คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 251/2503หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นทางตรอกซึ่งโจทก์และบริวารใช้เดินมาช้านานนั้น โดยบรรยายฟ้องว่าโจทก์กับบริวารใช้ตรอกทางเดินรายนี้เดินไปมาจากบ้านสู่ถนนหลวงประมาณ 20 ปีแล้ว จะเป็นทางสาธารณ ทางภารจำยอมหรือทางจำเป็นอย่างใด ก็ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงยืนยันมาในฟ้องอย่างใดทั้งหาได้บรรยายข้ออ้างให้เห็นว่า สาธารณชนได้ใช้ทางนี้ แต่ประการใดไม่จึงไม่มีมูลที่จะพิจารณาถึงสิทธิของโจทก์ที่จะใช้ทางสาธารณประโยชน์โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นตรอกทางเดินซึ่งโจทก์และบริวารใช้เดินมาช้านาน ให้จำเลยรื้อส้วมและใช้ค่าเสียหายจำเลยให้การว่า ไม่เคยมีทางเดิน จำเลยทำส้วมในที่ดินของเจ้าของและมิได้รื้อสะพานไม้ศาลชั้นต้นเห็นว่า ที่พิพาทเป็นทางสาธารณะ พิพากษาให้จำเลยที่ 1 รื้อส้วมซึมและสิ่งปลูกสร้างที่เกินแนวออกไป และให้จำเลยที่ 1 ทำสะพานไม้ให้คืนดีตามสภาพเดิม และยกฟ้องจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำฟ้องของโจทก์บรรยายแต่เพียงว่าโจทก์กับบริวารใช้ตรอกทางเดินรายนี้เดินไปมาจากบ้านสู่ถนนหลวงประมาณ 20 ปีแล้ว จะเป็นทางสาธารณะ ทางภารจำยอม หรือทางจำเป็นอย่างใด ก็ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงยืนยันมาในฟ้องอย่างใด ทั้งหาได้บรรยายข้ออ้างให้เห็นว่า สาธารณชนได้ใช้ทางนี้แต่ประการใดไม่จึงไม่มีมูลที่จะพิจารณาถึงสิทธิของโจทก์ที่จะใช้ทางสาธารณประโยชน์พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 251/2503นายเหลื่อม พุทธรักษ์โจทก์นายยิบซัว แซ่โค้ว นายช่องเกี๊ยก แซ่ซุนจำเลย ป.วิ.พ. ม. 172 ป.พ.พ. ม. 1304, ม. 1349, ม. 1387 โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นทางตรอกซึ่งโจทก์และบริวารใช้เดินมาช้านานนั้น โดยบรรยายฟ้องว่าโจทก์กับบริวารใช้ตรอกทางเดินรายนี้เดินไปมาจากบ้านสู่ถนนหลวงประมาณ 20 ปีแล้ว จะเป็นทางสาธารณ ทางภารจำยอมหรือทางจำเป็นอย่างใด ก็ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงยืนยันมาในฟ้องอย่างใดทั้งหาได้บรรยายข้ออ้างให้เห็นว่า สาธารณชนได้ใช้ทางนี้ แต่ประการใดไม่จึงไม่มีมูลที่จะพิจารณาถึงสิทธิของโจทก์ที่จะใช้ทางสาธารณประโยชน์โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นตรอกทางเดินซึ่งโจทก์และบริวารใช้เดินมาช้านาน ให้จำเลยรื้อส้วมและใช้ค่าเสียหายจำเลยให้การว่า ไม่เคยมีทางเดิน จำเลยทำส้วมในที่ดินของเจ้าของและมิได้รื้อสะพานไม้ศาลชั้นต้นเห็นว่า ที่พิพาทเป็นทางสาธารณะ พิพากษาให้จำเลยที่ 1 รื้อส้วมซึมและสิ่งปลูกสร้างที่เกินแนวออกไป และให้จำเลยที่ 1 ทำสะพานไม้ให้คืนดีตามสภาพเดิม และยกฟ้องจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำฟ้องของโจทก์บรรยายแต่เพียงว่าโจทก์กับบริวารใช้ตรอกทางเดินรายนี้เดินไปมาจากบ้านสู่ถนนหลวงประมาณ 20 ปีแล้ว จะเป็นทางสาธารณะ ทางภารจำยอม หรือทางจำเป็นอย่างใด ก็ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงยืนยันมาในฟ้องอย่างใด