คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2156/2524หลักกฎหมาย: จ. ลูกจ้างของจำเลยถูกศาลพิพากษาลงโทษฐานกระทำโดยประมาทให้บุตรโจทก์ตาย แต่การวินิจฉัยความรับผิดในทางแพ่งของนายจ้างซึ่งเป็นบุคคลภายนอก ศาลวินิจฉัยโดยอาศัยตามหลักฐานทั้งหมดทั้งปวงเท่าที่ทั้งสองฝ่ายนำเข้าสืบ บุตรโจทก์ขี่รถจักรยานออกจากท้ายรถโดยสารที่จอดอยู่ล้ำเข้าไปในทางของรถจำเลยที่สวนมา เป็นการประมาทมากกว่า ศาลวินิจฉัยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 223 ให้ค่าเสียหายเป็นพับแก่โจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าเสียหายฐานละเมิด 93,500 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจกท์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงเชื่อได้ตามข้อนำสืบจำเลยว่า บุตรโจทก์ขับขี่รถจักรยานสองล้อออกจากท้ายรถโดยสารสองแถวล้ำเข้าไปในทางตัดหน้ารถนายเจือที่กำลังขับสวนผ่านรถโดยสารสองแถวขณะจอด โดยกระชั้นชิด กะทันหันของบุตรโจทก์เอง ก็มีส่วนประมาทที่ก่อให้เกิดเหตุการณ์ในครั้งนี้เป็นอย่างมาก หากเทียบกันแล้ว เห็นว่ามีส่วนประมาทมากหรือยิ่งกว่าฝ่ายลูกจ้างของจำเลยเสียอีก ที่โจทก์ฎีกาว่า ศาลไม่ควรรับฟังคำเบิกความของนายเจือเป็นหลักในการวินิจฉัยว่านายเจือไม่ประมาทนั้น เห็นว่าแม้นายเจือจะถูกศาลทหารกรุงเทพ(ศาลอาญา) พิพากษาลงโทษว่ากระทำผิดโดยประมาทดังโจทก์อ้างก็ตาม แต่การวินิจฉัยเกี่ยวกับความรับผิดในทางแพ่งของบุคคลภายนอกซึ่งได้แก่จำเลยคดีนี้ศาลวินิจฉัยโดยอาศัยตามหลักฐานทั้งหมดทั้งปวงเท่าที่ต้องฝ่ายนำเข้าสืบ มิได้ฟังแต่ลำพังคำของนายเจือพยานจำเลยมาเป็นหลักการวินิจฉัยดังโจทก์อ้าง ที่ศาลอุทธรณ์หยิบยกเอาพฤติการณ์แห่งการกระทำละเมิดของทั้งสองฝ่ายขึ้นวินิจฉัยว่าบุตรโจทก์ประมาทมากกว่าและให้ค่าสินไหมทดแทนที่โจทก์ขอมาเป็นพับแก่โจทก์ อันเป็นการวินิจฉัยถึงความรับผิดในการกระทำละเมิดของทั้งสองฝ่ายว่าความเสียหายใดเกิดขึ้นเพราะฝ่ายไหนเป็นผู้ก่อยิ่งหย่อนกว่ากัน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 223 แล้วพิพากษากลับนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2156/2524พันโทชวลิต มนูนิมิตรโจทก์บริษัท ส.โรงงานยางประเสริฐการช่าง จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 442 ป.วิ.อ. ม. 46จ. ลูกจ้างของจำเลยถูกศาลพิพากษาลงโทษฐานกระทำโดยประมาทให้บุตรโจทก์ตาย แต่การวินิจฉัยความรับผิดในทางแพ่งของนายจ้างซึ่งเป็นบุคคลภายนอก ศาลวินิจฉัยโดยอาศัยตามหลักฐานทั้งหมดทั้งปวงเท่าที่ทั้งสองฝ่ายนำเข้าสืบ บุตรโจทก์ขี่รถจักรยานออกจากท้ายรถโดยสารที่จอดอยู่ล้ำเข้าไปในทางของรถจำเลยที่สวนมา เป็นการประมาทมากกว่า ศาลวินิจฉัยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 223 