คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 440/2508หลักกฎหมาย: จำเลยฎีกาอ้างว่า คำเบิกความของประจักษ์พยานโจทก์ไม่ปรากฎชัดแจ้งว่า จำเลยนี้เล่นการพนันป๊อกกันในลักษระใด อย่างไรนั้นเป็นข้ออ้างเกี่ยวกับการใช้ดุลพินิจ เป็นปัญหาข้อเท็จจริง แม้โจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องว่า ผู้ใดเป็นเจ้ามือในการเล่นพนันป๊อก แต่ได้บรรยายมาว่าจำเลยทั้ง 3 บังอาจร่วมกันเล่นการพนันป๊อก(21 แต้ม) อันเป็นการพนันประเภทห้ามขาดตามบัญชี ก.อันดับ 11 ท้ายพระราชบัญญัติการพนัน 2478 พนันเอาทรัพย์สินกันโดยมิได้มีพระราชกฤษฎีกาอนุญาตให้เล่นได้ ดังนี้ ก็เป็นฟ้องที่สมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 158(5) จำเลยกระทำผิดครั้งหลังมีโทษจำคุกหรือปรับ หรือทั้งจำทั้งปรับ ต้องวางโทษทั้งปรับตามพระราชบัญญัติการพนัน 2478 มาตรา 14 ทวิ(2) แต่ศาลชั้นต้นวางโทษปรับทวีคูณ ปรับ 600 บาท จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์เช่นนี้ การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นจำคุก 2 เดือน ปรับ 600 บาท แต่ยกโทษจำคุกเสีย ก็เป็นการพิพากษาเพิ่มเติมโทษจำเลยต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 212โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้ง ๓ ร่วมกันเล่นการพนันป๊อก(๒๑ แต้ม) อันเป็นประเภทห้ามขาดตามบัญชี ก.อันดับ ๑๑ ท้ายพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ ขอให้ลงโทษ ขอเพิ่มโทษเฉพาะจำเลยที่ ๒ จำเลยทั้ง ๓ ปฏิเสธ แต่จำเลยที่ ๒ รับว่าเคยต้องคำพิพากษาในความผิดฐานเล่นการพนันมาแล้วพ้นโทษไปยังไม่ครบกำหนด ๓ ปี ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๑ และที่ ๓ ผิดพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ มาตรา ๔,๕, ๖, ๑๐, ๑๒ จำเลยที่ ๒ ผิดพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ มาตรา ๔, ๕, ๖, ๑๐, ๑๒ พระราชบัญญัติการพนัน(ฉบับที่ ๓) ๒๔๘๕ มาตรา ๓ ปรับจำเลยที่ ๑ และ ๓ คนละ ๓๐๐ บาท ปรับจำเลยที่ ๒ ทวีคูณ ๖๐๐ บาท จำเลยทั้ง ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เมื่อจำเลยที่ ๒ กระทำความผิดครั้งหลังมีโทษให้จำคุกไม่เกิน ๓ ปี หรือปรับไม่เกิน ๕,๐๐๐ บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ต้องวางโทษจำเลยที่ ๒ ทั้งจำทั้งปรับตามมาตรา ๑๔ ทวิ (๒) ไม่ใช่วางโทษปรับทวีคูณดังคำพิพากษาศาลชั้นต้น พิพากษาแก้ว่า จำเลยทั้ง ๓ ผิด พระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ มาตรา ๑๒ แก้ไข (ฉบับที่ ๗) ๒๕๐๔ มาตรา ๓ เฉพาะการวางโทษจำเลยที่ ๒ ให้จำคุกจำเลยที่ ๒ กำหนด ๒ เดือน และปรับ ๖๐๐ บาท โทษจำคุกให้ยกเสียตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๕๕ คงปรับสถานเดียว นอกนั้นยืน จำเลยทั้ง ๓ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงในการพิจารณากับในฟ้องไม่ต่างกันเลยและข้อที่จำเลยอ้างว่า คำเบิกความของประจักษ์พยานโจทก์ไม่ปรากฏชัดแจ้งว่า จำเลยนี้เล่นการพนักป๊อกกันในลักษณะใด อย่างไร นั้น