คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5857/2537หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นสามีภริยากัน จำเลยที่ 3เป็นบุตร เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยที่ 1 และที่ 3 ได้ที่บ้านไม่มีเลขที่พบของกลาง เครื่องมือใช้ผลิตแอมเฟตามีน 27 รายการ และค้นบ้านเลขที่ 377 ซึ่งอยู่ห่างไป 500 เมตร พบจำเลยที่ 2 ในบ้านดังกล่าวพบของกลางน้ำยาและอุปกรณ์การผลิตจำนวนมาก ยาม้าหรือแอมเฟตามีนที่ผลิตแล้ว 180 เม็ด ส่วนอุปกรณ์เช่น บล๊อกปั๊มยี่ห้อยาม้าค้นได้ที่ใต้ฟูก ในห้องนอน บ้านไม่มีเลขที่กับบ้านเลขที่ 377 เป็นบ้านของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ชั้นสอบสวนจำเลยที่ 2 ให้การว่า ผู้นำเครื่องมือผลิตยาม้ามาไว้ในบ้านดังกล่าวนั้นคือนายตี๋เพื่อนของจำเลยที่ 1 และได้ผลิตยาม้าไปแล้วครั้งหนึ่ง การที่จำเลยที่ 2 รู้เห็นยินยอมในการที่นายตี๋นำเครื่องมือและอุปกรณ์การผลิตยาม้าหรือแอมเฟตามีนมาทำการผลิตในบ้านของตน รวมทั้งแอมเฟตามีนที่ผลิตเป็นเม็ดแล้วก็เก็บไว้ในบ้านดังกล่าวแล้ว แสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับจำเลยที่ 1 และนายตี๋ทำการผลิตแอมเฟตามีนและร่วมกันมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครอง จำเลยที่ 3 อายุ 19 ปี ยังอยู่ในอำนาจการปกครองของจำเลยที่ 1 และที่ 2 บิดามารดา และอาศัยอยู่กับจำเลยที่ 1และที่ 2 ในบ้านเกิดเหตุซึ่งเป็นบ้านของจำเลยที่ 1 และที่ 2การที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ตกลงใจร่วมกับนายตี๋ทำการผลิตแอมเฟตามีนในบ้านดังกล่าว จึงไม่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3ฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 3 ร่วมกับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำการผลิตแอมเฟตามีนตามฟ้อง ในระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้นได้มีพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2535 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518ออกใช้บังคับโดยเพิ่มเติม มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง ห้ามมิให้ผู้ใดผลิต ขาย นำเข้า หรือส่งออก ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 แยกจากเดิม ซึ่งบัญญัติรวมไว้ในมาตรา 13 และแก้ไขโทษปรับตามขั้นสูงตามมาตรา 89 ให้ต่ำลงมาจากปรับห้าแสนบาท เป็นปรับสี่แสนบาท ถือว่าเป็นคุณแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงต้องใช้บทกฎหมายที่แก้ไขเพิ่มเติมใหม่นี้มาปรับแก่คดีของจำเลยทั้งสอง ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 3 และเมื่อศาลฎีกาเห็นว่าคำให้การในชั้นสอบสวนของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นประโยชน์แก่การพิจารณาเป็นเหตุบรรเทาโทษตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 เห็นสมควรนำมาเป็นเหตุลดโทษแก่จำเลยที่ 2 แล้วก็ให้เป็นคุณแก่จำเลยที่ 1ซึ่งคดีได้เสร็จเด็ดขาดไปแล้วด้วยได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 6, 13, 62, 89, 106, 116 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 90 ริบของกลางให้กระทรวงสาธารณสุขจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดฐานร่วมกันผลิตวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทในประเภท 2 ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง, 89 และมีความผิดฐานร่วมกันมีไว้ในครอบครองซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 โดยไม่ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62, 106 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 เป็นการกระทำกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษจำเลยทั้งสาม ฐานร่วมกันผลิตวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง, 89 ซึ่งเป็นบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้วางโทษจำคุกจำเลยทั้งสามคนละ 10 ปี ให้ริบของกลางให้กระทรวงสาธารณสุขจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุน จำเลยที่ 1 กับพวกผลิตวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518มาตรา 13 วรรคหนึ่ง, 89 และประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ให้ลงโทษจำเลยที่ 2 ฐานเป็นผู้สนับสนุนจำเลยที่ 1 กับพวกผลิตวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง 89 ซึ่งเป็นบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 90 จำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 6 ปี 8 เดือน พิพากษายกฟ้องจำเลยที่ 3 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงมีปัญหาจะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า จำเลยที่ 2 และที่ 3 มีความผิดฐานร่วมกันผลิตยาม้าหรือแอมเฟตามีนและมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตหรือไม่ ได้ความว่าบ้านไม่มีเลขที่ กับบ้านเลขที่ 377 ที่ค้นพบของกลางนั้น เป็นบ้านของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ซึ่งเป็นสามีภริยากันเมื่อพิเคราะห์ตามบัญชีของกลางคดีอาญาเอกสารหมาย จ.1 และ จ.2 แล้วเห็นได้ว่า ตามบัญชีของกลางคดีอาญาเอกสารหมาย จ.1 มีเครื่องมือการผลิตถึง 27 รายการ และตามบัญชีของกลางเอกสารหมาย จ.2 ก็มีทั้งน้ำยาและอุปกรณ์การผลิตเป็นจำนวนมาก ทั้งยาม้าหรือแอมเฟตามีนที่ผลิตแล้วจำนวนถึง 180 เม็ด โดยอุปกรณ์บางชนิดเช่นบล็อกปั๊มยี่ห้อยาม้าก็ค้นได้ที่ใต้ฟูก ในห้องนอนของบ้านจำเลยที่ 1 และที่ 2ทั้งในชั้นสอบสวนจำเลยที่ 2 ก็ให้การไว้ชัดว่า ผู้ที่นำเครื่องมือผลิตยาม้าไว้ในบ้านดังกล่าวคือ นายตี๋ซึ่งเป็นเพื่อนของจำเลยที่ 1 และทำการผลิตยาม้าครั้งแรกไปแล้วครั้งหนึ่ง ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ว่า จำเลยที่ 2 รู้เห็นยินยอมในการที่นายตี๋นำเครื่องมือและอุปกรณ์การผลิตยาม้าหรือแอมเฟตามีนมาทำการผลิตในบ้านของตนกับจำเลยที่ 1 โดยยอมให้เก็บเครื่องมือและอุปกรณ์การผลิต รวมทั้งแอมเฟตามีนที่ผลิตเป็นเม็ดแล้วก็เก็บไว้ในบ้านดังกล่าวแสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับจำเลยที่ 1 และนายตี๋ทำการผลิตแอมเฟตามีนและร่วมกันมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองจริงจำเลยที่ 2 จึงมีความผิดฐานร่วมกันผลิตแอมเฟตามีนและมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต มิใช่มีความผิดเพียงเป็นผู้สนับสนุนส่วนจำเลยที่ 3 นั้น ข้อเท็จจริงได้ความว่า เป็นบุตรของจำเลยที่ 1 และที่ 2 จำเลยที่ 3 ยังเป็นผู้เยาว์อายุเพียง 19 ปียังอยู่ในอำนาจปกครองของจำเลยที่ 1 และที่ 2 และอาศัยอยู่กับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ในบ้านเกิดเหตุซึ่งเป็นบ้านของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เท่านั้น ดังนั้น การที่จำเลยที่ 1 และที่ 2ตกลงใจร่วมกับนายตี๋ทำการผลิตแอมเฟตามีนในบ้านดังกล่าวและร่วมกันมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครอง จึงไม่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3ซึ่งเป็นบุตรอยู่ในปกครอง ข้อเท็จจริงจึงฟังไม่ได้ว่า จำเลยที่ 3 ร่วมกับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำการผลิตแอมเฟตามีนและมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต จำเลยที่ 3 จึงไม่มีความผิดตามที่โจทก์ฟ้องอย่างไรก็ดีในระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้นได้มีพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2535 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 ออกใช้บังคับโดยเพิ่มเติมมาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง ห้ามมิให้ผู้ใดผลิต ขาย นำเข้า หรือส่งออกซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 แยกจากเดิมซึ่งบัญญัติรวมไว้ในมาตรา 13 และแก้ไขโทษปรับตามขั้นสูง ตามมาตรา 89 ให้ต่ำลงมาจากปรับห้าแสนบาท เป็นปรับสี่แสนบาท ถือว่าเป็นคุณแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงต้องใช้บทกฎหมายที่แก้ไขเพิ่มเติมใหม่นี้มาปรับแก่คดีของจำเลยทั้งสอง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 และศาลฎีกาเห็นว่า คำให้การในชั้นสอบสวนของจำเลยที่ 1 และที่ 2เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เป็นเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 จึงเห็นสมควรนำมาเป็นเหตุลดโทษแก่จำเลยที่ 2 และเป็นคุณแก่จำเลยที่ 1 ซึ่งคดีได้เสร็จเด็ดขาดไปแล้วด้วยพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีความผิดฐานร่วมกันผลิตแอมเฟตามีนอันเป็นวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทประเภท 2ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89 และมีความผิดฐานร่วมกันมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62 