คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 841/2507หลักกฎหมาย: จำเลยไม่ได้รับอนุญาตให้เป็นผู้ประกอบโรคศิลปะ ได้ฉีดยาให้บุคคลหนึ่งโดยประมาทเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตายนั้น เป็นการกระทำกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท เมื่อโจทก์ไม่ฟ้องจำเลยตามฐานความผิดทุกบทกฎหมายเสียในคดีเดียวกัน กลับเลือกฟ้องจำเลยฐานประกอบโรคศิลปไม่รับอนุญาตจนศาลพิพากษาลงโทษไปแล้ว ก็ได้ชื่อว่าความผิดของจำเลยซึ่งได้ฟ้องนั้นมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดแล้ว โจทก์จึงหมดสิทธิที่จะฟ้องจำเลยฐานทำให้คนตายโดยประมาทอีก มิฉะนั้น ความผิดกรรมเดียวของจำเลยก็จะถูกพิจารณาสองซ้ำสองหนไม่ชอบกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า เมื่อ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๐๖ เวลากลางวัน จำเลยโดยประมาทปราศจากความระมัดระวัง ใช้ยาไทรานาอันเป็นยาฉีดแก้ไขฉีดเข้ากล้ามเนื้อบริเวณตะโพกของเด็กหญิงส่วย เพื่อบำบัดไข้ โดยจำเลยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานจำเลยฉีดยาไม่ตรงตามตำแหน่งที่ควรฉีด เข็มฉีดยาก็ไม่สะอาด ทำให้เด็กหญิงส่วยเป็นฝีมีหนองที่สะโพก ต่อมา ๓๑ กรกฎาคมถึง ๑๒ กันยายน ๒๕๐๖ จำเลยบังอาจฉีดยาแก้ไข้และรักษาฝีที่ตะโพก ซึ่งเกิดจากการกระทำของจำเลยอีกหลายครั้ง ทำให้ฝีอักเสบรุนแรง หนองกัดกล้ามเนื้อตะโพกเป็นโพรงไปตามขาขวา หนองทะลุไหลออกที่ขาพับข้างขวา เป็นบาดแผลสาหัส เด็กหญิงส่วยถึงแก่ความตายเมื่อ ๑๒ กันยายน ๒๕๐๖ เหตุเกิดตำบลศิลาแล อำเภอปัว จังหวัดน่าน ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๙๑ ให้นับโทษจำเลยต่อคดีแดง ๓๑๗/๒๕๐๖ จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องรับว่าเป็นจำเลยในคดีแดง ๓๑๗/๒๕๐๖ จริง ศาลชั้นต้นสอบโจทก์ว่า การกระทำของจำเลยที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ เป็นการฉีดยารายเดียวกับที่จำเลยได้ถูกฟ้องในคดีแดงที่ ๓๑๗/๒๕๐๖ หรือไม่ โจทก์แถลงรับว่าเป็นการฉีดยารายเดียวกัน เมื่อเป็นเช่นนี้ ศาลชั้นต้นเห็นว่า การกระทำของจำเลยที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ กับการกระทำของจำเลยในคดีแดงที่ ๓๑๔/๒๕๐๖ เป็นกรรมเดียววาระเดียวกัน แต่ละเมิดกฎหมายหลายบท เมื่อจำเลยถูกฟ้องและถูกลงโทษในคดีแดง ๓๑๗/๒๕๐๖ แล้วแม้คดียังไม่ถึงที่สุด โจทก์จะฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยด้วยบทกฎหมายอื่นที่ไม่ได้ฟ้องขอให้ลงโทษไว้ในคดีอาญา ๓๑๗/๒๕๐๖ อีกไม่ได้ ตามนัยฎีกาที่ ๒๐๑+/๒๔๙๒ เพราะสิทธินำคดีมาฟ้องใหม่ระงับไปแล้ว พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ว่า เมื่อคดีก่อนโจทก์ไม่ได้ฟ้องขอให้ลงโทษฐานทำให้คนตายโดยประมาทสิทธินำคดีมาฟ้องก็ยังไม่ระงับ ทั้งมิใช่กรรมเดียวกัน เพราะความผิดตามพระราชบัญญัตินั้นเกิดขึ้นจากการที่จำเลยมีเจตนาจงใจละเว้นไม่ขออนุญาตเป็นผู้ประกอบโรคศิลปะ แต่คดีนี้ความผิดของจำเลยอยู่ที่การประมาทในการฉีดยา ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เป็นการกระทำกรรมเดียวซึ่งผิดกฎหมายหลายบท โจทก์ฟ้องศาลลงโทษฐานประกอบโรคศิลปะไม่ได้รับอนุญาตไปแล้ว สิทธินำคดีมาฟ้องในความผิดฐานอื่นเนื่องจากกรรมอันเดียวกันย่อมระงับ พิพากษายืน โจทก์ฎีกาข้อกฎหมายทำนองเดียวกับชั้นอุทธรณ์ อ้างว่าความจริงแล้ว การกระทำผิดครั้งเดียววาระเดียวจะเป็นผิดทั้งเจตนาและประมาทไม่ได้ จำเลยต้องรับโทษในคดีนี้ด้วย ศาลฎีกาเห็นว่า เป็นอันฟังได้ในเบื้องต้นว่า จำเลยทำการประกอบโรคศิลปะโดยผิดกฎหมาย ซึ่งได้ถูกโจทก์ฟ้องและศาลพิพากษาลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ พ.ศ.๒๔๗๙ ไปครั้งหนึ่งแล้ว ต่อมาโจทก์จึงได้ฟ้องจำเลยในกรรมเดียวกันนี้ฐานทำให้คนตายโดยประมาทขึ้นอีกสำนวนหนึ่ง ปัญหาจึงมีว่าโจทก์มีสิทธิฟ้องคดีนี้ได้อีกหรือไม่ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา๓๙(๔) บัญญัติว่า สิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับไป เมื่อมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิดซึ่งได้ฟ้อง ฉะนั้นความผิดของจำเลยในกรรมเดียวกันนี้ โจทก์เลือกฟ้องให้ลงโทษจำเลยฐานกระทำผิดพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะจนศาลพิพากษาลงโทษไปแล้วก็ได้ชื่อว่าความผิดของจำเลยซึ่งได้ฟ้องนั้นมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดแล้ว โจทก์ย่อมหมดสิทธิที่จะฟ้องจำเลยฐานทำให้คนตายโดยประมาทอีก มิฉะนั้นความผิดกรรมเดียวของจำเลยก็จะถูกพิจารณาพิพากษาสองซ้ำสองหน ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ตายนัยฎีกา ๔๙๐/๒๕๐๖ และ ๑๗๗๗/๒๕๐๖ จริงอยู่ที่โจทก์ฎีกาว่าความผิดต่อพระราชบัญญัติควบคุมโรคศิลปะนั้นเกิดจากเจตนา ส่วนความผิดที่ฟ้องคดีนี้เกิดจากความประมาทของจำเลยอันมีสภาพต่างกันในลักษณะที่ไม่สามารถเกิดขึ้นได้ในวาระเดียวครั้งเดียวกัน กระนั้นก็ตาม เมื่อความผิดของจำเลยเป็นการละเมิดต่อกฎหมายหลายบท แต่แทนที่โจทก์จะฟ้องจำเลยตามฐานความผิดทุกบทกฎหมายเสียในคดีเดียวกัน กลับแยกฟ้องสำนวนละคราวเช่นนี้ ก็เป็นเรื่องการดำเนินคดีของโจทก์ไม่รัดกุมเอง เป็นเหตุให้ความผิดกรรมเดียวกันของจำเลยได้มีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดตามคดีก่อนไปชั้นหนึ่งแล้ว ฉะนั้น สิทธิที่จะนำคดีนี้มาฟ้องจำเลยของโจทก์ย่อมเป็นอันหมดไป ฏีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 841/2507อัยการจังหวัดน่านโจทก์นายอินทร พรมลังกาล. ป.