คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 949/2527หลักกฎหมาย: ยาเม็ดแก้ปวดท้องที่ใช้เครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ด โดยมีรูปคนนั่งตกเบ็ดอยู่ภายในรูปอาร์ม ซึ่งโจทก์ถือสิทธิอยู่โดยการรับโอนมาจาก บ. นั้น โจทก์ได้ยินยอมและทำสัญญาประนีประนอมยอมความให้มารดาของจำเลยมีสิทธิใช้ได้โดยให้ไปจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าขึ้นใหม่ต่างหาก โดยจะต้องระบุชื่อมารดาของจำเลยให้เห็นชัดเจนในเครื่องหมายการค้าใหม่ นั้น และกล่องที่ใช้บรรจุยาจะต้องให้มีสีต่างกันกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ด้วย มารดาของจำเลยจึงมีสิทธิใช้และขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวได้โดยชอบด้วยพ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พุทธศักราช2474 ทั้งยังมีสิทธิจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์เครื่องหมายการค้านี้ให้แก่จำเลยทั้งสองด้วย จำเลยทั้งสองจึงมีสิทธิใช้เครื่องหมายการค้านี้ได้โดยชอบ การที่จำเลยเพิ่มข้อความบนกล่องบรรจุยา ฉลากยา และสิ่งพิมพ์ที่ใช้โฆษณาสินค้ายาที่จำเลยผลิตจำหน่ายภายใต้เครื่องหมายการค้าของจำเลยว่า 'ขนานแท้' ก็ดี 'ห้างเก่า'ก็ดี และ 'ระวังยาเลียนแบบ' ก็ดี เป็นการใช้สิทธิโดยชอบธรรมหาเป็นการละเมิดต่อโจทก์แต่ประการใดไม่ส่วนการที่โจทก์ได้ส่งตัวแทนไปบอกร้านขายยาทั่วไปรวมทั้งลูกค้าของจำเลยว่ายาของจำเลยเป็นของปลอมขายไม่ได้หากขายจะถูกจับฐานขายยาปลอม และถ้าจำเลยต้องแพ้คดีก็ไม่มีสิทธิขายยาที่ผลิตออกจำหน่ายภายใต้เครื่องหมายการค้าของจำเลยทำให้ลูกค้าไม่ยอมซื้อยาของจำเลยเพิ่มเติมและที่ซื้อไว้แล้วก็ไม่ยอมชำระราคา หรือรอให้คดีเสร็จเสียก่อนจึงจะชำระราคานั้น ถือได้ว่าเป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหายแก่บุคคลอื่นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 421 เป็นการละเมิดต่อจำเลยศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชดใช้เงินจำนวน 10,000 บาทแก่จำเลยทั้งสองพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "มีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ข้อแรกว่าการที่จำเลยทั้งสองใช้เครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 47545 นั้น เป็นการทำละเมิดต่อโจทก์หรือไม่ ได้พิจารณาคำฟ้องเอกสารหมาย จ.12 และสัญญาประนีประนอมยอมความเอกสารหมาย จ.13 โดยตลอดแล้ว ฟังได้ว่ายาเม็ดแก้ปวดท้องที่ใช้เครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ดโดยมีรูปคนนั่งตกเบ็ดอยู่ภายในรูปอาร์ม ซึ่งโจทก์คดีนี้ถือสิทธิอยู่โดยการรับโอนมาจากนายบักลิ้ม หรือมกลิ้ม แซ่ลี้ นั้น โจทก์ยอมให้นางลีเอี้ยวสีมารดาจำเลยทั้งสอง มีสิทธิใช้ได้โดยให้ไปจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าขึ้นใหม่ต่างหาก และเพื่อมิให้เหมือนกับของโจทก์เครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียนขึ้นใหม่นั้นจะต้องระบุชื่อนางลีเอี้ยวสีให้เห็นชัดเจนในเครื่องหมายการค้านั้น นอกจากนี้กล่องที่ใช้บรรจุยาที่ผลิตภายใต้เครื่องหมายการค้าดังกล่าวจะต้องให้มีสีต่างกันกับของโจทก์ด้วย อาศัยความยินยอมของโจทก์ดังกล่าวนางลีเอี้ยวสีจึงได้ขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ดโดยมีรูปคนนั่งตกเบ็ดอยู่ภายในรูปอาร์ม และมีคำว่า "ลีเอี้ยวสี" ในรูปอาร์มด้วย ปรากฏตามรูปเครื่องหมายการค้าที่นางลีเอี้ยวสียื่นขอต่อเจ้าหน้าที่ เอกสารหมาย จ.15 แต่เนื่องจากสัญญาประนีประนอมยอมความเอกสารหมาย จ.13 ได้กำหนดให้ใช้กล่องที่บรรจุยาภายใต้เครื่องหมายการค้าที่ขอจดทะเบียนใหม่ให้มีสีต่างกับของโจทก์ด้วย เพื่อให้เป็นไปตามคำพิพากษาตามยอมเจ้าหน้าที่ผู้รับคำขอจดทะเบียนจึงได้ทักท้วงและขอรูปกล่องบรรจุยาตามตัวอย่างท้ายสัญญาประนีประนอมยอมความจากนางลีเอี้ยวสี และให้จัดการแก้ไขข้อทักท้วงอื่น ๆ ด้วย ซึ่งนางลีเอี้ยวสีได้ปฏิบัติตามข้อทักท้วงของเจ้าหน้าที่ ปรากฏตามคำร้องเอกสารหมาย จ.20 โดยมีรูปกล่องบรรจุยาภายใต้เครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ดเป็นรูปคนนั่งตกเบ็ดในรูปอาร์มซึ่งมีคำว่า "ลีเอี้ยวสี"อยู่ภายในรูปอาร์เหนือคนนั่งตกเบ็ด ใช้สำหรับบรรจุยาแก้ปวดท้องของห้างขายยาลี้บ้วนซัว เป็นรูปเครื่องหมายการค้าที่ขอจดทะเบียนใหม่ของตน และขอจดทะเบียนจำกัดสีรูปเครื่องหมายการค้าดังกล่าวเป็นสีขาว สีน้ำตาลและสีเหลืองอมสีส้ม เจ้าหน้าที่จึงได้รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าลักษณะดังกล่าวให้แก่นางลีเอี้ยวสีเป็นเครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 47545เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2509 ตามเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 1 และนางลีเอี้ยวสีได้ใช้เครื่องหมายการค้านี้ตลอดมาจนวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2519 ก็ยังได้จดทะเบียนต่ออายุเครื่องหมายการค้านี้อีก ตามเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 2 ครั้นวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2520 นางลีเอี้ยวสีจึงได้จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์เครื่องหมายการค้านี้ให้แก่จำเลยทั้งสองซึ่งจำเลยทั้งสองก็ได้ใช้เครื่องหมายการค้าดังกล่าวทะเบียนที่ 47545 ผลิตยาและจำหน่ายยาแก้ปวดท้องตราตกเบ็ดในนามห้างขายยาลี้บ้วนซัวตลอดมาโดยโจทก์มิได้คัดค้านแต่ประการใด เห็นว่าการที่นายทะเบียนเครื่องหมายการค้ายินยอมรับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่ 47545ให้แก่นางลีเอี้ยวสีนั้น ย่อมแสดงว่านายทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ดำเนินการไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความ และอนุญาตให้นางลีเอี้ยวสีใช้สีกล่องตามที่ขอจดทะเบียนได้ก็คงพิจารณาแล้วเห็นว่าสีของกล่องที่อนุญาตให้นางลีเอี้ยวสีใช้ดังกล่าวนั้นแตกต่างกับสีกล่องของโจทก์ ในกรณีเช่นนี้แม้เครื่องหมายการค้าที่เจ้าพนักงานรับจดทะเบียนให้แก่นางลีเอี้ยวสีจะคล้ายหรือเหมือนกับเครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ดทะเบียนที่ 12791 ของโจทก์สักเพียงใดก็ตาม แต่การจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่ 47545 ก็ได้กระทำขึ้นด้วยความยินยอมของโจทก์ตามสัญญาประนีประนอมยอมความและภายใต้ความควบคุมของเจ้าหน้าที่กรมทะเบียนการค้าที่จะปฏิบัติให้เป็นไปโดยชอบด้วยพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้าพุทธศักราช 2474 เหตุนี้จึงถือได้ว่านางลีเอี้ยวสีได้ใช้สิทธิโดยสุจริตในการขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวและเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในเครื่องหมายการค้านี้แต่ผู้เดียว แม้ต่อมาจะปรากฏว่านางลีเอี้ยวสีจดทะเบียนเลิกประกอบพาณิชยกิจแล้วก็ตาม แต่ไม่ปรากฏว่าหลังจากจดทะเบียนเลิกแล้ว นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ดำเนินการตามมาตรา 40 แห่งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้าพุทธศักราช 2474 เพื่อเพิกถอนเครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 47545 ของนางลีเอี้ยวสีแต่อย่างใดไม่ฉะนั้นตราบใดที่ยังมิได้ถูกเพิกถอน นางลีเอี้ยวสีย่อมมีสิทธิโอนเครื่องหมายการค้าของตนให้แก่ผู้อื่นได้ ดังนั้นการรับโอนกรรมสิทธิ์ในเครื่องหมายการค้าของจำเลยทั้งสองจากนางลีเอี้ยวสีตามเอกสารหมาย จ.11 แผ่นที่ 3 และ 4 จึงชอบด้วยกฎหมายเช่นเดียวกับที่โจทก์ได้รับโอนกรรมสิทธิ์เครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 12781 มาจากนายบักลิ้ม หรือมกลิ้ม แซ่ลี้จำเลยทั้งสองจึงมีสิทธิใช้เครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 47545 ได้โดยชอบส่วนการที่จำเลยเพิ่มข้อความบนกล่องบรรจุยา ฉลากยาประจำกล่อง หรือทำการโฆษณาด้วยสิ่งพิมพ์ในการเสนอขายยาที่จำเลยผลิตออกจำหน่ายภายใต้เครื่องหมายการค้าของจำเลยดังกล่าวโดยใช้คำว่า "ขนานแท้" ก็ดี "ห้างเก่า" ก็ดี "ระวังยาเลียนแบบ"ก็ดี เห็นว่า เป็นการใช้สิทธิโดยชอบธรรม หาเป็นผลที่มีแต่ให้เกิดเสียหายแก่โจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 