คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7156/2542หลักกฎหมาย: หากข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยทั้งเก้าต่างจุดประทัดของตนโยนใส่โจทก์ร่วม อันเป็นกรณีที่ต่างคนต่างมีเจตนาทำร้ายโจทก์ร่วม ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงต่างไปจากคำฟ้องที่ว่าจำเลยทั้งเก้าร่วมกันทำร้ายโจทก์ร่วมก็ตาม แต่ก็เป็นข้อเท็จจริงที่รับฟังได้ว่าจำเลยทั้งเก้าแต่ละคนได้กระทำผิดฐานทำร้ายร่างกายโจทก์ร่วมแล้วเพราะในการกระทำนั้นไม่ว่าจำเลยทั้งเก้าจะร่วมกันกระทำหรือต่างกระทำผิดตามลำพังจำเลยทั้งเก้าแต่ละคนก็ย่อมถูกลงโทษเป็นแต่จะลงโทษได้เต็มคำขอของโจทก์และโจทก์ร่วมหรือไม่เท่านั้น ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องที่แตกต่างจากข้อเท็จจริงในทางพิจารณาดังกล่าวมิใช่ข้อสาระสำคัญและจำเลยทั้งเก้าก็มิได้หลงต่อสู้แต่อย่างใด ศาลย่อมรับฟังลงโทษจำเลยทั้งเก้าแต่ละคนได้ตามข้อเท็จจริงที่ได้ในทางพิจารณานั้นตามนัยแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสองศาลอุทธรณ์ภาค 1 ยังมิได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงที่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7ถึงที่ 9 อุทธรณ์ ทั้งเป็นคดีที่หากศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยแล้ว อาจจะต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงด้วย จึงให้ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ภาค 1พิจารณาและพิพากษาใหม่ตามรูปคดีโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 2538 เวลากลางวัน จำเลยทั้งเก้าร่วมกันทำร้ายนายวันชัย คำมี ผู้เสียหาย โดยร่วมกันจุดสายชนวนประทัดแล้วโยนใส่ผู้เสียหายเป็นเหตุให้ประทัดระเบิดถูกผู้เสียหาย ทำให้ตาซ้ายบอดได้รับอันตรายแก่กายสาหัสขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295, 297, 83จำเลยทั้งเก้าให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณานายวันชัย คำมี ผู้เสียหาย ยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยทั้งเก้ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295, 80 จำคุกคนละ 4 เดือน ปรับคนละ2,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนดคนละ 1 ปี ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 คำขออื่นให้ยกจำเลยทั้งเก้าอุทธรณ์ระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ภาค 1 จำเลยที่ 6 ถึงแก่ความตายศาลอุทธรณ์ภาค 1 สั่งจำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 6 ออกจากสารบบความศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์และโจทก์ร่วมฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์และโจทก์ร่วมว่าตามคำฟ้องของโจทก์นั้น หากข้อเท็จจริงยุติดังคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นแล้ว จะรับฟังลงโทษจำเลยได้หรือไม่ เห็นว่าเมื่ออ่านข้อความตามคำฟ้องของโจทก์ที่ได้บรรยายไว้แล้วย่อมทำให้เข้าใจได้ว่าโจทก์กล่าวหาจำเลยทั้งเก้ามีเจตนาร่วมกันทำร้ายร่างกายโจทก์ร่วมโดยการใช้ประทัดเป็นอาวุธเท่านั้น มิได้หมายความว่าจำเลยทั้งเก้าร่วมกันจุดประทัดดอกเดียวเพื่อทำร้ายโจทก์ร่วมดังเช่นศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัย ดังนั้นหากข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติได้ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยทั้งเก้าต่างจุดประทัดของตนโยนใส่โจทก์ร่วม อันเป็นกรณีที่ต่างคนต่างมีเจตนาทำร้ายโจทก์ร่วม ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงต่างไปจากคำฟ้องที่ว่าจำเลยทั้งเก้าร่วมกันทำร้ายโจทก์ร่วมก็ตาม แต่ก็เป็นข้อเท็จจริงที่รับฟังได้ว่าจำเลยทั้งเก้าแต่ละคนได้กระทำผิดฐานทำร้ายร่างกายโจทก์ร่วมแล้ว เพราะในการกระทำนั้นไม่ว่าจำเลยทั้งเก้าจะร่วมกันกระทำหรือต่างกระทำผิดตามลำพัง จำเลยทั้งเก้าแต่ละคนก็ย่อมถูกลงโทษ เป็นแต่จะลงโทษได้เต็มตามคำขอของโจทก์และโจทก์ร่วมหรือไม่เท่านั้น ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องที่แตกต่างจากข้อเท็จจริงในทางพิจารณาดังกล่าวมิใช่ข้อสาระสำคัญ และจำเลยทั้งเก้ามิได้หลงต่อสู้แต่อย่างใด ศาลย่อมรับฟังลงโทษจำเลยทั้งเก้าแต่ละคนได้ตามข้อเท็จจริงที่ได้ในทางพิจารณาตามนัยแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสอง ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงที่ได้ในทางพิจารณาดังกล่าวไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสี่ แล้วพิพากษายกฟ้องนั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา แต่เนื่องด้วยคดีเรื่องนี้จำเลยทั้งเก้าให้การปฏิเสธและจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7 ถึงที่ 9 ได้อุทธรณ์ คำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าไม่ได้กระทำผิดพยานหลักฐานของโจทก์และโจทก์ร่วมฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7 ถึงที่ 9 ต่างอยู่ในเหตุการณ์โยนประทัดใส่โจทก์ร่วม ขอให้ยกฟ้อง ซึ่งปรากฏว่าศาลอุทธรณ์ภาค 1 ยังมิได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงที่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7 ถึงที่ 9 อุทธรณ์ทั้งเป็นคดีที่หากศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยแล้ว อาจจะต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงด้วย จึงให้ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิจารณาและพิพากษาใหม่ตามรูปคดี"พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ให้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิจารณาและพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7156/2542พนักงานอัยการจังหวัดชัยภูมิโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นาย วันชัย คำมีโจทก์นาย สุชาติ อารีญาติ กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคสอง, ม. 208 (2), ม. 225หากข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยทั้งเก้าต่างจุดประทัดของตนโยนใส่โจทก์ร่วม อันเป็นกรณีที่ต่างคนต่างมีเจตนาทำร้ายโจทก์ร่วม ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงต่างไปจากคำฟ้องที่ว่าจำเลยทั้งเก้าร่วมกันทำร้ายโจทก์ร่วมก็ตาม แต่ก็เป็นข้อเท็จจริงที่รับฟังได้ว่าจำเลยทั้งเก้าแต่ละคนได้กระทำผิดฐานทำร้ายร่างกายโจทก์ร่วมแล้วเพราะในการกระทำนั้นไม่ว่าจำเลยทั้งเก้าจะร่วมกันกระทำหรือต่างกระทำผิดตามลำพังจำเลยทั้งเก้าแต่ละคนก็ย่อมถูกลงโทษเป็นแต่จะลงโทษได้เต็มคำขอของโจทก์และโจทก์ร่วมหรือไม่เท่านั้น ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องที่แตกต่างจากข้อเท็จจริงในทางพิจารณาดังกล่าวมิใช่ข้อสาระสำคัญและจำเลยทั้งเก้าก็มิได้หลงต่อสู้แต่อย่างใด ศาลย่อมรับฟังลงโทษจำเลยทั้งเก้าแต่ละคนได้ตามข้อเท็จจริงที่ได้ในทางพิจารณานั้นตามนัยแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสองศาลอุทธรณ์ภาค 1 ยังมิได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงที่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7ถึงที่ 9 อุทธรณ์ ทั้งเป็นคดีที่หากศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยแล้ว อาจจะต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงด้วย จึงให้ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ภาค 1พิจารณาและพิพากษาใหม่ตามรูปคดีโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 2538 