เป็นข้อกล่าวอ้างเกี่ยวกับการใช้ดุลพินิจเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาไม่ได้ และเห็นว่าแม้โจทก์จะไม่ได้บรรยายว่า ผู้ใดเป็นเจ้ามือในการเล่นพนันป๊อกก็ตาม แต่โจทก์ได้บรรยายมาในฟ้องแล้วว่า จำเลยทั้ง ๓ ได้บังอาจร่วมกันเล่นการพนันป๊อก(๒๑ แต้ม) อันเป็นการพนันประเภทห้ามขาดตามบัญชี ก. อันดับ ๑๑ ท้ายพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ พนันเอาทรัพย์สินกันโดยมิได้มีพระราชกฤษฎีกาอนุญาตให้เล่นได้ ถือได้ว่า ฟ้องโจทก์มีการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดพอสมควรเท่าจะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีแล้ว โจทก์ไม่จำต้องบรรยายด้วยว่า ผู้ใดเป็นเจ้ามือในการเล่นพนันป๊อก ฟ้องโจทก์จึงสมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๕๘(๕) อนึ่ง ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยที่ ๒ กระทำผิดครั้งหลังมีโทษจำคุกไม่เกิน ๓ ปี หรือปรับไม่เกิน ๕,๐๐๐ บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ต้องวางโทษจำเลยที่ ๒ ทั้งจำทั้งปรับตามพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ มาตรา ๑๔ ทิว (๒) ไม่ใช่วางโทษปรับทวีคูณดังคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้นชอบแล้ว แต่ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้วางโทษจำเลยที่ ๒ เป็นจำคุก ๒ เดือนและปรับ ๖๐๐ บาท แม้จะยกโทษจำคุกเสีย ก็เป็นการพิพากษาเพิ่มเติมโทษจำเลย ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๒๑๒ เพราะโจทก์มิได้อุทธรณ์ทำนองนั้น พิพากษาแก้เฉพาะโทษจำเลยที่ ๒ คงปรับ ๖๐๐ บาท นอกนั้นยืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 440/2508พนักงานอัยการจังหวัดมหาสารคามโจทก์นายโห่งหรือวรุฬ แซ่เหงี่ยมหรือสาฤทธิคาม ที่ ๑ นายสุข เดชบังอร ที่ ๒นายเหม่ง แซ่ด่าน ที่ ๓จำเลย พ.ร.บ.การพนัน พ.ศ.2478 ม. 14 ทวิ (2) ป.วิ.อ. ม. 158 (5), ม. 212, ม. 220 ป.อ. ม. 55จำเลยฎีกาอ้างว่า คำเบิกความของประจักษ์พยานโจทก์ไม่ปรากฎชัดแจ้งว่า จำเลยนี้เล่นการพนันป๊อกกันในลักษระใด อย่างไรนั้นเป็นข้ออ้างเกี่ยวกับการใช้ดุลพินิจ เป็นปัญหาข้อเท็จจริง แม้โจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องว่า ผู้ใดเป็นเจ้ามือในการเล่นพนันป๊อก แต่ได้บรรยายมาว่าจำเลยทั้ง 3 บังอาจร่วมกันเล่นการพนันป๊อก(21 แต้ม) อันเป็นการพนันประเภทห้ามขาดตามบัญชี ก.อันดับ 11 ท้ายพระราชบัญญัติการพนัน 2478 พนันเอาทรัพย์สินกันโดยมิได้มีพระราชกฤษฎีกาอนุญาตให้เล่นได้ ดังนี้ ก็เป็นฟ้องที่สมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 158(5) จำเลยกระทำผิดครั้งหลังมีโทษจำคุกหรือปรับ หรือทั้งจำทั้งปรับ ต้องวางโทษทั้งปรับตามพระราชบัญญัติการพนัน 2478 มาตรา 14 ทวิ(2) แต่ศาลชั้นต้นวางโทษปรับทวีคูณ ปรับ 600 บาท จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์เช่นนี้ การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นจำคุก 2 เดือน ปรับ 600 บาท แต่ยกโทษจำคุกเสีย ก็เป็นการพิพากษาเพิ่มเติมโทษจำเลยต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 212โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้ง ๓ ร่วมกันเล่นการพนันป๊อก(๒๑ แต้ม) อันเป็นประเภทห้ามขาดตามบัญชี ก.