421 แต่อย่างใดไม่ การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์แต่ประการใดคดีไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยในปัญหาเรื่องค่าเสียหายของโจทก์ดังที่โจทก์ฎีกาข้อที่โจทก์ฎีกาในปัญหาที่ว่า การกระทำของโจทก์ไม่ก่อให้เกิดความเสียหายแก่จำเลยทั้งสองแต่อย่างใด โจทก์จึงไม่น่าจะรับผิดตามคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสองนั้น เห็นว่า ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติตามคำแถลงของจำเลยทั้งสอง ฉบับลงวันที่ 11 มิถุนายน 2524 และคำรับของโจทก์ตามรายงานกระบวนพิจารณาฉบับลงวันที่ 22 มิถุนายน 2524 ว่า โจทก์ได้ส่งตัวแทนไปบอกร้านขายยาทั่วไปรวมทั้งลูกค้าของจำเลยว่ายาของโจทก์เป็นของแท้ ยาของจำเลยทั้งสองเป็นของปลอม ขายไม่ได้หากขายจะถูกจับฐานขายยาปลอม และถ้าจำเลยต้องแพ้คดี ก็ไม่มีสิทธิขายยาที่ผลิตออกจำหน่ายภายใต้เครื่องหมายการค้าของจำเลยทั้งสองดังกล่าวทำให้ลูกค้าไม่ยอมซื้อยาของจำเลยทั้งสองเพิ่มเติม และที่ซื้อไว้แล้วก็ไม่ยอมชำระราคา หรือรอให้คดีเสร็จก่อนจึงจะชำระราคา ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของโจทก์ดังกล่าวมาเป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหายแก่บุคคลอื่นตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 421 อันเป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎหมายที่ทำให้จำเลยทั้งสองได้รับความเสียหายจึงเป็นการละเมิดต่อจำเลยทั้งสอง ที่ศาลล่างทั้งสองกำหนดให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยทั้งสองเพียง 10,000 บาท นั้นชอบแล้วโจทก์ฎีกาข้อสุดท้ายว่า โจทก์เพิ่งพบและทราบว่าจำเลยในคดีนี้ได้นำรูปเครื่องหมายการค้ารูปกล่องยาของจำเลยที่ใช้อยู่ในขณะนี้และรูปเครื่องหมายการค้า "ตราตกเบ็ด" ที่มีรูปชายนั่งตกเบ็ดในรูปโล่ห์ มีภาษาไทยว่า "ตราตกเบ็ด" และมีภาษาจีนอ่านว่า "ลีเอี้ยวสี" ที่จำเลยใช้อยู่ในสลากสินค้าและฉลากปิดขวดสินค้าไปขอจดทะเบียนเป็นเครื่องหมายการค้าต่อนายทะเบียนเครื่องหมายการค้า เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2523และนายทะเบียนเครื่องหมายการค้าปฏิเสธไม่รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าทั้งสองดังกล่าว เพราะต้องห้ามตามมาตรา 16 แห่งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พุทธศักราช 2474 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า (ฉบับที่ 3 ) พ.ศ. 2504 ปรากฏตามเอกสารคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเลขที่ 111809 และ 111810 ที่นายทะเบียนรับรองความถูกต้องของเอกสารดังกล่าว ซึ่งเป็นเอกสารสำคัญที่จะนำไปประกอบการพิจารณาประเด็นสำคัญในคดีนี้ ที่จะให้โจทก์ชนะคดีได้นั้น ศาลฎีกาพิจารณาแล้ว เห็นว่า เอกสารคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเลขที่ 11809 และ 11810 ที่โจทก์อ้างส่งศาลในชั้นฎีกานี้ เป็นเอกสารที่ไม่เกี่ยวกับประเด็นข้อพิพาทแห่งคดี และเป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ ซึ่งโจทก์มิได้กล่าวไว้ในฟ้องแต่แรก จึงมิได้เป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์แต่อย่างใดต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายืน ให้โจทก์ใช้ค่าทนายความชั้นฎีกา 1,500 บาทแทนจำเลยทั้งสอง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 949/2527นางรัตนา ลี้ธีระกุลโจทก์นายชัย ธีระกาญจน์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 421 พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2474 ยาเม็ดแก้ปวดท้องที่ใช้เครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ด โดยมีรูปคนนั่งตกเบ็ดอยู่ภายในรูปอาร์ม ซึ่งโจทก์ถือสิทธิอยู่โดยการรับโอนมาจาก บ. นั้น โจทก์ได้ยินยอมและทำสัญญาประนีประนอมยอมความให้มารดาของจำเลยมีสิทธิใช้ได้โดยให้ไปจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าขึ้นใหม่ต่างหาก โดยจะต้องระบุชื่อมารดาของจำเลยให้เห็นชัดเจนในเครื่องหมายการค้าใหม่ นั้น และกล่องที่ใช้บรรจุยาจะต้องให้มีสีต่างกันกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ด้วย มารดาของจำเลยจึงมีสิทธิใช้และขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวได้โดยชอบด้วยพ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พุทธศักราช2474 ทั้งยังมีสิทธิจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์เครื่องหมายการค้านี้ให้แก่จำเลยทั้งสองด้วย จำเลยทั้งสองจึงมีสิทธิใช้เครื่องหมายการค้านี้ได้โดยชอบ การที่จำเลยเพิ่มข้อความบนกล่องบรรจุยา ฉลากยา และสิ่งพิมพ์ที่ใช้โฆษณาสินค้ายาที่จำเลยผลิตจำหน่ายภายใต้เครื่องหมายการค้าของจำเลยว่า 'ขนานแท้' ก็ดี 'ห้างเก่า'ก็ดี และ 'ระวังยาเลียนแบบ' ก็ดี เป็นการใช้สิทธิโดยชอบธรรมหาเป็นการละเมิดต่อโจทก์แต่ประการใดไม่ส่วนการที่โจทก์ได้ส่งตัวแทนไปบอกร้านขายยาทั่วไปรวมทั้งลูกค้าของจำเลยว่ายาของจำเลยเป็นของปลอมขายไม่ได้หากขายจะถูกจับฐานขายยาปลอม และถ้าจำเลยต้องแพ้คดีก็ไม่มีสิทธิขายยาที่ผลิตออกจำหน่ายภายใต้เครื่องหมายการค้าของจำเลยทำให้ลูกค้าไม่ยอมซื้อยาของจำเลยเพิ่มเติมและที่ซื้อไว้แล้วก็ไม่ยอมชำระราคา หรือรอให้คดีเสร็จเสียก่อนจึงจะชำระราคานั้น ถือได้ว่าเป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหายแก่บุคคลอื่นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 421 เป็นการละเมิดต่อจำเลยศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชดใช้เงินจำนวน 10,000 บาทแก่จำเลยทั้งสองพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "มีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ข้อแรกว่าการที่จำเลยทั้งสองใช้เครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 47545 นั้น เป็นการทำละเมิดต่อโจทก์หรือไม่ ได้พิจารณาคำฟ้องเอกสารหมาย จ.12 และสัญญาประนีประนอมยอมความเอกสารหมาย จ.13 โดยตลอดแล้ว ฟังได้ว่ายาเม็ดแก้ปวดท้องที่ใช้เครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ดโดยมีรูปคนนั่งตกเบ็ดอยู่ภายในรูปอาร์ม ซึ่งโจทก์คดีนี้ถือสิทธิอยู่โดยการรับโอนมาจากนายบักลิ้ม หรือมกลิ้ม แซ่ลี้ นั้น โจทก์ยอมให้นางลีเอี้ยวสีมารดาจำเลยทั้งสอง มีสิทธิใช้ได้โดยให้ไปจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าขึ้นใหม่ต่างหาก และเพื่อมิให้เหมือนกับของโจทก์เครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียนขึ้นใหม่นั้นจะต้องระบุชื่อนางลีเอี้ยวสีให้เห็นชัดเจนในเครื่องหมายการค้านั้น นอกจากนี้กล่องที่ใช้บรรจุยาที่ผลิตภายใต้เครื่องหมายการค้าดังกล่าวจะต้องให้มีสีต่างกันกับของโจทก์ด้วย อาศัยความยินยอมของโจทก์ดังกล่าวนางลีเอี้ยวสีจึงได้ขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ดโดยมีรูปคนนั่งตกเบ็ดอยู่ภายในรูปอาร์ม และมีคำว่า "ลีเอี้ยวสี" ในรูปอาร์มด้วย ปรากฏตามรูปเครื่องหมายการค้าที่นางลีเอี้ยวสียื่นขอต่อเจ้าหน้าที่ เอกสารหมาย จ.15 แต่เนื่องจากสัญญาประนีประนอมยอมความเอกสารหมาย จ.13 ได้กำหนดให้ใช้กล่องที่บรรจุยาภายใต้เครื่องหมายการค้าที่ขอจดทะเบียนใหม่ให้มีสีต่างกับของโจทก์ด้วย เพื่อให้เป็นไปตามคำพิพากษาตามยอมเจ้าหน้าที่ผู้รับคำขอจดทะเบียนจึงได้ทักท้วงและขอรูปกล่องบรรจุยาตามตัวอย่างท้ายสัญญาประนีประนอมยอมความจากนางลีเอี้ยวสี และให้จัดการแก้ไขข้อทักท้วงอื่น ๆ ด้วย ซึ่งนางลีเอี้ยวสีได้ปฏิบัติตามข้อทักท้วงของเจ้าหน้าที่ ปรากฏตามคำร้องเอกสารหมาย จ.20 โดยมีรูปกล่องบรรจุยาภายใต้เครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ดเป็นรูปคนนั่งตกเบ็ดในรูปอาร์มซึ่งมีคำว่า "ลีเอี้ยวสี"อยู่ภายในรูปอาร์เหนือคนนั่งตกเบ็ด ใช้สำหรับบรรจุยาแก้ปวดท้องของห้างขายยาลี้บ้วนซัว เป็นรูปเครื่องหมายการค้าที่ขอจดทะเบียนใหม่ของตน และขอจดทะเบียนจำกัดสีรูปเครื่องหมายการค้าดังกล่าวเป็นสีขาว สีน้ำตาลและสีเหลืองอมสีส้ม เจ้าหน้าที่จึงได้รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าลักษณะดังกล่าวให้แก่นางลีเอี้ยวสีเป็นเครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 