คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4319/2536หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยให้ออกไปจากที่ดินพิพาทของโจทก์จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่เพราะโจทก์ยกที่ดินพิพาทให้จำเลยเป็นการตอบแทนที่จำเลยยกห้องแถวให้โจทก์โดยมิได้มีการจดทะเบียน จำเลยสร้างห้องแถวเปิดร้านค้าครอบครองโดยความสงบและโดยเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันเป็นเวลากว่า 10 ปี จนได้กรรมสิทธิ์แล้วต่อมา อ. พี่ชายโจทก์ร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินต่อศาล และขอออกโฉนดที่ดินใหม่แล้วยกที่ดินตามโฉนดทั้งแปลงซึ่งมีที่ดินพิพาทรวมอยู่ด้วยให้แก่โจทก์โดยไม่สุจริตเพราะทราบดีอยู่แล้วว่าจำเลยครอบครองอยู่ จำเลยมีสิทธิดีกว่าโจทก์ ขอให้โจทก์ไปจดทะเบียนเพิกถอนการจดทะเบียนการให้ที่ดินเฉพาะส่วนของจำเลยระหว่าง อ. กับโจทก์ เป็นฟ้องแย้งที่มีคำขอให้บังคับบุคคลภายนอก จึงเป็นเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับคำฟ้องเดิมโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 2238จำเลยได้ขออาศัยที่ดินโจทก์ด้านทิศเหนือ เพื่อปลูกบ้านอยู่อาศัยคือบ้านเลขที่ 567 โจทก์ไม่ประสงค์จะให้จำเลยอยู่อาศัยในที่ดินโจทก์อีกต่อไป ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวาร ให้รื้อถอนบ้านเลขที่ 567 และขนย้ายทรัพย์สินออกจากที่ดินโจทก์ส่งมอบที่ดินคืนโจทก์ในสภาพที่เรียบร้อยจำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า เมื่อต้นปี 2513 โจทก์ขอให้จำเลยยกห้องแถวเลขที่ 479 ให้โจทก์ โดยโจทก์ยกที่ดินพิพาทซึ่งอยู่ด้านทิศเหนือเนื้อที่ 16 ตารางวา ให้จำเลยแทนโดยมิได้จดทะเบียนจำเลยได้สร้างบ้านบนที่ดินพิพาท คือบ้านเลขที่ 567 และได้เข้าครอบครองที่ดินพิพาทโดยสงบและเปิดเผย ด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันเป็นเวลากว่า 10 ปี จนได้สิทธิ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 การที่นายอ้วน เจติยานนท์พี่ชายโจทก์ร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินต่อศาลชั้นต้น และไปขอออกโฉนดที่ดินใหม่นำที่ดินที่ได้มาทำสัญญายกให้โจทก์โดยเสน่หาเป็นการไม่ชอบ เพราะโจทก์และนายอ้วนต่างทราบดีว่าจำเลยได้ครอบครองอยู่ขอให้ยกฟ้องโจทก์ และพิพากษาว่าที่ดินพิพาทเป็นของจำเลยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 ห้ามโจทก์เข้าเกี่ยวข้องและเพิกถอนนิติกรรมการให้ระหว่างนายอ้วนกับโจทก์ เฉพาะส่วนที่เกี่ยวกับที่ดินพิพาท ให้โจทก์แบ่งแยกโฉนดที่ดิน เลขที่ 2238แยกที่ดินพิพาท 16 ตารางวา ให้จำเลย หากโจทก์ไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของโจทก์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งรับเป็นคำให้การ ส่วนฟ้องแย้งนั้นให้รับไว้เว้นแต่ฟ้องแย้งตามข้อ 4 ไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิมจึงไม่รับจำเลยอุทธรณ์คำสั่งขอให้รับฟ้องแย้งทั้งหมดศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สภาพแห่งข้อหาของโจทก์เป็นเรื่องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาท หากจำเลยนำสืบได้ตามเหตุแห่งการปฏิเสธข้อแรก โจทก์ก็ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาท แต่การที่จำเลยฟ้องแย้งให้โจทก์ไปจดทะเบียนเพิกถอนการจดทะเบียนการให้ที่ดินเฉพาะส่วนของจำเลยระหว่างนายอ้วนกับโจทก์ตามเหตุแห่งการปฏิเสธในประการที่ 2 นั้นเป็นคำฟ้องแย้งที่มีคำขอให้บังคับบุคคลภายนอกจึงเป็นเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับคำฟ้องเดิมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสามศาลอุทธรณ์ภาค 2 วินิจฉัยชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4319/2536นาย บุญ เศียร เจติยานนท์โจทก์นาง ประสงค์ เขี้ยวงาจำเลย ป.