คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 96/2509หลักกฎหมาย: คำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การเป็นการตั้งประเด็นจึงเป็นคำคู่ความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 1(5)เมื่อคู่ความยื่นคำร้องเข้ามาและศาลพิจารณามีคำสั่งคำร้องนั้นตามมาตรา 21(2),181(1) โดยให้ยกคำร้องตามมาตรา 180 คำสั่งนี้ก็คือคำสั่งที่มีผลเป็นการสั่งไม่รับคำคู่ความตามนัยแห่งมาตรา 177 วรรคท้ายและมาตรา 18 ซึ่งทำให้ประเด็นข้อที่จำเลยตั้งขึ้นโดยคำร้องเพิ่มเติมคำให้การนั้นเสร็จไปเมื่อศาลพิพากษาคดีแล้ว จำเลยย่อมอุทธรณ์คำสั่งนั้นได้โดยมิต้องโต้แย้งคำสั่งนั้นไว้ก่อนเพราะเป็นการอุทธรณ์ตามความในมาตรา 223 ไม่ใช่อุทธรณ์ตามมาตรา 226 (ประชุมใหญ่ครั้งที่ 21/2508)คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้เช่าตึกของโจทก์ 10 ปี เพื่อประกอบการค้า ค่าเช่าเดือนละ 100 บาท จำเลยที่ 2 ได้เข้าประกอบการค้าโดยเช่าช่วงจากจำเลยที่ 1 ก่อนสัญญาเช่าสิ้นอายุ โจทก์ได้บอกไม่ให้จำเลยอยู่ต่อไป เมื่อสัญญาเช่าสิ้นอายุจำเลยไม่ยอมออกขอให้ศาลพิพากษาขับไล่จำเลยทั้งสองและบริวารออกจากตึกพิพาทและร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 3,200 บาท กับค่าเสียหายนับแต่วันฟ้องวันละ50 บาท แก่โจทก์จำเลยที่ 1 ให้การปฏิเสธ ส่วนจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่าเคหะและที่ดิน พ.ศ. 2504 สัญญาเช่าระงับเมื่อสิ้นกำหนดที่ตกลง พิพากษาขับไล่จำเลยทั้งสองกับบริวารให้ออกจากตึกพิพาท และให้ร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 1,280 บาท กับค่าเสียหายเดือนะ 600 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะออกจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่วินิจฉัยว่า ปรากฏว่าศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ส่งสำเนาคำร้องของจำเลยให้โจทก์ ศาลชั้นต้นออกนั่งพิจารณาคู่ความต่างแถลงโต้แย้งกัน แล้วศาลชั้นต้นวินิจฉัยในรายงานกระบวนพิจารณาว่า จำเลยควรได้ทราบข้อความที่ขอให้การเพิ่มเติมมาก่อนแล้วประการหนึ่ง กับจำเลยรับว่าได้ทำสัญญาเช่าจากโจทก์จำเลยไม่มีสิทธิจะโต้แย้งกรรมสิทธิ์ของโจทก์อีกประการหนึ่ง จึงไม่อนุญาตให้จำเลยแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การ ศาลฎีกาเห็นว่าคำร้องแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การเป็นการตั้งประเด็น จึงเป็นคำคู่ความตาม มาตรา 1(5) เมื่อคู่ความยื่นคำร้องเข้ามา และศาลพิจารณามีคำสั่งคำร้องนั้นไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 21(2),181(1) โดยให้ยกคำร้องตามมาตรา 180 คำสั่งนี้ก็คือคำสั่งที่มีผลเป็นการสั่งไม่รับคำคู่ความตามนัยแห่งมาตรา 177 วรรคท้ายและมาตรา 18 ซึ่งทำให้ประเด็นข้อที่จำเลยตั้งขึ้นโดยคำร้องเพิ่มเติมคำให้การนั้นเสร็จไป จำเลยอุทธรณ์คำสั่งนั้น เมื่อศาลพิพากษาคดีแล้วจำเลยย่อมทำได้ตามมาตรา 228 วรรคท้าย โดยมิต้องโต้แย้งคำสั่งนั้นไว้ก่อน เพราะเป็นการอุทธรณ์ตามความใน มาตรา 223 ไม่ใช่อุทธรณ์ตามมาตรา 226 ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยต่อไปอีกว่าจำเลยรับว่าได้ทำสัญญาเช่าตึกพิพาทจากโจทก์ จำเลยจึงเถียงสิทธิจองโจทก์ผู้ให้เช่าไม่ได้ ข้อนี้จำเลยฎีกาว่า เมื่อสัญญาเช่าเลิกแล้ว นิติสัมพันธ์ระหว่างโจทก์กับจำเลยก็ไม่มี เมื่อปรากฏว่าตึกไม่ใช่ของโจทก์ โจทก์ก็ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลย ข้อนี้ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องจำเลยตามสัญญาเช่าแล้ว แม้สัญญาเช่าเลิกแล้วการที่จำเลยต้องออกจากทรัพย์ที่เช่าก็เป็นผลของการเลิกสัญญานั้นเอง จำเลยยังต้องผูกพันโดยผลของสัญญาอยู่นั่นเอง หาใช่โจทก์ฟ้องโดยอาศัยกรรมสิทธิ์ซึ่งโจทก์ไม่มีดังจำเลยฎีกาขึ้นมาไม่ที่ศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องขอเพิ่มเติมคำให้การชอบแล้ว เพราะไม่มีสาระแก่คดีแต่ประการใด ข้อหาอื่นไม่มีโต้แย้งขึ้นมาในชั้นนี้เป็นอันยุติพิพากษายืน ยกฎีกาจำเลยที่ 1 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 96/2509นางอมรา วีระไวทยะโจทก์นายจี๋ตุ้ย หรือจี๋กุ๊ย แซ่อึ้ง ที่ 1จำเลยนายโมวเซี้ยง หรือม่งเซี้ยง แซ่จิว ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 537 ป.วิ.พ. ม. 1 (5), ม. 21, ม. 177, ม. 180, ม. 181, ม. 223, ม. 226 คำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การเป็นการตั้งประเด็นจึงเป็นคำคู่ความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 1(5)เมื่อคู่ความยื่นคำร้องเข้ามาและศาลพิจารณามีคำสั่งคำร้องนั้นตามมาตรา 21(2),181(1) โดยให้ยกคำร้องตามมาตรา 180 คำสั่งนี้ก็คือคำสั่งที่มีผลเป็นการสั่งไม่รับคำคู่ความตามนัยแห่งมาตรา 177 วรรคท้ายและมาตรา 18 ซึ่งทำให้ประเด็นข้อที่จำเลยตั้งขึ้นโดยคำร้องเพิ่มเติมคำให้การนั้นเสร็จไปเมื่อศาลพิพากษาคดีแล้ว จำเลยย่อมอุทธรณ์คำสั่งนั้นได้โดยมิต้องโต้แย้งคำสั่งนั้นไว้ก่อนเพราะเป็นการอุทธรณ์ตามความในมาตรา 223 ไม่ใช่อุทธรณ์ตามมาตรา 226 (ประชุมใหญ่ครั้งที่ 21/2508)คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้เช่าตึกของโจทก์ 10 ปี เพื่อประกอบการค้า ค่าเช่าเดือนละ 100 บาท จำเลยที่ 2 ได้เข้าประกอบการค้าโดยเช่าช่วงจากจำเลยที่ 1 ก่อนสัญญาเช่าสิ้นอายุ โจทก์ได้บอกไม่ให้จำเลยอยู่ต่อไป เมื่อสัญญาเช่าสิ้นอายุจำเลยไม่ยอมออกขอให้ศาลพิพากษาขับไล่จำเลยทั้งสองและบริวารออกจากตึกพิพาทและร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 3,200 บาท กับค่าเสียหายนับแต่วันฟ้องวันละ50 บาท แก่โจทก์จำเลยที่ 1 ให้การปฏิเสธ ส่วนจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่าเคหะและที่ดิน พ.ศ. 2504 สัญญาเช่าระงับเมื่อสิ้นกำหนดที่ตกลง พิพากษาขับไล่จำเลยทั้งสองกับบริวารให้ออกจากตึกพิพาท และให้ร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 1,280 บาท กับค่าเสียหายเดือนะ 600 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะออกจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่วินิจฉัยว่า ปรากฏว่าศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ส่งสำเนาคำร้องของจำเลยให้โจทก์ ศาลชั้นต้นออกนั่งพิจารณาคู่ความต่างแถลงโต้แย้งกัน แล้วศาลชั้นต้นวินิจฉัยในรายงานกระบวนพิจารณาว่า จำเลยควรได้ทราบข้อความที่ขอให้การเพิ่มเติมมาก่อนแล้วประการหนึ่ง