คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 58699หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้ จำเลยฎีกาอย่างคนอนาถาและให้จำเลยนำเงิน ค่าธรรมเนียมมาเสียภายใน 15 วัน ต่อมาจำเลย ยื่นคำร้องขอวางเงินค่าธรรมเนียมศาล ศาลชั้นต้น สั่งว่า จำเลยนำเงินค่าธรรมเนียมมาวางศาลเกินกำหนด ยกคำร้อง และมีคำสั่งไม่รับฎีกาจำเลยเห็นว่า จำเลยได้ยื่นคำร้องขอวางเงิน ค่าธรรมเนียมศาลในชั้นฎีกาเลยกำหนดเวลาเพียง 2 วัน จำเลยไม่มีเจตนาที่จะฝ่าฝืนคำสั่ง ของศาลชั้นต้น แต่เหตุผลที่ต้องนำเงินมาวางล่าช้า ก็เพราะมีเหตุขัดข้อง เนื่องจากจำเลยมีฐานะยากจน ประกอบกับในช่วงนี้เป็นระยะที่ต้องใช้จ่าย เงินมาก ต้องใช้จ่ายเป็นค่าปุ๋ยและอุปกรณ์ต่าง ๆเกี่ยวกับการทำนาและอยู่ในช่วงเปิดเทอมใหม่ของลูกจึงทำให้เงินขาดมือ เงินค่าธรรมเนียมเป็นจำนวนมากพอสมควร กว่าที่จำเลยจะรวบรวมได้ก็ต้อง ล่วงเลยกำหนดเวลาแล้วขอศาลฎีกาได้โปรด อนุญาตให้จำเลยได้วางเงินค่าธรรมเนียมศาลชั้นฎีกาและรับฎีกาของจำเลยด้วยหมายเหตุ โจทก์ยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษากลับ ให้จำเลยชำระ ค่าทดแทนเป็นเงิน 50,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย อัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับถัดจากวันฟ้อง (วันที่ 28 กันยายน 2535)เป็นต้นไปจนกว่าจะ ชำระเสร็จให้แก่โจทก์จำเลยฎีกา พร้อมกับยื่นคำร้องขอฎีกาอย่างคนอนาถาศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งลงวันที่ 7 มิถุนายน 2537 ว่า จำเลยมิได้ยากจนจริง จึงให้ยกคำร้องของ จำเลย หากจำเลยประสงค์จะดำเนินคดีต่อไป ให้นำเงิน ค่าธรรมเนียมมาเสียภายใน 15 วัน(อันดับ 91,86,105)ต่อมาวันที่ 24 มิถุนายน 2537 จำเลยยื่นคำร้อง ขอวางเงินค่าธรรมเนียมศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่ง ยกคำร้องดังกล่าว (อันดับ 106)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 107)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เห็นว่าระยะเวลา 15 วัน ตามที่ศาลชั้นต้นกำหนดให้จำเลยนำเงินค่าธรรมเนียม มาเสียนั้น เมื่อศาลเห็นสมควรหรือเมื่อจำเลย ได้ยื่นคำขอโดยทำเป็นคำร้อง ศาลมีอำนาจที่จะ ออกคำสั่งให้ขยายเวลาตามที่กำหนดนั้นได้ แต่การ ขยายเวลาเช่นว่านี้พึงทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษและศาลได้มีคำสั่งหรือจำเลยมีคำขอขึ้นมาก่อน สิ้นระยะเวลานั้น เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 แต่กรณีนี้จำเลยยื่นคำขอขึ้นมาหลังสิ้นระยะเวลานั้น และมิได้มีพฤติการณ์พิเศษอีกทั้งเหตุที่อ้างในคำร้อง ก็มิใช่กรณีที่มีเหตุสุดวิสัย จึงไม่อาจที่จะอนุญาต ให้จำเลยวางเงินค่าธรรมเนียมศาลชั้นฎีกา และรับฎีกาจำเลยไว้ได้ ที่ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกา จำเลยชอบแล้วให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1654/2537นางพิกุล พิมพบุตรโจทก์นางอุดม ทองน้อยหรือพานเงินจำเลยนางอุดม ทองน้อยหรือพานเงิน จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 23ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้ จำเลยฎีกาอย่างคนอนาถาและให้จำเลยนำเงิน ค่าธรรมเนียมมาเสียภายใน 15 วัน ต่อมาจำเลย ยื่นคำร้องขอวางเงินค่าธรรมเนียมศาล ศาลชั้นต้น สั่งว่า จำเลยนำเงินค่าธรรมเนียมมาวางศาลเกินกำหนด ยกคำร้อง และมีคำสั่งไม่รับฎีกาจำเลยเห็นว่า จำเลยได้ยื่นคำร้องขอวางเงิน ค่าธรรมเนียมศาลในชั้นฎีกาเลยกำหนดเวลาเพียง 2 วัน จำเลยไม่มีเจตนาที่จะฝ่าฝืนคำสั่ง ของศาลชั้นต้น แต่เหตุผลที่ต้องนำเงินมาวางล่าช้า ก็เพราะมีเหตุขัดข้อง เนื่องจากจำเลยมีฐานะยากจน ประกอบกับในช่วงนี้เป็นระยะที่ต้องใช้จ่าย เงินมาก ต้องใช้จ่ายเป็นค่าปุ๋ยและอุปกรณ์ต่าง ๆเกี่ยวกับการทำนาและอยู่ในช่วงเปิดเทอมใหม่ของลูกจึงทำให้เงินขาดมือ เงินค่าธรรมเนียมเป็นจำนวนมากพอสมควร กว่าที่จำเลยจะรวบรวมได้ก็ต้อง ล่วงเลยกำหนดเวลาแล้วขอศาลฎีกาได้โปรด อนุญาตให้จำเลยได้วางเงินค่าธรรมเนียมศาลชั้นฎีกาและรับฎีกาของจำเลยด้วยหมายเหตุ โจทก์ยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษากลับ ให้จำเลยชำระ ค่าทดแทนเป็นเงิน 50,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย อัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับถัดจากวันฟ้อง (วันที่ 28 กันยายน 2535)เป็นต้นไปจนกว่าจะ ชำระเสร็จให้แก่โจทก์จำเลยฎีกา พร้อมกับยื่นคำร้องขอฎีกาอย่างคนอนาถาศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งลงวันที่ 7 มิถุนายน 2537 ว่า จำเลยมิได้ยากจนจริง จึงให้ยกคำร้องของ จำเลย หากจำเลยประสงค์จะดำเนินคดีต่อไป ให้นำเงิน ค่าธรรมเนียมมาเสียภายใน 15 วัน(อันดับ 91,86,105)ต่อมาวันที่ 24 มิถุนายน 2537 จำเลยยื่นคำร้อง ขอวางเงินค่าธรรมเนียมศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่ง ยกคำร้องดังกล่าว (อันดับ 106)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 107)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เห็นว่าระยะเวลา 15 วัน ตามที่ศาลชั้นต้นกำหนดให้จำเลยนำเงินค่าธรรมเนียม มาเสียนั้น เมื่อศาลเห็นสมควรหรือเมื่อจำเลย ได้ยื่นคำขอโดยทำเป็นคำร้อง ศาลมีอำนาจที่จะ ออกคำสั่งให้ขยายเวลาตามที่กำหนดนั้นได้ แต่การ ขยายเวลาเช่นว่านี้พึงทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษและศาลได้มีคำสั่งหรือจำเลยมีคำขอขึ้นมาก่อน สิ้นระยะเวลานั้น เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 แต่กรณีนี้จำเลยยื่นคำขอขึ้นมาหลังสิ้นระยะเวลานั้น และมิได้มีพฤติการณ์พิเศษอีกทั้งเหตุที่อ้างในคำร้อง ก็มิใช่กรณีที่มีเหตุสุดวิสัย จึงไม่อาจที่จะอนุญาต ให้จำเลยวางเงินค่าธรรมเนียมศาลชั้นฎีกา และรับฎีกาจำเลยไว้ได้ ที่ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกา จำเลยชอบแล้วให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ(สถิตย์ ไพเราะ-อากาศ บำรุงชีพ-สมคิด ไตรโสรัส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1654/2537นางพิกุล พิมพบุตรโจทก์นางอุดม ทองน้อยหรือพานเงินจำเลยนางอุดม