คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1281/2508หลักกฎหมาย: ผู้เสียหายได้เคยซื้อของกินจากหญิงซึ่งเคยได้เสียกับจำเลย โดยที่ผู้เสียหายไม่รู้มาก่อน และเคยพูดจากเกี้ยวพาราสีหญิงนั้น คืนเกิดเหตุ จำเลยรู้เรื่องจากคำบอกเล่าของหญิงนั้นว่าผู้เสียายยังพูดจากเกี้ยวพาราสีเพื่อจะติดพันหญิงนั้นอยู่อีก จำเลยต่อว่าผู้เสียหาย ผู้เสียหายปฏิเสธ จำเลยก็ใช้มีดฟันผู้เสียหาย โดยผู้เสียหายมิได้กอดปล้ำหญิงนั้น การกระทำของจำเลยมิใช่เป็นเรื่องป้องกันสิทธิของตนเองหรือผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 68 และจำเลยจะอ้างว่าได้กระทำผิดโดยบันดาลโทสะตามมาตรา 72 ก็ไม่ได้ ผู้เสียหายถูกฟันด้วยมีดโต้ เป็นแผลที่หัวคิ้วขวาผ่านหน้าผาก ยาว 8 นิ้ว กว้างครึ่งนิ้ว ลึกถึงมันสมอง กระโหลกศีรษะแตก ถ้าผู้บาดเจ็บไม่ได้รับการรักษาเยียวยาให้ทันท่วงทีแล้ว ย่อมถึงแก่ความตาย เห็นได้ว่าจำเลยทำร้ายผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่าผู้เสียหายให้ตาย จำเลยจึงต้องมีความผิดฐานพยายามฆ่า คำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยมีประโยชน์แก่การพิจารณาประกอบให้หลักฐานพยานโจทก์หนักแน่นขึ้นมาก เป็นเหตุให้ปรานีบรรเทาโทษจำเลยหนึ่งในสามได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดโต้ฟันกลางศีรษะนายชัชวาลย์ สำรวมธรรม เป็นเหตุให้กระโหลกศีรษะแตก แผลลึกจดเยื่อหุ้มสมอง เป็นอันตรายแก่ร่างกายถึงสาหัส โดยเจตนาฆ่า แต่การกระทำของจำเลยไม่บรรลุผล เพราะนายแพทย์ได้เยียวยารักษาพยาบาลได้ทันท่วงที จึงทำให้นายชัชวาลย์ไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘,๘๐ จำเลยให้การว่าจำเลยทำร้ายผู้เสียหายเนื่องจากความจำเป็นเพื่อป้องกันเกียรติยศและชื่อเสียงของจำเลย เพราะผู้เสียหายกอดปล้ำภริยาจำเลย มิได้มีเจตนาฆ่า ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยไม่มีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหาย แต่เป็นการกระทำโดยบันดาลโทสะ และทำร้ายร่างกาย เป็นเหตุให้ผู้เสียหายได้รับอันตรายสาหัสพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗, ศาลลงโทษจำคุกจำเลย ๔ เดือน ริบมีดของกลาง โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยมิใช่เป็นการป้องกันเกียรติยศชื่อเสียงของจำเลย และการเป็นสามีภริยาระหว่างจำเลยกับนางหนูเพียรมิได้จดทะเบียนกัน จำเลยจะอ้างว่าเป็นการป้องกันเกียรติยศชื่อเสียงเพราะนางหนูเพียรเป็นภริยาจำเลยก็ไม่ได้ กรณีไม่อาจถือว่าเป็นการบันดาลโทสะตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๒ คดีฟังได้ว่าเป็นเจตนาจะฆ่าผู้เสียหาย พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ ให้จำคุกจำเลยสิบปี มีดของกลางริบ จำเลยฎีกาขอให้พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้เสียหายได้เคยซื้อของกินจากนางหนูเพียรมาก่อน และเคยพูดจาเกี้ยวพาราสีนางหนูเพียรโดยไม่รู้ว่านางหนูเพียรได้เสียเป็นภริยาจำเลยอยู่ ครั้นในคืนเกิดเหตุ จำเลยรู้เรื่องจากคำบอกเล่าของนางหนูเพียรว่าผู้เสียหายยังพูดจากเกี้ยวพาราสีเพื่อจะติดพันนางหนูเพียรอยู่อีก จำเลยจึงต่อว่าต่อขานผู้เสียหาย ครั้นผู้เสียหายปฏิเสธ จำเลยก็ใช้มีดโต้ฟันผู้เสียหาย โดยผู้เสียหายมิได้กอดปล้ำนางหนูเพียรแต่อย่างใด การกระทำของจำเลยจึงไม่ใช่เป็นเรื่องป้องกันสิทธิของตนหรือผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๖๘ และจำเลยจะอ้างว่าได้กระทำผิดโดยบันดาลโทสะ เพราะถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมตามมาตรา ๗๒ ก็ไม่ได้ ส่วนบาดแผลของผู้เสียหายที่ถูกฟันด้วยมีดโต้นั้น ปรากฏตามใบชันสูตรของแพทย์ว่าเป็นแผลที่หัวคิ้วขวาผ่านหน้าผากยาว ๘ นิ้ว กว้างครึ่งนิ้ว ลึกถึงมันสมอง กระโหลกศีรษะแตก เมื่อแผลหายแล้วประสาทสมองอาจพิการใช้ไม่ได้เหมือนเดิม แพทย์เบิกความว่าถ้าผู้บาดเจ็บไม่ได้รับการรักษาเยียวยาให้ทันท่วงทีแล้วย่อมถึงแก่ความตายแน่ เห็นได้ว่าจำเลยทำร้ายโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายให้ตาย หากแต่แพทย์ช่วยเหลือไว้ได้ทัน ผู้เสียหายจึงไม่ถึงตาย จำเลยจึงต้องมีความผิดฐานพยายามฆ่า ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ที่พิพากษาลงโทษจำเลย แต่คดีนี้คำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยมีประโยชน์แก่การพิจารณาประกอบให้หลักฐานพยานโจทก์หนักแน่นขึ้นมาก สมควรปรานีบรรเทาโทษให้จำเลยหนึ่งในสามได้ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า ลดโทษจากที่พิพากษาจำคุกจำเลยสิบปีนั้น ให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๘ เหลือโทษจำคุกจำเลย ๖ ปี ๘ เดือน นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1281/2508อัยการจังหวัดมหาสารคามโจทก์นายอ๊อดหรือคำดี พลยะเรสจำเลย ป.อ. ม. 68, ม. 72, ม. 78, ม. 80, ม. 288, ม. 297ผู้เสียหายได้เคยซื้อของกินจากหญิงซึ่งเคยได้เสียกับจำเลย โดยที่ผู้เสียหายไม่รู้มาก่อน และเคยพูดจากเกี้ยวพาราสีหญิงนั้น คืนเกิดเหตุ จำเลยรู้เรื่องจากคำบอกเล่าของหญิงนั้นว่าผู้เสียายยังพูดจากเกี้ยวพาราสีเพื่อจะติดพันหญิงนั้นอยู่อีก จำเลยต่อว่าผู้เสียหาย ผู้เสียหายปฏิเสธ จำเลยก็ใช้มีดฟันผู้เสียหาย โดยผู้เสียหายมิได้กอดปล้ำหญิงนั้น การกระทำของจำเลยมิใช่เป็นเรื่องป้องกันสิทธิของตนเองหรือผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 68 และจำเลยจะอ้างว่าได้กระทำผิดโดยบันดาลโทสะตามมาตรา 72 ก็ไม่ได้ ผู้เสียหายถูกฟันด้วยมีดโต้ เป็นแผลที่หัวคิ้วขวาผ่านหน้าผาก ยาว 8 นิ้ว กว้างครึ่งนิ้ว ลึกถึงมันสมอง กระโหลกศีรษะแตก ถ้าผู้บาดเจ็บไม่ได้รับการรักษาเยียวยาให้ทันท่วงทีแล้ว ย่อมถึงแก่ความตาย เห็นได้ว่าจำเลยทำร้ายผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่าผู้เสียหายให้ตาย จำเลยจึงต้องมีความผิดฐานพยายามฆ่า คำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยมีประโยชน์แก่การพิจารณาประกอบให้หลักฐานพยานโจทก์หนักแน่นขึ้นมาก