คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5409/2533หลักกฎหมาย: จำเลยทั้งสองไล่ตามผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 มาถึงที่เกิดเหตุและขณะเกิดเหตุผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 ได้เข้าไปนั่งรวมอยู่ในกลุ่มของผู้เสียหายที่ 3 ถึงที่ 6 แล้ว จำเลยทั้งสองตามมาถึงโดยอยู่ห่างไปประมาณ 2 วา พร้อมกับใช้อาวุธปืนยิงใส่กลุ่มผู้เสียหายทันที เมื่อปรากฏว่าอาวุธปืนที่ใช้ยิงเป็นอาวุธปืนลูกซองสั้น และยิงในระยะใกล้ชิดเช่นนี้ จำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่ากระสุนปืนอาจถูกผู้เสียหายถึงแก่ความตายได้ จึงถือได้ว่าจำเลยทั้งสองมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายโดยตรง มิใช่เป็นการกระทำโดยพลาด ผู้เสียหายที่ 3 ที่ 4 เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจแต่งเครื่องแบบถูกยิงขณะที่ได้รับแจ้งจากผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ว่าถูกคนร้ายไล่ยิง และผู้เสียหายที่ 3 กำลังสอบปากคำผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2เพื่อติดตามจับกุมคนร้าย ถือว่าผู้เสียหายที่ 3 ที่ 4 ถูกยิงขณะปฏิบัติหน้าที่ การที่จำเลยทั้งสองไล่ตามผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2มาจนถึงที่เกิดเหตุสามารถมองเห็นผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ซึ่งแต่งเครื่องแบบตำรวจได้ชัดเจน ก็ย่อมทราบได้ทันทีว่าผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 หลบหนีเพื่อมาขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ตำรวจแต่จำเลยทั้งสองก็ยังยิงปืนใส่กลุ่มผู้เสียหาย เป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 6 ถึงแก่ความตาย ผู้เสียหายที่ 4 และที่ 5 ได้รับอันตรายแก่กายสาหัส จำเลยทั้งสองจึงมีความผิดฐานร่วมกันฆ่าผู้เสียหายที่ 6 ร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 และที่ 5และร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานเพราะเหตุที่จะกระทำการตามหน้าที่ แต่การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท จึงต้องลงโทษฐานฆ่าผู้อื่นอันเป็นบทหนัก ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดฐานพยายามฆ่าเจ้าพนักงานเพราะเหตุที่จะกระทำการตามหน้าที่อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(2),80 แต่มิได้ปรับบทลงโทษมาด้วย และที่ศาลชั้นต้นลดโทษที่จะลงแก่จำเลยที่ 1 ก็มิได้ปรับบทตามมาตรา 52(1) เป็นการไม่ถูกต้องชัดแจ้ง แม้โจทก์มิได้ฎีกา ศาลฎีกาก็มีอำนาจวินิจฉัยให้ถูกต้องได้.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้อาวุธปืนสั้นยิ่งผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 โดยมีเจตนาฆ่า แต่ผู้เสียหายทั้งสองวิ่งหลบหนีได้ทัน หลังจากนั้นในเวลาต่อมาจำเลยทั้งสองได้พยายามใช้อาวุธปืนสั้นยิงผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 อีก แล้วผู้เสียหายทั้งสองหลบหนีไปขอความช่วยเหลือจากผู้เสียหายที่ 3 ที่ 4 ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจนั่งอยู่กับผู้เสียหายที่ 5 ที่ 6 เมื่อผู้เสียหายที่ 3 ที่ 4 เข้าขัดขวางการกระทำของจำเลยทั้งสองอันเป็นการปฏิบัติราชการตามหน้าที่ จำเลยทั้งสองได้ใช้อาวุธปืนสั้นยิงไปยังกลุ่มผู้เสียหายทั้งหกโดยเจตนาฆ่า กระสุนปืนถูกผู้เสียหายที่ 6 ถึงแก่ความตาย และถูกผู้เสียหายที่ 4 ที่ 5 ได้รับอันตรายสาหัส ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80,83, 91, 288, 289จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 83 ประกอบด้วยมาตรา 60 วางโทษประหารชีวิตจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 อายุ 16 ปีเศษ ลดมาตราส่วนโทษกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ประกอบมาตรา 52(2) แล้ววางโทษจำคุกตลอดชีวิต จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้หนึ่งในสามตามมาตรา 78 ประกอบด้วยมาตรา 53จำคุกจำเลยที่ 1 ตลอดชีวิต จำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 