คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3458/2531หลักกฎหมาย: การที่ลูกจ้างยื่นใบสมัครงานแจ้งข้อความอันเป็นเท็จว่าได้ลาออกจากบริษัทเดิม แต่ความจริงถูกเลิกจ้างเพราะขาดงานเกินสามวันโดยไม่มีเหตุอันควรนั้น เป็นการแสดงคุณสมบัติอันเป็นเท็จเป็นเหตุให้นายจ้างหลงเชื่อในคุณสมบัติของลูกจ้างและยอมรับให้เป็นลูกจ้าง ดังนี้ อาจทำให้กิจการของนายจ้างได้รับความเสียหายนายจ้างย่อมมีสิทธิเลิกจ้างตามข้อกำหนดในใบสมัครงานนั้นได้โดยไม่จำต้องเกิดความเสียหายร้ายแรงต่อนายจ้างเสียก่อนผู้ร้องยื่นคำร้องว่า นายสมชาย สีม่วง เข้าทำงานเป็นลูกจ้างของผู้ร้องเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2528 โดยได้แจ้งคุณสมบัติในใบสมัครงานว่าได้ลาออกจากบริษัทสยามยามาฮ่า จำกัด ซึ่งเป็นเท็จความจริงปรากฏว่านายสมชาย สีม่วง ถูกบริษัทสยามยามาฮ่า จำกัดเลิกจ้างเนื่องจากขาดงานเกินสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันควร การแจ้งคุณสมบัติเท็จดังกล่าวเป็นเหตุให้ผู้ร้องสำคัญผิดในคุณสมบัติของนายสมชาย สีม่วงและเป็นการขาดคุณสมบัติอันมีลักษณะต้องห้ามตามประกาศเรื่องคุณสมบัติของพนักงานที่จะรับเข้าทำงานซึ่งจะต้องพ้นสภาพการเป็นพนักงานของผู้ร้อง แต่นายสมชาย สีม่วงเป็นกรรมการลูกจ้าง จึงขอให้ศาลมีคำสั่งให้นายสมชาย สีม่วงพ้นสภาพการเป็นพนักงานของผู้ร้อง นายสมชาย สีม่วง ยื่นคำคัดค้านว่า ผู้คัดค้านมิได้มีเจตนาแจ้งคุณสมบัติอันเป็นเท็จหากฟังว่าผู้คัดค้านได้แจ้งคุณสมบัติอันเป็นเท็จก็มิใช่ความผิดร้ายแรงอันเป็นเหตุสมควรที่ผู้ร้องจะเลิกจ้างผู้คัดค้าน เพราะผู้ร้องไม่ได้รับความเสียหาย เหตุที่ผู้ร้องขอเลิกจ้างเนื่องจากผู้คัดค้านเป็นเลขาธิการสหภาพแรงงานในกิจการของผู้ร้อง วันนัดพิจารณาผู้คัดค้านแถลงรับข้อเท็จจริงว่า ผู้คัดค้านได้แจ้งคุณสมบัติอันเป็นเท็จต่อผู้ร้อง และรับว่าบริษัทสยามยามาฮ่า จำกัดเลิกจ้างผู้คัดค้านเนื่องจากขาดงานเกินสามวันโดยไม่มีเหตุอันสมควรศาลแรงงานกลางมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างนายสมชาย สีม่วงกรรมการลูกจ้างได้ ผู้คัดค้านอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "การที่ผู้ร้องกำหนดคุณสมบัติของบุคคลที่จะเข้ามาเป็นลูกจ้างของผู้ร้องก็เพื่อประโยชน์ในการพิจารณาคัดเลือกบุคคลที่มีความรู้ ความสามารถความขยันอดทนและมีความประพฤติดี ไม่เคยมีประวัติการทำงานอันด่างพร้อย โดยเฉพาะเมื่อผู้คัดค้านยื่นใบสมัครเข้าทำงานกับผู้ร้องโดยแสดงคุณสมบัติอันเป็นเท็จอันเป็นเหตุให้ผู้ร้องหลงเชื่อในคุณสมบัติของผู้คัดค้านและยอมรับผู้คัดค้านเป็นลูกจ้างของผู้ร้องนั้น อาจทำให้กิจการของผู้ร้องได้รับความเสียหายการที่ผู้ร้องได้ทราบความจริงภายหลังเช่นนี้ ผู้ร้องย่อมมีสิทธิให้ผู้คัดค้านพ้นจากหน้าที่หรือเลิกจ้างผู้คัดค้านตามข้อกำหนดในใบสมัครงานนั้นได้โดยกรณีไม่จำต้องเกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อผู้ร้องเสียก่อนพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3458/2531บริษัท ควง เจริญ อี เล็คโทรนิคส์ จำกัดผู้ร้องนาย สม ชาย สี ม่ วงผู้คัดค้าน พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 52การที่ลูกจ้างยื่นใบสมัครงานแจ้งข้อความอันเป็นเท็จว่าได้ลาออกจากบริษัทเดิม แต่ความจริงถูกเลิกจ้างเพราะขาดงานเกินสามวันโดยไม่มีเหตุอันควรนั้น เป็นการแสดงคุณสมบัติอันเป็นเท็จเป็นเหตุให้นายจ้างหลงเชื่อในคุณสมบัติของลูกจ้างและยอมรับให้เป็นลูกจ้าง ดังนี้ อาจทำให้กิจการของนายจ้างได้รับความเสียหายนายจ้างย่อมมีสิทธิเลิกจ้างตามข้อกำหนดในใบสมัครงานนั้นได้โดยไม่จำต้องเกิดความเสียหายร้ายแรงต่อนายจ้างเสียก่อนผู้ร้องยื่นคำร้องว่า นายสมชาย สีม่วง เข้าทำงานเป็นลูกจ้างของผู้ร้องเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2528 โดยได้แจ้งคุณสมบัติในใบสมัครงานว่าได้ลาออกจากบริษัทสยามยามาฮ่า จำกัด ซึ่งเป็นเท็จความจริงปรากฏว่านายสมชาย สีม่วง ถูกบริษัทสยามยามาฮ่า