คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1343/2526หลักกฎหมาย: เดิมโจทก์ทำงานกับบริษัท อ. ซึ่งเป็นบริษัทในเครือเดียวกับบริษัท ช. จำเลยต่อมาจำเลยรับโอนโจทก์มาทำงานกับจำเลยโดยโจทก์ยินยอมโจทก์ย่อมขาดจากการเป็นลูกจ้างของบริษัท อ. และ เป็นลูกจ้างของจำเลยโดยเด็ดขาดนับแต่บัดนั้นการที่จำเลยจะโอน โจทก์กลับไปยังบริษัท อ. อีกจึงต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ เพราะบริษัท อ. เป็นบุคคลภายนอกตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 577โจทก์ฟ้องว่า เดิมโจทก์เป็นลูกจ้างบริษัทอิลิแก็น จำกัด เมื่อวันที่ 15พฤษภาคม 2521 จำเลยรับโอนโจทก์จากบริษัทอิลิแก็น จำกัด มาทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยตรวจสอบภายใน แผนกตรวจสอบภายใน โดยโจทก์ยินยอมต่อมาวันที่ 18 ธันวาคม 2525 จำเลยแจ้งคำสั่งโอนโจทก์กลับไปเป็นลูกจ้างบริษัทอิลิแก็น จำกัด ในตำแหน่งพนักงานไฟล์ลิ่ง แผนกพัสดุ นับตั้งแต่วันที่20 ธันวาคม 2525 โดยโจทก์ไม่ยินยอมและจำเลยยืนยันคำสั่งดังกล่าว จึงถือว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ตั้งแต่วันที่ 20 ตุลาคม 2525 ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างค้างชำระ สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี และค่าชดเชยพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า บริษัทอิลิแก็น จำกัด กับบริษัทจำเลยเป็นบริษัทในเครือเดียวกัน มีกรรมการบริหาร และประธานกรรมการบริษัทชุดเดียวกัน มีอำนาจที่จะแต่งตั้งโยกย้ายพนักงานทุกคนสับเปลี่ยนกันได้ตามความเหมาะสมและเป็นอำนาจของคณะกรรมการบริหารของบริษัทผู้เป็นนายจ้างแต่ผู้เดียว โดยไม่ต้องได้รับความเห็นชอบหรือยินยอมจากลูกจ้าง คำสั่งย้ายดังกล่าวไม่ถือเป็นการเลิกจ้าง การที่จำเลยย้ายโจทก์นั้น เป็นการแต่งตั้งโยกย้ายตามความเหมาะสมไม่ใช่เป็นการโอนโจทก์ไปเป็นลูกจ้างบริษัทอื่น ไม่จำเป็นต้องให้โจทก์ยินยอมเมื่อผู้บังคับบัญชาแจ้งคำสั่งให้โจทก์ทราบเพื่อไปรายงานตัวที่แผนกพัสดุโจทก์มิได้ใช้สิทธิอุทธรณ์คำสั่งตามระเบียบ การกระทำของโจทก์เป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานและขัดคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของผู้บังคับบัญชา การที่โจทก์ไม่ไปรายงานตัวเพื่อรับหน้าที่ใหม่ โดยขาดงานตั้งแต่วันที่ 20 ธันวาคม 2525 ตลอดมา เป็นการละทิ้งหน้าที่การงานเกินสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันควร ซึ่งตามข้อบังคับเกี่ยวกับระเบียบการทำงานของจำเลย ระบุว่าการกระทำผิดดังกล่าวเป็นกรณีร้ายแรง จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้โดยจำเลยไม่ต้องรับผิดในเงินตามฟ้องต่อโจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย ค่าจ้างค้างจ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า แม้จำเลยกับบริษัทอิลิแก็น จำกัด จะเป็นบริษัทในเครือเดียวกัน มีกรรมการบริหารชุดเดียวกัน แต่บริษัททั้งสองก็จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลแยกต่างหากจากกัน การโอนครั้งแรกเป็นการโอนโดยโจทก์ยินยอม จึงมีผลทำให้โจทก์ขาดจากการเป็นลูกจ้างของบริษัทอิลิแก็น จำกัด และมาเป็นลูกจ้างของบริษัทจำเลยโดยเด็ดขาด บริษัทอิลิแก็น จำกัด จึงเป็นบุคคลภายนอกตามความหมายในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 577 วรรคแรก เมื่อจำเลยโอนโจทก์กลับไปเป็นลูกจ้างของบริษัทอิลิแก็น จำกัด