คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 358/2492หลักกฎหมาย: สำนักงานกลางบริษัทจังหวัดตามกฎหมายไม่อาจเป็นองค์การค้าของกระทรวงพาณิชย์ได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นกระทรวงในรัฐบาล สำนักงานกลาง บริษัทจังหวัดเป็นองค์การค้าหน่วยหนึ่งของโจทก์ มีที่เก็บสินค้าแห่งใหญ่แห่งหนึ่ง จำเลยที่ ๑ เป็นนายคลังสินค้า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๓ เป็นหัวหน้าหมวดสารบรรณกองคลังสินค้า และได้รับมอบหมายให้สั่งจ่ายสินค้าให้ทุกเวลา จำเลยที่ ๔ เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ ๓ จำเลยที่ ๓ ได้กระทำการทุจจริตหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง สั่งจ่ายไม้ขีดไฟจำนวนเงิน ๑๖,๕๖๐ บาท ไปเป็นเหตุให้สำนักงานกลางบริษัทจังหวัดต้องเสียหาย จึงขอให้บังคับจำเลยต้องรับผิด จำเลยทั้ง ๔ ให้การปฏิเสธความรับผิด ศาลชั้นต้นเห็นว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา, ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำฟ้องโจทก์อ้างมูลฐานละเมิด ทำให้ทรัพย์สินเสียหาย จึงเป็นหน้าที่ของโจทก์จะต้องแสดงว่าจำเลยได้กระทำละเมิดต่อทรัพย์สินของโจทก์ ตามฟ้องกลับปรากฎว่าทรัพย์สินนั้นเป็นของสำนักงานกลางบริษัทจังหวัด โจทก์จึงมีหน้าที่ต้องแสดงต่อไปว่า สำนักงานกลางบริษัทจังหวัดนั้นเป็นส่วนหนึ่งในการบริหารราชการของโจทก์ แต่ตามกฎหมายว่าด้วยหน้าที่บรหารราชการของโจทก์ก็ดี หรือข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบก็ดี สำนักงานกลางบริษัทจังหวัด ไม่อาจเป็นองค์การค้าของโจทก์ดังฟ้อง โจทก์ยังไม่มีทางชนะคดี พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 358/2492กระทรวงพาณิชย์ โดยนายทวี ตะเวทิกุลรัฐมนตรีสั่งราชการแทนรัฐมนตรีกระทรวงพาณิชย์โจทก์นายเชื่อม สาตร์ปรีดี ที่ 1, นายขวัญ วงษาภูชะ ที่2,นายสมชัย วนาสันต์ ที่ 3, นายสมิต วรรธนะสาร ที่ 4ล. ป.พ.พ. ม. 420, ม. 68. ป.วิ.พ. ม. 172 พ.ร.บ.ว่าด้วยระเบียบราชการบริหารแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2476 ม. 14.สำนักงานกลางบริษัทจังหวัดตามกฎหมายไม่อาจเป็นองค์การค้าของกระทรวงพาณิชย์ได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นกระทรวงในรัฐบาล สำนักงานกลาง บริษัทจังหวัดเป็นองค์การค้าหน่วยหนึ่งของโจทก์ มีที่เก็บสินค้าแห่งใหญ่แห่งหนึ่ง จำเลยที่ ๑ เป็นนายคลังสินค้า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๓ เป็นหัวหน้าหมวดสารบรรณกองคลังสินค้า และได้รับมอบหมายให้สั่งจ่ายสินค้าให้ทุกเวลา จำเลยที่ ๔ เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ ๓ จำเลยที่ ๓ ได้กระทำการทุจจริตหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง สั่งจ่ายไม้ขีดไฟจำนวนเงิน ๑๖,๕๖๐ บาท ไปเป็นเหตุให้สำนักงานกลางบริษัทจังหวัดต้องเสียหาย จึงขอให้บังคับจำเลยต้องรับผิด จำเลยทั้ง ๔ ให้การปฏิเสธความรับผิด ศาลชั้นต้นเห็นว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา, ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำฟ้องโจทก์อ้างมูลฐานละเมิด ทำให้ทรัพย์สินเสียหาย จึงเป็นหน้าที่ของโจทก์จะต้องแสดงว่าจำเลยได้กระทำละเมิดต่อทรัพย์สินของโจทก์ ตามฟ้องกลับปรากฎว่าทรัพย์สินนั้นเป็นของสำนักงานกลางบริษัทจังหวัด โจทก์จึงมีหน้าที่ต้องแสดงต่อไปว่า สำนักงานกลางบริษัทจังหวัดนั้นเป็นส่วนหนึ่งในการบริหารราชการของโจทก์ แต่ตามกฎหมายว่าด้วยหน้าที่บรหารราชการของโจทก์ก็ดี หรือข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบก็ดี สำนักงานกลางบริษัทจังหวัด ไม่อาจเป็นองค์การค้าของโจทก์ดังฟ้อง โจทก์ยังไม่มีทางชนะคดี พิพากษายืน(ประมูล สุวรรณศร-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลแพ่ง - นายไชยเจริญ สันติศิริศาลอุทธรณ์ - พระดุลยทรรศน์ปฏิภาณแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นกระทรวงในรัฐบาล สำนักงานกลาง บริษัทจังหวัดเป็นองค์การค้าหน่วยหนึ่งของโจทก์ มีที่เก็บสินค้าแห่งใหญ่แห่งหนึ่ง จำเลยที่ ๑ เป็นนายคลังสินค้า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๓ เป็นหัวหน้าหมวดสารบรรณกองคลังสินค้า และได้รับมอบหมายให้สั่งจ่ายสินค้าให้ทุกเวลา จำเลยที่ ๔ เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ ๓ จำเลยที่ ๓ ได้กระทำการทุจจริตหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง สั่งจ่ายไม้ขีดไฟจำนวนเงิน ๑๖,๕๖๐ บาท ไปเป็นเหตุให้สำนักงานกลางบริษัทจังหวัดต้องเสียหาย จึงขอให้บังคับจำเลยต้องรับผิด จำเลยทั้ง ๔ ให้การปฏิเสธความรับผิด ศาลชั้นต้นเห็นว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา, ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำฟ้องโจทก์อ้างมูลฐานละเมิด ทำให้ทรัพย์สินเสียหาย จึงเป็นหน้าที่ของโจทก์จะต้องแสดงว่าจำเลยได้กระทำละเมิดต่อทรัพย์สินของโจทก์ ตามฟ้องกลับปรากฎว่าทรัพย์สินนั้นเป็นของสำนักงานกลางบริษัทจังหวัด โจทก์จึงมีหน้าที่ต้องแสดงต่อไปว่า สำนักงานกลางบริษัทจังหวัดนั้นเป็นส่วนหนึ่งในการบริหารราชการของโจทก์ แต่ตามกฎหมายว่าด้วยหน้าที่บรหารราชการของโจทก์ก็ดี หรือข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบก็ดี สำนักงานกลางบริษัทจังหวัด ไม่อาจเป็นองค์การค้าของโจทก์ดังฟ้อง โจทก์ยังไม่มีทางชนะคดี พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 358/2492กระทรวงพาณิชย์ โดยนายทวี ตะเวทิกุลรัฐมนตรีสั่งราชการแทนรัฐมนตรีกระทรวงพาณิชย์โจทก์นายเชื่อม สาตร์ปรีดี ที่ 1, นายขวัญ วงษาภูชะ ที่2,นายสมชัย วนาสันต์ ที่ 3, นายสมิต วรรธนะสาร ที่ 4ล. ป.พ.พ. ม. 420, ม. 68. ป.วิ.พ. ม. 172 พ.ร.บ.ว่าด้วยระเบียบราชการบริหารแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2476 ม. 14.สำนักงานกลางบริษัทจังหวัดตามกฎหมายไม่อาจเป็นองค์การค้าของกระทรวงพาณิชย์ได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นกระทรวงในรัฐบาล สำนักงานกลาง บริษัทจังหวัดเป็นองค์การค้าหน่วยหนึ่งของโจทก์ มีที่เก็บสินค้าแห่งใหญ่แห่งหนึ่ง จำเลยที่ ๑ เป็นนายคลังสินค้า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๓ เป็นหัวหน้าหมวดสารบรรณกองคลังสินค้า และได้รับมอบหมายให้สั่งจ่ายสินค้าให้ทุกเวลา จำเลยที่ ๔ เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ ๓ จำเลยที่ ๓ ได้กระทำการทุจจริตหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง สั่งจ่ายไม้ขีดไฟจำนวนเงิน ๑๖,๕๖๐ บาท ไปเป็นเหตุให้สำนักงานกลางบริษัทจังหวัดต้องเสียหาย จึงขอให้บังคับจำเลยต้องรับผิด จำเลยทั้ง ๔ ให้การปฏิเสธความรับผิด ศาลชั้นต้นเห็นว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา, ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำฟ้องโจทก์อ้างมูลฐานละเมิด ทำให้ทรัพย์สินเสียหาย จึงเป็นหน้าที่ของโจทก์จะต้องแสดงว่าจำเลยได้กระทำละเมิดต่อทรัพย์สินของโจทก์ ตามฟ้องกลับปรากฎว่าทรัพย์สินนั้นเป็นของสำนักงานกลางบริษัทจังหวัด โจทก์จึงมีหน้าที่ต้องแสดงต่อไปว่า สำนักงานกลางบริษัทจังหวัดนั้นเป็นส่วนหนึ่งในการบริหารราชการของโจทก์ แต่ตามกฎหมายว่าด้วยหน้าที่บรหารราชการของโจทก์ก็ดี หรือข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบก็ดี สำนักงานกลางบริษัทจังหวัด ไม่อาจเป็นองค์การค้าของโจทก์ดังฟ้อง โจทก์ยังไม่มีทางชนะคดี พิพากษายืน(ประมูล สุวรรณศร-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลแพ่ง - นายไชยเจริญ สันติศิริศาลอุทธรณ์ - พระดุลยทรรศน์ปฏิภาณแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