จำกัดเลิกจ้างเนื่องจากขาดงานเกินสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันควร การแจ้งคุณสมบัติเท็จดังกล่าวเป็นเหตุให้ผู้ร้องสำคัญผิดในคุณสมบัติของนายสมชาย สีม่วงและเป็นการขาดคุณสมบัติอันมีลักษณะต้องห้ามตามประกาศเรื่องคุณสมบัติของพนักงานที่จะรับเข้าทำงานซึ่งจะต้องพ้นสภาพการเป็นพนักงานของผู้ร้อง แต่นายสมชาย สีม่วงเป็นกรรมการลูกจ้าง จึงขอให้ศาลมีคำสั่งให้นายสมชาย สีม่วงพ้นสภาพการเป็นพนักงานของผู้ร้อง นายสมชาย สีม่วง ยื่นคำคัดค้านว่า ผู้คัดค้านมิได้มีเจตนาแจ้งคุณสมบัติอันเป็นเท็จหากฟังว่าผู้คัดค้านได้แจ้งคุณสมบัติอันเป็นเท็จก็มิใช่ความผิดร้ายแรงอันเป็นเหตุสมควรที่ผู้ร้องจะเลิกจ้างผู้คัดค้าน เพราะผู้ร้องไม่ได้รับความเสียหาย เหตุที่ผู้ร้องขอเลิกจ้างเนื่องจากผู้คัดค้านเป็นเลขาธิการสหภาพแรงงานในกิจการของผู้ร้อง วันนัดพิจารณาผู้คัดค้านแถลงรับข้อเท็จจริงว่า ผู้คัดค้านได้แจ้งคุณสมบัติอันเป็นเท็จต่อผู้ร้อง และรับว่าบริษัทสยามยามาฮ่า จำกัดเลิกจ้างผู้คัดค้านเนื่องจากขาดงานเกินสามวันโดยไม่มีเหตุอันสมควรศาลแรงงานกลางมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างนายสมชาย สีม่วงกรรมการลูกจ้างได้ ผู้คัดค้านอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "การที่ผู้ร้องกำหนดคุณสมบัติของบุคคลที่จะเข้ามาเป็นลูกจ้างของผู้ร้องก็เพื่อประโยชน์ในการพิจารณาคัดเลือกบุคคลที่มีความรู้ ความสามารถความขยันอดทนและมีความประพฤติดี ไม่เคยมีประวัติการทำงานอันด่างพร้อย โดยเฉพาะเมื่อผู้คัดค้านยื่นใบสมัครเข้าทำงานกับผู้ร้องโดยแสดงคุณสมบัติอันเป็นเท็จอันเป็นเหตุให้ผู้ร้องหลงเชื่อในคุณสมบัติของผู้คัดค้านและยอมรับผู้คัดค้านเป็นลูกจ้างของผู้ร้องนั้น อาจทำให้กิจการของผู้ร้องได้รับความเสียหายการที่ผู้ร้องได้ทราบความจริงภายหลังเช่นนี้ ผู้ร้องย่อมมีสิทธิให้ผู้คัดค้านพ้นจากหน้าที่หรือเลิกจ้างผู้คัดค้านตามข้อกำหนดในใบสมัครงานนั้นได้โดยกรณีไม่จำต้องเกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อผู้ร้องเสียก่อนพิพากษายืน(มาโนช เพียรสนอง-จุนท์ จันทรวงศ์-สีนวล คงลาภ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. น่าสังเกตว่าการเลิกจ้างคดีนี้ต่างกับการเลิกจ้างทั่ว ๆ ไปที่นายจ้างจะถือการกระทำหรือความประพฤติของลูกจ้างที่เป็นปฏิปักษ์ต่อการจ้างงานระหว่างสัญญาจ้างแรงงานนั้น ๆ เป็นเหตุเลิกจ้าง แต่คดีนี้อ้างเหตุในอดีตขณะยื่นใบสมัครงานเมื่อราวสามปีมาแล้วว่าแจ้งข้อความอันเป็นเท็จในใบสมัครนั้น ๆ อันเป็นการฝ่าฝืนต่อประกาศของนายจ้างลงวันที่ 1 ตุลาคม 2526(ก่อนลูกจ้างยื่นใบสมัครประมาณปีเศษ) เรื่องคุณสมบัติของผู้สมัครงานเบื้องต้นที่จะรับพิจารณา โดยกำหนดไว้ในข้อหนึ่งว่าจะต้องไม่เคยถูกปลดออกจากงานใด ๆ หรือถูกเลิกจ้างมาก่อน และในแบบใบสมัครของนายจ้างก็บังคับไว้ว่า ลูกจ้างต้องตอบคำถามทุกข้อโดยละเอียดและเป็นความจริง ลูกจ้างที่ฝ่าฝืนอาจถูกเลิกจ้างได้หากพบว่าลูกจ้างมีเจตนาตอบให้คลาดเคลื่อนจากความเป็นจริง ดังนี้ ในการวินิจฉัยคดีนี้จึงเป็นเรื่องตรงไปตรงมาตามหลักความศักดิ์สิทธิ์ในการแสดงเจตนาทำนิติกรรมของคู่สัญญา ซึ่งในสายตาของกฎหมายถือว่าเป็นเจตนาที่จะต้องเคารพให้มีผลบังคับ แม้จะผิดแผกไปจากกฎหมายก็ยังมีผลบังคับ เว้นแต่จะฝ่าฝืนกฎหมายโดยเฉพาะหรือฝ่าฝืนกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนเท่านั้น ฉะนั้นเมื่อนายจ้างได้แสดงเจตนาชัดแจ้งให้ปรากฏแต่เริ่มแรกแล้วว่าผู้ยื่นใบสมัครเข้าทำงานจะต้องไม่เคยถูกปลดหรือถูกเลิกจ้างมาก่อนจึงเป็นเงื่อนไขข้อแรกที่นายจ้างจะยอมเข้าผูกพันทำสัญญาจ้างแรงงานด้วย นอกจากนี้นายจ้างยังกำหนดเงื่อนไขเป็นข้อที่สองว่าการกรอกข้อความในใบสมัครจะต้องตรงกับความเป็นจริงดังนี้ การกำหนดเงื่อนไขดังกล่าวทั้งสองข้อไม่มีกฎหมายใดบัญญัติให้เสื่อมเสียผลบังคับแต่อย่างใด จึงต้องถือว่าเป็นเงื่อนไขที่ชอบด้วยกฎหมาย ฉะนั้น การที่ลูกจ้างผิดเงื่อนไขทั้งสองข้อ กล่าวคือ ทั้งแจ้งข้อความเท็จและยังเป็นผู้เคยถูกเลิกจ้างเพราะมีความผิดด้วยมาก่อน