คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1558/2525หลักกฎหมาย: โจทก์บรรยายฟ้องถึงการกระทำผิดของจำเลยเป็น 2 ข้อหาโดยตอนแรกบรรยายว่าจำเลยทำไม้โดยตัดฟันชักลากและนำไม้ตะแบกซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. โดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติข้อหาหนึ่ง กับบรรยายฟ้องต่อไปว่า หรือมิฉะนั้นตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยรับไว้ด้วยประการใด ๆ ซ่อนเร้น ช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้ามโดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นไม้ที่ผู้ได้มาโดยการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติอีกข้อหาหนึ่ง การที่โจทก์บรรยายฟ้องตอนแรกยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้ทำไม้โดยมิได้รับอนุญาต ส่วนตอนหลังโจทก์บรรยายฟ้องยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้รับไว้ ซ่อนเร้นช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้าม เท่ากับฟ้องกล่าวหาว่าจำเลยมิได้เป็นผู้ทำไม้ แต่เป็นผู้รับไม้ไว้จากบุคคลอื่นซึ่งเป็นผู้ทำไม้ เป็นฟ้องเคลือบคลุมโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำไม้โดยตัดฟันชักลากและนำไม้ตะแบกซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. จำนวน 45 ท่อน ปริมาตร 3.82 ลูกบาศก์เมตร ออกจากป่าคลองตะเคียน ซึ่งเป็นป่าสงวนแห่งชาติโดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ หรือมิฉะนั้นตามวันเวลาดังกล่าว จำเลยรับไว้ด้วยประการใด ๆซ่อนเร้น ช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้ามดังกล่าว โดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นไม้ที่ผู้ได้มาโดยการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507และตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยได้ขับรถยนต์บรรทุกโดยมิได้รับใบอนุญาตจากนายทะเบียนตามกฎหมาย เจ้าพนักงานยึดได้ไม้ตะแบกและรถยนต์บรรทุกดังกล่าวเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติพ.ศ. 2507 มาตรา 14, 31, 35 แก้ไขเพิ่มเติมโดยฉบับที่ 2 พ.ศ. 2522 มาตรา 3 พระราชบัญญัติขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 92, 93, 151 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 และริบไม้ของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้อง ลงโทษจำคุกฐานทำไม้ 2 ปี และขับรถโดยไม่มีใบอนุญาต 2 เดือน รวมจำคุก 2 ปี 2 เดือน ลดโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง จำคุก 1 ปี 1 เดือน ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องการกระทำผิดสองข้อหาเป็นการกระทำต่างกันและเป็นความผิดต่างฐานความผิดกัน จำเลยให้การรับสารภาพโดยมิได้ให้รายละเอียดว่ากระทำผิดฐานใด เป็นคำรับสารภาพที่ไม่ชัดแจ้ง ลงโทษไม่ได้ พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องเฉพาะความผิดต่อพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องถึงการกระทำผิดของจำเลยเป็น 2 ข้อหา กล่าวคือ จำเลยทำไม้โดยตัดฟันชักลากและนำไม้ตะแบกซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. จำนวน 45 ท่อน รวมปริมาตร 3.82 ลูกบาศก์เมตรโดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 มาตรา 14, 31, 35 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2522 มาตรา 3 ข้อหาหนึ่ง กับบรรยายฟ้องต่อไปว่า หรือมิฉะนั้น ตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยรับไว้ด้วยประการใด ๆ ซ่อนเร้นช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้าม โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นไม้ที่ผู้ได้มาโดยการกระทำผิด ตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 มาตรา 34 อีกข้อหาหนึ่ง ดังนี้พิเคราะห์แล้ว ตอนแรกโจทก์บรรยายฟ้องยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้ทำไม้โดยมิได้รับอนุญาต ตอนหลังโจทก์บรรยายฟ้องยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้รับไว้ ซ่อนเร้น ช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้าม เท่ากับฟ้องกล่าวหาว่าจำเลยมิได้เป็นผู้ทำไม้ แต่เป็นผู้รับไม้ไว้จากบุคคลอื่นซึ่งเป็นผู้ทำไม้ เห็นว่า ฟ้องโจทก์ขัดแย้งกัน เป็นฟ้องเคลือบคลุมไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1558/2525พนักงานอัยการจังหวัดชลบุรีโจทก์นายสมนึก สุขเลิศจำเลย พ.