จึงต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างเสียก่อนพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1343/2526นางไอรีน วันภูงาโจทก์บริษัทชวริน จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 577 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 46เดิมโจทก์ทำงานกับบริษัท อ. ซึ่งเป็นบริษัทในเครือเดียวกับบริษัท ช. จำเลยต่อมาจำเลยรับโอนโจทก์มาทำงานกับจำเลยโดยโจทก์ยินยอมโจทก์ย่อมขาดจากการเป็นลูกจ้างของบริษัท อ. และ เป็นลูกจ้างของจำเลยโดยเด็ดขาดนับแต่บัดนั้นการที่จำเลยจะโอน โจทก์กลับไปยังบริษัท อ. อีกจึงต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ เพราะบริษัท อ. เป็นบุคคลภายนอกตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 577โจทก์ฟ้องว่า เดิมโจทก์เป็นลูกจ้างบริษัทอิลิแก็น จำกัด เมื่อวันที่ 15พฤษภาคม 2521 จำเลยรับโอนโจทก์จากบริษัทอิลิแก็น จำกัด มาทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยตรวจสอบภายใน แผนกตรวจสอบภายใน โดยโจทก์ยินยอมต่อมาวันที่ 18 ธันวาคม 2525 จำเลยแจ้งคำสั่งโอนโจทก์กลับไปเป็นลูกจ้างบริษัทอิลิแก็น จำกัด ในตำแหน่งพนักงานไฟล์ลิ่ง แผนกพัสดุ นับตั้งแต่วันที่20 ธันวาคม 2525 โดยโจทก์ไม่ยินยอมและจำเลยยืนยันคำสั่งดังกล่าว จึงถือว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ตั้งแต่วันที่ 20 ตุลาคม 2525 ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างค้างชำระ สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี และค่าชดเชยพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า บริษัทอิลิแก็น จำกัด กับบริษัทจำเลยเป็นบริษัทในเครือเดียวกัน มีกรรมการบริหาร และประธานกรรมการบริษัทชุดเดียวกัน มีอำนาจที่จะแต่งตั้งโยกย้ายพนักงานทุกคนสับเปลี่ยนกันได้ตามความเหมาะสมและเป็นอำนาจของคณะกรรมการบริหารของบริษัทผู้เป็นนายจ้างแต่ผู้เดียว โดยไม่ต้องได้รับความเห็นชอบหรือยินยอมจากลูกจ้าง คำสั่งย้ายดังกล่าวไม่ถือเป็นการเลิกจ้าง การที่จำเลยย้ายโจทก์นั้น เป็นการแต่งตั้งโยกย้ายตามความเหมาะสมไม่ใช่เป็นการโอนโจทก์ไปเป็นลูกจ้างบริษัทอื่น ไม่จำเป็นต้องให้โจทก์ยินยอมเมื่อผู้บังคับบัญชาแจ้งคำสั่งให้โจทก์ทราบเพื่อไปรายงานตัวที่แผนกพัสดุโจทก์มิได้ใช้สิทธิอุทธรณ์คำสั่งตามระเบียบ การกระทำของโจทก์เป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานและขัดคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของผู้บังคับบัญชา การที่โจทก์ไม่ไปรายงานตัวเพื่อรับหน้าที่ใหม่ โดยขาดงานตั้งแต่วันที่ 20 ธันวาคม 2525 ตลอดมา เป็นการละทิ้งหน้าที่การงานเกินสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันควร ซึ่งตามข้อบังคับเกี่ยวกับระเบียบการทำงานของจำเลย ระบุว่าการกระทำผิดดังกล่าวเป็นกรณีร้ายแรง จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้โดยจำเลยไม่ต้องรับผิดในเงินตามฟ้องต่อโจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย ค่าจ้างค้างจ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า แม้จำเลยกับบริษัทอิลิแก็น จำกัด จะเป็นบริษัทในเครือเดียวกัน มีกรรมการบริหารชุดเดียวกัน แต่บริษัททั้งสองก็จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลแยกต่างหากจากกัน การโอนครั้งแรกเป็นการโอนโดยโจทก์ยินยอม จึงมีผลทำให้โจทก์ขาดจากการเป็นลูกจ้างของบริษัทอิลิแก็น จำกัด และมาเป็นลูกจ้างของบริษัทจำเลยโดยเด็ดขาด บริษัทอิลิแก็น จำกัด จึงเป็นบุคคลภายนอกตามความหมายในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 