คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 9317/2542หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์จำนวน 1 เดือน กับ 16 วัน เป็นเงิน 107,333 บาท แม้โจทก์จะไม่ได้นำสืบถึงวิธีการคิดคำนวณสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า หรือไม่มีพยานโจทก์คนใดเบิกความถึงเงินจำนวนตามฟ้องเลยก็ตาม แต่เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างอัตราค่าจ้างเดือนละเท่าใด สัญญาจ้างไม่มีกำหนดเวลาจ้างไว้แน่นอนหรือไม่ และจำเลยเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่เท่าใดโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าย่อมเพียงพอที่ศาลแรงงานจะวินิจฉัยต่อไปได้ว่าโจทก์มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าหรือไม่เพียงใด ไม่เป็นการพิจารณาข้อเท็จจริงนอกเหนือไปจากที่คู่ความนำสืบไว้ พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 20กุมภาพันธ์ 2541 และตามมาตรา 2 บัญญัติให้พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป แต่โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน 2541 ก่อนวันที่พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มีผลใช้บังคับกรณีจึงต้องบังคับตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 164 ที่บัญญัติให้คดีที่ยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาล ให้บังคับตามประกาศกระทรวงมหาดไทยหรือประกาศกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมซึ่งออกตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 16มีนาคม พ.ศ. 2515 จนกว่าคดีนั้น ๆ จะถึงที่สุด การที่ศาลแรงงานวินิจฉัยคดีนี้ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน จึงชอบแล้วโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2540 จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างทำหน้าที่ผู้จัดการทั่วไป ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 70,000 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสิ้นเดือน ต่อมาวันที่ 15 สิงหาคม 2540 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า โจทก์มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 107,333 บาทและค่าชดเชย 70,000 บาท ในระหว่างทำงานจำเลยค้างจ่ายค่าจ้างวันที่ 1 ถึง 15 สิงหาคม 2540 เป็นเงิน34,999 บาท โจทก์ทวงถามแล้ว จำเลยไม่จ่ายให้ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า107,333 บาท ค่าจ้างค้างจ่าย 34,999 บาท และค่าชดเชย 70,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี สำหรับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าชดเชยนับแต่วันเลิกจ้าง และอัตราร้อยละ 15 ต่อปี สำหรับค่าจ้างค้างจ่ายนับแต่วันผิดนัด จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 107,333 บาทค่าชดเชย 70,000 บาท ค่าจ้างค้างจ่าย 34,999 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีสำหรับค่าชดเชยนับแต่วันเลิกจ้าง สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้านับแต่วันฟ้อง และอัตราร้อยละ 15 ต่อปี สำหรับค่าจ้างค้างจ่ายนับแต่วันที่ 31 สิงหาคม 2540 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่จำเลยอุทธรณ์ว่าเงินจำนวน 107,333 บาท ตามที่โจทก์ระบุมาในคำฟ้องขอให้ศาลพิพากษาบังคับให้จำเลยชำระแก่โจทก์นั้น โจทก์มิได้เบิกความถึงหรือนำสืบถึงจำนวนเงินดังกล่าวว่าจำเลยจะต้องชำระแก่โจทก์ด้วยเหตุใด การที่ศาลชั้นต้นหยิบยกขึ้นกล่าวในคำพิพากษาว่าเงินจำนวน 107,333 บาท เป็นสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าที่จำเลยจะต้องจ่ายให้โจทก์ โดยมิได้อธิบายถึงหลักเกณฑ์และที่มาว่ามีกฎหมายกำหนดไว้ว่าต้องจ่ายอย่างไร จึงเป็นการพิจารณาข้อเท็จจริงนอกเหนือไปจากที่คู่ความนำสืบไว้ เป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่าตามฟ้องโจทก์ขอให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์จำนวน 1 เดือน กับ 16 วันเป็นเงิน 107,333 บาท แม้โจทก์จะไม่ได้นำสืบถึงวิธีการคิดคำนวณสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าหรือไม่มีพยานโจทก์คนใดเบิกความถึงเงินจำนวน 107,333 บาท ตามฟ้องเลยก็ตาม แต่เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างอัตราค่าจ้างเดือนละ 70,000 บาท สัญญาจ้างไม่มีกำหนดเวลาจ้างไว้แน่นอน และจำเลยเลิกจ้างโจทก์ เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2540 โดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าซึ่งข้อเท็จจริงดังกล่าวเพียงพอที่ศาลจะวินิจฉัยต่อไปได้ว่าโจทก์มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าหรือไม่เพียงใด ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 และ 583 จำเลยเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2540 โดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าและโจทก์ไม่มีความผิด เมื่อโจทก์ได้รับสินจ้างเป็นรายเดือน จำเลยจึงต้องรับผิดจ่ายสินจ้างให้โจทก์ถึงสิ้นเดือนกันยายน 2540 เป็นเวลาอีก 1 เดือน 16 วันเป็นเงิน 107,333 บาท แทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 ดังนั้น ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าจำเลยต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้โจทก์เป็นเงิน107,333 บาท ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 จึงชอบแล้วไม่เป็นการพิจารณาข้อเท็จจริงนอกเหนือไปจากที่คู่ความนำสืบไว้ หรือเป็นคำวินิจฉัยที่ผิดกฎหมายที่จำเลยอุทธรณ์ข้อสุดท้ายว่า เนื่องจากปัจจุบันมีพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541บังคับใช้แทนประกาศกระทรวงมหาดไทยดังกล่าวแล้วดังนั้นการที่ศาลแรงงานกลางนำเอาบทบัญญัติตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 46 และ 31มาวินิจฉัยในคำพิพากษาดังกล่าวจึงไม่ถูกต้องนั้น เห็นว่า พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541มาตรา 2 บัญญัติว่า พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป ปรากฏว่าพระราชบัญญัติดังกล่าวประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2541 แต่โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน 2541 ก่อนวันที่พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ใช้บังคับ กรณีจึงต้องบังคับตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541มาตรา 164 ซึ่งบัญญัติว่า คำร้องที่ยังไม่ถึงที่สุดหรือคดีที่ยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลก่อนวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ ให้บังคับตามประกาศกระทรวงมหาดไทยหรือประกาศกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมซึ่งออกตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 16มีนาคม พ.ศ. 2515 จนกว่าคำร้องหรือคดีนั้น ๆ จะถึงที่สุด ดังนั้นที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยคดีตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 46 และ 31จึงชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 9317/2542นาย ทันพงษ์ รัศนานนท์โจทก์บริษัท สินนครเอสเตทแอนด์ดีเวลลอปเมนท์ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 582, ม. 583 ป.วิ.พ. ม. 87 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 31, ข้อ 46 พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 ม. 2, ม. 164 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 52โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์จำนวน 1 เดือน กับ 16 วัน เป็นเงิน 107,333 บาท แม้โจทก์จะไม่ได้นำสืบถึงวิธีการคิดคำนวณสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า หรือไม่มีพยานโจทก์คนใดเบิกความถึงเงินจำนวนตามฟ้องเลยก็ตาม แต่เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างอัตราค่าจ้างเดือนละเท่าใด สัญญาจ้างไม่มีกำหนดเวลาจ้างไว้แน่นอนหรือไม่ และจำเลยเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่เท่าใดโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าย่อมเพียงพอที่ศาลแรงงานจะวินิจฉัยต่อไปได้ว่าโจทก์มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าหรือไม่เพียงใด ไม่เป็นการพิจารณาข้อเท็จจริงนอกเหนือไปจากที่คู่ความนำสืบไว้ พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 20กุมภาพันธ์ 2541 และตามมาตรา 2 บัญญัติให้พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป แต่โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน 2541 ก่อนวันที่พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มีผลใช้บังคับกรณีจึงต้องบังคับตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 164 ที่บัญญัติให้คดีที่ยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาล ให้บังคับตามประกาศกระทรวงมหาดไทยหรือประกาศกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมซึ่งออกตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 16มีนาคม พ.