47545เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2509 ตามเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 1 และนางลีเอี้ยวสีได้ใช้เครื่องหมายการค้านี้ตลอดมาจนวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2519 ก็ยังได้จดทะเบียนต่ออายุเครื่องหมายการค้านี้อีก ตามเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 2 ครั้นวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2520 นางลีเอี้ยวสีจึงได้จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์เครื่องหมายการค้านี้ให้แก่จำเลยทั้งสองซึ่งจำเลยทั้งสองก็ได้ใช้เครื่องหมายการค้าดังกล่าวทะเบียนที่ 47545 ผลิตยาและจำหน่ายยาแก้ปวดท้องตราตกเบ็ดในนามห้างขายยาลี้บ้วนซัวตลอดมาโดยโจทก์มิได้คัดค้านแต่ประการใด เห็นว่าการที่นายทะเบียนเครื่องหมายการค้ายินยอมรับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่ 47545ให้แก่นางลีเอี้ยวสีนั้น ย่อมแสดงว่านายทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ดำเนินการไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความ และอนุญาตให้นางลีเอี้ยวสีใช้สีกล่องตามที่ขอจดทะเบียนได้ก็คงพิจารณาแล้วเห็นว่าสีของกล่องที่อนุญาตให้นางลีเอี้ยวสีใช้ดังกล่าวนั้นแตกต่างกับสีกล่องของโจทก์ ในกรณีเช่นนี้แม้เครื่องหมายการค้าที่เจ้าพนักงานรับจดทะเบียนให้แก่นางลีเอี้ยวสีจะคล้ายหรือเหมือนกับเครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ดทะเบียนที่ 12791 ของโจทก์สักเพียงใดก็ตาม แต่การจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่ 47545 ก็ได้กระทำขึ้นด้วยความยินยอมของโจทก์ตามสัญญาประนีประนอมยอมความและภายใต้ความควบคุมของเจ้าหน้าที่กรมทะเบียนการค้าที่จะปฏิบัติให้เป็นไปโดยชอบด้วยพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้าพุทธศักราช 2474 เหตุนี้จึงถือได้ว่านางลีเอี้ยวสีได้ใช้สิทธิโดยสุจริตในการขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวและเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในเครื่องหมายการค้านี้แต่ผู้เดียว แม้ต่อมาจะปรากฏว่านางลีเอี้ยวสีจดทะเบียนเลิกประกอบพาณิชยกิจแล้วก็ตาม แต่ไม่ปรากฏว่าหลังจากจดทะเบียนเลิกแล้ว นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ดำเนินการตามมาตรา 40 แห่งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้าพุทธศักราช 2474 เพื่อเพิกถอนเครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 47545 ของนางลีเอี้ยวสีแต่อย่างใดไม่ฉะนั้นตราบใดที่ยังมิได้ถูกเพิกถอน นางลีเอี้ยวสีย่อมมีสิทธิโอนเครื่องหมายการค้าของตนให้แก่ผู้อื่นได้ ดังนั้นการรับโอนกรรมสิทธิ์ในเครื่องหมายการค้าของจำเลยทั้งสองจากนางลีเอี้ยวสีตามเอกสารหมาย จ.11 แผ่นที่ 3 และ 4 จึงชอบด้วยกฎหมายเช่นเดียวกับที่โจทก์ได้รับโอนกรรมสิทธิ์เครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 12781 มาจากนายบักลิ้ม หรือมกลิ้ม แซ่ลี้จำเลยทั้งสองจึงมีสิทธิใช้เครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 47545 ได้โดยชอบส่วนการที่จำเลยเพิ่มข้อความบนกล่องบรรจุยา ฉลากยาประจำกล่อง หรือทำการโฆษณาด้วยสิ่งพิมพ์ในการเสนอขายยาที่จำเลยผลิตออกจำหน่ายภายใต้เครื่องหมายการค้าของจำเลยดังกล่าวโดยใช้คำว่า "ขนานแท้" ก็ดี "ห้างเก่า" ก็ดี "ระวังยาเลียนแบบ"ก็ดี เห็นว่า เป็นการใช้สิทธิโดยชอบธรรม หาเป็นผลที่มีแต่ให้เกิดเสียหายแก่โจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 421 แต่อย่างใดไม่ การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์แต่ประการใดคดีไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยในปัญหาเรื่องค่าเสียหายของโจทก์ดังที่โจทก์ฎีกาข้อที่โจทก์ฎีกาในปัญหาที่ว่า การกระทำของโจทก์ไม่ก่อให้เกิดความเสียหายแก่จำเลยทั้งสองแต่อย่างใด โจทก์จึงไม่น่าจะรับผิดตามคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสองนั้น เห็นว่า ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติตามคำแถลงของจำเลยทั้งสอง ฉบับลงวันที่ 11 มิถุนายน 2524 และคำรับของโจทก์ตามรายงานกระบวนพิจารณาฉบับลงวันที่ 22 มิถุนายน 2524 ว่า โจทก์ได้ส่งตัวแทนไปบอกร้านขายยาทั่วไปรวมทั้งลูกค้าของจำเลยว่ายาของโจทก์เป็นของแท้ ยาของจำเลยทั้งสองเป็นของปลอม ขายไม่ได้หากขายจะถูกจับฐานขายยาปลอม และถ้าจำเลยต้องแพ้คดี ก็ไม่มีสิทธิขายยาที่ผลิตออกจำหน่ายภายใต้เครื่องหมายการค้าของจำเลยทั้งสองดังกล่าวทำให้ลูกค้าไม่ยอมซื้อยาของจำเลยทั้งสองเพิ่มเติม และที่ซื้อไว้แล้วก็ไม่ยอมชำระราคา หรือรอให้คดีเสร็จก่อนจึงจะชำระราคา ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของโจทก์ดังกล่าวมาเป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหายแก่บุคคลอื่นตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 421 อันเป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎหมายที่ทำให้จำเลยทั้งสองได้รับความเสียหายจึงเป็นการละเมิดต่อจำเลยทั้งสอง ที่ศาลล่างทั้งสองกำหนดให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยทั้งสองเพียง 10,000 บาท นั้นชอบแล้วโจทก์ฎีกาข้อสุดท้ายว่า โจทก์เพิ่งพบและทราบว่าจำเลยในคดีนี้ได้นำรูปเครื่องหมายการค้ารูปกล่องยาของจำเลยที่ใช้อยู่ในขณะนี้และรูปเครื่องหมายการค้า "ตราตกเบ็ด" ที่มีรูปชายนั่งตกเบ็ดในรูปโล่ห์ มีภาษาไทยว่า "ตราตกเบ็ด" และมีภาษาจีนอ่านว่า "ลีเอี้ยวสี" ที่จำเลยใช้อยู่ในสลากสินค้าและฉลากปิดขวดสินค้าไปขอจดทะเบียนเป็นเครื่องหมายการค้าต่อนายทะเบียนเครื่องหมายการค้า เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2523และนายทะเบียนเครื่องหมายการค้าปฏิเสธไม่รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าทั้งสองดังกล่าว เพราะต้องห้ามตามมาตรา 16 แห่งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พุทธศักราช 2474 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า (ฉบับที่ 3 ) พ.ศ. 2504 ปรากฏตามเอกสารคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเลขที่ 111809 และ 111810 ที่นายทะเบียนรับรองความถูกต้องของเอกสารดังกล่าว ซึ่งเป็นเอกสารสำคัญที่จะนำไปประกอบการพิจารณาประเด็นสำคัญในคดีนี้ ที่จะให้โจทก์ชนะคดีได้นั้น ศาลฎีกาพิจารณาแล้ว เห็นว่า เอกสารคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเลขที่ 11809 และ 11810 ที่โจทก์อ้างส่งศาลในชั้นฎีกานี้ เป็นเอกสารที่ไม่เกี่ยวกับประเด็นข้อพิพาทแห่งคดี และเป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ ซึ่งโจทก์มิได้กล่าวไว้ในฟ้องแต่แรก จึงมิได้เป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์แต่อย่างใดต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายืน ให้โจทก์ใช้ค่าทนายความชั้นฎีกา 1,500 บาทแทนจำเลยทั้งสอง(สหัส สิงหวิริยะ-อัมพล สุวรรณภักดี-เสนอ ศรนิยม)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. คำพิพากษาฎีกาฉบับนี้เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของความเคลื่อนไหวแห่งกฎหมายไทยในส่วนที่เกี่ยวกับทรัพย์สินทางปัญญา (IntellectualProperty) ที่นอกเหนือไปจากขอบเขตความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พุทธศักราช 2474พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2521 พระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. 