33 ปี 4 เดือนข้อหาอื่นให้ยกฟ้องจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกันเริ่มจากผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ขับและนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ไปพบจำเลยที่ 2 ที่ตลาด ผู้เสียหายที่ 2 ได้ชี้หน้าจำเลยที่ 2แล้วผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 มาจอดรถคุยกับพวกที่ราวรั้วเหล็กหน้าที่ว่าการอำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จนจำเลยทั้งสองได้ตามหาและพบผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 กับพวกต้องหนีไปหลบอยู่หลังที่ว่าการอำเภอและเมื่อผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 เข้าไปในตลาดอีกก็พบจำเลยทั้งสองดักรออยู่และไล่ตามผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 มายิงใส่กลุ่มผู้เสียหายที่ริมถนนหน้าท่าเรือไปเกาะสมุย เห็นว่าอาวุธปืนเป็นอาวุธร้ายแรงยิงถูกผู้ใดทำให้ถึงแก่ความตายได้ ผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจแต่งเครื่องแบบถูกยิงขณะที่ได้รับแจ้งจากผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ว่าถูกคนร้ายไล่ยิง และผู้เสียหายที่ 3 กำลังสอบปากคำผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 เพื่อติดตามจับกุมคนร้าย จึงฟังได้ว่าผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ถูกยิงขณะปฏิบัติหน้าที่ ทั้งการที่จำเลยทั้งสองไล่ตามผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 มาจนถึงที่เกิดเหตุสามารถมองเห็นผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ซึ่งแต่งเครื่องแบบตำรวจได้ชัดเจน ก็ย่อมจะทราบได้ทันทีว่าผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 หลบหนีเพื่อมาขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ตำรวจ แต่จำเลยทั้งสองก็ยังยิงปืนใส่กลุ่มผู้เสียหายเป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 6ถึงแก่ความตาย ผู้เสียหายที่ 4 และที่ 5 ได้รับอันตรายแก่กายสาหัสจำเลยทั้งสองจึงมีความผิดฐานร่วมกันฆ่าผู้เสียหายที่ 6 ร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 และร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ซึ่งเป็นเจ้าพนักงาน เพราะเหตุที่จะกระทำการตามหน้าที่ แต่การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท จึงต้องลงโทษฐานฆ่าผู้อื่นอันเป็นบทหนัก ฎีกาของโจทก์ฟังขึ้น แต่ที่ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดฐานฆ่าและพยายามฆ่าผู้เสียหายเป็นการกระทำโดยพลาดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 60 นั้น เห็นว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าขณะเกิดเหตุผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ได้เข้าไปอยู่ในกลุ่มที่ผู้เสียหายที่ 3 ถึงที่ 6 ซึ่งนั่งรวมกันอยู่ที่ร้านขายข้าวต้มแผงลอยแล้ว และผู้เสียหายที่ 3 กำลังสอบปากคำผู้เสียหายที่ 1และที่ 2 อยู่ จำเลยทั้งสองก็ตามมาถึงโดยอยู่ห่างไปประมาณ 2 วาพร้อมกับใช้อาวุธปืนยิงใส่กลุ่มผู้เสียหายทันที เมื่อปรากฏว่าอาวุธปืนที่ใช้ยิงเป็นอาวุธปืนลูกซองสั้น และยิงในระยะใกล้ชิดเช่นนี้ จำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่ากระสุนปืนอาจถูกผู้เสียหายถึงแก่ความตายได้ จึงถือได้ว่าจำเลยทั้งสองมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายโดยตรง มิใช่เป็นการกระทำโดยพลาด นอกจากนี้ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดฐานพยายามฆ่าเจ้าพนักงาน เพราะเหตุที่จะกระทำการตามหน้าที่อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(2), 80แต่มิได้ปรับบทลงโทษมาด้วย ทั้งการที่ศาลชั้นต้นลดโทษที่จะลงแก่จำเลยที่ 1 ก็มิได้ปรับบทตามมาตรา 52(1) เป็นการไม่ถูกต้องชัดแจ้งแม้โจทก์มิได้ฎีกา ศาลฎีกาก็มีอำนาจวินิจฉัยให้ถูกต้องได้พิพากษากลับว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 289(2) ประกอบมาตรา 83, 80 เป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามมาตรา 288, 83 