คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 519/2522หลักกฎหมาย: โจทก์เคยฟ้องจำเลยเป็นคดีล้มละลาย โดยอาศัยหนี้ที่ยังมิได้ตั้งหลักฐานขึ้นโดยคำพิพากษาชั้นที่สุดของศาล ต่อมาหนี้ดังกล่าวได้ตั้งหลักฐานขึ้นโดยคำพิพากษาชั้นที่สุดของศาลแล้ว โจทก์บังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยออกขายทอดตลาดได้เงินไม่พอชำระหนี้ตามคำพิพากษา โจทก์จึงนำคดีมาฟ้องขอให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลายดังนี้ ไม่เป็นฟ้องซ้ำโจทก์ฟ้องว่า บริษัทแสงอรุณ จำกัด เป็นหนี้โจทก์ตามสัญญาเบิกเงินเกินบัญชี ซึ่งจำเลยได้ทำสัญญาค้ำประกันร่วมรับผิดไว้ ศาลได้พิพากษาให้บริษัทดังกล่าวล้มละลายแล้วโจทก์ได้ฟ้องจำเลยในฐานะผู้ค้ำประกัน ศาลได้พิพากษาให้จำเลยชำระเงินแก่โจทก์ จำเลยเป็นหนี้โจทก์อยู่เป็นเงินหนึ่งล้านบาทเศษ ไม่มีทรัพย์สินที่จะชำระหนี้ได้ โจทก์มีหนังสือทวงถามให้จำเลยชำระหนี้เกินกว่าสองครั้ง จำเลยเพิกเฉย ถือว่าจำเลยเป็นผู้มีหนี้สินล้นพ้นตัวรายเดียวมีจำนวนแน่นอนเกินกว่าสามหมื่นบาทและถึงกำหนดชำระแล้วตามพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ. 2483 มาตรา 8(5)(9), 9 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2511 ขอให้ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยโดยเด็ดขาดและพิพากษาให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลายจำเลยให้การว่า โจทก์เคยฟ้องบริษัทแสงอรุณ จำกัด และจำเลยให้ล้มละลาย แต่ศาลพิพากษายกฟ้อง ตามคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ 32/2506 ไม่มีหนี้ที่บริษัทแสงอรุณ จำกัด จะต้องชำระให้โจทก์อีก โจทก์จะเรียกร้องเอาจากจำเลยไม่ได้ หนี้ที่โจทก์อ้างมิใช่หนี้แน่นอน จำเลยมิใช่เป็นบุคคลมีหนี้สินล้นพ้นตัว ฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องซ้ำ คดีโจทก์ขาดอายุความขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว มีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยเด็ดขาดตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 มาตรา 14จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาที่ว่า หนี้ในคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506ก็ดี ในคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.137/2503 ก็ดี กับหนี้ในคดีนี้เป็นหนี้รายเดียวกันโจทก์จำเลยก็คนเดียวกัน ฟ้องคดีนี้จะเป็นฟ้องซ้ำหรือไม่ดังนี้ จำเลยให้การต่อสู้คดีไว้ว่าฟ้องของโจทก์คดีนี้ซ้ำกับคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506 เห็นว่า หนี้ในคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506 นั้น เป็นหนี้ที่ยังมิได้ตั้งหลักฐานขึ้นโดยคำพิพากษาชั้นที่สุดของศาล แต่หนี้ในคดีนี้เป็นหนี้ที่ได้ตั้งหลักฐานขึ้นโดยคำพิพากษาชั้นที่สุดของศาลแล้ว ตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 3521/2508 จำเลยไม่ชำระหนี้ตามคำพิพากษาดังกล่าว โจทก์จึงบังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยออกขายทอดตลาดได้เงินไม่พอชำระหนี้ตามคำพิพากษา และจำเลยไม่มีทรัพย์สินอย่างหนึ่งอย่างใดที่จะพึงยึดมาชำระหนี้ตามคำพิพากษาได้อีก โจทก์จึงนำคดีมาฟ้องขอให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลายประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยในคดีนี้จึงเป็นประเด็นที่เกิดขึ้นใหม่ ไม่ใช่ประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันกับคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506 และคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.137/2503 ฟ้องของโจทก์ในคดีนี้จึงไม่เป็นฟ้องซ้ำกับคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506 และคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.137/2503 ดังที่จำเลยให้การต่อสู้ไว้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 519/2522ธนาคารกรุงศรีอยุธยา จำกัดโจทก์นายอรุณ แสงสว่างวัฒนะจำเลย พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ป.