คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 47/2489หลักกฎหมาย: ในกรณีที่ผู้ขายไม่ส่งมอบทรัพย์ที่ขาย ถ้าผู้ซื้อต้องเสียค่าใช้จ่ายไปซื้อทรัพย์ชนิดนั้นจากผู้อื่นเท่าไร ผู้ขายต้องรับผิดใช้เงินที่เกินจากราคาที่ตกลงซื้อขายกันให้แก่ผู้ซื้อ พฤตติการณ์ที่ศาลรับฟังสำหรับกำหนดค่าเสียหายโจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยฐานผิดสัญญาขายขึ้นเป็นเงิน ๑๒๔๑๒๕ บาท ๒๕ สตางค์ จำเลยปฏิเสธและไม่รับรองค่าเสียหาย ศาลแพ่งพิพากษาว่า จำเลยเป็นฝ่ายผิดนักให้ใช้ค่าเสียหายและค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่แพงขึ้นกว่าที่ซื้อจากจำเลยเป็นเงิน ++,๐๒๙๗ บาท ๖๐ สตางค์ ส่วนค่าจ้างกุลีคัดเลือกขันโจทก์ไม่มีอำนาจเรียกจากจำเลย ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ตัดค่าเลือกขัน และหักขันคละที่โจทก์ซื้อมาคัดเลือกเกินกว่า ๒ เท่าจำนวนที่จำเลยจะต้องส่งแก่โจทก์ออก รวม ๒ จำนวนเป็นเงิน ๕๔๙๒๖ บาท ๖๒ สตางค์ ตัดทอนออกจากค่าเสียหายที่ศาลแพ่งพิพากษาให้จำเลยใช้แก่โจทก์แล้ว จำเลยคงใช้แก่โจทก์เพียง ๕๕๓๗๐ บาท ๙๘ สตางค์ โจทก์ฏีกาขอให้จำเลยใช้ตามฟ้อง ศาลฏีกาเห็นว่า การคำนวณค่าเสียหายเรื่องนี้ต้องคำนวณเงินที่โจทก์จ่ายซื้อขันมาทดแทนให้ครบจำนวนที่จำเลยขาดส่งรวมทั้งค่าใช้จ่าย แล้วหักกับราคาขันที่โจทก์ตกลงซื้อจากจำเลย เมื่อโจทก์ให้การว่า การเลือกขันบริสุทธิ์ต้องซื้อขันคละมา ๒ เท่า และโจทก์ว่าที่เบิกความเช่นนั้นหมายความแต่ฉะเพาะขันคละที่ดีนั้น โจทก์มิได้อธิบายหรือมีพะยานอื่นแสดงให้เห็นว่าขันคละชนิดใดเลือกได้ขันบริสุทธิเท่าใด ที่ศาลอุทธรณ์คิดหักราคาขันคละที่โจทก์ซื้อเกิน ๒ เท่าขันบริสุทธิออกเสียนั้นไม่มีเหตุอันควรแก้ไข ส่วนค่าเลือกขันปรากฏว่าโจทก์เป็นฝ่ายต้องเสียเอง ที่โจทก์ฏีกาว่า ไม่มีประเด็นที่ศาลอุทธรณ์จะยกขึ้นอ้างได้ว่าโจทก์ซ้อขันคละมาเลือกมากเกินจำนวน เพราะโจทก์ลืมแล้วว่าได้ซื้อขันมาเลือกเป็นจำนวนเท่าใด ซึ่งจำเลยต้องใช้ค่าเสียหายเต็มจำนวนนั้น แม้จำเลยไม่ได้ลืมทักท้วง ก็เป็นหน้าที่ของโจทก์ต้องสืบให้ศาลเห็นว่าโจทก์ได้เสียหายไปเท่าใหแน่เพราะจำเลยไม่ได้รับรองค่าเสียหายของโจทก์ จึงพิพากษา ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 47/2489บริษัท นำไทย จำกัด จ. บริษัท ไม้ไทย จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 215, ม. 222, ม. 223, ม. 225.