ศ. 2515 จนกว่าคดีนั้น ๆ จะถึงที่สุด การที่ศาลแรงงานวินิจฉัยคดีนี้ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน จึงชอบแล้วโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2540 จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างทำหน้าที่ผู้จัดการทั่วไป ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 70,000 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสิ้นเดือน ต่อมาวันที่ 15 สิงหาคม 2540 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า โจทก์มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 107,333 บาทและค่าชดเชย 70,000 บาท ในระหว่างทำงานจำเลยค้างจ่ายค่าจ้างวันที่ 1 ถึง 15 สิงหาคม 2540 เป็นเงิน34,999 บาท โจทก์ทวงถามแล้ว จำเลยไม่จ่ายให้ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า107,333 บาท ค่าจ้างค้างจ่าย 34,999 บาท และค่าชดเชย 70,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี สำหรับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าชดเชยนับแต่วันเลิกจ้าง และอัตราร้อยละ 15 ต่อปี สำหรับค่าจ้างค้างจ่ายนับแต่วันผิดนัด จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 107,333 บาทค่าชดเชย 70,000 บาท ค่าจ้างค้างจ่าย 34,999 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีสำหรับค่าชดเชยนับแต่วันเลิกจ้าง สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้านับแต่วันฟ้อง และอัตราร้อยละ 15 ต่อปี สำหรับค่าจ้างค้างจ่ายนับแต่วันที่ 31 สิงหาคม 2540 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่จำเลยอุทธรณ์ว่าเงินจำนวน 107,333 บาท ตามที่โจทก์ระบุมาในคำฟ้องขอให้ศาลพิพากษาบังคับให้จำเลยชำระแก่โจทก์นั้น โจทก์มิได้เบิกความถึงหรือนำสืบถึงจำนวนเงินดังกล่าวว่าจำเลยจะต้องชำระแก่โจทก์ด้วยเหตุใด การที่ศาลชั้นต้นหยิบยกขึ้นกล่าวในคำพิพากษาว่าเงินจำนวน 107,333 บาท เป็นสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าที่จำเลยจะต้องจ่ายให้โจทก์ โดยมิได้อธิบายถึงหลักเกณฑ์และที่มาว่ามีกฎหมายกำหนดไว้ว่าต้องจ่ายอย่างไร จึงเป็นการพิจารณาข้อเท็จจริงนอกเหนือไปจากที่คู่ความนำสืบไว้ เป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่าตามฟ้องโจทก์ขอให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์จำนวน 1 เดือน กับ 16 วันเป็นเงิน 107,333 บาท แม้โจทก์จะไม่ได้นำสืบถึงวิธีการคิดคำนวณสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าหรือไม่มีพยานโจทก์คนใดเบิกความถึงเงินจำนวน 107,333 บาท ตามฟ้องเลยก็ตาม แต่เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างอัตราค่าจ้างเดือนละ 70,000 บาท สัญญาจ้างไม่มีกำหนดเวลาจ้างไว้แน่นอน และจำเลยเลิกจ้างโจทก์ เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2540 โดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าซึ่งข้อเท็จจริงดังกล่าวเพียงพอที่ศาลจะวินิจฉัยต่อไปได้ว่าโจทก์มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าหรือไม่เพียงใด ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 และ 583 จำเลยเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2540 โดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าและโจทก์ไม่มีความผิด เมื่อโจทก์ได้รับสินจ้างเป็นรายเดือน จำเลยจึงต้องรับผิดจ่ายสินจ้างให้โจทก์ถึงสิ้นเดือนกันยายน 2540 เป็นเวลาอีก 1 เดือน 16 วันเป็นเงิน 107,333 บาท แทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 ดังนั้น ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าจำเลยต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้โจทก์เป็นเงิน107,333 บาท ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 จึงชอบแล้วไม่เป็นการพิจารณาข้อเท็จจริงนอกเหนือไปจากที่คู่ความนำสืบไว้ หรือเป็นคำวินิจฉัยที่ผิดกฎหมายที่จำเลยอุทธรณ์ข้อสุดท้ายว่า เนื่องจากปัจจุบันมีพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541บังคับใช้แทนประกาศกระทรวงมหาดไทยดังกล่าวแล้วดังนั้นการที่ศาลแรงงานกลางนำเอาบทบัญญัติตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 46 และ 31มาวินิจฉัยในคำพิพากษาดังกล่าวจึงไม่ถูกต้องนั้น เห็นว่า พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541มาตรา 2 บัญญัติว่า พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป ปรากฏว่าพระราชบัญญัติดังกล่าวประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2541 แต่โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน 2541 ก่อนวันที่พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ใช้บังคับ กรณีจึงต้องบังคับตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541มาตรา 164 ซึ่งบัญญัติว่า คำร้องที่ยังไม่ถึงที่สุดหรือคดีที่ยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลก่อนวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ ให้บังคับตามประกาศกระทรวงมหาดไทยหรือประกาศกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมซึ่งออกตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 16มีนาคม พ.