คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1414/2540หลักกฎหมาย: หนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์ระบุถึง อ.มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 และที่ 2 กับพวกเป็นคดีนี้เท่านั้นการมอบอำนาจให้ฟ้องคดีสำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ของโจทก์จึงชอบด้วยกฎหมาย โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 และที่ 2แม้โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 เข้ามาในคดีเดียวกันและหนังสือมอบอำนาจมิได้ระบุให้ผู้รับมอบอำนาจมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 แทนโจทก์ด้วยก็ตาม ก็หามีผลทำให้การมอบอำนาจให้ฟ้องจำเลยที่ 1 และที่ 2 ของโจทก์ที่สมบูรณ์อยู่แล้วต้องเสียไปไม่ ปัญหาว่าฟ้องเคลือบคลุมหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายซึ่งศาลจะต้องพิจารณาจากคำฟ้องของโจทก์เป็นหลักว่าคำฟ้องของโจทก์เป็นหลักว่าคำฟ้องของโจทก์ได้แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ ข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นและคำขอบังคับ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 172 วรรคสอง แล้วหรือไม่ หาใช่ต้องพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ปรากฏจากพยานหลักฐานของโจทก์ไม่ ส่วนปัญหาว่าโจทก์นำสืบข้อเท็จจริงแตกต่างไปจากที่อ้างในคำฟ้องหรือไม่ เป็นปัญหาที่ศาลจะต้องวินิจฉัยตามประเด็นข้อพิพาทว่าโจทก์นำสืบข้อเท็จจริงได้สมกับที่อ้างในคำฟ้องหรือไม่เพื่อวินิจฉัยข้อแพ้ชนะในประเด็นข้อพิพาทนั้นต่อไป ในประเด็นที่ว่าสัญญาโอนสิทธิตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทเป็นนิติกรรมอำพรางและเป็นการโอนสิทธิโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลยที่ 2 และไม่มีค่าตอบแทนจึงตกเป็นโมฆะเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย ดังที่จำเลยที่ 1 ยกขึ้นอุทธรณ์หรือไม่นั้น ปัญหาดังกล่าวศาลชั้นต้นมิได้กำหนดเป็นประเด็นข้อพิพาทและจำเลยที่ 1 ก็มิได้คัดค้านโดยให้ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทไว้ จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ไม่ติดใจในประเด็นที่จำเลยที่ 1 อุทธรณ์มาดังกล่าวข้างต้นแล้ว ส่วนข้ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับอำนาจฟ้องเมื่อศาลชั้นต้นมิได้กำหนดปัญหาข้อเท็จจริงดังกล่าวไว้เป็นประเด็นข้อพิพาท ดังนี้ข้อที่จำเลยที่ 1 อุทธรณ์จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้น ที่ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยข้ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ดังกล่าวจึงชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 225 วรรคหนึ่ง แล้ว ศาลชั้นต้นได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทในชั้นชี้สองสถานว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่นั้น ย่อมรวมถึงประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 1เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่อยู่ในตัว เพราะก่อนที่จะวินิจฉัยประเด็นข้อพิพาทที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้ได้นั้น ศาลจะต้องวินิจฉัยปัญหาที่ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่อันเป็นประเด็นที่ปรากฏอยู่ในคำฟ้องและคำให้การจำเลยที่ 1 ดังกล่าวเสียก่อน หากข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 ไม่เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์แล้ว โจทก์ก็ไม่อยู่ในฐานะเจ้าหนี้ที่มีสิทธิฟ้องขอให้เพิกถอนการฉ้อฉล ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 237 ไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่ เพราะไม่เป็นประโยชน์แก่คดีแล้วนั่นเอง การที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยถึงประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการวินิจฉัยนอกประเด็น เมื่อคดีมีประเด็นว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่รวมอยู่ด้วยแล้ว และข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1เป็นฝ่ายผิดสัญญาดังกล่าว แม้โจทก์จะบรรยายฟ้องว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นการจงใจหรือประมาทเลินเล่ออันเป็นการละเมิดทำให้โจทก์เสียหาย ก็เป็นเพียงความเข้าใจผิดของโจทก์ที่เห็นว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาเป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์เท่านั้น คดีจึงมีปัญหาต้องวินิจฉัยว่า โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะเหตุที่จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาเพียงใด และแม้โจทก์จะไม่สามารถนำสืบ ถึงค่าเสียหายได้ตามจำนวนที่ปรากฏในคำฟ้อง แต่ศาลก็มีอำนาจ กำหนดค่าเสียหายให้แก่โจทก์ตามจำนวนที่เห็นสมควรได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มอบอำนาจให้นายอุดมเดช ชาญชัยศึกฟ้องคดีแทน เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2532 จำเลยที่ 1 ทำสัญญาจะซื้อที่ดินโฉนดเลขที่ 1188, 1189, 1190, 1364, 28554 และ29859 ตำบลลาดบัวขาว (คลองสอง) อำเภอมีนบุรี กรุงเทพมหานครรวม 6 แปลง เนื้อที่ 217 ไร่ 2 งาน 74 ตารางวา จากจำเลยที่ 2ในราคาไร่ละ 650,000 บาท เป็นเงิน 141,495,250 บาท โดยวางเงินมัดจำไว้จำนวน 20,000,000 บาท ส่วนที่เหลือจะชำระในวันที่ 24 ธันวาคม 2532 ซึ่งเป็นวันนัดจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินต่อมาวันที่ 25 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1 และที่ 2 ตกลงทำบันทึกชำระเงินเพิ่มอีก 39,000,000 บาท และขยายเวลาจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินออกไปเป็นวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1 โอนขายสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินนั้นแก่โจทก์ในราคาไร่ละ 700,000 บาท เป็นเงิน 152,379,500 บาท กำหนดชำระเงินวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 ซึ่งเป็นวันนัดจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน สำหรับราคาที่ดินที่เพิ่มขึ้นไร่ละ 50,000 บาท รวมเป็นเงิน 10,884,250 บาท ถือเป็นค่าตอบแทนที่โจทก์ต้องชำระแก่จำเลยที่ 1 ในวันจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน และเงินค่าที่ดินส่วนที่เหลือจำนวน 141,595,250 บาท ซึ่งเป็นมูลค่าตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินนั้น เมื่อโจทก์ชำระค่าตอบแทนจำนวน 10,884,250 บาท แก่จำเลยที่ 1 แล้วจำเลยที่ 1 ตกลงให้โจทก์เป็นผู้จดทะเบียนรับโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินจากจำเลยที่ 2 ทันที กับให้สิทธิและหน้าที่ของจำเลยที่ 1 ซึ่งมีอยู่ตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินและบันทึกต่อท้ายสัญญาโอนไปยังโจทก์ทั้งหมด โดยให้โจทก์ใช้สิทธิตามสัญญาดังกล่าวเรียกร้องจากจำเลยที่ 2 แทนจำเลยที่ 1 ได้ทันที ต่อมาวันที่ 2 มกราคม 2533จำเลยที่ 1 ขอเพิ่มราคาขายสิทธิเรียกร้องดังกล่าวจากโจทก์อีก1,350,000 บาท แล้วเปลี่ยนข้อตกลงเป็นให้โจทก์ชำระราคาที่ดินวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 จำนวน 132,000,000 บาท ส่วนที่เหลืออีก 21,729,500 บาท จำเลยที่ 1 ยอมให้โจทก์ชำระพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ภายใน 6 เดือน นับแต่วันจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินโดยบันทึกข้อตกลงดังกล่าวนี้จำเลยที่ 1 ทำไว้กับนายปิติ บุญสูง ผู้แทนโจทก์ หลังจากนั้นโจทก์ทราบว่าจำเลยที่ 1 นำสิทธิเรียกร้องที่ขายให้โจทก์แล้วไปขายแก่ผู้อื่นครั้นวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2533 โจทก์จึงให้ทนายความโจทก์แจ้งถึงสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินที่จำเลยที่ 1 โอนให้โจทก์ไปยังจำเลยที่ 2 ขอให้ระงับการโอนที่ดินให้ผู้อื่นทั้งแจ้งให้จำเลยที่ 1 ปฏิบัติตามสัญญาดังกล่าวและต่อมาวันที่12 กุมภาพันธ์ 2533 โจทก์ให้ทนายความโจทก์มีหนังสือแจ้งไปยังจำเลยที่ 1 และที่ 2 โดยกำหนดนัดจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทและชำระราคา ณ สำนักงานที่ดินกรุงเทพมหานคร สาขามีนบุรีในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 เวลา 10 นาฬิกา ซึ่งจำเลยที่ 1และที่ 2 ไม่โต้แย้งคัดค้าน แต่เมื่อถึงกำหนดนัดก็ไม่จดทะเบียนโอนขายที่ดินพิพาทแก่โจทก์ กลับโอนขายให้จำเลยที่ 3 โจทก์จึงคัดค้านและขออายัดที่ดินต่อเจ้าพนักงานที่ดินในสังกัดของจำเลยที่ 4 เจ้าพนักงานที่ดินระงับการจดทะเบียน และอ้างว่าจะต้องส่งเรื่องอายัดที่ดินพิพาทไปหารือจำเลยที่ 4 ก่อน แต่ในวันที่8 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 2 ได้ให้นางจินตนา วงศ์เบญจรัตน์คู่สมรสลงชื่อถือกรรมสิทธิ์ร่วมในโฉนดที่ดินพิพาททั้งหกแปลงโดยไม่สุจริต แล้วจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 และนางจินตนาร่วมกันจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทแก่จำเลยที่ 3 โดยไม่สุจริตอีกทั้งจำเลยที่ 3 รับโอนโดยรู้อยู่แล้วว่าโจทก์เป็นผู้มีสิทธิจดทะเบียนได้ก่อน จึงเป็นการรับโอนโดยไม่สุจริต การกระทำของจำเลยทั้งสี่และนางจินตนาเป็นการจงใจหรือประมาทเลินเล่อโดยผิดกฎหมายอันเป็นการละเมิดทำให้โจทก์เสียหาย ดังนี้ ค่าดอกเบี้ยเงินกู้ที่โจทก์ต้องเสียแก่สถาบันการเงิน 1 วันเป็นเงิน 69,028 บาท ค่าใช้จ่ายในการดำเนินการกู้เงินจำนวน5,000,000 บาท ค่าขาดกำไรเพราะราคาที่ดินสูงขึ้นถึงไร่ละ1,200,000 บาท คิดเป็นเงิน 108,842,500 บาท และค่าขาดกำไรจากการนำที่ดินมาจัดสรรขาย เป็นเงิน 76,000,000 บาท รวมเป็นค่าเสียหายจำนวน 189,911,604 บาท ขอให้พิพากษาเพิกถอนนิติกรรมที่จำเลยที่ 2 ให้นางจินตนาคู่สมรสลงชื่อถือกรรมสิทธิ์รวม และเพิกถอนการจดทะเบียนซื้อขายที่ดินโฉนดเลขที่ 1188, 1189, 1190, 1364, 28554 และ 29859 ตำบลลาดบัวขาว (คลองสาน) อำเภอมีนบุรี กรุงเทพมหานคร ระหว่างจำเลยที่ 2 และนางจินตนากับจำเลยที่ 3 เมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2533 แล้วให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 ร่วมกันจดทะเบียนขายที่ดินพิพาทแก่โจทก์และให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 รับเงินค่าที่ดินจำนวน 153,729,500 บาท จากโจทก์ โดยจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นผู้เสียค่าธรรมเนียมการโอน กับให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันหรือแทนกันชำระค่าเสียหายจำนวน 189,911,604บาท แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ให้การว่า ฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม เพราะไม่บรรยายฟ้องให้ชัดแจ้งว่าโจทก์กับจำเลยที่ 1 มีข้อตกลงกันอย่างไรและจำเลยที่ 1 ผิดข้อตกลงอย่างไร ประมาณเดือนพฤศจิกายน2532 นายปิติ บุญสูง กรรมการผู้จัดการของโจทก์ติดต่อขอซื้อที่ดินพิพาทราคาไร่ละ 700,000 บาท โดยให้จำเลยที่ 1 โอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินซึ่งทำไว้กับจำเลยที่ 2ให้แก่โจทก์ มีข้อตกลงว่าโจทก์ต้องชำระเงินซึ่งจำเลยที่ 1วางมัดจำไปแล้วจำนวน 20,000,000 บาท กับเงินส่วนเกินไร่ละ50,000 บาท เป็นเงิน 10,884,250 บาท ให้จำเลยที่ 1 ชำระในวันทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องโดยนัดทำสัญญาและชำระเงินวันที่5 ธันวาคม 2532 แต่วันนั้นนายปิติแจ้งว่าโจทก์ไม่มีเงินจึงขอขยายเวลาไปถึงวันที่ 24 ธันวาคม 2532 เมื่อถึงกำหนดโจทก์ก็ยังหาเงินไม่ได้ ต่อมาวันที่ 25 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1จึงตกลงกับจำเลยที่ 2 ขยายเวลาโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทออกไปถึงวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 ซึ่งจำเลยที่ 1 ต้องชำระราคาที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 2 เป็นเงิน 39,000,000 บาท โดยแบ่งชำระวันทำสัญญาจำนวน 10,000,000 บาท ชำระวันที่ 28 ธันวาคม 2532จำนวน 3,000,000บาท ชำระวันที่ 10 มกราคม 2533 จำนวน 26,000,000 บาท ในวันเดียวกันนั้นนายปิติแจ้งว่าโจทก์ยังประสงค์จะซื้อที่ดินพิพาทจากจำเลยที่ 1 โดยตกลงจะชำระเงินมัดจำและราคาที่ดินซึ่งจำเลยที่ 1 ชำระแก่จำเลยที่ 2 ไปแล้ว และยังให้ค่าตอบแทนอีกจำนวน 10,884,250 บาท แต่เพราะเหตุที่โจทก์ยังหาเงินไม่ได้จึงขอให้จำเลยที่ 1 ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องให้แก่โจทก์ เพื่อโจทก์จะได้นำไปแสดงต่อบริษัทเงินทุนขอกู้เงินไปทำโครงการ โดยนายปิติอ้างว่าบริษัทเงินทุนจะมอบเงินส่วนหนึ่งให้ในวันที่2 มกราคม 2533 แล้ววันนั้นโจทก์จะทำสัญญารับโอนสิทธิเรียกร้องจากจำเลยที่ 1 โดยชำระเงินจำนวน 33,000,000 บาท ซึ่งจำเลยที่ 1ชำระแก่จำเลยที่ 2 ไปแล้ว กับให้ค่าตอบแทนดังกล่าวแก่จำเลยที่ 1และโจทก์รับโอนสิทธิเรียกร้องเพื่อชำระราคาที่ดินงวดวันที่10 มกราคม 2533 การทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องก็เพื่อให้โจทก์ใช้ในการกู้ยืมเงินเท่านั้น หาได้มีเจตนาให้ผลผูกพันกันตามสัญญาไม่ สัญญาดังกล่าวจึงเป็นโมฆะ ครั้นถึงวันนัดโจทก์แจ้งว่าจะกู้เงินได้ในวันที่ 5 มกราคม 2533 และนายปิติในฐานะตัวแทนโจทก์ได้เสนอเงื่อนไขใหม่ โดยขอชำระค่าเสียหายเพราะเหตุที่ล่าช้าคือตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม 2532 ถึงวันที่ 5 มกราคม 2533เพิ่มให้เป็นเงิน 1,350,000 บาท กับชำระราคาที่ดินจำนวน132,000,000 บาท ส่วนเงินจำนวนอีก 20,000,000 บาท ซึ่งจำเลยที่ 1 วางมัดจำไว้แต่แรกนั้น นายปิติในฐานะตัวแทนโจทก์ยอมทำสัญญากู้ยืมไว้ต่อจำเลยที่ 1 ต่อมาวันที่ 5 มกราคม 2533ปรากฏว่าโจทก์หาเงินไม่ได้ จำเลยที่ 1 จึงปฏิเสธการขายสิทธิเรียกร้องให้โจทก์ หลังจากนั้นวันที่ 10 มกราคม 2533 จำเลยที่ 1จึงโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาให้บุคคลที่สาม เพื่อให้บุคคลที่สามชำระราคาที่ดินงวดวันที่ 10 มกราคม 2533 จำนวน 26,000,000บาท แก่จำเลยที่ 2 ภายหลังบุคคลที่สามโอนสิทธิเรียกร้องแก่จำเลยที่ 3 ครั้นวันที่ 8 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 2 และที่ 3จึงจดทะเบียนซื้อขายและชำระราคากัน นอกจากนี้สัญญาโอนสิทธิเรียกร้องรายนี้เป็นประโยชน์แก่โจทก์ฝ่ายเดียว จึงขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน ตกเป็นโมฆะ สำหรับหนังสือของทนายความโจทก์ที่แจ้งให้จำเลยที่ 1 ปฏิบัติตามข้อตกลงวันที่5 ธันวาคม 2532 และวันที่ 2 มกราคม 2533 นั้น เมื่อปรากฏว่าข้อตกลงนั้นยกเลิกกันไปแล้ว จึงไม่มีผลให้จำเลยที่ 1 