577 วรรคแรก เมื่อจำเลยโอนโจทก์กลับไปเป็นลูกจ้างของบริษัทอิลิแก็น จำกัด จึงต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างเสียก่อนพิพากษายืน(สุรัช รัตนอุดม-ขจร หะวานนท์-จุนท์ จันทรวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เดิมโจทก์เป็นลูกจ้างบริษัทอิลิแก็น จำกัด เมื่อวันที่ 15พฤษภาคม 2521 จำเลยรับโอนโจทก์จากบริษัทอิลิแก็น จำกัด มาทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยตรวจสอบภายใน แผนกตรวจสอบภายใน โดยโจทก์ยินยอมต่อมาวันที่ 18 ธันวาคม 2525 จำเลยแจ้งคำสั่งโอนโจทก์กลับไปเป็นลูกจ้างบริษัทอิลิแก็น จำกัด ในตำแหน่งพนักงานไฟล์ลิ่ง แผนกพัสดุ นับตั้งแต่วันที่20 ธันวาคม 2525 โดยโจทก์ไม่ยินยอมและจำเลยยืนยันคำสั่งดังกล่าว จึงถือว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ตั้งแต่วันที่ 20 ตุลาคม 2525 ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างค้างชำระ สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี และค่าชดเชยพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า บริษัทอิลิแก็น จำกัด กับบริษัทจำเลยเป็นบริษัทในเครือเดียวกัน มีกรรมการบริหาร และประธานกรรมการบริษัทชุดเดียวกัน มีอำนาจที่จะแต่งตั้งโยกย้ายพนักงานทุกคนสับเปลี่ยนกันได้ตามความเหมาะสมและเป็นอำนาจของคณะกรรมการบริหารของบริษัทผู้เป็นนายจ้างแต่ผู้เดียว โดยไม่ต้องได้รับความเห็นชอบหรือยินยอมจากลูกจ้าง คำสั่งย้ายดังกล่าวไม่ถือเป็นการเลิกจ้าง การที่จำเลยย้ายโจทก์นั้น เป็นการแต่งตั้งโยกย้ายตามความเหมาะสมไม่ใช่เป็นการโอนโจทก์ไปเป็นลูกจ้างบริษัทอื่น ไม่จำเป็นต้องให้โจทก์ยินยอมเมื่อผู้บังคับบัญชาแจ้งคำสั่งให้โจทก์ทราบเพื่อไปรายงานตัวที่แผนกพัสดุโจทก์มิได้ใช้สิทธิอุทธรณ์คำสั่งตามระเบียบ การกระทำของโจทก์เป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานและขัดคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของผู้บังคับบัญชา การที่โจทก์ไม่ไปรายงานตัวเพื่อรับหน้าที่ใหม่ โดยขาดงานตั้งแต่วันที่ 20 ธันวาคม 2525 ตลอดมา เป็นการละทิ้งหน้าที่การงานเกินสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันควร ซึ่งตามข้อบังคับเกี่ยวกับระเบียบการทำงานของจำเลย ระบุว่าการกระทำผิดดังกล่าวเป็นกรณีร้ายแรง จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้โดยจำเลยไม่ต้องรับผิดในเงินตามฟ้องต่อโจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย ค่าจ้างค้างจ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า แม้จำเลยกับบริษัทอิลิแก็น จำกัด จะเป็นบริษัทในเครือเดียวกัน มีกรรมการบริหารชุดเดียวกัน แต่บริษัททั้งสองก็จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลแยกต่างหากจากกัน การโอนครั้งแรกเป็นการโอนโดยโจทก์ยินยอม จึงมีผลทำให้โจทก์ขาดจากการเป็นลูกจ้างของบริษัทอิลิแก็น จำกัด และมาเป็นลูกจ้างของบริษัทจำเลยโดยเด็ดขาด บริษัทอิลิแก็น จำกัด จึงเป็นบุคคลภายนอกตามความหมายในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 577 วรรคแรก เมื่อจำเลยโอนโจทก์กลับไปเป็นลูกจ้างของบริษัทอิลิแก็น จำกัด จึงต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างเสียก่อนพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1343/2526นางไอรีน วันภูงาโจทก์บริษัทชวริน จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 577 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 46เดิมโจทก์ทำงานกับบริษัท