คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1511/2532หลักกฎหมาย: การที่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอเป็นผู้จัดการมรดก และผู้คัดค้านคัดค้านว่าผู้ร้องไม่ได้เป็นทายาทหรือผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดก และยังได้คัดค้านว่าทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องเป็นทรัพย์สินของผู้คัดค้านอีกด้วยนั้น แม้ศาลชั้นต้นจะมีคำสั่งให้แยกคดีโดยให้ผู้ร้องฟ้องผู้คัดค้านภายใน 1เดือนเฉพาะประเด็นที่ว่าทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องเป็นของฝ่ายใดก็ตาม หากผู้ร้องไม่ฟ้องคดีภายในกำหนด แต่ได้อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นแทน ศาลชั้นต้นจะมีคำสั่งจำหน่ายคดีหาได้ไม่ เพราะการเพิกเฉยให้ดำเนินคดีภายในเวลาตามที่ศาลเห็นสมควรกำหนดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 174(2)นั้นหมายถึงการไม่ดำเนินคดีในคดีนั้นๆเอง การฟ้องร้องคดีใดๆ ก็ตามเป็นสิทธิของบุคคลที่จะกระทำได้ภายในอายุความจึงถือไม่ได้ว่าผู้ร้องทิ้งฟ้อง.(ที่มา-ส่งเสริม)ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องที่ 1 เป็นภรรยาที่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสของนายเจริญ ดามาพงศ์ (พระครูเจริญ ดามาพงศ์) มีบุตรคือ ผู้ร้องที่ 2 และนางสุดา ศรีโสภณ ซึ่งนายเจริญให้การรับรองว่าเป็นบุตรแล้ว นายเจริญอุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อพ.ศ. 2508และถึงแก่มรณภาพขณะยังเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม2528 โดยไม่ได้ทำพินัยกรรมไว้ ก่อนถึงแก่มรณภาพพระครูเจริญมีทรัพย์มรดกเป็นเงินฝากไว้ในธนาคารประมาณ 1,020,000 บาทการจัดการมรดกของพระครูเจริญมีเหตุขัดข้อง จึงขอให้มีคำสั่งตั้งผู้ร้องทั้งสองเป็นผู้จัดการมรดก ผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้านว่า ผู้ร้องที่ 1 ที่ 2 มิได้เป็นภรรยาและบุตรโดยชอบด้วยกฎหมายของพระครูเจริญตามลำดับ จึงมิใช่ผู้มีส่วนได้เสียที่จะร้องขอจัดการมรดกบัญชีเงินฝากในนามพระครูเจริญเป็นทรัพย์สินของผู้คัดค้าน ผู้ร้องทั้งสองไม่มีอำนาจจัดการทรัพย์สินของผู้คัดค้าน ขอให้ยกคำร้อง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในวันนัดสืบพยานผู้ร้องทั้งสองให้แยกคดีโดยให้ผู้ร้องทั้งสองฟ้องผู้คัดค้านภายในกำหนด 1 เดือน เฉพาะประเด็นในชั้นชี้สองสถานที่ว่า ทรัพย์ตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องเป็นมรดกของพระครูเจริญหรือของผู้คัดค้าน และให้งดการดำเนินคดีนี้ไว้ชั่วคราวเพื่อรอฟังผลคดีดังกล่าว ผู้ร้องทั้งสองอุทธรณ์คำสั่ง และไม่ได้ฟ้องผู้คัดค้านภายในกำหนด ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของผู้ร้องอ้างว่าต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226 และมีคำสั่งว่าผู้ร้องทั้งสองทิ้งฟ้อง ให้จำหน่ายคดีจากสารบบความ ผู้ร้องทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้จำหน่ายคดีให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาสืบพยานของผู้ร้องทั้งสองและพยานผู้คัดค้านให้เสร็จสิ้นกระแสความแล้วมีคำพิพากษาหรือคำสั่งตามรูปคดี ผู้คัดค้านฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'คดีมีปัญหาว่าคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้จำหน่ายคดีชอบหรือไม่เห็นว่า คดีนี้เป็นคดีที่ผู้ร้องทั้งสองร้องขอจัดการมรดกพระครูเจริญ เมื่อมีผู้คัดค้านตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 188(4) ก็ต้องดำเนินคดีไปตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ ว่าด้วยคดีอันมีข้อพิพาท โดยผู้ร้องทั้งสองมีฐานะเป็นโจทก์ ผู้คัดค้านมีฐานะเป็นจำเลยในคดีนี้นอกจากผู้คัดค้านได้คัดค้านว่าผู้ร้องทั้งสองไม่ได้เป็นทายาทหรือผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดกพระครูเจริญแล้วยังได้คัดค้านว่าทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องหมายเลข 3เป็นทรัพย์สินของผู้คัดค้านอีกด้วย ชอบที่ศาลชั้นต้นจะพิจารณาคดีโดยไต่สวนคำร้องเฉพาะประเด็นในคำร้องขอจัดการมรดกว่าผู้ร้องเป็นทายาทผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดกของพระครูเจริญหรือไม่เท่านั้น ส่วนประเด็นว่า ทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องหมายเลข 3 เป็นของผู้คัดค้านหรือไม่นั้นชอบที่ผู้ร้องหรือผู้คัดค้านจะไปดำเนินคดีเป็นอีกส่วนหนึ่งต่างหาก แต่การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ผู้ร้องดำเนินคดีฟ้องผู้คัดค้านภายใน 1 เดือน เฉพาะประเด็นที่ว่าทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องหมายเลข 3 เป็นของฝ่ายใด เมื่อผู้ร้องไม่ฟ้องคดีภายในกำหนด แต่ได้อุทธรณ์คำสั่งลงวันที่ 13สิงหาคม 2529 แทนนั้น ศาลชั้นต้นจะมีคำสั่งจำหน่ายคดีหาได้ไม่เพราะกรณีไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 174(2)ที่บัญญัติว่า 'โจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาตามที่ศาลเห็นสมควรกำหนดนั้นหมายถึงการไม่ดำเนินคดีในคดีนั้นๆเอง และการฟ้องร้องคดีใดๆ ก็ตาม เป็นสิทธิของบุคคลที่จะกระทำได้ภายในอายุความ ทั้งผู้ร้องทั้งสองยังติดใจดำเนินคดีนี้ไม่ได้ทิ้งฟ้องแต่อย่างใด แต่ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาสืบพยานของผู้ร้องและของผู้คัดค้านทั้งสองประเด็นนั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาผู้คัดค้านฟังขึ้นบางส่วน พิพากษาแก้ว่า ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาสืบพยานของผู้ร้องทั้งสองและของผู้คัดค้านเฉพาะประเด็นว่า ผู้ร้องทั้งสองเป็นทายาทผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดกของพระครูเจริญหรือไม่นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1511/2532นาง ทองเปลว หรือ เปรว ดามาพงศ์ผู้ร้องวัด ทุ่งครุผู้คัดค้าน ป.วิ.พ. ม. 174 (2)การที่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอเป็นผู้จัดการมรดก และผู้คัดค้านคัดค้านว่าผู้ร้องไม่ได้เป็นทายาทหรือผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดก และยังได้คัดค้านว่าทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องเป็นทรัพย์สินของผู้คัดค้านอีกด้วยนั้น แม้ศาลชั้นต้นจะมีคำสั่งให้แยกคดีโดยให้ผู้ร้องฟ้องผู้คัดค้านภายใน 1เดือนเฉพาะประเด็นที่ว่าทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องเป็นของฝ่ายใดก็ตาม หากผู้ร้องไม่ฟ้องคดีภายในกำหนด แต่ได้อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นแทน ศาลชั้นต้นจะมีคำสั่งจำหน่ายคดีหาได้ไม่ เพราะการเพิกเฉยให้ดำเนินคดีภายในเวลาตามที่ศาลเห็นสมควรกำหนดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 174(2)นั้นหมายถึงการไม่ดำเนินคดีในคดีนั้นๆเอง การฟ้องร้องคดีใดๆ ก็ตามเป็นสิทธิของบุคคลที่จะกระทำได้ภายในอายุความจึงถือไม่ได้ว่าผู้ร้องทิ้งฟ้อง.(ที่มา-ส่งเสริม)ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องที่ 1 เป็นภรรยาที่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสของนายเจริญ ดามาพงศ์ (พระครูเจริญ ดามาพงศ์) มีบุตรคือ ผู้ร้องที่ 2 และนางสุดา ศรีโสภณ ซึ่งนายเจริญให้การรับรองว่าเป็นบุตรแล้ว นายเจริญอุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อพ.ศ. 2508และถึงแก่มรณภาพขณะยังเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม2528 โดยไม่ได้ทำพินัยกรรมไว้ ก่อนถึงแก่มรณภาพพระครูเจริญมีทรัพย์มรดกเป็นเงินฝากไว้ในธนาคารประมาณ 1,020,000 บาทการจัดการมรดกของพระครูเจริญมีเหตุขัดข้อง จึงขอให้มีคำสั่งตั้งผู้ร้องทั้งสองเป็นผู้จัดการมรดก ผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้านว่า ผู้ร้องที่ 1 ที่ 2 มิได้เป็นภรรยาและบุตรโดยชอบด้วยกฎหมายของพระครูเจริญตามลำดับ จึงมิใช่ผู้มีส่วนได้เสียที่จะร้องขอจัดการมรดกบัญชีเงินฝากในนามพระครูเจริญเป็นทรัพย์สินของผู้คัดค้าน ผู้ร้องทั้งสองไม่มีอำนาจจัดการทรัพย์สินของผู้คัดค้าน ขอให้ยกคำร้อง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในวันนัดสืบพยานผู้ร้องทั้งสองให้แยกคดีโดยให้ผู้ร้องทั้งสองฟ้องผู้คัดค้านภายในกำหนด 