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำเลยที่ 1 วางโทษประหารชีวิต จำเลยที่ 2 อายุ 16 ปีเศษ ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ประกอบมาตรา 52(2) แล้ววางโทษจำคุกตลอดชีวิต จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้คนละหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบมาตรา 52(1), 53 แล้วจำเลยที่ 1 ให้จำคุกตลอดชีวิต จำเลยที่ 2 ให้จำคุก 33 ปี 4 เดือนข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5409/2533พนักงานอัยการ จังหวัด สุราษฎร์ธานีโจทก์นาย สม ศักดิ์ หรือ โต ฤทธา ภัย กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 52 (1), ม. 59 วรรคสอง, ม. 60, ม. 80, ม. 90, ม. 91, ม. 288, ม. 289 (2) ป.วิ.อ. ม. 186 (7)จำเลยทั้งสองไล่ตามผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 มาถึงที่เกิดเหตุและขณะเกิดเหตุผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 ได้เข้าไปนั่งรวมอยู่ในกลุ่มของผู้เสียหายที่ 3 ถึงที่ 6 แล้ว จำเลยทั้งสองตามมาถึงโดยอยู่ห่างไปประมาณ 2 วา พร้อมกับใช้อาวุธปืนยิงใส่กลุ่มผู้เสียหายทันที เมื่อปรากฏว่าอาวุธปืนที่ใช้ยิงเป็นอาวุธปืนลูกซองสั้น และยิงในระยะใกล้ชิดเช่นนี้ จำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่ากระสุนปืนอาจถูกผู้เสียหายถึงแก่ความตายได้ จึงถือได้ว่าจำเลยทั้งสองมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายโดยตรง มิใช่เป็นการกระทำโดยพลาด ผู้เสียหายที่ 3 ที่ 4 เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจแต่งเครื่องแบบถูกยิงขณะที่ได้รับแจ้งจากผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ว่าถูกคนร้ายไล่ยิง และผู้เสียหายที่ 3 กำลังสอบปากคำผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2เพื่อติดตามจับกุมคนร้าย ถือว่าผู้เสียหายที่ 3 ที่ 4 ถูกยิงขณะปฏิบัติหน้าที่ การที่จำเลยทั้งสองไล่ตามผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2มาจนถึงที่เกิดเหตุสามารถมองเห็นผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ซึ่งแต่งเครื่องแบบตำรวจได้ชัดเจน ก็ย่อมทราบได้ทันทีว่าผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 หลบหนีเพื่อมาขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ตำรวจแต่จำเลยทั้งสองก็ยังยิงปืนใส่กลุ่มผู้เสียหาย เป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 6 ถึงแก่ความตาย ผู้เสียหายที่ 4 และที่ 5 ได้รับอันตรายแก่กายสาหัส จำเลยทั้งสองจึงมีความผิดฐานร่วมกันฆ่าผู้เสียหายที่ 6 ร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 และที่ 5และร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานเพราะเหตุที่จะกระทำการตามหน้าที่ แต่การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท จึงต้องลงโทษฐานฆ่าผู้อื่นอันเป็นบทหนัก ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดฐานพยายามฆ่าเจ้าพนักงานเพราะเหตุที่จะกระทำการตามหน้าที่อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(2),80 แต่มิได้ปรับบทลงโทษมาด้วย และที่ศาลชั้นต้นลดโทษที่จะลงแก่จำเลยที่ 1 ก็มิได้ปรับบทตามมาตรา 52(1) เป็นการไม่ถูกต้องชัดแจ้ง แม้โจทก์มิได้ฎีกา ศาลฎีกาก็มีอำนาจวินิจฉัยให้ถูกต้องได้.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้อาวุธปืนสั้นยิ่งผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 โดยมีเจตนาฆ่า แต่ผู้เสียหายทั้งสองวิ่งหลบหนีได้ทัน หลังจากนั้นในเวลาต่อมาจำเลยทั้งสองได้พยายามใช้อาวุธปืนสั้นยิงผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 อีก แล้วผู้เสียหายทั้งสองหลบหนีไปขอความช่วยเหลือจากผู้เสียหายที่ 3 ที่ 4 ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจนั่งอยู่กับผู้เสียหายที่ 5 ที่ 6 เมื่อผู้เสียหายที่ 3 ที่ 4 เข้าขัดขวางการกระทำของจำเลยทั้งสองอันเป็นการปฏิบัติราชการตามหน้าที่ จำเลยทั้งสองได้ใช้อาวุธปืนสั้นยิงไปยังกลุ่มผู้เสียหายทั้งหกโดยเจตนาฆ่า กระสุนปืนถูกผู้เสียหายที่ 