2522 และประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 242-275 กล่าวคือ แม้การกระทำของโจทก์จำเลยในคดีนี้จะไม่เป็นการฝ่าฝืนกฎหมายที่คุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญาสาขาใดสาขาหนึ่งดังกล่าวเลย แต่การกระทำของคู่แข่งขันทางการค้านั้น ก็อาจถือได้ว่าเป็นการกระทำละเมิดต่ออีกฝ่ายหนึ่งได้ตามหลักกฎหมายในเรื่องละเมิด ซึ่งในคดีนี้ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของโจทก์ที่ส่งตัวแทนไปบอกร้านขายยาทั่วไป รวมทั้งลูกค้าของจำเลยว่ายาของโจทก์เป็นของแท้ ยาของจำเลยเป็นของปลอม หากขายจะถูกจับฐานะขายยาปลอม ทำให้ลูกค้าไม่ยอมซื้อยาของจำเลยเพิ่ม และที่ซื้อไว้แล้วก็ไม่ยอมชำระราคาให้นั้นเป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหายแก่บุคคลอื่นอันเป็นละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 421 แต่ส่วนที่จำเลยเขียนข้อความบนกล่องบรรจุยา บนฉลากยา และสิ่งพิมพ์ในการเสนอขายยาของจำเลยว่า "ขนานแท้" ก็ดี "ห้างเก่า" ก็ดี และ"ระวังยาเลียบแบบ"ก็ดี หาเป็นการละเมิดต่อโจทก์ไม่ปัญหาจึงอาจเกิดได้ว่าการนำหลักกฎหมายเรื่องละเมิดเข้ามาใช้เสริมกฎหมายที่เกี่ยวกับทรัพย์สินทางปัญญาหรือทรัพย์สินทางอุตสาหกรรม (IndustrialProPerty) ในกรณีเช่นนี้จะเป็นการสมควรหรือไม่ และขอบเขตของการกระทำละเมิดในลักษณะนี้จะสามารถกำหนดได้อย่างไรว่า กรณีใดเป็นการใช้สิทธิโดยชอบธรรมไม่เป็นการละเมิด และกรณีใดเป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหายแก่บุคคลอื่นอันจักถือเป็นละเมิด การพิจารณาหลักกฎหมายต่างประเทศในเรื่องเดียวกันนี้อาจจะให้แนวทางแก่การตอบปัญหาดังกล่าวได้บ้าง 2. ให้กฎหมายอังกฤษมีการพัฒนาหลักกฎหมายเรื่องละเมิดมาใช้กับการแข่งขันทางการค้าโดยไม่เป็นธรรมในลักษณะทำนองนี้เช่นกัน โดยมีชื่อเรียกที่รู้จักกันทั่วไปว่า INJURIOUSFALSEHOODหรือ MALICIOUSFALSEHOOD ซึ่งเป็นหลักกฎหมายที่ใกล้เคียงกับเรื่องหมิ่นประมาท และการทำให้หลงผิดในแหล่งที่มาของสินค้า (PASSINGOFF)มาก และในบางครั้งก็อาจซ้ำซ้อนอยู่กับหลักกฎหมายในเรื่องหมิ่นประมาทและ Passingoff ได้ (STREET,THELAWOFTORTS,3rdEDIT.1963 P.369) แต่อย่างไรก็ตาม พอจะสรุปข้อแตกต่างระหว่างกฎหมายเหล่านี้ได้อย่างคราว ๆ ดังนี้ ถ้าข้อความที่จำเลยแสดงต่อลูกค้านั้นทำให้เข้าใจได้ว่าสินค้าหรือบริการของจำเลยเป็นสินค้าหรือบริการของโจทก์แล้วกรณีเป็นเรื่อง Passingoff ซึ่งถือว่าเป็นละเมิดแม้จำเลยจะกระทำไปโดยไม่มีเจตนาร้าย (Malice)ต่อโจทก์เลยก็ตามและถ้าข้อความที่จำเลยกล่าวมีลักษณะที่ทำให้ชื่อเสียงเกียติคุณในตัวโจทก์ตกต่ำลงในสายตาของคนทั่วไป กรณีก็เป็นเรื่องหมิ่นประมาทที่ไม่จำต้องมีการพิสูจน์ถึงเจตนาของจำเลยที่จะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียงแต่อย่างใด แต่ถ้าข้อความที่จำเลยแสดงนั้นเพียงแต่ไปทำให้สินค้าหรือธุรกิจของโจทก์ลดคุณค่าลงกรณีจึงจะเป็นเรื่องของ MaliciousFalsehood(Cornish,IntellectualProperty;1981p.504) ตัวอย่างที่ศาลอังกฤษเคยตัดสินว่าเป็นละเมิดในกรณีนี้ก็เช่น (1) การที่จำเลยกล่าวอ้างความเท็จต่อลูกค้าของโจทก์ว่าโจทก์ทำการค้าโดยละเมิดสิทธิในเครื่องหมายการค้า หรือลิขสิทธิ์ หรือสิทธิบัตรของจำเลย ซึ่งจำเลยได้ฟ้องหรือกำลังจะฟ้องหรือดำเนินคดีกับโจทก์อยู่ เป็นเหตุให้การค้าของโจทก์ตกต่ำลง (McGregoronDAMAGES,1980,P.1443) (2) การที่จำเลยกล่าวเท็จว่าภริยาของโจทก์เป็นชู้กับบาดหลวงในท้องถิ่นที่โจทก์ตั้งร้านค้าอยู่ เป็นเหตุให้คนในท้องถิ่นนั้นซื้อสินค้าจากร้านโจทก์น้อยลง (RidingV.Smith,1876) (3) จำเลยประกาศในหนังสือพิมพ์ว่าโจทก์ได้ปิดกิจการค้าลงแล้ว ซึ่งไม่เป็นความจริงและทำให้ลูกค้าของโจทก์ลดลง (RatcliffeV.Evans,1892) (4) โจทก์เคยทำงานเป็นนักดนตรีสังกัดวงของจำเลยเมื่อโจทก์ลาออกจากวงแล้วจำเลยยังคงจงใจไม่ถอนชื่อโจทก์ออกจากรายการแสดงของวงดนตรีจำเลย ทำให้ไม่มีวงดนตรีอื่นเสนองานให้โจทก์ (Shapirov.LaMorta,1923 คดีโจทก์ถูกยกฟ้องโดยเหตุอื่น) (5) จำเลยให้โจทก์เช่าพื้นที่บางส่วนในอู่รถของจำเลยเพื่อทำร้านค้ายางรถ ต่อมาจำเลยประสงค์จะให้โจทก์ออกจากที่เช่าจึงได้แจ้งต่อที่ทำการไปรษณีย์และสมาคมผู้ผลิตยางว่าโจทก์มิได้ทำการค้าอยู่ ณ ที่เช่านี้แล้ว อย่าได้ติดต่อกับโจทก์ ณ ที่เช่านั้นอีก (JoyceV.MotorSurveysLtd.,1948) (6) จำเลยกล่าวเท็จต่อคู่หมั้นของโจทก์ว่าโจทก์เคยเป็นภริยาของจำเลยมาก่อน ทำให้คู่หมั้นของโจทก์ไม่ยอมแต่งงานกับโจทก์ (SheperdV.Wakeman,1662) (7) ในท้องถิ่นที่มีหนังสือพิมพ์จำหน่ายเพียงสองฉบับเมื่อหนังสือพิมพ์ของจำเลยลงพิมพ์ข้อความเท็จว่าจำนวนพิมพ์ขายของหนังสือพิมพ์จำเลยสูงกว่าจำนวนพิมพ์ขายของหนังสืออื่นนับสิบเท่า ศาลตัดสินว่าข้อความดังกล่าวอาจเป็น MaliciousFalsehood ได้ (LyneV.Nicolls,1906) 3. สำหรับของเขตหลักกฎหมายอังกฤษในเรื่องนี้นั้น อาจสรุปได้ว่า การที่จะเป็นละเมิดในฐานะ MalicousFalsehoodนี้ได้ จะต้องมีองค์ประกอบพื้นฐาน 3 ประการคือ (1) ข้อความที่จำเลยแสดงจะต้องเป็นข้อความเท็จ หากเป็นความจริงแล้วย่อมไม่เป็นละเมิดตามหลักกฎหมายเรื่องนี้ ดังนั้นจำเลยจึงน่าจะยกข้อความจริงขึ้นต่อสู้ได้เสมอโดยไม่คำนึงว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของโจทก์หรือไม่ ทั้งภาระการพิสูจน์น่าจะตกแก่ฝ่ายโจทก์เสมอด้วย (PhilipS.James,GeneralPriinciplesofthsLawofTouts,4thEdit.1978,p.317) ถ้าคำกล่าวของจำเลยเป็นการแสดงความเห็น หรือเป็นเพียงการโฆษณาได้ อวด สรรพาคุณสินค้าหรือธุรกิจของจำเลย (amere"puffing") โดยมิได้ให้ร้ายประการใดต่อสินค้าหรือธุรกิจของโจทก์แล้ว กรณีก็ไม่ เป็นละเมิด ตัวอย่างเช่นที่เกิดในคดี WhiteV.Mellin(1895) จำเลยโฆษณาสินค้าอาหารสำหรับเด็กและคนพิการของจำเลยว่าดีกว่าสินค้าชนิดเดียวกันของผู้อื่นโดยมิได้ว่าสินค้าของผู้อื่นไม่ดีอย่างไร เช่นนี้เป็นเพียงการอวดอ้างสรรพคุณสินค้าของจำเลยเองไม่เป็นละเมิด (2) จำเลยต้องมีเจตนาร้าย (Maiice) กล่าวคือเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าจำเลยได้กล่าวเท็จเกี่ยวกับสินค้าหรือธุรกิจของโจทก์โดยมีเจตนาที่จะกลั่นแกล้งโจทก์ หรือกระทำไปทั้ง ๆ ที่รู้ว่าข้อความนั้นเป็นเท็จโดยไม่คำนึงถึงความเสียหายของโจทก์เลยความหมายของคำว่า Malice นี้ แม้จะยังไม่อาจระบุให้คำจำกัดความแน่นอนได้ในปัจจุบัน แต่ก็พอสรุปได้ว่า แม้จำเลยจะมิได้ตั้งใจทำให้โจทก์เสียหาย คงเพียงแต่จะหาประโยชน์ของตนฝ่ายเดียวก็ตาม ถ้าจำเลยรู้ดีว่า ข้อความที่ตนกล่าวหรือแสดงนั่นเป็นเท็จก็ถือได้แล้วว่าจำเลยมีเจตนาร้าย หรือในทางตรงกันข้ามหากจำเลยประสงค์จะให้โจทก์ได้รับความเสียหายก็ย่อมถือว่ามีเจตนาร้ายแล้ว แม้จำเลยจะไม่รู้ว่าข้อความที่ตนกล่าวนั้นเป็นเท็จก็ตาม (Cornish,IntellectualProperty,p.503;WiltsUnitedDairyV.Rlbinson,1957) (3) ความเสียหายโดยตรงต่อโจทก์ (SpecialDamages) ก่อนปี ค.ศ. 1952 นั้นศาลอังกฤษถือเคร่งครัดว่าในคดีละเมิดดังกล่าวนี้โจทก์จะต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าตนได้รับความเสียหายเป็นพิเศษจากการกล่าวเท็จของจำเลย และ LordDenningM.R.ยังได้กล่าวไว้ในคดี FieldingV.VarietyIncorporated ด้วยว่า การฟ้องเรียกค่าเสียหายในกรณีนี้อาจทำได้เฉพาะเพื่อความเสียหายที่สามารถคำนวณเป็นเงินได้เท่านั้น ไม่รวมถึงความเสียหายทางจิตใจด้วย หลังจากปี ค.ศ. 1952 แล้วได้มีDefamationAct1952section3 มาผ่อนปรนว่าไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ถึงความเสียหายพิเศษถ้าข้อความเท็จนั้นได้กระทำเป็นลายลักษณ์อักษร หรือในรูปแบบที่ถาวรอย่างอื่น หรือเป็นข้อความที่เกี่ยวกับตำแหน่ง อาชีพ การค้า หรือธุรกิจที่โจทก์ทำอยู่ในขณะนั้น นอกจากองค์ประกอบสามประการดังกล่าวแล้วProfessorStreet ยังได้กล่าวเพิ่มเติมไว้อีกว่าเนื่องจากสาระของการทำละเมิดในเรื่องนี้เกี่ยวกับการแสดงเท็จต่อบุคคลที่จะเข้ามาเกี่ยวข้องกับโจทก์ ดังนั้นจึงน่าจะต้องมีบุคคลที่สามเป็นผู้รับรู้ข้อความเท็จที่จำเลยแสดงด้วยจึงจะเป็นละเมิดได้ 4. ในส่วนกฎหมายไทยนั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 423 บัญญัติถึงกรณีละเมิดด้วยการกล่าวหรือไขข่าวข้อความเท็จเอาไว้โดยตรงว่า "ผู้ใดกล่าวหรือไขข่าวแพร่หลายซึ่งข้อความอันฝ่าฝืนต่อความจริง เป็นที่เสียหายแก่ชื่อเสียงหรือเกียรติคุณของบุคคลอื่นก็ดี หรือเป็นที่เสียหายแก่ทางทำมาหาได้หรือทางเจริญของเขาโดยประการอื่นก็ดี ทายว่าผู้นั้นจะต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่เขาเพื่อความเสียหายอย่างใด ๆ อันเกิดแต่การนั้น แม้ทั้งเมื่อตนมิได้รู้ว่าข้อความนั้นไม่จริงแต่หากควรจะรู้ได้ ผู้ใดส่งข่าวสาส์นอันตนมิได้รู้ว่าเป็นวามไม่จริงหากว่าตนเองหรือผู้รับข่าวสาส์นนั้นมีทางได้เสียโดยชอบในการนั้นด้วยแล้ว