจำกัด พี.เอส.สเตชั่นเนอรี่ณ ภูมิลำเนาที่ถูกต้องหรือไม่ ซึ่งอาจมีผลไปถึงการพิจารณาว่าโจทก์ค้างชำระภาษีเงินได้นิติบุคคลหรือไม่ และอธิบดีกรมสรรพากรหรือผู้ที่ได้รับมอบอำนาจจากอธิบดีกรมสรรพากรมีอำนาจออกคำสั่งยึดทรัพย์สินของห้างหุ้นส่วนจำกัด พี.เอส.สเตชั่นเนอรี่ ตามมาตรา 12แห่งประมวลรัษฎากรหรือไม่ ซึ่งถือได้ว่าเป็นการพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิเรียกร้องของรัฐในหนี้ค่าภาษีอากร คดีของโจทก์จึงเป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับสิทธิเรียกร้องของรัฐในหนี้ค่าภาษีอากรตามมาตรา 7(2)แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากรพ.ศ. 2528 ตามคำวินิจฉัยนี้มีข้อต้องพิจารณาว่าการส่งคำวินิจฉัยอุทธรณ์ไปยังโจทก์ชอบหรือไม่ หากไม่ชอบก็จะต้องส่งใหม่ และโจทก์ย่อมใช้สิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้หากไม่เห็นด้วยกับการประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ ผลที่สุดโจทก์อาจไม่ต้องรับผิดเสียภาษีก็ได้กรณีของโจทก์จึงเป็นเรื่องที่ยังถือไม่ได้ว่าการประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ยุติแล้วซึ่งต่างกับคำพิพากษาฎีกาหัวข้อหมายเหตุนี้ ส่วนกรณีคำวินิจฉัยที่ 7/2530 ประธานศาลฎีกามีคำวินิจฉัยว่าตามคำฟ้องและเอกสารหน้าคำฟ้องซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของคำฟ้อง ได้ความว่ากรมสรรพกรอ้างว่า โจทก์ค้างชำระภาษีอากรตามประมวลรัษฎากรพนักงานเจ้าหน้าที่กรมสรรพากรได้ดำเนินการเร่งรัดภาษีอากรที่ค้างชำระตลอดมา แล้วโจทก์ไม่ชำระ กรมสรรพากรจึงมีคำสั่งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องยึดทรัพย์โจทก์ โจทก์โต้แย้งว่าเป็นการไม่ชอบเพราะโจทก์มิใช่ผู้มีเงินได้ที่แท้จริง คดีจึงมีประเด็นข้อพิพาทว่า จำเลยได้ปฏิบัติหน้าที่หรือวินิจฉัยสั่งให้ดำเนินการยึดทรัพย์ของโจทก์โดยชอบด้วยประมวลรัษฎากรหรือไม่คดีของโจทก์จึงถือได้ว่าเป็นคดีที่อุทธรณ์คำวินิจฉัยของเจ้าพนักงานตามกฎหมายเกี่ยวกับภาษีอากร ตามมาตรา 7(1) แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528 กรณีนี้มีข้อน่าคิดว่าเป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรหรือไม่ คำวินิจฉัยกล่าวถึงว่าโจทก์ได้โต้แย้งว่าการยึดไม่ชอบ เพราะโจทก์มิใช่ผู้มีเงินได้ที่แท้จริง ซึ่งก็หมายความว่าโจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีอากร และปรากฏตามคำฟ้องว่าโจทก์ได้อุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ด้วย จึงมีคำวินิจฉัยดังที่กล่าวมาแล้ว. พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษา.หมายเหตุ: การที่บุคคลใดจะเสนอคดีสู่ศาลนั้น มิใช่แต่พิจารณาเพียงว่าตนมีอำนาจฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55เพราะถูกโต้แย้งสิทธิทางแพ่งหรือเพราะเป็นกรณีที่กฎหมายให้ใช้สิทธิในทางศาลได้แล้วเท่านั้น หากแต่ต้องคำนึงถึงเงื่อนไขอย่างอื่น ๆที่กฎหมายกำหนดไว้ ประเภทของศาล อำนาจพิจารณาพิพากษาคดีและเขตศาลด้วย (ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 2) สำหรับคดีที่มีกฎหมายกำหนดให้มีการดำเนินกระบวนพิจารณาแตกต่างไปจากคดีธรรมดา เช่น คดีเยาวชนและครอบครัว คดีแรงงานคดีล้มละลาย และคดีภาษีอากร ต้องพิจารณาจากบทกฎหมายที่เกี่ยวกับเรื่องนั้นว่าครบอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีดังกล่าวของศาลด้วยก่อนที่จะเสนอคดีสู่ศาล มิฉะนั้น จะเสียเวลาเสียค่าใช้จ่ายในการดำเนินคดีโดยไม่จำเป็น