คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1619/2497หลักกฎหมาย: ในคดีที่โจทก์ฟ้องขับไล่และจำเลยอ้างว่าได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ ที่สุดศาลได้พิพากษาให้เป็นไปตามยอมนั้นข้อตกลงที่โจทก์ยอมให้จำเลยอยู่ในห้องพิพาทต่อไปอีก 3 ปีโดยจำเลยยอมเสียค่าเช่าแก่โจทก์เดือนละ 70 บาทนั้น เป็นสาระสำคัญข้อหนึ่งแห่งสัญญาปราณีประนอมยอมความระหว่างโจทก์จำเลย เมื่อครบกำหนดจำเลยไม่ยอมออก โจทก์ก็ชอบที่จะขอให้บังคับจำเลยได้เพราะ+คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากตึกแถว ซึ่งโจทก์อ้างว่าให้จำเลยเช่าเพื่อประกอบการค้าและเรียกค่าเสียหายจำเลยให้การต่อสู้หลายประการ ในที่สุดโจทก์จำเลยทำสัญญาปราณีประนอมยอมความต่อศาล ลงวันที่ ๑๑ สิงหาคม ๒๔๙๒ มีใจความสำคัญโจทก์ยอมให้จำเลยเช่าอยู่ต่อไปอีก ๓ ปี เมื่อครบกำหนดแล้วจำเลยยอมออกจากห้องพิพาททันที ศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากาาลงวันที่ ๑๑ สิงหาคม ๒๔๙๒ ให้คดีเป็นอันเสร็จเด็ดขาดไปตามสัญญาปราณีประนอมยอมความนั้น และได้มีคำบังคับยอมในวันเดียวกัน ครั้นพ้นกำหนด ๓ ปีแล้วจำเลยไม่ยอมออกจากฟ้องเช่ารายนี้ โจทก์จึงยื่นคำร้องลงวันที่ ๒๖ สิงหาคม ๒๔๙๕ ขอให้ศาลบังคับจำเลยและบริวารออกจากห้องรายพิพาท ศาลชั้นต้นมีคำสั่งตามรายงานพิจารณาลงวันที่ ๑๓ กันยายน ๒๔๙๕ บังคับให้จำเลยออกจากห้องพิพาทภายใน ๓๐ วัน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าข้อตกลงที่จำเลยจะออกไปจากห้องพิพาทในเวลาข้างหน้าเป็นแต่เพียงคำมั่นที่จะให้ความยินยอมออกจากห้องเช่าเมื่อครบกำหนด ๓ ปี มิใช่ว่าผู้ให้เช่าได้รับความยินยอมของผู้เช่าในการเลิกใช้ทรัพย์ที่เช่าตาม ม.๑๖(๕) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯ และตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๘๔๘/๒๔๙๑ ระหว่างนายเทียมหยู แซ่ลิ้ม โจทก์ นายเกียเซ้ง แซ่เฮ้ง จำเลย คำมั่นเช่นนี้มิใช่เป็นสัญญาปราณีประนอมยอมคาม คำพิพากษาตามยอมไม่กินความถึง โจทก์ยังไม่มีสิทธิที่จะขอให้ศาลออกคำสั่งขับไล่จำเลยออกจากห้องพิพาท พิพากษากลับให้ยกคำสั่งบังคับคดีของศาลชั้นต้นในส่วนนี้เสีย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าข้อตกลงที่โจทก์ยอมให้จำเลยอยู่ในห้องพิพาทต่อไปอีก ๓ ปี โดยจำเลยยอมเสียค่าเช่าให้แก่โจทก์นั้นเห็นได้ว่าเป็นสาระสำคัญข้อหนึ่งแห่งสัญญาปราณีประนอมยอมความระหว่างโจทก์จำเลยเพราะเป็นข้อที่ทั้งสองฝ่ายต่างยอมผ่อนผันให้แก่กันเพื่อระงับข้อพิพาทอันมีอยู่ในศาล ฉะนั้นเมื่อครบกำหนด ๓ ปี จำเลยไม่ยอมออกจากห้องพิพาท โจทก์ก็ชอบที่จะขอให้บังคับจำเลยได้เพราะศาลได้มีคำพิพากษาให้เป็นไปตามยอมนั้นแล้ว คำพิพากษาฎีกาที่ศาลอุทธรณ์อ้างมานั้น ไม่ใช่เรื่องที่มีคำพิพากษาของศาลบังคับไว้ จึงเอามาปรับกับคดีนี้ไม่ได้ พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีไปตามคำสั่งของศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1619/2497นายพิสิฐ อรรถจินดาโจทก์นายบุ้นเสียง แซ่ตั้งจำเลย ป.