อ. ซึ่งเป็นบริษัทในเครือเดียวกับบริษัท ช. จำเลยต่อมาจำเลยรับโอนโจทก์มาทำงานกับจำเลยโดยโจทก์ยินยอมโจทก์ย่อมขาดจากการเป็นลูกจ้างของบริษัท อ. และ เป็นลูกจ้างของจำเลยโดยเด็ดขาดนับแต่บัดนั้นการที่จำเลยจะโอน โจทก์กลับไปยังบริษัท อ. อีกจึงต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ เพราะบริษัท อ. เป็นบุคคลภายนอกตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 577โจทก์ฟ้องว่า เดิมโจทก์เป็นลูกจ้างบริษัทอิลิแก็น จำกัด เมื่อวันที่ 15พฤษภาคม 2521 จำเลยรับโอนโจทก์จากบริษัทอิลิแก็น จำกัด มาทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยตรวจสอบภายใน แผนกตรวจสอบภายใน โดยโจทก์ยินยอมต่อมาวันที่ 18 ธันวาคม 2525 จำเลยแจ้งคำสั่งโอนโจทก์กลับไปเป็นลูกจ้างบริษัทอิลิแก็น จำกัด ในตำแหน่งพนักงานไฟล์ลิ่ง แผนกพัสดุ นับตั้งแต่วันที่20 ธันวาคม 2525 โดยโจทก์ไม่ยินยอมและจำเลยยืนยันคำสั่งดังกล่าว จึงถือว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ตั้งแต่วันที่ 20 ตุลาคม 2525 ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างค้างชำระ สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี และค่าชดเชยพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า บริษัทอิลิแก็น จำกัด กับบริษัทจำเลยเป็นบริษัทในเครือเดียวกัน มีกรรมการบริหาร และประธานกรรมการบริษัทชุดเดียวกัน มีอำนาจที่จะแต่งตั้งโยกย้ายพนักงานทุกคนสับเปลี่ยนกันได้ตามความเหมาะสมและเป็นอำนาจของคณะกรรมการบริหารของบริษัทผู้เป็นนายจ้างแต่ผู้เดียว โดยไม่ต้องได้รับความเห็นชอบหรือยินยอมจากลูกจ้าง คำสั่งย้ายดังกล่าวไม่ถือเป็นการเลิกจ้าง การที่จำเลยย้ายโจทก์นั้น เป็นการแต่งตั้งโยกย้ายตามความเหมาะสมไม่ใช่เป็นการโอนโจทก์ไปเป็นลูกจ้างบริษัทอื่น ไม่จำเป็นต้องให้โจทก์ยินยอมเมื่อผู้บังคับบัญชาแจ้งคำสั่งให้โจทก์ทราบเพื่อไปรายงานตัวที่แผนกพัสดุโจทก์มิได้ใช้สิทธิอุทธรณ์คำสั่งตามระเบียบ การกระทำของโจทก์เป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานและขัดคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของผู้บังคับบัญชา การที่โจทก์ไม่ไปรายงานตัวเพื่อรับหน้าที่ใหม่ โดยขาดงานตั้งแต่วันที่ 20 ธันวาคม 2525 ตลอดมา เป็นการละทิ้งหน้าที่การงานเกินสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันควร ซึ่งตามข้อบังคับเกี่ยวกับระเบียบการทำงานของจำเลย ระบุว่าการกระทำผิดดังกล่าวเป็นกรณีร้ายแรง จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้โดยจำเลยไม่ต้องรับผิดในเงินตามฟ้องต่อโจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย ค่าจ้างค้างจ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า แม้จำเลยกับบริษัทอิลิแก็น จำกัด จะเป็นบริษัทในเครือเดียวกัน มีกรรมการบริหารชุดเดียวกัน แต่บริษัททั้งสองก็จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลแยกต่างหากจากกัน การโอนครั้งแรกเป็นการโอนโดยโจทก์ยินยอม จึงมีผลทำให้โจทก์ขาดจากการเป็นลูกจ้างของบริษัทอิลิแก็น จำกัด และมาเป็นลูกจ้างของบริษัทจำเลยโดยเด็ดขาด บริษัทอิลิแก็น จำกัด จึงเป็นบุคคลภายนอกตามความหมายในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 577 วรรคแรก เมื่อจำเลยโอนโจทก์กลับไปเป็นลูกจ้างของบริษัทอิลิแก็น จำกัด จึงต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างเสียก่อนพิพากษายืน(สุรัช รัตนอุดม-ขจร หะวานนท์-จุนท์ จันทรวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