วิ.พ. ม. 145, ม. 177 วรรคสามโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยให้ออกไปจากที่ดินพิพาทของโจทก์จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่เพราะโจทก์ยกที่ดินพิพาทให้จำเลยเป็นการตอบแทนที่จำเลยยกห้องแถวให้โจทก์โดยมิได้มีการจดทะเบียน จำเลยสร้างห้องแถวเปิดร้านค้าครอบครองโดยความสงบและโดยเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันเป็นเวลากว่า 10 ปี จนได้กรรมสิทธิ์แล้วต่อมา อ. พี่ชายโจทก์ร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินต่อศาล และขอออกโฉนดที่ดินใหม่แล้วยกที่ดินตามโฉนดทั้งแปลงซึ่งมีที่ดินพิพาทรวมอยู่ด้วยให้แก่โจทก์โดยไม่สุจริตเพราะทราบดีอยู่แล้วว่าจำเลยครอบครองอยู่ จำเลยมีสิทธิดีกว่าโจทก์ ขอให้โจทก์ไปจดทะเบียนเพิกถอนการจดทะเบียนการให้ที่ดินเฉพาะส่วนของจำเลยระหว่าง อ. กับโจทก์ เป็นฟ้องแย้งที่มีคำขอให้บังคับบุคคลภายนอก จึงเป็นเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับคำฟ้องเดิมโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 2238จำเลยได้ขออาศัยที่ดินโจทก์ด้านทิศเหนือ เพื่อปลูกบ้านอยู่อาศัยคือบ้านเลขที่ 567 โจทก์ไม่ประสงค์จะให้จำเลยอยู่อาศัยในที่ดินโจทก์อีกต่อไป ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวาร ให้รื้อถอนบ้านเลขที่ 567 และขนย้ายทรัพย์สินออกจากที่ดินโจทก์ส่งมอบที่ดินคืนโจทก์ในสภาพที่เรียบร้อยจำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า เมื่อต้นปี 2513 โจทก์ขอให้จำเลยยกห้องแถวเลขที่ 479 ให้โจทก์ โดยโจทก์ยกที่ดินพิพาทซึ่งอยู่ด้านทิศเหนือเนื้อที่ 16 ตารางวา ให้จำเลยแทนโดยมิได้จดทะเบียนจำเลยได้สร้างบ้านบนที่ดินพิพาท คือบ้านเลขที่ 567 และได้เข้าครอบครองที่ดินพิพาทโดยสงบและเปิดเผย ด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันเป็นเวลากว่า 10 ปี จนได้สิทธิ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 การที่นายอ้วน เจติยานนท์พี่ชายโจทก์ร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินต่อศาลชั้นต้น และไปขอออกโฉนดที่ดินใหม่นำที่ดินที่ได้มาทำสัญญายกให้โจทก์โดยเสน่หาเป็นการไม่ชอบ เพราะโจทก์และนายอ้วนต่างทราบดีว่าจำเลยได้ครอบครองอยู่ขอให้ยกฟ้องโจทก์ และพิพากษาว่าที่ดินพิพาทเป็นของจำเลยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 ห้ามโจทก์เข้าเกี่ยวข้องและเพิกถอนนิติกรรมการให้ระหว่างนายอ้วนกับโจทก์ เฉพาะส่วนที่เกี่ยวกับที่ดินพิพาท ให้โจทก์แบ่งแยกโฉนดที่ดิน เลขที่ 2238แยกที่ดินพิพาท 16 ตารางวา ให้จำเลย หากโจทก์ไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของโจทก์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งรับเป็นคำให้การ ส่วนฟ้องแย้งนั้นให้รับไว้เว้นแต่ฟ้องแย้งตามข้อ 4 ไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิมจึงไม่รับจำเลยอุทธรณ์คำสั่งขอให้รับฟ้องแย้งทั้งหมดศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สภาพแห่งข้อหาของโจทก์เป็นเรื่องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาท หากจำเลยนำสืบได้ตามเหตุแห่งการปฏิเสธข้อแรก โจทก์ก็ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาท แต่การที่จำเลยฟ้องแย้งให้โจทก์ไปจดทะเบียนเพิกถอนการจดทะเบียนการให้ที่ดินเฉพาะส่วนของจำเลยระหว่างนายอ้วนกับโจทก์ตามเหตุแห่งการปฏิเสธในประการที่ 2 นั้นเป็นคำฟ้องแย้งที่มีคำขอให้บังคับบุคคลภายนอกจึงเป็นเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับคำฟ้องเดิมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสามศาลอุทธรณ์ภาค 2 วินิจฉัยชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน(สมาน เวทวินิจ-จิระ บุญพจนสุนทร-สมิทธิ์ วราอุบล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 2238จำเลยได้ขออาศัยที่ดินโจทก์ด้านทิศเหนือ เพื่อปลูกบ้านอยู่อาศัยคือบ้านเลขที่ 567 โจทก์ไม่ประสงค์จะให้จำเลยอยู่อาศัยในที่ดินโจทก์อีกต่อไป ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวาร ให้รื้อถอนบ้านเลขที่ 567 และขนย้ายทรัพย์สินออกจากที่ดินโจทก์ส่งมอบที่ดินคืนโจทก์ในสภาพที่เรียบร้อยจำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า เมื่อต้นปี 2513 โจทก์ขอให้จำเลยยกห้องแถวเลขที่ 479 ให้โจทก์ โดยโจทก์ยกที่ดินพิพาทซึ่งอยู่ด้านทิศเหนือเนื้อที่ 16 ตารางวา ให้จำเลยแทนโดยมิได้จดทะเบียนจำเลยได้สร้างบ้านบนที่ดินพิพาท คือบ้านเลขที่ 567 และได้เข้าครอบครองที่ดินพิพาทโดยสงบและเปิดเผย ด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันเป็นเวลากว่า 10 ปี จนได้สิทธิ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 การที่นายอ้วน เจติยานนท์พี่ชายโจทก์ร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินต่อศาลชั้นต้น และไปขอออกโฉนดที่ดินใหม่นำที่ดินที่ได้มาทำสัญญายกให้โจทก์โดยเสน่หาเป็นการไม่ชอบ เพราะโจทก์และนายอ้วนต่างทราบดีว่าจำเลยได้ครอบครองอยู่ขอให้ยกฟ้องโจทก์ และพิพากษาว่าที่ดินพิพาทเป็นของจำเลยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 ห้ามโจทก์เข้าเกี่ยวข้องและเพิกถอนนิติกรรมการให้ระหว่างนายอ้วนกับโจทก์ เฉพาะส่วนที่เกี่ยวกับที่ดินพิพาท ให้โจทก์แบ่งแยกโฉนดที่ดิน เลขที่ 2238แยกที่ดินพิพาท 16 ตารางวา ให้จำเลย หากโจทก์ไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของโจทก์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งรับเป็นคำให้การ ส่วนฟ้องแย้งนั้นให้รับไว้เว้นแต่ฟ้องแย้งตามข้อ 4 ไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิมจึงไม่รับจำเลยอุทธรณ์คำสั่งขอให้รับฟ้องแย้งทั้งหมดศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สภาพแห่งข้อหาของโจทก์เป็นเรื่องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาท หากจำเลยนำสืบได้ตามเหตุแห่งการปฏิเสธข้อแรก โจทก์ก็ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาท แต่การที่จำเลยฟ้องแย้งให้โจทก์ไปจดทะเบียนเพิกถอนการจดทะเบียนการให้ที่ดินเฉพาะส่วนของจำเลยระหว่างนายอ้วนกับโจทก์ตามเหตุแห่งการปฏิเสธในประการที่ 2 นั้นเป็นคำฟ้องแย้งที่มีคำขอให้บังคับบุคคลภายนอกจึงเป็นเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับคำฟ้องเดิมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสามศาลอุทธรณ์ภาค 2 วินิจฉัยชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4319/2536นาย บุญ เศียร เจติยานนท์โจทก์นาง ประสงค์ เขี้ยวงาจำเลย ป.วิ.