ประกาศกระทรวงมหาดไทยประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง กำหนดเวลาทำงาน วันหยุดงานของลูกจ้าง การใช้แรงงานหญิงและเด็ก การจ่ายค่าจ้าง และการจัดให้มีสวัสดิการเพื่อสุขภาพอนามัยของลูกจ้าง อาศัยอำนาจตามความในข้อ ๒แห่งประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๙ กระทรวงมหาดไทยจึงออกประกาศไว้ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ ให้ยกเลิกประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๕๐๑ เรื่องกำหนดเวลาทำงาน วันหยุดงานของลูกจ้างการใช้แรงงานหญิงและเด็ก และการจ่ายค่าจ้าง และประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ ๓๑ตุลาคม ๒๕๐๑ เรื่องการจัดให้มีสวัสดิการเพื่อสุขภาพอนามัยของลูกจ้างข้อ ๒ ภายใต้บังคับส่วนที่๒ ประกาศนี้ให้ใช้บังคับแก่งานอุตสาหกรรม หรืองานพาณิชยกรรมที่ใช้ลูกจ้างตั้งแต่สิบคนขึ้นไปข้อ ๓ ในประกาศนี้งานอุตสาหกรรม หมายความถึง(๑) การทำเหมืองแร่ เหมืองหินหรือกิจการอื่นใดที่เกี่ยวกับการขุดค้นแร่ธาตุ(๒) การผลิต เปลี่ยนแปลง ประกอบทำความสะอาด ซ่อมแซม ตบแต่ง ทำให้สำเร็จรูป สงวนรักษา ดัดแปลงเพื่อจำหน่ายทำให้แตกหัก รื้อถอนหรือแปรรูปซึ่งวัตถุหรือทรัพย์สิน และรวมถึงการต่อเรือการให้กำเนิด แปลง และจ่ายไฟฟ้า หรือพลังงานอย่างอื่น(๓) การก่อสร้าง ต่อเติม ติดตั้งบำรุงรักษา ซ่อมแซม ดัดแปลง หรือรื้อถอนอาคาร ทางรถไฟ ทางรถราง ท่าเรือ อู่เรือสะพานเทียบเรือ ทางน้ำในประเทศ ถนน อุโมงค์ สะพาน ท่อระบาย บ่อน้ำ โทรเลข โทรศัพท์ไฟฟ้า ก๊าซหรือประปา หรืองานก่อสร้างอื่นๆ รวมทั้งการเตรียมหรือวางรากฐานของงานก่อสร้างหรือโครงสร้างนั้นๆหรือ(๔) การขนส่งผู้โดยสารหรือสินค้าทางถนนรถไฟ ทางน้ำในประเทศ หรือทะเลรวมทั้งการขนถ่ายสินค้าที่อู่เรือ ที่เทียบเรือสะพานเทียบเรือ ท่าเรือ หรือโรงพักสินค้างานพาณิชยกรรม หมายความถึง(๑) การซื้อขาย การแลกเปลี่ยนการให้เช่า การให้เช่าซื้อ การรับฝาก การกู้ยืมการรับจำนำ การรับจำนอง การธนาคารการโอนหรือจัดส่งเงิน การรับประกันภัยหรือประกันชีวิตหรือธุรกิจที่ให้บริการโดยเรียกร้องค่าตอบแทนเป็นเงิน(๒) งานในสำนักงาน ซึ่งรวมถึงงานจัดการ งานวิทยาการ งานวิชาชีพ งานเสมียนพนักงาน หรืองานธุรการอื่นๆทั้งนี้หากการทำงานส่วนใหญ่ทำอยู่ในสำนักงาน(๓)กิจการที่มีลักษณะผสมระหว่างงานอุตสาหกรรมและงานพาณิชยกรรม เว้นแต่ส่วนใหญ่ของกิจการนั้นเป็นงานอุตสาหกรรมทั้งนี้ไม่รวมถึงกิจการของสถานพยาบาล สโมสร สมาคม สถานสงเคราะห์เพื่อการกุศล มูลนิธิโรงเรียนราษฎร์ โรงแรม หอพัก ร้านขายอาหาร ร้านขายเครื่องดื่ม หรือสถานมหรสพนายจ้าง หมายความถึงบุคคลซึ่งตกลงรับลูกจ้างเข้าทำงานโดยจ่ายค่าจ้างให้ลูกจ้าง หมายความถึงบุคคลซึ่งตกลงทำงานให้แก่นายจ้างเพื่อรับค่าจ้างในงานอุตสาหกรรม หรืองานพาณิชยกรรมแต่ไม่รวมถึงข้าราชการทหาร ข้าราชการพลเรือน ข้าราชการฝ่ายตุลาการข้าราชการส่วนจังหวัด พนักงานเทศบาล และพนักงานสุขาภิบาล ตามกฎหมายว่าด้วยการนั้นๆและพนักงานองค์การของรัฐหรือหน่วยงานของรัฐซึ่งมีกฎหมายบัญญัติให้มีการบรรจุการแต่งตั้ง การออกจากงานตลอดจนวินัยทำนองเดียวกับข้าราชการพลเรือนลูกจ้างรายเดือน หมายความถึง ลูกจ้างซึ่งรับค่าจ้างคำนวณเป็นรายเดือนซึ่งได้รับค่าจ้างในวันหยุดงานประจำสัปดาห์ด้วยลูกจ้างชั่วคราว หมายความถึงลูกจ้างซึ่งทำงานที่มีลักษณะของงานเป็นการไม่สม่ำเสมอ เป็นการจร เป็นครั้งคราวหรือเป็นไปตามฤดูกาล ทั้งนี้ โดยมีระยะเวลาทำงานติดต่อกันไม่เกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันโดยนับรวมวันหยุดงานซึ่งลูกจ้างมีสิทธิหยุดงานตามประกาศนี้ และวันหยุดงานอื่นซึ่งนายจ้างยินยอมให้ลูกจ้างหยุดเข้าด้วยผู้ควบคุมบังคับบัญชาหมายความถึง ลูกจ้างซึ่งมีอำนาจและหน้าที่ในการรักษาผลประโยชน์ของนายจ้างในเรื่องการจ้าง ย้าย พนักงาน ให้ออก ไล่ออก ปลดออก ให้กลับเข้าทำงาน มอบงานให้ทำให้คำแนะนำเกี่ยวกับการทำงาน