อ. ม. 40, ม. 291 ป.วิ.อ. ม. 39 (4)จำเลยไม่ได้รับอนุญาตให้เป็นผู้ประกอบโรคศิลปะ ได้ฉีดยาให้บุคคลหนึ่งโดยประมาทเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตายนั้น เป็นการกระทำกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท เมื่อโจทก์ไม่ฟ้องจำเลยตามฐานความผิดทุกบทกฎหมายเสียในคดีเดียวกัน กลับเลือกฟ้องจำเลยฐานประกอบโรคศิลปไม่รับอนุญาตจนศาลพิพากษาลงโทษไปแล้ว ก็ได้ชื่อว่าความผิดของจำเลยซึ่งได้ฟ้องนั้นมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดแล้ว โจทก์จึงหมดสิทธิที่จะฟ้องจำเลยฐานทำให้คนตายโดยประมาทอีก มิฉะนั้น ความผิดกรรมเดียวของจำเลยก็จะถูกพิจารณาสองซ้ำสองหนไม่ชอบกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า เมื่อ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๐๖ เวลากลางวัน จำเลยโดยประมาทปราศจากความระมัดระวัง ใช้ยาไทรานาอันเป็นยาฉีดแก้ไขฉีดเข้ากล้ามเนื้อบริเวณตะโพกของเด็กหญิงส่วย เพื่อบำบัดไข้ โดยจำเลยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานจำเลยฉีดยาไม่ตรงตามตำแหน่งที่ควรฉีด เข็มฉีดยาก็ไม่สะอาด ทำให้เด็กหญิงส่วยเป็นฝีมีหนองที่สะโพก ต่อมา ๓๑ กรกฎาคมถึง ๑๒ กันยายน ๒๕๐๖ จำเลยบังอาจฉีดยาแก้ไข้และรักษาฝีที่ตะโพก ซึ่งเกิดจากการกระทำของจำเลยอีกหลายครั้ง ทำให้ฝีอักเสบรุนแรง หนองกัดกล้ามเนื้อตะโพกเป็นโพรงไปตามขาขวา หนองทะลุไหลออกที่ขาพับข้างขวา เป็นบาดแผลสาหัส เด็กหญิงส่วยถึงแก่ความตายเมื่อ ๑๒ กันยายน ๒๕๐๖ เหตุเกิดตำบลศิลาแล อำเภอปัว จังหวัดน่าน ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๙๑ ให้นับโทษจำเลยต่อคดีแดง ๓๑๗/๒๕๐๖ จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องรับว่าเป็นจำเลยในคดีแดง ๓๑๗/๒๕๐๖ จริง ศาลชั้นต้นสอบโจทก์ว่า การกระทำของจำเลยที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ เป็นการฉีดยารายเดียวกับที่จำเลยได้ถูกฟ้องในคดีแดงที่ ๓๑๗/๒๕๐๖ หรือไม่ โจทก์แถลงรับว่าเป็นการฉีดยารายเดียวกัน เมื่อเป็นเช่นนี้ ศาลชั้นต้นเห็นว่า การกระทำของจำเลยที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ กับการกระทำของจำเลยในคดีแดงที่ ๓๑๔/๒๕๐๖ เป็นกรรมเดียววาระเดียวกัน แต่ละเมิดกฎหมายหลายบท เมื่อจำเลยถูกฟ้องและถูกลงโทษในคดีแดง ๓๑๗/๒๕๐๖ แล้วแม้คดียังไม่ถึงที่สุด โจทก์จะฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยด้วยบทกฎหมายอื่นที่ไม่ได้ฟ้องขอให้ลงโทษไว้ในคดีอาญา ๓๑๗/๒๕๐๖ อีกไม่ได้ ตามนัยฎีกาที่ ๒๐๑+/๒๔๙๒ เพราะสิทธินำคดีมาฟ้องใหม่ระงับไปแล้ว พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ว่า เมื่อคดีก่อนโจทก์ไม่ได้ฟ้องขอให้ลงโทษฐานทำให้คนตายโดยประมาทสิทธินำคดีมาฟ้องก็ยังไม่ระงับ ทั้งมิใช่กรรมเดียวกัน เพราะความผิดตามพระราชบัญญัตินั้นเกิดขึ้นจากการที่จำเลยมีเจตนาจงใจละเว้นไม่ขออนุญาตเป็นผู้ประกอบโรคศิลปะ แต่คดีนี้ความผิดของจำเลยอยู่ที่การประมาทในการฉีดยา ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เป็นการกระทำกรรมเดียวซึ่งผิดกฎหมายหลายบท โจทก์ฟ้องศาลลงโทษฐานประกอบโรคศิลปะไม่ได้รับอนุญาตไปแล้ว สิทธินำคดีมาฟ้องในความผิดฐานอื่นเนื่องจากกรรมอันเดียวกันย่อมระงับ พิพากษายืน โจทก์ฎีกาข้อกฎหมายทำนองเดียวกับชั้นอุทธรณ์ อ้างว่าความจริงแล้ว การกระทำผิดครั้งเดียววาระเดียวจะเป็นผิดทั้งเจตนาและประมาทไม่ได้ จำเลยต้องรับโทษในคดีนี้ด้วย ศาลฎีกาเห็นว่า เป็นอันฟังได้ในเบื้องต้นว่า จำเลยทำการประกอบโรคศิลปะโดยผิดกฎหมาย ซึ่งได้ถูกโจทก์ฟ้องและศาลพิพากษาลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ พ.ศ.๒๔๗๙ ไปครั้งหนึ่งแล้ว ต่อมาโจทก์จึงได้ฟ้องจำเลยในกรรมเดียวกันนี้ฐานทำให้คนตายโดยประมาทขึ้นอีกสำนวนหนึ่ง ปัญหาจึงมีว่าโจทก์มีสิทธิฟ้องคดีนี้ได้อีกหรือไม่ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา๓๙(๔) บัญญัติว่า สิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับไป เมื่อมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิดซึ่งได้ฟ้อง ฉะนั้นความผิดของจำเลยในกรรมเดียวกันนี้ โจทก์เลือกฟ้องให้ลงโทษจำเลยฐานกระทำผิดพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะจนศาลพิพากษาลงโทษไปแล้วก็ได้ชื่อว่าความผิดของจำเลยซึ่งได้ฟ้องนั้นมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดแล้ว โจทก์ย่อมหมดสิทธิที่จะฟ้องจำเลยฐานทำให้คนตายโดยประมาทอีก มิฉะนั้นความผิดกรรมเดียวของจำเลยก็จะถูกพิจารณาพิพากษาสองซ้ำสองหน ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ตายนัยฎีกา ๔๙๐/๒๕๐๖ และ ๑๗๗๗/๒๕๐๖ จริงอยู่ที่โจทก์ฎีกาว่าความผิดต่อพระราชบัญญัติควบคุมโรคศิลปะนั้นเกิดจากเจตนา ส่วนความผิดที่ฟ้องคดีนี้เกิดจากความประมาทของจำเลยอันมีสภาพต่างกันในลักษณะที่ไม่สามารถเกิดขึ้นได้ในวาระเดียวครั้งเดียวกัน กระนั้นก็ตาม เมื่อความผิดของจำเลยเป็นการละเมิดต่อกฎหมายหลายบท แต่แทนที่โจทก์จะฟ้องจำเลยตามฐานความผิดทุกบทกฎหมายเสียในคดีเดียวกัน กลับแยกฟ้องสำนวนละคราวเช่นนี้ ก็เป็นเรื่องการดำเนินคดีของโจทก์ไม่รัดกุมเอง