คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2362/2530หลักกฎหมาย: ศาลชั้นต้นสั่งในฎีกาของผู้ร้องในวันที่ผู้ร้องยื่นฎีกานั้นเอง ให้ผู้ร้องนำเงินค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระให้ครบถ้วนภายใน 7 วัน นับแต่วันที่สั่งนั้นและในท้ายฎีกามีข้อความว่า ผู้ร้องรอฟังคำสั่งศาลอยู่ ถ้าไม่รอให้ถือว่าทราบแล้วดังนี้ ต้องถือว่าผู้ร้องได้ทราบคำสั่งของศาลชั้นต้นในวันที่ศาลชั้นต้นสั่งในฎีกาของผู้ร้องเมื่อผู้ร้องไม่นำเงินค่าขึ้นศาลมาชำระภายใน 7 วันตามคำสั่ง ต้องถือว่าผู้ร้องทิ้งฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 174(2) ประกอบกับมาตรา 153 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลายพุทธศักราช 2483การยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลานำค่าขึ้นศาลมาชำระเมื่อสิ้นระยะเวลาที่ศาลกำหนดไว้แล้ว และไม่ใช่กรณีมีเหตุสุดวิสัยนั้น ไม่มีเหตุที่ศาลจะอนุญาต.คดีสืบเนื่องมาจากเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2527 ผู้ร้องฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ให้ยกคำร้องของผู้ร้อง และศาลชั้นต้นสั่งในวันเดียวกันนั้นเองให้ผู้ร้องนำค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระให้ครบถ้วนภายใน 7 วัน ต่อมาวันที่ 6 กันยายน 2527 ผู้ร้องยื่นคำร้องขอเลื่อนการนำค่าขึ้นศาลมาชำระมีกำหนด30 วัน ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้อง และสั่งไม่รับฎีกาของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ผู้ร้องชำระค่าขึ้นศาลภายใน 7 วันนั้น ศาลชั้นต้นยังมิได้อ่านหรือแจ้งคำสั่งนั้นให้ผู้ร้องทราบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 140 (3) ถือว่าผู้ร้องยังไม่ทราบคำสั่งดังกล่าว พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาใหม่ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่าผู้ร้องได้ทราบคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ผู้ร้องนำเงินค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระตั้งแต่เมื่อใด เรื่องนี้ศาลชั้นต้นได้สั่งในฎีกาของผู้ร้องในวันที่ผู้ร้องยื่นฎีกานั้นเองว่า 'ให้ผู้ร้องนำค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระให้ครบถ้วนภายใน 7 วันนับแต่วันนี้แล้วจะพิจารณาสั่งฎีกาของผู้ร้อง หากไม่ชำระภายในกำหนดดังกล่าวถือว่าทิ้งฎีกา' และในท้ายฎีกาผู้ร้องมีข้อความชัดว่า ผู้ร้องรอฟังคำสั่งศาลอยู่ถ้าไม่รอให้ถือว่าทราบแล้ว ดังนี้ต้องถือว่าผู้ร้องได้ทราบคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวในวันที่ 29สิงหาคม 2527 ซึ่งเป็นวันที่ศาลชั้นต้นสั่งในฎีกาของผู้ร้องเมื่อผู้ร้องไม่นำเงินค่าขึ้นศาลมาชำระภายใน 7 วันซึ่งครบกำหนดในวันที่ 5 กันยายน 2527 ตามคำสั่ง ต้องถือว่า ผู้ร้องทิ้งฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174 (2) ประกอบกับมาตรา 153 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 การที่ผู้ร้องขอขยายระยะเวลานำค่าขึ้นศาลมาชำระมีกำหนด 30 วันนั้น ก็เป็นการยื่นคำร้องเมื่อสิ้นระยะเวลาที่ศาลกำหนด และไม่ใช่กรณีเหตุสุดวิสัย จึงไม่มีเหตุที่จะอนุญาต พิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามคำสั่งของศาลชั้นต้น. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2362/2530ธนาคาร กรุงเทพ จำกัดโจทก์นาย สิงหนาท อุสาโหผู้ร้องเจ้าพนักงาน พิทักษ์ทรัพย์ ฯผู้คัดค้านบริษัท โรงพยาบาล มุสลิม ไทย จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 23, ม. 140 (3), ม. 174 (2) พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 153ศาลชั้นต้นสั่งในฎีกาของผู้ร้องในวันที่ผู้ร้องยื่นฎีกานั้นเอง ให้ผู้ร้องนำเงินค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระให้ครบถ้วนภายใน 7 วัน นับแต่วันที่สั่งนั้นและในท้ายฎีกามีข้อความว่า ผู้ร้องรอฟังคำสั่งศาลอยู่ ถ้าไม่รอให้ถือว่าทราบแล้วดังนี้ ต้องถือว่าผู้ร้องได้ทราบคำสั่งของศาลชั้นต้นในวันที่ศาลชั้นต้นสั่งในฎีกาของผู้ร้องเมื่อผู้ร้องไม่นำเงินค่าขึ้นศาลมาชำระภายใน 7 วันตามคำสั่ง ต้องถือว่าผู้ร้องทิ้งฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 174(2) ประกอบกับมาตรา 153 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลายพุทธศักราช 2483การยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลานำค่าขึ้นศาลมาชำระเมื่อสิ้นระยะเวลาที่ศาลกำหนดไว้แล้ว และไม่ใช่กรณีมีเหตุสุดวิสัยนั้น ไม่มีเหตุที่ศาลจะอนุญาต.