คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 357/2530หลักกฎหมาย: โจทก์ทั้งห้าฟ้องจำเลยทั้งเจ็ดเป็นคดีเดียวกันโดยอ้างว่าโจทก์ทั้งห้ามีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดี เพราะ ส. ผู้ตายเป็นผู้กระทำการแทนนิติบุคคลโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 บริษัท ค.และห้าง ส.ลูกหนี้ของโจทก์ด้วยเห็นได้ชัดว่าส. กระทำการในนามของนิติบุคคลแยกต่างหากจากกัน ผูกพันกันเฉพาะชื่อ ผู้ทำการแทนคือ ส. เท่านั้น หาทำให้กิจการของนิติบุคคลต่าง ๆ เหล่านั้นเข้าผูกพันกันด้วยไม่ โจทก์ดังกล่าวฟ้องเรียกทรัพย์จากจำเลยบางรายแต่ละข้อหาและมูลคดีส่วนใหญ่แตก ต่างจากกัน โจทก์ทั้งห้าจึงไม่มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดีพอที่จะฟ้องร่วมกันมาเป็นคดีเดียว การที่ศาลจะสั่งจำหน่ายคดีมิใช่มีเพียงที่บัญญัติไว้ตามป.วิ.พ. มาตรา 132 เท่านั้น แต่เป็นอำนาจทั่วไปของศาล เมื่อเห็นว่าฟ้องของโจทก์ไม่ชอบที่จะฟ้องรวมกัน ศาลก็ย่อมที่จะจำหน่ายคดีเสียได้ เพื่อให้โจทก์นำไปฟ้องใหม่ให้ถูกต้อง มิใช่ต้องยกฟ้องโจทก์.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 เป็นนิติบุคคลมีนายสมบูรณ์ ผู้ถึงแก่กรรมมีอำนาจกระทำแทนได้ โจทก์ที่ 4 ที่ 5เป็นผู้ถือหุ้นบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และนายสมบูรณ์มีอำนาจทำแทนบริษัทได้ นายสมบูรณ์ยังเป็นหุ้นส่วนผู้จัดการห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก ลูกหนี้ของโจทก์ที่ 1 ด้วยการประกอบธุรกิจของโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 กับบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก มีผลประโยชน์ร่วมกันจากความสัมพันธ์และการกระทำของนายสมบูรณ์นายสมบูรณ์เป็นพี่คนโตของโจทก์ที่ 4 ที่ 5 และนายอาภรณ์ ซึ่งเป็นกรรมการของนิติบุคคลดังกล่าว ทำให้นายสมบูรณ์ได้เป็นประธานกรรมการบริษัทและเป็นหุ้นส่วนผู้จัดการ เพื่อประโยชน์ร่วมกันในหมู่เครือญาติโจทก์ ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 จึงใช้ทรัพย์สินและเงินทุนร่วมกันทำให้นายสมบูรณ์มีฐานะเป็นตัวแทนโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 กับบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์แอนด์โก โดยมิได้เปิดเผยชื่อตัวการ ครั้นนายสมบูรณ์ถึงแก่กรรมลงจำเลยที่ 1 ฐานะภริยาและผู้จัดการมรดกของนายสมบูรณ์ จำเลยที่ 2ถึงที่ 6 ฐานะส่วนตัวและทายาทของนายสมบูรณ์ กับจำเลยที่ 7 จะต้องรับผิดคืนทรัพย์และชำระหนี้ที่มีอยู่แก่โจทก์และร่วมกันคืนและใช้ราคารถยนต์ ที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างตามบัญชีทรัพย์ท้ายฟ้องรวมเป็นเงิน 95,888,100 บาท แก่โจทก์ที่ 1 ให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 6ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์เป็นเงิน 9,600,000 บาท แก่โจทก์ที่ 1ที่ 2 ให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 6 ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์เป็นเงิน5,000,000 บาท แก่โจทก์ที่ 1 กับบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัดให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 6 ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์เป็นเงิน28,700,000 บาทแก่โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 กับบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก กับให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 6 ชำระหนี้จำนวน 35,449,710 บาท 58 สตางค์แก่โจทก์ที่ 1 กับห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก โดยให้จำเลยที่ 7ร่วมรับผิดในวงเงินไม่เกิน 21,000,000 บาทจำเลยที่ 1 ถึงที่ 7 ให้การว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม โจทก์ทั้งห้าไม่มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดี ไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยเป็นคดีเดียวกันได้ นายสมบูรณ์มิใช่ผู้กระทำแทนโจทก์ก่อนสืบพยานโจทก์ ศาลชั้นต้นเห็นว่ามูลคดีของโจทก์ทั้งห้าต่างเป็นนิติกรรมแยกจากกันโดยเด็ดขาด จะฟ้องเป็นคดีเดียวกันไม่ได้เป็นการหลีกเลี่ยงค่าธรรมเนียมศาล ฟ้องโจทก์มีหลายข้อหา ยากที่จะคงข้อหาใดข้อหาหนึ่งไว้เพื่อดำเนินการต่อไปได้ ให้จำหน่ายคดีเสียทั้งหมดเพื่อให้โจทก์แยกฟ้องเป็นคดีใหม่โจทก์ทั้งห้ายื่นคำร้องคัดค้านคำสั่งศาลชั้นต้นและให้เพิกถอนคำสั่งดังกล่าว ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องโจทก์ทั้งห้าอุทธรณ์คำสั่งจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ว่าศาลชั้นต้นไม่มีอำนาจจำหน่ายคดีขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ทั้งห้าและจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ตามคำฟ้องของโจทก์ที่อ้างว่าโจทก์มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดีนั้น ก็โดยอาศัยนายสมบูรณ์สุพรรณธะริดา ผู้ตายเป็นผู้กระทำการแทนนิติบุคคลโจทก์ที่ 1 ที่ 2ที่ 3 บริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก ลูกหนี้ของโจทก์ด้วย และเห็นได้ชัดว่านายสมบูรณ์ สุพรรณธะริดา กระทำการในนามของนิติบุคคลแยกต่างหากจากกันผูกพันกันเฉพาะชื่อผู้ทำการแทนคือนายสมบูรณ์ สุพรรณธะริดา เท่านั้นหาทำให้กิจการของนิติบุคคลต่าง ๆ เหล่านั้นเข้าผูกพันกันด้วยไม่โจทก์หลายคนฟ้องเรียกทรัพย์จากจำเลยบางรายแต่ละข้อหาและมูลคดีส่วนใหญ่แตกต่างจากกันไป โจทก์ทั้งห้าจึงหามีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดีพอที่จะฟ้องรวมกันมาเป็นคดีเดียวไม่...