ทั้งหาได้บรรยายข้ออ้างให้เห็นว่า สาธารณชนได้ใช้ทางนี้แต่ประการใดไม่จึงไม่มีมูลที่จะพิจารณาถึงสิทธิของโจทก์ที่จะใช้ทางสาธารณประโยชน์พิพากษายืน(จิตติ ติงศภัทิย์-ไชยเจริญ สันติศิริ-ประจักษ์ศุภอรรถ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นตรอกทางเดินซึ่งโจทก์และบริวารใช้เดินมาช้านาน ให้จำเลยรื้อส้วมและใช้ค่าเสียหายจำเลยให้การว่า ไม่เคยมีทางเดิน จำเลยทำส้วมในที่ดินของเจ้าของและมิได้รื้อสะพานไม้ศาลชั้นต้นเห็นว่า ที่พิพาทเป็นทางสาธารณะ พิพากษาให้จำเลยที่ 1 รื้อส้วมซึมและสิ่งปลูกสร้างที่เกินแนวออกไป และให้จำเลยที่ 1 ทำสะพานไม้ให้คืนดีตามสภาพเดิม และยกฟ้องจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำฟ้องของโจทก์บรรยายแต่เพียงว่าโจทก์กับบริวารใช้ตรอกทางเดินรายนี้เดินไปมาจากบ้านสู่ถนนหลวงประมาณ 20 ปีแล้ว จะเป็นทางสาธารณะ ทางภารจำยอม หรือทางจำเป็นอย่างใด ก็ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงยืนยันมาในฟ้องอย่างใด ทั้งหาได้บรรยายข้ออ้างให้เห็นว่า สาธารณชนได้ใช้ทางนี้แต่ประการใดไม่จึงไม่มีมูลที่จะพิจารณาถึงสิทธิของโจทก์ที่จะใช้ทางสาธารณประโยชน์พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 251/2503นายเหลื่อม พุทธรักษ์โจทก์นายยิบซัว แซ่โค้ว นายช่องเกี๊ยก แซ่ซุนจำเลย ป.วิ.พ. ม. 172 ป.พ.พ. ม. 1304, ม. 1349, ม. 1387 โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นทางตรอกซึ่งโจทก์และบริวารใช้เดินมาช้านานนั้น โดยบรรยายฟ้องว่าโจทก์กับบริวารใช้ตรอกทางเดินรายนี้เดินไปมาจากบ้านสู่ถนนหลวงประมาณ 20 ปีแล้ว จะเป็นทางสาธารณ ทางภารจำยอมหรือทางจำเป็นอย่างใด ก็ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงยืนยันมาในฟ้องอย่างใดทั้งหาได้บรรยายข้ออ้างให้เห็นว่า สาธารณชนได้ใช้ทางนี้ แต่ประการใดไม่จึงไม่มีมูลที่จะพิจารณาถึงสิทธิของโจทก์ที่จะใช้ทางสาธารณประโยชน์โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นตรอกทางเดินซึ่งโจทก์และบริวารใช้เดินมาช้านาน ให้จำเลยรื้อส้วมและใช้ค่าเสียหายจำเลยให้การว่า ไม่เคยมีทางเดิน จำเลยทำส้วมในที่ดินของเจ้าของและมิได้รื้อสะพานไม้ศาลชั้นต้นเห็นว่า ที่พิพาทเป็นทางสาธารณะ พิพากษาให้จำเลยที่ 1 รื้อส้วมซึมและสิ่งปลูกสร้างที่เกินแนวออกไป และให้จำเลยที่ 1 ทำสะพานไม้ให้คืนดีตามสภาพเดิม และยกฟ้องจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำฟ้องของโจทก์บรรยายแต่เพียงว่าโจทก์กับบริวารใช้ตรอกทางเดินรายนี้เดินไปมาจากบ้านสู่ถนนหลวงประมาณ 20 ปีแล้ว จะเป็นทางสาธารณะ ทางภารจำยอม หรือทางจำเป็นอย่างใด ก็ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงยืนยันมาในฟ้องอย่างใด ทั้งหาได้บรรยายข้ออ้างให้เห็นว่า สาธารณชนได้ใช้ทางนี้แต่ประการใดไม่จึงไม่มีมูลที่จะพิจารณาถึงสิทธิของโจทก์ที่จะใช้ทางสาธารณประโยชน์พิพากษายืน(จิตติ ติงศภัทิย์-ไชยเจริญ สันติศิริ-ประจักษ์ศุภอรรถ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