1 เดือน เฉพาะประเด็นในชั้นชี้สองสถานที่ว่า ทรัพย์ตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องเป็นมรดกของพระครูเจริญหรือของผู้คัดค้าน และให้งดการดำเนินคดีนี้ไว้ชั่วคราวเพื่อรอฟังผลคดีดังกล่าว ผู้ร้องทั้งสองอุทธรณ์คำสั่ง และไม่ได้ฟ้องผู้คัดค้านภายในกำหนด ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของผู้ร้องอ้างว่าต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226 และมีคำสั่งว่าผู้ร้องทั้งสองทิ้งฟ้อง ให้จำหน่ายคดีจากสารบบความ ผู้ร้องทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้จำหน่ายคดีให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาสืบพยานของผู้ร้องทั้งสองและพยานผู้คัดค้านให้เสร็จสิ้นกระแสความแล้วมีคำพิพากษาหรือคำสั่งตามรูปคดี ผู้คัดค้านฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'คดีมีปัญหาว่าคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้จำหน่ายคดีชอบหรือไม่เห็นว่า คดีนี้เป็นคดีที่ผู้ร้องทั้งสองร้องขอจัดการมรดกพระครูเจริญ เมื่อมีผู้คัดค้านตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 188(4) ก็ต้องดำเนินคดีไปตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ ว่าด้วยคดีอันมีข้อพิพาท โดยผู้ร้องทั้งสองมีฐานะเป็นโจทก์ ผู้คัดค้านมีฐานะเป็นจำเลยในคดีนี้นอกจากผู้คัดค้านได้คัดค้านว่าผู้ร้องทั้งสองไม่ได้เป็นทายาทหรือผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดกพระครูเจริญแล้วยังได้คัดค้านว่าทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องหมายเลข 3เป็นทรัพย์สินของผู้คัดค้านอีกด้วย ชอบที่ศาลชั้นต้นจะพิจารณาคดีโดยไต่สวนคำร้องเฉพาะประเด็นในคำร้องขอจัดการมรดกว่าผู้ร้องเป็นทายาทผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดกของพระครูเจริญหรือไม่เท่านั้น ส่วนประเด็นว่า ทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องหมายเลข 3 เป็นของผู้คัดค้านหรือไม่นั้นชอบที่ผู้ร้องหรือผู้คัดค้านจะไปดำเนินคดีเป็นอีกส่วนหนึ่งต่างหาก แต่การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ผู้ร้องดำเนินคดีฟ้องผู้คัดค้านภายใน 1 เดือน เฉพาะประเด็นที่ว่าทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องหมายเลข 3 เป็นของฝ่ายใด เมื่อผู้ร้องไม่ฟ้องคดีภายในกำหนด แต่ได้อุทธรณ์คำสั่งลงวันที่ 13สิงหาคม 2529 แทนนั้น ศาลชั้นต้นจะมีคำสั่งจำหน่ายคดีหาได้ไม่เพราะกรณีไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 174(2)ที่บัญญัติว่า 'โจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาตามที่ศาลเห็นสมควรกำหนดนั้นหมายถึงการไม่ดำเนินคดีในคดีนั้นๆเอง และการฟ้องร้องคดีใดๆ ก็ตาม เป็นสิทธิของบุคคลที่จะกระทำได้ภายในอายุความ ทั้งผู้ร้องทั้งสองยังติดใจดำเนินคดีนี้ไม่ได้ทิ้งฟ้องแต่อย่างใด แต่ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาสืบพยานของผู้ร้องและของผู้คัดค้านทั้งสองประเด็นนั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาผู้คัดค้านฟังขึ้นบางส่วน พิพากษาแก้ว่า ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาสืบพยานของผู้ร้องทั้งสองและของผู้คัดค้านเฉพาะประเด็นว่า ผู้ร้องทั้งสองเป็นทายาทผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดกของพระครูเจริญหรือไม่นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์.(อากาศ บำรุงชีพ-ถวิล ทองสว่างรัตน์-พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการที่จะถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง เพราะโจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาตามที่ศาลเห็นสมควรกำหนดไว้เพื่อการนั้น...ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174(2) นั้น จะต้องเป็นกรณีที่โจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีหรือดำเนินกระบวนพิจารณาอย่างใดอย่างหนึ่ง ซึ่งตนมีหน้าที่ที่จะต้องกระทำหรือปฏิบัติ หากโจทก์ไม่ดำเนินการในสิ่งที่ตนไม่มีหน้าที่จะต้องกระทำแล้ว ก็จะถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้องไม่ได้ กระบวนพิจารณาที่โจทก์มีหน้าที่ต้องกระทำซึ่งหากโจทก์ไม่กระทำ จะถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 174(2) ได้แก่ 1. หน้าที่ในการเสียค่าขึ้นศาล ได้แก่ การที่โจทก์ไม่เสียค่าขึ้นศาลภายในเวลาที่ศาลกำหนด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3601/2530) 2. หน้าที่ในการนำส่งคำคู่ความและเอกสารภายในเวลาที่ศาลกำหนดได้แก่ ผู้อุทธรณ์ไม่นำส่งสำเนาอุทธรณ์ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2427-2429/2530) ผู้ฎีกาไม่นำส่งสำเนาฎีกา (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5633/2530) ผู้ขอให้พิจารณาคดีใหม่ ไม่นำส่งสำเนาคำขอให้พิจารณาใหม่ ศาลย่อมสั่งจำหน่ายคำขอให้พิจารณาใหม่นั้นได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่821/2511) ผู้ขออนาถาไม่นำส่งสำเนาคำร้องขอให้ไต่สวนคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาตามคำสั่งศาลถือว่าทิ้งคำร้อง (คำพิพากษาศาลฎีกาที่906/2531) ผู้ขออนาถาไม่นำส่งสำเนาคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่ให้อุทธรณ์อย่างคนอนาถา ถือว่าทิ้งคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1745/2530) โจทก์ไม่นำส่งหมายนัดสืบพยานให้จำเลยตามที่ศาลสั่ง(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1515/2530) ส่วนในคดีอาญาก็มีกรณีที่ศาลสั่งให้โจทก์นำส่งหมายเรียกจำเลยคดีอาญามาแก้คดี โจทก์ไม่นำส่งตามกำหนด ศาลจำหน่ายคดีได้(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1262/2526) 3. หน้าที่ในการแถลงต่อศาล ได้แก่ กรณีเจ้าพนักงานศาลส่งหมายเรียกและสำเนาฟ้องให้จำเลยไม่ได้โจทก์ไม่แถลงว่าจะดำเนินการอย่างไรต่อไปภายในเวลาที่ศาลกำหนด(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2223/2530) ส่งหมายนัดและสำเนาอุทธรณ์ไม่ได้ ผู้อุทธรณ์ไม่แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายในเวลาที่ศาลกำหนด(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 111/2530) ในกรณีที่โจทก์ฎีกาและศาลฎีกาสั่งให้รอการพิจารณาคดีไว้เพื่อฟังผลของอีกคดีหนึ่งก่อน เมื่อคดีนั้นถึงที่สุดแล้ว ให้โจทก์แถลงให้ศาลทราบภายในสิบวัน หากคดีที่สั่งให้รอถึงที่สุดและโจทก์ไม่ได้ปฏิบัติการตามข้อกำหนดของศาลแต่ประการใดแล้วก็ถือว่าโจทก์เพิกเฉยไม่นำพาในการดำเนินคดีภายในเวลาที่ศาลกำหนดเป็นการทิ้งฟ้องต้องจำหน่ายคดี (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1680/2506) โจทก์จำเลยขอให้ศาลงดการพิจารณาไว้รอฟังผลของอีกคดีหนึ่งเมื่อคดีนั้นได้ผลอย่างใดจะมาแถลงให้ศาลทราบ ครั้นเมื่อคดีนั้นศาลพิพากษาถึงที่สุดแล้ว โจทก์ก็หาได้กระทำประการใดไม่ จนเวลาล่วงเลยไปร่วมปี และซ้ำเมื่อจำเลยยื่นคำแถลงให้ศาลทราบ ศาลนัดโจทก์จำเลยมาพร้อมกัน โจทก์ได้รับหมายแล้ว ก็ยังหามาศาลไม่ การละเลยของโจทก์เช่นนี้ เรียกได้ว่าโจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีแล้ว และถือว่าเป็นการเพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาตามที่ศาลเห็นสมควรกำหนดตามความในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174(2) ซึ่งศาลมีอำนาจสั่งจำหน่ายคดีโจทก์เสียได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1318/2495) สำหรับคำพิพากษาศาลฎีกาเรื่องนี้ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ผู้ร้องดำเนินคดีฟ้องผู้คัดค้านภายใน 1 เดือน เฉพาะประเด็นที่ว่าทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องเป็นทรัพย์มรดกหรือเป็นของผู้คัดค้านกันแน่ปรากฏว่าผู้ร้องไม่ฟ้องคดีภายในเวลาที่ศาลสั่งศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดีเพราะถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าไม่เป็นการทิ้งฟ้องเพราะการฟ้องคดีเป็นสิทธิของบุคคลที่จะกระทำได้ภายในอายุความข้อวินิจฉัยดังกล่าวจึงเป็นไปตามหลักที่ได้กล่าวข้างต้นที่ว่ากระบวนพิจารณาที่โจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องกระทำแต่เป็นสิทธิที่จะกระทำหรือไม่ก็ได้ การที่โจทก์ไม่กระทำ จะถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้องไม่ได้นอกจากนี้ศาลฎีกาในคดีนี้ยังได้วางหลักเพิ่มเติมที่น่าสนใจและยังไม่เคยวางไว้ในเรื่องอื่นมาก่อนเลย ก็คือ หลักที่ว่าการเพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาตามที่ศาลเห็นสมควรกำหนดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174(2) นั้น หมายถึงการไม่ดำเนินคดีในคดีนั้น ๆ เอง ทองธารเหลืองเรืองรองคำพิพากษา: ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องที่ 1 เป็นภรรยาที่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสของนายเจริญ ดามาพงศ์ (พระครูเจริญ ดามาพงศ์) มีบุตรคือ ผู้ร้องที่ 2 และนางสุดา ศรีโสภณ ซึ่งนายเจริญให้การรับรองว่าเป็นบุตรแล้ว นายเจริญอุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อพ.ศ. 2508และถึงแก่มรณภาพขณะยังเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม2528 โดยไม่ได้ทำพินัยกรรมไว้ ก่อนถึงแก่มรณภาพพระครูเจริญมีทรัพย์มรดกเป็นเงินฝากไว้ในธนาคารประมาณ 1,020,000 บาทการจัดการมรดกของพระครูเจริญมีเหตุขัดข้อง จึงขอให้มีคำสั่งตั้งผู้ร้องทั้งสองเป็นผู้จัดการมรดก ผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้านว่า ผู้ร้องที่ 1 ที่ 2 มิได้เป็นภรรยาและบุตรโดยชอบด้วยกฎหมายของพระครูเจริญตามลำดับ จึงมิใช่ผู้มีส่วนได้เสียที่จะร้องขอจัดการมรดกบัญชีเงินฝากในนามพระครูเจริญเป็นทรัพย์สินของผู้คัดค้าน ผู้ร้องทั้งสองไม่มีอำนาจจัดการทรัพย์สินของผู้คัดค้าน ขอให้ยกคำร้อง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในวันนัดสืบพยานผู้ร้องทั้งสองให้แยกคดีโดยให้ผู้ร้องทั้งสองฟ้องผู้คัดค้านภายในกำหนด 1 เดือน เฉพาะประเด็นในชั้นชี้สองสถานที่ว่า ทรัพย์ตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องเป็นมรดกของพระครูเจริญหรือของผู้คัดค้าน และให้งดการดำเนินคดีนี้ไว้ชั่วคราวเพื่อรอฟังผลคดีดังกล่าว ผู้ร้องทั้งสองอุทธรณ์คำสั่ง และไม่ได้ฟ้องผู้คัดค้านภายในกำหนด ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของผู้ร้องอ้างว่าต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226 และมีคำสั่งว่าผู้ร้องทั้งสองทิ้งฟ้อง ให้จำหน่ายคดีจากสารบบความ ผู้ร้องทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้จำหน่ายคดีให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาสืบพยานของผู้ร้องทั้งสองและพยานผู้คัดค้านให้เสร็จสิ้นกระแสความแล้วมีคำพิพากษาหรือคำสั่งตามรูปคดี ผู้คัดค้านฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'คดีมีปัญหาว่าคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้จำหน่ายคดีชอบหรือไม่เห็นว่า คดีนี้เป็นคดีที่ผู้ร้องทั้งสองร้องขอจัดการมรดกพระครูเจริญ เมื่อมีผู้คัดค้านตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 188(4) ก็ต้องดำเนินคดีไปตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ ว่าด้วยคดีอันมีข้อพิพาท โดยผู้ร้องทั้งสองมีฐานะเป็นโจทก์ ผู้คัดค้านมีฐานะเป็นจำเลยในคดีนี้นอกจากผู้คัดค้านได้คัดค้านว่าผู้ร้องทั้งสองไม่ได้เป็นทายาทหรือผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดกพระครูเจริญแล้วยังได้คัดค้านว่าทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องหมายเลข 3เป็นทรัพย์สินของผู้คัดค้านอีกด้วย ชอบที่ศาลชั้นต้นจะพิจารณาคดีโดยไต่สวนคำร้องเฉพาะประเด็นในคำร้องขอจัดการมรดกว่าผู้ร้องเป็นทายาทผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดกของพระครูเจริญหรือไม่เท่านั้น ส่วนประเด็นว่า ทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องหมายเลข 3 เป็นของผู้คัดค้านหรือไม่นั้นชอบที่ผู้ร้องหรือผู้คัดค้านจะไปดำเนินคดีเป็นอีกส่วนหนึ่งต่างหาก แต่การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ผู้ร้องดำเนินคดีฟ้องผู้คัดค้านภายใน 1 เดือน