คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4799/2533หลักกฎหมาย: คดีเดิมศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุดว่า พ. ทำสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทกับ ท.ครั้นพ.ถึงแก่กรรมท. ได้อาศัยสิทธิตามสัญญาดังกล่าว เรียกร้องให้จำเลยที่ 5 ทายาทของ พ. ไปจดทะเบียนโอนสิทธิครอบครองในที่ดินพิพาทให้แก่ตน แต่เมื่อจำเลยที่ 5ไม่ยอมไปจดทะเบียนโอนให้ ท. ก็หาได้ใช้สิทธิฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ 5 โอนให้ไม่ ท. จึงเป็นเพียงผู้ครอบครองที่ดินพิพาทแทนทายาทของ พ. จนกว่าจะได้จดทะเบียนโอน สิทธิครอบครองในที่ดินพิพาทยังเป็นของทายาทของ พ. ซึ่งรวมถึงจำเลยที่ 5 อยู่ท.ไม่มีสิทธิยกที่ดินพิพาทให้แก่ว.ว. จึงไม่มีสิทธิในที่ดินพิพาท การที่ ว. โอนขายที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ไม่ทำให้โจทก์ผู้รับโอนมีสิทธิในที่ดินพิพาทดีกว่า ว. ผู้โอน โจทก์จึงไม่มีสิทธิครอบครองในที่ดินพิพาทแต่อย่างใด การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดฐานบุกรุก ทำให้เสียทรัพย์และลักทรัพย์ในที่ดินพิพาทของโจทก์ดังโจทก์ฟ้อง.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334, 335,358, 362, 365, 83, 91 และนับโทษจำเลยที่ 2 กับที่ 5 ต่อจากโทษในคดีอาญาของศาลชั้นต้นด้วยศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้องจำเลยทั้งหกให้การปฏิเสธ แต่จำเลยที่ 2 และที่ 5 รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งหกมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 365, 335 แต่การกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ลงโทษตามมาตรา335 จำคุกจำเลยทั้งหกมีกำหนดคนละ 1 ปี แต่เนื่องจากจำเลยที่ 3 เป็นนักศึกษา โทษจำคุกจึงให้รอไว้มีกำหนด 2 ปี ให้นับโทษจำคุกจำเลยที่ 2ที่ 5 ต่อจากคดีอาญาจำเลยทั้งหกอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงเบื้องต้นว่า เดิมนายพวงสามีจำเลยที่ 5เป็นเจ้าของที่ดิน น.ส.3 เลขที่ 179 ตำบลยะวิก อำเภอชุมพลบุรีจังหวัดสุรินทร์ เนื้อที่ 40 ไร่ อาณาเขตทิศเหนือจดที่ดินนายบรรจบบรรณประสิทธิ์ ทิศใต้และทิศตะวันตกจดหัวโค้งแม่น้ำมูล ทิศตะวันออกจดที่ดินที่ดินนายเกษม ต่อมานายพวงแบ่งขายที่ดินด้านทิศใต้ให้แก่นายเทพ 2 ครั้ง ครั้งแรกเนื้อที่ 8 ไร่ 3 งาน ตาม น.ส.3 เลขที่205/179 ครั้งที่สองเนื้อที่ 15 ไร่ ตาม น.ส.3 เลขที่ 206/174 ส่วนที่ดินที่เหลือ 16 ไร่ 1 งาน นายพวงทำสัญญาจะซื้อจะขายไว้กับนายเทพอีกเมื่อปี พ.