คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6187/2539หลักกฎหมาย: คำฟ้องบรรยายว่า นับตั้งแต่ปี 2522 เป็นต้นมาจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้กู้เงินไปจากโจทก์ด้วยวิธีการนำเช็คมาขายลดและกู้เงินแบบทั่วไปหลายครั้ง ทุกครั้งที่กู้เงินไปก็ได้รับเงินไปครบถ้วนทุกครั้งและจำเลยทั้งสามได้ร่วมกันทำหนังสือรับสภาพหนี้ให้แก่โจทก์หลายครั้งครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2531 คำฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้ได้บรรยายสภาพแห่งข้อหา คำขอบังคับและข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาโดยชัดเจนแล้ว ส่วนการขายลดเช็คกี่ครั้ง กู้เงินกี่ครั้ง ครั้งละเท่าใดนั้นเป็นรายละเอียดของลูกหนี้ตามหนังสือรับสารภาพหนี้ ซึ่งโจทก์สามารถนำสืบในชั้นพิจารณาได้ คำฟ้องของโจทก์จึงไม่เคลือบคลุมประเด็นเรื่องนี้ในศาลชั้นต้น จำเลยที่ 2 ไม่ได้ให้การต่อสู้คดีไว้ การที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยในประเด็นข้อนี้รวมถึงจำเลยที่ 2 ด้วยจึงเป็นการไม่ชอบและถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่งถึงแม้ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยที่ 2 ในประเด็นนี้ไว้ศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้ การมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์โดย ผ. และ น.กรรมการผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญลงในหนังสือมอบอำนาจเป็นการกระทำในฐานะผู้แทนบริษัทโจทก์จึงเป็นการกระทำของบริษัทโจทก์ แม้ต่อมา ผ. และ น.จะพ้นจากการเป็นกรรมการของบริษัทโจทก์หนังสือมอบอำนาจนี้หาระงับไปไม่ หนังสือมอบอำนาจดังกล่าวระบุว่ามอบอำนาจให้ ป. หรือ อ. คนใดคนหนึ่งเป็นผู้รับมอบอำนาจมีอำนาจลงลายมือชื่อร่วมกับกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทโจทก์ได้เป็นการมอบอำนาจให้บุคคลคนเดียวมีอำนาจกระทำการเกี่ยวกับกิจการของบริษัทมากกว่าครั้งเดียวได้ซึ่งต้องปิดอากรแสตมป์ 30 บาท ตามบัญชีอัตราอากรแสตมป์ข้อ 7(2) แห่งประมวลรัษฎากร เมื่อ ป. ร่วมกับ น.มอบอำนาจช่วงให้ ว. ฟ้องและดำเนินคดีนี้แทนโจทก์จึงชอบด้วยกฎหมาย การที่จำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้เป็นลูกหนี้มาทำสัญญารับสภาพหนี้ไว้กับโจทก์เป็นสัญญา 2 ฝ่ายอันมีลักษณะเป็นสัญญาแปลงหนี้ใหม่ด้วยการเปลี่ยนตัวลูกหนี้ซึ่งมาตรา 350มิได้บัญญัติให้ต้องทำเป็นหนังสือแต่อย่างใด ดังนี้จึงหาจำต้องให้เจ้าหนี้และลูกหนี้คนใหม่ลงลายมือชื่อทั้งสองฝ่ายไม่ และบทบัญญัติมาตราดังกล่าวก็มิได้กำหนดให้เจ้าหนี้ต้องแจ้งการเปลี่ยนตัวลูกหนี้คนใหม่ให้ลูกหนี้คนเดิมทราบ เมื่อไม่ปรากฏว่าได้ทำขึ้นโดยขืนใจลูกหนี้เดิมแล้ว สัญญาแปลงหนี้ใหม่ดังกล่าวจึงใช้บังคับได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดมีจำเลยที่ 1 และที่ 3 เป็นกรรมการ จำเลยที่ 1 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 1840 พร้อมสิ่งปลูกสร้างมาจดทะเบียนจำนองเป็นประกันหนี้เงินใด ๆ ของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 3 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 24572,24573, 24618 ถึง 24620 และ 24623 ถึง 24626 พร้อมสิ่งปลูกสร้าง จำเลยที่ 1 และที่ 3 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 24494, 24495, 24498 ถึง 24501 และ 24614 ถึง 24617 พร้อมสิ่งปลูกสร้างและจำเลยที่ 3 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 24142 พร้อมสิ่งปลูกสร้างมาจดทะเบียนจำนองเพื่อเป็นประกันหนี้ของจำเลยที่ 1 นับตั้งแต่ปี 2522 เป็นต้นมา จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้กู้เงินจากโจทก์ด้วยการนำเช็คมาขายลดแก่โจทก์และกู้เงินแบบทั่วไปหลายครั้ง และจำเลยทั้งสามได้ร่วมกันทำหนังสือรับสภาพหนี้ให้แก่โจทก์หลายครั้ง ครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2531 จำเลยทั้งสามได้ร่วมกันทำหนังสือรับสภาพหนี้และตกลงชำระหนี้ให้แก่โจทก์ดังนี้ คือจำเลยที่ 1 ยอมรับว่าเป็นหนี้โจทก์เป็นเงิน 63,436,643.83 บาทและดอกเบี้ยค้างชำระ ณ วันที่ 14 มีนาคม 2531 ในอัตราร้อยละ 12 ต่อปี เป็นเงิน 17,532,311 บาท โดยมีจำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นผู้ค้ำประกันและยอมรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 โจทก์ทวงถามและบอกกล่าวบังคับจำนอง แต่จำเลยทั้งสามเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินจำนวน 112,422,643.30 บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ย หากจำเลยทั้งสามไม่ชำระ ให้ยึดทรัพย์จำนองขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ให้การว่า ตามคำฟ้องโจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้ชัดแจ้งว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้นำเช็คมาขายลดและกู้เงินแบบทั่วไปกับโจทก์กี่ครั้งแต่ละครั้งเป็นเงินจำนวนเท่าใดและเมื่อใดบ้าง อันเป็นการไม่บรรยายซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้น คำฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้จึงเคลือบคลุมการมอบอำนาจให้ฟ้องคดีไม่ถูกต้องสมบูรณ์จำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นหนี้โจทก์ในการขายลดเช็คและกู้ยืมประมาณ 20,000,000 บาท เท่านั้น หนังสือรับสภาพหนี้และการค้ำประกันตามหนังสือรับสภาพหนี้ไม่มีผลผูกพันหากฟังว่าหนังสือรับสภาพหนี้ผูกพันจำเลยที่ 1 และที่ 3 การรับสภาพหนี้ในส่วนดอกเบี้ยก็ไม่ผูกพันจำเลยที่ 1 และที่ 3 เพราะเกิน 5 ปีแล้วการบอกกล่าวบังคับจำนองไม่ชอบ จำเลยที่ 1 และที่ 3 ไม่เคยได้รับหนังสือบอกกล่าวทวงถาม ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การระหว่างพิจารณาสืบพยานโจทก์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังมีคำสั่งเพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนของโจทก์และแต่งตั้งนายทรงเดช ประดิษฐ์สมานนท์เป็นผู้ชำระบัญชีต่อมาระหว่างพิจารณาสืบพยานจำเลยทั้งสาม ศาลแพ่งมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์โจทก์เด็ดขาด และศาลชั้นต้นอนุญาตให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เข้าดำเนินคดีแทนโจทก์ได้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินจำนวน 80,968,954.83 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยในต้นเงินจำนวน 63,436,643.83 บาท ในอัตราร้อยละ 12 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 14 มีนาคม 2531 ถึงวันที่ 14 มีนาคม 2532 อัตราร้อยละ18.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 15 มีนาคม 2532 ถึงวันที่ 15มีนาคม 2533 อัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 16 มีนาคม2533 ถึงวันที่ 25 พฤศจิกายน 2533 อัตราร้อยละ 21 ต่อปีนับตั้งแต่วันที่ 26 พฤศจิกายน 2533 จนกว่าจะชำระเสร็จโดยให้หักเงินจำนวน 700,000 บาท ที่จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ให้โจทก์บางส่วนออกทั้งนี้ดอกเบี้ยถึงวันฟ้องต้องไม่เกิน 31,453,688.47 บาทถ้าจำเลยทั้งสามไม่ชำระหนี้ ให้ยึดทรัพย์จำนองคือที่ดินโฉนดเลขที่ 1840 ตำบลท่าข้าม อำเภอบางขุนเทียน กรุงเทพมหานครและโฉนดเลขที่ 24572, 24573, 24618, 24619, 24620, 24623,24624, 24625, 24626, 24494, 24495, 24498, 24499, 24500, 24501, 24614, 24615, 24617 และ 24142 ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ พร้อมสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินดังกล่าวออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้ หากได้เงินไม่พอชำระหนี้ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติในเบื้องต้นว่าเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2528 จำเลยที่ 1ได้ทำสัญญาตกลงชำระหนี้ของบริษัทโรงแรมเชียงคำ จำกัด บริษัทธนาวรรณ จำกัด และนายทรงวุฒิ วิริยาภรณ์ รวม 45,920,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยจำนวน 10,516,643.83 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้น56,436,643.83 บาท ให้แก่โจทก์ มีจำเลยที่ 2 และที่ 3เป็นผู้ค้ำประกันตามสัญญาตกลงชำระหนี้เอกสารหมาย จ.16 ต่อมาวันที่14 มีนาคม 2531 จำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือสัญญารับสภาพหนี้และตกลงจำนวน 63,436,643.83 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำนวน 17,532,311.00 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้นจำนวน 80,968,954.83 บาท ให้แก่โจทก์มีจำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นผู้ค้ำประกันตามเอกสารหมาย จ.25มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสามข้อแรกว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ สำหรับประเด็นข้อนี้เนื่องจากจำเลยที่ 2 ไม่ได้ให้การต่อสู้คดีจึงเป็นข้อที่จำเลยที่ 2ไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้น จำเลยที่ 2จึงไม่มีสิทธิที่จะยกขึ้นมาว่ากล่าวในศาลอุทธรณ์ การที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยในประเด็นข้อนี้รวมถึงจำเลยที่ 2 ด้วยนั้นเป็นการไม่ชอบ ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์สำหรับจำเลยที่ 2 ฎีกาของจำเลยที่ 2ในประเด็นนี้ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249 วรรคหนึ่ง ถึงแม้ศาลชั้นต้นจะสั่งรับฎีกาของจำเลยที่ 2ในข้อนี้ไว้ ศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้ คงมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัยเฉพาะฎีกาของจำเลยที่ 1 และที่ 3 เท่านั้น จำเลยที่ 1และที่ 3 ให้การต่อสู้เหมือนกันว่า จำเลยที่ 1 และที่ 3ขอให้การตัดฟ้องโจทก์ว่าตามคำฟ้องข้อ 7 โจทก์บรรยายฟ้องแต่เพียงว่า"นับตั้งแต่ปี 2522 เป็นต้นมา จำเลยที่ 1 และที่ 2ได้กู้เงินไปจากโจทก์ด้วยวิธีการนำเช็คมาขายลดและกู้เงินแบบทั่วไปหลายครั้งทุกครั้งที่กู้เงินไปก็ได้รับเงินไปครบถ้วนทุกครั้ง"แต่โจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้ชัดแจ้งว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2ได้นำเช็คมาขายลดและกู้เงินแบบทั่วไปกับโจทก์กี่ครั้งแต่ละครั้งเป็นเงินจำนวนเท่าใดและเมื่อใดบ้าง อันเป็นการไม่บรรยายซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นทำให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ไม่อาจเข้าใจได้ว่ายอดหนี้ที่แท้จริงที่จำเลยที่ 1 จะต้องรับผิดต่อโจทก์เป็นจำนวนเท่าใดเป็นเหตุให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ไม่สามารถให้การต่อสู้คดีอย่างถูกต้องครบถ้วนสมบูรณ์ คำฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้จึงเคลือบคลุมเห็นว่า ตามคำฟ้องข้อ 7 ถัดจากข้อความที่จำเลยที่ 1 และที่ 3ยกขึ้นมากล่าวอ้างเป็นข้อต่อสู้แล้วโจทก์ได้บรรยายรายละเอียดต่อไปว่าจำเลยทั้งสามได้ร่วมกันทำหนังสือรับสภาพหนี้และตกลงใช้หนี้ให้แก่โจทก์หลายครั้ง ครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2531ตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 12 คำฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้ได้บรรยายสภาพแห่งข้อหาคือจำเลยทั้งสามไม่ชำระหนี้ที่ค้างชำระตามสัญญาขายลดเช็คและกู้เงินอันเป็นมูลหนี้ตามหนังสือรับสภาพหนี้สัญญาค้ำประกันและจำนอง และคำขอบังคับคือให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระหนี้ให้แก่โจทก์ ข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นคือ หนังสือรับสภาพหนี้และตกลงชำระหนี้หนังสือสัญญาค้ำประกันและหนังสือสัญญาจำนองส่วนการขายลดเช็คกี่ครั้งกู้เงินกี่ครั้ง ครั้งละเท่าใดนั้น เป็นรายละเอียดของมูลหนี้ตามหนังสือรับสภาพหนี้และตกลงชำระหนี้ซึ่งโจทก์สามารถนำสืบในชั้นพิจารณาได้ ดังนั้นฟ้องโจทก์จึงไม่เคลือบคลุมฎีกาของจำเลยที่ 1 และที่ 3 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นต่อไปจะได้วินิจฉัยฎีกาของจำเลยทั้งสามข้อ 2 ว่าการมอบอำนาจของโจทก์ให้ฟ้องคดีนี้สมบูรณ์หรือไม่ เห็นว่า หนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 ได้กระทำขึ้นเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2533กรรมการผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อแทนบริษัทโจทก์ในช่วงนั้นตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1 