คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1400/2534หลักกฎหมาย: จำเลยยื่นอุทธรณ์โดยมิได้นำเงินค่าธรรมเนียมซึ่งต้องใช้แก่โจทก์ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นมาวางศาลพร้อมอุทธรณ์ย่อมเป็นการไม่ชอบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 229ศาลชอบจะมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยได้ทันที กรณีมิใช่เรื่องการมิได้ชำระหรือวางค่าธรรมเนียมศาลโดยถูกต้องครบถ้วนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18 ที่จะต้องให้ศาลสั่งให้ชำระหรือวางค่าธรรมเนียมศาลให้ถูกต้องครบถ้วนเสียก่อนที่จะสั่งไม่รับคำคู่ความ.คดีนี้สืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ทางเดินด้านหลังอาคารจอดรถยนต์ของโจทก์ไม่ใช่ทางสาธารณะ ให้จำเลยที่ 2 ออกใบรับรองการก่อสร้างอาคารโรงพยาบาลเป็นไปโดยถูกต้องตามที่ได้รับอนุญาตแล้วให้แก่โจทก์ เมื่อโจทก์ได้ปฏิบัติตามกฎหมายและระเบียบข้อบังคับว่าด้วยการนั้นแล้ว คำขออื่นให้ยกจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ พร้อมกับยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลานำเงินค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์และค่าฤชาธรรมเนียมที่จะใช้แทนโจทก์มาวางศาลออกไปภายในวันที่ 31 สิงหาคม 2532ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง และสั่งอุทธรณ์ว่า จำเลยทั้งสองไม่ได้นำเงินค่าธรรมเนียมมาวางศาลพร้อมอุทธรณ์ จึงไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกคำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำเลยทั้งสองนำเงินค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์มาชำระและนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นมาวางศาลให้ถูกต้องครบถ้วนภายในระยะเวลาที่ศาลชั้นต้นเห็นสมควรกำหนด แล้วมีคำสั่งใหม่และดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปตามรูปคดีโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา229 บัญญัติบังคับไว้ว่า ผู้อุทธรณ์ต้องนำเงินค่าธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แก่คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งตามคำพิพากษามาวางศาลพร้อมกับอุทธรณ์ ปรากฏว่าจำเลยทั้งสองยื่นอุทธรณ์โดยไม่ได้นำเงินค่าธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลพร้อมกับอุทธรณ์ย่อมเป็นการไม่ชอบ แม้จำเลยจะได้ยื่นคำร้องขอขยายกำหนดระยะเวลาที่จะนำเงินค่าธรรมเนียมดังกล่าวมาวางศาล แต่ศาลก็ได้มีคำสั่งไม่อนุญาตให้ขยายเพราะเหตุไม่มีพฤติการณ์พิเศษที่ศาลจะอนุญาตได้แล้ว ดังนั้นศาลชอบที่จะมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองได้ทันที เพราะกรณีที่ไม่นำเงินค่าธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แก่คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งมาวางศาลพร้อมกับอุทธรณ์นี้ ไม่ใช่เรื่องของการมิได้ชำระหรือวางค่าธรรมเนียมศาลโดยถูกต้องครบถ้วนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18 ซึ่งศาลจะต้องสั่งให้ชำระหรือวางค่าธรรมเนียมศาลให้ถูกต้องครบถ้วนเสียก่อนที่จะสั่งรับหรือไม่รับคำคู่ความที่ศาลอุทธรณ์นำบทกฎหมายดังกล่าวมาบังคับแก่กรณีนี้จึงไม่ชอบพิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำสั่งศาลชั้นต้น. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1400/2534บริษัท โรงพยาบาล พญาไท 2 จำกัดโจทก์กรุงเทพมหานคร กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 18, ม. 229จำเลยยื่นอุทธรณ์โดยมิได้นำเงินค่าธรรมเนียมซึ่งต้องใช้แก่โจทก์ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นมาวางศาลพร้อมอุทธรณ์ย่อมเป็นการไม่ชอบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 229ศาลชอบจะมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยได้ทันที กรณีมิใช่เรื่องการมิได้ชำระหรือวางค่าธรรมเนียมศาลโดยถูกต้องครบถ้วนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18 ที่จะต้องให้ศาลสั่งให้ชำระหรือวางค่าธรรมเนียมศาลให้ถูกต้องครบถ้วนเสียก่อนที่จะสั่งไม่รับคำคู่ความ.คดีนี้สืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ทางเดินด้านหลังอาคารจอดรถยนต์ของโจทก์ไม่ใช่ทางสาธารณะ ให้จำเลยที่ 2 ออกใบรับรองการก่อสร้างอาคารโรงพยาบาลเป็นไปโดยถูกต้องตามที่ได้รับอนุญาตแล้วให้แก่โจทก์ เมื่อโจทก์ได้ปฏิบัติตามกฎหมายและระเบียบข้อบังคับว่าด้วยการนั้นแล้ว คำขออื่นให้ยกจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ พร้อมกับยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลานำเงินค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์และค่าฤชาธรรมเนียมที่จะใช้แทนโจทก์มาวางศาลออกไปภายในวันที่ 31 สิงหาคม 2532ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง และสั่งอุทธรณ์ว่า จำเลยทั้งสองไม่ได้นำเงินค่าธรรมเนียมมาวางศาลพร้อมอุทธรณ์ จึงไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกคำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำเลยทั้งสองนำเงินค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์มาชำระและนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นมาวางศาลให้ถูกต้องครบถ้วนภายในระยะเวลาที่ศาลชั้นต้นเห็นสมควรกำหนด แล้วมีคำสั่งใหม่และดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปตามรูปคดีโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา229 บัญญัติบังคับไว้ว่า ผู้อุทธรณ์ต้องนำเงินค่าธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แก่คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งตามคำพิพากษามาวางศาลพร้อมกับอุทธรณ์ ปรากฏว่าจำเลยทั้งสองยื่นอุทธรณ์โดยไม่ได้นำเงินค่าธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลพร้อมกับอุทธรณ์ย่อมเป็นการไม่ชอบ แม้จำเลยจะได้ยื่นคำร้องขอขยายกำหนดระยะเวลาที่จะนำเงินค่าธรรมเนียมดังกล่าวมาวางศาล แต่ศาลก็ได้มีคำสั่งไม่อนุญาตให้ขยายเพราะเหตุไม่มีพฤติการณ์พิเศษที่ศาลจะอนุญาตได้แล้ว ดังนั้นศาลชอบที่จะมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองได้ทันที เพราะกรณีที่ไม่นำเงินค่าธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แก่คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งมาวางศาลพร้อมกับอุทธรณ์นี้ ไม่ใช่เรื่องของการมิได้ชำระหรือวางค่าธรรมเนียมศาลโดยถูกต้องครบถ้วนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18 ซึ่งศาลจะต้องสั่งให้ชำระหรือวางค่าธรรมเนียมศาลให้ถูกต้องครบถ้วนเสียก่อนที่จะสั่งรับหรือไม่รับคำคู่ความที่ศาลอุทธรณ์นำบทกฎหมายดังกล่าวมาบังคับแก่กรณีนี้จึงไม่ชอบพิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำสั่งศาลชั้นต้น.