นายจ้างจึงชอบที่จะปฏิเสธไม่ผูกพันทำสัญญาจ้างต่อไปเมื่อปรากฏความจริงขึ้นในภายหลัง ส่วนที่ผ่านมาแล้วต้องถือว่าชอบด้วยกฎหมาย แต่ถ้านายจ้างเสียหายเพราะการแจ้งข้อความเท็จนั้นและจะเรียกค่าเสียหายจากลูกจ้างก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งกรณีจึงไม่เกี่ยวกับการสำคัญผิดในคุณสมบัติของบุคคลตามมาตรา 120 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เพราะมาตรานี้เป็นเรื่องนายจ้างสำคัญผิดในคุณสมบัติของลูกจ้าง เช่น สำคัญผิดว่าลูกจ้างเป็นช่างไม้ ความจริงลูกจ้างเป็นช่างปูน เป็นต้นเป็นคนละเรื่องกับเงื่อนไขที่นายจ้างกำหนดไว้ว่าจะรับหรือไม่รับลูกจ้างเข้าทำงานตั้งแต่แรก และกรณีไม่ใช่กลฉ้อฉลอีกด้วยเพราะไม่มีใครหลอกลวงให้ใครทำนิติกรรม ที่ศาลฎีกาไม่วินิจฉัยให้ทั้งสองกรณีนี้จึงถูกต้องแล้ว (ที่หมายเหตุนี้ใช้คำว่า"เงื่อนไข" นั้นไม่เกี่ยวกับเรื่องเงื่อนไขบังคับก่อนหรือเงื่อนไขบังคับหลังดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์) 2. กรณีไม่จำต้องพิจารณาว่าการกระทำของลูกจ้างร้ายแรงหรือไม่เพราะเงื่อนไขที่นายจ้างแสดงเจตนานั้นเป็นเอกสิทธิ์ของนายจ้างจะกำหนดได้ตามใจสมัครด้วยเห็นเป็นเรื่องสำคัญเฉพาะตัวของนายจ้างคนนั้น สำหรับการจ้างงานชนิดนั้น ๆ ส่วนนายจ้างทั่วไปจะเห็นไม่สำคัญหรือไม่ร้ายแรงก็ไม่เป็นข้อสำคัญ เพราะสัญญาจ้างแรงงานเป็นสัญญาเฉพาะตัว เฉพาะกิจการ เฉพาะประเภทอุตสาหกรรมและเฉพาะลักษณะพิเศษของเทคโนโลยีในสถานประกอบการนั้น ๆ ซึ่งต่างก็ไม่เหมือนกัน จึงต้องเคารพเจตนาของคู่สัญญา ที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...โดยกรณีไม่จำต้องเกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อผู้ร้อง (นายจ้าง) เสียก่อน..." จึงถูกต้องแล้ว 3. ลักษณะสัญญาจ้างงานนั้นมีลักษณะพิเศษสำคัญที่เป็นสัญญาการทำงานต่อกันและกันระหว่างคู่สัญญา เป็นเรื่องนายจ้างสั่งให้ลูกจ้างกระทำการตามที่ตกลงกัน และลูกจ้างสนองตอบกระทำการตามคำสั่งนั้น ๆ เพื่อให้สมประโยชน์แก่นายจ้างตามสัญญา และบ่อยครั้งเป็นการทำงานร่วมกันเพื่อผลงานสุดท้ายร่วมกัน ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลต่อบุคคลจึงเป็นสาระสำคัญ และย่อมรวมตลอดถึงความไว้เนื้อเชื่อใจ ความซื้อสัตย์สุจริต และความประพฤติส่วนตัวของคู่สัญญาด้วย กล่าวคือ ถ้าลูกจ้างมีความประพฤติไม่ดีนายจ้างก็รังเกียจจะให้ทำงานร่วมกัน หรือกลับกันถ้านายจ้างมีความประพฤติไม่ดีลูกจ้างก็รังเกียจจะทำงานร่วมด้วยเช่นกัน ฉะนั้นการที่ลูกจ้างแจ้งข้อความอันเป็นเท็จเสียแต่แรกแล้ว นายจ้างก็ชอบที่จะระแวงในความไม่น่าเชื่อถือในวาจาตลอดไป และเรื่องวาจาสัตย์เป็นเรื่องสำคัญสูงสุดในความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ต่อมนุษย์ จึงเป็นบทบัญญัติห้ามกล่าวเท็จในทุกศาสนา อาจด้วยเหตุนี้กระมัง ศาลฎีกาจึงเห็นว่าดุลพินิจในการใช้สิทธิของนายจ้างที่ปฏิเสธที่จะผูกพันตามสัญญาจ้างต่อไปนั้นชอบแล้ว 4. หลักกฎหมายที่จะใช้ปรับคดีนี้จะต้องไม่ไปปะปนกับบทบัญญัติในพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 52 ที่ว่า"ห้ามมิให้นายจ้างเลิกจ้าง (กรรมการลูกจ้าง) เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากศาลแรงงาน" ซึ่งเป็นบทบัญญัติของกฎหมายวิธีสบัญญัติ กล่าวคือเป็นกฎหมายเกี่ยวกับวิธีและแนวปฏิบัติระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างเพื่อสร้างระบบแรงงานสัมพันธ์ที่เป็นระเบียบ ไม่ใช่กฎหมายสารบัญญัติที่กำหนดสิทธิและหน้าที่ทางแพ่งระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างดั่งที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ฉะนั้น บทบัญญัติในมาตรานี้จึงมีความหมายเพียงว่า หากนายจ้างจะใช้สิทธิตามกฎหมายสารบัญญัติเพื่อเลิกจ้างกรรมการลูกจ้างแล้วก็ชอบที่จะกระทำได้ตามหลักกฎหมายสารบัญญัติทางแพ่งทั่วไป แต่บทบัญญัติมาตรานี้กำหนดวิธีที่จะเลิกจ้างเพิ่มเติมจากวิธีปกติเป็นว่าจะต้องได้รับอนุญาตจากศาลแรงงานเสียก่อนเท่านั้น ซึ่งศาลแรงงานจะอนุญาตหรือไม่อนุญาตตามอำเภอใจไม่ได้ แต่จะต้องย้อนกลับมาพิจารณาตามหลักกฎหมายสารบัญญัติว่านายจ้างมีสิทธิที่จะเลิกจ้างลูกจ้างคนนั้นโดยชอบด้วยหลักกฎหมายทั่วไปหรือไม่ หากไม่ถือหลักเช่นนี้ก็จะไม่มีหลักอะไรให้ศาลใช้วินิจฉัยได้เลย และจะต้องระวังไม่ตีความมาตรานี้เป็นเชิงขยายความ เพราะเป็นบทบัญญัติวิธีสบัญญัติที่ให้อำนาจรัฐเข้ามาก้าวก่ายและเพิ่มภาระและเพิ่มค่าใช้จ่ายแก่ฝ่ายนายจ้างในการเลิกจ้างซึ่งจะต้องตีความโดยเคร่งครัด เฉพาะเท่าที่ไม่ทำให้เสื่อมสิทธิต่อผู้ที่ถูกจำกัดสิทธินั้น ๆ และที่สำคัญที่สุด จะต้องไม่นำบทบัญญัติอื่นในพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์มาเทียบเคียงตีความเพราะล้วนเป็นกฎหมายวิธีสบัญญัติทั้งสิ้น และเป็นกฎหมายที่ก้าวก่ายเอกสิทธิ์ของนายจ้างและลูกจ้างที่จะใช้สิทธิและหน้าที่ตามหลักกฎหมายวิธีสบัญญัติพื้นฐาน ซึ่งจะต้องตีความโดยเคร่งครัดเช่นกันมิฉะนั้นแล้วศาลแรงงานก็อาจอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้เลิกจ้างได้โดยหาหลักแน่นอนไม่ได้ รูปเรื่องทำนองเดียวกันคณะผู้พิพากษาคณะหนึ่งอาจอนุญาต แต่อีกคณะหนึ่งไม่อนุญาต สุดแล้วแต่ว่าจะถือหลักในการตีความอย่างไรกล่าวคือ จะตีความตามหลักกฎหมายสารบัญญัติ หรือตามหลักกฎหมายวิธีสบัญญัติ เพราะกฎหมายวิธีสบัญญัติก็ได้กำหนดมาตรการ "คุ้มครอง" กรรมการลูกจ้างอยู่ ซึ่งทำให้หลงเข้าใจได้ว่าเป็น "สิทธิ" ซึ่งเป็นคนละเรื่องกัน มาตรการในการคุ้มครองเป็นเพียง "วิธี" ในการใช้ "สิทธิ" เท่านั้นซึ่งเพียงเท่านี้ก็ทำให้นายจ้างใช้สิทธิได้อย่างยากลำบากพอควรแล้ว หากตีความ "วิธีการ"ให้เป็น "สิทธิ" แล้วนอกจากไม่ถูกต้องตามหลักการตีความแล้วยังจะทำให้เกิดการตีความตามอำเภอใจว่า ผู้ตีความสงสารฝ่ายลูกจ้างผู้ยากไร้ หรือเห็นใจฝ่ายนายจ้างที่กำลังจะล้มละลายซึ่งศาลยุติธรรมไม่อยู่ในฐานะที่จะแสดงน้ำใจไปในทางหนึ่งทางใดได้คงจะต้องคงไว้ซึ่งหลักการเชิงกฎหมายอย่างมั่นคง 5. คดีนี้ลูกจ้างคัดค้านว่า ลูกจ้างเป็นเลขาธิการสหภาพแรงงานแต่ไม่ปรากฏในทางพิจารณาว่าลูกจ้างผู้นี้เป็นเลขาธิการสหภาพแรงงานจริงหรือไม่ ดังนี้ แม้พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์จะคุ้มครองเช่นกัน และแม้จะปรากฏข้อเท็จจริงว่าลูกจ้างเป็นเลขาธิการสหภาพแรงงานการตีความก็จะต้องถือหลักดังกล่าวข้างต้น ส่วนมูลเหตุจูงใจที่แท้จริงของนายจ้างในการเลิกจ้างจะเป็นอย่างไรนั้นเป็นเรื่องที่จะต้องนำสืบให้ปรากฏอีกชั้นหนึ่ง ซึ่งถ้าหากปรากฏข้อเท็จจริงว่า นายจ้างใช้สิทธิโดยไม่สุจริต ก็มีหลักกฎหมายทั่วไปทางแพ่งที่สามารถเยียวยาให้เกิดความเป็นธรรมได้อยู่ในตัวแล้ว 6. หลักการตีความดังกล่าวมีคำพิพากษาฎีกาที่ 2068/2529ระหว่างนายสันติพงษ์นิมิตรดี โจทก์ ธนาคารกรุงไทย จำกัดจำเลย สนับสนุนโดยวินิจฉัยว่า "จำเลยเป็นธนาคารซึ่งดำเนินกิจการและธุรกิจด้านการเงิน กิจการของจำเลยจะดำเนินไปด้วยความราบรื่น มั่นคง หรืออยู่ในความเลื่อมใสศรัทธาของประชาชนหรือลูกค้านั้น ย่อมขึ้นอยู่กับความซื่อสัตย์สุจริตและความประพฤติของพนักงานเป็นสำคัญ การที่จำเลยกำหนดให้ผู้ยื่นใบสมัครเข้าทำงานกับจำเลยแสดงรายการในใบสมัครเข้าทำงานว่าเคยต้องคดีใด ๆมาก่อนหรือไม่ก็เพื่อจะได้คัดเลือกผู้ที่มีความซื่อสัตย์สุจริตหรือไม่มีประวัติด่างพร้อยมาก่อนให้เข้าทำงานกับจำเลย เมื่อโจทก์ (ลูกจ้าง) ยื่นใบสมัครเข้าทำงานกับจำเลยโดยแสดงข้อความอันเป็นเท็จทำให้จำเลยหลงเชื่อในคุณสมบัติของโจทก์และยอมรับโจทก์เข้าทำงานนั้น อาจทำให้กิจการของจำเลยได้รับความเสียหายการที่จำเลยทราบความจริงในภายหลังจำเลยย่อมมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้..." แต่ข้อเท็จจริงในคำพิพากษาฎีกานี้เป็นการเลิกจ้างลูกจ้างธรรมดาไม่ใช่ลูกจ้างที่เป็นกรรมการลูกจ้าง หรือกรรมการสหภาพแรงงานซึ่งหลักการตีความจะไม่ต่างกัน ส่วนวิธีการเลิกจ้างอย่างไรมีข้อจำกัดอย่างไรก็จะต้องพิจารณาไปตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 นั้น และน่าสังเกตว่าข้อเท็จจริงในฎีกานี้เป็นเรื่องลูกจ้างเคยถูกกรมที่ดินฟ้องเรียกเงินซึ่งเป็นคดีแพ่ง