กับจำเลยรับว่าได้ทำสัญญาเช่าจากโจทก์จำเลยไม่มีสิทธิจะโต้แย้งกรรมสิทธิ์ของโจทก์อีกประการหนึ่ง จึงไม่อนุญาตให้จำเลยแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การ ศาลฎีกาเห็นว่าคำร้องแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การเป็นการตั้งประเด็น จึงเป็นคำคู่ความตาม มาตรา 1(5) เมื่อคู่ความยื่นคำร้องเข้ามา และศาลพิจารณามีคำสั่งคำร้องนั้นไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 21(2),181(1) โดยให้ยกคำร้องตามมาตรา 180 คำสั่งนี้ก็คือคำสั่งที่มีผลเป็นการสั่งไม่รับคำคู่ความตามนัยแห่งมาตรา 177 วรรคท้ายและมาตรา 18 ซึ่งทำให้ประเด็นข้อที่จำเลยตั้งขึ้นโดยคำร้องเพิ่มเติมคำให้การนั้นเสร็จไป จำเลยอุทธรณ์คำสั่งนั้น เมื่อศาลพิพากษาคดีแล้วจำเลยย่อมทำได้ตามมาตรา 228 วรรคท้าย โดยมิต้องโต้แย้งคำสั่งนั้นไว้ก่อน เพราะเป็นการอุทธรณ์ตามความใน มาตรา 223 ไม่ใช่อุทธรณ์ตามมาตรา 226 ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยต่อไปอีกว่าจำเลยรับว่าได้ทำสัญญาเช่าตึกพิพาทจากโจทก์ จำเลยจึงเถียงสิทธิจองโจทก์ผู้ให้เช่าไม่ได้ ข้อนี้จำเลยฎีกาว่า เมื่อสัญญาเช่าเลิกแล้ว นิติสัมพันธ์ระหว่างโจทก์กับจำเลยก็ไม่มี เมื่อปรากฏว่าตึกไม่ใช่ของโจทก์ โจทก์ก็ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลย ข้อนี้ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องจำเลยตามสัญญาเช่าแล้ว แม้สัญญาเช่าเลิกแล้วการที่จำเลยต้องออกจากทรัพย์ที่เช่าก็เป็นผลของการเลิกสัญญานั้นเอง จำเลยยังต้องผูกพันโดยผลของสัญญาอยู่นั่นเอง หาใช่โจทก์ฟ้องโดยอาศัยกรรมสิทธิ์ซึ่งโจทก์ไม่มีดังจำเลยฎีกาขึ้นมาไม่ที่ศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องขอเพิ่มเติมคำให้การชอบแล้ว เพราะไม่มีสาระแก่คดีแต่ประการใด ข้อหาอื่นไม่มีโต้แย้งขึ้นมาในชั้นนี้เป็นอันยุติพิพากษายืน ยกฎีกาจำเลยที่ 1(จิตติ ติงศภัทิย์-เพรียง โรจนรัส-ไฉน บุญยก)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้เช่าตึกของโจทก์ 10 ปี เพื่อประกอบการค้า ค่าเช่าเดือนละ 100 บาท จำเลยที่ 2 ได้เข้าประกอบการค้าโดยเช่าช่วงจากจำเลยที่ 1 ก่อนสัญญาเช่าสิ้นอายุ โจทก์ได้บอกไม่ให้จำเลยอยู่ต่อไป เมื่อสัญญาเช่าสิ้นอายุจำเลยไม่ยอมออกขอให้ศาลพิพากษาขับไล่จำเลยทั้งสองและบริวารออกจากตึกพิพาทและร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 3,200 บาท กับค่าเสียหายนับแต่วันฟ้องวันละ50 บาท แก่โจทก์จำเลยที่ 1 ให้การปฏิเสธ ส่วนจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่าเคหะและที่ดิน พ.ศ. 2504 สัญญาเช่าระงับเมื่อสิ้นกำหนดที่ตกลง พิพากษาขับไล่จำเลยทั้งสองกับบริวารให้ออกจากตึกพิพาท และให้ร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 1,280 บาท กับค่าเสียหายเดือนะ 600 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะออกจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่วินิจฉัยว่า ปรากฏว่าศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ส่งสำเนาคำร้องของจำเลยให้โจทก์ ศาลชั้นต้นออกนั่งพิจารณาคู่ความต่างแถลงโต้แย้งกัน แล้วศาลชั้นต้นวินิจฉัยในรายงานกระบวนพิจารณาว่า