มีอยู่ด้วยกัน 5 คน และกรรมการ2 ใน 5 คน ดังกล่าวลงลายมือชื่อร่วมกันและประทับตราสำคัญของบริษัททำการแทนโจทก์ได้ นางผาสุขนิตย์ ปิณฑะรุจิ และนายนาวี รัตนาภรณ์ เป็นกรรมการ 2 ใน 5 คนของโจทก์จึงเป็นผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อร่วมกันและประทับตราสำคัญของบริษัทกระทำการแทนโจทก์ได้ นางผาสุขนิตย์และนายนาวีได้มอบอำนาจให้นายปองธรรม กาญจนรัตน์ หรือนางอารมณ์ เตโชนิมิตคนใดคนหนึ่งเป็นผู้รับมอบอำนาจ มีอำนาจลงลายมือชื่อร่วมกับกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทอีกคนหนึ่งรวมเป็น 2 คน พร้อมประทับตราสำคัญของบริษัทสามารถกระทำการเกี่ยวกับกิจการของบริษัทได้ ตามหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 ต่อมาเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2534 นายปองธรรมผู้รับมอบอำนาจจากโจทก์ตามหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 ได้ร่วมกับนายนาวีกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทอีกคนหนึ่งรวมเป็น 2 คน ลงลายมือชื่อมอบอำนาจช่วงให้นางสาววิไลรัตน์ โปวิบูลย์ ฟ้องคดีนี้พร้อมประทับตราสำคัญของบริษัท ตามหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.7ในขณะที่นายปองธรรมและนายนาวีทำหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.7 นี้ โจทก์ได้เปลี่ยนแปลงกรรมการผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อกระทำการแทนโจทก์ชุดใหม่แล้ว ตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1 ปัญหาว่านายปองธรรมผู้รับมอบอำนาจจากนางผาสุขนิตย์และนายนาวีกรรมการผู้พ้นอำนาจไปแล้วตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1จะมีอำนาจร่วมกับนายนาวีทำหนังสือมอบอำนาจให้นางสาววิไลรัตน์ฟ้องคดีนี้ได้หรือไม่ เห็นว่า การที่นางผาสุขนิตย์และนายนาวีลงลายมือชื่อในหนังสือมอบอำนาจลงวันที่ 28 กันยายน 2533เป็นการกระทำในฐานะผู้แทนบริษัทโจทก์ จึงเป็นการกระทำของบริษัทโจทก์แม้ต่อมานายผาสุขนิตย์และนายนาวีจะพ้นจากการเป็นกรรมการของบริษัทโจทก์เพราะมีการเปลี่ยนแปลงกรรมการบริษัทโจทก์หนังสือมอบอำนาจฉบับที่ได้ทำโดยกรรมการผู้มีอำนาจในขณะนั้นก็ยังคงมีผลสมบูรณ์อยู่ หาระงับไปไม่นายปองธรรมจึงร่วมกับนายนาวีมีอำนาจที่จะมอบอำนาจให้นางสาววิไลรัตน์ฟ้องและดำเนินคดีนี้แทนโจทก์ได้ตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2453/2529ระหว่างนางอรุณี เจริญเผ่า โจทก์บริษัทลัคกี้เทคซ์ (ไทย) จำกัด จำเลย ส่วนเรื่องที่จำเลยทั้งสามฎีกาเกี่ยวกับการปิดอากรแสตมป์ในหนังสือมอบอำนาจตามเอกสารหมาย จ.6 นั้น เห็นว่า หนังสือมอบอำนาจดังกล่าวได้ระบุว่ามอบอำนาจให้นายปองธรรมหรือนางอารมณ์คนใดคนหนึ่งเป็นผู้รับมอบอำนาจ มีอำนาจลงลายมือชื่อร่วมกับกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทโจทก์อีกคนหนึ่งรวมเป็น 2 คน พร้อมประทับตราสำคัญของโจทก์สามารถกระทำการเกี่ยวกับกิจการต่าง ๆของโจทก์ตามที่ระบุไว้รวมทั้งการแต่งตั้งตัวแทนช่วง เช่นนี้เป็นการมอบอำนาจให้บุคคลคนเดียวมีอำนาจกระทำการเกี่ยวกับกิจการของบริษัทมากกว่าครั้งเดียวได้ ซึ่งต้องปิดอากรแสตมป์ 30 บาทตามบัญชีอัตราอากรแสตมป์ข้อ 7(2) แห่งประมวลรัษฎากร ส่วนที่หนังสือมอบอำนาจดังกล่าวกำหนดให้มีกรรมการที่มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทอีกคนหนึ่งร่วมลงลายมือชื่อด้วยนั้นก็เป็นเพียงการกำหนดวิธีการที่ผู้รับมอบอำนาจคนเดียวนั้นต้องปฏิบัติในการกระทำการเกี่ยวกับกิจการของบริษัทโจทก์ตามที่ได้รับมอบอำนาจ ดังนี้การปิดอากรแสตมป์ในเอกสารหมาย จ.6 จำนวน 30 บาท จึงชอบแล้วหาใช่การมอบอำนาจให้กระทำมากกว่าครั้งเดียวโดยให้บุคคลหลายคนต่างกระทำกิจการแยกกันอันจะต้องคิดตามรายตัวบุคคลที่รับมอบคนละ 30 บาท ดังที่จำเลยทั้งสามฎีกาไม่ ดังนั้น หนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 จึงสมบูรณ์โจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยทั้งสามข้อนี้ฟังไม่ขึ้นต่อไปจะได้วินิจฉัยฎีกาของจำเลยทั้งสามข้อ 3 ที่ว่าจำเลยทั้งสามจะต้องร่วมกันรับผิดต่อโจทก์หรือไม่เพียงใด ข้อนี้จำเลยทั้งสามฎีกาว่า สัญญาตกลงชำระหนี้ตามเอกสารหมาย จ.16เป็นการแปลงหนี้ใหม่โดยการเปลี่ยนตัวลูกหนี้จะต้องทำเป็นสัญญา 2 ฝ่าย ระหว่างโจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้กับจำเลยที่ 1ซึ่งเป็นลูกหนี้ใหม่ แต่สัญญาเอกสารหมาย จ.16 มีเพียงจำเลยที่ 1ฝ่ายเดียวเท่านั้นที่ลงลายมือชื่อยอมรับชำระหนี้แทนจำเลยที่ 1บริษัทธนาวรรณ จำกัด และนายทรงวุฒิโดยโจทก์มิได้ลงลายมือชื่อเป็นคู่สัญญาด้วยแต่ประการใด ทั้งไม่ปรากฏว่าโจทก์แจ้งถึงการเปลี่ยนตัวลูกหนี้ใหม่เป็นจำเลยที่ 1 ให้ลูกหนี้เดิมทั้งสามรายทราบสัญญาแปลงหนี้ใหม่จึงยังไม่เกิดขึ้นโจทก์ไม่อาจอาศัยสิทธิตามสัญญาเอกสารหมาย จ.16 มาเรียกร้องให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ได้เห็นว่า มาตรา 350 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บัญญัติว่า"แปลงหนี้ใหม่ด้วยเปลี่ยนตัวลูกหนี้นั้น จะทำเป็นสัญญาระหว่างเจ้าหนี้กับลูกหนี้คนใหม่ก็ได้ แต่จะทำโดยขืนใจลูกหนี้เดิมหาได้ไม่"ซึ่งสัญญาตกลงชำระหนี้เอกสารหมาย จ.16 ระบุว่า "ตามที่บริษัทโรงแรมเชียงคำ จำกัด (จำเลยที่ 2) บริษัทธนาวรรณ จำกัดและนายทรงวุฒิ วิริยาภรณ์ ได้ขอสินเชื่อจากบริษัทเงินทุนพานิช จำกัด (โจทก์) โดยการนำเช็คที่นายธนิต ธนทิตย์ (จำเลยที่ 1) เป็นผู้สั่งจ่ายขายลดไว้แก่โจทก์และยังมีหนี้ที่ยังมิได้ชำระหนี้ให้แก่โจทก์ 3 จำนวนเป็นเงิน 45,920,000 บาท นั้น จำเลยที่ 1 ตกลงชำระหนี้พร้อมด้วยดอกเบี้ยของเงินดังกล่าว และยังค้างชำระเป็นเงิน 10,516,643.83 บาท รวมทั้งสองจำนวนเป็นเงิน56,436,643.83 บาท ให้แก่โจทก์จนครบถ้วนภายในกำหนด 15 ปีทั้งนี้จำเลยที่ 1 ตกลงผ่อนชำระหนี้ในจำนวนไม่ต่ำกว่าเดือนละ 100,000 บาท หากจำเลยที่ 1 ผิดนัดในเดือนใดและยังฝ่าฝืนไม่ชำระในเมื่อโจทก์มีหนังสือแจ้งเตือนให้ชำระโดยกำหนดเวลาอันสมควรไว้ ให้โจทก์มีสิทธิเรียกชำระหนี้ทั้งหมดได้ทันทีในระหว่างการผ่อนชำระหากโจทก์มอบให้บุคคลใดเข้าตรวจสอบกิจการของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ตกลงที่จะให้ความสะดวกและร่วมมือกับบุคคลดังกล่าวทุกประการ" เห็นได้ว่าสัญญาเอกสารหมาย จ.16 มีลักษณะเป็นข้อตกลงระหว่างจำเลยที่ 1 กับโจทก์ถือได้ว่าเป็นสัญญา 2 ฝ่าย หาใช่จำเลยที่ 1 ตกลงฝ่ายเดียวไม่และข้อความในสัญญาดังกล่าวก็ถือได้ว่าเป็นสัญญาแปลงหนี้ใหม่ด้วยเปลี่ยนตัวลูกหนี้ อันเป็นสัญญาที่ทำขึ้นระหว่างโจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้กับจำเลยที่ 1 ลูกหนี้คนใหม่ ทั้งไม่ปรากฏว่าได้ทำขึ้นโดยขืนใจจำเลยที่ 2 บริษัทธนาวรรณ จำกัด และนายทรงวุฒิผู้เป็นลูกหนี้เดิมทั้งสามรายแต่อย่างใด สัญญาแปลงหนี้ใหม่ตามเอกสารหมาย จ.16 จึงมีผลบังคับกันได้ระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 นอกจากนี้สัญญาแปลงหนี้ใหม่ด้วยเปลี่ยนตัวลูกหนี้ มาตรา 350 ดังกล่าว ก็มิได้บัญญัติให้ต้องทำเป็นหนังสือแต่อย่างใดสัญญาแปลงหนี้ใหม่ด้วยเปลี่ยนตัวลูกหนี้จึงหาจำต้องให้เจ้าหนี้และลูกหนี้คนใหม่ลงลายมือชื่อทั้งสองฝ่ายไม่ และบทบัญญัติมาตราดังกล่าวก็มิได้กำหนดให้เจ้าหนี้ต้องแจ้งการเปลี่ยนตัวลูกหนี้ใหม่ให้ลูกหนี้เดิมทั้งสามรายทราบดังที่จำเลยทั้งสามฎีกาไม่ โจทก์จึงมีสิทธิเรียกให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ตามสัญญาเอกสารหมาย จ.16ได้ ส่วนหนี้ตามเอกสารหมาย จ.25 ข้อ 1.2 เป็นการที่จำเลยที่ 1รับสภาพหนี้ต้นเงินและดอกเบี้ยจำนวน 1,556,876 บาท ที่ค้างชำระอยู่ตามหนังสือสัญญากู้เงินลงวันที่ 4 พฤศจิกายน 2528เอกสารหมาย จ.17 ซึ่งจำเลยที่ 1 กู้จากโจทก์และหนี้ตามเอกสารหมาย จ.25 ข้อ 1.3 เป็นการที่จำเลยที่ 1 รับสภาพหนี้ตามหนังสือสัญญากู้เงิน ลงวันที่ 14 มีนาคม 2531 จำนวน1,500,000 บาท อัตราดอกเบี้ยร้อยละ 12 ต่อปี ซึ่งจำเลยที่ 1กู้จากโจทก์ จำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดต่อโจทก์ในหนี้เงินกู้ทั้งสองจำนวนดังกล่าวด้วย"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6187/2539บริษัท เงินทุน พา นิช จำกัดโจทก์นาย ธนิต ธนทิตย์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 193/14 (1), ม. 350 ป.วิ.พ. ม. 47, ม. 172, ม. 249 ป.รัษฎากร ข้อ 7 ( ข ) บัญชีอัตราอากรแสตมป์ท้ายประมวลรัษฎากร , คำฟ้องบรรยายว่า นับตั้งแต่ปี 2522 เป็นต้นมาจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้กู้เงินไปจากโจทก์ด้วยวิธีการนำเช็คมาขายลดและกู้เงินแบบทั่วไปหลายครั้ง ทุกครั้งที่กู้เงินไปก็ได้รับเงินไปครบถ้วนทุกครั้งและจำเลยทั้งสามได้ร่วมกันทำหนังสือรับสภาพหนี้ให้แก่โจทก์หลายครั้งครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2531 คำฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้ได้บรรยายสภาพแห่งข้อหา คำขอบังคับและข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาโดยชัดเจนแล้ว ส่วนการขายลดเช็คกี่ครั้ง กู้เงินกี่ครั้ง ครั้งละเท่าใดนั้นเป็นรายละเอียดของลูกหนี้ตามหนังสือรับสารภาพหนี้ ซึ่งโจทก์สามารถนำสืบในชั้นพิจารณาได้ คำฟ้องของโจทก์จึงไม่เคลือบคลุมประเด็นเรื่องนี้ในศาลชั้นต้น จำเลยที่ 2 ไม่ได้ให้การต่อสู้คดีไว้ การที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยในประเด็นข้อนี้รวมถึงจำเลยที่ 2 ด้วยจึงเป็นการไม่ชอบและถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่งถึงแม้ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยที่ 2 ในประเด็นนี้ไว้ศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้ การมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์โดย ผ. และ น.กรรมการผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญลงในหนังสือมอบอำนาจเป็นการกระทำในฐานะผู้แทนบริษัทโจทก์จึงเป็นการกระทำของบริษัทโจทก์ แม้ต่อมา ผ. และ น.จะพ้นจากการเป็นกรรมการของบริษัทโจทก์หนังสือมอบอำนาจนี้หาระงับไปไม่ หนังสือมอบอำนาจดังกล่าวระบุว่ามอบอำนาจให้ ป. หรือ อ. คนใดคนหนึ่งเป็นผู้รับมอบอำนาจมีอำนาจลงลายมือชื่อร่วมกับกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทโจทก์ได้เป็นการมอบอำนาจให้บุคคลคนเดียวมีอำนาจกระทำการเกี่ยวกับกิจการของบริษัทมากกว่าครั้งเดียวได้ซึ่งต้องปิดอากรแสตมป์ 30 บาท ตามบัญชีอัตราอากรแสตมป์ข้อ 7(2) แห่งประมวลรัษฎากร เมื่อ ป. ร่วมกับ น.