ไม่ใช่คดีอาญา และข้อกำหนดในใบสมัครก็มิได้กำหนดประเภทของคดีไว้ ดังนี้ ศาลฎีกาคงถือหลักว่าสัญญาจ้างแรงงานนั้นความซื่อตรงต่อตัวเองและต่อคู่สัญญาเป็นสาระสำคัญในการทำนิติกรรมเป็นอย่างมาก สนิทนิติธรรมาศคำพิพากษา: ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า นายสมชาย สีม่วง เข้าทำงานเป็นลูกจ้างของผู้ร้องเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2528 โดยได้แจ้งคุณสมบัติในใบสมัครงานว่าได้ลาออกจากบริษัทสยามยามาฮ่า จำกัด ซึ่งเป็นเท็จความจริงปรากฏว่านายสมชาย สีม่วง ถูกบริษัทสยามยามาฮ่า จำกัดเลิกจ้างเนื่องจากขาดงานเกินสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันควร การแจ้งคุณสมบัติเท็จดังกล่าวเป็นเหตุให้ผู้ร้องสำคัญผิดในคุณสมบัติของนายสมชาย สีม่วงและเป็นการขาดคุณสมบัติอันมีลักษณะต้องห้ามตามประกาศเรื่องคุณสมบัติของพนักงานที่จะรับเข้าทำงานซึ่งจะต้องพ้นสภาพการเป็นพนักงานของผู้ร้อง แต่นายสมชาย สีม่วงเป็นกรรมการลูกจ้าง จึงขอให้ศาลมีคำสั่งให้นายสมชาย สีม่วงพ้นสภาพการเป็นพนักงานของผู้ร้อง นายสมชาย สีม่วง ยื่นคำคัดค้านว่า ผู้คัดค้านมิได้มีเจตนาแจ้งคุณสมบัติอันเป็นเท็จหากฟังว่าผู้คัดค้านได้แจ้งคุณสมบัติอันเป็นเท็จก็มิใช่ความผิดร้ายแรงอันเป็นเหตุสมควรที่ผู้ร้องจะเลิกจ้างผู้คัดค้าน เพราะผู้ร้องไม่ได้รับความเสียหาย เหตุที่ผู้ร้องขอเลิกจ้างเนื่องจากผู้คัดค้านเป็นเลขาธิการสหภาพแรงงานในกิจการของผู้ร้อง วันนัดพิจารณาผู้คัดค้านแถลงรับข้อเท็จจริงว่า ผู้คัดค้านได้แจ้งคุณสมบัติอันเป็นเท็จต่อผู้ร้อง และรับว่าบริษัทสยามยามาฮ่า จำกัดเลิกจ้างผู้คัดค้านเนื่องจากขาดงานเกินสามวันโดยไม่มีเหตุอันสมควรศาลแรงงานกลางมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างนายสมชาย สีม่วงกรรมการลูกจ้างได้ ผู้คัดค้านอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "การที่ผู้ร้องกำหนดคุณสมบัติของบุคคลที่จะเข้ามาเป็นลูกจ้างของผู้ร้องก็เพื่อประโยชน์ในการพิจารณาคัดเลือกบุคคลที่มีความรู้ ความสามารถความขยันอดทนและมีความประพฤติดี ไม่เคยมีประวัติการทำงานอันด่างพร้อย โดยเฉพาะเมื่อผู้คัดค้านยื่นใบสมัครเข้าทำงานกับผู้ร้องโดยแสดงคุณสมบัติอันเป็นเท็จอันเป็นเหตุให้ผู้ร้องหลงเชื่อในคุณสมบัติของผู้คัดค้านและยอมรับผู้คัดค้านเป็นลูกจ้างของผู้ร้องนั้น อาจทำให้กิจการของผู้ร้องได้รับความเสียหายการที่ผู้ร้องได้ทราบความจริงภายหลังเช่นนี้ ผู้ร้องย่อมมีสิทธิให้ผู้คัดค้านพ้นจากหน้าที่หรือเลิกจ้างผู้คัดค้านตามข้อกำหนดในใบสมัครงานนั้นได้โดยกรณีไม่จำต้องเกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อผู้ร้องเสียก่อนพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3458/2531บริษัท ควง เจริญ อี เล็คโทรนิคส์ จำกัดผู้ร้องนาย สม ชาย สี ม่ วงผู้คัดค้าน พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 52การที่ลูกจ้างยื่นใบสมัครงานแจ้งข้อความอันเป็นเท็จว่าได้ลาออกจากบริษัทเดิม แต่ความจริงถูกเลิกจ้างเพราะขาดงานเกินสามวันโดยไม่มีเหตุอันควรนั้น เป็นการแสดงคุณสมบัติอันเป็นเท็จเป็นเหตุให้นายจ้างหลงเชื่อในคุณสมบัติของลูกจ้างและยอมรับให้เป็นลูกจ้าง ดังนี้ อาจทำให้กิจการของนายจ้างได้รับความเสียหายนายจ้างย่อมมีสิทธิเลิกจ้างตามข้อกำหนดในใบสมัครงานนั้นได้โดยไม่จำต้องเกิดความเสียหายร้ายแรงต่อนายจ้างเสียก่อนผู้ร้องยื่นคำร้องว่า นายสมชาย สีม่วง เข้าทำงานเป็นลูกจ้างของผู้ร้องเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2528 โดยได้แจ้งคุณสมบัติในใบสมัครงานว่าได้ลาออกจากบริษัทสยามยามาฮ่า จำกัด ซึ่งเป็นเท็จความจริงปรากฏว่านายสมชาย สีม่วง ถูกบริษัทสยามยามาฮ่า จำกัดเลิกจ้างเนื่องจากขาดงานเกินสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันควร การแจ้งคุณสมบัติเท็จดังกล่าวเป็นเหตุให้ผู้ร้องสำคัญผิดในคุณสมบัติของนายสมชาย สีม่วงและเป็นการขาดคุณสมบัติอันมีลักษณะต้องห้ามตามประกาศเรื่องคุณสมบัติของพนักงานที่จะรับเข้าทำงานซึ่งจะต้องพ้นสภาพการเป็นพนักงานของผู้ร้อง