ที่จำเลยฎีกาว่า จำเลยให้การต่อสู้เป็นประเด็นไว้แล้วว่าโจทก์ทั้งห้าไม่มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดี ศาลจึงต้องพิพากษายกฟ้อง มิใช่จำหน่ายคดีนั้น เห็นว่า การที่ศาลจะสั่งจำหน่ายคดีก็มิใช่มีเพียงที่บัญญัติไว้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 132 เท่านั้น แต่เป็นอำนาจทั่วไปของศาล เมื่อเห็นว่าฟ้องของโจทก์ไม่ชอบที่จะฟ้องรวมกันศาลก็ย่อมที่จะจำหน่ายคดีเสียได้ เพื่อให้โจทก์นำไปฟ้องใหม่ให้ถูกต้อง..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 357/2530บริษัท เสรี เคมี เกษตร จำกัด กับพวกโจทก์นาง สุภา สุพรรณธะริดา กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 29 วรรคแรก, ม. 59, ม. 131 (2), ม. 132โจทก์ทั้งห้าฟ้องจำเลยทั้งเจ็ดเป็นคดีเดียวกันโดยอ้างว่าโจทก์ทั้งห้ามีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดี เพราะ ส. ผู้ตายเป็นผู้กระทำการแทนนิติบุคคลโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 บริษัท ค.และห้าง ส.ลูกหนี้ของโจทก์ด้วยเห็นได้ชัดว่าส. กระทำการในนามของนิติบุคคลแยกต่างหากจากกัน ผูกพันกันเฉพาะชื่อ ผู้ทำการแทนคือ ส. เท่านั้น หาทำให้กิจการของนิติบุคคลต่าง ๆ เหล่านั้นเข้าผูกพันกันด้วยไม่ โจทก์ดังกล่าวฟ้องเรียกทรัพย์จากจำเลยบางรายแต่ละข้อหาและมูลคดีส่วนใหญ่แตก ต่างจากกัน โจทก์ทั้งห้าจึงไม่มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดีพอที่จะฟ้องร่วมกันมาเป็นคดีเดียว การที่ศาลจะสั่งจำหน่ายคดีมิใช่มีเพียงที่บัญญัติไว้ตามป.วิ.พ. มาตรา 132 เท่านั้น แต่เป็นอำนาจทั่วไปของศาล เมื่อเห็นว่าฟ้องของโจทก์ไม่ชอบที่จะฟ้องรวมกัน ศาลก็ย่อมที่จะจำหน่ายคดีเสียได้ เพื่อให้โจทก์นำไปฟ้องใหม่ให้ถูกต้อง มิใช่ต้องยกฟ้องโจทก์.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 เป็นนิติบุคคลมีนายสมบูรณ์ ผู้ถึงแก่กรรมมีอำนาจกระทำแทนได้ โจทก์ที่ 4 ที่ 5เป็นผู้ถือหุ้นบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และนายสมบูรณ์มีอำนาจทำแทนบริษัทได้ นายสมบูรณ์ยังเป็นหุ้นส่วนผู้จัดการห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก ลูกหนี้ของโจทก์ที่ 1 ด้วยการประกอบธุรกิจของโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 กับบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก มีผลประโยชน์ร่วมกันจากความสัมพันธ์และการกระทำของนายสมบูรณ์นายสมบูรณ์เป็นพี่คนโตของโจทก์ที่ 4 ที่ 5 และนายอาภรณ์ ซึ่งเป็นกรรมการของนิติบุคคลดังกล่าว ทำให้นายสมบูรณ์ได้เป็นประธานกรรมการบริษัทและเป็นหุ้นส่วนผู้จัดการ เพื่อประโยชน์ร่วมกันในหมู่เครือญาติโจทก์ ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 จึงใช้ทรัพย์สินและเงินทุนร่วมกันทำให้นายสมบูรณ์มีฐานะเป็นตัวแทนโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 กับบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์แอนด์โก โดยมิได้เปิดเผยชื่อตัวการ ครั้นนายสมบูรณ์ถึงแก่กรรมลงจำเลยที่ 1 ฐานะภริยาและผู้จัดการมรดกของนายสมบูรณ์ จำเลยที่ 2ถึงที่ 6 ฐานะส่วนตัวและทายาทของนายสมบูรณ์ กับจำเลยที่ 7 จะต้องรับผิดคืนทรัพย์และชำระหนี้ที่มีอยู่แก่โจทก์และร่วมกันคืนและใช้ราคารถยนต์ ที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างตามบัญชีทรัพย์ท้ายฟ้องรวมเป็นเงิน 95,888,100 บาท แก่โจทก์ที่ 1 ให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 6ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์เป็นเงิน 9,600,000 บาท แก่โจทก์ที่ 1ที่ 2 ให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 6 ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์เป็นเงิน5,000,000 บาท แก่โจทก์ที่ 1 กับบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัดให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 6 ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์เป็นเงิน28,700,000 บาทแก่โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 กับบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก กับให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 6 ชำระหนี้จำนวน 35,449,710 บาท 58 สตางค์แก่โจทก์ที่ 1 กับห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก โดยให้จำเลยที่ 7ร่วมรับผิดในวงเงินไม่เกิน 21,000,000 บาทจำเลยที่ 1 ถึงที่ 7 ให้การว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม โจทก์ทั้งห้าไม่มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดี ไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยเป็นคดีเดียวกันได้ นายสมบูรณ์มิใช่ผู้กระทำแทนโจทก์ก่อนสืบพยานโจทก์ ศาลชั้นต้นเห็นว่ามูลคดีของโจทก์ทั้งห้าต่างเป็นนิติกรรมแยกจากกันโดยเด็ดขาด จะฟ้องเป็นคดีเดียวกันไม่ได้เป็นการหลีกเลี่ยงค่าธรรมเนียมศาล ฟ้องโจทก์มีหลายข้อหา ยากที่จะคงข้อหาใดข้อหาหนึ่งไว้เพื่อดำเนินการต่อไปได้ ให้จำหน่ายคดีเสียทั้งหมดเพื่อให้โจทก์แยกฟ้องเป็นคดีใหม่โจทก์ทั้งห้ายื่นคำร้องคัดค้านคำสั่งศาลชั้นต้นและให้เพิกถอนคำสั่งดังกล่าว ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องโจทก์ทั้งห้าอุทธรณ์คำสั่งจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ว่าศาลชั้นต้นไม่มีอำนาจจำหน่ายคดีขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ทั้งห้าและจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ตามคำฟ้องของโจทก์ที่อ้างว่าโจทก์มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดีนั้น ก็โดยอาศัยนายสมบูรณ์สุพรรณธะริดา ผู้ตายเป็นผู้กระทำการแทนนิติบุคคลโจทก์ที่ 1 ที่ 2ที่ 3 บริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก ลูกหนี้ของโจทก์ด้วย และเห็นได้ชัดว่านายสมบูรณ์ สุพรรณธะริดา กระทำการในนามของนิติบุคคลแยกต่างหากจากกันผูกพันกันเฉพาะชื่อผู้ทำการแทนคือนายสมบูรณ์ สุพรรณธะริดา เท่านั้นหาทำให้กิจการของนิติบุคคลต่าง ๆ เหล่านั้นเข้าผูกพันกันด้วยไม่โจทก์หลายคนฟ้องเรียกทรัพย์จากจำเลยบางรายแต่ละข้อหาและมูลคดีส่วนใหญ่แตกต่างจากกันไป โจทก์ทั้งห้าจึงหามีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดีพอที่จะฟ้องรวมกันมาเป็นคดีเดียวไม่...ที่จำเลยฎีกาว่า จำเลยให้การต่อสู้เป็นประเด็นไว้แล้วว่าโจทก์ทั้งห้าไม่มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดี ศาลจึงต้องพิพากษายกฟ้อง มิใช่จำหน่ายคดีนั้น เห็นว่า การที่ศาลจะสั่งจำหน่ายคดีก็มิใช่มีเพียงที่บัญญัติไว้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 132 เท่านั้น แต่เป็นอำนาจทั่วไปของศาล เมื่อเห็นว่าฟ้องของโจทก์ไม่ชอบที่จะฟ้องรวมกันศาลก็ย่อมที่จะจำหน่ายคดีเสียได้ เพื่อให้โจทก์นำไปฟ้องใหม่ให้ถูกต้อง..."พิพากษายืน.(สง่า ศิลปประสิทธิ์-ชูเชิด รักตะบุตร์-ธิรพันธุ์ รัศมิทัต)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการที่ศาลชั้นต้นสั่งให้จำหน่ายคดีเสียทั้งหมดเพื่อให้โจทก์แยกฟ้องเป็นคดีใหม่มีผลเท่ากับเป็นการที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับคำฟ้องของโจทก์ไว้พิจารณา อันเป็นคำสั่งไม่รับคำคู่ความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18 โจทก์ย่อมอุทธรณ์ได้ตามมาตรา 227 หากพิจารณาบทบัญญัติมาตรา 132 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งจะเห็นได้ว่า การที่ศาลในคดีนี้มีคำสั่งให้จำหน่ายคดีมิใช่กรณีใดกรณีหนึ่งตามบทบัญญัติมาตราดังกล่าว โดยเฉพาะการที่ศาลเห็นว่าโจทก์ทั้งห้าไม่มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดีพอที่จะฟ้องร่วมกันมาเป็นคดีเดียวกันได้นั้นมิใช่กรณีที่โจทก์ฟ้องหลายข้อห้าแต่ข้อหาเหล่านั้นมิได้เกี่ยวข้องกันตามมาตรา 29 แต่ศาลก็ยังมีอำนาจสั่งจำหน่ายคดีของโจทก์เสียทั้งหมดเพื่อให้โจทก์ไปแยกฟ้องเป็นคดีใหม่ได้ โดยเห็นว่าเป็นอำนาจทั่วไปของศาล การสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความของศาลเท่าที่ผ่านมาอาจแยกได้เป็น 2 กรณีคือ 1. กรณีที่มีกฎหมายบัญญัติไว้เฉพาะให้อำนาจศาลที่จะสั่งจำหน่ายคดีได้ คือกรณีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 132 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง แต่อย่างไรก็ดีกฎหมายที่บัญญัติให้อำนาจศาลสั่งจำหน่ายคดีของคู่ความออกจากสารบบความมิได้มีจำกัดอยู่เฉพาะที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งเท่านั้นแต่ยังมีบัญญัติไว้ในกฎหมายอื่นด้วยเช่น พระราชบัญญัติให้ความคุ้มครองและห้ามฟ้องบุคคลผู้ปฏิบัติการเกี่ยวแก่มาตรา 17แห่งธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พ.