(ตัน เวทไว-บุญส่ง วรรณกลาง-วิทวัส อยู่วัฒนา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุบทบัญญัติ ป.วิ.พ. มาตรา 229 ที่บัญญัติว่า ผู้อุทธรณ์ต้องนำค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แก่คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งมาวางศาลพร้อมกับอุทธรณ์นั้น ศาลฎีกาให้วินิจฉัยตลอดมาว่าเป็นหน้าที่ของผู้อุทธรณ์หรือฎีกาต้องนำมาวาง การไม่วางตามกำหนดมีผลทำให้อุทธรณ์หรือฎีกานั้นเป็นอุทธรณ์ฎีกาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 629/2518 และที่ 20/2532) และกรณีนี้ก็มิใช่เรื่องการไม่ชำระหรือวางค่าธรรมเนียมศาลไม่ถูกต้องตามมาตรา 18 ซึ่งศาลจะต้องสั่งให้ชำระหรือวางให้ถูกต้องก่อนจึงจะสั่งรับหรือไม่รับแต่อย่างใด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 389/2494 ที่ 49/2519 และที่4052/2528) อนึ่งเมื่อปรากฏว่าไม่มีพฤติการณ์พิเศษที่จะขยายระยะเวลาวางค่าฤชาธรรมเนียมใช้แทนตามคำร้องของผู้ร้องอุทธรณ์ฎีกาแล้ว ศาลฎีกาก็มิได้กำหนดระยะเวลาใหม่ให้แก่ผู้อุทธรณ์ฎีกาอีกด้วย า(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 355/2517) ทั้งนี้เข้าใจว่าเพราะการกำหนดเวลาใหม่ก็เป็นการขยายระยะเวลาซึ่งศาลจะมีคำสั่งได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษเช่นเดียวกัน คำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้จึงเป็นไปตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่มีมาแต่เดิม ๆ มีข้อน่าสังเกตว่าในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมใช้แทนนี้ถ้าผู้อุทธรณ์ฎีกาไม่ได้วางแล้วแม้ศาลชั้นต้นจะสั่งรับอุทธรณ์ฎีกาศาลอุทธรณ์ฎีกาก็ต้องพิพากษายกอุทธรณ์ฎีกานั้น (คำพิพากษาศาลฎีกาที่20/2532) ต่างกับการนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาในการนั้นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ฎีกาตามมาตรา 234 ซึ่งมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 34/2534 วินิจฉัยว่า เมื่อศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์จำเลยไว้แล้ว โดยไม่ได้กำหนดเรื่องจำเลยไม่วางเงินชำระหนี้ตามคำพิพากษาแสดงว่าจำเลยไม่เจตนาฝ่าฝืน ศาลฎีกาจึงกำหนดระยเวลาใหม่ให้จำเลยวางเงินหรือหาประกันมาให้ภายใน 7 วัน เห็นได้ว่า กรณีที่ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ฎีกาไว้โดยมิได้สั่งเรื่องผู้อุทธรณ์ฎีกาไม่วางค่าฤชาธรรมเนียมใช้แทนนั้นทำให้ผู้อุทธรณ์ฎีกาหมดโอกาสวางเงินต่อไป ซึ่งหากศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ฎีกาเสียเลยผู้อุทธรณ์ฎีกาอาจทำอุทธรณ์ฎีกามายื่นใหม่พร้อมกับนำเงินมาวางอีกได้ จริงอยู่การวางเงินตามมาตรา 229เป็นหน้าที่ของคู่ความผู้อุทธรณ์ฎีกาต้องวางพร้อมอุทธรณ์ฎีกาแต่กฎหมายก็หาได้ห้ามศาลมีคำสั่งเป็นอย่างอื่นในกรณีผู้อุทธรณ์ฎีกาไม่มีเจตนาขัดขืนและต้องเสียหายเพราะคำสั่งรับอุทธรณ์ฎีกาของศาลไม่ ทั้งเดิมก็เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1706/2500(ประชุมใหญ่)วินิจฉัยว่าจำเลยที่ยื่นอุทธรณ์โดยมิได้วางเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์ เป็นการไม่ชอบแต่ศาลชั้นต้นก็รับอุทธรณ์ของจำเลย จำเลยมิได้ขัดขืน ศาลขยายระยะเวลาวางเงินให้จำเลยได้ไม่ควรยกอุทธรณ์เสียทีเดียว เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายกอุทธรณ์มาศาลฎีกาพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยวางเงินใน 10 วันแล้วให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ผู้หมายเหตุจึงเห็นว่าในกรณีผู้อุทธรณ์ฎีกามิได้วางค่าฤชาธรรมเนียมใช้แทนตามมาตรา 229และศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ฎีกาไว้นั้น น่าจะเป็นไปในแนวเดียวกับกรณีตามมาตรา 234 ด้วย. สมบูรณ์ บุญภินนท์.