มอบอำนาจช่วงให้ ว. ฟ้องและดำเนินคดีนี้แทนโจทก์จึงชอบด้วยกฎหมาย การที่จำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้เป็นลูกหนี้มาทำสัญญารับสภาพหนี้ไว้กับโจทก์เป็นสัญญา 2 ฝ่ายอันมีลักษณะเป็นสัญญาแปลงหนี้ใหม่ด้วยการเปลี่ยนตัวลูกหนี้ซึ่งมาตรา 350มิได้บัญญัติให้ต้องทำเป็นหนังสือแต่อย่างใด ดังนี้จึงหาจำต้องให้เจ้าหนี้และลูกหนี้คนใหม่ลงลายมือชื่อทั้งสองฝ่ายไม่ และบทบัญญัติมาตราดังกล่าวก็มิได้กำหนดให้เจ้าหนี้ต้องแจ้งการเปลี่ยนตัวลูกหนี้คนใหม่ให้ลูกหนี้คนเดิมทราบ เมื่อไม่ปรากฏว่าได้ทำขึ้นโดยขืนใจลูกหนี้เดิมแล้ว สัญญาแปลงหนี้ใหม่ดังกล่าวจึงใช้บังคับได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดมีจำเลยที่ 1 และที่ 3 เป็นกรรมการ จำเลยที่ 1 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 1840 พร้อมสิ่งปลูกสร้างมาจดทะเบียนจำนองเป็นประกันหนี้เงินใด ๆ ของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 3 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 24572,24573, 24618 ถึง 24620 และ 24623 ถึง 24626 พร้อมสิ่งปลูกสร้าง จำเลยที่ 1 และที่ 3 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 24494, 24495, 24498 ถึง 24501 และ 24614 ถึง 24617 พร้อมสิ่งปลูกสร้างและจำเลยที่ 3 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 24142 พร้อมสิ่งปลูกสร้างมาจดทะเบียนจำนองเพื่อเป็นประกันหนี้ของจำเลยที่ 1 นับตั้งแต่ปี 2522 เป็นต้นมา จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้กู้เงินจากโจทก์ด้วยการนำเช็คมาขายลดแก่โจทก์และกู้เงินแบบทั่วไปหลายครั้ง และจำเลยทั้งสามได้ร่วมกันทำหนังสือรับสภาพหนี้ให้แก่โจทก์หลายครั้ง ครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2531 จำเลยทั้งสามได้ร่วมกันทำหนังสือรับสภาพหนี้และตกลงชำระหนี้ให้แก่โจทก์ดังนี้ คือจำเลยที่ 1 ยอมรับว่าเป็นหนี้โจทก์เป็นเงิน 63,436,643.83 บาทและดอกเบี้ยค้างชำระ ณ วันที่ 14 มีนาคม 2531 ในอัตราร้อยละ 12 ต่อปี เป็นเงิน 17,532,311 บาท โดยมีจำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นผู้ค้ำประกันและยอมรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 โจทก์ทวงถามและบอกกล่าวบังคับจำนอง แต่จำเลยทั้งสามเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินจำนวน 112,422,643.30 บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ย หากจำเลยทั้งสามไม่ชำระ ให้ยึดทรัพย์จำนองขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ให้การว่า ตามคำฟ้องโจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้ชัดแจ้งว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้นำเช็คมาขายลดและกู้เงินแบบทั่วไปกับโจทก์กี่ครั้งแต่ละครั้งเป็นเงินจำนวนเท่าใดและเมื่อใดบ้าง อันเป็นการไม่บรรยายซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้น คำฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้จึงเคลือบคลุมการมอบอำนาจให้ฟ้องคดีไม่ถูกต้องสมบูรณ์จำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นหนี้โจทก์ในการขายลดเช็คและกู้ยืมประมาณ 20,000,000 บาท เท่านั้น หนังสือรับสภาพหนี้และการค้ำประกันตามหนังสือรับสภาพหนี้ไม่มีผลผูกพันหากฟังว่าหนังสือรับสภาพหนี้ผูกพันจำเลยที่ 1 และที่ 3 การรับสภาพหนี้ในส่วนดอกเบี้ยก็ไม่ผูกพันจำเลยที่ 1 และที่ 3 เพราะเกิน 5 ปีแล้วการบอกกล่าวบังคับจำนองไม่ชอบ จำเลยที่ 1 และที่ 3 ไม่เคยได้รับหนังสือบอกกล่าวทวงถาม ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การระหว่างพิจารณาสืบพยานโจทก์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังมีคำสั่งเพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนของโจทก์และแต่งตั้งนายทรงเดช ประดิษฐ์สมานนท์เป็นผู้ชำระบัญชีต่อมาระหว่างพิจารณาสืบพยานจำเลยทั้งสาม ศาลแพ่งมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์โจทก์เด็ดขาด และศาลชั้นต้นอนุญาตให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เข้าดำเนินคดีแทนโจทก์ได้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินจำนวน 80,968,954.83 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยในต้นเงินจำนวน 63,436,643.83 บาท ในอัตราร้อยละ 12 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 14 มีนาคม 2531 ถึงวันที่ 14 มีนาคม 2532 อัตราร้อยละ18.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 15 มีนาคม 2532 ถึงวันที่ 15มีนาคม 2533 อัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 16 มีนาคม2533 ถึงวันที่ 25 พฤศจิกายน 2533 อัตราร้อยละ 21 ต่อปีนับตั้งแต่วันที่ 26 พฤศจิกายน 2533 จนกว่าจะชำระเสร็จโดยให้หักเงินจำนวน 700,000 บาท ที่จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ให้โจทก์บางส่วนออกทั้งนี้ดอกเบี้ยถึงวันฟ้องต้องไม่เกิน 31,453,688.47 บาทถ้าจำเลยทั้งสามไม่ชำระหนี้ ให้ยึดทรัพย์จำนองคือที่ดินโฉนดเลขที่ 1840 ตำบลท่าข้าม อำเภอบางขุนเทียน กรุงเทพมหานครและโฉนดเลขที่ 24572, 24573, 24618, 24619, 24620, 24623,24624, 24625, 24626, 24494, 24495, 24498, 24499, 24500, 24501, 24614, 24615, 24617 และ 24142 ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ พร้อมสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินดังกล่าวออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้ หากได้เงินไม่พอชำระหนี้ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติในเบื้องต้นว่าเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2528 จำเลยที่ 1ได้ทำสัญญาตกลงชำระหนี้ของบริษัทโรงแรมเชียงคำ จำกัด บริษัทธนาวรรณ จำกัด และนายทรงวุฒิ วิริยาภรณ์ รวม 45,920,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยจำนวน 10,516,643.83 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้น56,436,643.83 บาท ให้แก่โจทก์ มีจำเลยที่ 2 และที่ 3เป็นผู้ค้ำประกันตามสัญญาตกลงชำระหนี้เอกสารหมาย จ.16 ต่อมาวันที่14 มีนาคม 2531 จำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือสัญญารับสภาพหนี้และตกลงจำนวน 63,436,643.83 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำนวน 17,532,311.00 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้นจำนวน 80,968,954.83 บาท ให้แก่โจทก์มีจำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นผู้ค้ำประกันตามเอกสารหมาย จ.25มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสามข้อแรกว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ สำหรับประเด็นข้อนี้เนื่องจากจำเลยที่ 2 ไม่ได้ให้การต่อสู้คดีจึงเป็นข้อที่จำเลยที่ 2ไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้น จำเลยที่ 2จึงไม่มีสิทธิที่จะยกขึ้นมาว่ากล่าวในศาลอุทธรณ์ การที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยในประเด็นข้อนี้รวมถึงจำเลยที่ 2 ด้วยนั้นเป็นการไม่ชอบ ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์สำหรับจำเลยที่ 2 ฎีกาของจำเลยที่ 2ในประเด็นนี้ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249 วรรคหนึ่ง ถึงแม้ศาลชั้นต้นจะสั่งรับฎีกาของจำเลยที่ 2ในข้อนี้ไว้ ศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้ คงมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัยเฉพาะฎีกาของจำเลยที่ 1 และที่ 3 เท่านั้น จำเลยที่ 1และที่ 3 ให้การต่อสู้เหมือนกันว่า จำเลยที่ 1 และที่ 3ขอให้การตัดฟ้องโจทก์ว่าตามคำฟ้องข้อ 7 โจทก์บรรยายฟ้องแต่เพียงว่า"นับตั้งแต่ปี 2522 เป็นต้นมา จำเลยที่ 1 และที่ 2ได้กู้เงินไปจากโจทก์ด้วยวิธีการนำเช็คมาขายลดและกู้เงินแบบทั่วไปหลายครั้งทุกครั้งที่กู้เงินไปก็ได้รับเงินไปครบถ้วนทุกครั้ง"แต่โจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้ชัดแจ้งว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2ได้นำเช็คมาขายลดและกู้เงินแบบทั่วไปกับโจทก์กี่ครั้งแต่ละครั้งเป็นเงินจำนวนเท่าใดและเมื่อใดบ้าง อันเป็นการไม่บรรยายซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นทำให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ไม่อาจเข้าใจได้ว่ายอดหนี้ที่แท้จริงที่จำเลยที่ 1 จะต้องรับผิดต่อโจทก์เป็นจำนวนเท่าใดเป็นเหตุให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ไม่สามารถให้การต่อสู้คดีอย่างถูกต้องครบถ้วนสมบูรณ์ คำฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้จึงเคลือบคลุมเห็นว่า ตามคำฟ้องข้อ 7 ถัดจากข้อความที่จำเลยที่ 1 และที่ 3ยกขึ้นมากล่าวอ้างเป็นข้อต่อสู้แล้วโจทก์ได้บรรยายรายละเอียดต่อไปว่าจำเลยทั้งสามได้ร่วมกันทำหนังสือรับสภาพหนี้และตกลงใช้หนี้ให้แก่โจทก์หลายครั้ง ครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2531ตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 12 คำฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้ได้บรรยายสภาพแห่งข้อหาคือจำเลยทั้งสามไม่ชำระหนี้ที่ค้างชำระตามสัญญาขายลดเช็คและกู้เงินอันเป็นมูลหนี้ตามหนังสือรับสภาพหนี้สัญญาค้ำประกันและจำนอง และคำขอบังคับคือให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระหนี้ให้แก่โจทก์ ข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นคือ หนังสือรับสภาพหนี้และตกลงชำระหนี้หนังสือสัญญาค้ำประกันและหนังสือสัญญาจำนองส่วนการขายลดเช็คกี่ครั้งกู้เงินกี่ครั้ง ครั้งละเท่าใดนั้น เป็นรายละเอียดของมูลหนี้ตามหนังสือรับสภาพหนี้และตกลงชำระหนี้ซึ่งโจทก์สามารถนำสืบในชั้นพิจารณาได้ ดังนั้นฟ้องโจทก์จึงไม่เคลือบคลุมฎีกาของจำเลยที่ 1 และที่ 3 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นต่อไปจะได้วินิจฉัยฎีกาของจำเลยทั้งสามข้อ 2 ว่าการมอบอำนาจของโจทก์ให้ฟ้องคดีนี้สมบูรณ์หรือไม่ เห็นว่า หนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 ได้กระทำขึ้นเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2533กรรมการผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อแทนบริษัทโจทก์ในช่วงนั้นตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1 มีอยู่ด้วยกัน 5 คน และกรรมการ2 ใน 5 คน ดังกล่าวลงลายมือชื่อร่วมกันและประทับตราสำคัญของบริษัททำการแทนโจทก์ได้ นางผาสุขนิตย์ ปิณฑะรุจิ และนายนาวี รัตนาภรณ์ เป็นกรรมการ 2 ใน 5 คนของโจทก์จึงเป็นผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อร่วมกันและประทับตราสำคัญของบริษัทกระทำการแทนโจทก์ได้ นางผาสุขนิตย์และนายนาวีได้มอบอำนาจให้นายปองธรรม กาญจนรัตน์ หรือนางอารมณ์ เตโชนิมิตคนใดคนหนึ่งเป็นผู้รับมอบอำนาจ มีอำนาจลงลายมือชื่อร่วมกับกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทอีกคนหนึ่งรวมเป็น 2 คน พร้อมประทับตราสำคัญของบริษัทสามารถกระทำการเกี่ยวกับกิจการของบริษัทได้ ตามหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 ต่อมาเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2534 นายปองธรรมผู้รับมอบอำนาจจากโจทก์ตามหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 ได้ร่วมกับนายนาวีกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทอีกคนหนึ่งรวมเป็น 2 คน ลงลายมือชื่อมอบอำนาจช่วงให้นางสาววิไลรัตน์ โปวิบูลย์ ฟ้องคดีนี้พร้อมประทับตราสำคัญของบริษัท ตามหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.7ในขณะที่นายปองธรรมและนายนาวีทำหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.7 นี้ โจทก์ได้เปลี่ยนแปลงกรรมการผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อกระทำการแทนโจทก์ชุดใหม่แล้ว ตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1 ปัญหาว่านายปองธรรมผู้รับมอบอำนาจจากนางผาสุขนิตย์และนายนาวีกรรมการผู้พ้นอำนาจไปแล้วตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1จะมีอำนาจร่วมกับนายนาวีทำหนังสือมอบอำนาจให้นางสาววิไลรัตน์ฟ้องคดีนี้ได้หรือไม่ เห็นว่า การที่นางผาสุขนิตย์และนายนาวีลงลายมือชื่อในหนังสือมอบอำนาจลงวันที่ 28 กันยายน 2533เป็นการกระทำในฐานะผู้แทนบริษัทโจทก์ จึงเป็นการกระทำของบริษัทโจทก์แม้ต่อมานายผาสุขนิตย์และนายนาวีจะพ้นจากการเป็นกรรมการของบริษัทโจทก์เพราะมีการเปลี่ยนแปลงกรรมการบริษัทโจทก์หนังสือมอบอำนาจฉบับที่ได้ทำโดยกรรมการผู้มีอำนาจในขณะนั้นก็ยังคงมีผลสมบูรณ์อยู่ หาระงับไปไม่นายปองธรรมจึงร่วมกับนายนาวีมีอำนาจที่จะมอบอำนาจให้นางสาววิไลรัตน์ฟ้องและดำเนินคดีนี้แทนโจทก์ได้ตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2453/2529ระหว่างนางอรุณี เจริญเผ่า โจทก์บริษัทลัคกี้เทคซ์ (ไทย) จำกัด จำเลย ส่วนเรื่องที่จำเลยทั้งสามฎีกาเกี่ยวกับการปิดอากรแสตมป์ในหนังสือมอบอำนาจตามเอกสารหมาย จ.6 นั้น เห็นว่า หนังสือมอบอำนาจดังกล่าวได้ระบุว่ามอบอำนาจให้นายปองธรรมหรือนางอารมณ์คนใดคนหนึ่งเป็นผู้รับมอบอำนาจ มีอำนาจลงลายมือชื่อร่วมกับกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทโจทก์อีกคนหนึ่งรวมเป็น 2 คน พร้อมประทับตราสำคัญของโจทก์สามารถกระทำการเกี่ยวกับกิจการต่าง ๆของโจทก์ตามที่ระบุไว้รวมทั้งการแต่งตั้งตัวแทนช่วง เช่นนี้เป็นการมอบอำนาจให้บุคคลคนเดียวมีอำนาจกระทำการเกี่ยวกับกิจการของบริษัทมากกว่าครั้งเดียวได้ ซึ่งต้องปิดอากรแสตมป์ 30 บาทตามบัญชีอัตราอากรแสตมป์ข้อ 7(2) แห่งประมวลรัษฎากร ส่วนที่หนังสือมอบอำนาจดังกล่าวกำหนดให้มีกรรมการที่มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทอีกคนหนึ่งร่วมลงลายมือชื่อด้วยนั้นก็เป็นเพียงการกำหนดวิธีการที่ผู้รับมอบอำนาจคนเดียวนั้นต้องปฏิบัติในการกระทำการเกี่ยวกับกิจการของบริษัทโจทก์ตามที่ได้รับมอบอำนาจ ดังนี้การปิดอากรแสตมป์ในเอกสารหมาย จ.6 จำนวน 30 บาท จึงชอบแล้วหาใช่การมอบอำนาจให้กระทำมากกว่าครั้งเดียวโดยให้บุคคลหลายคนต่างกระทำกิจการแยกกันอันจะต้องคิดตามรายตัวบุคคลที่รับมอบคนละ 30 บาท ดังที่จำเลยทั้งสามฎีกาไม่ ดังนั้น หนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 จึงสมบูรณ์โจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยทั้งสามข้อนี้ฟังไม่ขึ้นต่อไปจะได้วินิจฉัยฎีกาของจำเลยทั้งสามข้อ 3 ที่ว่าจำเลยทั้งสามจะต้องร่วมกันรับผิดต่อโจทก์หรือไม่เพียงใด ข้อนี้จำเลยทั้งสามฎีกาว่า สัญญาตกลงชำระหนี้ตามเอกสารหมาย จ.16เป็นการแปลงหนี้ใหม่โดยการเปลี่ยนตัวลูกหนี้จะต้องทำเป็นสัญญา 2 ฝ่าย ระหว่างโจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้กับจำเลยที่ 1ซึ่งเป็นลูกหนี้ใหม่ แต่สัญญาเอกสารหมาย จ.16 มีเพียงจำเลยที่ 1ฝ่ายเดียวเท่านั้นที่ลงลายมือชื่อยอมรับชำระหนี้แทนจำเลยที่ 1บริษัทธนาวรรณ จำกัด และนายทรงวุฒิโดยโจทก์มิได้ลงลายมือชื่อเป็นคู่สัญญาด้วยแต่ประการใด ทั้งไม่ปรากฏว่าโจทก์แจ้งถึงการเปลี่ยนตัวลูกหนี้ใหม่เป็นจำเลยที่ 1 ให้ลูกหนี้เดิมทั้งสามรายทราบสัญญาแปลงหนี้ใหม่จึงยังไม่เกิดขึ้นโจทก์ไม่อาจอาศัยสิทธิตามสัญญาเอกสารหมาย จ.16 มาเรียกร้องให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ได้เห็นว่า มาตรา 350 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บัญญัติว่า"แปลงหนี้ใหม่ด้วยเปลี่ยนตัวลูกหนี้นั้น จะทำเป็นสัญญาระหว่างเจ้าหนี้กับลูกหนี้คนใหม่ก็ได้ แต่จะทำโดยขืนใจลูกหนี้เดิมหาได้ไม่"ซึ่งสัญญาตกลงชำระหนี้เอกสารหมาย จ.16 ระบุว่า "ตามที่บริษัทโรงแรมเชียงคำ จำกัด (จำเลยที่ 2) บริษัทธนาวรรณ จำกัดและนายทรงวุฒิ วิริยาภรณ์ ได้ขอสินเชื่อจากบริษัทเงินทุนพานิช จำกัด (โจทก์) โดยการนำเช็คที่นายธนิต ธนทิตย์ (จำเลยที่ 1) เป็นผู้สั่งจ่ายขายลดไว้แก่โจทก์และยังมีหนี้ที่ยังมิได้ชำระหนี้ให้แก่โจทก์ 3 จำนวนเป็นเงิน 45,920,000 บาท นั้น จำเลยที่ 1 ตกลงชำระหนี้พร้อมด้วยดอกเบี้ยของเงินดังกล่าว และยังค้างชำระเป็นเงิน 10,516,643.83 บาท รวมทั้งสองจำนวนเป็นเงิน56,436,643.83 บาท ให้แก่โจทก์จนครบถ้วนภายในกำหนด 15 ปีทั้งนี้จำเลยที่ 1 ตกลงผ่อนชำระหนี้ในจำนวนไม่ต่ำกว่าเดือนละ 100,000 บาท หากจำเลยที่ 1 ผิดนัดในเดือนใดและยังฝ่าฝืนไม่ชำระในเมื่อโจทก์มีหนังสือแจ้งเตือนให้ชำระโดยกำหนดเวลาอันสมควรไว้ ให้โจทก์มีสิทธิเรียกชำระหนี้ทั้งหมดได้ทันทีในระหว่างการผ่อนชำระหากโจทก์มอบให้บุคคลใดเข้าตรวจสอบกิจการของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ตกลงที่จะให้ความสะดวกและร่วมมือกับบุคคลดังกล่าวทุกประการ" เห็นได้ว่าสัญญาเอกสารหมาย จ.16 มีลักษณะเป็นข้อตกลงระหว่างจำเลยที่ 1 กับโจทก์ถือได้ว่าเป็นสัญญา 2 ฝ่าย หาใช่จำเลยที่ 1 ตกลงฝ่ายเดียวไม่และข้อความในสัญญาดังกล่าวก็ถือได้ว่าเป็นสัญญาแปลงหนี้ใหม่ด้วยเปลี่ยนตัวลูกหนี้ อันเป็นสัญญาที่ทำขึ้นระหว่างโจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้กับจำเลยที่ 1 ลูกหนี้คนใหม่ ทั้งไม่ปรากฏว่าได้ทำขึ้นโดยขืนใจจำเลยที่ 2 บริษัทธนาวรรณ จำกัด และนายทรงวุฒิผู้เป็นลูกหนี้เดิมทั้งสามรายแต่อย่างใด สัญญาแปลงหนี้ใหม่ตามเอกสารหมาย จ.16 จึงมีผลบังคับกันได้ระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 นอกจากนี้สัญญาแปลงหนี้ใหม่ด้วยเปลี่ยนตัวลูกหนี้ มาตรา 350 ดังกล่าว ก็มิได้บัญญัติให้ต้องทำเป็นหนังสือแต่อย่างใดสัญญาแปลงหนี้ใหม่ด้วยเปลี่ยนตัวลูกหนี้จึงหาจำต้องให้เจ้าหนี้และลูกหนี้คนใหม่ลงลายมือชื่อทั้งสองฝ่ายไม่ และบทบัญญัติมาตราดังกล่าวก็มิได้กำหนดให้เจ้าหนี้ต้องแจ้งการเปลี่ยนตัวลูกหนี้ใหม่ให้ลูกหนี้เดิมทั้งสามรายทราบดังที่จำเลยทั้งสามฎีกาไม่ โจทก์จึงมีสิทธิเรียกให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ตามสัญญาเอกสารหมาย จ.16ได้ ส่วนหนี้ตามเอกสารหมาย จ.25 ข้อ 1.2 เป็นการที่จำเลยที่ 1รับสภาพหนี้ต้นเงินและดอกเบี้ยจำนวน 1,556,876 บาท ที่ค้างชำระอยู่ตามหนังสือสัญญากู้เงินลงวันที่ 4 พฤศจิกายน 2528เอกสารหมาย จ.17 ซึ่งจำเลยที่ 1 กู้จากโจทก์และหนี้ตามเอกสารหมาย จ.25 ข้อ 1.3 เป็นการที่จำเลยที่ 1 รับสภาพหนี้ตามหนังสือสัญญากู้เงิน ลงวันที่ 14 มีนาคม 2531 จำนวน1,500,000 บาท อัตราดอกเบี้ยร้อยละ 12 ต่อปี ซึ่งจำเลยที่ 1กู้จากโจทก์ จำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดต่อโจทก์ในหนี้เงินกู้ทั้งสองจำนวนดังกล่าวด้วย"พิพากษายืน(บรรเทิง มุลพรม-สมาน เวทวินิจ-สมิทธิ์ วราอุบล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุโดยที่ประมวลรัษฎากรเป็นกฎหมายว่าด้วยการจัดเก็บภาษีอากรทั่วไป ได้แก่ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ภาษีเงินได้นิติบุคคลภาษีมูลค่าเพิ่มและภาษีธุรกิจเฉพาะ เป็นที่รู้กันดี แต่นอกจากนี้ยังมีบทบัญญัติว่าด้วยอากรแสตมป์ ในลักษณะ 2 ภาษีอากรฝ่ายสรรพากรหมวดอากรแสตมป์ ตั้งแต่มาตรา 103 ถึง 123 ตรี และบัญชีอัตราภาษีอากรกล่าวถึงเรื่องการปิดแสตมป์ในตราสาร และผลของการไม่ปิดแสตมป์ของตราสารใดหรือไม่ปิดให้บริบูรณ์ จะใช้ต้นฉบับคู่ฉบับ คู่ฉีก หรือสำเนาตราสารนั้นเป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่งไม่ได้จนกว่าจะได้เสียอากรโดยปิดแสตมป์ครบจำนวนและขีดฆ่าแล้วทั้งนี้ตามมาตรา 118 แห่งประมวลรัษฎากร การปิดแสตมป์จึงมีความสำคัญยิ่งอาจส่งผลให้แพ้ชนะคดีกันได้ดังนั้น ในการดำเนินกิจการใดในทางธุรกิจก็ดี หรือกรณีอื่น ๆ ก็ดีควรต้องนึกถึงว่ากรณีที่กระทำกันนั้นต้องปิดแสตมป์หรือไม่โดยดูจากบทบัญญัติดังกล่าวและบัญชีอัตราอากรแสตมป์ท้ายประมวลรัษฎากรทางปฏิบัติมีปัญหาเสมอในชั้นดำเนินคดีว่าเอกสารที่ใช้อ้างยันกันนั้นเช่นสัญญากู้ยืม สัญญาเช่าที่ดิน โรงเรือนหรือสิ่งปลูกสร้าง เป็นตราสารที่เป็นพยานหลักฐานยันกันได้หรือไม่ดังนั้นก่อนดำเนินคดีหรือก่อนดำเนินการในเรื่องใด ๆ ควรตรวจสอบเอกสารที่ต้องใช้นั้นเป็นเอกสารที่กฎหมายบังคับให้ปิดแสตมป์หรือไม่ด้วยมิฉะนั้นอาจมีผลให้แพ้คดีได้ คำพิพากษาศาลฎีกาตามหัวข้อหมายเหตุมีปัญหาพิพาทเรื่องหนังสือมอบอำนาจว่าปิดแสตมป์ถูกต้องครบถ้วนตามที่กฎหมายบังคับหรือไม่ ก่อนอื่น ใคร่ขอแสดงบัญชีอัตราอากรแสตมป์เฉพาะเรื่องการมอบอำนาจให้ดำเนินการต่าง ๆ ดังนี้ ใบมอบอำนาจ คือ ใบตั้งตัวแทนซึ่งมิได้กระทำในรูปลักษณะตราสาร รวมทั้งใบตั้งอนุญาโตตุลาการ 1. มอบอำนาจให้บุคคลคนเดียวหรือหลายคนกระทำการครั้งเดียวค่าอากรแสตมป์ 10 บาท ผู้ที่ต้องเสียอากร ผู้มอบอำนาจผู้ที่ต้องขีดฆ่าอากรแสตมป์ ผู้รับมอบอำนาจ 2. มอบอำนาจให้บุคคลคนเดียวหรือหลายคนร่วมกระทำการมากกว่าหนึ่งครั้ง ค่าอากรแสตมป์ 30 บาท ผู้ที่ต้องเสียอากรผู้มอบอำนาจ ผู้ที่ต้องขีดฆ่าอากรแสตมป์ ผู้รับมอบอำนาจ 3. มอบอำนาจให้กระทำมากกว่าครั้งเดียวโดยให้บุคคลหลายคนต่างคนต่างกระทำกิจการแยกกันได้คิดตามรายตัวบุคคลที่รับมอบคนละ ค่าอากรแสตมป์ 30 บาท ผู้ที่ต้องเสียอากรผู้มอบอำนาจ ผู้ที่ต้องขีดฆ่าอากรแสตมป์ ผู้รับมอบอำนาจ หมายเหตุ ถ้าผู้มอบอำนาจมีหลายคนแต่มิได้เป็นผู้มีอำนาจร่วมกันแล้วมอบอำนาจในตราสารฉบับเดียวกัน ต้องคิดตามรายตัวบุคคลผู้มอบอำนาจคนหนึ่งในเรื่องหนึ่งตามมาตรา 108 กรณียกเว้นไม่เรียกอากร 1. ใบแต่งทนายและใบมอบอำนาจซึ่งทนายความให้แก่เสมียนของตนเพื่อเป็นตัวแทนดำเนินคดีในศาล 2. ใบมอบอำนาจให้โอน หรือให้กระทำการใด ๆ เกี่ยวด้วยสัตว์พาหนะตามกฎหมายว่าด้วยสัตว์พาหนะ 3. ใบมอบอำนาจให้รับเงินหรือสิ่งของแทน 4. ใบมอบอำนาจซึ่งสหกรณ์เป็นผู้มอบ และใบมอบอำนาจตั้งสหกรณ์เป็นตัวแทนจัดการให้สหกรณ์ได้รับสิทธิในอสังหาริมทรัพย์ ดังนั้น การปิดแสตมป์ในการแต่งตั้งผู้ใดให้เป็นผู้ทำการแทนหรือผู้รับมอบอำนาจจึงต้องพิจารณาจากบัญชีอัตราอากรแสตมป์ในประมวลรัษฎากรเป็นสำคัญ ดังได้กล่าวมาแล้วว่าการปิดแสตมป์ในตราสารที่กฎหมายบังคับให้ปิดครบถ้วนบริบูรณ์ถ้าขาดไปย่อมไม่ถือว่าเป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่งที่จะรับฟังได้ ซึ่งมีผลเป็นข้อแพ้ชนะกันในคดีสำหรับหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีก็ต้องปิดแสตมป์เช่นกันตามเงื่อนไขที่ประมวลรัษฎากรกำหนด มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่น่าสนใจเรื่องหนึ่งคือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 596/2531 วินิจฉัยว่าที่จำเลยฎีกาว่าการที่บุคคลหลายคนมอบอำนาจให้บุคคลคนหนึ่งกระทำการแทนในกิจการหลายอย่างรวมทั้งฟ้องคดีและต่อสู้คดีซึ่งโจทก์แต่ละคนสามารถฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยเป็นรายบุคคลได้อยู่แล้วเป็นการมอบอำนาจทั่วไปต้องปิดแสตมป์ 30 บาทแต่โจทก์ปิดในหนังสือมอบอำนาจเพียง 10 บาท จึงรับฟังไม่ได้โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง พิเคราะห์แล้วเห็นว่า แม้จำเลยมิได้ยกปัญหานี้ขึ้นต่อสู้ในศาลชั้นต้น เพิ่งจะยกโต้เถียงในชั้นอุทธรณ์แต่เป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน จำเลยมีสิทธิยกขึ้นอ้างได้ ปรากฏว่าหนังสือมอบอำนาจดังกล่าวมอบอำนาจให้นายทินกรเม่งมั่งมี ฟ้องคดีนี้ ซึ่งมอบอำนาจให้กระทำครั้งเดียวคดีเดียวจึงมิใช่ใบมอบอำนาจทั่วไป ที่ใบมอบอำนาจดังกล่าวปิดอากรแสตมป์ 10 บาท จึงถูกต้องแล้วรับฟังได้ คดีนี้ มีคำวินิจฉัยเป็นกรณีศึกษาหลายเรื่องเช่นเรื่องอำนาจฟ้อง เรื่องการที่สามารถหยิบยกขึ้นกล่าวอ้างได้แม้ไม่ให้การต่อสู้คดีไว้ และศาลก็มีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยได้ข้อเท็จจริงคดีนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่ามอบอำนาจให้กระทำครั้งเดียวคดีเดียว จึงเข้ากรณีที่หนึ่งตามตารางอัตราอากรแสตมป์ ปัญหาว่าหนังสือมอบอำนาจไม่ได้ปิดแสตมป์ในขณะทำหรือขณะยื่นฟ้อง แต่ขณะส่งหนังสือต่อศาลนั้นในวันสืบพยานได้มีการปิดแสตมป์ครบถ้วนและขีดฆ่าแล้วดังนี้ใช้เป็นพยานหลักฐานได้หรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าหนังสือมอบอำนาจย่อมใช้เป็นพยานหลักฐานได้(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6168/2534) และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4621/2534 วินิจฉัยว่าโจทก์มอบอำนาจให้ ส. ฟ้องคดี แม้หนังสือมอบอำนาจของโจทก์จะไม่ได้ปิดแสตมป์บริบูรณ์ตั้งแต่แรกแต่เมื่อได้มีการปิดแสตมป์ในชั้นพิจารณาครบถ้วนก่อนสืบพยานก็ย่อมใช้เป็นหลักฐานในคดีได้ ปัญหาเรื่องใบมอบอำนาจหรือหนังสือมอบอำนาจ มีการยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้คดีของฝ่ายจำเลยอยู่เสมอ เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 392/2535 หนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดี ไม่มีกฎหมายบังคับว่าเป็นเอกสารที่จะต้องแนบมาพร้อมกับคำฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18 และตราสารที่ไม่ปิดแสตมป์ให้บริบูรณ์ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 118 จะใช้เป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่งไม่ได้ ดังนั้น ขณะยื่นฟ้องต่อศาลหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีจะมิได้ปิดแสตมป์ให้บริบูรณ์ไม่ทำให้ฟ้องไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย กรณีนี้ แสดงว่าขณะยื่นฟ้องก็ไม่จำต้องยื่นหนังสือมอบอำนาจมาพร้อมฟ้อง หรือแม้แต่หนังสือมอบอำนาจขณะยื่นฟ้องก็ไม่จำต้องปิดแสตมป์ก็ไม่ทำให้ฟ้องเสียไป และสามารถปิดแสตมป์ในระหว่างพิจารณาได้ แม้จะเกินกว่า 90 วันนับแต่วันต้องปิดแสตมป์และมิได้เสียอากรเพิ่มตามประมวลรัษฎากร มาตรา 113ก็ตามก็รับฟังเป็นพยานหลักฐานได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2156/2535)แต่ต้องมีการขีดฆ่าแสตมป์นั้น โดยผู้อ้างขีดฆ่าเองก็ได้หรือขอให้ศาลสั่งให้เจ้าหน้าที่สรรพากรจัดการให้ก็มีผลเช่นกัน(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1940/2534) และมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1014/2537 วินิจฉัยว่าการกู้ยืมเงินเกินกว่า 50 บาทต้องมีหลักฐานแห่งการกู้ยืมและหนังสือสัญญากู้ยืมจะต้องปิดแสตมป์ตามอัตราที่ประมวลรัษฎากรกำหนดและขีดฆ่าแล้วหากไม่มีการขีดฆ่าแสตมป์ถือว่าไม่ปิดแสตมป์บริบูรณ์ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 118ซึ่งห้ามมิให้ใช้เป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่งผู้กู้จึงไม่ต้องรับผิดและผู้ค้ำประกันก็ไม่ต้องรับผิดด้วยเช่นเดียวกัน ปัญหาว่าเจ้าของร่วมหลายคนมอบอำนาจให้บุคคลคนเดียวกระทำการมากกว่าครั้งเดียว ดังนี้ หนังสือมอบอำนาจต้องปิดแสตมป์เท่าใด 10 บาท 30 บาท หรือตามจำนวนผู้มอบอำนาจ มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1224/2539 