คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5529/2533หลักกฎหมาย: ปัญหาตามฎีกาของจำเลยที่ว่า โจทก์ฟ้องขอให้พิพากษาว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 9923 เป็นของโจทก์ แต่ที่ดินพิพาทเป็นที่ดินโฉนดเลขที่ 9927 ศาลจะบังคับคดีได้หรือไม่เป็นข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้จำเลยมิได้ยกขึ้นว่ากล่าวมาก่อนศาลฎีกาเห็นควรยกขึ้นวินิจฉัยให้ โจทก์บรรยายฟ้องด้วยว่า ที่ดินพิพาทเดิมเป็นที่ดินตามส.ค.1 เลขที่ 273 จำเลยก็ให้การยอมรับข้อเท็จจริงดังกล่าวแม้โจทก์อ้างเลขที่ของโฉนดที่ดินพิพาทผิดไป แต่การบังคับคดีเกี่ยวกับที่ดินพิพาทก็แน่นอนว่าเป็นที่ดินแปลงใด การบังคับคดีจึงย่อมกระทำได้ ไม่ถือว่าเป็นการเกินคำขอ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพี่น้องร่วมบิดามารดากับนายน้อย ติ่งทองและนายบุญ ติ่งทอง จำเลยทั้งห้าเป็นบุตรของนายน้อยซึ่งตายเมื่อประมาณปี 2509 ก่อนตาย นายน้อย โจทก์ และนายบุญ มีสิทธิครอบครองที่ดินร่วมกัน 1 แปลง ตาม ส.ค.1 เลขที่ 273 ซึ่งปัจจุบันคือที่ดินโฉนดเลขที่ 9923 ตำบลนาคำ อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธรเนื้อที่ 24 ไร่เศษ มีชื่อนายน้อยเป็นเจ้าของ เมื่อปี 2502 นายน้อยโจทก์ และนายบุญได้แบ่งที่ดินดังกล่าวออกเป็น 3 ส่วน ให้นายน้อยได้ทางด้านทิศเหนือ เนื้อที่ 12 ไร่เศษ ให้โจทก์และนายบุญได้ทางด้านทิศใต้คนละ 6 ไร่เศษ ในวันแบ่งที่ดินกันนั้นนายบุญได้ขายส่วนของนายบุญให้แก่โจทก์ หลังจากนั้นโจทก์ได้ครอบครองทำกินในส่วนของโจทก์ดังกล่าวโดยความสงบและโดยเปิดเผย ด้วยเจตนาเป็นเจ้าของ จำเลยทั้งห้าไม่เคยเกี่ยวข้อง ต่อมาปี 2508 โจทก์ให้นายน้อยไปขอออกโฉนดที่ดินดังกล่าวทั้งแปลง เนื่องจากชื่อในส.ค.1 เป็นชื่อของนายน้อย ตกลงกันว่านายน้อยจะจดทะเบียนโอนโฉนดแบ่งแยกให้โจทก์ในภายหลัง แต่นายน้อยตายเสียก่อน ปี 2518 จำเลยที่ 1ไปขอรับโฉนดที่ดินเลขที่ 9923 และโอนเป็นของจำเลยที่ 1 ร่วมกับจำเลยที่ 2 ถึงที่ 5 โดยไม่แจ้งให้โจทก์ทราบ โจทก์ทราบเมื่อปี 2523โจทก์ขอให้จำเลยทั้งห้าจดทะเบียนโอนแบ่งแยกที่ดินดังกล่าวให้โจทก์แต่จำเลยทั้งห้าปฏิเสธ ขอให้พิพากษาว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 9923ตามฟ้องด้านทิศใต้จำนวน 12 ไร่เศษเป็นของโจทก์ ให้จำเลยร่วมกันไปจดทะเบียนโอนแบ่งแยกให้โจทก์ หากไม่ไปให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลแทนการแสดงเจตนาของจำเลย ห้ามจำเลยทั้งห้าและบริวารเข้าเกี่ยวข้องจำเลยทั้งห้าให้การว่า ที่ดินพิพาทตาม ส.ค.1 เลขที่ 273หรือโฉนดที่ดินเลขที่ 9923 ตำบลนาคำ อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธรเป็นของนายน้อยบิดาจำเลยทั้งห้าแต่เพียงผู้เดียว นายน้อยไม่เคยแบ่งให้โจทก์และนายบุญ นายน้อยและจำเลยทั้งห้าครอบครองทำกินตลอดมา เมื่อนายน้อยตาย จำเลยทั้งห้าก็ครอบครองร่วมกันตลอดมาโจทก์ไม่เคยเข้ามาเกี่ยวข้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่ดินพิพาทเนื้อที่ 12 ไร่ อันเป็นที่ดินส่วนทางทิศใต้ในที่ดินตามโฉนดเลขที่ 9923 (ความจริงคือโฉนดเลขที่ 9927) ตำบลนาคำ อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดอุบลราชธานี(ปัจจุบันจังหวัดยโสธร) เป็นของโจทก์กับให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันไปจดทะเบียนโอนแบ่งให้โจทก์ หากไม่ไปให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยทั้งห้าจำเลยทั้งห้าอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งห้าฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังได้ในเบื้องต้นว่า ที่ดินพิพาทมีเนื้อที่ประมาณ 12 ไร่เป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 9927 ตำบลนาคำ อำเภอคำเขื่อนแก้วจังหวัดยโสธร มีชื่อนายน้อยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ โดยที่ดินพิพาทอยู่ทางทิศใต้ของที่ดินโฉนดดังกล่าว เมื่อนายน้อยตายจำเลยทั้งห้าซึ่งเป็นบุตรนายน้อยได้จดทะเบียนรับมรดกที่ดินโฉนดดังกล่าวเป็นของตน ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งห้ามีว่าโจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 9923 เป็นของโจทก์เนื้อที่ 12 ไร่ แต่ที่ดินพิพาทเป็นที่ดินโฉนดเลขที่ 9927ศาลจะบังคับคดีได้หรือไม่ ปัญหานี้เป็นปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้จำเลยทั้งห้าจะมิได้ยกขึ้นว่ากล่าวมาก่อน ศาลฎีกาก็เห็นควรหยิบยกขึ้นวินิจฉัยให้โจทก์บรรยายฟ้องด้วยว่า ที่ดินพิพาทเดิมเป็นที่ดินตาม ส.ค.1เลขที่ 273 จำเลยทั้งห้าก็ให้การยอมรับข้อเท็จจริงนี้ แม้โจทก์จะอ้างเลขที่ของโฉนดที่ดินพิพาทผิดไป แต่การบังคับคดีเกี่ยวกับที่ดินพิพาทก็แน่นอนว่าเป็นที่ดินแปลงใด การบังคับคดีจึงย่อมกระทำได้ ไม่ถือว่าเป็นการเกินคำขอตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5529/2533นาย สา ติ่ง ทองโจทก์นาย สมบูรณ์ ติ่ง ทอง กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 142, ม. 172, ม. 183, ม. 249ปัญหาตามฎีกาของจำเลยที่ว่า โจทก์ฟ้องขอให้พิพากษาว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 9923 เป็นของโจทก์ แต่ที่ดินพิพาทเป็นที่ดินโฉนดเลขที่ 9927 ศาลจะบังคับคดีได้หรือไม่เป็นข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้จำเลยมิได้ยกขึ้นว่ากล่าวมาก่อนศาลฎีกาเห็นควรยกขึ้นวินิจฉัยให้ โจทก์บรรยายฟ้องด้วยว่า ที่ดินพิพาทเดิมเป็นที่ดินตามส.ค.1 เลขที่ 273 จำเลยก็ให้การยอมรับข้อเท็จจริงดังกล่าวแม้โจทก์อ้างเลขที่ของโฉนดที่ดินพิพาทผิดไป แต่การบังคับคดีเกี่ยวกับที่ดินพิพาทก็แน่นอนว่าเป็นที่ดินแปลงใด การบังคับคดีจึงย่อมกระทำได้ ไม่ถือว่าเป็นการเกินคำขอ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพี่น้องร่วมบิดามารดากับนายน้อย ติ่งทองและนายบุญ ติ่งทอง จำเลยทั้งห้าเป็นบุตรของนายน้อยซึ่งตายเมื่อประมาณปี 2509 ก่อนตาย นายน้อย โจทก์ และนายบุญ มีสิทธิครอบครองที่ดินร่วมกัน 1 แปลง ตาม ส.