อันดับ ๑๑ ท้ายพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ ขอให้ลงโทษ ขอเพิ่มโทษเฉพาะจำเลยที่ ๒ จำเลยทั้ง ๓ ปฏิเสธ แต่จำเลยที่ ๒ รับว่าเคยต้องคำพิพากษาในความผิดฐานเล่นการพนันมาแล้วพ้นโทษไปยังไม่ครบกำหนด ๓ ปี ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๑ และที่ ๓ ผิดพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ มาตรา ๔,๕, ๖, ๑๐, ๑๒ จำเลยที่ ๒ ผิดพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ มาตรา ๔, ๕, ๖, ๑๐, ๑๒ พระราชบัญญัติการพนัน(ฉบับที่ ๓) ๒๔๘๕ มาตรา ๓ ปรับจำเลยที่ ๑ และ ๓ คนละ ๓๐๐ บาท ปรับจำเลยที่ ๒ ทวีคูณ ๖๐๐ บาท จำเลยทั้ง ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เมื่อจำเลยที่ ๒ กระทำความผิดครั้งหลังมีโทษให้จำคุกไม่เกิน ๓ ปี หรือปรับไม่เกิน ๕,๐๐๐ บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ต้องวางโทษจำเลยที่ ๒ ทั้งจำทั้งปรับตามมาตรา ๑๔ ทวิ (๒) ไม่ใช่วางโทษปรับทวีคูณดังคำพิพากษาศาลชั้นต้น พิพากษาแก้ว่า จำเลยทั้ง ๓ ผิด พระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ มาตรา ๑๒ แก้ไข (ฉบับที่ ๗) ๒๕๐๔ มาตรา ๓ เฉพาะการวางโทษจำเลยที่ ๒ ให้จำคุกจำเลยที่ ๒ กำหนด ๒ เดือน และปรับ ๖๐๐ บาท โทษจำคุกให้ยกเสียตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๕๕ คงปรับสถานเดียว นอกนั้นยืน จำเลยทั้ง ๓ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงในการพิจารณากับในฟ้องไม่ต่างกันเลยและข้อที่จำเลยอ้างว่า คำเบิกความของประจักษ์พยานโจทก์ไม่ปรากฏชัดแจ้งว่า จำเลยนี้เล่นการพนักป๊อกกันในลักษณะใด อย่างไร นั้น เป็นข้อกล่าวอ้างเกี่ยวกับการใช้ดุลพินิจเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาไม่ได้ และเห็นว่าแม้โจทก์จะไม่ได้บรรยายว่า ผู้ใดเป็นเจ้ามือในการเล่นพนันป๊อกก็ตาม แต่โจทก์ได้บรรยายมาในฟ้องแล้วว่า จำเลยทั้ง ๓ ได้บังอาจร่วมกันเล่นการพนันป๊อก(๒๑ แต้ม) อันเป็นการพนันประเภทห้ามขาดตามบัญชี ก. อันดับ ๑๑ ท้ายพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ พนันเอาทรัพย์สินกันโดยมิได้มีพระราชกฤษฎีกาอนุญาตให้เล่นได้ ถือได้ว่า ฟ้องโจทก์มีการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดพอสมควรเท่าจะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีแล้ว โจทก์ไม่จำต้องบรรยายด้วยว่า ผู้ใดเป็นเจ้ามือในการเล่นพนันป๊อก ฟ้องโจทก์จึงสมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๕๘(๕) อนึ่ง ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยที่ ๒ กระทำผิดครั้งหลังมีโทษจำคุกไม่เกิน ๓ ปี หรือปรับไม่เกิน ๕,๐๐๐ บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ต้องวางโทษจำเลยที่ ๒ ทั้งจำทั้งปรับตามพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ มาตรา ๑๔ ทิว (๒) ไม่ใช่วางโทษปรับทวีคูณดังคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้นชอบแล้ว แต่ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้วางโทษจำเลยที่ ๒ เป็นจำคุก ๒ เดือนและปรับ ๖๐๐ บาท แม้จะยกโทษจำคุกเสีย ก็เป็นการพิพากษาเพิ่มเติมโทษจำเลย ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๒๑๒ เพราะโจทก์มิได้อุทธรณ์ทำนองนั้น พิพากษาแก้เฉพาะโทษจำเลยที่ ๒ คงปรับ ๖๐๐ บาท นอกนั้นยืน(เพรียง โรจนรัส-สนิท สุมาวงศ์-บุศย์ ขันธวิทย์)ศาลจังหวัดมหาสารคาม - นายนาม จำนงศาลอุทธรณ์ - นายจำรูญ เจริญกุลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้ง ๓ ร่วมกันเล่นการพนันป๊อก(๒๑ แต้ม) อันเป็นประเภทห้ามขาดตามบัญชี ก.อันดับ ๑๑ ท้ายพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ ขอให้ลงโทษ ขอเพิ่มโทษเฉพาะจำเลยที่ ๒ จำเลยทั้ง ๓ ปฏิเสธ แต่จำเลยที่ ๒ รับว่าเคยต้องคำพิพากษาในความผิดฐานเล่นการพนันมาแล้วพ้นโทษไปยังไม่ครบกำหนด ๓ ปี ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๑ และที่ ๓ ผิดพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ มาตรา ๔,๕, ๖, ๑๐, ๑๒ จำเลยที่ ๒ ผิดพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ มาตรา ๔, ๕, ๖, ๑๐, ๑๒ พระราชบัญญัติการพนัน(ฉบับที่ ๓) ๒๔๘๕ มาตรา ๓ ปรับจำเลยที่ ๑ และ ๓ คนละ ๓๐๐ บาท ปรับจำเลยที่ ๒ ทวีคูณ ๖๐๐ บาท จำเลยทั้ง ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เมื่อจำเลยที่ ๒ กระทำความผิดครั้งหลังมีโทษให้จำคุกไม่เกิน ๓ ปี หรือปรับไม่เกิน ๕,๐๐๐ บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ต้องวางโทษจำเลยที่ ๒ ทั้งจำทั้งปรับตามมาตรา ๑๔ ทวิ (๒) ไม่ใช่วางโทษปรับทวีคูณดังคำพิพากษาศาลชั้นต้น พิพากษาแก้ว่า จำเลยทั้ง ๓ ผิด พระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ มาตรา ๑๒ แก้ไข (ฉบับที่ ๗) ๒๕๐๔ มาตรา ๓ เฉพาะการวางโทษจำเลยที่ ๒ ให้จำคุกจำเลยที่ ๒ กำหนด ๒ เดือน และปรับ ๖๐๐ บาท โทษจำคุกให้ยกเสียตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๕๕ คงปรับสถานเดียว นอกนั้นยืน จำเลยทั้ง ๓ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงในการพิจารณากับในฟ้องไม่ต่างกันเลยและข้อที่จำเลยอ้างว่า คำเบิกความของประจักษ์พยานโจทก์ไม่ปรากฏชัดแจ้งว่า จำเลยนี้เล่นการพนักป๊อกกันในลักษณะใด อย่างไร นั้น เป็นข้อกล่าวอ้างเกี่ยวกับการใช้ดุลพินิจเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาไม่ได้ และเห็นว่าแม้โจทก์จะไม่ได้บรรยายว่า ผู้ใดเป็นเจ้ามือในการเล่นพนันป๊อกก็ตาม แต่โจทก์ได้บรรยายมาในฟ้องแล้วว่า จำเลยทั้ง ๓ ได้บังอาจร่วมกันเล่นการพนันป๊อก(๒๑ แต้ม) อันเป็นการพนันประเภทห้ามขาดตามบัญชี ก. อันดับ ๑๑ ท้ายพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ พนันเอาทรัพย์สินกันโดยมิได้มีพระราชกฤษฎีกาอนุญาตให้เล่นได้ ถือได้ว่า ฟ้องโจทก์มีการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดพอสมควรเท่าจะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีแล้ว