คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4377/2540หลักกฎหมาย: พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 20 บัญญัติให้ผู้ประกอบอุตสาหกรรมใดมีสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรมในวันที่กฎหมายว่าด้วยพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิตใช้บังคับแก่สินค้านั้น ให้ผู้ประกอบอุตสาหกรรมนั้นยื่นแบบรายการแสดงชนิดและปริมาณของสินค้านั้นตามแบบที่อธิบดีกำหนดต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิต ณ สถานที่ตามมาตรา 53 ก่อนหรือพร้อมกับการยื่นแบบรายการภาษีครั้งแรกตามมาตรา 48 ซึ่งตามมาตรา 48(1) ระบุว่า ในกรณีสินค้าที่ผลิตขึ้นในราชอาณาจักรให้ยื่นแบบรายการภาษีพร้อมกับชำระภาษีก่อนความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้น และตามมาตรา 10 ระบุให้ความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีกรณีสินค้าที่ผลิตในราชอาณาจักร โดยถ้าสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรม ให้ถือว่าความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้นในเวลาที่นำสินค้าออกจากโรงอุตสาหกรรม ดังนี้ เมื่อได้มีการเคลื่อนย้ายรถยนต์ของกลางออกจากโรงอุตสาหกรรมแล้วความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีจึงเกิดขึ้นแล้ว และเมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 มิได้ยื่นแบบรายการต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิตตามที่กฎหมายกำหนด จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดตามมาตรา 20,48(1),148 พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 19 บัญญัติ "ห้ามมิให้ผู้ใดนำสินค้าที่ยังมิได้เสียภาษีโดยถูกต้องและครบถ้วนออกไปจากโรงอุตสาหกรรมหรือคลังสินค้าทันฑ์บน เว้นแต่ (1) เป็นการนำสินค้าออกจากโรงงานอุตสาหกรรมไปเก็บไว้ในคลังสินค้าทัณฑ์บนตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด... คดีนี้ จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคล จำเลยที่ 2 เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการคนเดียวของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ย่อมมีหน้าที่ดูแลบริหารกิจการและสั่งงานเกี่ยวกับกิจการของจำเลยที่ 1 ไม่ว่าโดยทางตรงหรือโดยปริยาย การนำรถยนต์ออกจากโรงอุตสาหกรรมเพื่อไปแสดงและจำหน่ายเป็นกิจการของจำเลยที่ 1 เมื่อรถยนต์ของกลางยังมิได้เสียภาษี และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่อาจนำสืบหักล้างพยานหลักฐานโจทก์ให้ศาลเห็นเป็นอย่างอื่น จึงถือว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นผู้นำรถยนต์ของกลางออกจากโรงงานอุตสาหกรรมไปไว้ที่เกิดเหตุและเมื่อไม่ปรากฏว่าที่เกิดเหตุเป็นคลังสินค้าทัณฑ์บน ซึ่งอาจได้รับการยกเว้นตามมาตรา 19(1) ทั้งการกระทำของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ก็ไม่ได้รับการยกเว้นตามที่ระบุไว้ในมาตรา 19(2) ถึง (5) จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดในข้อหานี้ตามมาตรา 19,147 ความผิดฐานร่วมกันมีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้อยู่ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษีหรือเสียภาษีไม่ครบถ้วนตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 162(1)ที่บัญญัติห้ามผู้ใดขายหรือมีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษีหรือเสียภาษีไม่ครบถ้วน เว้นแต่ในกรณีที่ผู้ประกอบอุตสาหกรรมมีไว้ในโรงอุตสาหกรรมหรือในคลังสินค้าทัณฑ์บนนั้น ไม่มีระเบียบปฏิบัติใดอนุโลมให้ไปเสียภาษีหลังจากที่มีผู้ซื้อแล้วแต่อย่างใดโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 10, 19, 20, 48, 53, 147, 148, 161, 162, 168 พระราชบัญญัติพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิต (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2534 มาตรา 3 พิกัดอัตราภาษีสรรพสามิตท้ายพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวในประเภทที่ 05.01 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 90, 91 ของกลางทั้งหมดให้ริบเป็นของกรมสรรพสามิตจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีความผิดตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 10, 19 วรรคแรก, 20, 48(1), 53วรรคสอง, 147(1), 148, 162(1), 168 พระราชบัญญัติพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิต (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2534 มาตรา 3 พิกัดอัตราภาษีสรรพสามิตท้ายพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวในประเภทที่ 05.01 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 การกระทำความผิดของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นความผิดกรรมเดียวโดยมุ่งประสงค์ต่อผลอย่างเดียวคือหลีกเลี่ยงภาษีในรถยนต์ของตัวเองที่ประกอบขึ้น ฉะนั้น การนำรถยนต์ออกจากโรงอุตสาหกรรมโดยไม่ชำระภาษีก็ดีการนำรถยนต์ตั้งแสดงในเต็นท์เพื่อจำหน่ายก็ดี มีเจตนาอันเดียวกันคือไม่ชำระภาษี จึงให้ลงโทษบทที่มีโทษหนักที่สุดตามมาตรา 147 ปรับคนละ 10,361,032 บาท ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 และของกลางให้ริบเป็นของกรมสรรพสามิต นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงตามที่ศาลล่างทั้งสองรับฟังเป็นยุติว่า รถยนต์ทั้ง6 คัน ที่ถูกยึดเป็นของกลางเป็นของจำเลยที่ 1 ประกอบขึ้นภายในประเทศ โดยใช้อุปกรณ์ที่ผลิตจากต่างประเทศและยังไม่เสียภาษีสรรพสามิตเจ้าพนักงานสรรพสามิตยึดได้จากเต็นท์ขายรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ซึ่งมีจำเลยที่ 2 เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีความผิดตามที่โจทก์ฟ้องหรือไม่ สำหรับความผิดฐานเป็นผู้ประกอบอุตสาหกรรมมีสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรม ไม่ยื่นแบบรายการแสดงชนิดและปริมาณของสินค้าต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิต ก่อนหรือพร้อมกับการยื่นแบบรายการภาษี และชำระภาษีก่อนความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้นในเวลาที่นำสินค้าออกจากโรงงาน จำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาว่า การเสียภาษีจะต้องมีการตรวจสภาพรถยนต์ที่ประกอบขึ้นมาเสียก่อน จึงจะนำไปเสียภาษีตามที่กฎหมายกำหนดไว้นั้น เห็นว่า พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิตพ.ศ. 2527 มาตรา 20 บัญญัติว่า "ผู้ประกอบอุตสาหกรรมใดมีสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรมในวันที่กฎหมายว่าด้วยพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิตใช้บังคับแก่สินค้านั้น ให้ผู้ประกอบอุตสาหกรรมนั้นยื่นแบบรายการแสดงชนิดและปริมาณของสินค้านั้นตามแบบที่อธิบดีกำหนดต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิต ณ สถานที่ตามมาตรา 53 ก่อนหรือพร้อมกับการยื่นแบบรายการภาษีครั้งแรกตามมาตรา 48" ซึ่งตามมาตรา 48(1) ระบุว่า ในกรณีสินค้าที่ผลิตขึ้นในราชอาณาจักรให้ยื่นแบบรายการภาษีพร้อมกับชำระภาษีก่อนความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้น และตามมาตรา 10 ระบุให้ความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีกรณีสินค้าที่ผลิตในราชอาณาจักร โดยถ้าสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรม ให้ถือว่าความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้นในเวลาที่นำสินค้าออกจากโรงอุตสาหกรรม เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เจ้าพนักงานสรรพสามิตตรวจจับและยึดรถยนต์ของกลางจากเต็นท์ขายรถยนต์ของจำเลยที่ 1 แสดงว่า ได้มีการเคลื่อนย้ายรถยนต์ดังกล่าวออกจากโรงอุตสาหกรรมแล้วความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีจึงเกิดขึ้นแล้ว เมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 มิได้ยื่นแบบรายการต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิตตามที่กฎหมายกำหนด จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดตามมาตรา 20, 48(1), 148ความผิดฐานร่วมกันนำสินค้าที่ยังมิได้เสียภาษีโดยถูกต้องและครบถ้วนออกไปจากโรงอุตสาหกรรมนั้น จำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 มิได้มีเจตนาที่จะหลีกเลี่ยงการชำระภาษีสรรพสามิตและจำเลยที่ 2 มิได้เป็นผู้นำรถยนต์ของกลางออกจากโรงอุตสาหกรรม เห็นว่า พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 19 บัญญัติว่า "ห้ามมิให้ผู้ใดนำสินค้าที่ยังมิได้เสียภาษีโดยถูกต้องและครบถ้วนออกไปจากโรงอุตสาหกรรมหรือคลังสินค้าทันฑ์บนเว้นแต่ (1) เป็นการนำสินค้าออกจากโรงงานอุตสาหกรรมไปเก็บไว้ในคลังสินค้าทัณฑ์บนตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด..." ปรากฏข้อเท็จจริงจากทางนำสืบของโจทก์ได้ความว่า จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลจำเลยที่ 2 เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการคนเดียวของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ย่อมมีหน้าที่ดูแลบริหารกิจการและสั่งงานเกี่ยวกับกิจการของจำเลยที่ 1 ไม่ว่าโดยทางตรงหรือโดยปริยาย การนำรถยนต์ออกจากโรงอุตสาหกรรมเพื่อไปแสดงและจำหน่ายเป็นกิจการของจำเลยที่ 1 เมื่อปรากฏว่ารถยนต์ของกลางยังมิได้เสียภาษี และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่อาจนำสืบหักล้างพยานหลักฐานโจทก์ให้ศาลเห็นเป็นอย่างอื่น จึงถือว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นผู้นำรถยนต์ของกลางออกจากโรงอุตสาหกรรมไปไว้ที่เกิดเหตุ และเมื่อไม่ปรากฏว่าที่เกิดเหตุเป็นคลังสินค้าทัณฑ์บน ซึ่งอาจได้รับการยกเว้นตามมาตรา 19(1) ทั้งการกระทำของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ก็ไม่ได้รับการยกเว้นตามที่ระบุไว้ในมาตรา 19(2) ถึง (5) จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดในข้อหานี้ตามมาตรา 19, 147ความผิดฐานร่วมกันมีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้อยู่ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษีหรือเสียภาษีไม่ครบถ้วนนั้น จำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาว่า ในการเสียภาษีดังกล่าวนั้นต้องมีการตรวจสภาพรถยนต์ที่ประกอบขึ้นโดยกรมการขนส่งทางบกเสียก่อน หากรถยนต์ผ่านการตรวจสภาพแล้วทางกรมการขนส่งทางบกจึงจะออกใบรับของให้ จากนั้นจึงจะนำใบรับรองดังกล่าวไปยื่นเสียภาษีสรรพสามิตต่อไป ซึ่งรถยนต์ของกลาง 2 คัน ได้ผ่านการตรวจสภาพรถยนต์แล้วเพียงแต่รอการเสียภาษีเท่านั้น เหตุที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ปฏิบัติดังกล่าวก็เพื่อให้มีผู้ซื้อเสียก่อนจึงจะไปดำเนินการยื่นเสียภาษี เห็นว่า พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 162(1) ห้ามผู้ใดขายหรือมีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษีหรือเสียภาษีไม่ครบถ้วน เว้นแต่ในกรณีที่ผู้ประกอบอุตสาหกรรมมีไว้ในโรงอุตสาหกรรมหรือในคลังสินค้าทัณฑ์บน ดังนั้น ตามข้อต่อสู้ดังกล่าวของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ปรากฏว่ามีระเบียบปฏิบัติใดอนุโลมให้ไปเสียภาษีหลังจากที่มีผู้ซื้อแล้วแต่อย่างใด จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดในข้อหามีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้อยู่ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษี พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยที่ 1 และที่ 2 บทที่มีโทษหนักที่สุด ตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 147(1) ปรับคนละ 10,361,032 บาท จำเลยที่ 1 และที่ 2 นำสืบในชั้นพิจารณาอันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เห็นสมควรลดโทษให้คนละหนึ่งในสาม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงปรับคนละ 6,907,354.66 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4377/2540พนักงานอัยการจังหวัดนนทบุรีโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด จิตชัยยนต์กิจ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 70, ม. 1077 ป.วิ.อ. ม. 174 พ.ร.บ.ภาษีสรรพสามิต พ.ศ.2527 ม. 10, ม. 19, ม. 20, ม. 47, ม. 48, ม. 148, ม. 162 (1)พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 20 บัญญัติให้ผู้ประกอบอุตสาหกรรมใดมีสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรมในวันที่กฎหมายว่าด้วยพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิตใช้บังคับแก่สินค้านั้น ให้ผู้ประกอบอุตสาหกรรมนั้นยื่นแบบรายการแสดงชนิดและปริมาณของสินค้านั้นตามแบบที่อธิบดีกำหนดต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิต ณ สถานที่ตามมาตรา 53 ก่อนหรือพร้อมกับการยื่นแบบรายการภาษีครั้งแรกตามมาตรา 48 ซึ่งตามมาตรา 48(1) ระบุว่า ในกรณีสินค้าที่ผลิตขึ้นในราชอาณาจักรให้ยื่นแบบรายการภาษีพร้อมกับชำระภาษีก่อนความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้น และตามมาตรา 10 ระบุให้ความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีกรณีสินค้าที่ผลิตในราชอาณาจักร โดยถ้าสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรม ให้ถือว่าความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้นในเวลาที่นำสินค้าออกจากโรงอุตสาหกรรม ดังนี้ เมื่อได้มีการเคลื่อนย้ายรถยนต์ของกลางออกจากโรงอุตสาหกรรมแล้วความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีจึงเกิดขึ้นแล้ว และเมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 มิได้ยื่นแบบรายการต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิตตามที่กฎหมายกำหนด จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดตามมาตรา 20,48(1),148 พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 19 บัญญัติ "ห้ามมิให้ผู้ใดนำสินค้าที่ยังมิได้เสียภาษีโดยถูกต้องและครบถ้วนออกไปจากโรงอุตสาหกรรมหรือคลังสินค้าทันฑ์บน เว้นแต่ (1) เป็นการนำสินค้าออกจากโรงงานอุตสาหกรรมไปเก็บไว้ในคลังสินค้าทัณฑ์บนตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด... คดีนี้ จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคล จำเลยที่ 2 เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการคนเดียวของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ย่อมมีหน้าที่ดูแลบริหารกิจการและสั่งงานเกี่ยวกับกิจการของจำเลยที่ 1 ไม่ว่าโดยทางตรงหรือโดยปริยาย การนำรถยนต์ออกจากโรงอุตสาหกรรมเพื่อไปแสดงและจำหน่ายเป็นกิจการของจำเลยที่ 1 เมื่อรถยนต์ของกลางยังมิได้เสียภาษี และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่อาจนำสืบหักล้างพยานหลักฐานโจทก์ให้ศาลเห็นเป็นอย่างอื่น จึงถือว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นผู้นำรถยนต์ของกลางออกจากโรงงานอุตสาหกรรมไปไว้ที่เกิดเหตุและเมื่อไม่ปรากฏว่าที่เกิดเหตุเป็นคลังสินค้าทัณฑ์บน ซึ่งอาจได้รับการยกเว้นตามมาตรา 19(1) ทั้งการกระทำของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ก็ไม่ได้รับการยกเว้นตามที่ระบุไว้ในมาตรา 19(2) ถึง (5) จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดในข้อหานี้ตามมาตรา 19,147 ความผิดฐานร่วมกันมีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้อยู่ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษีหรือเสียภาษีไม่ครบถ้วนตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 162(1)ที่บัญญัติห้ามผู้ใดขายหรือมีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษีหรือเสียภาษีไม่ครบถ้วน เว้นแต่ในกรณีที่ผู้ประกอบอุตสาหกรรมมีไว้ในโรงอุตสาหกรรมหรือในคลังสินค้าทัณฑ์บนนั้น ไม่มีระเบียบปฏิบัติใดอนุโลมให้ไปเสียภาษีหลังจากที่มีผู้ซื้อแล้วแต่อย่างใดโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 10, 19, 20, 48, 53, 147, 148, 161, 162, 168 พระราชบัญญัติพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิต (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2534 มาตรา 3 พิกัดอัตราภาษีสรรพสามิตท้ายพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวในประเภทที่ 05.01 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 90, 91 ของกลางทั้งหมดให้ริบเป็นของกรมสรรพสามิตจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีความผิดตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 10, 19 วรรคแรก, 20, 48(1), 53วรรคสอง, 147(1), 148, 162(1), 168 พระราชบัญญัติพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิต (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2534 