เป็นเหตุให้ความผิดกรรมเดียวกันของจำเลยได้มีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดตามคดีก่อนไปชั้นหนึ่งแล้ว ฉะนั้น สิทธิที่จะนำคดีนี้มาฟ้องจำเลยของโจทก์ย่อมเป็นอันหมดไป ฏีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(เสนอ บุณยเกียรติ-เชื้อ คงคากุล-ห้วน ประชาบาล)ศาลจังหวัดน่าน - นายมงคล เปาอินทร์ศาลอุทธรณ์ - นายชลอ บุปผเวสแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๐๖ เวลากลางวัน จำเลยโดยประมาทปราศจากความระมัดระวัง ใช้ยาไทรานาอันเป็นยาฉีดแก้ไขฉีดเข้ากล้ามเนื้อบริเวณตะโพกของเด็กหญิงส่วย เพื่อบำบัดไข้ โดยจำเลยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานจำเลยฉีดยาไม่ตรงตามตำแหน่งที่ควรฉีด เข็มฉีดยาก็ไม่สะอาด ทำให้เด็กหญิงส่วยเป็นฝีมีหนองที่สะโพก ต่อมา ๓๑ กรกฎาคมถึง ๑๒ กันยายน ๒๕๐๖ จำเลยบังอาจฉีดยาแก้ไข้และรักษาฝีที่ตะโพก ซึ่งเกิดจากการกระทำของจำเลยอีกหลายครั้ง ทำให้ฝีอักเสบรุนแรง หนองกัดกล้ามเนื้อตะโพกเป็นโพรงไปตามขาขวา หนองทะลุไหลออกที่ขาพับข้างขวา เป็นบาดแผลสาหัส เด็กหญิงส่วยถึงแก่ความตายเมื่อ ๑๒ กันยายน ๒๕๐๖ เหตุเกิดตำบลศิลาแล อำเภอปัว จังหวัดน่าน ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๙๑ ให้นับโทษจำเลยต่อคดีแดง ๓๑๗/๒๕๐๖ จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องรับว่าเป็นจำเลยในคดีแดง ๓๑๗/๒๕๐๖ จริง ศาลชั้นต้นสอบโจทก์ว่า การกระทำของจำเลยที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ เป็นการฉีดยารายเดียวกับที่จำเลยได้ถูกฟ้องในคดีแดงที่ ๓๑๗/๒๕๐๖ หรือไม่ โจทก์แถลงรับว่าเป็นการฉีดยารายเดียวกัน เมื่อเป็นเช่นนี้ ศาลชั้นต้นเห็นว่า การกระทำของจำเลยที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ กับการกระทำของจำเลยในคดีแดงที่ ๓๑๔/๒๕๐๖ เป็นกรรมเดียววาระเดียวกัน แต่ละเมิดกฎหมายหลายบท เมื่อจำเลยถูกฟ้องและถูกลงโทษในคดีแดง ๓๑๗/๒๕๐๖ แล้วแม้คดียังไม่ถึงที่สุด โจทก์จะฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยด้วยบทกฎหมายอื่นที่ไม่ได้ฟ้องขอให้ลงโทษไว้ในคดีอาญา ๓๑๗/๒๕๐๖ อีกไม่ได้ ตามนัยฎีกาที่ ๒๐๑+/๒๔๙๒ เพราะสิทธินำคดีมาฟ้องใหม่ระงับไปแล้ว พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ว่า เมื่อคดีก่อนโจทก์ไม่ได้ฟ้องขอให้ลงโทษฐานทำให้คนตายโดยประมาทสิทธินำคดีมาฟ้องก็ยังไม่ระงับ ทั้งมิใช่กรรมเดียวกัน เพราะความผิดตามพระราชบัญญัตินั้นเกิดขึ้นจากการที่จำเลยมีเจตนาจงใจละเว้นไม่ขออนุญาตเป็นผู้ประกอบโรคศิลปะ แต่คดีนี้ความผิดของจำเลยอยู่ที่การประมาทในการฉีดยา ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เป็นการกระทำกรรมเดียวซึ่งผิดกฎหมายหลายบท