คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3227/2542หลักกฎหมาย: ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองเรียกและรับเงินจากผู้กล่าวหาและจำเลย เพื่อนำไปวิ่งเต้นพนักงานอัยการและเจ้าพนักงานตำรวจ กองพิสูจน์หลักฐาน โดยไม่ปรากฏว่าจะนำเงินไปให้ผู้พิพากษา เพื่อเป็นอามิสสินจ้างในการดำเนินคดีในศาล ดังนั้น แม้การกระทำของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองจะมีจุดมุ่งหมาย ให้เกิดผลแก่การดำเนินกระบวนพิจารณาในศาล อันอาจเกิด ผลเสียหายแก่คู่ความและประชาชน สมควรอย่างยิ่งที่จะลงโทษ ให้หลาบ จำก็ตาม แต่เมื่อการกระทำของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสอง มิได้เกิดขึ้นในบริเวณศาลแล้ว จะอาศัยแต่ผลจากการกระทำที่ อาจก่อให้เกิดผลเสียหายแก่รูปคดีมาชี้ขาดว่าผู้ถูกกล่าวหา ทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลไม่ได้ เมื่อฟังว่าผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองมิได้ประพฤติตนไม่เรียบร้อย ในบริเวณศาลอันเป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดี ศาลฎีกาย่อม พิพากษาให้มีผลไปถึงผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ที่มิได้อุทธรณ์ฎีกาได้ ด้วยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213 ประกอบมาตรา 225มูลคดีสืบเนื่องมาจากนางทัศนีย์ ดวงมาลา ผู้กล่าวหาซึ่งเป็นภริยาของนายมนตรี พันธุ์แดง จำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 831/2540 ของศาลชั้นต้น ร้องเรียนกล่าวหาผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองต่อผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดสุพรรณบุรีว่า ในระหว่างการพิจารณาคดีของศาลชั้นต้น ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองร่วมกันหลอกลวงเอาเงินจำนวน 130,000 บาท จากผู้กล่าวหา อ้างว่าจะช่วยเหลือมิให้จำเลยได้รับโทษจำคุกโดยผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองร่วมกันเรียกเงินจากผู้กล่าวหาในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี ขณะเกิดเหตุผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ปฏิบัติหน้าที่เป็นเจ้าพนักงานตำรวจควบคุมผู้ต้องหาและจำเลยที่ศาลจังหวัดสุพรรณบุรี ผู้กล่าวหาหลงเชื่อยอมจ่ายเงินให้ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองเป็นเงิน 130,000 บาท ต่อมาเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย ผู้กล่าวหาได้ขอเงินคืนจากผู้ถูกกล่าวหาทั้งสอง ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 คืนเงินให้ผู้กล่าวหา 30,000 บาท ส่วนผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ยังไม่คืนเงินให้ผู้กล่าวหาศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองร่วมกันเรียกและรับเงินจากจำเลยและผู้กล่าวหาภายในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี หลังจากที่จำเลยถูกลงโทษจำคุกแล้วผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 คืนเงินให้ผู้กล่าวหา 30,000 บาท ส่วนผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 คืนให้ 50,000 บาท ถือได้ว่าผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาล มีความผิดฐานละเมิดอำนาจศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 31(1) มีคำสั่งลงโทษผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 33 จำคุกผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 มีกำหนด 3 เดือน จำคุกผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 มีกำหนด 3 เดือน และปรับ 500 บาท แต่ให้รอการลงโทษจำคุกให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 มีกำหนด 1 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติในเบื้องต้นว่าเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2538 จำเลยถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมในความผิดฐานมีเมทแอมเฟตามีนซึ่งเป็นวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทไว้ในครอบครองเกินปริมาณที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขกำหนดเพื่อขายโดยไม่ได้รับอนุญาต และถูกพนักงานอัยการจังหวัดสุพรรณบุรีฟ้องในข้อหาดังกล่าว ในระหว่างการพิจารณาคดีของศาลชั้นต้นผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองได้เรียกและรับเงินจากจำเลยและผู้กล่าวหาหลายครั้งรวมเป็นเงิน 130,000 บาท โดยอ้างว่าจะนำไปใช้จ่ายในการวิ่งเต้นคดีเพื่อไม่ให้จำเลยต้องรับโทษจำคุก แต่ภายหลังจากที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยแล้วผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ได้คืนเงินให้แก่ผู้กล่าวหา 30,000 บาท ผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 คืนเงินให้ผู้กล่าวหา 50,000 บาท ส่วนเงินอีก50,000 บาท ที่ผู้กล่าวหาและจำเลยยังไม่ได้รับคืน ผู้กล่าวหาไม่ติดใจเรียกร้องโดยให้ถือเป็นค่าใช้จ่ายของทนายความคดีมีปัญหาวินิจฉัยในชั้นนี้ว่า ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี อันเป็นการละเมิดอำนาจศาลตามที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยมาหรือไม่โดยผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ฎีกาว่า การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 ฟังข้อเท็จจริงจากคำเบิกความของผู้กล่าวหาเพียงปากเดียวแล้ววินิจฉัยว่าผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 เรียกและรับเงินจากผู้กล่าวหาในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี ทั้งที่คำเบิกความของผู้กล่าวหายังสับสนและขัดแย้งกับข้อเท็จจริงที่ผู้กล่าวหาแถลงต่อศาลชั้นต้นเมื่อวันที่16 มีนาคม 2541 ฟังเอาเป็นแน่นอนไม่ได้ว่าผู้กล่าวหาจ่ายเงินให้แก่ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ที่ใด เป็นการวินิจฉัยที่คลาดเคลื่อนต่อข้อเท็จจริงและหลักกฎหมาย ศาลฎีกาจึงเห็นสมควรวินิจฉัยเสียก่อนว่าผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 เรียกและรับเงินจากผู้กล่าวหาและจำเลยในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรีจริงหรือไม่ในปัญหาดังกล่าวข้อเท็จจริงปรากฏว่า เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2541ผู้กล่าวหาได้แถลงต่อศาลชั้นต้นว่าถูกผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองหลอกลวงเอาเงินไป 130,000 บาท อ้างว่าจะนำไปใช้จ่ายวิ่งเต้นคดีเพื่อช่วยเหลือจำเลยไม่ให้ต้องรับโทษ ผู้กล่าวหาหลงเชื่อจึงมอบเงินให้ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองไปรวม 4 ครั้ง ครั้งแรกผู้กล่าวหามอบให้นางจุ๊บ 50,000 บาท ที่ศาลจังหวัดสุพรรณบุรีครั้งที่ 2 และครั้งที่ 3 จำเลยมอบให้ผู้กล่าวหาที่ 2 ที่ใดไม่ปรากฏชัด 30,000 บาท และ 20,000 บาท ตามลำดับ ส่วนครั้งสุดท้ายจำเลยนำไปมอบให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ที่ศาลจังหวัดสุพรรณบุรี30,000 บาท แต่ในชั้นไต่สวนผู้กล่าวหากลับเบิกความว่า ผู้กล่าวหามอบเงินให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 เพียงครั้งเดียวเป็นเงิน 50,000 บาทที่หน้าศาลจังหวัดสุพรรณบุรี ส่วนครั้งที่ 2 ถึงที่ 4 จำเลยเป็นผู้นำเงินไปให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ด้วยตนเอง แต่จะให้กันที่ใดผู้กล่าวหามิได้เบิกความถึง นอกจากนี้แล้วผู้ถูกกล่าวหายังเบิกความตอบคำถามค้านของทนายความของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองว่า จำเลยเป็นผู้นำเงินไปมอบให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ที่อำเภอด่านช้างจังหวัดสุพรรณบุรี คำเบิกความของผู้กล่าวหาเกี่ยวกับรายละเอียดและพฤติการณ์ในขณะที่มีการจ่ายเงินให้แก่ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองสับสนและขัดแย้งกับข้อเท็จจริงที่ผู้กล่าวหาเคยแถลงต่อศาลชั้นต้นตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 16 มีนาคม 2541 อีกทั้งศาลชั้นต้นมิได้ไต่สวนข้อเท็จจริงจากจำเลยให้ได้รับความแน่ชัดว่ามีการจ่ายเงินให้แก่ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรีจริงหรือไม่ คงไต่สวนแต่เฉพาะตัวผู้กล่าวหาเพียงปากเดียวเท่านั้น เมื่อคำเบิกความของผู้กล่าวหามีพิรุธไม่น่ารับฟังดังกล่าวแล้ว ประกอบกับผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองเบิกความในชั้นไต่สวนปฏิเสธว่าไม่เคยรับเงินจากผู้กล่าวหาและจำเลยในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี แต่อ้างว่าจำเลยเคยนำเงินไปมอบให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ที่บ้านพักของผู้ถูกกล่าวหาที่ 1ที่อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี 80,000 บาท และนำไปมอบให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ที่บ้านพักที่อำเภอเมืองสุพรรณบุรีจังหวัดสุพรรณบุรี อีก 30,000 บาท กรณีจึงรับฟังไม่ได้ว่าผู้กล่าวหาได้มอบเงินให้แก่ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรีตามที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยมา อนึ่ง ตามทางไต่สวนของศาลชั้นต้นข้อเท็จจริงได้ความจากถ้อยคำของผู้กล่าวหาและผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองตรงกันว่า ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองเรียกและรับเงินจากผู้กล่าวหาและจำเลยเพื่อนำไปวิ่งเต้นพนักงานอัยการและเจ้าพนักงานตำรวจกองพิสูจน์หลักฐาน กรมตำรวจ โดยไม่ปรากฏว่าจะนำเงินไปให้ผู้พิพากษาเพื่อเป็นอามิสสินจ้างในการดำเนินคดีในศาล ดังนั้น แม้การกระทำของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองจะมีจุดมุ่งหมายให้เกิดผลแก่การดำเนินกระบวนพิจารณาในศาล อันอาจเกิดผลเสียหายแก่คู่ความและประชาชน สมควรอย่างยิ่งที่จะลงโทษให้หลาบจำก็ตามแต่เมื่อการกระทำของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองมิได้เกิดขึ้นในบริเวณศาลแล้ว จะอาศัยแต่ผลจากการกระทำที่อาจก่อให้เกิดผลเสียหายแก่รูปคดีมาชี้ขาดว่าผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรีไม่ได้ ที่ศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลอันเป็นการละเมิดอำนาจศาลและลงโทษมานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของผู้ถูกกล่าวหาที่ 1ฟังขึ้น การที่พยานหลักฐานในชั้นไต่สวนของศาลชั้นต้นไม่มีน้ำหนักเพียงพอให้รับฟังว่าผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาล เป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดี ศาลฎีกาย่อมพิพากษาให้มีผลไปถึงผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ที่มิได้อุทธรณ์ฎีกาได้ด้วย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213ประกอบมาตรา 225"พิพากษากลับว่า ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองไม่มีความผิดฐานละเมิดอำนาจศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 31(1), 33 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3227/2542พนักงานอัยการ จังหวัด สุพรรณบุรีโจทก์ผู้กล่าวหาโจทก์นาง ทัศนีย์ ดวง มา ลาโจทก์ผู้ถูกกล่าวหาโจทก์นาย จินดา สุขสมศ รี กับพวกโจทก์นาย มนตรี พันธุ์ แดงจำเลย ป.วิ.พ. ม. 31 ป.วิ.อ. ม. 213, ม. 225ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองเรียกและรับเงินจากผู้กล่าวหาและจำเลย เพื่อนำไปวิ่งเต้นพนักงานอัยการและเจ้าพนักงานตำรวจ กองพิสูจน์หลักฐาน โดยไม่ปรากฏว่าจะนำเงินไปให้ผู้พิพากษา เพื่อเป็นอามิสสินจ้างในการดำเนินคดีในศาล ดังนั้น แม้การกระทำของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองจะมีจุดมุ่งหมาย ให้เกิดผลแก่การดำเนินกระบวนพิจารณาในศาล อันอาจเกิด ผลเสียหายแก่คู่ความและประชาชน สมควรอย่างยิ่งที่จะลงโทษ ให้หลาบ จำก็ตาม แต่เมื่อการกระทำของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสอง มิได้เกิดขึ้นในบริเวณศาลแล้ว จะอาศัยแต่ผลจากการกระทำที่ อาจก่อให้เกิดผลเสียหายแก่รูปคดีมาชี้ขาดว่าผู้ถูกกล่าวหา ทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลไม่ได้ เมื่อฟังว่าผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองมิได้ประพฤติตนไม่เรียบร้อย ในบริเวณศาลอันเป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดี ศาลฎีกาย่อม พิพากษาให้มีผลไปถึงผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ที่มิได้อุทธรณ์ฎีกาได้ ด้วยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213 ประกอบมาตรา 225มูลคดีสืบเนื่องมาจากนางทัศนีย์ ดวงมาลา ผู้กล่าวหาซึ่งเป็นภริยาของนายมนตรี พันธุ์แดง จำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 831/2540 ของศาลชั้นต้น ร้องเรียนกล่าวหาผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองต่อผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดสุพรรณบุรีว่า