6 ถึงแก่ความตาย และถูกผู้เสียหายที่ 4 ที่ 5 ได้รับอันตรายสาหัส ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80,83, 91, 288, 289จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 83 ประกอบด้วยมาตรา 60 วางโทษประหารชีวิตจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 อายุ 16 ปีเศษ ลดมาตราส่วนโทษกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ประกอบมาตรา 52(2) แล้ววางโทษจำคุกตลอดชีวิต จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้หนึ่งในสามตามมาตรา 78 ประกอบด้วยมาตรา 53จำคุกจำเลยที่ 1 ตลอดชีวิต จำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 33 ปี 4 เดือนข้อหาอื่นให้ยกฟ้องจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกันเริ่มจากผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ขับและนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ไปพบจำเลยที่ 2 ที่ตลาด ผู้เสียหายที่ 2 ได้ชี้หน้าจำเลยที่ 2แล้วผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 มาจอดรถคุยกับพวกที่ราวรั้วเหล็กหน้าที่ว่าการอำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จนจำเลยทั้งสองได้ตามหาและพบผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 กับพวกต้องหนีไปหลบอยู่หลังที่ว่าการอำเภอและเมื่อผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 เข้าไปในตลาดอีกก็พบจำเลยทั้งสองดักรออยู่และไล่ตามผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 มายิงใส่กลุ่มผู้เสียหายที่ริมถนนหน้าท่าเรือไปเกาะสมุย เห็นว่าอาวุธปืนเป็นอาวุธร้ายแรงยิงถูกผู้ใดทำให้ถึงแก่ความตายได้ ผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจแต่งเครื่องแบบถูกยิงขณะที่ได้รับแจ้งจากผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ว่าถูกคนร้ายไล่ยิง และผู้เสียหายที่ 3 กำลังสอบปากคำผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 เพื่อติดตามจับกุมคนร้าย จึงฟังได้ว่าผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ถูกยิงขณะปฏิบัติหน้าที่ ทั้งการที่จำเลยทั้งสองไล่ตามผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 มาจนถึงที่เกิดเหตุสามารถมองเห็นผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ซึ่งแต่งเครื่องแบบตำรวจได้ชัดเจน ก็ย่อมจะทราบได้ทันทีว่าผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 หลบหนีเพื่อมาขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ตำรวจ แต่จำเลยทั้งสองก็ยังยิงปืนใส่กลุ่มผู้เสียหายเป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 6ถึงแก่ความตาย ผู้เสียหายที่ 4 และที่ 5 ได้รับอันตรายแก่กายสาหัสจำเลยทั้งสองจึงมีความผิดฐานร่วมกันฆ่าผู้เสียหายที่ 6 ร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 และร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ซึ่งเป็นเจ้าพนักงาน เพราะเหตุที่จะกระทำการตามหน้าที่ แต่การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท จึงต้องลงโทษฐานฆ่าผู้อื่นอันเป็นบทหนัก ฎีกาของโจทก์ฟังขึ้น แต่ที่ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดฐานฆ่าและพยายามฆ่าผู้เสียหายเป็นการกระทำโดยพลาดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 60 นั้น เห็นว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าขณะเกิดเหตุผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ได้เข้าไปอยู่ในกลุ่มที่ผู้เสียหายที่ 3 ถึงที่ 6 ซึ่งนั่งรวมกันอยู่ที่ร้านขายข้าวต้มแผงลอยแล้ว และผู้เสียหายที่ 3 กำลังสอบปากคำผู้เสียหายที่ 1และที่ 2 อยู่ จำเลยทั้งสองก็ตามมาถึงโดยอยู่ห่างไปประมาณ 2 วาพร้อมกับใช้อาวุธปืนยิงใส่กลุ่มผู้เสียหายทันที เมื่อปรากฏว่าอาวุธปืนที่ใช้ยิงเป็นอาวุธปืนลูกซองสั้น และยิงในระยะใกล้ชิดเช่นนี้ จำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่ากระสุนปืนอาจถูกผู้เสียหายถึงแก่ความตายได้ จึงถือได้ว่าจำเลยทั้งสองมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายโดยตรง มิใช่เป็นการกระทำโดยพลาด นอกจากนี้ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดฐานพยายามฆ่าเจ้าพนักงาน เพราะเหตุที่จะกระทำการตามหน้าที่อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(2), 80แต่มิได้ปรับบทลงโทษมาด้วย ทั้งการที่ศาลชั้นต้นลดโทษที่จะลงแก่จำเลยที่ 1 ก็มิได้ปรับบทตามมาตรา 52(1) เป็นการไม่ถูกต้องชัดแจ้งแม้โจทก์มิได้ฎีกา ศาลฎีกาก็มีอำนาจวินิจฉัยให้ถูกต้องได้พิพากษากลับว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 289(2) ประกอบมาตรา 83, 80 เป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามมาตรา 288, 83 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำเลยที่ 1 วางโทษประหารชีวิต จำเลยที่ 2 อายุ 16 ปีเศษ ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ประกอบมาตรา 52(2) แล้ววางโทษจำคุกตลอดชีวิต จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้คนละหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบมาตรา 52(1), 53 แล้วจำเลยที่ 1 ให้จำคุกตลอดชีวิต จำเลยที่ 2 ให้จำคุก 33 ปี 4 เดือนข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก.(สุวิทย์ ธีรพงษ์-ไมตรี กลั่นนุรักษ์-อุไร คังคะเกตุ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้อาวุธปืนสั้นยิ่งผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 โดยมีเจตนาฆ่า แต่ผู้เสียหายทั้งสองวิ่งหลบหนีได้ทัน หลังจากนั้นในเวลาต่อมาจำเลยทั้งสองได้พยายามใช้อาวุธปืนสั้นยิงผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 อีก แล้วผู้เสียหายทั้งสองหลบหนีไปขอความช่วยเหลือจากผู้เสียหายที่ 3 ที่ 4 ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจนั่งอยู่กับผู้เสียหายที่ 5 ที่ 6 เมื่อผู้เสียหายที่ 3 ที่ 4 เข้าขัดขวางการกระทำของจำเลยทั้งสองอันเป็นการปฏิบัติราชการตามหน้าที่ จำเลยทั้งสองได้ใช้อาวุธปืนสั้นยิงไปยังกลุ่มผู้เสียหายทั้งหกโดยเจตนาฆ่า กระสุนปืนถูกผู้เสียหายที่ 6 ถึงแก่ความตาย และถูกผู้เสียหายที่ 4 ที่ 5 ได้รับอันตรายสาหัส ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80,83, 91, 288, 289จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 83 ประกอบด้วยมาตรา 60 วางโทษประหารชีวิตจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 อายุ 16 ปีเศษ ลดมาตราส่วนโทษกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ประกอบมาตรา 52(2) แล้ววางโทษจำคุกตลอดชีวิต จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้หนึ่งในสามตามมาตรา 78 ประกอบด้วยมาตรา 53จำคุกจำเลยที่ 1 ตลอดชีวิต จำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 33 ปี 4 เดือนข้อหาอื่นให้ยกฟ้องจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกันเริ่มจากผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ขับและนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ไปพบจำเลยที่ 2 ที่ตลาด ผู้เสียหายที่ 2 ได้ชี้หน้าจำเลยที่ 2แล้วผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 มาจอดรถคุยกับพวกที่ราวรั้วเหล็กหน้าที่ว่าการอำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จนจำเลยทั้งสองได้ตามหาและพบผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 กับพวกต้องหนีไปหลบอยู่หลังที่ว่าการอำเภอและเมื่อผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 เข้าไปในตลาดอีกก็พบจำเลยทั้งสองดักรออยู่และไล่ตามผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 มายิงใส่กลุ่มผู้เสียหายที่ริมถนนหน้าท่าเรือไปเกาะสมุย เห็นว่าอาวุธปืนเป็นอาวุธร้ายแรงยิงถูกผู้ใดทำให้ถึงแก่ความตายได้ ผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจแต่งเครื่องแบบถูกยิงขณะที่ได้รับแจ้งจากผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ว่าถูกคนร้ายไล่ยิง และผู้เสียหายที่ 3 กำลังสอบปากคำผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 เพื่อติดตามจับกุมคนร้าย