คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 424/2512หลักกฎหมาย: จำเลยเป็นผู้จัดการห้างหุ้นส่วนจำกัด. ฟ้องขอให้โจทก์ชำระหนี้ค่าวัสดุก่อสร้างพร้อมทั้งดอกเบี้ย. โจทก์ให้การต่อสู้ว่า ได้จ่ายเช็คเงินสดชำระหนี้ค่าสิ่งของให้แก่ห้างหุ้นส่วนจำกัดนั้นแล้ว. แต่เช็คของโจทก์หลายฉบับรับเงินไม่ได้. จำเลยจึงมอบให้นายวินัยนำเช็คไปแจ้งความ.ร้อยตำรวจโทชัยชาญพนักงานสอบสวนได้ให้โจทก์ชำระหนี้จำเลย.โดยจำเลยและผู้แทนจำเลยมอบให้ร้อยตำรวจโทชัยชาญเป็นคนกลางรับชำระหนี้แทน. โจทก์ได้ชำระหนี้ให้จำเลยเป็นเงินสด.และนางสาวพยุงบุตรสาวโจทก์ได้จ่ายเช็คให้อีก 6 ฉบับ.จำเลยหรือผู้แทนจำเลยได้รับเงินไปตามเช็คที่ถึงกำหนดแล้วบางฉบับ. จำเลยได้เข้าเบิกความเป็นพยานต่อศาลว่า.โจทก์ไม่เคยออกเช็คชำระหนี้ให้จำเลย. จำเลยไม่เคยรู้จักนายวินัย ไม่เคยมอบให้นายวินัยไปแจ้งความเรื่องโจทก์ออกเช็ค. โจทก์ไม่เคยเอาเช็คของนางสาวพยุงชำระหนี้. จำเลยไม่เคยรับเช็คจากร้อยตำรวจโทชัยชาญ ไม่รู้จักร้อยตำรวจโทชัยชาญ และไม่เคยพิพาทเรื่องเช็คกับโจทก์. ซึ่งข้อความที่จำเลยเบิกความเป็นพยานนี้เป็นความเท็จ. หากศาลหลงเชื่อตามคำเบิกความของจำเลย. ก็อาจทำให้ศาลไม่เชื่อข้อต่อสู้ของโจทก์ว่าได้ชำระหนี้บางส่วนให้จำเลยแล้วย่อมจะตัดสินให้โจทก์แพ้คดี. ฉะนั้นคำเบิกความเท็จของจำเลยดังกล่าวจึงเป็นข้อสำคัญในคดี. จำเลยต้องมีความผิดฐานเบิกความเท็จ.การฟ้องคดีฐานเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177นั้น. กฎหมายมิได้บัญญัติว่าพยานจะต้องสาบานตัวก่อนเบิกความ จึงจะเป็นความผิด.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจเบิกความเท็จต่อศาล ในคดีระหว่างห้างหุ้นส่วนจำกัดอึ้งไท้ฮงโลหะกิจ โดยนายเธียรวิทย์พินิจการวัฒนกุล หุ้นส่วนผู้จัดการ โจทก์ นายทุง โตวัน จำเลยว่าโจทก์ไม่เคยออกเช็คชำระหนี้ค่าสิ่งของให้จำเลย จำเลยไม่เคยรู้จักกับนายวินัย และไม่เคยมอบให้นายวินัยไปแจ้งความเรื่องโจทก์ออกเช็คให้แก่จำเลย ซึ่งความจริงโจทก์เคยออกเช็คชำระหนี้ค่าสิ่งของต่อจำเลยหลายฉบับ จำเลยรู้จักนายวินัยและเคยมอบให้นายวินัยไปแจ้งความเรื่องโจทก์ออกเช็คให้จำเลยต่อร้อยตำรวจโทชัยชาญ และเบิกความเท็จว่าจำเลยไม่เคยพิพาทเรื่องเช็คกับโจทก์ และไม่เคยติดต่อกับร้อยตำรวจโทชัยชาญ ซึ่งความจริงจำเลยเคยมีกรณีพิพาทเรื่องเช็คกับโจทก์ และเคยติดต่อทวงถามเงินตามเช็คในกรณีพิพาทกับโจทก์ต่อร้อยตำรวจโทชัยชาญ การเบิกความเท็จดังกล่าวเป็นข้อสำคัญในคดีทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 