ศ. 2508 มาตรา 4 บัญญัติว่าถ้ามีคดีฟ้องร้องบุคคล ซึ่งได้รับความคุ้มครองตามมาตรา 3 อยู่ในวันที่พระราชบัญญัติฉบับนี้ใช้บังคับให้ศาลจำหน่ายคดีเสีย(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 494/2510) 2. กรณีที่ไม่มีกฎหมายบัญญัติไว้เฉพาะให้อำนาจศาลที่จะสั่งจำหน่ายคดีได้ กรณีนี้ศาลเห็นว่าการจำหน่ายคดีเป็นการใช้ดุลพินิจและเป็นอำนาจทั่วไปของศาล เพื่อความเป็นธรรมหรือความเหมาะสมแห่งคดีหรือเพื่อประโยชน์ของคู่ความในคดีนั้น โดยคง ยึดถือหลักที่ว่าเมื่อไม่มีกฎหมายบัญญัติห้ามไว้ศาลย่อมสั่งได้ตามที่เห็นสมควรโดยอาศัยหลักดังกล่าวอย่างเช่นในคำพิพากษาศาลฎีกาที่บันทึกหมายเหตุอยู่นี้เป็นต้น กรณีอื่นที่ศาลฎีกาเคยสั่งจำหน่ายคดีแม้ไม่ใช่กรณีที่กฎหมายบัญญัติให้อำนาจไว้มี เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1215/2492 วินิจฉัยว่า ในคดีที่โจทก์ฟ้องขอให้ส่งบุตรผู้เยาว์คืนเพราะเหตุที่จำเลยลักพาบุตรสาวของตนไปจากความปกครองของโจทก์ในทางชู้สาว เมื่อคดีสู่ศาลฎีกาบุตรผู้เยาว์ดังกล่าวบรรลุนิติภาวะแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์ที่ศาลฎีกาจะพิพากษาบังคับตามคำพิพากษาของศาลล่างที่ให้จำเลยส่งตัวผู้เยาว์แก่โจทก์ต่อไป ศาลฎีกาชอบที่จะจำหน่ายคดีเสียได้ มิฉะนั้นคดีก็จะค้างสารบบความแม้กรณีจะไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 132 ก็ตาม คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1576/2494 วินิจฉัยว่า คดีอาญานั้นถ้าในชั้นฎีกาปรากฏว่าจำเลยไม่มีตัวอยู่ ร บ้านเรือนของจำเลยแม้ศาลชั้นต้นสั่งปิดหมายและสำเนาฎีกาไว้ที่เรือนของจำเลยก็ยังไม่พอถือว่าจำเลยได้อยู่ในอำนาจศาล ศาลฎีกาจึงต้องจำหน่ายคดีออกจากสารบบ หลักที่ว่า "เป็นอำนาจทั่วไปของศาล" แม้ไม่มีกฎหมายบัญญัติให้อำนาจศาลไว้โดยเฉพาะ ศาลก็มีอำนาจสั่งเพื่อประโยชน์แก่คดีนั้นยังมีให้เห็นในกรณีอื่น ๆ อีก เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1707/2524 ศาลชั้นต้นไม่รับพิจารณาคำขออุทธรณ์อนาถาของจำเลยใหม่ ให้จำเลยชำระค่าธรรมเนียมอุทธรณ์ใน 7 วัน คำสั่งกำหนดเวลาดังกล่าวของศาลชั้นต้นเป็นการกำหนดเวลาโดยอาศัยอำนาจของศาลที่มีอยู่ทั่วไป เมื่อศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาพิพากษายืนโดยไม่ได้กำหนดเวลาให้จำเลยนำเงินค่าธรรมเนียมอุทธรณ์มาชำระต่อศาลขึ้นใหม่ ต้องถือเวลาตามที่ศาลชั้นต้นกำหนด จำเลยนำเงินค่าธรรมเนียมอุทธรณ์มาชำระเมื่อพ้นเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้ย่อมถือว่าจำเลยมิได้ยื่นอุทธรณ์ให้ถูกต้องตามกฎหมายภายในกำหนดจึงไม่เป็นอุทธรณ์ที่จะรับไว้พิจารณา คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1464/2495 เรื่องจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การโจทก์มิได้ยื่นคำร้องให้นัดพิจารณาภายใน 15 วันนั้น ตามบทบัญญัติในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 198 เพียงแต่บัญญัติให้อำนาจศาลที่จะสั่งจำหน่ายคดีเมื่อพ้น 15 วันได้ ฉะนั้นศาลย่อมมีอำนาจที่จะสั่งให้ดำเนินการพิจารณาฝ่ายเดียวได้เมื่อโจทก์ร้องขอแม้จะเป็นเวลาภายหลัง 15 วัน ในเมื่อศาลยังมิได้สั่งจำหน่ายคดีนั้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 925/2508 การที่ผู้ร้องสอดเข้ามาในคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 57(1)(2) นั้น มิได้หมายความว่า ศาลต้องอนุญาตให้ผู้ร้องสอดเข้ามาเป็นคู่ความได้ทุกกรณีไป ศาลย่อมมีอำนาจพิจารณาว่ามีเหตุสมควรอนุญาตหรือไม่แล้วแต่คำร้องนั้นมีเหตุสมควรเพียงใด เมื่อปรากฏว่าคำร้องของผูร้องมิได้แสดงเหตุอันสมควรแล้วยังได้ความว่าศาลได้สืบพยานโจทก์หลายคนเสร็จไปนัดหนึ่งแล้วก็ย่อมมีแต่เหตุไม่ควรที่จะอนุญาตให้ผู้ร้องร้องสอดเข้ามาทำความยุ่งยากแก่การพิจารณาคดีซึ่งควรดำเนินให้เสร็จไปโดยไม่ชักช้า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2002/2511 โจทก์ฟ้องจำเลย และถอนฟ้องไปโดยแถลงต่อศาลว่าจะไม่ฟ้องจำเลยเกี่ยวกับทรัพย์พิพาทนั้นอีกคำแถลงดังกล่าวเป็นกระบวนพิจารณาคดีที่โจทก์ได้กระทำต่อศาลและต่อคู่ความอีกฝ่ายหนึ่ง คำแถลงของโจทก์ที่ได้ยอมสละสิทธิของตนที่มีอยู่ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 176 ซึ่งบัญญัติให้โจทก์มีสิทธิที่จะคดีมาฟ้องจำเลยได้ใหม่อีกจึงผูกมัดตัวโจทก์โจทก์นำคดีมาฟ้องจำเลยเกี่ยวกับทรัพย์พิพาทอีก ศาลย่อมพิพากษายกฟ้องโจทก์เสียได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3674/2527 โจทก์ถูกจำเลยเลิกจ้างและฟ้องเรียกค่าชดเชยที่ขาดจากจำเลย หลังจากศาลชั้นต้นชี้สองสถานแล้วโจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขฟ้องเพิ่มเติมข้อหาว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ไม่เป็นธรรม ขอให้ใช้ค่าเสียหายด้วย ดังนี้ มูลกรณีที่โจทก์ฟ้องเรียกค่าาชดเชยที่ขาดกับค่าเสียหายเนื่องจากเลิกจ้างไม่เป็นธรรมเป็นกรณีเดียวกัน โจทก์ย่อมทราบถึงสิทธิเรียกร้องทั้งสองประเภทดีอยู่แล้วขณะยื่นฟ้องจึงอาจยื่นคำร้องขอแก้ไขฟ้องได้ก่อนวันชี้สองสถาน และเมื่อคดีไม่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนการแก้ไขฟ้องดังกล่าวจึงไม่ชอบ เมื่อศาลชั้นต้นสั่งอนุญาตให้โจทก์แก้ไขฟ้อง จึงเป็นคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณา ศาลฎีกาให้ยกคำสั่งของศาลชั้นต้น (ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 243 ประกอบมาตรา 247 ศาลฎีกามีอำนาจสั่งยกคำสั่งของศาลชั้นต้นและให้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งใหม่ แต่คดีนี้ศาลฎีกาให้ยกคำสั่งของศาลชั้นต้นเฉย ๆ โดยไม่ได้สั่งให้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งใหม่ ซึ่งอาจพอถือได้ว่าเป็นอำนาจทั่วไปของศาลได้อย่างหนึ่ง). ปริญญาดีผดุง.