คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2528/2515หลักกฎหมาย: จำเลยถือด้ามมีดทั้งสองมือ เหวี่ยงฟันผู้เสียหาย 2ครั้งติด ๆ กัน ถูกที่บริเวณศีรษะซึ่งเป็นที่สำคัญ มีบาดแผล 3 แห่งคือ ที่ข้างศีรษะขวาเหนือหูยาวประมาณ 7 เซนติเมตร ลึกจดกระดูกศีรษะ เย็บ 8 เข็ม ที่ข้างใบหูขวา ยาวประมาณ 6 เซนติเมตรลึกจดกระดูกศีรษะเย็บ 7 เข็ม และที่ใบหูขวาขาด ยาวประมาณ 4 เซนติเมตร เย็บ 8 เข็ม ลักษณะและขนาดของมีดที่ใช้ฟันเฉพาะตัวมีดยาว 36 เซนติเมตร ด้ามยาว 19 เซนติเมตร ปลายมีดเป็นรูปหัวตัดกว้างประมาณ 8 เซนติเมตร. ดังนี้ ต้องถือว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย แต่ผู้เสียหายไม่ตายสมเจตนาจึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น หาใช่เป็นความผิดฐานทำร้ายร่างกายจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดโต้ยาว 1 แขน ฟันทำร้ายนายบุญชายหลายที ถูกที่บริเวณศีรษะและใบหู จนเป็นเหตุให้นายบุญชายรับอันตรายสาหัส โดยใบหูขาด รูปหน้าเสียโฉมอย่างติดตัว และจำเลยยังใช้มีดดังกล่าวไล่ฟันนายบุญชายอีกหลายที โดยมีเจตนาฆ่าให้ตาย แต่ไม่บรรลุผล เพราะนายบุญชายหลบหลีกทัน มีคนอื่นมาช่วยเหลือห้ามปราม และบาดแผลที่นายบุญชายได้รับไม่ร้ายแรงพอที่จะทำให้ตายได้ในทันที ประกอบด้วยได้รับการรักษาพยาบาลทันท่วงที นายบุญชายจึงไม่ตายสมเจตนาของจำเลย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 288, 295, 297 และริบมีดของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 จำคุก 2 ปี ริบมีดของกลางโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่นศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยมีเจตนาฆ่านายบุญชาย มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 จำคุก 10 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาว่า พยานหลักฐานยังไม่พอฟังว่าจำเลยกระทำความผิดฐานพยายามฆ่ากรณีเป็นเรื่องจำเลยทำร้ายจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายของผู้เสียหายเท่านั้น ทั้งเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายด้วย อนึ่ง จำเลยรับสารภาพต่อพนักงานสอบสวน เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา และจำเลยได้ชดใช้ค่าทำขวัญให้ผู้เสียหาย จำเลยจึงควรได้รับการลดโทษศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยใช้มีดฟันถูกผู้เสียหาย 2 ทีมีบาดแผล 3 แห่ง คือ ที่ข้างศีรษะขวาเหนือหู ยาวประมาณ 7 เซนติเมตรลึกจดกระดูกศีรษะ เย็บ 8 เข็ม ที่ข้างใบหูขวายาวประมาณ 6 เซนติเมตรลึกจดกระดูกศีรษะ เย็บ 7 เข็ม และที่ใบหูขวาขาด ยาวประมาณ 4 เซนติเมตรเย็บ 8 เข็ม ตามรายงานของแพทย์แล้ววินิจฉัยว่า กิริยาที่จำเลยถือจับด้ามมีดทั้งสองมือเหวี่ยงฟันผู้เสียหาย 2 ครั้งติด ๆ กัน ลักษณะและขนาดของมีดที่ใช้ฟันเฉพาะตัวมีดยาว 36 เซนติเมตร ด้ามยาว 19 เซนติเมตร ปลายมีดเป็นรูปหัวตัดกว้าง ประมาณ 8 เซนติเมตร จำเลยฟันถูกบริเวณศีรษะซึ่งเป็นที่สำคัญถูกใบหูขาด มีรายละเอียดบาดแผลดังกล่าวแล้วข้างต้น ต้องถือว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย แต่ผู้เสียหายไม่ตายสมเจตนาจึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น หาใช่เป็นความผิดฐานทำร้ายร่างกายจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายไม่ และตามรูปเรื่องการกระทำของจำเลยไม่เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายที่จำเลยขอให้ลดโทษลงอีก โดยอ้างเหตุว่าจำเลยรับสารภาพในชั้นสอบสวนก็ดี จำเลยได้ชดใช้ค่าทำขวัญให้ผู้เสียหายเป็นเงินจำนวนหนึ่งแล้วก็ดี ยังไม่เป็นเหตุผลที่จะลดโทษจำเลยให้เบากว่าที่ศาลอุทธรณ์กำหนดพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2528/2515พนักงานอัยการจังหวัดมหาสารคามโจทก์นายเพียร ชัยหาจำเลย ป.