ในระหว่างการพิจารณาคดีของศาลชั้นต้น ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองร่วมกันหลอกลวงเอาเงินจำนวน 130,000 บาท จากผู้กล่าวหา อ้างว่าจะช่วยเหลือมิให้จำเลยได้รับโทษจำคุกโดยผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองร่วมกันเรียกเงินจากผู้กล่าวหาในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี ขณะเกิดเหตุผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ปฏิบัติหน้าที่เป็นเจ้าพนักงานตำรวจควบคุมผู้ต้องหาและจำเลยที่ศาลจังหวัดสุพรรณบุรี ผู้กล่าวหาหลงเชื่อยอมจ่ายเงินให้ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองเป็นเงิน 130,000 บาท ต่อมาเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย ผู้กล่าวหาได้ขอเงินคืนจากผู้ถูกกล่าวหาทั้งสอง ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 คืนเงินให้ผู้กล่าวหา 30,000 บาท ส่วนผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ยังไม่คืนเงินให้ผู้กล่าวหาศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองร่วมกันเรียกและรับเงินจากจำเลยและผู้กล่าวหาภายในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี หลังจากที่จำเลยถูกลงโทษจำคุกแล้วผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 คืนเงินให้ผู้กล่าวหา 30,000 บาท ส่วนผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 คืนให้ 50,000 บาท ถือได้ว่าผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาล มีความผิดฐานละเมิดอำนาจศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 31(1) มีคำสั่งลงโทษผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 33 จำคุกผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 มีกำหนด 3 เดือน จำคุกผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 มีกำหนด 3 เดือน และปรับ 500 บาท แต่ให้รอการลงโทษจำคุกให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 มีกำหนด 1 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติในเบื้องต้นว่าเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2538 จำเลยถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมในความผิดฐานมีเมทแอมเฟตามีนซึ่งเป็นวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทไว้ในครอบครองเกินปริมาณที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขกำหนดเพื่อขายโดยไม่ได้รับอนุญาต และถูกพนักงานอัยการจังหวัดสุพรรณบุรีฟ้องในข้อหาดังกล่าว ในระหว่างการพิจารณาคดีของศาลชั้นต้นผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองได้เรียกและรับเงินจากจำเลยและผู้กล่าวหาหลายครั้งรวมเป็นเงิน 130,000 บาท โดยอ้างว่าจะนำไปใช้จ่ายในการวิ่งเต้นคดีเพื่อไม่ให้จำเลยต้องรับโทษจำคุก แต่ภายหลังจากที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยแล้วผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ได้คืนเงินให้แก่ผู้กล่าวหา 30,000 บาท ผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 คืนเงินให้ผู้กล่าวหา 50,000 บาท ส่วนเงินอีก50,000 บาท ที่ผู้กล่าวหาและจำเลยยังไม่ได้รับคืน ผู้กล่าวหาไม่ติดใจเรียกร้องโดยให้ถือเป็นค่าใช้จ่ายของทนายความคดีมีปัญหาวินิจฉัยในชั้นนี้ว่า ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี อันเป็นการละเมิดอำนาจศาลตามที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยมาหรือไม่โดยผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ฎีกาว่า การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 ฟังข้อเท็จจริงจากคำเบิกความของผู้กล่าวหาเพียงปากเดียวแล้ววินิจฉัยว่าผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 เรียกและรับเงินจากผู้กล่าวหาในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี ทั้งที่คำเบิกความของผู้กล่าวหายังสับสนและขัดแย้งกับข้อเท็จจริงที่ผู้กล่าวหาแถลงต่อศาลชั้นต้นเมื่อวันที่16 มีนาคม 2541 ฟังเอาเป็นแน่นอนไม่ได้ว่าผู้กล่าวหาจ่ายเงินให้แก่ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ที่ใด เป็นการวินิจฉัยที่คลาดเคลื่อนต่อข้อเท็จจริงและหลักกฎหมาย ศาลฎีกาจึงเห็นสมควรวินิจฉัยเสียก่อนว่าผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 เรียกและรับเงินจากผู้กล่าวหาและจำเลยในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรีจริงหรือไม่ในปัญหาดังกล่าวข้อเท็จจริงปรากฏว่า เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2541ผู้กล่าวหาได้แถลงต่อศาลชั้นต้นว่าถูกผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองหลอกลวงเอาเงินไป 130,000 บาท อ้างว่าจะนำไปใช้จ่ายวิ่งเต้นคดีเพื่อช่วยเหลือจำเลยไม่ให้ต้องรับโทษ ผู้กล่าวหาหลงเชื่อจึงมอบเงินให้ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองไปรวม 4 ครั้ง ครั้งแรกผู้กล่าวหามอบให้นางจุ๊บ 50,000 บาท ที่ศาลจังหวัดสุพรรณบุรีครั้งที่ 2 และครั้งที่ 3 จำเลยมอบให้ผู้กล่าวหาที่ 2 ที่ใดไม่ปรากฏชัด 30,000 บาท และ 20,000 บาท ตามลำดับ ส่วนครั้งสุดท้ายจำเลยนำไปมอบให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ที่ศาลจังหวัดสุพรรณบุรี30,000 บาท แต่ในชั้นไต่สวนผู้กล่าวหากลับเบิกความว่า ผู้กล่าวหามอบเงินให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 เพียงครั้งเดียวเป็นเงิน 50,000 บาทที่หน้าศาลจังหวัดสุพรรณบุรี ส่วนครั้งที่ 2 ถึงที่ 4 จำเลยเป็นผู้นำเงินไปให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ด้วยตนเอง แต่จะให้กันที่ใดผู้กล่าวหามิได้เบิกความถึง นอกจากนี้แล้วผู้ถูกกล่าวหายังเบิกความตอบคำถามค้านของทนายความของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองว่า จำเลยเป็นผู้นำเงินไปมอบให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ที่อำเภอด่านช้างจังหวัดสุพรรณบุรี คำเบิกความของผู้กล่าวหาเกี่ยวกับรายละเอียดและพฤติการณ์ในขณะที่มีการจ่ายเงินให้แก่ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองสับสนและขัดแย้งกับข้อเท็จจริงที่ผู้กล่าวหาเคยแถลงต่อศาลชั้นต้นตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 16 มีนาคม 2541 อีกทั้งศาลชั้นต้นมิได้ไต่สวนข้อเท็จจริงจากจำเลยให้ได้รับความแน่ชัดว่ามีการจ่ายเงินให้แก่ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรีจริงหรือไม่ คงไต่สวนแต่เฉพาะตัวผู้กล่าวหาเพียงปากเดียวเท่านั้น เมื่อคำเบิกความของผู้กล่าวหามีพิรุธไม่น่ารับฟังดังกล่าวแล้ว ประกอบกับผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองเบิกความในชั้นไต่สวนปฏิเสธว่าไม่เคยรับเงินจากผู้กล่าวหาและจำเลยในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี แต่อ้างว่าจำเลยเคยนำเงินไปมอบให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ที่บ้านพักของผู้ถูกกล่าวหาที่ 1ที่อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี 80,000 บาท และนำไปมอบให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ที่บ้านพักที่อำเภอเมืองสุพรรณบุรีจังหวัดสุพรรณบุรี อีก 30,000 บาท กรณีจึงรับฟังไม่ได้ว่าผู้กล่าวหาได้มอบเงินให้แก่ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรีตามที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยมา อนึ่ง ตามทางไต่สวนของศาลชั้นต้นข้อเท็จจริงได้ความจากถ้อยคำของผู้กล่าวหาและผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองตรงกันว่า ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองเรียกและรับเงินจากผู้กล่าวหาและจำเลยเพื่อนำไปวิ่งเต้นพนักงานอัยการและเจ้าพนักงานตำรวจกองพิสูจน์หลักฐาน กรมตำรวจ โดยไม่ปรากฏว่าจะนำเงินไปให้ผู้พิพากษาเพื่อเป็นอามิสสินจ้างในการดำเนินคดีในศาล ดังนั้น แม้การกระทำของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองจะมีจุดมุ่งหมายให้เกิดผลแก่การดำเนินกระบวนพิจารณาในศาล อันอาจเกิดผลเสียหายแก่คู่ความและประชาชน สมควรอย่างยิ่งที่จะลงโทษให้หลาบจำก็ตามแต่เมื่อการกระทำของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองมิได้เกิดขึ้นในบริเวณศาลแล้ว จะอาศัยแต่ผลจากการกระทำที่อาจก่อให้เกิดผลเสียหายแก่รูปคดีมาชี้ขาดว่าผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรีไม่ได้ ที่ศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลอันเป็นการละเมิดอำนาจศาลและลงโทษมานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของผู้ถูกกล่าวหาที่ 1ฟังขึ้น การที่พยานหลักฐานในชั้นไต่สวนของศาลชั้นต้นไม่มีน้ำหนักเพียงพอให้รับฟังว่าผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาล เป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดี ศาลฎีกาย่อมพิพากษาให้มีผลไปถึงผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ที่มิได้อุทธรณ์ฎีกาได้ด้วย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213ประกอบมาตรา 225"พิพากษากลับว่า ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองไม่มีความผิดฐานละเมิดอำนาจศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 31(1), 33(กำพล ภู่สุดแสวง-อำนวย เต้พันธ์-ระพิณ บุญสิทธิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการลงโทษบุคคลในความผิดฐานละเมิดอำนาจศาลเป็นความผิดต่อศาล กฎหมายให้ศาลมีอำนาจพิเศษในการสั่งลงโทษได้โดยไม่ต้องมีผู้ร้องขอหรือเป็นโจทก์ฟ้อง ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีกรณีที่จะต้องวินิจฉัยว่า ฟ้องเคลือบคลุมหรือไม่ และผลต่อเนื่องที่ตามมาคือไม่จำต้องให้ผู้ถูกกล่าวหาให้การแก้ข้อกล่าวหา หรือต้องถามผู้ถูกกล่าวหาในเรื่องทนายความ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1324/2539) การทำคำสั่งศาลในเรื่องละเมิดอำนาจศาลนั้น ไม่มีกฎหมายบัญญัติรูปแบบของคำสั่งไว้โดยเฉพาะ การทำคำสั่งจึงต้องถือปฏิบัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 186ในทางปฏิบัติศาลทำคำสั่งไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาซึ่งแบบฟอร์มรายงานกระบวนพิจารณาจะมีชื่อศาล วันเดือนปีมีปรากฏอยู่ ถือได้ว่าต้องตามอนุมาตรา 1 ของมาตรา 186 แล้วสำหรับอนุมาตราอื่นนั้น เป็นที่เห็นได้ว่า ศาลจะต้องดำเนินการอยู่ในตัวคำสั่งอยู่แล้ว เช่น การกล่าวถึงข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ความตามอนุมาตรา 5 เป็นต้น เว้นแต่ที่โดยสภาพไม่อาจมีได้ในความผิดฐานละเมิดอำนาจศาล เช่นตามอนุมาตรา 8คำวินิจฉัยของศาลในเรื่องของกลาง หรือในเรื่องฟ้องทางแพ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1324/2539 ยังได้วินิจฉัยไว้ด้วยว่า การที่ศาลมีคำสั่งเกี่ยวกับความผิดฐานละเมิดอำนาจศาลในรายงานกระบวนพิจารณานั้น ถือเป็นการชอบด้วยกฎหมายแล้ว สำหรับประเด็นตามคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้นั้นมีข้อพิจารณาที่น่าสนใจอยู่ว่าการเรียกรับเงินเพื่อวิ่งเต้นคดีซึ่งกระทำกันนอกศาลนั้น จะเป็นความผิดฐานละเมิดอำนาจศาลหรือไม่ ก่อนหน้านี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5462/2539 วินิจฉัยไว้ตอนหนึ่งว่าที่ผู้ถูกกล่าวหาฎีกาว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 31(1) คำว่าประพฤติตนไม่เรียบร้อยภายในบริเวณศาล ต้องตีความโดยเคร่งครัด จะขยายกว้างออกไปถึงการกระทำนอกศาลไม่ได้นั้น เห็นว่า แม้การอ้างว่าจะเอาเงินไปให้ผู้พิพากษาจะกระทำนอกบริเวณศาล แต่การอ้างเช่นว่านั้นก็เพื่อเป็นอามิสสินจ้างในการดำเนินคดีในศาลผลที่เกิดขึ้นจึงมุ่งหมายให้มีผลในการดำเนินกระบวนพิจารณาของศาล ย่อมถือว่าเป็นการประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลโดยเฉพาะคดีนี้ยังมีการทวงถามเงินดังกล่าวในบริเวณศาลอันเป็นการกระทำต่อเนื่องและเป็นส่วนหนึ่งของการเรียกเงินจากผู้กล่าวหาด้วยจึงเป็นการละเมิดอำนาจศาลโดยแจ้งชัด เมื่อพิจารณาคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ กับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5462/2539 แล้ว อาจทำให้เข้าใจไขว้เขว ว่า คำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้กลับหลักคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5462/2539 แล้วโดยถือว่าการเรียกร้องเงินเพื่อวิ่งเต้นคดีซึ่งกระทำกันนอกศาลนั้นไม่เป็นความผิดฐานละเมิดอำนาจศาล สำหรับผู้เขียนเห็นว่าคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้มิได้กลับหลักในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5462/2539 แต่อย่างใด เนื่องจากข้อเท็จจริงในคำพิพากษาศาลฎีกาทั้งสองเรื่องแตกต่างกัน กล่าวคือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3227/2542นั้น ได้ความว่า เป็นการเรียกร้องเงินกันนอกศาลก็ตาม