คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 507/2488หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์ของนายน้อย ทางพิจารณาปรากฏว่าเป็นทรัพย์ของนางสัมพันธ์ ถึงแม้นางสัมพันธ์จะอยู่บ้านนายน้อย และนายน้อยเป็นพ่อผัวของนางสัมพันธ์ก็ดี ก็ไม่ถือว่า นายน้อยเป็นผู้ปกครองทรัพย์ที่หายด้วยทั้งในทางนิตินัยและพฤตินัย ศาลต้องยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์ของนายน้อย ขอให้ลงโทษ จำเลยปฏิเสธ ทางพิจารณาได้ความว่า ทรัพย์ที่ถูกลักเป็นของนางสัมพันธ์นางสัมพันธ์อยู่เรือนหลังเดียวกับนายน้อยโดยเป็นบุตร์สะไภ้นายน้อย คนร้ายเข้าไปลักทรัพย์ในห้องเรือนซึ่งนางสัมพันธ์นอนอยู่ ศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์ของนายน้อย แต่ทางพิจารณาปรากฎว่าจำเลยลักทรัพย์ของนางสัมพันธ์ทางพิจารณาต่างกับฟ้อง พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ใครเป็นเจ้าทรัพย์หรือผู้เสียหายในคดีเป็นข้อเท็จจริงที่สำคัญอันหนึ่งซึ่งจำต้องระบุในฟ้องตาม วิ.อาญา ม.๑๕๘ (๕) เพื่อให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี เมื่อโจทก์ระบุว่าจำเลยลักทรัพย์ของคนหนึ่ง แต่ทางพิจารณาปรากฎว่าเป็นทรัพย์ของอีกคนหนึ่ง ก็ต้องยกฟ้อง คดีนี้เจ้าของทรัพย์มีตัวอยู่และครอบครองด้วยตนเอง โจทก์จะอ้างว่านายน้อยซึ่งเป็นเจ้าของบ้านและเป็นพ่อผัวของนางสัมพันธ์ย่อมเป็นผู้ปกครองทรัพย์ที่หายด้วยนั้นฟังไม่ขึ้น ต่างกับฎีกาที่ ๑๑๗๖-๑๑๗๗/๒๔๘๐ ซึ่งเป็นเจ้าของทรัพย์ที่โจทก์ระบุในฟ้องเป็นผู้ครอบครองทรัพย์นั้นอย่างถือตนว่าเป็นเจ้าของ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 507/2488อัยยการบุรีรัมย์โจทก์นายเปลี่ยน วิชัยสารจำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 294 ป.พ.พ. ม. 1367 ป.วิ.อ. ม. 158 (5)โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์ของนายน้อย ทางพิจารณาปรากฏว่าเป็นทรัพย์ของนางสัมพันธ์ ถึงแม้นางสัมพันธ์จะอยู่บ้านนายน้อย และนายน้อยเป็นพ่อผัวของนางสัมพันธ์ก็ดี ก็ไม่ถือว่า นายน้อยเป็นผู้ปกครองทรัพย์ที่หายด้วยทั้งในทางนิตินัยและพฤตินัย ศาลต้องยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์ของนายน้อย ขอให้ลงโทษ จำเลยปฏิเสธ ทางพิจารณาได้ความว่า ทรัพย์ที่ถูกลักเป็นของนางสัมพันธ์นางสัมพันธ์อยู่เรือนหลังเดียวกับนายน้อยโดยเป็นบุตร์สะไภ้นายน้อย คนร้ายเข้าไปลักทรัพย์ในห้องเรือนซึ่งนางสัมพันธ์นอนอยู่ ศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์ของนายน้อย แต่ทางพิจารณาปรากฎว่าจำเลยลักทรัพย์ของนางสัมพันธ์ทางพิจารณาต่างกับฟ้อง พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ใครเป็นเจ้าทรัพย์หรือผู้เสียหายในคดีเป็นข้อเท็จจริงที่สำคัญอันหนึ่งซึ่งจำต้องระบุในฟ้องตาม วิ.อาญา ม.๑๕๘ (๕) เพื่อให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี เมื่อโจทก์ระบุว่าจำเลยลักทรัพย์ของคนหนึ่ง แต่ทางพิจารณาปรากฎว่าเป็นทรัพย์ของอีกคนหนึ่ง ก็ต้องยกฟ้อง คดีนี้เจ้าของทรัพย์มีตัวอยู่และครอบครองด้วยตนเอง โจทก์จะอ้างว่านายน้อยซึ่งเป็นเจ้าของบ้านและเป็นพ่อผัวของนางสัมพันธ์ย่อมเป็นผู้ปกครองทรัพย์ที่หายด้วยนั้นฟังไม่ขึ้น ต่างกับฎีกาที่ ๑๑๗๖-๑๑๗๗/๒๔๘๐ ซึ่งเป็นเจ้าของทรัพย์ที่โจทก์ระบุในฟ้องเป็นผู้ครอบครองทรัพย์นั้นอย่างถือตนว่าเป็นเจ้าของ จึงพิพากษายืน(นาถปรีชา-อิศรภักดีธรรมวิเทต-เลขวณิชธรรมวิทักษ์)ศาลชั้นต้น - นายแสวง จินดานนท์ศาลอุทธรณ์ - นายนิติธรรม เนตราคมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์ของนายน้อย ขอให้ลงโทษ จำเลยปฏิเสธ ทางพิจารณาได้ความว่า ทรัพย์ที่ถูกลักเป็นของนางสัมพันธ์นางสัมพันธ์อยู่เรือนหลังเดียวกับนายน้อยโดยเป็นบุตร์สะไภ้นายน้อย คนร้ายเข้าไปลักทรัพย์ในห้องเรือนซึ่งนางสัมพันธ์นอนอยู่ ศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์ของนายน้อย แต่ทางพิจารณาปรากฎว่าจำเลยลักทรัพย์ของนางสัมพันธ์ทางพิจารณาต่างกับฟ้อง พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ใครเป็นเจ้าทรัพย์หรือผู้เสียหายในคดีเป็นข้อเท็จจริงที่สำคัญอันหนึ่งซึ่งจำต้องระบุในฟ้องตาม วิ.อาญา ม.๑๕๘ (๕) เพื่อให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี เมื่อโจทก์ระบุว่าจำเลยลักทรัพย์ของคนหนึ่ง แต่ทางพิจารณาปรากฎว่าเป็นทรัพย์ของอีกคนหนึ่ง ก็ต้องยกฟ้อง คดีนี้เจ้าของทรัพย์มีตัวอยู่และครอบครองด้วยตนเอง โจทก์จะอ้างว่านายน้อยซึ่งเป็นเจ้าของบ้านและเป็นพ่อผัวของนางสัมพันธ์ย่อมเป็นผู้ปกครองทรัพย์ที่หายด้วยนั้นฟังไม่ขึ้น ต่างกับฎีกาที่ ๑๑๗๖-๑๑๗๗/๒๔๘๐ ซึ่งเป็นเจ้าของทรัพย์ที่โจทก์ระบุในฟ้องเป็นผู้ครอบครองทรัพย์นั้นอย่างถือตนว่าเป็นเจ้าของ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 507/2488อัยยการบุรีรัมย์โจทก์นายเปลี่ยน วิชัยสารจำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 294 ป.พ.พ. ม. 1367 ป.วิ.อ. ม. 158 (5)โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์ของนายน้อย ทางพิจารณาปรากฏว่าเป็นทรัพย์ของนางสัมพันธ์ ถึงแม้นางสัมพันธ์จะอยู่บ้านนายน้อย และนายน้อยเป็นพ่อผัวของนางสัมพันธ์ก็ดี ก็ไม่ถือว่า นายน้อยเป็นผู้ปกครองทรัพย์ที่หายด้วยทั้งในทางนิตินัยและพฤตินัย ศาลต้องยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์ของนายน้อย ขอให้ลงโทษ จำเลยปฏิเสธ ทางพิจารณาได้ความว่า ทรัพย์ที่ถูกลักเป็นของนางสัมพันธ์นางสัมพันธ์อยู่เรือนหลังเดียวกับนายน้อยโดยเป็นบุตร์สะไภ้นายน้อย คนร้ายเข้าไปลักทรัพย์ในห้องเรือนซึ่งนางสัมพันธ์นอนอยู่ ศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์ของนายน้อย แต่ทางพิจารณาปรากฎว่าจำเลยลักทรัพย์ของนางสัมพันธ์ทางพิจารณาต่างกับฟ้อง พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ใครเป็นเจ้าทรัพย์หรือผู้เสียหายในคดีเป็นข้อเท็จจริงที่สำคัญอันหนึ่งซึ่งจำต้องระบุในฟ้องตาม วิ.อาญา ม.๑๕๘ (๕) เพื่อให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี เมื่อโจทก์ระบุว่าจำเลยลักทรัพย์ของคนหนึ่ง แต่ทางพิจารณาปรากฎว่าเป็นทรัพย์ของอีกคนหนึ่ง ก็ต้องยกฟ้อง คดีนี้เจ้าของทรัพย์มีตัวอยู่และครอบครองด้วยตนเอง โจทก์จะอ้างว่านายน้อยซึ่งเป็นเจ้าของบ้านและเป็นพ่อผัวของนางสัมพันธ์ย่อมเป็นผู้ปกครองทรัพย์ที่หายด้วยนั้นฟังไม่ขึ้น ต่างกับฎีกาที่ ๑๑๗๖-๑๑๗๗/๒๔๘๐ ซึ่งเป็นเจ้าของทรัพย์ที่โจทก์ระบุในฟ้องเป็นผู้ครอบครองทรัพย์นั้นอย่างถือตนว่าเป็นเจ้าของ จึงพิพากษายืน(นาถปรีชา-อิศรภักดีธรรมวิเทต-เลขวณิชธรรมวิทักษ์)ศาลชั้นต้น - นายแสวง จินดานนท์ศาลอุทธรณ์ - นายนิติธรรม เนตราคมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