คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 28/2529หลักกฎหมาย: ใช้มีดขนาดค่อนข้างยาวฟันโดยมิได้เลือกฟันในส่วนที่สำคัญของร่างกายคงฟันในโอกาสที่อำนวยทั้งเหตุที่ต้องทำร้ายก็เกิดในระยะเวลาที่กระชั้นชิดและไม่ปรากฏว่าเคยมีสาเหตุอย่างใดที่เป็นการร้ายแรงถึงขนาดจะต้องเอาชีวิตมาก่อนและบาดแผลที่ได้รับก็ไม่ถึงขนาดฉกรรจ์อีกด้วยจึงถือไม่ได้ว่ามีเจตนาฆ่าหากแต่เป็นความผิดฐานทำร้ายร่างกายจนเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัสเท่านั้นโจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย เจตนา ฆ่า ผู้อื่น ขอ ให้ ลงโทษ ฐาน พยายาม ฆ่าศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 80 จำคุก 13 ปี 4 เดือน จำเลย อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษาแก้ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 ลงโทษ จำคุก6 ปี โจทก์ และ จำเลย ฎีกา ศาลฎีกา วินิจฉัย ข้อกฎหมาย ว่า 'พิเคราะห์ แล้ว เห็น ว่า ตาม ฎีกาของ โจทก์นั้น ได้ ความ จาก คำ ของ นาย เที่ยง ผู้เสียหาย ว่า เมื่อนาย เที่ยง ล้มลง ไป กับ บิดา ของ ผู้เสียหาย จำเลย ก็ เข้า มา ฟันนาย เที่ยง 3 ที เมื่อ นาย กอง พลนำ ห้าม จำเลย ก็ หยุด ถึงแม้ มีดที่ จำเลย ใช้ ฟันนั้น จะ เป็น มีด ขนาด ค่อนข้าง ยาว แต่ จำเลย ก็ฟัน นาย เที่ยง โดย มิได้ เลือก ฟัน ใน ที่ ส่วน สำคัญ ของ ร่างกายคง ฟัน ไป ตาม ที่ โอกาส อำนวย และ เหตุ ที่ เกิด ฟันกัน ก็ เกิด ในระยะ เวลา ที่ กระชั้นชิด ประกอบ กับ ไม่ ปรากฏ เหตุ ให้ เห็น เลยว่า จำเลย กับ นาย เที่ยง มี สาเหตุ อย่างใด ที่ เป็น การ ร้ายแรง ถึงกับ จะ ต้อง เอา ชีวิต กัน มา ก่อน บาดแผล ที่ ผู้เสียหาย ได้ รับตาม รายงาน การ ชันสูตร บาดแผล ท้าย ฟ้อง ก็ ไม่ ถึง ขนาด ฉกรรจ์อัน พอ จะ ทำ ให้ เห็น ได้ ว่า จำเลย เจตนา จะ ฆ่า นาย เที่ยง เมื่อพิจารณา จาก การ กระทำ และ ความ เป็นมา ก่อน ที่ จะ เกิดเหตุ แล้วยัง ฟัง ไม่ ได้ ว่า การ กระทำ ของ จำเลย นั้น ได้ กระทำ ไป โดย เจตนาจะ ฆ่า นาย เที่ยง ผู้เสียหาย ที่ ศาลอุทธรณ์ ลงโทษ จำเลย ฐาน ทำร้ายร่างกาย ผู้อื่น จน เป็น เหตุ ให้ ผู้ ถูก กระทำร้าย รับอันตรายสาหัส นั้น ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วย ฎีกา ของ โจทก์ ฟัง ไม่ ขึ้น' พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 28/2529พนักงาน อัยการ จังหวัด ศรีสะเกษโจทก์นาย อำนวย บุรกรณ์จำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 80, ม. 295ใช้มีดขนาดค่อนข้างยาวฟันโดยมิได้เลือกฟันในส่วนที่สำคัญของร่างกายคงฟันในโอกาสที่อำนวยทั้งเหตุที่ต้องทำร้ายก็เกิดในระยะเวลาที่กระชั้นชิดและไม่ปรากฏว่าเคยมีสาเหตุอย่างใดที่เป็นการร้ายแรงถึงขนาดจะต้องเอาชีวิตมาก่อนและบาดแผลที่ได้รับก็ไม่ถึงขนาดฉกรรจ์อีกด้วยจึงถือไม่ได้ว่ามีเจตนาฆ่าหากแต่เป็นความผิดฐานทำร้ายร่างกายจนเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัสเท่านั้นโจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย เจตนา ฆ่า ผู้อื่น ขอ ให้ ลงโทษ ฐาน พยายาม ฆ่าศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 80 จำคุก 13 ปี 4 เดือน จำเลย อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษาแก้ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 ลงโทษ จำคุก6 ปี โจทก์ และ จำเลย ฎีกา ศาลฎีกา วินิจฉัย ข้อกฎหมาย ว่า 'พิเคราะห์ แล้ว เห็น ว่า ตาม ฎีกาของ โจทก์นั้น ได้ ความ จาก คำ ของ นาย เที่ยง ผู้เสียหาย ว่า เมื่อนาย เที่ยง ล้มลง ไป กับ บิดา ของ ผู้เสียหาย จำเลย ก็ เข้า มา ฟันนาย เที่ยง 3 ที เมื่อ นาย กอง พลนำ ห้าม จำเลย ก็ หยุด ถึงแม้ มีดที่ จำเลย ใช้ ฟันนั้น จะ เป็น มีด ขนาด ค่อนข้าง ยาว แต่ จำเลย ก็ฟัน นาย เที่ยง โดย มิได้ เลือก ฟัน ใน ที่ ส่วน สำคัญ ของ ร่างกายคง ฟัน ไป ตาม ที่ โอกาส อำนวย และ เหตุ ที่ เกิด ฟันกัน ก็ เกิด ในระยะ เวลา ที่ กระชั้นชิด ประกอบ กับ ไม่ ปรากฏ เหตุ ให้ เห็น เลยว่า จำเลย กับ นาย เที่ยง มี สาเหตุ อย่างใด ที่ เป็น การ ร้ายแรง ถึงกับ จะ ต้อง เอา ชีวิต กัน มา ก่อน บาดแผล ที่ ผู้เสียหาย ได้ รับตาม รายงาน การ ชันสูตร บาดแผล ท้าย ฟ้อง ก็ ไม่ ถึง ขนาด ฉกรรจ์อัน พอ จะ ทำ ให้ เห็น ได้ ว่า จำเลย เจตนา จะ ฆ่า นาย เที่ยง เมื่อพิจารณา จาก การ กระทำ และ ความ เป็นมา ก่อน ที่ จะ เกิดเหตุ แล้วยัง ฟัง ไม่ ได้ ว่า การ กระทำ ของ จำเลย นั้น ได้ กระทำ ไป โดย เจตนาจะ ฆ่า นาย เที่ยง ผู้เสียหาย ที่ ศาลอุทธรณ์ ลงโทษ จำเลย ฐาน ทำร้ายร่างกาย ผู้อื่น จน เป็น เหตุ ให้ ผู้ ถูก กระทำร้าย รับอันตรายสาหัส นั้น ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วย ฎีกา ของ โจทก์ ฟัง ไม่ ขึ้น' พิพากษายืน(ดำริ ศุภพิโรจน์-อำนวย อินทุภูติ-สมศักดิ์ เกิดลาภผล)แหล่งที่มาADMINแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย เจตนา ฆ่า ผู้อื่น ขอ ให้ ลงโทษ ฐาน พยายาม ฆ่าศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 80 จำคุก 13 ปี 4 เดือน จำเลย อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษาแก้ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 ลงโทษ จำคุก6 ปี โจทก์ และ จำเลย ฎีกา ศาลฎีกา วินิจฉัย ข้อกฎหมาย ว่า 'พิเคราะห์ แล้ว เห็น ว่า ตาม ฎีกาของ โจทก์นั้น ได้ ความ จาก คำ ของ นาย เที่ยง ผู้เสียหาย ว่า เมื่อนาย เที่ยง ล้มลง ไป กับ บิดา ของ ผู้เสียหาย จำเลย ก็ เข้า มา ฟันนาย เที่ยง 3 ที เมื่อ นาย กอง พลนำ ห้าม จำเลย ก็ หยุด ถึงแม้ มีดที่ จำเลย ใช้ ฟันนั้น จะ เป็น มีด ขนาด ค่อนข้าง ยาว แต่ จำเลย ก็ฟัน นาย เที่ยง โดย มิได้ เลือก ฟัน ใน ที่ ส่วน สำคัญ ของ ร่างกายคง ฟัน ไป ตาม ที่ โอกาส อำนวย และ เหตุ ที่ เกิด ฟันกัน ก็ เกิด ในระยะ เวลา ที่ กระชั้นชิด ประกอบ กับ ไม่ ปรากฏ เหตุ ให้ เห็น เลยว่า จำเลย กับ นาย เที่ยง มี สาเหตุ อย่างใด ที่ เป็น การ ร้ายแรง ถึงกับ จะ ต้อง เอา ชีวิต กัน มา ก่อน บาดแผล ที่ ผู้เสียหาย ได้ รับตาม รายงาน การ ชันสูตร บาดแผล ท้าย ฟ้อง ก็ ไม่ ถึง ขนาด ฉกรรจ์อัน พอ จะ ทำ ให้ เห็น ได้ ว่า