คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3340/2529หลักกฎหมาย: จำเลยอุทธรณ์ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับโดยวินิจฉัยว่าเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามจำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งว่าอุทธรณ์ของจำเลยเป็นปัญหาข้อกฎหมายและยื่นคำร้องขอเลื่อนการนำหลักประกันมาวางศาลศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยไม่ได้นำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลภายในกำหนด10วันนับแต่วันที่ศาลมีคำสั่งไม่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งและสั่งในคำร้องขอเลื่อนการนำหลักประกันมาวางศาลในทำนองยกคำขอจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่ส่งอุทธรณ์ไปยังศาลอุทธรณ์โดยวินิจฉัยในเนื้อหาของอุทธรณ์ว่าเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามแต่ไม่ได้วินิจฉัยเกี่ยวกับเรื่องจำเลยขอขยายกำหนดเวลานำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลเป็นเหตุให้จำเลยฎีกาต่อมาได้แต่เมื่อศาลฎีกาเห็นว่าอุทธรณ์ของจำเลยที่คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้นบางข้อเป็นข้อที่จำเลยจะยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์ไม่ได้อยู่แล้วข้ออื่นนอกนั้นก็ล้วนแต่เป็นปัญหาข้อเท็จจริงแม้ศาลจะอนุญาตคำขอของจำเลยก็ไม่มีประโยชน์แก่คดีของจำเลยเพราะในที่สุดจะไม่ทำให้อุทธรณ์ของจำเลยเป็นอุทธรณ์ที่ไม่ต้องห้ามไปได้ศาลฎีกาย่อมพิพากษายืนให้ขยายระยะเวลาให้ตาม.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าตึกแถวสองชั้นของโจทก์มีกำหนด 3 ปีค่าเช่าเดือนละ 80 บาท สัญญาเช่าครบกำหนดและบอกเลิกการเช่าแล้วจำเลยไม่ยอมออกไป ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวาร กับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเดือนละ 2,000 บาทจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เมื่อสัญญาเช่าตึกแถวครบกำหนดแล้ว โจทก์ตกลงให้จำเลยเช่าต่อไปโดยไม่มีกำหนดเวลาค่าเช่าเดือนละ 600 บาท โจทก์ไม่เคยบอกเลิกสัญญา ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากตึกพิพาทให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ 2,000 บาทจำเลยอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับ โดยวินิจฉัยว่าเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงจำเลยอุทธรณ์คำสั่ง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยไม่ได้นำเงินมาชำระหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลภายในกำหนด 10 วันนับแต่วันที่ศาลได้มีคำสั่งไม่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าอุทธรณ์ของจำเลยในเรื่องโจทก์มอบอำนาจให้ฟ้องคดีก็ดีโจทก์ไม่ได้บอกเลิกการเช่ากับจำเลยก็ดี ค่าเสียหายที่ศาลชั้นต้นกำหนดให้จำเลยชำระให้โจทก์เกินสมควรก็ดี เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 224 วรรคสอง พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาโดยวินิจฉัยว่าศาลอุทธรณ์มีคำสั่งพิพากษายืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่สั่งไม่รับอุทธรณ์ คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236จำเลยอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่รับฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งให้รับฎีกา แล้ววินิจฉัยว่า "ตามที่จำเลยฎีกาขอให้พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นให้ศาลอุทธรณ์รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งหรือมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ไว้พิจารณาต่อไป นั้นข้อเท็จจริงแห่งคดีฟังได้ว่า เมื่อจำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยอุทธรณ์คำสั่งโดยไม่ได้นำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลภายในกำหนด 10 วัน แนับแต่วันที่ศาลได้มีคำสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ไม่รับคำร้อง และปรากฎว่าในวันเดียวกับวันที่จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวจำเลยได้ยื่นคำร้องมีใจความว่าขอเลื่อนการนำหลักประกันมาวางศาลต่างหากอีกฉบับหนึ่งด้วย ซึ่งศาลชั้นต้นมีคำสั่งในวันเดียวกับวันที่ยื่นคำร้องนั้นว่า