อ. ม. 59, ม. 80, ม. 295, ม. 297, ม. 288จำเลยถือด้ามมีดทั้งสองมือ เหวี่ยงฟันผู้เสียหาย 2ครั้งติด ๆ กัน ถูกที่บริเวณศีรษะซึ่งเป็นที่สำคัญ มีบาดแผล 3 แห่งคือ ที่ข้างศีรษะขวาเหนือหูยาวประมาณ 7 เซนติเมตร ลึกจดกระดูกศีรษะ เย็บ 8 เข็ม ที่ข้างใบหูขวา ยาวประมาณ 6 เซนติเมตรลึกจดกระดูกศีรษะเย็บ 7 เข็ม และที่ใบหูขวาขาด ยาวประมาณ 4 เซนติเมตร เย็บ 8 เข็ม ลักษณะและขนาดของมีดที่ใช้ฟันเฉพาะตัวมีดยาว 36 เซนติเมตร ด้ามยาว 19 เซนติเมตร ปลายมีดเป็นรูปหัวตัดกว้างประมาณ 8 เซนติเมตร. ดังนี้ ต้องถือว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย แต่ผู้เสียหายไม่ตายสมเจตนาจึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น หาใช่เป็นความผิดฐานทำร้ายร่างกายจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดโต้ยาว 1 แขน ฟันทำร้ายนายบุญชายหลายที ถูกที่บริเวณศีรษะและใบหู จนเป็นเหตุให้นายบุญชายรับอันตรายสาหัส โดยใบหูขาด รูปหน้าเสียโฉมอย่างติดตัว และจำเลยยังใช้มีดดังกล่าวไล่ฟันนายบุญชายอีกหลายที โดยมีเจตนาฆ่าให้ตาย แต่ไม่บรรลุผล เพราะนายบุญชายหลบหลีกทัน มีคนอื่นมาช่วยเหลือห้ามปราม และบาดแผลที่นายบุญชายได้รับไม่ร้ายแรงพอที่จะทำให้ตายได้ในทันที ประกอบด้วยได้รับการรักษาพยาบาลทันท่วงที นายบุญชายจึงไม่ตายสมเจตนาของจำเลย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 288, 295, 297 และริบมีดของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 จำคุก 2 ปี ริบมีดของกลางโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่นศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยมีเจตนาฆ่านายบุญชาย มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 จำคุก 10 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาว่า พยานหลักฐานยังไม่พอฟังว่าจำเลยกระทำความผิดฐานพยายามฆ่ากรณีเป็นเรื่องจำเลยทำร้ายจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายของผู้เสียหายเท่านั้น ทั้งเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายด้วย อนึ่ง จำเลยรับสารภาพต่อพนักงานสอบสวน เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา และจำเลยได้ชดใช้ค่าทำขวัญให้ผู้เสียหาย จำเลยจึงควรได้รับการลดโทษศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยใช้มีดฟันถูกผู้เสียหาย 2 ทีมีบาดแผล 3 แห่ง คือ ที่ข้างศีรษะขวาเหนือหู ยาวประมาณ 7 เซนติเมตรลึกจดกระดูกศีรษะ เย็บ 8 เข็ม ที่ข้างใบหูขวายาวประมาณ 6 เซนติเมตรลึกจดกระดูกศีรษะ เย็บ 7 เข็ม และที่ใบหูขวาขาด ยาวประมาณ 4 เซนติเมตรเย็บ 8 เข็ม ตามรายงานของแพทย์แล้ววินิจฉัยว่า กิริยาที่จำเลยถือจับด้ามมีดทั้งสองมือเหวี่ยงฟันผู้เสียหาย 2 ครั้งติด ๆ กัน ลักษณะและขนาดของมีดที่ใช้ฟันเฉพาะตัวมีดยาว 36 เซนติเมตร ด้ามยาว 19 เซนติเมตร ปลายมีดเป็นรูปหัวตัดกว้าง ประมาณ 8 เซนติเมตร จำเลยฟันถูกบริเวณศีรษะซึ่งเป็นที่สำคัญถูกใบหูขาด มีรายละเอียดบาดแผลดังกล่าวแล้วข้างต้น ต้องถือว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย แต่ผู้เสียหายไม่ตายสมเจตนาจึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น หาใช่เป็นความผิดฐานทำร้ายร่างกายจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายไม่ และตามรูปเรื่องการกระทำของจำเลยไม่เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายที่จำเลยขอให้ลดโทษลงอีก โดยอ้างเหตุว่าจำเลยรับสารภาพในชั้นสอบสวนก็ดี จำเลยได้ชดใช้ค่าทำขวัญให้ผู้เสียหายเป็นเงินจำนวนหนึ่งแล้วก็ดี ยังไม่เป็นเหตุผลที่จะลดโทษจำเลยให้เบากว่าที่ศาลอุทธรณ์กำหนดพิพากษายืน(แผลง สระวาสี-ประสาท สุคนธมาน-เฉลิม กรพุกกะณะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดโต้ยาว 1 แขน ฟันทำร้ายนายบุญชายหลายที ถูกที่บริเวณศีรษะและใบหู จนเป็นเหตุให้นายบุญชายรับอันตรายสาหัส โดยใบหูขาด รูปหน้าเสียโฉมอย่างติดตัว และจำเลยยังใช้มีดดังกล่าวไล่ฟันนายบุญชายอีกหลายที โดยมีเจตนาฆ่าให้ตาย แต่ไม่บรรลุผล เพราะนายบุญชายหลบหลีกทัน มีคนอื่นมาช่วยเหลือห้ามปราม และบาดแผลที่นายบุญชายได้รับไม่ร้ายแรงพอที่จะทำให้ตายได้ในทันที ประกอบด้วยได้รับการรักษาพยาบาลทันท่วงที นายบุญชายจึงไม่ตายสมเจตนาของจำเลย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 288, 295, 297 และริบมีดของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 จำคุก 2 ปี ริบมีดของกลางโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่นศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยมีเจตนาฆ่านายบุญชาย มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 จำคุก 10 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาว่า พยานหลักฐานยังไม่พอฟังว่าจำเลยกระทำความผิดฐานพยายามฆ่ากรณีเป็นเรื่องจำเลยทำร้ายจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายของผู้เสียหายเท่านั้น ทั้งเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายด้วย อนึ่ง จำเลยรับสารภาพต่อพนักงานสอบสวน เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา และจำเลยได้ชดใช้ค่าทำขวัญให้ผู้เสียหาย จำเลยจึงควรได้รับการลดโทษศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยใช้มีดฟันถูกผู้เสียหาย 2 ทีมีบาดแผล 3 แห่ง คือ ที่ข้างศีรษะขวาเหนือหู ยาวประมาณ 7 เซนติเมตรลึกจดกระดูกศีรษะ เย็บ 8 เข็ม ที่ข้างใบหูขวายาวประมาณ 6 เซนติเมตรลึกจดกระดูกศีรษะ เย็บ 7 เข็ม และที่ใบหูขวาขาด ยาวประมาณ 4 เซนติเมตรเย็บ 8 เข็ม ตามรายงานของแพทย์แล้ววินิจฉัยว่า กิริยาที่จำเลยถือจับด้ามมีดทั้งสองมือเหวี่ยงฟันผู้เสียหาย 2 ครั้งติด ๆ กัน ลักษณะและขนาดของมีดที่ใช้ฟันเฉพาะตัวมีดยาว 36 เซนติเมตร ด้ามยาว 19 เซนติเมตร ปลายมีดเป็นรูปหัวตัดกว้าง ประมาณ 8 เซนติเมตร จำเลยฟันถูกบริเวณศีรษะซึ่งเป็นที่สำคัญถูกใบหูขาด มีรายละเอียดบาดแผลดังกล่าวแล้วข้างต้น ต้องถือว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย แต่ผู้เสียหายไม่ตายสมเจตนาจึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น หาใช่เป็นความผิดฐานทำร้ายร่างกายจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายไม่ และตามรูปเรื่องการกระทำของจำเลยไม่เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายที่จำเลยขอให้ลดโทษลงอีก โดยอ้างเหตุว่าจำเลยรับสารภาพในชั้นสอบสวนก็ดี จำเลยได้ชดใช้ค่าทำขวัญให้ผู้เสียหายเป็นเงินจำนวนหนึ่งแล้วก็ดี ยังไม่เป็นเหตุผลที่จะลดโทษจำเลยให้เบากว่าที่ศาลอุทธรณ์กำหนดพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2528/2515พนักงานอัยการจังหวัดมหาสารคามโจทก์นายเพียร ชัยหาจำเลย ป.