เฉพาะประเด็นที่ว่าทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องหมายเลข 3 เป็นของฝ่ายใด เมื่อผู้ร้องไม่ฟ้องคดีภายในกำหนด แต่ได้อุทธรณ์คำสั่งลงวันที่ 13สิงหาคม 2529 แทนนั้น ศาลชั้นต้นจะมีคำสั่งจำหน่ายคดีหาได้ไม่เพราะกรณีไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 174(2)ที่บัญญัติว่า 'โจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาตามที่ศาลเห็นสมควรกำหนดนั้นหมายถึงการไม่ดำเนินคดีในคดีนั้นๆเอง และการฟ้องร้องคดีใดๆ ก็ตาม เป็นสิทธิของบุคคลที่จะกระทำได้ภายในอายุความ ทั้งผู้ร้องทั้งสองยังติดใจดำเนินคดีนี้ไม่ได้ทิ้งฟ้องแต่อย่างใด แต่ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาสืบพยานของผู้ร้องและของผู้คัดค้านทั้งสองประเด็นนั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาผู้คัดค้านฟังขึ้นบางส่วน พิพากษาแก้ว่า ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาสืบพยานของผู้ร้องทั้งสองและของผู้คัดค้านเฉพาะประเด็นว่า ผู้ร้องทั้งสองเป็นทายาทผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดกของพระครูเจริญหรือไม่นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1511/2532นาง ทองเปลว หรือ เปรว ดามาพงศ์ผู้ร้องวัด ทุ่งครุผู้คัดค้าน ป.วิ.พ. ม. 174 (2)การที่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอเป็นผู้จัดการมรดก และผู้คัดค้านคัดค้านว่าผู้ร้องไม่ได้เป็นทายาทหรือผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดก และยังได้คัดค้านว่าทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องเป็นทรัพย์สินของผู้คัดค้านอีกด้วยนั้น แม้ศาลชั้นต้นจะมีคำสั่งให้แยกคดีโดยให้ผู้ร้องฟ้องผู้คัดค้านภายใน 1เดือนเฉพาะประเด็นที่ว่าทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องเป็นของฝ่ายใดก็ตาม หากผู้ร้องไม่ฟ้องคดีภายในกำหนด แต่ได้อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นแทน ศาลชั้นต้นจะมีคำสั่งจำหน่ายคดีหาได้ไม่ เพราะการเพิกเฉยให้ดำเนินคดีภายในเวลาตามที่ศาลเห็นสมควรกำหนดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 174(2)นั้นหมายถึงการไม่ดำเนินคดีในคดีนั้นๆเอง การฟ้องร้องคดีใดๆ ก็ตามเป็นสิทธิของบุคคลที่จะกระทำได้ภายในอายุความจึงถือไม่ได้ว่าผู้ร้องทิ้งฟ้อง.(ที่มา-ส่งเสริม)ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องที่ 1 เป็นภรรยาที่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสของนายเจริญ ดามาพงศ์ (พระครูเจริญ ดามาพงศ์) มีบุตรคือ ผู้ร้องที่ 2 และนางสุดา ศรีโสภณ ซึ่งนายเจริญให้การรับรองว่าเป็นบุตรแล้ว นายเจริญอุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อพ.ศ. 2508และถึงแก่มรณภาพขณะยังเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม2528 โดยไม่ได้ทำพินัยกรรมไว้ ก่อนถึงแก่มรณภาพพระครูเจริญมีทรัพย์มรดกเป็นเงินฝากไว้ในธนาคารประมาณ 1,020,000 บาทการจัดการมรดกของพระครูเจริญมีเหตุขัดข้อง จึงขอให้มีคำสั่งตั้งผู้ร้องทั้งสองเป็นผู้จัดการมรดก ผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้านว่า ผู้ร้องที่ 1 ที่ 2 มิได้เป็นภรรยาและบุตรโดยชอบด้วยกฎหมายของพระครูเจริญตามลำดับ จึงมิใช่ผู้มีส่วนได้เสียที่จะร้องขอจัดการมรดกบัญชีเงินฝากในนามพระครูเจริญเป็นทรัพย์สินของผู้คัดค้าน ผู้ร้องทั้งสองไม่มีอำนาจจัดการทรัพย์สินของผู้คัดค้าน ขอให้ยกคำร้อง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในวันนัดสืบพยานผู้ร้องทั้งสองให้แยกคดีโดยให้ผู้ร้องทั้งสองฟ้องผู้คัดค้านภายในกำหนด 1 เดือน เฉพาะประเด็นในชั้นชี้สองสถานที่ว่า ทรัพย์ตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องเป็นมรดกของพระครูเจริญหรือของผู้คัดค้าน และให้งดการดำเนินคดีนี้ไว้ชั่วคราวเพื่อรอฟังผลคดีดังกล่าว ผู้ร้องทั้งสองอุทธรณ์คำสั่ง และไม่ได้ฟ้องผู้คัดค้านภายในกำหนด ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของผู้ร้องอ้างว่าต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226 และมีคำสั่งว่าผู้ร้องทั้งสองทิ้งฟ้อง