จำเลยให้การปฏิเสธ และว่าข้อความที่จำเลยเบิกความต่อศาลเป็นความจริง ศาลชั้นต้นเห็นว่า ข้อความที่จำเลยเบิกความต่อศาลเป็นความเท็จแต่ไม่เป็นข้อสาระสำคัญแก่คดีไม่ทำให้โจทก์เสียหาย พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยจงใจเบิกความเท็จในข้อสำคัญแห่งคดีมีผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ให้จำคุก 2 เดือน แต่ให้รอการลงโทษไว้ 1 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 จำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยให้หนักและไม่รอการลงโทษ ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่จำเลยเบิกความนั้นเป็นความเท็จ และเห็นว่าในคดีแพ่งดำที่ 135/2508 นั้น โจทก์คดีนี้ให้การต่อสู้ว่าได้ออกเช็คชำระหนี้ให้แก่จำเลยแล้ว แต่เช็คไม่มีเงิน จำเลยมอบนายวินัยนำเช็คไปแจ้งความ จึงได้มีการประนีประนอมกัน โดยโจทก์ยอมชำระหนี้ให้และได้ชำระไปบางส่วนแล้ว การที่จำเลยเบิกความต่อศาลปฏิเสธข้อเท็จจริงเหล่านี้โดยสิ้นเชิงว่าโจทก์ไม่เคยออกเช็คให้จำเลยจำเลยไม่เคยมอบให้นายวินัยเอาเช็คไปแจ้งความ เป็นการยืนยันว่าไม่มีการตกลงชำระหนี้ระหว่างโจทก์กับจำเลย หากศาลเชื่อตามคำเบิกความเท็จของจำเลยในข้อเหล่านี้ ก็อาจทำให้ศาลไม่เชื่อข้อต่อสู้ของโจทก์ว่าได้ชำระหนี้บางส่วนให้จำเลยแล้ว ย่อมจะตัดสินให้โจทก์แพ้คดี ฉะนั้นคำเบิกความเท็จของจำเลยดังกล่าวจึงเป็นข้อสำคัญในคดีจำเลยต้องมีความผิดฐานเบิกความเท็จ ที่จำเลยฎีกาว่าฟ้องโจทก์มิได้บรรยายว่าจำเลยได้สาบานตัวก่อนเบิกความหรือไม่ ฟ้องโจทก์จึงไม่สมบูรณ์ ลงโทษจำเลยไม่ได้นั้นเห็นว่าการฟ้องคดีฐานเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177นั้น กฎหมายมิได้บัญญัติว่าพยานจะต้องสาบานตัวก่อนเบิกความจึงจะเป็นความผิด ส่วนที่โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยให้หนักขึ้นและไม่รอการลงโทษจำเลยได้พิเคราะห์ข้อเท็จจริงแห่งคดีประกอบด้วยเหตุผลทั่วไปโดยรอบคอบแล้ว เห็นว่าตามที่ศาลอุทธรณ์กำหนดโทษจำเลยมานั้นพอสมควรแก่รูปคดีแล้ว ยังไม่เห็นควรแก้ไข พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์จำเลย. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 424/2512์ นาย ทุง โต วันโจทก์ย นาย เธียรวิทย์ พินิจการวัฒนกุ ลจำเลย ป.