ในกรณีที่ผู้ขายไม่ส่งมอบทรัพย์ที่ขาย ถ้าผู้ซื้อต้องเสียค่าใช้จ่ายไปซื้อทรัพย์ชนิดนั้นจากผู้อื่นเท่าไร ผู้ขายต้องรับผิดใช้เงินที่เกินจากราคาที่ตกลงซื้อขายกันให้แก่ผู้ซื้อ พฤตติการณ์ที่ศาลรับฟังสำหรับกำหนดค่าเสียหายโจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยฐานผิดสัญญาขายขึ้นเป็นเงิน ๑๒๔๑๒๕ บาท ๒๕ สตางค์ จำเลยปฏิเสธและไม่รับรองค่าเสียหาย ศาลแพ่งพิพากษาว่า จำเลยเป็นฝ่ายผิดนักให้ใช้ค่าเสียหายและค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่แพงขึ้นกว่าที่ซื้อจากจำเลยเป็นเงิน ++,๐๒๙๗ บาท ๖๐ สตางค์ ส่วนค่าจ้างกุลีคัดเลือกขันโจทก์ไม่มีอำนาจเรียกจากจำเลย ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ตัดค่าเลือกขัน และหักขันคละที่โจทก์ซื้อมาคัดเลือกเกินกว่า ๒ เท่าจำนวนที่จำเลยจะต้องส่งแก่โจทก์ออก รวม ๒ จำนวนเป็นเงิน ๕๔๙๒๖ บาท ๖๒ สตางค์ ตัดทอนออกจากค่าเสียหายที่ศาลแพ่งพิพากษาให้จำเลยใช้แก่โจทก์แล้ว จำเลยคงใช้แก่โจทก์เพียง ๕๕๓๗๐ บาท ๙๘ สตางค์ โจทก์ฏีกาขอให้จำเลยใช้ตามฟ้อง ศาลฏีกาเห็นว่า การคำนวณค่าเสียหายเรื่องนี้ต้องคำนวณเงินที่โจทก์จ่ายซื้อขันมาทดแทนให้ครบจำนวนที่จำเลยขาดส่งรวมทั้งค่าใช้จ่าย แล้วหักกับราคาขันที่โจทก์ตกลงซื้อจากจำเลย เมื่อโจทก์ให้การว่า การเลือกขันบริสุทธิ์ต้องซื้อขันคละมา ๒ เท่า และโจทก์ว่าที่เบิกความเช่นนั้นหมายความแต่ฉะเพาะขันคละที่ดีนั้น โจทก์มิได้อธิบายหรือมีพะยานอื่นแสดงให้เห็นว่าขันคละชนิดใดเลือกได้ขันบริสุทธิเท่าใด ที่ศาลอุทธรณ์คิดหักราคาขันคละที่โจทก์ซื้อเกิน ๒ เท่าขันบริสุทธิออกเสียนั้นไม่มีเหตุอันควรแก้ไข ส่วนค่าเลือกขันปรากฏว่าโจทก์เป็นฝ่ายต้องเสียเอง ที่โจทก์ฏีกาว่า ไม่มีประเด็นที่ศาลอุทธรณ์จะยกขึ้นอ้างได้ว่าโจทก์ซ้อขันคละมาเลือกมากเกินจำนวน เพราะโจทก์ลืมแล้วว่าได้ซื้อขันมาเลือกเป็นจำนวนเท่าใด ซึ่งจำเลยต้องใช้ค่าเสียหายเต็มจำนวนนั้น แม้จำเลยไม่ได้ลืมทักท้วง ก็เป็นหน้าที่ของโจทก์ต้องสืบให้ศาลเห็นว่าโจทก์ได้เสียหายไปเท่าใหแน่เพราะจำเลยไม่ได้รับรองค่าเสียหายของโจทก์ จึงพิพากษา(ธรรมบัณฑิต-ประมูล สุวรรณศร-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลอุทธรณ์ศาลชั้นต้น - ม.