ร.บ.ป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ.2507 ม. 14, ม. 31, ม. 34, ม. 35 ป.วิ.อ. ม. 158โจทก์บรรยายฟ้องถึงการกระทำผิดของจำเลยเป็น 2 ข้อหาโดยตอนแรกบรรยายว่าจำเลยทำไม้โดยตัดฟันชักลากและนำไม้ตะแบกซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. โดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติข้อหาหนึ่ง กับบรรยายฟ้องต่อไปว่า หรือมิฉะนั้นตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยรับไว้ด้วยประการใด ๆ ซ่อนเร้น ช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้ามโดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นไม้ที่ผู้ได้มาโดยการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติอีกข้อหาหนึ่ง การที่โจทก์บรรยายฟ้องตอนแรกยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้ทำไม้โดยมิได้รับอนุญาต ส่วนตอนหลังโจทก์บรรยายฟ้องยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้รับไว้ ซ่อนเร้นช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้าม เท่ากับฟ้องกล่าวหาว่าจำเลยมิได้เป็นผู้ทำไม้ แต่เป็นผู้รับไม้ไว้จากบุคคลอื่นซึ่งเป็นผู้ทำไม้ เป็นฟ้องเคลือบคลุมโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำไม้โดยตัดฟันชักลากและนำไม้ตะแบกซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. จำนวน 45 ท่อน ปริมาตร 3.82 ลูกบาศก์เมตร ออกจากป่าคลองตะเคียน ซึ่งเป็นป่าสงวนแห่งชาติโดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ หรือมิฉะนั้นตามวันเวลาดังกล่าว จำเลยรับไว้ด้วยประการใด ๆซ่อนเร้น ช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้ามดังกล่าว โดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นไม้ที่ผู้ได้มาโดยการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507และตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยได้ขับรถยนต์บรรทุกโดยมิได้รับใบอนุญาตจากนายทะเบียนตามกฎหมาย เจ้าพนักงานยึดได้ไม้ตะแบกและรถยนต์บรรทุกดังกล่าวเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติพ.ศ. 2507 มาตรา 14, 31, 35 แก้ไขเพิ่มเติมโดยฉบับที่ 2 พ.ศ. 2522 มาตรา 3 พระราชบัญญัติขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 92, 93, 151 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 และริบไม้ของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้อง ลงโทษจำคุกฐานทำไม้ 2 ปี และขับรถโดยไม่มีใบอนุญาต 2 เดือน รวมจำคุก 2 ปี 2 เดือน ลดโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง จำคุก 1 ปี 1 เดือน ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องการกระทำผิดสองข้อหาเป็นการกระทำต่างกันและเป็นความผิดต่างฐานความผิดกัน จำเลยให้การรับสารภาพโดยมิได้ให้รายละเอียดว่ากระทำผิดฐานใด เป็นคำรับสารภาพที่ไม่ชัดแจ้ง ลงโทษไม่ได้ พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องเฉพาะความผิดต่อพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องถึงการกระทำผิดของจำเลยเป็น 2 ข้อหา กล่าวคือ จำเลยทำไม้โดยตัดฟันชักลากและนำไม้ตะแบกซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. จำนวน 45 ท่อน รวมปริมาตร 3.82 ลูกบาศก์เมตรโดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 มาตรา 14, 31, 35 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2522 มาตรา 3 ข้อหาหนึ่ง กับบรรยายฟ้องต่อไปว่า หรือมิฉะนั้น ตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยรับไว้ด้วยประการใด ๆ ซ่อนเร้นช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้าม โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นไม้ที่ผู้ได้มาโดยการกระทำผิด ตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 มาตรา 34 อีกข้อหาหนึ่ง ดังนี้พิเคราะห์แล้ว