คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 56502หลักกฎหมาย: โจทก์อุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางควรวินิจฉัยควรวินิจฉัยคำของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.3 ก็ดี และโจทก์ควรจะได้รับค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีเช่นเดียวกับพนักงานคนอื่น ๆที่ถูกไล่ออกหรือลาออกก็ดี เป็นการอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯ พ.ศ. 2522 มาตรา 54คดีนี้สืบเนื่องมาจากศาลแรงงานกลางพระราชบัญญัติให้จำเลยจ่ายเงินค่าจ้างค้างจ่ายจำนวนเงิน 14,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดต่อปี นับแต่วันที่ 10 มกราคม 2534 จนกว่าชำระเสร็จและเงินทดรองจ่ายจำนวนเงิน 7,124 บาท แก่โจทก์โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์เพราะเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงต้องห้ามโจทก์จึงยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางควรวินิจฉัยคำของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.3 ก็ดี และว่าโจทก์ควรจะได้รับค่าจ้าง สำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีเช่นเดียวกับพนักงานคนอื่น ๆที่ถูกไล่ออกและลาออกเองก็ดีล้วนเป็นการอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 ศาลแรงงานกลางไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง" ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 3127/2534นายปราโมทย์ ปิติสันต์โจทก์บริษัทแมนฮัตตัน ว๊อช แอนด์จิวเวลรี่ จำกัดจำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54โจทก์อุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางควรวินิจฉัยควรวินิจฉัยคำของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.3 ก็ดี และโจทก์ควรจะได้รับค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีเช่นเดียวกับพนักงานคนอื่น ๆที่ถูกไล่ออกหรือลาออกก็ดี เป็นการอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯ พ.ศ. 2522 มาตรา 54คดีนี้สืบเนื่องมาจากศาลแรงงานกลางพระราชบัญญัติให้จำเลยจ่ายเงินค่าจ้างค้างจ่ายจำนวนเงิน 14,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดต่อปี นับแต่วันที่ 10 มกราคม 2534 จนกว่าชำระเสร็จและเงินทดรองจ่ายจำนวนเงิน 7,124 บาท แก่โจทก์โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์เพราะเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงต้องห้ามโจทก์จึงยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางควรวินิจฉัยคำของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.3 ก็ดี และว่าโจทก์ควรจะได้รับค่าจ้าง สำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีเช่นเดียวกับพนักงานคนอื่น ๆที่ถูกไล่ออกและลาออกเองก็ดีล้วนเป็นการอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 ศาลแรงงานกลางไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง"(อุระ หวังอ้อมกลาง-เสริมพงศ์ วรยิ่งยง-ชลิต ประไพศาล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้สืบเนื่องมาจากศาลแรงงานกลางพระราชบัญญัติให้จำเลยจ่ายเงินค่าจ้างค้างจ่ายจำนวนเงิน 14,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดต่อปี นับแต่วันที่ 10 มกราคม 2534 จนกว่าชำระเสร็จและเงินทดรองจ่ายจำนวนเงิน 7,124 บาท แก่โจทก์โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์เพราะเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงต้องห้ามโจทก์จึงยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางควรวินิจฉัยคำของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.3 ก็ดี และว่าโจทก์ควรจะได้รับค่าจ้าง สำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีเช่นเดียวกับพนักงานคนอื่น ๆที่ถูกไล่ออกและลาออกเองก็ดีล้วนเป็นการอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 ศาลแรงงานกลางไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง" ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 3127/2534นายปราโมทย์ ปิติสันต์โจทก์บริษัทแมนฮัตตัน ว๊อช แอนด์จิวเวลรี่ จำกัดจำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54โจทก์อุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางควรวินิจฉัยควรวินิจฉัยคำของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.3 ก็ดี และโจทก์ควรจะได้รับค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีเช่นเดียวกับพนักงานคนอื่น ๆที่ถูกไล่ออกหรือลาออกก็ดี เป็นการอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯ พ.ศ. 2522 มาตรา 54คดีนี้สืบเนื่องมาจากศาลแรงงานกลางพระราชบัญญัติให้จำเลยจ่ายเงินค่าจ้างค้างจ่ายจำนวนเงิน 14,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดต่อปี นับแต่วันที่ 10 มกราคม 2534 จนกว่าชำระเสร็จและเงินทดรองจ่ายจำนวนเงิน 7,124 บาท แก่โจทก์โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์เพราะเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงต้องห้ามโจทก์จึงยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางควรวินิจฉัยคำของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.3 ก็ดี และว่าโจทก์ควรจะได้รับค่าจ้าง สำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีเช่นเดียวกับพนักงานคนอื่น ๆที่ถูกไล่ออกและลาออกเองก็ดีล้วนเป็นการอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 ศาลแรงงานกลางไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง"(อุระ หวังอ้อมกลาง-เสริมพงศ์ วรยิ่งยง-ชลิต ประไพศาล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