คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 451/2515หลักกฎหมาย: คดีฟ้องขับไล่ผู้เช่าออกจากอสังหาริมทรัพย์อันมีค่าเช่าไม่เกินเดือนละ 2,000 บาท ต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงคดีซึ่งต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์เฉพาะข้อกฎหมาย ข้อเท็จจริงย่อมเป็นอันยุติแต่ศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์จำต้องฟังข้อเท็จจริงอย่างเดียวกับศาลชั้นต้น จะวินิจฉัยให้เป็นอย่างอื่นหาชอบด้วยวิธีพิจารณาไม่การเช่าโดยไม่มีกำหนดระยะเวลา เมื่อผู้ให้เช่าได้บอกเลิกการเช่ากับผู้เช่าด้วยวาจาแล้ว สัญญาเช่าย่อมระงับไปปัญหาที่ว่าการบอกเลิกการเช่าโดยส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับซึ่งทำภายหลัง จะเป็นการบอกเลิกการเช่าโดยชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ไม่จำต้องพิจารณาเพราะสัญญาเช่าได้ระงับไปแล้วโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าที่ดินโจทก์ปลูกบ้านเป็นโรงงานสัญญาเช่าสิ้นสุดลง โจทก์ต้องการที่ดินเช่าคืน ให้จำเลยรื้อบ้านออกไป จำเลยไม่ยอมรื้อ โจทก์จึงให้ทนายมีหนังสือบอกเลิกการเช่าจำเลยหลบหนีไม่ยอมรับหนังสือ โดยแจ้งบุรุษไปรษณีย์ว่าได้ย้ายไปแล้ว ขอให้ขับไล่และใช้ค่าเสียหายจำเลยต่อสู้ว่าไม่เคยได้รับคำบอกกล่าวเลิกการเช่า และคำบอกกล่าวไม่สมบูรณ์ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยรื้อบ้านออกจากที่ของโจทก์ และให้ใช้ค่าเสียหายเดือนละ 300 บาทตั้งแต่เดือนกันยายน 2511 จนกว่าจะรื้อบ้านออกไปจำเลยอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ของจำเลยในปัญหาข้อกฎหมายว่า การบอกเลิกการเช่าของโจทก์ ถือได้ว่าเป็นการชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เมื่อโจทก์ฟ้องจำเลยตลอดจนไปส่งหมายเรียกและสำเนาฟ้องให้จำเลย ก็ปรากฏว่าได้นำส่งให้จำเลยยังบ้านที่จำเลยเช่าที่ดินปลูกอยู่ โจทก์ไม่มีพยานมาสืบให้ปรากฏว่าเหตุใดบุรุษไปรษณีย์จึงได้บันทึกว่าผู้รับย้ายไปแล้ว บุรุษไปรษณีย์จะได้นำหนังสือบอกกล่าวเลิกการเช่าไปส่งให้แก่จำเลยจริงหรือไม่และไปพบผู้ใดบอกว่าจำเลยย้ายไปแล้ว จำเลยปฏิเสธว่าไม่ได้รับหนังสือบอกกล่าวเลิกการเช่า เมื่อกรณีเป็นเช่นนี้ ย่อมถือไม่ได้ว่าได้มีการบอกกล่าวเลิกการเช่ากับจำเลยโดยชอบแล้ว ข้อที่ว่าโจทก์ได้บอกเลิกการเช่าด้วยวาจากับจำเลยแล้ว ก็มีโจทก์ปากเดียวเบิกความลอย ๆ จำเลยปฏิเสธเป็นการยันปากต่อปากจึงรับฟังไม่ได้เมื่อฟังว่าโจทก์ไม่ได้บอกกล่าวเลิกการเช่ากับจำเลยดังกล่าวข้างต้น โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้เป็นคดีฟ้องขับไล่ผู้เช่าออกจากอสังหาริมทรัพย์ อันมีค่าเช่าไม่เกินเดือนละ 2,000 บาท จึงต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 224 และศาลชั้นต้นได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าโจทก์ได้บอกเลิกการเช่าด้วยวาจากับจำเลยไว้แล้ว เมื่อจำเลยยังไม่รื้อบ้านออกไปจากที่ดินของโจทก์ โจทก์จึงให้ทนายความมีหนังสือบอกเลิกการเช่าส่งไปยังจำเลยอีกครั้งหนึ่ง ข้อเท็จจริงนี้เป็นอันยุติแล้ว แต่ศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์จำต้องฟังอย่างเดียวกับศาลชั้นต้น จะวินิจฉัยให้เป็นอย่างอื่นหาชอบด้วยวิธีพิจารณาไม่ เมื่อโจทก์ได้บอกเลิกการเช่ากับจำเลยด้วยวาจาแล้ว สัญญาเช่าก็ระงับไป โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยได้ ปัญหาว่าการบอกเลิกการเช่าโดยส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับในครั้งหลังจะเป็นการบอกเลิกการเช่าโดยชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ จึงไม่เป็นปัญหาที่จะต้องพิจารณาเพราะสัญญาเช่าได้ระงับไปแล้ว ไม่เป็นประโยชน์แก่คดีของจำเลยต่อไป ศาลฎีกาจึงไม่จำต้องวินิจฉัยในปัญหาข้อกฎหมายนี้พิพากษากลับให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 451/2515นางสาวดีเลิศ โปตระนันทน์โจทก์นายเที่ยงตรง แซ่โค้วจำเลย ป.พ.พ. ม. 566, ม. 570 ป.วิ.พ. ม. 183, ม. 224, ม. 238, ม. 243 (3)คดีฟ้องขับไล่ผู้เช่าออกจากอสังหาริมทรัพย์อันมีค่าเช่าไม่เกินเดือนละ 2,000 บาท ต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงคดีซึ่งต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์เฉพาะข้อกฎหมาย ข้อเท็จจริงย่อมเป็นอันยุติแต่ศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์จำต้องฟังข้อเท็จจริงอย่างเดียวกับศาลชั้นต้น จะวินิจฉัยให้เป็นอย่างอื่นหาชอบด้วยวิธีพิจารณาไม่การเช่าโดยไม่มีกำหนดระยะเวลา เมื่อผู้ให้เช่าได้บอกเลิกการเช่ากับผู้เช่าด้วยวาจาแล้ว สัญญาเช่าย่อมระงับไปปัญหาที่ว่าการบอกเลิกการเช่าโดยส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับซึ่งทำภายหลัง จะเป็นการบอกเลิกการเช่าโดยชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ไม่จำต้องพิจารณาเพราะสัญญาเช่าได้ระงับไปแล้วโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าที่ดินโจทก์ปลูกบ้านเป็นโรงงานสัญญาเช่าสิ้นสุดลง โจทก์ต้องการที่ดินเช่าคืน ให้จำเลยรื้อบ้านออกไป จำเลยไม่ยอมรื้อ โจทก์จึงให้ทนายมีหนังสือบอกเลิกการเช่าจำเลยหลบหนีไม่ยอมรับหนังสือ โดยแจ้งบุรุษไปรษณีย์ว่าได้ย้ายไปแล้ว ขอให้ขับไล่และใช้ค่าเสียหายจำเลยต่อสู้ว่าไม่เคยได้รับคำบอกกล่าวเลิกการเช่า และคำบอกกล่าวไม่สมบูรณ์ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยรื้อบ้านออกจากที่ของโจทก์ และให้ใช้ค่าเสียหายเดือนละ 300 บาทตั้งแต่เดือนกันยายน 2511 จนกว่าจะรื้อบ้านออกไปจำเลยอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ของจำเลยในปัญหาข้อกฎหมายว่า การบอกเลิกการเช่าของโจทก์ ถือได้ว่าเป็นการชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เมื่อโจทก์ฟ้องจำเลยตลอดจนไปส่งหมายเรียกและสำเนาฟ้องให้จำเลย ก็ปรากฏว่าได้นำส่งให้จำเลยยังบ้านที่จำเลยเช่าที่ดินปลูกอยู่ โจทก์ไม่มีพยานมาสืบให้ปรากฏว่าเหตุใดบุรุษไปรษณีย์จึงได้บันทึกว่าผู้รับย้ายไปแล้ว