คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2135/2536หลักกฎหมาย: โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในการพิจารณาคดีแพ่ง โดยบรรยายรายละเอียดข้อความที่จำเลยเบิกความกับความจริงเป็นอย่างไร และว่าคำเบิกความของจำเลยเป็นข้อสำคัญในคดี แต่โจทก์ไม่ได้บรรยายว่าคดีที่จำเลยเบิกความอันเป็นเท็จนั้นมีข้อหาหรือประเด็นพิพาทเป็นอย่างไร และประเด็นที่สำคัญของคดีมีว่าอย่างไรดังนี้ ฟ้องโจทก์จึงไม่ได้บรรยายถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำความผิดพอสมควรเท่าที่จะทำให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ย่อมเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5)โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยได้เบิกความอันเป็นเท็จในการพิจารณาคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 519/2531 ของศาลชั้นต้น ระหว่างห้างหุ้นส่วนจำกัดจงสถาพรพืชผล โจทก์ นายพิบูลย์ ไพศาลสุขวิทยาจำเลย ว่า เมื่อประมาณปี 2528 จำเลยกับนายไคเลี้ยง แซ่เอาได้ตกลงเข้าหุ้นส่วนกันค้าขายข้าวโพดโดยนายไคเลี้ยงลงทุนเป็นเงิน 300,000 บาท ส่วนจำเลยเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการซื้อสินค้าและค่าบรรทุกพืชไร่ นายไคเลี้ยงจะได้ผลประโยชน์ตอบแทนส่วนหนึ่ง เมื่อนายไคเลี้ยงส่งเงินลงทุนมาให้จำเลยแล้ว ได้ให้จำเลยสั่งจ่ายเช็คธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาห้าแยกโคกมะตูมลงวันที่ 5 มีนาคม 2530 จำนวนเงิน 300,000 บาท เพื่อค้ำประกันเงินลงทุนให้แก่นายไคเลี้ยง ความจริงแล้วจำเลยและนายไคเลี้ยงมิได้เข้าหุ้นกันค้าขายข้าวโพด แต่จำเลยสั่งจ่ายเช็คพิพาทเพื่อนำมาแลกเงินสดกับโจทก์ โดยให้ดอกเบี้ยเดือนละ 6,000 บาท ซึ่งความเท็จที่จำเลยเบิกความเป็นข้อสำคัญในคดีและจำเลยได้นำสืบและแสดงพยานหลักฐานอันเป็นเท็จในการพิจารณาคดีแพ่งดังกล่าว โดยจำเลยเขียนข้อความเป็นภาษาจีนแปลเป็นไทยว่า เพื่อค้ำประกัน ลงในเช็ค ซึ่งความจริงขณะที่จำเลยสั่งจ่ายเช็คนั้นไม่มีข้อความเพื่อค้ำประกัน พยานหลักฐานดังกล่าวเป็นเท็จและเป็นข้อสำคัญในคดี เหตุเกิดที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177, 180, 90,91, 59ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูลพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า คดีโจทก์มีมูลในข้อหาเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ให้ประทับฟ้องเฉพาะข้อหานี้ไว้พิจารณา นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 วรรคแรก ลงโทษจำคุก 3 เดือน และปรับ3,000 บาท ไม่ปรากฏว่าจำเลยได้รับโทษจำคุกมาก่อน เห็นควรให้โอกาสจำเลยกลับตัว โทษจำคุกให้รอไว้มีกำหนด 1 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 ไม่ชำระค่าปรับจัดการ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาที่ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยในข้อแรกเสียก่อนว่า ฟ้องโจทก์ฐานเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) หรือไม่ พิเคราะห์แล้วคดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในการพิจารณาคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 519/2531 ของศาลชั้นต้น ระหว่างห้างหุ้นส่วนจำกัดจงสถาพรพืชผล