ให้ค่าเสียหายเป็นพับแก่โจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าเสียหายฐานละเมิด 93,500 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจกท์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงเชื่อได้ตามข้อนำสืบจำเลยว่า บุตรโจทก์ขับขี่รถจักรยานสองล้อออกจากท้ายรถโดยสารสองแถวล้ำเข้าไปในทางตัดหน้ารถนายเจือที่กำลังขับสวนผ่านรถโดยสารสองแถวขณะจอด โดยกระชั้นชิด กะทันหันของบุตรโจทก์เอง ก็มีส่วนประมาทที่ก่อให้เกิดเหตุการณ์ในครั้งนี้เป็นอย่างมาก หากเทียบกันแล้ว เห็นว่ามีส่วนประมาทมากหรือยิ่งกว่าฝ่ายลูกจ้างของจำเลยเสียอีก ที่โจทก์ฎีกาว่า ศาลไม่ควรรับฟังคำเบิกความของนายเจือเป็นหลักในการวินิจฉัยว่านายเจือไม่ประมาทนั้น เห็นว่าแม้นายเจือจะถูกศาลทหารกรุงเทพ(ศาลอาญา) พิพากษาลงโทษว่ากระทำผิดโดยประมาทดังโจทก์อ้างก็ตาม แต่การวินิจฉัยเกี่ยวกับความรับผิดในทางแพ่งของบุคคลภายนอกซึ่งได้แก่จำเลยคดีนี้ศาลวินิจฉัยโดยอาศัยตามหลักฐานทั้งหมดทั้งปวงเท่าที่ต้องฝ่ายนำเข้าสืบ มิได้ฟังแต่ลำพังคำของนายเจือพยานจำเลยมาเป็นหลักการวินิจฉัยดังโจทก์อ้าง ที่ศาลอุทธรณ์หยิบยกเอาพฤติการณ์แห่งการกระทำละเมิดของทั้งสองฝ่ายขึ้นวินิจฉัยว่าบุตรโจทก์ประมาทมากกว่าและให้ค่าสินไหมทดแทนที่โจทก์ขอมาเป็นพับแก่โจทก์ อันเป็นการวินิจฉัยถึงความรับผิดในการกระทำละเมิดของทั้งสองฝ่ายว่าความเสียหายใดเกิดขึ้นเพราะฝ่ายไหนเป็นผู้ก่อยิ่งหย่อนกว่ากัน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 223 แล้วพิพากษากลับนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย"พิพากษายืน(สนิท อังศุสิงห์-สำเนียง ด้วงมหาสอน-ศักดิ์ สนองชาติ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าเสียหายฐานละเมิด 93,500 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจกท์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงเชื่อได้ตามข้อนำสืบจำเลยว่า บุตรโจทก์ขับขี่รถจักรยานสองล้อออกจากท้ายรถโดยสารสองแถวล้ำเข้าไปในทางตัดหน้ารถนายเจือที่กำลังขับสวนผ่านรถโดยสารสองแถวขณะจอด โดยกระชั้นชิด กะทันหันของบุตรโจทก์เอง ก็มีส่วนประมาทที่ก่อให้เกิดเหตุการณ์ในครั้งนี้เป็นอย่างมาก หากเทียบกันแล้ว เห็นว่ามีส่วนประมาทมากหรือยิ่งกว่าฝ่ายลูกจ้างของจำเลยเสียอีก ที่โจทก์ฎีกาว่า ศาลไม่ควรรับฟังคำเบิกความของนายเจือเป็นหลักในการวินิจฉัยว่านายเจือไม่ประมาทนั้น เห็นว่าแม้นายเจือจะถูกศาลทหารกรุงเทพ(ศาลอาญา) พิพากษาลงโทษว่ากระทำผิดโดยประมาทดังโจทก์อ้างก็ตาม แต่การวินิจฉัยเกี่ยวกับความรับผิดในทางแพ่งของบุคคลภายนอกซึ่งได้แก่จำเลยคดีนี้ศาลวินิจฉัยโดยอาศัยตามหลักฐานทั้งหมดทั้งปวงเท่าที่ต้องฝ่ายนำเข้าสืบ มิได้ฟังแต่ลำพังคำของนายเจือพยานจำเลยมาเป็นหลักการวินิจฉัยดังโจทก์อ้าง