เป็นเหตุให้ปรานีบรรเทาโทษจำเลยหนึ่งในสามได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดโต้ฟันกลางศีรษะนายชัชวาลย์ สำรวมธรรม เป็นเหตุให้กระโหลกศีรษะแตก แผลลึกจดเยื่อหุ้มสมอง เป็นอันตรายแก่ร่างกายถึงสาหัส โดยเจตนาฆ่า แต่การกระทำของจำเลยไม่บรรลุผล เพราะนายแพทย์ได้เยียวยารักษาพยาบาลได้ทันท่วงที จึงทำให้นายชัชวาลย์ไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘,๘๐ จำเลยให้การว่าจำเลยทำร้ายผู้เสียหายเนื่องจากความจำเป็นเพื่อป้องกันเกียรติยศและชื่อเสียงของจำเลย เพราะผู้เสียหายกอดปล้ำภริยาจำเลย มิได้มีเจตนาฆ่า ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยไม่มีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหาย แต่เป็นการกระทำโดยบันดาลโทสะ และทำร้ายร่างกาย เป็นเหตุให้ผู้เสียหายได้รับอันตรายสาหัสพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗, ศาลลงโทษจำคุกจำเลย ๔ เดือน ริบมีดของกลาง โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยมิใช่เป็นการป้องกันเกียรติยศชื่อเสียงของจำเลย และการเป็นสามีภริยาระหว่างจำเลยกับนางหนูเพียรมิได้จดทะเบียนกัน จำเลยจะอ้างว่าเป็นการป้องกันเกียรติยศชื่อเสียงเพราะนางหนูเพียรเป็นภริยาจำเลยก็ไม่ได้ กรณีไม่อาจถือว่าเป็นการบันดาลโทสะตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๒ คดีฟังได้ว่าเป็นเจตนาจะฆ่าผู้เสียหาย พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ ให้จำคุกจำเลยสิบปี มีดของกลางริบ จำเลยฎีกาขอให้พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้เสียหายได้เคยซื้อของกินจากนางหนูเพียรมาก่อน และเคยพูดจาเกี้ยวพาราสีนางหนูเพียรโดยไม่รู้ว่านางหนูเพียรได้เสียเป็นภริยาจำเลยอยู่ ครั้นในคืนเกิดเหตุ จำเลยรู้เรื่องจากคำบอกเล่าของนางหนูเพียรว่าผู้เสียหายยังพูดจากเกี้ยวพาราสีเพื่อจะติดพันนางหนูเพียรอยู่อีก จำเลยจึงต่อว่าต่อขานผู้เสียหาย ครั้นผู้เสียหายปฏิเสธ จำเลยก็ใช้มีดโต้ฟันผู้เสียหาย โดยผู้เสียหายมิได้กอดปล้ำนางหนูเพียรแต่อย่างใด การกระทำของจำเลยจึงไม่ใช่เป็นเรื่องป้องกันสิทธิของตนหรือผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๖๘ และจำเลยจะอ้างว่าได้กระทำผิดโดยบันดาลโทสะ เพราะถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมตามมาตรา ๗๒ ก็ไม่ได้ ส่วนบาดแผลของผู้เสียหายที่ถูกฟันด้วยมีดโต้นั้น ปรากฏตามใบชันสูตรของแพทย์ว่าเป็นแผลที่หัวคิ้วขวาผ่านหน้าผากยาว ๘ นิ้ว กว้างครึ่งนิ้ว ลึกถึงมันสมอง กระโหลกศีรษะแตก เมื่อแผลหายแล้วประสาทสมองอาจพิการใช้ไม่ได้เหมือนเดิม แพทย์เบิกความว่าถ้าผู้บาดเจ็บไม่ได้รับการรักษาเยียวยาให้ทันท่วงทีแล้วย่อมถึงแก่ความตายแน่ เห็นได้ว่าจำเลยทำร้ายโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายให้ตาย หากแต่แพทย์ช่วยเหลือไว้ได้ทัน ผู้เสียหายจึงไม่ถึงตาย จำเลยจึงต้องมีความผิดฐานพยายามฆ่า ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ที่พิพากษาลงโทษจำเลย