จึงฟังได้ว่าผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ถูกยิงขณะปฏิบัติหน้าที่ ทั้งการที่จำเลยทั้งสองไล่ตามผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 มาจนถึงที่เกิดเหตุสามารถมองเห็นผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ซึ่งแต่งเครื่องแบบตำรวจได้ชัดเจน ก็ย่อมจะทราบได้ทันทีว่าผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 หลบหนีเพื่อมาขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ตำรวจ แต่จำเลยทั้งสองก็ยังยิงปืนใส่กลุ่มผู้เสียหายเป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 6ถึงแก่ความตาย ผู้เสียหายที่ 4 และที่ 5 ได้รับอันตรายแก่กายสาหัสจำเลยทั้งสองจึงมีความผิดฐานร่วมกันฆ่าผู้เสียหายที่ 6 ร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 และร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ซึ่งเป็นเจ้าพนักงาน เพราะเหตุที่จะกระทำการตามหน้าที่ แต่การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท จึงต้องลงโทษฐานฆ่าผู้อื่นอันเป็นบทหนัก ฎีกาของโจทก์ฟังขึ้น แต่ที่ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดฐานฆ่าและพยายามฆ่าผู้เสียหายเป็นการกระทำโดยพลาดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 60 นั้น เห็นว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าขณะเกิดเหตุผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ได้เข้าไปอยู่ในกลุ่มที่ผู้เสียหายที่ 3 ถึงที่ 6 ซึ่งนั่งรวมกันอยู่ที่ร้านขายข้าวต้มแผงลอยแล้ว และผู้เสียหายที่ 3 กำลังสอบปากคำผู้เสียหายที่ 1และที่ 2 อยู่ จำเลยทั้งสองก็ตามมาถึงโดยอยู่ห่างไปประมาณ 2 วาพร้อมกับใช้อาวุธปืนยิงใส่กลุ่มผู้เสียหายทันที เมื่อปรากฏว่าอาวุธปืนที่ใช้ยิงเป็นอาวุธปืนลูกซองสั้น และยิงในระยะใกล้ชิดเช่นนี้ จำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่ากระสุนปืนอาจถูกผู้เสียหายถึงแก่ความตายได้ จึงถือได้ว่าจำเลยทั้งสองมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายโดยตรง มิใช่เป็นการกระทำโดยพลาด นอกจากนี้ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดฐานพยายามฆ่าเจ้าพนักงาน เพราะเหตุที่จะกระทำการตามหน้าที่อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(2), 80แต่มิได้ปรับบทลงโทษมาด้วย ทั้งการที่ศาลชั้นต้นลดโทษที่จะลงแก่จำเลยที่ 1 ก็มิได้ปรับบทตามมาตรา 52(1) เป็นการไม่ถูกต้องชัดแจ้งแม้โจทก์มิได้ฎีกา ศาลฎีกาก็มีอำนาจวินิจฉัยให้ถูกต้องได้พิพากษากลับว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 289(2) ประกอบมาตรา 83, 80 เป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามมาตรา 288, 83 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำเลยที่ 1 วางโทษประหารชีวิต จำเลยที่ 2 อายุ 16 ปีเศษ ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ประกอบมาตรา 52(2) แล้ววางโทษจำคุกตลอดชีวิต จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้คนละหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบมาตรา 52(1), 53 แล้วจำเลยที่ 1 ให้จำคุกตลอดชีวิต จำเลยที่ 2 ให้จำคุก 33 ปี 4 เดือนข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5409/2533พนักงานอัยการ จังหวัด สุราษฎร์ธานีโจทก์นาย สม ศักดิ์ หรือ โต ฤทธา ภัย กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 52 (1), ม. 59 วรรคสอง, ม. 60, ม. 80, ม. 90, ม. 91, ม. 288, ม. 289 (2) ป.วิ.