วรรคหนึ่ง, 106ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 เป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษฐานร่วมกันผลิตแอมเฟตามีนตามมาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89 ซึ่งเป็นบทหนัก ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 90 วางโทษจำคุก 10 ปี คำให้การของจำเลยที่ 1 และที่ 2ชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 2 คนละ 6 ปี 8 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5857/2537พนักงานอัยการ สำนักงาน อัยการ สูงสุดโจทก์นาย ประสิทธิ์ พุทธา กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 3, ม. 78, ม. 83 ป.วิ.อ. ม. 213, ม. 225 พ.ร.บ.วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ.2518 ม. 13 วรรคหนึ่ง, ม. 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, ม. 62, ม. 89, ม. 106 จำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นสามีภริยากัน จำเลยที่ 3เป็นบุตร เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยที่ 1 และที่ 3 ได้ที่บ้านไม่มีเลขที่พบของกลาง เครื่องมือใช้ผลิตแอมเฟตามีน 27 รายการ และค้นบ้านเลขที่ 377 ซึ่งอยู่ห่างไป 500 เมตร พบจำเลยที่ 2 ในบ้านดังกล่าวพบของกลางน้ำยาและอุปกรณ์การผลิตจำนวนมาก ยาม้าหรือแอมเฟตามีนที่ผลิตแล้ว 180 เม็ด ส่วนอุปกรณ์เช่น บล๊อกปั๊มยี่ห้อยาม้าค้นได้ที่ใต้ฟูก ในห้องนอน บ้านไม่มีเลขที่กับบ้านเลขที่ 377 เป็นบ้านของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ชั้นสอบสวนจำเลยที่ 2 ให้การว่า ผู้นำเครื่องมือผลิตยาม้ามาไว้ในบ้านดังกล่าวนั้นคือนายตี๋เพื่อนของจำเลยที่ 1 และได้ผลิตยาม้าไปแล้วครั้งหนึ่ง การที่จำเลยที่ 2 รู้เห็นยินยอมในการที่นายตี๋นำเครื่องมือและอุปกรณ์การผลิตยาม้าหรือแอมเฟตามีนมาทำการผลิตในบ้านของตน รวมทั้งแอมเฟตามีนที่ผลิตเป็นเม็ดแล้วก็เก็บไว้ในบ้านดังกล่าวแล้ว แสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับจำเลยที่ 1 และนายตี๋ทำการผลิตแอมเฟตามีนและร่วมกันมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครอง จำเลยที่ 3 อายุ 19 ปี ยังอยู่ในอำนาจการปกครองของจำเลยที่ 1 และที่ 2 บิดามารดา และอาศัยอยู่กับจำเลยที่ 1และที่ 2 ในบ้านเกิดเหตุซึ่งเป็นบ้านของจำเลยที่ 1 และที่ 2การที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ตกลงใจร่วมกับนายตี๋ทำการผลิตแอมเฟตามีนในบ้านดังกล่าว จึงไม่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3ฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 3 ร่วมกับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำการผลิตแอมเฟตามีนตามฟ้อง ในระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้นได้มีพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2535 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518ออกใช้บังคับโดยเพิ่มเติม มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง ห้ามมิให้ผู้ใดผลิต ขาย นำเข้า หรือส่งออก ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 แยกจากเดิม ซึ่งบัญญัติรวมไว้ในมาตรา 13 และแก้ไขโทษปรับตามขั้นสูงตามมาตรา 89 ให้ต่ำลงมาจากปรับห้าแสนบาท เป็นปรับสี่แสนบาท ถือว่าเป็นคุณแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงต้องใช้บทกฎหมายที่แก้ไขเพิ่มเติมใหม่นี้มาปรับแก่คดีของจำเลยทั้งสอง ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 3 และเมื่อศาลฎีกาเห็นว่าคำให้การในชั้นสอบสวนของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นประโยชน์แก่การพิจารณาเป็นเหตุบรรเทาโทษตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 เห็นสมควรนำมาเป็นเหตุลดโทษแก่จำเลยที่ 2 แล้วก็ให้เป็นคุณแก่จำเลยที่ 1ซึ่งคดีได้เสร็จเด็ดขาดไปแล้วด้วยได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 6, 13, 62, 89, 106, 116 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 90 ริบของกลางให้กระทรวงสาธารณสุขจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดฐานร่วมกันผลิตวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทในประเภท 2 ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง, 89 และมีความผิดฐานร่วมกันมีไว้ในครอบครองซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 โดยไม่ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62, 106 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 เป็นการกระทำกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษจำเลยทั้งสาม ฐานร่วมกันผลิตวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง, 89 ซึ่งเป็นบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้วางโทษจำคุกจำเลยทั้งสามคนละ 10 ปี ให้ริบของกลางให้กระทรวงสาธารณสุขจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุน จำเลยที่ 1 กับพวกผลิตวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518มาตรา 13 วรรคหนึ่ง, 89 และประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ให้ลงโทษจำเลยที่ 2 ฐานเป็นผู้สนับสนุนจำเลยที่ 1 กับพวกผลิตวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง 89 ซึ่งเป็นบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 90 จำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 6 ปี 8 เดือน พิพากษายกฟ้องจำเลยที่ 3 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงมีปัญหาจะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า จำเลยที่ 2 และที่ 3 มีความผิดฐานร่วมกันผลิตยาม้าหรือแอมเฟตามีนและมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตหรือไม่ ได้ความว่าบ้านไม่มีเลขที่ กับบ้านเลขที่ 377 ที่ค้นพบของกลางนั้น เป็นบ้านของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ซึ่งเป็นสามีภริยากันเมื่อพิเคราะห์ตามบัญชีของกลางคดีอาญาเอกสารหมาย จ.1 และ จ.2 แล้วเห็นได้ว่า ตามบัญชีของกลางคดีอาญาเอกสารหมาย จ.1 มีเครื่องมือการผลิตถึง 27 รายการ และตามบัญชีของกลางเอกสารหมาย จ.2 ก็มีทั้งน้ำยาและอุปกรณ์การผลิตเป็นจำนวนมาก ทั้งยาม้าหรือแอมเฟตามีนที่ผลิตแล้วจำนวนถึง 180 เม็ด โดยอุปกรณ์บางชนิดเช่นบล็อกปั๊มยี่ห้อยาม้าก็ค้นได้ที่ใต้ฟูก ในห้องนอนของบ้านจำเลยที่ 1 และที่ 2ทั้งในชั้นสอบสวนจำเลยที่ 2 ก็ให้การไว้ชัดว่า ผู้ที่นำเครื่องมือผลิตยาม้าไว้ในบ้านดังกล่าวคือ นายตี๋ซึ่งเป็นเพื่อนของจำเลยที่ 1 และทำการผลิตยาม้าครั้งแรกไปแล้วครั้งหนึ่ง ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ว่า จำเลยที่ 2 รู้เห็นยินยอมในการที่นายตี๋นำเครื่องมือและอุปกรณ์การผลิตยาม้าหรือแอมเฟตามีนมาทำการผลิตในบ้านของตนกับจำเลยที่ 1 โดยยอมให้เก็บเครื่องมือและอุปกรณ์การผลิต รวมทั้งแอมเฟตามีนที่ผลิตเป็นเม็ดแล้วก็เก็บไว้ในบ้านดังกล่าวแสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับจำเลยที่ 1 และนายตี๋ทำการผลิตแอมเฟตามีนและร่วมกันมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองจริงจำเลยที่ 2 จึงมีความผิดฐานร่วมกันผลิตแอมเฟตามีนและมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต มิใช่มีความผิดเพียงเป็นผู้สนับสนุนส่วนจำเลยที่ 3 นั้น ข้อเท็จจริงได้ความว่า เป็นบุตรของจำเลยที่ 1 และที่ 2 จำเลยที่ 3 ยังเป็นผู้เยาว์อายุเพียง 19 ปียังอยู่ในอำนาจปกครองของจำเลยที่ 1 และที่ 2 และอาศัยอยู่กับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ในบ้านเกิดเหตุซึ่งเป็นบ้านของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เท่านั้น ดังนั้น การที่จำเลยที่ 1 และที่ 2ตกลงใจร่วมกับนายตี๋ทำการผลิตแอมเฟตามีนในบ้านดังกล่าวและร่วมกันมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครอง จึงไม่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3ซึ่งเป็นบุตรอยู่ในปกครอง ข้อเท็จจริงจึงฟังไม่ได้ว่า จำเลยที่ 3 ร่วมกับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำการผลิตแอมเฟตามีนและมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต จำเลยที่ 3 จึงไม่มีความผิดตามที่โจทก์ฟ้องอย่างไรก็ดีในระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้นได้มีพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2535 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 ออกใช้บังคับโดยเพิ่มเติมมาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง ห้ามมิให้ผู้ใดผลิต ขาย นำเข้า หรือส่งออกซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 แยกจากเดิมซึ่งบัญญัติรวมไว้ในมาตรา 13 และแก้ไขโทษปรับตามขั้นสูง ตามมาตรา 89 ให้ต่ำลงมาจากปรับห้าแสนบาท เป็นปรับสี่แสนบาท