เวลากลางวัน จำเลยทั้งเก้าร่วมกันทำร้ายนายวันชัย คำมี ผู้เสียหาย โดยร่วมกันจุดสายชนวนประทัดแล้วโยนใส่ผู้เสียหายเป็นเหตุให้ประทัดระเบิดถูกผู้เสียหาย ทำให้ตาซ้ายบอดได้รับอันตรายแก่กายสาหัสขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295, 297, 83จำเลยทั้งเก้าให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณานายวันชัย คำมี ผู้เสียหาย ยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยทั้งเก้ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295, 80 จำคุกคนละ 4 เดือน ปรับคนละ2,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนดคนละ 1 ปี ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 คำขออื่นให้ยกจำเลยทั้งเก้าอุทธรณ์ระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ภาค 1 จำเลยที่ 6 ถึงแก่ความตายศาลอุทธรณ์ภาค 1 สั่งจำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 6 ออกจากสารบบความศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์และโจทก์ร่วมฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์และโจทก์ร่วมว่าตามคำฟ้องของโจทก์นั้น หากข้อเท็จจริงยุติดังคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นแล้ว จะรับฟังลงโทษจำเลยได้หรือไม่ เห็นว่าเมื่ออ่านข้อความตามคำฟ้องของโจทก์ที่ได้บรรยายไว้แล้วย่อมทำให้เข้าใจได้ว่าโจทก์กล่าวหาจำเลยทั้งเก้ามีเจตนาร่วมกันทำร้ายร่างกายโจทก์ร่วมโดยการใช้ประทัดเป็นอาวุธเท่านั้น มิได้หมายความว่าจำเลยทั้งเก้าร่วมกันจุดประทัดดอกเดียวเพื่อทำร้ายโจทก์ร่วมดังเช่นศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัย ดังนั้นหากข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติได้ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยทั้งเก้าต่างจุดประทัดของตนโยนใส่โจทก์ร่วม อันเป็นกรณีที่ต่างคนต่างมีเจตนาทำร้ายโจทก์ร่วม ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงต่างไปจากคำฟ้องที่ว่าจำเลยทั้งเก้าร่วมกันทำร้ายโจทก์ร่วมก็ตาม แต่ก็เป็นข้อเท็จจริงที่รับฟังได้ว่าจำเลยทั้งเก้าแต่ละคนได้กระทำผิดฐานทำร้ายร่างกายโจทก์ร่วมแล้ว เพราะในการกระทำนั้นไม่ว่าจำเลยทั้งเก้าจะร่วมกันกระทำหรือต่างกระทำผิดตามลำพัง จำเลยทั้งเก้าแต่ละคนก็ย่อมถูกลงโทษ เป็นแต่จะลงโทษได้เต็มตามคำขอของโจทก์และโจทก์ร่วมหรือไม่เท่านั้น ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องที่แตกต่างจากข้อเท็จจริงในทางพิจารณาดังกล่าวมิใช่ข้อสาระสำคัญ และจำเลยทั้งเก้ามิได้หลงต่อสู้แต่อย่างใด ศาลย่อมรับฟังลงโทษจำเลยทั้งเก้าแต่ละคนได้ตามข้อเท็จจริงที่ได้ในทางพิจารณาตามนัยแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสอง ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงที่ได้ในทางพิจารณาดังกล่าวไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสี่ แล้วพิพากษายกฟ้องนั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา แต่เนื่องด้วยคดีเรื่องนี้จำเลยทั้งเก้าให้การปฏิเสธและจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7 ถึงที่ 9 ได้อุทธรณ์ คำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าไม่ได้กระทำผิดพยานหลักฐานของโจทก์และโจทก์ร่วมฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7 ถึงที่ 9 ต่างอยู่ในเหตุการณ์โยนประทัดใส่โจทก์ร่วม ขอให้ยกฟ้อง ซึ่งปรากฏว่าศาลอุทธรณ์ภาค 1 ยังมิได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงที่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7 ถึงที่ 9 อุทธรณ์ทั้งเป็นคดีที่หากศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยแล้ว อาจจะต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงด้วย จึงให้ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิจารณาและพิพากษาใหม่ตามรูปคดี"พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ให้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิจารณาและพิพากษาใหม่ตามรูปคดี(พินิจ เพชรรุ่ง-อธิราช มณีภาค-ไพศาล เจริญวุฒิ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า "จำเลยทั้งเก้าร่วมกันทำร้ายนายวันชัย คำมี ผู้เสียหายโดยร่วมกันจุดสายชนวนประทัดแล้วโยนใส่ผู้เสียหาย" คำว่า "ร่วมกันจุดสายชนวนประทัด" ที่โจทก์กล่าวอ้างในคำฟ้อง ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยว่าเป็นกรณีที่โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7 ถึงที่ 9(จำเลยที่ 6 ศาลอุทธรณ์ภาค 1 จำหน่ายคดี เนื่องจากถึงแก่ความตาย) จุดประทัดที่เกิดเหตุเพียงดอกเดียวโยนใส่โจทก์ร่วม ซึ่งแตกต่างไปจากข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นพิจารณาได้ความว่าจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7 ถึงที่ 9 ต่างจุดประทัดของตนโยนใส่โจทก์ร่วม ดังนั้น ศาลอุทธรณ์ภาค 1 จึงเห็นว่าข้อเท็จจริงดังกล่าวในฟ้องและตามที่ปรากฏในทางพิจารณา ไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสี่ พิพากษายกฟ้อง หากพิจารณาถ้อยคำในคำฟ้องโดยถ่องแท้แล้ว คำว่า "ร่วมกันจุดสายชนวนประทัด" นั้นโจทก์มุ่งที่จะหมายถึงเจตนาอันร่วมกันของจำเลยทั้งเก้าที่ประสงค์ทำร้ายร่างกายโจทก์ร่วมมากกว่าอาการกระทำของจำเลยทั้งเก้า เพราะในทางปฏิบัติของการบรรยายฟ้องคดีอาญาโจทก์มักกล่าวอ้างข้อเท็จจริงเพียงให้ครบถ้วนตามองค์ประกอบของความผิดเท่านั้น กล่าวคือโจทก์กล่าวอ้างเพียงว่าจำเลยกับพวกร่วมกันกระทำความผิดฐานใดเท่านั้น ส่วนรายละเอียดว่าจำเลยแต่ละคนกระทำการร่วมกันอย่างไร โจทก์มักจะมิได้กล่าวบรรยายไว้ อาจเป็นเพราะโจทก์เห็นว่าเป็นข้อเท็จจริงที่โจทก์สามารถนำพยานหลักฐานมาพิสูจน์แสดงให้ศาลเห็นโดยละเอียดในชั้นพิจารณาได้ นอกจากนี้ หากพิจารณาถึงหลักความเป็นจริงคงเป็นไปไม่ได้ที่บุคคล 8 ถึง 9 คน จะจุดชนวนประทัดซึ่งมีเพียงดอกเดียวโยนใส่ผู้เสียหายเพื่อให้เกิดระเบิดขึ้นพร้อมกันที่ผู้เสียหาย ดังนั้น หากจะถือว่าข้อเท็จจริงในคำฟ้องแตกต่างไปจากข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ความ ก็น่าจะมิใช่ข้อแตกต่างอันเป็นสาระสำคัญเมื่อปรากฏว่าจำเลยทั้งเก้ามิได้หลงข้อต่อสู้ ศาลก็ย่อมลงโทษจำเลยทั้งเก้าตามข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ความนั้นได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสอง พิทักษ์หลิมจานนท์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 2538 เวลากลางวัน จำเลยทั้งเก้าร่วมกันทำร้ายนายวันชัย คำมี ผู้เสียหาย โดยร่วมกันจุดสายชนวนประทัดแล้วโยนใส่ผู้เสียหายเป็นเหตุให้ประทัดระเบิดถูกผู้เสียหาย ทำให้ตาซ้ายบอดได้รับอันตรายแก่กายสาหัสขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295, 297, 83จำเลยทั้งเก้าให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณานายวันชัย คำมี ผู้เสียหาย ยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยทั้งเก้ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295, 80 จำคุกคนละ 4 เดือน ปรับคนละ2,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนดคนละ 1 ปี ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 คำขออื่นให้ยกจำเลยทั้งเก้าอุทธรณ์ระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ภาค 1 จำเลยที่ 6 ถึงแก่ความตายศาลอุทธรณ์ภาค 1 สั่งจำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 6 ออกจากสารบบความศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์และโจทก์ร่วมฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์และโจทก์ร่วมว่าตามคำฟ้องของโจทก์นั้น หากข้อเท็จจริงยุติดังคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นแล้ว จะรับฟังลงโทษจำเลยได้หรือไม่ เห็นว่าเมื่ออ่านข้อความตามคำฟ้องของโจทก์ที่ได้บรรยายไว้แล้วย่อมทำให้เข้าใจได้ว่าโจทก์กล่าวหาจำเลยทั้งเก้ามีเจตนาร่วมกันทำร้ายร่างกายโจทก์ร่วมโดยการใช้ประทัดเป็นอาวุธเท่านั้น มิได้หมายความว่าจำเลยทั้งเก้าร่วมกันจุดประทัดดอกเดียวเพื่อทำร้ายโจทก์ร่วมดังเช่นศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัย ดังนั้นหากข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติได้ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยทั้งเก้าต่างจุดประทัดของตนโยนใส่โจทก์ร่วม อันเป็นกรณีที่ต่างคนต่างมีเจตนาทำร้ายโจทก์ร่วม ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงต่างไปจากคำฟ้องที่ว่าจำเลยทั้งเก้าร่วมกันทำร้ายโจทก์ร่วมก็ตาม แต่ก็เป็นข้อเท็จจริงที่รับฟังได้ว่าจำเลยทั้งเก้าแต่ละคนได้กระทำผิดฐานทำร้ายร่างกายโจทก์ร่วมแล้ว เพราะในการกระทำนั้นไม่ว่าจำเลยทั้งเก้าจะร่วมกันกระทำหรือต่างกระทำผิดตามลำพัง จำเลยทั้งเก้าแต่ละคนก็ย่อมถูกลงโทษ เป็นแต่จะลงโทษได้เต็มตามคำขอของโจทก์และโจทก์ร่วมหรือไม่เท่านั้น ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องที่แตกต่างจากข้อเท็จจริงในทางพิจารณาดังกล่าวมิใช่ข้อสาระสำคัญ และจำเลยทั้งเก้ามิได้หลงต่อสู้แต่อย่างใด ศาลย่อมรับฟังลงโทษจำเลยทั้งเก้าแต่ละคนได้ตามข้อเท็จจริงที่ได้ในทางพิจารณาตามนัยแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสอง ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงที่ได้ในทางพิจารณาดังกล่าวไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสี่ แล้วพิพากษายกฟ้องนั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา แต่เนื่องด้วยคดีเรื่องนี้จำเลยทั้งเก้าให้การปฏิเสธและจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7 ถึงที่ 9 ได้อุทธรณ์ คำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าไม่ได้กระทำผิดพยานหลักฐานของโจทก์และโจทก์ร่วมฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7 ถึงที่ 9 ต่างอยู่ในเหตุการณ์โยนประทัดใส่โจทก์ร่วม ขอให้ยกฟ้อง ซึ่งปรากฏว่าศาลอุทธรณ์ภาค 1 ยังมิได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงที่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7 ถึงที่ 9 อุทธรณ์ทั้งเป็นคดีที่หากศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยแล้ว อาจจะต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงด้วย จึงให้ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิจารณาและพิพากษาใหม่ตามรูปคดี"พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ให้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิจารณาและพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7156/2542พนักงานอัยการจังหวัดชัยภูมิโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นาย วันชัย คำมีโจทก์นาย สุชาติ อารีญาติ กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคสอง, ม. 208 (2), ม. 225หากข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยทั้งเก้าต่างจุดประทัดของตนโยนใส่โจทก์ร่วม อันเป็นกรณีที่ต่างคนต่างมีเจตนาทำร้ายโจทก์ร่วม ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงต่างไปจากคำฟ้องที่ว่าจำเลยทั้งเก้าร่วมกันทำร้ายโจทก์ร่วมก็ตาม