ทองน้อยหรือพานเงิน จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 23ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้ จำเลยฎีกาอย่างคนอนาถาและให้จำเลยนำเงิน ค่าธรรมเนียมมาเสียภายใน 15 วัน ต่อมาจำเลย ยื่นคำร้องขอวางเงินค่าธรรมเนียมศาล ศาลชั้นต้น สั่งว่า จำเลยนำเงินค่าธรรมเนียมมาวางศาลเกินกำหนด ยกคำร้อง และมีคำสั่งไม่รับฎีกาจำเลยเห็นว่า จำเลยได้ยื่นคำร้องขอวางเงิน ค่าธรรมเนียมศาลในชั้นฎีกาเลยกำหนดเวลาเพียง 2 วัน จำเลยไม่มีเจตนาที่จะฝ่าฝืนคำสั่ง ของศาลชั้นต้น แต่เหตุผลที่ต้องนำเงินมาวางล่าช้า ก็เพราะมีเหตุขัดข้อง เนื่องจากจำเลยมีฐานะยากจน ประกอบกับในช่วงนี้เป็นระยะที่ต้องใช้จ่าย เงินมาก ต้องใช้จ่ายเป็นค่าปุ๋ยและอุปกรณ์ต่าง ๆเกี่ยวกับการทำนาและอยู่ในช่วงเปิดเทอมใหม่ของลูกจึงทำให้เงินขาดมือ เงินค่าธรรมเนียมเป็นจำนวนมากพอสมควร กว่าที่จำเลยจะรวบรวมได้ก็ต้อง ล่วงเลยกำหนดเวลาแล้วขอศาลฎีกาได้โปรด อนุญาตให้จำเลยได้วางเงินค่าธรรมเนียมศาลชั้นฎีกาและรับฎีกาของจำเลยด้วยหมายเหตุ โจทก์ยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษากลับ ให้จำเลยชำระ ค่าทดแทนเป็นเงิน 50,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย อัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับถัดจากวันฟ้อง (วันที่ 28 กันยายน 2535)เป็นต้นไปจนกว่าจะ ชำระเสร็จให้แก่โจทก์จำเลยฎีกา พร้อมกับยื่นคำร้องขอฎีกาอย่างคนอนาถาศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งลงวันที่ 7 มิถุนายน 2537 ว่า จำเลยมิได้ยากจนจริง จึงให้ยกคำร้องของ จำเลย หากจำเลยประสงค์จะดำเนินคดีต่อไป ให้นำเงิน ค่าธรรมเนียมมาเสียภายใน 15 วัน(อันดับ 91,86,105)ต่อมาวันที่ 24 มิถุนายน 2537 จำเลยยื่นคำร้อง ขอวางเงินค่าธรรมเนียมศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่ง ยกคำร้องดังกล่าว (อันดับ 106)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 107)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เห็นว่าระยะเวลา 15 วัน ตามที่ศาลชั้นต้นกำหนดให้จำเลยนำเงินค่าธรรมเนียม มาเสียนั้น เมื่อศาลเห็นสมควรหรือเมื่อจำเลย ได้ยื่นคำขอโดยทำเป็นคำร้อง ศาลมีอำนาจที่จะ ออกคำสั่งให้ขยายเวลาตามที่กำหนดนั้นได้ แต่การ ขยายเวลาเช่นว่านี้พึงทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษและศาลได้มีคำสั่งหรือจำเลยมีคำขอขึ้นมาก่อน สิ้นระยะเวลานั้น เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 แต่กรณีนี้จำเลยยื่นคำขอขึ้นมาหลังสิ้นระยะเวลานั้น และมิได้มีพฤติการณ์พิเศษอีกทั้งเหตุที่อ้างในคำร้อง ก็มิใช่กรณีที่มีเหตุสุดวิสัย จึงไม่อาจที่จะอนุญาต ให้จำเลยวางเงินค่าธรรมเนียมศาลชั้นฎีกา และรับฎีกาจำเลยไว้ได้ ที่ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกา จำเลยชอบแล้วให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ(สถิตย์ ไพเราะ-อากาศ บำรุงชีพ-สมคิด ไตรโสรัส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