บุรุษไปรษณีย์จะได้นำหนังสือบอกกล่าวเลิกการเช่าไปส่งให้แก่จำเลยจริงหรือไม่และไปพบผู้ใดบอกว่าจำเลยย้ายไปแล้ว จำเลยปฏิเสธว่าไม่ได้รับหนังสือบอกกล่าวเลิกการเช่า เมื่อกรณีเป็นเช่นนี้ ย่อมถือไม่ได้ว่าได้มีการบอกกล่าวเลิกการเช่ากับจำเลยโดยชอบแล้ว ข้อที่ว่าโจทก์ได้บอกเลิกการเช่าด้วยวาจากับจำเลยแล้ว ก็มีโจทก์ปากเดียวเบิกความลอย ๆ จำเลยปฏิเสธเป็นการยันปากต่อปากจึงรับฟังไม่ได้เมื่อฟังว่าโจทก์ไม่ได้บอกกล่าวเลิกการเช่ากับจำเลยดังกล่าวข้างต้น โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้เป็นคดีฟ้องขับไล่ผู้เช่าออกจากอสังหาริมทรัพย์ อันมีค่าเช่าไม่เกินเดือนละ 2,000 บาท จึงต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 224 และศาลชั้นต้นได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าโจทก์ได้บอกเลิกการเช่าด้วยวาจากับจำเลยไว้แล้ว เมื่อจำเลยยังไม่รื้อบ้านออกไปจากที่ดินของโจทก์ โจทก์จึงให้ทนายความมีหนังสือบอกเลิกการเช่าส่งไปยังจำเลยอีกครั้งหนึ่ง ข้อเท็จจริงนี้เป็นอันยุติแล้ว แต่ศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์จำต้องฟังอย่างเดียวกับศาลชั้นต้น จะวินิจฉัยให้เป็นอย่างอื่นหาชอบด้วยวิธีพิจารณาไม่ เมื่อโจทก์ได้บอกเลิกการเช่ากับจำเลยด้วยวาจาแล้ว สัญญาเช่าก็ระงับไป โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยได้ ปัญหาว่าการบอกเลิกการเช่าโดยส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับในครั้งหลังจะเป็นการบอกเลิกการเช่าโดยชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ จึงไม่เป็นปัญหาที่จะต้องพิจารณาเพราะสัญญาเช่าได้ระงับไปแล้ว ไม่เป็นประโยชน์แก่คดีของจำเลยต่อไป ศาลฎีกาจึงไม่จำต้องวินิจฉัยในปัญหาข้อกฎหมายนี้พิพากษากลับให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(ประสาท สุคนธมาน-อัศนี เกาไศยนันท์-ประพนธ์ ศาตะมาน)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าที่ดินโจทก์ปลูกบ้านเป็นโรงงานสัญญาเช่าสิ้นสุดลง โจทก์ต้องการที่ดินเช่าคืน ให้จำเลยรื้อบ้านออกไป จำเลยไม่ยอมรื้อ โจทก์จึงให้ทนายมีหนังสือบอกเลิกการเช่าจำเลยหลบหนีไม่ยอมรับหนังสือ โดยแจ้งบุรุษไปรษณีย์ว่าได้ย้ายไปแล้ว ขอให้ขับไล่และใช้ค่าเสียหายจำเลยต่อสู้ว่าไม่เคยได้รับคำบอกกล่าวเลิกการเช่า และคำบอกกล่าวไม่สมบูรณ์ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยรื้อบ้านออกจากที่ของโจทก์ และให้ใช้ค่าเสียหายเดือนละ 300 บาทตั้งแต่เดือนกันยายน 2511 จนกว่าจะรื้อบ้านออกไปจำเลยอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ของจำเลยในปัญหาข้อกฎหมายว่า การบอกเลิกการเช่าของโจทก์ ถือได้ว่าเป็นการชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เมื่อโจทก์ฟ้องจำเลยตลอดจนไปส่งหมายเรียกและสำเนาฟ้องให้จำเลย ก็ปรากฏว่าได้นำส่งให้จำเลยยังบ้านที่จำเลยเช่าที่ดินปลูกอยู่ โจทก์ไม่มีพยานมาสืบให้ปรากฏว่าเหตุใดบุรุษไปรษณีย์จึงได้บันทึกว่าผู้รับย้ายไปแล้ว