แต่คดีนี้คำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยมีประโยชน์แก่การพิจารณาประกอบให้หลักฐานพยานโจทก์หนักแน่นขึ้นมาก สมควรปรานีบรรเทาโทษให้จำเลยหนึ่งในสามได้ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า ลดโทษจากที่พิพากษาจำคุกจำเลยสิบปีนั้น ให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๘ เหลือโทษจำคุกจำเลย ๖ ปี ๘ เดือน นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ห้วน ประชาบาล-ยง เหลืองรังษี-สุทิน เกษคุปต์)ศาลจังหวัดมหาสารคาม - นายนาม จำนงศาลอุทธรณ์ - นายปาลพันธุ์ ปาณิกบุตรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดโต้ฟันกลางศีรษะนายชัชวาลย์ สำรวมธรรม เป็นเหตุให้กระโหลกศีรษะแตก แผลลึกจดเยื่อหุ้มสมอง เป็นอันตรายแก่ร่างกายถึงสาหัส โดยเจตนาฆ่า แต่การกระทำของจำเลยไม่บรรลุผล เพราะนายแพทย์ได้เยียวยารักษาพยาบาลได้ทันท่วงที จึงทำให้นายชัชวาลย์ไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘,๘๐ จำเลยให้การว่าจำเลยทำร้ายผู้เสียหายเนื่องจากความจำเป็นเพื่อป้องกันเกียรติยศและชื่อเสียงของจำเลย เพราะผู้เสียหายกอดปล้ำภริยาจำเลย มิได้มีเจตนาฆ่า ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยไม่มีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหาย แต่เป็นการกระทำโดยบันดาลโทสะ และทำร้ายร่างกาย เป็นเหตุให้ผู้เสียหายได้รับอันตรายสาหัสพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗, ศาลลงโทษจำคุกจำเลย ๔ เดือน ริบมีดของกลาง โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยมิใช่เป็นการป้องกันเกียรติยศชื่อเสียงของจำเลย และการเป็นสามีภริยาระหว่างจำเลยกับนางหนูเพียรมิได้จดทะเบียนกัน จำเลยจะอ้างว่าเป็นการป้องกันเกียรติยศชื่อเสียงเพราะนางหนูเพียรเป็นภริยาจำเลยก็ไม่ได้ กรณีไม่อาจถือว่าเป็นการบันดาลโทสะตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๒ คดีฟังได้ว่าเป็นเจตนาจะฆ่าผู้เสียหาย พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ ให้จำคุกจำเลยสิบปี มีดของกลางริบ จำเลยฎีกาขอให้พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้เสียหายได้เคยซื้อของกินจากนางหนูเพียรมาก่อน และเคยพูดจาเกี้ยวพาราสีนางหนูเพียรโดยไม่รู้ว่านางหนูเพียรได้เสียเป็นภริยาจำเลยอยู่ ครั้นในคืนเกิดเหตุ จำเลยรู้เรื่องจากคำบอกเล่าของนางหนูเพียรว่าผู้เสียหายยังพูดจากเกี้ยวพาราสีเพื่อจะติดพันนางหนูเพียรอยู่อีก จำเลยจึงต่อว่าต่อขานผู้เสียหาย ครั้นผู้เสียหายปฏิเสธ จำเลยก็ใช้มีดโต้ฟันผู้เสียหาย โดยผู้เสียหายมิได้กอดปล้ำนางหนูเพียรแต่อย่างใด การกระทำของจำเลยจึงไม่ใช่เป็นเรื่องป้องกันสิทธิของตนหรือผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๖๘ และจำเลยจะอ้างว่าได้กระทำผิดโดยบันดาลโทสะ เพราะถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมตามมาตรา ๗๒ ก็ไม่ได้ ส่วนบาดแผลของผู้เสียหายที่ถูกฟันด้วยมีดโต้นั้น