แต่นายสมชาย สีม่วงเป็นกรรมการลูกจ้าง จึงขอให้ศาลมีคำสั่งให้นายสมชาย สีม่วงพ้นสภาพการเป็นพนักงานของผู้ร้อง นายสมชาย สีม่วง ยื่นคำคัดค้านว่า ผู้คัดค้านมิได้มีเจตนาแจ้งคุณสมบัติอันเป็นเท็จหากฟังว่าผู้คัดค้านได้แจ้งคุณสมบัติอันเป็นเท็จก็มิใช่ความผิดร้ายแรงอันเป็นเหตุสมควรที่ผู้ร้องจะเลิกจ้างผู้คัดค้าน เพราะผู้ร้องไม่ได้รับความเสียหาย เหตุที่ผู้ร้องขอเลิกจ้างเนื่องจากผู้คัดค้านเป็นเลขาธิการสหภาพแรงงานในกิจการของผู้ร้อง วันนัดพิจารณาผู้คัดค้านแถลงรับข้อเท็จจริงว่า ผู้คัดค้านได้แจ้งคุณสมบัติอันเป็นเท็จต่อผู้ร้อง และรับว่าบริษัทสยามยามาฮ่า จำกัดเลิกจ้างผู้คัดค้านเนื่องจากขาดงานเกินสามวันโดยไม่มีเหตุอันสมควรศาลแรงงานกลางมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างนายสมชาย สีม่วงกรรมการลูกจ้างได้ ผู้คัดค้านอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "การที่ผู้ร้องกำหนดคุณสมบัติของบุคคลที่จะเข้ามาเป็นลูกจ้างของผู้ร้องก็เพื่อประโยชน์ในการพิจารณาคัดเลือกบุคคลที่มีความรู้ ความสามารถความขยันอดทนและมีความประพฤติดี ไม่เคยมีประวัติการทำงานอันด่างพร้อย โดยเฉพาะเมื่อผู้คัดค้านยื่นใบสมัครเข้าทำงานกับผู้ร้องโดยแสดงคุณสมบัติอันเป็นเท็จอันเป็นเหตุให้ผู้ร้องหลงเชื่อในคุณสมบัติของผู้คัดค้านและยอมรับผู้คัดค้านเป็นลูกจ้างของผู้ร้องนั้น อาจทำให้กิจการของผู้ร้องได้รับความเสียหายการที่ผู้ร้องได้ทราบความจริงภายหลังเช่นนี้ ผู้ร้องย่อมมีสิทธิให้ผู้คัดค้านพ้นจากหน้าที่หรือเลิกจ้างผู้คัดค้านตามข้อกำหนดในใบสมัครงานนั้นได้โดยกรณีไม่จำต้องเกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อผู้ร้องเสียก่อนพิพากษายืน(มาโนช เพียรสนอง-จุนท์ จันทรวงศ์-สีนวล คงลาภ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. น่าสังเกตว่าการเลิกจ้างคดีนี้ต่างกับการเลิกจ้างทั่ว ๆ ไปที่นายจ้างจะถือการกระทำหรือความประพฤติของลูกจ้างที่เป็นปฏิปักษ์ต่อการจ้างงานระหว่างสัญญาจ้างแรงงานนั้น ๆ เป็นเหตุเลิกจ้าง แต่คดีนี้อ้างเหตุในอดีตขณะยื่นใบสมัครงานเมื่อราวสามปีมาแล้วว่าแจ้งข้อความอันเป็นเท็จในใบสมัครนั้น ๆ อันเป็นการฝ่าฝืนต่อประกาศของนายจ้างลงวันที่ 1 ตุลาคม 2526(ก่อนลูกจ้างยื่นใบสมัครประมาณปีเศษ) เรื่องคุณสมบัติของผู้สมัครงานเบื้องต้นที่จะรับพิจารณา โดยกำหนดไว้ในข้อหนึ่งว่าจะต้องไม่เคยถูกปลดออกจากงานใด ๆ หรือถูกเลิกจ้างมาก่อน และในแบบใบสมัครของนายจ้างก็บังคับไว้ว่า ลูกจ้างต้องตอบคำถามทุกข้อโดยละเอียดและเป็นความจริง ลูกจ้างที่ฝ่าฝืนอาจถูกเลิกจ้างได้หากพบว่าลูกจ้างมีเจตนาตอบให้คลาดเคลื่อนจากความเป็นจริง ดังนี้ ในการวินิจฉัยคดีนี้จึงเป็นเรื่องตรงไปตรงมาตามหลักความศักดิ์สิทธิ์ในการแสดงเจตนาทำนิติกรรมของคู่สัญญา ซึ่งในสายตาของกฎหมายถือว่าเป็นเจตนาที่จะต้องเคารพให้มีผลบังคับ แม้จะผิดแผกไปจากกฎหมายก็ยังมีผลบังคับ เว้นแต่จะฝ่าฝืนกฎหมายโดยเฉพาะหรือฝ่าฝืนกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนเท่านั้น ฉะนั้นเมื่อนายจ้างได้แสดงเจตนาชัดแจ้งให้ปรากฏแต่เริ่มแรกแล้วว่าผู้ยื่นใบสมัครเข้าทำงานจะต้องไม่เคยถูกปลดหรือถูกเลิกจ้างมาก่อนจึงเป็นเงื่อนไขข้อแรกที่นายจ้างจะยอมเข้าผูกพันทำสัญญาจ้างแรงงานด้วย นอกจากนี้นายจ้างยังกำหนดเงื่อนไขเป็นข้อที่สองว่าการกรอกข้อความในใบสมัครจะต้องตรงกับความเป็นจริงดังนี้ การกำหนดเงื่อนไขดังกล่าวทั้งสองข้อไม่มีกฎหมายใดบัญญัติให้เสื่อมเสียผลบังคับแต่อย่างใด จึงต้องถือว่าเป็นเงื่อนไขที่ชอบด้วยกฎหมาย ฉะนั้น การที่ลูกจ้างผิดเงื่อนไขทั้งสองข้อ กล่าวคือ ทั้งแจ้งข้อความเท็จและยังเป็นผู้เคยถูกเลิกจ้างเพราะมีความผิดด้วยมาก่อน นายจ้างจึงชอบที่จะปฏิเสธไม่ผูกพันทำสัญญาจ้างต่อไปเมื่อปรากฏความจริงขึ้นในภายหลัง ส่วนที่ผ่านมาแล้วต้องถือว่าชอบด้วยกฎหมาย แต่ถ้านายจ้างเสียหายเพราะการแจ้งข้อความเท็จนั้นและจะเรียกค่าเสียหายจากลูกจ้างก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งกรณีจึงไม่เกี่ยวกับการสำคัญผิดในคุณสมบัติของบุคคลตามมาตรา 