วิ.พ. ม. 145 ป.พ.พ. ม. 850 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ม. 16ในคดีที่โจทก์ฟ้องขับไล่และจำเลยอ้างว่าได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ ที่สุดศาลได้พิพากษาให้เป็นไปตามยอมนั้นข้อตกลงที่โจทก์ยอมให้จำเลยอยู่ในห้องพิพาทต่อไปอีก 3 ปีโดยจำเลยยอมเสียค่าเช่าแก่โจทก์เดือนละ 70 บาทนั้น เป็นสาระสำคัญข้อหนึ่งแห่งสัญญาปราณีประนอมยอมความระหว่างโจทก์จำเลย เมื่อครบกำหนดจำเลยไม่ยอมออก โจทก์ก็ชอบที่จะขอให้บังคับจำเลยได้เพราะ+คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากตึกแถว ซึ่งโจทก์อ้างว่าให้จำเลยเช่าเพื่อประกอบการค้าและเรียกค่าเสียหายจำเลยให้การต่อสู้หลายประการ ในที่สุดโจทก์จำเลยทำสัญญาปราณีประนอมยอมความต่อศาล ลงวันที่ ๑๑ สิงหาคม ๒๔๙๒ มีใจความสำคัญโจทก์ยอมให้จำเลยเช่าอยู่ต่อไปอีก ๓ ปี เมื่อครบกำหนดแล้วจำเลยยอมออกจากห้องพิพาททันที ศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากาาลงวันที่ ๑๑ สิงหาคม ๒๔๙๒ ให้คดีเป็นอันเสร็จเด็ดขาดไปตามสัญญาปราณีประนอมยอมความนั้น และได้มีคำบังคับยอมในวันเดียวกัน ครั้นพ้นกำหนด ๓ ปีแล้วจำเลยไม่ยอมออกจากฟ้องเช่ารายนี้ โจทก์จึงยื่นคำร้องลงวันที่ ๒๖ สิงหาคม ๒๔๙๕ ขอให้ศาลบังคับจำเลยและบริวารออกจากห้องรายพิพาท ศาลชั้นต้นมีคำสั่งตามรายงานพิจารณาลงวันที่ ๑๓ กันยายน ๒๔๙๕ บังคับให้จำเลยออกจากห้องพิพาทภายใน ๓๐ วัน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าข้อตกลงที่จำเลยจะออกไปจากห้องพิพาทในเวลาข้างหน้าเป็นแต่เพียงคำมั่นที่จะให้ความยินยอมออกจากห้องเช่าเมื่อครบกำหนด ๓ ปี มิใช่ว่าผู้ให้เช่าได้รับความยินยอมของผู้เช่าในการเลิกใช้ทรัพย์ที่เช่าตาม ม.๑๖(๕) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯ และตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๘๔๘/๒๔๙๑ ระหว่างนายเทียมหยู แซ่ลิ้ม โจทก์ นายเกียเซ้ง แซ่เฮ้ง จำเลย คำมั่นเช่นนี้มิใช่เป็นสัญญาปราณีประนอมยอมคาม คำพิพากษาตามยอมไม่กินความถึง โจทก์ยังไม่มีสิทธิที่จะขอให้ศาลออกคำสั่งขับไล่จำเลยออกจากห้องพิพาท พิพากษากลับให้ยกคำสั่งบังคับคดีของศาลชั้นต้นในส่วนนี้เสีย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าข้อตกลงที่โจทก์ยอมให้จำเลยอยู่ในห้องพิพาทต่อไปอีก ๓ ปี โดยจำเลยยอมเสียค่าเช่าให้แก่โจทก์นั้นเห็นได้ว่าเป็นสาระสำคัญข้อหนึ่งแห่งสัญญาปราณีประนอมยอมความระหว่างโจทก์จำเลยเพราะเป็นข้อที่ทั้งสองฝ่ายต่างยอมผ่อนผันให้แก่กันเพื่อระงับข้อพิพาทอันมีอยู่ในศาล ฉะนั้นเมื่อครบกำหนด ๓ ปี จำเลยไม่ยอมออกจากห้องพิพาท โจทก์ก็ชอบที่จะขอให้บังคับจำเลยได้เพราะศาลได้มีคำพิพากษาให้เป็นไปตามยอมนั้นแล้ว คำพิพากษาฎีกาที่ศาลอุทธรณ์อ้างมานั้น ไม่ใช่เรื่องที่มีคำพิพากษาของศาลบังคับไว้ จึงเอามาปรับกับคดีนี้ไม่ได้ พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีไปตามคำสั่งของศาลชั้นต้น(ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย-นาถปริญญา)ศาลแขวงพระนครเหนือ - หลวงมนูนัยวิมลวาจก์ศาลอุทธรณ์ - พระดุลยนิติศาสตร์โกศลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากตึกแถว ซึ่งโจทก์อ้างว่าให้จำเลยเช่าเพื่อประกอบการค้าและเรียกค่าเสียหายจำเลยให้การต่อสู้หลายประการ ในที่สุดโจทก์จำเลยทำสัญญาปราณีประนอมยอมความต่อศาล ลงวันที่ ๑๑ สิงหาคม ๒๔๙๒ มีใจความสำคัญโจทก์ยอมให้จำเลยเช่าอยู่ต่อไปอีก ๓ ปี เมื่อครบกำหนดแล้วจำเลยยอมออกจากห้องพิพาททันที ศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากาาลงวันที่ ๑๑ สิงหาคม ๒๔๙๒ ให้คดีเป็นอันเสร็จเด็ดขาดไปตามสัญญาปราณีประนอมยอมความนั้น และได้มีคำบังคับยอมในวันเดียวกัน ครั้นพ้นกำหนด ๓ ปีแล้วจำเลยไม่ยอมออกจากฟ้องเช่ารายนี้ โจทก์จึงยื่นคำร้องลงวันที่ ๒๖ สิงหาคม ๒๔๙๕ ขอให้ศาลบังคับจำเลยและบริวารออกจากห้องรายพิพาท ศาลชั้นต้นมีคำสั่งตามรายงานพิจารณาลงวันที่ ๑๓ กันยายน ๒๔๙๕ บังคับให้จำเลยออกจากห้องพิพาทภายใน ๓๐ วัน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าข้อตกลงที่จำเลยจะออกไปจากห้องพิพาทในเวลาข้างหน้าเป็นแต่เพียงคำมั่นที่จะให้ความยินยอมออกจากห้องเช่าเมื่อครบกำหนด ๓ ปี มิใช่ว่าผู้ให้เช่าได้รับความยินยอมของผู้เช่าในการเลิกใช้ทรัพย์ที่เช่าตาม ม.๑๖(๕) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯ และตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๘๔๘/๒๔๙๑ ระหว่างนายเทียมหยู แซ่ลิ้ม โจทก์ นายเกียเซ้ง แซ่เฮ้ง จำเลย คำมั่นเช่นนี้มิใช่เป็นสัญญาปราณีประนอมยอมคาม คำพิพากษาตามยอมไม่กินความถึง โจทก์ยังไม่มีสิทธิที่จะขอให้ศาลออกคำสั่งขับไล่จำเลยออกจากห้องพิพาท พิพากษากลับให้ยกคำสั่งบังคับคดีของศาลชั้นต้นในส่วนนี้เสีย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าข้อตกลงที่โจทก์ยอมให้จำเลยอยู่ในห้องพิพาทต่อไปอีก ๓ ปี โดยจำเลยยอมเสียค่าเช่าให้แก่โจทก์นั้นเห็นได้ว่าเป็นสาระสำคัญข้อหนึ่งแห่งสัญญาปราณีประนอมยอมความระหว่างโจทก์จำเลยเพราะเป็นข้อที่ทั้งสองฝ่ายต่างยอมผ่อนผันให้แก่กันเพื่อระงับข้อพิพาทอันมีอยู่ในศาล ฉะนั้นเมื่อครบกำหนด ๓ ปี จำเลยไม่ยอมออกจากห้องพิพาท โจทก์ก็ชอบที่จะขอให้บังคับจำเลยได้เพราะศาลได้มีคำพิพากษาให้เป็นไปตามยอมนั้นแล้ว คำพิพากษาฎีกาที่ศาลอุทธรณ์อ้างมานั้น ไม่ใช่เรื่องที่มีคำพิพากษาของศาลบังคับไว้ จึงเอามาปรับกับคดีนี้ไม่ได้ พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีไปตามคำสั่งของศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1619/2497นายพิสิฐ อรรถจินดาโจทก์นายบุ้นเสียง แซ่ตั้งจำเลย ป.วิ.พ. ม. 145 ป.พ.