ศ. 2513 แต่นายพวงได้ถึงแก่กรรมเสียก่อน จดทะเบียนโอนให้แก่นายเทพ ต่อมานายเทพได้เป็นโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยที่ 5 และบริวารออกจากที่ดินที่เหลือดังกล่าว ปัญหาต้องวินิจฉัยมีว่า ที่ดินส่วนที่เหลือ 16 ไร่ 1 งาน ที่นายเทพเคยเป็นโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยที่ 5 และบริวารดังกล่าวเป็นที่ดินแปลงเดียวกันกับที่ดินที่เกิดเหตุ ในคดีนี้หรือไม่ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติต่อไปว่า ที่ดินส่วน ที่เหลือ 16 ไร่1 งาน ที่ นายเทพเคยเป็นโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยที่ 5 กับบริวารเป็นแปลงเดียวกันกับที่ดินที่เกิดเหตุคดีนี้ ซึ่งต่อมา ศาลฎีกาได้พิพากษาในคำพิพากษาฎีกาที่ 4567/2528 ให้ ยกฟ้อง คดีถึง ที่สุด โดยวินิจฉัยว่า เมื่อนายพวงถึงแก่กรรม นายเทพได้อาศัยสิทธิ เรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายเรียกร้องให้จำเลยที่ 5 ไปจดทะเบียน โอนสิทธิครอบครองในที่ดินที่เหลือดังกล่าวให้แก่ตน แต่เมื่อจำเลย ที่ 5 ไม่ยอมไปจดทะเบียนโอนให้ นายเทพก็หาได้ใช้สิทธิดังกล่าวฟ้อง ขอให้บังคับจำเลยที่ 5 ในฐานะทายาทของนายพวงโอนสิทธิครอบครองใน ที่ดินให้แต่อย่างใดไม่ นายเทพจึง เป็น เพียงผู้ครอบครองที่ดิน ดังกล่าวแทนทายาทของนายพวงจนกว่าครองใน ที่ดิน จึงยังเป็นของทายาท ของนายพวงซึ่งรวมถึงจำเลยที่ 5 อยู่ คำพิพากษาของศาลฎีกาดังกล่าว มีผลผูกพันนายเทพกับจำเลยที่ 5 ในฐานะคู่ความ แสดงว่าที่ดินที่เกิดเหตุในคดีนี้ยังเป็นของจำเลยที่ 5 และทายาทอื่นของนายพวง หาใช่ เป็นของนายเทพไม่ โจทก์อ้างว่านายเทพได้ยกที่ดินดังกล่าวนี้ให้แก่ ร้อยตำรวจเอกวีรากร จึงเป็นการยกให้โดยไม่มีสิทธิ ร้อยตำรวจเอกวีรากร หามีสิทธิในที่ดินที่เกิดเหตุไม่ การที่ร้อยตำรวจเอกวีรากร โอนขายต่อให้แก่โจทก์ ย่อมไม่ทำให้โจทก์ผู้รับโอนมีสิทธิในที่ดิน ที่เกิดเหตุดีกว่าร้อยตำรวจเอกวีรากร ผู้โอน โจทก์จึงไม่มีสิทธิ ครอบครองในที่ดินที่เกิดเหตุแต่อย่างใด การกระทำของจำเลยทั้งหก จึงไม่เป็นความผิดตามฟ้องพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4799/2533นาง บุญ ปลูก มา ประ จงโจทก์นาง สม จิต ร ฤทธิร ณ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 1299, ม. 1381 ป.อ. ม. 365, ม. 335, ม. 358คดีเดิมศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุดว่า พ. ทำสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทกับ ท.ครั้นพ.ถึงแก่กรรมท. ได้อาศัยสิทธิตามสัญญาดังกล่าว เรียกร้องให้จำเลยที่ 5 ทายาทของ พ. ไปจดทะเบียนโอนสิทธิครอบครองในที่ดินพิพาทให้แก่ตน แต่เมื่อจำเลยที่ 5ไม่ยอมไปจดทะเบียนโอนให้ ท. ก็หาได้ใช้สิทธิฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ 5 โอนให้ไม่ ท. จึงเป็นเพียงผู้ครอบครองที่ดินพิพาทแทนทายาทของ พ. จนกว่าจะได้จดทะเบียนโอน สิทธิครอบครองในที่ดินพิพาทยังเป็นของทายาทของ พ. ซึ่งรวมถึงจำเลยที่ 5 อยู่ท.ไม่มีสิทธิยกที่ดินพิพาทให้แก่ว.ว. จึงไม่มีสิทธิในที่ดินพิพาท การที่ ว. โอนขายที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ไม่ทำให้โจทก์ผู้รับโอนมีสิทธิในที่ดินพิพาทดีกว่า ว. ผู้โอน โจทก์จึงไม่มีสิทธิครอบครองในที่ดินพิพาทแต่อย่างใด การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดฐานบุกรุก ทำให้เสียทรัพย์และลักทรัพย์ในที่ดินพิพาทของโจทก์ดังโจทก์ฟ้อง.