คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 522/2538หลักกฎหมาย: จำเลยสั่งจ่ายเช็คขีดคร่อมระบุชื่อโจทก์และขีดฆ่าคำว่า"หรือผู้ถือ"ออกถือได้ว่าจำเลยออกเช็คพิพาทโดยมีเจตนาชำระหนี้ให้แก่โจทก์เท่านั้นโจทก์จึงเป็นผู้ทรงโดยชอบตามป.พ.พ.มาตรา904จำเลยให้การว่าโจทก์และบุคคลอื่นได้โอนเช็คโดยการสมคบกันฉ้อฉลจำเลยก็ไม่ปรากฏว่าสมคบกันฉ้อฉลอย่างไรหรือหนี้ไม่ชอบด้วยกฎหมายอย่างไรไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา177วรรคสองไม่ก่อให้เกิด ประเด็นข้อพิพาทแห่งคดีการที่ศาลให้ งดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้วพิพากษาให้โจทก์ชนะคดีจึงชอบแล้วโจทก์ ฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น ผู้ทรงเช็ค ซึ่ง จำเลย สั่งจ่าย ชำระหนี้ให้ โจทก์ 3 ฉบับ เป็น เช็ค ของ ธนาคาร กรุงเทพ จำกัด สาขา สามพราน ฉบับ ละ 17,361 บาท เมื่อ เช็ค ถึง กำหนด ชำระ เงิน ธนาคาร ตามเช็คปฏิเสธ การ จ่ายเงิน ทั้ง สาม ฉบับ โจทก์ ทวงถาม แล้ว จำเลย เพิกเฉยโจทก์ ขอ คิด ค่าเสียหาย เท่ากับ ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปีของ ต้นเงิน 52,083 บาท นับแต่ วันฟ้อง เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จขอให้ บังคับ จำเลย ชำระ เงิน 52,083 บาท แก่ โจทก์ พร้อม ด้วย ดอกเบี้ยอัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วันฟ้อง เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จจำเลย ให้การ และ แก้ไข คำให้การ ว่า โจทก์ ไม่ใช่ ผู้ทรงเช็ค โดยชอบด้วย กฎหมาย จำเลย ออก เช็ค ทั้ง 3 ฉบับ ชำระหนี้ ให้ แก่ บุคคลอื่นโดย โจทก์ เป็น ผู้รับ แทน และ หนี้ ระหว่าง จำเลย กับ บุคคลอื่น เป็น หนี้ที่ ผิด กฎหมาย บุคคลอื่น โอน เช็คพิพาท ให้ โจทก์ โดย สมคบ กัน เพื่อฉ้อฉล จำเลย และ ฟ้องโจทก์ เคลือบคลุม ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น ตรวจ คำฟ้อง และ คำให้การ แล้ว เห็นว่า คดี พอ วินิจฉัย ได้โดย ไม่ต้อง สืบพยาน จึง สั่ง งดสืบพยาน โจทก์ และ จำเลย แล้ว พิพากษาให้ จำเลย ชำระ เงิน 52,083 บาท แก่ โจทก์ พร้อม ด้วย ดอกเบี้ย อัตราร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วันฟ้อง เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนจำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว เห็นว่า คดี นี้ โจทก์กล่าวอ้าง ข้อเท็จจริง เป็น ประเด็น ว่า จำเลย ออก เช็ค 3 ฉบับสั่งจ่าย เงิน ตาม ฟ้อง มอบ ให้ โจทก์ เพื่อ ชำระหนี้ เมื่อ เช็ค ถึง กำหนดโจทก์ นำ ไป ขึ้น เงิน ธนาคาร ผู้จ่าย ปฏิเสธ การ จ่ายเงิน ตามเช็ค ทั้ง3 ฉบับ โดย ให้ เหตุผล ว่า "โปรด ติดต่อ ผู้สั่งจ่าย " ขอให้ ศาล บังคับจำเลย รับผิด ตามเช็ค จำเลย ให้การ ว่า เช็ค ทั้ง 3 ฉบับ ตาม ฟ้องจำเลย สั่งจ่าย ชำระหนี้ ให้ แก่ บุคคลอื่น โดย โจทก์ เป็น ผู้รับ แทน แต่ หนี้ดังกล่าว นั้น เป็น หนี้ ที่ ผิด กฎหมาย โจทก์ และ บุคคลอื่น จึง ได้ โอนเช็ค โดย การ สมคบ กัน ฉ้อฉล จำเลย ฟ้องโจทก์ เคลือบคลุม โจทก์ ไม่ใช่ผู้ทรงเช็ค โดยชอบ ด้วย กฎหมาย ดังนี้ แม้ คำให้การ ของ จำเลย ดังกล่าวปฏิเสธ ข้ออ้าง ตาม ฟ้อง ของ โจทก์ แต่ ข้อเท็จจริง ใน คดี นี้ ฟังได้ตาม คำฟ้อง และ คำให้การ แล้ว ว่า เช็คพิพาท ทั้ง 3 ฉบับ เป็น เช็คขีดคร่อม สั่งจ่าย ระบุ ชื่อ โจทก์ และ ขีดฆ่า คำ ว่า "หรือ ผู้ถือ " ออกถือได้ว่า จำเลย ออก เช็คพิพาท โดย มี เจตนา ชำระหนี้ ให้ แก่ โจทก์ เท่านั้นจึง ต้อง ฟัง ว่า โจทก์ เป็น ผู้ทรง โดยชอบ ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 904 แล้ว คดี ไม่จำต้อง สืบพยาน ต่อไป ส่วน ที่ จำเลย ให้การ ว่าโจทก์ และ บุคคลอื่น สมคบ กัน ฉ้อฉล จำเลย ก็ ไม่ปรากฏ ว่า สมคบ กัน ฉ้อฉลอย่างไร หรือ หนี้ ไม่ชอบด้วยกฎหมาย อย่างไร คำให้การ จำเลย ไม่ชอบ ด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสอง ย่อม ไม่ ก่อ ให้เกิด ประเด็น ข้อพิพาท แห่ง คดี จึง ไม่จำเป็น ต้อง สืบพยานโจทก์ จำเลยเช่นกัน ส่วน ประเด็น ฟ้องโจทก์ เคลือบคลุม หรือไม่ นั้น เป็น ปัญหาข้อกฎหมาย ศาล วินิจฉัย ได้เอง ดังนั้น เมื่อ จำเลย ลงลายมือชื่อสั่งจ่าย เช็คพิพาท ทั้ง 3 ฉบับ จำเลย ย่อม ต้อง รับผิด ตาม เนื้อความใน เช็ค ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 900 ศาลล่าง ทั้ง สองให้ งดสืบพยาน โจทก์ จำเลย แล้ว พิพากษา ให้ โจทก์ ชนะคดี ชอบแล้วฎีกา จำเลย ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 522/2538นางสาว สะอาด เจริญสมณธรรมโจทก์นาย วิบูลย์ ภควณิชจำเลย ป.พ.พ. ม. 904, ม. 916 ป.วิ.พ. ม. 172, ม. 177จำเลยสั่งจ่ายเช็คขีดคร่อมระบุชื่อโจทก์และขีดฆ่าคำว่า"หรือผู้ถือ"ออกถือได้ว่าจำเลยออกเช็คพิพาทโดยมีเจตนาชำระหนี้ให้แก่โจทก์เท่านั้นโจทก์จึงเป็นผู้ทรงโดยชอบตามป.พ.พ.มาตรา904จำเลยให้การว่าโจทก์และบุคคลอื่นได้โอนเช็คโดยการสมคบกันฉ้อฉลจำเลยก็ไม่ปรากฏว่าสมคบกันฉ้อฉลอย่างไรหรือหนี้ไม่ชอบด้วยกฎหมายอย่างไรไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา177วรรคสองไม่ก่อให้เกิด ประเด็นข้อพิพาทแห่งคดีการที่ศาลให้ งดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้วพิพากษาให้โจทก์ชนะคดีจึงชอบแล้วโจทก์ ฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น ผู้ทรงเช็ค ซึ่ง จำเลย สั่งจ่าย ชำระหนี้ให้ โจทก์ 3 ฉบับ เป็น เช็ค ของ ธนาคาร กรุงเทพ จำกัด สาขา สามพราน ฉบับ ละ 17,361 บาท เมื่อ เช็ค ถึง กำหนด ชำระ เงิน ธนาคาร ตามเช็คปฏิเสธ การ จ่ายเงิน ทั้ง สาม ฉบับ โจทก์ ทวงถาม แล้ว จำเลย เพิกเฉยโจทก์ ขอ คิด ค่าเสียหาย เท่ากับ ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปีของ ต้นเงิน 52,083 บาท นับแต่ วันฟ้อง เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จขอให้ บังคับ จำเลย ชำระ เงิน 52,083 บาท แก่ โจทก์ พร้อม ด้วย ดอกเบี้ยอัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วันฟ้อง เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จจำเลย