คำพิพากษา: คดีนี้สืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ทางเดินด้านหลังอาคารจอดรถยนต์ของโจทก์ไม่ใช่ทางสาธารณะ ให้จำเลยที่ 2 ออกใบรับรองการก่อสร้างอาคารโรงพยาบาลเป็นไปโดยถูกต้องตามที่ได้รับอนุญาตแล้วให้แก่โจทก์ เมื่อโจทก์ได้ปฏิบัติตามกฎหมายและระเบียบข้อบังคับว่าด้วยการนั้นแล้ว คำขออื่นให้ยกจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ พร้อมกับยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลานำเงินค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์และค่าฤชาธรรมเนียมที่จะใช้แทนโจทก์มาวางศาลออกไปภายในวันที่ 31 สิงหาคม 2532ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง และสั่งอุทธรณ์ว่า จำเลยทั้งสองไม่ได้นำเงินค่าธรรมเนียมมาวางศาลพร้อมอุทธรณ์ จึงไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกคำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำเลยทั้งสองนำเงินค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์มาชำระและนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นมาวางศาลให้ถูกต้องครบถ้วนภายในระยะเวลาที่ศาลชั้นต้นเห็นสมควรกำหนด แล้วมีคำสั่งใหม่และดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปตามรูปคดีโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา229 บัญญัติบังคับไว้ว่า ผู้อุทธรณ์ต้องนำเงินค่าธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แก่คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งตามคำพิพากษามาวางศาลพร้อมกับอุทธรณ์ ปรากฏว่าจำเลยทั้งสองยื่นอุทธรณ์โดยไม่ได้นำเงินค่าธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลพร้อมกับอุทธรณ์ย่อมเป็นการไม่ชอบ แม้จำเลยจะได้ยื่นคำร้องขอขยายกำหนดระยะเวลาที่จะนำเงินค่าธรรมเนียมดังกล่าวมาวางศาล แต่ศาลก็ได้มีคำสั่งไม่อนุญาตให้ขยายเพราะเหตุไม่มีพฤติการณ์พิเศษที่ศาลจะอนุญาตได้แล้ว ดังนั้นศาลชอบที่จะมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองได้ทันที เพราะกรณีที่ไม่นำเงินค่าธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แก่คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งมาวางศาลพร้อมกับอุทธรณ์นี้ ไม่ใช่เรื่องของการมิได้ชำระหรือวางค่าธรรมเนียมศาลโดยถูกต้องครบถ้วนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18 ซึ่งศาลจะต้องสั่งให้ชำระหรือวางค่าธรรมเนียมศาลให้ถูกต้องครบถ้วนเสียก่อนที่จะสั่งรับหรือไม่รับคำคู่ความที่ศาลอุทธรณ์นำบทกฎหมายดังกล่าวมาบังคับแก่กรณีนี้จึงไม่ชอบพิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำสั่งศาลชั้นต้น. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1400/2534บริษัท โรงพยาบาล พญาไท 2 จำกัดโจทก์กรุงเทพมหานคร กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 18, ม. 229จำเลยยื่นอุทธรณ์โดยมิได้นำเงินค่าธรรมเนียมซึ่งต้องใช้แก่โจทก์ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นมาวางศาลพร้อมอุทธรณ์ย่อมเป็นการไม่ชอบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 229ศาลชอบจะมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยได้ทันที กรณีมิใช่เรื่องการมิได้ชำระหรือวางค่าธรรมเนียมศาลโดยถูกต้องครบถ้วนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18 ที่จะต้องให้ศาลสั่งให้ชำระหรือวางค่าธรรมเนียมศาลให้ถูกต้องครบถ้วนเสียก่อนที่จะสั่งไม่รับคำคู่ความ.