120 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เพราะมาตรานี้เป็นเรื่องนายจ้างสำคัญผิดในคุณสมบัติของลูกจ้าง เช่น สำคัญผิดว่าลูกจ้างเป็นช่างไม้ ความจริงลูกจ้างเป็นช่างปูน เป็นต้นเป็นคนละเรื่องกับเงื่อนไขที่นายจ้างกำหนดไว้ว่าจะรับหรือไม่รับลูกจ้างเข้าทำงานตั้งแต่แรก และกรณีไม่ใช่กลฉ้อฉลอีกด้วยเพราะไม่มีใครหลอกลวงให้ใครทำนิติกรรม ที่ศาลฎีกาไม่วินิจฉัยให้ทั้งสองกรณีนี้จึงถูกต้องแล้ว (ที่หมายเหตุนี้ใช้คำว่า"เงื่อนไข" นั้นไม่เกี่ยวกับเรื่องเงื่อนไขบังคับก่อนหรือเงื่อนไขบังคับหลังดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์) 2. กรณีไม่จำต้องพิจารณาว่าการกระทำของลูกจ้างร้ายแรงหรือไม่เพราะเงื่อนไขที่นายจ้างแสดงเจตนานั้นเป็นเอกสิทธิ์ของนายจ้างจะกำหนดได้ตามใจสมัครด้วยเห็นเป็นเรื่องสำคัญเฉพาะตัวของนายจ้างคนนั้น สำหรับการจ้างงานชนิดนั้น ๆ ส่วนนายจ้างทั่วไปจะเห็นไม่สำคัญหรือไม่ร้ายแรงก็ไม่เป็นข้อสำคัญ เพราะสัญญาจ้างแรงงานเป็นสัญญาเฉพาะตัว เฉพาะกิจการ เฉพาะประเภทอุตสาหกรรมและเฉพาะลักษณะพิเศษของเทคโนโลยีในสถานประกอบการนั้น ๆ ซึ่งต่างก็ไม่เหมือนกัน จึงต้องเคารพเจตนาของคู่สัญญา ที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...โดยกรณีไม่จำต้องเกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อผู้ร้อง (นายจ้าง) เสียก่อน..." จึงถูกต้องแล้ว 3. ลักษณะสัญญาจ้างงานนั้นมีลักษณะพิเศษสำคัญที่เป็นสัญญาการทำงานต่อกันและกันระหว่างคู่สัญญา เป็นเรื่องนายจ้างสั่งให้ลูกจ้างกระทำการตามที่ตกลงกัน และลูกจ้างสนองตอบกระทำการตามคำสั่งนั้น ๆ เพื่อให้สมประโยชน์แก่นายจ้างตามสัญญา และบ่อยครั้งเป็นการทำงานร่วมกันเพื่อผลงานสุดท้ายร่วมกัน ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลต่อบุคคลจึงเป็นสาระสำคัญ และย่อมรวมตลอดถึงความไว้เนื้อเชื่อใจ ความซื้อสัตย์สุจริต และความประพฤติส่วนตัวของคู่สัญญาด้วย กล่าวคือ ถ้าลูกจ้างมีความประพฤติไม่ดีนายจ้างก็รังเกียจจะให้ทำงานร่วมกัน หรือกลับกันถ้านายจ้างมีความประพฤติไม่ดีลูกจ้างก็รังเกียจจะทำงานร่วมด้วยเช่นกัน ฉะนั้นการที่ลูกจ้างแจ้งข้อความอันเป็นเท็จเสียแต่แรกแล้ว นายจ้างก็ชอบที่จะระแวงในความไม่น่าเชื่อถือในวาจาตลอดไป และเรื่องวาจาสัตย์เป็นเรื่องสำคัญสูงสุดในความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ต่อมนุษย์ จึงเป็นบทบัญญัติห้ามกล่าวเท็จในทุกศาสนา อาจด้วยเหตุนี้กระมัง ศาลฎีกาจึงเห็นว่าดุลพินิจในการใช้สิทธิของนายจ้างที่ปฏิเสธที่จะผูกพันตามสัญญาจ้างต่อไปนั้นชอบแล้ว 4. หลักกฎหมายที่จะใช้ปรับคดีนี้จะต้องไม่ไปปะปนกับบทบัญญัติในพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 52 ที่ว่า"ห้ามมิให้นายจ้างเลิกจ้าง (กรรมการลูกจ้าง) เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากศาลแรงงาน" ซึ่งเป็นบทบัญญัติของกฎหมายวิธีสบัญญัติ กล่าวคือเป็นกฎหมายเกี่ยวกับวิธีและแนวปฏิบัติระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างเพื่อสร้างระบบแรงงานสัมพันธ์ที่เป็นระเบียบ ไม่ใช่กฎหมายสารบัญญัติที่กำหนดสิทธิและหน้าที่ทางแพ่งระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างดั่งที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ฉะนั้น บทบัญญัติในมาตรานี้จึงมีความหมายเพียงว่า หากนายจ้างจะใช้สิทธิตามกฎหมายสารบัญญัติเพื่อเลิกจ้างกรรมการลูกจ้างแล้วก็ชอบที่จะกระทำได้ตามหลักกฎหมายสารบัญญัติทางแพ่งทั่วไป แต่บทบัญญัติมาตรานี้กำหนดวิธีที่จะเลิกจ้างเพิ่มเติมจากวิธีปกติเป็นว่าจะต้องได้รับอนุญาตจากศาลแรงงานเสียก่อนเท่านั้น ซึ่งศาลแรงงานจะอนุญาตหรือไม่อนุญาตตามอำเภอใจไม่ได้ แต่จะต้องย้อนกลับมาพิจารณาตามหลักกฎหมายสารบัญญัติว่านายจ้างมีสิทธิที่จะเลิกจ้างลูกจ้างคนนั้นโดยชอบด้วยหลักกฎหมายทั่วไปหรือไม่ หากไม่ถือหลักเช่นนี้ก็จะไม่มีหลักอะไรให้ศาลใช้วินิจฉัยได้เลย