ให้จำหน่ายคดีจากสารบบความ ผู้ร้องทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้จำหน่ายคดีให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาสืบพยานของผู้ร้องทั้งสองและพยานผู้คัดค้านให้เสร็จสิ้นกระแสความแล้วมีคำพิพากษาหรือคำสั่งตามรูปคดี ผู้คัดค้านฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'คดีมีปัญหาว่าคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้จำหน่ายคดีชอบหรือไม่เห็นว่า คดีนี้เป็นคดีที่ผู้ร้องทั้งสองร้องขอจัดการมรดกพระครูเจริญ เมื่อมีผู้คัดค้านตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 188(4) ก็ต้องดำเนินคดีไปตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ ว่าด้วยคดีอันมีข้อพิพาท โดยผู้ร้องทั้งสองมีฐานะเป็นโจทก์ ผู้คัดค้านมีฐานะเป็นจำเลยในคดีนี้นอกจากผู้คัดค้านได้คัดค้านว่าผู้ร้องทั้งสองไม่ได้เป็นทายาทหรือผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดกพระครูเจริญแล้วยังได้คัดค้านว่าทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องหมายเลข 3เป็นทรัพย์สินของผู้คัดค้านอีกด้วย ชอบที่ศาลชั้นต้นจะพิจารณาคดีโดยไต่สวนคำร้องเฉพาะประเด็นในคำร้องขอจัดการมรดกว่าผู้ร้องเป็นทายาทผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดกของพระครูเจริญหรือไม่เท่านั้น ส่วนประเด็นว่า ทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องหมายเลข 3 เป็นของผู้คัดค้านหรือไม่นั้นชอบที่ผู้ร้องหรือผู้คัดค้านจะไปดำเนินคดีเป็นอีกส่วนหนึ่งต่างหาก แต่การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ผู้ร้องดำเนินคดีฟ้องผู้คัดค้านภายใน 1 เดือน เฉพาะประเด็นที่ว่าทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องหมายเลข 3 เป็นของฝ่ายใด เมื่อผู้ร้องไม่ฟ้องคดีภายในกำหนด แต่ได้อุทธรณ์คำสั่งลงวันที่ 13สิงหาคม 2529 แทนนั้น ศาลชั้นต้นจะมีคำสั่งจำหน่ายคดีหาได้ไม่เพราะกรณีไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 174(2)ที่บัญญัติว่า 'โจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาตามที่ศาลเห็นสมควรกำหนดนั้นหมายถึงการไม่ดำเนินคดีในคดีนั้นๆเอง และการฟ้องร้องคดีใดๆ ก็ตาม เป็นสิทธิของบุคคลที่จะกระทำได้ภายในอายุความ ทั้งผู้ร้องทั้งสองยังติดใจดำเนินคดีนี้ไม่ได้ทิ้งฟ้องแต่อย่างใด แต่ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาสืบพยานของผู้ร้องและของผู้คัดค้านทั้งสองประเด็นนั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาผู้คัดค้านฟังขึ้นบางส่วน พิพากษาแก้ว่า ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาสืบพยานของผู้ร้องทั้งสองและของผู้คัดค้านเฉพาะประเด็นว่า ผู้ร้องทั้งสองเป็นทายาทผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดกของพระครูเจริญหรือไม่นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์.(อากาศ บำรุงชีพ-ถวิล ทองสว่างรัตน์-พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการที่จะถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง เพราะโจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาตามที่ศาลเห็นสมควรกำหนดไว้เพื่อการนั้น...ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174(2) นั้น จะต้องเป็นกรณีที่โจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีหรือดำเนินกระบวนพิจารณาอย่างใดอย่างหนึ่ง ซึ่งตนมีหน้าที่ที่จะต้องกระทำหรือปฏิบัติ หากโจทก์ไม่ดำเนินการในสิ่งที่ตนไม่มีหน้าที่จะต้องกระทำแล้ว ก็จะถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้องไม่ได้ กระบวนพิจารณาที่โจทก์มีหน้าที่ต้องกระทำซึ่งหากโจทก์ไม่กระทำ จะถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 174(2) ได้แก่ 1. หน้าที่ในการเสียค่าขึ้นศาล ได้แก่ การที่โจทก์ไม่เสียค่าขึ้นศาลภายในเวลาที่ศาลกำหนด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3601/2530) 2. หน้าที่ในการนำส่งคำคู่ความและเอกสารภายในเวลาที่ศาลกำหนดได้แก่ ผู้อุทธรณ์ไม่นำส่งสำเนาอุทธรณ์ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2427-2429/2530) ผู้ฎีกาไม่นำส่งสำเนาฎีกา (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5633/2530) ผู้ขอให้พิจารณาคดีใหม่ ไม่นำส่งสำเนาคำขอให้พิจารณาใหม่ ศาลย่อมสั่งจำหน่ายคำขอให้พิจารณาใหม่นั้นได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่821/2511) ผู้ขออนาถาไม่นำส่งสำเนาคำร้องขอให้ไต่สวนคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาตามคำสั่งศาลถือว่าทิ้งคำร้อง (คำพิพากษาศาลฎีกาที่906/2531) ผู้ขออนาถาไม่นำส่งสำเนาคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่ให้อุทธรณ์อย่างคนอนาถา ถือว่าทิ้งคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1745/2530) โจทก์ไม่นำส่งหมายนัดสืบพยานให้จำเลยตามที่ศาลสั่ง(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1515/2530) ส่วนในคดีอาญาก็มีกรณีที่ศาลสั่งให้โจทก์นำส่งหมายเรียกจำเลยคดีอาญามาแก้คดี โจทก์ไม่นำส่งตามกำหนด ศาลจำหน่ายคดีได้(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1262/2526) 3. หน้าที่ในการแถลงต่อศาล ได้แก่ กรณีเจ้าพนักงานศาลส่งหมายเรียกและสำเนาฟ้องให้จำเลยไม่ได้โจทก์ไม่แถลงว่าจะดำเนินการอย่างไรต่อไปภายในเวลาที่ศาลกำหนด(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2223/2530) ส่งหมายนัดและสำเนาอุทธรณ์ไม่ได้ ผู้อุทธรณ์ไม่แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายในเวลาที่ศาลกำหนด(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 111/2530) ในกรณีที่โจทก์ฎีกาและศาลฎีกาสั่งให้รอการพิจารณาคดีไว้เพื่อฟังผลของอีกคดีหนึ่งก่อน เมื่อคดีนั้นถึงที่สุดแล้ว ให้โจทก์แถลงให้ศาลทราบภายในสิบวัน หากคดีที่สั่งให้รอถึงที่สุดและโจทก์ไม่ได้ปฏิบัติการตามข้อกำหนดของศาลแต่ประการใดแล้วก็ถือว่าโจทก์เพิกเฉยไม่นำพาในการดำเนินคดีภายในเวลาที่ศาลกำหนดเป็นการทิ้งฟ้องต้องจำหน่ายคดี (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1680/2506) โจทก์จำเลยขอให้ศาลงดการพิจารณาไว้รอฟังผลของอีกคดีหนึ่งเมื่อคดีนั้นได้ผลอย่างใดจะมาแถลงให้ศาลทราบ ครั้นเมื่อคดีนั้นศาลพิพากษาถึงที่สุดแล้ว โจทก์ก็หาได้กระทำประการใดไม่ จนเวลาล่วงเลยไปร่วมปี และซ้ำเมื่อจำเลยยื่นคำแถลงให้ศาลทราบ ศาลนัดโจทก์จำเลยมาพร้อมกัน โจทก์ได้รับหมายแล้ว ก็ยังหามาศาลไม่ การละเลยของโจทก์เช่นนี้ เรียกได้ว่าโจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีแล้ว และถือว่าเป็นการเพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาตามที่ศาลเห็นสมควรกำหนดตามความในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174(2) ซึ่งศาลมีอำนาจสั่งจำหน่ายคดีโจทก์เสียได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1318/2495) สำหรับคำพิพากษาศาลฎีกาเรื่องนี้ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ผู้ร้องดำเนินคดีฟ้องผู้คัดค้านภายใน 1 เดือน เฉพาะประเด็นที่ว่าทรัพย์สินตามบัญชีทรัพย์ท้ายคำร้องเป็นทรัพย์มรดกหรือเป็นของผู้คัดค้านกันแน่ปรากฏว่าผู้ร้องไม่ฟ้องคดีภายในเวลาที่ศาลสั่งศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดีเพราะถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าไม่เป็นการทิ้งฟ้องเพราะการฟ้องคดีเป็นสิทธิของบุคคลที่จะกระทำได้ภายในอายุความข้อวินิจฉัยดังกล่าวจึงเป็นไปตามหลักที่ได้กล่าวข้างต้นที่ว่ากระบวนพิจารณาที่โจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องกระทำแต่เป็นสิทธิที่จะกระทำหรือไม่ก็ได้ การที่โจทก์ไม่กระทำ จะถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้องไม่ได้นอกจากนี้ศาลฎีกาในคดีนี้ยังได้วางหลักเพิ่มเติมที่น่าสนใจและยังไม่เคยวางไว้ในเรื่องอื่นมาก่อนเลย ก็คือ หลักที่ว่าการเพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาตามที่ศาลเห็นสมควรกำหนดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174(2) นั้น หมายถึงการไม่ดำเนินคดีในคดีนั้น ๆ เอง ทองธารเหลืองเรืองรอง