วินิจฉัยว่า โจทก์ที่ 4 ถึงที่ 8 มอบอำนาจให้โจทก์ที่ 9 ฟ้องคดีโดยหนังสือมอบอำนาจปิดแสตมป์เพียง 30 บาทแม้ผู้มอบอำนาจหลายคน แต่โจทก์ที่ 4 ถึงที่ 8 เป็นเจ้าของร่วมกันในที่ดิน จึงเป็นผู้มีอำนาจร่วมกันและมอบอำนาจให้โจทก์ที่ 9ซึ่งเป็นบุคคลคนเดียวกระทำการมากกว่าครั้งเดียวต้องเสียอากรแสตมป์ตามบัญชีอัตราอากรแสตมป์ข้อ 7(ข) แห่งประมวลรัษฎากรซึ่งกำหนดไว้ 30 บาท ดังนั้นหนังสือมอบอำนาจที่ปิดแสตมป์ 30 บาท จึงชอบแล้ว กรณีตามคำพิพากษาศาลฎีกาหัวข้อหมายเหตุ หนังสือมอบอำนาจระบุว่ามอบอำนาจให้ ป. หรือ อ. คนใดคนหนึ่งเป็นผู้รับมอบอำนาจมีอำนาจลงลายมือร่วมกับกรรมการที่มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทอีกคนหนึ่งรวมเป็น 2 คน พร้อมประทับตราสำคัญของบริษัทสามารถกระทำการเกี่ยวกับกิจการต่าง ๆ ของบริษัทตามที่ระบุไว้รวมทั้งการแต่งตั้งตัวแทนช่วงได้ ซึ่งถือว่าเป็นการมอบอำนาจให้กระทำการมากกว่าครั้งเดียวได้จึงต้องปิดแสตมป์ 30 บาท ปัญหาเรื่องการปิดแสตมป์ในหนังสือมอบอำนาจ มีข้อพิพาทในคดีอยู่เสมอ ดังนั้นก่อนฟ้องคดีควรต้องตรวจสอบเรื่องนี้ให้เรียบร้อยก่อน ถ้าไม่ถูกต้องก็ชอบที่จะจัดการปิดแสตมป์ให้ถูกต้องเสีย เพราะตามแนวคำวินิจฉัยของศาลฎีกาก็ยืนยันมาตลอดว่าสามารถปิดแสตมป์ให้ถูกต้องได้แม้ในระหว่างพิจารณาคดี พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษาคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดมีจำเลยที่ 1 และที่ 3 เป็นกรรมการ จำเลยที่ 1 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 1840 พร้อมสิ่งปลูกสร้างมาจดทะเบียนจำนองเป็นประกันหนี้เงินใด ๆ ของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 3 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 24572,24573, 24618 ถึง 24620 และ 24623 ถึง 24626 พร้อมสิ่งปลูกสร้าง จำเลยที่ 1 และที่ 3 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 24494, 24495, 24498 ถึง 24501 และ 24614 ถึง 24617 พร้อมสิ่งปลูกสร้างและจำเลยที่ 3 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 24142 พร้อมสิ่งปลูกสร้างมาจดทะเบียนจำนองเพื่อเป็นประกันหนี้ของจำเลยที่ 1 นับตั้งแต่ปี 2522 เป็นต้นมา จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้กู้เงินจากโจทก์ด้วยการนำเช็คมาขายลดแก่โจทก์และกู้เงินแบบทั่วไปหลายครั้ง และจำเลยทั้งสามได้ร่วมกันทำหนังสือรับสภาพหนี้ให้แก่โจทก์หลายครั้ง ครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2531 จำเลยทั้งสามได้ร่วมกันทำหนังสือรับสภาพหนี้และตกลงชำระหนี้ให้แก่โจทก์ดังนี้ คือจำเลยที่ 1 ยอมรับว่าเป็นหนี้โจทก์เป็นเงิน 63,436,643.83 บาทและดอกเบี้ยค้างชำระ ณ วันที่ 14 มีนาคม 2531 ในอัตราร้อยละ 12 ต่อปี เป็นเงิน 17,532,311 บาท โดยมีจำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นผู้ค้ำประกันและยอมรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 โจทก์ทวงถามและบอกกล่าวบังคับจำนอง แต่จำเลยทั้งสามเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินจำนวน 112,422,643.30 บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ย หากจำเลยทั้งสามไม่ชำระ ให้ยึดทรัพย์จำนองขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ให้การว่า ตามคำฟ้องโจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้ชัดแจ้งว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้นำเช็คมาขายลดและกู้เงินแบบทั่วไปกับโจทก์กี่ครั้งแต่ละครั้งเป็นเงินจำนวนเท่าใดและเมื่อใดบ้าง อันเป็นการไม่บรรยายซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้น คำฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้จึงเคลือบคลุมการมอบอำนาจให้ฟ้องคดีไม่ถูกต้องสมบูรณ์จำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นหนี้โจทก์ในการขายลดเช็คและกู้ยืมประมาณ 20,000,000 บาท เท่านั้น หนังสือรับสภาพหนี้และการค้ำประกันตามหนังสือรับสภาพหนี้ไม่มีผลผูกพันหากฟังว่าหนังสือรับสภาพหนี้ผูกพันจำเลยที่ 1 และที่ 3 การรับสภาพหนี้ในส่วนดอกเบี้ยก็ไม่ผูกพันจำเลยที่ 1 และที่ 3 เพราะเกิน 5 ปีแล้วการบอกกล่าวบังคับจำนองไม่ชอบ จำเลยที่ 1 และที่ 3 ไม่เคยได้รับหนังสือบอกกล่าวทวงถาม ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การระหว่างพิจารณาสืบพยานโจทก์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังมีคำสั่งเพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนของโจทก์และแต่งตั้งนายทรงเดช ประดิษฐ์สมานนท์เป็นผู้ชำระบัญชีต่อมาระหว่างพิจารณาสืบพยานจำเลยทั้งสาม ศาลแพ่งมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์โจทก์เด็ดขาด และศาลชั้นต้นอนุญาตให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เข้าดำเนินคดีแทนโจทก์ได้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินจำนวน 80,968,954.83 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยในต้นเงินจำนวน 63,436,643.83 บาท ในอัตราร้อยละ 12 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 14 มีนาคม 2531 ถึงวันที่ 14 มีนาคม 2532 อัตราร้อยละ18.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 15 มีนาคม 2532 ถึงวันที่ 15มีนาคม 2533 อัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 16 มีนาคม2533 ถึงวันที่ 25 พฤศจิกายน 2533 อัตราร้อยละ 21 ต่อปีนับตั้งแต่วันที่ 26 พฤศจิกายน 2533 จนกว่าจะชำระเสร็จโดยให้หักเงินจำนวน 700,000 บาท ที่จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ให้โจทก์บางส่วนออกทั้งนี้ดอกเบี้ยถึงวันฟ้องต้องไม่เกิน 31,453,688.47 บาทถ้าจำเลยทั้งสามไม่ชำระหนี้ ให้ยึดทรัพย์จำนองคือที่ดินโฉนดเลขที่ 1840 ตำบลท่าข้าม อำเภอบางขุนเทียน กรุงเทพมหานครและโฉนดเลขที่ 24572, 24573, 24618, 24619, 24620, 24623,24624, 24625, 24626, 24494, 24495, 24498, 24499, 24500, 24501, 24614, 24615, 24617 และ 24142 ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ พร้อมสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินดังกล่าวออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้ หากได้เงินไม่พอชำระหนี้ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติในเบื้องต้นว่าเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2528 จำเลยที่ 1ได้ทำสัญญาตกลงชำระหนี้ของบริษัทโรงแรมเชียงคำ จำกัด บริษัทธนาวรรณ จำกัด และนายทรงวุฒิ วิริยาภรณ์ รวม 45,920,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยจำนวน 10,516,643.83 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้น56,436,643.83 บาท ให้แก่โจทก์ มีจำเลยที่ 2 และที่ 3เป็นผู้ค้ำประกันตามสัญญาตกลงชำระหนี้เอกสารหมาย จ.16 ต่อมาวันที่14 มีนาคม 2531 จำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือสัญญารับสภาพหนี้และตกลงจำนวน 63,436,643.83 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำนวน 17,532,311.00 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้นจำนวน 80,968,954.83 บาท ให้แก่โจทก์มีจำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นผู้ค้ำประกันตามเอกสารหมาย จ.25มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสามข้อแรกว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ สำหรับประเด็นข้อนี้เนื่องจากจำเลยที่ 2 ไม่ได้ให้การต่อสู้คดีจึงเป็นข้อที่จำเลยที่ 2ไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้น จำเลยที่ 2จึงไม่มีสิทธิที่จะยกขึ้นมาว่ากล่าวในศาลอุทธรณ์ การที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยในประเด็นข้อนี้รวมถึงจำเลยที่ 2 ด้วยนั้นเป็นการไม่ชอบ ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์สำหรับจำเลยที่ 2 ฎีกาของจำเลยที่ 2ในประเด็นนี้ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249 วรรคหนึ่ง ถึงแม้ศาลชั้นต้นจะสั่งรับฎีกาของจำเลยที่ 2ในข้อนี้ไว้ ศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้ คงมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัยเฉพาะฎีกาของจำเลยที่ 1 และที่ 3 เท่านั้น จำเลยที่ 1และที่ 3 ให้การต่อสู้เหมือนกันว่า จำเลยที่ 1 และที่ 3ขอให้การตัดฟ้องโจทก์ว่าตามคำฟ้องข้อ 7 โจทก์บรรยายฟ้องแต่เพียงว่า"นับตั้งแต่ปี 2522 เป็นต้นมา จำเลยที่ 1 และที่ 2ได้กู้เงินไปจากโจทก์ด้วยวิธีการนำเช็คมาขายลดและกู้เงินแบบทั่วไปหลายครั้งทุกครั้งที่กู้เงินไปก็ได้รับเงินไปครบถ้วนทุกครั้ง"แต่โจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้ชัดแจ้งว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2ได้นำเช็คมาขายลดและกู้เงินแบบทั่วไปกับโจทก์กี่ครั้งแต่ละครั้งเป็นเงินจำนวนเท่าใดและเมื่อใดบ้าง อันเป็นการไม่บรรยายซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นทำให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ไม่อาจเข้าใจได้ว่ายอดหนี้ที่แท้จริงที่จำเลยที่ 1 จะต้องรับผิดต่อโจทก์เป็นจำนวนเท่าใดเป็นเหตุให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ไม่สามารถให้การต่อสู้คดีอย่างถูกต้องครบถ้วนสมบูรณ์ คำฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้จึงเคลือบคลุมเห็นว่า ตามคำฟ้องข้อ 7 ถัดจากข้อความที่จำเลยที่ 1 และที่ 3ยกขึ้นมากล่าวอ้างเป็นข้อต่อสู้แล้วโจทก์ได้บรรยายรายละเอียดต่อไปว่าจำเลยทั้งสามได้ร่วมกันทำหนังสือรับสภาพหนี้และตกลงใช้หนี้ให้แก่โจทก์หลายครั้ง ครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2531ตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 12 คำฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้ได้บรรยายสภาพแห่งข้อหาคือจำเลยทั้งสามไม่ชำระหนี้ที่ค้างชำระตามสัญญาขายลดเช็คและกู้เงินอันเป็นมูลหนี้ตามหนังสือรับสภาพหนี้สัญญาค้ำประกันและจำนอง และคำขอบังคับคือให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระหนี้ให้แก่โจทก์ ข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นคือ หนังสือรับสภาพหนี้และตกลงชำระหนี้หนังสือสัญญาค้ำประกันและหนังสือสัญญาจำนองส่วนการขายลดเช็คกี่ครั้งกู้เงินกี่ครั้ง ครั้งละเท่าใดนั้น เป็นรายละเอียดของมูลหนี้ตามหนังสือรับสภาพหนี้และตกลงชำระหนี้ซึ่งโจทก์สามารถนำสืบในชั้นพิจารณาได้ ดังนั้นฟ้องโจทก์จึงไม่เคลือบคลุมฎีกาของจำเลยที่ 1 และที่ 3 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นต่อไปจะได้วินิจฉัยฎีกาของจำเลยทั้งสามข้อ 2 ว่าการมอบอำนาจของโจทก์ให้ฟ้องคดีนี้สมบูรณ์หรือไม่ เห็นว่า หนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 ได้กระทำขึ้นเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2533กรรมการผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อแทนบริษัทโจทก์ในช่วงนั้นตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1 มีอยู่ด้วยกัน 5 คน และกรรมการ2 ใน 5 คน ดังกล่าวลงลายมือชื่อร่วมกันและประทับตราสำคัญของบริษัททำการแทนโจทก์ได้ นางผาสุขนิตย์ ปิณฑะรุจิ และนายนาวี รัตนาภรณ์ เป็นกรรมการ 2 ใน 5 คนของโจทก์จึงเป็นผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อร่วมกันและประทับตราสำคัญของบริษัทกระทำการแทนโจทก์ได้ นางผาสุขนิตย์และนายนาวีได้มอบอำนาจให้นายปองธรรม กาญจนรัตน์ หรือนางอารมณ์ เตโชนิมิตคนใดคนหนึ่งเป็นผู้รับมอบอำนาจ มีอำนาจลงลายมือชื่อร่วมกับกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทอีกคนหนึ่งรวมเป็น 2 คน พร้อมประทับตราสำคัญของบริษัทสามารถกระทำการเกี่ยวกับกิจการของบริษัทได้ ตามหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 ต่อมาเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2534 นายปองธรรมผู้รับมอบอำนาจจากโจทก์ตามหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 ได้ร่วมกับนายนาวีกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทอีกคนหนึ่งรวมเป็น 2 คน ลงลายมือชื่อมอบอำนาจช่วงให้นางสาววิไลรัตน์ โปวิบูลย์ ฟ้องคดีนี้พร้อมประทับตราสำคัญของบริษัท ตามหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.7ในขณะที่นายปองธรรมและนายนาวีทำหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.7 