ท่านว่าเพียงที่ส่งข่าวสาส์นเช่นนั้นหาทำให้ผู้นั้นต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนไม่" มาตรา 423 นี้ นับว่าเป็นบทบัญญัติที่กว้างขวางพอที่จะนำมาปรับใช้กับเรื่อง MaliciousFalsehood ตามกฎหมายอังกฤษ และเรื่องที่เกิดในคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ได้ แต่เนื่องจากมิได้มีการหยิบยกหรือกล่าวอ้าง มาตรา 423ขึ้นเป็นประเด็นข้อพิพาทเอาไว้โดยตรง จึงมิได้มีการนำบทบัญญัติมาตราดังกล่าวมาปรับแก่คดี อย่างไรก็ตาม การที่ศาลฎีกาวินิจฉัยมาตราดังกล่าวมาปรับแก่คดี อย่างไรก็ตาม การที่ศาลฎีกาชี้ขาดคดีนี้ไปตามมาตรา 421 นั้น อาจถือเป็นปริยายได้ว่าการกล่าววหรือไขข่าวข้อความอันเป็นเหตุให้ผู้อื่นเสียหายนั้นหาได้อยู่ในบังคับแห่งมาตรา 423 เพียงมาตราเดียวเท่านั้นไม่ ถึงแม้การกล่าวหรือการไขข่าวนั้นจะเป็นหรือไม่เป็นละเมิดตามมาตรา 423กรณีก็ยังอาจเป็นการทำละเมิดตามมาตรา 420 หรือ 421 ได้อยู่เป็นการทำละเมิด จรัญภักดีธนากุลคำพิพากษา: ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชดใช้เงินจำนวน 10,000 บาทแก่จำเลยทั้งสองพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "มีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ข้อแรกว่าการที่จำเลยทั้งสองใช้เครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 47545 นั้น เป็นการทำละเมิดต่อโจทก์หรือไม่ ได้พิจารณาคำฟ้องเอกสารหมาย จ.12 และสัญญาประนีประนอมยอมความเอกสารหมาย จ.13 โดยตลอดแล้ว ฟังได้ว่ายาเม็ดแก้ปวดท้องที่ใช้เครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ดโดยมีรูปคนนั่งตกเบ็ดอยู่ภายในรูปอาร์ม ซึ่งโจทก์คดีนี้ถือสิทธิอยู่โดยการรับโอนมาจากนายบักลิ้ม หรือมกลิ้ม แซ่ลี้ นั้น โจทก์ยอมให้นางลีเอี้ยวสีมารดาจำเลยทั้งสอง มีสิทธิใช้ได้โดยให้ไปจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าขึ้นใหม่ต่างหาก และเพื่อมิให้เหมือนกับของโจทก์เครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียนขึ้นใหม่นั้นจะต้องระบุชื่อนางลีเอี้ยวสีให้เห็นชัดเจนในเครื่องหมายการค้านั้น นอกจากนี้กล่องที่ใช้บรรจุยาที่ผลิตภายใต้เครื่องหมายการค้าดังกล่าวจะต้องให้มีสีต่างกันกับของโจทก์ด้วย อาศัยความยินยอมของโจทก์ดังกล่าวนางลีเอี้ยวสีจึงได้ขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ดโดยมีรูปคนนั่งตกเบ็ดอยู่ภายในรูปอาร์ม และมีคำว่า "ลีเอี้ยวสี" ในรูปอาร์มด้วย ปรากฏตามรูปเครื่องหมายการค้าที่นางลีเอี้ยวสียื่นขอต่อเจ้าหน้าที่ เอกสารหมาย จ.15 แต่เนื่องจากสัญญาประนีประนอมยอมความเอกสารหมาย จ.13 ได้กำหนดให้ใช้กล่องที่บรรจุยาภายใต้เครื่องหมายการค้าที่ขอจดทะเบียนใหม่ให้มีสีต่างกับของโจทก์ด้วย เพื่อให้เป็นไปตามคำพิพากษาตามยอมเจ้าหน้าที่ผู้รับคำขอจดทะเบียนจึงได้ทักท้วงและขอรูปกล่องบรรจุยาตามตัวอย่างท้ายสัญญาประนีประนอมยอมความจากนางลีเอี้ยวสี และให้จัดการแก้ไขข้อทักท้วงอื่น ๆ ด้วย ซึ่งนางลีเอี้ยวสีได้ปฏิบัติตามข้อทักท้วงของเจ้าหน้าที่ ปรากฏตามคำร้องเอกสารหมาย จ.20 โดยมีรูปกล่องบรรจุยาภายใต้เครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ดเป็นรูปคนนั่งตกเบ็ดในรูปอาร์มซึ่งมีคำว่า "ลีเอี้ยวสี"อยู่ภายในรูปอาร์เหนือคนนั่งตกเบ็ด ใช้สำหรับบรรจุยาแก้ปวดท้องของห้างขายยาลี้บ้วนซัว เป็นรูปเครื่องหมายการค้าที่ขอจดทะเบียนใหม่ของตน และขอจดทะเบียนจำกัดสีรูปเครื่องหมายการค้าดังกล่าวเป็นสีขาว สีน้ำตาลและสีเหลืองอมสีส้ม เจ้าหน้าที่จึงได้รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าลักษณะดังกล่าวให้แก่นางลีเอี้ยวสีเป็นเครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 47545เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2509 ตามเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 1 และนางลีเอี้ยวสีได้ใช้เครื่องหมายการค้านี้ตลอดมาจนวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2519 ก็ยังได้จดทะเบียนต่ออายุเครื่องหมายการค้านี้อีก ตามเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 2 ครั้นวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2520 นางลีเอี้ยวสีจึงได้จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์เครื่องหมายการค้านี้ให้แก่จำเลยทั้งสองซึ่งจำเลยทั้งสองก็ได้ใช้เครื่องหมายการค้าดังกล่าวทะเบียนที่ 47545 ผลิตยาและจำหน่ายยาแก้ปวดท้องตราตกเบ็ดในนามห้างขายยาลี้บ้วนซัวตลอดมาโดยโจทก์มิได้คัดค้านแต่ประการใด เห็นว่าการที่นายทะเบียนเครื่องหมายการค้ายินยอมรับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่ 47545ให้แก่นางลีเอี้ยวสีนั้น ย่อมแสดงว่านายทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ดำเนินการไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความ และอนุญาตให้นางลีเอี้ยวสีใช้สีกล่องตามที่ขอจดทะเบียนได้ก็คงพิจารณาแล้วเห็นว่าสีของกล่องที่อนุญาตให้นางลีเอี้ยวสีใช้ดังกล่าวนั้นแตกต่างกับสีกล่องของโจทก์ ในกรณีเช่นนี้แม้เครื่องหมายการค้าที่เจ้าพนักงานรับจดทะเบียนให้แก่นางลีเอี้ยวสีจะคล้ายหรือเหมือนกับเครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ดทะเบียนที่ 12791 ของโจทก์สักเพียงใดก็ตาม แต่การจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่ 47545 ก็ได้กระทำขึ้นด้วยความยินยอมของโจทก์ตามสัญญาประนีประนอมยอมความและภายใต้ความควบคุมของเจ้าหน้าที่กรมทะเบียนการค้าที่จะปฏิบัติให้เป็นไปโดยชอบด้วยพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้าพุทธศักราช 2474 เหตุนี้จึงถือได้ว่านางลีเอี้ยวสีได้ใช้สิทธิโดยสุจริตในการขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวและเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในเครื่องหมายการค้านี้แต่ผู้เดียว แม้ต่อมาจะปรากฏว่านางลีเอี้ยวสีจดทะเบียนเลิกประกอบพาณิชยกิจแล้วก็ตาม แต่ไม่ปรากฏว่าหลังจากจดทะเบียนเลิกแล้ว นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ดำเนินการตามมาตรา 40 แห่งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้าพุทธศักราช 2474 เพื่อเพิกถอนเครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 47545 ของนางลีเอี้ยวสีแต่อย่างใดไม่ฉะนั้นตราบใดที่ยังมิได้ถูกเพิกถอน นางลีเอี้ยวสีย่อมมีสิทธิโอนเครื่องหมายการค้าของตนให้แก่ผู้อื่นได้ ดังนั้นการรับโอนกรรมสิทธิ์ในเครื่องหมายการค้าของจำเลยทั้งสองจากนางลีเอี้ยวสีตามเอกสารหมาย จ.11 แผ่นที่ 3 และ 4 จึงชอบด้วยกฎหมายเช่นเดียวกับที่โจทก์ได้รับโอนกรรมสิทธิ์เครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 12781 มาจากนายบักลิ้ม หรือมกลิ้ม แซ่ลี้จำเลยทั้งสองจึงมีสิทธิใช้เครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 47545 ได้โดยชอบส่วนการที่จำเลยเพิ่มข้อความบนกล่องบรรจุยา ฉลากยาประจำกล่อง หรือทำการโฆษณาด้วยสิ่งพิมพ์ในการเสนอขายยาที่จำเลยผลิตออกจำหน่ายภายใต้เครื่องหมายการค้าของจำเลยดังกล่าวโดยใช้คำว่า "ขนานแท้" ก็ดี "ห้างเก่า" ก็ดี "ระวังยาเลียนแบบ"ก็ดี เห็นว่า เป็นการใช้สิทธิโดยชอบธรรม หาเป็นผลที่มีแต่ให้เกิดเสียหายแก่โจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 421 แต่อย่างใดไม่ การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์แต่ประการใดคดีไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยในปัญหาเรื่องค่าเสียหายของโจทก์ดังที่โจทก์ฎีกาข้อที่โจทก์ฎีกาในปัญหาที่ว่า การกระทำของโจทก์ไม่ก่อให้เกิดความเสียหายแก่จำเลยทั้งสองแต่อย่างใด โจทก์จึงไม่น่าจะรับผิดตามคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสองนั้น เห็นว่า ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติตามคำแถลงของจำเลยทั้งสอง ฉบับลงวันที่ 11 มิถุนายน 2524 และคำรับของโจทก์ตามรายงานกระบวนพิจารณาฉบับลงวันที่ 22 มิถุนายน 2524 ว่า โจทก์ได้ส่งตัวแทนไปบอกร้านขายยาทั่วไปรวมทั้งลูกค้าของจำเลยว่ายาของโจทก์เป็นของแท้ ยาของจำเลยทั้งสองเป็นของปลอม ขายไม่ได้หากขายจะถูกจับฐานขายยาปลอม และถ้าจำเลยต้องแพ้คดี