โจทก์ไม่จำต้องบรรยายด้วยว่า ผู้ใดเป็นเจ้ามือในการเล่นพนันป๊อก ฟ้องโจทก์จึงสมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๕๘(๕) อนึ่ง ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยที่ ๒ กระทำผิดครั้งหลังมีโทษจำคุกไม่เกิน ๓ ปี หรือปรับไม่เกิน ๕,๐๐๐ บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ต้องวางโทษจำเลยที่ ๒ ทั้งจำทั้งปรับตามพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ มาตรา ๑๔ ทิว (๒) ไม่ใช่วางโทษปรับทวีคูณดังคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้นชอบแล้ว แต่ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้วางโทษจำเลยที่ ๒ เป็นจำคุก ๒ เดือนและปรับ ๖๐๐ บาท แม้จะยกโทษจำคุกเสีย ก็เป็นการพิพากษาเพิ่มเติมโทษจำเลย ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๒๑๒ เพราะโจทก์มิได้อุทธรณ์ทำนองนั้น พิพากษาแก้เฉพาะโทษจำเลยที่ ๒ คงปรับ ๖๐๐ บาท นอกนั้นยืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 440/2508พนักงานอัยการจังหวัดมหาสารคามโจทก์นายโห่งหรือวรุฬ แซ่เหงี่ยมหรือสาฤทธิคาม ที่ ๑ นายสุข เดชบังอร ที่ ๒นายเหม่ง แซ่ด่าน ที่ ๓จำเลย พ.ร.บ.การพนัน พ.ศ.2478 ม. 14 ทวิ (2) ป.วิ.อ. ม. 158 (5), ม. 212, ม. 220 ป.อ. ม. 55จำเลยฎีกาอ้างว่า คำเบิกความของประจักษ์พยานโจทก์ไม่ปรากฎชัดแจ้งว่า จำเลยนี้เล่นการพนันป๊อกกันในลักษระใด อย่างไรนั้นเป็นข้ออ้างเกี่ยวกับการใช้ดุลพินิจ เป็นปัญหาข้อเท็จจริง แม้โจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องว่า ผู้ใดเป็นเจ้ามือในการเล่นพนันป๊อก แต่ได้บรรยายมาว่าจำเลยทั้ง 3 บังอาจร่วมกันเล่นการพนันป๊อก(21 แต้ม) อันเป็นการพนันประเภทห้ามขาดตามบัญชี ก.อันดับ 11 ท้ายพระราชบัญญัติการพนัน 2478 พนันเอาทรัพย์สินกันโดยมิได้มีพระราชกฤษฎีกาอนุญาตให้เล่นได้ ดังนี้ ก็เป็นฟ้องที่สมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 158(5) จำเลยกระทำผิดครั้งหลังมีโทษจำคุกหรือปรับ หรือทั้งจำทั้งปรับ ต้องวางโทษทั้งปรับตามพระราชบัญญัติการพนัน 2478 มาตรา 14 ทวิ(2) แต่ศาลชั้นต้นวางโทษปรับทวีคูณ ปรับ 600 บาท จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์เช่นนี้ การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นจำคุก 2 เดือน ปรับ 600 บาท แต่ยกโทษจำคุกเสีย ก็เป็นการพิพากษาเพิ่มเติมโทษจำเลยต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 212โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้ง ๓ ร่วมกันเล่นการพนันป๊อก(๒๑ แต้ม) อันเป็นประเภทห้ามขาดตามบัญชี ก.