นี้ โจทก์ได้เปลี่ยนแปลงกรรมการผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อกระทำการแทนโจทก์ชุดใหม่แล้ว ตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1 ปัญหาว่านายปองธรรมผู้รับมอบอำนาจจากนางผาสุขนิตย์และนายนาวีกรรมการผู้พ้นอำนาจไปแล้วตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1จะมีอำนาจร่วมกับนายนาวีทำหนังสือมอบอำนาจให้นางสาววิไลรัตน์ฟ้องคดีนี้ได้หรือไม่ เห็นว่า การที่นางผาสุขนิตย์และนายนาวีลงลายมือชื่อในหนังสือมอบอำนาจลงวันที่ 28 กันยายน 2533เป็นการกระทำในฐานะผู้แทนบริษัทโจทก์ จึงเป็นการกระทำของบริษัทโจทก์แม้ต่อมานายผาสุขนิตย์และนายนาวีจะพ้นจากการเป็นกรรมการของบริษัทโจทก์เพราะมีการเปลี่ยนแปลงกรรมการบริษัทโจทก์หนังสือมอบอำนาจฉบับที่ได้ทำโดยกรรมการผู้มีอำนาจในขณะนั้นก็ยังคงมีผลสมบูรณ์อยู่ หาระงับไปไม่นายปองธรรมจึงร่วมกับนายนาวีมีอำนาจที่จะมอบอำนาจให้นางสาววิไลรัตน์ฟ้องและดำเนินคดีนี้แทนโจทก์ได้ตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2453/2529ระหว่างนางอรุณี เจริญเผ่า โจทก์บริษัทลัคกี้เทคซ์ (ไทย) จำกัด จำเลย ส่วนเรื่องที่จำเลยทั้งสามฎีกาเกี่ยวกับการปิดอากรแสตมป์ในหนังสือมอบอำนาจตามเอกสารหมาย จ.6 นั้น เห็นว่า หนังสือมอบอำนาจดังกล่าวได้ระบุว่ามอบอำนาจให้นายปองธรรมหรือนางอารมณ์คนใดคนหนึ่งเป็นผู้รับมอบอำนาจ มีอำนาจลงลายมือชื่อร่วมกับกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทโจทก์อีกคนหนึ่งรวมเป็น 2 คน พร้อมประทับตราสำคัญของโจทก์สามารถกระทำการเกี่ยวกับกิจการต่าง ๆของโจทก์ตามที่ระบุไว้รวมทั้งการแต่งตั้งตัวแทนช่วง เช่นนี้เป็นการมอบอำนาจให้บุคคลคนเดียวมีอำนาจกระทำการเกี่ยวกับกิจการของบริษัทมากกว่าครั้งเดียวได้ ซึ่งต้องปิดอากรแสตมป์ 30 บาทตามบัญชีอัตราอากรแสตมป์ข้อ 7(2) แห่งประมวลรัษฎากร ส่วนที่หนังสือมอบอำนาจดังกล่าวกำหนดให้มีกรรมการที่มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทอีกคนหนึ่งร่วมลงลายมือชื่อด้วยนั้นก็เป็นเพียงการกำหนดวิธีการที่ผู้รับมอบอำนาจคนเดียวนั้นต้องปฏิบัติในการกระทำการเกี่ยวกับกิจการของบริษัทโจทก์ตามที่ได้รับมอบอำนาจ ดังนี้การปิดอากรแสตมป์ในเอกสารหมาย จ.6 จำนวน 30 บาท จึงชอบแล้วหาใช่การมอบอำนาจให้กระทำมากกว่าครั้งเดียวโดยให้บุคคลหลายคนต่างกระทำกิจการแยกกันอันจะต้องคิดตามรายตัวบุคคลที่รับมอบคนละ 30 บาท ดังที่จำเลยทั้งสามฎีกาไม่ ดังนั้น หนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 จึงสมบูรณ์โจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยทั้งสามข้อนี้ฟังไม่ขึ้นต่อไปจะได้วินิจฉัยฎีกาของจำเลยทั้งสามข้อ 3 ที่ว่าจำเลยทั้งสามจะต้องร่วมกันรับผิดต่อโจทก์หรือไม่เพียงใด ข้อนี้จำเลยทั้งสามฎีกาว่า สัญญาตกลงชำระหนี้ตามเอกสารหมาย จ.16เป็นการแปลงหนี้ใหม่โดยการเปลี่ยนตัวลูกหนี้จะต้องทำเป็นสัญญา 2 ฝ่าย ระหว่างโจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้กับจำเลยที่ 1ซึ่งเป็นลูกหนี้ใหม่ แต่สัญญาเอกสารหมาย จ.16 มีเพียงจำเลยที่ 1ฝ่ายเดียวเท่านั้นที่ลงลายมือชื่อยอมรับชำระหนี้แทนจำเลยที่ 1บริษัทธนาวรรณ จำกัด และนายทรงวุฒิโดยโจทก์มิได้ลงลายมือชื่อเป็นคู่สัญญาด้วยแต่ประการใด ทั้งไม่ปรากฏว่าโจทก์แจ้งถึงการเปลี่ยนตัวลูกหนี้ใหม่เป็นจำเลยที่ 1 ให้ลูกหนี้เดิมทั้งสามรายทราบสัญญาแปลงหนี้ใหม่จึงยังไม่เกิดขึ้นโจทก์ไม่อาจอาศัยสิทธิตามสัญญาเอกสารหมาย จ.16 มาเรียกร้องให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ได้เห็นว่า มาตรา 350 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บัญญัติว่า"แปลงหนี้ใหม่ด้วยเปลี่ยนตัวลูกหนี้นั้น จะทำเป็นสัญญาระหว่างเจ้าหนี้กับลูกหนี้คนใหม่ก็ได้ แต่จะทำโดยขืนใจลูกหนี้เดิมหาได้ไม่"ซึ่งสัญญาตกลงชำระหนี้เอกสารหมาย จ.16 ระบุว่า "ตามที่บริษัทโรงแรมเชียงคำ จำกัด (จำเลยที่ 2) บริษัทธนาวรรณ จำกัดและนายทรงวุฒิ วิริยาภรณ์ ได้ขอสินเชื่อจากบริษัทเงินทุนพานิช จำกัด (โจทก์) โดยการนำเช็คที่นายธนิต ธนทิตย์ (จำเลยที่ 1) เป็นผู้สั่งจ่ายขายลดไว้แก่โจทก์และยังมีหนี้ที่ยังมิได้ชำระหนี้ให้แก่โจทก์ 3 จำนวนเป็นเงิน 45,920,000 บาท นั้น จำเลยที่ 1 ตกลงชำระหนี้พร้อมด้วยดอกเบี้ยของเงินดังกล่าว และยังค้างชำระเป็นเงิน 10,516,643.83 บาท รวมทั้งสองจำนวนเป็นเงิน56,436,643.83 บาท ให้แก่โจทก์จนครบถ้วนภายในกำหนด 15 ปีทั้งนี้จำเลยที่ 1 ตกลงผ่อนชำระหนี้ในจำนวนไม่ต่ำกว่าเดือนละ 100,000 บาท หากจำเลยที่ 1 ผิดนัดในเดือนใดและยังฝ่าฝืนไม่ชำระในเมื่อโจทก์มีหนังสือแจ้งเตือนให้ชำระโดยกำหนดเวลาอันสมควรไว้ ให้โจทก์มีสิทธิเรียกชำระหนี้ทั้งหมดได้ทันทีในระหว่างการผ่อนชำระหากโจทก์มอบให้บุคคลใดเข้าตรวจสอบกิจการของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ตกลงที่จะให้ความสะดวกและร่วมมือกับบุคคลดังกล่าวทุกประการ" เห็นได้ว่าสัญญาเอกสารหมาย จ.16 มีลักษณะเป็นข้อตกลงระหว่างจำเลยที่ 1 กับโจทก์ถือได้ว่าเป็นสัญญา 2 ฝ่าย หาใช่จำเลยที่ 1 ตกลงฝ่ายเดียวไม่และข้อความในสัญญาดังกล่าวก็ถือได้ว่าเป็นสัญญาแปลงหนี้ใหม่ด้วยเปลี่ยนตัวลูกหนี้ อันเป็นสัญญาที่ทำขึ้นระหว่างโจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้กับจำเลยที่ 1 ลูกหนี้คนใหม่ ทั้งไม่ปรากฏว่าได้ทำขึ้นโดยขืนใจจำเลยที่ 2 บริษัทธนาวรรณ จำกัด และนายทรงวุฒิผู้เป็นลูกหนี้เดิมทั้งสามรายแต่อย่างใด สัญญาแปลงหนี้ใหม่ตามเอกสารหมาย จ.16 จึงมีผลบังคับกันได้ระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 นอกจากนี้สัญญาแปลงหนี้ใหม่ด้วยเปลี่ยนตัวลูกหนี้ มาตรา 350 ดังกล่าว ก็มิได้บัญญัติให้ต้องทำเป็นหนังสือแต่อย่างใดสัญญาแปลงหนี้ใหม่ด้วยเปลี่ยนตัวลูกหนี้จึงหาจำต้องให้เจ้าหนี้และลูกหนี้คนใหม่ลงลายมือชื่อทั้งสองฝ่ายไม่ และบทบัญญัติมาตราดังกล่าวก็มิได้กำหนดให้เจ้าหนี้ต้องแจ้งการเปลี่ยนตัวลูกหนี้ใหม่ให้ลูกหนี้เดิมทั้งสามรายทราบดังที่จำเลยทั้งสามฎีกาไม่ โจทก์จึงมีสิทธิเรียกให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ตามสัญญาเอกสารหมาย จ.16ได้ ส่วนหนี้ตามเอกสารหมาย จ.25 ข้อ 1.2 เป็นการที่จำเลยที่ 1รับสภาพหนี้ต้นเงินและดอกเบี้ยจำนวน 1,556,876 บาท ที่ค้างชำระอยู่ตามหนังสือสัญญากู้เงินลงวันที่ 4 พฤศจิกายน 2528เอกสารหมาย จ.17 ซึ่งจำเลยที่ 1 กู้จากโจทก์และหนี้ตามเอกสารหมาย จ.25 ข้อ 1.3 เป็นการที่จำเลยที่ 1 รับสภาพหนี้ตามหนังสือสัญญากู้เงิน ลงวันที่ 14 มีนาคม 2531 จำนวน1,500,000 บาท อัตราดอกเบี้ยร้อยละ 12 ต่อปี ซึ่งจำเลยที่ 1กู้จากโจทก์ จำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดต่อโจทก์ในหนี้เงินกู้ทั้งสองจำนวนดังกล่าวด้วย"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6187/2539บริษัท เงินทุน พา นิช จำกัดโจทก์นาย ธนิต ธนทิตย์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 193/14 (1), ม. 350 ป.วิ.พ. ม. 47, ม. 172, ม. 249 ป.รัษฎากร ข้อ 7 ( ข ) บัญชีอัตราอากรแสตมป์ท้ายประมวลรัษฎากร , คำฟ้องบรรยายว่า นับตั้งแต่ปี 2522 เป็นต้นมาจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้กู้เงินไปจากโจทก์ด้วยวิธีการนำเช็คมาขายลดและกู้เงินแบบทั่วไปหลายครั้ง ทุกครั้งที่กู้เงินไปก็ได้รับเงินไปครบถ้วนทุกครั้งและจำเลยทั้งสามได้ร่วมกันทำหนังสือรับสภาพหนี้ให้แก่โจทก์หลายครั้งครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2531 คำฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้ได้บรรยายสภาพแห่งข้อหา คำขอบังคับและข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาโดยชัดเจนแล้ว ส่วนการขายลดเช็คกี่ครั้ง กู้เงินกี่ครั้ง ครั้งละเท่าใดนั้นเป็นรายละเอียดของลูกหนี้ตามหนังสือรับสารภาพหนี้ ซึ่งโจทก์สามารถนำสืบในชั้นพิจารณาได้ คำฟ้องของโจทก์จึงไม่เคลือบคลุมประเด็นเรื่องนี้ในศาลชั้นต้น จำเลยที่ 2 ไม่ได้ให้การต่อสู้คดีไว้ การที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยในประเด็นข้อนี้รวมถึงจำเลยที่ 2 ด้วยจึงเป็นการไม่ชอบและถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่งถึงแม้ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยที่ 2 ในประเด็นนี้ไว้ศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้ การมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์โดย ผ. และ น.กรรมการผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญลงในหนังสือมอบอำนาจเป็นการกระทำในฐานะผู้แทนบริษัทโจทก์จึงเป็นการกระทำของบริษัทโจทก์ แม้ต่อมา ผ. และ น.จะพ้นจากการเป็นกรรมการของบริษัทโจทก์หนังสือมอบอำนาจนี้หาระงับไปไม่ หนังสือมอบอำนาจดังกล่าวระบุว่ามอบอำนาจให้ ป. หรือ อ. คนใดคนหนึ่งเป็นผู้รับมอบอำนาจมีอำนาจลงลายมือชื่อร่วมกับกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทโจทก์ได้เป็นการมอบอำนาจให้บุคคลคนเดียวมีอำนาจกระทำการเกี่ยวกับกิจการของบริษัทมากกว่าครั้งเดียวได้ซึ่งต้องปิดอากรแสตมป์ 30 บาท ตามบัญชีอัตราอากรแสตมป์ข้อ 7(2) แห่งประมวลรัษฎากร เมื่อ ป. ร่วมกับ น.มอบอำนาจช่วงให้ ว. ฟ้องและดำเนินคดีนี้แทนโจทก์จึงชอบด้วยกฎหมาย การที่จำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้เป็นลูกหนี้มาทำสัญญารับสภาพหนี้ไว้กับโจทก์เป็นสัญญา 2 ฝ่ายอันมีลักษณะเป็นสัญญาแปลงหนี้ใหม่ด้วยการเปลี่ยนตัวลูกหนี้ซึ่งมาตรา 350มิได้บัญญัติให้ต้องทำเป็นหนังสือแต่อย่างใด ดังนี้จึงหาจำต้องให้เจ้าหนี้และลูกหนี้คนใหม่ลงลายมือชื่อทั้งสองฝ่ายไม่ และบทบัญญัติมาตราดังกล่าวก็มิได้กำหนดให้เจ้าหนี้ต้องแจ้งการเปลี่ยนตัวลูกหนี้คนใหม่ให้ลูกหนี้คนเดิมทราบ เมื่อไม่ปรากฏว่าได้ทำขึ้นโดยขืนใจลูกหนี้เดิมแล้ว สัญญาแปลงหนี้ใหม่ดังกล่าวจึงใช้บังคับได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดมีจำเลยที่ 1 และที่ 3 เป็นกรรมการ จำเลยที่ 1 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 1840 พร้อมสิ่งปลูกสร้างมาจดทะเบียนจำนองเป็นประกันหนี้เงินใด ๆ ของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 3 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 24572,24573, 24618 ถึง 24620 และ 24623 ถึง 24626 พร้อมสิ่งปลูกสร้าง จำเลยที่ 1 และที่ 3 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 24494, 24495, 24498 ถึง 24501 และ 24614 ถึง 24617 พร้อมสิ่งปลูกสร้างและจำเลยที่ 3 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 24142 พร้อมสิ่งปลูกสร้างมาจดทะเบียนจำนองเพื่อเป็นประกันหนี้ของจำเลยที่ 1 นับตั้งแต่ปี 2522 เป็นต้นมา จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้กู้เงินจากโจทก์ด้วยการนำเช็คมาขายลดแก่โจทก์และกู้เงินแบบทั่วไปหลายครั้ง และจำเลยทั้งสามได้ร่วมกันทำหนังสือรับสภาพหนี้ให้แก่โจทก์หลายครั้ง ครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2531 จำเลยทั้งสามได้ร่วมกันทำหนังสือรับสภาพหนี้และตกลงชำระหนี้ให้แก่โจทก์ดังนี้ คือจำเลยที่ 1 ยอมรับว่าเป็นหนี้โจทก์เป็นเงิน 63,436,643.83 บาทและดอกเบี้ยค้างชำระ ณ วันที่ 14 มีนาคม 2531 ในอัตราร้อยละ 12 ต่อปี เป็นเงิน 17,532,311 บาท โดยมีจำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นผู้ค้ำประกันและยอมรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 โจทก์ทวงถามและบอกกล่าวบังคับจำนอง แต่จำเลยทั้งสามเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินจำนวน 112,422,643.30 บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ย หากจำเลยทั้งสามไม่ชำระ ให้ยึดทรัพย์จำนองขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ให้การว่า ตามคำฟ้องโจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้ชัดแจ้งว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้นำเช็คมาขายลดและกู้เงินแบบทั่วไปกับโจทก์กี่ครั้งแต่ละครั้งเป็นเงินจำนวนเท่าใดและเมื่อใดบ้าง อันเป็นการไม่บรรยายซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้น คำฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้จึงเคลือบคลุมการมอบอำนาจให้ฟ้องคดีไม่ถูกต้องสมบูรณ์จำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นหนี้โจทก์ในการขายลดเช็คและกู้ยืมประมาณ 20,000,000 บาท เท่านั้น หนังสือรับสภาพหนี้และการค้ำประกันตามหนังสือรับสภาพหนี้ไม่มีผลผูกพันหากฟังว่าหนังสือรับสภาพหนี้ผูกพันจำเลยที่ 1 และที่ 3 การรับสภาพหนี้ในส่วนดอกเบี้ยก็ไม่ผูกพันจำเลยที่ 1 และที่ 3 เพราะเกิน 5 ปีแล้วการบอกกล่าวบังคับจำนองไม่ชอบ จำเลยที่ 1 และที่ 3 ไม่เคยได้รับหนังสือบอกกล่าวทวงถาม ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การระหว่างพิจารณาสืบพยานโจทก์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังมีคำสั่งเพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนของโจทก์และแต่งตั้งนายทรงเดช ประดิษฐ์สมานนท์เป็นผู้ชำระบัญชีต่อมาระหว่างพิจารณาสืบพยานจำเลยทั้งสาม ศาลแพ่งมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์โจทก์เด็ดขาด และศาลชั้นต้นอนุญาตให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เข้าดำเนินคดีแทนโจทก์ได้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินจำนวน 80,968,954.83 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยในต้นเงินจำนวน 63,436,643.83 บาท ในอัตราร้อยละ 12 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 14 มีนาคม 2531 ถึงวันที่ 14 มีนาคม 2532 อัตราร้อยละ18.