จำเลยควรได้ทราบข้อความที่ขอให้การเพิ่มเติมมาก่อนแล้วประการหนึ่ง กับจำเลยรับว่าได้ทำสัญญาเช่าจากโจทก์จำเลยไม่มีสิทธิจะโต้แย้งกรรมสิทธิ์ของโจทก์อีกประการหนึ่ง จึงไม่อนุญาตให้จำเลยแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การ ศาลฎีกาเห็นว่าคำร้องแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การเป็นการตั้งประเด็น จึงเป็นคำคู่ความตาม มาตรา 1(5) เมื่อคู่ความยื่นคำร้องเข้ามา และศาลพิจารณามีคำสั่งคำร้องนั้นไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 21(2),181(1) โดยให้ยกคำร้องตามมาตรา 180 คำสั่งนี้ก็คือคำสั่งที่มีผลเป็นการสั่งไม่รับคำคู่ความตามนัยแห่งมาตรา 177 วรรคท้ายและมาตรา 18 ซึ่งทำให้ประเด็นข้อที่จำเลยตั้งขึ้นโดยคำร้องเพิ่มเติมคำให้การนั้นเสร็จไป จำเลยอุทธรณ์คำสั่งนั้น เมื่อศาลพิพากษาคดีแล้วจำเลยย่อมทำได้ตามมาตรา 228 วรรคท้าย โดยมิต้องโต้แย้งคำสั่งนั้นไว้ก่อน เพราะเป็นการอุทธรณ์ตามความใน มาตรา 223 ไม่ใช่อุทธรณ์ตามมาตรา 226 ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยต่อไปอีกว่าจำเลยรับว่าได้ทำสัญญาเช่าตึกพิพาทจากโจทก์ จำเลยจึงเถียงสิทธิจองโจทก์ผู้ให้เช่าไม่ได้ ข้อนี้จำเลยฎีกาว่า เมื่อสัญญาเช่าเลิกแล้ว นิติสัมพันธ์ระหว่างโจทก์กับจำเลยก็ไม่มี เมื่อปรากฏว่าตึกไม่ใช่ของโจทก์ โจทก์ก็ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลย ข้อนี้ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องจำเลยตามสัญญาเช่าแล้ว แม้สัญญาเช่าเลิกแล้วการที่จำเลยต้องออกจากทรัพย์ที่เช่าก็เป็นผลของการเลิกสัญญานั้นเอง จำเลยยังต้องผูกพันโดยผลของสัญญาอยู่นั่นเอง หาใช่โจทก์ฟ้องโดยอาศัยกรรมสิทธิ์ซึ่งโจทก์ไม่มีดังจำเลยฎีกาขึ้นมาไม่ที่ศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องขอเพิ่มเติมคำให้การชอบแล้ว เพราะไม่มีสาระแก่คดีแต่ประการใด ข้อหาอื่นไม่มีโต้แย้งขึ้นมาในชั้นนี้เป็นอันยุติพิพากษายืน ยกฎีกาจำเลยที่ 1 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 96/2509นางอมรา วีระไวทยะโจทก์นายจี๋ตุ้ย หรือจี๋กุ๊ย แซ่อึ้ง ที่ 1จำเลยนายโมวเซี้ยง หรือม่งเซี้ยง แซ่จิว ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 537 ป.วิ.พ. ม. 1 (5), ม. 21, ม. 177, ม. 180, ม. 181, ม. 223, ม. 226 คำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การเป็นการตั้งประเด็นจึงเป็นคำคู่ความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 1(5)เมื่อคู่ความยื่นคำร้องเข้ามาและศาลพิจารณามีคำสั่งคำร้องนั้นตามมาตรา 21(2),181(1) โดยให้ยกคำร้องตามมาตรา 180 คำสั่งนี้ก็คือคำสั่งที่มีผลเป็นการสั่งไม่รับคำคู่ความตามนัยแห่งมาตรา 177 วรรคท้ายและมาตรา 18 ซึ่งทำให้ประเด็นข้อที่จำเลยตั้งขึ้นโดยคำร้องเพิ่มเติมคำให้การนั้นเสร็จไปเมื่อศาลพิพากษาคดีแล้ว จำเลยย่อมอุทธรณ์คำสั่งนั้นได้โดยมิต้องโต้แย้งคำสั่งนั้นไว้ก่อนเพราะเป็นการอุทธรณ์ตามความในมาตรา 223 ไม่ใช่อุทธรณ์ตามมาตรา 226 (ประชุมใหญ่ครั้งที่ 21/2508)คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้เช่าตึกของโจทก์ 10 ปี เพื่อประกอบการค้า ค่าเช่าเดือนละ 100 บาท