สั่งในคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยแล้วที่สาลฎีกาเห็นว่า การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่ส่งอุทธรณ์ไปยังศาลอุทธรณ์โดยวินิจฉัยในเนื้อหาของอุทธรณ์ว่า อุทธรณ์ของจำเลยต้องห้ามอุทธรณ์ไม่ได้วินิจฉัยเกี่ยวกับเรื่องจำเลยขอขยายกำหนดเวลานำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 234 เป็นเหตุให้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นเช่นนี้ ยังไม่ถึงที่สุด ไม่ต้องห้ามฎีกา นั้น เมื่อพิเคราะห์ถึงพฤติการณ์แห่งคดีปรากฎว่า ในวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งนั้นเอง ศาลชั้นต้นได้มีคำสั่งคำร้องขอเลื่อนการนำหลักประกันมาวางศาลว่า สั่งในคำร้องอุทธรณ์คำสั่งแล้วคำสั่งของศาลชั้นต้นเช่นนี้ย่อมแปลความหมายได้ว่า ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำขอหรือไม่อนุญาตให้จำเลยขยายกำหนดนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันแล้ว และที่สำคัญเห็นว่าอุทธรณ์ของจำเลยที่อุทธรณ์ว่า โจทก์ไม่ใช่เจ้าของที่ดินที่ปลูกตึกพิพาทโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง นั้น สำหรับปัญหานี้ปรากฎว่าจำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้คดีไว้ ตลอดทั้งไม่ได้ให้การปฏิเสธว่า โจทก์ไม่ใช่เจ้าของตึกพิพาท จึงเป็นข้อที่มิได้ยกเป็นประเด็นโต้เถียงไว้แต่ศาลชั้นต้น กรณีเป็นเรื่องของจำเลยโดยเฉพาะไม่ใช่ปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน จำเลยจะยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์ไม่ได้อยู่แล้ว อุทธรณ์ของจำเลยในปัญหานี้จึงเป็นข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ส่วนอุทธรณ์ของจำเลยนอกนั้นล้วนแต่เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงทั้งสิ้นดังนั้นแม้ศาลจะอนุญาตขยายเวลาชำระเงินตามคำพิพากษาหรือนุญาตให้หาประกันตามคำขอของจำเลย เพื่อให้คำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234ก็ไม่มีประโยชน์อันใดอันจะพึงเกิดแก่คดีของจำเลย เพราะในที่สุดจะไม่ทำให้อุทธรณ์ของจำเลยเป็นอุทธรณ์ที่ไม่ต้องห้ามอุทธรณ์แต่อย่างใด ด้วยเหตุผลตามที่ได้วินิจฉัยมา ศาลฎีกาจึงเห้นพ้องด้วยในผลของคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ให้จำเลยใช้ค่าทนายความชั้นฎีกา 1,000 บาทแทนโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3340/2529นาง โสน กิ่งมณีโจทก์นาย จิวจั้ว แซ่จิวจำเลย ป.วิ.พ. ม. 23, ม. 234, ม. 243, ม. 249จำเลยอุทธรณ์ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับโดยวินิจฉัยว่าเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามจำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งว่าอุทธรณ์ของจำเลยเป็นปัญหาข้อกฎหมายและยื่นคำร้องขอเลื่อนการนำหลักประกันมาวางศาลศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยไม่ได้นำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลภายในกำหนด10วันนับแต่วันที่ศาลมีคำสั่งไม่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งและสั่งในคำร้องขอเลื่อนการนำหลักประกันมาวางศาลในทำนองยกคำขอจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่ส่งอุทธรณ์ไปยังศาลอุทธรณ์โดยวินิจฉัยในเนื้อหาของอุทธรณ์ว่าเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามแต่ไม่ได้วินิจฉัยเกี่ยวกับเรื่องจำเลยขอขยายกำหนดเวลานำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลเป็นเหตุให้จำเลยฎีกาต่อมาได้แต่เมื่อศาลฎีกาเห็นว่าอุทธรณ์ของจำเลยที่คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้นบางข้อเป็นข้อที่จำเลยจะยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์ไม่ได้อยู่แล้วข้ออื่นนอกนั้นก็ล้วนแต่เป็นปัญหาข้อเท็จจริงแม้ศาลจะอนุญาตคำขอของจำเลยก็ไม่มีประโยชน์แก่คดีของจำเลยเพราะในที่สุดจะไม่ทำให้อุทธรณ์ของจำเลยเป็นอุทธรณ์ที่ไม่ต้องห้ามไปได้ศาลฎีกาย่อมพิพากษายืนให้ขยายระยะเวลาให้ตาม.