ค.1 เลขที่ 273 ซึ่งปัจจุบันคือที่ดินโฉนดเลขที่ 9923 ตำบลนาคำ อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธรเนื้อที่ 24 ไร่เศษ มีชื่อนายน้อยเป็นเจ้าของ เมื่อปี 2502 นายน้อยโจทก์ และนายบุญได้แบ่งที่ดินดังกล่าวออกเป็น 3 ส่วน ให้นายน้อยได้ทางด้านทิศเหนือ เนื้อที่ 12 ไร่เศษ ให้โจทก์และนายบุญได้ทางด้านทิศใต้คนละ 6 ไร่เศษ ในวันแบ่งที่ดินกันนั้นนายบุญได้ขายส่วนของนายบุญให้แก่โจทก์ หลังจากนั้นโจทก์ได้ครอบครองทำกินในส่วนของโจทก์ดังกล่าวโดยความสงบและโดยเปิดเผย ด้วยเจตนาเป็นเจ้าของ จำเลยทั้งห้าไม่เคยเกี่ยวข้อง ต่อมาปี 2508 โจทก์ให้นายน้อยไปขอออกโฉนดที่ดินดังกล่าวทั้งแปลง เนื่องจากชื่อในส.ค.1 เป็นชื่อของนายน้อย ตกลงกันว่านายน้อยจะจดทะเบียนโอนโฉนดแบ่งแยกให้โจทก์ในภายหลัง แต่นายน้อยตายเสียก่อน ปี 2518 จำเลยที่ 1ไปขอรับโฉนดที่ดินเลขที่ 9923 และโอนเป็นของจำเลยที่ 1 ร่วมกับจำเลยที่ 2 ถึงที่ 5 โดยไม่แจ้งให้โจทก์ทราบ โจทก์ทราบเมื่อปี 2523โจทก์ขอให้จำเลยทั้งห้าจดทะเบียนโอนแบ่งแยกที่ดินดังกล่าวให้โจทก์แต่จำเลยทั้งห้าปฏิเสธ ขอให้พิพากษาว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 9923ตามฟ้องด้านทิศใต้จำนวน 12 ไร่เศษเป็นของโจทก์ ให้จำเลยร่วมกันไปจดทะเบียนโอนแบ่งแยกให้โจทก์ หากไม่ไปให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลแทนการแสดงเจตนาของจำเลย ห้ามจำเลยทั้งห้าและบริวารเข้าเกี่ยวข้องจำเลยทั้งห้าให้การว่า ที่ดินพิพาทตาม ส.ค.1 เลขที่ 273หรือโฉนดที่ดินเลขที่ 9923 ตำบลนาคำ อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธรเป็นของนายน้อยบิดาจำเลยทั้งห้าแต่เพียงผู้เดียว นายน้อยไม่เคยแบ่งให้โจทก์และนายบุญ นายน้อยและจำเลยทั้งห้าครอบครองทำกินตลอดมา เมื่อนายน้อยตาย จำเลยทั้งห้าก็ครอบครองร่วมกันตลอดมาโจทก์ไม่เคยเข้ามาเกี่ยวข้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่ดินพิพาทเนื้อที่ 12 ไร่ อันเป็นที่ดินส่วนทางทิศใต้ในที่ดินตามโฉนดเลขที่ 9923 (ความจริงคือโฉนดเลขที่ 9927) ตำบลนาคำ อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดอุบลราชธานี(ปัจจุบันจังหวัดยโสธร) เป็นของโจทก์กับให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันไปจดทะเบียนโอนแบ่งให้โจทก์ หากไม่ไปให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยทั้งห้าจำเลยทั้งห้าอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งห้าฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังได้ในเบื้องต้นว่า ที่ดินพิพาทมีเนื้อที่ประมาณ 12 ไร่เป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 9927 ตำบลนาคำ อำเภอคำเขื่อนแก้วจังหวัดยโสธร มีชื่อนายน้อยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ โดยที่ดินพิพาทอยู่ทางทิศใต้ของที่ดินโฉนดดังกล่าว เมื่อนายน้อยตายจำเลยทั้งห้าซึ่งเป็นบุตรนายน้อยได้จดทะเบียนรับมรดกที่ดินโฉนดดังกล่าวเป็นของตน ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งห้ามีว่าโจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 9923 เป็นของโจทก์เนื้อที่ 12 ไร่ แต่ที่ดินพิพาทเป็นที่ดินโฉนดเลขที่ 9927ศาลจะบังคับคดีได้หรือไม่ ปัญหานี้เป็นปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้จำเลยทั้งห้าจะมิได้ยกขึ้นว่ากล่าวมาก่อน ศาลฎีกาก็เห็นควรหยิบยกขึ้นวินิจฉัยให้โจทก์บรรยายฟ้องด้วยว่า ที่ดินพิพาทเดิมเป็นที่ดินตาม ส.