จ.เพลิงนพดล รพีพัฒน์พระเทพปริญญา - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยฐานผิดสัญญาขายขึ้นเป็นเงิน ๑๒๔๑๒๕ บาท ๒๕ สตางค์ จำเลยปฏิเสธและไม่รับรองค่าเสียหาย ศาลแพ่งพิพากษาว่า จำเลยเป็นฝ่ายผิดนักให้ใช้ค่าเสียหายและค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่แพงขึ้นกว่าที่ซื้อจากจำเลยเป็นเงิน ++,๐๒๙๗ บาท ๖๐ สตางค์ ส่วนค่าจ้างกุลีคัดเลือกขันโจทก์ไม่มีอำนาจเรียกจากจำเลย ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ตัดค่าเลือกขัน และหักขันคละที่โจทก์ซื้อมาคัดเลือกเกินกว่า ๒ เท่าจำนวนที่จำเลยจะต้องส่งแก่โจทก์ออก รวม ๒ จำนวนเป็นเงิน ๕๔๙๒๖ บาท ๖๒ สตางค์ ตัดทอนออกจากค่าเสียหายที่ศาลแพ่งพิพากษาให้จำเลยใช้แก่โจทก์แล้ว จำเลยคงใช้แก่โจทก์เพียง ๕๕๓๗๐ บาท ๙๘ สตางค์ โจทก์ฏีกาขอให้จำเลยใช้ตามฟ้อง ศาลฏีกาเห็นว่า การคำนวณค่าเสียหายเรื่องนี้ต้องคำนวณเงินที่โจทก์จ่ายซื้อขันมาทดแทนให้ครบจำนวนที่จำเลยขาดส่งรวมทั้งค่าใช้จ่าย แล้วหักกับราคาขันที่โจทก์ตกลงซื้อจากจำเลย เมื่อโจทก์ให้การว่า การเลือกขันบริสุทธิ์ต้องซื้อขันคละมา ๒ เท่า และโจทก์ว่าที่เบิกความเช่นนั้นหมายความแต่ฉะเพาะขันคละที่ดีนั้น โจทก์มิได้อธิบายหรือมีพะยานอื่นแสดงให้เห็นว่าขันคละชนิดใดเลือกได้ขันบริสุทธิเท่าใด ที่ศาลอุทธรณ์คิดหักราคาขันคละที่โจทก์ซื้อเกิน ๒ เท่าขันบริสุทธิออกเสียนั้นไม่มีเหตุอันควรแก้ไข ส่วนค่าเลือกขันปรากฏว่าโจทก์เป็นฝ่ายต้องเสียเอง ที่โจทก์ฏีกาว่า ไม่มีประเด็นที่ศาลอุทธรณ์จะยกขึ้นอ้างได้ว่าโจทก์ซ้อขันคละมาเลือกมากเกินจำนวน เพราะโจทก์ลืมแล้วว่าได้ซื้อขันมาเลือกเป็นจำนวนเท่าใด ซึ่งจำเลยต้องใช้ค่าเสียหายเต็มจำนวนนั้น แม้จำเลยไม่ได้ลืมทักท้วง ก็เป็นหน้าที่ของโจทก์ต้องสืบให้ศาลเห็นว่าโจทก์ได้เสียหายไปเท่าใหแน่เพราะจำเลยไม่ได้รับรองค่าเสียหายของโจทก์ จึงพิพากษา ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 47/2489บริษัท นำไทย จำกัด จ. บริษัท ไม้ไทย จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 215, ม. 222, ม. 223, ม. 225.