แต่การเรียกร้องเงินนั้นอ้างว่าเพื่อจะนำไปวิ่งเต้นให้พนักงานอัยการและเจ้าพนักงานตำรวจกองพิสูจน์หลักฐานมิใช่เป็นการเรียกร้องเงินโดยอ้างว่าจะนำไปให้ผู้พิพากษา ถือไม่ได้ว่าเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับอำนาจศาลโดยตรง จึงไม่เป็นความผิดฐานละเมิดอำนาจศาล ส่วนคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5462/2539 นั้น เป็นการเรียกร้องเงินทองเพื่ออ้างว่าจะนำมาให้ผู้พิพากษาย่อมเป็นการกระทบต่ออำนาจศาลโดยตรง จึงเป็นความผิดฐานละเมิดอำนาจศาล แม้ว่าจะกระทำในหรือนอกศาลก็ตามด้วยเหตุนี้คำพิพากษาศาลฎีกาทั้งสองเรื่องจึงยังคงสอดคล้องกันอยู่ ทนงศักดิ์ดุลยกาญจน์คำพิพากษา: มูลคดีสืบเนื่องมาจากนางทัศนีย์ ดวงมาลา ผู้กล่าวหาซึ่งเป็นภริยาของนายมนตรี พันธุ์แดง จำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 831/2540 ของศาลชั้นต้น ร้องเรียนกล่าวหาผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองต่อผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดสุพรรณบุรีว่า ในระหว่างการพิจารณาคดีของศาลชั้นต้น ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองร่วมกันหลอกลวงเอาเงินจำนวน 130,000 บาท จากผู้กล่าวหา อ้างว่าจะช่วยเหลือมิให้จำเลยได้รับโทษจำคุกโดยผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองร่วมกันเรียกเงินจากผู้กล่าวหาในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี ขณะเกิดเหตุผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ปฏิบัติหน้าที่เป็นเจ้าพนักงานตำรวจควบคุมผู้ต้องหาและจำเลยที่ศาลจังหวัดสุพรรณบุรี ผู้กล่าวหาหลงเชื่อยอมจ่ายเงินให้ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองเป็นเงิน 130,000 บาท ต่อมาเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย ผู้กล่าวหาได้ขอเงินคืนจากผู้ถูกกล่าวหาทั้งสอง ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 คืนเงินให้ผู้กล่าวหา 30,000 บาท ส่วนผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ยังไม่คืนเงินให้ผู้กล่าวหาศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองร่วมกันเรียกและรับเงินจากจำเลยและผู้กล่าวหาภายในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี หลังจากที่จำเลยถูกลงโทษจำคุกแล้วผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 คืนเงินให้ผู้กล่าวหา 30,000 บาท ส่วนผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 คืนให้ 50,000 บาท ถือได้ว่าผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาล มีความผิดฐานละเมิดอำนาจศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 31(1) มีคำสั่งลงโทษผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 33 จำคุกผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 มีกำหนด 3 เดือน จำคุกผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 มีกำหนด 3 เดือน และปรับ 500 บาท แต่ให้รอการลงโทษจำคุกให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 มีกำหนด 1 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติในเบื้องต้นว่าเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2538 จำเลยถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมในความผิดฐานมีเมทแอมเฟตามีนซึ่งเป็นวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทไว้ในครอบครองเกินปริมาณที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขกำหนดเพื่อขายโดยไม่ได้รับอนุญาต และถูกพนักงานอัยการจังหวัดสุพรรณบุรีฟ้องในข้อหาดังกล่าว ในระหว่างการพิจารณาคดีของศาลชั้นต้นผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองได้เรียกและรับเงินจากจำเลยและผู้กล่าวหาหลายครั้งรวมเป็นเงิน 130,000 บาท โดยอ้างว่าจะนำไปใช้จ่ายในการวิ่งเต้นคดีเพื่อไม่ให้จำเลยต้องรับโทษจำคุก แต่ภายหลังจากที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยแล้วผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ได้คืนเงินให้แก่ผู้กล่าวหา 30,000 บาท ผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 คืนเงินให้ผู้กล่าวหา 50,000 บาท ส่วนเงินอีก50,000 บาท ที่ผู้กล่าวหาและจำเลยยังไม่ได้รับคืน ผู้กล่าวหาไม่ติดใจเรียกร้องโดยให้ถือเป็นค่าใช้จ่ายของทนายความคดีมีปัญหาวินิจฉัยในชั้นนี้ว่า ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี อันเป็นการละเมิดอำนาจศาลตามที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยมาหรือไม่โดยผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ฎีกาว่า การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 ฟังข้อเท็จจริงจากคำเบิกความของผู้กล่าวหาเพียงปากเดียวแล้ววินิจฉัยว่าผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 เรียกและรับเงินจากผู้กล่าวหาในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี ทั้งที่คำเบิกความของผู้กล่าวหายังสับสนและขัดแย้งกับข้อเท็จจริงที่ผู้กล่าวหาแถลงต่อศาลชั้นต้นเมื่อวันที่16 มีนาคม 2541 ฟังเอาเป็นแน่นอนไม่ได้ว่าผู้กล่าวหาจ่ายเงินให้แก่ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ที่ใด เป็นการวินิจฉัยที่คลาดเคลื่อนต่อข้อเท็จจริงและหลักกฎหมาย ศาลฎีกาจึงเห็นสมควรวินิจฉัยเสียก่อนว่าผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 เรียกและรับเงินจากผู้กล่าวหาและจำเลยในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรีจริงหรือไม่ในปัญหาดังกล่าวข้อเท็จจริงปรากฏว่า เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2541ผู้กล่าวหาได้แถลงต่อศาลชั้นต้นว่าถูกผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองหลอกลวงเอาเงินไป 130,000 บาท อ้างว่าจะนำไปใช้จ่ายวิ่งเต้นคดีเพื่อช่วยเหลือจำเลยไม่ให้ต้องรับโทษ ผู้กล่าวหาหลงเชื่อจึงมอบเงินให้ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองไปรวม 4 ครั้ง ครั้งแรกผู้กล่าวหามอบให้นางจุ๊บ 50,000 บาท ที่ศาลจังหวัดสุพรรณบุรีครั้งที่ 2 และครั้งที่ 3 จำเลยมอบให้ผู้กล่าวหาที่ 2 ที่ใดไม่ปรากฏชัด 30,000 บาท และ 20,000 บาท ตามลำดับ ส่วนครั้งสุดท้ายจำเลยนำไปมอบให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ที่ศาลจังหวัดสุพรรณบุรี30,000 บาท แต่ในชั้นไต่สวนผู้กล่าวหากลับเบิกความว่า