ให้การ และ แก้ไข คำให้การ ว่า โจทก์ ไม่ใช่ ผู้ทรงเช็ค โดยชอบด้วย กฎหมาย จำเลย ออก เช็ค ทั้ง 3 ฉบับ ชำระหนี้ ให้ แก่ บุคคลอื่นโดย โจทก์ เป็น ผู้รับ แทน และ หนี้ ระหว่าง จำเลย กับ บุคคลอื่น เป็น หนี้ที่ ผิด กฎหมาย บุคคลอื่น โอน เช็คพิพาท ให้ โจทก์ โดย สมคบ กัน เพื่อฉ้อฉล จำเลย และ ฟ้องโจทก์ เคลือบคลุม ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น ตรวจ คำฟ้อง และ คำให้การ แล้ว เห็นว่า คดี พอ วินิจฉัย ได้โดย ไม่ต้อง สืบพยาน จึง สั่ง งดสืบพยาน โจทก์ และ จำเลย แล้ว พิพากษาให้ จำเลย ชำระ เงิน 52,083 บาท แก่ โจทก์ พร้อม ด้วย ดอกเบี้ย อัตราร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วันฟ้อง เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนจำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว เห็นว่า คดี นี้ โจทก์กล่าวอ้าง ข้อเท็จจริง เป็น ประเด็น ว่า จำเลย ออก เช็ค 3 ฉบับสั่งจ่าย เงิน ตาม ฟ้อง มอบ ให้ โจทก์ เพื่อ ชำระหนี้ เมื่อ เช็ค ถึง กำหนดโจทก์ นำ ไป ขึ้น เงิน ธนาคาร ผู้จ่าย ปฏิเสธ การ จ่ายเงิน ตามเช็ค ทั้ง3 ฉบับ โดย ให้ เหตุผล ว่า "โปรด ติดต่อ ผู้สั่งจ่าย " ขอให้ ศาล บังคับจำเลย รับผิด ตามเช็ค จำเลย ให้การ ว่า เช็ค ทั้ง 3 ฉบับ ตาม ฟ้องจำเลย สั่งจ่าย ชำระหนี้ ให้ แก่ บุคคลอื่น โดย โจทก์ เป็น ผู้รับ แทน แต่ หนี้ดังกล่าว นั้น เป็น หนี้ ที่ ผิด กฎหมาย โจทก์ และ บุคคลอื่น จึง ได้ โอนเช็ค โดย การ สมคบ กัน ฉ้อฉล จำเลย ฟ้องโจทก์ เคลือบคลุม โจทก์ ไม่ใช่ผู้ทรงเช็ค โดยชอบ ด้วย กฎหมาย ดังนี้ แม้ คำให้การ ของ จำเลย ดังกล่าวปฏิเสธ ข้ออ้าง ตาม ฟ้อง ของ โจทก์ แต่ ข้อเท็จจริง ใน คดี นี้ ฟังได้ตาม คำฟ้อง และ คำให้การ แล้ว ว่า เช็คพิพาท ทั้ง 3 ฉบับ เป็น เช็คขีดคร่อม สั่งจ่าย ระบุ ชื่อ โจทก์ และ ขีดฆ่า คำ ว่า "หรือ ผู้ถือ " ออกถือได้ว่า จำเลย ออก เช็คพิพาท โดย มี เจตนา ชำระหนี้ ให้ แก่ โจทก์ เท่านั้นจึง ต้อง ฟัง ว่า โจทก์ เป็น ผู้ทรง โดยชอบ ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 904 แล้ว คดี ไม่จำต้อง สืบพยาน ต่อไป ส่วน ที่ จำเลย ให้การ ว่าโจทก์ และ บุคคลอื่น สมคบ กัน ฉ้อฉล จำเลย ก็ ไม่ปรากฏ ว่า สมคบ กัน ฉ้อฉลอย่างไร หรือ หนี้ ไม่ชอบด้วยกฎหมาย อย่างไร คำให้การ จำเลย ไม่ชอบ ด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสอง ย่อม ไม่ ก่อ ให้เกิด ประเด็น ข้อพิพาท แห่ง คดี จึง ไม่จำเป็น ต้อง สืบพยานโจทก์ จำเลยเช่นกัน ส่วน ประเด็น ฟ้องโจทก์ เคลือบคลุม หรือไม่ นั้น เป็น ปัญหาข้อกฎหมาย ศาล วินิจฉัย ได้เอง ดังนั้น เมื่อ จำเลย ลงลายมือชื่อสั่งจ่าย เช็คพิพาท ทั้ง 3 ฉบับ จำเลย ย่อม ต้อง รับผิด ตาม เนื้อความใน เช็ค ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 900 ศาลล่าง ทั้ง สองให้ งดสืบพยาน โจทก์ จำเลย แล้ว พิพากษา ให้ โจทก์ ชนะคดี ชอบแล้วฎีกา จำเลย ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(จรัญ หัตถกรรม-นาม ยิ้มแย้ม-สุรินทร์ นาควิเชียร)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำให้การเป็นกระบวนพิจารณาซึ่งคู่ความยกข้อต่อสู้เป็นข้อแก้คำฟ้องหรือคำฟ้องแย้งแล้วแต่กรณีโดยมีคำจำกัดความไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา1(4)หมายความว่า"กระบวนพิจารณาใดๆซึ่งคู่ความฝ่ายหนึ่งยกข้อต่อสู้เป็นข้อแก้คำฟ้องตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายนี้นอกจากคำแถลงการณ์"จะเห็นได้ว่าการยื่นคำให้การเป็นกระบวนพิจารณาขั้นตอนแรกที่คู่ความฝ่ายที่ถูกฟ้องจะดำเนินกระบวนพิจารณาต่อศาลซึ่งถือว่าเป็นกระบวนพิจารณาที่สำคัญมากหากให้การไม่ดีก็มีผลให้คดีต้องแพ้โดยไม่จำต้องสืบพยานหรือเป็นผลให้ไม่มีสิทธินำพยานเข้าสืบหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ในทางปฏิบัติมีปัญหามากมายเกี่ยวกับคำให้การของจำเลยส่วนมากจะให้การในทำนองปฏิเสธหมดทุกเรื่องซึ่งบางครั้งคำให้การก็ขัดกันเองในตัวไม่ก่อให้เกิดประเด็นข้อพิพาททนายความหลายท่านยังมีความเข้าใจผิดเกี่ยวกับคำให้การว่าทุกอย่างต้องปฏิเสธไว้ก่อนโดยไม่พิเคราะห์ถึงรูปคดีตลอดทั้งเรื่องอันเป็นผลให้เกิดความเสียหายต่อคดีอย่างมาก คำให้การจะเขียนหรือบรรยายอย่างไรมีบัญญัติไว้ในมาตรา177วรรคสองซึ่งบัญญัติไว้"ให้จำเลยแสดงโดยชัดแจ้งในคำให้การว่าจำเลยรับหรือปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วนรวมทั้งเหตุแห่งการนั้น"จะเห็นได้ว่าในการเขียนหรือบรรยายคำให้การนั้นมีอยู่2ส่วนคือส่วนที่เป็นปัญหาข้อกฎหมายและส่วนที่เป็นข้อเท็จจริงสำหรับที่เป็นข้อกฎหมายนี้อาจมีบางกรณีที่ศาลยกขึ้นวินิจฉัยได้เองหากเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนแต่ทางที่ถูกต้องควรจะยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้ไว้ในคำให้การเพื่อศาลจะได้กำหนดเป็นประเด็นข้อพิพาทไว้เลยเพราะบางครั้งแม้จะเป็นข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนแต่ศาลก็อาจจะไม่ยกขึ้นวินิจฉัยก็ได้ซึ่งแล้วแต่ศาลจะพิจารณาเห็นสมควรตรงกันข้ามหากให้การเป็นประเด็นข้อพิพาทไว้และศาลได้มีการกำหนดเป็นประเด็นข้อพิพาทแล้วศาลจะต้องวินิจฉัยทุกประเด็น ในส่วนของข้อเท็จจริงนั้นข้อเท็จจริงที่จะยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้ในคำให้การควรจะเป็นข้อเท็จจริงที่จะนำไปสู่ปัญหาข้อกฎหมายอันจะทำให้ชนะคดีได้มิใช่ให้การปฏิเสธข้อเท็จจริงทุกเรื่องหรือข้อเท็จจริงที่กล่าวอ้างหรือยกขึ้นใหม่นั้นแม้จะฟังได้ตามที่ยกขึ้นหรือปฏิเสธตามคำให้การก็ไม่มีผลให้คดีของตนชนะได้กรณีเช่นนี้ก็ไม่มีประโยชน์อันใดต่อรูปคดีข้อสำคัญอีกประการหนึ่งที่ผู้บันทึกใคร่จะเสนอสำหรับผู้ที่จะยื่นคำให้การคือนอกจากคำให้การจะต้องปฏิบัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา177วรรคสองแล้วจะต้องศึกษาข้อกฎหมายที่เป็นสาระบัญญัติเกี่ยวกับเรื่องที่โจทก์ฟ้องให้ดีว่าเป็นเรื่องอะไรซึ่งในบทบัญญัติของกฎหมายสาระบัญญัติบางเรื่องสิ่งที่จะทำให้ชนะคดีได้จะต้องให้การปฏิเสธไว้อย่างไรในเรื่องนี้มีข้อผิดพลาดขึ้นเสมอคือให้การไม่ครบตามที่บทบัญญัติของกฎหมายบัญญัติไว้ต้องทำให้ตนแพ้คดีหรือไม่มีประเด็นที่จะต้องนำพยานเข้าสืบหรือบางครั้งศาลอาจจะงดสืบพยานโจทก์จำเลยและพิพากษาให้จำเลยแพ้คดีไปในที่สุดก็ได้ ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ก็เช่นกันประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา916ซึ่งเป็นกฎหมายสาระบัญญัติได้บัญญัติไว้ชัดเจนว่าหากจะต่อสู้ผู้ทรงด้วยข้อต่อสู้อันอาศัยความเกี่ยวพันกันเฉพาะบุคคลระหว่างตนกับผู้สั่งจ่ายหรือผู้ทรงคนก่อนๆนั้นโดยหลักแล้วผู้ถูกฟ้องจะให้การปฏิเสธความรับผิดโดยยกข้อต่อสู้ดังกล่าวขึ้นอ้างไม่ได้เพราะตั๋วเงินเป็นตราสารที่เปลี่ยนมือได้และบทบัญญัติแห่งมาตรานี้คุ้มครองผู้ที่ได้รับโอนตั๋วเงินต่อมาอย่างไรก็ตามมาตรานี้ได้บัญญัติข้อยกเว้นว่าถ้าจะให้การปฏิเสธความรับผิดโดยยกข้อต่อสู้ที่เกี่ยวพันกันระหว่างตนกับผู้สั่งจ่ายหรือผู้ทรงคนก่อนๆได้เฉพาะกรณีการโอนตั๋วเงิน(ซึ่งรวมถึงเช็คด้วย)ให้แก่ผู้ทรงนั้นเกิดขึ้นด้วยมีการคบคิดกันฉ้อฉลเท่านั้นหากผู้ถูกฟ้องจะให้การโดยยกความเกี่ยวพันระหว่างตนกับผู้สั่งจ่ายหรือผู้ทรงคนก่อนๆว่าตนเองไม่ต้องรับผิดตามตั๋วเงินที่ถูกฟ้องนั้นๆต้องให้การโดยแจ้งชัดว่าการโอนตั๋วเงินให้แก่ผู้ทรงเกิดจากการคบคิดกันฉ้อฉลและจะต้องให้การด้วยว่าคบคิดกันฉ้อฉลนั้นมีการกระทำอย่างไรถึงจะเรียกว่าการคบคิดกันฉ้อฉลมิใช่เพียงแต่ลอกเนื้อความในมาตรา916มาเท่านั้นหากให้การไม่ครบถ้วนตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา916ก็ไม่มีประโยชน์อันใด เกี่ยวกับการให้การต่อสู้ตามมาตรา916แล้วให้การไม่ครบถ้วนมีคำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยไว้มากมายเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่243/2531จำเลยให้การต่อสู้คดีว่าโจทก์ได้รับเช็คพิพาทโดยไม่สุจริตโดยไม่ได้ให้เหตุผลว่าไม่สุจริตอย่างไรไม่มีประเด็นที่จะนำสืบส่วนที่ให้การต่อสู้ว่าเช็คพิพาทไม่มีมูลหนี้โดยไม่ได้ให้การว่าโจทก์รับโอนเช็คพิพาทโดยการคบคิดกันฉ้อฉลร่วมกับผู้มีชื่อจึงเท่ากับไม่ได้ยกมาตรา916ขึ้นต่อสู้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่2647/2535โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามเช็คที่จำเลยที่1เป็นผู้ออกจำเลยที่3เป็นผู้สลักหลังจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธข้ออ้างตามฟ้องของโจทก์แต่เพียงในสิ่งที่ไม่ใช่สาระสำคัญว่าเช็คตามฟ้องไม่มีมูลหนี้ตกไปอยู่ในความครอบครองของโจทก์โดยไม่สุจริตโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองโดยไม่สุจริตแม้จำเลยจะให้การปฏิเสธว่าโจทก์ไม่ใช่ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายแต่ก็ไม่ได้ให้เหตุผลแห่งการปฏิเสธไว้ต้องถือว่าจำเลยทั้งสองยอมรับตามฟ้องไม่ต้องให้คู่ความนำสืบข้อเท็จจริงอื่นใดที่ไม่จำเป็นต่อคดี คำพิพากษาศาลฎีกาที่3710/2535จำเลยให้การว่าจำเลยไม่เคยนำเช็คตามฟ้องไปขอแลกเงินสดจากโจทก์และจำเลยไม่เคยมีนิติสัมพันธ์กับโจทก์ทั้งจำเลยไม่เคยรับเงินใดๆจากโจทก์โจทก์มิได้เป็นผู้ทรงเช็คโดยสุจริตและชอบด้วยกฎหมายความจริงจำเลยสั่งจ่ายเช็คพิพาทให้แก่ผู้มีชื่อมิใช่โจทก์และได้ชำระเงินตามเช็คให้แก่ผู้มีชื่อเสร็จสิ้นแล้วคำให้การจำเลยดังกล่าวไม่มีข้อความตอนใดที่กล่าวว่าสมคบกับบุคคลใดฉ้อฉลจำเลยแม้พิเคราะห์คำให้การของจำเลยร่วมกันทั้งหมดแล้วก็ไม่อาจแปลความหมายได้ว่าโจทก์สมคบกับบุคคลอื่นฉ้อฉลจำเลยส่วนที่จำเลยให้การว่าจำเลยสั่งจ่ายเช็คพิพาทให้แก่ผู้มีชื่อมิใช่โจทก์และได้ชำระเงินให้แก่ผู้มีชื่อเสร็จสิ้นแล้วเท่ากับจำเลยยกข้อต่อสู้อันอาศัยความเกี่ยวพันเฉพาะบุคคลระหว่างตนกับผู้ทรงคนก่อนๆตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา916เมื่อปรากฏว่าจำเลยไม่ได้ยกข้อต่อสู้ว่าโจทก์กับผู้ทรงคนก่อนคบคิดกันฉ้อฉลแล้วจำเลยย่อมถูกต้องห้ามมิให้นำสืบว่าตนไม่ต้องรับผิดตามเช็คพิพาทแม้ข้อเท็จจริงจะเป็นดังที่จำเลยให้การต่อสู้จำเลยก็ต้องชำระเงินตามเช็คพิพาทคำให้การของจำเลยที่ไม่ได้กล่าวให้ชัดแจ้งว่าโจทก์ไม่สุจริตและไม่ชอบด้วยกฎหมายอย่างไรเป็นคำให้การที่ไม่ชัดแจ้งจึงไม่มีประเด็นที่จะนำสืบ คำพิพากษาศาลฎีกาที่545/2536จำเลยทั้งสองให้การว่าได้ให้เช็คพิพาทแก่มารดาโจทก์เพื่อประกันหนี้ต่อมาได้ชำระหนี้ครบถ้วนแล้วเช็คพิพาทจึงไม่มีมูลหนี้เป็นคำให้การที่กล่าวถึงความเกี่ยวพันระหว่างจำเลยกับมารดาโจทก์ซึ่งเป็นผู้ทรงคนก่อนเมื่อจำเลยทั้งสองไม่ได้ให้การต่อสู้ว่าโจทก์รับโอนเช็คพิพาทโดยคบคิดกันฉ้อฉลกับมารดาโจทก์เท่ากับไม่ได้ยกมาตรา916แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ขึ้นต่อสู้จำเลยทั้งสองจึงต้องรับผิดตามเนื้อความแห่งเช็คโดยไม่จำต้องวินิจฉัยว่าเช็คนั้นมีมูลหนี้หรือไม่ บทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ที่บัญญัติข้อยกเว้นที่บุคคลที่ถูกฟ้องไม่ให้ต้องรับผิดลักษณะเช่นเดียวกับมาตรา916มีบัญญัติไว้มากมายเช่นมาตรา217,429,430,433,434,437,616,634,643,660,675เป็นต้น นอกจากนี้คำให้การที่ให้การโดยหวังผลในการต่อสู้หลายๆอย่างซึ่งอาจนำมาซึ่งความขัดแย้งกันเองในตัวยิ่งต้องระมัดระวังเป็นพิเศษเพราะจะกลายเป็นผูกมัดว่าต้องรับผิดตามฟ้องของโจทก์เช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่2631/2536วินิจฉัยว่าจำเลยให้การตอนแรกว่าจำเลยทำสัญญากู้เงินกับโจทก์จริงแต่ทำขึ้นเพื่อเป็นการประกันหนี้การที่โจทก์ให้จำเลยเป็นตัวแทนนำเงินไปให้ผู้อื่นกู้จำเลยไม่ได้รับเงินตามสัญญากู้เป็นการรับว่าจำเลยกู้เงินโจทก์จริงคำให้การของจำเลยจึงขัดแย้งกันจำเลยมิได้ปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์โดยชัดแจ้งว่าจำเลยไม่ได้ทำสัญญากู้เงินกับโจทก์จึงเป็นคำให้การที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา177วรรคสองถือว่าจำเลยยอมรับตามข้ออ้างของโจทก์ คำพิพากษาศาลฎีกาที่2722/2536จำเลยไม่ได้ยกข้อต่อสู้ในคำให้การว่าโจทก์ผู้ทรงได้รับเช็คพิพาทมาด้วยการคบคิดกันฉ้อฉลแม้จะให้การว่าโจทก์เป็นผู้ทรงโดยไม่สุจริตก็มิได้บรรยายให้เข้าใจว่าโจทก์ได้รับเช็คพิพาทจากผู้ใดวิธีการใดไม่สุจริตอย่างไรจึงเป็นคำให้การที่ไม่ชัดแจ้งไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา177วรรคสองไม่ก่อให้เกิดประเด็นข้อพิพาทคดีไม่จำต้องสืบพยานหรือหากสืบพยานมาก็หาจำต้องพิเคราะห์พยานหลักฐานนั้นไม่ สมกุมชาด 1)กรณีเจ้าหนี้ตามตั๋ว(โจทก์)ฟ้องเรียกเงินตามตั๋วเงินจากลูกหนี้ผู้ลงลายมือชื่อในตั๋วเงินนั้นมีคำที่ใช้เรียกฐานะของเจ้าหนี้ตามตั๋วหลายคำเช่นผู้ทรงผู้ทรงโดยชอบและผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายมีข้อที่น่าพิจารณาคำที่ใช้ดังกล่าวมีความหมายเหมือนกันหรือแตกต่างกันเพียงใด คำว่า"ผู้ทรง"มีบัญญัติไว้ในมาตรา904ว่า"อันว่าผู้ทรงนั้นหมายความว่าบุคคลผู้มีตั๋วเงินนั้นไว้ในครอบครองโดยฐานเป็นผู้รับเงินหรือเป็นผู้รับสลักหลังถ้าและเป็นตั๋วเงินที่สั่งจ่ายให้แก่ผู้ถือๆก็นับว่าเป็นผู้ทรงเหมือนกัน"จากนิยามตามมาตรา904จะเห็นได้ว่าผู้ทรงตั๋วระบุชื่อจะต้องมีองค์ประกอบดังนี้คือ(1)มีตั๋วไว้ในครอบครอง(2)ครอบครองในฐานผู้รับเงินหรือผู้รับสลักหลังที่ว่าครอบครองในฐานผู้รับเงินก็คือตั๋วนั้นเป็นตั๋วระบุชื่อและผู้รับเงินก็ยังไม่ได้โอนไปให้บุคคลอื่นส่วนที่ว่าครอบครองในฐานผู้รับสลักหลังก็คือตั๋วนั้นเป็นตั๋วระบุชื่อแล้วได้มีการสลักหลังโอนกันเรื่อยๆจึงเป็นผู้รับสลักหลัง ในการสลักหลังให้แก่กันตามตั๋วเงินนั้นจะต้องทำไปอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสายโดยผู้มีสิทธิในตั๋วผู้ทรงที่ได้รับสลักหลังตั๋วอย่างต่อเนื่องเช่นนี้มาตรา905เรียกว่า"ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย"ดังที่บัญญัติว่า"บุคคลผู้ได้ตั๋วเงินไว้ในครอบครองถ้าแสดงให้ปรากฏสิทธิด้วยการสลักหลังไม่ขาดสายท่านให้ถือว่าเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย"คำว่าผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายนี้ก็คือคำว่าผู้ทรงนั้นเองเพียงแต่ใช้เพื่ออธิบายว่าผู้ทรงที่เป็นผู้รับสลักหลังจะต้องได้รับสลักหลังมาโดยไม่ขาดสายเท่านั้นไม่ได้หมายความว่าผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายจะมีสิทธิแตกต่างจากผู้ทรงแต่อย่างใด ในกรณีที่ได้มีการโอนตั๋วไปโดยไม่ถูกต้องทำให้การสลักหลังขาดสายเช่นเมื่อผู้สั่งจ่ายออกตั๋วให้ผู้รับเงินแล้วต่อมาผู้รับเงินส่งมอบตั๋วให้นาย ก. โดยผู้รับเงินไม่ได้สลักหลังตั๋วและนาย ก. ได้สลักหลังตั๋วให้นาย ข. เช่นนี้นาย ข.ย่อมไม่ใช่ผู้ทรงและนาย ข. ก็ไม่ใช่ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายด้วยที่ไม่ใช่ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายเพราะการสลักหลังขาดสายช่วงผู้รับเงินโอนให้นาย ก. และที่ไม่ใช่ผู้ทรงก็เพราะการที่นาย ข. ได้รับตั๋วไว้นั้นนาย ข. ได้รับไว้จากการสลักหลังที่ไม่ถูกต้องนาย ข. จึงไม่อยู่ในฐานะผู้ทรงตามมาตรา904ความในมาตรา904ที่ว่าครอบครองในฐานผู้รับสลักหลังนั้นต้องแปลความว่าได้รับการสลักหลังโดยชอบมิใช่เพียงแค่มีตั๋วไว้ในครอบครองแต่เพียงอย่างเดียว ดังนั้นคำว่าผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายก็คือผู้ทรงนั้นเองเพียงแต่คำว่าผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายเป็นเพียงคำตามตัวบทซึ่งเน้นให้ทราบว่าหากมีการสลักหลังต้องสลักหลังไม่ขาดสายเท่านั้นไม่ได้หมายความว่าผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายจะมีสิทธิดีกว่าผู้ทรงหรือไม่ได้หมายความว่าผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายต่างจากผู้ทรงโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายเพราะหากเป็นผู้ทรงแล้วต้องชอบด้วยกฎหมายเสมอผู้ทรงโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายย่อมไม่มี คำว่าผู้ทรงในบางกรณีอาจใช้คำว่า"ผู้ทรงโดยชอบ"ดังเช่นตามคำพิพากษาฉบับนี้คำว่าผู้ทรงโดยชอบนี้ไม่ใช่คำตามตัวบทเพียงแต่อาจใช้เพื่อต้องการเน้นว่าผู้รับเงินหรือผู้รับสลักหลังนั้นได้รับตั๋วเงินไว้โดยถูกต้องลูกหนี้ตามตั๋วไม่มีข้อต่อสู้แต่อย่างใดอย่างไรก็ตามไม่ว่าจะใช้คำว่าผู้ทรงหรือผู้ทรงโดยชอบก็อยู่ในความหมายเดียวกันนั่นเอง 2)ในการชำระหนี้ด้วยออกด้วยโอนหรือด้วยสลักหลังตั๋วเงินนั้นมีข้อที่น่าสังเกตดังนี้คือ (1)ถ้าหนี้ตามตั๋วเงินยังไม่ได้รับการชำระหนี้เดิมก็ยังไม่ระงับตามมาตรา321วรรคสามที่ว่าหนี้เดิมนั้นจะระงับสิ้นไปต่อเมื่อตั๋วเงินนั้นได้ใช้เงินแล้วดังนั้นเจ้าหนี้จึงอาจเลือกบังคับได้โดยอาจบังคับมูลหนี้เดิมก็ได้หรือบังคับตามตั๋วเงินก็ได้ (2)ถ้าได้รับตั๋วเงินไว้และมูลหนี้เดิมระหว่างตนกับผู้ที่ออกหรือโอนตั๋วให้ตนนั้นไม่สมบูรณ์เช่นได้รับตั๋วเงินไว้เนื่องจากมูลหนี้ที่เป็นโมฆะหรือได้รับตั๋วเงินไว้เนื่องจากมูลหนี้ที่ไม่ผูกพันเป็นต้นในกรณีที่ลูกหนี้ไม่ต้องรับผิดตามมูลหนี้เดิมเพราะมูลหนี้เดิมไม่สมบูรณ์เช่นนี้ลูกหนี้ก็ไม่ต้องรับผิดตามตั๋วเงินด้วยเพราะการออกตั๋วเงินหรือการโอนตั๋วเงินนั้นทำไปเพื่อชำระหนี้ในมูลหนี้เดิมเมื่อลูกหนี้เดิมไม่ต้องชำระมูลหนี้ตั๋วเงินจึงไม่ต้องชำระตามไปด้วยดังนั้นแม้ว่าจะมีตั๋วเงินไว้ในครอบครองและมีชื่อเป็นผู้รับเงินหรือมีชื่อเป็นผู้รับสลักหลังก็ตามแต่บุคคลดังกล่าวก็ไม่ใช่"ผู้ทรง"(คำพิพากษาศาลฎีกาที่130/2523,166/2523,1024/2525,3910/2528,2432/2533เป็นต้น)ดังนั้นการเป็นผู้ทรงตั๋วจึงต้องอยู่ในฐานที่จะได้รับชำระหนี้ตามมูลหนี้เดิมโดยปราศจากข้อต่อสู้ด้วยไม่ใช่เพียงแต่มีตั๋วเงินไว้ในครอบครองแต่เพียงอย่างเดียว 3)ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่522/2538นี้จำเลยให้การต่อสู้ว่าโจทก์ไม่ใช่ผู้ทรง(โดยชอบด้วยกฎหมาย)ซึ่งหากได้ความว่าโจทก์ได้รับตั๋วเงินไว้จากมูลหนี้เดิมที่ไม่ชอบอย่างไรแล้วจำเลยย่อมไม่ต้องรับผิดตามมูลหนี้ตั๋วเงินไปด้วยแต่เนื่องจากคำให้การของจำเลยนั้นจำเลยไม่ได้ให้การโดยชัดแจ้งว่าทำไมโจทก์จึงไม่ใช่ผู้ทรงหรือมูลหนี้เดิมไม่ชอบอย่างไรเมื่อไม่ได้ให้การโดยชัดแจ้งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา177วรรคสองจึงไม่ก่อให้เกิดประเด็นข้อพิพาทขึ้นตามคดีนี้จำเลยจึงแพ้คดีเพราะคำให้การทำไม่ถูกต้องไม่ใช่แพ้คดีเพราะข้อกฎหมายอื่นแต่อย่างใด ?