คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 271/2508หลักกฎหมาย: การที่เจ้าหนี้ยอมผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้อันจะทำให้ผู้ค้ำประกันหลุดพ้นจากความรับผิดนั้นหมายถึงการตกลงผ่อนเวลากันแน่นอนและมีผลว่า ในระหว่างผ่อนเวลานั้น เจ้าหนี้จะใช้สิทธิเรียกร้องหรือฟ้องร้องไม่ได้ฉะนั้น เพียงแต่เจ้าหนี้ยังไม่ได้ใช้สิทธิฟ้องร้องเท่านั้น จึงหาเป็นการผ่อนเวลาแต่อย่างใดไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 กู้เงินโจทก์ไป 25,730 บาท ยอมเสียดอกเบี้ยตามกฎหมาย จำเลยที่ 2 ได้ทำสัญญาเป็นผู้ค้ำประกันตั้งแต่กู้ไปจำเลยที่ 1 ได้ผ่อนชำระให้โจทก์ 10,000 บาท แล้วไม่ชำระอีกเลย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระต้นเงิน 15,730 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ชำระ ให้จำเลยที่ 2 ชำระแทนจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คำว่า "ผ่อนเวลา" ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 700 กับคำว่า "ผ่อนเวลา" ตามที่เข้าใจกันธรรมดา ๆ อาจมีความหมายไม่ตรงกันก็ได้ผ่อนเวลาตามกฎหมายดังกล่าว หมายถึงการตกลงผ่อนเวลากันแน่นอนและมีผลว่าในระหว่างผ่อนเวลานั้น โจทก์จะใช้สิทธิเรียกร้องหรือฟ้องร้องไม่ได้ สำหรับคดีนี้ไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ตกลงกับจำเลยที่ 1 ผ่อนเวลากัน คงปรากฏแต่ว่า โจทก์ยังไม่ได้หลุดพ้นจากความรับผิด ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้จำเลยที่ 2 ต้องรับผิด ศาลฎีกาเห็นด้วยพิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลยที่ 2 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 271/2508นายเตียวน้ำ แซ่เฮงโจทก์นายผล ลิ่มเจริญ ที่ 1 นายวิเชียร เกษราพงศ์ ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 653, ม. 680, ม. 700 การที่เจ้าหนี้ยอมผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้อันจะทำให้ผู้ค้ำประกันหลุดพ้นจากความรับผิดนั้นหมายถึงการตกลงผ่อนเวลากันแน่นอนและมีผลว่า ในระหว่างผ่อนเวลานั้น เจ้าหนี้จะใช้สิทธิเรียกร้องหรือฟ้องร้องไม่ได้ฉะนั้น เพียงแต่เจ้าหนี้ยังไม่ได้ใช้สิทธิฟ้องร้องเท่านั้น จึงหาเป็นการผ่อนเวลาแต่อย่างใดไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 กู้เงินโจทก์ไป 25,730 บาท ยอมเสียดอกเบี้ยตามกฎหมาย จำเลยที่ 2 ได้ทำสัญญาเป็นผู้ค้ำประกันตั้งแต่กู้ไปจำเลยที่ 1 ได้ผ่อนชำระให้โจทก์ 10,000 บาท แล้วไม่ชำระอีกเลย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระต้นเงิน 15,730 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ชำระ ให้จำเลยที่ 2 ชำระแทนจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คำว่า "ผ่อนเวลา" ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 700 กับคำว่า "ผ่อนเวลา" ตามที่เข้าใจกันธรรมดา ๆ อาจมีความหมายไม่ตรงกันก็ได้ผ่อนเวลาตามกฎหมายดังกล่าว หมายถึงการตกลงผ่อนเวลากันแน่นอนและมีผลว่าในระหว่างผ่อนเวลานั้น โจทก์จะใช้สิทธิเรียกร้องหรือฟ้องร้องไม่ได้ สำหรับคดีนี้ไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ตกลงกับจำเลยที่ 1 ผ่อนเวลากัน คงปรากฏแต่ว่า โจทก์ยังไม่ได้หลุดพ้นจากความรับผิด ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้จำเลยที่ 2 ต้องรับผิด ศาลฎีกาเห็นด้วยพิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลยที่ 2(บุศย์ ขันธวิทย์-สนิท สุมาวงศ์-เพรียง โรจนรัส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 กู้เงินโจทก์ไป 25,730 บาท ยอมเสียดอกเบี้ยตามกฎหมาย จำเลยที่ 2 ได้ทำสัญญาเป็นผู้ค้ำประกันตั้งแต่กู้ไปจำเลยที่ 1 ได้ผ่อนชำระให้โจทก์ 10,000 บาท แล้วไม่ชำระอีกเลย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระต้นเงิน 15,730 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ชำระ ให้จำเลยที่ 2 ชำระแทนจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คำว่า "ผ่อนเวลา" ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 700 กับคำว่า "ผ่อนเวลา" ตามที่เข้าใจกันธรรมดา ๆ อาจมีความหมายไม่ตรงกันก็ได้ผ่อนเวลาตามกฎหมายดังกล่าว หมายถึงการตกลงผ่อนเวลากันแน่นอนและมีผลว่าในระหว่างผ่อนเวลานั้น โจทก์จะใช้สิทธิเรียกร้องหรือฟ้องร้องไม่ได้ สำหรับคดีนี้ไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ตกลงกับจำเลยที่ 1 ผ่อนเวลากัน คงปรากฏแต่ว่า โจทก์ยังไม่ได้หลุดพ้นจากความรับผิด ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้จำเลยที่ 2 ต้องรับผิด ศาลฎีกาเห็นด้วยพิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลยที่ 2 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 271/2508นายเตียวน้ำ แซ่เฮงโจทก์นายผล ลิ่มเจริญ ที่ 1 นายวิเชียร เกษราพงศ์ ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 653, ม. 680, ม. 700 การที่เจ้าหนี้ยอมผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้อันจะทำให้ผู้ค้ำประกันหลุดพ้นจากความรับผิดนั้นหมายถึงการตกลงผ่อนเวลากันแน่นอนและมีผลว่า ในระหว่างผ่อนเวลานั้น เจ้าหนี้จะใช้สิทธิเรียกร้องหรือฟ้องร้องไม่ได้ฉะนั้น เพียงแต่เจ้าหนี้ยังไม่ได้ใช้สิทธิฟ้องร้องเท่านั้น จึงหาเป็นการผ่อนเวลาแต่อย่างใดไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 กู้เงินโจทก์ไป 25,730 บาท ยอมเสียดอกเบี้ยตามกฎหมาย จำเลยที่ 2 ได้ทำสัญญาเป็นผู้ค้ำประกันตั้งแต่กู้ไปจำเลยที่ 1 ได้ผ่อนชำระให้โจทก์ 10,000 บาท แล้วไม่ชำระอีกเลย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระต้นเงิน 15,730 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ชำระ ให้จำเลยที่ 2 ชำระแทนจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คำว่า "ผ่อนเวลา" ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 700 กับคำว่า "ผ่อนเวลา" ตามที่เข้าใจกันธรรมดา ๆ อาจมีความหมายไม่ตรงกันก็ได้ผ่อนเวลาตามกฎหมายดังกล่าว หมายถึงการตกลงผ่อนเวลากันแน่นอนและมีผลว่าในระหว่างผ่อนเวลานั้น โจทก์จะใช้สิทธิเรียกร้องหรือฟ้องร้องไม่ได้ สำหรับคดีนี้ไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ตกลงกับจำเลยที่ 1 ผ่อนเวลากัน คงปรากฏแต่ว่า โจทก์ยังไม่ได้หลุดพ้นจากความรับผิด ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้จำเลยที่ 2 ต้องรับผิด ศาลฎีกาเห็นด้วยพิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลยที่ 2(บุศย์ ขันธวิทย์-สนิท สุมาวงศ์-เพรียง โรจนรัส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