โจทก์ฟ้องศาลลงโทษฐานประกอบโรคศิลปะไม่ได้รับอนุญาตไปแล้ว สิทธินำคดีมาฟ้องในความผิดฐานอื่นเนื่องจากกรรมอันเดียวกันย่อมระงับ พิพากษายืน โจทก์ฎีกาข้อกฎหมายทำนองเดียวกับชั้นอุทธรณ์ อ้างว่าความจริงแล้ว การกระทำผิดครั้งเดียววาระเดียวจะเป็นผิดทั้งเจตนาและประมาทไม่ได้ จำเลยต้องรับโทษในคดีนี้ด้วย ศาลฎีกาเห็นว่า เป็นอันฟังได้ในเบื้องต้นว่า จำเลยทำการประกอบโรคศิลปะโดยผิดกฎหมาย ซึ่งได้ถูกโจทก์ฟ้องและศาลพิพากษาลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ พ.ศ.๒๔๗๙ ไปครั้งหนึ่งแล้ว ต่อมาโจทก์จึงได้ฟ้องจำเลยในกรรมเดียวกันนี้ฐานทำให้คนตายโดยประมาทขึ้นอีกสำนวนหนึ่ง ปัญหาจึงมีว่าโจทก์มีสิทธิฟ้องคดีนี้ได้อีกหรือไม่ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา๓๙(๔) บัญญัติว่า สิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับไป เมื่อมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิดซึ่งได้ฟ้อง ฉะนั้นความผิดของจำเลยในกรรมเดียวกันนี้ โจทก์เลือกฟ้องให้ลงโทษจำเลยฐานกระทำผิดพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะจนศาลพิพากษาลงโทษไปแล้วก็ได้ชื่อว่าความผิดของจำเลยซึ่งได้ฟ้องนั้นมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดแล้ว โจทก์ย่อมหมดสิทธิที่จะฟ้องจำเลยฐานทำให้คนตายโดยประมาทอีก มิฉะนั้นความผิดกรรมเดียวของจำเลยก็จะถูกพิจารณาพิพากษาสองซ้ำสองหน ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ตายนัยฎีกา ๔๙๐/๒๕๐๖ และ ๑๗๗๗/๒๕๐๖ จริงอยู่ที่โจทก์ฎีกาว่าความผิดต่อพระราชบัญญัติควบคุมโรคศิลปะนั้นเกิดจากเจตนา ส่วนความผิดที่ฟ้องคดีนี้เกิดจากความประมาทของจำเลยอันมีสภาพต่างกันในลักษณะที่ไม่สามารถเกิดขึ้นได้ในวาระเดียวครั้งเดียวกัน กระนั้นก็ตาม เมื่อความผิดของจำเลยเป็นการละเมิดต่อกฎหมายหลายบท แต่แทนที่โจทก์จะฟ้องจำเลยตามฐานความผิดทุกบทกฎหมายเสียในคดีเดียวกัน กลับแยกฟ้องสำนวนละคราวเช่นนี้ ก็เป็นเรื่องการดำเนินคดีของโจทก์ไม่รัดกุมเอง เป็นเหตุให้ความผิดกรรมเดียวกันของจำเลยได้มีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดตามคดีก่อนไปชั้นหนึ่งแล้ว ฉะนั้น สิทธิที่จะนำคดีนี้มาฟ้องจำเลยของโจทก์ย่อมเป็นอันหมดไป ฏีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 841/2507อัยการจังหวัดน่านโจทก์นายอินทร พรมลังกาล. ป.อ. ม. 40, ม. 291 ป.วิ.