คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 464/2497หลักกฎหมาย: สัญญาขายฝาก ซึ่งมิได้จดทะเบียนกับพนักงานเจ้าหน้าที่ย่อมเป็นโมฆะ ทำสัญญาขายฝากกันเองแล้วมอบที่นาให้ผู้ซื้อครอบครองผู้ซื้อจะอ้างอายุความการปกครองปรปักษ์ไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า เมื่อ 8 มีนาคม 2491 จำเลยได้ขายฝากที่นาไว้กับโจทก์ จำเลยได้รับเงินไปแล้ว และมอบที่นาให้โจทก์ครอบครองจำเลยและบุตรเช่านานั้นจากโจทก์ทำเรื่อยมา วันที่ 29 เมษายน 2495 จำเลยร้องต่อหอทะเบียนที่ดินขอรับโฉนด โจทก์จึงขอให้ศาลแสดงว่าที่นานั้นเป็นของโจทก์ โดยการครอบครองจำเลยให้การว่า สัญญาขายฝากเป็นโมฆะ จำเลยไม่ได้สละสิทธิในที่นานั้นศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าสัญญาขายฝากเป็นโมฆะโจทก์ครอบครองโดยอาศัยอำนาจจำเลย พิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า สัญญาขายฝากมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ เป็นโมฆะตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456 โจทก์ครอบครองที่นาจำเลยโดยอาศัยอำนาจจำเลยผู้เป็นเจ้าของจำเลยมิได้สละเจตนาครอบครองโจทก์จึงไม่ได้สิทธิครอบครองพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 464/2497นายทองม้วน ไทยเรือง ที่ 1 นายไม้ ไทยเรือง ที่ 2โจทก์นางฉ่ำ เปียนวมจำเลย ป.พ.พ. ม. 456, ม. 491, ม. 1368สัญญาขายฝาก ซึ่งมิได้จดทะเบียนกับพนักงานเจ้าหน้าที่ย่อมเป็นโมฆะ ทำสัญญาขายฝากกันเองแล้วมอบที่นาให้ผู้ซื้อครอบครองผู้ซื้อจะอ้างอายุความการปกครองปรปักษ์ไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า เมื่อ 8 มีนาคม 2491 จำเลยได้ขายฝากที่นาไว้กับโจทก์ จำเลยได้รับเงินไปแล้ว และมอบที่นาให้โจทก์ครอบครองจำเลยและบุตรเช่านานั้นจากโจทก์ทำเรื่อยมา วันที่ 29 เมษายน 2495 จำเลยร้องต่อหอทะเบียนที่ดินขอรับโฉนด โจทก์จึงขอให้ศาลแสดงว่าที่นานั้นเป็นของโจทก์ โดยการครอบครองจำเลยให้การว่า สัญญาขายฝากเป็นโมฆะ จำเลยไม่ได้สละสิทธิในที่นานั้นศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าสัญญาขายฝากเป็นโมฆะโจทก์ครอบครองโดยอาศัยอำนาจจำเลย พิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า สัญญาขายฝากมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ เป็นโมฆะตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456 โจทก์ครอบครองที่นาจำเลยโดยอาศัยอำนาจจำเลยผู้เป็นเจ้าของจำเลยมิได้สละเจตนาครอบครองโจทก์จึงไม่ได้สิทธิครอบครองพิพากษายืน(พิบูลย์ไอศวรรย์-มนูภันย์วิมลสาร-ประศาสน์วินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อ 8 มีนาคม 2491 จำเลยได้ขายฝากที่นาไว้กับโจทก์ จำเลยได้รับเงินไปแล้ว และมอบที่นาให้โจทก์ครอบครองจำเลยและบุตรเช่านานั้นจากโจทก์ทำเรื่อยมา วันที่ 29 เมษายน 2495 จำเลยร้องต่อหอทะเบียนที่ดินขอรับโฉนด โจทก์จึงขอให้ศาลแสดงว่าที่นานั้นเป็นของโจทก์ โดยการครอบครองจำเลยให้การว่า สัญญาขายฝากเป็นโมฆะ จำเลยไม่ได้สละสิทธิในที่นานั้นศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าสัญญาขายฝากเป็นโมฆะโจทก์ครอบครองโดยอาศัยอำนาจจำเลย พิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า สัญญาขายฝากมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ เป็นโมฆะตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456 โจทก์ครอบครองที่นาจำเลยโดยอาศัยอำนาจจำเลยผู้เป็นเจ้าของจำเลยมิได้สละเจตนาครอบครองโจทก์จึงไม่ได้สิทธิครอบครองพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 464/2497นายทองม้วน ไทยเรือง ที่ 1 นายไม้ ไทยเรือง ที่ 2โจทก์นางฉ่ำ เปียนวมจำเลย ป.พ.พ. ม. 456, ม. 491, ม. 1368สัญญาขายฝาก ซึ่งมิได้จดทะเบียนกับพนักงานเจ้าหน้าที่ย่อมเป็นโมฆะ ทำสัญญาขายฝากกันเองแล้วมอบที่นาให้ผู้ซื้อครอบครองผู้ซื้อจะอ้างอายุความการปกครองปรปักษ์ไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า เมื่อ 8 มีนาคม 2491 จำเลยได้ขายฝากที่นาไว้กับโจทก์ จำเลยได้รับเงินไปแล้ว และมอบที่นาให้โจทก์ครอบครองจำเลยและบุตรเช่านานั้นจากโจทก์ทำเรื่อยมา วันที่ 29 เมษายน 2495 จำเลยร้องต่อหอทะเบียนที่ดินขอรับโฉนด โจทก์จึงขอให้ศาลแสดงว่าที่นานั้นเป็นของโจทก์ โดยการครอบครองจำเลยให้การว่า สัญญาขายฝากเป็นโมฆะ จำเลยไม่ได้สละสิทธิในที่นานั้นศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าสัญญาขายฝากเป็นโมฆะโจทก์ครอบครองโดยอาศัยอำนาจจำเลย พิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า สัญญาขายฝากมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ เป็นโมฆะตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456 โจทก์ครอบครองที่นาจำเลยโดยอาศัยอำนาจจำเลยผู้เป็นเจ้าของจำเลยมิได้สละเจตนาครอบครองโจทก์จึงไม่ได้สิทธิครอบครองพิพากษายืน(พิบูลย์ไอศวรรย์-มนูภันย์วิมลสาร-ประศาสน์วินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