อ. ม. 177จำเลยเป็นผู้จัดการห้างหุ้นส่วนจำกัด. ฟ้องขอให้โจทก์ชำระหนี้ค่าวัสดุก่อสร้างพร้อมทั้งดอกเบี้ย. โจทก์ให้การต่อสู้ว่า ได้จ่ายเช็คเงินสดชำระหนี้ค่าสิ่งของให้แก่ห้างหุ้นส่วนจำกัดนั้นแล้ว. แต่เช็คของโจทก์หลายฉบับรับเงินไม่ได้. จำเลยจึงมอบให้นายวินัยนำเช็คไปแจ้งความ.ร้อยตำรวจโทชัยชาญพนักงานสอบสวนได้ให้โจทก์ชำระหนี้จำเลย.โดยจำเลยและผู้แทนจำเลยมอบให้ร้อยตำรวจโทชัยชาญเป็นคนกลางรับชำระหนี้แทน. โจทก์ได้ชำระหนี้ให้จำเลยเป็นเงินสด.และนางสาวพยุงบุตรสาวโจทก์ได้จ่ายเช็คให้อีก 6 ฉบับ.จำเลยหรือผู้แทนจำเลยได้รับเงินไปตามเช็คที่ถึงกำหนดแล้วบางฉบับ. จำเลยได้เข้าเบิกความเป็นพยานต่อศาลว่า.โจทก์ไม่เคยออกเช็คชำระหนี้ให้จำเลย. จำเลยไม่เคยรู้จักนายวินัย ไม่เคยมอบให้นายวินัยไปแจ้งความเรื่องโจทก์ออกเช็ค. โจทก์ไม่เคยเอาเช็คของนางสาวพยุงชำระหนี้. จำเลยไม่เคยรับเช็คจากร้อยตำรวจโทชัยชาญ ไม่รู้จักร้อยตำรวจโทชัยชาญ และไม่เคยพิพาทเรื่องเช็คกับโจทก์. ซึ่งข้อความที่จำเลยเบิกความเป็นพยานนี้เป็นความเท็จ. หากศาลหลงเชื่อตามคำเบิกความของจำเลย. ก็อาจทำให้ศาลไม่เชื่อข้อต่อสู้ของโจทก์ว่าได้ชำระหนี้บางส่วนให้จำเลยแล้วย่อมจะตัดสินให้โจทก์แพ้คดี. ฉะนั้นคำเบิกความเท็จของจำเลยดังกล่าวจึงเป็นข้อสำคัญในคดี. จำเลยต้องมีความผิดฐานเบิกความเท็จ.การฟ้องคดีฐานเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177นั้น. กฎหมายมิได้บัญญัติว่าพยานจะต้องสาบานตัวก่อนเบิกความ จึงจะเป็นความผิด.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจเบิกความเท็จต่อศาล ในคดีระหว่างห้างหุ้นส่วนจำกัดอึ้งไท้ฮงโลหะกิจ โดยนายเธียรวิทย์พินิจการวัฒนกุล หุ้นส่วนผู้จัดการ โจทก์ นายทุง โตวัน จำเลยว่าโจทก์ไม่เคยออกเช็คชำระหนี้ค่าสิ่งของให้จำเลย จำเลยไม่เคยรู้จักกับนายวินัย และไม่เคยมอบให้นายวินัยไปแจ้งความเรื่องโจทก์ออกเช็คให้แก่จำเลย ซึ่งความจริงโจทก์เคยออกเช็คชำระหนี้ค่าสิ่งของต่อจำเลยหลายฉบับ จำเลยรู้จักนายวินัยและเคยมอบให้นายวินัยไปแจ้งความเรื่องโจทก์ออกเช็คให้จำเลยต่อร้อยตำรวจโทชัยชาญ และเบิกความเท็จว่าจำเลยไม่เคยพิพาทเรื่องเช็คกับโจทก์ และไม่เคยติดต่อกับร้อยตำรวจโทชัยชาญ ซึ่งความจริงจำเลยเคยมีกรณีพิพาทเรื่องเช็คกับโจทก์ และเคยติดต่อทวงถามเงินตามเช็คในกรณีพิพาทกับโจทก์ต่อร้อยตำรวจโทชัยชาญ การเบิกความเท็จดังกล่าวเป็นข้อสำคัญในคดีทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 จำเลยให้การปฏิเสธ และว่าข้อความที่จำเลยเบิกความต่อศาลเป็นความจริง ศาลชั้นต้นเห็นว่า ข้อความที่จำเลยเบิกความต่อศาลเป็นความเท็จแต่ไม่เป็นข้อสาระสำคัญแก่คดีไม่ทำให้โจทก์เสียหาย พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยจงใจเบิกความเท็จในข้อสำคัญแห่งคดีมีผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ให้จำคุก 2 เดือน แต่ให้รอการลงโทษไว้ 1 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 จำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยให้หนักและไม่รอการลงโทษ ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่จำเลยเบิกความนั้นเป็นความเท็จ และเห็นว่าในคดีแพ่งดำที่ 135/2508 นั้น โจทก์คดีนี้ให้การต่อสู้ว่าได้ออกเช็คชำระหนี้ให้แก่จำเลยแล้ว แต่เช็คไม่มีเงิน จำเลยมอบนายวินัยนำเช็คไปแจ้งความ จึงได้มีการประนีประนอมกัน โดยโจทก์ยอมชำระหนี้ให้และได้ชำระไปบางส่วนแล้ว การที่จำเลยเบิกความต่อศาลปฏิเสธข้อเท็จจริงเหล่านี้โดยสิ้นเชิงว่าโจทก์ไม่เคยออกเช็คให้จำเลยจำเลยไม่เคยมอบให้นายวินัยเอาเช็คไปแจ้งความ เป็นการยืนยันว่าไม่มีการตกลงชำระหนี้ระหว่างโจทก์กับจำเลย หากศาลเชื่อตามคำเบิกความเท็จของจำเลยในข้อเหล่านี้ ก็อาจทำให้ศาลไม่เชื่อข้อต่อสู้ของโจทก์ว่าได้ชำระหนี้บางส่วนให้จำเลยแล้ว ย่อมจะตัดสินให้โจทก์แพ้คดี ฉะนั้นคำเบิกความเท็จของจำเลยดังกล่าวจึงเป็นข้อสำคัญในคดีจำเลยต้องมีความผิดฐานเบิกความเท็จ ที่จำเลยฎีกาว่าฟ้องโจทก์มิได้บรรยายว่าจำเลยได้สาบานตัวก่อนเบิกความหรือไม่ ฟ้องโจทก์จึงไม่สมบูรณ์ ลงโทษจำเลยไม่ได้นั้นเห็นว่าการฟ้องคดีฐานเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177นั้น กฎหมายมิได้บัญญัติว่าพยานจะต้องสาบานตัวก่อนเบิกความจึงจะเป็นความผิด ส่วนที่โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยให้หนักขึ้นและไม่รอการลงโทษจำเลยได้พิเคราะห์ข้อเท็จจริงแห่งคดีประกอบด้วยเหตุผลทั่วไปโดยรอบคอบแล้ว เห็นว่าตามที่ศาลอุทธรณ์กำหนดโทษจำเลยมานั้นพอสมควรแก่รูปคดีแล้ว ยังไม่เห็นควรแก้ไข พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์จำเลย.(สวิง ลัดพลี-ประสม เภกะสุต-ชลอ บุปผเวส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจเบิกความเท็จต่อศาล ในคดีระหว่างห้างหุ้นส่วนจำกัดอึ้งไท้ฮงโลหะกิจ โดยนายเธียรวิทย์พินิจการวัฒนกุล หุ้นส่วนผู้จัดการ โจทก์ นายทุง โตวัน จำเลยว่าโจทก์ไม่เคยออกเช็คชำระหนี้ค่าสิ่งของให้จำเลย จำเลยไม่เคยรู้จักกับนายวินัย และไม่เคยมอบให้นายวินัยไปแจ้งความเรื่องโจทก์ออกเช็คให้แก่จำเลย ซึ่งความจริงโจทก์เคยออกเช็คชำระหนี้ค่าสิ่งของต่อจำเลยหลายฉบับ จำเลยรู้จักนายวินัยและเคยมอบให้นายวินัยไปแจ้งความเรื่องโจทก์ออกเช็คให้จำเลยต่อร้อยตำรวจโทชัยชาญ และเบิกความเท็จว่าจำเลยไม่เคยพิพาทเรื่องเช็คกับโจทก์ และไม่เคยติดต่อกับร้อยตำรวจโทชัยชาญ ซึ่งความจริงจำเลยเคยมีกรณีพิพาทเรื่องเช็คกับโจทก์ และเคยติดต่อทวงถามเงินตามเช็คในกรณีพิพาทกับโจทก์ต่อร้อยตำรวจโทชัยชาญ การเบิกความเท็จดังกล่าวเป็นข้อสำคัญในคดีทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 จำเลยให้การปฏิเสธ และว่าข้อความที่จำเลยเบิกความต่อศาลเป็นความจริง ศาลชั้นต้นเห็นว่า ข้อความที่จำเลยเบิกความต่อศาลเป็นความเท็จแต่ไม่เป็นข้อสาระสำคัญแก่คดีไม่ทำให้โจทก์เสียหาย พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยจงใจเบิกความเท็จในข้อสำคัญแห่งคดีมีผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ให้จำคุก 2 เดือน แต่ให้รอการลงโทษไว้ 1 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 จำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยให้หนักและไม่รอการลงโทษ ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่จำเลยเบิกความนั้นเป็นความเท็จ และเห็นว่าในคดีแพ่งดำที่ 135/2508 นั้น โจทก์คดีนี้ให้การต่อสู้ว่าได้ออกเช็คชำระหนี้ให้แก่จำเลยแล้ว แต่เช็คไม่มีเงิน จำเลยมอบนายวินัยนำเช็คไปแจ้งความ จึงได้มีการประนีประนอมกัน โดยโจทก์ยอมชำระหนี้ให้และได้ชำระไปบางส่วนแล้ว การที่จำเลยเบิกความต่อศาลปฏิเสธข้อเท็จจริงเหล่านี้โดยสิ้นเชิงว่าโจทก์ไม่เคยออกเช็คให้จำเลยจำเลยไม่เคยมอบให้นายวินัยเอาเช็คไปแจ้งความ เป็นการยืนยันว่าไม่มีการตกลงชำระหนี้ระหว่างโจทก์กับจำเลย หากศาลเชื่อตามคำเบิกความเท็จของจำเลยในข้อเหล่านี้ ก็อาจทำให้ศาลไม่เชื่อข้อต่อสู้ของโจทก์ว่าได้ชำระหนี้บางส่วนให้จำเลยแล้ว ย่อมจะตัดสินให้โจทก์แพ้คดี ฉะนั้นคำเบิกความเท็จของจำเลยดังกล่าวจึงเป็นข้อสำคัญในคดีจำเลยต้องมีความผิดฐานเบิกความเท็จ ที่จำเลยฎีกาว่าฟ้องโจทก์มิได้บรรยายว่าจำเลยได้สาบานตัวก่อนเบิกความหรือไม่ ฟ้องโจทก์จึงไม่สมบูรณ์ ลงโทษจำเลยไม่ได้นั้นเห็นว่าการฟ้องคดีฐานเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177นั้น กฎหมายมิได้บัญญัติว่าพยานจะต้องสาบานตัวก่อนเบิกความจึงจะเป็นความผิด ส่วนที่โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยให้หนักขึ้นและไม่รอการลงโทษจำเลยได้พิเคราะห์ข้อเท็จจริงแห่งคดีประกอบด้วยเหตุผลทั่วไปโดยรอบคอบแล้ว เห็นว่าตามที่ศาลอุทธรณ์กำหนดโทษจำเลยมานั้นพอสมควรแก่รูปคดีแล้ว ยังไม่เห็นควรแก้ไข พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์จำเลย. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 424/2512์ นาย ทุง โต วันโจทก์ย นาย เธียรวิทย์ พินิจการวัฒนกุ ลจำเลย ป.อ. ม. 177จำเลยเป็นผู้จัดการห้างหุ้นส่วนจำกัด. ฟ้องขอให้โจทก์ชำระหนี้ค่าวัสดุก่อสร้างพร้อมทั้งดอกเบี้ย. โจทก์ให้การต่อสู้ว่า ได้จ่ายเช็คเงินสดชำระหนี้ค่าสิ่งของให้แก่ห้างหุ้นส่วนจำกัดนั้นแล้ว. แต่เช็คของโจทก์หลายฉบับรับเงินไม่ได้. จำเลยจึงมอบให้นายวินัยนำเช็คไปแจ้งความ.ร้อยตำรวจโทชัยชาญพนักงานสอบสวนได้ให้โจทก์ชำระหนี้จำเลย.โดยจำเลยและผู้แทนจำเลยมอบให้ร้อยตำรวจโทชัยชาญเป็นคนกลางรับชำระหนี้แทน. โจทก์ได้ชำระหนี้ให้จำเลยเป็นเงินสด.และนางสาวพยุงบุตรสาวโจทก์ได้จ่ายเช็คให้อีก 6 ฉบับ.จำเลยหรือผู้แทนจำเลยได้รับเงินไปตามเช็คที่ถึงกำหนดแล้วบางฉบับ. จำเลยได้เข้าเบิกความเป็นพยานต่อศาลว่า.โจทก์ไม่เคยออกเช็คชำระหนี้ให้จำเลย. จำเลยไม่เคยรู้จักนายวินัย ไม่เคยมอบให้นายวินัยไปแจ้งความเรื่องโจทก์ออกเช็ค. โจทก์ไม่เคยเอาเช็คของนางสาวพยุงชำระหนี้. จำเลยไม่เคยรับเช็คจากร้อยตำรวจโทชัยชาญ ไม่รู้จักร้อยตำรวจโทชัยชาญ และไม่เคยพิพาทเรื่องเช็คกับโจทก์. ซึ่งข้อความที่จำเลยเบิกความเป็นพยานนี้เป็นความเท็จ. หากศาลหลงเชื่อตามคำเบิกความของจำเลย. ก็อาจทำให้ศาลไม่เชื่อข้อต่อสู้ของโจทก์ว่าได้ชำระหนี้บางส่วนให้จำเลยแล้วย่อมจะตัดสินให้โจทก์แพ้คดี. ฉะนั้นคำเบิกความเท็จของจำเลยดังกล่าวจึงเป็นข้อสำคัญในคดี. จำเลยต้องมีความผิดฐานเบิกความเท็จ.การฟ้องคดีฐานเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177นั้น. กฎหมายมิได้บัญญัติว่าพยานจะต้องสาบานตัวก่อนเบิกความ จึงจะเป็นความผิด.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจเบิกความเท็จต่อศาล ในคดีระหว่างห้างหุ้นส่วนจำกัดอึ้งไท้ฮงโลหะกิจ โดยนายเธียรวิทย์พินิจการวัฒนกุล หุ้นส่วนผู้จัดการ โจทก์ นายทุง โตวัน จำเลยว่าโจทก์ไม่เคยออกเช็คชำระหนี้ค่าสิ่งของให้จำเลย จำเลยไม่เคยรู้จักกับนายวินัย และไม่เคยมอบให้นายวินัยไปแจ้งความเรื่องโจทก์ออกเช็คให้แก่จำเลย ซึ่งความจริงโจทก์เคยออกเช็คชำระหนี้ค่าสิ่งของต่อจำเลยหลายฉบับ จำเลยรู้จักนายวินัยและเคยมอบให้นายวินัยไปแจ้งความเรื่องโจทก์ออกเช็คให้จำเลยต่อร้อยตำรวจโทชัยชาญ และเบิกความเท็จว่าจำเลยไม่เคยพิพาทเรื่องเช็คกับโจทก์ และไม่เคยติดต่อกับร้อยตำรวจโทชัยชาญ ซึ่งความจริงจำเลยเคยมีกรณีพิพาทเรื่องเช็คกับโจทก์ และเคยติดต่อทวงถามเงินตามเช็คในกรณีพิพาทกับโจทก์ต่อร้อยตำรวจโทชัยชาญ การเบิกความเท็จดังกล่าวเป็นข้อสำคัญในคดีทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 จำเลยให้การปฏิเสธ และว่าข้อความที่จำเลยเบิกความต่อศาลเป็นความจริง ศาลชั้นต้นเห็นว่า ข้อความที่จำเลยเบิกความต่อศาลเป็นความเท็จแต่ไม่เป็นข้อสาระสำคัญแก่คดีไม่ทำให้โจทก์เสียหาย พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยจงใจเบิกความเท็จในข้อสำคัญแห่งคดีมีผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ให้จำคุก 2 เดือน แต่ให้รอการลงโทษไว้ 1 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 จำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยให้หนักและไม่รอการลงโทษ ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่จำเลยเบิกความนั้นเป็นความเท็จ และเห็นว่าในคดีแพ่งดำที่ 135/2508 นั้น โจทก์คดีนี้ให้การต่อสู้ว่าได้ออกเช็คชำระหนี้ให้แก่จำเลยแล้ว แต่เช็คไม่มีเงิน จำเลยมอบนายวินัยนำเช็คไปแจ้งความ จึงได้มีการประนีประนอมกัน โดยโจทก์ยอมชำระหนี้ให้และได้ชำระไปบางส่วนแล้ว การที่จำเลยเบิกความต่อศาลปฏิเสธข้อเท็จจริงเหล่านี้โดยสิ้นเชิงว่าโจทก์ไม่เคยออกเช็คให้จำเลยจำเลยไม่เคยมอบให้นายวินัยเอาเช็คไปแจ้งความ เป็นการยืนยันว่าไม่มีการตกลงชำระหนี้ระหว่างโจทก์กับจำเลย หากศาลเชื่อตามคำเบิกความเท็จของจำเลยในข้อเหล่านี้ ก็อาจทำให้ศาลไม่เชื่อข้อต่อสู้ของโจทก์ว่าได้ชำระหนี้บางส่วนให้จำเลยแล้ว ย่อมจะตัดสินให้โจทก์แพ้คดี ฉะนั้นคำเบิกความเท็จของจำเลยดังกล่าวจึงเป็นข้อสำคัญในคดีจำเลยต้องมีความผิดฐานเบิกความเท็จ ที่จำเลยฎีกาว่าฟ้องโจทก์มิได้บรรยายว่าจำเลยได้สาบานตัวก่อนเบิกความหรือไม่ ฟ้องโจทก์จึงไม่สมบูรณ์ ลงโทษจำเลยไม่ได้นั้นเห็นว่าการฟ้องคดีฐานเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177นั้น กฎหมายมิได้บัญญัติว่าพยานจะต้องสาบานตัวก่อนเบิกความจึงจะเป็นความผิด ส่วนที่โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยให้หนักขึ้นและไม่รอการลงโทษจำเลยได้พิเคราะห์ข้อเท็จจริงแห่งคดีประกอบด้วยเหตุผลทั่วไปโดยรอบคอบแล้ว เห็นว่าตามที่ศาลอุทธรณ์กำหนดโทษจำเลยมานั้นพอสมควรแก่รูปคดีแล้ว ยังไม่เห็นควรแก้ไข พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์จำเลย.(สวิง ลัดพลี-ประสม เภกะสุต-ชลอ บุปผเวส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