ปรากฏตามใบชันสูตรของแพทย์ว่าเป็นแผลที่หัวคิ้วขวาผ่านหน้าผากยาว ๘ นิ้ว กว้างครึ่งนิ้ว ลึกถึงมันสมอง กระโหลกศีรษะแตก เมื่อแผลหายแล้วประสาทสมองอาจพิการใช้ไม่ได้เหมือนเดิม แพทย์เบิกความว่าถ้าผู้บาดเจ็บไม่ได้รับการรักษาเยียวยาให้ทันท่วงทีแล้วย่อมถึงแก่ความตายแน่ เห็นได้ว่าจำเลยทำร้ายโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายให้ตาย หากแต่แพทย์ช่วยเหลือไว้ได้ทัน ผู้เสียหายจึงไม่ถึงตาย จำเลยจึงต้องมีความผิดฐานพยายามฆ่า ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ที่พิพากษาลงโทษจำเลย แต่คดีนี้คำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยมีประโยชน์แก่การพิจารณาประกอบให้หลักฐานพยานโจทก์หนักแน่นขึ้นมาก สมควรปรานีบรรเทาโทษให้จำเลยหนึ่งในสามได้ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า ลดโทษจากที่พิพากษาจำคุกจำเลยสิบปีนั้น ให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๘ เหลือโทษจำคุกจำเลย ๖ ปี ๘ เดือน นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1281/2508อัยการจังหวัดมหาสารคามโจทก์นายอ๊อดหรือคำดี พลยะเรสจำเลย ป.อ. ม. 68, ม. 72, ม. 78, ม. 80, ม. 288, ม. 297ผู้เสียหายได้เคยซื้อของกินจากหญิงซึ่งเคยได้เสียกับจำเลย โดยที่ผู้เสียหายไม่รู้มาก่อน และเคยพูดจากเกี้ยวพาราสีหญิงนั้น คืนเกิดเหตุ จำเลยรู้เรื่องจากคำบอกเล่าของหญิงนั้นว่าผู้เสียายยังพูดจากเกี้ยวพาราสีเพื่อจะติดพันหญิงนั้นอยู่อีก จำเลยต่อว่าผู้เสียหาย ผู้เสียหายปฏิเสธ จำเลยก็ใช้มีดฟันผู้เสียหาย โดยผู้เสียหายมิได้กอดปล้ำหญิงนั้น การกระทำของจำเลยมิใช่เป็นเรื่องป้องกันสิทธิของตนเองหรือผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 68 และจำเลยจะอ้างว่าได้กระทำผิดโดยบันดาลโทสะตามมาตรา 72 ก็ไม่ได้ ผู้เสียหายถูกฟันด้วยมีดโต้ เป็นแผลที่หัวคิ้วขวาผ่านหน้าผาก ยาว 8 นิ้ว กว้างครึ่งนิ้ว ลึกถึงมันสมอง กระโหลกศีรษะแตก ถ้าผู้บาดเจ็บไม่ได้รับการรักษาเยียวยาให้ทันท่วงทีแล้ว ย่อมถึงแก่ความตาย เห็นได้ว่าจำเลยทำร้ายผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่าผู้เสียหายให้ตาย จำเลยจึงต้องมีความผิดฐานพยายามฆ่า คำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยมีประโยชน์แก่การพิจารณาประกอบให้หลักฐานพยานโจทก์หนักแน่นขึ้นมาก เป็นเหตุให้ปรานีบรรเทาโทษจำเลยหนึ่งในสามได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดโต้ฟันกลางศีรษะนายชัชวาลย์ สำรวมธรรม เป็นเหตุให้กระโหลกศีรษะแตก แผลลึกจดเยื่อหุ้มสมอง เป็นอันตรายแก่ร่างกายถึงสาหัส โดยเจตนาฆ่า แต่การกระทำของจำเลยไม่บรรลุผล เพราะนายแพทย์ได้เยียวยารักษาพยาบาลได้ทันท่วงที จึงทำให้นายชัชวาลย์ไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘,๘๐ จำเลยให้การว่าจำเลยทำร้ายผู้เสียหายเนื่องจากความจำเป็นเพื่อป้องกันเกียรติยศและชื่อเสียงของจำเลย เพราะผู้เสียหายกอดปล้ำภริยาจำเลย มิได้มีเจตนาฆ่า ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยไม่มีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหาย แต่เป็นการกระทำโดยบันดาลโทสะ และทำร้ายร่างกาย เป็นเหตุให้ผู้เสียหายได้รับอันตรายสาหัสพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗, ศาลลงโทษจำคุกจำเลย ๔ เดือน ริบมีดของกลาง โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยมิใช่เป็นการป้องกันเกียรติยศชื่อเสียงของจำเลย และการเป็นสามีภริยาระหว่างจำเลยกับนางหนูเพียรมิได้จดทะเบียนกัน จำเลยจะอ้างว่าเป็นการป้องกันเกียรติยศชื่อเสียงเพราะนางหนูเพียรเป็นภริยาจำเลยก็ไม่ได้ กรณีไม่อาจถือว่าเป็นการบันดาลโทสะตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๒ คดีฟังได้ว่าเป็นเจตนาจะฆ่าผู้เสียหาย พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ ให้จำคุกจำเลยสิบปี มีดของกลางริบ จำเลยฎีกาขอให้พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้เสียหายได้เคยซื้อของกินจากนางหนูเพียรมาก่อน และเคยพูดจาเกี้ยวพาราสีนางหนูเพียรโดยไม่รู้ว่านางหนูเพียรได้เสียเป็นภริยาจำเลยอยู่ ครั้นในคืนเกิดเหตุ จำเลยรู้เรื่องจากคำบอกเล่าของนางหนูเพียรว่าผู้เสียหายยังพูดจากเกี้ยวพาราสีเพื่อจะติดพันนางหนูเพียรอยู่อีก จำเลยจึงต่อว่าต่อขานผู้เสียหาย ครั้นผู้เสียหายปฏิเสธ จำเลยก็ใช้มีดโต้ฟันผู้เสียหาย โดยผู้เสียหายมิได้กอดปล้ำนางหนูเพียรแต่อย่างใด การกระทำของจำเลยจึงไม่ใช่เป็นเรื่องป้องกันสิทธิของตนหรือผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๖๘ และจำเลยจะอ้างว่าได้กระทำผิดโดยบันดาลโทสะ เพราะถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมตามมาตรา ๗๒ ก็ไม่ได้ ส่วนบาดแผลของผู้เสียหายที่ถูกฟันด้วยมีดโต้นั้น ปรากฏตามใบชันสูตรของแพทย์ว่าเป็นแผลที่หัวคิ้วขวาผ่านหน้าผากยาว ๘ นิ้ว กว้างครึ่งนิ้ว ลึกถึงมันสมอง กระโหลกศีรษะแตก เมื่อแผลหายแล้วประสาทสมองอาจพิการใช้ไม่ได้เหมือนเดิม แพทย์เบิกความว่าถ้าผู้บาดเจ็บไม่ได้รับการรักษาเยียวยาให้ทันท่วงทีแล้วย่อมถึงแก่ความตายแน่ เห็นได้ว่าจำเลยทำร้ายโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายให้ตาย หากแต่แพทย์ช่วยเหลือไว้ได้ทัน ผู้เสียหายจึงไม่ถึงตาย จำเลยจึงต้องมีความผิดฐานพยายามฆ่า ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ที่พิพากษาลงโทษจำเลย แต่คดีนี้คำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยมีประโยชน์แก่การพิจารณาประกอบให้หลักฐานพยานโจทก์หนักแน่นขึ้นมาก สมควรปรานีบรรเทาโทษให้จำเลยหนึ่งในสามได้ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า ลดโทษจากที่พิพากษาจำคุกจำเลยสิบปีนั้น ให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๘ เหลือโทษจำคุกจำเลย ๖ ปี ๘ เดือน นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ห้วน ประชาบาล-ยง เหลืองรังษี-สุทิน เกษคุปต์)ศาลจังหวัดมหาสารคาม - นายนาม จำนงศาลอุทธรณ์ - นายปาลพันธุ์ ปาณิกบุตรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