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 เป็นนิติบุคคลมีนายสมบูรณ์ ผู้ถึงแก่กรรมมีอำนาจกระทำแทนได้ โจทก์ที่ 4 ที่ 5เป็นผู้ถือหุ้นบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และนายสมบูรณ์มีอำนาจทำแทนบริษัทได้ นายสมบูรณ์ยังเป็นหุ้นส่วนผู้จัดการห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก ลูกหนี้ของโจทก์ที่ 1 ด้วยการประกอบธุรกิจของโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 กับบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก มีผลประโยชน์ร่วมกันจากความสัมพันธ์และการกระทำของนายสมบูรณ์นายสมบูรณ์เป็นพี่คนโตของโจทก์ที่ 4 ที่ 5 และนายอาภรณ์ ซึ่งเป็นกรรมการของนิติบุคคลดังกล่าว ทำให้นายสมบูรณ์ได้เป็นประธานกรรมการบริษัทและเป็นหุ้นส่วนผู้จัดการ เพื่อประโยชน์ร่วมกันในหมู่เครือญาติโจทก์ ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 จึงใช้ทรัพย์สินและเงินทุนร่วมกันทำให้นายสมบูรณ์มีฐานะเป็นตัวแทนโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 กับบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์แอนด์โก โดยมิได้เปิดเผยชื่อตัวการ ครั้นนายสมบูรณ์ถึงแก่กรรมลงจำเลยที่ 1 ฐานะภริยาและผู้จัดการมรดกของนายสมบูรณ์ จำเลยที่ 2ถึงที่ 6 ฐานะส่วนตัวและทายาทของนายสมบูรณ์ กับจำเลยที่ 7 จะต้องรับผิดคืนทรัพย์และชำระหนี้ที่มีอยู่แก่โจทก์และร่วมกันคืนและใช้ราคารถยนต์ ที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างตามบัญชีทรัพย์ท้ายฟ้องรวมเป็นเงิน 95,888,100 บาท แก่โจทก์ที่ 1 ให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 6ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์เป็นเงิน 9,600,000 บาท แก่โจทก์ที่ 1ที่ 2 ให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 6 ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์เป็นเงิน5,000,000 บาท แก่โจทก์ที่ 1 กับบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัดให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 6 ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์เป็นเงิน28,700,000 บาทแก่โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 กับบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก กับให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 6 ชำระหนี้จำนวน 35,449,710 บาท 58 สตางค์แก่โจทก์ที่ 1 กับห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก โดยให้จำเลยที่ 7ร่วมรับผิดในวงเงินไม่เกิน 21,000,000 บาทจำเลยที่ 1 ถึงที่ 7 ให้การว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม โจทก์ทั้งห้าไม่มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดี ไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยเป็นคดีเดียวกันได้ นายสมบูรณ์มิใช่ผู้กระทำแทนโจทก์ก่อนสืบพยานโจทก์ ศาลชั้นต้นเห็นว่ามูลคดีของโจทก์ทั้งห้าต่างเป็นนิติกรรมแยกจากกันโดยเด็ดขาด จะฟ้องเป็นคดีเดียวกันไม่ได้เป็นการหลีกเลี่ยงค่าธรรมเนียมศาล ฟ้องโจทก์มีหลายข้อหา ยากที่จะคงข้อหาใดข้อหาหนึ่งไว้เพื่อดำเนินการต่อไปได้ ให้จำหน่ายคดีเสียทั้งหมดเพื่อให้โจทก์แยกฟ้องเป็นคดีใหม่โจทก์ทั้งห้ายื่นคำร้องคัดค้านคำสั่งศาลชั้นต้นและให้เพิกถอนคำสั่งดังกล่าว ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องโจทก์ทั้งห้าอุทธรณ์คำสั่งจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ว่าศาลชั้นต้นไม่มีอำนาจจำหน่ายคดีขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ทั้งห้าและจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ตามคำฟ้องของโจทก์ที่อ้างว่าโจทก์มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดีนั้น ก็โดยอาศัยนายสมบูรณ์สุพรรณธะริดา ผู้ตายเป็นผู้กระทำการแทนนิติบุคคลโจทก์ที่ 1 ที่ 2ที่ 3 บริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก ลูกหนี้ของโจทก์ด้วย และเห็นได้ชัดว่านายสมบูรณ์ สุพรรณธะริดา กระทำการในนามของนิติบุคคลแยกต่างหากจากกันผูกพันกันเฉพาะชื่อผู้ทำการแทนคือนายสมบูรณ์ สุพรรณธะริดา เท่านั้นหาทำให้กิจการของนิติบุคคลต่าง ๆ เหล่านั้นเข้าผูกพันกันด้วยไม่โจทก์หลายคนฟ้องเรียกทรัพย์จากจำเลยบางรายแต่ละข้อหาและมูลคดีส่วนใหญ่แตกต่างจากกันไป โจทก์ทั้งห้าจึงหามีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดีพอที่จะฟ้องรวมกันมาเป็นคดีเดียวไม่...