คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1401/2509หลักกฎหมาย: เดิม โจทก์ฟ้องจำเลยขอให้ส่งบุตรแก่โจทก์คดีถึงที่สุด โดยศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยส่งตัวบุตรให้โจทก์ แต่จำเลยขอให้งดการบังคับคดีไว้ อ้างว่าได้ฟ้องโจทก์ต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางขอให้พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลย ต่อมาคดีหลังถึงที่สุดโดยศาลอุทธรณ์พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลย ดังนี้ ประเด็นพิพาทตามคำพิพากษาศาลฎีกาเป็นเรื่องว่าจะให้จำเลยส่งบุตรแก่โจทก์ตามคำขอหรือไม่ ส่วนประเด็นพิพาทตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นเรื่องว่าอำนาจปกครองควรจะอยู่แก่จำเลยผู้เป็นมารดาหรือไม่ ผลแห่งคำพิพากษาทั้งสองจึงเป็นคนละเรื่องกัน หาขัดแย้งกันไม่ เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลยแล้ว อำนาจปกครองที่มีอยู่แก่โจทก์แต่แรกก็ย่อมหมดไปในตัว จำเลยไม่ต้องส่งบุตรให้โจทก์คดีนี้ เดิมโจทก์ฟ้องจำเลยขอให้ส่งบุตรแก่โจทก์ คดีถึงที่สุดโดยศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยส่งตัวบุตรให้โจทก์ จำเลยขอให้งดการบังคับคดีไว้ อ้างว่าได้ฟ้องโจทก์ต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลาง ขอให้พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลย ศาลอนุญาต ต่อมาศาลอุทธรณ์พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลย และคดีถึงที่สุด โจทก์ขอให้บังคับจำเลยปฏิบัติตามคำพิพากษาศาลฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลยแล้ว จึงไม่สั่งให้จำเลยส่งบุตรแก่โจทก์ โจทก์อุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ผลแห่งคำพิพากษาศาลฎีกาและคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นคนละเรื่องกัน จึงไม่ขัดแย้งกัน คือ ประเด็นพิพาทตามคำพิพากษาศาลฎีกาเป็นเรื่องว่าจะให้จำเลยส่งบุตรแก่โจทก์ตามคำขอหรือไม่ ส่วนประเด็นพิพาทตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นเรื่องว่าอำนาจปกครองบุตรควรจะอยู่แก่จำเลยผู้เป็นมารดาหรือไม่ ฉะนั้นแม้ศาลฎีกาจะได้พิพากษาให้จำเลยส่งตัวบุตรแก่โจทก์ก็ตาม แต่เมื่อภายหลังศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลยผู้เป็นมารดาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๕๓๘(๖) แล้ว อำนาจปกครองที่มีอยู่แก่โจทก์ผู้เป็นบิดาแต่แรกก็ย่อมหมดไปในตัว ไม่ต้องมีการสั่งถอน จำเลยจึงไม่ต้องส่งบุตรให้โจทก์ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1401/2509นายเสรี ศิริวรรณชัยโจทก์นางจินดา สุวรรณกิจบริหารจำเลย ป.พ.พ. ม. 1537, ม. 1538 (6) ป.วิ.พ. ม. 146เดิม โจทก์ฟ้องจำเลยขอให้ส่งบุตรแก่โจทก์คดีถึงที่สุด โดยศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยส่งตัวบุตรให้โจทก์ แต่จำเลยขอให้งดการบังคับคดีไว้ อ้างว่าได้ฟ้องโจทก์ต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางขอให้พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลย ต่อมาคดีหลังถึงที่สุดโดยศาลอุทธรณ์พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลย ดังนี้ ประเด็นพิพาทตามคำพิพากษาศาลฎีกาเป็นเรื่องว่าจะให้จำเลยส่งบุตรแก่โจทก์ตามคำขอหรือไม่ ส่วนประเด็นพิพาทตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นเรื่องว่าอำนาจปกครองควรจะอยู่แก่จำเลยผู้เป็นมารดาหรือไม่ ผลแห่งคำพิพากษาทั้งสองจึงเป็นคนละเรื่องกัน หาขัดแย้งกันไม่ เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลยแล้ว อำนาจปกครองที่มีอยู่แก่โจทก์แต่แรกก็ย่อมหมดไปในตัว จำเลยไม่ต้องส่งบุตรให้โจทก์คดีนี้ เดิมโจทก์ฟ้องจำเลยขอให้ส่งบุตรแก่โจทก์ คดีถึงที่สุดโดยศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยส่งตัวบุตรให้โจทก์ จำเลยขอให้งดการบังคับคดีไว้ อ้างว่าได้ฟ้องโจทก์ต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลาง ขอให้พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลย ศาลอนุญาต ต่อมาศาลอุทธรณ์พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลย และคดีถึงที่สุด โจทก์ขอให้บังคับจำเลยปฏิบัติตามคำพิพากษาศาลฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลยแล้ว จึงไม่สั่งให้จำเลยส่งบุตรแก่โจทก์ โจทก์อุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ผลแห่งคำพิพากษาศาลฎีกาและคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นคนละเรื่องกัน จึงไม่ขัดแย้งกัน คือ ประเด็นพิพาทตามคำพิพากษาศาลฎีกาเป็นเรื่องว่าจะให้จำเลยส่งบุตรแก่โจทก์ตามคำขอหรือไม่ ส่วนประเด็นพิพาทตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นเรื่องว่าอำนาจปกครองบุตรควรจะอยู่แก่จำเลยผู้เป็นมารดาหรือไม่ ฉะนั้นแม้ศาลฎีกาจะได้พิพากษาให้จำเลยส่งตัวบุตรแก่โจทก์ก็ตาม แต่เมื่อภายหลังศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลยผู้เป็นมารดาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๕๓๘(๖) แล้ว อำนาจปกครองที่มีอยู่แก่โจทก์ผู้เป็นบิดาแต่แรกก็ย่อมหมดไปในตัว ไม่ต้องมีการสั่งถอน จำเลยจึงไม่ต้องส่งบุตรให้โจทก์ พิพากษายืน(ยง เหลืองรังษี-สัญญา ธรรมศักดิ์-สุทิน เกษคุปต์)ศาลชั้นต้น - นายอัศนี เกาไศยนันท์ศาลอุทธรณ์ - นายเนิ่น กฤษณะเศรนีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ เดิมโจทก์ฟ้องจำเลยขอให้ส่งบุตรแก่โจทก์ คดีถึงที่สุดโดยศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยส่งตัวบุตรให้โจทก์ จำเลยขอให้งดการบังคับคดีไว้ อ้างว่าได้ฟ้องโจทก์ต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลาง ขอให้พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลย ศาลอนุญาต ต่อมาศาลอุทธรณ์พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลย และคดีถึงที่สุด โจทก์ขอให้บังคับจำเลยปฏิบัติตามคำพิพากษาศาลฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลยแล้ว จึงไม่สั่งให้จำเลยส่งบุตรแก่โจทก์ โจทก์อุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ผลแห่งคำพิพากษาศาลฎีกาและคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นคนละเรื่องกัน จึงไม่ขัดแย้งกัน คือ ประเด็นพิพาทตามคำพิพากษาศาลฎีกาเป็นเรื่องว่าจะให้จำเลยส่งบุตรแก่โจทก์ตามคำขอหรือไม่ ส่วนประเด็นพิพาทตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นเรื่องว่าอำนาจปกครองบุตรควรจะอยู่แก่จำเลยผู้เป็นมารดาหรือไม่ ฉะนั้นแม้ศาลฎีกาจะได้พิพากษาให้จำเลยส่งตัวบุตรแก่โจทก์ก็ตาม แต่เมื่อภายหลังศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลยผู้เป็นมารดาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๕๓๘(๖) แล้ว อำนาจปกครองที่มีอยู่แก่โจทก์ผู้เป็นบิดาแต่แรกก็ย่อมหมดไปในตัว ไม่ต้องมีการสั่งถอน จำเลยจึงไม่ต้องส่งบุตรให้โจทก์ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1401/2509นายเสรี ศิริวรรณชัยโจทก์นางจินดา สุวรรณกิจบริหารจำเลย ป.พ.พ. ม. 1537, ม. 1538 (6) ป.วิ.พ. ม. 146เดิม โจทก์ฟ้องจำเลยขอให้ส่งบุตรแก่โจทก์คดีถึงที่สุด โดยศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยส่งตัวบุตรให้โจทก์ แต่จำเลยขอให้งดการบังคับคดีไว้ อ้างว่าได้ฟ้องโจทก์ต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางขอให้พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลย ต่อมาคดีหลังถึงที่สุดโดยศาลอุทธรณ์พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลย ดังนี้ ประเด็นพิพาทตามคำพิพากษาศาลฎีกาเป็นเรื่องว่าจะให้จำเลยส่งบุตรแก่โจทก์ตามคำขอหรือไม่ ส่วนประเด็นพิพาทตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นเรื่องว่าอำนาจปกครองควรจะอยู่แก่จำเลยผู้เป็นมารดาหรือไม่ ผลแห่งคำพิพากษาทั้งสองจึงเป็นคนละเรื่องกัน หาขัดแย้งกันไม่ เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลยแล้ว อำนาจปกครองที่มีอยู่แก่โจทก์แต่แรกก็ย่อมหมดไปในตัว จำเลยไม่ต้องส่งบุตรให้โจทก์คดีนี้ เดิมโจทก์ฟ้องจำเลยขอให้ส่งบุตรแก่โจทก์ คดีถึงที่สุดโดยศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยส่งตัวบุตรให้โจทก์ จำเลยขอให้งดการบังคับคดีไว้ อ้างว่าได้ฟ้องโจทก์ต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลาง ขอให้พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลย ศาลอนุญาต ต่อมาศาลอุทธรณ์พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลย และคดีถึงที่สุด โจทก์ขอให้บังคับจำเลยปฏิบัติตามคำพิพากษาศาลฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลยแล้ว จึงไม่สั่งให้จำเลยส่งบุตรแก่โจทก์ โจทก์อุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ผลแห่งคำพิพากษาศาลฎีกาและคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นคนละเรื่องกัน จึงไม่ขัดแย้งกัน คือ ประเด็นพิพาทตามคำพิพากษาศาลฎีกาเป็นเรื่องว่าจะให้จำเลยส่งบุตรแก่โจทก์ตามคำขอหรือไม่ ส่วนประเด็นพิพาทตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นเรื่องว่าอำนาจปกครองบุตรควรจะอยู่แก่จำเลยผู้เป็นมารดาหรือไม่ ฉะนั้นแม้ศาลฎีกาจะได้พิพากษาให้จำเลยส่งตัวบุตรแก่โจทก์ก็ตาม แต่เมื่อภายหลังศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาให้อำนาจปกครองบุตรอยู่แก่จำเลยผู้เป็นมารดาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๕๓๘(๖) แล้ว อำนาจปกครองที่มีอยู่แก่โจทก์ผู้เป็นบิดาแต่แรกก็ย่อมหมดไปในตัว ไม่ต้องมีการสั่งถอน จำเลยจึงไม่ต้องส่งบุตรให้โจทก์ พิพากษายืน(ยง เหลืองรังษี-สัญญา ธรรมศักดิ์-สุทิน เกษคุปต์)ศาลชั้นต้น - นายอัศนี เกาไศยนันท์ศาลอุทธรณ์ - นายเนิ่น กฤษณะเศรนีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