วิ.พ. ม. 148โจทก์เคยฟ้องจำเลยเป็นคดีล้มละลาย โดยอาศัยหนี้ที่ยังมิได้ตั้งหลักฐานขึ้นโดยคำพิพากษาชั้นที่สุดของศาล ต่อมาหนี้ดังกล่าวได้ตั้งหลักฐานขึ้นโดยคำพิพากษาชั้นที่สุดของศาลแล้ว โจทก์บังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยออกขายทอดตลาดได้เงินไม่พอชำระหนี้ตามคำพิพากษา โจทก์จึงนำคดีมาฟ้องขอให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลายดังนี้ ไม่เป็นฟ้องซ้ำโจทก์ฟ้องว่า บริษัทแสงอรุณ จำกัด เป็นหนี้โจทก์ตามสัญญาเบิกเงินเกินบัญชี ซึ่งจำเลยได้ทำสัญญาค้ำประกันร่วมรับผิดไว้ ศาลได้พิพากษาให้บริษัทดังกล่าวล้มละลายแล้วโจทก์ได้ฟ้องจำเลยในฐานะผู้ค้ำประกัน ศาลได้พิพากษาให้จำเลยชำระเงินแก่โจทก์ จำเลยเป็นหนี้โจทก์อยู่เป็นเงินหนึ่งล้านบาทเศษ ไม่มีทรัพย์สินที่จะชำระหนี้ได้ โจทก์มีหนังสือทวงถามให้จำเลยชำระหนี้เกินกว่าสองครั้ง จำเลยเพิกเฉย ถือว่าจำเลยเป็นผู้มีหนี้สินล้นพ้นตัวรายเดียวมีจำนวนแน่นอนเกินกว่าสามหมื่นบาทและถึงกำหนดชำระแล้วตามพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ. 2483 มาตรา 8(5)(9), 9 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2511 ขอให้ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยโดยเด็ดขาดและพิพากษาให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลายจำเลยให้การว่า โจทก์เคยฟ้องบริษัทแสงอรุณ จำกัด และจำเลยให้ล้มละลาย แต่ศาลพิพากษายกฟ้อง ตามคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ 32/2506 ไม่มีหนี้ที่บริษัทแสงอรุณ จำกัด จะต้องชำระให้โจทก์อีก โจทก์จะเรียกร้องเอาจากจำเลยไม่ได้ หนี้ที่โจทก์อ้างมิใช่หนี้แน่นอน จำเลยมิใช่เป็นบุคคลมีหนี้สินล้นพ้นตัว ฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องซ้ำ คดีโจทก์ขาดอายุความขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว มีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยเด็ดขาดตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 มาตรา 14จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาที่ว่า หนี้ในคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506ก็ดี ในคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.137/2503 ก็ดี กับหนี้ในคดีนี้เป็นหนี้รายเดียวกันโจทก์จำเลยก็คนเดียวกัน ฟ้องคดีนี้จะเป็นฟ้องซ้ำหรือไม่ดังนี้ จำเลยให้การต่อสู้คดีไว้ว่าฟ้องของโจทก์คดีนี้ซ้ำกับคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506 เห็นว่า หนี้ในคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506 นั้น เป็นหนี้ที่ยังมิได้ตั้งหลักฐานขึ้นโดยคำพิพากษาชั้นที่สุดของศาล แต่หนี้ในคดีนี้เป็นหนี้ที่ได้ตั้งหลักฐานขึ้นโดยคำพิพากษาชั้นที่สุดของศาลแล้ว ตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 3521/2508 จำเลยไม่ชำระหนี้ตามคำพิพากษาดังกล่าว โจทก์จึงบังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยออกขายทอดตลาดได้เงินไม่พอชำระหนี้ตามคำพิพากษา และจำเลยไม่มีทรัพย์สินอย่างหนึ่งอย่างใดที่จะพึงยึดมาชำระหนี้ตามคำพิพากษาได้อีก โจทก์จึงนำคดีมาฟ้องขอให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลายประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยในคดีนี้จึงเป็นประเด็นที่เกิดขึ้นใหม่ ไม่ใช่ประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันกับคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506 และคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.137/2503 