คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 62166หลักกฎหมาย: ความว่า โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า อุทธรณ์ของโจทก์ข้อ 3.1 และข้อ 3.2 เป็นอุทธรณ์การใช้ดุลพินิจการชั่งน้ำหนักพยานของศาลแรงงานกลาง มิใช่อุทธรณ์ในปัญหาข้อกฎหมายจึงมีคำสั่งไม่รับ คงรับเฉพาะอุทธรณ์ข้อ 2โจทก์เห็นว่า อุทธรณ์ข้อ 3.1 และ 3.2 เป็นปัญหาข้อกฎหมายว่าการที่จำเลยไม่ได้รับค่าซ่อมจากนางอนงค์ และโจทก์ในฐานะผู้จัดการศูนย์จะต้องรับผิดชอบนั้น เป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริงที่ผิดไปจากที่ปรากฏในสำนวน และฟังข้อเท็จจริงที่เกินไปจากที่ปรากฏในสำนวน ไม่ชอบด้วยกฎหมายและวิธีพิจารณาความ โปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ จำเลยแถลงคัดค้าน (อันดับ 56)โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายพร้อมด้วยดอกเบี้ยเป็นจำนวนเงิน 7,155 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงิน 7,000 บาท นับจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยฟ้องแย้งขอให้โจทก์ชดใช้เงินจำนวน 8,568 บาท ให้แก่จำเลยพร้อมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันฟ้องแย้งเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระให้จำเลยเสร็จสิ้นศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ใช้เงินจำนวน8,568 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 22 เมษายน 2531 อันเป็นวันครบกำหนดเวลาที่โจทก์ต้องชำระหนี้ตามหนังสือทวงหนี้ จนกว่าจะชำระเสร็จให้จำเลยโจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 47)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 51)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว อุทธรณ์ข้อ 3.2 โจทก์อุทธรณ์ว่า ค่าซ่อมรถของลูกค้ามีจำนวนเพียง 12,507 บาท มิใช่ 15,568 บาท ดังที่ศาลแรงงานกลางฟังมานั้น เป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐาน เป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้าม ศาลแรงงานกลางไม่รับอุทธรณ์ข้อ 3.2 ชอบแล้วส่วนอุทธรณ์ข้อ 3.1 จำเลยอ้างเหตุแห่งความรับผิดของโจทก์ตามคำให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ปล่อยให้ลูกค้านำรถยนต์ไปโดยไม่เก็บเงิน ไปทำสัญญาตกลงกับลูกค้าให้ใช้ค่าซ่อมเป็นส่วนตัวแปลงหนี้ค่าซ่อมรถยนต์โดยเปลี่ยนตัวเจ้าหนี้ เป็นเหตุให้จำเลยสูญเสียสิทธิในการรับชำระหนี้จากลูกค้า ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าลูกค้าได้รับรถยนต์ไปแล้วจำเลยจึงหมดข้อต่อรองกับลูกค้าและจำเลยไม่สามารถส่งมอบรถยนต์ในสภาพที่ซ่อมเรียบร้อยให้แก่ลูกค้าโจทก์จึงต้องรับผิด คดีจึงมีปัญหาตามข้ออุทธรณ์ของโจทก์ว่าศาลแรงงานกลางวินิจฉัยเหตุดังกล่าวชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ซึ่งเป็นข้อกฎหมาย ให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ข้อ 3.1 แล้วให้ศาลแรงงานกลางดำเนินการต่อไป ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2167/2531นายวีรวิทย์ จิระดำรงชัยฯโจทก์บริษัท กิจกมลสุโกศล จำกัดจำเลยนายไกรฤกษ์ จิระดำรงชัย ทนายโจทก์ผู้ยื่นคำร้อง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54ความว่า โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า อุทธรณ์ของโจทก์ข้อ 3.1 และข้อ 3.2 เป็นอุทธรณ์การใช้ดุลพินิจการชั่งน้ำหนักพยานของศาลแรงงานกลาง มิใช่อุทธรณ์ในปัญหาข้อกฎหมายจึงมีคำสั่งไม่รับ คงรับเฉพาะอุทธรณ์ข้อ 2โจทก์เห็นว่า อุทธรณ์ข้อ 3.1 และ 3.2 เป็นปัญหาข้อกฎหมายว่าการที่จำเลยไม่ได้รับค่าซ่อมจากนางอนงค์ และโจทก์ในฐานะผู้จัดการศูนย์จะต้องรับผิดชอบนั้น เป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริงที่ผิดไปจากที่ปรากฏในสำนวน และฟังข้อเท็จจริงที่เกินไปจากที่ปรากฏในสำนวน ไม่ชอบด้วยกฎหมายและวิธีพิจารณาความ โปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ จำเลยแถลงคัดค้าน (อันดับ 56)โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายพร้อมด้วยดอกเบี้ยเป็นจำนวนเงิน 7,155 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงิน 7,000 บาท นับจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยฟ้องแย้งขอให้โจทก์ชดใช้เงินจำนวน 8,568 บาท ให้แก่จำเลยพร้อมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันฟ้องแย้งเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระให้จำเลยเสร็จสิ้นศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ใช้เงินจำนวน8,568 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 22 เมษายน 2531 อันเป็นวันครบกำหนดเวลาที่โจทก์ต้องชำระหนี้ตามหนังสือทวงหนี้ จนกว่าจะชำระเสร็จให้จำเลยโจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 47)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 51)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว อุทธรณ์ข้อ 3.2 โจทก์อุทธรณ์ว่า ค่าซ่อมรถของลูกค้ามีจำนวนเพียง 12,507 บาท มิใช่ 15,568 บาท ดังที่ศาลแรงงานกลางฟังมานั้น เป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐาน เป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้าม ศาลแรงงานกลางไม่รับอุทธรณ์ข้อ 3.2 ชอบแล้วส่วนอุทธรณ์ข้อ 3.1 จำเลยอ้างเหตุแห่งความรับผิดของโจทก์ตามคำให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ปล่อยให้ลูกค้านำรถยนต์ไปโดยไม่เก็บเงิน ไปทำสัญญาตกลงกับลูกค้าให้ใช้ค่าซ่อมเป็นส่วนตัวแปลงหนี้ค่าซ่อมรถยนต์โดยเปลี่ยนตัวเจ้าหนี้ เป็นเหตุให้จำเลยสูญเสียสิทธิในการรับชำระหนี้จากลูกค้า ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าลูกค้าได้รับรถยนต์ไปแล้วจำเลยจึงหมดข้อต่อรองกับลูกค้าและจำเลยไม่สามารถส่งมอบรถยนต์ในสภาพที่ซ่อมเรียบร้อยให้แก่ลูกค้าโจทก์จึงต้องรับผิด คดีจึงมีปัญหาตามข้ออุทธรณ์ของโจทก์ว่าศาลแรงงานกลางวินิจฉัยเหตุดังกล่าวชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ซึ่งเป็นข้อกฎหมาย ให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ข้อ 3.1 แล้วให้ศาลแรงงานกลางดำเนินการต่อไป(สุพจน์ นาถะพินธุ-มาโนช เพียรสนอง-วิศิษฏ์ ลิมานนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2167/2531นายวีรวิทย์ จิระดำรงชัยฯโจทก์บริษัท กิจกมลสุโกศล จำกัดจำเลยนายไกรฤกษ์ จิระดำรงชัย ทนายโจทก์ผู้ยื่นคำร้อง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54ความว่า โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า อุทธรณ์ของโจทก์ข้อ 3.1 และข้อ 3.2 เป็นอุทธรณ์การใช้ดุลพินิจการชั่งน้ำหนักพยานของศาลแรงงานกลาง มิใช่อุทธรณ์ในปัญหาข้อกฎหมายจึงมีคำสั่งไม่รับ คงรับเฉพาะอุทธรณ์ข้อ 2โจทก์เห็นว่า อุทธรณ์ข้อ 3.1 และ 3.2 เป็นปัญหาข้อกฎหมายว่าการที่จำเลยไม่ได้รับค่าซ่อมจากนางอนงค์ และโจทก์ในฐานะผู้จัดการศูนย์จะต้องรับผิดชอบนั้น เป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริงที่ผิดไปจากที่ปรากฏในสำนวน และฟังข้อเท็จจริงที่เกินไปจากที่ปรากฏในสำนวน ไม่ชอบด้วยกฎหมายและวิธีพิจารณาความ โปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ จำเลยแถลงคัดค้าน (อันดับ 56)โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายพร้อมด้วยดอกเบี้ยเป็นจำนวนเงิน 7,155 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงิน 7,000 บาท นับจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยฟ้องแย้งขอให้โจทก์ชดใช้เงินจำนวน 8,568 บาท ให้แก่จำเลยพร้อมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันฟ้องแย้งเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระให้จำเลยเสร็จสิ้นศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ใช้เงินจำนวน8,568 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 22 เมษายน 2531 อันเป็นวันครบกำหนดเวลาที่โจทก์ต้องชำระหนี้ตามหนังสือทวงหนี้ จนกว่าจะชำระเสร็จให้จำเลยโจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 47)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 51)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว อุทธรณ์ข้อ 3.2 โจทก์อุทธรณ์ว่า ค่าซ่อมรถของลูกค้ามีจำนวนเพียง 12,507 บาท มิใช่ 15,568 บาท ดังที่ศาลแรงงานกลางฟังมานั้น เป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐาน เป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้าม ศาลแรงงานกลางไม่รับอุทธรณ์ข้อ 3.2 ชอบแล้วส่วนอุทธรณ์ข้อ 3.1 จำเลยอ้างเหตุแห่งความรับผิดของโจทก์ตามคำให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ปล่อยให้ลูกค้านำรถยนต์ไปโดยไม่เก็บเงิน ไปทำสัญญาตกลงกับลูกค้าให้ใช้ค่าซ่อมเป็นส่วนตัวแปลงหนี้ค่าซ่อมรถยนต์โดยเปลี่ยนตัวเจ้าหนี้ เป็นเหตุให้จำเลยสูญเสียสิทธิในการรับชำระหนี้จากลูกค้า ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าลูกค้าได้รับรถยนต์ไปแล้วจำเลยจึงหมดข้อต่อรองกับลูกค้าและจำเลยไม่สามารถส่งมอบรถยนต์ในสภาพที่ซ่อมเรียบร้อยให้แก่ลูกค้าโจทก์จึงต้องรับผิด คดีจึงมีปัญหาตามข้ออุทธรณ์ของโจทก์ว่าศาลแรงงานกลางวินิจฉัยเหตุดังกล่าวชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ซึ่งเป็นข้อกฎหมาย ให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ข้อ 3.1 แล้วให้ศาลแรงงานกลางดำเนินการต่อไป(สุพจน์ นาถะพินธุ-มาโนช เพียรสนอง-วิศิษฏ์ ลิมานนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