มาตรา 3 พิกัดอัตราภาษีสรรพสามิตท้ายพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวในประเภทที่ 05.01 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 การกระทำความผิดของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นความผิดกรรมเดียวโดยมุ่งประสงค์ต่อผลอย่างเดียวคือหลีกเลี่ยงภาษีในรถยนต์ของตัวเองที่ประกอบขึ้น ฉะนั้น การนำรถยนต์ออกจากโรงอุตสาหกรรมโดยไม่ชำระภาษีก็ดีการนำรถยนต์ตั้งแสดงในเต็นท์เพื่อจำหน่ายก็ดี มีเจตนาอันเดียวกันคือไม่ชำระภาษี จึงให้ลงโทษบทที่มีโทษหนักที่สุดตามมาตรา 147 ปรับคนละ 10,361,032 บาท ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 และของกลางให้ริบเป็นของกรมสรรพสามิต นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงตามที่ศาลล่างทั้งสองรับฟังเป็นยุติว่า รถยนต์ทั้ง6 คัน ที่ถูกยึดเป็นของกลางเป็นของจำเลยที่ 1 ประกอบขึ้นภายในประเทศ โดยใช้อุปกรณ์ที่ผลิตจากต่างประเทศและยังไม่เสียภาษีสรรพสามิตเจ้าพนักงานสรรพสามิตยึดได้จากเต็นท์ขายรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ซึ่งมีจำเลยที่ 2 เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีความผิดตามที่โจทก์ฟ้องหรือไม่ สำหรับความผิดฐานเป็นผู้ประกอบอุตสาหกรรมมีสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรม ไม่ยื่นแบบรายการแสดงชนิดและปริมาณของสินค้าต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิต ก่อนหรือพร้อมกับการยื่นแบบรายการภาษี และชำระภาษีก่อนความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้นในเวลาที่นำสินค้าออกจากโรงงาน จำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาว่า การเสียภาษีจะต้องมีการตรวจสภาพรถยนต์ที่ประกอบขึ้นมาเสียก่อน จึงจะนำไปเสียภาษีตามที่กฎหมายกำหนดไว้นั้น เห็นว่า พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิตพ.ศ. 2527 มาตรา 20 บัญญัติว่า "ผู้ประกอบอุตสาหกรรมใดมีสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรมในวันที่กฎหมายว่าด้วยพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิตใช้บังคับแก่สินค้านั้น ให้ผู้ประกอบอุตสาหกรรมนั้นยื่นแบบรายการแสดงชนิดและปริมาณของสินค้านั้นตามแบบที่อธิบดีกำหนดต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิต ณ สถานที่ตามมาตรา 53 ก่อนหรือพร้อมกับการยื่นแบบรายการภาษีครั้งแรกตามมาตรา 48" ซึ่งตามมาตรา 48(1) ระบุว่า ในกรณีสินค้าที่ผลิตขึ้นในราชอาณาจักรให้ยื่นแบบรายการภาษีพร้อมกับชำระภาษีก่อนความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้น และตามมาตรา 10 ระบุให้ความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีกรณีสินค้าที่ผลิตในราชอาณาจักร โดยถ้าสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรม ให้ถือว่าความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้นในเวลาที่นำสินค้าออกจากโรงอุตสาหกรรม เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เจ้าพนักงานสรรพสามิตตรวจจับและยึดรถยนต์ของกลางจากเต็นท์ขายรถยนต์ของจำเลยที่ 1 แสดงว่า ได้มีการเคลื่อนย้ายรถยนต์ดังกล่าวออกจากโรงอุตสาหกรรมแล้วความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีจึงเกิดขึ้นแล้ว เมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 มิได้ยื่นแบบรายการต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิตตามที่กฎหมายกำหนด จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดตามมาตรา 20, 48(1), 148ความผิดฐานร่วมกันนำสินค้าที่ยังมิได้เสียภาษีโดยถูกต้องและครบถ้วนออกไปจากโรงอุตสาหกรรมนั้น จำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 มิได้มีเจตนาที่จะหลีกเลี่ยงการชำระภาษีสรรพสามิตและจำเลยที่ 2 มิได้เป็นผู้นำรถยนต์ของกลางออกจากโรงอุตสาหกรรม เห็นว่า พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 19 บัญญัติว่า "ห้ามมิให้ผู้ใดนำสินค้าที่ยังมิได้เสียภาษีโดยถูกต้องและครบถ้วนออกไปจากโรงอุตสาหกรรมหรือคลังสินค้าทันฑ์บนเว้นแต่ (1) เป็นการนำสินค้าออกจากโรงงานอุตสาหกรรมไปเก็บไว้ในคลังสินค้าทัณฑ์บนตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด..." ปรากฏข้อเท็จจริงจากทางนำสืบของโจทก์ได้ความว่า จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลจำเลยที่ 2 เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการคนเดียวของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ย่อมมีหน้าที่ดูแลบริหารกิจการและสั่งงานเกี่ยวกับกิจการของจำเลยที่ 1 ไม่ว่าโดยทางตรงหรือโดยปริยาย การนำรถยนต์ออกจากโรงอุตสาหกรรมเพื่อไปแสดงและจำหน่ายเป็นกิจการของจำเลยที่ 1 เมื่อปรากฏว่ารถยนต์ของกลางยังมิได้เสียภาษี และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่อาจนำสืบหักล้างพยานหลักฐานโจทก์ให้ศาลเห็นเป็นอย่างอื่น จึงถือว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นผู้นำรถยนต์ของกลางออกจากโรงอุตสาหกรรมไปไว้ที่เกิดเหตุ และเมื่อไม่ปรากฏว่าที่เกิดเหตุเป็นคลังสินค้าทัณฑ์บน ซึ่งอาจได้รับการยกเว้นตามมาตรา 19(1) ทั้งการกระทำของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ก็ไม่ได้รับการยกเว้นตามที่ระบุไว้ในมาตรา 19(2) ถึง (5) จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดในข้อหานี้ตามมาตรา 19, 147ความผิดฐานร่วมกันมีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้อยู่ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษีหรือเสียภาษีไม่ครบถ้วนนั้น จำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาว่า ในการเสียภาษีดังกล่าวนั้นต้องมีการตรวจสภาพรถยนต์ที่ประกอบขึ้นโดยกรมการขนส่งทางบกเสียก่อน หากรถยนต์ผ่านการตรวจสภาพแล้วทางกรมการขนส่งทางบกจึงจะออกใบรับของให้ จากนั้นจึงจะนำใบรับรองดังกล่าวไปยื่นเสียภาษีสรรพสามิตต่อไป ซึ่งรถยนต์ของกลาง 2 คัน ได้ผ่านการตรวจสภาพรถยนต์แล้วเพียงแต่รอการเสียภาษีเท่านั้น เหตุที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ปฏิบัติดังกล่าวก็เพื่อให้มีผู้ซื้อเสียก่อนจึงจะไปดำเนินการยื่นเสียภาษี เห็นว่า พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 162(1) ห้ามผู้ใดขายหรือมีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษีหรือเสียภาษีไม่ครบถ้วน เว้นแต่ในกรณีที่ผู้ประกอบอุตสาหกรรมมีไว้ในโรงอุตสาหกรรมหรือในคลังสินค้าทัณฑ์บน ดังนั้น ตามข้อต่อสู้ดังกล่าวของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ปรากฏว่ามีระเบียบปฏิบัติใดอนุโลมให้ไปเสียภาษีหลังจากที่มีผู้ซื้อแล้วแต่อย่างใด จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดในข้อหามีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้อยู่ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษี พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยที่ 1 และที่ 2 บทที่มีโทษหนักที่สุด ตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 147(1) ปรับคนละ 10,361,032 บาท จำเลยที่ 1 และที่ 2 นำสืบในชั้นพิจารณาอันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เห็นสมควรลดโทษให้คนละหนึ่งในสาม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงปรับคนละ 6,907,354.66 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2(พิธี อุปปาติก-ไพศาล รางชางกูร-ยรรยง ปานุราช)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 10, 19, 20, 48, 53, 147, 148, 161, 162, 168 พระราชบัญญัติพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิต (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2534 มาตรา 3 พิกัดอัตราภาษีสรรพสามิตท้ายพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวในประเภทที่ 05.01 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 90, 91 ของกลางทั้งหมดให้ริบเป็นของกรมสรรพสามิตจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีความผิดตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 10, 19 วรรคแรก, 20, 48(1), 53วรรคสอง, 147(1), 148, 162(1), 168 พระราชบัญญัติพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิต (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2534 มาตรา 3 พิกัดอัตราภาษีสรรพสามิตท้ายพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวในประเภทที่ 05.01 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 การกระทำความผิดของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นความผิดกรรมเดียวโดยมุ่งประสงค์ต่อผลอย่างเดียวคือหลีกเลี่ยงภาษีในรถยนต์ของตัวเองที่ประกอบขึ้น ฉะนั้น การนำรถยนต์ออกจากโรงอุตสาหกรรมโดยไม่ชำระภาษีก็ดีการนำรถยนต์ตั้งแสดงในเต็นท์เพื่อจำหน่ายก็ดี มีเจตนาอันเดียวกันคือไม่ชำระภาษี จึงให้ลงโทษบทที่มีโทษหนักที่สุดตามมาตรา 147 ปรับคนละ 10,361,032 บาท ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 และของกลางให้ริบเป็นของกรมสรรพสามิต นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงตามที่ศาลล่างทั้งสองรับฟังเป็นยุติว่า รถยนต์ทั้ง6 คัน ที่ถูกยึดเป็นของกลางเป็นของจำเลยที่ 1 ประกอบขึ้นภายในประเทศ โดยใช้อุปกรณ์ที่ผลิตจากต่างประเทศและยังไม่เสียภาษีสรรพสามิตเจ้าพนักงานสรรพสามิตยึดได้จากเต็นท์ขายรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ซึ่งมีจำเลยที่ 2 เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีความผิดตามที่โจทก์ฟ้องหรือไม่ สำหรับความผิดฐานเป็นผู้ประกอบอุตสาหกรรมมีสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรม ไม่ยื่นแบบรายการแสดงชนิดและปริมาณของสินค้าต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิต ก่อนหรือพร้อมกับการยื่นแบบรายการภาษี และชำระภาษีก่อนความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้นในเวลาที่นำสินค้าออกจากโรงงาน จำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาว่า การเสียภาษีจะต้องมีการตรวจสภาพรถยนต์ที่ประกอบขึ้นมาเสียก่อน จึงจะนำไปเสียภาษีตามที่กฎหมายกำหนดไว้นั้น เห็นว่า พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิตพ.ศ. 2527 มาตรา 20 บัญญัติว่า "ผู้ประกอบอุตสาหกรรมใดมีสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรมในวันที่กฎหมายว่าด้วยพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิตใช้บังคับแก่สินค้านั้น ให้ผู้ประกอบอุตสาหกรรมนั้นยื่นแบบรายการแสดงชนิดและปริมาณของสินค้านั้นตามแบบที่อธิบดีกำหนดต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิต ณ สถานที่ตามมาตรา 53 ก่อนหรือพร้อมกับการยื่นแบบรายการภาษีครั้งแรกตามมาตรา 48" ซึ่งตามมาตรา 48(1) ระบุว่า ในกรณีสินค้าที่ผลิตขึ้นในราชอาณาจักรให้ยื่นแบบรายการภาษีพร้อมกับชำระภาษีก่อนความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้น และตามมาตรา 10 ระบุให้ความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีกรณีสินค้าที่ผลิตในราชอาณาจักร โดยถ้าสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรม ให้ถือว่าความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้นในเวลาที่นำสินค้าออกจากโรงอุตสาหกรรม เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เจ้าพนักงานสรรพสามิตตรวจจับและยึดรถยนต์ของกลางจากเต็นท์ขายรถยนต์ของจำเลยที่ 1 แสดงว่า ได้มีการเคลื่อนย้ายรถยนต์ดังกล่าวออกจากโรงอุตสาหกรรมแล้วความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีจึงเกิดขึ้นแล้ว เมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 มิได้ยื่นแบบรายการต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิตตามที่กฎหมายกำหนด จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดตามมาตรา 20, 48(1), 148ความผิดฐานร่วมกันนำสินค้าที่ยังมิได้เสียภาษีโดยถูกต้องและครบถ้วนออกไปจากโรงอุตสาหกรรมนั้น จำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 มิได้มีเจตนาที่จะหลีกเลี่ยงการชำระภาษีสรรพสามิตและจำเลยที่ 2 มิได้เป็นผู้นำรถยนต์ของกลางออกจากโรงอุตสาหกรรม เห็นว่า พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 19 บัญญัติว่า "ห้ามมิให้ผู้ใดนำสินค้าที่ยังมิได้เสียภาษีโดยถูกต้องและครบถ้วนออกไปจากโรงอุตสาหกรรมหรือคลังสินค้าทันฑ์บนเว้นแต่ (1) เป็นการนำสินค้าออกจากโรงงานอุตสาหกรรมไปเก็บไว้ในคลังสินค้าทัณฑ์บนตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด..." ปรากฏข้อเท็จจริงจากทางนำสืบของโจทก์ได้ความว่า จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลจำเลยที่ 2 เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการคนเดียวของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ย่อมมีหน้าที่ดูแลบริหารกิจการและสั่งงานเกี่ยวกับกิจการของจำเลยที่ 1 ไม่ว่าโดยทางตรงหรือโดยปริยาย การนำรถยนต์ออกจากโรงอุตสาหกรรมเพื่อไปแสดงและจำหน่ายเป็นกิจการของจำเลยที่ 1 เมื่อปรากฏว่ารถยนต์ของกลางยังมิได้เสียภาษี และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่อาจนำสืบหักล้างพยานหลักฐานโจทก์ให้ศาลเห็นเป็นอย่างอื่น จึงถือว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นผู้นำรถยนต์ของกลางออกจากโรงอุตสาหกรรมไปไว้ที่เกิดเหตุ และเมื่อไม่ปรากฏว่าที่เกิดเหตุเป็นคลังสินค้าทัณฑ์บน ซึ่งอาจได้รับการยกเว้นตามมาตรา 19(1) ทั้งการกระทำของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ก็ไม่ได้รับการยกเว้นตามที่ระบุไว้ในมาตรา 19(2) ถึง (5) จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดในข้อหานี้ตามมาตรา 19, 147ความผิดฐานร่วมกันมีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้อยู่ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษีหรือเสียภาษีไม่ครบถ้วนนั้น จำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาว่า ในการเสียภาษีดังกล่าวนั้นต้องมีการตรวจสภาพรถยนต์ที่ประกอบขึ้นโดยกรมการขนส่งทางบกเสียก่อน หากรถยนต์ผ่านการตรวจสภาพแล้วทางกรมการขนส่งทางบกจึงจะออกใบรับของให้ จากนั้นจึงจะนำใบรับรองดังกล่าวไปยื่นเสียภาษีสรรพสามิตต่อไป ซึ่งรถยนต์ของกลาง 2 คัน ได้ผ่านการตรวจสภาพรถยนต์แล้วเพียงแต่รอการเสียภาษีเท่านั้น เหตุที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ปฏิบัติดังกล่าวก็เพื่อให้มีผู้ซื้อเสียก่อนจึงจะไปดำเนินการยื่นเสียภาษี เห็นว่า พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 162(1) ห้ามผู้ใดขายหรือมีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษีหรือเสียภาษีไม่ครบถ้วน เว้นแต่ในกรณีที่ผู้ประกอบอุตสาหกรรมมีไว้ในโรงอุตสาหกรรมหรือในคลังสินค้าทัณฑ์บน ดังนั้น ตามข้อต่อสู้ดังกล่าวของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ปรากฏว่ามีระเบียบปฏิบัติใดอนุโลมให้ไปเสียภาษีหลังจากที่มีผู้ซื้อแล้วแต่อย่างใด จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดในข้อหามีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้อยู่ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษี พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยที่ 1 และที่ 2 บทที่มีโทษหนักที่สุด ตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 147(1) ปรับคนละ 10,361,032 บาท จำเลยที่ 1 และที่ 2 นำสืบในชั้นพิจารณาอันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เห็นสมควรลดโทษให้คนละหนึ่งในสาม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงปรับคนละ 6,907,354.66 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4377/2540พนักงานอัยการจังหวัดนนทบุรีโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด จิตชัยยนต์กิจ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 70, ม. 1077 ป.วิ.อ. ม. 174 พ.ร.บ.ภาษีสรรพสามิต พ.