ฟ้องของโจทก์ในคดีนี้จึงไม่เป็นฟ้องซ้ำกับคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506 และคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.137/2503 ดังที่จำเลยให้การต่อสู้ไว้พิพากษายืน(สุทิน เลิศวิรุฬห์-ผสม จิตรชุ่ม-พยนต์ ยาวะประภาษ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า บริษัทแสงอรุณ จำกัด เป็นหนี้โจทก์ตามสัญญาเบิกเงินเกินบัญชี ซึ่งจำเลยได้ทำสัญญาค้ำประกันร่วมรับผิดไว้ ศาลได้พิพากษาให้บริษัทดังกล่าวล้มละลายแล้วโจทก์ได้ฟ้องจำเลยในฐานะผู้ค้ำประกัน ศาลได้พิพากษาให้จำเลยชำระเงินแก่โจทก์ จำเลยเป็นหนี้โจทก์อยู่เป็นเงินหนึ่งล้านบาทเศษ ไม่มีทรัพย์สินที่จะชำระหนี้ได้ โจทก์มีหนังสือทวงถามให้จำเลยชำระหนี้เกินกว่าสองครั้ง จำเลยเพิกเฉย ถือว่าจำเลยเป็นผู้มีหนี้สินล้นพ้นตัวรายเดียวมีจำนวนแน่นอนเกินกว่าสามหมื่นบาทและถึงกำหนดชำระแล้วตามพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ. 2483 มาตรา 8(5)(9), 9 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2511 ขอให้ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยโดยเด็ดขาดและพิพากษาให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลายจำเลยให้การว่า โจทก์เคยฟ้องบริษัทแสงอรุณ จำกัด และจำเลยให้ล้มละลาย แต่ศาลพิพากษายกฟ้อง ตามคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ 32/2506 ไม่มีหนี้ที่บริษัทแสงอรุณ จำกัด จะต้องชำระให้โจทก์อีก โจทก์จะเรียกร้องเอาจากจำเลยไม่ได้ หนี้ที่โจทก์อ้างมิใช่หนี้แน่นอน จำเลยมิใช่เป็นบุคคลมีหนี้สินล้นพ้นตัว ฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องซ้ำ คดีโจทก์ขาดอายุความขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว มีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยเด็ดขาดตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 มาตรา 14จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาที่ว่า หนี้ในคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506ก็ดี ในคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.137/2503 ก็ดี กับหนี้ในคดีนี้เป็นหนี้รายเดียวกันโจทก์จำเลยก็คนเดียวกัน ฟ้องคดีนี้จะเป็นฟ้องซ้ำหรือไม่ดังนี้ จำเลยให้การต่อสู้คดีไว้ว่าฟ้องของโจทก์คดีนี้ซ้ำกับคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506 เห็นว่า หนี้ในคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506 นั้น เป็นหนี้ที่ยังมิได้ตั้งหลักฐานขึ้นโดยคำพิพากษาชั้นที่สุดของศาล แต่หนี้ในคดีนี้เป็นหนี้ที่ได้ตั้งหลักฐานขึ้นโดยคำพิพากษาชั้นที่สุดของศาลแล้ว ตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 3521/2508 จำเลยไม่ชำระหนี้ตามคำพิพากษาดังกล่าว โจทก์จึงบังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยออกขายทอดตลาดได้เงินไม่พอชำระหนี้ตามคำพิพากษา และจำเลยไม่มีทรัพย์สินอย่างหนึ่งอย่างใดที่จะพึงยึดมาชำระหนี้ตามคำพิพากษาได้อีก โจทก์จึงนำคดีมาฟ้องขอให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลายประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยในคดีนี้จึงเป็นประเด็นที่เกิดขึ้นใหม่ ไม่ใช่ประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันกับคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506 และคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.137/2503 ฟ้องของโจทก์ในคดีนี้จึงไม่เป็นฟ้องซ้ำกับคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506 และคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.137/2503 ดังที่จำเลยให้การต่อสู้ไว้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 519/2522ธนาคารกรุงศรีอยุธยา จำกัดโจทก์นายอรุณ แสงสว่างวัฒนะจำเลย พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ป.วิ.