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334, 335,358, 362, 365, 83, 91 และนับโทษจำเลยที่ 2 กับที่ 5 ต่อจากโทษในคดีอาญาของศาลชั้นต้นด้วยศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้องจำเลยทั้งหกให้การปฏิเสธ แต่จำเลยที่ 2 และที่ 5 รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งหกมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 365, 335 แต่การกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ลงโทษตามมาตรา335 จำคุกจำเลยทั้งหกมีกำหนดคนละ 1 ปี แต่เนื่องจากจำเลยที่ 3 เป็นนักศึกษา โทษจำคุกจึงให้รอไว้มีกำหนด 2 ปี ให้นับโทษจำคุกจำเลยที่ 2ที่ 5 ต่อจากคดีอาญาจำเลยทั้งหกอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงเบื้องต้นว่า เดิมนายพวงสามีจำเลยที่ 5เป็นเจ้าของที่ดิน น.ส.3 เลขที่ 179 ตำบลยะวิก อำเภอชุมพลบุรีจังหวัดสุรินทร์ เนื้อที่ 40 ไร่ อาณาเขตทิศเหนือจดที่ดินนายบรรจบบรรณประสิทธิ์ ทิศใต้และทิศตะวันตกจดหัวโค้งแม่น้ำมูล ทิศตะวันออกจดที่ดินที่ดินนายเกษม ต่อมานายพวงแบ่งขายที่ดินด้านทิศใต้ให้แก่นายเทพ 2 ครั้ง ครั้งแรกเนื้อที่ 8 ไร่ 3 งาน ตาม น.ส.3 เลขที่205/179 ครั้งที่สองเนื้อที่ 15 ไร่ ตาม น.ส.3 เลขที่ 206/174 ส่วนที่ดินที่เหลือ 16 ไร่ 1 งาน นายพวงทำสัญญาจะซื้อจะขายไว้กับนายเทพอีกเมื่อปี พ.ศ. 2513 แต่นายพวงได้ถึงแก่กรรมเสียก่อน จดทะเบียนโอนให้แก่นายเทพ ต่อมานายเทพได้เป็นโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยที่ 5 และบริวารออกจากที่ดินที่เหลือดังกล่าว ปัญหาต้องวินิจฉัยมีว่า ที่ดินส่วนที่เหลือ 16 ไร่ 1 งาน ที่นายเทพเคยเป็นโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยที่ 5 และบริวารดังกล่าวเป็นที่ดินแปลงเดียวกันกับที่ดินที่เกิดเหตุ ในคดีนี้หรือไม่ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติต่อไปว่า ที่ดินส่วน ที่เหลือ 16 ไร่1 งาน ที่ นายเทพเคยเป็นโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยที่ 5 กับบริวารเป็นแปลงเดียวกันกับที่ดินที่เกิดเหตุคดีนี้ ซึ่งต่อมา ศาลฎีกาได้พิพากษาในคำพิพากษาฎีกาที่ 4567/2528 ให้ ยกฟ้อง คดีถึง ที่สุด โดยวินิจฉัยว่า เมื่อนายพวงถึงแก่กรรม นายเทพได้อาศัยสิทธิ เรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายเรียกร้องให้จำเลยที่ 5 ไปจดทะเบียน โอนสิทธิครอบครองในที่ดินที่เหลือดังกล่าวให้แก่ตน แต่เมื่อจำเลย ที่ 5 ไม่ยอมไปจดทะเบียนโอนให้ นายเทพก็หาได้ใช้สิทธิดังกล่าวฟ้อง ขอให้บังคับจำเลยที่ 5 ในฐานะทายาทของนายพวงโอนสิทธิครอบครองใน ที่ดินให้แต่อย่างใดไม่ นายเทพจึง เป็น เพียงผู้ครอบครองที่ดิน ดังกล่าวแทนทายาทของนายพวงจนกว่าครองใน ที่ดิน จึงยังเป็นของทายาท ของนายพวงซึ่งรวมถึงจำเลยที่ 5 อยู่ คำพิพากษาของศาลฎีกาดังกล่าว มีผลผูกพันนายเทพกับจำเลยที่ 5 ในฐานะคู่ความ แสดงว่าที่ดินที่เกิดเหตุในคดีนี้ยังเป็นของจำเลยที่ 5 และทายาทอื่นของนายพวง