ที่จำเลยฎีกาว่า จำเลยให้การต่อสู้เป็นประเด็นไว้แล้วว่าโจทก์ทั้งห้าไม่มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดี ศาลจึงต้องพิพากษายกฟ้อง มิใช่จำหน่ายคดีนั้น เห็นว่า การที่ศาลจะสั่งจำหน่ายคดีก็มิใช่มีเพียงที่บัญญัติไว้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 132 เท่านั้น แต่เป็นอำนาจทั่วไปของศาล เมื่อเห็นว่าฟ้องของโจทก์ไม่ชอบที่จะฟ้องรวมกันศาลก็ย่อมที่จะจำหน่ายคดีเสียได้ เพื่อให้โจทก์นำไปฟ้องใหม่ให้ถูกต้อง..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 357/2530บริษัท เสรี เคมี เกษตร จำกัด กับพวกโจทก์นาง สุภา สุพรรณธะริดา กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 29 วรรคแรก, ม. 59, ม. 131 (2), ม. 132โจทก์ทั้งห้าฟ้องจำเลยทั้งเจ็ดเป็นคดีเดียวกันโดยอ้างว่าโจทก์ทั้งห้ามีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดี เพราะ ส. ผู้ตายเป็นผู้กระทำการแทนนิติบุคคลโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 บริษัท ค.และห้าง ส.ลูกหนี้ของโจทก์ด้วยเห็นได้ชัดว่าส. กระทำการในนามของนิติบุคคลแยกต่างหากจากกัน ผูกพันกันเฉพาะชื่อ ผู้ทำการแทนคือ ส. เท่านั้น หาทำให้กิจการของนิติบุคคลต่าง ๆ เหล่านั้นเข้าผูกพันกันด้วยไม่ โจทก์ดังกล่าวฟ้องเรียกทรัพย์จากจำเลยบางรายแต่ละข้อหาและมูลคดีส่วนใหญ่แตก ต่างจากกัน โจทก์ทั้งห้าจึงไม่มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดีพอที่จะฟ้องร่วมกันมาเป็นคดีเดียว การที่ศาลจะสั่งจำหน่ายคดีมิใช่มีเพียงที่บัญญัติไว้ตามป.วิ.พ. มาตรา 132 เท่านั้น แต่เป็นอำนาจทั่วไปของศาล เมื่อเห็นว่าฟ้องของโจทก์ไม่ชอบที่จะฟ้องรวมกัน ศาลก็ย่อมที่จะจำหน่ายคดีเสียได้ เพื่อให้โจทก์นำไปฟ้องใหม่ให้ถูกต้อง มิใช่ต้องยกฟ้องโจทก์.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 เป็นนิติบุคคลมีนายสมบูรณ์ ผู้ถึงแก่กรรมมีอำนาจกระทำแทนได้ โจทก์ที่ 4 ที่ 5เป็นผู้ถือหุ้นบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และนายสมบูรณ์มีอำนาจทำแทนบริษัทได้ นายสมบูรณ์ยังเป็นหุ้นส่วนผู้จัดการห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก ลูกหนี้ของโจทก์ที่ 1 ด้วยการประกอบธุรกิจของโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 กับบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก มีผลประโยชน์ร่วมกันจากความสัมพันธ์และการกระทำของนายสมบูรณ์นายสมบูรณ์เป็นพี่คนโตของโจทก์ที่ 4 ที่ 5 และนายอาภรณ์ ซึ่งเป็นกรรมการของนิติบุคคลดังกล่าว ทำให้นายสมบูรณ์ได้เป็นประธานกรรมการบริษัทและเป็นหุ้นส่วนผู้จัดการ เพื่อประโยชน์ร่วมกันในหมู่เครือญาติโจทก์ ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 จึงใช้ทรัพย์สินและเงินทุนร่วมกันทำให้นายสมบูรณ์มีฐานะเป็นตัวแทนโจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 กับบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์แอนด์โก โดยมิได้เปิดเผยชื่อตัวการ ครั้นนายสมบูรณ์ถึงแก่กรรมลงจำเลยที่ 1 ฐานะภริยาและผู้จัดการมรดกของนายสมบูรณ์ จำเลยที่ 2ถึงที่ 6 ฐานะส่วนตัวและทายาทของนายสมบูรณ์ กับจำเลยที่ 7 จะต้องรับผิดคืนทรัพย์และชำระหนี้ที่มีอยู่แก่โจทก์และร่วมกันคืนและใช้ราคารถยนต์ ที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างตามบัญชีทรัพย์ท้ายฟ้องรวมเป็นเงิน 95,888,100 บาท แก่โจทก์ที่ 1 ให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 6ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์เป็นเงิน 9,600,000 บาท แก่โจทก์ที่ 1ที่ 2 ให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 6 ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์เป็นเงิน5,000,000 บาท แก่โจทก์ที่ 1 กับบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัดให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 6 ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์เป็นเงิน28,700,000 บาทแก่โจทก์ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 กับบริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก กับให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 6 ชำระหนี้จำนวน 35,449,710 บาท 58 สตางค์แก่โจทก์ที่ 1 กับห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก โดยให้จำเลยที่ 7ร่วมรับผิดในวงเงินไม่เกิน 21,000,000 บาทจำเลยที่ 1 ถึงที่ 7 ให้การว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม โจทก์ทั้งห้าไม่มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดี ไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยเป็นคดีเดียวกันได้ นายสมบูรณ์มิใช่ผู้กระทำแทนโจทก์ก่อนสืบพยานโจทก์ ศาลชั้นต้นเห็นว่ามูลคดีของโจทก์ทั้งห้าต่างเป็นนิติกรรมแยกจากกันโดยเด็ดขาด จะฟ้องเป็นคดีเดียวกันไม่ได้เป็นการหลีกเลี่ยงค่าธรรมเนียมศาล ฟ้องโจทก์มีหลายข้อหา ยากที่จะคงข้อหาใดข้อหาหนึ่งไว้เพื่อดำเนินการต่อไปได้ ให้จำหน่ายคดีเสียทั้งหมดเพื่อให้โจทก์แยกฟ้องเป็นคดีใหม่โจทก์ทั้งห้ายื่นคำร้องคัดค้านคำสั่งศาลชั้นต้นและให้เพิกถอนคำสั่งดังกล่าว ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องโจทก์ทั้งห้าอุทธรณ์คำสั่งจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ว่าศาลชั้นต้นไม่มีอำนาจจำหน่ายคดีขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ทั้งห้าและจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ตามคำฟ้องของโจทก์ที่อ้างว่าโจทก์มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดีนั้น ก็โดยอาศัยนายสมบูรณ์สุพรรณธะริดา ผู้ตายเป็นผู้กระทำการแทนนิติบุคคลโจทก์ที่ 1 ที่ 2ที่ 3 บริษัทเคมีอุตสาหกรรมปุ๋ยไทย จำกัด และห้างหุ้นส่วนจำกัดเสรีพาณิชย์ แอนด์โก ลูกหนี้ของโจทก์ด้วย และเห็นได้ชัดว่านายสมบูรณ์ สุพรรณธะริดา กระทำการในนามของนิติบุคคลแยกต่างหากจากกันผูกพันกันเฉพาะชื่อผู้ทำการแทนคือนายสมบูรณ์ สุพรรณธะริดา เท่านั้นหาทำให้กิจการของนิติบุคคลต่าง ๆ เหล่านั้นเข้าผูกพันกันด้วยไม่โจทก์หลายคนฟ้องเรียกทรัพย์จากจำเลยบางรายแต่ละข้อหาและมูลคดีส่วนใหญ่แตกต่างจากกันไป โจทก์ทั้งห้าจึงหามีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดีพอที่จะฟ้องรวมกันมาเป็นคดีเดียวไม่...ที่จำเลยฎีกาว่า จำเลยให้การต่อสู้เป็นประเด็นไว้แล้วว่าโจทก์ทั้งห้าไม่มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดี ศาลจึงต้องพิพากษายกฟ้อง มิใช่จำหน่ายคดีนั้น เห็นว่า การที่ศาลจะสั่งจำหน่ายคดีก็มิใช่มีเพียงที่บัญญัติไว้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 132 เท่านั้น แต่เป็นอำนาจทั่วไปของศาล เมื่อเห็นว่าฟ้องของโจทก์ไม่ชอบที่จะฟ้องรวมกันศาลก็ย่อมที่จะจำหน่ายคดีเสียได้ เพื่อให้โจทก์นำไปฟ้องใหม่ให้ถูกต้อง..."พิพากษายืน.(สง่า ศิลปประสิทธิ์-ชูเชิด รักตะบุตร์-ธิรพันธุ์ รัศมิทัต)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการที่ศาลชั้นต้นสั่งให้จำหน่ายคดีเสียทั้งหมดเพื่อให้โจทก์แยกฟ้องเป็นคดีใหม่มีผลเท่ากับเป็นการที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับคำฟ้องของโจทก์ไว้พิจารณา อันเป็นคำสั่งไม่รับคำคู่ความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18 โจทก์ย่อมอุทธรณ์ได้ตามมาตรา 227 หากพิจารณาบทบัญญัติมาตรา 132 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งจะเห็นได้ว่า การที่ศาลในคดีนี้มีคำสั่งให้จำหน่ายคดีมิใช่กรณีใดกรณีหนึ่งตามบทบัญญัติมาตราดังกล่าว โดยเฉพาะการที่ศาลเห็นว่าโจทก์ทั้งห้าไม่มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดีพอที่จะฟ้องร่วมกันมาเป็นคดีเดียวกันได้นั้นมิใช่กรณีที่โจทก์ฟ้องหลายข้อห้าแต่ข้อหาเหล่านั้นมิได้เกี่ยวข้องกันตามมาตรา 29 แต่ศาลก็ยังมีอำนาจสั่งจำหน่ายคดีของโจทก์เสียทั้งหมดเพื่อให้โจทก์ไปแยกฟ้องเป็นคดีใหม่ได้ โดยเห็นว่าเป็นอำนาจทั่วไปของศาล การสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความของศาลเท่าที่ผ่านมาอาจแยกได้เป็น 2 กรณีคือ 1. กรณีที่มีกฎหมายบัญญัติไว้เฉพาะให้อำนาจศาลที่จะสั่งจำหน่ายคดีได้ คือกรณีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 132 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง แต่อย่างไรก็ดีกฎหมายที่บัญญัติให้อำนาจศาลสั่งจำหน่ายคดีของคู่ความออกจากสารบบความมิได้มีจำกัดอยู่เฉพาะที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งเท่านั้นแต่ยังมีบัญญัติไว้ในกฎหมายอื่นด้วยเช่น พระราชบัญญัติให้ความคุ้มครองและห้ามฟ้องบุคคลผู้ปฏิบัติการเกี่ยวแก่มาตรา 17แห่งธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พ.ศ. 2508 มาตรา 4 บัญญัติว่าถ้ามีคดีฟ้องร้องบุคคล ซึ่งได้รับความคุ้มครองตามมาตรา 3 อยู่ในวันที่พระราชบัญญัติฉบับนี้ใช้บังคับให้ศาลจำหน่ายคดีเสีย(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 494/2510) 2. กรณีที่ไม่มีกฎหมายบัญญัติไว้เฉพาะให้อำนาจศาลที่จะสั่งจำหน่ายคดีได้ กรณีนี้ศาลเห็นว่าการจำหน่ายคดีเป็นการใช้ดุลพินิจและเป็นอำนาจทั่วไปของศาล เพื่อความเป็นธรรมหรือความเหมาะสมแห่งคดีหรือเพื่อประโยชน์ของคู่ความในคดีนั้น โดยคง ยึดถือหลักที่ว่าเมื่อไม่มีกฎหมายบัญญัติห้ามไว้ศาลย่อมสั่งได้ตามที่เห็นสมควรโดยอาศัยหลักดังกล่าวอย่างเช่นในคำพิพากษาศาลฎีกาที่บันทึกหมายเหตุอยู่นี้เป็นต้น กรณีอื่นที่ศาลฎีกาเคยสั่งจำหน่ายคดีแม้ไม่ใช่กรณีที่กฎหมายบัญญัติให้อำนาจไว้มี เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1215/2492 วินิจฉัยว่า