ก็ไม่มีสิทธิขายยาที่ผลิตออกจำหน่ายภายใต้เครื่องหมายการค้าของจำเลยทั้งสองดังกล่าวทำให้ลูกค้าไม่ยอมซื้อยาของจำเลยทั้งสองเพิ่มเติม และที่ซื้อไว้แล้วก็ไม่ยอมชำระราคา หรือรอให้คดีเสร็จก่อนจึงจะชำระราคา ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของโจทก์ดังกล่าวมาเป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหายแก่บุคคลอื่นตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 421 อันเป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎหมายที่ทำให้จำเลยทั้งสองได้รับความเสียหายจึงเป็นการละเมิดต่อจำเลยทั้งสอง ที่ศาลล่างทั้งสองกำหนดให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยทั้งสองเพียง 10,000 บาท นั้นชอบแล้วโจทก์ฎีกาข้อสุดท้ายว่า โจทก์เพิ่งพบและทราบว่าจำเลยในคดีนี้ได้นำรูปเครื่องหมายการค้ารูปกล่องยาของจำเลยที่ใช้อยู่ในขณะนี้และรูปเครื่องหมายการค้า "ตราตกเบ็ด" ที่มีรูปชายนั่งตกเบ็ดในรูปโล่ห์ มีภาษาไทยว่า "ตราตกเบ็ด" และมีภาษาจีนอ่านว่า "ลีเอี้ยวสี" ที่จำเลยใช้อยู่ในสลากสินค้าและฉลากปิดขวดสินค้าไปขอจดทะเบียนเป็นเครื่องหมายการค้าต่อนายทะเบียนเครื่องหมายการค้า เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2523และนายทะเบียนเครื่องหมายการค้าปฏิเสธไม่รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าทั้งสองดังกล่าว เพราะต้องห้ามตามมาตรา 16 แห่งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พุทธศักราช 2474 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า (ฉบับที่ 3 ) พ.ศ. 2504 ปรากฏตามเอกสารคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเลขที่ 111809 และ 111810 ที่นายทะเบียนรับรองความถูกต้องของเอกสารดังกล่าว ซึ่งเป็นเอกสารสำคัญที่จะนำไปประกอบการพิจารณาประเด็นสำคัญในคดีนี้ ที่จะให้โจทก์ชนะคดีได้นั้น ศาลฎีกาพิจารณาแล้ว เห็นว่า เอกสารคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเลขที่ 11809 และ 11810 ที่โจทก์อ้างส่งศาลในชั้นฎีกานี้ เป็นเอกสารที่ไม่เกี่ยวกับประเด็นข้อพิพาทแห่งคดี และเป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ ซึ่งโจทก์มิได้กล่าวไว้ในฟ้องแต่แรก จึงมิได้เป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์แต่อย่างใดต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายืน ให้โจทก์ใช้ค่าทนายความชั้นฎีกา 1,500 บาทแทนจำเลยทั้งสอง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 949/2527นางรัตนา ลี้ธีระกุลโจทก์นายชัย ธีระกาญจน์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 421 พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2474 ยาเม็ดแก้ปวดท้องที่ใช้เครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ด โดยมีรูปคนนั่งตกเบ็ดอยู่ภายในรูปอาร์ม ซึ่งโจทก์ถือสิทธิอยู่โดยการรับโอนมาจาก บ. นั้น โจทก์ได้ยินยอมและทำสัญญาประนีประนอมยอมความให้มารดาของจำเลยมีสิทธิใช้ได้โดยให้ไปจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าขึ้นใหม่ต่างหาก โดยจะต้องระบุชื่อมารดาของจำเลยให้เห็นชัดเจนในเครื่องหมายการค้าใหม่ นั้น และกล่องที่ใช้บรรจุยาจะต้องให้มีสีต่างกันกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ด้วย มารดาของจำเลยจึงมีสิทธิใช้และขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวได้โดยชอบด้วยพ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พุทธศักราช2474 ทั้งยังมีสิทธิจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์เครื่องหมายการค้านี้ให้แก่จำเลยทั้งสองด้วย จำเลยทั้งสองจึงมีสิทธิใช้เครื่องหมายการค้านี้ได้โดยชอบ การที่จำเลยเพิ่มข้อความบนกล่องบรรจุยา ฉลากยา และสิ่งพิมพ์ที่ใช้โฆษณาสินค้ายาที่จำเลยผลิตจำหน่ายภายใต้เครื่องหมายการค้าของจำเลยว่า 'ขนานแท้' ก็ดี 'ห้างเก่า'ก็ดี และ 'ระวังยาเลียนแบบ' ก็ดี เป็นการใช้สิทธิโดยชอบธรรมหาเป็นการละเมิดต่อโจทก์แต่ประการใดไม่ส่วนการที่โจทก์ได้ส่งตัวแทนไปบอกร้านขายยาทั่วไปรวมทั้งลูกค้าของจำเลยว่ายาของจำเลยเป็นของปลอมขายไม่ได้หากขายจะถูกจับฐานขายยาปลอม และถ้าจำเลยต้องแพ้คดีก็ไม่มีสิทธิขายยาที่ผลิตออกจำหน่ายภายใต้เครื่องหมายการค้าของจำเลยทำให้ลูกค้าไม่ยอมซื้อยาของจำเลยเพิ่มเติมและที่ซื้อไว้แล้วก็ไม่ยอมชำระราคา หรือรอให้คดีเสร็จเสียก่อนจึงจะชำระราคานั้น ถือได้ว่าเป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหายแก่บุคคลอื่นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 421 เป็นการละเมิดต่อจำเลยศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชดใช้เงินจำนวน 10,000 บาทแก่จำเลยทั้งสองพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "มีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ข้อแรกว่าการที่จำเลยทั้งสองใช้เครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 47545 นั้น เป็นการทำละเมิดต่อโจทก์หรือไม่ ได้พิจารณาคำฟ้องเอกสารหมาย จ.12 และสัญญาประนีประนอมยอมความเอกสารหมาย จ.13 โดยตลอดแล้ว ฟังได้ว่ายาเม็ดแก้ปวดท้องที่ใช้เครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ดโดยมีรูปคนนั่งตกเบ็ดอยู่ภายในรูปอาร์ม ซึ่งโจทก์คดีนี้ถือสิทธิอยู่โดยการรับโอนมาจากนายบักลิ้ม หรือมกลิ้ม แซ่ลี้ นั้น โจทก์ยอมให้นางลีเอี้ยวสีมารดาจำเลยทั้งสอง มีสิทธิใช้ได้โดยให้ไปจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าขึ้นใหม่ต่างหาก และเพื่อมิให้เหมือนกับของโจทก์เครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียนขึ้นใหม่นั้นจะต้องระบุชื่อนางลีเอี้ยวสีให้เห็นชัดเจนในเครื่องหมายการค้านั้น นอกจากนี้กล่องที่ใช้บรรจุยาที่ผลิตภายใต้เครื่องหมายการค้าดังกล่าวจะต้องให้มีสีต่างกันกับของโจทก์ด้วย อาศัยความยินยอมของโจทก์ดังกล่าวนางลีเอี้ยวสีจึงได้ขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ดโดยมีรูปคนนั่งตกเบ็ดอยู่ภายในรูปอาร์ม และมีคำว่า "ลีเอี้ยวสี" ในรูปอาร์มด้วย ปรากฏตามรูปเครื่องหมายการค้าที่นางลีเอี้ยวสียื่นขอต่อเจ้าหน้าที่ เอกสารหมาย จ.15 แต่เนื่องจากสัญญาประนีประนอมยอมความเอกสารหมาย จ.13 ได้กำหนดให้ใช้กล่องที่บรรจุยาภายใต้เครื่องหมายการค้าที่ขอจดทะเบียนใหม่ให้มีสีต่างกับของโจทก์ด้วย เพื่อให้เป็นไปตามคำพิพากษาตามยอมเจ้าหน้าที่ผู้รับคำขอจดทะเบียนจึงได้ทักท้วงและขอรูปกล่องบรรจุยาตามตัวอย่างท้ายสัญญาประนีประนอมยอมความจากนางลีเอี้ยวสี และให้จัดการแก้ไขข้อทักท้วงอื่น ๆ ด้วย ซึ่งนางลีเอี้ยวสีได้ปฏิบัติตามข้อทักท้วงของเจ้าหน้าที่ ปรากฏตามคำร้องเอกสารหมาย จ.20 โดยมีรูปกล่องบรรจุยาภายใต้เครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ดเป็นรูปคนนั่งตกเบ็ดในรูปอาร์มซึ่งมีคำว่า "ลีเอี้ยวสี"อยู่ภายในรูปอาร์เหนือคนนั่งตกเบ็ด ใช้สำหรับบรรจุยาแก้ปวดท้องของห้างขายยาลี้บ้วนซัว เป็นรูปเครื่องหมายการค้าที่ขอจดทะเบียนใหม่ของตน และขอจดทะเบียนจำกัดสีรูปเครื่องหมายการค้าดังกล่าวเป็นสีขาว สีน้ำตาลและสีเหลืองอมสีส้ม เจ้าหน้าที่จึงได้รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าลักษณะดังกล่าวให้แก่นางลีเอี้ยวสีเป็นเครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 47545เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2509 ตามเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 1 และนางลีเอี้ยวสีได้ใช้เครื่องหมายการค้านี้ตลอดมาจนวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2519 ก็ยังได้จดทะเบียนต่ออายุเครื่องหมายการค้านี้อีก ตามเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 2 ครั้นวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2520 นางลีเอี้ยวสีจึงได้จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์เครื่องหมายการค้านี้ให้แก่จำเลยทั้งสองซึ่งจำเลยทั้งสองก็ได้ใช้เครื่องหมายการค้าดังกล่าวทะเบียนที่ 47545 ผลิตยาและจำหน่ายยาแก้ปวดท้องตราตกเบ็ดในนามห้างขายยาลี้บ้วนซัวตลอดมาโดยโจทก์มิได้คัดค้านแต่ประการใด เห็นว่าการที่นายทะเบียนเครื่องหมายการค้ายินยอมรับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่ 