หาใช่ เป็นของนายเทพไม่ โจทก์อ้างว่านายเทพได้ยกที่ดินดังกล่าวนี้ให้แก่ ร้อยตำรวจเอกวีรากร จึงเป็นการยกให้โดยไม่มีสิทธิ ร้อยตำรวจเอกวีรากร หามีสิทธิในที่ดินที่เกิดเหตุไม่ การที่ร้อยตำรวจเอกวีรากร โอนขายต่อให้แก่โจทก์ ย่อมไม่ทำให้โจทก์ผู้รับโอนมีสิทธิในที่ดิน ที่เกิดเหตุดีกว่าร้อยตำรวจเอกวีรากร ผู้โอน โจทก์จึงไม่มีสิทธิ ครอบครองในที่ดินที่เกิดเหตุแต่อย่างใด การกระทำของจำเลยทั้งหก จึงไม่เป็นความผิดตามฟ้องพิพากษายืน.(ชุม สุกแสงเปล่ง-เสริมพงศ์ วรยิ่งยง-มนู วงศ์แสงจันทร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334, 335,358, 362, 365, 83, 91 และนับโทษจำเลยที่ 2 กับที่ 5 ต่อจากโทษในคดีอาญาของศาลชั้นต้นด้วยศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้องจำเลยทั้งหกให้การปฏิเสธ แต่จำเลยที่ 2 และที่ 5 รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งหกมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 365, 335 แต่การกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ลงโทษตามมาตรา335 จำคุกจำเลยทั้งหกมีกำหนดคนละ 1 ปี แต่เนื่องจากจำเลยที่ 3 เป็นนักศึกษา โทษจำคุกจึงให้รอไว้มีกำหนด 2 ปี ให้นับโทษจำคุกจำเลยที่ 2ที่ 5 ต่อจากคดีอาญาจำเลยทั้งหกอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงเบื้องต้นว่า เดิมนายพวงสามีจำเลยที่ 5เป็นเจ้าของที่ดิน น.ส.3 เลขที่ 179 ตำบลยะวิก อำเภอชุมพลบุรีจังหวัดสุรินทร์ เนื้อที่ 40 ไร่ อาณาเขตทิศเหนือจดที่ดินนายบรรจบบรรณประสิทธิ์ ทิศใต้และทิศตะวันตกจดหัวโค้งแม่น้ำมูล ทิศตะวันออกจดที่ดินที่ดินนายเกษม ต่อมานายพวงแบ่งขายที่ดินด้านทิศใต้ให้แก่นายเทพ 2 ครั้ง ครั้งแรกเนื้อที่ 8 ไร่ 3 งาน ตาม น.ส.3 เลขที่205/179 ครั้งที่สองเนื้อที่ 15 ไร่ ตาม น.ส.3 เลขที่ 206/174 ส่วนที่ดินที่เหลือ 16 ไร่ 1 งาน นายพวงทำสัญญาจะซื้อจะขายไว้กับนายเทพอีกเมื่อปี พ.ศ. 2513 แต่นายพวงได้ถึงแก่กรรมเสียก่อน จดทะเบียนโอนให้แก่นายเทพ ต่อมานายเทพได้เป็นโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยที่ 5 และบริวารออกจากที่ดินที่เหลือดังกล่าว ปัญหาต้องวินิจฉัยมีว่า ที่ดินส่วนที่เหลือ 16 ไร่ 1 งาน ที่นายเทพเคยเป็นโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยที่ 5 และบริวารดังกล่าวเป็นที่ดินแปลงเดียวกันกับที่ดินที่เกิดเหตุ ในคดีนี้หรือไม่ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติต่อไปว่า ที่ดินส่วน ที่เหลือ 16 ไร่1 งาน ที่ นายเทพเคยเป็นโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยที่ 5 กับบริวารเป็นแปลงเดียวกันกับที่ดินที่เกิดเหตุคดีนี้ ซึ่งต่อมา ศาลฎีกาได้พิพากษาในคำพิพากษาฎีกาที่ 4567/2528 ให้ ยกฟ้อง คดีถึง ที่สุด โดยวินิจฉัยว่า เมื่อนายพวงถึงแก่กรรม นายเทพได้อาศัยสิทธิ เรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายเรียกร้องให้จำเลยที่ 5 ไปจดทะเบียน โอนสิทธิครอบครองในที่ดินที่เหลือดังกล่าวให้แก่ตน