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าตึกแถวสองชั้นของโจทก์มีกำหนด 3 ปีค่าเช่าเดือนละ 80 บาท สัญญาเช่าครบกำหนดและบอกเลิกการเช่าแล้วจำเลยไม่ยอมออกไป ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวาร กับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเดือนละ 2,000 บาทจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เมื่อสัญญาเช่าตึกแถวครบกำหนดแล้ว โจทก์ตกลงให้จำเลยเช่าต่อไปโดยไม่มีกำหนดเวลาค่าเช่าเดือนละ 600 บาท โจทก์ไม่เคยบอกเลิกสัญญา ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากตึกพิพาทให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ 2,000 บาทจำเลยอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับ โดยวินิจฉัยว่าเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงจำเลยอุทธรณ์คำสั่ง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยไม่ได้นำเงินมาชำระหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลภายในกำหนด 10 วันนับแต่วันที่ศาลได้มีคำสั่งไม่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าอุทธรณ์ของจำเลยในเรื่องโจทก์มอบอำนาจให้ฟ้องคดีก็ดีโจทก์ไม่ได้บอกเลิกการเช่ากับจำเลยก็ดี ค่าเสียหายที่ศาลชั้นต้นกำหนดให้จำเลยชำระให้โจทก์เกินสมควรก็ดี เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 224 วรรคสอง พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาโดยวินิจฉัยว่าศาลอุทธรณ์มีคำสั่งพิพากษายืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่สั่งไม่รับอุทธรณ์ คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236จำเลยอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่รับฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งให้รับฎีกา แล้ววินิจฉัยว่า "ตามที่จำเลยฎีกาขอให้พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นให้ศาลอุทธรณ์รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งหรือมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ไว้พิจารณาต่อไป นั้นข้อเท็จจริงแห่งคดีฟังได้ว่า เมื่อจำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยอุทธรณ์คำสั่งโดยไม่ได้นำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลภายในกำหนด 10 วัน แนับแต่วันที่ศาลได้มีคำสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ไม่รับคำร้อง และปรากฎว่าในวันเดียวกับวันที่จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวจำเลยได้ยื่นคำร้องมีใจความว่าขอเลื่อนการนำหลักประกันมาวางศาลต่างหากอีกฉบับหนึ่งด้วย ซึ่งศาลชั้นต้นมีคำสั่งในวันเดียวกับวันที่ยื่นคำร้องนั้นว่า สั่งในคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยแล้วที่สาลฎีกาเห็นว่า การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่ส่งอุทธรณ์ไปยังศาลอุทธรณ์โดยวินิจฉัยในเนื้อหาของอุทธรณ์ว่า อุทธรณ์ของจำเลยต้องห้ามอุทธรณ์ไม่ได้วินิจฉัยเกี่ยวกับเรื่องจำเลยขอขยายกำหนดเวลานำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 234 เป็นเหตุให้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นเช่นนี้ ยังไม่ถึงที่สุด ไม่ต้องห้ามฎีกา นั้น เมื่อพิเคราะห์ถึงพฤติการณ์แห่งคดีปรากฎว่า ในวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งนั้นเอง ศาลชั้นต้นได้มีคำสั่งคำร้องขอเลื่อนการนำหลักประกันมาวางศาลว่า สั่งในคำร้องอุทธรณ์คำสั่งแล้วคำสั่งของศาลชั้นต้นเช่นนี้ย่อมแปลความหมายได้ว่า ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำขอหรือไม่อนุญาตให้จำเลยขยายกำหนดนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันแล้ว และที่สำคัญเห็นว่าอุทธรณ์ของจำเลยที่อุทธรณ์ว่า โจทก์ไม่ใช่เจ้าของที่ดินที่ปลูกตึกพิพาทโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง นั้น สำหรับปัญหานี้ปรากฎว่าจำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้คดีไว้ ตลอดทั้งไม่ได้ให้การปฏิเสธว่า โจทก์ไม่ใช่เจ้าของตึกพิพาท จึงเป็นข้อที่มิได้ยกเป็นประเด็นโต้เถียงไว้แต่ศาลชั้นต้น กรณีเป็นเรื่องของจำเลยโดยเฉพาะไม่ใช่ปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน จำเลยจะยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์ไม่ได้อยู่แล้ว อุทธรณ์ของจำเลยในปัญหานี้จึงเป็นข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ส่วนอุทธรณ์ของจำเลยนอกนั้นล้วนแต่เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงทั้งสิ้นดังนั้นแม้ศาลจะอนุญาตขยายเวลาชำระเงินตามคำพิพากษาหรือนุญาตให้หาประกันตามคำขอของจำเลย เพื่อให้คำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234ก็ไม่มีประโยชน์อันใดอันจะพึงเกิดแก่คดีของจำเลย เพราะในที่สุดจะไม่ทำให้อุทธรณ์ของจำเลยเป็นอุทธรณ์ที่ไม่ต้องห้ามอุทธรณ์แต่อย่างใด ด้วยเหตุผลตามที่ได้วินิจฉัยมา ศาลฎีกาจึงเห้นพ้องด้วยในผลของคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ให้จำเลยใช้ค่าทนายความชั้นฎีกา 1,000 บาทแทนโจทก์.(เฉลิม การปลื้มจิตต์-ชูเชิด รักตะบุตร์-ธิรพันธุ์ รัศมิทัต)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 วรรคแรกบัญญัติว่าในกรณีที่ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้น หรือมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์คำสั่งของศาลอุทธรณ์ทั้งสองกรณีนี้ให้เป็นที่สุด แต่การที่คำสั่งของศาลอุทธรณ์จะเป็นที่สุดตามมาตรา 236 วรรคแรกนี้ จะต้องเป็นการที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยสั่งในเนื้อหาของอุทธรณ์แล้วว่าผู้อุทธรณ์มีสิทธิอุทธรณ์ได้หรือไม่ หากศาลอุทธรณ์สั่งไม่รับอุทธรณ์เพราะเหตุอื่น เช่น เพราะผู้อุทธรณ์มิได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามเงื่อนไขของการยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของศาลชั้นต้นตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 234 เช่น ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์เมื่อพ้นกำหนด 10 วันแล้ว หรือยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์โดยไม่นำเงินที่จะต้องชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันมาวางศาลคำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่สั่งไม่รับอุทธรณ์เพราะเหตุผลทางเทคนิคเช่นนี้ ย่อมไม่ถึงที่สุดตามมาตรา 236วรรคแรก เพราะมิใช่คำสั่ง "ยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้น"(คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่ 16/2497, 340/2513 และ 1590/2527) อย่างไรก็ตาม ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับปัจจุบันปรากฎว่าศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยเพราะเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง และศาลอุทธรณ์ก็มีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยโดยวินิจฉัยว่าเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามมาตรา 224วรรคสอง เช่นเดียวกัน แม้จะมีกรณีเกี่ยวพันไปถึงเรื่องที่จำเลยขอขยายเวลาวางเงินอยู่ด้วยก็ตาม แต่ศาลอุทธรณ์ก็ได้วินิจฉัยสั่งในเนื้อหาในอุทธรณ์ของจำเลยแล้วว่าเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง อันถือได้ว่าเป็นคำสั่ง "ยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้น"และน่าจะถึงที่สุดตามมาตรา 236 วรรคแรก แล้ว. จรัญ ภักดีธนากุล.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าตึกแถวสองชั้นของโจทก์มีกำหนด 3 ปีค่าเช่าเดือนละ 80 บาท สัญญาเช่าครบกำหนดและบอกเลิกการเช่าแล้วจำเลยไม่ยอมออกไป ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวาร กับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเดือนละ 2,000 บาทจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เมื่อสัญญาเช่าตึกแถวครบกำหนดแล้ว โจทก์ตกลงให้จำเลยเช่าต่อไปโดยไม่มีกำหนดเวลาค่าเช่าเดือนละ 600 บาท โจทก์ไม่เคยบอกเลิกสัญญา ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากตึกพิพาทให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ 2,000 บาทจำเลยอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับ โดยวินิจฉัยว่าเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงจำเลยอุทธรณ์คำสั่ง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยไม่ได้นำเงินมาชำระหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลภายในกำหนด 10 วันนับแต่วันที่ศาลได้มีคำสั่งไม่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าอุทธรณ์ของจำเลยในเรื่องโจทก์มอบอำนาจให้ฟ้องคดีก็ดีโจทก์ไม่ได้บอกเลิกการเช่ากับจำเลยก็ดี ค่าเสียหายที่ศาลชั้นต้นกำหนดให้จำเลยชำระให้โจทก์เกินสมควรก็ดี เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 224 วรรคสอง พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาโดยวินิจฉัยว่าศาลอุทธรณ์มีคำสั่งพิพากษายืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่สั่งไม่รับอุทธรณ์ คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236จำเลยอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่รับฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งให้รับฎีกา แล้ววินิจฉัยว่า "ตามที่จำเลยฎีกาขอให้พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นให้ศาลอุทธรณ์รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งหรือมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ไว้พิจารณาต่อไป นั้นข้อเท็จจริงแห่งคดีฟังได้ว่า เมื่อจำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยอุทธรณ์คำสั่งโดยไม่ได้นำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลภายในกำหนด 10 วัน แนับแต่วันที่ศาลได้มีคำสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ไม่รับคำร้อง และปรากฎว่าในวันเดียวกับวันที่จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวจำเลยได้ยื่นคำร้องมีใจความว่าขอเลื่อนการนำหลักประกันมาวางศาลต่างหากอีกฉบับหนึ่งด้วย ซึ่งศาลชั้นต้นมีคำสั่งในวันเดียวกับวันที่ยื่นคำร้องนั้นว่า สั่งในคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยแล้วที่สาลฎีกาเห็นว่า การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่ส่งอุทธรณ์ไปยังศาลอุทธรณ์โดยวินิจฉัยในเนื้อหาของอุทธรณ์ว่า อุทธรณ์ของจำเลยต้องห้ามอุทธรณ์ไม่ได้วินิจฉัยเกี่ยวกับเรื่องจำเลยขอขยายกำหนดเวลานำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 234 เป็นเหตุให้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นเช่นนี้ ยังไม่ถึงที่สุด ไม่ต้องห้ามฎีกา นั้น เมื่อพิเคราะห์ถึงพฤติการณ์แห่งคดีปรากฎว่า ในวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งนั้นเอง ศาลชั้นต้นได้มีคำสั่งคำร้องขอเลื่อนการนำหลักประกันมาวางศาลว่า สั่งในคำร้องอุทธรณ์คำสั่งแล้วคำสั่งของศาลชั้นต้นเช่นนี้ย่อมแปลความหมายได้ว่า ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำขอหรือไม่อนุญาตให้จำเลยขยายกำหนดนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันแล้ว และที่สำคัญเห็นว่าอุทธรณ์ของจำเลยที่อุทธรณ์ว่า โจทก์ไม่ใช่เจ้าของที่ดินที่ปลูกตึกพิพาทโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง นั้น สำหรับปัญหานี้ปรากฎว่าจำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้คดีไว้ ตลอดทั้งไม่ได้ให้การปฏิเสธว่า โจทก์ไม่ใช่เจ้าของตึกพิพาท จึงเป็นข้อที่มิได้ยกเป็นประเด็นโต้เถียงไว้แต่ศาลชั้นต้น กรณีเป็นเรื่องของจำเลยโดยเฉพาะไม่ใช่ปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน จำเลยจะยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์ไม่ได้อยู่แล้ว อุทธรณ์ของจำเลยในปัญหานี้จึงเป็นข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ส่วนอุทธรณ์ของจำเลยนอกนั้นล้วนแต่เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงทั้งสิ้นดังนั้นแม้ศาลจะอนุญาตขยายเวลาชำระเงินตามคำพิพากษาหรือนุญาตให้หาประกันตามคำขอของจำเลย เพื่อให้คำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234ก็ไม่มีประโยชน์อันใดอันจะพึงเกิดแก่คดีของจำเลย เพราะในที่สุดจะไม่ทำให้อุทธรณ์ของจำเลยเป็นอุทธรณ์ที่ไม่ต้องห้ามอุทธรณ์แต่อย่างใด ด้วยเหตุผลตามที่ได้วินิจฉัยมา ศาลฎีกาจึงเห้นพ้องด้วยในผลของคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ให้จำเลยใช้ค่าทนายความชั้นฎีกา 1,000 บาทแทนโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3340/2529นาง โสน กิ่งมณีโจทก์นาย จิวจั้ว แซ่จิวจำเลย ป.วิ.