และจะต้องระวังไม่ตีความมาตรานี้เป็นเชิงขยายความ เพราะเป็นบทบัญญัติวิธีสบัญญัติที่ให้อำนาจรัฐเข้ามาก้าวก่ายและเพิ่มภาระและเพิ่มค่าใช้จ่ายแก่ฝ่ายนายจ้างในการเลิกจ้างซึ่งจะต้องตีความโดยเคร่งครัด เฉพาะเท่าที่ไม่ทำให้เสื่อมสิทธิต่อผู้ที่ถูกจำกัดสิทธินั้น ๆ และที่สำคัญที่สุด จะต้องไม่นำบทบัญญัติอื่นในพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์มาเทียบเคียงตีความเพราะล้วนเป็นกฎหมายวิธีสบัญญัติทั้งสิ้น และเป็นกฎหมายที่ก้าวก่ายเอกสิทธิ์ของนายจ้างและลูกจ้างที่จะใช้สิทธิและหน้าที่ตามหลักกฎหมายวิธีสบัญญัติพื้นฐาน ซึ่งจะต้องตีความโดยเคร่งครัดเช่นกันมิฉะนั้นแล้วศาลแรงงานก็อาจอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้เลิกจ้างได้โดยหาหลักแน่นอนไม่ได้ รูปเรื่องทำนองเดียวกันคณะผู้พิพากษาคณะหนึ่งอาจอนุญาต แต่อีกคณะหนึ่งไม่อนุญาต สุดแล้วแต่ว่าจะถือหลักในการตีความอย่างไรกล่าวคือ จะตีความตามหลักกฎหมายสารบัญญัติ หรือตามหลักกฎหมายวิธีสบัญญัติ เพราะกฎหมายวิธีสบัญญัติก็ได้กำหนดมาตรการ "คุ้มครอง" กรรมการลูกจ้างอยู่ ซึ่งทำให้หลงเข้าใจได้ว่าเป็น "สิทธิ" ซึ่งเป็นคนละเรื่องกัน มาตรการในการคุ้มครองเป็นเพียง "วิธี" ในการใช้ "สิทธิ" เท่านั้นซึ่งเพียงเท่านี้ก็ทำให้นายจ้างใช้สิทธิได้อย่างยากลำบากพอควรแล้ว หากตีความ "วิธีการ"ให้เป็น "สิทธิ" แล้วนอกจากไม่ถูกต้องตามหลักการตีความแล้วยังจะทำให้เกิดการตีความตามอำเภอใจว่า ผู้ตีความสงสารฝ่ายลูกจ้างผู้ยากไร้ หรือเห็นใจฝ่ายนายจ้างที่กำลังจะล้มละลายซึ่งศาลยุติธรรมไม่อยู่ในฐานะที่จะแสดงน้ำใจไปในทางหนึ่งทางใดได้คงจะต้องคงไว้ซึ่งหลักการเชิงกฎหมายอย่างมั่นคง 5. คดีนี้ลูกจ้างคัดค้านว่า ลูกจ้างเป็นเลขาธิการสหภาพแรงงานแต่ไม่ปรากฏในทางพิจารณาว่าลูกจ้างผู้นี้เป็นเลขาธิการสหภาพแรงงานจริงหรือไม่ ดังนี้ แม้พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์จะคุ้มครองเช่นกัน และแม้จะปรากฏข้อเท็จจริงว่าลูกจ้างเป็นเลขาธิการสหภาพแรงงานการตีความก็จะต้องถือหลักดังกล่าวข้างต้น ส่วนมูลเหตุจูงใจที่แท้จริงของนายจ้างในการเลิกจ้างจะเป็นอย่างไรนั้นเป็นเรื่องที่จะต้องนำสืบให้ปรากฏอีกชั้นหนึ่ง ซึ่งถ้าหากปรากฏข้อเท็จจริงว่า นายจ้างใช้สิทธิโดยไม่สุจริต ก็มีหลักกฎหมายทั่วไปทางแพ่งที่สามารถเยียวยาให้เกิดความเป็นธรรมได้อยู่ในตัวแล้ว 6. หลักการตีความดังกล่าวมีคำพิพากษาฎีกาที่ 2068/2529ระหว่างนายสันติพงษ์นิมิตรดี โจทก์ ธนาคารกรุงไทย จำกัดจำเลย สนับสนุนโดยวินิจฉัยว่า "จำเลยเป็นธนาคารซึ่งดำเนินกิจการและธุรกิจด้านการเงิน กิจการของจำเลยจะดำเนินไปด้วยความราบรื่น มั่นคง หรืออยู่ในความเลื่อมใสศรัทธาของประชาชนหรือลูกค้านั้น ย่อมขึ้นอยู่กับความซื่อสัตย์สุจริตและความประพฤติของพนักงานเป็นสำคัญ การที่จำเลยกำหนดให้ผู้ยื่นใบสมัครเข้าทำงานกับจำเลยแสดงรายการในใบสมัครเข้าทำงานว่าเคยต้องคดีใด ๆมาก่อนหรือไม่ก็เพื่อจะได้คัดเลือกผู้ที่มีความซื่อสัตย์สุจริตหรือไม่มีประวัติด่างพร้อยมาก่อนให้เข้าทำงานกับจำเลย เมื่อโจทก์ (ลูกจ้าง) ยื่นใบสมัครเข้าทำงานกับจำเลยโดยแสดงข้อความอันเป็นเท็จทำให้จำเลยหลงเชื่อในคุณสมบัติของโจทก์และยอมรับโจทก์เข้าทำงานนั้น อาจทำให้กิจการของจำเลยได้รับความเสียหายการที่จำเลยทราบความจริงในภายหลังจำเลยย่อมมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้..." แต่ข้อเท็จจริงในคำพิพากษาฎีกานี้เป็นการเลิกจ้างลูกจ้างธรรมดาไม่ใช่ลูกจ้างที่เป็นกรรมการลูกจ้าง หรือกรรมการสหภาพแรงงานซึ่งหลักการตีความจะไม่ต่างกัน ส่วนวิธีการเลิกจ้างอย่างไรมีข้อจำกัดอย่างไรก็จะต้องพิจารณาไปตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 นั้น และน่าสังเกตว่าข้อเท็จจริงในฎีกานี้เป็นเรื่องลูกจ้างเคยถูกกรมที่ดินฟ้องเรียกเงินซึ่งเป็นคดีแพ่ง ไม่ใช่คดีอาญา และข้อกำหนดในใบสมัครก็มิได้กำหนดประเภทของคดีไว้ ดังนี้ ศาลฎีกาคงถือหลักว่าสัญญาจ้างแรงงานนั้นความซื่อตรงต่อตัวเองและต่อคู่สัญญาเป็นสาระสำคัญในการทำนิติกรรมเป็นอย่างมาก สนิทนิติธรรมาศ