ต้องปฏิบัติตามโจทก์ไม่ได้รับความเสียหาย และไม่ทราบว่าจ่ายค่าอะไรบ้างทั้งเป็นเหตุการณ์ในอนาคตไม่แน่นอนว่าจะเสียหายหรือไม่ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ให้การว่า เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1 ทำสัญญาโอนขายสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินและบันทึกต่อท้ายแก่โจทก์ โดยจำเลยที่ 2 มิได้เกี่ยวข้องด้วยโจทก์จึงชอบที่จะฟ้องบังคับเอาจากจำเลยที่ 1 อีกทั้งจำเลยที่ 2ไม่เคยได้รับหนังสือฉบับลงวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2533 กับฉบับลงวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2533 ทั้งลายมือชื่อผู้รับตามใบตอบรับมิใช่ลายมือชื่อของจำเลยที่ 2 หรือลูกจ้างของจำเลยที่ 2 แม้จำเลยที่ 2 จะได้รับหนังสือนั้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องโต้แย้งเพราะโจทก์เป็นบุคคลภายนอก จึงไม่มีสิทธิสั่งให้ระงับการโอนเมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 2 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาทแก่จำเลยที่ 3 ก็เป็นการปฏิบัติตามสัญญาซึ่งจำเลยที่ 2 ทำไว้ เป็นการกระทำโดยสุจริตโดยโจทก์ไม่มีสิทธิบังคับให้จำเลยที่ 2 ร่วมกับจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 จดทะเบียนโอนขายที่ดินพิพาทแก่โจทก์ และไม่มีสิทธิบังคับจำเลยที่ 1ให้รับค่าที่ดินจากโจทก์ การกระทำของจำเลยที่ 2 ไม่เป็นเหตุให้โจทก์ต้องเสียหายจึงไม่ต้องรับผิดในความเสียหายต่อโจทก์ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ให้การว่า เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2532 จำเลยที่ 1 ทำสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินและภายหลังทำบันทึกต่อท้ายกับจำเลยที่ 2 ต่อมาวันที่ 10 มกราคม 2533 จำเลยที่ 1 ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องนั้นให้บริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด โดยวันดังกล่าวบริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด ได้จ่ายเงินจำนวน26,000,000 บาท แก่จำเลยที่ 1 แล้วจำเลยที่ 1 ได้นำเงินไปชำระแก่จำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 จึงโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาแก่บริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด หลังจากนั้นวันที่ 26 กุมภาพันธ์2533 บริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด ทำหนังสือโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาแก่จำเลยที่ 3 โดยจำเลยที่ 3 จ่ายเงินตอบแทนให้จำนวน27,660,000 บาท กำหนดนัดโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทและชำระเงิน ณสำนักงานที่ดินกรุงเทพมหานคร สาขามีนบุรี ในวันที่28 กุมภาพันธ์ 2533 เวลา 11 นาฬิกา ซึ่งจำเลยที่ 3 ตกลงซื้อที่ดินจากจำเลยที่ 1 และบริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด ในราคาไร่ละ 650,000 บาท เป็นเงิน 141,495,250 บาท เพราะที่ดินพิพาทไม่มีทางเข้าออกสู่ทางสาธารณะ และจำเลยที่ 3 ต้องซื้อที่ดินข้างเคียงเป็นทางเข้าออกสู่ทางสาธารณะสิ้นเงินไป 10,000,000บาทเศษ เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 จำเลยที่ 2 ไม่ไปโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาท จำเลยที่ 1 ที่ 3 และบริษัทมั่นคงเคหะการจำกัด จึงแจ้งอายัดที่ดินพิพาท แต่ต่อมาตกลงกันได้ ครั้นวันที่8 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 2 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทในนามของจำเลยที่ 2 และนางจินตนา วงศ์เบญจรัตน์ แก่จำเลยที่ 3ในราคา 141,495,250 บาท แล้วจำเลยที่ 3 จดทะเบียนจำนองที่ดินพิพาทต่อธนาคารไทยพาณิชย์ จำกัด เป็นเงิน 120,000,000 บาทซึ่งโจทก์ทราบและไม่โต้แย้งคัดค้าน จำเลยที่ 3 กระทำโดยสุจริตเปิดเผย และเสียค่าตอบแทนที่โจทก์อ้างว่าจำเลยที่ 1 โอนสิทธิเรียกร้องโดยคิดราคาที่ดินพิพาทไร่ละ 700,000 บาท ไม่เป็นความจริงเพราะไม่มีข้อตกลงเช่นว่านั้น อีกทั้งการโอนสิทธิเรียกร้องระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 ไม่มีผลตามกฎหมาย เพราะจำเลยที่ 2ไม่ได้ตกลงหรือรู้เห็นยินยอมด้วย นอกจากนี้ความเสียหายที่โจทก์อ้างตามฟ้องก็ไม่เป็นความจริงโจทก์ยังมิได้ลงทุน จึงไม่เสียหายหากเสียหายอย่างมากไม่เกิน 10,000 บาท โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 เพราะหนังสือมอบอำนาจมิได้ให้อำนาจฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 4 ให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องภายหลังสืบพยานโจทก์ทั้งหมดสิ้นและสืบพยานฝ่ายจำเลยไปบ้างแล้ว โจทก์ยื่นคำร้องขอถอนฟ้องจำเลยที่ 4 ศาลชั้นต้นอนุญาตและสั่งจำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 4 ออกจากสารบบความศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินจำนวน 7,000,000บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 8 มีนาคม 2533 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 และที่ 3จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า สำหรับดอกเบี้ยอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี ให้คิดคำนวณนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยที่ 1ข้อแรกมีว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 หรือไม่ จำเลยที่ 1ฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เพราะหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีไม่ได้ระบุให้ฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 ด้วย หนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์จึงไม่ชอบด้วยกฎหมายโจทก์ย่อมไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยทั้งสี่ เห็นว่า แม้หนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.2 จะมิได้ระบุให้นายอุดมเดช ชาญชัยศึกฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 แทนโจทก์ คงระบุให้มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1และที่ 2 กับพวกเป็นคดีนี้ก็ตาม แต่ตามหนังสือมอบอำนาจดังกล่าวยังคงแสดงเจตนาของโจทก์ชัดแจ้งว่าโจทก์ประสงค์ให้ฟ้องจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นคดีนี้ การมอบอำนาจให้ฟ้องคดีสำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ของโจทก์จึงชอบด้วยกฎหมายแล้ว แม้โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 เข้ามาในคดีเดียวกันและมิได้ระบุในหนังสือมอบอำนาจให้ผู้รับมอบอำนาจมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4แทนโจทก์ด้วยก็ตาม ก็หามีผลทำให้การมอบอำนาจให้ฟ้องจำเลยที่ 1และที่ 2 ของโจทก์ที่สมบูรณ์อยู่แล้วต้องตกเป็นอันเสียไปไม่โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1ฎีกาจำเลยที่ 1 ปัญหาที่ 2 มีว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า คำฟ้องของโจทก์แตกต่างจากคำเบิกความของพยานโจทก์อย่างชัดเจน เมื่อข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบแตกต่างจากคำฟ้อง จึงเป็นผลให้จำเลยเสียเปรียบและหลงข้อต่อสู้ คำฟ้องของโจทก์จึงเคลือบคลุม เห็นว่า ปัญหาว่าฟ้องเคลือบคลุมหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายซึ่งศาลจะต้องพิจารณาจากคำฟ้องของโจทก์เป็นหลักว่าคำฟ้องของโจทก์ได้แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ ข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้น และคำขอบังคับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสอง แล้วหรือไม่หาใช่ต้องพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ปรากฏจากพยานหลักฐานของโจทก์ไม่ ส่วนปัญหาว่าโจทก์จะนำสืบข้อเท็จจริงแตกต่างไปจากที่อ้างในคำฟ้องหรือไม่เป็นปัญหาที่ศาลจะต้องวินิจฉัยตามประเด็นข้อพิพาทว่าโจทก์นำสืบข้อเท็จจริงได้สมกับที่อ้างในคำฟ้องหรือไม่เพื่อวินิจฉัยข้อแพ้ชนะในประเด็นข้อพิพาทนั้นต่อไปฎีกาจำเลยที่ 1 ปัญหาที่ 3 มีว่า ที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ในประเด็นที่ว่าสัญญาโอนสิทธิตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทเป็นนิติกรรมอำพรางและเป็นการโอนสิทธิโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลยที่ 2 และไม่มีค่าตอบแทนจึงตกเป็นโมฆะนั้นเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ เมื่อได้พิจารณาปัญหาตามที่จำเลยที่ 1 ฎีกาดังกล่าวข้างต้นกับการกำหนดประเด็นข้อพิพาทในการชี้สองสถานของศาลชั้นต้นตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 25 กันยายน 2533 แล้วปรากฏว่า ปัญหาดังกล่าวศาลชั้นต้นมิได้กำหนดเป็นประเด็นข้อพิพาท และจำเลยที่ 1ก็มิได้คัดค้านโดยให้ศาลชั้นต้นกำหนดเป็นประเด็นข้อพิพาทไว้จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ไม่ติดใจในประเด็นที่จำเลยที่ 1 อุทธรณ์มาดังกล่าวข้างต้นแล้ว ส่วนข้อที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่าประเด็นข้อที่จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ดังกล่าวข้างต้นรวมอยู่ในประเด็นที่ศาลชั้นต้นกำหนดในเรื่องอำนาจฟ้องแล้ว เพราะหากฟังว่าสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 ตามเอกสารหมาย จ.7 ที่ทำต่อกันมีเจตนาไม่ให้มีผลผูกพันและไม่ชอบด้วยกฎหมายจึงตกเป็นโมฆะดังที่จำเลยที่ 1อ้างมาในอุทธรณ์แล้ว โจทก์ก็ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องดังที่จำเลยที่ 1 อ้างได้นั้น เห็นว่า ข้ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับอำนาจฟ้องต่อไป เมื่อศาลชั้นต้นมิได้กำหนดปัญหาข้อเท็จจริงดังกล่าวไว้เป็นประเด็นข้อพิพาทข้อที่จำเลยที่ 1อุทธรณ์จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นที่ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยข้ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ดังกล่าวจึงชอบด้วยบทบัญญัติมาตรา 225 วรรคหนึ่ง แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งแล้วฎีกาจำเลยที่ 1 ปัญหาที่ 4 มีว่า จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ และที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยปัญหาดังกล่าวโดยที่ศาลชั้นต้นมิได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทไว้เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นหรือไม่ เพราะศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทในส่วนนี้ไว้ว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่ สำหรับปัญหาหลังที่ว่าศาลชั้นต้นวินิจฉัยนอกประเด็นหรือไม่นั้น โจทก์ได้บรรยายฟ้องว่า หลังจากจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาจะซื้อที่ดินพิพาทจากจำเลยที่ 2 แล้ว จำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทที่จำเลยที่ 1 ได้ทำกับจำเลยที่ 2 ให้แก่โจทก์ ต่อมาจำเลยที่ 1กลับทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทรายเดียวกันนี้ให้แก่ผู้อื่น โดยจำเลยที่ 2 ให้ความยินยอมหลังจากนั้นจำเลยที่ 1 ที่ 2 และผู้อื่นได้ร่วมกันโอนที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 3 โดยจำเลยที่ 2 และที่ 3 ทราบแล้วว่าจำเลยที่ 1ได้โอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ไว้ก่อน จึงเป็นการไม่สุจริต ให้เพิกถอนการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทที่จำเลยที่ 2 ร่วมกับผู้อื่นโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 3 ส่วนจำเลยที่ 1 ให้การต่อสู้ว่า โจทก์ต้องการซื้อที่ดินพิพาทที่จำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาจะซื้อจากจำเลยที่ 2แต่โจทก์ยังหาเงินไม่ได้ จึงขอให้จำเลยที่ 1 ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ตามเอกสารหมาย จ.7 ก่อน เพื่อโจทก์จะได้นำไปแสดงต่อบริษัทเงินทุนเพื่อขอกู้ยืมเงินไปทำโครงการ ไม่มีเจตนาให้มีผลผูกพันกันตามสัญญาหลังจากจำเลยที่ 1 กับโจทก์ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อขายที่ดินพิพาทแล้ว จำเลยที่ 1 ได้โอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทที่จำเลยที่ 1 ทำกับโจทก์ให้แก่บุคคลอื่น และจำเลยที่ 1 ที่ 2 และบุคคลอื่นได้ร่วมกันโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 3 ดังนี้ เมื่อพิเคราะห์คำฟ้องของโจทก์และคำให้การของจำเลยที่ 1 ประกอบกันแล้ว เห็นว่าที่ศาลชั้นต้นได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทในชั้นชี้สองสถานว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่นั้น ย่อมรวมถึงประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่อยู่ในตัว เพราะก่อนที่จะวินิจฉัยประเด็นข้อพิพาทที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้ได้นั้น ศาลจะต้องวินิจฉัยปัญหาที่ว่า จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่อันเป็นประเด็นที่ปรากฏอยู่ในคำฟ้องและคำให้การจำเลยที่ 1 ดังกล่าวเสียก่อน ด้วยเหตุผลที่ว่าหากข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยที่ 1 ไม่เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์แล้ว โจทก์ก็ไม่อยู่ในฐานะเจ้าหนี้ที่มีสิทธิฟ้องขอให้เพิกถอนการฉ้อฉลตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 237 ไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่ เพราะไม่เป็นประโยชน์แก่คดีแล้วนั่นเอง ฉะนั้น ที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยถึงประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นส่วนปัญหาว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ ข้อนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า โจทก์มีเงินพร้อมชำระหนี้แก่จำเลยที่ 1 ได้ เมื่อจำเลยที่ 1 ไม่ดำเนินการโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทตามสัญญาโอนสิทธิเอกสารหมาย จ.7ให้แก่โจทก์ จำเลยที่ 1 จึงตกเป็นฝ่ายผิดสัญญาปัญหาที่จำเลยที่ 1 ฎีกาประการสุดท้ายมีว่า ค่าเสียหายมีเพียงใด ข้อนี้ได้วินิจฉัยไว้ข้างต้นแล้วว่าคดีมีประเด็นว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ด้วยและข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาดังกล่าว แม้โจทก์จะบรรยายฟ้องว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นการจงใจหรือประมาทเลินเล่ออันเป็นการละเมิดทำให้โจทก์เสียหาย ก็เป็นเพียงความเข้าใจผิดของโจทก์ที่เห็นว่าการที่จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาเป็นเหตุให้โจทก์เสียหายนั้นเป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์เท่านั้น คดีจึงมีปัญหาให้ต้องวินิจฉัยว่า โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะเหตุที่จำเลยที่ 1เป็นฝ่ายผิดสัญญาเพียงใด เห็นว่า จากการที่โจทก์เป็นผู้ประกอบธุรกิจเกี่ยวกับจัดสรรที่ดินขาย เมื่อจำเลยที่ 1 ผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์จนเป็นเหตุให้โจทก์ไม่ได้รับสิทธิตามสัญญาดังกล่าวที่จะบังคับให้ผู้จะขายที่ดินพิพาทโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทให้โจทก์ โจทก์จึงไม่อาจนำที่ดินพิพาทไปจัดสรรขายตามโครงการของโจทก์ได้ ย่อมทำให้โจทก์เสียหาย โจทก์จึงมีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากการผิดสัญญาดังกล่าวของจำเลยที่ 1 ได้ แม้โจทก์จะไม่สามารถนำสืบถึงค่าเสียหายได้ตามจำนวนที่ปรากฏในคำฟ้อง แต่ศาลก็มีอำนาจกำหนดค่าเสียหายให้แก่โจทก์ตามจำนวนที่เห็นสมควรได้ ที่ศาลอุทธรณ์เห็นสมควรกำหนดค่าเสียหายให้แก่โจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นจำนวนค่าเสียหายที่เหมาะสมแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1414/2540บริษัท พี บี ก่อสร้าง จำกัดโจทก์บริษัท กิจ เรือ งโรจน์ จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 213, ม. 222, ม. 237, ม. 420, ม. 979, ม. 801 ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 142, ม. 172, ม. 183, ม. 225หนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์ระบุถึง อ.มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 และที่ 2 กับพวกเป็นคดีนี้เท่านั้นการมอบอำนาจให้ฟ้องคดีสำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ของโจทก์จึงชอบด้วยกฎหมาย โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 และที่ 2แม้โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 เข้ามาในคดีเดียวกันและหนังสือมอบอำนาจมิได้ระบุให้ผู้รับมอบอำนาจมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 แทนโจทก์ด้วยก็ตาม ก็หามีผลทำให้การมอบอำนาจให้ฟ้องจำเลยที่ 1 และที่ 2 ของโจทก์ที่สมบูรณ์อยู่แล้วต้องเสียไปไม่ ปัญหาว่าฟ้องเคลือบคลุมหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายซึ่งศาลจะต้องพิจารณาจากคำฟ้องของโจทก์เป็นหลักว่าคำฟ้องของโจทก์เป็นหลักว่าคำฟ้องของโจทก์ได้แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ ข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นและคำขอบังคับ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 172 วรรคสอง แล้วหรือไม่ หาใช่ต้องพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ปรากฏจากพยานหลักฐานของโจทก์ไม่ ส่วนปัญหาว่าโจทก์นำสืบข้อเท็จจริงแตกต่างไปจากที่อ้างในคำฟ้องหรือไม่ เป็นปัญหาที่ศาลจะต้องวินิจฉัยตามประเด็นข้อพิพาทว่าโจทก์นำสืบข้อเท็จจริงได้สมกับที่อ้างในคำฟ้องหรือไม่เพื่อวินิจฉัยข้อแพ้ชนะในประเด็นข้อพิพาทนั้นต่อไป ในประเด็นที่ว่าสัญญาโอนสิทธิตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทเป็นนิติกรรมอำพรางและเป็นการโอนสิทธิโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลยที่ 2 และไม่มีค่าตอบแทนจึงตกเป็นโมฆะเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย ดังที่จำเลยที่ 1 ยกขึ้นอุทธรณ์หรือไม่นั้น ปัญหาดังกล่าวศาลชั้นต้นมิได้กำหนดเป็นประเด็นข้อพิพาทและจำเลยที่ 1 ก็มิได้คัดค้านโดยให้ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทไว้ จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ไม่ติดใจในประเด็นที่จำเลยที่ 1 อุทธรณ์มาดังกล่าวข้างต้นแล้ว ส่วนข้ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับอำนาจฟ้องเมื่อศาลชั้นต้นมิได้กำหนดปัญหาข้อเท็จจริงดังกล่าวไว้เป็นประเด็นข้อพิพาท ดังนี้ข้อที่จำเลยที่ 1 อุทธรณ์จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้น ที่ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยข้ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ดังกล่าวจึงชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 225 วรรคหนึ่ง แล้ว ศาลชั้นต้นได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทในชั้นชี้สองสถานว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่นั้น ย่อมรวมถึงประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 1เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่อยู่ในตัว เพราะก่อนที่จะวินิจฉัยประเด็นข้อพิพาทที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้ได้นั้น ศาลจะต้องวินิจฉัยปัญหาที่ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่อันเป็นประเด็นที่ปรากฏอยู่ในคำฟ้องและคำให้การจำเลยที่ 1 ดังกล่าวเสียก่อน หากข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 ไม่เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์แล้ว โจทก์ก็ไม่อยู่ในฐานะเจ้าหนี้ที่มีสิทธิฟ้องขอให้เพิกถอนการฉ้อฉล ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 237 ไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่ เพราะไม่เป็นประโยชน์แก่คดีแล้วนั่นเอง การที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยถึงประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการวินิจฉัยนอกประเด็น เมื่อคดีมีประเด็นว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่รวมอยู่ด้วยแล้ว และข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1เป็นฝ่ายผิดสัญญาดังกล่าว แม้โจทก์จะบรรยายฟ้องว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นการจงใจหรือประมาทเลินเล่ออันเป็นการละเมิดทำให้โจทก์เสียหาย ก็เป็นเพียงความเข้าใจผิดของโจทก์ที่เห็นว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาเป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์เท่านั้น คดีจึงมีปัญหาต้องวินิจฉัยว่า โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะเหตุที่จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาเพียงใด และแม้โจทก์จะไม่สามารถนำสืบ ถึงค่าเสียหายได้ตามจำนวนที่ปรากฏในคำฟ้อง แต่ศาลก็มีอำนาจ กำหนดค่าเสียหายให้แก่โจทก์ตามจำนวนที่เห็นสมควรได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มอบอำนาจให้นายอุดมเดช ชาญชัยศึกฟ้องคดีแทน เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2532 จำเลยที่ 1 ทำสัญญาจะซื้อที่ดินโฉนดเลขที่ 1188, 1189, 1190, 1364, 28554 และ29859 ตำบลลาดบัวขาว (คลองสอง) อำเภอมีนบุรี กรุงเทพมหานครรวม 6 แปลง เนื้อที่ 217 ไร่ 2 งาน 74 ตารางวา จากจำเลยที่ 2ในราคาไร่ละ 650,000 บาท เป็นเงิน 141,495,250 บาท โดยวางเงินมัดจำไว้จำนวน 20,000,000 บาท ส่วนที่เหลือจะชำระในวันที่ 24 ธันวาคม 2532 ซึ่งเป็นวันนัดจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินต่อมาวันที่ 25 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1 และที่ 2 ตกลงทำบันทึกชำระเงินเพิ่มอีก 39,000,000 บาท และขยายเวลาจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินออกไปเป็นวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1 โอนขายสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินนั้นแก่โจทก์ในราคาไร่ละ 700,000 บาท เป็นเงิน 152,379,500 บาท กำหนดชำระเงินวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 ซึ่งเป็นวันนัดจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน สำหรับราคาที่ดินที่เพิ่มขึ้นไร่ละ 50,000 บาท รวมเป็นเงิน 10,884,250 บาท ถือเป็นค่าตอบแทนที่โจทก์ต้องชำระแก่จำเลยที่ 1 ในวันจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน และเงินค่าที่ดินส่วนที่เหลือจำนวน 141,595,250 บาท ซึ่งเป็นมูลค่าตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินนั้น เมื่อโจทก์ชำระค่าตอบแทนจำนวน 10,884,250 บาท แก่จำเลยที่ 1 แล้วจำเลยที่ 1 ตกลงให้โจทก์เป็นผู้จดทะเบียนรับโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินจากจำเลยที่ 2 ทันที กับให้สิทธิและหน้าที่ของจำเลยที่ 1 ซึ่งมีอยู่ตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินและบันทึกต่อท้ายสัญญาโอนไปยังโจทก์ทั้งหมด โดยให้โจทก์ใช้สิทธิตามสัญญาดังกล่าวเรียกร้องจากจำเลยที่ 2 แทนจำเลยที่ 1 ได้ทันที ต่อมาวันที่ 2 มกราคม 2533จำเลยที่ 1 ขอเพิ่มราคาขายสิทธิเรียกร้องดังกล่าวจากโจทก์อีก1,350,000 บาท แล้วเปลี่ยนข้อตกลงเป็นให้โจทก์ชำระราคาที่ดินวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 จำนวน 132,000,000 บาท ส่วนที่เหลืออีก 21,729,500 บาท จำเลยที่ 1 ยอมให้โจทก์ชำระพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ภายใน 6 เดือน นับแต่วันจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินโดยบันทึกข้อตกลงดังกล่าวนี้จำเลยที่ 1 ทำไว้กับนายปิติ บุญสูง ผู้แทนโจทก์ หลังจากนั้นโจทก์ทราบว่าจำเลยที่ 1 นำสิทธิเรียกร้องที่ขายให้โจทก์แล้วไปขายแก่ผู้อื่นครั้นวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2533 โจทก์จึงให้ทนายความโจทก์แจ้งถึงสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินที่จำเลยที่ 1 โอนให้โจทก์ไปยังจำเลยที่ 2 ขอให้ระงับการโอนที่ดินให้ผู้อื่นทั้งแจ้งให้จำเลยที่ 1 ปฏิบัติตามสัญญาดังกล่าวและต่อมาวันที่12 กุมภาพันธ์ 2533 โจทก์ให้ทนายความโจทก์มีหนังสือแจ้งไปยังจำเลยที่ 1 และที่ 2 โดยกำหนดนัดจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทและชำระราคา ณ สำนักงานที่ดินกรุงเทพมหานคร สาขามีนบุรีในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 เวลา 10 นาฬิกา ซึ่งจำเลยที่ 1และที่ 2 ไม่โต้แย้งคัดค้าน แต่เมื่อถึงกำหนดนัดก็ไม่จดทะเบียนโอนขายที่ดินพิพาทแก่โจทก์ กลับโอนขายให้จำเลยที่ 3 โจทก์จึงคัดค้านและขออายัดที่ดินต่อเจ้าพนักงานที่ดินในสังกัดของจำเลยที่ 4 เจ้าพนักงานที่ดินระงับการจดทะเบียน และอ้างว่าจะต้องส่งเรื่องอายัดที่ดินพิพาทไปหารือจำเลยที่ 4 ก่อน แต่ในวันที่8 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 2 ได้ให้นางจินตนา วงศ์เบญจรัตน์คู่สมรสลงชื่อถือกรรมสิทธิ์ร่วมในโฉนดที่ดินพิพาททั้งหกแปลงโดยไม่สุจริต แล้วจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 และนางจินตนาร่วมกันจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทแก่จำเลยที่ 3 โดยไม่สุจริตอีกทั้งจำเลยที่ 3 รับโอนโดยรู้อยู่แล้วว่าโจทก์เป็นผู้มีสิทธิจดทะเบียนได้ก่อน จึงเป็นการรับโอนโดยไม่สุจริต การกระทำของจำเลยทั้งสี่และนางจินตนาเป็นการจงใจหรือประมาทเลินเล่อโดยผิดกฎหมายอันเป็นการละเมิดทำให้โจทก์เสียหาย ดังนี้ ค่าดอกเบี้ยเงินกู้ที่โจทก์ต้องเสียแก่สถาบันการเงิน 1 วันเป็นเงิน 69,028 บาท ค่าใช้จ่ายในการดำเนินการกู้เงินจำนวน5,000,000 บาท ค่าขาดกำไรเพราะราคาที่ดินสูงขึ้นถึงไร่ละ1,200,000 บาท คิดเป็นเงิน 108,842,500 บาท และค่าขาดกำไรจากการนำที่ดินมาจัดสรรขาย เป็นเงิน 76,000,000 บาท รวมเป็นค่าเสียหายจำนวน 189,911,604 บาท ขอให้พิพากษาเพิกถอนนิติกรรมที่จำเลยที่ 2 ให้นางจินตนาคู่สมรสลงชื่อถือกรรมสิทธิ์รวม และเพิกถอนการจดทะเบียนซื้อขายที่ดินโฉนดเลขที่ 1188, 1189, 1190, 1364, 28554 และ 29859 ตำบลลาดบัวขาว (คลองสาน) อำเภอมีนบุรี กรุงเทพมหานคร ระหว่างจำเลยที่ 2 และนางจินตนากับจำเลยที่ 3 เมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2533 แล้วให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 ร่วมกันจดทะเบียนขายที่ดินพิพาทแก่โจทก์และให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 รับเงินค่าที่ดินจำนวน 153,729,500 บาท จากโจทก์ โดยจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นผู้เสียค่าธรรมเนียมการโอน กับให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันหรือแทนกันชำระค่าเสียหายจำนวน 189,911,604บาท แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ให้การว่า ฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม เพราะไม่บรรยายฟ้องให้ชัดแจ้งว่าโจทก์กับจำเลยที่ 1 มีข้อตกลงกันอย่างไรและจำเลยที่ 1 ผิดข้อตกลงอย่างไร ประมาณเดือนพฤศจิกายน2532 นายปิติ บุญสูง กรรมการผู้จัดการของโจทก์ติดต่อขอซื้อที่ดินพิพาทราคาไร่ละ 700,000 บาท โดยให้จำเลยที่ 1 โอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินซึ่งทำไว้กับจำเลยที่ 2ให้แก่โจทก์ มีข้อตกลงว่าโจทก์ต้องชำระเงินซึ่งจำเลยที่ 1วางมัดจำไปแล้วจำนวน 20,000,000 บาท กับเงินส่วนเกินไร่ละ50,000 บาท เป็นเงิน 10,884,250 บาท ให้จำเลยที่ 1 ชำระในวันทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องโดยนัดทำสัญญาและชำระเงินวันที่5 ธันวาคม 2532 แต่วันนั้นนายปิติแจ้งว่าโจทก์ไม่มีเงินจึงขอขยายเวลาไปถึงวันที่ 24 ธันวาคม 2532 เมื่อถึงกำหนดโจทก์ก็ยังหาเงินไม่ได้ ต่อมาวันที่ 25 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1จึงตกลงกับจำเลยที่ 2 ขยายเวลาโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทออกไปถึงวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 ซึ่งจำเลยที่ 1 ต้องชำระราคาที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 2 เป็นเงิน 39,000,000 บาท โดยแบ่งชำระวันทำสัญญาจำนวน 10,000,000 บาท ชำระวันที่ 28 ธันวาคม 2532จำนวน 3,000,000บาท ชำระวันที่ 10 มกราคม 2533 จำนวน 26,000,000 บาท ในวันเดียวกันนั้นนายปิติแจ้งว่าโจทก์ยังประสงค์จะซื้อที่ดินพิพาทจากจำเลยที่ 1 โดยตกลงจะชำระเงินมัดจำและราคาที่ดินซึ่งจำเลยที่ 1 ชำระแก่จำเลยที่ 2 ไปแล้ว และยังให้ค่าตอบแทนอีกจำนวน 10,884,250 บาท แต่เพราะเหตุที่โจทก์ยังหาเงินไม่ได้จึงขอให้จำเลยที่ 1 ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องให้แก่โจทก์ เพื่อโจทก์จะได้นำไปแสดงต่อบริษัทเงินทุนขอกู้เงินไปทำโครงการ โดยนายปิติอ้างว่าบริษัทเงินทุนจะมอบเงินส่วนหนึ่งให้ในวันที่2 มกราคม 2533 แล้ววันนั้นโจทก์จะทำสัญญารับโอนสิทธิเรียกร้องจากจำเลยที่ 1 โดยชำระเงินจำนวน 33,000,000 บาท ซึ่งจำเลยที่ 1ชำระแก่จำเลยที่ 2 ไปแล้ว กับให้ค่าตอบแทนดังกล่าวแก่จำเลยที่ 1และโจทก์รับโอนสิทธิเรียกร้องเพื่อชำระราคาที่ดินงวดวันที่10 มกราคม 2533 การทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องก็เพื่อให้โจทก์ใช้ในการกู้ยืมเงินเท่านั้น หาได้มีเจตนาให้ผลผูกพันกันตามสัญญาไม่ สัญญาดังกล่าวจึงเป็นโมฆะ ครั้นถึงวันนัดโจทก์แจ้งว่าจะกู้เงินได้ในวันที่ 5 มกราคม 2533 และนายปิติในฐานะตัวแทนโจทก์ได้เสนอเงื่อนไขใหม่ โดยขอชำระค่าเสียหายเพราะเหตุที่ล่าช้าคือตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม 2532 ถึงวันที่ 5 มกราคม 2533เพิ่มให้เป็นเงิน 1,350,000 บาท กับชำระราคาที่ดินจำนวน132,000,000 บาท ส่วนเงินจำนวนอีก 20,000,000 บาท ซึ่งจำเลยที่ 1 วางมัดจำไว้แต่แรกนั้น นายปิติในฐานะตัวแทนโจทก์ยอมทำสัญญากู้ยืมไว้ต่อจำเลยที่ 1 ต่อมาวันที่ 5 มกราคม 2533ปรากฏว่าโจทก์หาเงินไม่ได้ จำเลยที่ 1 จึงปฏิเสธการขายสิทธิเรียกร้องให้โจทก์ หลังจากนั้นวันที่ 10 มกราคม 2533 จำเลยที่ 1จึงโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาให้บุคคลที่สาม เพื่อให้บุคคลที่สามชำระราคาที่ดินงวดวันที่ 10 มกราคม 2533 จำนวน 26,000,000บาท แก่จำเลยที่ 2 ภายหลังบุคคลที่สามโอนสิทธิเรียกร้องแก่จำเลยที่ 3 ครั้นวันที่ 8 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 2 และที่ 3จึงจดทะเบียนซื้อขายและชำระราคากัน นอกจากนี้สัญญาโอนสิทธิเรียกร้องรายนี้เป็นประโยชน์แก่โจทก์ฝ่ายเดียว จึงขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน ตกเป็นโมฆะ สำหรับหนังสือของทนายความโจทก์ที่แจ้งให้จำเลยที่ 1 ปฏิบัติตามข้อตกลงวันที่5 ธันวาคม 2532 และวันที่ 2 มกราคม 2533 นั้น เมื่อปรากฏว่าข้อตกลงนั้นยกเลิกกันไปแล้ว จึงไม่มีผลให้จำเลยที่ 1 ต้องปฏิบัติตามโจทก์ไม่ได้รับความเสียหาย และไม่ทราบว่าจ่ายค่าอะไรบ้างทั้งเป็นเหตุการณ์ในอนาคตไม่แน่นอนว่าจะเสียหายหรือไม่ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ให้การว่า เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1 ทำสัญญาโอนขายสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินและบันทึกต่อท้ายแก่โจทก์ โดยจำเลยที่ 2 มิได้เกี่ยวข้องด้วยโจทก์จึงชอบที่จะฟ้องบังคับเอาจากจำเลยที่ 1 อีกทั้งจำเลยที่ 2ไม่เคยได้รับหนังสือฉบับลงวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2533 กับฉบับลงวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2533 ทั้งลายมือชื่อผู้รับตามใบตอบรับมิใช่ลายมือชื่อของจำเลยที่ 2 หรือลูกจ้างของจำเลยที่ 2 แม้จำเลยที่ 2 จะได้รับหนังสือนั้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องโต้แย้งเพราะโจทก์เป็นบุคคลภายนอก จึงไม่มีสิทธิสั่งให้ระงับการโอนเมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 2 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาทแก่จำเลยที่ 3 ก็เป็นการปฏิบัติตามสัญญาซึ่งจำเลยที่ 2 ทำไว้ เป็นการกระทำโดยสุจริตโดยโจทก์ไม่มีสิทธิบังคับให้จำเลยที่ 2 ร่วมกับจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 จดทะเบียนโอนขายที่ดินพิพาทแก่โจทก์ และไม่มีสิทธิบังคับจำเลยที่ 1ให้รับค่าที่ดินจากโจทก์ การกระทำของจำเลยที่ 2 ไม่เป็นเหตุให้โจทก์ต้องเสียหายจึงไม่ต้องรับผิดในความเสียหายต่อโจทก์ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ให้การว่า เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2532 จำเลยที่ 1 ทำสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินและภายหลังทำบันทึกต่อท้ายกับจำเลยที่ 2 ต่อมาวันที่ 10 มกราคม 2533 จำเลยที่ 1 ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องนั้นให้บริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด โดยวันดังกล่าวบริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด ได้จ่ายเงินจำนวน26,000,000 บาท แก่จำเลยที่ 1 แล้วจำเลยที่ 1 ได้นำเงินไปชำระแก่จำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 จึงโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาแก่บริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด หลังจากนั้นวันที่ 26 กุมภาพันธ์2533 บริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด ทำหนังสือโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาแก่จำเลยที่ 3 โดยจำเลยที่ 3 จ่ายเงินตอบแทนให้จำนวน27,660,000 บาท กำหนดนัดโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทและชำระเงิน ณสำนักงานที่ดินกรุงเทพมหานคร สาขามีนบุรี ในวันที่28 กุมภาพันธ์ 2533 เวลา 11 นาฬิกา ซึ่งจำเลยที่ 3 ตกลงซื้อที่ดินจากจำเลยที่ 1 และบริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด ในราคาไร่ละ 650,000 บาท เป็นเงิน 141,495,250 บาท เพราะที่ดินพิพาทไม่มีทางเข้าออกสู่ทางสาธารณะ และจำเลยที่ 3 ต้องซื้อที่ดินข้างเคียงเป็นทางเข้าออกสู่ทางสาธารณะสิ้นเงินไป 10,000,000บาทเศษ เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 จำเลยที่ 2 ไม่ไปโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาท จำเลยที่ 1 ที่ 3 และบริษัทมั่นคงเคหะการจำกัด จึงแจ้งอายัดที่ดินพิพาท แต่ต่อมาตกลงกันได้ ครั้นวันที่8 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 2 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทในนามของจำเลยที่ 2 และนางจินตนา วงศ์เบญจรัตน์ แก่จำเลยที่ 3ในราคา 141,495,250 บาท แล้วจำเลยที่ 3 จดทะเบียนจำนองที่ดินพิพาทต่อธนาคารไทยพาณิชย์ จำกัด เป็นเงิน 120,000,000 บาทซึ่งโจทก์ทราบและไม่โต้แย้งคัดค้าน จำเลยที่ 3 กระทำโดยสุจริตเปิดเผย และเสียค่าตอบแทนที่โจทก์อ้างว่าจำเลยที่ 1 โอนสิทธิเรียกร้องโดยคิดราคาที่ดินพิพาทไร่ละ 700,000 บาท ไม่เป็นความจริงเพราะไม่มีข้อตกลงเช่นว่านั้น อีกทั้งการโอนสิทธิเรียกร้องระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 ไม่มีผลตามกฎหมาย เพราะจำเลยที่ 2ไม่ได้ตกลงหรือรู้เห็นยินยอมด้วย นอกจากนี้ความเสียหายที่โจทก์อ้างตามฟ้องก็ไม่เป็นความจริงโจทก์ยังมิได้ลงทุน จึงไม่เสียหายหากเสียหายอย่างมากไม่เกิน 10,000 บาท โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 เพราะหนังสือมอบอำนาจมิได้ให้อำนาจฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 4 ให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องภายหลังสืบพยานโจทก์ทั้งหมดสิ้นและสืบพยานฝ่ายจำเลยไปบ้างแล้ว โจทก์ยื่นคำร้องขอถอนฟ้องจำเลยที่ 4 ศาลชั้นต้นอนุญาตและสั่งจำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 4 ออกจากสารบบความศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินจำนวน 7,000,000บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 8 มีนาคม 2533 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 และที่ 3จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า สำหรับดอกเบี้ยอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี ให้คิดคำนวณนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยที่ 1ข้อแรกมีว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 หรือไม่ จำเลยที่ 1ฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เพราะหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีไม่ได้ระบุให้ฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 ด้วย หนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์จึงไม่ชอบด้วยกฎหมายโจทก์ย่อมไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยทั้งสี่ เห็นว่า แม้หนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.2 จะมิได้ระบุให้นายอุดมเดช ชาญชัยศึกฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 แทนโจทก์ คงระบุให้มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1และที่ 2 กับพวกเป็นคดีนี้ก็ตาม แต่ตามหนังสือมอบอำนาจดังกล่าวยังคงแสดงเจตนาของโจทก์ชัดแจ้งว่าโจทก์ประสงค์ให้ฟ้องจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นคดีนี้ การมอบอำนาจให้ฟ้องคดีสำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ของโจทก์จึงชอบด้วยกฎหมายแล้ว แม้โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 เข้ามาในคดีเดียวกันและมิได้ระบุในหนังสือมอบอำนาจให้ผู้รับมอบอำนาจมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4แทนโจทก์ด้วยก็ตาม ก็หามีผลทำให้การมอบอำนาจให้ฟ้องจำเลยที่ 1และที่ 2 ของโจทก์ที่สมบูรณ์อยู่แล้วต้องตกเป็นอันเสียไปไม่โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1ฎีกาจำเลยที่ 1 ปัญหาที่ 2 มีว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า คำฟ้องของโจทก์แตกต่างจากคำเบิกความของพยานโจทก์อย่างชัดเจน เมื่อข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบแตกต่างจากคำฟ้อง จึงเป็นผลให้จำเลยเสียเปรียบและหลงข้อต่อสู้ คำฟ้องของโจทก์จึงเคลือบคลุม เห็นว่า ปัญหาว่าฟ้องเคลือบคลุมหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายซึ่งศาลจะต้องพิจารณาจากคำฟ้องของโจทก์เป็นหลักว่าคำฟ้องของโจทก์ได้แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ ข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้น และคำขอบังคับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสอง แล้วหรือไม่หาใช่ต้องพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ปรากฏจากพยานหลักฐานของโจทก์ไม่ ส่วนปัญหาว่าโจทก์จะนำสืบข้อเท็จจริงแตกต่างไปจากที่อ้างในคำฟ้องหรือไม่เป็นปัญหาที่ศาลจะต้องวินิจฉัยตามประเด็นข้อพิพาทว่าโจทก์นำสืบข้อเท็จจริงได้สมกับที่อ้างในคำฟ้องหรือไม่เพื่อวินิจฉัยข้อแพ้ชนะในประเด็นข้อพิพาทนั้นต่อไปฎีกาจำเลยที่ 1 ปัญหาที่ 3 มีว่า ที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ในประเด็นที่ว่าสัญญาโอนสิทธิตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทเป็นนิติกรรมอำพรางและเป็นการโอนสิทธิโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลยที่ 2 และไม่มีค่าตอบแทนจึงตกเป็นโมฆะนั้นเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ เมื่อได้พิจารณาปัญหาตามที่จำเลยที่ 1 ฎีกาดังกล่าวข้างต้นกับการกำหนดประเด็นข้อพิพาทในการชี้สองสถานของศาลชั้นต้นตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 25 กันยายน 2533 แล้วปรากฏว่า ปัญหาดังกล่าวศาลชั้นต้นมิได้กำหนดเป็นประเด็นข้อพิพาท และจำเลยที่ 1ก็มิได้คัดค้านโดยให้ศาลชั้นต้นกำหนดเป็นประเด็นข้อพิพาทไว้จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ไม่ติดใจในประเด็นที่จำเลยที่ 1 อุทธรณ์มาดังกล่าวข้างต้นแล้ว ส่วนข้อที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่าประเด็นข้อที่จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ดังกล่าวข้างต้นรวมอยู่ในประเด็นที่ศาลชั้นต้นกำหนดในเรื่องอำนาจฟ้องแล้ว เพราะหากฟังว่าสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 ตามเอกสารหมาย จ.7 ที่ทำต่อกันมีเจตนาไม่ให้มีผลผูกพันและไม่ชอบด้วยกฎหมายจึงตกเป็นโมฆะดังที่จำเลยที่ 1อ้างมาในอุทธรณ์แล้ว โจทก์ก็ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องดังที่จำเลยที่ 1 อ้างได้นั้น เห็นว่า ข้ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับอำนาจฟ้องต่อไป เมื่อศาลชั้นต้นมิได้กำหนดปัญหาข้อเท็จจริงดังกล่าวไว้เป็นประเด็นข้อพิพาทข้อที่จำเลยที่ 1อุทธรณ์จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นที่ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยข้ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ดังกล่าวจึงชอบด้วยบทบัญญัติมาตรา 225 วรรคหนึ่ง แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งแล้วฎีกาจำเลยที่ 1 ปัญหาที่ 4 มีว่า จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ และที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยปัญหาดังกล่าวโดยที่ศาลชั้นต้นมิได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทไว้เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นหรือไม่ เพราะศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทในส่วนนี้ไว้ว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่ สำหรับปัญหาหลังที่ว่าศาลชั้นต้นวินิจฉัยนอกประเด็นหรือไม่นั้น โจทก์ได้บรรยายฟ้องว่า หลังจากจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาจะซื้อที่ดินพิพาทจากจำเลยที่ 2 แล้ว จำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทที่จำเลยที่ 1 ได้ทำกับจำเลยที่ 2 ให้แก่โจทก์ ต่อมาจำเลยที่ 1กลับทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทรายเดียวกันนี้ให้แก่ผู้อื่น โดยจำเลยที่ 2 ให้ความยินยอมหลังจากนั้นจำเลยที่ 1 ที่ 2 และผู้อื่นได้ร่วมกันโอนที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 3 โดยจำเลยที่ 2 และที่ 3 ทราบแล้วว่าจำเลยที่ 1ได้โอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ไว้ก่อน จึงเป็นการไม่สุจริต ให้เพิกถอนการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทที่จำเลยที่ 2 ร่วมกับผู้อื่นโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 3 ส่วนจำเลยที่ 1 ให้การต่อสู้ว่า โจทก์ต้องการซื้อที่ดินพิพาทที่จำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาจะซื้อจากจำเลยที่ 2แต่โจทก์ยังหาเงินไม่ได้ จึงขอให้จำเลยที่ 1 ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ตามเอกสารหมาย จ.7 ก่อน เพื่อโจทก์จะได้นำไปแสดงต่อบริษัทเงินทุนเพื่อขอกู้ยืมเงินไปทำโครงการ ไม่มีเจตนาให้มีผลผูกพันกันตามสัญญาหลังจากจำเลยที่ 1 กับโจทก์ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อขายที่ดินพิพาทแล้ว จำเลยที่ 1 ได้โอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทที่จำเลยที่ 1 ทำกับโจทก์ให้แก่บุคคลอื่น และจำเลยที่ 1 ที่ 2 และบุคคลอื่นได้ร่วมกันโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 3 ดังนี้ เมื่อพิเคราะห์คำฟ้องของโจทก์และคำให้การของจำเลยที่ 1 ประกอบกันแล้ว เห็นว่าที่ศาลชั้นต้นได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทในชั้นชี้สองสถานว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่นั้น ย่อมรวมถึงประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่อยู่ในตัว เพราะก่อนที่จะวินิจฉัยประเด็นข้อพิพาทที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้ได้นั้น ศาลจะต้องวินิจฉัยปัญหาที่ว่า จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่อันเป็นประเด็นที่ปรากฏอยู่ในคำฟ้องและคำให้การจำเลยที่ 1 ดังกล่าวเสียก่อน ด้วยเหตุผลที่ว่าหากข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยที่ 1 ไม่เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์แล้ว โจทก์ก็ไม่อยู่ในฐานะเจ้าหนี้ที่มีสิทธิฟ้องขอให้เพิกถอนการฉ้อฉลตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 237 ไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่ เพราะไม่เป็นประโยชน์แก่คดีแล้วนั่นเอง ฉะนั้น ที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยถึงประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นส่วนปัญหาว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ ข้อนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า โจทก์มีเงินพร้อมชำระหนี้แก่จำเลยที่ 1 ได้ เมื่อจำเลยที่ 1 ไม่ดำเนินการโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทตามสัญญาโอนสิทธิเอกสารหมาย จ.7ให้แก่โจทก์ จำเลยที่ 1 จึงตกเป็นฝ่ายผิดสัญญาปัญหาที่จำเลยที่ 1 ฎีกาประการสุดท้ายมีว่า ค่าเสียหายมีเพียงใด ข้อนี้ได้วินิจฉัยไว้ข้างต้นแล้วว่าคดีมีประเด็นว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ด้วยและข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาดังกล่าว แม้โจทก์จะบรรยายฟ้องว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นการจงใจหรือประมาทเลินเล่ออันเป็นการละเมิดทำให้โจทก์เสียหาย ก็เป็นเพียงความเข้าใจผิดของโจทก์ที่เห็นว่าการที่จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาเป็นเหตุให้โจทก์เสียหายนั้นเป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์เท่านั้น คดีจึงมีปัญหาให้ต้องวินิจฉัยว่า โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะเหตุที่จำเลยที่ 1เป็นฝ่ายผิดสัญญาเพียงใด เห็นว่า จากการที่โจทก์เป็นผู้ประกอบธุรกิจเกี่ยวกับจัดสรรที่ดินขาย เมื่อจำเลยที่ 1 ผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์จนเป็นเหตุให้โจทก์ไม่ได้รับสิทธิตามสัญญาดังกล่าวที่จะบังคับให้ผู้จะขายที่ดินพิพาทโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทให้โจทก์ โจทก์จึงไม่อาจนำที่ดินพิพาทไปจัดสรรขายตามโครงการของโจทก์ได้ ย่อมทำให้โจทก์เสียหาย โจทก์จึงมีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากการผิดสัญญาดังกล่าวของจำเลยที่ 1 ได้ แม้โจทก์จะไม่สามารถนำสืบถึงค่าเสียหายได้ตามจำนวนที่ปรากฏในคำฟ้อง แต่ศาลก็มีอำนาจกำหนดค่าเสียหายให้แก่โจทก์ตามจำนวนที่เห็นสมควรได้ ที่ศาลอุทธรณ์เห็นสมควรกำหนดค่าเสียหายให้แก่โจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นจำนวนค่าเสียหายที่เหมาะสมแล้วพิพากษายืน(สุชาติ ถาวรวงษ์-สุประดิษฐ์ หุตะสิงห์-พิศษล พิริยะสถิต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มอบอำนาจให้นายอุดมเดช ชาญชัยศึกฟ้องคดีแทน เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2532 จำเลยที่ 1 ทำสัญญาจะซื้อที่ดินโฉนดเลขที่ 1188, 1189, 1190, 1364, 28554 และ29859 ตำบลลาดบัวขาว (คลองสอง) อำเภอมีนบุรี กรุงเทพมหานครรวม 6 แปลง เนื้อที่ 217 ไร่ 2 งาน 74 ตารางวา จากจำเลยที่ 2ในราคาไร่ละ 650,000 บาท เป็นเงิน 141,495,250 บาท โดยวางเงินมัดจำไว้จำนวน 20,000,000 บาท ส่วนที่เหลือจะชำระในวันที่ 24 ธันวาคม 2532 ซึ่งเป็นวันนัดจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินต่อมาวันที่ 25 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1 และที่ 2 ตกลงทำบันทึกชำระเงินเพิ่มอีก 39,000,000 บาท และขยายเวลาจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินออกไปเป็นวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1 โอนขายสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินนั้นแก่โจทก์ในราคาไร่ละ 700,000 บาท เป็นเงิน 152,379,500 บาท กำหนดชำระเงินวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 ซึ่งเป็นวันนัดจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน สำหรับราคาที่ดินที่เพิ่มขึ้นไร่ละ 50,000 บาท รวมเป็นเงิน 10,884,250 บาท ถือเป็นค่าตอบแทนที่โจทก์ต้องชำระแก่จำเลยที่ 1 ในวันจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน และเงินค่าที่ดินส่วนที่เหลือจำนวน 141,595,250 บาท ซึ่งเป็นมูลค่าตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินนั้น เมื่อโจทก์ชำระค่าตอบแทนจำนวน 10,884,250 บาท แก่จำเลยที่ 1 แล้วจำเลยที่ 1 ตกลงให้โจทก์เป็นผู้จดทะเบียนรับโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินจากจำเลยที่ 2 ทันที กับให้สิทธิและหน้าที่ของจำเลยที่ 1 ซึ่งมีอยู่ตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินและบันทึกต่อท้ายสัญญาโอนไปยังโจทก์ทั้งหมด โดยให้โจทก์ใช้สิทธิตามสัญญาดังกล่าวเรียกร้องจากจำเลยที่ 2 แทนจำเลยที่ 1 ได้ทันที ต่อมาวันที่ 2 มกราคม 2533จำเลยที่ 1 ขอเพิ่มราคาขายสิทธิเรียกร้องดังกล่าวจากโจทก์อีก1,350,000 บาท แล้วเปลี่ยนข้อตกลงเป็นให้โจทก์ชำระราคาที่ดินวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 จำนวน 132,000,000 บาท ส่วนที่เหลืออีก 21,729,500 บาท จำเลยที่ 1 ยอมให้โจทก์ชำระพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ภายใน 6 เดือน นับแต่วันจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินโดยบันทึกข้อตกลงดังกล่าวนี้จำเลยที่ 1 ทำไว้กับนายปิติ บุญสูง ผู้แทนโจทก์ หลังจากนั้นโจทก์ทราบว่าจำเลยที่ 1 นำสิทธิเรียกร้องที่ขายให้โจทก์แล้วไปขายแก่ผู้อื่นครั้นวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2533 โจทก์จึงให้ทนายความโจทก์แจ้งถึงสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินที่จำเลยที่ 1 โอนให้โจทก์ไปยังจำเลยที่ 2 ขอให้ระงับการโอนที่ดินให้ผู้อื่นทั้งแจ้งให้จำเลยที่ 1 ปฏิบัติตามสัญญาดังกล่าวและต่อมาวันที่12 กุมภาพันธ์ 2533 โจทก์ให้ทนายความโจทก์มีหนังสือแจ้งไปยังจำเลยที่ 1 และที่ 2 โดยกำหนดนัดจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทและชำระราคา ณ สำนักงานที่ดินกรุงเทพมหานคร สาขามีนบุรีในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 เวลา 10 นาฬิกา ซึ่งจำเลยที่ 1และที่ 2 ไม่โต้แย้งคัดค้าน แต่เมื่อถึงกำหนดนัดก็ไม่จดทะเบียนโอนขายที่ดินพิพาทแก่โจทก์ กลับโอนขายให้จำเลยที่ 3 โจทก์จึงคัดค้านและขออายัดที่ดินต่อเจ้าพนักงานที่ดินในสังกัดของจำเลยที่ 4 เจ้าพนักงานที่ดินระงับการจดทะเบียน และอ้างว่าจะต้องส่งเรื่องอายัดที่ดินพิพาทไปหารือจำเลยที่ 4 ก่อน แต่ในวันที่8 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 2 ได้ให้นางจินตนา วงศ์เบญจรัตน์คู่สมรสลงชื่อถือกรรมสิทธิ์ร่วมในโฉนดที่ดินพิพาททั้งหกแปลงโดยไม่สุจริต แล้วจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 และนางจินตนาร่วมกันจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทแก่จำเลยที่ 3 โดยไม่สุจริตอีกทั้งจำเลยที่ 3 รับโอนโดยรู้อยู่แล้วว่าโจทก์เป็นผู้มีสิทธิจดทะเบียนได้ก่อน จึงเป็นการรับโอนโดยไม่สุจริต การกระทำของจำเลยทั้งสี่และนางจินตนาเป็นการจงใจหรือประมาทเลินเล่อโดยผิดกฎหมายอันเป็นการละเมิดทำให้โจทก์เสียหาย ดังนี้ ค่าดอกเบี้ยเงินกู้ที่โจทก์ต้องเสียแก่สถาบันการเงิน 1 วันเป็นเงิน 69,028 บาท ค่าใช้จ่ายในการดำเนินการกู้เงินจำนวน5,000,000 บาท ค่าขาดกำไรเพราะราคาที่ดินสูงขึ้นถึงไร่ละ1,200,000 บาท คิดเป็นเงิน 108,842,500 บาท และค่าขาดกำไรจากการนำที่ดินมาจัดสรรขาย เป็นเงิน 76,000,000 บาท รวมเป็นค่าเสียหายจำนวน 189,911,604 บาท ขอให้พิพากษาเพิกถอนนิติกรรมที่จำเลยที่ 2 ให้นางจินตนาคู่สมรสลงชื่อถือกรรมสิทธิ์รวม และเพิกถอนการจดทะเบียนซื้อขายที่ดินโฉนดเลขที่ 1188, 1189, 1190, 1364, 28554 และ 29859 ตำบลลาดบัวขาว (คลองสาน) อำเภอมีนบุรี กรุงเทพมหานคร ระหว่างจำเลยที่ 2 และนางจินตนากับจำเลยที่ 3 เมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2533 แล้วให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 ร่วมกันจดทะเบียนขายที่ดินพิพาทแก่โจทก์และให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 รับเงินค่าที่ดินจำนวน 153,729,500 บาท จากโจทก์ โดยจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นผู้เสียค่าธรรมเนียมการโอน กับให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันหรือแทนกันชำระค่าเสียหายจำนวน 189,911,604บาท แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ให้การว่า ฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม เพราะไม่บรรยายฟ้องให้ชัดแจ้งว่าโจทก์กับจำเลยที่ 1 มีข้อตกลงกันอย่างไรและจำเลยที่ 1 ผิดข้อตกลงอย่างไร ประมาณเดือนพฤศจิกายน2532 นายปิติ บุญสูง กรรมการผู้จัดการของโจทก์ติดต่อขอซื้อที่ดินพิพาทราคาไร่ละ 700,000 บาท โดยให้จำเลยที่ 1 โอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินซึ่งทำไว้กับจำเลยที่ 2ให้แก่โจทก์ มีข้อตกลงว่าโจทก์ต้องชำระเงินซึ่งจำเลยที่ 1วางมัดจำไปแล้วจำนวน 20,000,000 บาท กับเงินส่วนเกินไร่ละ50,000 บาท เป็นเงิน 10,884,250 บาท ให้จำเลยที่ 1 ชำระในวันทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องโดยนัดทำสัญญาและชำระเงินวันที่5 ธันวาคม 2532 แต่วันนั้นนายปิติแจ้งว่าโจทก์ไม่มีเงินจึงขอขยายเวลาไปถึงวันที่ 24 ธันวาคม 2532 เมื่อถึงกำหนดโจทก์ก็ยังหาเงินไม่ได้ ต่อมาวันที่ 25 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1จึงตกลงกับจำเลยที่ 2 ขยายเวลาโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทออกไปถึงวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 ซึ่งจำเลยที่ 1 ต้องชำระราคาที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 2 เป็นเงิน 39,000,000 บาท โดยแบ่งชำระวันทำสัญญาจำนวน 10,000,000 บาท ชำระวันที่ 28 ธันวาคม 2532จำนวน 3,000,000บาท ชำระวันที่ 10 มกราคม 2533 จำนวน 26,000,000 บาท ในวันเดียวกันนั้นนายปิติแจ้งว่าโจทก์ยังประสงค์จะซื้อที่ดินพิพาทจากจำเลยที่ 1 โดยตกลงจะชำระเงินมัดจำและราคาที่ดินซึ่งจำเลยที่ 1 ชำระแก่จำเลยที่ 2 ไปแล้ว และยังให้ค่าตอบแทนอีกจำนวน 10,884,250 บาท แต่เพราะเหตุที่โจทก์ยังหาเงินไม่ได้จึงขอให้จำเลยที่ 1 ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องให้แก่โจทก์ เพื่อโจทก์จะได้นำไปแสดงต่อบริษัทเงินทุนขอกู้เงินไปทำโครงการ โดยนายปิติอ้างว่าบริษัทเงินทุนจะมอบเงินส่วนหนึ่งให้ในวันที่2 มกราคม 2533 แล้ววันนั้นโจทก์จะทำสัญญารับโอนสิทธิเรียกร้องจากจำเลยที่ 1 โดยชำระเงินจำนวน 33,000,000 บาท ซึ่งจำเลยที่ 1ชำระแก่จำเลยที่ 2 ไปแล้ว กับให้ค่าตอบแทนดังกล่าวแก่จำเลยที่ 1และโจทก์รับโอนสิทธิเรียกร้องเพื่อชำระราคาที่ดินงวดวันที่10 มกราคม 2533 การทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องก็เพื่อให้โจทก์ใช้ในการกู้ยืมเงินเท่านั้น หาได้มีเจตนาให้ผลผูกพันกันตามสัญญาไม่ สัญญาดังกล่าวจึงเป็นโมฆะ ครั้นถึงวันนัดโจทก์แจ้งว่าจะกู้เงินได้ในวันที่ 5 มกราคม 2533 และนายปิติในฐานะตัวแทนโจทก์ได้เสนอเงื่อนไขใหม่ โดยขอชำระค่าเสียหายเพราะเหตุที่ล่าช้าคือตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม 2532 ถึงวันที่ 5 มกราคม 2533เพิ่มให้เป็นเงิน 1,350,000 บาท กับชำระราคาที่ดินจำนวน132,000,000 บาท ส่วนเงินจำนวนอีก 20,000,000 บาท ซึ่งจำเลยที่ 1 วางมัดจำไว้แต่แรกนั้น นายปิติในฐานะตัวแทนโจทก์ยอมทำสัญญากู้ยืมไว้ต่อจำเลยที่ 1 ต่อมาวันที่ 5 มกราคม 2533ปรากฏว่าโจทก์หาเงินไม่ได้ จำเลยที่ 1 จึงปฏิเสธการขายสิทธิเรียกร้องให้โจทก์ หลังจากนั้นวันที่ 10 มกราคม 2533 จำเลยที่ 1จึงโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาให้บุคคลที่สาม เพื่อให้บุคคลที่สามชำระราคาที่ดินงวดวันที่ 10 มกราคม 2533 จำนวน 26,000,000บาท แก่จำเลยที่ 2 ภายหลังบุคคลที่สามโอนสิทธิเรียกร้องแก่จำเลยที่ 3 ครั้นวันที่ 8 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 2 และที่ 3จึงจดทะเบียนซื้อขายและชำระราคากัน นอกจากนี้สัญญาโอนสิทธิเรียกร้องรายนี้เป็นประโยชน์แก่โจทก์ฝ่ายเดียว จึงขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน ตกเป็นโมฆะ สำหรับหนังสือของทนายความโจทก์ที่แจ้งให้จำเลยที่ 1 ปฏิบัติตามข้อตกลงวันที่5 ธันวาคม 2532 และวันที่ 2 มกราคม 2533 นั้น เมื่อปรากฏว่าข้อตกลงนั้นยกเลิกกันไปแล้ว จึงไม่มีผลให้จำเลยที่ 1 ต้องปฏิบัติตามโจทก์ไม่ได้รับความเสียหาย และไม่ทราบว่าจ่ายค่าอะไรบ้างทั้งเป็นเหตุการณ์ในอนาคตไม่แน่นอนว่าจะเสียหายหรือไม่ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ให้การว่า เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1 ทำสัญญาโอนขายสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินและบันทึกต่อท้ายแก่โจทก์ โดยจำเลยที่ 2 มิได้เกี่ยวข้องด้วยโจทก์จึงชอบที่จะฟ้องบังคับเอาจากจำเลยที่ 1 อีกทั้งจำเลยที่ 2ไม่เคยได้รับหนังสือฉบับลงวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2533 กับฉบับลงวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2533 ทั้งลายมือชื่อผู้รับตามใบตอบรับมิใช่ลายมือชื่อของจำเลยที่ 2 หรือลูกจ้างของจำเลยที่ 2 แม้จำเลยที่ 2 จะได้รับหนังสือนั้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องโต้แย้งเพราะโจทก์เป็นบุคคลภายนอก จึงไม่มีสิทธิสั่งให้ระงับการโอนเมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 2 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาทแก่จำเลยที่ 3 ก็เป็นการปฏิบัติตามสัญญาซึ่งจำเลยที่ 2 ทำไว้ เป็นการกระทำโดยสุจริตโดยโจทก์ไม่มีสิทธิบังคับให้จำเลยที่ 2 ร่วมกับจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 จดทะเบียนโอนขายที่ดินพิพาทแก่โจทก์ และไม่มีสิทธิบังคับจำเลยที่ 1ให้รับค่าที่ดินจากโจทก์ การกระทำของจำเลยที่ 2 ไม่เป็นเหตุให้โจทก์ต้องเสียหายจึงไม่ต้องรับผิดในความเสียหายต่อโจทก์ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ให้การว่า เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2532 จำเลยที่ 1 ทำสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินและภายหลังทำบันทึกต่อท้ายกับจำเลยที่ 2 ต่อมาวันที่ 10 มกราคม 2533 จำเลยที่ 1 ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องนั้นให้บริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด โดยวันดังกล่าวบริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด ได้จ่ายเงินจำนวน26,000,000 บาท แก่จำเลยที่ 1 แล้วจำเลยที่ 1 ได้นำเงินไปชำระแก่จำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 จึงโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาแก่บริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด หลังจากนั้นวันที่ 26 กุมภาพันธ์2533 บริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด ทำหนังสือโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาแก่จำเลยที่ 3 โดยจำเลยที่ 3 จ่ายเงินตอบแทนให้จำนวน27,660,000 บาท กำหนดนัดโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทและชำระเงิน ณสำนักงานที่ดินกรุงเทพมหานคร สาขามีนบุรี ในวันที่28 กุมภาพันธ์ 2533 เวลา 11 นาฬิกา ซึ่งจำเลยที่ 3 ตกลงซื้อที่ดินจากจำเลยที่ 1 และบริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด ในราคาไร่ละ 650,000 บาท เป็นเงิน 141,495,250 บาท เพราะที่ดินพิพาทไม่มีทางเข้าออกสู่ทางสาธารณะ และจำเลยที่ 3 ต้องซื้อที่ดินข้างเคียงเป็นทางเข้าออกสู่ทางสาธารณะสิ้นเงินไป 10,000,000บาทเศษ เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 จำเลยที่ 2 ไม่ไปโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาท จำเลยที่ 1 ที่ 3 และบริษัทมั่นคงเคหะการจำกัด จึงแจ้งอายัดที่ดินพิพาท แต่ต่อมาตกลงกันได้ ครั้นวันที่8 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 2 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทในนามของจำเลยที่ 2 และนางจินตนา วงศ์เบญจรัตน์ แก่จำเลยที่ 3ในราคา 141,495,250 บาท แล้วจำเลยที่ 3 จดทะเบียนจำนองที่ดินพิพาทต่อธนาคารไทยพาณิชย์ จำกัด เป็นเงิน 120,000,000 บาทซึ่งโจทก์ทราบและไม่โต้แย้งคัดค้าน จำเลยที่ 3 กระทำโดยสุจริตเปิดเผย และเสียค่าตอบแทนที่โจทก์อ้างว่าจำเลยที่ 1 โอนสิทธิเรียกร้องโดยคิดราคาที่ดินพิพาทไร่ละ 700,000 บาท ไม่เป็นความจริงเพราะไม่มีข้อตกลงเช่นว่านั้น อีกทั้งการโอนสิทธิเรียกร้องระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 ไม่มีผลตามกฎหมาย เพราะจำเลยที่ 2ไม่ได้ตกลงหรือรู้เห็นยินยอมด้วย นอกจากนี้ความเสียหายที่โจทก์อ้างตามฟ้องก็ไม่เป็นความจริงโจทก์ยังมิได้ลงทุน จึงไม่เสียหายหากเสียหายอย่างมากไม่เกิน 10,000 บาท โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 เพราะหนังสือมอบอำนาจมิได้ให้อำนาจฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 4 ให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องภายหลังสืบพยานโจทก์ทั้งหมดสิ้นและสืบพยานฝ่ายจำเลยไปบ้างแล้ว โจทก์ยื่นคำร้องขอถอนฟ้องจำเลยที่ 4 ศาลชั้นต้นอนุญาตและสั่งจำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 4 ออกจากสารบบความศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินจำนวน 7,000,000บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 8 มีนาคม 2533 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 และที่ 3จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า สำหรับดอกเบี้ยอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี ให้คิดคำนวณนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยที่ 1ข้อแรกมีว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 หรือไม่ จำเลยที่ 1ฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เพราะหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีไม่ได้ระบุให้ฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 ด้วย หนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์จึงไม่ชอบด้วยกฎหมายโจทก์ย่อมไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยทั้งสี่ เห็นว่า แม้หนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.2 จะมิได้ระบุให้นายอุดมเดช ชาญชัยศึกฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 แทนโจทก์ คงระบุให้มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1และที่ 2 กับพวกเป็นคดีนี้ก็ตาม แต่ตามหนังสือมอบอำนาจดังกล่าวยังคงแสดงเจตนาของโจทก์ชัดแจ้งว่าโจทก์ประสงค์ให้ฟ้องจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นคดีนี้ การมอบอำนาจให้ฟ้องคดีสำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ของโจทก์จึงชอบด้วยกฎหมายแล้ว แม้โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 เข้ามาในคดีเดียวกันและมิได้ระบุในหนังสือมอบอำนาจให้ผู้รับมอบอำนาจมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4แทนโจทก์ด้วยก็ตาม ก็หามีผลทำให้การมอบอำนาจให้ฟ้องจำเลยที่ 1และที่ 2 ของโจทก์ที่สมบูรณ์อยู่แล้วต้องตกเป็นอันเสียไปไม่โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1ฎีกาจำเลยที่ 1 ปัญหาที่ 2 มีว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า คำฟ้องของโจทก์แตกต่างจากคำเบิกความของพยานโจทก์อย่างชัดเจน เมื่อข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบแตกต่างจากคำฟ้อง จึงเป็นผลให้จำเลยเสียเปรียบและหลงข้อต่อสู้ คำฟ้องของโจทก์จึงเคลือบคลุม เห็นว่า ปัญหาว่าฟ้องเคลือบคลุมหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายซึ่งศาลจะต้องพิจารณาจากคำฟ้องของโจทก์เป็นหลักว่าคำฟ้องของโจทก์ได้แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ ข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้น และคำขอบังคับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสอง แล้วหรือไม่หาใช่ต้องพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ปรากฏจากพยานหลักฐานของโจทก์ไม่ ส่วนปัญหาว่าโจทก์จะนำสืบข้อเท็จจริงแตกต่างไปจากที่อ้างในคำฟ้องหรือไม่เป็นปัญหาที่ศาลจะต้องวินิจฉัยตามประเด็นข้อพิพาทว่าโจทก์นำสืบข้อเท็จจริงได้สมกับที่อ้างในคำฟ้องหรือไม่เพื่อวินิจฉัยข้อแพ้ชนะในประเด็นข้อพิพาทนั้นต่อไปฎีกาจำเลยที่ 1 ปัญหาที่ 3 มีว่า ที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ในประเด็นที่ว่าสัญญาโอนสิทธิตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทเป็นนิติกรรมอำพรางและเป็นการโอนสิทธิโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลยที่ 2 และไม่มีค่าตอบแทนจึงตกเป็นโมฆะนั้นเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ เมื่อได้พิจารณาปัญหาตามที่จำเลยที่ 1 ฎีกาดังกล่าวข้างต้นกับการกำหนดประเด็นข้อพิพาทในการชี้สองสถานของศาลชั้นต้นตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 25 กันยายน 2533 แล้วปรากฏว่า ปัญหาดังกล่าวศาลชั้นต้นมิได้กำหนดเป็นประเด็นข้อพิพาท และจำเลยที่ 1ก็มิได้คัดค้านโดยให้ศาลชั้นต้นกำหนดเป็นประเด็นข้อพิพาทไว้จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ไม่ติดใจในประเด็นที่จำเลยที่ 1 อุทธรณ์มาดังกล่าวข้างต้นแล้ว ส่วนข้อที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่าประเด็นข้อที่จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ดังกล่าวข้างต้นรวมอยู่ในประเด็นที่ศาลชั้นต้นกำหนดในเรื่องอำนาจฟ้องแล้ว เพราะหากฟังว่าสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 ตามเอกสารหมาย จ.7 ที่ทำต่อกันมีเจตนาไม่ให้มีผลผูกพันและไม่ชอบด้วยกฎหมายจึงตกเป็นโมฆะดังที่จำเลยที่ 1อ้างมาในอุทธรณ์แล้ว โจทก์ก็ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องดังที่จำเลยที่ 1 อ้างได้นั้น เห็นว่า ข้ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับอำนาจฟ้องต่อไป เมื่อศาลชั้นต้นมิได้กำหนดปัญหาข้อเท็จจริงดังกล่าวไว้เป็นประเด็นข้อพิพาทข้อที่จำเลยที่ 1อุทธรณ์จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นที่ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยข้ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ดังกล่าวจึงชอบด้วยบทบัญญัติมาตรา 225 วรรคหนึ่ง แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งแล้วฎีกาจำเลยที่ 1 ปัญหาที่ 4 มีว่า จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ และที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยปัญหาดังกล่าวโดยที่ศาลชั้นต้นมิได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทไว้เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นหรือไม่ เพราะศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทในส่วนนี้ไว้ว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่ สำหรับปัญหาหลังที่ว่าศาลชั้นต้นวินิจฉัยนอกประเด็นหรือไม่นั้น โจทก์ได้บรรยายฟ้องว่า หลังจากจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาจะซื้อที่ดินพิพาทจากจำเลยที่ 2 แล้ว จำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทที่จำเลยที่ 1 ได้ทำกับจำเลยที่ 2 ให้แก่โจทก์ ต่อมาจำเลยที่ 1กลับทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทรายเดียวกันนี้ให้แก่ผู้อื่น โดยจำเลยที่ 2 ให้ความยินยอมหลังจากนั้นจำเลยที่ 1 ที่ 2 และผู้อื่นได้ร่วมกันโอนที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 3 โดยจำเลยที่ 2 และที่ 3 ทราบแล้วว่าจำเลยที่ 1ได้โอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ไว้ก่อน จึงเป็นการไม่สุจริต ให้เพิกถอนการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทที่จำเลยที่ 2 ร่วมกับผู้อื่นโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 3 ส่วนจำเลยที่ 1 ให้การต่อสู้ว่า โจทก์ต้องการซื้อที่ดินพิพาทที่จำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาจะซื้อจากจำเลยที่ 2แต่โจทก์ยังหาเงินไม่ได้ จึงขอให้จำเลยที่ 1 ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ตามเอกสารหมาย จ.7 ก่อน เพื่อโจทก์จะได้นำไปแสดงต่อบริษัทเงินทุนเพื่อขอกู้ยืมเงินไปทำโครงการ ไม่มีเจตนาให้มีผลผูกพันกันตามสัญญาหลังจากจำเลยที่ 1 กับโจทก์ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อขายที่ดินพิพาทแล้ว จำเลยที่ 1 ได้โอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทที่จำเลยที่ 1 ทำกับโจทก์ให้แก่บุคคลอื่น และจำเลยที่ 1 ที่ 2 และบุคคลอื่นได้ร่วมกันโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 3 ดังนี้ เมื่อพิเคราะห์คำฟ้องของโจทก์และคำให้การของจำเลยที่ 1 ประกอบกันแล้ว เห็นว่าที่ศาลชั้นต้นได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทในชั้นชี้สองสถานว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่นั้น ย่อมรวมถึงประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่อยู่ในตัว เพราะก่อนที่จะวินิจฉัยประเด็นข้อพิพาทที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้ได้นั้น ศาลจะต้องวินิจฉัยปัญหาที่ว่า จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่อันเป็นประเด็นที่ปรากฏอยู่ในคำฟ้องและคำให้การจำเลยที่ 1 ดังกล่าวเสียก่อน ด้วยเหตุผลที่ว่าหากข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยที่ 1 ไม่เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์แล้ว โจทก์ก็ไม่อยู่ในฐานะเจ้าหนี้ที่มีสิทธิฟ้องขอให้เพิกถอนการฉ้อฉลตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 237 ไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่ เพราะไม่เป็นประโยชน์แก่คดีแล้วนั่นเอง ฉะนั้น ที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยถึงประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นส่วนปัญหาว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ ข้อนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า โจทก์มีเงินพร้อมชำระหนี้แก่จำเลยที่ 1 ได้ เมื่อจำเลยที่ 1 ไม่ดำเนินการโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทตามสัญญาโอนสิทธิเอกสารหมาย จ.7ให้แก่โจทก์ จำเลยที่ 1 จึงตกเป็นฝ่ายผิดสัญญาปัญหาที่จำเลยที่ 1 ฎีกาประการสุดท้ายมีว่า ค่าเสียหายมีเพียงใด ข้อนี้ได้วินิจฉัยไว้ข้างต้นแล้วว่าคดีมีประเด็นว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ด้วยและข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาดังกล่าว แม้โจทก์จะบรรยายฟ้องว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นการจงใจหรือประมาทเลินเล่ออันเป็นการละเมิดทำให้โจทก์เสียหาย ก็เป็นเพียงความเข้าใจผิดของโจทก์ที่เห็นว่าการที่จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาเป็นเหตุให้โจทก์เสียหายนั้นเป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์เท่านั้น คดีจึงมีปัญหาให้ต้องวินิจฉัยว่า โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะเหตุที่จำเลยที่ 1เป็นฝ่ายผิดสัญญาเพียงใด เห็นว่า จากการที่โจทก์เป็นผู้ประกอบธุรกิจเกี่ยวกับจัดสรรที่ดินขาย เมื่อจำเลยที่ 1 ผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์จนเป็นเหตุให้โจทก์ไม่ได้รับสิทธิตามสัญญาดังกล่าวที่จะบังคับให้ผู้จะขายที่ดินพิพาทโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทให้โจทก์ โจทก์จึงไม่อาจนำที่ดินพิพาทไปจัดสรรขายตามโครงการของโจทก์ได้ ย่อมทำให้โจทก์เสียหาย โจทก์จึงมีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากการผิดสัญญาดังกล่าวของจำเลยที่ 1 ได้ แม้โจทก์จะไม่สามารถนำสืบถึงค่าเสียหายได้ตามจำนวนที่ปรากฏในคำฟ้อง แต่ศาลก็มีอำนาจกำหนดค่าเสียหายให้แก่โจทก์ตามจำนวนที่เห็นสมควรได้ ที่ศาลอุทธรณ์เห็นสมควรกำหนดค่าเสียหายให้แก่โจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นจำนวนค่าเสียหายที่เหมาะสมแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1414/2540บริษัท พี บี ก่อสร้าง จำกัดโจทก์บริษัท กิจ เรือ งโรจน์ จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 213, ม. 222, ม. 237, ม. 420, ม. 979, ม. 801 ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 142, ม. 172, ม. 183, ม. 225หนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์ระบุถึง อ.มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 และที่ 2 กับพวกเป็นคดีนี้เท่านั้นการมอบอำนาจให้ฟ้องคดีสำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ของโจทก์จึงชอบด้วยกฎหมาย โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 และที่ 2แม้โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 เข้ามาในคดีเดียวกันและหนังสือมอบอำนาจมิได้ระบุให้ผู้รับมอบอำนาจมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 แทนโจทก์ด้วยก็ตาม ก็หามีผลทำให้การมอบอำนาจให้ฟ้องจำเลยที่ 1 และที่ 2 ของโจทก์ที่สมบูรณ์อยู่แล้วต้องเสียไปไม่ ปัญหาว่าฟ้องเคลือบคลุมหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายซึ่งศาลจะต้องพิจารณาจากคำฟ้องของโจทก์เป็นหลักว่าคำฟ้องของโจทก์เป็นหลักว่าคำฟ้องของโจทก์ได้แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ ข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นและคำขอบังคับ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 172 วรรคสอง แล้วหรือไม่ หาใช่ต้องพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ปรากฏจากพยานหลักฐานของโจทก์ไม่ ส่วนปัญหาว่าโจทก์นำสืบข้อเท็จจริงแตกต่างไปจากที่อ้างในคำฟ้องหรือไม่ เป็นปัญหาที่ศาลจะต้องวินิจฉัยตามประเด็นข้อพิพาทว่าโจทก์นำสืบข้อเท็จจริงได้สมกับที่อ้างในคำฟ้องหรือไม่เพื่อวินิจฉัยข้อแพ้ชนะในประเด็นข้อพิพาทนั้นต่อไป ในประเด็นที่ว่าสัญญาโอนสิทธิตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทเป็นนิติกรรมอำพรางและเป็นการโอนสิทธิโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลยที่ 2 และไม่มีค่าตอบแทนจึงตกเป็นโมฆะเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย ดังที่จำเลยที่ 1 ยกขึ้นอุทธรณ์หรือไม่นั้น ปัญหาดังกล่าวศาลชั้นต้นมิได้กำหนดเป็นประเด็นข้อพิพาทและจำเลยที่ 1 ก็มิได้คัดค้านโดยให้ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทไว้ จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ไม่ติดใจในประเด็นที่จำเลยที่ 1 อุทธรณ์มาดังกล่าวข้างต้นแล้ว ส่วนข้ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับอำนาจฟ้องเมื่อศาลชั้นต้นมิได้กำหนดปัญหาข้อเท็จจริงดังกล่าวไว้เป็นประเด็นข้อพิพาท ดังนี้ข้อที่จำเลยที่ 1 อุทธรณ์จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้น ที่ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยข้ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ดังกล่าวจึงชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 225 วรรคหนึ่ง แล้ว ศาลชั้นต้นได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทในชั้นชี้สองสถานว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่นั้น ย่อมรวมถึงประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 1เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่อยู่ในตัว เพราะก่อนที่จะวินิจฉัยประเด็นข้อพิพาทที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้ได้นั้น ศาลจะต้องวินิจฉัยปัญหาที่ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่อันเป็นประเด็นที่ปรากฏอยู่ในคำฟ้องและคำให้การจำเลยที่ 1 ดังกล่าวเสียก่อน หากข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 ไม่เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์แล้ว โจทก์ก็ไม่อยู่ในฐานะเจ้าหนี้ที่มีสิทธิฟ้องขอให้เพิกถอนการฉ้อฉล ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 237 ไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่ เพราะไม่เป็นประโยชน์แก่คดีแล้วนั่นเอง การที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยถึงประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการวินิจฉัยนอกประเด็น เมื่อคดีมีประเด็นว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่รวมอยู่ด้วยแล้ว และข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1เป็นฝ่ายผิดสัญญาดังกล่าว แม้โจทก์จะบรรยายฟ้องว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นการจงใจหรือประมาทเลินเล่ออันเป็นการละเมิดทำให้โจทก์เสียหาย ก็เป็นเพียงความเข้าใจผิดของโจทก์ที่เห็นว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาเป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์เท่านั้น คดีจึงมีปัญหาต้องวินิจฉัยว่า โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะเหตุที่จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาเพียงใด และแม้โจทก์จะไม่สามารถนำสืบ ถึงค่าเสียหายได้ตามจำนวนที่ปรากฏในคำฟ้อง แต่ศาลก็มีอำนาจ กำหนดค่าเสียหายให้แก่โจทก์ตามจำนวนที่เห็นสมควรได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มอบอำนาจให้นายอุดมเดช ชาญชัยศึกฟ้องคดีแทน เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2532 จำเลยที่ 1 ทำสัญญาจะซื้อที่ดินโฉนดเลขที่ 1188, 1189, 1190, 1364, 28554 และ29859 ตำบลลาดบัวขาว (คลองสอง) อำเภอมีนบุรี กรุงเทพมหานครรวม 6 แปลง เนื้อที่ 217 ไร่ 2 งาน 74 ตารางวา จากจำเลยที่ 2ในราคาไร่ละ 650,000 บาท เป็นเงิน 141,495,250 บาท โดยวางเงินมัดจำไว้จำนวน 20,000,000 บาท ส่วนที่เหลือจะชำระในวันที่ 24 ธันวาคม 2532 ซึ่งเป็นวันนัดจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินต่อมาวันที่ 25 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1 และที่ 2 ตกลงทำบันทึกชำระเงินเพิ่มอีก 39,000,000 บาท และขยายเวลาจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินออกไปเป็นวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1 โอนขายสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินนั้นแก่โจทก์ในราคาไร่ละ 700,000 บาท เป็นเงิน 152,379,500 บาท กำหนดชำระเงินวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 ซึ่งเป็นวันนัดจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน สำหรับราคาที่ดินที่เพิ่มขึ้นไร่ละ 50,000 บาท รวมเป็นเงิน 10,884,250 บาท ถือเป็นค่าตอบแทนที่โจทก์ต้องชำระแก่จำเลยที่ 1 ในวันจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน และเงินค่าที่ดินส่วนที่เหลือจำนวน 141,595,250 บาท ซึ่งเป็นมูลค่าตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินนั้น เมื่อโจทก์ชำระค่าตอบแทนจำนวน 10,884,250 บาท แก่จำเลยที่ 1 แล้วจำเลยที่ 1 ตกลงให้โจทก์เป็นผู้จดทะเบียนรับโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินจากจำเลยที่ 2 ทันที กับให้สิทธิและหน้าที่ของจำเลยที่ 1 ซึ่งมีอยู่ตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินและบันทึกต่อท้ายสัญญาโอนไปยังโจทก์ทั้งหมด โดยให้โจทก์ใช้สิทธิตามสัญญาดังกล่าวเรียกร้องจากจำเลยที่ 2 แทนจำเลยที่ 1 ได้ทันที ต่อมาวันที่ 2 มกราคม 2533จำเลยที่ 1 ขอเพิ่มราคาขายสิทธิเรียกร้องดังกล่าวจากโจทก์อีก1,350,000 บาท แล้วเปลี่ยนข้อตกลงเป็นให้โจทก์ชำระราคาที่ดินวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 จำนวน 132,000,000 บาท ส่วนที่เหลืออีก 21,729,500 บาท จำเลยที่ 1 ยอมให้โจทก์ชำระพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ภายใน 6 เดือน นับแต่วันจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินโดยบันทึกข้อตกลงดังกล่าวนี้จำเลยที่ 1 ทำไว้กับนายปิติ บุญสูง ผู้แทนโจทก์ หลังจากนั้นโจทก์ทราบว่าจำเลยที่ 1 นำสิทธิเรียกร้องที่ขายให้โจทก์แล้วไปขายแก่ผู้อื่นครั้นวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2533 โจทก์จึงให้ทนายความโจทก์แจ้งถึงสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินที่จำเลยที่ 1 โอนให้โจทก์ไปยังจำเลยที่ 2 ขอให้ระงับการโอนที่ดินให้ผู้อื่นทั้งแจ้งให้จำเลยที่ 1 ปฏิบัติตามสัญญาดังกล่าวและต่อมาวันที่12 กุมภาพันธ์ 2533 โจทก์ให้ทนายความโจทก์มีหนังสือแจ้งไปยังจำเลยที่ 1 และที่ 2 โดยกำหนดนัดจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทและชำระราคา ณ สำนักงานที่ดินกรุงเทพมหานคร สาขามีนบุรีในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 เวลา 10 นาฬิกา ซึ่งจำเลยที่ 1และที่ 2 ไม่โต้แย้งคัดค้าน แต่เมื่อถึงกำหนดนัดก็ไม่จดทะเบียนโอนขายที่ดินพิพาทแก่โจทก์ กลับโอนขายให้จำเลยที่ 3 โจทก์จึงคัดค้านและขออายัดที่ดินต่อเจ้าพนักงานที่ดินในสังกัดของจำเลยที่ 4 เจ้าพนักงานที่ดินระงับการจดทะเบียน และอ้างว่าจะต้องส่งเรื่องอายัดที่ดินพิพาทไปหารือจำเลยที่ 4 ก่อน แต่ในวันที่8 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 2 ได้ให้นางจินตนา วงศ์เบญจรัตน์คู่สมรสลงชื่อถือกรรมสิทธิ์ร่วมในโฉนดที่ดินพิพาททั้งหกแปลงโดยไม่สุจริต แล้วจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 และนางจินตนาร่วมกันจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทแก่จำเลยที่ 3 โดยไม่สุจริตอีกทั้งจำเลยที่ 3 รับโอนโดยรู้อยู่แล้วว่าโจทก์เป็นผู้มีสิทธิจดทะเบียนได้ก่อน จึงเป็นการรับโอนโดยไม่สุจริต การกระทำของจำเลยทั้งสี่และนางจินตนาเป็นการจงใจหรือประมาทเลินเล่อโดยผิดกฎหมายอันเป็นการละเมิดทำให้โจทก์เสียหาย ดังนี้ ค่าดอกเบี้ยเงินกู้ที่โจทก์ต้องเสียแก่สถาบันการเงิน 1 วันเป็นเงิน 69,028 บาท ค่าใช้จ่ายในการดำเนินการกู้เงินจำนวน5,000,000 บาท ค่าขาดกำไรเพราะราคาที่ดินสูงขึ้นถึงไร่ละ1,200,000 บาท คิดเป็นเงิน 108,842,500 บาท และค่าขาดกำไรจากการนำที่ดินมาจัดสรรขาย เป็นเงิน 76,000,000 บาท รวมเป็นค่าเสียหายจำนวน 189,911,604 บาท ขอให้พิพากษาเพิกถอนนิติกรรมที่จำเลยที่ 2 ให้นางจินตนาคู่สมรสลงชื่อถือกรรมสิทธิ์รวม และเพิกถอนการจดทะเบียนซื้อขายที่ดินโฉนดเลขที่ 1188, 1189, 1190, 1364, 28554 และ 29859 ตำบลลาดบัวขาว (คลองสาน) อำเภอมีนบุรี กรุงเทพมหานคร ระหว่างจำเลยที่ 2 และนางจินตนากับจำเลยที่ 3 เมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2533 แล้วให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 ร่วมกันจดทะเบียนขายที่ดินพิพาทแก่โจทก์และให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 รับเงินค่าที่ดินจำนวน 153,729,500 บาท จากโจทก์ โดยจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นผู้เสียค่าธรรมเนียมการโอน กับให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันหรือแทนกันชำระค่าเสียหายจำนวน 189,911,604บาท แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ให้การว่า ฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม เพราะไม่บรรยายฟ้องให้ชัดแจ้งว่าโจทก์กับจำเลยที่ 1 มีข้อตกลงกันอย่างไรและจำเลยที่ 1 ผิดข้อตกลงอย่างไร ประมาณเดือนพฤศจิกายน2532 นายปิติ บุญสูง กรรมการผู้จัดการของโจทก์ติดต่อขอซื้อที่ดินพิพาทราคาไร่ละ 700,000 บาท โดยให้จำเลยที่ 1 โอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินซึ่งทำไว้กับจำเลยที่ 2ให้แก่โจทก์ มีข้อตกลงว่าโจทก์ต้องชำระเงินซึ่งจำเลยที่ 1วางมัดจำไปแล้วจำนวน 20,000,000 บาท กับเงินส่วนเกินไร่ละ50,000 บาท เป็นเงิน 10,884,250 บาท ให้จำเลยที่ 1 ชำระในวันทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องโดยนัดทำสัญญาและชำระเงินวันที่5 ธันวาคม 2532 แต่วันนั้นนายปิติแจ้งว่าโจทก์ไม่มีเงินจึงขอขยายเวลาไปถึงวันที่ 24 ธันวาคม 2532 เมื่อถึงกำหนดโจทก์ก็ยังหาเงินไม่ได้ ต่อมาวันที่ 25 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1จึงตกลงกับจำเลยที่ 2 ขยายเวลาโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทออกไปถึงวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 ซึ่งจำเลยที่ 1 ต้องชำระราคาที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 2 เป็นเงิน 39,000,000 บาท โดยแบ่งชำระวันทำสัญญาจำนวน 10,000,000 บาท ชำระวันที่ 28 ธันวาคม 2532จำนวน 3,000,000บาท ชำระวันที่ 10 มกราคม 2533 จำนวน 26,000,000 บาท ในวันเดียวกันนั้นนายปิติแจ้งว่าโจทก์ยังประสงค์จะซื้อที่ดินพิพาทจากจำเลยที่ 1 โดยตกลงจะชำระเงินมัดจำและราคาที่ดินซึ่งจำเลยที่ 1 ชำระแก่จำเลยที่ 2 ไปแล้ว และยังให้ค่าตอบแทนอีกจำนวน 10,884,250 บาท แต่เพราะเหตุที่โจทก์ยังหาเงินไม่ได้จึงขอให้จำเลยที่ 1 ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องให้แก่โจทก์ เพื่อโจทก์จะได้นำไปแสดงต่อบริษัทเงินทุนขอกู้เงินไปทำโครงการ โดยนายปิติอ้างว่าบริษัทเงินทุนจะมอบเงินส่วนหนึ่งให้ในวันที่2 มกราคม 2533 แล้ววันนั้นโจทก์จะทำสัญญารับโอนสิทธิเรียกร้องจากจำเลยที่ 1 โดยชำระเงินจำนวน 33,000,000 บาท ซึ่งจำเลยที่ 1ชำระแก่จำเลยที่ 2 ไปแล้ว กับให้ค่าตอบแทนดังกล่าวแก่จำเลยที่ 1และโจทก์รับโอนสิทธิเรียกร้องเพื่อชำระราคาที่ดินงวดวันที่10 มกราคม 2533 การทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องก็เพื่อให้โจทก์ใช้ในการกู้ยืมเงินเท่านั้น หาได้มีเจตนาให้ผลผูกพันกันตามสัญญาไม่ สัญญาดังกล่าวจึงเป็นโมฆะ ครั้นถึงวันนัดโจทก์แจ้งว่าจะกู้เงินได้ในวันที่ 5 มกราคม 2533 และนายปิติในฐานะตัวแทนโจทก์ได้เสนอเงื่อนไขใหม่ โดยขอชำระค่าเสียหายเพราะเหตุที่ล่าช้าคือตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม 2532 ถึงวันที่ 5 มกราคม 2533เพิ่มให้เป็นเงิน 1,350,000 บาท กับชำระราคาที่ดินจำนวน132,000,000 บาท ส่วนเงินจำนวนอีก 20,000,000 บาท ซึ่งจำเลยที่ 1 วางมัดจำไว้แต่แรกนั้น นายปิติในฐานะตัวแทนโจทก์ยอมทำสัญญากู้ยืมไว้ต่อจำเลยที่ 1 ต่อมาวันที่ 5 มกราคม 2533ปรากฏว่าโจทก์หาเงินไม่ได้ จำเลยที่ 1 จึงปฏิเสธการขายสิทธิเรียกร้องให้โจทก์ หลังจากนั้นวันที่ 10 มกราคม 2533 จำเลยที่ 1จึงโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาให้บุคคลที่สาม เพื่อให้บุคคลที่สามชำระราคาที่ดินงวดวันที่ 10 มกราคม 2533 จำนวน 26,000,000บาท แก่จำเลยที่ 2 ภายหลังบุคคลที่สามโอนสิทธิเรียกร้องแก่จำเลยที่ 3 ครั้นวันที่ 8 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 2 และที่ 3จึงจดทะเบียนซื้อขายและชำระราคากัน นอกจากนี้สัญญาโอนสิทธิเรียกร้องรายนี้เป็นประโยชน์แก่โจทก์ฝ่ายเดียว จึงขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน ตกเป็นโมฆะ สำหรับหนังสือของทนายความโจทก์ที่แจ้งให้จำเลยที่ 1 ปฏิบัติตามข้อตกลงวันที่5 ธันวาคม 2532 และวันที่ 2 มกราคม 2533 นั้น เมื่อปรากฏว่าข้อตกลงนั้นยกเลิกกันไปแล้ว จึงไม่มีผลให้จำเลยที่ 1 ต้องปฏิบัติตามโจทก์ไม่ได้รับความเสียหาย และไม่ทราบว่าจ่ายค่าอะไรบ้างทั้งเป็นเหตุการณ์ในอนาคตไม่แน่นอนว่าจะเสียหายหรือไม่ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ให้การว่า เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2532 จำเลยที่ 1 ทำสัญญาโอนขายสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินและบันทึกต่อท้ายแก่โจทก์ โดยจำเลยที่ 2 มิได้เกี่ยวข้องด้วยโจทก์จึงชอบที่จะฟ้องบังคับเอาจากจำเลยที่ 1 อีกทั้งจำเลยที่ 2ไม่เคยได้รับหนังสือฉบับลงวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2533 กับฉบับลงวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2533 ทั้งลายมือชื่อผู้รับตามใบตอบรับมิใช่ลายมือชื่อของจำเลยที่ 2 หรือลูกจ้างของจำเลยที่ 2 แม้จำเลยที่ 2 จะได้รับหนังสือนั้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องโต้แย้งเพราะโจทก์เป็นบุคคลภายนอก จึงไม่มีสิทธิสั่งให้ระงับการโอนเมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 2 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาทแก่จำเลยที่ 3 ก็เป็นการปฏิบัติตามสัญญาซึ่งจำเลยที่ 2 ทำไว้ เป็นการกระทำโดยสุจริตโดยโจทก์ไม่มีสิทธิบังคับให้จำเลยที่ 2 ร่วมกับจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 จดทะเบียนโอนขายที่ดินพิพาทแก่โจทก์ และไม่มีสิทธิบังคับจำเลยที่ 1ให้รับค่าที่ดินจากโจทก์ การกระทำของจำเลยที่ 2 ไม่เป็นเหตุให้โจทก์ต้องเสียหายจึงไม่ต้องรับผิดในความเสียหายต่อโจทก์ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ให้การว่า เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2532 จำเลยที่ 1 ทำสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินและภายหลังทำบันทึกต่อท้ายกับจำเลยที่ 2 ต่อมาวันที่ 10 มกราคม 2533 จำเลยที่ 1 ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องนั้นให้บริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด โดยวันดังกล่าวบริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด ได้จ่ายเงินจำนวน26,000,000 บาท แก่จำเลยที่ 1 แล้วจำเลยที่ 1 ได้นำเงินไปชำระแก่จำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 จึงโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาแก่บริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด หลังจากนั้นวันที่ 26 กุมภาพันธ์2533 บริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด ทำหนังสือโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาแก่จำเลยที่ 3 โดยจำเลยที่ 3 จ่ายเงินตอบแทนให้จำนวน27,660,000 บาท กำหนดนัดโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทและชำระเงิน ณสำนักงานที่ดินกรุงเทพมหานคร สาขามีนบุรี ในวันที่28 กุมภาพันธ์ 2533 เวลา 11 นาฬิกา ซึ่งจำเลยที่ 3 ตกลงซื้อที่ดินจากจำเลยที่ 1 และบริษัทมั่นคงเคหะการ จำกัด ในราคาไร่ละ 650,000 บาท เป็นเงิน 141,495,250 บาท เพราะที่ดินพิพาทไม่มีทางเข้าออกสู่ทางสาธารณะ และจำเลยที่ 3 ต้องซื้อที่ดินข้างเคียงเป็นทางเข้าออกสู่ทางสาธารณะสิ้นเงินไป 10,000,000บาทเศษ เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2533 จำเลยที่ 2 ไม่ไปโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาท จำเลยที่ 1 ที่ 3 และบริษัทมั่นคงเคหะการจำกัด จึงแจ้งอายัดที่ดินพิพาท แต่ต่อมาตกลงกันได้ ครั้นวันที่8 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 2 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทในนามของจำเลยที่ 2 และนางจินตนา วงศ์เบญจรัตน์ แก่จำเลยที่ 3ในราคา 141,495,250 บาท แล้วจำเลยที่ 3 จดทะเบียนจำนองที่ดินพิพาทต่อธนาคารไทยพาณิชย์ จำกัด เป็นเงิน 120,000,000 บาทซึ่งโจทก์ทราบและไม่โต้แย้งคัดค้าน จำเลยที่ 3 กระทำโดยสุจริตเปิดเผย และเสียค่าตอบแทนที่โจทก์อ้างว่าจำเลยที่ 1 โอนสิทธิเรียกร้องโดยคิดราคาที่ดินพิพาทไร่ละ 700,000 บาท ไม่เป็นความจริงเพราะไม่มีข้อตกลงเช่นว่านั้น อีกทั้งการโอนสิทธิเรียกร้องระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 ไม่มีผลตามกฎหมาย เพราะจำเลยที่ 2ไม่ได้ตกลงหรือรู้เห็นยินยอมด้วย นอกจากนี้ความเสียหายที่โจทก์อ้างตามฟ้องก็ไม่เป็นความจริงโจทก์ยังมิได้ลงทุน จึงไม่เสียหายหากเสียหายอย่างมากไม่เกิน 10,000 บาท โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 เพราะหนังสือมอบอำนาจมิได้ให้อำนาจฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 4 ให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องภายหลังสืบพยานโจทก์ทั้งหมดสิ้นและสืบพยานฝ่ายจำเลยไปบ้างแล้ว โจทก์ยื่นคำร้องขอถอนฟ้องจำเลยที่ 4 ศาลชั้นต้นอนุญาตและสั่งจำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 4 ออกจากสารบบความศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินจำนวน 7,000,000บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 8 มีนาคม 2533 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 และที่ 3จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า สำหรับดอกเบี้ยอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี ให้คิดคำนวณนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยที่ 1ข้อแรกมีว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 หรือไม่ จำเลยที่ 1ฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เพราะหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีไม่ได้ระบุให้ฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 ด้วย หนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์จึงไม่ชอบด้วยกฎหมายโจทก์ย่อมไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยทั้งสี่ เห็นว่า แม้หนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.2 จะมิได้ระบุให้นายอุดมเดช ชาญชัยศึกฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 แทนโจทก์ คงระบุให้มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1และที่ 2 กับพวกเป็นคดีนี้ก็ตาม แต่ตามหนังสือมอบอำนาจดังกล่าวยังคงแสดงเจตนาของโจทก์ชัดแจ้งว่าโจทก์ประสงค์ให้ฟ้องจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นคดีนี้ การมอบอำนาจให้ฟ้องคดีสำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ของโจทก์จึงชอบด้วยกฎหมายแล้ว แม้โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 เข้ามาในคดีเดียวกันและมิได้ระบุในหนังสือมอบอำนาจให้ผู้รับมอบอำนาจมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4แทนโจทก์ด้วยก็ตาม ก็หามีผลทำให้การมอบอำนาจให้ฟ้องจำเลยที่ 1และที่ 2 ของโจทก์ที่สมบูรณ์อยู่แล้วต้องตกเป็นอันเสียไปไม่โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1ฎีกาจำเลยที่ 1 ปัญหาที่ 2 มีว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า คำฟ้องของโจทก์แตกต่างจากคำเบิกความของพยานโจทก์อย่างชัดเจน เมื่อข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบแตกต่างจากคำฟ้อง จึงเป็นผลให้จำเลยเสียเปรียบและหลงข้อต่อสู้ คำฟ้องของโจทก์จึงเคลือบคลุม เห็นว่า ปัญหาว่าฟ้องเคลือบคลุมหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายซึ่งศาลจะต้องพิจารณาจากคำฟ้องของโจทก์เป็นหลักว่าคำฟ้องของโจทก์ได้แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ ข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้น และคำขอบังคับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสอง แล้วหรือไม่หาใช่ต้องพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ปรากฏจากพยานหลักฐานของโจทก์ไม่ ส่วนปัญหาว่าโจทก์จะนำสืบข้อเท็จจริงแตกต่างไปจากที่อ้างในคำฟ้องหรือไม่เป็นปัญหาที่ศาลจะต้องวินิจฉัยตามประเด็นข้อพิพาทว่าโจทก์นำสืบข้อเท็จจริงได้สมกับที่อ้างในคำฟ้องหรือไม่เพื่อวินิจฉัยข้อแพ้ชนะในประเด็นข้อพิพาทนั้นต่อไปฎีกาจำเลยที่ 1 ปัญหาที่ 3 มีว่า ที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ในประเด็นที่ว่าสัญญาโอนสิทธิตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทเป็นนิติกรรมอำพรางและเป็นการโอนสิทธิโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลยที่ 2 และไม่มีค่าตอบแทนจึงตกเป็นโมฆะนั้นเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ เมื่อได้พิจารณาปัญหาตามที่จำเลยที่ 1 ฎีกาดังกล่าวข้างต้นกับการกำหนดประเด็นข้อพิพาทในการชี้สองสถานของศาลชั้นต้นตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 25 กันยายน 2533 แล้วปรากฏว่า ปัญหาดังกล่าวศาลชั้นต้นมิได้กำหนดเป็นประเด็นข้อพิพาท และจำเลยที่ 1ก็มิได้คัดค้านโดยให้ศาลชั้นต้นกำหนดเป็นประเด็นข้อพิพาทไว้จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ไม่ติดใจในประเด็นที่จำเลยที่ 1 อุทธรณ์มาดังกล่าวข้างต้นแล้ว ส่วนข้อที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่าประเด็นข้อที่จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ดังกล่าวข้างต้นรวมอยู่ในประเด็นที่ศาลชั้นต้นกำหนดในเรื่องอำนาจฟ้องแล้ว เพราะหากฟังว่าสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 ตามเอกสารหมาย จ.7 ที่ทำต่อกันมีเจตนาไม่ให้มีผลผูกพันและไม่ชอบด้วยกฎหมายจึงตกเป็นโมฆะดังที่จำเลยที่ 1อ้างมาในอุทธรณ์แล้ว โจทก์ก็ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องดังที่จำเลยที่ 1 อ้างได้นั้น เห็นว่า ข้ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับอำนาจฟ้องต่อไป เมื่อศาลชั้นต้นมิได้กำหนดปัญหาข้อเท็จจริงดังกล่าวไว้เป็นประเด็นข้อพิพาทข้อที่จำเลยที่ 1อุทธรณ์จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นที่ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยข้ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ดังกล่าวจึงชอบด้วยบทบัญญัติมาตรา 225 วรรคหนึ่ง แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งแล้วฎีกาจำเลยที่ 1 ปัญหาที่ 4 มีว่า จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ และที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยปัญหาดังกล่าวโดยที่ศาลชั้นต้นมิได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทไว้เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นหรือไม่ เพราะศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทในส่วนนี้ไว้ว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่ สำหรับปัญหาหลังที่ว่าศาลชั้นต้นวินิจฉัยนอกประเด็นหรือไม่นั้น โจทก์ได้บรรยายฟ้องว่า หลังจากจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาจะซื้อที่ดินพิพาทจากจำเลยที่ 2 แล้ว จำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทที่จำเลยที่ 1 ได้ทำกับจำเลยที่ 2 ให้แก่โจทก์ ต่อมาจำเลยที่ 1กลับทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทรายเดียวกันนี้ให้แก่ผู้อื่น โดยจำเลยที่ 2 ให้ความยินยอมหลังจากนั้นจำเลยที่ 1 ที่ 2 และผู้อื่นได้ร่วมกันโอนที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 3 โดยจำเลยที่ 2 และที่ 3 ทราบแล้วว่าจำเลยที่ 1ได้โอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ไว้ก่อน จึงเป็นการไม่สุจริต ให้เพิกถอนการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทที่จำเลยที่ 2 ร่วมกับผู้อื่นโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 3 ส่วนจำเลยที่ 1 ให้การต่อสู้ว่า โจทก์ต้องการซื้อที่ดินพิพาทที่จำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาจะซื้อจากจำเลยที่ 2แต่โจทก์ยังหาเงินไม่ได้ จึงขอให้จำเลยที่ 1 ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ตามเอกสารหมาย จ.7 ก่อน เพื่อโจทก์จะได้นำไปแสดงต่อบริษัทเงินทุนเพื่อขอกู้ยืมเงินไปทำโครงการ ไม่มีเจตนาให้มีผลผูกพันกันตามสัญญาหลังจากจำเลยที่ 1 กับโจทก์ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อขายที่ดินพิพาทแล้ว จำเลยที่ 1 ได้โอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทที่จำเลยที่ 1 ทำกับโจทก์ให้แก่บุคคลอื่น และจำเลยที่ 1 ที่ 2 และบุคคลอื่นได้ร่วมกันโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 3 ดังนี้ เมื่อพิเคราะห์คำฟ้องของโจทก์และคำให้การของจำเลยที่ 1 ประกอบกันแล้ว เห็นว่าที่ศาลชั้นต้นได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทในชั้นชี้สองสถานว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่นั้น ย่อมรวมถึงประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่อยู่ในตัว เพราะก่อนที่จะวินิจฉัยประเด็นข้อพิพาทที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้ได้นั้น ศาลจะต้องวินิจฉัยปัญหาที่ว่า จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่อันเป็นประเด็นที่ปรากฏอยู่ในคำฟ้องและคำให้การจำเลยที่ 1 ดังกล่าวเสียก่อน ด้วยเหตุผลที่ว่าหากข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยที่ 1 ไม่เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์แล้ว โจทก์ก็ไม่อยู่ในฐานะเจ้าหนี้ที่มีสิทธิฟ้องขอให้เพิกถอนการฉ้อฉลตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 237 ไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทโดยฉ้อฉลโจทก์หรือไม่ เพราะไม่เป็นประโยชน์แก่คดีแล้วนั่นเอง ฉะนั้น ที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยถึงประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นส่วนปัญหาว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ ข้อนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า โจทก์มีเงินพร้อมชำระหนี้แก่จำเลยที่ 1 ได้ เมื่อจำเลยที่ 1 ไม่ดำเนินการโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทตามสัญญาโอนสิทธิเอกสารหมาย จ.7ให้แก่โจทก์ จำเลยที่ 1 จึงตกเป็นฝ่ายผิดสัญญาปัญหาที่จำเลยที่ 1 ฎีกาประการสุดท้ายมีว่า ค่าเสียหายมีเพียงใด ข้อนี้ได้วินิจฉัยไว้ข้างต้นแล้วว่าคดีมีประเด็นว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์หรือไม่ด้วยและข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาดังกล่าว แม้โจทก์จะบรรยายฟ้องว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นการจงใจหรือประมาทเลินเล่ออันเป็นการละเมิดทำให้โจทก์เสียหาย ก็เป็นเพียงความเข้าใจผิดของโจทก์ที่เห็นว่าการที่จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาเป็นเหตุให้โจทก์เสียหายนั้นเป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์เท่านั้น คดีจึงมีปัญหาให้ต้องวินิจฉัยว่า โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะเหตุที่จำเลยที่ 1เป็นฝ่ายผิดสัญญาเพียงใด เห็นว่า จากการที่โจทก์เป็นผู้ประกอบธุรกิจเกี่ยวกับจัดสรรที่ดินขาย เมื่อจำเลยที่ 1 ผิดสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพิพาทต่อโจทก์จนเป็นเหตุให้โจทก์ไม่ได้รับสิทธิตามสัญญาดังกล่าวที่จะบังคับให้ผู้จะขายที่ดินพิพาทโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทให้โจทก์ โจทก์จึงไม่อาจนำที่ดินพิพาทไปจัดสรรขายตามโครงการของโจทก์ได้ ย่อมทำให้โจทก์เสียหาย โจทก์จึงมีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากการผิดสัญญาดังกล่าวของจำเลยที่ 1 ได้ แม้โจทก์จะไม่สามารถนำสืบถึงค่าเสียหายได้ตามจำนวนที่ปรากฏในคำฟ้อง แต่ศาลก็มีอำนาจกำหนดค่าเสียหายให้แก่โจทก์ตามจำนวนที่เห็นสมควรได้ ที่ศาลอุทธรณ์เห็นสมควรกำหนดค่าเสียหายให้แก่โจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นจำนวนค่าเสียหายที่เหมาะสมแล้วพิพากษายืน(สุชาติ ถาวรวงษ์-สุประดิษฐ์ หุตะสิงห์-พิศษล พิริยะสถิต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