แต่เมื่อจำเลย ที่ 5 ไม่ยอมไปจดทะเบียนโอนให้ นายเทพก็หาได้ใช้สิทธิดังกล่าวฟ้อง ขอให้บังคับจำเลยที่ 5 ในฐานะทายาทของนายพวงโอนสิทธิครอบครองใน ที่ดินให้แต่อย่างใดไม่ นายเทพจึง เป็น เพียงผู้ครอบครองที่ดิน ดังกล่าวแทนทายาทของนายพวงจนกว่าครองใน ที่ดิน จึงยังเป็นของทายาท ของนายพวงซึ่งรวมถึงจำเลยที่ 5 อยู่ คำพิพากษาของศาลฎีกาดังกล่าว มีผลผูกพันนายเทพกับจำเลยที่ 5 ในฐานะคู่ความ แสดงว่าที่ดินที่เกิดเหตุในคดีนี้ยังเป็นของจำเลยที่ 5 และทายาทอื่นของนายพวง หาใช่ เป็นของนายเทพไม่ โจทก์อ้างว่านายเทพได้ยกที่ดินดังกล่าวนี้ให้แก่ ร้อยตำรวจเอกวีรากร จึงเป็นการยกให้โดยไม่มีสิทธิ ร้อยตำรวจเอกวีรากร หามีสิทธิในที่ดินที่เกิดเหตุไม่ การที่ร้อยตำรวจเอกวีรากร โอนขายต่อให้แก่โจทก์ ย่อมไม่ทำให้โจทก์ผู้รับโอนมีสิทธิในที่ดิน ที่เกิดเหตุดีกว่าร้อยตำรวจเอกวีรากร ผู้โอน โจทก์จึงไม่มีสิทธิ ครอบครองในที่ดินที่เกิดเหตุแต่อย่างใด การกระทำของจำเลยทั้งหก จึงไม่เป็นความผิดตามฟ้องพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4799/2533นาง บุญ ปลูก มา ประ จงโจทก์นาง สม จิต ร ฤทธิร ณ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 1299, ม. 1381 ป.อ. ม. 365, ม. 335, ม. 358คดีเดิมศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุดว่า พ. ทำสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทกับ ท.ครั้นพ.ถึงแก่กรรมท. ได้อาศัยสิทธิตามสัญญาดังกล่าว เรียกร้องให้จำเลยที่ 5 ทายาทของ พ. ไปจดทะเบียนโอนสิทธิครอบครองในที่ดินพิพาทให้แก่ตน แต่เมื่อจำเลยที่ 5ไม่ยอมไปจดทะเบียนโอนให้ ท. ก็หาได้ใช้สิทธิฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ 5 โอนให้ไม่ ท. จึงเป็นเพียงผู้ครอบครองที่ดินพิพาทแทนทายาทของ พ. จนกว่าจะได้จดทะเบียนโอน สิทธิครอบครองในที่ดินพิพาทยังเป็นของทายาทของ พ. ซึ่งรวมถึงจำเลยที่ 5 อยู่ท.ไม่มีสิทธิยกที่ดินพิพาทให้แก่ว.ว. จึงไม่มีสิทธิในที่ดินพิพาท การที่ ว. โอนขายที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ไม่ทำให้โจทก์ผู้รับโอนมีสิทธิในที่ดินพิพาทดีกว่า ว. ผู้โอน โจทก์จึงไม่มีสิทธิครอบครองในที่ดินพิพาทแต่อย่างใด การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดฐานบุกรุก ทำให้เสียทรัพย์และลักทรัพย์ในที่ดินพิพาทของโจทก์ดังโจทก์ฟ้อง.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334, 335,358, 362, 365, 83, 91 และนับโทษจำเลยที่ 2 กับที่ 5 ต่อจากโทษในคดีอาญาของศาลชั้นต้นด้วยศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้องจำเลยทั้งหกให้การปฏิเสธ แต่จำเลยที่ 2 และที่ 5 รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งหกมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 365, 335 แต่การกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ลงโทษตามมาตรา335 จำคุกจำเลยทั้งหกมีกำหนดคนละ 1 ปี แต่เนื่องจากจำเลยที่ 3 เป็นนักศึกษา โทษจำคุกจึงให้รอไว้มีกำหนด 2 ปี ให้นับโทษจำคุกจำเลยที่ 2ที่ 5 ต่อจากคดีอาญาจำเลยทั้งหกอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงเบื้องต้นว่า เดิมนายพวงสามีจำเลยที่ 5เป็นเจ้าของที่ดิน น.