ผู้กล่าวหามอบเงินให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 เพียงครั้งเดียวเป็นเงิน 50,000 บาทที่หน้าศาลจังหวัดสุพรรณบุรี ส่วนครั้งที่ 2 ถึงที่ 4 จำเลยเป็นผู้นำเงินไปให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ด้วยตนเอง แต่จะให้กันที่ใดผู้กล่าวหามิได้เบิกความถึง นอกจากนี้แล้วผู้ถูกกล่าวหายังเบิกความตอบคำถามค้านของทนายความของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองว่า จำเลยเป็นผู้นำเงินไปมอบให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ที่อำเภอด่านช้างจังหวัดสุพรรณบุรี คำเบิกความของผู้กล่าวหาเกี่ยวกับรายละเอียดและพฤติการณ์ในขณะที่มีการจ่ายเงินให้แก่ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองสับสนและขัดแย้งกับข้อเท็จจริงที่ผู้กล่าวหาเคยแถลงต่อศาลชั้นต้นตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 16 มีนาคม 2541 อีกทั้งศาลชั้นต้นมิได้ไต่สวนข้อเท็จจริงจากจำเลยให้ได้รับความแน่ชัดว่ามีการจ่ายเงินให้แก่ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรีจริงหรือไม่ คงไต่สวนแต่เฉพาะตัวผู้กล่าวหาเพียงปากเดียวเท่านั้น เมื่อคำเบิกความของผู้กล่าวหามีพิรุธไม่น่ารับฟังดังกล่าวแล้ว ประกอบกับผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองเบิกความในชั้นไต่สวนปฏิเสธว่าไม่เคยรับเงินจากผู้กล่าวหาและจำเลยในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี แต่อ้างว่าจำเลยเคยนำเงินไปมอบให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ที่บ้านพักของผู้ถูกกล่าวหาที่ 1ที่อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี 80,000 บาท และนำไปมอบให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ที่บ้านพักที่อำเภอเมืองสุพรรณบุรีจังหวัดสุพรรณบุรี อีก 30,000 บาท กรณีจึงรับฟังไม่ได้ว่าผู้กล่าวหาได้มอบเงินให้แก่ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรีตามที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยมา อนึ่ง ตามทางไต่สวนของศาลชั้นต้นข้อเท็จจริงได้ความจากถ้อยคำของผู้กล่าวหาและผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองตรงกันว่า ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองเรียกและรับเงินจากผู้กล่าวหาและจำเลยเพื่อนำไปวิ่งเต้นพนักงานอัยการและเจ้าพนักงานตำรวจกองพิสูจน์หลักฐาน กรมตำรวจ โดยไม่ปรากฏว่าจะนำเงินไปให้ผู้พิพากษาเพื่อเป็นอามิสสินจ้างในการดำเนินคดีในศาล ดังนั้น แม้การกระทำของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองจะมีจุดมุ่งหมายให้เกิดผลแก่การดำเนินกระบวนพิจารณาในศาล อันอาจเกิดผลเสียหายแก่คู่ความและประชาชน สมควรอย่างยิ่งที่จะลงโทษให้หลาบจำก็ตามแต่เมื่อการกระทำของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองมิได้เกิดขึ้นในบริเวณศาลแล้ว จะอาศัยแต่ผลจากการกระทำที่อาจก่อให้เกิดผลเสียหายแก่รูปคดีมาชี้ขาดว่าผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรีไม่ได้ ที่ศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลอันเป็นการละเมิดอำนาจศาลและลงโทษมานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของผู้ถูกกล่าวหาที่ 1ฟังขึ้น การที่พยานหลักฐานในชั้นไต่สวนของศาลชั้นต้นไม่มีน้ำหนักเพียงพอให้รับฟังว่าผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาล เป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดี ศาลฎีกาย่อมพิพากษาให้มีผลไปถึงผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ที่มิได้อุทธรณ์ฎีกาได้ด้วย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213ประกอบมาตรา 225"พิพากษากลับว่า ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองไม่มีความผิดฐานละเมิดอำนาจศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 31(1), 33 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3227/2542พนักงานอัยการ จังหวัด สุพรรณบุรีโจทก์ผู้กล่าวหาโจทก์นาง ทัศนีย์ ดวง มา ลาโจทก์ผู้ถูกกล่าวหาโจทก์นาย จินดา สุขสมศ รี กับพวกโจทก์นาย มนตรี พันธุ์ แดงจำเลย ป.วิ.พ. ม. 31 ป.วิ.อ. ม. 213, ม. 225ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองเรียกและรับเงินจากผู้กล่าวหาและจำเลย เพื่อนำไปวิ่งเต้นพนักงานอัยการและเจ้าพนักงานตำรวจ กองพิสูจน์หลักฐาน โดยไม่ปรากฏว่าจะนำเงินไปให้ผู้พิพากษา เพื่อเป็นอามิสสินจ้างในการดำเนินคดีในศาล ดังนั้น แม้การกระทำของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองจะมีจุดมุ่งหมาย ให้เกิดผลแก่การดำเนินกระบวนพิจารณาในศาล อันอาจเกิด ผลเสียหายแก่คู่ความและประชาชน สมควรอย่างยิ่งที่จะลงโทษ ให้หลาบ จำก็ตาม แต่เมื่อการกระทำของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสอง มิได้เกิดขึ้นในบริเวณศาลแล้ว จะอาศัยแต่ผลจากการกระทำที่ อาจก่อให้เกิดผลเสียหายแก่รูปคดีมาชี้ขาดว่าผู้ถูกกล่าวหา ทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลไม่ได้ เมื่อฟังว่าผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองมิได้ประพฤติตนไม่เรียบร้อย ในบริเวณศาลอันเป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดี ศาลฎีกาย่อม พิพากษาให้มีผลไปถึงผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ที่มิได้อุทธรณ์ฎีกาได้ ด้วยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213 ประกอบมาตรา 225มูลคดีสืบเนื่องมาจากนางทัศนีย์ ดวงมาลา ผู้กล่าวหาซึ่งเป็นภริยาของนายมนตรี พันธุ์แดง จำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 831/2540 ของศาลชั้นต้น ร้องเรียนกล่าวหาผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองต่อผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดสุพรรณบุรีว่า ในระหว่างการพิจารณาคดีของศาลชั้นต้น ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองร่วมกันหลอกลวงเอาเงินจำนวน 130,000 บาท จากผู้กล่าวหา อ้างว่าจะช่วยเหลือมิให้จำเลยได้รับโทษจำคุกโดยผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองร่วมกันเรียกเงินจากผู้กล่าวหาในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี ขณะเกิดเหตุผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ปฏิบัติหน้าที่เป็นเจ้าพนักงานตำรวจควบคุมผู้ต้องหาและจำเลยที่ศาลจังหวัดสุพรรณบุรี