พ. ม. 850 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ม. 16ในคดีที่โจทก์ฟ้องขับไล่และจำเลยอ้างว่าได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ ที่สุดศาลได้พิพากษาให้เป็นไปตามยอมนั้นข้อตกลงที่โจทก์ยอมให้จำเลยอยู่ในห้องพิพาทต่อไปอีก 3 ปีโดยจำเลยยอมเสียค่าเช่าแก่โจทก์เดือนละ 70 บาทนั้น เป็นสาระสำคัญข้อหนึ่งแห่งสัญญาปราณีประนอมยอมความระหว่างโจทก์จำเลย เมื่อครบกำหนดจำเลยไม่ยอมออก โจทก์ก็ชอบที่จะขอให้บังคับจำเลยได้เพราะ+คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากตึกแถว ซึ่งโจทก์อ้างว่าให้จำเลยเช่าเพื่อประกอบการค้าและเรียกค่าเสียหายจำเลยให้การต่อสู้หลายประการ ในที่สุดโจทก์จำเลยทำสัญญาปราณีประนอมยอมความต่อศาล ลงวันที่ ๑๑ สิงหาคม ๒๔๙๒ มีใจความสำคัญโจทก์ยอมให้จำเลยเช่าอยู่ต่อไปอีก ๓ ปี เมื่อครบกำหนดแล้วจำเลยยอมออกจากห้องพิพาททันที ศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากาาลงวันที่ ๑๑ สิงหาคม ๒๔๙๒ ให้คดีเป็นอันเสร็จเด็ดขาดไปตามสัญญาปราณีประนอมยอมความนั้น และได้มีคำบังคับยอมในวันเดียวกัน ครั้นพ้นกำหนด ๓ ปีแล้วจำเลยไม่ยอมออกจากฟ้องเช่ารายนี้ โจทก์จึงยื่นคำร้องลงวันที่ ๒๖ สิงหาคม ๒๔๙๕ ขอให้ศาลบังคับจำเลยและบริวารออกจากห้องรายพิพาท ศาลชั้นต้นมีคำสั่งตามรายงานพิจารณาลงวันที่ ๑๓ กันยายน ๒๔๙๕ บังคับให้จำเลยออกจากห้องพิพาทภายใน ๓๐ วัน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าข้อตกลงที่จำเลยจะออกไปจากห้องพิพาทในเวลาข้างหน้าเป็นแต่เพียงคำมั่นที่จะให้ความยินยอมออกจากห้องเช่าเมื่อครบกำหนด ๓ ปี มิใช่ว่าผู้ให้เช่าได้รับความยินยอมของผู้เช่าในการเลิกใช้ทรัพย์ที่เช่าตาม ม.๑๖(๕) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯ และตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๘๔๘/๒๔๙๑ ระหว่างนายเทียมหยู แซ่ลิ้ม โจทก์ นายเกียเซ้ง แซ่เฮ้ง จำเลย คำมั่นเช่นนี้มิใช่เป็นสัญญาปราณีประนอมยอมคาม คำพิพากษาตามยอมไม่กินความถึง โจทก์ยังไม่มีสิทธิที่จะขอให้ศาลออกคำสั่งขับไล่จำเลยออกจากห้องพิพาท พิพากษากลับให้ยกคำสั่งบังคับคดีของศาลชั้นต้นในส่วนนี้เสีย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าข้อตกลงที่โจทก์ยอมให้จำเลยอยู่ในห้องพิพาทต่อไปอีก ๓ ปี โดยจำเลยยอมเสียค่าเช่าให้แก่โจทก์นั้นเห็นได้ว่าเป็นสาระสำคัญข้อหนึ่งแห่งสัญญาปราณีประนอมยอมความระหว่างโจทก์จำเลยเพราะเป็นข้อที่ทั้งสองฝ่ายต่างยอมผ่อนผันให้แก่กันเพื่อระงับข้อพิพาทอันมีอยู่ในศาล ฉะนั้นเมื่อครบกำหนด ๓ ปี จำเลยไม่ยอมออกจากห้องพิพาท โจทก์ก็ชอบที่จะขอให้บังคับจำเลยได้เพราะศาลได้มีคำพิพากษาให้เป็นไปตามยอมนั้นแล้ว คำพิพากษาฎีกาที่ศาลอุทธรณ์อ้างมานั้น ไม่ใช่เรื่องที่มีคำพิพากษาของศาลบังคับไว้ จึงเอามาปรับกับคดีนี้ไม่ได้ พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีไปตามคำสั่งของศาลชั้นต้น(ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย-นาถปริญญา)ศาลแขวงพระนครเหนือ - หลวงมนูนัยวิมลวาจก์ศาลอุทธรณ์ - พระดุลยนิติศาสตร์โกศลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