ค.1เลขที่ 273 จำเลยทั้งห้าก็ให้การยอมรับข้อเท็จจริงนี้ แม้โจทก์จะอ้างเลขที่ของโฉนดที่ดินพิพาทผิดไป แต่การบังคับคดีเกี่ยวกับที่ดินพิพาทก็แน่นอนว่าเป็นที่ดินแปลงใด การบังคับคดีจึงย่อมกระทำได้ ไม่ถือว่าเป็นการเกินคำขอตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142พิพากษายืน.(อัมพร ทองประยูร-เจริญ นิลเอสงฆ์-ก้าน อันนานนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพี่น้องร่วมบิดามารดากับนายน้อย ติ่งทองและนายบุญ ติ่งทอง จำเลยทั้งห้าเป็นบุตรของนายน้อยซึ่งตายเมื่อประมาณปี 2509 ก่อนตาย นายน้อย โจทก์ และนายบุญ มีสิทธิครอบครองที่ดินร่วมกัน 1 แปลง ตาม ส.ค.1 เลขที่ 273 ซึ่งปัจจุบันคือที่ดินโฉนดเลขที่ 9923 ตำบลนาคำ อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธรเนื้อที่ 24 ไร่เศษ มีชื่อนายน้อยเป็นเจ้าของ เมื่อปี 2502 นายน้อยโจทก์ และนายบุญได้แบ่งที่ดินดังกล่าวออกเป็น 3 ส่วน ให้นายน้อยได้ทางด้านทิศเหนือ เนื้อที่ 12 ไร่เศษ ให้โจทก์และนายบุญได้ทางด้านทิศใต้คนละ 6 ไร่เศษ ในวันแบ่งที่ดินกันนั้นนายบุญได้ขายส่วนของนายบุญให้แก่โจทก์ หลังจากนั้นโจทก์ได้ครอบครองทำกินในส่วนของโจทก์ดังกล่าวโดยความสงบและโดยเปิดเผย ด้วยเจตนาเป็นเจ้าของ จำเลยทั้งห้าไม่เคยเกี่ยวข้อง ต่อมาปี 2508 โจทก์ให้นายน้อยไปขอออกโฉนดที่ดินดังกล่าวทั้งแปลง เนื่องจากชื่อในส.ค.1 เป็นชื่อของนายน้อย ตกลงกันว่านายน้อยจะจดทะเบียนโอนโฉนดแบ่งแยกให้โจทก์ในภายหลัง แต่นายน้อยตายเสียก่อน ปี 2518 จำเลยที่ 1ไปขอรับโฉนดที่ดินเลขที่ 9923 และโอนเป็นของจำเลยที่ 1 ร่วมกับจำเลยที่ 2 ถึงที่ 5 โดยไม่แจ้งให้โจทก์ทราบ โจทก์ทราบเมื่อปี 2523โจทก์ขอให้จำเลยทั้งห้าจดทะเบียนโอนแบ่งแยกที่ดินดังกล่าวให้โจทก์แต่จำเลยทั้งห้าปฏิเสธ ขอให้พิพากษาว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 9923ตามฟ้องด้านทิศใต้จำนวน 12 ไร่เศษเป็นของโจทก์ ให้จำเลยร่วมกันไปจดทะเบียนโอนแบ่งแยกให้โจทก์ หากไม่ไปให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลแทนการแสดงเจตนาของจำเลย ห้ามจำเลยทั้งห้าและบริวารเข้าเกี่ยวข้องจำเลยทั้งห้าให้การว่า ที่ดินพิพาทตาม ส.ค.1 เลขที่ 273หรือโฉนดที่ดินเลขที่ 9923 ตำบลนาคำ อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธรเป็นของนายน้อยบิดาจำเลยทั้งห้าแต่เพียงผู้เดียว นายน้อยไม่เคยแบ่งให้โจทก์และนายบุญ นายน้อยและจำเลยทั้งห้าครอบครองทำกินตลอดมา เมื่อนายน้อยตาย จำเลยทั้งห้าก็ครอบครองร่วมกันตลอดมาโจทก์ไม่เคยเข้ามาเกี่ยวข้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่ดินพิพาทเนื้อที่ 12 ไร่ อันเป็นที่ดินส่วนทางทิศใต้ในที่ดินตามโฉนดเลขที่ 9923 (ความจริงคือโฉนดเลขที่ 9927) ตำบลนาคำ อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดอุบลราชธานี(ปัจจุบันจังหวัดยโสธร) เป็นของโจทก์กับให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันไปจดทะเบียนโอนแบ่งให้โจทก์ หากไม่ไปให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยทั้งห้าจำเลยทั้งห้าอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งห้าฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังได้ในเบื้องต้นว่า