ถือว่าเป็นคุณแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงต้องใช้บทกฎหมายที่แก้ไขเพิ่มเติมใหม่นี้มาปรับแก่คดีของจำเลยทั้งสอง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 และศาลฎีกาเห็นว่า คำให้การในชั้นสอบสวนของจำเลยที่ 1 และที่ 2เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เป็นเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 จึงเห็นสมควรนำมาเป็นเหตุลดโทษแก่จำเลยที่ 2 และเป็นคุณแก่จำเลยที่ 1 ซึ่งคดีได้เสร็จเด็ดขาดไปแล้วด้วยพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีความผิดฐานร่วมกันผลิตแอมเฟตามีนอันเป็นวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทประเภท 2ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89 และมีความผิดฐานร่วมกันมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62 วรรคหนึ่ง, 106ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 เป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษฐานร่วมกันผลิตแอมเฟตามีนตามมาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89 ซึ่งเป็นบทหนัก ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 90 วางโทษจำคุก 10 ปี คำให้การของจำเลยที่ 1 และที่ 2ชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 2 คนละ 6 ปี 8 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สมมาตร พรหมานุกูล-จองทรัพย์ เที่ยงธรรม-ทองเลื่อน พูลพิพัฒน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 6, 13, 62, 89, 106, 116 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 90 ริบของกลางให้กระทรวงสาธารณสุขจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดฐานร่วมกันผลิตวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทในประเภท 2 ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง, 89 และมีความผิดฐานร่วมกันมีไว้ในครอบครองซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 โดยไม่ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62, 106 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 เป็นการกระทำกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษจำเลยทั้งสาม ฐานร่วมกันผลิตวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง, 89 ซึ่งเป็นบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้วางโทษจำคุกจำเลยทั้งสามคนละ 10 ปี ให้ริบของกลางให้กระทรวงสาธารณสุขจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุน จำเลยที่ 1 กับพวกผลิตวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518มาตรา 13 วรรคหนึ่ง, 89 และประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ให้ลงโทษจำเลยที่ 2 ฐานเป็นผู้สนับสนุนจำเลยที่ 1 กับพวกผลิตวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง 89 ซึ่งเป็นบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 90 จำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 6 ปี 8 เดือน พิพากษายกฟ้องจำเลยที่ 3 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงมีปัญหาจะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า จำเลยที่ 2 และที่ 3 มีความผิดฐานร่วมกันผลิตยาม้าหรือแอมเฟตามีนและมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตหรือไม่ ได้ความว่าบ้านไม่มีเลขที่ กับบ้านเลขที่ 377 ที่ค้นพบของกลางนั้น เป็นบ้านของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ซึ่งเป็นสามีภริยากันเมื่อพิเคราะห์ตามบัญชีของกลางคดีอาญาเอกสารหมาย จ.1 และ จ.2 แล้วเห็นได้ว่า ตามบัญชีของกลางคดีอาญาเอกสารหมาย จ.1 มีเครื่องมือการผลิตถึง 27 รายการ และตามบัญชีของกลางเอกสารหมาย จ.2 ก็มีทั้งน้ำยาและอุปกรณ์การผลิตเป็นจำนวนมาก ทั้งยาม้าหรือแอมเฟตามีนที่ผลิตแล้วจำนวนถึง 180 เม็ด โดยอุปกรณ์บางชนิดเช่นบล็อกปั๊มยี่ห้อยาม้าก็ค้นได้ที่ใต้ฟูก ในห้องนอนของบ้านจำเลยที่ 1 และที่ 2ทั้งในชั้นสอบสวนจำเลยที่ 2 ก็ให้การไว้ชัดว่า ผู้ที่นำเครื่องมือผลิตยาม้าไว้ในบ้านดังกล่าวคือ นายตี๋ซึ่งเป็นเพื่อนของจำเลยที่ 1 และทำการผลิตยาม้าครั้งแรกไปแล้วครั้งหนึ่ง ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ว่า จำเลยที่ 2 รู้เห็นยินยอมในการที่นายตี๋นำเครื่องมือและอุปกรณ์การผลิตยาม้าหรือแอมเฟตามีนมาทำการผลิตในบ้านของตนกับจำเลยที่ 1 