คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1828/2530หลักกฎหมาย: ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 จำคุก 1 ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าการกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 69 ลงโทษจำคุก 4 เดือนดังนี้คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยที่ 1 ใช้แป๊บน้ำตีโจทก์ร่วมที่ 1 เพราะโจทก์ร่วมที่ 1 ก่อเหตุจะทำร้ายจำเลยที่ 1 ก่อนและจำเลยที่ 2เข้าช่วยเหลือจำเลยที่ 1 การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการป้องกันตัวแต่เกินสมควรแก่เหตุการที่โจทก์ฎีกาว่าการกระทำของจำเลยทั้งสองไม่เป็นการป้องกันตัวเพราะข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายก่อเหตุขึ้นก่อนโดยใช้แป๊บน้ำตีโจทก์ร่วมที่ 1 ขณะโจทก์ร่วมที่ 1 เข็นรถเข็นออกจากประตูร้านโดยมิได้รู้ตัว ขณะโจทก์ร่วมที่ 1 เข้ายื้อแย่งแป๊บน้ำจากจำเลยที่ 1จำเลยที่ 2 ก็เข้ามาชกต่อยโจทก์ร่วมที่ 1 นั้นเป็นฎีกาโต้เถียงข้อเท็จจริงซึ่งศาลอุทธรณ์รับฟังมา ฎีกาของโจทก์จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามบทบัญญัติดังกล่าวการที่จะเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา68 นั้นต้องมีองค์ประกอบข้อสุดท้ายว่าได้กระทำพอสมควรแก่เหตุด้วยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งห้าตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 297ริบเหล็กแป๊บน้ำของกลางจำเลยทั้งห้าให้การปฏิเสธก่อนสืบพยานโจทก์ นายภูษิต อังสนานิวัฒน์ และนางสาวสุดา แซ่เล้า ผู้เสียหายขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาต และศาลฎีกาเรียกนายภูษิตเป็นโจทก์ร่วมที่ 1และนางสาวสุดาเป็นโจทก์ร่วมที่ 2ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 297 จำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 2 คนละ 1 ปีจำคุกจำเลยที่ 3 มีกำหนด 6 เดือน ริบเหล็กแป๊บน้ำของกลาง ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 4 ที่ 5โจทก์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว วินิจฉัยว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 กระทำไปเพื่อป้องกันตัวแต่เกินสมควรแก่เหตุ ส่วนจำเลยที่ 3 กระทำไปเพื่อป้องกันพอสมควรแก่เหตุพิพากษาแก้เป็นว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 ที่ 2 เป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 69 จำคุก 4 เดือน ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 3นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 297 ลงโทษจำคุกคนละ 1 ปีแม้ศาลอุทธรณ์จะพิพากษาแก้เป็นว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 ที่ 2 เป้นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 69 ก็ตาม แต่ศาลอุทธรณ์ก็คงพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 2 คนละ 4 เดือน ซึ่งไม่เกิน 1 ปี คดีจึงต้องห้ามคู่ความมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 219 ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า การที่จำเลยที่ 1 ใช้เหล็กแป๊บน้ำเป็นอาวุธตีโจทก์ร่วมที่ 1 นั้น เป็นเพราะโจทก์ร่วมที่ 1 ก่อเหตุขึ้นก่อนโดยจะเข้าทำร้ายจำเลยที่ 1และจำเลยที่ 2 เข้าช่วยเหลือ จำเลยที่ 1 ก็เพื่อให้จำเลยที่ 1 พ้นจากการถูกทำร้าย ฉะนั้นการที่โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยที่ 1 ที่ 2 ไม่เป็นการป้องกันตัวเพราะข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายก่อเหตุขึ้น โดยจำเลยที่ 1 ใช้เหล็กแป๊บน้ำตีโจทก์ร่วมที่ 1ในขณะที่โจทก์ร่วมที่ 1 กำลังเข็นรถเข็นออกจากประตูหน้าร้านโดยมิได้รู้ตัวมาก่อนและเมื่อโจทก์ร่วมที่ 1 เข้ายื้อแย่งเหล็กแป๊บน้ำจากจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ก็เข้ามาชกต่อยโจทก์ร่วมที่ 1 นั้น เป็นฎีกาซึ่งโต้เถียงข้อเท็จจริงซึ่งศาลอุทธรณ์รับฟังมาข้างต้นทั้งนี้โดยโจทก์มุ่งประสงค์จะให้ศาลฎีกาฟังว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายก่อเหตุทำร้ายโจทก์ร่วมที่ 1 เป็นฝ่ายก่อเหตุทำร้ายโจทก์ร่วมที่ 1 ฝ่ายเดียว หาใช่โจทก์ร่วมที่ 1จะเข้าทำร้ายจำเลยที่ 1 ก่อนไม่ ฎีกาของโจทก์จึงต้องห้ามฎีกาตามบทบัญญัติดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยข้อที่จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยที่ 1 ที่ 2เป็นการป้องกันตัวโดยชอบแล้ว ศาลอุทธรณ์ชอบที่จะพิพากษายกฟ้องโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185, 192 เห็นว่าที่จะเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68 ต้องมีองค์ประกอบข้อสุดท้ายว่า ได้กระทำพอสมควรแก่เหตุด้วย คดีนี้ศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุซึ่งจะถือว่าจำเลยทั้งสองไม่มีความผิดดังข้อกฎหมายดังกล่าว แต่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าจำเลยทั้งสองกระทำการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุ ซึ่งการกระทำยังเป็นความผิดอยู่พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1828/2530พนักงานอัยการประจำศาล จังหวัดขอนแก่น (อำเภอพลโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นายภูษิต อังสนานิวัฒน์ กับพวกโจทก์นายนที ทีฆประเสริฐกุล กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 68, ม. 69 ป.วิ.อ. ม. 218, ม. 219ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 จำคุก 1 ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าการกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 69 ลงโทษจำคุก 4 เดือนดังนี้คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยที่ 1 ใช้แป๊บน้ำตีโจทก์ร่วมที่ 1 เพราะโจทก์ร่วมที่ 1 ก่อเหตุจะทำร้ายจำเลยที่ 1 ก่อนและจำเลยที่ 2เข้าช่วยเหลือจำเลยที่ 1 การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการป้องกันตัวแต่เกินสมควรแก่เหตุการที่โจทก์ฎีกาว่าการกระทำของจำเลยทั้งสองไม่เป็นการป้องกันตัวเพราะข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายก่อเหตุขึ้นก่อนโดยใช้แป๊บน้ำตีโจทก์ร่วมที่ 1 ขณะโจทก์ร่วมที่ 1 เข็นรถเข็นออกจากประตูร้านโดยมิได้รู้ตัว ขณะโจทก์ร่วมที่ 1 เข้ายื้อแย่งแป๊บน้ำจากจำเลยที่ 1จำเลยที่ 2 ก็เข้ามาชกต่อยโจทก์ร่วมที่ 1 นั้นเป็นฎีกาโต้เถียงข้อเท็จจริงซึ่งศาลอุทธรณ์รับฟังมา ฎีกาของโจทก์จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามบทบัญญัติดังกล่าวการที่จะเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา68 นั้นต้องมีองค์ประกอบข้อสุดท้ายว่าได้กระทำพอสมควรแก่เหตุด้วยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งห้าตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 297ริบเหล็กแป๊บน้ำของกลางจำเลยทั้งห้าให้การปฏิเสธก่อนสืบพยานโจทก์ นายภูษิต อังสนานิวัฒน์ และนางสาวสุดา แซ่เล้า ผู้เสียหายขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาต และศาลฎีกาเรียกนายภูษิตเป็นโจทก์ร่วมที่ 1และนางสาวสุดาเป็นโจทก์ร่วมที่ 2ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 297 จำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 2 คนละ 1 ปีจำคุกจำเลยที่ 3 มีกำหนด 6 เดือน ริบเหล็กแป๊บน้ำของกลาง ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 4 ที่ 5โจทก์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว วินิจฉัยว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 กระทำไปเพื่อป้องกันตัวแต่เกินสมควรแก่เหตุ ส่วนจำเลยที่ 3 กระทำไปเพื่อป้องกันพอสมควรแก่เหตุพิพากษาแก้เป็นว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 ที่ 2 เป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 69 จำคุก 4 เดือน ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 3นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 297 ลงโทษจำคุกคนละ 1 ปีแม้ศาลอุทธรณ์จะพิพากษาแก้เป็นว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 ที่ 2 เป้นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 69 ก็ตาม แต่ศาลอุทธรณ์ก็คงพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 2 คนละ 4 เดือน ซึ่งไม่เกิน 1 ปี คดีจึงต้องห้ามคู่ความมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 219 ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า การที่จำเลยที่ 1 ใช้เหล็กแป๊บน้ำเป็นอาวุธตีโจทก์ร่วมที่ 1 นั้น เป็นเพราะโจทก์ร่วมที่ 1 ก่อเหตุขึ้นก่อนโดยจะเข้าทำร้ายจำเลยที่ 1และจำเลยที่ 2 เข้าช่วยเหลือ จำเลยที่ 1 ก็เพื่อให้จำเลยที่ 1 พ้นจากการถูกทำร้าย ฉะนั้นการที่โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยที่ 1 ที่ 2 ไม่เป็นการป้องกันตัวเพราะข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายก่อเหตุขึ้น โดยจำเลยที่ 1 ใช้เหล็กแป๊บน้ำตีโจทก์ร่วมที่ 1ในขณะที่โจทก์ร่วมที่ 1 กำลังเข็นรถเข็นออกจากประตูหน้าร้านโดยมิได้รู้ตัวมาก่อนและเมื่อโจทก์ร่วมที่ 1 เข้ายื้อแย่งเหล็กแป๊บน้ำจากจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ก็เข้ามาชกต่อยโจทก์ร่วมที่ 1 นั้น เป็นฎีกาซึ่งโต้เถียงข้อเท็จจริงซึ่งศาลอุทธรณ์รับฟังมาข้างต้นทั้งนี้โดยโจทก์มุ่งประสงค์จะให้ศาลฎีกาฟังว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายก่อเหตุทำร้ายโจทก์ร่วมที่ 1 เป็นฝ่ายก่อเหตุทำร้ายโจทก์ร่วมที่ 1 ฝ่ายเดียว หาใช่โจทก์ร่วมที่ 1จะเข้าทำร้ายจำเลยที่ 1 ก่อนไม่ ฎีกาของโจทก์จึงต้องห้ามฎีกาตามบทบัญญัติดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยข้อที่จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยที่ 1 ที่ 2เป็นการป้องกันตัวโดยชอบแล้ว ศาลอุทธรณ์ชอบที่จะพิพากษายกฟ้องโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185, 192 เห็นว่าที่จะเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68 ต้องมีองค์ประกอบข้อสุดท้ายว่า ได้กระทำพอสมควรแก่เหตุด้วย คดีนี้ศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุซึ่งจะถือว่าจำเลยทั้งสองไม่มีความผิดดังข้อกฎหมายดังกล่าว แต่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าจำเลยทั้งสองกระทำการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุ ซึ่งการกระทำยังเป็นความผิดอยู่พิพากษายืน(สุพจน์ นาถะพินธุ-มาโนช เพียรสนอง-สีนวล คงลาภ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งห้าตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 297ริบเหล็กแป๊บน้ำของกลางจำเลยทั้งห้าให้การปฏิเสธก่อนสืบพยานโจทก์ นายภูษิต อังสนานิวัฒน์ และนางสาวสุดา แซ่เล้า ผู้เสียหายขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาต และศาลฎีกาเรียกนายภูษิตเป็นโจทก์ร่วมที่ 1และนางสาวสุดาเป็นโจทก์ร่วมที่ 2ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 297 จำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 2 คนละ 1 ปีจำคุกจำเลยที่ 3 มีกำหนด 6 เดือน ริบเหล็กแป๊บน้ำของกลาง ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 4 ที่ 5โจทก์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว วินิจฉัยว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 กระทำไปเพื่อป้องกันตัวแต่เกินสมควรแก่เหตุ ส่วนจำเลยที่ 3 กระทำไปเพื่อป้องกันพอสมควรแก่เหตุพิพากษาแก้เป็นว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 ที่ 2 เป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 69 จำคุก 4 เดือน ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 3นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 297 ลงโทษจำคุกคนละ 1 ปีแม้ศาลอุทธรณ์จะพิพากษาแก้เป็นว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 ที่ 2 เป้นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 69 ก็ตาม แต่ศาลอุทธรณ์ก็คงพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 2 คนละ 4 เดือน ซึ่งไม่เกิน 1 ปี คดีจึงต้องห้ามคู่ความมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 219 ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า การที่จำเลยที่ 1 ใช้เหล็กแป๊บน้ำเป็นอาวุธตีโจทก์ร่วมที่ 1 นั้น เป็นเพราะโจทก์ร่วมที่ 1 ก่อเหตุขึ้นก่อนโดยจะเข้าทำร้ายจำเลยที่ 1และจำเลยที่ 2 เข้าช่วยเหลือ จำเลยที่ 1 ก็เพื่อให้จำเลยที่ 1 พ้นจากการถูกทำร้าย ฉะนั้นการที่โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยที่ 1 ที่ 2 ไม่เป็นการป้องกันตัวเพราะข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายก่อเหตุขึ้น โดยจำเลยที่ 1 ใช้เหล็กแป๊บน้ำตีโจทก์ร่วมที่ 1ในขณะที่โจทก์ร่วมที่ 1 กำลังเข็นรถเข็นออกจากประตูหน้าร้านโดยมิได้รู้ตัวมาก่อนและเมื่อโจทก์ร่วมที่ 1 เข้ายื้อแย่งเหล็กแป๊บน้ำจากจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ก็เข้ามาชกต่อยโจทก์ร่วมที่ 1 นั้น เป็นฎีกาซึ่งโต้เถียงข้อเท็จจริงซึ่งศาลอุทธรณ์รับฟังมาข้างต้นทั้งนี้โดยโจทก์มุ่งประสงค์จะให้ศาลฎีกาฟังว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายก่อเหตุทำร้ายโจทก์ร่วมที่ 1 เป็นฝ่ายก่อเหตุทำร้ายโจทก์ร่วมที่ 1 ฝ่ายเดียว หาใช่โจทก์ร่วมที่ 1จะเข้าทำร้ายจำเลยที่ 1 ก่อนไม่ ฎีกาของโจทก์จึงต้องห้ามฎีกาตามบทบัญญัติดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยข้อที่จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยที่ 1 ที่ 2เป็นการป้องกันตัวโดยชอบแล้ว ศาลอุทธรณ์ชอบที่จะพิพากษายกฟ้องโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185, 192 เห็นว่าที่จะเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68 ต้องมีองค์ประกอบข้อสุดท้ายว่า ได้กระทำพอสมควรแก่เหตุด้วย คดีนี้ศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุซึ่งจะถือว่าจำเลยทั้งสองไม่มีความผิดดังข้อกฎหมายดังกล่าว แต่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าจำเลยทั้งสองกระทำการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุ ซึ่งการกระทำยังเป็นความผิดอยู่พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1828/2530พนักงานอัยการประจำศาล จังหวัดขอนแก่น (อำเภอพลโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นายภูษิต อังสนานิวัฒน์ กับพวกโจทก์นายนที ทีฆประเสริฐกุล กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 68, ม. 69 ป.วิ.อ. ม. 218, ม. 219ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 จำคุก 1 ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าการกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 69 ลงโทษจำคุก 4 เดือนดังนี้คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยที่ 1 ใช้แป๊บน้ำตีโจทก์ร่วมที่ 1 เพราะโจทก์ร่วมที่ 1 ก่อเหตุจะทำร้ายจำเลยที่ 1 ก่อนและจำเลยที่ 2เข้าช่วยเหลือจำเลยที่ 1 การกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการป้องกันตัวแต่เกินสมควรแก่เหตุการที่โจทก์ฎีกาว่าการกระทำของจำเลยทั้งสองไม่เป็นการป้องกันตัวเพราะข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายก่อเหตุขึ้นก่อนโดยใช้แป๊บน้ำตีโจทก์ร่วมที่ 1 ขณะโจทก์ร่วมที่ 1 เข็นรถเข็นออกจากประตูร้านโดยมิได้รู้ตัว ขณะโจทก์ร่วมที่ 1 เข้ายื้อแย่งแป๊บน้ำจากจำเลยที่ 1จำเลยที่ 2 ก็เข้ามาชกต่อยโจทก์ร่วมที่ 1 นั้นเป็นฎีกาโต้เถียงข้อเท็จจริงซึ่งศาลอุทธรณ์รับฟังมา ฎีกาของโจทก์จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามบทบัญญัติดังกล่าวการที่จะเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา68 