อ. ม. 59, ม. 80, ม. 295, ม. 297, ม. 288จำเลยถือด้ามมีดทั้งสองมือ เหวี่ยงฟันผู้เสียหาย 2ครั้งติด ๆ กัน ถูกที่บริเวณศีรษะซึ่งเป็นที่สำคัญ มีบาดแผล 3 แห่งคือ ที่ข้างศีรษะขวาเหนือหูยาวประมาณ 7 เซนติเมตร ลึกจดกระดูกศีรษะ เย็บ 8 เข็ม ที่ข้างใบหูขวา ยาวประมาณ 6 เซนติเมตรลึกจดกระดูกศีรษะเย็บ 7 เข็ม และที่ใบหูขวาขาด ยาวประมาณ 4 เซนติเมตร เย็บ 8 เข็ม ลักษณะและขนาดของมีดที่ใช้ฟันเฉพาะตัวมีดยาว 36 เซนติเมตร ด้ามยาว 19 เซนติเมตร ปลายมีดเป็นรูปหัวตัดกว้างประมาณ 8 เซนติเมตร. ดังนี้ ต้องถือว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย แต่ผู้เสียหายไม่ตายสมเจตนาจึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น หาใช่เป็นความผิดฐานทำร้ายร่างกายจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดโต้ยาว 1 แขน ฟันทำร้ายนายบุญชายหลายที ถูกที่บริเวณศีรษะและใบหู จนเป็นเหตุให้นายบุญชายรับอันตรายสาหัส โดยใบหูขาด รูปหน้าเสียโฉมอย่างติดตัว และจำเลยยังใช้มีดดังกล่าวไล่ฟันนายบุญชายอีกหลายที โดยมีเจตนาฆ่าให้ตาย แต่ไม่บรรลุผล เพราะนายบุญชายหลบหลีกทัน มีคนอื่นมาช่วยเหลือห้ามปราม และบาดแผลที่นายบุญชายได้รับไม่ร้ายแรงพอที่จะทำให้ตายได้ในทันที ประกอบด้วยได้รับการรักษาพยาบาลทันท่วงที นายบุญชายจึงไม่ตายสมเจตนาของจำเลย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 288, 295, 297 และริบมีดของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 จำคุก 2 ปี ริบมีดของกลางโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่นศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยมีเจตนาฆ่านายบุญชาย มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 จำคุก 10 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาว่า พยานหลักฐานยังไม่พอฟังว่าจำเลยกระทำความผิดฐานพยายามฆ่ากรณีเป็นเรื่องจำเลยทำร้ายจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายของผู้เสียหายเท่านั้น ทั้งเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายด้วย อนึ่ง จำเลยรับสารภาพต่อพนักงานสอบสวน เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา และจำเลยได้ชดใช้ค่าทำขวัญให้ผู้เสียหาย จำเลยจึงควรได้รับการลดโทษศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยใช้มีดฟันถูกผู้เสียหาย 2 ทีมีบาดแผล 3 แห่ง คือ ที่ข้างศีรษะขวาเหนือหู ยาวประมาณ 7 เซนติเมตรลึกจดกระดูกศีรษะ เย็บ 8 เข็ม ที่ข้างใบหูขวายาวประมาณ 6 เซนติเมตรลึกจดกระดูกศีรษะ เย็บ 7 เข็ม และที่ใบหูขวาขาด ยาวประมาณ 4 เซนติเมตรเย็บ 8 เข็ม ตามรายงานของแพทย์แล้ววินิจฉัยว่า กิริยาที่จำเลยถือจับด้ามมีดทั้งสองมือเหวี่ยงฟันผู้เสียหาย 2 ครั้งติด ๆ กัน ลักษณะและขนาดของมีดที่ใช้ฟันเฉพาะตัวมีดยาว 36 เซนติเมตร ด้ามยาว 19 เซนติเมตร ปลายมีดเป็นรูปหัวตัดกว้าง ประมาณ 8 เซนติเมตร จำเลยฟันถูกบริเวณศีรษะซึ่งเป็นที่สำคัญถูกใบหูขาด มีรายละเอียดบาดแผลดังกล่าวแล้วข้างต้น ต้องถือว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย แต่ผู้เสียหายไม่ตายสมเจตนาจึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น หาใช่เป็นความผิดฐานทำร้ายร่างกายจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายไม่ และตามรูปเรื่องการกระทำของจำเลยไม่เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายที่จำเลยขอให้ลดโทษลงอีก โดยอ้างเหตุว่าจำเลยรับสารภาพในชั้นสอบสวนก็ดี จำเลยได้ชดใช้ค่าทำขวัญให้ผู้เสียหายเป็นเงินจำนวนหนึ่งแล้วก็ดี ยังไม่เป็นเหตุผลที่จะลดโทษจำเลยให้เบากว่าที่ศาลอุทธรณ์กำหนดพิพากษายืน(แผลง สระวาสี-ประสาท สุคนธมาน-เฉลิม กรพุกกะณะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