ตอนแรกโจทก์บรรยายฟ้องยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้ทำไม้โดยมิได้รับอนุญาต ตอนหลังโจทก์บรรยายฟ้องยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้รับไว้ ซ่อนเร้น ช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้าม เท่ากับฟ้องกล่าวหาว่าจำเลยมิได้เป็นผู้ทำไม้ แต่เป็นผู้รับไม้ไว้จากบุคคลอื่นซึ่งเป็นผู้ทำไม้ เห็นว่า ฟ้องโจทก์ขัดแย้งกัน เป็นฟ้องเคลือบคลุมไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158พิพากษายืน(สมชัย ทรัพยวณิช-สมบูรณ์ บุญภินนท์-พูน จักรเสน)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำไม้โดยตัดฟันชักลากและนำไม้ตะแบกซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. จำนวน 45 ท่อน ปริมาตร 3.82 ลูกบาศก์เมตร ออกจากป่าคลองตะเคียน ซึ่งเป็นป่าสงวนแห่งชาติโดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ หรือมิฉะนั้นตามวันเวลาดังกล่าว จำเลยรับไว้ด้วยประการใด ๆซ่อนเร้น ช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้ามดังกล่าว โดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นไม้ที่ผู้ได้มาโดยการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507และตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยได้ขับรถยนต์บรรทุกโดยมิได้รับใบอนุญาตจากนายทะเบียนตามกฎหมาย เจ้าพนักงานยึดได้ไม้ตะแบกและรถยนต์บรรทุกดังกล่าวเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติพ.ศ. 2507 มาตรา 14, 31, 35 แก้ไขเพิ่มเติมโดยฉบับที่ 2 พ.ศ. 2522 มาตรา 3 พระราชบัญญัติขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 92, 93, 151 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 และริบไม้ของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้อง ลงโทษจำคุกฐานทำไม้ 2 ปี และขับรถโดยไม่มีใบอนุญาต 2 เดือน รวมจำคุก 2 ปี 2 เดือน ลดโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง จำคุก 1 ปี 1 เดือน ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องการกระทำผิดสองข้อหาเป็นการกระทำต่างกันและเป็นความผิดต่างฐานความผิดกัน จำเลยให้การรับสารภาพโดยมิได้ให้รายละเอียดว่ากระทำผิดฐานใด เป็นคำรับสารภาพที่ไม่ชัดแจ้ง ลงโทษไม่ได้ พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องเฉพาะความผิดต่อพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องถึงการกระทำผิดของจำเลยเป็น 2 ข้อหา กล่าวคือ จำเลยทำไม้โดยตัดฟันชักลากและนำไม้ตะแบกซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. จำนวน 45 ท่อน รวมปริมาตร 3.82 ลูกบาศก์เมตรโดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 มาตรา 14, 31, 35 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2522 มาตรา 3 ข้อหาหนึ่ง กับบรรยายฟ้องต่อไปว่า หรือมิฉะนั้น ตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยรับไว้ด้วยประการใด ๆ ซ่อนเร้นช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้าม โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นไม้ที่ผู้ได้มาโดยการกระทำผิด ตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 มาตรา 34 อีกข้อหาหนึ่ง ดังนี้พิเคราะห์แล้ว ตอนแรกโจทก์บรรยายฟ้องยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้ทำไม้โดยมิได้รับอนุญาต ตอนหลังโจทก์บรรยายฟ้องยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้รับไว้ ซ่อนเร้น ช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้าม เท่ากับฟ้องกล่าวหาว่าจำเลยมิได้เป็นผู้ทำไม้ แต่เป็นผู้รับไม้ไว้จากบุคคลอื่นซึ่งเป็นผู้ทำไม้ เห็นว่า ฟ้องโจทก์ขัดแย้งกัน เป็นฟ้องเคลือบคลุมไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1558/2525พนักงานอัยการจังหวัดชลบุรีโจทก์นายสมนึก สุขเลิศจำเลย พ.ร.บ.ป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ.2507 ม. 14, ม. 31, ม. 34, ม. 35 ป.วิ.อ. ม. 158โจทก์บรรยายฟ้องถึงการกระทำผิดของจำเลยเป็น 2 ข้อหาโดยตอนแรกบรรยายว่าจำเลยทำไม้โดยตัดฟันชักลากและนำไม้ตะแบกซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. โดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติข้อหาหนึ่ง กับบรรยายฟ้องต่อไปว่า หรือมิฉะนั้นตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยรับไว้ด้วยประการใด ๆ ซ่อนเร้น ช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้ามโดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นไม้ที่ผู้ได้มาโดยการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติอีกข้อหาหนึ่ง การที่โจทก์บรรยายฟ้องตอนแรกยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้ทำไม้โดยมิได้รับอนุญาต ส่วนตอนหลังโจทก์บรรยายฟ้องยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้รับไว้ ซ่อนเร้นช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้าม เท่ากับฟ้องกล่าวหาว่าจำเลยมิได้เป็นผู้ทำไม้ แต่เป็นผู้รับไม้ไว้จากบุคคลอื่นซึ่งเป็นผู้ทำไม้ เป็นฟ้องเคลือบคลุมโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำไม้โดยตัดฟันชักลากและนำไม้ตะแบกซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. จำนวน 45 ท่อน ปริมาตร 3.82 ลูกบาศก์เมตร ออกจากป่าคลองตะเคียน ซึ่งเป็นป่าสงวนแห่งชาติโดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ หรือมิฉะนั้นตามวันเวลาดังกล่าว จำเลยรับไว้ด้วยประการใด ๆซ่อนเร้น ช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้ามดังกล่าว โดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นไม้ที่ผู้ได้มาโดยการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507และตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยได้ขับรถยนต์บรรทุกโดยมิได้รับใบอนุญาตจากนายทะเบียนตามกฎหมาย เจ้าพนักงานยึดได้ไม้ตะแบกและรถยนต์บรรทุกดังกล่าวเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติพ.ศ. 2507 มาตรา 14, 31, 35 แก้ไขเพิ่มเติมโดยฉบับที่ 2 พ.ศ. 2522 มาตรา 3 พระราชบัญญัติขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 92, 93, 151 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 และริบไม้ของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้อง ลงโทษจำคุกฐานทำไม้ 2 ปี และขับรถโดยไม่มีใบอนุญาต 2 เดือน รวมจำคุก 2 ปี 2 เดือน ลดโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง จำคุก 1 ปี 1 เดือน ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องการกระทำผิดสองข้อหาเป็นการกระทำต่างกันและเป็นความผิดต่างฐานความผิดกัน จำเลยให้การรับสารภาพโดยมิได้ให้รายละเอียดว่ากระทำผิดฐานใด เป็นคำรับสารภาพที่ไม่ชัดแจ้ง ลงโทษไม่ได้ พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องเฉพาะความผิดต่อพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องถึงการกระทำผิดของจำเลยเป็น 2 ข้อหา กล่าวคือ จำเลยทำไม้โดยตัดฟันชักลากและนำไม้ตะแบกซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. จำนวน 45 ท่อน รวมปริมาตร 3.82 ลูกบาศก์เมตรโดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 มาตรา 14, 31, 35 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2522 มาตรา 3 ข้อหาหนึ่ง กับบรรยายฟ้องต่อไปว่า หรือมิฉะนั้น ตามวันเวลาดังกล่าวจำเลยรับไว้ด้วยประการใด ๆ ซ่อนเร้นช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้าม โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นไม้ที่ผู้ได้มาโดยการกระทำผิด ตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 มาตรา 34 อีกข้อหาหนึ่ง ดังนี้พิเคราะห์แล้ว ตอนแรกโจทก์บรรยายฟ้องยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้ทำไม้โดยมิได้รับอนุญาต ตอนหลังโจทก์บรรยายฟ้องยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้รับไว้ ซ่อนเร้น ช่วยพาเอาไปเสียซึ่งไม้หวงห้าม เท่ากับฟ้องกล่าวหาว่าจำเลยมิได้เป็นผู้ทำไม้ แต่เป็นผู้รับไม้ไว้จากบุคคลอื่นซึ่งเป็นผู้ทำไม้ เห็นว่า ฟ้องโจทก์ขัดแย้งกัน เป็นฟ้องเคลือบคลุมไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158พิพากษายืน(สมชัย ทรัพยวณิช-สมบูรณ์ บุญภินนท์-พูน จักรเสน)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