โจทก์ นายพิบูลย์ ไพศาลสุขวิทยา จำเลย โดยบรรยายรายละเอียดข้อความที่จำเลยเบิกความ กับความจริงเป็นอย่างไรและว่าคำเบิกความของจำเลยเป็นข้อสำคัญในคดี แต่โจทก์ไม่ได้บรรยายว่าคดีที่จำเลยเบิกความอันเป็นเท็จนั้น มีข้อหาหรือประเด็นข้อพิพาทเป็นอย่างไร และประเด็นที่สำคัญของคดีมีว่าอย่างไร ดังนี้ ฟ้องของโจทก์จึงไม่ได้บรรยายถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำความผิดพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ย่อมเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) ไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยฎีกาของจำเลยในข้ออื่นอีกต่อไป"พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2135/2536ห้างหุ้นส่วนจำกัด จง สถาพร พืชผลโจทก์นาย พิบูลย์ ไพ ศาล สุข วิทยาจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 (5)โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในการพิจารณาคดีแพ่ง โดยบรรยายรายละเอียดข้อความที่จำเลยเบิกความกับความจริงเป็นอย่างไร และว่าคำเบิกความของจำเลยเป็นข้อสำคัญในคดี แต่โจทก์ไม่ได้บรรยายว่าคดีที่จำเลยเบิกความอันเป็นเท็จนั้นมีข้อหาหรือประเด็นพิพาทเป็นอย่างไร และประเด็นที่สำคัญของคดีมีว่าอย่างไรดังนี้ ฟ้องโจทก์จึงไม่ได้บรรยายถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำความผิดพอสมควรเท่าที่จะทำให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ย่อมเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5)โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยได้เบิกความอันเป็นเท็จในการพิจารณาคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 519/2531 ของศาลชั้นต้น ระหว่างห้างหุ้นส่วนจำกัดจงสถาพรพืชผล โจทก์ นายพิบูลย์ ไพศาลสุขวิทยาจำเลย ว่า เมื่อประมาณปี 2528 จำเลยกับนายไคเลี้ยง แซ่เอาได้ตกลงเข้าหุ้นส่วนกันค้าขายข้าวโพดโดยนายไคเลี้ยงลงทุนเป็นเงิน 300,000 บาท ส่วนจำเลยเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการซื้อสินค้าและค่าบรรทุกพืชไร่ นายไคเลี้ยงจะได้ผลประโยชน์ตอบแทนส่วนหนึ่ง เมื่อนายไคเลี้ยงส่งเงินลงทุนมาให้จำเลยแล้ว ได้ให้จำเลยสั่งจ่ายเช็คธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาห้าแยกโคกมะตูมลงวันที่ 5 มีนาคม 2530 จำนวนเงิน 300,000 บาท เพื่อค้ำประกันเงินลงทุนให้แก่นายไคเลี้ยง ความจริงแล้วจำเลยและนายไคเลี้ยงมิได้เข้าหุ้นกันค้าขายข้าวโพด แต่จำเลยสั่งจ่ายเช็คพิพาทเพื่อนำมาแลกเงินสดกับโจทก์ โดยให้ดอกเบี้ยเดือนละ 6,000 บาท ซึ่งความเท็จที่จำเลยเบิกความเป็นข้อสำคัญในคดีและจำเลยได้นำสืบและแสดงพยานหลักฐานอันเป็นเท็จในการพิจารณาคดีแพ่งดังกล่าว โดยจำเลยเขียนข้อความเป็นภาษาจีนแปลเป็นไทยว่า เพื่อค้ำประกัน ลงในเช็ค ซึ่งความจริงขณะที่จำเลยสั่งจ่ายเช็คนั้นไม่มีข้อความเพื่อค้ำประกัน พยานหลักฐานดังกล่าวเป็นเท็จและเป็นข้อสำคัญในคดี เหตุเกิดที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177, 180, 90,91, 59ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูลพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า คดีโจทก์มีมูลในข้อหาเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ให้ประทับฟ้องเฉพาะข้อหานี้ไว้พิจารณา นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 วรรคแรก ลงโทษจำคุก 3 เดือน และปรับ3,000 บาท ไม่ปรากฏว่าจำเลยได้รับโทษจำคุกมาก่อน เห็นควรให้โอกาสจำเลยกลับตัว โทษจำคุกให้รอไว้มีกำหนด 1 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 ไม่ชำระค่าปรับจัดการ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาที่ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยในข้อแรกเสียก่อนว่า ฟ้องโจทก์ฐานเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) หรือไม่ พิเคราะห์แล้วคดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในการพิจารณาคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 519/2531 ของศาลชั้นต้น ระหว่างห้างหุ้นส่วนจำกัดจงสถาพรพืชผล โจทก์ นายพิบูลย์ ไพศาลสุขวิทยา จำเลย โดยบรรยายรายละเอียดข้อความที่จำเลยเบิกความ กับความจริงเป็นอย่างไรและว่าคำเบิกความของจำเลยเป็นข้อสำคัญในคดี แต่โจทก์ไม่ได้บรรยายว่าคดีที่จำเลยเบิกความอันเป็นเท็จนั้น มีข้อหาหรือประเด็นข้อพิพาทเป็นอย่างไร และประเด็นที่สำคัญของคดีมีว่าอย่างไร ดังนี้ ฟ้องของโจทก์จึงไม่ได้บรรยายถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำความผิดพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ย่อมเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) ไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยฎีกาของจำเลยในข้ออื่นอีกต่อไป"พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์(สุวรรณ ตระการพันธุ์-ไมตรี กลั่นนุรักษ์-สุรินทร์ นาควิเชียร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 เป็นความผิดต่อเจ้าพนักงานในการยุติธรรม กฎหมายมุ่งประสงค์จะคุ้มครองเจ้าพนักงานในการยุติธรรมและคู่ความเท่านั้น บุคคลอื่นที่มิใช่คู่ความในคดีไม่ใช่ผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา2(4) จึงฟ้องความผิดตามมาตรา 177 ไม่ได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่1709/2524,1572/2525,95/2531 และ 1033/2533) องค์ประกอบความผิดมาตรา 177 ประมวลกฎหมายอาญา ผู้กระทำจะต้องกระทำโดยเจตนา คือ รู้แล้วว่าข้อความที่ตนเบิกความนั้นเป็นเท็จ(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 771-777/2515 และ 2200/2531) คำฟ้อง คำให้การ คำแถลงการณ์ของคู่ความ ไม่ใช่คำเบิกความคำเบิกความหมายความถึงการให้ถ้อยคำต่อศาลในฐานะพยาน การเบิกความเท็จ และการแจ้งความเท็จจึงเป็นคนละเรื่องกัน การเบิกความเท็จต่อศาลจึงมิใช่เรื่องแจ้งความเท็จต่อเจ้าพนักงาน เพราะศาลทำหน้าที่เป็นเจ้าพนักงานในการยุติธรรมในการพิจารณาคดี ซึ่งมีบทบัญญัติไว้โดยเฉพาะตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 มิได้ปฏิบัติในฐานะเจ้าพนักงานอย่างเจ้าพนักงานทั่วไป การเบิกความเท็จจึงไม่เป็นความผิดฐานแจ้งความเท็จ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2054/2517) ความผิดฐานเบิกความเท็จ เป็นความผิดสำเร็จในทันทีที่เบิกความไม่จำต้องรอให้มีการลงลายมือชื่อในคำให้การที่ศาลได้จดไว้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 561/2508,2198/2531 และ 3091/2533) ไม่ต้องรอให้ศาลพิพากษาคดีนั้นเสียก่อน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2971/2524) ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ใช้คำว่า "เบิกความอันเป็นเท็จในการพิจารณาคดี" ไม่หมายความเฉพาะการเบิกความชั้นพิจารณาแท้ ๆเท่านั้น แม้เป็นการเบิกความในชั้นไต่สวนมูลฟ้องคดีอาญา หรือชั้นไต่สวนอนาถาในคดีแพ่ง ชั้นไต่สวนคำร้องขอให้ยึดทรัพย์ก่อนพิพากษา การพิจารณาคำขอเฉลี่ยทรัพย์ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่1474/2517) ย่อมถือได้ว่าเบิกความในการพิจารณาคดีเป็นความผิดตามมาตรานี้ทั้งสิ้น การฟ้องเท็จจะเป็นความผิดได้เฉพาะคดีอาญาเท่านั้น แต่เบิกความเท็จจะเป็นคดีแพ่งหรือคดีอาญาย่อมเป็นความผิดทั้งนั้น แต่หากความเท็จเป็นข้อปลีกย่อยพลความไม่ใช่ข้อสำคัญในคดีหรือไม่เป็นความผิดฐานเบิกความเท็จ ส่วนข้อความเท็จเป็นข้อสำคัญในคดีหรือไม่เป็นข้อกฎหมาย (คำพิพากษาศาลฎีกาประชุมใหญ่ 700/2506, และ4119/2530) ในการยื่นฟ้องความผิดฐานเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 177 นั้น โจทก์จะต้องบรรยายฟ้องให้เห็นว่าข้อเท็จนั้นเป็นข้อสำคัญในคดีอย่างไร กระทำได้โดยพยายามบรรยายฟ้องให้เห็นว่าข้อความเท็จนั้นเป็นข้อความที่อาจมีน้ำหนักในการวินิจฉัยของศาลมีผลทำให้การวินิจฉัยข้อพิพาทเปลี่ยนแปลงไปหรือจะมีผลให้แพ้ชนะคดีกัน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1094-1095/2516)(หมายเหตุท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 19/2532 นายทองธาร เหลืองเรืองรองสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการ) ข้อที่ไม่ทำให้การวินิจฉัยข้อพิพาทเปลี่ยนแปลงไปไม่เป็นข้อสำคัญในคดี (คำพิพากษาศาลฎีกาที่957-958/2525) ศาลพิพากษายกฟ้องเพราะฟ้องเคลือบคลุมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) โจทก์ฟ้องใหม่ได้ไม่เป็นฟ้องซ้ำตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(4)(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1970/2521 และ 4312-4313/2531) สมพงษ์ฐิติสุริยารักษ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยได้เบิกความอันเป็นเท็จในการพิจารณาคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 519/2531 ของศาลชั้นต้น ระหว่างห้างหุ้นส่วนจำกัดจงสถาพรพืชผล โจทก์ นายพิบูลย์ ไพศาลสุขวิทยาจำเลย ว่า เมื่อประมาณปี 2528 จำเลยกับนายไคเลี้ยง แซ่เอาได้ตกลงเข้าหุ้นส่วนกันค้าขายข้าวโพดโดยนายไคเลี้ยงลงทุนเป็นเงิน 300,000 บาท ส่วนจำเลยเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการซื้อสินค้าและค่าบรรทุกพืชไร่ นายไคเลี้ยงจะได้ผลประโยชน์ตอบแทนส่วนหนึ่ง เมื่อนายไคเลี้ยงส่งเงินลงทุนมาให้จำเลยแล้ว ได้ให้จำเลยสั่งจ่ายเช็คธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาห้าแยกโคกมะตูมลงวันที่ 5 มีนาคม 2530 จำนวนเงิน 300,000 บาท เพื่อค้ำประกันเงินลงทุนให้แก่นายไคเลี้ยง ความจริงแล้วจำเลยและนายไคเลี้ยงมิได้เข้าหุ้นกันค้าขายข้าวโพด แต่จำเลยสั่งจ่ายเช็คพิพาทเพื่อนำมาแลกเงินสดกับโจทก์ โดยให้ดอกเบี้ยเดือนละ 6,000 บาท ซึ่งความเท็จที่จำเลยเบิกความเป็นข้อสำคัญในคดีและจำเลยได้นำสืบและแสดงพยานหลักฐานอันเป็นเท็จในการพิจารณาคดีแพ่งดังกล่าว โดยจำเลยเขียนข้อความเป็นภาษาจีนแปลเป็นไทยว่า เพื่อค้ำประกัน ลงในเช็ค