คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 671/2489หลักกฎหมาย: ได้เสียเป็นสามีภรรยากันโดยทางลักพาเมื่อหญิงอายุได้ 15 ปีแล้ว เข้ามากินอยู่ที่บ้านบิดามารดาของภรรยา ไม่ทันไรก็ลักพาน้องสาวภรรยาอายุ 15 ปีไปอีก ดังนี้ถือได้ว่าประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงเป็นเหตุให้หญิงฟ้องหย่าได้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกัน ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การที่จำเลยได้เสียกับน้องสาวของภรรยาของจำเลย ไม่ใช่เป็นการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงไม่เป็นเหตุให้หย่า ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า โจทก์จำเลยได้เป็นสามีภรรยากันโดยทางลักพาเมื่อโจทก์อายุได้ ๑๕ ปี ได้จดทะเบียนสมรสเมื่อวันที่ ๓๑ กรกฎาคม ๒๔๘๗ โจทก์ได้พาจำเลยมาอาศัยอยู่ที่บ้านของบิดามารดาโจทก์ ครั้งเดือน ๔ พ.ศ.๒๔๘๗ จำเลยได้พาน้องสาวโจทก์อายุ ๑๕ ปีไปเป็นภรรยา แล้วจำเลยไปอยู่ที่อื่น ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยมีนิสัยชอบลักพาหญิงผู้เยาว์ ครั้งลักพาโจทก์ย่อมทำความชอกช้ำให้แก่บิดามารดาโจทก์มาก ต่อมามารดาโจทก์กรุณาให้มาอาศัยอยู่ด้วย น่าจะรู้สึกสำนึกถึงความดีมีคุณของมารดาโจทก์บ้าง กลับมาลักพาน้องสาวโจทก์ไปเพื่อความใคร่ของตนอีก ความเจ็บช้ำระทมใจของโจทก์และมารดาจะมีสักเพียงใด สำหรับความเห็นของบุคคลอื่น ๆ ย่อมจะเห็นว่าจำเลยประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง เป็นเหตุให้หย่าขาดได้ตาม มาตรา ๑๕๐๐ (๒) จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ยืนตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 671/2489นางทองดี ผึ้งสวนโจทก์นายแก้ว ผึ้งสวนจำเลย ป.พ.พ. ม. 1500 (2)ได้เสียเป็นสามีภรรยากันโดยทางลักพาเมื่อหญิงอายุได้ 15 ปีแล้ว เข้ามากินอยู่ที่บ้านบิดามารดาของภรรยา ไม่ทันไรก็ลักพาน้องสาวภรรยาอายุ 15 ปีไปอีก ดังนี้ถือได้ว่าประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงเป็นเหตุให้หญิงฟ้องหย่าได้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกัน ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การที่จำเลยได้เสียกับน้องสาวของภรรยาของจำเลย ไม่ใช่เป็นการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงไม่เป็นเหตุให้หย่า ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า โจทก์จำเลยได้เป็นสามีภรรยากันโดยทางลักพาเมื่อโจทก์อายุได้ ๑๕ ปี ได้จดทะเบียนสมรสเมื่อวันที่ ๓๑ กรกฎาคม ๒๔๘๗ โจทก์ได้พาจำเลยมาอาศัยอยู่ที่บ้านของบิดามารดาโจทก์ ครั้งเดือน ๔ พ.ศ.๒๔๘๗ จำเลยได้พาน้องสาวโจทก์อายุ ๑๕ ปีไปเป็นภรรยา แล้วจำเลยไปอยู่ที่อื่น ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยมีนิสัยชอบลักพาหญิงผู้เยาว์ ครั้งลักพาโจทก์ย่อมทำความชอกช้ำให้แก่บิดามารดาโจทก์มาก ต่อมามารดาโจทก์กรุณาให้มาอาศัยอยู่ด้วย น่าจะรู้สึกสำนึกถึงความดีมีคุณของมารดาโจทก์บ้าง กลับมาลักพาน้องสาวโจทก์ไปเพื่อความใคร่ของตนอีก ความเจ็บช้ำระทมใจของโจทก์และมารดาจะมีสักเพียงใด สำหรับความเห็นของบุคคลอื่น ๆ ย่อมจะเห็นว่าจำเลยประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง เป็นเหตุให้หย่าขาดได้ตาม มาตรา ๑๕๐๐ (๒) จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ยืนตามศาลชั้นต้น(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-อิศรภักดีธรรมวิเทต-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - นายเจริญไชยคุปต์ศาลอุทธรณ์ - พระทิพย์ประชาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกัน ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การที่จำเลยได้เสียกับน้องสาวของภรรยาของจำเลย ไม่ใช่เป็นการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงไม่เป็นเหตุให้หย่า ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า โจทก์จำเลยได้เป็นสามีภรรยากันโดยทางลักพาเมื่อโจทก์อายุได้ ๑๕ ปี ได้จดทะเบียนสมรสเมื่อวันที่ ๓๑ กรกฎาคม ๒๔๘๗ โจทก์ได้พาจำเลยมาอาศัยอยู่ที่บ้านของบิดามารดาโจทก์ ครั้งเดือน ๔ พ.ศ.๒๔๘๗ จำเลยได้พาน้องสาวโจทก์อายุ ๑๕ ปีไปเป็นภรรยา แล้วจำเลยไปอยู่ที่อื่น ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยมีนิสัยชอบลักพาหญิงผู้เยาว์ ครั้งลักพาโจทก์ย่อมทำความชอกช้ำให้แก่บิดามารดาโจทก์มาก ต่อมามารดาโจทก์กรุณาให้มาอาศัยอยู่ด้วย น่าจะรู้สึกสำนึกถึงความดีมีคุณของมารดาโจทก์บ้าง กลับมาลักพาน้องสาวโจทก์ไปเพื่อความใคร่ของตนอีก ความเจ็บช้ำระทมใจของโจทก์และมารดาจะมีสักเพียงใด สำหรับความเห็นของบุคคลอื่น ๆ ย่อมจะเห็นว่าจำเลยประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง เป็นเหตุให้หย่าขาดได้ตาม มาตรา ๑๕๐๐ (๒) จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ยืนตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 671/2489นางทองดี ผึ้งสวนโจทก์นายแก้ว ผึ้งสวนจำเลย ป.พ.พ. ม. 1500 (2)ได้เสียเป็นสามีภรรยากันโดยทางลักพาเมื่อหญิงอายุได้ 15 ปีแล้ว เข้ามากินอยู่ที่บ้านบิดามารดาของภรรยา ไม่ทันไรก็ลักพาน้องสาวภรรยาอายุ 15 ปีไปอีก ดังนี้ถือได้ว่าประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงเป็นเหตุให้หญิงฟ้องหย่าได้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกัน ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การที่จำเลยได้เสียกับน้องสาวของภรรยาของจำเลย ไม่ใช่เป็นการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงไม่เป็นเหตุให้หย่า ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า โจทก์จำเลยได้เป็นสามีภรรยากันโดยทางลักพาเมื่อโจทก์อายุได้ ๑๕ ปี ได้จดทะเบียนสมรสเมื่อวันที่ ๓๑ กรกฎาคม ๒๔๘๗ โจทก์ได้พาจำเลยมาอาศัยอยู่ที่บ้านของบิดามารดาโจทก์ ครั้งเดือน ๔ พ.ศ.๒๔๘๗ จำเลยได้พาน้องสาวโจทก์อายุ ๑๕ ปีไปเป็นภรรยา แล้วจำเลยไปอยู่ที่อื่น ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยมีนิสัยชอบลักพาหญิงผู้เยาว์ ครั้งลักพาโจทก์ย่อมทำความชอกช้ำให้แก่บิดามารดาโจทก์มาก ต่อมามารดาโจทก์กรุณาให้มาอาศัยอยู่ด้วย น่าจะรู้สึกสำนึกถึงความดีมีคุณของมารดาโจทก์บ้าง กลับมาลักพาน้องสาวโจทก์ไปเพื่อความใคร่ของตนอีก ความเจ็บช้ำระทมใจของโจทก์และมารดาจะมีสักเพียงใด สำหรับความเห็นของบุคคลอื่น ๆ ย่อมจะเห็นว่าจำเลยประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง เป็นเหตุให้หย่าขาดได้ตาม มาตรา ๑๕๐๐ (๒) จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ยืนตามศาลชั้นต้น(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-อิศรภักดีธรรมวิเทต-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - นายเจริญไชยคุปต์ศาลอุทธรณ์ - พระทิพย์ประชาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