ในกรณีที่ผู้ขายไม่ส่งมอบทรัพย์ที่ขาย ถ้าผู้ซื้อต้องเสียค่าใช้จ่ายไปซื้อทรัพย์ชนิดนั้นจากผู้อื่นเท่าไร ผู้ขายต้องรับผิดใช้เงินที่เกินจากราคาที่ตกลงซื้อขายกันให้แก่ผู้ซื้อ พฤตติการณ์ที่ศาลรับฟังสำหรับกำหนดค่าเสียหายโจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยฐานผิดสัญญาขายขึ้นเป็นเงิน ๑๒๔๑๒๕ บาท ๒๕ สตางค์ จำเลยปฏิเสธและไม่รับรองค่าเสียหาย ศาลแพ่งพิพากษาว่า จำเลยเป็นฝ่ายผิดนักให้ใช้ค่าเสียหายและค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่แพงขึ้นกว่าที่ซื้อจากจำเลยเป็นเงิน ++,๐๒๙๗ บาท ๖๐ สตางค์ ส่วนค่าจ้างกุลีคัดเลือกขันโจทก์ไม่มีอำนาจเรียกจากจำเลย ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ตัดค่าเลือกขัน และหักขันคละที่โจทก์ซื้อมาคัดเลือกเกินกว่า ๒ เท่าจำนวนที่จำเลยจะต้องส่งแก่โจทก์ออก รวม ๒ จำนวนเป็นเงิน ๕๔๙๒๖ บาท ๖๒ สตางค์ ตัดทอนออกจากค่าเสียหายที่ศาลแพ่งพิพากษาให้จำเลยใช้แก่โจทก์แล้ว จำเลยคงใช้แก่โจทก์เพียง ๕๕๓๗๐ บาท ๙๘ สตางค์ โจทก์ฏีกาขอให้จำเลยใช้ตามฟ้อง ศาลฏีกาเห็นว่า การคำนวณค่าเสียหายเรื่องนี้ต้องคำนวณเงินที่โจทก์จ่ายซื้อขันมาทดแทนให้ครบจำนวนที่จำเลยขาดส่งรวมทั้งค่าใช้จ่าย แล้วหักกับราคาขันที่โจทก์ตกลงซื้อจากจำเลย เมื่อโจทก์ให้การว่า การเลือกขันบริสุทธิ์ต้องซื้อขันคละมา ๒ เท่า และโจทก์ว่าที่เบิกความเช่นนั้นหมายความแต่ฉะเพาะขันคละที่ดีนั้น โจทก์มิได้อธิบายหรือมีพะยานอื่นแสดงให้เห็นว่าขันคละชนิดใดเลือกได้ขันบริสุทธิเท่าใด ที่ศาลอุทธรณ์คิดหักราคาขันคละที่โจทก์ซื้อเกิน ๒ เท่าขันบริสุทธิออกเสียนั้นไม่มีเหตุอันควรแก้ไข ส่วนค่าเลือกขันปรากฏว่าโจทก์เป็นฝ่ายต้องเสียเอง ที่โจทก์ฏีกาว่า ไม่มีประเด็นที่ศาลอุทธรณ์จะยกขึ้นอ้างได้ว่าโจทก์ซ้อขันคละมาเลือกมากเกินจำนวน เพราะโจทก์ลืมแล้วว่าได้ซื้อขันมาเลือกเป็นจำนวนเท่าใด ซึ่งจำเลยต้องใช้ค่าเสียหายเต็มจำนวนนั้น แม้จำเลยไม่ได้ลืมทักท้วง ก็เป็นหน้าที่ของโจทก์ต้องสืบให้ศาลเห็นว่าโจทก์ได้เสียหายไปเท่าใหแน่เพราะจำเลยไม่ได้รับรองค่าเสียหายของโจทก์ จึงพิพากษา(ธรรมบัณฑิต-ประมูล สุวรรณศร-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลอุทธรณ์ศาลชั้นต้น - ม.จ.เพลิงนพดล รพีพัฒน์พระเทพปริญญา - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