นั้นต้องมีองค์ประกอบข้อสุดท้ายว่าได้กระทำพอสมควรแก่เหตุด้วยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งห้าตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 297ริบเหล็กแป๊บน้ำของกลางจำเลยทั้งห้าให้การปฏิเสธก่อนสืบพยานโจทก์ นายภูษิต อังสนานิวัฒน์ และนางสาวสุดา แซ่เล้า ผู้เสียหายขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาต และศาลฎีกาเรียกนายภูษิตเป็นโจทก์ร่วมที่ 1และนางสาวสุดาเป็นโจทก์ร่วมที่ 2ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 297 จำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 2 คนละ 1 ปีจำคุกจำเลยที่ 3 มีกำหนด 6 เดือน ริบเหล็กแป๊บน้ำของกลาง ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 4 ที่ 5โจทก์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว วินิจฉัยว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 กระทำไปเพื่อป้องกันตัวแต่เกินสมควรแก่เหตุ ส่วนจำเลยที่ 3 กระทำไปเพื่อป้องกันพอสมควรแก่เหตุพิพากษาแก้เป็นว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 ที่ 2 เป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 69 จำคุก 4 เดือน ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 3นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 297 ลงโทษจำคุกคนละ 1 ปีแม้ศาลอุทธรณ์จะพิพากษาแก้เป็นว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 ที่ 2 เป้นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 69 ก็ตาม แต่ศาลอุทธรณ์ก็คงพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 2 คนละ 4 เดือน ซึ่งไม่เกิน 1 ปี คดีจึงต้องห้ามคู่ความมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 219 ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า การที่จำเลยที่ 1 ใช้เหล็กแป๊บน้ำเป็นอาวุธตีโจทก์ร่วมที่ 1 นั้น เป็นเพราะโจทก์ร่วมที่ 1 ก่อเหตุขึ้นก่อนโดยจะเข้าทำร้ายจำเลยที่ 1และจำเลยที่ 2 เข้าช่วยเหลือ จำเลยที่ 1 ก็เพื่อให้จำเลยที่ 1 พ้นจากการถูกทำร้าย ฉะนั้นการที่โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยที่ 1 ที่ 2 ไม่เป็นการป้องกันตัวเพราะข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายก่อเหตุขึ้น โดยจำเลยที่ 1 ใช้เหล็กแป๊บน้ำตีโจทก์ร่วมที่ 1ในขณะที่โจทก์ร่วมที่ 1 กำลังเข็นรถเข็นออกจากประตูหน้าร้านโดยมิได้รู้ตัวมาก่อนและเมื่อโจทก์ร่วมที่ 1 เข้ายื้อแย่งเหล็กแป๊บน้ำจากจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ก็เข้ามาชกต่อยโจทก์ร่วมที่ 1 นั้น เป็นฎีกาซึ่งโต้เถียงข้อเท็จจริงซึ่งศาลอุทธรณ์รับฟังมาข้างต้นทั้งนี้โดยโจทก์มุ่งประสงค์จะให้ศาลฎีกาฟังว่าจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายก่อเหตุทำร้ายโจทก์ร่วมที่ 1 เป็นฝ่ายก่อเหตุทำร้ายโจทก์ร่วมที่ 1 ฝ่ายเดียว หาใช่โจทก์ร่วมที่ 1จะเข้าทำร้ายจำเลยที่ 1 ก่อนไม่ ฎีกาของโจทก์จึงต้องห้ามฎีกาตามบทบัญญัติดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยข้อที่จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยที่ 1 ที่ 2เป็นการป้องกันตัวโดยชอบแล้ว ศาลอุทธรณ์ชอบที่จะพิพากษายกฟ้องโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185, 192 เห็นว่าที่จะเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68 ต้องมีองค์ประกอบข้อสุดท้ายว่า ได้กระทำพอสมควรแก่เหตุด้วย คดีนี้ศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุซึ่งจะถือว่าจำเลยทั้งสองไม่มีความผิดดังข้อกฎหมายดังกล่าว แต่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าจำเลยทั้งสองกระทำการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุ ซึ่งการกระทำยังเป็นความผิดอยู่พิพากษายืน(สุพจน์ นาถะพินธุ-มาโนช เพียรสนอง-สีนวล คงลาภ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