อ. ม. 186 (7)จำเลยทั้งสองไล่ตามผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 มาถึงที่เกิดเหตุและขณะเกิดเหตุผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 ได้เข้าไปนั่งรวมอยู่ในกลุ่มของผู้เสียหายที่ 3 ถึงที่ 6 แล้ว จำเลยทั้งสองตามมาถึงโดยอยู่ห่างไปประมาณ 2 วา พร้อมกับใช้อาวุธปืนยิงใส่กลุ่มผู้เสียหายทันที เมื่อปรากฏว่าอาวุธปืนที่ใช้ยิงเป็นอาวุธปืนลูกซองสั้น และยิงในระยะใกล้ชิดเช่นนี้ จำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่ากระสุนปืนอาจถูกผู้เสียหายถึงแก่ความตายได้ จึงถือได้ว่าจำเลยทั้งสองมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายโดยตรง มิใช่เป็นการกระทำโดยพลาด ผู้เสียหายที่ 3 ที่ 4 เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจแต่งเครื่องแบบถูกยิงขณะที่ได้รับแจ้งจากผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ว่าถูกคนร้ายไล่ยิง และผู้เสียหายที่ 3 กำลังสอบปากคำผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2เพื่อติดตามจับกุมคนร้าย ถือว่าผู้เสียหายที่ 3 ที่ 4 ถูกยิงขณะปฏิบัติหน้าที่ การที่จำเลยทั้งสองไล่ตามผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2มาจนถึงที่เกิดเหตุสามารถมองเห็นผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ซึ่งแต่งเครื่องแบบตำรวจได้ชัดเจน ก็ย่อมทราบได้ทันทีว่าผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 หลบหนีเพื่อมาขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ตำรวจแต่จำเลยทั้งสองก็ยังยิงปืนใส่กลุ่มผู้เสียหาย เป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 6 ถึงแก่ความตาย ผู้เสียหายที่ 4 และที่ 5 ได้รับอันตรายแก่กายสาหัส จำเลยทั้งสองจึงมีความผิดฐานร่วมกันฆ่าผู้เสียหายที่ 6 ร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 และที่ 5และร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานเพราะเหตุที่จะกระทำการตามหน้าที่ แต่การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท จึงต้องลงโทษฐานฆ่าผู้อื่นอันเป็นบทหนัก ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดฐานพยายามฆ่าเจ้าพนักงานเพราะเหตุที่จะกระทำการตามหน้าที่อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(2),80 แต่มิได้ปรับบทลงโทษมาด้วย และที่ศาลชั้นต้นลดโทษที่จะลงแก่จำเลยที่ 1 ก็มิได้ปรับบทตามมาตรา 52(1) เป็นการไม่ถูกต้องชัดแจ้ง แม้โจทก์มิได้ฎีกา ศาลฎีกาก็มีอำนาจวินิจฉัยให้ถูกต้องได้.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้อาวุธปืนสั้นยิ่งผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 โดยมีเจตนาฆ่า แต่ผู้เสียหายทั้งสองวิ่งหลบหนีได้ทัน หลังจากนั้นในเวลาต่อมาจำเลยทั้งสองได้พยายามใช้อาวุธปืนสั้นยิงผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 อีก แล้วผู้เสียหายทั้งสองหลบหนีไปขอความช่วยเหลือจากผู้เสียหายที่ 3 ที่ 4 ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจนั่งอยู่กับผู้เสียหายที่ 5 ที่ 6 เมื่อผู้เสียหายที่ 3 ที่ 4 เข้าขัดขวางการกระทำของจำเลยทั้งสองอันเป็นการปฏิบัติราชการตามหน้าที่ จำเลยทั้งสองได้ใช้อาวุธปืนสั้นยิงไปยังกลุ่มผู้เสียหายทั้งหกโดยเจตนาฆ่า กระสุนปืนถูกผู้เสียหายที่ 6 ถึงแก่ความตาย และถูกผู้เสียหายที่ 4 ที่ 5 ได้รับอันตรายสาหัส ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80,83, 91, 288, 289จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 83 ประกอบด้วยมาตรา 60 วางโทษประหารชีวิตจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 อายุ 16 ปีเศษ ลดมาตราส่วนโทษกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ประกอบมาตรา 52(2) แล้ววางโทษจำคุกตลอดชีวิต จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้หนึ่งในสามตามมาตรา 78 ประกอบด้วยมาตรา 53จำคุกจำเลยที่ 1 ตลอดชีวิต จำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 33 ปี 4 เดือนข้อหาอื่นให้ยกฟ้องจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกันเริ่มจากผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ขับและนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ไปพบจำเลยที่ 2 ที่ตลาด ผู้เสียหายที่ 2 ได้ชี้หน้าจำเลยที่ 2แล้วผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 มาจอดรถคุยกับพวกที่ราวรั้วเหล็กหน้าที่ว่าการอำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จนจำเลยทั้งสองได้ตามหาและพบผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 