คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 280/2490หลักกฎหมาย: การเช่าไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือ ผู้ให้เช่าจะฟ้องเรียกค่าเช่าไม่ได้ ค่าเสียหายในการฟ้องความนั้น ไม่ใช่เป็นผลเกิดจากการกระทำของจำเลยโดยตรง จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดเดิมนายฮงเฮงฟ้องนางใจกับพวกว่าบุกรุกเข้าทำนาขอให้ขับไล่และใช้ค่าเสียหาย คดีถึงที่สุดชั้นศาลอุทธรณ์ซึ่งพิพากษาว่าที่เป็นของโจทก์ให้ขับไล่ ส่วนค่าเสียหายโจทก์สืบไม่ได้ว่าเสียหายเท่าใด ทั้งปรากฏว่านายมานเป็นคนเช่าโจทก์เรียกจากนายมานได้ ส่วนนายมานมีสิทธิเรียกร้อง จากจำเลยเป็นอีกปัญหาหนึ่ง ในคดีนี้โจทก์ทั้งสองมาฟ้องจำเลยเรียกค่าเช่าและค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้าทำนาในที่แปลงที่กล่าวแล้ว ศาลล่างทั้งสองยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฏีกาวินิจฉัยว่า (๑) ในเรื่องเรียกค่าเช่าปี ๒๔๔๓ ไม่มีหลักฐาน (การเช่า) เป็นหนังสือจึงฟ้องร้องกันไม่ได้ (๒) ค่าเช่าปี +-๒๔๘๖ เป็นเรื่องที่ศาลพิพิากษาในคดีก่อนแล้ว เป็นการฟ้องซ้ำ บัดนี้โจทก์อ้างว่าเป็นค่าเช่า ก็ไม่มีสิทธิฟ้องเรียก เพราะไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือ และตามฟ้องก็ปรากฏว่า นายมานเช่าจากโจทก์ พ.ศ.๒๔๘๓ เท่านั้น ส่วนฟ้องที่กล่าวถึงจำเลยบุกรุกและโจทก์เสียหายก็มิได้แสดงให้เห็นว่า เป็นเรื่องฉะเพาะตัวนายมาน แยกจากนายฮงเฮง (๓) ค่าเสียหายที่โจทก์ต้องเสียในการไปมาเป็นความนั้น ไม่ใช่ผลโดยตรงเกิดจากการกระทำของจำเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกได้ จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 280/2490นายฮงเฮง กิจวรวัฒน์ นายมาน หลังเจริญโจทก์นายใจกับพวก 6 คนจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 538. ป.วิ.พ. ม. 148.การเช่าไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือ ผู้ให้เช่าจะฟ้องเรียกค่าเช่าไม่ได้ ค่าเสียหายในการฟ้องความนั้น ไม่ใช่เป็นผลเกิดจากการกระทำของจำเลยโดยตรง จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดเดิมนายฮงเฮงฟ้องนางใจกับพวกว่าบุกรุกเข้าทำนาขอให้ขับไล่และใช้ค่าเสียหาย คดีถึงที่สุดชั้นศาลอุทธรณ์ซึ่งพิพากษาว่าที่เป็นของโจทก์ให้ขับไล่ ส่วนค่าเสียหายโจทก์สืบไม่ได้ว่าเสียหายเท่าใด ทั้งปรากฏว่านายมานเป็นคนเช่าโจทก์เรียกจากนายมานได้ ส่วนนายมานมีสิทธิเรียกร้อง จากจำเลยเป็นอีกปัญหาหนึ่ง ในคดีนี้โจทก์ทั้งสองมาฟ้องจำเลยเรียกค่าเช่าและค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้าทำนาในที่แปลงที่กล่าวแล้ว ศาลล่างทั้งสองยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฏีกาวินิจฉัยว่า (๑) ในเรื่องเรียกค่าเช่าปี ๒๔๔๓ ไม่มีหลักฐาน (การเช่า) เป็นหนังสือจึงฟ้องร้องกันไม่ได้ (๒) ค่าเช่าปี +-๒๔๘๖ เป็นเรื่องที่ศาลพิพิากษาในคดีก่อนแล้ว เป็นการฟ้องซ้ำ บัดนี้โจทก์อ้างว่าเป็นค่าเช่า ก็ไม่มีสิทธิฟ้องเรียก เพราะไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือ และตามฟ้องก็ปรากฏว่า นายมานเช่าจากโจทก์ พ.ศ.