พ. ม. 148โจทก์เคยฟ้องจำเลยเป็นคดีล้มละลาย โดยอาศัยหนี้ที่ยังมิได้ตั้งหลักฐานขึ้นโดยคำพิพากษาชั้นที่สุดของศาล ต่อมาหนี้ดังกล่าวได้ตั้งหลักฐานขึ้นโดยคำพิพากษาชั้นที่สุดของศาลแล้ว โจทก์บังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยออกขายทอดตลาดได้เงินไม่พอชำระหนี้ตามคำพิพากษา โจทก์จึงนำคดีมาฟ้องขอให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลายดังนี้ ไม่เป็นฟ้องซ้ำโจทก์ฟ้องว่า บริษัทแสงอรุณ จำกัด เป็นหนี้โจทก์ตามสัญญาเบิกเงินเกินบัญชี ซึ่งจำเลยได้ทำสัญญาค้ำประกันร่วมรับผิดไว้ ศาลได้พิพากษาให้บริษัทดังกล่าวล้มละลายแล้วโจทก์ได้ฟ้องจำเลยในฐานะผู้ค้ำประกัน ศาลได้พิพากษาให้จำเลยชำระเงินแก่โจทก์ จำเลยเป็นหนี้โจทก์อยู่เป็นเงินหนึ่งล้านบาทเศษ ไม่มีทรัพย์สินที่จะชำระหนี้ได้ โจทก์มีหนังสือทวงถามให้จำเลยชำระหนี้เกินกว่าสองครั้ง จำเลยเพิกเฉย ถือว่าจำเลยเป็นผู้มีหนี้สินล้นพ้นตัวรายเดียวมีจำนวนแน่นอนเกินกว่าสามหมื่นบาทและถึงกำหนดชำระแล้วตามพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ. 2483 มาตรา 8(5)(9), 9 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2511 ขอให้ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยโดยเด็ดขาดและพิพากษาให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลายจำเลยให้การว่า โจทก์เคยฟ้องบริษัทแสงอรุณ จำกัด และจำเลยให้ล้มละลาย แต่ศาลพิพากษายกฟ้อง ตามคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ 32/2506 ไม่มีหนี้ที่บริษัทแสงอรุณ จำกัด จะต้องชำระให้โจทก์อีก โจทก์จะเรียกร้องเอาจากจำเลยไม่ได้ หนี้ที่โจทก์อ้างมิใช่หนี้แน่นอน จำเลยมิใช่เป็นบุคคลมีหนี้สินล้นพ้นตัว ฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องซ้ำ คดีโจทก์ขาดอายุความขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว มีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยเด็ดขาดตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 มาตรา 14จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาที่ว่า หนี้ในคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506ก็ดี ในคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.137/2503 ก็ดี กับหนี้ในคดีนี้เป็นหนี้รายเดียวกันโจทก์จำเลยก็คนเดียวกัน ฟ้องคดีนี้จะเป็นฟ้องซ้ำหรือไม่ดังนี้ จำเลยให้การต่อสู้คดีไว้ว่าฟ้องของโจทก์คดีนี้ซ้ำกับคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506 เห็นว่า หนี้ในคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506 นั้น เป็นหนี้ที่ยังมิได้ตั้งหลักฐานขึ้นโดยคำพิพากษาชั้นที่สุดของศาล แต่หนี้ในคดีนี้เป็นหนี้ที่ได้ตั้งหลักฐานขึ้นโดยคำพิพากษาชั้นที่สุดของศาลแล้ว ตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 3521/2508 จำเลยไม่ชำระหนี้ตามคำพิพากษาดังกล่าว โจทก์จึงบังคับคดียึดทรัพย์ของจำเลยออกขายทอดตลาดได้เงินไม่พอชำระหนี้ตามคำพิพากษา และจำเลยไม่มีทรัพย์สินอย่างหนึ่งอย่างใดที่จะพึงยึดมาชำระหนี้ตามคำพิพากษาได้อีก โจทก์จึงนำคดีมาฟ้องขอให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลายประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยในคดีนี้จึงเป็นประเด็นที่เกิดขึ้นใหม่ ไม่ใช่ประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันกับคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506 และคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.137/2503 ฟ้องของโจทก์ในคดีนี้จึงไม่เป็นฟ้องซ้ำกับคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.32/2506 และคดีล้มละลายหมายเลขแดงที่ ล.137/2503 ดังที่จำเลยให้การต่อสู้ไว้พิพากษายืน(สุทิน เลิศวิรุฬห์-ผสม จิตรชุ่ม-พยนต์ ยาวะประภาษ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