ผู้กล่าวหาหลงเชื่อยอมจ่ายเงินให้ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองเป็นเงิน 130,000 บาท ต่อมาเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย ผู้กล่าวหาได้ขอเงินคืนจากผู้ถูกกล่าวหาทั้งสอง ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 คืนเงินให้ผู้กล่าวหา 30,000 บาท ส่วนผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ยังไม่คืนเงินให้ผู้กล่าวหาศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองร่วมกันเรียกและรับเงินจากจำเลยและผู้กล่าวหาภายในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี หลังจากที่จำเลยถูกลงโทษจำคุกแล้วผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 คืนเงินให้ผู้กล่าวหา 30,000 บาท ส่วนผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 คืนให้ 50,000 บาท ถือได้ว่าผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาล มีความผิดฐานละเมิดอำนาจศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 31(1) มีคำสั่งลงโทษผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 33 จำคุกผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 มีกำหนด 3 เดือน จำคุกผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 มีกำหนด 3 เดือน และปรับ 500 บาท แต่ให้รอการลงโทษจำคุกให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 มีกำหนด 1 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติในเบื้องต้นว่าเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2538 จำเลยถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมในความผิดฐานมีเมทแอมเฟตามีนซึ่งเป็นวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทไว้ในครอบครองเกินปริมาณที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขกำหนดเพื่อขายโดยไม่ได้รับอนุญาต และถูกพนักงานอัยการจังหวัดสุพรรณบุรีฟ้องในข้อหาดังกล่าว ในระหว่างการพิจารณาคดีของศาลชั้นต้นผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองได้เรียกและรับเงินจากจำเลยและผู้กล่าวหาหลายครั้งรวมเป็นเงิน 130,000 บาท โดยอ้างว่าจะนำไปใช้จ่ายในการวิ่งเต้นคดีเพื่อไม่ให้จำเลยต้องรับโทษจำคุก แต่ภายหลังจากที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยแล้วผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ได้คืนเงินให้แก่ผู้กล่าวหา 30,000 บาท ผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 คืนเงินให้ผู้กล่าวหา 50,000 บาท ส่วนเงินอีก50,000 บาท ที่ผู้กล่าวหาและจำเลยยังไม่ได้รับคืน ผู้กล่าวหาไม่ติดใจเรียกร้องโดยให้ถือเป็นค่าใช้จ่ายของทนายความคดีมีปัญหาวินิจฉัยในชั้นนี้ว่า ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี อันเป็นการละเมิดอำนาจศาลตามที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยมาหรือไม่โดยผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ฎีกาว่า การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 ฟังข้อเท็จจริงจากคำเบิกความของผู้กล่าวหาเพียงปากเดียวแล้ววินิจฉัยว่าผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 เรียกและรับเงินจากผู้กล่าวหาในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี ทั้งที่คำเบิกความของผู้กล่าวหายังสับสนและขัดแย้งกับข้อเท็จจริงที่ผู้กล่าวหาแถลงต่อศาลชั้นต้นเมื่อวันที่16 มีนาคม 2541 ฟังเอาเป็นแน่นอนไม่ได้ว่าผู้กล่าวหาจ่ายเงินให้แก่ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ที่ใด เป็นการวินิจฉัยที่คลาดเคลื่อนต่อข้อเท็จจริงและหลักกฎหมาย ศาลฎีกาจึงเห็นสมควรวินิจฉัยเสียก่อนว่าผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 เรียกและรับเงินจากผู้กล่าวหาและจำเลยในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรีจริงหรือไม่ในปัญหาดังกล่าวข้อเท็จจริงปรากฏว่า เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2541ผู้กล่าวหาได้แถลงต่อศาลชั้นต้นว่าถูกผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองหลอกลวงเอาเงินไป 130,000 บาท อ้างว่าจะนำไปใช้จ่ายวิ่งเต้นคดีเพื่อช่วยเหลือจำเลยไม่ให้ต้องรับโทษ ผู้กล่าวหาหลงเชื่อจึงมอบเงินให้ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองไปรวม 4 ครั้ง ครั้งแรกผู้กล่าวหามอบให้นางจุ๊บ 50,000 บาท ที่ศาลจังหวัดสุพรรณบุรีครั้งที่ 2 และครั้งที่ 3 จำเลยมอบให้ผู้กล่าวหาที่ 2 ที่ใดไม่ปรากฏชัด 30,000 บาท และ 20,000 บาท ตามลำดับ ส่วนครั้งสุดท้ายจำเลยนำไปมอบให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ที่ศาลจังหวัดสุพรรณบุรี30,000 บาท แต่ในชั้นไต่สวนผู้กล่าวหากลับเบิกความว่า ผู้กล่าวหามอบเงินให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 เพียงครั้งเดียวเป็นเงิน 50,000 บาทที่หน้าศาลจังหวัดสุพรรณบุรี ส่วนครั้งที่ 2 ถึงที่ 4 จำเลยเป็นผู้นำเงินไปให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ด้วยตนเอง แต่จะให้กันที่ใดผู้กล่าวหามิได้เบิกความถึง นอกจากนี้แล้วผู้ถูกกล่าวหายังเบิกความตอบคำถามค้านของทนายความของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองว่า จำเลยเป็นผู้นำเงินไปมอบให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ที่อำเภอด่านช้างจังหวัดสุพรรณบุรี คำเบิกความของผู้กล่าวหาเกี่ยวกับรายละเอียดและพฤติการณ์ในขณะที่มีการจ่ายเงินให้แก่ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองสับสนและขัดแย้งกับข้อเท็จจริงที่ผู้กล่าวหาเคยแถลงต่อศาลชั้นต้นตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 16 มีนาคม 2541 อีกทั้งศาลชั้นต้นมิได้ไต่สวนข้อเท็จจริงจากจำเลยให้ได้รับความแน่ชัดว่ามีการจ่ายเงินให้แก่ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรีจริงหรือไม่ คงไต่สวนแต่เฉพาะตัวผู้กล่าวหาเพียงปากเดียวเท่านั้น เมื่อคำเบิกความของผู้กล่าวหามีพิรุธไม่น่ารับฟังดังกล่าวแล้ว ประกอบกับผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองเบิกความในชั้นไต่สวนปฏิเสธว่าไม่เคยรับเงินจากผู้กล่าวหาและจำเลยในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรี แต่อ้างว่าจำเลยเคยนำเงินไปมอบให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 1 ที่บ้านพักของผู้ถูกกล่าวหาที่ 1ที่อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี 80,000 บาท