คดีนี้สืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ทางเดินด้านหลังอาคารจอดรถยนต์ของโจทก์ไม่ใช่ทางสาธารณะ ให้จำเลยที่ 2 ออกใบรับรองการก่อสร้างอาคารโรงพยาบาลเป็นไปโดยถูกต้องตามที่ได้รับอนุญาตแล้วให้แก่โจทก์ เมื่อโจทก์ได้ปฏิบัติตามกฎหมายและระเบียบข้อบังคับว่าด้วยการนั้นแล้ว คำขออื่นให้ยกจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ พร้อมกับยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลานำเงินค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์และค่าฤชาธรรมเนียมที่จะใช้แทนโจทก์มาวางศาลออกไปภายในวันที่ 31 สิงหาคม 2532ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง และสั่งอุทธรณ์ว่า จำเลยทั้งสองไม่ได้นำเงินค่าธรรมเนียมมาวางศาลพร้อมอุทธรณ์ จึงไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกคำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำเลยทั้งสองนำเงินค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์มาชำระและนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นมาวางศาลให้ถูกต้องครบถ้วนภายในระยะเวลาที่ศาลชั้นต้นเห็นสมควรกำหนด แล้วมีคำสั่งใหม่และดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปตามรูปคดีโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา229 บัญญัติบังคับไว้ว่า ผู้อุทธรณ์ต้องนำเงินค่าธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แก่คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งตามคำพิพากษามาวางศาลพร้อมกับอุทธรณ์ ปรากฏว่าจำเลยทั้งสองยื่นอุทธรณ์โดยไม่ได้นำเงินค่าธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์มาวางศาลพร้อมกับอุทธรณ์ย่อมเป็นการไม่ชอบ แม้จำเลยจะได้ยื่นคำร้องขอขยายกำหนดระยะเวลาที่จะนำเงินค่าธรรมเนียมดังกล่าวมาวางศาล แต่ศาลก็ได้มีคำสั่งไม่อนุญาตให้ขยายเพราะเหตุไม่มีพฤติการณ์พิเศษที่ศาลจะอนุญาตได้แล้ว ดังนั้นศาลชอบที่จะมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองได้ทันที เพราะกรณีที่ไม่นำเงินค่าธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แก่คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งมาวางศาลพร้อมกับอุทธรณ์นี้ ไม่ใช่เรื่องของการมิได้ชำระหรือวางค่าธรรมเนียมศาลโดยถูกต้องครบถ้วนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18 ซึ่งศาลจะต้องสั่งให้ชำระหรือวางค่าธรรมเนียมศาลให้ถูกต้องครบถ้วนเสียก่อนที่จะสั่งรับหรือไม่รับคำคู่ความที่ศาลอุทธรณ์นำบทกฎหมายดังกล่าวมาบังคับแก่กรณีนี้จึงไม่ชอบพิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำสั่งศาลชั้นต้น.(ตัน เวทไว-บุญส่ง วรรณกลาง-วิทวัส อยู่วัฒนา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุบทบัญญัติ ป.วิ.