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 15 มีนาคม 2532 ถึงวันที่ 15มีนาคม 2533 อัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 16 มีนาคม2533 ถึงวันที่ 25 พฤศจิกายน 2533 อัตราร้อยละ 21 ต่อปีนับตั้งแต่วันที่ 26 พฤศจิกายน 2533 จนกว่าจะชำระเสร็จโดยให้หักเงินจำนวน 700,000 บาท ที่จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ให้โจทก์บางส่วนออกทั้งนี้ดอกเบี้ยถึงวันฟ้องต้องไม่เกิน 31,453,688.47 บาทถ้าจำเลยทั้งสามไม่ชำระหนี้ ให้ยึดทรัพย์จำนองคือที่ดินโฉนดเลขที่ 1840 ตำบลท่าข้าม อำเภอบางขุนเทียน กรุงเทพมหานครและโฉนดเลขที่ 24572, 24573, 24618, 24619, 24620, 24623,24624, 24625, 24626, 24494, 24495, 24498, 24499, 24500, 24501, 24614, 24615, 24617 และ 24142 ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ พร้อมสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินดังกล่าวออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้ หากได้เงินไม่พอชำระหนี้ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติในเบื้องต้นว่าเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2528 จำเลยที่ 1ได้ทำสัญญาตกลงชำระหนี้ของบริษัทโรงแรมเชียงคำ จำกัด บริษัทธนาวรรณ จำกัด และนายทรงวุฒิ วิริยาภรณ์ รวม 45,920,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยจำนวน 10,516,643.83 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้น56,436,643.83 บาท ให้แก่โจทก์ มีจำเลยที่ 2 และที่ 3เป็นผู้ค้ำประกันตามสัญญาตกลงชำระหนี้เอกสารหมาย จ.16 ต่อมาวันที่14 มีนาคม 2531 จำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือสัญญารับสภาพหนี้และตกลงจำนวน 63,436,643.83 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำนวน 17,532,311.00 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้นจำนวน 80,968,954.83 บาท ให้แก่โจทก์มีจำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นผู้ค้ำประกันตามเอกสารหมาย จ.25มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสามข้อแรกว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ สำหรับประเด็นข้อนี้เนื่องจากจำเลยที่ 2 ไม่ได้ให้การต่อสู้คดีจึงเป็นข้อที่จำเลยที่ 2ไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้น จำเลยที่ 2จึงไม่มีสิทธิที่จะยกขึ้นมาว่ากล่าวในศาลอุทธรณ์ การที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยในประเด็นข้อนี้รวมถึงจำเลยที่ 2 ด้วยนั้นเป็นการไม่ชอบ ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์สำหรับจำเลยที่ 2 ฎีกาของจำเลยที่ 2ในประเด็นนี้ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249 วรรคหนึ่ง ถึงแม้ศาลชั้นต้นจะสั่งรับฎีกาของจำเลยที่ 2ในข้อนี้ไว้ ศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้ คงมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัยเฉพาะฎีกาของจำเลยที่ 1 และที่ 3 เท่านั้น จำเลยที่ 1และที่ 3 ให้การต่อสู้เหมือนกันว่า จำเลยที่ 1 และที่ 3ขอให้การตัดฟ้องโจทก์ว่าตามคำฟ้องข้อ 7 โจทก์บรรยายฟ้องแต่เพียงว่า"นับตั้งแต่ปี 2522 เป็นต้นมา จำเลยที่ 1 และที่ 2ได้กู้เงินไปจากโจทก์ด้วยวิธีการนำเช็คมาขายลดและกู้เงินแบบทั่วไปหลายครั้งทุกครั้งที่กู้เงินไปก็ได้รับเงินไปครบถ้วนทุกครั้ง"แต่โจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้ชัดแจ้งว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2ได้นำเช็คมาขายลดและกู้เงินแบบทั่วไปกับโจทก์กี่ครั้งแต่ละครั้งเป็นเงินจำนวนเท่าใดและเมื่อใดบ้าง อันเป็นการไม่บรรยายซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นทำให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ไม่อาจเข้าใจได้ว่ายอดหนี้ที่แท้จริงที่จำเลยที่ 1 จะต้องรับผิดต่อโจทก์เป็นจำนวนเท่าใดเป็นเหตุให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ไม่สามารถให้การต่อสู้คดีอย่างถูกต้องครบถ้วนสมบูรณ์ คำฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้จึงเคลือบคลุมเห็นว่า ตามคำฟ้องข้อ 7 ถัดจากข้อความที่จำเลยที่ 1 และที่ 3ยกขึ้นมากล่าวอ้างเป็นข้อต่อสู้แล้วโจทก์ได้บรรยายรายละเอียดต่อไปว่าจำเลยทั้งสามได้ร่วมกันทำหนังสือรับสภาพหนี้และตกลงใช้หนี้ให้แก่โจทก์หลายครั้ง ครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2531ตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 12 คำฟ้องของโจทก์ในส่วนนี้ได้บรรยายสภาพแห่งข้อหาคือจำเลยทั้งสามไม่ชำระหนี้ที่ค้างชำระตามสัญญาขายลดเช็คและกู้เงินอันเป็นมูลหนี้ตามหนังสือรับสภาพหนี้สัญญาค้ำประกันและจำนอง และคำขอบังคับคือให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระหนี้ให้แก่โจทก์ ข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นคือ หนังสือรับสภาพหนี้และตกลงชำระหนี้หนังสือสัญญาค้ำประกันและหนังสือสัญญาจำนองส่วนการขายลดเช็คกี่ครั้งกู้เงินกี่ครั้ง ครั้งละเท่าใดนั้น เป็นรายละเอียดของมูลหนี้ตามหนังสือรับสภาพหนี้และตกลงชำระหนี้ซึ่งโจทก์สามารถนำสืบในชั้นพิจารณาได้ ดังนั้นฟ้องโจทก์จึงไม่เคลือบคลุมฎีกาของจำเลยที่ 1 และที่ 3 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นต่อไปจะได้วินิจฉัยฎีกาของจำเลยทั้งสามข้อ 2 ว่าการมอบอำนาจของโจทก์ให้ฟ้องคดีนี้สมบูรณ์หรือไม่ เห็นว่า หนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 ได้กระทำขึ้นเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2533กรรมการผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อแทนบริษัทโจทก์ในช่วงนั้นตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1 มีอยู่ด้วยกัน 5 คน และกรรมการ2 ใน 5 คน ดังกล่าวลงลายมือชื่อร่วมกันและประทับตราสำคัญของบริษัททำการแทนโจทก์ได้ นางผาสุขนิตย์ ปิณฑะรุจิ และนายนาวี รัตนาภรณ์ เป็นกรรมการ 2 ใน 5 คนของโจทก์จึงเป็นผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อร่วมกันและประทับตราสำคัญของบริษัทกระทำการแทนโจทก์ได้ นางผาสุขนิตย์และนายนาวีได้มอบอำนาจให้นายปองธรรม กาญจนรัตน์ หรือนางอารมณ์ เตโชนิมิตคนใดคนหนึ่งเป็นผู้รับมอบอำนาจ มีอำนาจลงลายมือชื่อร่วมกับกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทอีกคนหนึ่งรวมเป็น 2 คน พร้อมประทับตราสำคัญของบริษัทสามารถกระทำการเกี่ยวกับกิจการของบริษัทได้ ตามหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 ต่อมาเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2534 นายปองธรรมผู้รับมอบอำนาจจากโจทก์ตามหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 ได้ร่วมกับนายนาวีกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทอีกคนหนึ่งรวมเป็น 2 คน ลงลายมือชื่อมอบอำนาจช่วงให้นางสาววิไลรัตน์ โปวิบูลย์ ฟ้องคดีนี้พร้อมประทับตราสำคัญของบริษัท ตามหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.7ในขณะที่นายปองธรรมและนายนาวีทำหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.7 นี้ โจทก์ได้เปลี่ยนแปลงกรรมการผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อกระทำการแทนโจทก์ชุดใหม่แล้ว ตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1 ปัญหาว่านายปองธรรมผู้รับมอบอำนาจจากนางผาสุขนิตย์และนายนาวีกรรมการผู้พ้นอำนาจไปแล้วตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ.1จะมีอำนาจร่วมกับนายนาวีทำหนังสือมอบอำนาจให้นางสาววิไลรัตน์ฟ้องคดีนี้ได้หรือไม่ เห็นว่า การที่นางผาสุขนิตย์และนายนาวีลงลายมือชื่อในหนังสือมอบอำนาจลงวันที่ 28 กันยายน 2533เป็นการกระทำในฐานะผู้แทนบริษัทโจทก์ จึงเป็นการกระทำของบริษัทโจทก์แม้ต่อมานายผาสุขนิตย์และนายนาวีจะพ้นจากการเป็นกรรมการของบริษัทโจทก์เพราะมีการเปลี่ยนแปลงกรรมการบริษัทโจทก์หนังสือมอบอำนาจฉบับที่ได้ทำโดยกรรมการผู้มีอำนาจในขณะนั้นก็ยังคงมีผลสมบูรณ์อยู่ หาระงับไปไม่นายปองธรรมจึงร่วมกับนายนาวีมีอำนาจที่จะมอบอำนาจให้นางสาววิไลรัตน์ฟ้องและดำเนินคดีนี้แทนโจทก์ได้ตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2453/2529ระหว่างนางอรุณี เจริญเผ่า โจทก์บริษัทลัคกี้เทคซ์ (ไทย) จำกัด จำเลย ส่วนเรื่องที่จำเลยทั้งสามฎีกาเกี่ยวกับการปิดอากรแสตมป์ในหนังสือมอบอำนาจตามเอกสารหมาย จ.6 นั้น เห็นว่า หนังสือมอบอำนาจดังกล่าวได้ระบุว่ามอบอำนาจให้นายปองธรรมหรือนางอารมณ์คนใดคนหนึ่งเป็นผู้รับมอบอำนาจ มีอำนาจลงลายมือชื่อร่วมกับกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทโจทก์อีกคนหนึ่งรวมเป็น 2 คน พร้อมประทับตราสำคัญของโจทก์สามารถกระทำการเกี่ยวกับกิจการต่าง ๆของโจทก์ตามที่ระบุไว้รวมทั้งการแต่งตั้งตัวแทนช่วง เช่นนี้เป็นการมอบอำนาจให้บุคคลคนเดียวมีอำนาจกระทำการเกี่ยวกับกิจการของบริษัทมากกว่าครั้งเดียวได้ ซึ่งต้องปิดอากรแสตมป์ 30 บาทตามบัญชีอัตราอากรแสตมป์ข้อ 7(2) แห่งประมวลรัษฎากร ส่วนที่หนังสือมอบอำนาจดังกล่าวกำหนดให้มีกรรมการที่มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทอีกคนหนึ่งร่วมลงลายมือชื่อด้วยนั้นก็เป็นเพียงการกำหนดวิธีการที่ผู้รับมอบอำนาจคนเดียวนั้นต้องปฏิบัติในการกระทำการเกี่ยวกับกิจการของบริษัทโจทก์ตามที่ได้รับมอบอำนาจ ดังนี้การปิดอากรแสตมป์ในเอกสารหมาย จ.6 จำนวน 30 บาท จึงชอบแล้วหาใช่การมอบอำนาจให้กระทำมากกว่าครั้งเดียวโดยให้บุคคลหลายคนต่างกระทำกิจการแยกกันอันจะต้องคิดตามรายตัวบุคคลที่รับมอบคนละ 30 บาท ดังที่จำเลยทั้งสามฎีกาไม่ ดังนั้น หนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 จึงสมบูรณ์โจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยทั้งสามข้อนี้ฟังไม่ขึ้นต่อไปจะได้วินิจฉัยฎีกาของจำเลยทั้งสามข้อ 3 ที่ว่าจำเลยทั้งสามจะต้องร่วมกันรับผิดต่อโจทก์หรือไม่เพียงใด ข้อนี้จำเลยทั้งสามฎีกาว่า สัญญาตกลงชำระหนี้ตามเอกสารหมาย จ.16เป็นการแปลงหนี้ใหม่โดยการเปลี่ยนตัวลูกหนี้จะต้องทำเป็นสัญญา 2 ฝ่าย ระหว่างโจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้กับจำเลยที่ 1ซึ่งเป็นลูกหนี้ใหม่ แต่สัญญาเอกสารหมาย จ.16 มีเพียงจำเลยที่ 1ฝ่ายเดียวเท่านั้นที่ลงลายมือชื่อยอมรับชำระหนี้แทนจำเลยที่ 1บริษัทธนาวรรณ จำกัด และนายทรงวุฒิโดยโจทก์มิได้ลงลายมือชื่อเป็นคู่สัญญาด้วยแต่ประการใด ทั้งไม่ปรากฏว่าโจทก์แจ้งถึงการเปลี่ยนตัวลูกหนี้ใหม่เป็นจำเลยที่ 1 ให้ลูกหนี้เดิมทั้งสามรายทราบสัญญาแปลงหนี้ใหม่จึงยังไม่เกิดขึ้นโจทก์ไม่อาจอาศัยสิทธิตามสัญญาเอกสารหมาย จ.16 มาเรียกร้องให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ได้เห็นว่า มาตรา 350 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บัญญัติว่า"แปลงหนี้ใหม่ด้วยเปลี่ยนตัวลูกหนี้นั้น จะทำเป็นสัญญาระหว่างเจ้าหนี้กับลูกหนี้คนใหม่ก็ได้ แต่จะทำโดยขืนใจลูกหนี้เดิมหาได้ไม่"ซึ่งสัญญาตกลงชำระหนี้เอกสารหมาย จ.16 ระบุว่า "ตามที่บริษัทโรงแรมเชียงคำ จำกัด (จำเลยที่ 2) บริษัทธนาวรรณ จำกัดและนายทรงวุฒิ วิริยาภรณ์ ได้ขอสินเชื่อจากบริษัทเงินทุนพานิช จำกัด (โจทก์) โดยการนำเช็คที่นายธนิต ธนทิตย์ (จำเลยที่ 1) เป็นผู้สั่งจ่ายขายลดไว้แก่โจทก์และยังมีหนี้ที่ยังมิได้ชำระหนี้ให้แก่โจทก์ 3 จำนวนเป็นเงิน 45,920,000 บาท นั้น จำเลยที่ 1 ตกลงชำระหนี้พร้อมด้วยดอกเบี้ยของเงินดังกล่าว และยังค้างชำระเป็นเงิน 10,516,643.83 บาท รวมทั้งสองจำนวนเป็นเงิน56,436,643.83 บาท ให้แก่โจทก์จนครบถ้วนภายในกำหนด 15 ปีทั้งนี้จำเลยที่ 1 ตกลงผ่อนชำระหนี้ในจำนวนไม่ต่ำกว่าเดือนละ 100,000 บาท หากจำเลยที่ 1 ผิดนัดในเดือนใดและยังฝ่าฝืนไม่ชำระในเมื่อโจทก์มีหนังสือแจ้งเตือนให้ชำระโดยกำหนดเวลาอันสมควรไว้ ให้โจทก์มีสิทธิเรียกชำระหนี้ทั้งหมดได้ทันทีในระหว่างการผ่อนชำระหากโจทก์มอบให้บุคคลใดเข้าตรวจสอบกิจการของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ตกลงที่จะให้ความสะดวกและร่วมมือกับบุคคลดังกล่าวทุกประการ" เห็นได้ว่าสัญญาเอกสารหมาย จ.16 มีลักษณะเป็นข้อตกลงระหว่างจำเลยที่ 1 กับโจทก์ถือได้ว่าเป็นสัญญา 2 ฝ่าย หาใช่จำเลยที่ 1 ตกลงฝ่ายเดียวไม่และข้อความในสัญญาดังกล่าวก็ถือได้ว่าเป็นสัญญาแปลงหนี้ใหม่ด้วยเปลี่ยนตัวลูกหนี้ อันเป็นสัญญาที่ทำขึ้นระหว่างโจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้กับจำเลยที่ 1 ลูกหนี้คนใหม่ ทั้งไม่ปรากฏว่าได้ทำขึ้นโดยขืนใจจำเลยที่ 2 บริษัทธนาวรรณ จำกัด และนายทรงวุฒิผู้เป็นลูกหนี้เดิมทั้งสามรายแต่อย่างใด สัญญาแปลงหนี้ใหม่ตามเอกสารหมาย จ.16 จึงมีผลบังคับกันได้ระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 นอกจากนี้สัญญาแปลงหนี้ใหม่ด้วยเปลี่ยนตัวลูกหนี้ มาตรา 350 ดังกล่าว ก็มิได้บัญญัติให้ต้องทำเป็นหนังสือแต่อย่างใดสัญญาแปลงหนี้ใหม่ด้วยเปลี่ยนตัวลูกหนี้จึงหาจำต้องให้เจ้าหนี้และลูกหนี้คนใหม่ลงลายมือชื่อทั้งสองฝ่ายไม่ และบทบัญญัติมาตราดังกล่าวก็มิได้กำหนดให้เจ้าหนี้ต้องแจ้งการเปลี่ยนตัวลูกหนี้ใหม่ให้ลูกหนี้เดิมทั้งสามรายทราบดังที่จำเลยทั้งสามฎีกาไม่ โจทก์จึงมีสิทธิเรียกให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ตามสัญญาเอกสารหมาย จ.16ได้ ส่วนหนี้ตามเอกสารหมาย จ.25 ข้อ 1.2 เป็นการที่จำเลยที่ 1รับสภาพหนี้ต้นเงินและดอกเบี้ยจำนวน 1,556,876 บาท ที่ค้างชำระอยู่ตามหนังสือสัญญากู้เงินลงวันที่ 4 พฤศจิกายน 2528เอกสารหมาย จ.17 ซึ่งจำเลยที่ 1 กู้จากโจทก์และหนี้ตามเอกสารหมาย จ.25 ข้อ 1.3 เป็นการที่จำเลยที่ 1 รับสภาพหนี้ตามหนังสือสัญญากู้เงิน ลงวันที่ 14 มีนาคม 2531 จำนวน1,500,000 บาท อัตราดอกเบี้ยร้อยละ 12 ต่อปี ซึ่งจำเลยที่ 1กู้จากโจทก์ จำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดต่อโจทก์ในหนี้เงินกู้ทั้งสองจำนวนดังกล่าวด้วย"พิพากษายืน(บรรเทิง มุลพรม-สมาน เวทวินิจ-สมิทธิ์ วราอุบล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุโดยที่ประมวลรัษฎากรเป็นกฎหมายว่าด้วยการจัดเก็บภาษีอากรทั่วไป ได้แก่ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ภาษีเงินได้นิติบุคคลภาษีมูลค่าเพิ่มและภาษีธุรกิจเฉพาะ เป็นที่รู้กันดี แต่นอกจากนี้ยังมีบทบัญญัติว่าด้วยอากรแสตมป์ ในลักษณะ 2 ภาษีอากรฝ่ายสรรพากรหมวดอากรแสตมป์ ตั้งแต่มาตรา 103 ถึง 123 ตรี และบัญชีอัตราภาษีอากรกล่าวถึงเรื่องการปิดแสตมป์ในตราสาร และผลของการไม่ปิดแสตมป์ของตราสารใดหรือไม่ปิดให้บริบูรณ์ จะใช้ต้นฉบับคู่ฉบับ คู่ฉีก หรือสำเนาตราสารนั้นเป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่งไม่ได้จนกว่าจะได้เสียอากรโดยปิดแสตมป์ครบจำนวนและขีดฆ่าแล้วทั้งนี้ตามมาตรา 118 แห่งประมวลรัษฎากร การปิดแสตมป์จึงมีความสำคัญยิ่งอาจส่งผลให้แพ้ชนะคดีกันได้ดังนั้น ในการดำเนินกิจการใดในทางธุรกิจก็ดี หรือกรณีอื่น ๆ ก็ดีควรต้องนึกถึงว่ากรณีที่กระทำกันนั้นต้องปิดแสตมป์หรือไม่โดยดูจากบทบัญญัติดังกล่าวและบัญชีอัตราอากรแสตมป์ท้ายประมวลรัษฎากรทางปฏิบัติมีปัญหาเสมอในชั้นดำเนินคดีว่าเอกสารที่ใช้อ้างยันกันนั้นเช่นสัญญากู้ยืม สัญญาเช่าที่ดิน โรงเรือนหรือสิ่งปลูกสร้าง เป็นตราสารที่เป็นพยานหลักฐานยันกันได้หรือไม่ดังนั้นก่อนดำเนินคดีหรือก่อนดำเนินการในเรื่องใด ๆ ควรตรวจสอบเอกสารที่ต้องใช้นั้นเป็นเอกสารที่กฎหมายบังคับให้ปิดแสตมป์หรือไม่ด้วยมิฉะนั้นอาจมีผลให้แพ้คดีได้ คำพิพากษาศาลฎีกาตามหัวข้อหมายเหตุมีปัญหาพิพาทเรื่องหนังสือมอบอำนาจว่าปิดแสตมป์ถูกต้องครบถ้วนตามที่กฎหมายบังคับหรือไม่ ก่อนอื่น ใคร่ขอแสดงบัญชีอัตราอากรแสตมป์เฉพาะเรื่องการมอบอำนาจให้ดำเนินการต่าง ๆ ดังนี้ ใบมอบอำนาจ คือ ใบตั้งตัวแทนซึ่งมิได้กระทำในรูปลักษณะตราสาร รวมทั้งใบตั้งอนุญาโตตุลาการ 1. มอบอำนาจให้บุคคลคนเดียวหรือหลายคนกระทำการครั้งเดียวค่าอากรแสตมป์ 10 บาท ผู้ที่ต้องเสียอากร ผู้มอบอำนาจผู้ที่ต้องขีดฆ่าอากรแสตมป์ ผู้รับมอบอำนาจ 2. มอบอำนาจให้บุคคลคนเดียวหรือหลายคนร่วมกระทำการมากกว่าหนึ่งครั้ง ค่าอากรแสตมป์ 30 บาท ผู้ที่ต้องเสียอากรผู้มอบอำนาจ ผู้ที่ต้องขีดฆ่าอากรแสตมป์ ผู้รับมอบอำนาจ 3. มอบอำนาจให้กระทำมากกว่าครั้งเดียวโดยให้บุคคลหลายคนต่างคนต่างกระทำกิจการแยกกันได้คิดตามรายตัวบุคคลที่รับมอบคนละ ค่าอากรแสตมป์ 30 บาท ผู้ที่ต้องเสียอากรผู้มอบอำนาจ ผู้ที่ต้องขีดฆ่าอากรแสตมป์ ผู้รับมอบอำนาจ หมายเหตุ ถ้าผู้มอบอำนาจมีหลายคนแต่มิได้เป็นผู้มีอำนาจร่วมกันแล้วมอบอำนาจในตราสารฉบับเดียวกัน ต้องคิดตามรายตัวบุคคลผู้มอบอำนาจคนหนึ่งในเรื่องหนึ่งตามมาตรา 108 กรณียกเว้นไม่เรียกอากร 1. ใบแต่งทนายและใบมอบอำนาจซึ่งทนายความให้แก่เสมียนของตนเพื่อเป็นตัวแทนดำเนินคดีในศาล 2. ใบมอบอำนาจให้โอน หรือให้กระทำการใด ๆ เกี่ยวด้วยสัตว์พาหนะตามกฎหมายว่าด้วยสัตว์พาหนะ 3. ใบมอบอำนาจให้รับเงินหรือสิ่งของแทน 4. ใบมอบอำนาจซึ่งสหกรณ์เป็นผู้มอบ และใบมอบอำนาจตั้งสหกรณ์เป็นตัวแทนจัดการให้สหกรณ์ได้รับสิทธิในอสังหาริมทรัพย์ ดังนั้น การปิดแสตมป์ในการแต่งตั้งผู้ใดให้เป็นผู้ทำการแทนหรือผู้รับมอบอำนาจจึงต้องพิจารณาจากบัญชีอัตราอากรแสตมป์ในประมวลรัษฎากรเป็นสำคัญ ดังได้กล่าวมาแล้วว่าการปิดแสตมป์ในตราสารที่กฎหมายบังคับให้ปิดครบถ้วนบริบูรณ์ถ้าขาดไปย่อมไม่ถือว่าเป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่งที่จะรับฟังได้ ซึ่งมีผลเป็นข้อแพ้ชนะกันในคดีสำหรับหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีก็ต้องปิดแสตมป์เช่นกันตามเงื่อนไขที่ประมวลรัษฎากรกำหนด มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่น่าสนใจเรื่องหนึ่งคือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 596/2531 วินิจฉัยว่าที่จำเลยฎีกาว่าการที่บุคคลหลายคนมอบอำนาจให้บุคคลคนหนึ่งกระทำการแทนในกิจการหลายอย่างรวมทั้งฟ้องคดีและต่อสู้คดีซึ่งโจทก์แต่ละคนสามารถฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยเป็นรายบุคคลได้อยู่แล้วเป็นการมอบอำนาจทั่วไปต้องปิดแสตมป์ 30 บาทแต่โจทก์ปิดในหนังสือมอบอำนาจเพียง 10 บาท จึงรับฟังไม่ได้โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง พิเคราะห์แล้วเห็นว่า แม้จำเลยมิได้ยกปัญหานี้ขึ้นต่อสู้ในศาลชั้นต้น เพิ่งจะยกโต้เถียงในชั้นอุทธรณ์แต่เป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน จำเลยมีสิทธิยกขึ้นอ้างได้ ปรากฏว่าหนังสือมอบอำนาจดังกล่าวมอบอำนาจให้นายทินกรเม่งมั่งมี ฟ้องคดีนี้ ซึ่งมอบอำนาจให้กระทำครั้งเดียวคดีเดียวจึงมิใช่ใบมอบอำนาจทั่วไป ที่ใบมอบอำนาจดังกล่าวปิดอากรแสตมป์ 10 บาท จึงถูกต้องแล้วรับฟังได้ คดีนี้ มีคำวินิจฉัยเป็นกรณีศึกษาหลายเรื่องเช่นเรื่องอำนาจฟ้อง เรื่องการที่สามารถหยิบยกขึ้นกล่าวอ้างได้แม้ไม่ให้การต่อสู้คดีไว้ และศาลก็มีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยได้ข้อเท็จจริงคดีนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่ามอบอำนาจให้กระทำครั้งเดียวคดีเดียว จึงเข้ากรณีที่หนึ่งตามตารางอัตราอากรแสตมป์ ปัญหาว่าหนังสือมอบอำนาจไม่ได้ปิดแสตมป์ในขณะทำหรือขณะยื่นฟ้อง แต่ขณะส่งหนังสือต่อศาลนั้นในวันสืบพยานได้มีการปิดแสตมป์ครบถ้วนและขีดฆ่าแล้วดังนี้ใช้เป็นพยานหลักฐานได้หรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าหนังสือมอบอำนาจย่อมใช้เป็นพยานหลักฐานได้(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6168/2534) และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4621/2534 วินิจฉัยว่าโจทก์มอบอำนาจให้ ส. ฟ้องคดี แม้หนังสือมอบอำนาจของโจทก์จะไม่ได้ปิดแสตมป์บริบูรณ์ตั้งแต่แรกแต่เมื่อได้มีการปิดแสตมป์ในชั้นพิจารณาครบถ้วนก่อนสืบพยานก็ย่อมใช้เป็นหลักฐานในคดีได้ ปัญหาเรื่องใบมอบอำนาจหรือหนังสือมอบอำนาจ มีการยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้คดีของฝ่ายจำเลยอยู่เสมอ เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 392/2535 หนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดี ไม่มีกฎหมายบังคับว่าเป็นเอกสารที่จะต้องแนบมาพร้อมกับคำฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18 และตราสารที่ไม่ปิดแสตมป์ให้บริบูรณ์ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 118 จะใช้เป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่งไม่ได้ ดังนั้น ขณะยื่นฟ้องต่อศาลหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีจะมิได้ปิดแสตมป์ให้บริบูรณ์ไม่ทำให้ฟ้องไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย กรณีนี้ แสดงว่าขณะยื่นฟ้องก็ไม่จำต้องยื่นหนังสือมอบอำนาจมาพร้อมฟ้อง หรือแม้แต่หนังสือมอบอำนาจขณะยื่นฟ้องก็ไม่จำต้องปิดแสตมป์ก็ไม่ทำให้ฟ้องเสียไป และสามารถปิดแสตมป์ในระหว่างพิจารณาได้ แม้จะเกินกว่า 90 วันนับแต่วันต้องปิดแสตมป์และมิได้เสียอากรเพิ่มตามประมวลรัษฎากร มาตรา 113ก็ตามก็รับฟังเป็นพยานหลักฐานได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2156/2535)แต่ต้องมีการขีดฆ่าแสตมป์นั้น โดยผู้อ้างขีดฆ่าเองก็ได้หรือขอให้ศาลสั่งให้เจ้าหน้าที่สรรพากรจัดการให้ก็มีผลเช่นกัน(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1940/2534) และมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1014/2537 วินิจฉัยว่าการกู้ยืมเงินเกินกว่า 50 บาทต้องมีหลักฐานแห่งการกู้ยืมและหนังสือสัญญากู้ยืมจะต้องปิดแสตมป์ตามอัตราที่ประมวลรัษฎากรกำหนดและขีดฆ่าแล้วหากไม่มีการขีดฆ่าแสตมป์ถือว่าไม่ปิดแสตมป์บริบูรณ์ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 118ซึ่งห้ามมิให้ใช้เป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่งผู้กู้จึงไม่ต้องรับผิดและผู้ค้ำประกันก็ไม่ต้องรับผิดด้วยเช่นเดียวกัน ปัญหาว่าเจ้าของร่วมหลายคนมอบอำนาจให้บุคคลคนเดียวกระทำการมากกว่าครั้งเดียว ดังนี้ หนังสือมอบอำนาจต้องปิดแสตมป์เท่าใด 10 บาท 30 บาท หรือตามจำนวนผู้มอบอำนาจ มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1224/2539 วินิจฉัยว่า โจทก์ที่ 4 ถึงที่ 8 มอบอำนาจให้โจทก์ที่ 9 ฟ้องคดีโดยหนังสือมอบอำนาจปิดแสตมป์เพียง 30 บาทแม้ผู้มอบอำนาจหลายคน แต่โจทก์ที่ 4 ถึงที่ 8 เป็นเจ้าของร่วมกันในที่ดิน จึงเป็นผู้มีอำนาจร่วมกันและมอบอำนาจให้โจทก์ที่ 9ซึ่งเป็นบุคคลคนเดียวกระทำการมากกว่าครั้งเดียวต้องเสียอากรแสตมป์ตามบัญชีอัตราอากรแสตมป์ข้อ 7(ข) แห่งประมวลรัษฎากรซึ่งกำหนดไว้ 30 บาท ดังนั้นหนังสือมอบอำนาจที่ปิดแสตมป์ 30 บาท จึงชอบแล้ว กรณีตามคำพิพากษาศาลฎีกาหัวข้อหมายเหตุ หนังสือมอบอำนาจระบุว่ามอบอำนาจให้ ป. หรือ อ. คนใดคนหนึ่งเป็นผู้รับมอบอำนาจมีอำนาจลงลายมือร่วมกับกรรมการที่มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทอีกคนหนึ่งรวมเป็น 2 คน พร้อมประทับตราสำคัญของบริษัทสามารถกระทำการเกี่ยวกับกิจการต่าง ๆ ของบริษัทตามที่ระบุไว้รวมทั้งการแต่งตั้งตัวแทนช่วงได้ ซึ่งถือว่าเป็นการมอบอำนาจให้กระทำการมากกว่าครั้งเดียวได้จึงต้องปิดแสตมป์ 30 บาท ปัญหาเรื่องการปิดแสตมป์ในหนังสือมอบอำนาจ มีข้อพิพาทในคดีอยู่เสมอ ดังนั้นก่อนฟ้องคดีควรต้องตรวจสอบเรื่องนี้ให้เรียบร้อยก่อน ถ้าไม่ถูกต้องก็ชอบที่จะจัดการปิดแสตมป์ให้ถูกต้องเสีย เพราะตามแนวคำวินิจฉัยของศาลฎีกาก็ยืนยันมาตลอดว่าสามารถปิดแสตมป์ให้ถูกต้องได้แม้ในระหว่างพิจารณาคดี พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษา