คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1506/2530หลักกฎหมาย: จำเลยต้องหาว่าพยายามฆ่าผู้อื่น ชั้นพิจารณาจำเลยนำสืบว่าจำเลยถูกผู้เสียหายกับพวกทำร้ายก่อนจึงต้องแทงผู้เสียหายเพื่อป้องกันตัวเมื่อจำเลยมิได้ซักค้านความข้อนี้ไว้ให้ปรากฏในขณะสืบพยานโจทก์ แต่เพิ่งจะมานำสืบเป็นข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นสืบพยานจำเลย ข้อนำสืบจึงเป็นพิรุธ ข้อต่อสู้ที่จำเลยอ้างว่าต้องแทงผู้เสียหายเพื่อป้องกันตัวจึงฟังไม่ขึ้น.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่าจำเลยพยายามฆ่าผู้เสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 จำคุก 10 ปีชั้นอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 จำคุก 2 ปีโจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ตามทางนำสืบรับกันฟังได้ว่าจำเลยได้ใช้เหล็กขูดวาฟท์เป็นอาวุธแทงนายสมาน หาญคำอุ้ยผู้เสียหาย 1 ที ถูกบริเวณท้องได้รับบาดเจ็บสาหัส จำเลยยอมรับด้วยว่าก่อนเกิดเหตุได้ใช้ก้อนหินขว้างไปที่บ้านพักของผู้เสียหาย2 ครั้ง ทั้งนี้เป็นเพราะผู้เสียหายเปิดวิทยุมีเสียงดังรบกวนในชั้นแรกนี้จึงเห็นได้ว่าการกระทำของจำเลยมีลักษณะชวนให้เกิดการวิวาทเพราะหากผู้เสียหายก่อความรำคาญให้จำเลยจริง จำเลยก็น่าจะใช้วิธีการพูดจาขอร้องแต่โดยดีมิใช่ใช้วิธีการอันมีลักษณะก้าวร้าวเช่นนั้น และเมื่อเกิดเหตุรุนแรงถึงขั้นทำร้ายกันขึ้นจำเลยนำสืบต่อสู้ว่าเป็นการกระทำโดยป้องกันเพราะฝ่ายผู้เสียหายมีนายคำและนายแสวงพร้อมกับมีไม้และขวานเป็นอาวุธช่วยกันกลุ้มรุมทำร้ายชกต่อยและกระทืบจำเลยจนได้รับบาดเจ็บ แต่ข้อเท็จจริงปรากฏว่าทีนทีที่เหตุการณ์สงบลงจำเลยได้หลบหนีไปในคืนนั้นเองซึ่งหากจำเลยถูกรุมทำร้ายในลักษณะดังกล่าวจริง จำเลยน่าจะต้องได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงและคงไม่สามารถหลยหนีไปได้ ในชั้นสอบสวนจำเลยก็มิได้ให้การต่อสู้ในเรื่องนี้ แต่กลับปฏิเสธว่าไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ และไม่รู้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่อย่างใด ในชั้นพิจารณาก็เช่นเดียวกัน จำเลยมิได้ซักค้านให้ความข้อนี้ปรากฏขณะสืบพยานโจทก์ แต่จำเลยเพิ่งจะนำสืบเป็นข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นสืบพยานจำเลย จากเหตุผลอันเป็นพิรุธดังกล่าว ข้อต่อสู้ที่ว่าจำเลยจำต้องแทงผู้เสียหายเพื่อเป็นการป้องกันตัวจึงฟังไม่ขึ้นพิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1506/2530พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายอำนาจ หรือดำ พิศสมัยจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227จำเลยต้องหาว่าพยายามฆ่าผู้อื่น ชั้นพิจารณาจำเลยนำสืบว่าจำเลยถูกผู้เสียหายกับพวกทำร้ายก่อนจึงต้องแทงผู้เสียหายเพื่อป้องกันตัวเมื่อจำเลยมิได้ซักค้านความข้อนี้ไว้ให้ปรากฏในขณะสืบพยานโจทก์ แต่เพิ่งจะมานำสืบเป็นข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นสืบพยานจำเลย ข้อนำสืบจึงเป็นพิรุธ ข้อต่อสู้ที่จำเลยอ้างว่าต้องแทงผู้เสียหายเพื่อป้องกันตัวจึงฟังไม่ขึ้น.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่าจำเลยพยายามฆ่าผู้เสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 จำคุก 10 ปีชั้นอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 จำคุก 2 ปีโจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ตามทางนำสืบรับกันฟังได้ว่าจำเลยได้ใช้เหล็กขูดวาฟท์เป็นอาวุธแทงนายสมาน หาญคำอุ้ยผู้เสียหาย 1 ที ถูกบริเวณท้องได้รับบาดเจ็บสาหัส จำเลยยอมรับด้วยว่าก่อนเกิดเหตุได้ใช้ก้อนหินขว้างไปที่บ้านพักของผู้เสียหาย2 ครั้ง ทั้งนี้เป็นเพราะผู้เสียหายเปิดวิทยุมีเสียงดังรบกวนในชั้นแรกนี้จึงเห็นได้ว่าการกระทำของจำเลยมีลักษณะชวนให้เกิดการวิวาทเพราะหากผู้เสียหายก่อความรำคาญให้จำเลยจริง จำเลยก็น่าจะใช้วิธีการพูดจาขอร้องแต่โดยดีมิใช่ใช้วิธีการอันมีลักษณะก้าวร้าวเช่นนั้น และเมื่อเกิดเหตุรุนแรงถึงขั้นทำร้ายกันขึ้นจำเลยนำสืบต่อสู้ว่าเป็นการกระทำโดยป้องกันเพราะฝ่ายผู้เสียหายมีนายคำและนายแสวงพร้อมกับมีไม้และขวานเป็นอาวุธช่วยกันกลุ้มรุมทำร้ายชกต่อยและกระทืบจำเลยจนได้รับบาดเจ็บ แต่ข้อเท็จจริงปรากฏว่าทีนทีที่เหตุการณ์สงบลงจำเลยได้หลบหนีไปในคืนนั้นเองซึ่งหากจำเลยถูกรุมทำร้ายในลักษณะดังกล่าวจริง จำเลยน่าจะต้องได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงและคงไม่สามารถหลยหนีไปได้ ในชั้นสอบสวนจำเลยก็มิได้ให้การต่อสู้ในเรื่องนี้ แต่กลับปฏิเสธว่าไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ และไม่รู้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่อย่างใด ในชั้นพิจารณาก็เช่นเดียวกัน จำเลยมิได้ซักค้านให้ความข้อนี้ปรากฏขณะสืบพยานโจทก์ แต่จำเลยเพิ่งจะนำสืบเป็นข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นสืบพยานจำเลย จากเหตุผลอันเป็นพิรุธดังกล่าว ข้อต่อสู้ที่ว่าจำเลยจำต้องแทงผู้เสียหายเพื่อเป็นการป้องกันตัวจึงฟังไม่ขึ้นพิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น.(สวัสดิ์ รอดเจริญ-ดุสิต วราโห-คำนึง อุไรรัตน์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 89 ได้บัญญัติกำหนดหน้าที่แก่คู่ความฝ่ายที่จะนำพยานเข้าสืบภายหลังถามค้านพยานของฝ่ายที่นำสืบก่อนในข้อความอันเกี่ยวด้วยการกระทำหรือถ้อยคำหรือหนังสือซึ่งพยานนั้นรู้เห็นเกี่ยวข้อง เพื่อให้พยานมีโอกาสอธิบายถึงข้อความเหล่านั้น หากคู่ความฝ่ายที่จะนำสืบภายหลังไม่ถามค้านไว้ก่อนดังกล่าว เมื่อตนนำพยานมาสืบถึงข้อความดังกล่าวคู่ความอีกฝ่ายย่อมจะคัดค้านเพื่อให้ศาลไม่รับฟังพยานเช่นว่านั้นได้ เหตุผลที่กฎหมายได้บัญญัติไว้เช่นนี้ ปรากฏตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 455/2509 ว่า "มาตรา 89 วรรค 1(ก) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งที่บัญญัติถึงการที่ผู้นำสืบพยานภายหลังสืบพยานหักล้างหรือเปลี่ยนแปลงแก้ไขถ้อยคำพยานของฝ่ายที่นำสืบก่อนนั้น หมายเฉพาะถึงเมื่อข้อความที่ผู้นำสืบภายหลังเป็นข้อความที่พยานของฝ่ายนำสืบก่อนเป็นผู้รู้เห็นอยู่ด้วยเท่านั้น กฎหมายจึงบัญญัติให้ผู้นำสืบพยานภายหลังถามค้านไว้ก่อนเพื่อให้พยานผู้นั้นอธิบายข้อความที่ตนรู้เห็นในข้อที่ฝ่ายหลังนี้นำสืบไว้เสียก่อน เพื่อฟ้องกันมิให้ฝ่ายหลังเอาเปรียบโดยนำสืบหักล้างมิให้ฝ่ายแรกรู้ตัวไม่มีโอกาสเสนอพยานหลักฐานครบถ้วน เป็นการเสียความยุติธรรม" 2. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามิได้มีบทบัญญัติในเรื่องของการให้คู่ความฝ่ายที่สืบภายหลังต้องถามค้านไว้ก่อนดังเช่นในคดีแพ่ง และเนื่องจากในคดีอาญาโจทก์ต้องเป็นผู้นำพยานเข้าสืบก่อนเสมอตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 174ฉะนั้นคู่ความที่นำพยานเข้าสืบภายหลังจึงหมายถึงจำเลย ปัญหามีว่า จะนำเอาบทบัญญัติมาตรา 89 มาใช้ในคดีอาญา โดยอาศัยมาตรา 15 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาได้หรือไม่ ในคดีอาญา จำเลยได้รับข้อสันนิษฐานว่าเป็นผู้บริสุทธิ์จนกว่าจะถูกพิพากษาว่ามีความผิด จำเลยหรือผู้ต้องหาในคดีอาญาจึงมีโอกาสเต้มที่ในการต่อสู้คดีของตน เช่นในชั้นจับกุม ผู้ต้องหาจะไม่ให้การอย่างใดเลยก็ได้ ในชั้นศาลจำเลยให้การปฏิเสธลอยก็มีสิทธินำสืบต่อสู้คดีอย่างไรก็ได้โดยอิสระ ไม่จำต้องให้การตั้งเป็นประเด็นต่อสู้คดีไว้อย่างชัดแจ้งดังเช่นในคดีแพ่ง จากแนวคิดดังกล่าว จึงทำให้ไม่นำมาตรา 89 มาใช้ในคดีอาญา เพราะขัดต่อหลักของการให้โอกาสจำเลยเพื่อต่อสู้คดีได้อย่างอิสระนั่นเอง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1778/2513 ในคดีอาญาแม้จำเลยจะนำสืบพยานเอกสารใด โดยมิได้นำพยานเอกสารนั้นไปซักค้านพยานโจทก์ให้อธิบายไว้เสียก่อน จำเลยก็ยังอ้างเอกสารดังกล่าวเป็นพยานได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2823-2824/2516 ในคดีอาญาจำเลยย่อมมีสิทธิที่จะให้การอย่างใด หรือแม้จะไม่ให้การเลยก็ได้ เป็นหน้าที่ของโจทก์ต้องนำสืบพยานก่อนให้เห็นว่า จำเลยเป็นผู้กระทำความผิดจำเลยไม่จำต้องยกประเด็นข้อต่อสู้ไว้ในคำให้การก็มีสิทธิที่จะนำสืบในประเด็นนั้น ๆ ได้ และจำเลยมีอำนาจนำพยานเข้าสืบเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของจำเลยได้ โดยไม่จำต้องซักค้านพยานโจทก์ในเรื่องที่จำเลยจะนำพยานเข้าสืบต่อไปไว้เลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2847/2519 ในคดีอาญา จำเลยมีอำนาจนำพยานเข้าสืบพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของจำเลยโดยไม่จำต้องซักค้านพยานโจทก์ในข้อเท็จจริงที่จำเลยจะนำสืบต่อไปได้ 3. อย่างไรก็ตาม แม้คดีอาญากฎหมายจะไม่ห้ามรับฟังพยานหลักฐานที่จำเลยนำสืบถึงข้อเท็จจริงใด โดยไม่ได้ถามค้านพยานโจทก์ให้อธิบายไว้ก่อนดังกล่าวแล้วก็ตาม แต่ในส่วนของการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานว่าจะเชื่อฟังข้อเท็จจริงที่จำเลยนำสืบจากพยานหลักฐานนั้นได้เพียงใด เป็นอีกเรื่องหนึ่งซึ่งมักจะถือว่าพยานหลักฐานที่จำเลยนำสืบในลักษณะเช่นนี้ ต้องฟังด้วยความระมัดระวังหรือมีน้ำหนักน้อยนั่นเอง คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ ที่กล่าวว่า "ข้อนำสืบของจำเลยจึงเป็นพิรุธ" นั้น ก็เป็นการวินิจฉัยในลักษณะของการชั่งน้ำหนักคำพยานว่าพยานจำเลยที่นำสืบเช่นนี้ไม่มีน้ำหนักให้เชื่อฟังเท่านั้นมิใช่ถือว่าเป็นการต้องห้ามมิให้รับฟังแต่อย่างใด. นพพรโพธิรังสิยากร ไพโรจน์ วายุภาพคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยพยายามฆ่าผู้เสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 จำคุก 10 ปีชั้นอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 จำคุก 2 ปีโจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ตามทางนำสืบรับกันฟังได้ว่าจำเลยได้ใช้เหล็กขูดวาฟท์เป็นอาวุธแทงนายสมาน หาญคำอุ้ยผู้เสียหาย 1 ที ถูกบริเวณท้องได้รับบาดเจ็บสาหัส จำเลยยอมรับด้วยว่าก่อนเกิดเหตุได้ใช้ก้อนหินขว้างไปที่บ้านพักของผู้เสียหาย2 ครั้ง ทั้งนี้เป็นเพราะผู้เสียหายเปิดวิทยุมีเสียงดังรบกวนในชั้นแรกนี้จึงเห็นได้ว่าการกระทำของจำเลยมีลักษณะชวนให้เกิดการวิวาทเพราะหากผู้เสียหายก่อความรำคาญให้จำเลยจริง จำเลยก็น่าจะใช้วิธีการพูดจาขอร้องแต่โดยดีมิใช่ใช้วิธีการอันมีลักษณะก้าวร้าวเช่นนั้น และเมื่อเกิดเหตุรุนแรงถึงขั้นทำร้ายกันขึ้นจำเลยนำสืบต่อสู้ว่าเป็นการกระทำโดยป้องกันเพราะฝ่ายผู้เสียหายมีนายคำและนายแสวงพร้อมกับมีไม้และขวานเป็นอาวุธช่วยกันกลุ้มรุมทำร้ายชกต่อยและกระทืบจำเลยจนได้รับบาดเจ็บ แต่ข้อเท็จจริงปรากฏว่าทีนทีที่เหตุการณ์สงบลงจำเลยได้หลบหนีไปในคืนนั้นเองซึ่งหากจำเลยถูกรุมทำร้ายในลักษณะดังกล่าวจริง จำเลยน่าจะต้องได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงและคงไม่สามารถหลยหนีไปได้ ในชั้นสอบสวนจำเลยก็มิได้ให้การต่อสู้ในเรื่องนี้ แต่กลับปฏิเสธว่าไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ และไม่รู้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่อย่างใด ในชั้นพิจารณาก็เช่นเดียวกัน จำเลยมิได้ซักค้านให้ความข้อนี้ปรากฏขณะสืบพยานโจทก์ แต่จำเลยเพิ่งจะนำสืบเป็นข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นสืบพยานจำเลย จากเหตุผลอันเป็นพิรุธดังกล่าว ข้อต่อสู้ที่ว่าจำเลยจำต้องแทงผู้เสียหายเพื่อเป็นการป้องกันตัวจึงฟังไม่ขึ้นพิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1506/2530พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายอำนาจ หรือดำ พิศสมัยจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227จำเลยต้องหาว่าพยายามฆ่าผู้อื่น ชั้นพิจารณาจำเลยนำสืบว่าจำเลยถูกผู้เสียหายกับพวกทำร้ายก่อนจึงต้องแทงผู้เสียหายเพื่อป้องกันตัวเมื่อจำเลยมิได้ซักค้านความข้อนี้ไว้ให้ปรากฏในขณะสืบพยานโจทก์ แต่เพิ่งจะมานำสืบเป็นข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นสืบพยานจำเลย ข้อนำสืบจึงเป็นพิรุธ ข้อต่อสู้ที่จำเลยอ้างว่าต้องแทงผู้เสียหายเพื่อป้องกันตัวจึงฟังไม่ขึ้น.