ศ. 2515 จนกว่าคำร้องหรือคดีนั้น ๆ จะถึงที่สุด ดังนั้นที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยคดีตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 46 และ 31จึงชอบแล้วพิพากษายืน(หัสดี ไกรทองสุก-สละ เทศรำพรรณ-วิธวิทย์ หิรัญรุจิพงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2540 จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างทำหน้าที่ผู้จัดการทั่วไป ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 70,000 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสิ้นเดือน ต่อมาวันที่ 15 สิงหาคม 2540 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า โจทก์มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 107,333 บาทและค่าชดเชย 70,000 บาท ในระหว่างทำงานจำเลยค้างจ่ายค่าจ้างวันที่ 1 ถึง 15 สิงหาคม 2540 เป็นเงิน34,999 บาท โจทก์ทวงถามแล้ว จำเลยไม่จ่ายให้ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า107,333 บาท ค่าจ้างค้างจ่าย 34,999 บาท และค่าชดเชย 70,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี สำหรับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าชดเชยนับแต่วันเลิกจ้าง และอัตราร้อยละ 15 ต่อปี สำหรับค่าจ้างค้างจ่ายนับแต่วันผิดนัด จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 107,333 บาทค่าชดเชย 70,000 บาท ค่าจ้างค้างจ่าย 34,999 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีสำหรับค่าชดเชยนับแต่วันเลิกจ้าง สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้านับแต่วันฟ้อง และอัตราร้อยละ 15 ต่อปี สำหรับค่าจ้างค้างจ่ายนับแต่วันที่ 31 สิงหาคม 2540 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่จำเลยอุทธรณ์ว่าเงินจำนวน 107,333 บาท ตามที่โจทก์ระบุมาในคำฟ้องขอให้ศาลพิพากษาบังคับให้จำเลยชำระแก่โจทก์นั้น โจทก์มิได้เบิกความถึงหรือนำสืบถึงจำนวนเงินดังกล่าวว่าจำเลยจะต้องชำระแก่โจทก์ด้วยเหตุใด การที่ศาลชั้นต้นหยิบยกขึ้นกล่าวในคำพิพากษาว่าเงินจำนวน 107,333 บาท เป็นสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าที่จำเลยจะต้องจ่ายให้โจทก์ โดยมิได้อธิบายถึงหลักเกณฑ์และที่มาว่ามีกฎหมายกำหนดไว้ว่าต้องจ่ายอย่างไร จึงเป็นการพิจารณาข้อเท็จจริงนอกเหนือไปจากที่คู่ความนำสืบไว้ เป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่าตามฟ้องโจทก์ขอให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์จำนวน 1 เดือน กับ 16 วันเป็นเงิน 107,333 บาท แม้โจทก์จะไม่ได้นำสืบถึงวิธีการคิดคำนวณสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าหรือไม่มีพยานโจทก์คนใดเบิกความถึงเงินจำนวน 107,333 บาท ตามฟ้องเลยก็ตาม แต่เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างอัตราค่าจ้างเดือนละ 70,000 บาท สัญญาจ้างไม่มีกำหนดเวลาจ้างไว้แน่นอน และจำเลยเลิกจ้างโจทก์ เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2540 โดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าซึ่งข้อเท็จจริงดังกล่าวเพียงพอที่ศาลจะวินิจฉัยต่อไปได้ว่าโจทก์มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าหรือไม่เพียงใด ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 และ 583 จำเลยเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2540 โดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าและโจทก์ไม่มีความผิด เมื่อโจทก์ได้รับสินจ้างเป็นรายเดือน จำเลยจึงต้องรับผิดจ่ายสินจ้างให้โจทก์ถึงสิ้นเดือนกันยายน 2540 เป็นเวลาอีก 1 เดือน 16 วันเป็นเงิน 107,333 บาท แทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 ดังนั้น ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าจำเลยต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้โจทก์เป็นเงิน107,333 บาท ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 จึงชอบแล้วไม่เป็นการพิจารณาข้อเท็จจริงนอกเหนือไปจากที่คู่ความนำสืบไว้ หรือเป็นคำวินิจฉัยที่ผิดกฎหมายที่จำเลยอุทธรณ์ข้อสุดท้ายว่า เนื่องจากปัจจุบันมีพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541บังคับใช้แทนประกาศกระทรวงมหาดไทยดังกล่าวแล้วดังนั้นการที่ศาลแรงงานกลางนำเอาบทบัญญัติตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 46 และ 31มาวินิจฉัยในคำพิพากษาดังกล่าวจึงไม่ถูกต้องนั้น เห็นว่า พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541มาตรา 2 บัญญัติว่า พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป ปรากฏว่าพระราชบัญญัติดังกล่าวประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2541 แต่โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน 2541 ก่อนวันที่พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ใช้บังคับ กรณีจึงต้องบังคับตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541มาตรา 164 ซึ่งบัญญัติว่า คำร้องที่ยังไม่ถึงที่สุดหรือคดีที่ยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลก่อนวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ ให้บังคับตามประกาศกระทรวงมหาดไทยหรือประกาศกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมซึ่งออกตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 16มีนาคม พ.ศ. 2515 จนกว่าคำร้องหรือคดีนั้น ๆ จะถึงที่สุด ดังนั้นที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยคดีตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 46 และ 31จึงชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 9317/2542นาย ทันพงษ์ รัศนานนท์โจทก์บริษัท สินนครเอสเตทแอนด์ดีเวลลอปเมนท์ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 582, ม. 583 ป.วิ.พ. ม. 87 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 31, ข้อ 46 พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 ม. 2, ม. 164 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 52โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์จำนวน 1 เดือน กับ 16 วัน เป็นเงิน 107,333 บาท แม้โจทก์จะไม่ได้นำสืบถึงวิธีการคิดคำนวณสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า หรือไม่มีพยานโจทก์คนใดเบิกความถึงเงินจำนวนตามฟ้องเลยก็ตาม แต่เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างอัตราค่าจ้างเดือนละเท่าใด สัญญาจ้างไม่มีกำหนดเวลาจ้างไว้แน่นอนหรือไม่ และจำเลยเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่เท่าใดโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าย่อมเพียงพอที่ศาลแรงงานจะวินิจฉัยต่อไปได้ว่าโจทก์มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าหรือไม่เพียงใด ไม่เป็นการพิจารณาข้อเท็จจริงนอกเหนือไปจากที่คู่ความนำสืบไว้ พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 20กุมภาพันธ์ 2541 และตามมาตรา 2 บัญญัติให้พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป แต่โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน 2541 ก่อนวันที่พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มีผลใช้บังคับกรณีจึงต้องบังคับตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 164 ที่บัญญัติให้คดีที่ยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาล ให้บังคับตามประกาศกระทรวงมหาดไทยหรือประกาศกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมซึ่งออกตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 16มีนาคม พ.ศ. 2515 จนกว่าคดีนั้น ๆ จะถึงที่สุด การที่ศาลแรงงานวินิจฉัยคดีนี้ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน จึงชอบแล้วโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2540 จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างทำหน้าที่ผู้จัดการทั่วไป ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 70,000 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสิ้นเดือน ต่อมาวันที่ 15 สิงหาคม 2540 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า โจทก์มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 107,333 บาทและค่าชดเชย 70,000 บาท ในระหว่างทำงานจำเลยค้างจ่ายค่าจ้างวันที่ 1 ถึง 15 สิงหาคม 2540 เป็นเงิน34,999 บาท โจทก์ทวงถามแล้ว จำเลยไม่จ่ายให้ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า107,333 บาท ค่าจ้างค้างจ่าย 34,999 บาท และค่าชดเชย 70,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี สำหรับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าชดเชยนับแต่วันเลิกจ้าง และอัตราร้อยละ 15 ต่อปี สำหรับค่าจ้างค้างจ่ายนับแต่วันผิดนัด จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 107,333 บาทค่าชดเชย 70,000 บาท ค่าจ้างค้างจ่าย 34,999 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีสำหรับค่าชดเชยนับแต่วันเลิกจ้าง สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้านับแต่วันฟ้อง และอัตราร้อยละ 15 ต่อปี สำหรับค่าจ้างค้างจ่ายนับแต่วันที่ 31 สิงหาคม 2540 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่จำเลยอุทธรณ์ว่าเงินจำนวน 107,333 บาท ตามที่โจทก์ระบุมาในคำฟ้องขอให้ศาลพิพากษาบังคับให้จำเลยชำระแก่โจทก์นั้น โจทก์มิได้เบิกความถึงหรือนำสืบถึงจำนวนเงินดังกล่าวว่าจำเลยจะต้องชำระแก่โจทก์ด้วยเหตุใด การที่ศาลชั้นต้นหยิบยกขึ้นกล่าวในคำพิพากษาว่าเงินจำนวน 107,333 บาท เป็นสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าที่จำเลยจะต้องจ่ายให้โจทก์ โดยมิได้อธิบายถึงหลักเกณฑ์และที่มาว่ามีกฎหมายกำหนดไว้ว่าต้องจ่ายอย่างไร จึงเป็นการพิจารณาข้อเท็จจริงนอกเหนือไปจากที่คู่ความนำสืบไว้ เป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่าตามฟ้องโจทก์ขอให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์จำนวน 1 เดือน กับ 16 วันเป็นเงิน 107,333 บาท แม้โจทก์จะไม่ได้นำสืบถึงวิธีการคิดคำนวณสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าหรือไม่มีพยานโจทก์คนใดเบิกความถึงเงินจำนวน 107,333 บาท ตามฟ้องเลยก็ตาม แต่เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างอัตราค่าจ้างเดือนละ 70,000 บาท สัญญาจ้างไม่มีกำหนดเวลาจ้างไว้แน่นอน และจำเลยเลิกจ้างโจทก์ เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2540 โดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าซึ่งข้อเท็จจริงดังกล่าวเพียงพอที่ศาลจะวินิจฉัยต่อไปได้ว่าโจทก์มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าหรือไม่เพียงใด ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 และ 583 จำเลยเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2540 โดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าและโจทก์ไม่มีความผิด เมื่อโจทก์ได้รับสินจ้างเป็นรายเดือน จำเลยจึงต้องรับผิดจ่ายสินจ้างให้โจทก์ถึงสิ้นเดือนกันยายน 2540 เป็นเวลาอีก 1 เดือน 16 วันเป็นเงิน 107,333 บาท แทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 ดังนั้น ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าจำเลยต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้โจทก์เป็นเงิน107,333 บาท ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 จึงชอบแล้วไม่เป็นการพิจารณาข้อเท็จจริงนอกเหนือไปจากที่คู่ความนำสืบไว้ หรือเป็นคำวินิจฉัยที่ผิดกฎหมายที่จำเลยอุทธรณ์ข้อสุดท้ายว่า เนื่องจากปัจจุบันมีพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541บังคับใช้แทนประกาศกระทรวงมหาดไทยดังกล่าวแล้วดังนั้นการที่ศาลแรงงานกลางนำเอาบทบัญญัติตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 46 และ 31มาวินิจฉัยในคำพิพากษาดังกล่าวจึงไม่ถูกต้องนั้น เห็นว่า พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541มาตรา 2 บัญญัติว่า พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป ปรากฏว่าพระราชบัญญัติดังกล่าวประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2541 แต่โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน 2541 ก่อนวันที่พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ใช้บังคับ กรณีจึงต้องบังคับตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541มาตรา 164 ซึ่งบัญญัติว่า คำร้องที่ยังไม่ถึงที่สุดหรือคดีที่ยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลก่อนวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ ให้บังคับตามประกาศกระทรวงมหาดไทยหรือประกาศกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมซึ่งออกตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ลงวันที่ 16มีนาคม พ.ศ. 2515 จนกว่าคำร้องหรือคดีนั้น ๆ จะถึงที่สุด ดังนั้นที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยคดีตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 46 และ 31จึงชอบแล้วพิพากษายืน(หัสดี ไกรทองสุก-สละ เทศรำพรรณ-วิธวิทย์ หิรัญรุจิพงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