แต่ก็เป็นข้อเท็จจริงที่รับฟังได้ว่าจำเลยทั้งเก้าแต่ละคนได้กระทำผิดฐานทำร้ายร่างกายโจทก์ร่วมแล้วเพราะในการกระทำนั้นไม่ว่าจำเลยทั้งเก้าจะร่วมกันกระทำหรือต่างกระทำผิดตามลำพังจำเลยทั้งเก้าแต่ละคนก็ย่อมถูกลงโทษเป็นแต่จะลงโทษได้เต็มคำขอของโจทก์และโจทก์ร่วมหรือไม่เท่านั้น ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องที่แตกต่างจากข้อเท็จจริงในทางพิจารณาดังกล่าวมิใช่ข้อสาระสำคัญและจำเลยทั้งเก้าก็มิได้หลงต่อสู้แต่อย่างใด ศาลย่อมรับฟังลงโทษจำเลยทั้งเก้าแต่ละคนได้ตามข้อเท็จจริงที่ได้ในทางพิจารณานั้นตามนัยแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสองศาลอุทธรณ์ภาค 1 ยังมิได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงที่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7ถึงที่ 9 อุทธรณ์ ทั้งเป็นคดีที่หากศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยแล้ว อาจจะต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงด้วย จึงให้ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ภาค 1พิจารณาและพิพากษาใหม่ตามรูปคดีโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 2538 เวลากลางวัน จำเลยทั้งเก้าร่วมกันทำร้ายนายวันชัย คำมี ผู้เสียหาย โดยร่วมกันจุดสายชนวนประทัดแล้วโยนใส่ผู้เสียหายเป็นเหตุให้ประทัดระเบิดถูกผู้เสียหาย ทำให้ตาซ้ายบอดได้รับอันตรายแก่กายสาหัสขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295, 297, 83จำเลยทั้งเก้าให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณานายวันชัย คำมี ผู้เสียหาย ยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยทั้งเก้ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295, 80 จำคุกคนละ 4 เดือน ปรับคนละ2,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนดคนละ 1 ปี ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 คำขออื่นให้ยกจำเลยทั้งเก้าอุทธรณ์ระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ภาค 1 จำเลยที่ 6 ถึงแก่ความตายศาลอุทธรณ์ภาค 1 สั่งจำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 6 ออกจากสารบบความศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์และโจทก์ร่วมฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์และโจทก์ร่วมว่าตามคำฟ้องของโจทก์นั้น หากข้อเท็จจริงยุติดังคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นแล้ว จะรับฟังลงโทษจำเลยได้หรือไม่ เห็นว่าเมื่ออ่านข้อความตามคำฟ้องของโจทก์ที่ได้บรรยายไว้แล้วย่อมทำให้เข้าใจได้ว่าโจทก์กล่าวหาจำเลยทั้งเก้ามีเจตนาร่วมกันทำร้ายร่างกายโจทก์ร่วมโดยการใช้ประทัดเป็นอาวุธเท่านั้น มิได้หมายความว่าจำเลยทั้งเก้าร่วมกันจุดประทัดดอกเดียวเพื่อทำร้ายโจทก์ร่วมดังเช่นศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัย ดังนั้นหากข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติได้ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยทั้งเก้าต่างจุดประทัดของตนโยนใส่โจทก์ร่วม อันเป็นกรณีที่ต่างคนต่างมีเจตนาทำร้ายโจทก์ร่วม ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงต่างไปจากคำฟ้องที่ว่าจำเลยทั้งเก้าร่วมกันทำร้ายโจทก์ร่วมก็ตาม แต่ก็เป็นข้อเท็จจริงที่รับฟังได้ว่าจำเลยทั้งเก้าแต่ละคนได้กระทำผิดฐานทำร้ายร่างกายโจทก์ร่วมแล้ว เพราะในการกระทำนั้นไม่ว่าจำเลยทั้งเก้าจะร่วมกันกระทำหรือต่างกระทำผิดตามลำพัง จำเลยทั้งเก้าแต่ละคนก็ย่อมถูกลงโทษ เป็นแต่จะลงโทษได้เต็มตามคำขอของโจทก์และโจทก์ร่วมหรือไม่เท่านั้น ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องที่แตกต่างจากข้อเท็จจริงในทางพิจารณาดังกล่าวมิใช่ข้อสาระสำคัญ และจำเลยทั้งเก้ามิได้หลงต่อสู้แต่อย่างใด