อันดับ ๑๑ ท้ายพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ ขอให้ลงโทษ ขอเพิ่มโทษเฉพาะจำเลยที่ ๒ จำเลยทั้ง ๓ ปฏิเสธ แต่จำเลยที่ ๒ รับว่าเคยต้องคำพิพากษาในความผิดฐานเล่นการพนันมาแล้วพ้นโทษไปยังไม่ครบกำหนด ๓ ปี ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๑ และที่ ๓ ผิดพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ มาตรา ๔,๕, ๖, ๑๐, ๑๒ จำเลยที่ ๒ ผิดพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ มาตรา ๔, ๕, ๖, ๑๐, ๑๒ พระราชบัญญัติการพนัน(ฉบับที่ ๓) ๒๔๘๕ มาตรา ๓ ปรับจำเลยที่ ๑ และ ๓ คนละ ๓๐๐ บาท ปรับจำเลยที่ ๒ ทวีคูณ ๖๐๐ บาท จำเลยทั้ง ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เมื่อจำเลยที่ ๒ กระทำความผิดครั้งหลังมีโทษให้จำคุกไม่เกิน ๓ ปี หรือปรับไม่เกิน ๕,๐๐๐ บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ต้องวางโทษจำเลยที่ ๒ ทั้งจำทั้งปรับตามมาตรา ๑๔ ทวิ (๒) ไม่ใช่วางโทษปรับทวีคูณดังคำพิพากษาศาลชั้นต้น พิพากษาแก้ว่า จำเลยทั้ง ๓ ผิด พระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ มาตรา ๑๒ แก้ไข (ฉบับที่ ๗) ๒๕๐๔ มาตรา ๓ เฉพาะการวางโทษจำเลยที่ ๒ ให้จำคุกจำเลยที่ ๒ กำหนด ๒ เดือน และปรับ ๖๐๐ บาท โทษจำคุกให้ยกเสียตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๕๕ คงปรับสถานเดียว นอกนั้นยืน จำเลยทั้ง ๓ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงในการพิจารณากับในฟ้องไม่ต่างกันเลยและข้อที่จำเลยอ้างว่า คำเบิกความของประจักษ์พยานโจทก์ไม่ปรากฏชัดแจ้งว่า จำเลยนี้เล่นการพนักป๊อกกันในลักษณะใด อย่างไร นั้น เป็นข้อกล่าวอ้างเกี่ยวกับการใช้ดุลพินิจเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาไม่ได้ และเห็นว่าแม้โจทก์จะไม่ได้บรรยายว่า ผู้ใดเป็นเจ้ามือในการเล่นพนันป๊อกก็ตาม แต่โจทก์ได้บรรยายมาในฟ้องแล้วว่า จำเลยทั้ง ๓ ได้บังอาจร่วมกันเล่นการพนันป๊อก(๒๑ แต้ม) อันเป็นการพนันประเภทห้ามขาดตามบัญชี ก. อันดับ ๑๑ ท้ายพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ พนันเอาทรัพย์สินกันโดยมิได้มีพระราชกฤษฎีกาอนุญาตให้เล่นได้ ถือได้ว่า ฟ้องโจทก์มีการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดพอสมควรเท่าจะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีแล้ว โจทก์ไม่จำต้องบรรยายด้วยว่า ผู้ใดเป็นเจ้ามือในการเล่นพนันป๊อก ฟ้องโจทก์จึงสมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๕๘(๕) อนึ่ง ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยที่ ๒ กระทำผิดครั้งหลังมีโทษจำคุกไม่เกิน ๓ ปี หรือปรับไม่เกิน ๕,๐๐๐ บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ต้องวางโทษจำเลยที่ ๒ ทั้งจำทั้งปรับตามพระราชบัญญัติการพนัน ๒๔๗๘ มาตรา ๑๔ ทิว (๒) ไม่ใช่วางโทษปรับทวีคูณดังคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้นชอบแล้ว แต่ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้วางโทษจำเลยที่ ๒ เป็นจำคุก ๒ เดือนและปรับ ๖๐๐ บาท แม้จะยกโทษจำคุกเสีย ก็เป็นการพิพากษาเพิ่มเติมโทษจำเลย ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๒๑๒ เพราะโจทก์มิได้อุทธรณ์ทำนองนั้น พิพากษาแก้เฉพาะโทษจำเลยที่ ๒ คงปรับ ๖๐๐ บาท นอกนั้นยืน(เพรียง โรจนรัส-สนิท สุมาวงศ์-บุศย์ ขันธวิทย์)ศาลจังหวัดมหาสารคาม - นายนาม จำนงศาลอุทธรณ์ - นายจำรูญ เจริญกุลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