47545ให้แก่นางลีเอี้ยวสีนั้น ย่อมแสดงว่านายทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ดำเนินการไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความ และอนุญาตให้นางลีเอี้ยวสีใช้สีกล่องตามที่ขอจดทะเบียนได้ก็คงพิจารณาแล้วเห็นว่าสีของกล่องที่อนุญาตให้นางลีเอี้ยวสีใช้ดังกล่าวนั้นแตกต่างกับสีกล่องของโจทก์ ในกรณีเช่นนี้แม้เครื่องหมายการค้าที่เจ้าพนักงานรับจดทะเบียนให้แก่นางลีเอี้ยวสีจะคล้ายหรือเหมือนกับเครื่องหมายการค้าตราตกเบ็ดทะเบียนที่ 12791 ของโจทก์สักเพียงใดก็ตาม แต่การจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่ 47545 ก็ได้กระทำขึ้นด้วยความยินยอมของโจทก์ตามสัญญาประนีประนอมยอมความและภายใต้ความควบคุมของเจ้าหน้าที่กรมทะเบียนการค้าที่จะปฏิบัติให้เป็นไปโดยชอบด้วยพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้าพุทธศักราช 2474 เหตุนี้จึงถือได้ว่านางลีเอี้ยวสีได้ใช้สิทธิโดยสุจริตในการขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวและเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในเครื่องหมายการค้านี้แต่ผู้เดียว แม้ต่อมาจะปรากฏว่านางลีเอี้ยวสีจดทะเบียนเลิกประกอบพาณิชยกิจแล้วก็ตาม แต่ไม่ปรากฏว่าหลังจากจดทะเบียนเลิกแล้ว นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ดำเนินการตามมาตรา 40 แห่งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้าพุทธศักราช 2474 เพื่อเพิกถอนเครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 47545 ของนางลีเอี้ยวสีแต่อย่างใดไม่ฉะนั้นตราบใดที่ยังมิได้ถูกเพิกถอน นางลีเอี้ยวสีย่อมมีสิทธิโอนเครื่องหมายการค้าของตนให้แก่ผู้อื่นได้ ดังนั้นการรับโอนกรรมสิทธิ์ในเครื่องหมายการค้าของจำเลยทั้งสองจากนางลีเอี้ยวสีตามเอกสารหมาย จ.11 แผ่นที่ 3 และ 4 จึงชอบด้วยกฎหมายเช่นเดียวกับที่โจทก์ได้รับโอนกรรมสิทธิ์เครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 12781 มาจากนายบักลิ้ม หรือมกลิ้ม แซ่ลี้จำเลยทั้งสองจึงมีสิทธิใช้เครื่องหมายการค้าทะเบียนที่ 47545 ได้โดยชอบส่วนการที่จำเลยเพิ่มข้อความบนกล่องบรรจุยา ฉลากยาประจำกล่อง หรือทำการโฆษณาด้วยสิ่งพิมพ์ในการเสนอขายยาที่จำเลยผลิตออกจำหน่ายภายใต้เครื่องหมายการค้าของจำเลยดังกล่าวโดยใช้คำว่า "ขนานแท้" ก็ดี "ห้างเก่า" ก็ดี "ระวังยาเลียนแบบ"ก็ดี เห็นว่า เป็นการใช้สิทธิโดยชอบธรรม หาเป็นผลที่มีแต่ให้เกิดเสียหายแก่โจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 421 แต่อย่างใดไม่ การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์แต่ประการใดคดีไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยในปัญหาเรื่องค่าเสียหายของโจทก์ดังที่โจทก์ฎีกาข้อที่โจทก์ฎีกาในปัญหาที่ว่า การกระทำของโจทก์ไม่ก่อให้เกิดความเสียหายแก่จำเลยทั้งสองแต่อย่างใด โจทก์จึงไม่น่าจะรับผิดตามคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสองนั้น เห็นว่า ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติตามคำแถลงของจำเลยทั้งสอง ฉบับลงวันที่ 11 มิถุนายน 2524 และคำรับของโจทก์ตามรายงานกระบวนพิจารณาฉบับลงวันที่ 22 มิถุนายน 2524 ว่า โจทก์ได้ส่งตัวแทนไปบอกร้านขายยาทั่วไปรวมทั้งลูกค้าของจำเลยว่ายาของโจทก์เป็นของแท้ ยาของจำเลยทั้งสองเป็นของปลอม ขายไม่ได้หากขายจะถูกจับฐานขายยาปลอม และถ้าจำเลยต้องแพ้คดี ก็ไม่มีสิทธิขายยาที่ผลิตออกจำหน่ายภายใต้เครื่องหมายการค้าของจำเลยทั้งสองดังกล่าวทำให้ลูกค้าไม่ยอมซื้อยาของจำเลยทั้งสองเพิ่มเติม และที่ซื้อไว้แล้วก็ไม่ยอมชำระราคา หรือรอให้คดีเสร็จก่อนจึงจะชำระราคา ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของโจทก์ดังกล่าวมาเป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหายแก่บุคคลอื่นตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 421 อันเป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎหมายที่ทำให้จำเลยทั้งสองได้รับความเสียหายจึงเป็นการละเมิดต่อจำเลยทั้งสอง ที่ศาลล่างทั้งสองกำหนดให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยทั้งสองเพียง 10,000 บาท นั้นชอบแล้วโจทก์ฎีกาข้อสุดท้ายว่า โจทก์เพิ่งพบและทราบว่าจำเลยในคดีนี้ได้นำรูปเครื่องหมายการค้ารูปกล่องยาของจำเลยที่ใช้อยู่ในขณะนี้และรูปเครื่องหมายการค้า "ตราตกเบ็ด" ที่มีรูปชายนั่งตกเบ็ดในรูปโล่ห์ มีภาษาไทยว่า "ตราตกเบ็ด" และมีภาษาจีนอ่านว่า "ลีเอี้ยวสี" ที่จำเลยใช้อยู่ในสลากสินค้าและฉลากปิดขวดสินค้าไปขอจดทะเบียนเป็นเครื่องหมายการค้าต่อนายทะเบียนเครื่องหมายการค้า เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2523และนายทะเบียนเครื่องหมายการค้าปฏิเสธไม่รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าทั้งสองดังกล่าว เพราะต้องห้ามตามมาตรา 16 แห่งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พุทธศักราช 2474 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า (ฉบับที่ 3 ) พ.ศ. 2504 ปรากฏตามเอกสารคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเลขที่ 111809 และ 111810 ที่นายทะเบียนรับรองความถูกต้องของเอกสารดังกล่าว ซึ่งเป็นเอกสารสำคัญที่จะนำไปประกอบการพิจารณาประเด็นสำคัญในคดีนี้ ที่จะให้โจทก์ชนะคดีได้นั้น ศาลฎีกาพิจารณาแล้ว เห็นว่า เอกสารคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเลขที่ 11809 และ 11810 ที่โจทก์อ้างส่งศาลในชั้นฎีกานี้ เป็นเอกสารที่ไม่เกี่ยวกับประเด็นข้อพิพาทแห่งคดี และเป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ ซึ่งโจทก์มิได้กล่าวไว้ในฟ้องแต่แรก จึงมิได้เป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์แต่อย่างใดต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายืน ให้โจทก์ใช้ค่าทนายความชั้นฎีกา 1,500 บาทแทนจำเลยทั้งสอง(สหัส สิงหวิริยะ-อัมพล สุวรรณภักดี-เสนอ ศรนิยม)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. คำพิพากษาฎีกาฉบับนี้เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของความเคลื่อนไหวแห่งกฎหมายไทยในส่วนที่เกี่ยวกับทรัพย์สินทางปัญญา (IntellectualProperty) ที่นอกเหนือไปจากขอบเขตความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พุทธศักราช 2474พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2521 พระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. 2522 และประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 242-275 กล่าวคือ แม้การกระทำของโจทก์จำเลยในคดีนี้จะไม่เป็นการฝ่าฝืนกฎหมายที่คุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญาสาขาใดสาขาหนึ่งดังกล่าวเลย แต่การกระทำของคู่แข่งขันทางการค้านั้น ก็อาจถือได้ว่าเป็นการกระทำละเมิดต่ออีกฝ่ายหนึ่งได้ตามหลักกฎหมายในเรื่องละเมิด ซึ่งในคดีนี้ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของโจทก์ที่ส่งตัวแทนไปบอกร้านขายยาทั่วไป รวมทั้งลูกค้าของจำเลยว่ายาของโจทก์เป็นของแท้ ยาของจำเลยเป็นของปลอม หากขายจะถูกจับฐานะขายยาปลอม ทำให้ลูกค้าไม่ยอมซื้อยาของจำเลยเพิ่ม และที่ซื้อไว้แล้วก็ไม่ยอมชำระราคาให้นั้นเป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหายแก่บุคคลอื่นอันเป็นละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 421 แต่ส่วนที่จำเลยเขียนข้อความบนกล่องบรรจุยา บนฉลากยา และสิ่งพิมพ์ในการเสนอขายยาของจำเลยว่า "ขนานแท้" ก็ดี "ห้างเก่า" ก็ดี และ"ระวังยาเลียบแบบ"ก็ดี หาเป็นการละเมิดต่อโจทก์ไม่ปัญหาจึงอาจเกิดได้ว่าการนำหลักกฎหมายเรื่องละเมิดเข้ามาใช้เสริมกฎหมายที่เกี่ยวกับทรัพย์สินทางปัญญาหรือทรัพย์สินทางอุตสาหกรรม (IndustrialProPerty) ในกรณีเช่นนี้จะเป็นการสมควรหรือไม่ และขอบเขตของการกระทำละเมิดในลักษณะนี้จะสามารถกำหนดได้อย่างไรว่า กรณีใดเป็นการใช้สิทธิโดยชอบธรรมไม่เป็นการละเมิด และกรณีใดเป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหายแก่บุคคลอื่นอันจักถือเป็นละเมิด