อ. ม. 39 (4)จำเลยไม่ได้รับอนุญาตให้เป็นผู้ประกอบโรคศิลปะ ได้ฉีดยาให้บุคคลหนึ่งโดยประมาทเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตายนั้น เป็นการกระทำกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท เมื่อโจทก์ไม่ฟ้องจำเลยตามฐานความผิดทุกบทกฎหมายเสียในคดีเดียวกัน กลับเลือกฟ้องจำเลยฐานประกอบโรคศิลปไม่รับอนุญาตจนศาลพิพากษาลงโทษไปแล้ว ก็ได้ชื่อว่าความผิดของจำเลยซึ่งได้ฟ้องนั้นมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดแล้ว โจทก์จึงหมดสิทธิที่จะฟ้องจำเลยฐานทำให้คนตายโดยประมาทอีก มิฉะนั้น ความผิดกรรมเดียวของจำเลยก็จะถูกพิจารณาสองซ้ำสองหนไม่ชอบกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า เมื่อ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๐๖ เวลากลางวัน จำเลยโดยประมาทปราศจากความระมัดระวัง ใช้ยาไทรานาอันเป็นยาฉีดแก้ไขฉีดเข้ากล้ามเนื้อบริเวณตะโพกของเด็กหญิงส่วย เพื่อบำบัดไข้ โดยจำเลยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานจำเลยฉีดยาไม่ตรงตามตำแหน่งที่ควรฉีด เข็มฉีดยาก็ไม่สะอาด ทำให้เด็กหญิงส่วยเป็นฝีมีหนองที่สะโพก ต่อมา ๓๑ กรกฎาคมถึง ๑๒ กันยายน ๒๕๐๖ จำเลยบังอาจฉีดยาแก้ไข้และรักษาฝีที่ตะโพก ซึ่งเกิดจากการกระทำของจำเลยอีกหลายครั้ง ทำให้ฝีอักเสบรุนแรง หนองกัดกล้ามเนื้อตะโพกเป็นโพรงไปตามขาขวา หนองทะลุไหลออกที่ขาพับข้างขวา เป็นบาดแผลสาหัส เด็กหญิงส่วยถึงแก่ความตายเมื่อ ๑๒ กันยายน ๒๕๐๖ เหตุเกิดตำบลศิลาแล อำเภอปัว จังหวัดน่าน ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๙๑ ให้นับโทษจำเลยต่อคดีแดง ๓๑๗/๒๕๐๖ จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องรับว่าเป็นจำเลยในคดีแดง ๓๑๗/๒๕๐๖ จริง ศาลชั้นต้นสอบโจทก์ว่า การกระทำของจำเลยที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ เป็นการฉีดยารายเดียวกับที่จำเลยได้ถูกฟ้องในคดีแดงที่ ๓๑๗/๒๕๐๖ หรือไม่ โจทก์แถลงรับว่าเป็นการฉีดยารายเดียวกัน เมื่อเป็นเช่นนี้ ศาลชั้นต้นเห็นว่า การกระทำของจำเลยที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ กับการกระทำของจำเลยในคดีแดงที่ ๓๑๔/๒๕๐๖ เป็นกรรมเดียววาระเดียวกัน แต่ละเมิดกฎหมายหลายบท เมื่อจำเลยถูกฟ้องและถูกลงโทษในคดีแดง ๓๑๗/๒๕๐๖ แล้วแม้คดียังไม่ถึงที่สุด โจทก์จะฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยด้วยบทกฎหมายอื่นที่ไม่ได้ฟ้องขอให้ลงโทษไว้ในคดีอาญา ๓๑๗/๒๕๐๖ อีกไม่ได้ ตามนัยฎีกาที่ ๒๐๑+/๒๔๙๒ เพราะสิทธินำคดีมาฟ้องใหม่ระงับไปแล้ว พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ว่า เมื่อคดีก่อนโจทก์ไม่ได้ฟ้องขอให้ลงโทษฐานทำให้คนตายโดยประมาทสิทธินำคดีมาฟ้องก็ยังไม่ระงับ ทั้งมิใช่กรรมเดียวกัน เพราะความผิดตามพระราชบัญญัตินั้นเกิดขึ้นจากการที่จำเลยมีเจตนาจงใจละเว้นไม่ขออนุญาตเป็นผู้ประกอบโรคศิลปะ แต่คดีนี้ความผิดของจำเลยอยู่ที่การประมาทในการฉีดยา ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เป็นการกระทำกรรมเดียวซึ่งผิดกฎหมายหลายบท โจทก์ฟ้องศาลลงโทษฐานประกอบโรคศิลปะไม่ได้รับอนุญาตไปแล้ว สิทธินำคดีมาฟ้องในความผิดฐานอื่นเนื่องจากกรรมอันเดียวกันย่อมระงับ พิพากษายืน โจทก์ฎีกาข้อกฎหมายทำนองเดียวกับชั้นอุทธรณ์ อ้างว่าความจริงแล้ว การกระทำผิดครั้งเดียววาระเดียวจะเป็นผิดทั้งเจตนาและประมาทไม่ได้ จำเลยต้องรับโทษในคดีนี้ด้วย ศาลฎีกาเห็นว่า เป็นอันฟังได้ในเบื้องต้นว่า จำเลยทำการประกอบโรคศิลปะโดยผิดกฎหมาย ซึ่งได้ถูกโจทก์ฟ้องและศาลพิพากษาลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ พ.ศ.๒๔๗๙ ไปครั้งหนึ่งแล้ว ต่อมาโจทก์จึงได้ฟ้องจำเลยในกรรมเดียวกันนี้ฐานทำให้คนตายโดยประมาทขึ้นอีกสำนวนหนึ่ง ปัญหาจึงมีว่าโจทก์มีสิทธิฟ้องคดีนี้ได้อีกหรือไม่ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา๓๙(๔) บัญญัติว่า สิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับไป เมื่อมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิดซึ่งได้ฟ้อง ฉะนั้นความผิดของจำเลยในกรรมเดียวกันนี้ โจทก์เลือกฟ้องให้ลงโทษจำเลยฐานกระทำผิดพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะจนศาลพิพากษาลงโทษไปแล้วก็ได้ชื่อว่าความผิดของจำเลยซึ่งได้ฟ้องนั้นมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดแล้ว โจทก์ย่อมหมดสิทธิที่จะฟ้องจำเลยฐานทำให้คนตายโดยประมาทอีก มิฉะนั้นความผิดกรรมเดียวของจำเลยก็จะถูกพิจารณาพิพากษาสองซ้ำสองหน ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ตายนัยฎีกา ๔๙๐/๒๕๐๖ และ ๑๗๗๗/๒๕๐๖ จริงอยู่ที่โจทก์ฎีกาว่าความผิดต่อพระราชบัญญัติควบคุมโรคศิลปะนั้นเกิดจากเจตนา ส่วนความผิดที่ฟ้องคดีนี้เกิดจากความประมาทของจำเลยอันมีสภาพต่างกันในลักษณะที่ไม่สามารถเกิดขึ้นได้ในวาระเดียวครั้งเดียวกัน กระนั้นก็ตาม เมื่อความผิดของจำเลยเป็นการละเมิดต่อกฎหมายหลายบท แต่แทนที่โจทก์จะฟ้องจำเลยตามฐานความผิดทุกบทกฎหมายเสียในคดีเดียวกัน กลับแยกฟ้องสำนวนละคราวเช่นนี้ ก็เป็นเรื่องการดำเนินคดีของโจทก์ไม่รัดกุมเอง เป็นเหตุให้ความผิดกรรมเดียวกันของจำเลยได้มีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดตามคดีก่อนไปชั้นหนึ่งแล้ว ฉะนั้น สิทธิที่จะนำคดีนี้มาฟ้องจำเลยของโจทก์ย่อมเป็นอันหมดไป ฏีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(เสนอ บุณยเกียรติ-เชื้อ คงคากุล-ห้วน ประชาบาล)ศาลจังหวัดน่าน - นายมงคล เปาอินทร์ศาลอุทธรณ์ - นายชลอ บุปผเวสแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