และนำไปมอบให้ผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ที่บ้านพักที่อำเภอเมืองสุพรรณบุรีจังหวัดสุพรรณบุรี อีก 30,000 บาท กรณีจึงรับฟังไม่ได้ว่าผู้กล่าวหาได้มอบเงินให้แก่ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรีตามที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยมา อนึ่ง ตามทางไต่สวนของศาลชั้นต้นข้อเท็จจริงได้ความจากถ้อยคำของผู้กล่าวหาและผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองตรงกันว่า ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองเรียกและรับเงินจากผู้กล่าวหาและจำเลยเพื่อนำไปวิ่งเต้นพนักงานอัยการและเจ้าพนักงานตำรวจกองพิสูจน์หลักฐาน กรมตำรวจ โดยไม่ปรากฏว่าจะนำเงินไปให้ผู้พิพากษาเพื่อเป็นอามิสสินจ้างในการดำเนินคดีในศาล ดังนั้น แม้การกระทำของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองจะมีจุดมุ่งหมายให้เกิดผลแก่การดำเนินกระบวนพิจารณาในศาล อันอาจเกิดผลเสียหายแก่คู่ความและประชาชน สมควรอย่างยิ่งที่จะลงโทษให้หลาบจำก็ตามแต่เมื่อการกระทำของผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองมิได้เกิดขึ้นในบริเวณศาลแล้ว จะอาศัยแต่ผลจากการกระทำที่อาจก่อให้เกิดผลเสียหายแก่รูปคดีมาชี้ขาดว่าผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลจังหวัดสุพรรณบุรีไม่ได้ ที่ศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลอันเป็นการละเมิดอำนาจศาลและลงโทษมานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของผู้ถูกกล่าวหาที่ 1ฟังขึ้น การที่พยานหลักฐานในชั้นไต่สวนของศาลชั้นต้นไม่มีน้ำหนักเพียงพอให้รับฟังว่าผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาล เป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดี ศาลฎีกาย่อมพิพากษาให้มีผลไปถึงผู้ถูกกล่าวหาที่ 2 ที่มิได้อุทธรณ์ฎีกาได้ด้วย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213ประกอบมาตรา 225"พิพากษากลับว่า ผู้ถูกกล่าวหาทั้งสองไม่มีความผิดฐานละเมิดอำนาจศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 31(1), 33(กำพล ภู่สุดแสวง-อำนวย เต้พันธ์-ระพิณ บุญสิทธิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการลงโทษบุคคลในความผิดฐานละเมิดอำนาจศาลเป็นความผิดต่อศาล กฎหมายให้ศาลมีอำนาจพิเศษในการสั่งลงโทษได้โดยไม่ต้องมีผู้ร้องขอหรือเป็นโจทก์ฟ้อง ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีกรณีที่จะต้องวินิจฉัยว่า ฟ้องเคลือบคลุมหรือไม่ และผลต่อเนื่องที่ตามมาคือไม่จำต้องให้ผู้ถูกกล่าวหาให้การแก้ข้อกล่าวหา หรือต้องถามผู้ถูกกล่าวหาในเรื่องทนายความ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1324/2539) การทำคำสั่งศาลในเรื่องละเมิดอำนาจศาลนั้น ไม่มีกฎหมายบัญญัติรูปแบบของคำสั่งไว้โดยเฉพาะ การทำคำสั่งจึงต้องถือปฏิบัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 186ในทางปฏิบัติศาลทำคำสั่งไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาซึ่งแบบฟอร์มรายงานกระบวนพิจารณาจะมีชื่อศาล วันเดือนปีมีปรากฏอยู่ ถือได้ว่าต้องตามอนุมาตรา 1 ของมาตรา 186 แล้วสำหรับอนุมาตราอื่นนั้น เป็นที่เห็นได้ว่า ศาลจะต้องดำเนินการอยู่ในตัวคำสั่งอยู่แล้ว เช่น การกล่าวถึงข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ความตามอนุมาตรา 5 เป็นต้น เว้นแต่ที่โดยสภาพไม่อาจมีได้ในความผิดฐานละเมิดอำนาจศาล เช่นตามอนุมาตรา 8คำวินิจฉัยของศาลในเรื่องของกลาง หรือในเรื่องฟ้องทางแพ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1324/2539 ยังได้วินิจฉัยไว้ด้วยว่า การที่ศาลมีคำสั่งเกี่ยวกับความผิดฐานละเมิดอำนาจศาลในรายงานกระบวนพิจารณานั้น ถือเป็นการชอบด้วยกฎหมายแล้ว สำหรับประเด็นตามคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้นั้นมีข้อพิจารณาที่น่าสนใจอยู่ว่าการเรียกรับเงินเพื่อวิ่งเต้นคดีซึ่งกระทำกันนอกศาลนั้น จะเป็นความผิดฐานละเมิดอำนาจศาลหรือไม่ ก่อนหน้านี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5462/2539 วินิจฉัยไว้ตอนหนึ่งว่าที่ผู้ถูกกล่าวหาฎีกาว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 31(1) คำว่าประพฤติตนไม่เรียบร้อยภายในบริเวณศาล ต้องตีความโดยเคร่งครัด จะขยายกว้างออกไปถึงการกระทำนอกศาลไม่ได้นั้น เห็นว่า แม้การอ้างว่าจะเอาเงินไปให้ผู้พิพากษาจะกระทำนอกบริเวณศาล แต่การอ้างเช่นว่านั้นก็เพื่อเป็นอามิสสินจ้างในการดำเนินคดีในศาลผลที่เกิดขึ้นจึงมุ่งหมายให้มีผลในการดำเนินกระบวนพิจารณาของศาล ย่อมถือว่าเป็นการประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลโดยเฉพาะคดีนี้ยังมีการทวงถามเงินดังกล่าวในบริเวณศาลอันเป็นการกระทำต่อเนื่องและเป็นส่วนหนึ่งของการเรียกเงินจากผู้กล่าวหาด้วยจึงเป็นการละเมิดอำนาจศาลโดยแจ้งชัด เมื่อพิจารณาคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ กับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5462/2539 แล้ว อาจทำให้เข้าใจไขว้เขว ว่า คำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้กลับหลักคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5462/2539 แล้วโดยถือว่าการเรียกร้องเงินเพื่อวิ่งเต้นคดีซึ่งกระทำกันนอกศาลนั้นไม่เป็นความผิดฐานละเมิดอำนาจศาล สำหรับผู้เขียนเห็นว่าคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้มิได้กลับหลักในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5462/2539 แต่อย่างใด เนื่องจากข้อเท็จจริงในคำพิพากษาศาลฎีกาทั้งสองเรื่องแตกต่างกัน กล่าวคือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3227/2542นั้น ได้ความว่า เป็นการเรียกร้องเงินกันนอกศาลก็ตาม แต่การเรียกร้องเงินนั้นอ้างว่าเพื่อจะนำไปวิ่งเต้นให้พนักงานอัยการและเจ้าพนักงานตำรวจกองพิสูจน์หลักฐานมิใช่เป็นการเรียกร้องเงินโดยอ้างว่าจะนำไปให้ผู้พิพากษา ถือไม่ได้ว่าเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับอำนาจศาลโดยตรง จึงไม่เป็นความผิดฐานละเมิดอำนาจศาล ส่วนคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5462/2539 นั้น เป็นการเรียกร้องเงินทองเพื่ออ้างว่าจะนำมาให้ผู้พิพากษาย่อมเป็นการกระทบต่ออำนาจศาลโดยตรง จึงเป็นความผิดฐานละเมิดอำนาจศาล แม้ว่าจะกระทำในหรือนอกศาลก็ตามด้วยเหตุนี้คำพิพากษาศาลฎีกาทั้งสองเรื่องจึงยังคงสอดคล้องกันอยู่ ทนงศักดิ์ดุลยกาญจน์