คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 61/2498หลักกฎหมาย: ร้านขายของเป็นสถานที่ที่เชื้อเชิญให้ผู้ที่มีธุระเกี่ยวข้องเข้าไปได้ จึงไม่ใช่เป็นที่รโหฐานโจทก์ฟ้องว่า วันเกิดเหตุพลตำรวจบุญสมได้รับแจ้งจากนายจำเริญสารวัตรสุขาภิบาลว่า จำเลยขัดขวางในการที่นายจำเริญจะเข้าตรวจตราการสะสมอาหารเพื่อการค้าและจับกุมหาบเร่ที่วางขายหน้าร้านและในร้านจำเลย พลตำรวจบุญสมไปยังที่เกิดเหตุแสดงตัวว่าเป็นเจ้าพนักงานและแจ้งข้อหาให้จำเลยทราบให้จำเลยไปที่สถานีตำรวจจำเลยไม่ยอมไป พลตำรวจบุญสมเข้าจับกุม จำเลยได้บังอาจต่อสู้ขัดขวาง แต่หากบิดาจำเลยเข้าห้ามเสีย พลตำรวจบุญสมจึงไม่ทันถูกจำเลยต่อย ขอให้ลงโทษจำเลยให้การปฏิเสธศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางพิพากษาว่า จำเลยผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 119, 120 แต่ให้รอการกำหนดโทษไว้ภายใน 2 ปีตามมาตรา 41, 42จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เกิดเหตุในร้านที่จำเลยอาศัยอยู่กับบิดาจึงเป็นที่ระโหฐาน พลตำรวจบุญสมไม่มีอำนาจจับจำเลยมีสิทธิป้องกันได้จำเลยทำไปพอสมควร จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าร้านขายของเป็นสถานที่เชื้อเชิญให้ผู้ที่มีธุระเกี่ยวข้องเข้าไปได้ จึงไม่ใช่ที่ระโหฐานตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 81, 92 พลตำรวจบุญสมมีอำนาจจับกุมจำเลยได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 78 จำเลยบังอาจต่อสู้ขัดขวาง จึงมีความผิดตามที่ศาลชั้นต้นชี้ขาด พิพากษากลับศาลอุทธรณ์ บังคับคดีตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 61/2498พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์นายจือปู่ หรือเจือปู่จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 6 (13) ป.วิ.อ. ม. 2 (13), ม. 81, ม. 92ร้านขายของเป็นสถานที่ที่เชื้อเชิญให้ผู้ที่มีธุระเกี่ยวข้องเข้าไปได้ จึงไม่ใช่เป็นที่รโหฐานโจทก์ฟ้องว่า วันเกิดเหตุพลตำรวจบุญสมได้รับแจ้งจากนายจำเริญสารวัตรสุขาภิบาลว่า จำเลยขัดขวางในการที่นายจำเริญจะเข้าตรวจตราการสะสมอาหารเพื่อการค้าและจับกุมหาบเร่ที่วางขายหน้าร้านและในร้านจำเลย พลตำรวจบุญสมไปยังที่เกิดเหตุแสดงตัวว่าเป็นเจ้าพนักงานและแจ้งข้อหาให้จำเลยทราบให้จำเลยไปที่สถานีตำรวจจำเลยไม่ยอมไป พลตำรวจบุญสมเข้าจับกุม จำเลยได้บังอาจต่อสู้ขัดขวาง แต่หากบิดาจำเลยเข้าห้ามเสีย พลตำรวจบุญสมจึงไม่ทันถูกจำเลยต่อย ขอให้ลงโทษจำเลยให้การปฏิเสธศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางพิพากษาว่า จำเลยผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 119, 120 แต่ให้รอการกำหนดโทษไว้ภายใน 2 ปีตามมาตรา 41, 42จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เกิดเหตุในร้านที่จำเลยอาศัยอยู่กับบิดาจึงเป็นที่ระโหฐาน พลตำรวจบุญสมไม่มีอำนาจจับจำเลยมีสิทธิป้องกันได้จำเลยทำไปพอสมควร จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าร้านขายของเป็นสถานที่เชื้อเชิญให้ผู้ที่มีธุระเกี่ยวข้องเข้าไปได้ จึงไม่ใช่ที่ระโหฐานตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 81, 92 พลตำรวจบุญสมมีอำนาจจับกุมจำเลยได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 78 จำเลยบังอาจต่อสู้ขัดขวาง จึงมีความผิดตามที่ศาลชั้นต้นชี้ขาด พิพากษากลับศาลอุทธรณ์ บังคับคดีตามศาลชั้นต้น(ดุลยการณ์โกวิท-ประมูล สุวรรณศร-จักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า วันเกิดเหตุพลตำรวจบุญสมได้รับแจ้งจากนายจำเริญสารวัตรสุขาภิบาลว่า จำเลยขัดขวางในการที่นายจำเริญจะเข้าตรวจตราการสะสมอาหารเพื่อการค้าและจับกุมหาบเร่ที่วางขายหน้าร้านและในร้านจำเลย พลตำรวจบุญสมไปยังที่เกิดเหตุแสดงตัวว่าเป็นเจ้าพนักงานและแจ้งข้อหาให้จำเลยทราบให้จำเลยไปที่สถานีตำรวจจำเลยไม่ยอมไป พลตำรวจบุญสมเข้าจับกุม จำเลยได้บังอาจต่อสู้ขัดขวาง แต่หากบิดาจำเลยเข้าห้ามเสีย พลตำรวจบุญสมจึงไม่ทันถูกจำเลยต่อย ขอให้ลงโทษจำเลยให้การปฏิเสธศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางพิพากษาว่า จำเลยผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 119, 120 แต่ให้รอการกำหนดโทษไว้ภายใน 2 ปีตามมาตรา 41, 42จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เกิดเหตุในร้านที่จำเลยอาศัยอยู่กับบิดาจึงเป็นที่ระโหฐาน พลตำรวจบุญสมไม่มีอำนาจจับจำเลยมีสิทธิป้องกันได้จำเลยทำไปพอสมควร จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าร้านขายของเป็นสถานที่เชื้อเชิญให้ผู้ที่มีธุระเกี่ยวข้องเข้าไปได้ จึงไม่ใช่ที่ระโหฐานตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 81, 92 พลตำรวจบุญสมมีอำนาจจับกุมจำเลยได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 78 จำเลยบังอาจต่อสู้ขัดขวาง จึงมีความผิดตามที่ศาลชั้นต้นชี้ขาด พิพากษากลับศาลอุทธรณ์ บังคับคดีตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 61/2498พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์นายจือปู่ หรือเจือปู่จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 6 (13) ป.วิ.อ. ม. 2 (13), ม. 81, ม. 92ร้านขายของเป็นสถานที่ที่เชื้อเชิญให้ผู้ที่มีธุระเกี่ยวข้องเข้าไปได้ จึงไม่ใช่เป็นที่รโหฐานโจทก์ฟ้องว่า วันเกิดเหตุพลตำรวจบุญสมได้รับแจ้งจากนายจำเริญสารวัตรสุขาภิบาลว่า จำเลยขัดขวางในการที่นายจำเริญจะเข้าตรวจตราการสะสมอาหารเพื่อการค้าและจับกุมหาบเร่ที่วางขายหน้าร้านและในร้านจำเลย พลตำรวจบุญสมไปยังที่เกิดเหตุแสดงตัวว่าเป็นเจ้าพนักงานและแจ้งข้อหาให้จำเลยทราบให้จำเลยไปที่สถานีตำรวจจำเลยไม่ยอมไป พลตำรวจบุญสมเข้าจับกุม จำเลยได้บังอาจต่อสู้ขัดขวาง แต่หากบิดาจำเลยเข้าห้ามเสีย พลตำรวจบุญสมจึงไม่ทันถูกจำเลยต่อย ขอให้ลงโทษจำเลยให้การปฏิเสธศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางพิพากษาว่า จำเลยผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 119, 120 แต่ให้รอการกำหนดโทษไว้ภายใน 2 ปีตามมาตรา 41, 42จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เกิดเหตุในร้านที่จำเลยอาศัยอยู่กับบิดาจึงเป็นที่ระโหฐาน พลตำรวจบุญสมไม่มีอำนาจจับจำเลยมีสิทธิป้องกันได้จำเลยทำไปพอสมควร จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าร้านขายของเป็นสถานที่เชื้อเชิญให้ผู้ที่มีธุระเกี่ยวข้องเข้าไปได้ จึงไม่ใช่ที่ระโหฐานตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 81, 92 พลตำรวจบุญสมมีอำนาจจับกุมจำเลยได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 78 จำเลยบังอาจต่อสู้ขัดขวาง จึงมีความผิดตามที่ศาลชั้นต้นชี้ขาด พิพากษากลับศาลอุทธรณ์ บังคับคดีตามศาลชั้นต้น(ดุลยการณ์โกวิท-ประมูล สุวรรณศร-จักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