ส.3 เลขที่ 179 ตำบลยะวิก อำเภอชุมพลบุรีจังหวัดสุรินทร์ เนื้อที่ 40 ไร่ อาณาเขตทิศเหนือจดที่ดินนายบรรจบบรรณประสิทธิ์ ทิศใต้และทิศตะวันตกจดหัวโค้งแม่น้ำมูล ทิศตะวันออกจดที่ดินที่ดินนายเกษม ต่อมานายพวงแบ่งขายที่ดินด้านทิศใต้ให้แก่นายเทพ 2 ครั้ง ครั้งแรกเนื้อที่ 8 ไร่ 3 งาน ตาม น.ส.3 เลขที่205/179 ครั้งที่สองเนื้อที่ 15 ไร่ ตาม น.ส.3 เลขที่ 206/174 ส่วนที่ดินที่เหลือ 16 ไร่ 1 งาน นายพวงทำสัญญาจะซื้อจะขายไว้กับนายเทพอีกเมื่อปี พ.ศ. 2513 แต่นายพวงได้ถึงแก่กรรมเสียก่อน จดทะเบียนโอนให้แก่นายเทพ ต่อมานายเทพได้เป็นโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยที่ 5 และบริวารออกจากที่ดินที่เหลือดังกล่าว ปัญหาต้องวินิจฉัยมีว่า ที่ดินส่วนที่เหลือ 16 ไร่ 1 งาน ที่นายเทพเคยเป็นโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยที่ 5 และบริวารดังกล่าวเป็นที่ดินแปลงเดียวกันกับที่ดินที่เกิดเหตุ ในคดีนี้หรือไม่ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติต่อไปว่า ที่ดินส่วน ที่เหลือ 16 ไร่1 งาน ที่ นายเทพเคยเป็นโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยที่ 5 กับบริวารเป็นแปลงเดียวกันกับที่ดินที่เกิดเหตุคดีนี้ ซึ่งต่อมา ศาลฎีกาได้พิพากษาในคำพิพากษาฎีกาที่ 4567/2528 ให้ ยกฟ้อง คดีถึง ที่สุด โดยวินิจฉัยว่า เมื่อนายพวงถึงแก่กรรม นายเทพได้อาศัยสิทธิ เรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายเรียกร้องให้จำเลยที่ 5 ไปจดทะเบียน โอนสิทธิครอบครองในที่ดินที่เหลือดังกล่าวให้แก่ตน แต่เมื่อจำเลย ที่ 5 ไม่ยอมไปจดทะเบียนโอนให้ นายเทพก็หาได้ใช้สิทธิดังกล่าวฟ้อง ขอให้บังคับจำเลยที่ 5 ในฐานะทายาทของนายพวงโอนสิทธิครอบครองใน ที่ดินให้แต่อย่างใดไม่ นายเทพจึง เป็น เพียงผู้ครอบครองที่ดิน ดังกล่าวแทนทายาทของนายพวงจนกว่าครองใน ที่ดิน จึงยังเป็นของทายาท ของนายพวงซึ่งรวมถึงจำเลยที่ 5 อยู่ คำพิพากษาของศาลฎีกาดังกล่าว มีผลผูกพันนายเทพกับจำเลยที่ 5 ในฐานะคู่ความ แสดงว่าที่ดินที่เกิดเหตุในคดีนี้ยังเป็นของจำเลยที่ 5 และทายาทอื่นของนายพวง หาใช่ เป็นของนายเทพไม่ โจทก์อ้างว่านายเทพได้ยกที่ดินดังกล่าวนี้ให้แก่ ร้อยตำรวจเอกวีรากร จึงเป็นการยกให้โดยไม่มีสิทธิ ร้อยตำรวจเอกวีรากร หามีสิทธิในที่ดินที่เกิดเหตุไม่ การที่ร้อยตำรวจเอกวีรากร โอนขายต่อให้แก่โจทก์ ย่อมไม่ทำให้โจทก์ผู้รับโอนมีสิทธิในที่ดิน ที่เกิดเหตุดีกว่าร้อยตำรวจเอกวีรากร ผู้โอน โจทก์จึงไม่มีสิทธิ ครอบครองในที่ดินที่เกิดเหตุแต่อย่างใด การกระทำของจำเลยทั้งหก จึงไม่เป็นความผิดตามฟ้องพิพากษายืน.(ชุม สุกแสงเปล่ง-เสริมพงศ์ วรยิ่งยง-มนู วงศ์แสงจันทร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