บุรุษไปรษณีย์จะได้นำหนังสือบอกกล่าวเลิกการเช่าไปส่งให้แก่จำเลยจริงหรือไม่และไปพบผู้ใดบอกว่าจำเลยย้ายไปแล้ว จำเลยปฏิเสธว่าไม่ได้รับหนังสือบอกกล่าวเลิกการเช่า เมื่อกรณีเป็นเช่นนี้ ย่อมถือไม่ได้ว่าได้มีการบอกกล่าวเลิกการเช่ากับจำเลยโดยชอบแล้ว ข้อที่ว่าโจทก์ได้บอกเลิกการเช่าด้วยวาจากับจำเลยแล้ว ก็มีโจทก์ปากเดียวเบิกความลอย ๆ จำเลยปฏิเสธเป็นการยันปากต่อปากจึงรับฟังไม่ได้เมื่อฟังว่าโจทก์ไม่ได้บอกกล่าวเลิกการเช่ากับจำเลยดังกล่าวข้างต้น โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้เป็นคดีฟ้องขับไล่ผู้เช่าออกจากอสังหาริมทรัพย์ อันมีค่าเช่าไม่เกินเดือนละ 2,000 บาท จึงต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 224 และศาลชั้นต้นได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าโจทก์ได้บอกเลิกการเช่าด้วยวาจากับจำเลยไว้แล้ว เมื่อจำเลยยังไม่รื้อบ้านออกไปจากที่ดินของโจทก์ โจทก์จึงให้ทนายความมีหนังสือบอกเลิกการเช่าส่งไปยังจำเลยอีกครั้งหนึ่ง ข้อเท็จจริงนี้เป็นอันยุติแล้ว แต่ศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์จำต้องฟังอย่างเดียวกับศาลชั้นต้น จะวินิจฉัยให้เป็นอย่างอื่นหาชอบด้วยวิธีพิจารณาไม่ เมื่อโจทก์ได้บอกเลิกการเช่ากับจำเลยด้วยวาจาแล้ว สัญญาเช่าก็ระงับไป โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยได้ ปัญหาว่าการบอกเลิกการเช่าโดยส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับในครั้งหลังจะเป็นการบอกเลิกการเช่าโดยชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ จึงไม่เป็นปัญหาที่จะต้องพิจารณาเพราะสัญญาเช่าได้ระงับไปแล้ว ไม่เป็นประโยชน์แก่คดีของจำเลยต่อไป ศาลฎีกาจึงไม่จำต้องวินิจฉัยในปัญหาข้อกฎหมายนี้พิพากษากลับให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 451/2515นางสาวดีเลิศ โปตระนันทน์โจทก์นายเที่ยงตรง แซ่โค้วจำเลย ป.พ.พ. ม. 566, ม. 570 ป.วิ.พ. ม. 183, ม. 224, ม. 238, ม. 243 (3)คดีฟ้องขับไล่ผู้เช่าออกจากอสังหาริมทรัพย์อันมีค่าเช่าไม่เกินเดือนละ 2,000 บาท ต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงคดีซึ่งต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์เฉพาะข้อกฎหมาย ข้อเท็จจริงย่อมเป็นอันยุติแต่ศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์จำต้องฟังข้อเท็จจริงอย่างเดียวกับศาลชั้นต้น จะวินิจฉัยให้เป็นอย่างอื่นหาชอบด้วยวิธีพิจารณาไม่การเช่าโดยไม่มีกำหนดระยะเวลา เมื่อผู้ให้เช่าได้บอกเลิกการเช่ากับผู้เช่าด้วยวาจาแล้ว สัญญาเช่าย่อมระงับไปปัญหาที่ว่าการบอกเลิกการเช่าโดยส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับซึ่งทำภายหลัง จะเป็นการบอกเลิกการเช่าโดยชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ไม่จำต้องพิจารณาเพราะสัญญาเช่าได้ระงับไปแล้วโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าที่ดินโจทก์ปลูกบ้านเป็นโรงงานสัญญาเช่าสิ้นสุดลง