ในคดีที่โจทก์ฟ้องขอให้ส่งบุตรผู้เยาว์คืนเพราะเหตุที่จำเลยลักพาบุตรสาวของตนไปจากความปกครองของโจทก์ในทางชู้สาว เมื่อคดีสู่ศาลฎีกาบุตรผู้เยาว์ดังกล่าวบรรลุนิติภาวะแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์ที่ศาลฎีกาจะพิพากษาบังคับตามคำพิพากษาของศาลล่างที่ให้จำเลยส่งตัวผู้เยาว์แก่โจทก์ต่อไป ศาลฎีกาชอบที่จะจำหน่ายคดีเสียได้ มิฉะนั้นคดีก็จะค้างสารบบความแม้กรณีจะไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 132 ก็ตาม คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1576/2494 วินิจฉัยว่า คดีอาญานั้นถ้าในชั้นฎีกาปรากฏว่าจำเลยไม่มีตัวอยู่ ร บ้านเรือนของจำเลยแม้ศาลชั้นต้นสั่งปิดหมายและสำเนาฎีกาไว้ที่เรือนของจำเลยก็ยังไม่พอถือว่าจำเลยได้อยู่ในอำนาจศาล ศาลฎีกาจึงต้องจำหน่ายคดีออกจากสารบบ หลักที่ว่า "เป็นอำนาจทั่วไปของศาล" แม้ไม่มีกฎหมายบัญญัติให้อำนาจศาลไว้โดยเฉพาะ ศาลก็มีอำนาจสั่งเพื่อประโยชน์แก่คดีนั้นยังมีให้เห็นในกรณีอื่น ๆ อีก เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1707/2524 ศาลชั้นต้นไม่รับพิจารณาคำขออุทธรณ์อนาถาของจำเลยใหม่ ให้จำเลยชำระค่าธรรมเนียมอุทธรณ์ใน 7 วัน คำสั่งกำหนดเวลาดังกล่าวของศาลชั้นต้นเป็นการกำหนดเวลาโดยอาศัยอำนาจของศาลที่มีอยู่ทั่วไป เมื่อศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาพิพากษายืนโดยไม่ได้กำหนดเวลาให้จำเลยนำเงินค่าธรรมเนียมอุทธรณ์มาชำระต่อศาลขึ้นใหม่ ต้องถือเวลาตามที่ศาลชั้นต้นกำหนด จำเลยนำเงินค่าธรรมเนียมอุทธรณ์มาชำระเมื่อพ้นเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้ย่อมถือว่าจำเลยมิได้ยื่นอุทธรณ์ให้ถูกต้องตามกฎหมายภายในกำหนดจึงไม่เป็นอุทธรณ์ที่จะรับไว้พิจารณา คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1464/2495 เรื่องจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การโจทก์มิได้ยื่นคำร้องให้นัดพิจารณาภายใน 15 วันนั้น ตามบทบัญญัติในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 198 เพียงแต่บัญญัติให้อำนาจศาลที่จะสั่งจำหน่ายคดีเมื่อพ้น 15 วันได้ ฉะนั้นศาลย่อมมีอำนาจที่จะสั่งให้ดำเนินการพิจารณาฝ่ายเดียวได้เมื่อโจทก์ร้องขอแม้จะเป็นเวลาภายหลัง 15 วัน ในเมื่อศาลยังมิได้สั่งจำหน่ายคดีนั้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 925/2508 การที่ผู้ร้องสอดเข้ามาในคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 57(1)(2) นั้น มิได้หมายความว่า ศาลต้องอนุญาตให้ผู้ร้องสอดเข้ามาเป็นคู่ความได้ทุกกรณีไป ศาลย่อมมีอำนาจพิจารณาว่ามีเหตุสมควรอนุญาตหรือไม่แล้วแต่คำร้องนั้นมีเหตุสมควรเพียงใด เมื่อปรากฏว่าคำร้องของผูร้องมิได้แสดงเหตุอันสมควรแล้วยังได้ความว่าศาลได้สืบพยานโจทก์หลายคนเสร็จไปนัดหนึ่งแล้วก็ย่อมมีแต่เหตุไม่ควรที่จะอนุญาตให้ผู้ร้องร้องสอดเข้ามาทำความยุ่งยากแก่การพิจารณาคดีซึ่งควรดำเนินให้เสร็จไปโดยไม่ชักช้า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2002/2511 โจทก์ฟ้องจำเลย และถอนฟ้องไปโดยแถลงต่อศาลว่าจะไม่ฟ้องจำเลยเกี่ยวกับทรัพย์พิพาทนั้นอีกคำแถลงดังกล่าวเป็นกระบวนพิจารณาคดีที่โจทก์ได้กระทำต่อศาลและต่อคู่ความอีกฝ่ายหนึ่ง คำแถลงของโจทก์ที่ได้ยอมสละสิทธิของตนที่มีอยู่ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 176 ซึ่งบัญญัติให้โจทก์มีสิทธิที่จะคดีมาฟ้องจำเลยได้ใหม่อีกจึงผูกมัดตัวโจทก์โจทก์นำคดีมาฟ้องจำเลยเกี่ยวกับทรัพย์พิพาทอีก ศาลย่อมพิพากษายกฟ้องโจทก์เสียได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3674/2527 โจทก์ถูกจำเลยเลิกจ้างและฟ้องเรียกค่าชดเชยที่ขาดจากจำเลย หลังจากศาลชั้นต้นชี้สองสถานแล้วโจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขฟ้องเพิ่มเติมข้อหาว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ไม่เป็นธรรม ขอให้ใช้ค่าเสียหายด้วย ดังนี้ มูลกรณีที่โจทก์ฟ้องเรียกค่าาชดเชยที่ขาดกับค่าเสียหายเนื่องจากเลิกจ้างไม่เป็นธรรมเป็นกรณีเดียวกัน โจทก์ย่อมทราบถึงสิทธิเรียกร้องทั้งสองประเภทดีอยู่แล้วขณะยื่นฟ้องจึงอาจยื่นคำร้องขอแก้ไขฟ้องได้ก่อนวันชี้สองสถาน และเมื่อคดีไม่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนการแก้ไขฟ้องดังกล่าวจึงไม่ชอบ เมื่อศาลชั้นต้นสั่งอนุญาตให้โจทก์แก้ไขฟ้อง จึงเป็นคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณา ศาลฎีกาให้ยกคำสั่งของศาลชั้นต้น (ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 243 ประกอบมาตรา 247 ศาลฎีกามีอำนาจสั่งยกคำสั่งของศาลชั้นต้นและให้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งใหม่ แต่คดีนี้ศาลฎีกาให้ยกคำสั่งของศาลชั้นต้นเฉย ๆ โดยไม่ได้สั่งให้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งใหม่ ซึ่งอาจพอถือได้ว่าเป็นอำนาจทั่วไปของศาลได้อย่างหนึ่ง). ปริญญาดีผดุง.