คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 390/2483หลักกฎหมาย: ข้อที่ว่าการกระทำเป็นการเกินสมควรหรือไม่ เป็นปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อศาลล่างทั้งสองพิพากษาฟ้องโจทก์แล้ว โจทก์จะฎีกาในข้อนี้ไม่ได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยรับราชการเป็นครูโรงเรียประชาบาล ได้ใช้แขนงไม้ไผ่โดขนาดนิ้วก้อยตีเด็กขายสมจิตต์บาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๕๔ กฎหมายอาญา ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่าครูใหญ่ ได้สั่งให้จำเลยซึ่งเป็นครูน้อยเฆี่ยนเด็กตามอำนาจที่จะทำได้ จำเลยทำตามคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายและเหตุผลอันสมควรจึงไม่ควรต้องรับอาญาตามมาตรา ๕๒พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นการเกินสมควร ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการเกินสมควรนั้น เป็นปัญหาของจำเลยเป็นการเกินสมควรนั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริงโจทก์ฎีกาไม่ได้พิพากษายกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 390/2483อัยยการปทุมธานีโจทก์นายพอน สมบุญล. ป.อ. ม. 254, ม. 52 ป.วิ.อ. ม. 219ข้อที่ว่าการกระทำเป็นการเกินสมควรหรือไม่ เป็นปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อศาลล่างทั้งสองพิพากษาฟ้องโจทก์แล้ว โจทก์จะฎีกาในข้อนี้ไม่ได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยรับราชการเป็นครูโรงเรียประชาบาล ได้ใช้แขนงไม้ไผ่โดขนาดนิ้วก้อยตีเด็กขายสมจิตต์บาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๕๔ กฎหมายอาญา ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่าครูใหญ่ ได้สั่งให้จำเลยซึ่งเป็นครูน้อยเฆี่ยนเด็กตามอำนาจที่จะทำได้ จำเลยทำตามคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายและเหตุผลอันสมควรจึงไม่ควรต้องรับอาญาตามมาตรา ๕๒พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นการเกินสมควร ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการเกินสมควรนั้น เป็นปัญหาของจำเลยเป็นการเกินสมควรนั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริงโจทก์ฎีกาไม่ได้พิพากษายกฎีกาโจทก์(อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-อิศรภักดีธรรมวิเทต-ดูปลาตร์)ศาลชั้นต้น - ++ศาลอุทธรณ์ - ++แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยรับราชการเป็นครูโรงเรียประชาบาล ได้ใช้แขนงไม้ไผ่โดขนาดนิ้วก้อยตีเด็กขายสมจิตต์บาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๕๔ กฎหมายอาญา ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่าครูใหญ่ ได้สั่งให้จำเลยซึ่งเป็นครูน้อยเฆี่ยนเด็กตามอำนาจที่จะทำได้ จำเลยทำตามคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายและเหตุผลอันสมควรจึงไม่ควรต้องรับอาญาตามมาตรา ๕๒พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นการเกินสมควร ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการเกินสมควรนั้น เป็นปัญหาของจำเลยเป็นการเกินสมควรนั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริงโจทก์ฎีกาไม่ได้พิพากษายกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 390/2483อัยยการปทุมธานีโจทก์นายพอน สมบุญล. ป.อ. ม. 254, ม. 52 ป.วิ.อ. ม. 219ข้อที่ว่าการกระทำเป็นการเกินสมควรหรือไม่ เป็นปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อศาลล่างทั้งสองพิพากษาฟ้องโจทก์แล้ว โจทก์จะฎีกาในข้อนี้ไม่ได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยรับราชการเป็นครูโรงเรียประชาบาล ได้ใช้แขนงไม้ไผ่โดขนาดนิ้วก้อยตีเด็กขายสมจิตต์บาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๕๔ กฎหมายอาญา ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่าครูใหญ่ ได้สั่งให้จำเลยซึ่งเป็นครูน้อยเฆี่ยนเด็กตามอำนาจที่จะทำได้ จำเลยทำตามคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายและเหตุผลอันสมควรจึงไม่ควรต้องรับอาญาตามมาตรา ๕๒พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นการเกินสมควร ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการเกินสมควรนั้น เป็นปัญหาของจำเลยเป็นการเกินสมควรนั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริงโจทก์ฎีกาไม่ได้พิพากษายกฎีกาโจทก์(อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-อิศรภักดีธรรมวิเทต-ดูปลาตร์)ศาลชั้นต้น - ++ศาลอุทธรณ์ - ++แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