โจทก์ต้องการที่ดินเช่าคืน ให้จำเลยรื้อบ้านออกไป จำเลยไม่ยอมรื้อ โจทก์จึงให้ทนายมีหนังสือบอกเลิกการเช่าจำเลยหลบหนีไม่ยอมรับหนังสือ โดยแจ้งบุรุษไปรษณีย์ว่าได้ย้ายไปแล้ว ขอให้ขับไล่และใช้ค่าเสียหายจำเลยต่อสู้ว่าไม่เคยได้รับคำบอกกล่าวเลิกการเช่า และคำบอกกล่าวไม่สมบูรณ์ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยรื้อบ้านออกจากที่ของโจทก์ และให้ใช้ค่าเสียหายเดือนละ 300 บาทตั้งแต่เดือนกันยายน 2511 จนกว่าจะรื้อบ้านออกไปจำเลยอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ของจำเลยในปัญหาข้อกฎหมายว่า การบอกเลิกการเช่าของโจทก์ ถือได้ว่าเป็นการชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เมื่อโจทก์ฟ้องจำเลยตลอดจนไปส่งหมายเรียกและสำเนาฟ้องให้จำเลย ก็ปรากฏว่าได้นำส่งให้จำเลยยังบ้านที่จำเลยเช่าที่ดินปลูกอยู่ โจทก์ไม่มีพยานมาสืบให้ปรากฏว่าเหตุใดบุรุษไปรษณีย์จึงได้บันทึกว่าผู้รับย้ายไปแล้ว บุรุษไปรษณีย์จะได้นำหนังสือบอกกล่าวเลิกการเช่าไปส่งให้แก่จำเลยจริงหรือไม่และไปพบผู้ใดบอกว่าจำเลยย้ายไปแล้ว จำเลยปฏิเสธว่าไม่ได้รับหนังสือบอกกล่าวเลิกการเช่า เมื่อกรณีเป็นเช่นนี้ ย่อมถือไม่ได้ว่าได้มีการบอกกล่าวเลิกการเช่ากับจำเลยโดยชอบแล้ว ข้อที่ว่าโจทก์ได้บอกเลิกการเช่าด้วยวาจากับจำเลยแล้ว ก็มีโจทก์ปากเดียวเบิกความลอย ๆ จำเลยปฏิเสธเป็นการยันปากต่อปากจึงรับฟังไม่ได้เมื่อฟังว่าโจทก์ไม่ได้บอกกล่าวเลิกการเช่ากับจำเลยดังกล่าวข้างต้น โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้เป็นคดีฟ้องขับไล่ผู้เช่าออกจากอสังหาริมทรัพย์ อันมีค่าเช่าไม่เกินเดือนละ 2,000 บาท จึงต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 224 และศาลชั้นต้นได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าโจทก์ได้บอกเลิกการเช่าด้วยวาจากับจำเลยไว้แล้ว เมื่อจำเลยยังไม่รื้อบ้านออกไปจากที่ดินของโจทก์ โจทก์จึงให้ทนายความมีหนังสือบอกเลิกการเช่าส่งไปยังจำเลยอีกครั้งหนึ่ง ข้อเท็จจริงนี้เป็นอันยุติแล้ว แต่ศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์จำต้องฟังอย่างเดียวกับศาลชั้นต้น จะวินิจฉัยให้เป็นอย่างอื่นหาชอบด้วยวิธีพิจารณาไม่ เมื่อโจทก์ได้บอกเลิกการเช่ากับจำเลยด้วยวาจาแล้ว สัญญาเช่าก็ระงับไป โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยได้ ปัญหาว่าการบอกเลิกการเช่าโดยส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับในครั้งหลังจะเป็นการบอกเลิกการเช่าโดยชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ จึงไม่เป็นปัญหาที่จะต้องพิจารณาเพราะสัญญาเช่าได้ระงับไปแล้ว ไม่เป็นประโยชน์แก่คดีของจำเลยต่อไป ศาลฎีกาจึงไม่จำต้องวินิจฉัยในปัญหาข้อกฎหมายนี้พิพากษากลับให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(ประสาท สุคนธมาน-อัศนี เกาไศยนันท์-ประพนธ์ ศาตะมาน)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