ซึ่งความจริงขณะที่จำเลยสั่งจ่ายเช็คนั้นไม่มีข้อความเพื่อค้ำประกัน พยานหลักฐานดังกล่าวเป็นเท็จและเป็นข้อสำคัญในคดี เหตุเกิดที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177, 180, 90,91, 59ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูลพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า คดีโจทก์มีมูลในข้อหาเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ให้ประทับฟ้องเฉพาะข้อหานี้ไว้พิจารณา นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 วรรคแรก ลงโทษจำคุก 3 เดือน และปรับ3,000 บาท ไม่ปรากฏว่าจำเลยได้รับโทษจำคุกมาก่อน เห็นควรให้โอกาสจำเลยกลับตัว โทษจำคุกให้รอไว้มีกำหนด 1 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 ไม่ชำระค่าปรับจัดการ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาที่ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยในข้อแรกเสียก่อนว่า ฟ้องโจทก์ฐานเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) หรือไม่ พิเคราะห์แล้วคดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในการพิจารณาคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 519/2531 ของศาลชั้นต้น ระหว่างห้างหุ้นส่วนจำกัดจงสถาพรพืชผล โจทก์ นายพิบูลย์ ไพศาลสุขวิทยา จำเลย โดยบรรยายรายละเอียดข้อความที่จำเลยเบิกความ กับความจริงเป็นอย่างไรและว่าคำเบิกความของจำเลยเป็นข้อสำคัญในคดี แต่โจทก์ไม่ได้บรรยายว่าคดีที่จำเลยเบิกความอันเป็นเท็จนั้น มีข้อหาหรือประเด็นข้อพิพาทเป็นอย่างไร และประเด็นที่สำคัญของคดีมีว่าอย่างไร ดังนี้ ฟ้องของโจทก์จึงไม่ได้บรรยายถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำความผิดพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ย่อมเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) ไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยฎีกาของจำเลยในข้ออื่นอีกต่อไป"พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2135/2536ห้างหุ้นส่วนจำกัด จง สถาพร พืชผลโจทก์นาย พิบูลย์ ไพ ศาล สุข วิทยาจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 (5)โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในการพิจารณาคดีแพ่ง โดยบรรยายรายละเอียดข้อความที่จำเลยเบิกความกับความจริงเป็นอย่างไร และว่าคำเบิกความของจำเลยเป็นข้อสำคัญในคดี แต่โจทก์ไม่ได้บรรยายว่าคดีที่จำเลยเบิกความอันเป็นเท็จนั้นมีข้อหาหรือประเด็นพิพาทเป็นอย่างไร และประเด็นที่สำคัญของคดีมีว่าอย่างไรดังนี้ ฟ้องโจทก์จึงไม่ได้บรรยายถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำความผิดพอสมควรเท่าที่จะทำให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ย่อมเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5)โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยได้เบิกความอันเป็นเท็จในการพิจารณาคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 519/2531 ของศาลชั้นต้น ระหว่างห้างหุ้นส่วนจำกัดจงสถาพรพืชผล โจทก์ นายพิบูลย์ ไพศาลสุขวิทยาจำเลย ว่า เมื่อประมาณปี 2528 จำเลยกับนายไคเลี้ยง แซ่เอาได้ตกลงเข้าหุ้นส่วนกันค้าขายข้าวโพดโดยนายไคเลี้ยงลงทุนเป็นเงิน 300,000 บาท ส่วนจำเลยเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการซื้อสินค้าและค่าบรรทุกพืชไร่ นายไคเลี้ยงจะได้ผลประโยชน์ตอบแทนส่วนหนึ่ง เมื่อนายไคเลี้ยงส่งเงินลงทุนมาให้จำเลยแล้ว ได้ให้จำเลยสั่งจ่ายเช็คธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาห้าแยกโคกมะตูมลงวันที่ 5 มีนาคม 2530 จำนวนเงิน 300,000 บาท เพื่อค้ำประกันเงินลงทุนให้แก่นายไคเลี้ยง ความจริงแล้วจำเลยและนายไคเลี้ยงมิได้เข้าหุ้นกันค้าขายข้าวโพด แต่จำเลยสั่งจ่ายเช็คพิพาทเพื่อนำมาแลกเงินสดกับโจทก์ โดยให้ดอกเบี้ยเดือนละ 6,000 บาท ซึ่งความเท็จที่จำเลยเบิกความเป็นข้อสำคัญในคดีและจำเลยได้นำสืบและแสดงพยานหลักฐานอันเป็นเท็จในการพิจารณาคดีแพ่งดังกล่าว โดยจำเลยเขียนข้อความเป็นภาษาจีนแปลเป็นไทยว่า เพื่อค้ำประกัน ลงในเช็ค ซึ่งความจริงขณะที่จำเลยสั่งจ่ายเช็คนั้นไม่มีข้อความเพื่อค้ำประกัน พยานหลักฐานดังกล่าวเป็นเท็จและเป็นข้อสำคัญในคดี เหตุเกิดที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177, 180, 90,91, 59ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูลพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า คดีโจทก์มีมูลในข้อหาเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ให้ประทับฟ้องเฉพาะข้อหานี้ไว้พิจารณา นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 วรรคแรก ลงโทษจำคุก 3 เดือน และปรับ3,000 บาท ไม่ปรากฏว่าจำเลยได้รับโทษจำคุกมาก่อน เห็นควรให้โอกาสจำเลยกลับตัว โทษจำคุกให้รอไว้มีกำหนด 1 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 ไม่ชำระค่าปรับจัดการ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาที่ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยในข้อแรกเสียก่อนว่า ฟ้องโจทก์ฐานเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) หรือไม่ พิเคราะห์แล้วคดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในการพิจารณาคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 519/2531 ของศาลชั้นต้น ระหว่างห้างหุ้นส่วนจำกัดจงสถาพรพืชผล โจทก์ นายพิบูลย์ ไพศาลสุขวิทยา จำเลย โดยบรรยายรายละเอียดข้อความที่จำเลยเบิกความ กับความจริงเป็นอย่างไรและว่าคำเบิกความของจำเลยเป็นข้อสำคัญในคดี แต่โจทก์ไม่ได้บรรยายว่าคดีที่จำเลยเบิกความอันเป็นเท็จนั้น มีข้อหาหรือประเด็นข้อพิพาทเป็นอย่างไร และประเด็นที่สำคัญของคดีมีว่าอย่างไร ดังนี้ ฟ้องของโจทก์จึงไม่ได้บรรยายถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำความผิดพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ย่อมเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) ไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยฎีกาของจำเลยในข้ออื่นอีกต่อไป"พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์(สุวรรณ ตระการพันธุ์-ไมตรี กลั่นนุรักษ์-สุรินทร์ นาควิเชียร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 เป็นความผิดต่อเจ้าพนักงานในการยุติธรรม กฎหมายมุ่งประสงค์จะคุ้มครองเจ้าพนักงานในการยุติธรรมและคู่ความเท่านั้น บุคคลอื่นที่มิใช่คู่ความในคดีไม่ใช่ผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา2(4) จึงฟ้องความผิดตามมาตรา 177 