โดยยอมให้เก็บเครื่องมือและอุปกรณ์การผลิต รวมทั้งแอมเฟตามีนที่ผลิตเป็นเม็ดแล้วก็เก็บไว้ในบ้านดังกล่าวแสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับจำเลยที่ 1 และนายตี๋ทำการผลิตแอมเฟตามีนและร่วมกันมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองจริงจำเลยที่ 2 จึงมีความผิดฐานร่วมกันผลิตแอมเฟตามีนและมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต มิใช่มีความผิดเพียงเป็นผู้สนับสนุนส่วนจำเลยที่ 3 นั้น ข้อเท็จจริงได้ความว่า เป็นบุตรของจำเลยที่ 1 และที่ 2 จำเลยที่ 3 ยังเป็นผู้เยาว์อายุเพียง 19 ปียังอยู่ในอำนาจปกครองของจำเลยที่ 1 และที่ 2 และอาศัยอยู่กับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ในบ้านเกิดเหตุซึ่งเป็นบ้านของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เท่านั้น ดังนั้น การที่จำเลยที่ 1 และที่ 2ตกลงใจร่วมกับนายตี๋ทำการผลิตแอมเฟตามีนในบ้านดังกล่าวและร่วมกันมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครอง จึงไม่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3ซึ่งเป็นบุตรอยู่ในปกครอง ข้อเท็จจริงจึงฟังไม่ได้ว่า จำเลยที่ 3 ร่วมกับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำการผลิตแอมเฟตามีนและมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต จำเลยที่ 3 จึงไม่มีความผิดตามที่โจทก์ฟ้องอย่างไรก็ดีในระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้นได้มีพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2535 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 ออกใช้บังคับโดยเพิ่มเติมมาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง ห้ามมิให้ผู้ใดผลิต ขาย นำเข้า หรือส่งออกซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 แยกจากเดิมซึ่งบัญญัติรวมไว้ในมาตรา 13 และแก้ไขโทษปรับตามขั้นสูง ตามมาตรา 89 ให้ต่ำลงมาจากปรับห้าแสนบาท เป็นปรับสี่แสนบาท ถือว่าเป็นคุณแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงต้องใช้บทกฎหมายที่แก้ไขเพิ่มเติมใหม่นี้มาปรับแก่คดีของจำเลยทั้งสอง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 และศาลฎีกาเห็นว่า คำให้การในชั้นสอบสวนของจำเลยที่ 1 และที่ 2เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เป็นเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 จึงเห็นสมควรนำมาเป็นเหตุลดโทษแก่จำเลยที่ 2 และเป็นคุณแก่จำเลยที่ 1 ซึ่งคดีได้เสร็จเด็ดขาดไปแล้วด้วยพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีความผิดฐานร่วมกันผลิตแอมเฟตามีนอันเป็นวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทประเภท 2ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89 และมีความผิดฐานร่วมกันมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62 วรรคหนึ่ง, 106ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 เป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษฐานร่วมกันผลิตแอมเฟตามีนตามมาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89 ซึ่งเป็นบทหนัก ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 90 วางโทษจำคุก 10 ปี คำให้การของจำเลยที่ 1 และที่ 2ชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 2 คนละ 6 ปี 8 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5857/2537พนักงานอัยการ สำนักงาน อัยการ สูงสุดโจทก์นาย ประสิทธิ์ พุทธา กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 3, ม. 78, ม. 83 ป.วิ.อ. ม. 213, ม. 225 พ.ร.บ.วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ.2518 ม. 13 วรรคหนึ่ง, ม. 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, ม. 62, ม. 89, ม. 106 จำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นสามีภริยากัน จำเลยที่ 3เป็นบุตร เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยที่ 1 และที่ 3 ได้ที่บ้านไม่มีเลขที่พบของกลาง เครื่องมือใช้ผลิตแอมเฟตามีน 27 รายการ และค้นบ้านเลขที่ 377 ซึ่งอยู่ห่างไป 500 เมตร พบจำเลยที่ 2 ในบ้านดังกล่าวพบของกลางน้ำยาและอุปกรณ์การผลิตจำนวนมาก ยาม้าหรือแอมเฟตามีนที่ผลิตแล้ว 180 เม็ด ส่วนอุปกรณ์เช่น บล๊อกปั๊มยี่ห้อยาม้าค้นได้ที่ใต้ฟูก ในห้องนอน บ้านไม่มีเลขที่กับบ้านเลขที่ 377 