ศ.2527 ม. 10, ม. 19, ม. 20, ม. 47, ม. 48, ม. 148, ม. 162 (1)พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 20 บัญญัติให้ผู้ประกอบอุตสาหกรรมใดมีสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรมในวันที่กฎหมายว่าด้วยพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิตใช้บังคับแก่สินค้านั้น ให้ผู้ประกอบอุตสาหกรรมนั้นยื่นแบบรายการแสดงชนิดและปริมาณของสินค้านั้นตามแบบที่อธิบดีกำหนดต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิต ณ สถานที่ตามมาตรา 53 ก่อนหรือพร้อมกับการยื่นแบบรายการภาษีครั้งแรกตามมาตรา 48 ซึ่งตามมาตรา 48(1) ระบุว่า ในกรณีสินค้าที่ผลิตขึ้นในราชอาณาจักรให้ยื่นแบบรายการภาษีพร้อมกับชำระภาษีก่อนความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้น และตามมาตรา 10 ระบุให้ความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีกรณีสินค้าที่ผลิตในราชอาณาจักร โดยถ้าสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรม ให้ถือว่าความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้นในเวลาที่นำสินค้าออกจากโรงอุตสาหกรรม ดังนี้ เมื่อได้มีการเคลื่อนย้ายรถยนต์ของกลางออกจากโรงอุตสาหกรรมแล้วความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีจึงเกิดขึ้นแล้ว และเมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 มิได้ยื่นแบบรายการต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิตตามที่กฎหมายกำหนด จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดตามมาตรา 20,48(1),148 พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 19 บัญญัติ "ห้ามมิให้ผู้ใดนำสินค้าที่ยังมิได้เสียภาษีโดยถูกต้องและครบถ้วนออกไปจากโรงอุตสาหกรรมหรือคลังสินค้าทันฑ์บน เว้นแต่ (1) เป็นการนำสินค้าออกจากโรงงานอุตสาหกรรมไปเก็บไว้ในคลังสินค้าทัณฑ์บนตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด... คดีนี้ จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคล จำเลยที่ 2 เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการคนเดียวของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ย่อมมีหน้าที่ดูแลบริหารกิจการและสั่งงานเกี่ยวกับกิจการของจำเลยที่ 1 ไม่ว่าโดยทางตรงหรือโดยปริยาย การนำรถยนต์ออกจากโรงอุตสาหกรรมเพื่อไปแสดงและจำหน่ายเป็นกิจการของจำเลยที่ 1 เมื่อรถยนต์ของกลางยังมิได้เสียภาษี และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่อาจนำสืบหักล้างพยานหลักฐานโจทก์ให้ศาลเห็นเป็นอย่างอื่น จึงถือว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นผู้นำรถยนต์ของกลางออกจากโรงงานอุตสาหกรรมไปไว้ที่เกิดเหตุและเมื่อไม่ปรากฏว่าที่เกิดเหตุเป็นคลังสินค้าทัณฑ์บน ซึ่งอาจได้รับการยกเว้นตามมาตรา 19(1) ทั้งการกระทำของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ก็ไม่ได้รับการยกเว้นตามที่ระบุไว้ในมาตรา 19(2) ถึง (5) จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดในข้อหานี้ตามมาตรา 19,147 ความผิดฐานร่วมกันมีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้อยู่ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษีหรือเสียภาษีไม่ครบถ้วนตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 162(1)ที่บัญญัติห้ามผู้ใดขายหรือมีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษีหรือเสียภาษีไม่ครบถ้วน เว้นแต่ในกรณีที่ผู้ประกอบอุตสาหกรรมมีไว้ในโรงอุตสาหกรรมหรือในคลังสินค้าทัณฑ์บนนั้น ไม่มีระเบียบปฏิบัติใดอนุโลมให้ไปเสียภาษีหลังจากที่มีผู้ซื้อแล้วแต่อย่างใดโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 10, 19, 20, 48, 53, 147, 148, 161, 162, 168 พระราชบัญญัติพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิต (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2534 มาตรา 3 พิกัดอัตราภาษีสรรพสามิตท้ายพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวในประเภทที่ 05.01 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 90, 91 ของกลางทั้งหมดให้ริบเป็นของกรมสรรพสามิตจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีความผิดตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 10, 19 วรรคแรก, 20, 48(1), 53วรรคสอง, 147(1), 148, 162(1), 168 พระราชบัญญัติพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิต (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2534 มาตรา 3 พิกัดอัตราภาษีสรรพสามิตท้ายพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวในประเภทที่ 05.01 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 การกระทำความผิดของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นความผิดกรรมเดียวโดยมุ่งประสงค์ต่อผลอย่างเดียวคือหลีกเลี่ยงภาษีในรถยนต์ของตัวเองที่ประกอบขึ้น ฉะนั้น การนำรถยนต์ออกจากโรงอุตสาหกรรมโดยไม่ชำระภาษีก็ดีการนำรถยนต์ตั้งแสดงในเต็นท์เพื่อจำหน่ายก็ดี มีเจตนาอันเดียวกันคือไม่ชำระภาษี จึงให้ลงโทษบทที่มีโทษหนักที่สุดตามมาตรา 147 ปรับคนละ 10,361,032 บาท ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 และของกลางให้ริบเป็นของกรมสรรพสามิต นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงตามที่ศาลล่างทั้งสองรับฟังเป็นยุติว่า รถยนต์ทั้ง6 คัน ที่ถูกยึดเป็นของกลางเป็นของจำเลยที่ 1 ประกอบขึ้นภายในประเทศ โดยใช้อุปกรณ์ที่ผลิตจากต่างประเทศและยังไม่เสียภาษีสรรพสามิตเจ้าพนักงานสรรพสามิตยึดได้จากเต็นท์ขายรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ซึ่งมีจำเลยที่ 2 เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีความผิดตามที่โจทก์ฟ้องหรือไม่ สำหรับความผิดฐานเป็นผู้ประกอบอุตสาหกรรมมีสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรม ไม่ยื่นแบบรายการแสดงชนิดและปริมาณของสินค้าต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิต ก่อนหรือพร้อมกับการยื่นแบบรายการภาษี และชำระภาษีก่อนความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้นในเวลาที่นำสินค้าออกจากโรงงาน จำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาว่า การเสียภาษีจะต้องมีการตรวจสภาพรถยนต์ที่ประกอบขึ้นมาเสียก่อน จึงจะนำไปเสียภาษีตามที่กฎหมายกำหนดไว้นั้น เห็นว่า พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิตพ.ศ. 2527 มาตรา 20 บัญญัติว่า "ผู้ประกอบอุตสาหกรรมใดมีสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรมในวันที่กฎหมายว่าด้วยพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิตใช้บังคับแก่สินค้านั้น ให้ผู้ประกอบอุตสาหกรรมนั้นยื่นแบบรายการแสดงชนิดและปริมาณของสินค้านั้นตามแบบที่อธิบดีกำหนดต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิต ณ สถานที่ตามมาตรา 53 ก่อนหรือพร้อมกับการยื่นแบบรายการภาษีครั้งแรกตามมาตรา 48" ซึ่งตามมาตรา 48(1) ระบุว่า ในกรณีสินค้าที่ผลิตขึ้นในราชอาณาจักรให้ยื่นแบบรายการภาษีพร้อมกับชำระภาษีก่อนความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้น และตามมาตรา 10 ระบุให้ความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีกรณีสินค้าที่ผลิตในราชอาณาจักร โดยถ้าสินค้าอยู่ในโรงอุตสาหกรรม ให้ถือว่าความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีเกิดขึ้นในเวลาที่นำสินค้าออกจากโรงอุตสาหกรรม เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เจ้าพนักงานสรรพสามิตตรวจจับและยึดรถยนต์ของกลางจากเต็นท์ขายรถยนต์ของจำเลยที่ 1 แสดงว่า ได้มีการเคลื่อนย้ายรถยนต์ดังกล่าวออกจากโรงอุตสาหกรรมแล้วความรับผิดในอันจะต้องเสียภาษีจึงเกิดขึ้นแล้ว เมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 มิได้ยื่นแบบรายการต่อเจ้าพนักงานสรรพสามิตตามที่กฎหมายกำหนด จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดตามมาตรา 20, 48(1), 148ความผิดฐานร่วมกันนำสินค้าที่ยังมิได้เสียภาษีโดยถูกต้องและครบถ้วนออกไปจากโรงอุตสาหกรรมนั้น จำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 มิได้มีเจตนาที่จะหลีกเลี่ยงการชำระภาษีสรรพสามิตและจำเลยที่ 2 มิได้เป็นผู้นำรถยนต์ของกลางออกจากโรงอุตสาหกรรม เห็นว่า พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 19 บัญญัติว่า "ห้ามมิให้ผู้ใดนำสินค้าที่ยังมิได้เสียภาษีโดยถูกต้องและครบถ้วนออกไปจากโรงอุตสาหกรรมหรือคลังสินค้าทันฑ์บนเว้นแต่ (1) เป็นการนำสินค้าออกจากโรงงานอุตสาหกรรมไปเก็บไว้ในคลังสินค้าทัณฑ์บนตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด..." ปรากฏข้อเท็จจริงจากทางนำสืบของโจทก์ได้ความว่า จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลจำเลยที่ 2 เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการคนเดียวของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ย่อมมีหน้าที่ดูแลบริหารกิจการและสั่งงานเกี่ยวกับกิจการของจำเลยที่ 1 ไม่ว่าโดยทางตรงหรือโดยปริยาย การนำรถยนต์ออกจากโรงอุตสาหกรรมเพื่อไปแสดงและจำหน่ายเป็นกิจการของจำเลยที่ 1 เมื่อปรากฏว่ารถยนต์ของกลางยังมิได้เสียภาษี และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่อาจนำสืบหักล้างพยานหลักฐานโจทก์ให้ศาลเห็นเป็นอย่างอื่น จึงถือว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นผู้นำรถยนต์ของกลางออกจากโรงอุตสาหกรรมไปไว้ที่เกิดเหตุ และเมื่อไม่ปรากฏว่าที่เกิดเหตุเป็นคลังสินค้าทัณฑ์บน ซึ่งอาจได้รับการยกเว้นตามมาตรา 19(1) ทั้งการกระทำของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ก็ไม่ได้รับการยกเว้นตามที่ระบุไว้ในมาตรา 19(2) ถึง (5) จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดในข้อหานี้ตามมาตรา 19, 147ความผิดฐานร่วมกันมีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้อยู่ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษีหรือเสียภาษีไม่ครบถ้วนนั้น จำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาว่า ในการเสียภาษีดังกล่าวนั้นต้องมีการตรวจสภาพรถยนต์ที่ประกอบขึ้นโดยกรมการขนส่งทางบกเสียก่อน หากรถยนต์ผ่านการตรวจสภาพแล้วทางกรมการขนส่งทางบกจึงจะออกใบรับของให้ จากนั้นจึงจะนำใบรับรองดังกล่าวไปยื่นเสียภาษีสรรพสามิตต่อไป ซึ่งรถยนต์ของกลาง 2 คัน ได้ผ่านการตรวจสภาพรถยนต์แล้วเพียงแต่รอการเสียภาษีเท่านั้น เหตุที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ปฏิบัติดังกล่าวก็เพื่อให้มีผู้ซื้อเสียก่อนจึงจะไปดำเนินการยื่นเสียภาษี เห็นว่า พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 162(1) ห้ามผู้ใดขายหรือมีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษีหรือเสียภาษีไม่ครบถ้วน เว้นแต่ในกรณีที่ผู้ประกอบอุตสาหกรรมมีไว้ในโรงอุตสาหกรรมหรือในคลังสินค้าทัณฑ์บน ดังนั้น ตามข้อต่อสู้ดังกล่าวของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ปรากฏว่ามีระเบียบปฏิบัติใดอนุโลมให้ไปเสียภาษีหลังจากที่มีผู้ซื้อแล้วแต่อย่างใด จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงมีความผิดในข้อหามีไว้เพื่อขายซึ่งสินค้าโดยรู้อยู่ว่าเป็นสินค้าที่มิได้เสียภาษี พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยที่ 1 และที่ 2 บทที่มีโทษหนักที่สุด ตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527 มาตรา 147(1) ปรับคนละ 10,361,032 บาท จำเลยที่ 1 และที่ 2 นำสืบในชั้นพิจารณาอันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เห็นสมควรลดโทษให้คนละหนึ่งในสาม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงปรับคนละ 6,907,354.66 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2(พิธี อุปปาติก-ไพศาล รางชางกูร-ยรรยง ปานุราช)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