คดีสืบเนื่องมาจากเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2527 ผู้ร้องฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ให้ยกคำร้องของผู้ร้อง และศาลชั้นต้นสั่งในวันเดียวกันนั้นเองให้ผู้ร้องนำค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระให้ครบถ้วนภายใน 7 วัน ต่อมาวันที่ 6 กันยายน 2527 ผู้ร้องยื่นคำร้องขอเลื่อนการนำค่าขึ้นศาลมาชำระมีกำหนด30 วัน ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้อง และสั่งไม่รับฎีกาของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ผู้ร้องชำระค่าขึ้นศาลภายใน 7 วันนั้น ศาลชั้นต้นยังมิได้อ่านหรือแจ้งคำสั่งนั้นให้ผู้ร้องทราบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 140 (3) ถือว่าผู้ร้องยังไม่ทราบคำสั่งดังกล่าว พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาใหม่ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่าผู้ร้องได้ทราบคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ผู้ร้องนำเงินค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระตั้งแต่เมื่อใด เรื่องนี้ศาลชั้นต้นได้สั่งในฎีกาของผู้ร้องในวันที่ผู้ร้องยื่นฎีกานั้นเองว่า 'ให้ผู้ร้องนำค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระให้ครบถ้วนภายใน 7 วันนับแต่วันนี้แล้วจะพิจารณาสั่งฎีกาของผู้ร้อง หากไม่ชำระภายในกำหนดดังกล่าวถือว่าทิ้งฎีกา' และในท้ายฎีกาผู้ร้องมีข้อความชัดว่า ผู้ร้องรอฟังคำสั่งศาลอยู่ถ้าไม่รอให้ถือว่าทราบแล้ว ดังนี้ต้องถือว่าผู้ร้องได้ทราบคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวในวันที่ 29สิงหาคม 2527 ซึ่งเป็นวันที่ศาลชั้นต้นสั่งในฎีกาของผู้ร้องเมื่อผู้ร้องไม่นำเงินค่าขึ้นศาลมาชำระภายใน 7 วันซึ่งครบกำหนดในวันที่ 5 กันยายน 2527 ตามคำสั่ง ต้องถือว่า ผู้ร้องทิ้งฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174 (2) ประกอบกับมาตรา 153 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 การที่ผู้ร้องขอขยายระยะเวลานำค่าขึ้นศาลมาชำระมีกำหนด 30 วันนั้น ก็เป็นการยื่นคำร้องเมื่อสิ้นระยะเวลาที่ศาลกำหนด และไม่ใช่กรณีเหตุสุดวิสัย จึงไม่มีเหตุที่จะอนุญาต พิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามคำสั่งของศาลชั้นต้น.(ดุสิต วราโห-สวัสดิ์ รอดเจริญ-คำนึง อุไรรัตน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2527 ผู้ร้องฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ให้ยกคำร้องของผู้ร้อง และศาลชั้นต้นสั่งในวันเดียวกันนั้นเองให้ผู้ร้องนำค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระให้ครบถ้วนภายใน 7 วัน ต่อมาวันที่ 6 กันยายน 2527 ผู้ร้องยื่นคำร้องขอเลื่อนการนำค่าขึ้นศาลมาชำระมีกำหนด30 วัน ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้อง และสั่งไม่รับฎีกาของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ผู้ร้องชำระค่าขึ้นศาลภายใน 7 วันนั้น ศาลชั้นต้นยังมิได้อ่านหรือแจ้งคำสั่งนั้นให้ผู้ร้องทราบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 140 (3) ถือว่าผู้ร้องยังไม่ทราบคำสั่งดังกล่าว พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาใหม่ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่าผู้ร้องได้ทราบคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ผู้ร้องนำเงินค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระตั้งแต่เมื่อใด เรื่องนี้ศาลชั้นต้นได้สั่งในฎีกาของผู้ร้องในวันที่ผู้ร้องยื่นฎีกานั้นเองว่า 'ให้ผู้ร้องนำค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระให้ครบถ้วนภายใน 7 วันนับแต่วันนี้แล้วจะพิจารณาสั่งฎีกาของผู้ร้อง หากไม่ชำระภายในกำหนดดังกล่าวถือว่าทิ้งฎีกา' และในท้ายฎีกาผู้ร้องมีข้อความชัดว่า ผู้ร้องรอฟังคำสั่งศาลอยู่ถ้าไม่รอให้ถือว่าทราบแล้ว ดังนี้ต้องถือว่าผู้ร้องได้ทราบคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวในวันที่ 29สิงหาคม 2527 ซึ่งเป็นวันที่ศาลชั้นต้นสั่งในฎีกาของผู้ร้องเมื่อผู้ร้องไม่นำเงินค่าขึ้นศาลมาชำระภายใน 7 วันซึ่งครบกำหนดในวันที่ 5 กันยายน 2527 ตามคำสั่ง ต้องถือว่า ผู้ร้องทิ้งฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174 (2) ประกอบกับมาตรา 153 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 การที่ผู้ร้องขอขยายระยะเวลานำค่าขึ้นศาลมาชำระมีกำหนด 30 วันนั้น ก็เป็นการยื่นคำร้องเมื่อสิ้นระยะเวลาที่ศาลกำหนด และไม่ใช่กรณีเหตุสุดวิสัย จึงไม่มีเหตุที่จะอนุญาต พิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามคำสั่งของศาลชั้นต้น. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2362/2530ธนาคาร กรุงเทพ จำกัดโจทก์นาย สิงหนาท อุสาโหผู้ร้องเจ้าพนักงาน พิทักษ์ทรัพย์ ฯผู้คัดค้านบริษัท โรงพยาบาล มุสลิม ไทย จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 23, ม. 140 (3), ม. 174 (2) พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 153ศาลชั้นต้นสั่งในฎีกาของผู้ร้องในวันที่ผู้ร้องยื่นฎีกานั้นเอง ให้ผู้ร้องนำเงินค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระให้ครบถ้วนภายใน 7 วัน นับแต่วันที่สั่งนั้นและในท้ายฎีกามีข้อความว่า ผู้ร้องรอฟังคำสั่งศาลอยู่ ถ้าไม่รอให้ถือว่าทราบแล้วดังนี้ ต้องถือว่าผู้ร้องได้ทราบคำสั่งของศาลชั้นต้นในวันที่ศาลชั้นต้นสั่งในฎีกาของผู้ร้องเมื่อผู้ร้องไม่นำเงินค่าขึ้นศาลมาชำระภายใน 7 วันตามคำสั่ง ต้องถือว่าผู้ร้องทิ้งฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 174(2) ประกอบกับมาตรา 153 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลายพุทธศักราช 2483การยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลานำค่าขึ้นศาลมาชำระเมื่อสิ้นระยะเวลาที่ศาลกำหนดไว้แล้ว และไม่ใช่กรณีมีเหตุสุดวิสัยนั้น ไม่มีเหตุที่ศาลจะอนุญาต.คดีสืบเนื่องมาจากเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2527 ผู้ร้องฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ให้ยกคำร้องของผู้ร้อง และศาลชั้นต้นสั่งในวันเดียวกันนั้นเองให้ผู้ร้องนำค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระให้ครบถ้วนภายใน 7 วัน ต่อมาวันที่ 6 กันยายน 2527 ผู้ร้องยื่นคำร้องขอเลื่อนการนำค่าขึ้นศาลมาชำระมีกำหนด30 วัน ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้อง และสั่งไม่รับฎีกาของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ผู้ร้องชำระค่าขึ้นศาลภายใน 7 วันนั้น ศาลชั้นต้นยังมิได้อ่านหรือแจ้งคำสั่งนั้นให้ผู้ร้องทราบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 140 (3) ถือว่าผู้ร้องยังไม่ทราบคำสั่งดังกล่าว พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาใหม่ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่าผู้ร้องได้ทราบคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ผู้ร้องนำเงินค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระตั้งแต่เมื่อใด เรื่องนี้ศาลชั้นต้นได้สั่งในฎีกาของผู้ร้องในวันที่ผู้ร้องยื่นฎีกานั้นเองว่า 'ให้ผู้ร้องนำค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระให้ครบถ้วนภายใน 7 วันนับแต่วันนี้แล้วจะพิจารณาสั่งฎีกาของผู้ร้อง หากไม่ชำระภายในกำหนดดังกล่าวถือว่าทิ้งฎีกา' และในท้ายฎีกาผู้ร้องมีข้อความชัดว่า ผู้ร้องรอฟังคำสั่งศาลอยู่ถ้าไม่รอให้ถือว่าทราบแล้ว ดังนี้ต้องถือว่าผู้ร้องได้ทราบคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวในวันที่ 29สิงหาคม 2527 ซึ่งเป็นวันที่ศาลชั้นต้นสั่งในฎีกาของผู้ร้องเมื่อผู้ร้องไม่นำเงินค่าขึ้นศาลมาชำระภายใน 7 วันซึ่งครบกำหนดในวันที่ 5 กันยายน 2527 ตามคำสั่ง ต้องถือว่า ผู้ร้องทิ้งฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174 (2) ประกอบกับมาตรา 153 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 การที่ผู้ร้องขอขยายระยะเวลานำค่าขึ้นศาลมาชำระมีกำหนด 30 วันนั้น ก็เป็นการยื่นคำร้องเมื่อสิ้นระยะเวลาที่ศาลกำหนด และไม่ใช่กรณีเหตุสุดวิสัย จึงไม่มีเหตุที่จะอนุญาต พิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามคำสั่งของศาลชั้นต้น.(ดุสิต วราโห-สวัสดิ์ รอดเจริญ-คำนึง อุไรรัตน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