จำเลย เจตนา จะ ฆ่า นาย เที่ยง เมื่อพิจารณา จาก การ กระทำ และ ความ เป็นมา ก่อน ที่ จะ เกิดเหตุ แล้วยัง ฟัง ไม่ ได้ ว่า การ กระทำ ของ จำเลย นั้น ได้ กระทำ ไป โดย เจตนาจะ ฆ่า นาย เที่ยง ผู้เสียหาย ที่ ศาลอุทธรณ์ ลงโทษ จำเลย ฐาน ทำร้ายร่างกาย ผู้อื่น จน เป็น เหตุ ให้ ผู้ ถูก กระทำร้าย รับอันตรายสาหัส นั้น ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วย ฎีกา ของ โจทก์ ฟัง ไม่ ขึ้น' พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 28/2529พนักงาน อัยการ จังหวัด ศรีสะเกษโจทก์นาย อำนวย บุรกรณ์จำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 80, ม. 295ใช้มีดขนาดค่อนข้างยาวฟันโดยมิได้เลือกฟันในส่วนที่สำคัญของร่างกายคงฟันในโอกาสที่อำนวยทั้งเหตุที่ต้องทำร้ายก็เกิดในระยะเวลาที่กระชั้นชิดและไม่ปรากฏว่าเคยมีสาเหตุอย่างใดที่เป็นการร้ายแรงถึงขนาดจะต้องเอาชีวิตมาก่อนและบาดแผลที่ได้รับก็ไม่ถึงขนาดฉกรรจ์อีกด้วยจึงถือไม่ได้ว่ามีเจตนาฆ่าหากแต่เป็นความผิดฐานทำร้ายร่างกายจนเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัสเท่านั้นโจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย เจตนา ฆ่า ผู้อื่น ขอ ให้ ลงโทษ ฐาน พยายาม ฆ่าศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 80 จำคุก 13 ปี 4 เดือน จำเลย อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษาแก้ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 ลงโทษ จำคุก6 ปี โจทก์ และ จำเลย ฎีกา ศาลฎีกา วินิจฉัย ข้อกฎหมาย ว่า 'พิเคราะห์ แล้ว เห็น ว่า ตาม ฎีกาของ โจทก์นั้น ได้ ความ จาก คำ ของ นาย เที่ยง ผู้เสียหาย ว่า เมื่อนาย เที่ยง ล้มลง ไป กับ บิดา ของ ผู้เสียหาย จำเลย ก็ เข้า มา ฟันนาย เที่ยง 3 ที เมื่อ นาย กอง พลนำ ห้าม จำเลย ก็ หยุด ถึงแม้ มีดที่ จำเลย ใช้ ฟันนั้น จะ เป็น มีด ขนาด ค่อนข้าง ยาว แต่ จำเลย ก็ฟัน นาย เที่ยง โดย มิได้ เลือก ฟัน ใน ที่ ส่วน สำคัญ ของ ร่างกายคง ฟัน ไป ตาม ที่ โอกาส อำนวย และ เหตุ ที่ เกิด ฟันกัน ก็ เกิด ในระยะ เวลา ที่ กระชั้นชิด ประกอบ กับ ไม่ ปรากฏ เหตุ ให้ เห็น เลยว่า จำเลย กับ นาย เที่ยง มี สาเหตุ อย่างใด ที่ เป็น การ ร้ายแรง ถึงกับ จะ ต้อง เอา ชีวิต กัน มา ก่อน บาดแผล ที่ ผู้เสียหาย ได้ รับตาม รายงาน การ ชันสูตร บาดแผล ท้าย ฟ้อง ก็ ไม่ ถึง ขนาด ฉกรรจ์อัน พอ จะ ทำ ให้ เห็น ได้ ว่า จำเลย เจตนา จะ ฆ่า นาย เที่ยง เมื่อพิจารณา จาก การ กระทำ และ ความ เป็นมา ก่อน ที่ จะ เกิดเหตุ แล้วยัง ฟัง ไม่ ได้ ว่า การ กระทำ ของ จำเลย นั้น ได้ กระทำ ไป โดย เจตนาจะ ฆ่า นาย เที่ยง ผู้เสียหาย ที่ ศาลอุทธรณ์ ลงโทษ จำเลย ฐาน ทำร้ายร่างกาย ผู้อื่น จน เป็น เหตุ ให้ ผู้ ถูก กระทำร้าย รับอันตรายสาหัส นั้น ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วย ฎีกา ของ โจทก์ ฟัง ไม่ ขึ้น' พิพากษายืน(ดำริ ศุภพิโรจน์-อำนวย อินทุภูติ-สมศักดิ์ เกิดลาภผล)แหล่งที่มาADMINแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