หรือลงโทษทางวินัย และมีอำนาจและหน้าที่พิจารณาคำร้องทุกข์ของลูกจ้างหรือลูกจ้างซึ่งมีอำนาจและหน้าที่เสนอให้ดำเนินการในเรื่องดังกล่าว ทั้งนี้โดยมีอำนาจใช้ดุลพินิจของตนเองค่าจ้าง หมายความถึงสินจ้างที่นายจ้างจ่ายให้แก่ลูกจ้าง เป็นการตอบแทนการทำงานของลูกจ้างไม่ว่าสินจ้างนั้นจะเรียกชื่อหรือคำนวณอย่างไรก็ตาม แต่ไม่รวมถึงค่าล่วงเวลาค่าล่วงเวลาในวันหยุด โบนัสหรือผลประโยชน์อย่างอื่นที่มีลักษณะเป็นการสงเคราะห์ลูกจ้างค่าล่วงเวลา หมายความถึงเงินที่นายจ้างจ่ายให้แก่ลูกจ้างซึ่งทำงานเกินกำหนดเวลาทำงานปกติค่าล่วงเวลาในวันหยุดหมายความถึง เงินที่นายจ้างจ่ายให้แก่ลูกจ้างซึ่งทำงานในวันหยุดงานประจำสัปดาห์ในวันหยุดงานตามประเพณีนิยม หรือในวันหยุดงานพักผ่อนประจำปีวัน หมายความถึง ระยะเวลาเริ่มตั้งแต่ลูกจ้างเข้าทำงานเป็นต้นไปจนครบยี่สิบสี่ชั่วโมงติดต่อกันเดือน หมายความถึง สามสิบวันติดต่อกันเจ้าหน้าที่ตรวจแรงงานหมายความถึง เจ้าหน้าที่ซึ่งกระทรวงมหาดไทยแต่งตั้งเพื่อปฏิบัติการตามประกาศนี้เจ้าหน้าที่ออกใบอนุญาตหมายความถึง เจ้าหน้าที่ซึ่งกระทรวงมหาดไทยแต่งตั้งเพื่อปฏิบัติการตามประกาศนี้อธิบดี หมายความถึง อธิบดีกรมประชาสงเคราะห์ส่วนที่ ๑การใช้แรงงานทั่วไปหมวด ๑เวลาทำงาน ข้อ ๔ เวลาทำงานของลูกจ้างให้กำหนด ดังนี้(๑) งานอุตสาหกรรมโดยปกติจะเกินสัปดาห์ละสี่สิบแปดชั่วโมงไม่ได้งานอันอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพอนามัยหรือร่างกายของลูกจ้างห้ามมิให้เกินสัปดาห์ละสี่สิบสองชั่วโมงงานใดเป็นงานอันอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพอนามัยหรือร่างกายของลูกจ้างให้เป็นไปตามที่กระทรวงมหาดไทยจะได้กำหนด(๒) งานพาณิชยกรรมโดยปกติจะเกินสัปดาห์ละห้าสิบสี่ชั่วโมงไม่ได้ข้อ ๕ ให้ลูกจ้างมีเวลาหยุดพักผ่อนติดต่อกันไม่น้อยกว่าวันละหนึ่งชั่วโมงเวลาพักผ่อนนี้ให้กำหนดหลังจากที่ลูกจ้างได้ทำงานมาแล้วในวันนั้นไม่เกินห้าชั่วโมงและไม่ให้นับรวมเป็นเวลาทำงานนายจ้างและลูกจ้างอาจตกลงกันให้มีเวลาพักผ่อนน้อยกว่าครั้งละหนึ่งชั่วโมงก็ได้แต่จะต้องไม่น้อยกว่าครั้งละยี่สิบนาทีและเมื่อรวมกันแล้วจะต้องไม่น้อยกว่าหนึ่งชั่วโมงความในสองวรรคก่อนมิให้ใช้บังคับแก่กรณีที่ลูกจ้างต้องทำงานในหน้าที่อันมีลักษณะที่ลูกจ้างอาจมีเวลาพักผ่อนไปได้ในตัวโดยได้รับความยินยอมจากลูกจ้างแล้วหมวด ๒วันหยุดงาน ข้อ ๖ ลูกจ้างมีสิทธิหยุดงานประจำสัปดาห์ได้ไม่น้อยกว่าสัปดาห์ละหนึ่งวันการหยุดงานประจำสัปดาห์แต่ละครั้งจะต้องมีระยะเวลาห่างกันไม่เกินเจ็ดวันข้อ ๗ ลูกจ้างซึ่งมิใช่ลูกจ้างชั่วคราวมีสิทธิหยุดงานตามประเพณีนิยมได้ไม่น้อยกว่าปีละสิบสองวัน ถ้าวันหยุดงานตามประเพณีนิยมตรงกับวันหยุดงานประจำสัปดาห์ก็ให้เลื่อนไปหยุดในวันถัดไปวันหยุดงานตามประเพณีนิยมให้เป็นไปตาม ข้อตกลงระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างข้อ ๘ ลูกจ้างซึ่งได้ทำงานติดต่อกันมาแล้วครบหนึ่งปีนับแต่วันที่ลูกจ้างเข้าทำงานมีสิทธิหยุดงานพักผ่อนประจำปีได้ไม่น้อยกว่าปีละหกวัน โดยไม่นับรวมกับวันหยุดงานประจำสัปดาห์และวันหยุดงานตามประเพณีนิยมทั้งนี้ ให้นายจ้างกำหนดให้ลูกจ้างผลัดเปลี่ยนกันหยุดสิทธิในการหยุดงานพักผ่อนประจำปีดังกล่าวแล้วให้ใช้ได้เฉพาะปีเว้นแต่นายจ้างและลูกจ้างตกลงกันให้นับรวมกับปีต่อๆ ไปได้เพื่อประโยชน์ในการนับระยะเวลาตามข้อนี้ให้รวมวันหยุดงานซึ่งลูกจ้างมีสิทธิหยุดงานตามประกาศนี้ และวันหยุดงานอื่นซึ่งนายจ้างยินยอมให้ลูกจ้างหยุดเข้าด้วยข้อ ๙ ในกรณีที่เป็นงานอันมีลักษณะที่จะต้องทำติดต่อกันไปโดยจะหยุดเสียมิได้หรือเป็นงานฉุกเฉิน ซึ่งถ้าจะให้ลูกจ้างหยุดงานประจำสัปดาห์ หยุดงานตามประเพณีนิยมหรือหยุดงานพักผ่อนประจำปี จะเสียหายแก่งานของนายจ้างนายจ้างจะให้ลูกจ้างทำงานในวันหยุดนั้นเท่าที่จำเป็นก็ได้การให้ลูกจ้างทำงานในวันหยุดงานพักผ่อนประจำปีต้องได้รับความยินยอมจากลูกจ้างข้อ ๑๐ ลูกจ้างซึ่งมิใช่ลูกจ้างชั่วคราวมีสิทธิหยุดพักรักษาตัวได้ไม่น้อยกว่าปีละสามสิบวันโดยไม่นับรวมกับวันหยุดงานประจำสัปดาห์ วันหยุดงานตามประเพณีนิยมและวันหยุดงานพักผ่อนประจำปีการหยุดพักรักษาตัวแต่ละครั้ง นายจ้างอาจให้ลูกจ้างแสดงใบรับรองของแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งแต่ในกรณีที่ไม่มีแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่ง ให้นายจ้างและลูกจ้างตกลงกันเองในกรณีที่นายจ้างจัดแพทย์ไว้ให้แล้วให้ใช้แพทย์ดังกล่าว เว้นแต่ลูกจ้างไม่สามารถให้แพทย์นั้นตรวจได้ค่าใบรับรองแพทย์ตามข้อนี้ให้นายจ้างเป็นผู้ออกสิทธิในการหยุดพักรักษาตัวดังกล่าวแล้วให้ใช้ได้เฉพาะปี และเพื่อประโยชน์แห่งข้อนี้คำว่าปีนั้นให้นับตั้งแต่วันที่ลูกจ้างเข้าทำงานหมวด ๓การจ่ายค่าจ้าง ค่าล่วงเวลา และค่าล่วงเวลาในวันหยุด ข้อ ๑๑ ลูกจ้างซึ่งหยุดงานในวันหยุดงานตามประเพณีนิยมตามข้อ ๗ หรือในวันหยุดงานพักผ่อนประจำปีตามข้อ ๘ นายจ้างต้องจ่ายค่าจ้างให้เช่นเดียวกับวันทำงานตลอดเวลาที่หยุดนั้นลูกจ้างซึ่งหยุดพักรักษาตัวตามข้อ๑๐ นายจ้างต้องจ่ายค่าจ้างให้ครึ่งหนึ่งของค่าจ้างที่ลูกจ้างนั้นได้รับอยู่ตลอดเวลาที่หยุดนั้นและต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลตามที่ลูกจ้างได้จ่ายจริงแต่ค่ารักษาพยาบาลนั้นต้องไม่เกินจำนวนค่าจ้างที่ลูกจ้างได้รับตลอดเวลาที่หยุดพักรักษาตัวอยู่นั้นทั้งนี้เว้นแต่นายจ้างตกลงจ่ายให้ในอัตรามากกว่านั้นอยู่แล้วลูกจ้างรายเดือนไม่มีสิทธิได้รับค่าจ้างตามความในข้อนี้ข้อ ๑๒ ลูกจ้างซึ่งได้รับเงินค่าทดแทนตามความในประกาศของกระทรวงมหาดไทยเรื่องหลักเกณฑ์และวิธีการจ่ายเงินค่าทดแทนตลอดจนจำนวนเงินค่าทดแทน ลงวันที่ ๓๑ตุลาคม ๒๕๐๑ หรือลงวันที่ ๒๐ ธันวาคม ๒๕๐๑ แล้ว ไม่มีสิทธิรับค่าจ้างและค่ารักษาพยาบาลตามข้อ๑๑ วรรคสอง ตลอดเวลาที่หยุดพักรักษาตัวนั้นข้อ ๑๓ นายจ้างซึ่งใช้ลูกจ้างทำงานเกินกำหนดเวลาในข้อ๔ (๑) วรรคแรก หรือ (๒) หรือใช้ลูกจ้างทำงานเกินกำหนดเวลาที่ตกลงกันนายจ้างต้องจ่ายค่าล่วงเวลาให้แก่ลูกจ้างนั้นในอัตราไม่น้อยกว่าหนึ่งเท่าครึ่งของค่าจ้างที่ลูกจ้างนั้นได้รับอยู่โดยคิดเฉลี่ยเป็นรายชั่วโมงตามชั่วโมงที่ลูกจ้างได้ทำเพิ่มขึ้นการคำนวณเวลาทำงานเพื่อจ่ายค่าล่วงเวลาตามความในวรรคก่อนมิให้นับชั่วโมงทำงานที่ลูกจ้างทำงานในวันหยุดงานประจำสัปดาห์ตามข้อ ๑๕ในวันหยุดงานตามประเพณีนิยมหรือในวันหยุดงานพักผ่อนประจำปีตามข้อ ๑๖มารวมเพื่อคำนวณเป็นค่าล่วงเวลาด้วยในกรณีการจ่ายค่าจ้างตามผลของงานของลูกจ้างให้คำนวณการจ่ายค่าล่วงเวลาตามจำนวนผลงานที่ลูกจ้างทำเกินกำหนดเวลาทำงานปกติข้อ ๑๔ ลูกจ้างซึ่งทำงานต่อไปนี้ไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาตามข้อ ๑๓(๑) งานผู้ควบคุมบังคับบัญชา(๒)งานวิทยาการหรืองานของผู้เชี่ยวชาญ(๓)งานในหน้าที่ซึ่งต้องรักษาความลับและต้องใช้ความไว้วางใจโดยเฉพาะ(๔) งานขบวนการจัดงานรถไฟ(๕) งานขนส่งสินค้าหรือพัสดุภัณฑ์(๖)งานขนส่งผู้โดยสารหรือสินค้าทางน้ำในประเทศหรือทะเล(๗) งานข่ายทางสายหรือชุมสายโทรเลข โทรศัพท์หรือวิทยุคมนาคม(๘) งานขุดลอกร่องน้ำ(๙) งานเปิดปิดประตูน้ำ ประตูระบายหรืออ่างเก็บน้ำ(๑๐)งานอ่านระดับน้ำและวัดปริมาณน้ำ(๑๑) งานดูแลรักษาคลองหรือคันคลองคันกั้นน้ำหรือทำนบ(๑๒) งานเฝ้าหรือดูแลสถานที่(๑๓) งานดับเพลิง หรือ(๑๔)งานที่ต้องเดินทางไปปฏิบัติหน้าที่นอกสถานที่ทำงานโดยไม่มีกำหนดเวลาแน่นอนทั้งนี้เว้นแต่นายจ้างตกลงจ่ายค่าล่วงเวลาให้แก่ลูกจ้างข้อ ๑๕ ถ้านายจ้างใช้ลูกจ้างทำงานในวันหยุดงานประจำสัปดาห์นายจ้างต้องจ่ายค่าล่วงเวลาในวันหยุดให้แก่ลูกจ้างดังต่อไปนี้(๑) ลูกจ้างรายเดือนไม่น้อยกว่าหนึ่งเท่าของค่าจ้างที่ลูกจ้างนั้นได้รับอยู่ในวันทำงานปกติ(๒)ลูกจ้างซึ่งจ้างเป็นรายวันหรือรายชั่วโมง ไม่น้อยกว่าสองเท่าของค่าจ้างที่ลูกจ้างนั้นได้รับอยู่ในวันหรือชั่วโมงทำงานปกติ(๓)ลูกจ้างซึ่งจ้างโดยรับค่าจ้างคำนวณตามผลของงานไม่น้อยกว่าสองเท่าของผลงานที่ลูกจ้างทำได้ในวันนั้นข้อ ๑๖ ถ้านายจ้างใช้ลูกจ้างทำงานในวันหยุดงานตามประเพณีนิยมหรือในวันหยุดงานพักผ่อนประจำปีนายจ้างต้องจ่ายค่าล่วงเวลาในวันหยุดให้แก่ลูกจ้างดังต่อไปนี้(๑) ลูกจ้างรายเดือนไม่น้อยกว่าหนึ่งเท่าของค่าจ้างที่ลูกจ้างนั้นได้รับอยู่ในวันทำงานปกติ(๒)ลูกจ้างซึ่งจ้างเป็นรายวันหรือรายชั่วโมง ไม่น้อยกว่าหนึ่งเท่าของค่าจ้างที่ลูกจ้างนั้นได้รับอยู่ในวันหรือชั่วโมงทำงานปกติ(๓)ลูกจ้างซึ่งจ้างโดยรับค่าจ้างคำนวณตามผลของงานไม่น้อยกว่าหนึ่งเท่าของผลงานที่ลูกจ้างทำได้ในวันนั้นข้อ ๑๗ ลูกจ้างซึ่งเป็นผู้ควบคุมบังคับบัญชาไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาในวันหยุดตามข้อ ๑๕ และข้อ ๑๖ เว้นแต่นายจ้างตกลงจ่ายค่าล่วงเวลาในวันหยุดให้แก่ลูกจ้างข้อ ๑๘ ในกรณีที่นายจ้างตกลงจ่ายค่าล่วงเวลาในอัตรามากกว่าที่ได้กำหนดไว้ในข้อ๑๓ หรือตกลงจ่ายค่าล่วงเวลาในวันหยุดในอัตรามากกว่าที่ได้กำหนดไว้ในข้อ ๑๕ หรือข้อ๑๖ ก็ให้เป็นไปตามนั้นข้อ ๑๙ ค่าจ้างค่าล่วงเวลา และค่าล่วงเวลาในวันหยุดต้องจ่ายเป็นเงินตราไทยถ้าจะจ่ายเป็นเช็คหรือเงินตราต่างประเทศต้องได้รับความยินยอมจากลูกจ้างข้อ ๒๐ ห้ามมิให้นายจ้างจ่ายค่าจ้าง ค่าล่วงเวลาและค่าล่วงเวลาในวันหยุดทั้งหมดหรือแต่บางส่วนด้วยบัตรหรือสิ่งของอื่นใดแทนเงินดังกล่าวนั้น เว้นแต่ในงานบางอย่างที่มีประเพณีนิยมและเพื่อประโยชน์ของลูกจ้างให้จ่ายค่าจ้างบางส่วนเป็นสิ่งของได้ แต่สิ่งของนั้นจะต้องมีจำนวนไม่เกินสมควรและเป็นประโยชน์ในการอุปโภคหรือบริโภคของลูกจ้างและของครอบครัวของลูกจ้างข้อ ๒๑ ห้ามมิให้นายจ้างหักค่าจ้าง ค่าล่วงเวลาและค่าล่วงเวลาในวันหยุดเพื่อการอื่นนอกจากที่กฎหมายบัญญัติหรือที่นายจ้างและลูกจ้างตกลงกันไว้ก่อนข้อ ๒๒ นายจ้างต้องจ่ายค่าจ้างค่าล่วงเวลาและค่าล่วงเวลาในวันหยุดให้แก่ลูกจ้าง ณ สถานที่ที่ลูกจ้างทำงานถ้าจะจ่าย ณ สถานที่อื่นต้องได้รับความยินยอมจากลูกจ้างห้ามมิให้นายจ้างจ่ายค่าจ้างค่าล่วงเวลาและค่าล่วงเวลาในวันหยุด ณ สถานที่ขายเครื่องดื่ม อาหารหรือสิ่งของอื่นใด เว้นแต่ลูกจ้างทำงาน ณ สถานที่ดังกล่าวนั้นข้อ ๒๓ ในการกำหนดค่าจ้างค่าล่วงเวลาและค่าล่วงเวลาในวันหยุดให้ถือคุณภาพและปริมาณของงานเป็นเกณฑ์งานอันมีลักษณะและสภาพอย่างเดียวกันให้กำหนดเท่ากันไม่ว่าลูกจ้างจะเป็นชายหรือหญิงข้อ ๒๔ นายจ้างต้องจ่ายค่าจ้าง ค่าล่วงเวลาและค่าล่วงเวลาในวันหยุดตามกำหนดเวลาดังต่อไปนี้(๑) ไม่เกินเจ็ดวันต่อหนึ่งครั้งในกรณีที่คำนวณเป็นรายชั่วโมง รายวันหรือรายสัปดาห์(๒) ไม่น้อยกว่าเดือนละสองครั้งในระยะเวลาไม่เกินสิบหกวันต่อครั้งในกรณีที่คำนวณเป็นรายปักษ์(๓)ไม่เกินเดือนละหนึ่งครั้งในกรณีที่คำนวณเป็นรายเดือน หรือ รายปี หรือ(๔)ไม่น้อยกว่าเดือนละสองครั้งในระยะเวลาไม่เกินสิบหกวันต่อครั้งในกรณีที่คำนวณตามผลของงานทั้งนี้ เว้นแต่นายจ้างและลูกจ้างตกลงกำหนดเวลาหรือมีประเพณีกันเป็นอย่างอื่นข้อ ๒๕ ถ้านายจ้างผิดนัดในการจ่ายค่าจ้างค่าล่วงเวลาและค่าล่วงเวลาในวันหยุดนายจ้างจะต้องเสียดอกเบี้ยให้แก่ลูกจ้างในระหว่างผิดนัดร้อยละสิบห้าต่อปีถ้านายจ้างจงใจผิดนัดในการจ่ายเงินดังกล่าวโดยปราศจากเหตุผลอันสมควรเมื่อพ้นกำหนดเวลาเจ็ดวันนับแต่วันถึงกำหนดจ่ายนายจ้างจะต้องจ่ายเงินเพิ่มให้แก่ลูกจ้างร้อยละสิบห้าของเงินที่ค้างชำระทุกระยะเวลาเจ็ดวันถ้านายจ้างพร้อมที่จะชำระเงินดังกล่าวในสองวรรคก่อนและได้นำไปมอบไว้ต่อหัวหน้ากองแรงงานกรมประชาสงเคราะห์ สำหรับในเขตจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรีหรือผู้ว่าราชการจังหวัดสำหรับในเขตจังหวัดของตนแล้วแต่กรณี การจ่ายดอกเบี้ยหรือเงินเพิ่มสำหรับเวลาต่อไปให้เป็นอันระงับตั้งแต่วันที่นายจ้างนำเงินดังกล่าวนั้นพร้อมทั้งดอกเบี้ยหรือเงินเพิ่มไปมอบไว้เป็นต้นไปข้อ ๒๖ ถ้านายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงานโดยไม่ใช่ความผิดของลูกจ้างนายจ้างต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่ลูกจ้างตามส่วนของวันหยุดงานพักผ่อนประจำปีซึ่งลูกจ้างมีสิทธิหยุดงานพักผ่อนประจำปีตามข้อ ๘ อีกด้วยหมวด ๔เงินชดเชย ข้อ ๒๗ ในกรณีที่เป็นการจ้างโดยไม่มีกำหนดเวลาถ้านายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงานและลูกจ้างนั้นได้ทำงานติดต่อกันมาแล้วไม่น้อยกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบวันนายจ้างต้องชี้แจงเหตุผลให้ลูกจ้างทราบและต้องจ่ายเงินชดเชยให้แก่ลูกจ้างนั้นเท่ากับค่าจ้างที่ได้รับอยู่ไม่น้อยกว่าสามสิบวันถ้านายจ้างให้ลูกจ้างซึ่งมิใช่ลูกจ้างชั่วคราวออกจากงานและลูกจ้างนั้นได้ทำงานติดต่อกันมาแล้วไม่น้อยกว่าสามสิบวันแต่ไม่ถึงหนึ่งร้อยแปดสิบวัน นายจ้างต้องชี้แจงเหตุผลให้ลูกจ้างทราบล่วงหน้าไม่น้อยกว่าสามสิบวันมิฉะนั้นต้องจ่ายเงินชดเชยให้แก่ลูกจ้างนั้นเท่ากับค่าจ้างที่ได้รับอยู่ไม่น้อยกว่าสามสิบวันทั้งนี้ เว้นแต่นายจ้างตกลงจ่ายเงินชดเชยเป็นจำนวนมากกว่านั้นอยู่แล้วเพื่อประโยชน์ในการนับระยะเวลาตามข้อนี้ให้รวมวันหยุดงานซึ่งลูกจ้างมีสิทธิหยุดงานตามประกาศนี้และวันหยุดงานอื่นซึ่งนายจ้างยินยอมให้ลูกจ้างหยุดเข้าด้วยข้อ ๒๘ นายจ้างไม่ต้องจ่ายเงินชดเชยให้แก่ลูกจ้างตามข้อ ๒๗ ในเมื่อสั่งให้ลูกจ้างออกจากงานในกรณีดังต่อไปนี้(๑) ลูกจ้างกระทำการโดยจงใจเป็นเหตุให้นายจ้างได้รับความเสียหาย(๒)ลูกจ้างกระทำการโดยประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงเป็นเหตุให้นายจ้างได้รับความเสียหาย(๓) ลูกจ้างฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง อันอาจเป็นเหตุให้นายจ้างได้รับความเสียหาย(๔)ลูกจ้างละเลยไม่นำพาต่อคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างบ่อยครั้งหรือจงใจขัดคำสั่งเช่นว่านั้น(๕)ลูกจ้างละทิ้งหน้าที่ติดต่อกันเป็นเวลาเกินเจ็ดวันโดยปราศจากเหตุผล(๖)ลูกจ้างกระทำการทุจริตต่อหน้าที่ หรือ(๗)ลูกจ้างกระทำความผิดต้องรับโทษจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุกเว้นแต่ความผิดที่เป็นลหุโทษส่วนที่ ๒การใช้แรงงานหญิงและเด็ก ข้อ ๒๙ความในส่วนนี้ให้ใช้บังคับแก่งานอุตสาหกรรมหรืองานพาณิชยกรรมที่ใช้หญิงหรือเด็กเป็นลูกจ้างตั้งแต่หนึ่งคนขึ้นไปไม่ว่าจะเป็นงานพาณิชยกรรมที่อยู่ในข้อยกเว้นตามข้อ ๓ หรือไม่ก็ตามข้อ ๓๐ เพื่อประโยขน์ในการตรวจตราและการควบคุมการใช้แรงงานหญิงและเด็กให้เป็นไปตามความในส่วนนี้ให้นำความในส่วนที่ ๔ มาใช้บังคับโดยอนุโลมหมวด ๑การใช้แรงงานหญิง ข้อ ๓๑ ห้ามมิให้นายจ้างใช้หญิงเป็นลูกจ้างทำงานดังต่อไปนี้(๑)งานทำความสะอาดเครื่องจักรหรือเครื่องยนต์ขณะที่เครื่องกำลังทำงาน(๒)งานที่ต้องทำบนนั่งร้านซึ่งสูงกว่าพื้นดินสิบเมตรขึ้นไป(๓) งานใช้เลื่อยวงเดือน(๔)งานผลิตหรือขนส่งวัตถุระเบิดหรือวัตถุไวไฟ(๕) งานเหมืองแร่ที่ต้องทำใต้ดินเว้นแต่งานในหน้าที่เกี่ยวกับงานในสำนักงานหรืองานเกี่ยวกับอนามัยหรือสวัสดิการหรือ(๖) งานอื่นๆตามที่กระทรวงมหาดไทยจะได้กำหนดข้อ ๓๒ ห้ามมิให้นายจ้างใช้หญิงเป็นลูกจ้างทำงาน ยก แบก หาบ หามทูน ลาก หรือ เข็นของหนักเกินอัตราน้ำหนักที่กำหนดดังต่อไปนี้(๑) สามสิบกิโลกรัม สำหรับการยกแบก หาบ หาม ทูนหรือลากของในที่ราบ(๒) ยี่สิบห้ากิโลกรัม สำหรับการยกแบก หาบ หาม ทูนหรือลากของซึ่งต้องขึ้นบันไดหรือที่สูง(๓) หกร้อยกิโลกรัมสำหรับการเข็นของที่ต้องบรรทุกล้อเลื่อนที่ใช้ราง หรือ(๔) สามร้อยกิโลกรัมสำหรับการเข็นของที่ต้องบรรทุกล้อเลื่อนที่ไม่ใช้รางข้อ ๓๓ ห้ามมิให้นายจ้างใช้หญิงเป็นลูกจ้างทำงานในสถานที่ทำงานและในระหว่างเวลาดังต่อไปนี้(๑) งานอุตสาหกรรม ในระหว่างเวลา๒๒.๐๐ นาฬิกา และ ๐๖.๐๐ นาฬิกา(๒) งานพาณิชยกรรม ในระหว่างเวลา๒๔.๐๐ นาฬิกา และ ๐๖.