พ. ม. 145, ม. 177 วรรคสามโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยให้ออกไปจากที่ดินพิพาทของโจทก์จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่เพราะโจทก์ยกที่ดินพิพาทให้จำเลยเป็นการตอบแทนที่จำเลยยกห้องแถวให้โจทก์โดยมิได้มีการจดทะเบียน จำเลยสร้างห้องแถวเปิดร้านค้าครอบครองโดยความสงบและโดยเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันเป็นเวลากว่า 10 ปี จนได้กรรมสิทธิ์แล้วต่อมา อ. พี่ชายโจทก์ร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินต่อศาล และขอออกโฉนดที่ดินใหม่แล้วยกที่ดินตามโฉนดทั้งแปลงซึ่งมีที่ดินพิพาทรวมอยู่ด้วยให้แก่โจทก์โดยไม่สุจริตเพราะทราบดีอยู่แล้วว่าจำเลยครอบครองอยู่ จำเลยมีสิทธิดีกว่าโจทก์ ขอให้โจทก์ไปจดทะเบียนเพิกถอนการจดทะเบียนการให้ที่ดินเฉพาะส่วนของจำเลยระหว่าง อ. กับโจทก์ เป็นฟ้องแย้งที่มีคำขอให้บังคับบุคคลภายนอก จึงเป็นเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับคำฟ้องเดิมโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 2238จำเลยได้ขออาศัยที่ดินโจทก์ด้านทิศเหนือ เพื่อปลูกบ้านอยู่อาศัยคือบ้านเลขที่ 567 โจทก์ไม่ประสงค์จะให้จำเลยอยู่อาศัยในที่ดินโจทก์อีกต่อไป ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวาร ให้รื้อถอนบ้านเลขที่ 567 และขนย้ายทรัพย์สินออกจากที่ดินโจทก์ส่งมอบที่ดินคืนโจทก์ในสภาพที่เรียบร้อยจำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า เมื่อต้นปี 2513 โจทก์ขอให้จำเลยยกห้องแถวเลขที่ 479 ให้โจทก์ โดยโจทก์ยกที่ดินพิพาทซึ่งอยู่ด้านทิศเหนือเนื้อที่ 16 ตารางวา ให้จำเลยแทนโดยมิได้จดทะเบียนจำเลยได้สร้างบ้านบนที่ดินพิพาท คือบ้านเลขที่ 567 และได้เข้าครอบครองที่ดินพิพาทโดยสงบและเปิดเผย ด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันเป็นเวลากว่า 10 ปี จนได้สิทธิ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 การที่นายอ้วน เจติยานนท์พี่ชายโจทก์ร้องขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินต่อศาลชั้นต้น และไปขอออกโฉนดที่ดินใหม่นำที่ดินที่ได้มาทำสัญญายกให้โจทก์โดยเสน่หาเป็นการไม่ชอบ เพราะโจทก์และนายอ้วนต่างทราบดีว่าจำเลยได้ครอบครองอยู่ขอให้ยกฟ้องโจทก์ และพิพากษาว่าที่ดินพิพาทเป็นของจำเลยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 ห้ามโจทก์เข้าเกี่ยวข้องและเพิกถอนนิติกรรมการให้ระหว่างนายอ้วนกับโจทก์ เฉพาะส่วนที่เกี่ยวกับที่ดินพิพาท ให้โจทก์แบ่งแยกโฉนดที่ดิน เลขที่ 2238แยกที่ดินพิพาท 16 ตารางวา ให้จำเลย หากโจทก์ไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของโจทก์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งรับเป็นคำให้การ ส่วนฟ้องแย้งนั้นให้รับไว้เว้นแต่ฟ้องแย้งตามข้อ 4 ไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิมจึงไม่รับจำเลยอุทธรณ์คำสั่งขอให้รับฟ้องแย้งทั้งหมดศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สภาพแห่งข้อหาของโจทก์เป็นเรื่องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาท หากจำเลยนำสืบได้ตามเหตุแห่งการปฏิเสธข้อแรก โจทก์ก็ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาท แต่การที่จำเลยฟ้องแย้งให้โจทก์ไปจดทะเบียนเพิกถอนการจดทะเบียนการให้ที่ดินเฉพาะส่วนของจำเลยระหว่างนายอ้วนกับโจทก์ตามเหตุแห่งการปฏิเสธในประการที่ 2 นั้นเป็นคำฟ้องแย้งที่มีคำขอให้บังคับบุคคลภายนอกจึงเป็นเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับคำฟ้องเดิมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสามศาลอุทธรณ์ภาค 2 วินิจฉัยชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน(สมาน เวทวินิจ-จิระ บุญพจนสุนทร-สมิทธิ์ วราอุบล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