๒๔๘๓ เท่านั้น ส่วนฟ้องที่กล่าวถึงจำเลยบุกรุกและโจทก์เสียหายก็มิได้แสดงให้เห็นว่า เป็นเรื่องฉะเพาะตัวนายมาน แยกจากนายฮงเฮง (๓) ค่าเสียหายที่โจทก์ต้องเสียในการไปมาเป็นความนั้น ไม่ใช่ผลโดยตรงเกิดจากการกระทำของจำเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกได้ จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง(ธรรมบัณฑิต-ธรรมบัณฑิต-วินิจฉัย)ศาลชั้นต้น - นาย ม. ชูติวงษ์ศาลอุทธรณ์ - พระดุลย์ทัณฑ์ ธนาบัติแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: เดิมนายฮงเฮงฟ้องนางใจกับพวกว่าบุกรุกเข้าทำนาขอให้ขับไล่และใช้ค่าเสียหาย คดีถึงที่สุดชั้นศาลอุทธรณ์ซึ่งพิพากษาว่าที่เป็นของโจทก์ให้ขับไล่ ส่วนค่าเสียหายโจทก์สืบไม่ได้ว่าเสียหายเท่าใด ทั้งปรากฏว่านายมานเป็นคนเช่าโจทก์เรียกจากนายมานได้ ส่วนนายมานมีสิทธิเรียกร้อง จากจำเลยเป็นอีกปัญหาหนึ่ง ในคดีนี้โจทก์ทั้งสองมาฟ้องจำเลยเรียกค่าเช่าและค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้าทำนาในที่แปลงที่กล่าวแล้ว ศาลล่างทั้งสองยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฏีกาวินิจฉัยว่า (๑) ในเรื่องเรียกค่าเช่าปี ๒๔๔๓ ไม่มีหลักฐาน (การเช่า) เป็นหนังสือจึงฟ้องร้องกันไม่ได้ (๒) ค่าเช่าปี +-๒๔๘๖ เป็นเรื่องที่ศาลพิพิากษาในคดีก่อนแล้ว เป็นการฟ้องซ้ำ บัดนี้โจทก์อ้างว่าเป็นค่าเช่า ก็ไม่มีสิทธิฟ้องเรียก เพราะไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือ และตามฟ้องก็ปรากฏว่า นายมานเช่าจากโจทก์ พ.ศ.๒๔๘๓ เท่านั้น ส่วนฟ้องที่กล่าวถึงจำเลยบุกรุกและโจทก์เสียหายก็มิได้แสดงให้เห็นว่า เป็นเรื่องฉะเพาะตัวนายมาน แยกจากนายฮงเฮง (๓) ค่าเสียหายที่โจทก์ต้องเสียในการไปมาเป็นความนั้น ไม่ใช่ผลโดยตรงเกิดจากการกระทำของจำเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกได้ จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 280/2490นายฮงเฮง กิจวรวัฒน์ นายมาน หลังเจริญโจทก์นายใจกับพวก 6 คนจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 538. ป.วิ.พ. ม. 148.การเช่าไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือ ผู้ให้เช่าจะฟ้องเรียกค่าเช่าไม่ได้ ค่าเสียหายในการฟ้องความนั้น ไม่ใช่เป็นผลเกิดจากการกระทำของจำเลยโดยตรง จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดเดิมนายฮงเฮงฟ้องนางใจกับพวกว่าบุกรุกเข้าทำนาขอให้ขับไล่และใช้ค่าเสียหาย คดีถึงที่สุดชั้นศาลอุทธรณ์ซึ่งพิพากษาว่าที่เป็นของโจทก์ให้ขับไล่ ส่วนค่าเสียหายโจทก์สืบไม่ได้ว่าเสียหายเท่าใด ทั้งปรากฏว่านายมานเป็นคนเช่าโจทก์เรียกจากนายมานได้ ส่วนนายมานมีสิทธิเรียกร้อง จากจำเลยเป็นอีกปัญหาหนึ่ง ในคดีนี้โจทก์ทั้งสองมาฟ้องจำเลยเรียกค่าเช่าและค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้าทำนาในที่แปลงที่กล่าวแล้ว ศาลล่างทั้งสองยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฏีกาวินิจฉัยว่า (๑) ในเรื่องเรียกค่าเช่าปี ๒๔๔๓ ไม่มีหลักฐาน (การเช่า) เป็นหนังสือจึงฟ้องร้องกันไม่ได้ (๒) ค่าเช่าปี +-๒๔๘๖ เป็นเรื่องที่ศาลพิพิากษาในคดีก่อนแล้ว เป็นการฟ้องซ้ำ บัดนี้โจทก์อ้างว่าเป็นค่าเช่า ก็ไม่มีสิทธิฟ้องเรียก เพราะไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือ และตามฟ้องก็ปรากฏว่า นายมานเช่าจากโจทก์ พ.ศ.๒๔๘๓ เท่านั้น ส่วนฟ้องที่กล่าวถึงจำเลยบุกรุกและโจทก์เสียหายก็มิได้แสดงให้เห็นว่า เป็นเรื่องฉะเพาะตัวนายมาน แยกจากนายฮงเฮง (๓) ค่าเสียหายที่โจทก์ต้องเสียในการไปมาเป็นความนั้น ไม่ใช่ผลโดยตรงเกิดจากการกระทำของจำเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกได้ จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง(ธรรมบัณฑิต-ธรรมบัณฑิต-วินิจฉัย)ศาลชั้นต้น - นาย ม. ชูติวงษ์ศาลอุทธรณ์ - พระดุลย์ทัณฑ์ ธนาบัติแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