ที่ศาลอุทธรณ์หยิบยกเอาพฤติการณ์แห่งการกระทำละเมิดของทั้งสองฝ่ายขึ้นวินิจฉัยว่าบุตรโจทก์ประมาทมากกว่าและให้ค่าสินไหมทดแทนที่โจทก์ขอมาเป็นพับแก่โจทก์ อันเป็นการวินิจฉัยถึงความรับผิดในการกระทำละเมิดของทั้งสองฝ่ายว่าความเสียหายใดเกิดขึ้นเพราะฝ่ายไหนเป็นผู้ก่อยิ่งหย่อนกว่ากัน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 223 แล้วพิพากษากลับนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2156/2524พันโทชวลิต มนูนิมิตรโจทก์บริษัท ส.โรงงานยางประเสริฐการช่าง จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 442 ป.วิ.อ. ม. 46จ. ลูกจ้างของจำเลยถูกศาลพิพากษาลงโทษฐานกระทำโดยประมาทให้บุตรโจทก์ตาย แต่การวินิจฉัยความรับผิดในทางแพ่งของนายจ้างซึ่งเป็นบุคคลภายนอก ศาลวินิจฉัยโดยอาศัยตามหลักฐานทั้งหมดทั้งปวงเท่าที่ทั้งสองฝ่ายนำเข้าสืบ บุตรโจทก์ขี่รถจักรยานออกจากท้ายรถโดยสารที่จอดอยู่ล้ำเข้าไปในทางของรถจำเลยที่สวนมา เป็นการประมาทมากกว่า ศาลวินิจฉัยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 223 ให้ค่าเสียหายเป็นพับแก่โจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าเสียหายฐานละเมิด 93,500 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจกท์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงเชื่อได้ตามข้อนำสืบจำเลยว่า บุตรโจทก์ขับขี่รถจักรยานสองล้อออกจากท้ายรถโดยสารสองแถวล้ำเข้าไปในทางตัดหน้ารถนายเจือที่กำลังขับสวนผ่านรถโดยสารสองแถวขณะจอด โดยกระชั้นชิด กะทันหันของบุตรโจทก์เอง ก็มีส่วนประมาทที่ก่อให้เกิดเหตุการณ์ในครั้งนี้เป็นอย่างมาก หากเทียบกันแล้ว เห็นว่ามีส่วนประมาทมากหรือยิ่งกว่าฝ่ายลูกจ้างของจำเลยเสียอีก ที่โจทก์ฎีกาว่า ศาลไม่ควรรับฟังคำเบิกความของนายเจือเป็นหลักในการวินิจฉัยว่านายเจือไม่ประมาทนั้น เห็นว่าแม้นายเจือจะถูกศาลทหารกรุงเทพ(ศาลอาญา) พิพากษาลงโทษว่ากระทำผิดโดยประมาทดังโจทก์อ้างก็ตาม แต่การวินิจฉัยเกี่ยวกับความรับผิดในทางแพ่งของบุคคลภายนอกซึ่งได้แก่จำเลยคดีนี้ศาลวินิจฉัยโดยอาศัยตามหลักฐานทั้งหมดทั้งปวงเท่าที่ต้องฝ่ายนำเข้าสืบ มิได้ฟังแต่ลำพังคำของนายเจือพยานจำเลยมาเป็นหลักการวินิจฉัยดังโจทก์อ้าง ที่ศาลอุทธรณ์หยิบยกเอาพฤติการณ์แห่งการกระทำละเมิดของทั้งสองฝ่ายขึ้นวินิจฉัยว่าบุตรโจทก์ประมาทมากกว่าและให้ค่าสินไหมทดแทนที่โจทก์ขอมาเป็นพับแก่โจทก์ อันเป็นการวินิจฉัยถึงความรับผิดในการกระทำละเมิดของทั้งสองฝ่ายว่าความเสียหายใดเกิดขึ้นเพราะฝ่ายไหนเป็นผู้ก่อยิ่งหย่อนกว่ากัน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 223 แล้วพิพากษากลับนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย"พิพากษายืน(สนิท อังศุสิงห์-สำเนียง ด้วงมหาสอน-ศักดิ์ สนองชาติ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