เป็นบ้านของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ชั้นสอบสวนจำเลยที่ 2 ให้การว่า ผู้นำเครื่องมือผลิตยาม้ามาไว้ในบ้านดังกล่าวนั้นคือนายตี๋เพื่อนของจำเลยที่ 1 และได้ผลิตยาม้าไปแล้วครั้งหนึ่ง การที่จำเลยที่ 2 รู้เห็นยินยอมในการที่นายตี๋นำเครื่องมือและอุปกรณ์การผลิตยาม้าหรือแอมเฟตามีนมาทำการผลิตในบ้านของตน รวมทั้งแอมเฟตามีนที่ผลิตเป็นเม็ดแล้วก็เก็บไว้ในบ้านดังกล่าวแล้ว แสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับจำเลยที่ 1 และนายตี๋ทำการผลิตแอมเฟตามีนและร่วมกันมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครอง จำเลยที่ 3 อายุ 19 ปี ยังอยู่ในอำนาจการปกครองของจำเลยที่ 1 และที่ 2 บิดามารดา และอาศัยอยู่กับจำเลยที่ 1และที่ 2 ในบ้านเกิดเหตุซึ่งเป็นบ้านของจำเลยที่ 1 และที่ 2การที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ตกลงใจร่วมกับนายตี๋ทำการผลิตแอมเฟตามีนในบ้านดังกล่าว จึงไม่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3ฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 3 ร่วมกับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำการผลิตแอมเฟตามีนตามฟ้อง ในระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้นได้มีพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2535 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518ออกใช้บังคับโดยเพิ่มเติม มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง ห้ามมิให้ผู้ใดผลิต ขาย นำเข้า หรือส่งออก ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 แยกจากเดิม ซึ่งบัญญัติรวมไว้ในมาตรา 13 และแก้ไขโทษปรับตามขั้นสูงตามมาตรา 89 ให้ต่ำลงมาจากปรับห้าแสนบาท เป็นปรับสี่แสนบาท ถือว่าเป็นคุณแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงต้องใช้บทกฎหมายที่แก้ไขเพิ่มเติมใหม่นี้มาปรับแก่คดีของจำเลยทั้งสอง ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 3 และเมื่อศาลฎีกาเห็นว่าคำให้การในชั้นสอบสวนของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นประโยชน์แก่การพิจารณาเป็นเหตุบรรเทาโทษตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 เห็นสมควรนำมาเป็นเหตุลดโทษแก่จำเลยที่ 2 แล้วก็ให้เป็นคุณแก่จำเลยที่ 1ซึ่งคดีได้เสร็จเด็ดขาดไปแล้วด้วยได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 6, 13, 62, 89, 106, 116 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 90 ริบของกลางให้กระทรวงสาธารณสุขจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดฐานร่วมกันผลิตวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทในประเภท 2 ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง, 89 และมีความผิดฐานร่วมกันมีไว้ในครอบครองซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 โดยไม่ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62, 106 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 เป็นการกระทำกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษจำเลยทั้งสาม ฐานร่วมกันผลิตวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง, 89 ซึ่งเป็นบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้วางโทษจำคุกจำเลยทั้งสามคนละ 10 ปี ให้ริบของกลางให้กระทรวงสาธารณสุขจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุน จำเลยที่ 1 กับพวกผลิตวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518มาตรา 13 วรรคหนึ่ง, 89 และประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ให้ลงโทษจำเลยที่ 2 ฐานเป็นผู้สนับสนุนจำเลยที่ 1 กับพวกผลิตวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 วรรคหนึ่ง 89 ซึ่งเป็นบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 90 จำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 6 ปี 8 เดือน พิพากษายกฟ้องจำเลยที่ 3 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงมีปัญหาจะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า จำเลยที่ 2 และที่ 3 มีความผิดฐานร่วมกันผลิตยาม้าหรือแอมเฟตามีนและมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตหรือไม่ ได้ความว่าบ้านไม่มีเลขที่ กับบ้านเลขที่ 377 ที่ค้นพบของกลางนั้น เป็นบ้านของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ซึ่งเป็นสามีภริยากันเมื่อพิเคราะห์ตามบัญชีของกลางคดีอาญาเอกสารหมาย