สหธนรัตนไพจิตร?คำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น ผู้ทรงเช็ค ซึ่ง จำเลย สั่งจ่าย ชำระหนี้ให้ โจทก์ 3 ฉบับ เป็น เช็ค ของ ธนาคาร กรุงเทพ จำกัด สาขา สามพราน ฉบับ ละ 17,361 บาท เมื่อ เช็ค ถึง กำหนด ชำระ เงิน ธนาคาร ตามเช็คปฏิเสธ การ จ่ายเงิน ทั้ง สาม ฉบับ โจทก์ ทวงถาม แล้ว จำเลย เพิกเฉยโจทก์ ขอ คิด ค่าเสียหาย เท่ากับ ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปีของ ต้นเงิน 52,083 บาท นับแต่ วันฟ้อง เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จขอให้ บังคับ จำเลย ชำระ เงิน 52,083 บาท แก่ โจทก์ พร้อม ด้วย ดอกเบี้ยอัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วันฟ้อง เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จจำเลย ให้การ และ แก้ไข คำให้การ ว่า โจทก์ ไม่ใช่ ผู้ทรงเช็ค โดยชอบด้วย กฎหมาย จำเลย ออก เช็ค ทั้ง 3 ฉบับ ชำระหนี้ ให้ แก่ บุคคลอื่นโดย โจทก์ เป็น ผู้รับ แทน และ หนี้ ระหว่าง จำเลย กับ บุคคลอื่น เป็น หนี้ที่ ผิด กฎหมาย บุคคลอื่น โอน เช็คพิพาท ให้ โจทก์ โดย สมคบ กัน เพื่อฉ้อฉล จำเลย และ ฟ้องโจทก์ เคลือบคลุม ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น ตรวจ คำฟ้อง และ คำให้การ แล้ว เห็นว่า คดี พอ วินิจฉัย ได้โดย ไม่ต้อง สืบพยาน จึง สั่ง งดสืบพยาน โจทก์ และ จำเลย แล้ว พิพากษาให้ จำเลย ชำระ เงิน 52,083 บาท แก่ โจทก์ พร้อม ด้วย ดอกเบี้ย อัตราร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วันฟ้อง เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนจำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว เห็นว่า คดี นี้ โจทก์กล่าวอ้าง ข้อเท็จจริง เป็น ประเด็น ว่า จำเลย ออก เช็ค 3 ฉบับสั่งจ่าย เงิน ตาม ฟ้อง มอบ ให้ โจทก์ เพื่อ ชำระหนี้ เมื่อ เช็ค ถึง กำหนดโจทก์ นำ ไป ขึ้น เงิน ธนาคาร ผู้จ่าย ปฏิเสธ การ จ่ายเงิน ตามเช็ค ทั้ง3 ฉบับ โดย ให้ เหตุผล ว่า "โปรด ติดต่อ ผู้สั่งจ่าย " ขอให้ ศาล บังคับจำเลย รับผิด ตามเช็ค จำเลย ให้การ ว่า เช็ค ทั้ง 3 ฉบับ ตาม ฟ้องจำเลย สั่งจ่าย ชำระหนี้ ให้ แก่ บุคคลอื่น โดย โจทก์ เป็น ผู้รับ แทน แต่ หนี้ดังกล่าว นั้น เป็น หนี้ ที่ ผิด กฎหมาย โจทก์ และ บุคคลอื่น จึง ได้ โอนเช็ค โดย การ สมคบ กัน ฉ้อฉล จำเลย ฟ้องโจทก์ เคลือบคลุม โจทก์ ไม่ใช่ผู้ทรงเช็ค โดยชอบ ด้วย กฎหมาย ดังนี้ แม้ คำให้การ ของ จำเลย ดังกล่าวปฏิเสธ ข้ออ้าง ตาม ฟ้อง ของ โจทก์ แต่ ข้อเท็จจริง ใน คดี นี้ ฟังได้ตาม คำฟ้อง และ คำให้การ แล้ว ว่า เช็คพิพาท ทั้ง 3 ฉบับ เป็น เช็คขีดคร่อม สั่งจ่าย ระบุ ชื่อ โจทก์ และ ขีดฆ่า คำ ว่า "หรือ ผู้ถือ " ออกถือได้ว่า จำเลย ออก เช็คพิพาท โดย มี เจตนา ชำระหนี้ ให้ แก่ โจทก์ เท่านั้นจึง ต้อง ฟัง ว่า โจทก์ เป็น ผู้ทรง โดยชอบ ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 904 แล้ว คดี ไม่จำต้อง สืบพยาน ต่อไป ส่วน ที่ จำเลย ให้การ ว่าโจทก์ และ บุคคลอื่น สมคบ กัน ฉ้อฉล จำเลย ก็ ไม่ปรากฏ ว่า สมคบ กัน ฉ้อฉลอย่างไร หรือ หนี้ ไม่ชอบด้วยกฎหมาย อย่างไร คำให้การ จำเลย ไม่ชอบ ด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสอง ย่อม ไม่ ก่อ ให้เกิด ประเด็น ข้อพิพาท แห่ง คดี จึง ไม่จำเป็น ต้อง สืบพยานโจทก์ จำเลยเช่นกัน ส่วน ประเด็น ฟ้องโจทก์ เคลือบคลุม หรือไม่ นั้น เป็น ปัญหาข้อกฎหมาย ศาล วินิจฉัย ได้เอง ดังนั้น เมื่อ จำเลย ลงลายมือชื่อสั่งจ่าย เช็คพิพาท ทั้ง 3 ฉบับ จำเลย ย่อม ต้อง รับผิด ตาม เนื้อความใน เช็ค ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 900 ศาลล่าง ทั้ง สองให้ งดสืบพยาน โจทก์ จำเลย แล้ว พิพากษา ให้ โจทก์ ชนะคดี ชอบแล้วฎีกา จำเลย ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 522/2538นางสาว สะอาด เจริญสมณธรรมโจทก์นาย วิบูลย์ ภควณิชจำเลย ป.พ.พ. ม. 904, ม. 916 ป.วิ.พ. ม. 172, ม. 177จำเลยสั่งจ่ายเช็คขีดคร่อมระบุชื่อโจทก์และขีดฆ่าคำว่า"หรือผู้ถือ"ออกถือได้ว่าจำเลยออกเช็คพิพาทโดยมีเจตนาชำระหนี้ให้แก่โจทก์เท่านั้นโจทก์จึงเป็นผู้ทรงโดยชอบตามป.พ.พ.มาตรา904จำเลยให้การว่าโจทก์และบุคคลอื่นได้โอนเช็คโดยการสมคบกันฉ้อฉลจำเลยก็ไม่ปรากฏว่าสมคบกันฉ้อฉลอย่างไรหรือหนี้ไม่ชอบด้วยกฎหมายอย่างไรไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา177วรรคสองไม่ก่อให้เกิด ประเด็นข้อพิพาทแห่งคดีการที่ศาลให้ งดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้วพิพากษาให้โจทก์ชนะคดีจึงชอบแล้วโจทก์ ฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น ผู้ทรงเช็ค ซึ่ง จำเลย สั่งจ่าย ชำระหนี้ให้ โจทก์ 3 ฉบับ เป็น เช็ค ของ ธนาคาร กรุงเทพ จำกัด สาขา สามพราน ฉบับ ละ 17,361 บาท เมื่อ เช็ค ถึง กำหนด ชำระ เงิน ธนาคาร ตามเช็คปฏิเสธ การ จ่ายเงิน ทั้ง สาม ฉบับ โจทก์ ทวงถาม แล้ว จำเลย เพิกเฉยโจทก์ ขอ คิด ค่าเสียหาย เท่ากับ ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปีของ ต้นเงิน 52,083 บาท นับแต่ วันฟ้อง เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จขอให้ บังคับ จำเลย ชำระ เงิน 52,083 บาท แก่ โจทก์ พร้อม ด้วย ดอกเบี้ยอัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วันฟ้อง เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จจำเลย ให้การ และ แก้ไข คำให้การ ว่า โจทก์ ไม่ใช่ ผู้ทรงเช็ค โดยชอบด้วย กฎหมาย จำเลย ออก เช็ค ทั้ง 3 ฉบับ ชำระหนี้ ให้ แก่ บุคคลอื่นโดย โจทก์ เป็น ผู้รับ แทน และ หนี้ ระหว่าง จำเลย กับ บุคคลอื่น เป็น หนี้ที่ ผิด กฎหมาย บุคคลอื่น โอน เช็คพิพาท ให้ โจทก์ โดย สมคบ กัน เพื่อฉ้อฉล จำเลย และ ฟ้องโจทก์ เคลือบคลุม ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น ตรวจ คำฟ้อง และ คำให้การ แล้ว เห็นว่า คดี พอ วินิจฉัย ได้โดย ไม่ต้อง สืบพยาน จึง สั่ง งดสืบพยาน โจทก์ และ จำเลย แล้ว พิพากษาให้ จำเลย ชำระ เงิน 52,083 บาท แก่ โจทก์ พร้อม ด้วย ดอกเบี้ย อัตราร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วันฟ้อง เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนจำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว เห็นว่า คดี นี้ โจทก์กล่าวอ้าง ข้อเท็จจริง เป็น ประเด็น ว่า จำเลย ออก เช็ค 3 ฉบับสั่งจ่าย เงิน ตาม ฟ้อง มอบ ให้ โจทก์ เพื่อ ชำระหนี้ เมื่อ เช็ค ถึง กำหนดโจทก์ นำ ไป ขึ้น เงิน ธนาคาร ผู้จ่าย ปฏิเสธ การ จ่ายเงิน ตามเช็ค ทั้ง3 ฉบับ โดย ให้ เหตุผล ว่า "โปรด ติดต่อ ผู้สั่งจ่าย " ขอให้ ศาล บังคับจำเลย รับผิด ตามเช็ค จำเลย ให้การ ว่า เช็ค ทั้ง 3 ฉบับ ตาม ฟ้องจำเลย สั่งจ่าย ชำระหนี้ ให้ แก่ บุคคลอื่น โดย โจทก์ เป็น ผู้รับ แทน แต่ หนี้ดังกล่าว นั้น เป็น หนี้ ที่ ผิด กฎหมาย โจทก์ และ บุคคลอื่น จึง ได้ โอนเช็ค โดย การ สมคบ กัน ฉ้อฉล จำเลย ฟ้องโจทก์ เคลือบคลุม โจทก์ ไม่ใช่ผู้ทรงเช็ค โดยชอบ ด้วย กฎหมาย ดังนี้ แม้ คำให้การ ของ จำเลย ดังกล่าวปฏิเสธ ข้ออ้าง ตาม ฟ้อง ของ โจทก์ แต่ ข้อเท็จจริง ใน คดี นี้ ฟังได้ตาม คำฟ้อง และ คำให้การ แล้ว ว่า เช็คพิพาท ทั้ง 3 ฉบับ เป็น เช็คขีดคร่อม สั่งจ่าย ระบุ ชื่อ โจทก์ และ ขีดฆ่า คำ ว่า "หรือ ผู้ถือ " ออกถือได้ว่า จำเลย ออก เช็คพิพาท โดย มี เจตนา ชำระหนี้ ให้ แก่ โจทก์ เท่านั้นจึง ต้อง ฟัง ว่า โจทก์ เป็น ผู้ทรง โดยชอบ ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 904 แล้ว คดี ไม่จำต้อง สืบพยาน ต่อไป ส่วน ที่ จำเลย ให้การ ว่าโจทก์ และ บุคคลอื่น สมคบ กัน ฉ้อฉล จำเลย ก็ ไม่ปรากฏ ว่า สมคบ กัน ฉ้อฉลอย่างไร หรือ หนี้ ไม่ชอบด้วยกฎหมาย อย่างไร คำให้การ จำเลย ไม่ชอบ ด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสอง ย่อม ไม่ ก่อ ให้เกิด ประเด็น ข้อพิพาท แห่ง คดี จึง ไม่จำเป็น ต้อง สืบพยานโจทก์ จำเลยเช่นกัน ส่วน ประเด็น ฟ้องโจทก์ เคลือบคลุม หรือไม่ นั้น เป็น ปัญหาข้อกฎหมาย ศาล วินิจฉัย ได้เอง ดังนั้น เมื่อ จำเลย ลงลายมือชื่อสั่งจ่าย เช็คพิพาท ทั้ง 3 ฉบับ จำเลย ย่อม ต้อง รับผิด ตาม เนื้อความใน เช็ค ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 900 ศาลล่าง ทั้ง สองให้ งดสืบพยาน โจทก์ จำเลย แล้ว พิพากษา ให้ โจทก์ ชนะคดี ชอบแล้วฎีกา จำเลย ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(จรัญ หัตถกรรม-นาม ยิ้มแย้ม-สุรินทร์ นาควิเชียร)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำให้การเป็นกระบวนพิจารณาซึ่งคู่ความยกข้อต่อสู้เป็นข้อแก้คำฟ้องหรือคำฟ้องแย้งแล้วแต่กรณีโดยมีคำจำกัดความไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา1(4)หมายความว่า"กระบวนพิจารณาใดๆซึ่งคู่ความฝ่ายหนึ่งยกข้อต่อสู้เป็นข้อแก้คำฟ้องตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายนี้นอกจากคำแถลงการณ์"จะเห็นได้ว่าการยื่นคำให้การเป็นกระบวนพิจารณาขั้นตอนแรกที่คู่ความฝ่ายที่ถูกฟ้องจะดำเนินกระบวนพิจารณาต่อศาลซึ่งถือว่าเป็นกระบวนพิจารณาที่สำคัญมากหากให้การไม่ดีก็มีผลให้คดีต้องแพ้โดยไม่จำต้องสืบพยานหรือเป็นผลให้ไม่มีสิทธินำพยานเข้าสืบหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ในทางปฏิบัติมีปัญหามากมายเกี่ยวกับคำให้การของจำเลยส่วนมากจะให้การในทำนองปฏิเสธหมดทุกเรื่องซึ่งบางครั้งคำให้การก็ขัดกันเองในตัวไม่ก่อให้เกิดประเด็นข้อพิพาททนายความหลายท่านยังมีความเข้าใจผิดเกี่ยวกับคำให้การว่าทุกอย่างต้องปฏิเสธไว้ก่อนโดยไม่พิเคราะห์ถึงรูปคดีตลอดทั้งเรื่องอันเป็นผลให้เกิดความเสียหายต่อคดีอย่างมาก คำให้การจะเขียนหรือบรรยายอย่างไรมีบัญญัติไว้ในมาตรา177วรรคสองซึ่งบัญญัติไว้"ให้จำเลยแสดงโดยชัดแจ้งในคำให้การว่าจำเลยรับหรือปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วนรวมทั้งเหตุแห่งการนั้น"จะเห็นได้ว่าในการเขียนหรือบรรยายคำให้การนั้นมีอยู่2ส่วนคือส่วนที่เป็นปัญหาข้อกฎหมายและส่วนที่เป็นข้อเท็จจริงสำหรับที่เป็นข้อกฎหมายนี้อาจมีบางกรณีที่ศาลยกขึ้นวินิจฉัยได้เองหากเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนแต่ทางที่ถูกต้องควรจะยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้ไว้ในคำให้การเพื่อศาลจะได้กำหนดเป็นประเด็นข้อพิพาทไว้เลยเพราะบางครั้งแม้จะเป็นข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนแต่ศาลก็อาจจะไม่ยกขึ้นวินิจฉัยก็ได้ซึ่งแล้วแต่ศาลจะพิจารณาเห็นสมควรตรงกันข้ามหากให้การเป็นประเด็นข้อพิพาทไว้และศาลได้มีการกำหนดเป็นประเด็นข้อพิพาทแล้วศาลจะต้องวินิจฉัยทุกประเด็น ในส่วนของข้อเท็จจริงนั้นข้อเท็จจริงที่จะยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้ในคำให้การควรจะเป็นข้อเท็จจริงที่จะนำไปสู่ปัญหาข้อกฎหมายอันจะทำให้ชนะคดีได้มิใช่ให้การปฏิเสธข้อเท็จจริงทุกเรื่องหรือข้อเท็จจริงที่กล่าวอ้างหรือยกขึ้นใหม่นั้นแม้จะฟังได้ตามที่ยกขึ้นหรือปฏิเสธตามคำให้การก็ไม่มีผลให้คดีของตนชนะได้กรณีเช่นนี้ก็ไม่มีประโยชน์อันใดต่อรูปคดีข้อสำคัญอีกประการหนึ่งที่ผู้บันทึกใคร่จะเสนอสำหรับผู้ที่จะยื่นคำให้การคือนอกจากคำให้การจะต้องปฏิบัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา177วรรคสองแล้วจะต้องศึกษาข้อกฎหมายที่เป็นสาระบัญญัติเกี่ยวกับเรื่องที่โจทก์ฟ้องให้ดีว่าเป็นเรื่องอะไรซึ่งในบทบัญญัติของกฎหมายสาระบัญญัติบางเรื่องสิ่งที่จะทำให้ชนะคดีได้จะต้องให้การปฏิเสธไว้อย่างไรในเรื่องนี้มีข้อผิดพลาดขึ้นเสมอคือให้การไม่ครบตามที่บทบัญญัติของกฎหมายบัญญัติไว้ต้องทำให้ตนแพ้คดีหรือไม่มีประเด็นที่จะต้องนำพยานเข้าสืบหรือบางครั้งศาลอาจจะงดสืบพยานโจทก์จำเลยและพิพากษาให้จำเลยแพ้คดีไปในที่สุดก็ได้ ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ก็เช่นกันประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา916ซึ่งเป็นกฎหมายสาระบัญญัติได้บัญญัติไว้ชัดเจนว่าหากจะต่อสู้ผู้ทรงด้วยข้อต่อสู้อันอาศัยความเกี่ยวพันกันเฉพาะบุคคลระหว่างตนกับผู้สั่งจ่ายหรือผู้ทรงคนก่อนๆนั้นโดยหลักแล้วผู้ถูกฟ้องจะให้การปฏิเสธความรับผิดโดยยกข้อต่อสู้ดังกล่าวขึ้นอ้างไม่ได้เพราะตั๋วเงินเป็นตราสารที่เปลี่ยนมือได้และบทบัญญัติแห่งมาตรานี้คุ้มครองผู้ที่ได้รับโอนตั๋วเงินต่อมาอย่างไรก็ตามมาตรานี้ได้บัญญัติข้อยกเว้นว่าถ้าจะให้การปฏิเสธความรับผิดโดยยกข้อต่อสู้ที่เกี่ยวพันกันระหว่างตนกับผู้สั่งจ่ายหรือผู้ทรงคนก่อนๆได้เฉพาะกรณีการโอนตั๋วเงิน(ซึ่งรวมถึงเช็คด้วย)ให้แก่ผู้ทรงนั้นเกิดขึ้นด้วยมีการคบคิดกันฉ้อฉลเท่านั้นหากผู้ถูกฟ้องจะให้การโดยยกความเกี่ยวพันระหว่างตนกับผู้สั่งจ่ายหรือผู้ทรงคนก่อนๆว่าตนเองไม่ต้องรับผิดตามตั๋วเงินที่ถูกฟ้องนั้นๆต้องให้การโดยแจ้งชัดว่าการโอนตั๋วเงินให้แก่ผู้ทรงเกิดจากการคบคิดกันฉ้อฉลและจะต้องให้การด้วยว่าคบคิดกันฉ้อฉลนั้นมีการกระทำอย่างไรถึงจะเรียกว่าการคบคิดกันฉ้อฉลมิใช่เพียงแต่ลอกเนื้อความในมาตรา916มาเท่านั้นหากให้การไม่ครบถ้วนตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา916ก็ไม่มีประโยชน์อันใด เกี่ยวกับการให้การต่อสู้ตามมาตรา916แล้วให้การไม่ครบถ้วนมีคำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยไว้มากมายเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่243/2531จำเลยให้การต่อสู้คดีว่าโจทก์ได้รับเช็คพิพาทโดยไม่สุจริตโดยไม่ได้ให้เหตุผลว่าไม่สุจริตอย่างไรไม่มีประเด็นที่จะนำสืบส่วนที่ให้การต่อสู้ว่าเช็คพิพาทไม่มีมูลหนี้โดยไม่ได้ให้การว่าโจทก์รับโอนเช็คพิพาทโดยการคบคิดกันฉ้อฉลร่วมกับผู้มีชื่อจึงเท่ากับไม่ได้ยกมาตรา916ขึ้นต่อสู้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่2647/2535โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามเช็คที่จำเลยที่1เป็นผู้ออกจำเลยที่3เป็นผู้สลักหลังจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธข้ออ้างตามฟ้องของโจทก์แต่เพียงในสิ่งที่ไม่ใช่สาระสำคัญว่าเช็คตามฟ้องไม่มีมูลหนี้ตกไปอยู่ในความครอบครองของโจทก์โดยไม่สุจริตโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองโดยไม่สุจริตแม้จำเลยจะให้การปฏิเสธว่าโจทก์ไม่ใช่ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายแต่ก็ไม่ได้ให้เหตุผลแห่งการปฏิเสธไว้ต้องถือว่าจำเลยทั้งสองยอมรับตามฟ้องไม่ต้องให้คู่ความนำสืบข้อเท็จจริงอื่นใดที่ไม่จำเป็นต่อคดี คำพิพากษาศาลฎีกาที่3710/2535จำเลยให้การว่าจำเลยไม่เคยนำเช็คตามฟ้องไปขอแลกเงินสดจากโจทก์และจำเลยไม่เคยมีนิติสัมพันธ์กับโจทก์ทั้งจำเลยไม่เคยรับเงินใดๆจากโจทก์โจทก์มิได้เป็นผู้ทรงเช็คโดยสุจริตและชอบด้วยกฎหมายความจริงจำเลยสั่งจ่ายเช็คพิพาทให้แก่ผู้มีชื่อมิใช่โจทก์และได้ชำระเงินตามเช็คให้แก่ผู้มีชื่อเสร็จสิ้นแล้วคำให้การจำเลยดังกล่าวไม่มีข้อความตอนใดที่กล่าวว่าสมคบกับบุคคลใดฉ้อฉลจำเลยแม้พิเคราะห์คำให้การของจำเลยร่วมกันทั้งหมดแล้วก็ไม่อาจแปลความหมายได้ว่าโจทก์สมคบกับบุคคลอื่นฉ้อฉลจำเลยส่วนที่จำเลยให้การว่าจำเลยสั่งจ่ายเช็คพิพาทให้แก่ผู้มีชื่อมิใช่โจทก์และได้ชำระเงินให้แก่ผู้มีชื่อเสร็จสิ้นแล้วเท่ากับจำเลยยกข้อต่อสู้อันอาศัยความเกี่ยวพันเฉพาะบุคคลระหว่างตนกับผู้ทรงคนก่อนๆตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา916เมื่อปรากฏว่าจำเลยไม่ได้ยกข้อต่อสู้ว่าโจทก์กับผู้ทรงคนก่อนคบคิดกันฉ้อฉลแล้วจำเลยย่อมถูกต้องห้ามมิให้นำสืบว่าตนไม่ต้องรับผิดตามเช็คพิพาทแม้ข้อเท็จจริงจะเป็นดังที่จำเลยให้การต่อสู้จำเลยก็ต้องชำระเงินตามเช็คพิพาทคำให้การของจำเลยที่ไม่ได้กล่าวให้ชัดแจ้งว่าโจทก์ไม่สุจริตและไม่ชอบด้วยกฎหมายอย่างไรเป็นคำให้การที่ไม่ชัดแจ้งจึงไม่มีประเด็นที่จะนำสืบ คำพิพากษาศาลฎีกาที่545/2536จำเลยทั้งสองให้การว่าได้ให้เช็คพิพาทแก่มารดาโจทก์เพื่อประกันหนี้ต่อมาได้ชำระหนี้ครบถ้วนแล้วเช็คพิพาทจึงไม่มีมูลหนี้เป็นคำให้การที่กล่าวถึงความเกี่ยวพันระหว่างจำเลยกับมารดาโจทก์ซึ่งเป็นผู้ทรงคนก่อนเมื่อจำเลยทั้งสองไม่ได้ให้การต่อสู้ว่าโจทก์รับโอนเช็คพิพาทโดยคบคิดกันฉ้อฉลกับมารดาโจทก์เท่ากับไม่ได้ยกมาตรา916แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ขึ้นต่อสู้จำเลยทั้งสองจึงต้องรับผิดตามเนื้อความแห่งเช็คโดยไม่จำต้องวินิจฉัยว่าเช็คนั้นมีมูลหนี้หรือไม่ บทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ที่บัญญัติข้อยกเว้นที่บุคคลที่ถูกฟ้องไม่ให้ต้องรับผิดลักษณะเช่นเดียวกับมาตรา916มีบัญญัติไว้มากมายเช่นมาตรา217,429,430,433,434,437,616,634,643,660,675เป็นต้น นอกจากนี้คำให้การที่ให้การโดยหวังผลในการต่อสู้หลายๆอย่างซึ่งอาจนำมาซึ่งความขัดแย้งกันเองในตัวยิ่งต้องระมัดระวังเป็นพิเศษเพราะจะกลายเป็นผูกมัดว่าต้องรับผิดตามฟ้องของโจทก์เช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่2631/2536วินิจฉัยว่าจำเลยให้การตอนแรกว่าจำเลยทำสัญญากู้เงินกับโจทก์จริงแต่ทำขึ้นเพื่อเป็นการประกันหนี้การที่โจทก์ให้จำเลยเป็นตัวแทนนำเงินไปให้ผู้อื่นกู้จำเลยไม่ได้รับเงินตามสัญญากู้เป็นการรับว่าจำเลยกู้เงินโจทก์จริงคำให้การของจำเลยจึงขัดแย้งกันจำเลยมิได้ปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์โดยชัดแจ้งว่าจำเลยไม่ได้ทำสัญญากู้เงินกับโจทก์จึงเป็นคำให้การที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา177วรรคสองถือว่าจำเลยยอมรับตามข้ออ้างของโจทก์ คำพิพากษาศาลฎีกาที่2722/2536จำเลยไม่ได้ยกข้อต่อสู้ในคำให้การว่าโจทก์ผู้ทรงได้รับเช็คพิพาทมาด้วยการคบคิดกันฉ้อฉลแม้จะให้การว่าโจทก์เป็นผู้ทรงโดยไม่สุจริตก็มิได้บรรยายให้เข้าใจว่าโจทก์ได้รับเช็คพิพาทจากผู้ใดวิธีการใดไม่สุจริตอย่างไรจึงเป็นคำให้การที่ไม่ชัดแจ้งไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา177วรรคสองไม่ก่อให้เกิดประเด็นข้อพิพาทคดีไม่จำต้องสืบพยานหรือหากสืบพยานมาก็หาจำต้องพิเคราะห์พยานหลักฐานนั้นไม่ สมกุมชาด 1)กรณีเจ้าหนี้ตามตั๋ว(โจทก์)ฟ้องเรียกเงินตามตั๋วเงินจากลูกหนี้ผู้ลงลายมือชื่อในตั๋วเงินนั้นมีคำที่ใช้เรียกฐานะของเจ้าหนี้ตามตั๋วหลายคำเช่นผู้ทรงผู้ทรงโดยชอบและผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายมีข้อที่น่าพิจารณาคำที่ใช้ดังกล่าวมีความหมายเหมือนกันหรือแตกต่างกันเพียงใด คำว่า"ผู้ทรง"มีบัญญัติไว้ในมาตรา904ว่า"อันว่าผู้ทรงนั้นหมายความว่าบุคคลผู้มีตั๋วเงินนั้นไว้ในครอบครองโดยฐานเป็นผู้รับเงินหรือเป็นผู้รับสลักหลังถ้าและเป็นตั๋วเงินที่สั่งจ่ายให้แก่ผู้ถือๆก็นับว่าเป็นผู้ทรงเหมือนกัน"จากนิยามตามมาตรา904จะเห็นได้ว่าผู้ทรงตั๋วระบุชื่อจะต้องมีองค์ประกอบดังนี้คือ(1)มีตั๋วไว้ในครอบครอง(2)ครอบครองในฐานผู้รับเงินหรือผู้รับสลักหลังที่ว่าครอบครองในฐานผู้รับเงินก็คือตั๋วนั้นเป็นตั๋วระบุชื่อและผู้รับเงินก็ยังไม่ได้โอนไปให้บุคคลอื่นส่วนที่ว่าครอบครองในฐานผู้รับสลักหลังก็คือตั๋วนั้นเป็นตั๋วระบุชื่อแล้วได้มีการสลักหลังโอนกันเรื่อยๆจึงเป็นผู้รับสลักหลัง ในการสลักหลังให้แก่กันตามตั๋วเงินนั้นจะต้องทำไปอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสายโดยผู้มีสิทธิในตั๋วผู้ทรงที่ได้รับสลักหลังตั๋วอย่างต่อเนื่องเช่นนี้มาตรา905เรียกว่า"ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย"ดังที่บัญญัติว่า"บุคคลผู้ได้ตั๋วเงินไว้ในครอบครองถ้าแสดงให้ปรากฏสิทธิด้วยการสลักหลังไม่ขาดสายท่านให้ถือว่าเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย"คำว่าผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายนี้ก็คือคำว่าผู้ทรงนั้นเองเพียงแต่ใช้เพื่ออธิบายว่าผู้ทรงที่เป็นผู้รับสลักหลังจะต้องได้รับสลักหลังมาโดยไม่ขาดสายเท่านั้นไม่ได้หมายความว่าผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายจะมีสิทธิแตกต่างจากผู้ทรงแต่อย่างใด ในกรณีที่ได้มีการโอนตั๋วไปโดยไม่ถูกต้องทำให้การสลักหลังขาดสายเช่นเมื่อผู้สั่งจ่ายออกตั๋วให้ผู้รับเงินแล้วต่อมาผู้รับเงินส่งมอบตั๋วให้นาย ก. โดยผู้รับเงินไม่ได้สลักหลังตั๋วและนาย ก. ได้สลักหลังตั๋วให้นาย ข. เช่นนี้นาย ข.ย่อมไม่ใช่ผู้ทรงและนาย ข. ก็ไม่ใช่ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายด้วยที่ไม่ใช่ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายเพราะการสลักหลังขาดสายช่วงผู้รับเงินโอนให้นาย ก. และที่ไม่ใช่ผู้ทรงก็เพราะการที่นาย ข. ได้รับตั๋วไว้นั้นนาย ข. ได้รับไว้จากการสลักหลังที่ไม่ถูกต้องนาย ข. จึงไม่อยู่ในฐานะผู้ทรงตามมาตรา904ความในมาตรา904ที่ว่าครอบครองในฐานผู้รับสลักหลังนั้นต้องแปลความว่าได้รับการสลักหลังโดยชอบมิใช่เพียงแค่มีตั๋วไว้ในครอบครองแต่เพียงอย่างเดียว ดังนั้นคำว่าผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายก็คือผู้ทรงนั้นเองเพียงแต่คำว่าผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายเป็นเพียงคำตามตัวบทซึ่งเน้นให้ทราบว่าหากมีการสลักหลังต้องสลักหลังไม่ขาดสายเท่านั้นไม่ได้หมายความว่าผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายจะมีสิทธิดีกว่าผู้ทรงหรือไม่ได้หมายความว่าผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายต่างจากผู้ทรงโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายเพราะหากเป็นผู้ทรงแล้วต้องชอบด้วยกฎหมายเสมอผู้ทรงโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายย่อมไม่มี คำว่าผู้ทรงในบางกรณีอาจใช้คำว่า"ผู้ทรงโดยชอบ"ดังเช่นตามคำพิพากษาฉบับนี้คำว่าผู้ทรงโดยชอบนี้ไม่ใช่คำตามตัวบทเพียงแต่อาจใช้เพื่อต้องการเน้นว่าผู้รับเงินหรือผู้รับสลักหลังนั้นได้รับตั๋วเงินไว้โดยถูกต้องลูกหนี้ตามตั๋วไม่มีข้อต่อสู้แต่อย่างใดอย่างไรก็ตามไม่ว่าจะใช้คำว่าผู้ทรงหรือผู้ทรงโดยชอบก็อยู่ในความหมายเดียวกันนั่นเอง 2)ในการชำระหนี้ด้วยออกด้วยโอนหรือด้วยสลักหลังตั๋วเงินนั้นมีข้อที่น่าสังเกตดังนี้คือ (1)ถ้าหนี้ตามตั๋วเงินยังไม่ได้รับการชำระหนี้เดิมก็ยังไม่ระงับตามมาตรา321วรรคสามที่ว่าหนี้เดิมนั้นจะระงับสิ้นไปต่อเมื่อตั๋วเงินนั้นได้ใช้เงินแล้วดังนั้นเจ้าหนี้จึงอาจเลือกบังคับได้โดยอาจบังคับมูลหนี้เดิมก็ได้หรือบังคับตามตั๋วเงินก็ได้ (2)ถ้าได้รับตั๋วเงินไว้และมูลหนี้เดิมระหว่างตนกับผู้ที่ออกหรือโอนตั๋วให้ตนนั้นไม่สมบูรณ์เช่นได้รับตั๋วเงินไว้เนื่องจากมูลหนี้ที่เป็นโมฆะหรือได้รับตั๋วเงินไว้เนื่องจากมูลหนี้ที่ไม่ผูกพันเป็นต้นในกรณีที่ลูกหนี้ไม่ต้องรับผิดตามมูลหนี้เดิมเพราะมูลหนี้เดิมไม่สมบูรณ์เช่นนี้ลูกหนี้ก็ไม่ต้องรับผิดตามตั๋วเงินด้วยเพราะการออกตั๋วเงินหรือการโอนตั๋วเงินนั้นทำไปเพื่อชำระหนี้ในมูลหนี้เดิมเมื่อลูกหนี้เดิมไม่ต้องชำระมูลหนี้ตั๋วเงินจึงไม่ต้องชำระตามไปด้วยดังนั้นแม้ว่าจะมีตั๋วเงินไว้ในครอบครองและมีชื่อเป็นผู้รับเงินหรือมีชื่อเป็นผู้รับสลักหลังก็ตามแต่บุคคลดังกล่าวก็ไม่ใช่"ผู้ทรง"(คำพิพากษาศาลฎีกาที่130/2523,166/2523,1024/2525,3910/2528,2432/2533เป็นต้น)ดังนั้นการเป็นผู้ทรงตั๋วจึงต้องอยู่ในฐานที่จะได้รับชำระหนี้ตามมูลหนี้เดิมโดยปราศจากข้อต่อสู้ด้วยไม่ใช่เพียงแต่มีตั๋วเงินไว้ในครอบครองแต่เพียงอย่างเดียว 3)ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่522/2538นี้จำเลยให้การต่อสู้ว่าโจทก์ไม่ใช่ผู้ทรง(โดยชอบด้วยกฎหมาย)ซึ่งหากได้ความว่าโจทก์ได้รับตั๋วเงินไว้จากมูลหนี้เดิมที่ไม่ชอบอย่างไรแล้วจำเลยย่อมไม่ต้องรับผิดตามมูลหนี้ตั๋วเงินไปด้วยแต่เนื่องจากคำให้การของจำเลยนั้นจำเลยไม่ได้ให้การโดยชัดแจ้งว่าทำไมโจทก์จึงไม่ใช่ผู้ทรงหรือมูลหนี้เดิมไม่ชอบอย่างไรเมื่อไม่ได้ให้การโดยชัดแจ้งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา177วรรคสองจึงไม่ก่อให้เกิดประเด็นข้อพิพาทขึ้นตามคดีนี้จำเลยจึงแพ้คดีเพราะคำให้การทำไม่ถูกต้องไม่ใช่แพ้คดีเพราะข้อกฎหมายอื่นแต่อย่างใด ?สหธนรัตนไพจิตร?