จำเลยที่ 2 ได้เข้าประกอบการค้าโดยเช่าช่วงจากจำเลยที่ 1 ก่อนสัญญาเช่าสิ้นอายุ โจทก์ได้บอกไม่ให้จำเลยอยู่ต่อไป เมื่อสัญญาเช่าสิ้นอายุจำเลยไม่ยอมออกขอให้ศาลพิพากษาขับไล่จำเลยทั้งสองและบริวารออกจากตึกพิพาทและร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 3,200 บาท กับค่าเสียหายนับแต่วันฟ้องวันละ50 บาท แก่โจทก์จำเลยที่ 1 ให้การปฏิเสธ ส่วนจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่าเคหะและที่ดิน พ.ศ. 2504 สัญญาเช่าระงับเมื่อสิ้นกำหนดที่ตกลง พิพากษาขับไล่จำเลยทั้งสองกับบริวารให้ออกจากตึกพิพาท และให้ร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 1,280 บาท กับค่าเสียหายเดือนะ 600 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะออกจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่วินิจฉัยว่า ปรากฏว่าศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ส่งสำเนาคำร้องของจำเลยให้โจทก์ ศาลชั้นต้นออกนั่งพิจารณาคู่ความต่างแถลงโต้แย้งกัน แล้วศาลชั้นต้นวินิจฉัยในรายงานกระบวนพิจารณาว่า จำเลยควรได้ทราบข้อความที่ขอให้การเพิ่มเติมมาก่อนแล้วประการหนึ่ง กับจำเลยรับว่าได้ทำสัญญาเช่าจากโจทก์จำเลยไม่มีสิทธิจะโต้แย้งกรรมสิทธิ์ของโจทก์อีกประการหนึ่ง จึงไม่อนุญาตให้จำเลยแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การ ศาลฎีกาเห็นว่าคำร้องแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การเป็นการตั้งประเด็น จึงเป็นคำคู่ความตาม มาตรา 1(5) เมื่อคู่ความยื่นคำร้องเข้ามา และศาลพิจารณามีคำสั่งคำร้องนั้นไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 21(2),181(1) โดยให้ยกคำร้องตามมาตรา 180 คำสั่งนี้ก็คือคำสั่งที่มีผลเป็นการสั่งไม่รับคำคู่ความตามนัยแห่งมาตรา 177 วรรคท้ายและมาตรา 18 ซึ่งทำให้ประเด็นข้อที่จำเลยตั้งขึ้นโดยคำร้องเพิ่มเติมคำให้การนั้นเสร็จไป จำเลยอุทธรณ์คำสั่งนั้น เมื่อศาลพิพากษาคดีแล้วจำเลยย่อมทำได้ตามมาตรา 228 วรรคท้าย โดยมิต้องโต้แย้งคำสั่งนั้นไว้ก่อน เพราะเป็นการอุทธรณ์ตามความใน มาตรา 223 ไม่ใช่อุทธรณ์ตามมาตรา 226 ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยต่อไปอีกว่าจำเลยรับว่าได้ทำสัญญาเช่าตึกพิพาทจากโจทก์ จำเลยจึงเถียงสิทธิจองโจทก์ผู้ให้เช่าไม่ได้ ข้อนี้จำเลยฎีกาว่า เมื่อสัญญาเช่าเลิกแล้ว นิติสัมพันธ์ระหว่างโจทก์กับจำเลยก็ไม่มี เมื่อปรากฏว่าตึกไม่ใช่ของโจทก์ โจทก์ก็ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลย ข้อนี้ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องจำเลยตามสัญญาเช่าแล้ว แม้สัญญาเช่าเลิกแล้วการที่จำเลยต้องออกจากทรัพย์ที่เช่าก็เป็นผลของการเลิกสัญญานั้นเอง จำเลยยังต้องผูกพันโดยผลของสัญญาอยู่นั่นเอง หาใช่โจทก์ฟ้องโดยอาศัยกรรมสิทธิ์ซึ่งโจทก์ไม่มีดังจำเลยฎีกาขึ้นมาไม่ที่ศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องขอเพิ่มเติมคำให้การชอบแล้ว เพราะไม่มีสาระแก่คดีแต่ประการใด ข้อหาอื่นไม่มีโต้แย้งขึ้นมาในชั้นนี้เป็นอันยุติพิพากษายืน ยกฎีกาจำเลยที่ 1(จิตติ ติงศภัทิย์-เพรียง โรจนรัส-ไฉน บุญยก)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