ศาลย่อมรับฟังลงโทษจำเลยทั้งเก้าแต่ละคนได้ตามข้อเท็จจริงที่ได้ในทางพิจารณาตามนัยแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสอง ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงที่ได้ในทางพิจารณาดังกล่าวไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสี่ แล้วพิพากษายกฟ้องนั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา แต่เนื่องด้วยคดีเรื่องนี้จำเลยทั้งเก้าให้การปฏิเสธและจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7 ถึงที่ 9 ได้อุทธรณ์ คำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าไม่ได้กระทำผิดพยานหลักฐานของโจทก์และโจทก์ร่วมฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7 ถึงที่ 9 ต่างอยู่ในเหตุการณ์โยนประทัดใส่โจทก์ร่วม ขอให้ยกฟ้อง ซึ่งปรากฏว่าศาลอุทธรณ์ภาค 1 ยังมิได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงที่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7 ถึงที่ 9 อุทธรณ์ทั้งเป็นคดีที่หากศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยแล้ว อาจจะต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงด้วย จึงให้ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิจารณาและพิพากษาใหม่ตามรูปคดี"พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ให้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิจารณาและพิพากษาใหม่ตามรูปคดี(พินิจ เพชรรุ่ง-อธิราช มณีภาค-ไพศาล เจริญวุฒิ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า "จำเลยทั้งเก้าร่วมกันทำร้ายนายวันชัย คำมี ผู้เสียหายโดยร่วมกันจุดสายชนวนประทัดแล้วโยนใส่ผู้เสียหาย" คำว่า "ร่วมกันจุดสายชนวนประทัด" ที่โจทก์กล่าวอ้างในคำฟ้อง ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยว่าเป็นกรณีที่โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7 ถึงที่ 9(จำเลยที่ 6 ศาลอุทธรณ์ภาค 1 จำหน่ายคดี เนื่องจากถึงแก่ความตาย) จุดประทัดที่เกิดเหตุเพียงดอกเดียวโยนใส่โจทก์ร่วม ซึ่งแตกต่างไปจากข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นพิจารณาได้ความว่าจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 และที่ 7 ถึงที่ 9 ต่างจุดประทัดของตนโยนใส่โจทก์ร่วม ดังนั้น ศาลอุทธรณ์ภาค 1 จึงเห็นว่าข้อเท็จจริงดังกล่าวในฟ้องและตามที่ปรากฏในทางพิจารณา ไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสี่ พิพากษายกฟ้อง หากพิจารณาถ้อยคำในคำฟ้องโดยถ่องแท้แล้ว คำว่า "ร่วมกันจุดสายชนวนประทัด" นั้นโจทก์มุ่งที่จะหมายถึงเจตนาอันร่วมกันของจำเลยทั้งเก้าที่ประสงค์ทำร้ายร่างกายโจทก์ร่วมมากกว่าอาการกระทำของจำเลยทั้งเก้า เพราะในทางปฏิบัติของการบรรยายฟ้องคดีอาญาโจทก์มักกล่าวอ้างข้อเท็จจริงเพียงให้ครบถ้วนตามองค์ประกอบของความผิดเท่านั้น กล่าวคือโจทก์กล่าวอ้างเพียงว่าจำเลยกับพวกร่วมกันกระทำความผิดฐานใดเท่านั้น ส่วนรายละเอียดว่าจำเลยแต่ละคนกระทำการร่วมกันอย่างไร โจทก์มักจะมิได้กล่าวบรรยายไว้ อาจเป็นเพราะโจทก์เห็นว่าเป็นข้อเท็จจริงที่โจทก์สามารถนำพยานหลักฐานมาพิสูจน์แสดงให้ศาลเห็นโดยละเอียดในชั้นพิจารณาได้ นอกจากนี้ หากพิจารณาถึงหลักความเป็นจริงคงเป็นไปไม่ได้ที่บุคคล 8 ถึง 9 คน จะจุดชนวนประทัดซึ่งมีเพียงดอกเดียวโยนใส่ผู้เสียหายเพื่อให้เกิดระเบิดขึ้นพร้อมกันที่ผู้เสียหาย ดังนั้น หากจะถือว่าข้อเท็จจริงในคำฟ้องแตกต่างไปจากข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ความ ก็น่าจะมิใช่ข้อแตกต่างอันเป็นสาระสำคัญเมื่อปรากฏว่าจำเลยทั้งเก้ามิได้หลงข้อต่อสู้ ศาลก็ย่อมลงโทษจำเลยทั้งเก้าตามข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ความนั้นได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสอง พิทักษ์หลิมจานนท์