จ.1 และ จ.2 แล้วเห็นได้ว่า ตามบัญชีของกลางคดีอาญาเอกสารหมาย จ.1 มีเครื่องมือการผลิตถึง 27 รายการ และตามบัญชีของกลางเอกสารหมาย จ.2 ก็มีทั้งน้ำยาและอุปกรณ์การผลิตเป็นจำนวนมาก ทั้งยาม้าหรือแอมเฟตามีนที่ผลิตแล้วจำนวนถึง 180 เม็ด โดยอุปกรณ์บางชนิดเช่นบล็อกปั๊มยี่ห้อยาม้าก็ค้นได้ที่ใต้ฟูก ในห้องนอนของบ้านจำเลยที่ 1 และที่ 2ทั้งในชั้นสอบสวนจำเลยที่ 2 ก็ให้การไว้ชัดว่า ผู้ที่นำเครื่องมือผลิตยาม้าไว้ในบ้านดังกล่าวคือ นายตี๋ซึ่งเป็นเพื่อนของจำเลยที่ 1 และทำการผลิตยาม้าครั้งแรกไปแล้วครั้งหนึ่ง ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ว่า จำเลยที่ 2 รู้เห็นยินยอมในการที่นายตี๋นำเครื่องมือและอุปกรณ์การผลิตยาม้าหรือแอมเฟตามีนมาทำการผลิตในบ้านของตนกับจำเลยที่ 1 โดยยอมให้เก็บเครื่องมือและอุปกรณ์การผลิต รวมทั้งแอมเฟตามีนที่ผลิตเป็นเม็ดแล้วก็เก็บไว้ในบ้านดังกล่าวแสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับจำเลยที่ 1 และนายตี๋ทำการผลิตแอมเฟตามีนและร่วมกันมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองจริงจำเลยที่ 2 จึงมีความผิดฐานร่วมกันผลิตแอมเฟตามีนและมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต มิใช่มีความผิดเพียงเป็นผู้สนับสนุนส่วนจำเลยที่ 3 นั้น ข้อเท็จจริงได้ความว่า เป็นบุตรของจำเลยที่ 1 และที่ 2 จำเลยที่ 3 ยังเป็นผู้เยาว์อายุเพียง 19 ปียังอยู่ในอำนาจปกครองของจำเลยที่ 1 และที่ 2 และอาศัยอยู่กับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ในบ้านเกิดเหตุซึ่งเป็นบ้านของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เท่านั้น ดังนั้น การที่จำเลยที่ 1 และที่ 2ตกลงใจร่วมกับนายตี๋ทำการผลิตแอมเฟตามีนในบ้านดังกล่าวและร่วมกันมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครอง จึงไม่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3ซึ่งเป็นบุตรอยู่ในปกครอง ข้อเท็จจริงจึงฟังไม่ได้ว่า จำเลยที่ 3 ร่วมกับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำการผลิตแอมเฟตามีนและมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต จำเลยที่ 3 จึงไม่มีความผิดตามที่โจทก์ฟ้องอย่างไรก็ดีในระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้นได้มีพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2535 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 ออกใช้บังคับโดยเพิ่มเติมมาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง ห้ามมิให้ผู้ใดผลิต ขาย นำเข้า หรือส่งออกซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 แยกจากเดิมซึ่งบัญญัติรวมไว้ในมาตรา 13 และแก้ไขโทษปรับตามขั้นสูง ตามมาตรา 89 ให้ต่ำลงมาจากปรับห้าแสนบาท เป็นปรับสี่แสนบาท ถือว่าเป็นคุณแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงต้องใช้บทกฎหมายที่แก้ไขเพิ่มเติมใหม่นี้มาปรับแก่คดีของจำเลยทั้งสอง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 และศาลฎีกาเห็นว่า คำให้การในชั้นสอบสวนของจำเลยที่ 1 และที่ 2เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา เป็นเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 จึงเห็นสมควรนำมาเป็นเหตุลดโทษแก่จำเลยที่ 2 และเป็นคุณแก่จำเลยที่ 1 ซึ่งคดีได้เสร็จเด็ดขาดไปแล้วด้วยพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีความผิดฐานร่วมกันผลิตแอมเฟตามีนอันเป็นวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทประเภท 2ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89 และมีความผิดฐานร่วมกันมีแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62 วรรคหนึ่ง, 106ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 เป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษฐานร่วมกันผลิตแอมเฟตามีนตามมาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89 ซึ่งเป็นบทหนัก ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 90 วางโทษจำคุก 10 ปี คำให้การของจำเลยที่ 1 และที่ 2ชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 2 คนละ 6 ปี 8 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สมมาตร พรหมานุกูล-จองทรัพย์ เที่ยงธรรม-ทองเลื่อน พูลพิพัฒน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