กับพวกต้องหนีไปหลบอยู่หลังที่ว่าการอำเภอและเมื่อผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 เข้าไปในตลาดอีกก็พบจำเลยทั้งสองดักรออยู่และไล่ตามผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 มายิงใส่กลุ่มผู้เสียหายที่ริมถนนหน้าท่าเรือไปเกาะสมุย เห็นว่าอาวุธปืนเป็นอาวุธร้ายแรงยิงถูกผู้ใดทำให้ถึงแก่ความตายได้ ผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจแต่งเครื่องแบบถูกยิงขณะที่ได้รับแจ้งจากผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ว่าถูกคนร้ายไล่ยิง และผู้เสียหายที่ 3 กำลังสอบปากคำผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 เพื่อติดตามจับกุมคนร้าย จึงฟังได้ว่าผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ถูกยิงขณะปฏิบัติหน้าที่ ทั้งการที่จำเลยทั้งสองไล่ตามผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 มาจนถึงที่เกิดเหตุสามารถมองเห็นผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ซึ่งแต่งเครื่องแบบตำรวจได้ชัดเจน ก็ย่อมจะทราบได้ทันทีว่าผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 หลบหนีเพื่อมาขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ตำรวจ แต่จำเลยทั้งสองก็ยังยิงปืนใส่กลุ่มผู้เสียหายเป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 6ถึงแก่ความตาย ผู้เสียหายที่ 4 และที่ 5 ได้รับอันตรายแก่กายสาหัสจำเลยทั้งสองจึงมีความผิดฐานร่วมกันฆ่าผู้เสียหายที่ 6 ร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 และร่วมกันพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 3 และที่ 4 ซึ่งเป็นเจ้าพนักงาน เพราะเหตุที่จะกระทำการตามหน้าที่ แต่การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท จึงต้องลงโทษฐานฆ่าผู้อื่นอันเป็นบทหนัก ฎีกาของโจทก์ฟังขึ้น แต่ที่ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดฐานฆ่าและพยายามฆ่าผู้เสียหายเป็นการกระทำโดยพลาดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 60 นั้น เห็นว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าขณะเกิดเหตุผู้เสียหายที่ 1 และที่ 2 ได้เข้าไปอยู่ในกลุ่มที่ผู้เสียหายที่ 3 ถึงที่ 6 ซึ่งนั่งรวมกันอยู่ที่ร้านขายข้าวต้มแผงลอยแล้ว และผู้เสียหายที่ 3 กำลังสอบปากคำผู้เสียหายที่ 1และที่ 2 อยู่ จำเลยทั้งสองก็ตามมาถึงโดยอยู่ห่างไปประมาณ 2 วาพร้อมกับใช้อาวุธปืนยิงใส่กลุ่มผู้เสียหายทันที เมื่อปรากฏว่าอาวุธปืนที่ใช้ยิงเป็นอาวุธปืนลูกซองสั้น และยิงในระยะใกล้ชิดเช่นนี้ จำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่ากระสุนปืนอาจถูกผู้เสียหายถึงแก่ความตายได้ จึงถือได้ว่าจำเลยทั้งสองมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายโดยตรง มิใช่เป็นการกระทำโดยพลาด นอกจากนี้ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดฐานพยายามฆ่าเจ้าพนักงาน เพราะเหตุที่จะกระทำการตามหน้าที่อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(2), 80แต่มิได้ปรับบทลงโทษมาด้วย ทั้งการที่ศาลชั้นต้นลดโทษที่จะลงแก่จำเลยที่ 1 ก็มิได้ปรับบทตามมาตรา 52(1) เป็นการไม่ถูกต้องชัดแจ้งแม้โจทก์มิได้ฎีกา ศาลฎีกาก็มีอำนาจวินิจฉัยให้ถูกต้องได้พิพากษากลับว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 289(2) ประกอบมาตรา 83, 80 เป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามมาตรา 288, 83 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำเลยที่ 1 วางโทษประหารชีวิต จำเลยที่ 2 อายุ 16 ปีเศษ ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ประกอบมาตรา 52(2) แล้ววางโทษจำคุกตลอดชีวิต จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้คนละหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบมาตรา 52(1), 53 แล้วจำเลยที่ 1 ให้จำคุกตลอดชีวิต จำเลยที่ 2 ให้จำคุก 33 ปี 4 เดือนข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก.(สุวิทย์ ธีรพงษ์-ไมตรี กลั่นนุรักษ์-อุไร คังคะเกตุ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