ไม่ได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่1709/2524,1572/2525,95/2531 และ 1033/2533) องค์ประกอบความผิดมาตรา 177 ประมวลกฎหมายอาญา ผู้กระทำจะต้องกระทำโดยเจตนา คือ รู้แล้วว่าข้อความที่ตนเบิกความนั้นเป็นเท็จ(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 771-777/2515 และ 2200/2531) คำฟ้อง คำให้การ คำแถลงการณ์ของคู่ความ ไม่ใช่คำเบิกความคำเบิกความหมายความถึงการให้ถ้อยคำต่อศาลในฐานะพยาน การเบิกความเท็จ และการแจ้งความเท็จจึงเป็นคนละเรื่องกัน การเบิกความเท็จต่อศาลจึงมิใช่เรื่องแจ้งความเท็จต่อเจ้าพนักงาน เพราะศาลทำหน้าที่เป็นเจ้าพนักงานในการยุติธรรมในการพิจารณาคดี ซึ่งมีบทบัญญัติไว้โดยเฉพาะตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 มิได้ปฏิบัติในฐานะเจ้าพนักงานอย่างเจ้าพนักงานทั่วไป การเบิกความเท็จจึงไม่เป็นความผิดฐานแจ้งความเท็จ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2054/2517) ความผิดฐานเบิกความเท็จ เป็นความผิดสำเร็จในทันทีที่เบิกความไม่จำต้องรอให้มีการลงลายมือชื่อในคำให้การที่ศาลได้จดไว้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 561/2508,2198/2531 และ 3091/2533) ไม่ต้องรอให้ศาลพิพากษาคดีนั้นเสียก่อน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2971/2524) ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ใช้คำว่า "เบิกความอันเป็นเท็จในการพิจารณาคดี" ไม่หมายความเฉพาะการเบิกความชั้นพิจารณาแท้ ๆเท่านั้น แม้เป็นการเบิกความในชั้นไต่สวนมูลฟ้องคดีอาญา หรือชั้นไต่สวนอนาถาในคดีแพ่ง ชั้นไต่สวนคำร้องขอให้ยึดทรัพย์ก่อนพิพากษา การพิจารณาคำขอเฉลี่ยทรัพย์ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่1474/2517) ย่อมถือได้ว่าเบิกความในการพิจารณาคดีเป็นความผิดตามมาตรานี้ทั้งสิ้น การฟ้องเท็จจะเป็นความผิดได้เฉพาะคดีอาญาเท่านั้น แต่เบิกความเท็จจะเป็นคดีแพ่งหรือคดีอาญาย่อมเป็นความผิดทั้งนั้น แต่หากความเท็จเป็นข้อปลีกย่อยพลความไม่ใช่ข้อสำคัญในคดีหรือไม่เป็นความผิดฐานเบิกความเท็จ ส่วนข้อความเท็จเป็นข้อสำคัญในคดีหรือไม่เป็นข้อกฎหมาย (คำพิพากษาศาลฎีกาประชุมใหญ่ 700/2506, และ4119/2530) ในการยื่นฟ้องความผิดฐานเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 177 นั้น โจทก์จะต้องบรรยายฟ้องให้เห็นว่าข้อเท็จนั้นเป็นข้อสำคัญในคดีอย่างไร กระทำได้โดยพยายามบรรยายฟ้องให้เห็นว่าข้อความเท็จนั้นเป็นข้อความที่อาจมีน้ำหนักในการวินิจฉัยของศาลมีผลทำให้การวินิจฉัยข้อพิพาทเปลี่ยนแปลงไปหรือจะมีผลให้แพ้ชนะคดีกัน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1094-1095/2516)(หมายเหตุท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 19/2532 นายทองธาร เหลืองเรืองรองสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการ) ข้อที่ไม่ทำให้การวินิจฉัยข้อพิพาทเปลี่ยนแปลงไปไม่เป็นข้อสำคัญในคดี (คำพิพากษาศาลฎีกาที่957-958/2525) ศาลพิพากษายกฟ้องเพราะฟ้องเคลือบคลุมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) โจทก์ฟ้องใหม่ได้ไม่เป็นฟ้องซ้ำตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(4)(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1970/2521 และ 4312-4313/2531) สมพงษ์ฐิติสุริยารักษ์