๐๐ นาฬิกาเว้นแต่งานอันมีลักษณะที่จะต้องทำติดต่อกันไปหรือเป็นงานกะ หรือเป็นงานซึ่งตามลักษณะและสภาพที่จะต้องทำในระหว่างเวลาดังกล่าวทั้งนี้ในเมื่อได้รับใบอนุญาตจากเจ้าหน้าที่ออกใบอนุญาตแล้วข้อ ๓๔ ห้ามมิให้นายจ้างรับหญิงซึ่งมีอายุต่ำกว่าสิบแปดปีที่ยังมิได้ทำการสมรสเป็นลูกจ้างทำงานในสโมสรราตรีสถานเต้นรำ สถานฝึกสอนเต้นรำ สถานขายและเสพสุรา สถานอาบนวด โรงแรมหรือสถานที่อื่นๆตามที่กระทรวงมหาดไทยจะได้กำหนดข้อ ๓๕ ลูกจ้างซึ่งเป็นหญิงมีครรภ์ถ้าได้นำใบรับรองของแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งมาแสดงมีสิทธิหยุดงานสามสิบวันก่อนวันคลอด และสามสิบวันภายหลังวันคลอดถ้าหญิงนั้นได้ทำงานติดต่อกันมาแล้วไม่น้อยกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบวันก็ให้มีสิทธิได้รับค่าจ้างเท่ากับอัตราที่ได้รับอยู่ไม่น้อยกว่าสามสิบวันเพื่อประโยชน์ในการนับระยะเวลาตามข้อนี้ให้รวมวันหยุดงานซึ่งหญิงนั้นมีสิทธิหยุดงานตามประกาศนี้และวันหยุดงานอื่นซึ่งนายจ้างยินยอมให้หญิงนั้นหยุดเข้าด้วยข้อ ๓๖ ถ้าหญิงมีสิทธิหยุดงานตามข้อ ๓๕ยังไม่สามารถทำงานได้ และมีใบรับรองของแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งแสดงว่าการเจ็บป่วยนั้นเกิดขึ้นเนื่องจากการคลอดและไม่สามารถทำงานได้ ก็ให้มีสิทธิหยุดงานโดยไม่ได้รับค่าจ้างอีกไม่เกินสามสิบวันข้อ ๓๗ หากมีความจำเป็นและมีใบรับรองของแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งแสดงว่าหญิงนั้นไม่อาจทำงานในหน้าที่เดิมได้ก็ให้มีสิทธิขอให้นายจ้างเปลี่ยนงานในหน้าที่ให้ใหม่เป็นการชั่วคราวเพื่อความเหมาะสมก่อนหรือภายหลังวันคลอดได้ ทั้งนี้ ให้นายจ้างพิจารณาเปลี่ยนงานให้แก่หญิงนั้นตามสมควรข้อ ๓๘ ในกรณีที่ไม่มีแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งตามข้อ๓๕ ข้อ ๓๖ หรือข้อ ๓๗ ให้นายจ้างและลูกจ้างตกลงกันเองหมวด ๒การใช้แรงงานเด็ก ข้อ ๓๙ ห้ามมิให้นายจ้างรับเด็กซึ่งมีอายุต่ำกว่าสิบสองปีเป็นลูกจ้างข้อ ๔๐ ห้ามมิให้นายจ้างรับเด็กซึ่งมีอายุตั้งแต่สิบสองปีขึ้นไปแต่ยังไม่ถึงสิบสี่ปีเป็นลูกจ้าง เว้นแต่งานนั้นเป็นงานเบาหรือเป็นงานที่ใช้บุคคลในครอบครัวทำซึ่งไม่เป็นอันตรายต่อสุขภาพอนามัยและความเจริญเติบโตของร่างกายและเวลาทำงานนั้นไม่ใช่เวลาเรียนตามปกติทั้งไม่เป็นการขัดต่อการศึกษาเล่าเรียนตามกฎหมายว่าด้วยการประถมศึกษางานใดเป็นงานเบาให้เป็นไปตามที่กระทรวงมหาดไทยจะได้กำหนดข้อ ๔๑ ห้ามมิให้นายจ้างรับเด็กซึ่งมีอายุตั้งแต่สิบสองปีขึ้นไปแต่ยังไม่ถึงสิบหกปีเป็นลูกจ้าง เว้นแต่เป็นกรณีตามข้อ ๔๐ หรือเด็กนั้นได้รับใบอนุญาตจากเจ้าหน้าที่ออกใบอนุญาตแล้วข้อ ๔๒ ในการขออนุญาตเป็นลูกจ้างตามข้อ๔๑ ให้เด็กนำหลักฐานดังต่อไปนี้มาแสดงต่อเจ้าหน้าที่ออกใบอนุญาต(๑) เอกสารแสดงหน้าที่การงานกำหนดชั่วโมงทำงานและอื่นๆ ที่นายจ้างออกให้(๒) เอกสารแสดงอายุของเด็ก(๓)ใบรับรองของแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งแสดงความสมบูรณ์ของร่างกายว่าสามารถทำงานได้(๔)เอกสารแสดงความยินยอมจากบิดามารดาหรือผู้ปกครอง และ(๕) ใบรับรองของโรงเรียนแสดงเวลาเรียนและผลการศึกษาข้อ ๔๓ ห้ามมิให้นายจ้างใช้เด็กซึ่งมีอายุตั้งแต่สิบสองปีขึ้นไปแต่ยังไม่มีถึงสิบสี่ปีเป็นลูกจ้างทำงานเกินวันละหกชั่วโมงข้อ ๔๔ ห้ามมิให้นายจ้างใช้เด็กซึ่งมีอายุตั้งแต่สิบสี่ปีขึ้นไปแต่ยังไม่ถึงสิบแปดปีเป็นลูกจ้างทำงานเกินวันละแปดชั่วโมงข้อ ๔๕ ห้ามมิให้นายแจ้งใช้เด็กซึ่งมีอายุต่ำกว่าสิบแปดปีเป็นลูกจ้างทำงานในสถานที่ทำงานและในระหว่างเวลาดังต่อไปนี้(๑) งานอุตสาหกรรม ในระหว่างเวลา๒๐.๐๐ นาฬิกาและ ๐๖.๐๐ นาฬิกา(๒) งานพาณิชยกรรม ในระหว่างเวลา๒๒.๐๐ นาฬิกาและ ๐๖.