คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 28/2501หลักกฎหมาย: กรมการอำเภอมีหน้าที่ทะนุบำรุงและตรวจตรารักษาทรัพย์สินที่ดินอันเป็นสาธารณะประโยชน์ของแผ่นดิน ย่อมมีอำนาจฟ้องขับไล่ผู้บุกรุกที่เข้ามายึดถึอเอาที่ดินนั้นได้ เรื่องเช่นนี้ เมื่อจำเลยปฏิเสธและต่อสู้ว่าที่พิพาทเป็นที่ที่มีเจ้าของ ไม่ใช่ที่หวงห้าม หน้าที่นำสืบก่อนย่อมตกอยู่แก่ฝ่ายโจทก์เรื่อง บุกรุกที่ดินสาธารณะ ขับไล่ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าครอบครองที่สาธารณะสมบัติของแผ่นดิน และยึดถือเอาเป็นเจ้าของขอให้ขับไล่ จำเลยต่อสู้ว่า ที่พิพาทไม่ใช่ที่สาธารณะเป็นที่บุคคลมีกรรมสิทธิ์ จำเลยซื้อมาจากผู้มีชื่อ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวาร จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษาให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาที่ว่า กรมการอำเภอคือโจทก์จะมีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า กรมการอำเภอคือโจทก์มีหน้าที่ทะนุบำรุงและตรวจตรารักษาทรัพย์สินที่ดินอันเป็นสาธารณะประโยชน์ของแผ่นดินอยู่แล้ว โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้ เรื่องนี้จำเลยปฏิเสธว่า ที่พิพาทคือที่ที่มีเจ้าของ ไม่ใช่ที่หวงห้ม หน้าที่นำสืบตกอยู่แก่ฝ่ายโจทก์ เมื่อโจทก์นำสืบไม่ได้ว่า ที่พิพาทคือที่แปลงเดียวกับที่โจทก์กล่าวอ้างในฟ้องฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นที่โจทก์กล่าวอ้างในฟ้อง ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 28/2501นายโชติ เชื้อสีแก้ว นายอำเภอวารินชำราบประธานคณะกรมการอำเภอวารินชำราบโจทก์นายบุญมา เกษมวันจำเลย พ.ร.บ.ลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 ม. 122 ป.พ.พ. ม. 1304 ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 84กรมการอำเภอมีหน้าที่ทะนุบำรุงและตรวจตรารักษาทรัพย์สินที่ดินอันเป็นสาธารณะประโยชน์ของแผ่นดิน ย่อมมีอำนาจฟ้องขับไล่ผู้บุกรุกที่เข้ามายึดถึอเอาที่ดินนั้นได้ เรื่องเช่นนี้ เมื่อจำเลยปฏิเสธและต่อสู้ว่าที่พิพาทเป็นที่ที่มีเจ้าของ ไม่ใช่ที่หวงห้าม หน้าที่นำสืบก่อนย่อมตกอยู่แก่ฝ่ายโจทก์เรื่อง บุกรุกที่ดินสาธารณะ ขับไล่ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าครอบครองที่สาธารณะสมบัติของแผ่นดิน และยึดถือเอาเป็นเจ้าของขอให้ขับไล่ จำเลยต่อสู้ว่า ที่พิพาทไม่ใช่ที่สาธารณะเป็นที่บุคคลมีกรรมสิทธิ์ จำเลยซื้อมาจากผู้มีชื่อ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวาร จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษาให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาที่ว่า กรมการอำเภอคือโจทก์จะมีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า กรมการอำเภอคือโจทก์มีหน้าที่ทะนุบำรุงและตรวจตรารักษาทรัพย์สินที่ดินอันเป็นสาธารณะประโยชน์ของแผ่นดินอยู่แล้ว โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้ เรื่องนี้จำเลยปฏิเสธว่า ที่พิพาทคือที่ที่มีเจ้าของ ไม่ใช่ที่หวงห้ม หน้าที่นำสืบตกอยู่แก่ฝ่ายโจทก์ เมื่อโจทก์นำสืบไม่ได้ว่า ที่พิพาทคือที่แปลงเดียวกับที่โจทก์กล่าวอ้างในฟ้องฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นที่โจทก์กล่าวอ้างในฟ้อง ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(พิบูลย์ไอศวรรย์-มนูภันย์วิมลสาร-ประศาสน์วินิจฉัย)ศาลจังหวัดอุบลราชธานี - นายพร สุขารมณ์ศาลอุทธรณ์ - หลวงสุทธิมนต์นฤนาทแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: เรื่อง บุกรุกที่ดินสาธารณะ ขับไล่ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าครอบครองที่สาธารณะสมบัติของแผ่นดิน และยึดถือเอาเป็นเจ้าของขอให้ขับไล่ จำเลยต่อสู้ว่า ที่พิพาทไม่ใช่ที่สาธารณะเป็นที่บุคคลมีกรรมสิทธิ์ จำเลยซื้อมาจากผู้มีชื่อ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวาร จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษาให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาที่ว่า กรมการอำเภอคือโจทก์จะมีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า กรมการอำเภอคือโจทก์มีหน้าที่ทะนุบำรุงและตรวจตรารักษาทรัพย์สินที่ดินอันเป็นสาธารณะประโยชน์ของแผ่นดินอยู่แล้ว โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้ เรื่องนี้จำเลยปฏิเสธว่า ที่พิพาทคือที่ที่มีเจ้าของ ไม่ใช่ที่หวงห้ม หน้าที่นำสืบตกอยู่แก่ฝ่ายโจทก์ เมื่อโจทก์นำสืบไม่ได้ว่า ที่พิพาทคือที่แปลงเดียวกับที่โจทก์กล่าวอ้างในฟ้องฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นที่โจทก์กล่าวอ้างในฟ้อง ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 28/2501นายโชติ เชื้อสีแก้ว นายอำเภอวารินชำราบประธานคณะกรมการอำเภอวารินชำราบโจทก์นายบุญมา เกษมวันจำเลย พ.ร.บ.ลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 ม. 122 ป.พ.พ. ม. 1304 ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 84กรมการอำเภอมีหน้าที่ทะนุบำรุงและตรวจตรารักษาทรัพย์สินที่ดินอันเป็นสาธารณะประโยชน์ของแผ่นดิน ย่อมมีอำนาจฟ้องขับไล่ผู้บุกรุกที่เข้ามายึดถึอเอาที่ดินนั้นได้ เรื่องเช่นนี้ เมื่อจำเลยปฏิเสธและต่อสู้ว่าที่พิพาทเป็นที่ที่มีเจ้าของ ไม่ใช่ที่หวงห้าม หน้าที่นำสืบก่อนย่อมตกอยู่แก่ฝ่ายโจทก์เรื่อง บุกรุกที่ดินสาธารณะ ขับไล่ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าครอบครองที่สาธารณะสมบัติของแผ่นดิน และยึดถือเอาเป็นเจ้าของขอให้ขับไล่ จำเลยต่อสู้ว่า ที่พิพาทไม่ใช่ที่สาธารณะเป็นที่บุคคลมีกรรมสิทธิ์ จำเลยซื้อมาจากผู้มีชื่อ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวาร จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษาให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาที่ว่า กรมการอำเภอคือโจทก์จะมีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า กรมการอำเภอคือโจทก์มีหน้าที่ทะนุบำรุงและตรวจตรารักษาทรัพย์สินที่ดินอันเป็นสาธารณะประโยชน์ของแผ่นดินอยู่แล้ว โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้ เรื่องนี้จำเลยปฏิเสธว่า ที่พิพาทคือที่ที่มีเจ้าของ ไม่ใช่ที่หวงห้ม หน้าที่นำสืบตกอยู่แก่ฝ่ายโจทก์ เมื่อโจทก์นำสืบไม่ได้ว่า ที่พิพาทคือที่แปลงเดียวกับที่โจทก์กล่าวอ้างในฟ้องฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นที่โจทก์กล่าวอ้างในฟ้อง ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(พิบูลย์ไอศวรรย์-มนูภันย์วิมลสาร-ประศาสน์วินิจฉัย)ศาลจังหวัดอุบลราชธานี - นายพร สุขารมณ์ศาลอุทธรณ์ - หลวงสุทธิมนต์นฤนาทแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