ประการสำคัญอาจทำให้คดีนั้นขาดอายุความด้วยเพราะต้องเสียเวลาไปในการดำเนินคดีในศาลที่ไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษา เมื่อหวนกลับไปฟ้องยังศาลที่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาก็ล่วงเลยเวลาที่จะฟ้องคดีได้เสียแล้ว ความเสียหายในส่วนนี้อาจเป็นเงินจำนวนมาก ซึ่งไม่ควรพลาดพลั้งเพราะเหตุเช่นนี้เลย คดีตามหัวข้อหมายเหตุนี้ เป็นเรื่องที่พิจารณาว่าศาลภาษีอากรกลางมีอำนาจพิจารณาพิพากษาหรือไม่ มีบทบัญญัติเฉพาะที่จะต้องพิจารณาถึงคือ พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528 มาตรา 7 "มาตรา 7 ศาลภาษีอากรมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีแพ่งในเรื่องต่อไปนี้ (1) คดีอุทธรณ์คำวินิจฉัยของเจ้าพนักงานหรือคณะกรรมการตามกฎหมายเกี่ยวกับภาษีอากร (2) คดีพิพาทเกี่ยวกับสิทธิเรียกร้องของรัฐในหนี้ศาลภาษีอากร (3) คดีพิพาทเกี่ยวกับการขอคืนค่าภาษีอากร (4) คดีพิพาทเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามข้อผูกพันซึ่งได้ทำขึ้นเพื่อประโยชน์แก่การจัดเก็บภาษีอากร (5) คดีที่มีกฎหมายบัญญัติให้อยู่ในอำนาจของศาลภาษีอากร" คดีของโจทก์นั้นสืบเนื่องมาจาก จำเลยใช้อำนาจตามประมวลรัษฎากรมาตรา 12 มีคำสั่งยึดทรัพย์พิพาทของโจทก์แล้วประกาศขาย แสดงว่าโจทก์มีหน้าที่ต้องเสียภาษี แต่มิได้เสียภาษีตามกำหนด ภาษีที่ต้องเสียจึงถือว่าเป็นภาษีอากรค้างตามประมวลรัษฎากร มาตรา12 วรรคแรก จำเลยจึงมีอำนาจยึดและประกาศขายทอดตลาดทรัพย์สินพิพาทของโจทก์ได้โดยมิต้องฟ้องขอให้โจทก์ริบค่าภาษีอากรค้างก่อนหรือร้องขอต่อศาลให้บังคับคดีเอากับโจทก์ (ฎีกาที่ 4143/2532)ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องไม่ปรากฏว่าโจทก์ถูกประเมินภาษี และได้อุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์หรือไม่ จึงไม่มีประเด็นหรือข้อพิจารณาหรือวินิจฉัยว่าการประเมินหรือคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของเจ้าพนักงานประเมิน และคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบหรือไม่ หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือปัญหาว่าการประเมินหรือคำวินิจฉัยชอบหรือไม่นั้นยุติไปแล้ว จึงมีปัญหาต้องพิจารณาหรือวินิจฉัยเพียงว่าการยึดและประกาศขายทรัพย์สินพิพาทนั้นชอบด้วยกฎหมายวิเคราะห์การยึดทรัพย์ และการขายทอดตลาดหรือไม่ หลักใหญ่ก็คงต้องพิจารณาจากบทบัญญัติวิเคราะห์การบังคับคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ซึ่งประมวลรัษฎากร มาตรา 12 วรรค 4 บังคับว่าให้ปฏิบัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งโดยอนุโลม กรณีตามคำฟ้องของโจทก์ จึงมิได้เข้าข่ายเป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรตามที่ระบุไว้ในมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร ข้อเท็จจริงเช่นคดีโจทก์นี้ประธานศาลฎีกาได้เคยวินิจฉัยไว้โดยอาศัยบทบัญญัติมาตรา 10 วรรค 2แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากร และวิธีพิจารณาคดีภาษีอากรเช่น คำวินิจฉัยที่ 6/2532, คำวินิจฉัยที่ 1/2533 และคำวินิจฉัยที่ 1/2534 ว่าการขอให้เพิกถอนคำสั่งการยึดและขายทอดตลาดทรัพย์สินของผู้ค้างภาษี ตามบทบัญญัติมาตรา 12 แห่งประมวลรัษฎากร เป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับการขายทอดตลาดตามอำนาจหน้าที่ของจำเลยว่าชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ การฟ้องขอให้เพิกถอนการขายทอดตลาดทรัพย์ของโจทก์ จึงมิใช่คดีพิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากร และวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528 อย่างไรก็ดีหากตามคำฟ้องของโจทก์นั้นมีกรณีที่เกี่ยวเนื่องกับการที่โจทก์อ้างว่า การระเมินการวินิจฉัยอุทธรณ์ไม่ชอบหรือการแจ้งไม่ชอบ จึงไม่มีอำนาจยึดทรัพย์โจทก์ ตามมาตรา 12แห่งประมวลรัษฎากร ขอให้เพิกถอนคำสั่งยึดหรือขายทอดตลาด ดังนี้มีคำวินิจฉัยของประธานศาลฎีกาว่า เป็นคดีที่พิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลภาษีอากรกลาง (คำวินิจฉัยที่4/2530 และ 7/2530 โดยในคำวินิจฉัยที่ 4/2530 ประธานศาลฎีกามีคำวินิจฉัยว่า ตามคำฟ้องและคำให้การเป็นกรณีที่มีข้อพิพาทว่าคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ได้ส่งคำวินิจฉัยอุทธรณ์ไปยังโจทก์ในฐานะผู้ชำระบัญชีของห้างหุ้นส่วนจำกัด พี.เอส.สเตชั่นเนอรี่ณ ภูมิลำเนาที่ถูกต้องหรือไม่ ซึ่งอาจมีผลไปถึงการพิจารณาว่าโจทก์ค้างชำระภาษีเงินได้นิติบุคคลหรือไม่ และอธิบดีกรมสรรพากรหรือผู้ที่ได้รับมอบอำนาจจากอธิบดีกรมสรรพากรมีอำนาจออกคำสั่งยึดทรัพย์สินของห้างหุ้นส่วนจำกัด พี.เอส.สเตชั่นเนอรี่ ตามมาตรา 12แห่งประมวลรัษฎากรหรือไม่ ซึ่งถือได้ว่าเป็นการพิพาทกันเกี่ยวกับสิทธิเรียกร้องของรัฐในหนี้ค่าภาษีอากร คดีของโจทก์จึงเป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับสิทธิเรียกร้องของรัฐในหนี้ค่าภาษีอากรตามมาตรา 7(2)แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากรพ.ศ. 2528 ตามคำวินิจฉัยนี้มีข้อต้องพิจารณาว่าการส่งคำวินิจฉัยอุทธรณ์ไปยังโจทก์ชอบหรือไม่ หากไม่ชอบก็จะต้องส่งใหม่ และโจทก์ย่อมใช้สิทธิฟ้องคดีต่อศาลได้หากไม่เห็นด้วยกับการประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ ผลที่สุดโจทก์อาจไม่ต้องรับผิดเสียภาษีก็ได้กรณีของโจทก์จึงเป็นเรื่องที่ยังถือไม่ได้ว่าการประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ยุติแล้วซึ่งต่างกับคำพิพากษาฎีกาหัวข้อหมายเหตุนี้ ส่วนกรณีคำวินิจฉัยที่ 7/2530 ประธานศาลฎีกามีคำวินิจฉัยว่าตามคำฟ้องและเอกสารหน้าคำฟ้องซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของคำฟ้อง ได้ความว่ากรมสรรพกรอ้างว่า โจทก์ค้างชำระภาษีอากรตามประมวลรัษฎากรพนักงานเจ้าหน้าที่กรมสรรพากรได้ดำเนินการเร่งรัดภาษีอากรที่ค้างชำระตลอดมา แล้วโจทก์ไม่ชำระ กรมสรรพากรจึงมีคำสั่งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องยึดทรัพย์โจทก์ โจทก์โต้แย้งว่าเป็นการไม่ชอบเพราะโจทก์มิใช่ผู้มีเงินได้ที่แท้จริง คดีจึงมีประเด็นข้อพิพาทว่า จำเลยได้ปฏิบัติหน้าที่หรือวินิจฉัยสั่งให้ดำเนินการยึดทรัพย์ของโจทก์โดยชอบด้วยประมวลรัษฎากรหรือไม่คดีของโจทก์จึงถือได้ว่าเป็นคดีที่อุทธรณ์คำวินิจฉัยของเจ้าพนักงานตามกฎหมายเกี่ยวกับภาษีอากร ตามมาตรา 7(1) แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528 กรณีนี้มีข้อน่าคิดว่าเป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับภาษีอากรหรือไม่ คำวินิจฉัยกล่าวถึงว่าโจทก์ได้โต้แย้งว่าการยึดไม่ชอบ เพราะโจทก์มิใช่ผู้มีเงินได้ที่แท้จริง ซึ่งก็หมายความว่าโจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีอากร และปรากฏตามคำฟ้องว่าโจทก์ได้อุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ด้วย จึงมีคำวินิจฉัยดังที่กล่าวมาแล้ว. พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษา.