คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 448/2518หลักกฎหมาย: ปัญหาที่ว่าบ้านพิพาทเป็นส่วนควบของที่ดินของผู้ร้องและพี่น้องอันจะตกเป็กรรมสิทธิ์ของผู้ร้องหรือไม่นั้น ไม่ใช่เป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนเพราะการที่ทรัพย์สินใดจะเป็นกรรมสิทธิ์ของเอกชนคนใดย่อมเป็นเรื่องเฉพาะตัวของบุคคลนั้น ไม่เป็นประโยชน์แก่สาธารณชนทั่วไป (อ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 941/2512) ดังนั้นหากไม่เป็นปัญหาที่ได้ยกขึ้นอ้างมาแต่ศาลชั้นต้น จึงต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 ศาลอุทธรณ์มีอำนาจยกอุทธรณ์ในปัญหาข้อนี้เสียโดยไม่วินิจฉัยในประเด็นข้อนี้ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 242(1)คดีนี้สืบเนื่องจากเจ้าพนักงานบังคับคดียึดบ้านเลขที่ ๑๔๔ เพื่อขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้แก่โจทก์ นางคำ คำปวน ร้องว่าบ้านที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดนั้นไม่ใช่เป็นของจำเลยแต่เป็นมรดกของนางหมา คำปวน ซึ่งตกทอดแก่ผู้ร้อง ขอให้ศาลมีคำสั่งปล่อยบ้านดังกล่าว โจทก์ให้การว่าบ้านพิพาทไม่ใช่เป็นมรดกของนางหมา หนี้รายนี้เกิดขึ้นเพราะการค้าของจำเลยและผู้ร้อง ศาลชั้นต้นยกคำร้องของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ปัญหาที่ว่าบ้านพิพาทเป็นส่วนควบของที่ดินของผู้ร้องและพี่น้องอันจะตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องหรือไม่นั้น ไม่ใช่เป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน เพราะการที่ทรัพย์สินใดจะเป็นกรรมสิทธิ์ของเอกชนคนใดย่อมเป็นเรื่องเฉพาะตัวของบุคคลนั้น ไม่เป็นประโยชน์แก่สาธารณชนทั่วไป ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๙๔๑/๒๕๑๒ ดังนั้น จากไม่เป็นปัญหาที่ได้ยกขึ้นอ้างมาแต่ศาลชั้นต้น จึงต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๒๕ ศาลอุทธรณ์มีอำนาจยกอุทธรณ์ในปัญหาข้อนี้เสียโดยไม่วินิจฉัยในประเด็นข้อนี้ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๔๒(๑) พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 448/2518นายยืน ทุงยูโจทก์นางคำ คำปวนผู้ร้องขัดทรัพย์นายคำ ดวงจันทร์ล. ป.พ.พ. ม. 114 ป.วิ.พ. ม. 225, ม. 242ปัญหาที่ว่าบ้านพิพาทเป็นส่วนควบของที่ดินของผู้ร้องและพี่น้องอันจะตกเป็กรรมสิทธิ์ของผู้ร้องหรือไม่นั้น ไม่ใช่เป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนเพราะการที่ทรัพย์สินใดจะเป็นกรรมสิทธิ์ของเอกชนคนใดย่อมเป็นเรื่องเฉพาะตัวของบุคคลนั้น ไม่เป็นประโยชน์แก่สาธารณชนทั่วไป (อ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 941/2512) ดังนั้นหากไม่เป็นปัญหาที่ได้ยกขึ้นอ้างมาแต่ศาลชั้นต้น จึงต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 ศาลอุทธรณ์มีอำนาจยกอุทธรณ์ในปัญหาข้อนี้เสียโดยไม่วินิจฉัยในประเด็นข้อนี้ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 242(1)คดีนี้สืบเนื่องจากเจ้าพนักงานบังคับคดียึดบ้านเลขที่ ๑๔๔ เพื่อขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้แก่โจทก์ นางคำ คำปวน ร้องว่าบ้านที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดนั้นไม่ใช่เป็นของจำเลยแต่เป็นมรดกของนางหมา คำปวน ซึ่งตกทอดแก่ผู้ร้อง ขอให้ศาลมีคำสั่งปล่อยบ้านดังกล่าว โจทก์ให้การว่าบ้านพิพาทไม่ใช่เป็นมรดกของนางหมา หนี้รายนี้เกิดขึ้นเพราะการค้าของจำเลยและผู้ร้อง ศาลชั้นต้นยกคำร้องของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ปัญหาที่ว่าบ้านพิพาทเป็นส่วนควบของที่ดินของผู้ร้องและพี่น้องอันจะตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องหรือไม่นั้น ไม่ใช่เป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน เพราะการที่ทรัพย์สินใดจะเป็นกรรมสิทธิ์ของเอกชนคนใดย่อมเป็นเรื่องเฉพาะตัวของบุคคลนั้น ไม่เป็นประโยชน์แก่สาธารณชนทั่วไป ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๙๔๑/๒๕๑๒ ดังนั้น จากไม่เป็นปัญหาที่ได้ยกขึ้นอ้างมาแต่ศาลชั้นต้น จึงต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๒๕ ศาลอุทธรณ์มีอำนาจยกอุทธรณ์ในปัญหาข้อนี้เสียโดยไม่วินิจฉัยในประเด็นข้อนี้ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๔๒(๑) พิพากษายืน(มงคล วัลยะเพ็ชร์-วิทูร เทพพิทักษ์-ล้วน นิลกำแหง)ศาลจังหวัดเชียงใหม่ - นายปรีดี สุจริตกุลศาลอุทธรณ์ - นายสุนทร วรรณแสงแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้สืบเนื่องจากเจ้าพนักงานบังคับคดียึดบ้านเลขที่ ๑๔๔ เพื่อขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้แก่โจทก์ นางคำ คำปวน ร้องว่าบ้านที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดนั้นไม่ใช่เป็นของจำเลยแต่เป็นมรดกของนางหมา คำปวน ซึ่งตกทอดแก่ผู้ร้อง ขอให้ศาลมีคำสั่งปล่อยบ้านดังกล่าว โจทก์ให้การว่าบ้านพิพาทไม่ใช่เป็นมรดกของนางหมา หนี้รายนี้เกิดขึ้นเพราะการค้าของจำเลยและผู้ร้อง ศาลชั้นต้นยกคำร้องของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ปัญหาที่ว่าบ้านพิพาทเป็นส่วนควบของที่ดินของผู้ร้องและพี่น้องอันจะตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องหรือไม่นั้น ไม่ใช่เป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน เพราะการที่ทรัพย์สินใดจะเป็นกรรมสิทธิ์ของเอกชนคนใดย่อมเป็นเรื่องเฉพาะตัวของบุคคลนั้น ไม่เป็นประโยชน์แก่สาธารณชนทั่วไป ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๙๔๑/๒๕๑๒ ดังนั้น จากไม่เป็นปัญหาที่ได้ยกขึ้นอ้างมาแต่ศาลชั้นต้น จึงต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๒๕ ศาลอุทธรณ์มีอำนาจยกอุทธรณ์ในปัญหาข้อนี้เสียโดยไม่วินิจฉัยในประเด็นข้อนี้ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๔๒(๑) พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 448/2518นายยืน ทุงยูโจทก์นางคำ คำปวนผู้ร้องขัดทรัพย์นายคำ ดวงจันทร์ล. ป.พ.พ. ม. 114 ป.วิ.พ. ม. 225, ม. 242ปัญหาที่ว่าบ้านพิพาทเป็นส่วนควบของที่ดินของผู้ร้องและพี่น้องอันจะตกเป็กรรมสิทธิ์ของผู้ร้องหรือไม่นั้น ไม่ใช่เป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนเพราะการที่ทรัพย์สินใดจะเป็นกรรมสิทธิ์ของเอกชนคนใดย่อมเป็นเรื่องเฉพาะตัวของบุคคลนั้น ไม่เป็นประโยชน์แก่สาธารณชนทั่วไป (อ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 941/2512) ดังนั้นหากไม่เป็นปัญหาที่ได้ยกขึ้นอ้างมาแต่ศาลชั้นต้น จึงต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 ศาลอุทธรณ์มีอำนาจยกอุทธรณ์ในปัญหาข้อนี้เสียโดยไม่วินิจฉัยในประเด็นข้อนี้ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 242(1)คดีนี้สืบเนื่องจากเจ้าพนักงานบังคับคดียึดบ้านเลขที่ ๑๔๔ เพื่อขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้แก่โจทก์ นางคำ คำปวน ร้องว่าบ้านที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดนั้นไม่ใช่เป็นของจำเลยแต่เป็นมรดกของนางหมา คำปวน ซึ่งตกทอดแก่ผู้ร้อง ขอให้ศาลมีคำสั่งปล่อยบ้านดังกล่าว โจทก์ให้การว่าบ้านพิพาทไม่ใช่เป็นมรดกของนางหมา หนี้รายนี้เกิดขึ้นเพราะการค้าของจำเลยและผู้ร้อง ศาลชั้นต้นยกคำร้องของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ปัญหาที่ว่าบ้านพิพาทเป็นส่วนควบของที่ดินของผู้ร้องและพี่น้องอันจะตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องหรือไม่นั้น ไม่ใช่เป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน เพราะการที่ทรัพย์สินใดจะเป็นกรรมสิทธิ์ของเอกชนคนใดย่อมเป็นเรื่องเฉพาะตัวของบุคคลนั้น ไม่เป็นประโยชน์แก่สาธารณชนทั่วไป ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๙๔๑/๒๕๑๒ ดังนั้น จากไม่เป็นปัญหาที่ได้ยกขึ้นอ้างมาแต่ศาลชั้นต้น จึงต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๒๕ ศาลอุทธรณ์มีอำนาจยกอุทธรณ์ในปัญหาข้อนี้เสียโดยไม่วินิจฉัยในประเด็นข้อนี้ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๔๒(๑) พิพากษายืน(มงคล วัลยะเพ็ชร์-วิทูร เทพพิทักษ์-ล้วน นิลกำแหง)ศาลจังหวัดเชียงใหม่ - นายปรีดี สุจริตกุลศาลอุทธรณ์ - นายสุนทร วรรณแสงแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