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่าจำเลยพยายามฆ่าผู้เสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 จำคุก 10 ปีชั้นอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 จำคุก 2 ปีโจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ตามทางนำสืบรับกันฟังได้ว่าจำเลยได้ใช้เหล็กขูดวาฟท์เป็นอาวุธแทงนายสมาน หาญคำอุ้ยผู้เสียหาย 1 ที ถูกบริเวณท้องได้รับบาดเจ็บสาหัส จำเลยยอมรับด้วยว่าก่อนเกิดเหตุได้ใช้ก้อนหินขว้างไปที่บ้านพักของผู้เสียหาย2 ครั้ง ทั้งนี้เป็นเพราะผู้เสียหายเปิดวิทยุมีเสียงดังรบกวนในชั้นแรกนี้จึงเห็นได้ว่าการกระทำของจำเลยมีลักษณะชวนให้เกิดการวิวาทเพราะหากผู้เสียหายก่อความรำคาญให้จำเลยจริง จำเลยก็น่าจะใช้วิธีการพูดจาขอร้องแต่โดยดีมิใช่ใช้วิธีการอันมีลักษณะก้าวร้าวเช่นนั้น และเมื่อเกิดเหตุรุนแรงถึงขั้นทำร้ายกันขึ้นจำเลยนำสืบต่อสู้ว่าเป็นการกระทำโดยป้องกันเพราะฝ่ายผู้เสียหายมีนายคำและนายแสวงพร้อมกับมีไม้และขวานเป็นอาวุธช่วยกันกลุ้มรุมทำร้ายชกต่อยและกระทืบจำเลยจนได้รับบาดเจ็บ แต่ข้อเท็จจริงปรากฏว่าทีนทีที่เหตุการณ์สงบลงจำเลยได้หลบหนีไปในคืนนั้นเองซึ่งหากจำเลยถูกรุมทำร้ายในลักษณะดังกล่าวจริง จำเลยน่าจะต้องได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงและคงไม่สามารถหลยหนีไปได้ ในชั้นสอบสวนจำเลยก็มิได้ให้การต่อสู้ในเรื่องนี้ แต่กลับปฏิเสธว่าไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ และไม่รู้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่อย่างใด ในชั้นพิจารณาก็เช่นเดียวกัน จำเลยมิได้ซักค้านให้ความข้อนี้ปรากฏขณะสืบพยานโจทก์ แต่จำเลยเพิ่งจะนำสืบเป็นข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นสืบพยานจำเลย จากเหตุผลอันเป็นพิรุธดังกล่าว ข้อต่อสู้ที่ว่าจำเลยจำต้องแทงผู้เสียหายเพื่อเป็นการป้องกันตัวจึงฟังไม่ขึ้นพิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น.(สวัสดิ์ รอดเจริญ-ดุสิต วราโห-คำนึง อุไรรัตน์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 89 ได้บัญญัติกำหนดหน้าที่แก่คู่ความฝ่ายที่จะนำพยานเข้าสืบภายหลังถามค้านพยานของฝ่ายที่นำสืบก่อนในข้อความอันเกี่ยวด้วยการกระทำหรือถ้อยคำหรือหนังสือซึ่งพยานนั้นรู้เห็นเกี่ยวข้อง เพื่อให้พยานมีโอกาสอธิบายถึงข้อความเหล่านั้น หากคู่ความฝ่ายที่จะนำสืบภายหลังไม่ถามค้านไว้ก่อนดังกล่าว เมื่อตนนำพยานมาสืบถึงข้อความดังกล่าวคู่ความอีกฝ่ายย่อมจะคัดค้านเพื่อให้ศาลไม่รับฟังพยานเช่นว่านั้นได้ เหตุผลที่กฎหมายได้บัญญัติไว้เช่นนี้ ปรากฏตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 455/2509 ว่า "มาตรา 89 วรรค 1(ก) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งที่บัญญัติถึงการที่ผู้นำสืบพยานภายหลังสืบพยานหักล้างหรือเปลี่ยนแปลงแก้ไขถ้อยคำพยานของฝ่ายที่นำสืบก่อนนั้น หมายเฉพาะถึงเมื่อข้อความที่ผู้นำสืบภายหลังเป็นข้อความที่พยานของฝ่ายนำสืบก่อนเป็นผู้รู้เห็นอยู่ด้วยเท่านั้น กฎหมายจึงบัญญัติให้ผู้นำสืบพยานภายหลังถามค้านไว้ก่อนเพื่อให้พยานผู้นั้นอธิบายข้อความที่ตนรู้เห็นในข้อที่ฝ่ายหลังนี้นำสืบไว้เสียก่อน เพื่อฟ้องกันมิให้ฝ่ายหลังเอาเปรียบโดยนำสืบหักล้างมิให้ฝ่ายแรกรู้ตัวไม่มีโอกาสเสนอพยานหลักฐานครบถ้วน เป็นการเสียความยุติธรรม" 2. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามิได้มีบทบัญญัติในเรื่องของการให้คู่ความฝ่ายที่สืบภายหลังต้องถามค้านไว้ก่อนดังเช่นในคดีแพ่ง และเนื่องจากในคดีอาญาโจทก์ต้องเป็นผู้นำพยานเข้าสืบก่อนเสมอตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 174ฉะนั้นคู่ความที่นำพยานเข้าสืบภายหลังจึงหมายถึงจำเลย ปัญหามีว่า จะนำเอาบทบัญญัติมาตรา 89 มาใช้ในคดีอาญา โดยอาศัยมาตรา 15 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาได้หรือไม่ ในคดีอาญา จำเลยได้รับข้อสันนิษฐานว่าเป็นผู้บริสุทธิ์จนกว่าจะถูกพิพากษาว่ามีความผิด จำเลยหรือผู้ต้องหาในคดีอาญาจึงมีโอกาสเต้มที่ในการต่อสู้คดีของตน เช่นในชั้นจับกุม ผู้ต้องหาจะไม่ให้การอย่างใดเลยก็ได้ ในชั้นศาลจำเลยให้การปฏิเสธลอยก็มีสิทธินำสืบต่อสู้คดีอย่างไรก็ได้โดยอิสระ ไม่จำต้องให้การตั้งเป็นประเด็นต่อสู้คดีไว้อย่างชัดแจ้งดังเช่นในคดีแพ่ง จากแนวคิดดังกล่าว จึงทำให้ไม่นำมาตรา 89 มาใช้ในคดีอาญา เพราะขัดต่อหลักของการให้โอกาสจำเลยเพื่อต่อสู้คดีได้อย่างอิสระนั่นเอง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1778/2513 ในคดีอาญาแม้จำเลยจะนำสืบพยานเอกสารใด โดยมิได้นำพยานเอกสารนั้นไปซักค้านพยานโจทก์ให้อธิบายไว้เสียก่อน จำเลยก็ยังอ้างเอกสารดังกล่าวเป็นพยานได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2823-2824/2516 ในคดีอาญาจำเลยย่อมมีสิทธิที่จะให้การอย่างใด หรือแม้จะไม่ให้การเลยก็ได้ เป็นหน้าที่ของโจทก์ต้องนำสืบพยานก่อนให้เห็นว่า จำเลยเป็นผู้กระทำความผิดจำเลยไม่จำต้องยกประเด็นข้อต่อสู้ไว้ในคำให้การก็มีสิทธิที่จะนำสืบในประเด็นนั้น ๆ ได้ และจำเลยมีอำนาจนำพยานเข้าสืบเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของจำเลยได้ โดยไม่จำต้องซักค้านพยานโจทก์ในเรื่องที่จำเลยจะนำพยานเข้าสืบต่อไปไว้เลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2847/2519 ในคดีอาญา จำเลยมีอำนาจนำพยานเข้าสืบพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของจำเลยโดยไม่จำต้องซักค้านพยานโจทก์ในข้อเท็จจริงที่จำเลยจะนำสืบต่อไปได้ 3. อย่างไรก็ตาม แม้คดีอาญากฎหมายจะไม่ห้ามรับฟังพยานหลักฐานที่จำเลยนำสืบถึงข้อเท็จจริงใด โดยไม่ได้ถามค้านพยานโจทก์ให้อธิบายไว้ก่อนดังกล่าวแล้วก็ตาม แต่ในส่วนของการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานว่าจะเชื่อฟังข้อเท็จจริงที่จำเลยนำสืบจากพยานหลักฐานนั้นได้เพียงใด เป็นอีกเรื่องหนึ่งซึ่งมักจะถือว่าพยานหลักฐานที่จำเลยนำสืบในลักษณะเช่นนี้ ต้องฟังด้วยความระมัดระวังหรือมีน้ำหนักน้อยนั่นเอง คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ ที่กล่าวว่า "ข้อนำสืบของจำเลยจึงเป็นพิรุธ" นั้น ก็เป็นการวินิจฉัยในลักษณะของการชั่งน้ำหนักคำพยานว่าพยานจำเลยที่นำสืบเช่นนี้ไม่มีน้ำหนักให้เชื่อฟังเท่านั้นมิใช่ถือว่าเป็นการต้องห้ามมิให้รับฟังแต่อย่างใด. นพพรโพธิรังสิยากร ไพโรจน์ วายุภาพ