คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 58664หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาโต้แย้งปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นนี้ไม่เกินสองแสนบาท จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248จึงไม่รับฎีกาจำเลยทั้งสองเห็นว่า ฎีกาของจำเลยทั้งสองในประเด็นที่ว่าค่านายหน้าต้องคิดจากราคาที่ผู้ซื้อกับผู้ขายตกลงกันจริงหรือไม่และการตกลงราคากันใหม่จำต้องให้นายหน้ารับทราบหรืออยู่ด้วย หรือไม่ เป็นปัญหาข้อกฎหมาย โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของ จำเลยทั้งสองไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ ไม่ปรากฎว่าโจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้วหรือไม่ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับ ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 65,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่ง ต่อปี นับแต่วันที่ 24 พฤษภาคม 2535 เป็นต้นไปจนกว่าชำระเสร็จ แก่โจทก์ เฉพาะดอกเบี้ยคิดถึงวันฟ้อง(3 มกราคม 2535) ต้องไม่เกิน 2,981 บาทตามขอจำเลยทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกา(อันดับ 91)จำเลยทั้งสองจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 93)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ฟังข้อเท็จจริงเชื่อตามที่โจทก์นำสืบว่า โจทก์ได้ติดต่อชี้ช่องให้ผู้ซื้อมาทำหนังสือสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินกับจำเลยทั้งสองในราคา1,000,000 บาท และจำเลยทั้งสองยังค้างชำระค่านายหน้าแก่โจทก์ รวม 65,000 บาท ที่จำเลยทั้งสองฎีกาว่า จำเลยทั้งสองกับ ผู้ซื้อได้มาตกลงราคากันใหม่ จำเลยทั้งสองไม่ได้ค้างชำระ ค่านายหน้าแก่โจทก์ตามฟ้อง จึงเป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการ รับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ภาค 2เป็นฎีกาในปัญหา ข้อเท็จจริง ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยทั้งสองชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 985/2537นายสมพงษ์ ภู่ประเสริฐโจทก์นายพงศ์เทพ พิริยะภัคโยธิน กับพวกจำเลยนายพงศ์เทพ พิริยะภัคโยธิน ที่ 1ผู้ยื่นคำร้องนางลำพึง พิริยะภัคโยธิน ที่ 2 จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248ความว่า จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาโต้แย้งปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นนี้ไม่เกินสองแสนบาท จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248จึงไม่รับฎีกาจำเลยทั้งสองเห็นว่า ฎีกาของจำเลยทั้งสองในประเด็นที่ว่าค่านายหน้าต้องคิดจากราคาที่ผู้ซื้อกับผู้ขายตกลงกันจริงหรือไม่และการตกลงราคากันใหม่จำต้องให้นายหน้ารับทราบหรืออยู่ด้วย หรือไม่ เป็นปัญหาข้อกฎหมาย โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของ จำเลยทั้งสองไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ ไม่ปรากฎว่าโจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้วหรือไม่ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับ ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 65,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่ง ต่อปี นับแต่วันที่ 24 พฤษภาคม 2535 เป็นต้นไปจนกว่าชำระเสร็จ แก่โจทก์ เฉพาะดอกเบี้ยคิดถึงวันฟ้อง(3 มกราคม 2535) ต้องไม่เกิน 2,981 บาทตามขอจำเลยทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกา(อันดับ 91)จำเลยทั้งสองจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 93)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ฟังข้อเท็จจริงเชื่อตามที่โจทก์นำสืบว่า โจทก์ได้ติดต่อชี้ช่องให้ผู้ซื้อมาทำหนังสือสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินกับจำเลยทั้งสองในราคา1,000,000 บาท และจำเลยทั้งสองยังค้างชำระค่านายหน้าแก่โจทก์ รวม 65,000 บาท ที่จำเลยทั้งสองฎีกาว่า จำเลยทั้งสองกับ ผู้ซื้อได้มาตกลงราคากันใหม่ จำเลยทั้งสองไม่ได้ค้างชำระ ค่านายหน้าแก่โจทก์ตามฟ้อง จึงเป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการ รับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ภาค 2เป็นฎีกาในปัญหา ข้อเท็จจริง ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยทั้งสองชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(เสริม บุญทรงสันติกุล-อุระ หวังอ้อมกลาง-ปราโมทย์ ชพานนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 985/2537นายสมพงษ์ ภู่ประเสริฐโจทก์นายพงศ์เทพ พิริยะภัคโยธิน กับพวกจำเลยนายพงศ์เทพ พิริยะภัคโยธิน ที่ 1ผู้ยื่นคำร้องนางลำพึง พิริยะภัคโยธิน ที่ 2 จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248ความว่า จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาโต้แย้งปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นนี้ไม่เกินสองแสนบาท จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248จึงไม่รับฎีกาจำเลยทั้งสองเห็นว่า ฎีกาของจำเลยทั้งสองในประเด็นที่ว่าค่านายหน้าต้องคิดจากราคาที่ผู้ซื้อกับผู้ขายตกลงกันจริงหรือไม่และการตกลงราคากันใหม่จำต้องให้นายหน้ารับทราบหรืออยู่ด้วย หรือไม่ เป็นปัญหาข้อกฎหมาย โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของ จำเลยทั้งสองไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ ไม่ปรากฎว่าโจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้วหรือไม่ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับ ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 65,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่ง ต่อปี นับแต่วันที่ 24 พฤษภาคม 2535 เป็นต้นไปจนกว่าชำระเสร็จ แก่โจทก์ เฉพาะดอกเบี้ยคิดถึงวันฟ้อง(3 มกราคม 2535) ต้องไม่เกิน 2,981 บาทตามขอจำเลยทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกา(อันดับ 91)จำเลยทั้งสองจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 93)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ฟังข้อเท็จจริงเชื่อตามที่โจทก์นำสืบว่า โจทก์ได้ติดต่อชี้ช่องให้ผู้ซื้อมาทำหนังสือสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินกับจำเลยทั้งสองในราคา1,000,000 บาท และจำเลยทั้งสองยังค้างชำระค่านายหน้าแก่โจทก์ รวม 65,000 บาท ที่จำเลยทั้งสองฎีกาว่า จำเลยทั้งสองกับ ผู้ซื้อได้มาตกลงราคากันใหม่ จำเลยทั้งสองไม่ได้ค้างชำระ ค่านายหน้าแก่โจทก์ตามฟ้อง จึงเป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการ รับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ภาค 2เป็นฎีกาในปัญหา ข้อเท็จจริง ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยทั้งสองชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(เสริม บุญทรงสันติกุล-อุระ หวังอ้อมกลาง-ปราโมทย์ ชพานนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