๐๐ นาฬิกาเว้นแต่ในกรณีที่เด็กนั้นเป็นผู้แสดงภาพยนตร์ละครหรือการแสดงอย่างอื่นที่คล้ายคลึงกันข้อ ๔๖ ห้ามมิให้นายจ้างรับเด็กซึ่งมีอายุตั้งแต่สิบหกปีขึ้นไปแต่ยังไม่ถึงสิบแปดปีเป็นลูกจ้างทำงานดังต่อไปนี้(๑)งานทำความสะอาดเครื่องจักรหรือเครื่องยนต์ขณะที่เครื่องกำลังทำงาน(๒) งานที่ต้องทำใต้ดินหรือใต้น้ำ(๓)งานผลิตหรือขนส่งวัตถุเคมีที่เป็นอันตราย วัตถุมีพิษ วัตถุระเบิด หรือวัตถุไวไฟ(๔) งานเกี่ยวกับกัมมันตรังสี หรือ(๕) งานอื่นๆตามที่กระทรวงมหาดไทยจะได้กำหนดข้อ ๔๗ ห้ามมิให้นายจ้างรับเด็กซึ่งมีอายุต่ำกว่าสิบหกปีเป็นลูกจ้างทำงานตามข้อ๔๖ และงานดังต่อไปนี้(๑)งานใช้เครื่องจักรหรือเครื่องยนต์(๒) งานใช้ปั้นจั่นหรืองานใช้เครื่องยกของ(๓) งานดับเพลิง(๔) งานที่ต้องทำบนนั่งร้าน หรือ(๕) งานอื่นๆตามที่กระทรวงมหาดไทยจะได้กำหนดข้อ ๔๘ ห้ามมิให้นายจ้างใช้เด็กซึ่งมีอายุต่ำกว่าสิบห้าปีเป็นลูกจ้างทำงานในวันหยุดงานประจำสัปดาห์ในวันหยุดงานตามประเพณีนิยม หรือในวันหยุดงานพักผ่อนประจำปีส่วนที่ ๓สวัสดิการ ข้อ ๔๙ นายจ้างต้องจัดให้มีน้ำสะอาดสำหรับดื่มห้องน้ำ ส้วม และเครื่องใช้อันจำเป็นสำหรับสุขภาพและอนามัยดังต่อไปนี้(๑)สถานที่ทำงานที่มีลูกจ้างทำงานไม่เกินสิบห้าคน น้ำสะอาดสำหรับดื่มไม่น้อยกว่าหนึ่งที่ห้องน้ำและส้วมไม่น้อยกว่าอย่างละหนึ่งที่(๒)สถานที่ทำงานที่มีลูกจ้างทำงานไม่เกินสี่สิบคน น้ำสะอาดสำหรับดื่มไม่น้อยกว่าหนึ่งที่ห้องน้ำไม่น้อยกว่าหนึ่งที่และส้วมไม่น้อยกว่าสองที่(๓)สถานที่ทำงานที่มีลูกจ้างทำงานไม่เกินแปดสิบคน น้ำสะอาดสำหรับดื่มไม่น้อยกว่าสองที่ห้องน้ำไม่น้อยกว่าหนึ่งที่และส้วมไม่น้อยกว่าสามที่(๔)สถานที่ทำงานที่มีลูกจ้างทำงานเกินแปดสิบคนขึ้นไป น้ำสะอาดสำหรับดื่มห้องน้ำและส้วมเพิ่มขึ้นอีกอย่างละหนึ่งที่สำหรับจำนวนลูกจ้างทุกๆ ห้าสิบคนเศษของห้าสิบคนถ้าเกินยี่สิบห้าคนให้ถือเป็นห้าสิบคน(๕) สถานที่ทำงานที่มีลูกจ้างทั้งชายและหญิงห้องน้ำและส้วมสำหรับหญิงไว้โดยเฉพาะตามสมควรส้วมต้องจัดให้ถูกต้องตามสุขลักษณะและให้มีกระดาษชำระหรือน้ำตามสมควรข้อ ๕๐ นายจ้างต้องจัดให้มีแพทย์ พยาบาล อุปกรณ์ในการรักษาพยาบาลหรือปัจจัยในการปฐมพยาบาลตามความจำเป็นของสภาพของงาน เพื่อช่วยเหลือลูกจ้างได้ทันท่วงทีเมื่อประสบอันตรายหรือเจ็บป่วยดังต่อไปนี้(๑) สถานที่ทำงานอุตสาหกรรมหรือพาณิชยกรรมที่มีลูกจ้างทำงานตั้งแต่สิบคนขึ้นไปต้องมีปัจจัยในการปฐมพยาบาล คือ(ก) สายยางรัดห้ามเลือด(ข) กรรไกร(ค) สำลี ผ้าชะแผล ผ้าพันแผลและผ้ายางปลาสเตอร์(ฆ) ถ้วยตวงยา(ง) ถ้วยล้างตา(จ) หลอดหยดยา(ฉ) ถ้วยน้ำ(ช) ที่ป้ายยา(ซ) เข็มกลัด(ฌ) ยาแดงใส่แผล ยาเหลืองใส่แผลหรือทิงเจอร์ไอโอดิน(ญ) อัลกอฮอล์เอธิลบริสุทธิ์ ๗๐%(ฎ) ยาแก้ไฟไหม้น้ำร้อนลวก(ฏ) น้ำกรดบอริคล้างตา(ฐ) แอมโมเนียหอม(ฑ) ยาแก้ปวดหัวตัวร้อน(ฒ) ทิงเจอร์ฝิ่นการบูร(ณ) ยาธาตุน้ำขาว(ด) ยาธาตุน้ำแดง(ต) โซดาไบคาร์บอเนต และ(ถ) วาสลินขาว(๒) สถานที่ทำงานอุตสาหกรรมนอกจากปัจจัยในการปฐมพยาบาลตาม (๑) แล้ว ต้องจัดให้มีห้องรักษาพยาบาลพยาบาลและแพทย์ ดังต่อไปนี้ถ้ามีลูกจ้างตั้งแต่สองร้อยคนขึ้นไปต้องจัดให้มี(ก)ห้องรักษาพยาบาลอย่างน้อยหนึ่งห้องและเวชภัณฑ์อันจำเป็นเพียงพอแก่การรักษาพยาบาลและ(ข) พยาบาลอย่างน้อยหนึ่งคนถ้ามีลูกจ้างตั้งแต่ห้าร้อยคนขึ้นไปต้องจัดให้มี(ก)ห้องรักษาพยาบาลอย่างน้อยหนึ่งห้องและเวชภัณฑ์อันจำเป็นเพียงพอแก่การรักษาพยาบาล(ข) พยาบาลอย่างน้อยหนึ่งคน และ(ค) แพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งอย่างน้อยหนึ่งคนเพื่อตรวจรักษาพยาบาลเป็นครั้งคราวถ้ามีลูกจ้างตั้งแต่หนึ่งพันคนขึ้นไปต้องจัดให้มี(ก)สถานพยาบาลและเวชภัณฑ์อันจำเป็นเพียงพอแก่การรักษาพยาบาล(ข) พยาบาลอย่างน้อยสองคน และ(ค) แพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งไว้ประจำอย่างน้อยหนึ่งคนข้อ ๕๑ การใช้ลูกจ้างทำงานอันอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพอนามัยหรือร่างกายของลูกจ้างตามข้อ๔ (๑) วรรคสองนายจ้างต้องจัดให้มีแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งตรวจร่างกายของลูกจ้างอย่างน้อยปีละหนึ่งครั้งและต้องจัดให้มีหลักฐานการตรวจร่างกายของลูกจ้างแต่ละคนเก็บไว้ในสถานที่ทำงานพร้อมที่จะให้เจ้าหน้าที่ตรวจแรงงานตรวจได้ทุกโอกาสข้อ ๕๒ ค่าใช้จ่ายต่างๆตามส่วนนี้ให้นายจ้างเป็นผู้ออกส่วนที่ ๔การตรวจตราและการควบคุม ข้อ ๕๓ นายจ้างต้องจัดให้มีหลักฐานเกี่ยวกับการทำงานของลูกจ้างและข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานเก็บไว้ในสถานที่ทำงานพร้อมที่จะให้เจ้าหน้าที่ตรวจแรงงานตรวจได้ทุกโอกาสหลักฐานเกี่ยวกับการทำงานของลูกจ้างให้นายจ้างเก็บรักษาไว้ไม่น้อยกว่าห้าปีข้อ ๕๔ หลักฐานเกี่ยวกับการทำงานของลูกจ้างต้องมีรายละเอียดอย่างน้อยดังต่อไปนี้(๑) ชื่อตัวและชื่อสกุล(๒) เพศ(๓) วันเดือนปีเกิด(๔) ตำแหน่งหน้าที่(๕)วันเดือนปีที่เข้าทำงานและออกจากงาน(๖)เวลาเริ่มและเลิกงานของแต่ละวัน(๗) ค่าจ้าง และ(๘) วันเดือนปีที่จ่ายค่าจ้างถ้ามีการทำงานล่วงเวลาหรือทำงานในวันหยุดต้องมีรายละเอียดอย่างน้อยดังต่อไปนี้(๑) จำนวนชั่วโมงที่ทำงานล่วงเวลา(๒) จำนวนชั่วโมงที่ทำงานในวันหยุด(๓)ค่าล่วงเวลาและค่าล่วงเวลาในวันหยุด และ(๔)วันเดือนปีที่จ่ายค่าล่วงเวลาและค่าล่วงเวลาในวันหยุดข้อ ๕๕ ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานต้องกำหนดข้อความอย่างน้อยดังต่อไปนี้(๑) กำหนดเวลาทำงานปกติ(๒) เวลาหยุดพักผ่อน(๓) วันหยุดงานประจำสัปดาห์(๔) วันหยุดงานตามประเพณีนิยม(๕) วันหยุดงานพักผ่อนประจำปี(๖) ระเบียบการลา(๗) วินัยของลูกจ้าง และ(๘) วิธีการเกี่ยวกับการร้องทุกข์ถ้ามีการทำงานล่วงเวลาหรือทำงานในวันหยุดก็ให้กำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการเกี่ยวกับการทำงานล่วงเวลาและการทำงานในวันหยุดไว้ด้วยทั้งนี้ให้นายจ้างประกาศโดยเปิดเผยหรือมีไว้ให้ลูกจ้างได้ทราบ ณ สถานที่ทำงานข้อ ๕๖ เจ้าหน้าที่ตรวจแรงงานมีอำนาจเข้าไปในสถานที่ทำงานระหว่างเวลาทำงานเพื่อสอบถามข้อเท็จจริงจากนายจ้างหรือลูกจ้าง และตรวจตราให้การปฏิบัติได้เป็นไปตามประกาศนี้ได้ในกรณีที่เข้าไปในสถานที่ทำงานให้เจ้าหน้าที่ตรวจแรงงานแสดงบัตรประจำตัวและชี้แจงเหตุผลให้ทราบนายจ้างต้องอำนวยความสะดวกและให้คำชี้แจงตามสมควรข้อ ๕๗ เจ้าหน้าที่ตรวจแรงงานมีอำนาจเรียกนายจ้างหรือผู้แทนมาชี้แจงข้อเท็จจริงหรือให้นำหลักฐานเกี่ยวกับการทำงานของลูกจ้างและเอกสารอื่นใดที่เกี่ยวข้องไปให้ตรวจณ สถานที่ทำงานของเจ้าหน้าที่ตรวจแรงงานได้ข้อ ๕๘ ถ้ามีความจำเป็นและเมื่อได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากหัวหน้ากองแรงงานกรมประชาสงเคราะห์ สำหรับในเขตจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรี หรือผู้ว่าราชการจังหวัดสำหรับในเขตจังหวัดของตนแล้วแต่กรณี เจ้าหน้าที่ตรวจแรงงานมีอำนาจนำแพทย์ นักสังคมสงเคราะห์หรือผู้เชี่ยวชาญเข้าไปในสถานที่ทำงานเพื่อตรวจตราให้การปฏิบัติได้เป็นไปตามประกาศนี้ได้ข้อ ๕๙ เจ้าหน้าที่ตรวจแรงงานต้องรายงานผลการตรวจเป็นหนังสือเสนอต่อหัวหน้ากองแรงงานกรมประชาสงเคราะห์สำหรับในเขตจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรีหรือผู้ว่าราชการจังหวัดสำหรับในเขตจังหวัดของตนแล้วแต่กรณี ภายในเจ็ดวันนับแต่วันตรวจเสร็จถ้ามีการออกคำสั่งหรือแก้ไขเปลี่ยนแปลงใด ๆ ต้องรายงานให้ทราบทันทีรายงานผลการตรวจให้ถือเป็นความลับของทางราชการห้ามมิให้ผู้ใดเปิดเผยเว้นแต่เป็นการให้การต่อศาลหรือให้ถ้อยคำต่อทางราชการข้อ ๖๐ เมื่อปรากฏว่านายจ้างไม่ปฏิบัติตามประกาศนี้เจ้าหน้าที่ตรวจแรงงานอาจให้คำเตือนเพื่อให้นายจ้างได้ปฏิบัติการให้ถูกต้องภายในเวลาที่กำหนดไว้ในคำเตือนเสียก่อนก็ได้ถ้านายจ้างได้ปฏิบัติถูกต้องตามคำเตือนแล้วให้ระงับการออกคำสั่งทั้งนี้ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป[๑]ประกาศ ณ วันที่ ๒๐ ธันวาคม ๒๕๐๑นายพลตำรวจเอก ชาติตระการโกศลปลัดกระทรวงมหาดไทยรักษาการในหน้าที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจารุวรรณ/แก้ไข๘ พฤศจิกายน ๒๕๔๕B+A (C)[๑]ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๗๕/ตอนที่ ๑๑๒/หน้า ๖๙๑/๓๐ ธันวาคม ๒๕๐๑