พ. มาตรา 229 ที่บัญญัติว่า ผู้อุทธรณ์ต้องนำค่าฤชาธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แก่คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งมาวางศาลพร้อมกับอุทธรณ์นั้น ศาลฎีกาให้วินิจฉัยตลอดมาว่าเป็นหน้าที่ของผู้อุทธรณ์หรือฎีกาต้องนำมาวาง การไม่วางตามกำหนดมีผลทำให้อุทธรณ์หรือฎีกานั้นเป็นอุทธรณ์ฎีกาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 629/2518 และที่ 20/2532) และกรณีนี้ก็มิใช่เรื่องการไม่ชำระหรือวางค่าธรรมเนียมศาลไม่ถูกต้องตามมาตรา 18 ซึ่งศาลจะต้องสั่งให้ชำระหรือวางให้ถูกต้องก่อนจึงจะสั่งรับหรือไม่รับแต่อย่างใด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 389/2494 ที่ 49/2519 และที่4052/2528) อนึ่งเมื่อปรากฏว่าไม่มีพฤติการณ์พิเศษที่จะขยายระยะเวลาวางค่าฤชาธรรมเนียมใช้แทนตามคำร้องของผู้ร้องอุทธรณ์ฎีกาแล้ว ศาลฎีกาก็มิได้กำหนดระยะเวลาใหม่ให้แก่ผู้อุทธรณ์ฎีกาอีกด้วย า(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 355/2517) ทั้งนี้เข้าใจว่าเพราะการกำหนดเวลาใหม่ก็เป็นการขยายระยะเวลาซึ่งศาลจะมีคำสั่งได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษเช่นเดียวกัน คำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้จึงเป็นไปตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่มีมาแต่เดิม ๆ มีข้อน่าสังเกตว่าในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมใช้แทนนี้ถ้าผู้อุทธรณ์ฎีกาไม่ได้วางแล้วแม้ศาลชั้นต้นจะสั่งรับอุทธรณ์ฎีกาศาลอุทธรณ์ฎีกาก็ต้องพิพากษายกอุทธรณ์ฎีกานั้น (คำพิพากษาศาลฎีกาที่20/2532) ต่างกับการนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาในการนั้นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ฎีกาตามมาตรา 234 ซึ่งมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 34/2534 วินิจฉัยว่า เมื่อศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์จำเลยไว้แล้ว โดยไม่ได้กำหนดเรื่องจำเลยไม่วางเงินชำระหนี้ตามคำพิพากษาแสดงว่าจำเลยไม่เจตนาฝ่าฝืน ศาลฎีกาจึงกำหนดระยเวลาใหม่ให้จำเลยวางเงินหรือหาประกันมาให้ภายใน 7 วัน เห็นได้ว่า กรณีที่ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ฎีกาไว้โดยมิได้สั่งเรื่องผู้อุทธรณ์ฎีกาไม่วางค่าฤชาธรรมเนียมใช้แทนนั้นทำให้ผู้อุทธรณ์ฎีกาหมดโอกาสวางเงินต่อไป ซึ่งหากศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ฎีกาเสียเลยผู้อุทธรณ์ฎีกาอาจทำอุทธรณ์ฎีกามายื่นใหม่พร้อมกับนำเงินมาวางอีกได้ จริงอยู่การวางเงินตามมาตรา 229เป็นหน้าที่ของคู่ความผู้อุทธรณ์ฎีกาต้องวางพร้อมอุทธรณ์ฎีกาแต่กฎหมายก็หาได้ห้ามศาลมีคำสั่งเป็นอย่างอื่นในกรณีผู้อุทธรณ์ฎีกาไม่มีเจตนาขัดขืนและต้องเสียหายเพราะคำสั่งรับอุทธรณ์ฎีกาของศาลไม่ ทั้งเดิมก็เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1706/2500(ประชุมใหญ่)วินิจฉัยว่าจำเลยที่ยื่นอุทธรณ์โดยมิได้วางเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์ เป็นการไม่ชอบแต่ศาลชั้นต้นก็รับอุทธรณ์ของจำเลย จำเลยมิได้ขัดขืน ศาลขยายระยะเวลาวางเงินให้จำเลยได้ไม่ควรยกอุทธรณ์เสียทีเดียว เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายกอุทธรณ์มาศาลฎีกาพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยวางเงินใน 10 วันแล้วให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ผู้หมายเหตุจึงเห็นว่าในกรณีผู้อุทธรณ์ฎีกามิได้วางค่าฤชาธรรมเนียมใช้แทนตามมาตรา 229และศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ฎีกาไว้นั้น น่าจะเป็นไปในแนวเดียวกับกรณีตามมาตรา 234 ด้วย. สมบูรณ์ บุญภินนท์.