การพิจารณาหลักกฎหมายต่างประเทศในเรื่องเดียวกันนี้อาจจะให้แนวทางแก่การตอบปัญหาดังกล่าวได้บ้าง 2. ให้กฎหมายอังกฤษมีการพัฒนาหลักกฎหมายเรื่องละเมิดมาใช้กับการแข่งขันทางการค้าโดยไม่เป็นธรรมในลักษณะทำนองนี้เช่นกัน โดยมีชื่อเรียกที่รู้จักกันทั่วไปว่า INJURIOUSFALSEHOODหรือ MALICIOUSFALSEHOOD ซึ่งเป็นหลักกฎหมายที่ใกล้เคียงกับเรื่องหมิ่นประมาท และการทำให้หลงผิดในแหล่งที่มาของสินค้า (PASSINGOFF)มาก และในบางครั้งก็อาจซ้ำซ้อนอยู่กับหลักกฎหมายในเรื่องหมิ่นประมาทและ Passingoff ได้ (STREET,THELAWOFTORTS,3rdEDIT.1963 P.369) แต่อย่างไรก็ตาม พอจะสรุปข้อแตกต่างระหว่างกฎหมายเหล่านี้ได้อย่างคราว ๆ ดังนี้ ถ้าข้อความที่จำเลยแสดงต่อลูกค้านั้นทำให้เข้าใจได้ว่าสินค้าหรือบริการของจำเลยเป็นสินค้าหรือบริการของโจทก์แล้วกรณีเป็นเรื่อง Passingoff ซึ่งถือว่าเป็นละเมิดแม้จำเลยจะกระทำไปโดยไม่มีเจตนาร้าย (Malice)ต่อโจทก์เลยก็ตามและถ้าข้อความที่จำเลยกล่าวมีลักษณะที่ทำให้ชื่อเสียงเกียติคุณในตัวโจทก์ตกต่ำลงในสายตาของคนทั่วไป กรณีก็เป็นเรื่องหมิ่นประมาทที่ไม่จำต้องมีการพิสูจน์ถึงเจตนาของจำเลยที่จะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียงแต่อย่างใด แต่ถ้าข้อความที่จำเลยแสดงนั้นเพียงแต่ไปทำให้สินค้าหรือธุรกิจของโจทก์ลดคุณค่าลงกรณีจึงจะเป็นเรื่องของ MaliciousFalsehood(Cornish,IntellectualProperty;1981p.504) ตัวอย่างที่ศาลอังกฤษเคยตัดสินว่าเป็นละเมิดในกรณีนี้ก็เช่น (1) การที่จำเลยกล่าวอ้างความเท็จต่อลูกค้าของโจทก์ว่าโจทก์ทำการค้าโดยละเมิดสิทธิในเครื่องหมายการค้า หรือลิขสิทธิ์ หรือสิทธิบัตรของจำเลย ซึ่งจำเลยได้ฟ้องหรือกำลังจะฟ้องหรือดำเนินคดีกับโจทก์อยู่ เป็นเหตุให้การค้าของโจทก์ตกต่ำลง (McGregoronDAMAGES,1980,P.1443) (2) การที่จำเลยกล่าวเท็จว่าภริยาของโจทก์เป็นชู้กับบาดหลวงในท้องถิ่นที่โจทก์ตั้งร้านค้าอยู่ เป็นเหตุให้คนในท้องถิ่นนั้นซื้อสินค้าจากร้านโจทก์น้อยลง (RidingV.Smith,1876) (3) จำเลยประกาศในหนังสือพิมพ์ว่าโจทก์ได้ปิดกิจการค้าลงแล้ว ซึ่งไม่เป็นความจริงและทำให้ลูกค้าของโจทก์ลดลง (RatcliffeV.Evans,1892) (4) โจทก์เคยทำงานเป็นนักดนตรีสังกัดวงของจำเลยเมื่อโจทก์ลาออกจากวงแล้วจำเลยยังคงจงใจไม่ถอนชื่อโจทก์ออกจากรายการแสดงของวงดนตรีจำเลย ทำให้ไม่มีวงดนตรีอื่นเสนองานให้โจทก์ (Shapirov.LaMorta,1923 คดีโจทก์ถูกยกฟ้องโดยเหตุอื่น) (5) จำเลยให้โจทก์เช่าพื้นที่บางส่วนในอู่รถของจำเลยเพื่อทำร้านค้ายางรถ ต่อมาจำเลยประสงค์จะให้โจทก์ออกจากที่เช่าจึงได้แจ้งต่อที่ทำการไปรษณีย์และสมาคมผู้ผลิตยางว่าโจทก์มิได้ทำการค้าอยู่ ณ ที่เช่านี้แล้ว อย่าได้ติดต่อกับโจทก์ ณ ที่เช่านั้นอีก (JoyceV.MotorSurveysLtd.,1948) (6) จำเลยกล่าวเท็จต่อคู่หมั้นของโจทก์ว่าโจทก์เคยเป็นภริยาของจำเลยมาก่อน ทำให้คู่หมั้นของโจทก์ไม่ยอมแต่งงานกับโจทก์ (SheperdV.Wakeman,1662) (7) ในท้องถิ่นที่มีหนังสือพิมพ์จำหน่ายเพียงสองฉบับเมื่อหนังสือพิมพ์ของจำเลยลงพิมพ์ข้อความเท็จว่าจำนวนพิมพ์ขายของหนังสือพิมพ์จำเลยสูงกว่าจำนวนพิมพ์ขายของหนังสืออื่นนับสิบเท่า ศาลตัดสินว่าข้อความดังกล่าวอาจเป็น MaliciousFalsehood ได้ (LyneV.Nicolls,1906) 3. สำหรับของเขตหลักกฎหมายอังกฤษในเรื่องนี้นั้น อาจสรุปได้ว่า การที่จะเป็นละเมิดในฐานะ MalicousFalsehoodนี้ได้ จะต้องมีองค์ประกอบพื้นฐาน 3 ประการคือ (1) ข้อความที่จำเลยแสดงจะต้องเป็นข้อความเท็จ หากเป็นความจริงแล้วย่อมไม่เป็นละเมิดตามหลักกฎหมายเรื่องนี้ ดังนั้นจำเลยจึงน่าจะยกข้อความจริงขึ้นต่อสู้ได้เสมอโดยไม่คำนึงว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของโจทก์หรือไม่ ทั้งภาระการพิสูจน์น่าจะตกแก่ฝ่ายโจทก์เสมอด้วย (PhilipS.James,GeneralPriinciplesofthsLawofTouts,4thEdit.1978,p.317) ถ้าคำกล่าวของจำเลยเป็นการแสดงความเห็น หรือเป็นเพียงการโฆษณาได้ อวด สรรพาคุณสินค้าหรือธุรกิจของจำเลย (amere"puffing") โดยมิได้ให้ร้ายประการใดต่อสินค้าหรือธุรกิจของโจทก์แล้ว กรณีก็ไม่ เป็นละเมิด ตัวอย่างเช่นที่เกิดในคดี WhiteV.Mellin(1895) จำเลยโฆษณาสินค้าอาหารสำหรับเด็กและคนพิการของจำเลยว่าดีกว่าสินค้าชนิดเดียวกันของผู้อื่นโดยมิได้ว่าสินค้าของผู้อื่นไม่ดีอย่างไร เช่นนี้เป็นเพียงการอวดอ้างสรรพคุณสินค้าของจำเลยเองไม่เป็นละเมิด (2) จำเลยต้องมีเจตนาร้าย (Maiice) กล่าวคือเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าจำเลยได้กล่าวเท็จเกี่ยวกับสินค้าหรือธุรกิจของโจทก์โดยมีเจตนาที่จะกลั่นแกล้งโจทก์ หรือกระทำไปทั้ง ๆ ที่รู้ว่าข้อความนั้นเป็นเท็จโดยไม่คำนึงถึงความเสียหายของโจทก์เลยความหมายของคำว่า Malice นี้ แม้จะยังไม่อาจระบุให้คำจำกัดความแน่นอนได้ในปัจจุบัน แต่ก็พอสรุปได้ว่า แม้จำเลยจะมิได้ตั้งใจทำให้โจทก์เสียหาย คงเพียงแต่จะหาประโยชน์ของตนฝ่ายเดียวก็ตาม ถ้าจำเลยรู้ดีว่า ข้อความที่ตนกล่าวหรือแสดงนั่นเป็นเท็จก็ถือได้แล้วว่าจำเลยมีเจตนาร้าย หรือในทางตรงกันข้ามหากจำเลยประสงค์จะให้โจทก์ได้รับความเสียหายก็ย่อมถือว่ามีเจตนาร้ายแล้ว แม้จำเลยจะไม่รู้ว่าข้อความที่ตนกล่าวนั้นเป็นเท็จก็ตาม (Cornish,IntellectualProperty,p.503;WiltsUnitedDairyV.Rlbinson,1957) (3) ความเสียหายโดยตรงต่อโจทก์ (SpecialDamages) ก่อนปี ค.ศ. 1952 นั้นศาลอังกฤษถือเคร่งครัดว่าในคดีละเมิดดังกล่าวนี้โจทก์จะต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าตนได้รับความเสียหายเป็นพิเศษจากการกล่าวเท็จของจำเลย และ LordDenningM.R.ยังได้กล่าวไว้ในคดี FieldingV.VarietyIncorporated ด้วยว่า การฟ้องเรียกค่าเสียหายในกรณีนี้อาจทำได้เฉพาะเพื่อความเสียหายที่สามารถคำนวณเป็นเงินได้เท่านั้น ไม่รวมถึงความเสียหายทางจิตใจด้วย หลังจากปี ค.ศ. 1952 แล้วได้มีDefamationAct1952section3 มาผ่อนปรนว่าไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ถึงความเสียหายพิเศษถ้าข้อความเท็จนั้นได้กระทำเป็นลายลักษณ์อักษร หรือในรูปแบบที่ถาวรอย่างอื่น หรือเป็นข้อความที่เกี่ยวกับตำแหน่ง อาชีพ การค้า หรือธุรกิจที่โจทก์ทำอยู่ในขณะนั้น นอกจากองค์ประกอบสามประการดังกล่าวแล้วProfessorStreet ยังได้กล่าวเพิ่มเติมไว้อีกว่าเนื่องจากสาระของการทำละเมิดในเรื่องนี้เกี่ยวกับการแสดงเท็จต่อบุคคลที่จะเข้ามาเกี่ยวข้องกับโจทก์ ดังนั้นจึงน่าจะต้องมีบุคคลที่สามเป็นผู้รับรู้ข้อความเท็จที่จำเลยแสดงด้วยจึงจะเป็นละเมิดได้ 4. ในส่วนกฎหมายไทยนั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 423 บัญญัติถึงกรณีละเมิดด้วยการกล่าวหรือไขข่าวข้อความเท็จเอาไว้โดยตรงว่า "ผู้ใดกล่าวหรือไขข่าวแพร่หลายซึ่งข้อความอันฝ่าฝืนต่อความจริง เป็นที่เสียหายแก่ชื่อเสียงหรือเกียรติคุณของบุคคลอื่นก็ดี หรือเป็นที่เสียหายแก่ทางทำมาหาได้หรือทางเจริญของเขาโดยประการอื่นก็ดี ทายว่าผู้นั้นจะต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่เขาเพื่อความเสียหายอย่างใด ๆ อันเกิดแต่การนั้น แม้ทั้งเมื่อตนมิได้รู้ว่าข้อความนั้นไม่จริงแต่หากควรจะรู้ได้ ผู้ใดส่งข่าวสาส์นอันตนมิได้รู้ว่าเป็นวามไม่จริงหากว่าตนเองหรือผู้รับข่าวสาส์นนั้นมีทางได้เสียโดยชอบในการนั้นด้วยแล้ว ท่านว่าเพียงที่ส่งข่าวสาส์นเช่นนั้นหาทำให้ผู้นั้นต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนไม่" มาตรา 423 นี้ นับว่าเป็นบทบัญญัติที่กว้างขวางพอที่จะนำมาปรับใช้กับเรื่อง MaliciousFalsehood ตามกฎหมายอังกฤษ และเรื่องที่เกิดในคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ได้ แต่เนื่องจากมิได้มีการหยิบยกหรือกล่าวอ้าง มาตรา 423ขึ้นเป็นประเด็นข้อพิพาทเอาไว้โดยตรง จึงมิได้มีการนำบทบัญญัติมาตราดังกล่าวมาปรับแก่คดี อย่างไรก็ตาม การที่ศาลฎีกาวินิจฉัยมาตราดังกล่าวมาปรับแก่คดี อย่างไรก็ตาม การที่ศาลฎีกาชี้ขาดคดีนี้ไปตามมาตรา 421 นั้น อาจถือเป็นปริยายได้ว่าการกล่าววหรือไขข่าวข้อความอันเป็นเหตุให้ผู้อื่นเสียหายนั้นหาได้อยู่ในบังคับแห่งมาตรา 423 เพียงมาตราเดียวเท่านั้นไม่ ถึงแม้การกล่าวหรือการไขข่าวนั้นจะเป็นหรือไม่เป็นละเมิดตามมาตรา 423กรณีก็ยังอาจเป็นการทำละเมิดตามมาตรา 420 หรือ 421 ได้อยู่เป็นการทำละเมิด จรัญภักดีธนากุล