พ. ม. 23, ม. 234, ม. 243, ม. 249จำเลยอุทธรณ์ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับโดยวินิจฉัยว่าเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามจำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งว่าอุทธรณ์ของจำเลยเป็นปัญหาข้อกฎหมายและยื่นคำร้องขอเลื่อนการนำหลักประกันมาวางศาลศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยไม่ได้นำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลภายในกำหนด10วันนับแต่วันที่ศาลมีคำสั่งไม่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งและสั่งในคำร้องขอเลื่อนการนำหลักประกันมาวางศาลในทำนองยกคำขอจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่ส่งอุทธรณ์ไปยังศาลอุทธรณ์โดยวินิจฉัยในเนื้อหาของอุทธรณ์ว่าเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามแต่ไม่ได้วินิจฉัยเกี่ยวกับเรื่องจำเลยขอขยายกำหนดเวลานำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลเป็นเหตุให้จำเลยฎีกาต่อมาได้แต่เมื่อศาลฎีกาเห็นว่าอุทธรณ์ของจำเลยที่คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้นบางข้อเป็นข้อที่จำเลยจะยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์ไม่ได้อยู่แล้วข้ออื่นนอกนั้นก็ล้วนแต่เป็นปัญหาข้อเท็จจริงแม้ศาลจะอนุญาตคำขอของจำเลยก็ไม่มีประโยชน์แก่คดีของจำเลยเพราะในที่สุดจะไม่ทำให้อุทธรณ์ของจำเลยเป็นอุทธรณ์ที่ไม่ต้องห้ามไปได้ศาลฎีกาย่อมพิพากษายืนให้ขยายระยะเวลาให้ตาม.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าตึกแถวสองชั้นของโจทก์มีกำหนด 3 ปีค่าเช่าเดือนละ 80 บาท สัญญาเช่าครบกำหนดและบอกเลิกการเช่าแล้วจำเลยไม่ยอมออกไป ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวาร กับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเดือนละ 2,000 บาทจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เมื่อสัญญาเช่าตึกแถวครบกำหนดแล้ว โจทก์ตกลงให้จำเลยเช่าต่อไปโดยไม่มีกำหนดเวลาค่าเช่าเดือนละ 600 บาท โจทก์ไม่เคยบอกเลิกสัญญา ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากตึกพิพาทให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ 2,000 บาทจำเลยอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับ โดยวินิจฉัยว่าเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงจำเลยอุทธรณ์คำสั่ง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยไม่ได้นำเงินมาชำระหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลภายในกำหนด 10 วันนับแต่วันที่ศาลได้มีคำสั่งไม่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าอุทธรณ์ของจำเลยในเรื่องโจทก์มอบอำนาจให้ฟ้องคดีก็ดีโจทก์ไม่ได้บอกเลิกการเช่ากับจำเลยก็ดี ค่าเสียหายที่ศาลชั้นต้นกำหนดให้จำเลยชำระให้โจทก์เกินสมควรก็ดี เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 224 วรรคสอง พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาโดยวินิจฉัยว่าศาลอุทธรณ์มีคำสั่งพิพากษายืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่สั่งไม่รับอุทธรณ์ คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236จำเลยอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่รับฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งให้รับฎีกา แล้ววินิจฉัยว่า "ตามที่จำเลยฎีกาขอให้พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นให้ศาลอุทธรณ์รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งหรือมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ไว้พิจารณาต่อไป นั้นข้อเท็จจริงแห่งคดีฟังได้ว่า เมื่อจำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยอุทธรณ์คำสั่งโดยไม่ได้นำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลภายในกำหนด 10 วัน แนับแต่วันที่ศาลได้มีคำสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ไม่รับคำร้อง และปรากฎว่าในวันเดียวกับวันที่จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวจำเลยได้ยื่นคำร้องมีใจความว่าขอเลื่อนการนำหลักประกันมาวางศาลต่างหากอีกฉบับหนึ่งด้วย ซึ่งศาลชั้นต้นมีคำสั่งในวันเดียวกับวันที่ยื่นคำร้องนั้นว่า สั่งในคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยแล้วที่สาลฎีกาเห็นว่า การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่ส่งอุทธรณ์ไปยังศาลอุทธรณ์โดยวินิจฉัยในเนื้อหาของอุทธรณ์ว่า อุทธรณ์ของจำเลยต้องห้ามอุทธรณ์ไม่ได้วินิจฉัยเกี่ยวกับเรื่องจำเลยขอขยายกำหนดเวลานำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 234 เป็นเหตุให้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นเช่นนี้ ยังไม่ถึงที่สุด ไม่ต้องห้ามฎีกา นั้น เมื่อพิเคราะห์ถึงพฤติการณ์แห่งคดีปรากฎว่า ในวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งนั้นเอง ศาลชั้นต้นได้มีคำสั่งคำร้องขอเลื่อนการนำหลักประกันมาวางศาลว่า สั่งในคำร้องอุทธรณ์คำสั่งแล้วคำสั่งของศาลชั้นต้นเช่นนี้ย่อมแปลความหมายได้ว่า ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำขอหรือไม่อนุญาตให้จำเลยขยายกำหนดนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันแล้ว และที่สำคัญเห็นว่าอุทธรณ์ของจำเลยที่อุทธรณ์ว่า โจทก์ไม่ใช่เจ้าของที่ดินที่ปลูกตึกพิพาทโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง นั้น สำหรับปัญหานี้ปรากฎว่าจำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้คดีไว้ ตลอดทั้งไม่ได้ให้การปฏิเสธว่า โจทก์ไม่ใช่เจ้าของตึกพิพาท จึงเป็นข้อที่มิได้ยกเป็นประเด็นโต้เถียงไว้แต่ศาลชั้นต้น กรณีเป็นเรื่องของจำเลยโดยเฉพาะไม่ใช่ปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน จำเลยจะยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์ไม่ได้อยู่แล้ว อุทธรณ์ของจำเลยในปัญหานี้จึงเป็นข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ส่วนอุทธรณ์ของจำเลยนอกนั้นล้วนแต่เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงทั้งสิ้นดังนั้นแม้ศาลจะอนุญาตขยายเวลาชำระเงินตามคำพิพากษาหรือนุญาตให้หาประกันตามคำขอของจำเลย เพื่อให้คำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234ก็ไม่มีประโยชน์อันใดอันจะพึงเกิดแก่คดีของจำเลย เพราะในที่สุดจะไม่ทำให้อุทธรณ์ของจำเลยเป็นอุทธรณ์ที่ไม่ต้องห้ามอุทธรณ์แต่อย่างใด ด้วยเหตุผลตามที่ได้วินิจฉัยมา ศาลฎีกาจึงเห้นพ้องด้วยในผลของคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ให้จำเลยใช้ค่าทนายความชั้นฎีกา 1,000 บาทแทนโจทก์.(เฉลิม การปลื้มจิตต์-ชูเชิด รักตะบุตร์-ธิรพันธุ์ รัศมิทัต)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 วรรคแรกบัญญัติว่าในกรณีที่ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้น หรือมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์คำสั่งของศาลอุทธรณ์ทั้งสองกรณีนี้ให้เป็นที่สุด แต่การที่คำสั่งของศาลอุทธรณ์จะเป็นที่สุดตามมาตรา 236 วรรคแรกนี้ จะต้องเป็นการที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยสั่งในเนื้อหาของอุทธรณ์แล้วว่าผู้อุทธรณ์มีสิทธิอุทธรณ์ได้หรือไม่ หากศาลอุทธรณ์สั่งไม่รับอุทธรณ์เพราะเหตุอื่น เช่น เพราะผู้อุทธรณ์มิได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามเงื่อนไขของการยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของศาลชั้นต้นตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 234 เช่น ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์เมื่อพ้นกำหนด 10 วันแล้ว หรือยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์โดยไม่นำเงินที่จะต้องชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันมาวางศาลคำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่สั่งไม่รับอุทธรณ์เพราะเหตุผลทางเทคนิคเช่นนี้ ย่อมไม่ถึงที่สุดตามมาตรา 236วรรคแรก เพราะมิใช่คำสั่ง "ยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้น"(คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่ 16/2497, 340/2513 และ 1590/2527) อย่างไรก็ตาม ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับปัจจุบันปรากฎว่าศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยเพราะเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง และศาลอุทธรณ์ก็มีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยโดยวินิจฉัยว่าเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามมาตรา 224วรรคสอง เช่นเดียวกัน แม้จะมีกรณีเกี่ยวพันไปถึงเรื่องที่จำเลยขอขยายเวลาวางเงินอยู่ด้วยก็ตาม แต่ศาลอุทธรณ์ก็ได้วินิจฉัยสั่งในเนื้อหาในอุทธรณ์ของจำเลยแล้วว่าเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง อันถือได้ว่าเป็นคำสั่ง "ยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้น"และน่าจะถึงที่สุดตามมาตรา 236 วรรคแรก แล้ว. จรัญ ภักดีธนากุล.