ที่ดินพิพาทมีเนื้อที่ประมาณ 12 ไร่เป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 9927 ตำบลนาคำ อำเภอคำเขื่อนแก้วจังหวัดยโสธร มีชื่อนายน้อยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ โดยที่ดินพิพาทอยู่ทางทิศใต้ของที่ดินโฉนดดังกล่าว เมื่อนายน้อยตายจำเลยทั้งห้าซึ่งเป็นบุตรนายน้อยได้จดทะเบียนรับมรดกที่ดินโฉนดดังกล่าวเป็นของตน ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งห้ามีว่าโจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 9923 เป็นของโจทก์เนื้อที่ 12 ไร่ แต่ที่ดินพิพาทเป็นที่ดินโฉนดเลขที่ 9927ศาลจะบังคับคดีได้หรือไม่ ปัญหานี้เป็นปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้จำเลยทั้งห้าจะมิได้ยกขึ้นว่ากล่าวมาก่อน ศาลฎีกาก็เห็นควรหยิบยกขึ้นวินิจฉัยให้โจทก์บรรยายฟ้องด้วยว่า ที่ดินพิพาทเดิมเป็นที่ดินตาม ส.ค.1เลขที่ 273 จำเลยทั้งห้าก็ให้การยอมรับข้อเท็จจริงนี้ แม้โจทก์จะอ้างเลขที่ของโฉนดที่ดินพิพาทผิดไป แต่การบังคับคดีเกี่ยวกับที่ดินพิพาทก็แน่นอนว่าเป็นที่ดินแปลงใด การบังคับคดีจึงย่อมกระทำได้ ไม่ถือว่าเป็นการเกินคำขอตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5529/2533นาย สา ติ่ง ทองโจทก์นาย สมบูรณ์ ติ่ง ทอง กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 142, ม. 172, ม. 183, ม. 249ปัญหาตามฎีกาของจำเลยที่ว่า โจทก์ฟ้องขอให้พิพากษาว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 9923 เป็นของโจทก์ แต่ที่ดินพิพาทเป็นที่ดินโฉนดเลขที่ 9927 ศาลจะบังคับคดีได้หรือไม่เป็นข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้จำเลยมิได้ยกขึ้นว่ากล่าวมาก่อนศาลฎีกาเห็นควรยกขึ้นวินิจฉัยให้ โจทก์บรรยายฟ้องด้วยว่า ที่ดินพิพาทเดิมเป็นที่ดินตามส.ค.1 เลขที่ 273 จำเลยก็ให้การยอมรับข้อเท็จจริงดังกล่าวแม้โจทก์อ้างเลขที่ของโฉนดที่ดินพิพาทผิดไป แต่การบังคับคดีเกี่ยวกับที่ดินพิพาทก็แน่นอนว่าเป็นที่ดินแปลงใด การบังคับคดีจึงย่อมกระทำได้ ไม่ถือว่าเป็นการเกินคำขอ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพี่น้องร่วมบิดามารดากับนายน้อย ติ่งทองและนายบุญ ติ่งทอง จำเลยทั้งห้าเป็นบุตรของนายน้อยซึ่งตายเมื่อประมาณปี 2509 ก่อนตาย นายน้อย โจทก์ และนายบุญ มีสิทธิครอบครองที่ดินร่วมกัน 1 แปลง ตาม ส.ค.1 เลขที่ 273 ซึ่งปัจจุบันคือที่ดินโฉนดเลขที่ 9923 ตำบลนาคำ อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธรเนื้อที่ 24 ไร่เศษ มีชื่อนายน้อยเป็นเจ้าของ เมื่อปี 2502 นายน้อยโจทก์ และนายบุญได้แบ่งที่ดินดังกล่าวออกเป็น 3 ส่วน ให้นายน้อยได้ทางด้านทิศเหนือ เนื้อที่ 12 ไร่เศษ ให้โจทก์และนายบุญได้ทางด้านทิศใต้คนละ 6 ไร่เศษ ในวันแบ่งที่ดินกันนั้นนายบุญได้ขายส่วนของนายบุญให้แก่โจทก์ หลังจากนั้นโจทก์ได้ครอบครองทำกินในส่วนของโจทก์ดังกล่าวโดยความสงบและโดยเปิดเผย ด้วยเจตนาเป็นเจ้าของ จำเลยทั้งห้าไม่เคยเกี่ยวข้อง ต่อมาปี 2508 โจทก์ให้นายน้อยไปขอออกโฉนดที่ดินดังกล่าวทั้งแปลง เนื่องจากชื่อในส.ค.1 เป็นชื่อของนายน้อย ตกลงกันว่านายน้อยจะจดทะเบียนโอนโฉนดแบ่งแยกให้โจทก์ในภายหลัง แต่นายน้อยตายเสียก่อน ปี 2518 จำเลยที่ 1ไปขอรับโฉนดที่ดินเลขที่ 9923 และโอนเป็นของจำเลยที่ 1 ร่วมกับจำเลยที่ 2 ถึงที่ 5 โดยไม่แจ้งให้โจทก์ทราบ โจทก์ทราบเมื่อปี 2523โจทก์ขอให้จำเลยทั้งห้าจดทะเบียนโอนแบ่งแยกที่ดินดังกล่าวให้โจทก์แต่จำเลยทั้งห้าปฏิเสธ ขอให้พิพากษาว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 9923ตามฟ้องด้านทิศใต้จำนวน 12 ไร่เศษเป็นของโจทก์ ให้จำเลยร่วมกันไปจดทะเบียนโอนแบ่งแยกให้โจทก์ หากไม่ไปให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลแทนการแสดงเจตนาของจำเลย ห้ามจำเลยทั้งห้าและบริวารเข้าเกี่ยวข้องจำเลยทั้งห้าให้การว่า ที่ดินพิพาทตาม ส.ค.1 เลขที่ 273หรือโฉนดที่ดินเลขที่ 9923 ตำบลนาคำ อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธรเป็นของนายน้อยบิดาจำเลยทั้งห้าแต่เพียงผู้เดียว นายน้อยไม่เคยแบ่งให้โจทก์และนายบุญ นายน้อยและจำเลยทั้งห้าครอบครองทำกินตลอดมา เมื่อนายน้อยตาย จำเลยทั้งห้าก็ครอบครองร่วมกันตลอดมาโจทก์ไม่เคยเข้ามาเกี่ยวข้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่ดินพิพาทเนื้อที่ 12 ไร่ อันเป็นที่ดินส่วนทางทิศใต้ในที่ดินตามโฉนดเลขที่ 9923 (ความจริงคือโฉนดเลขที่ 9927) ตำบลนาคำ อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดอุบลราชธานี(ปัจจุบันจังหวัดยโสธร) เป็นของโจทก์กับให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันไปจดทะเบียนโอนแบ่งให้โจทก์ หากไม่ไปให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยทั้งห้าจำเลยทั้งห้าอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งห้าฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังได้ในเบื้องต้นว่า ที่ดินพิพาทมีเนื้อที่ประมาณ 12 ไร่เป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 9927 ตำบลนาคำ อำเภอคำเขื่อนแก้วจังหวัดยโสธร มีชื่อนายน้อยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ โดยที่ดินพิพาทอยู่ทางทิศใต้ของที่ดินโฉนดดังกล่าว เมื่อนายน้อยตายจำเลยทั้งห้าซึ่งเป็นบุตรนายน้อยได้จดทะเบียนรับมรดกที่ดินโฉนดดังกล่าวเป็นของตน ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งห้ามีว่าโจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่ดินโฉนดเลขที่ 9923 เป็นของโจทก์เนื้อที่ 12 ไร่ แต่ที่ดินพิพาทเป็นที่ดินโฉนดเลขที่ 9927ศาลจะบังคับคดีได้หรือไม่ ปัญหานี้เป็นปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้จำเลยทั้งห้าจะมิได้ยกขึ้นว่ากล่าวมาก่อน ศาลฎีกาก็เห็นควรหยิบยกขึ้นวินิจฉัยให้โจทก์บรรยายฟ้องด้วยว่า ที่ดินพิพาทเดิมเป็นที่ดินตาม ส.ค.1เลขที่ 273 จำเลยทั้งห้าก็ให้การยอมรับข้อเท็จจริงนี้ แม้โจทก์จะอ้างเลขที่ของโฉนดที่ดินพิพาทผิดไป แต่การบังคับคดีเกี่ยวกับที่ดินพิพาทก็แน่นอนว่าเป็นที่ดินแปลงใด การบังคับคดีจึงย่อมกระทำได้ ไม่ถือว่าเป็นการเกินคำขอตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142พิพากษายืน.(อัมพร ทองประยูร-เจริญ นิลเอสงฆ์-ก้าน อันนานนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