คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 507/2543หลักกฎหมาย: จำเลยถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมในทันใดภายหลังเกิดเหตุและให้การวันเดียวกันนั้นว่า จำเลยกับ ต. ตกลงกันว่าหากพบเห็นนักศึกษาต่างโรงเรียนก็ให้แย่งเสื้อตัวที่นักศึกษาของสถาบันนั้นมาให้ได้ โดยไม่ปรากฏข้อความใดว่าจำเลยไม่มีเจตนาประสงค์ต่อทรัพย์ ทั้งพฤติการณ์ที่แสดงว่าจำเลยไม่มีเจตนาเช่นนั้น จำเลยก็มิได้กล่าวอ้างไว้ ตรงกันข้ามจำเลยกลับนำชี้ที่เกิดเหตุและแสดงท่าให้เจ้าพนักงานตำรวจถ่ายรูปไว้ประกอบคำรับสารภาพหลังจากรับทราบข้อกล่าวหาว่ากระทำผิดฐานชิงทรัพย์ ชั้นพิจารณาจำเลยก็มิเคยยกประเด็นขาดเจตนาลักทรัพย์ขึ้นแถลงต่อศาล คำรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลยนั้นเชื่อว่าจำเลยกระทำด้วยความสมัครใจและตามความเป็นจริงเพราะจำเลยถูกจับกุมแทบจะทันใดภายหลังเกิดเหตุ จึงไม่อาจคิดหาข้อแก้ตัวเพื่อหลีกเลี่ยงความผิดได้ทัน ทั้งตามพฤติการณ์ที่จำเลยจับเสื้อช๊อปของผู้เสียหายไว้ขณะที่พูดขอเสื้อ ครั้นถูกปฏิเสธจำเลยจึงล้วงมีดคัทเตอร์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง เมื่อผู้เสียหายถูกพวกของจำเลยต่อย จำเลยก็เข้าชกต่อยผู้เสียหายจนกระทั่งได้เสื้อช๊อปของผู้เสียหายมา เข้าลักษณะเป็นการคุกคามขู่เข็ญให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายแก่กายหากผู้เสียหายไม่ยอมตามที่จำเลยต้องการ ผู้เสียหายถอดเสื้อช๊อปให้จำเลยเพราะกลัวว่าจะถูกทำร้ายอีก จึงมิใช่การให้ทรัพย์ด้วยความสมัครใจแต่เป็นไปเพราะอยู่ใต้อำนาจบังคับของจำเลย จำเลยได้ไปซึ่งเสื้อช๊อปของผู้เสียหายแล้วจึงหยุดขู่เข็ญพร้อมกลับลงจากรถโดยสารคันเกิดเหตุ อันเป็นเครื่องแสดงเจตนาว่าจำเลยประสงค์ต่อเสื้อช๊อปเป็นสำคัญ จำเลยจึงมีความผิดฐานชิงทรัพย์ ส่วนที่จำเลยอ้างว่ากระทำไปเพราะต้องการแสดงความกล้าและความสามารถให้รุ่นพี่ของจำเลยเห็นนั้นเป็นเพียงมูลเหตุจูงใจที่ชักนำให้จำเลยตัดสินใจกระทำความผิด ไม่มีผลให้จำเลยพ้นจากความรับผิดไปได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกอีกหนึ่งคนที่หลบหนี ร่วมกันใช้มีดคัทเตอร์เป็นอาวุธขู่เข็ญว่าจะแทงทำร้ายร่างกายนายกิตติ วาสนาวิน ผู้เสียหาย และใช้กำลังประทุษร้ายชกต่อยผู้เสียหายบริเวณใบหน้า ทำให้ฟกช้ำและถลอกอันเป็นอันตรายแก่กายทั้งนี้เพื่อให้ความสะดวกแก่การลักทรัพย์เสื้อช๊อปแขนสั้น 1 ตัว ราคา 250 บาทของผู้เสียหายและพาทรัพย์นั้นไป โดยจำเลยกับพวกร่วมกันกระทำผิดบนรถโดยสารประจำทางอันเป็นยวดยานสาธารณะ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33, 83, 339 ริบมีดคัทเตอร์ของกลาง จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคสาม (ประกอบด้วยมาตรา 83)ขณะกระทำความผิดจำเลยอายุ 18 ปีเศษ เห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 จำคุก 5 ปี จำเลยให้การรับสารภาพ เป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี 6 เดือน ริบมีดคัทเตอร์ของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว จำเลยให้การรับสารภาพว่าได้กระทำผิดตามฟ้อง โจทก์นำสืบพยานประกอบคำรับสารภาพโดยจำเลยไม่สืบพยานหักล้างและข้อเท็จจริงที่จำเลยมิได้ฎีกาคัดค้านประกอบกัน จึงรับฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติว่าในวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง จำเลยพูดขอเสื้อช๊อปที่ผู้เสียหายสวมใส่อยู่ผู้เสียหายไม่ยอม จำเลยล้วงมีดคัทเตอร์ของกลางจากกระเป๋ากางเกงด้านหลังผู้เสียหายจับมือจำเลยข้างที่ถือมีดจึงถูกพวกของจำเลยชกที่แก้ม จำเลยเก็บมีดและชกผู้เสียหายที่ปาก ผู้เสียหายยอมถอดเสื้อช๊อปให้จำเลย จำเลยลงจากรถโดยสารและถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุม จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่มีเจตนาเอาเสื้อช๊อปมาเป็นประโยชน์แก่ตน หากแต่กระทำไปเพื่อแสดงความสามารถให้รุ่นพี่ได้เห็นและยอมรับว่าจำเลยเป็นคนเก่งกล้าการกระทำของจำเลยที่ไม่ประสงค์ต่อทรัพย์จึงไม่เป็นความผิดฐานชิงทรัพย์ ปัญหาวินิจฉัยมีว่าจำเลยกระทำผิดดังฟ้องหรือไม่ เห็นว่า จำเลยถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมในทันใดภายหลังเกิดเหตุและให้การยอมรับต่อพนักงานสอบสวนในวันเดียวกันนั้นว่า จำเลยกับนายตั้มตกลงกันว่าหากพบเห็นนักศึกษาต่างโรงเรียนก็ให้แย่งเสื้อตัวที่นักศึกษาของสถาบันนั้นมาให้ได้ ตามบันทึกคำให้การของผู้ต้องหาเอกสารหมาย จ.8 โดยไม่ปรากฏข้อความใดว่าจำเลยไม่มีเจตนาประสงค์ต่อทรัพย์ ทั้งพฤติการณ์ที่แสดงว่าจำเลยไม่มีเจตนาเช่นนั้น จำเลยก็มิได้กล่าวอ้างไว้ ในทางตรงกันข้ามจำเลยกลับนำชี้ที่เกิดเหตุและแสดงท่าให้เจ้าพนักงานตำรวจถ่ายรูปไว้ประกอบคำรับสารภาพหลังจากรับทราบข้อกล่าวหาว่ากระทำผิดฐานชิงทรัพย์ ชั้นพิจารณาจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลให้ลงโทษสถานเบา จำเลยก็มิเคยยกประเด็นขาดเจตนาลักทรัพย์ขึ้นแถลงต่อศาลชั้นต้น เพิ่งจะหยิบยกขึ้นในชั้นอุทธรณ์ก็เพราะศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยโดยไม่รอการลงโทษ เกี่ยวกับคำรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลยนั้นเชื่อว่าจำเลยกระทำด้วยความสมัครใจและตามความเป็นจริงเพราะจำเลยถูกจับกุมแทบจะทันใดภายหลังเกิดเหตุ จึงไม่อาจคิดหาข้อแก้ตัวเพื่อหลีกเลี่ยงความผิดได้ทัน และได้ความตามคำเบิกความของผู้เสียหายว่าผู้เสียหายกลัวว่าจำเลยกับพวกจะรุมทำร้ายอีก จึงถอดเสื้อให้จำเลยไปตามพฤติการณ์ที่จำเลยจับเสื้อช๊อปของผู้เสียหายไว้ขณะพูดขอเสื้อ ครั้นถูกปฏิเสธจำเลยจึงล้วงมีดคัทเตอร์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลัง เมื่อผู้เสียหายถูกพวกของจำเลยต่อย จำเลยก็เข้าชกต่อยผู้เสียหายจนกระทั่งได้เสื้อช๊อปของผู้เสียหายมาเช่นนี้เข้าลักษณะเป็นการคุกคามขู่เข็ญให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายแก่กายหากผู้เสียหายไม่ยอมตามที่จำเลยต้องการ ผู้เสียหายถอดเสื้อช๊อปให้จำเลยเพราะเกรงกลัวว่าจะถูกทำร้ายอีก จึงมิใช่การให้ทรัพย์ด้วยความสมัครใจแต่เป็นไปเพราะอยู่ใต้อำนาจบังคับของจำเลย จำเลยได้ไปซึ่งเสื้อช๊อปของผู้เสียหายแล้วจึงหยุดขู่เข็ญพร้อมกลับลงจากรถโดยสารคันเกิดเหตุ เป็นเครื่องแสดงเจตนาว่าจำเลยประสงค์ต่อทรัพย์คือเสื้อช๊อปเป็นสำคัญ จำเลยจึงมีความผิดดังฟ้อง ที่จำเลยฎีกาอ้างว่ากระทำไปเพราะเป็นการแสดงความกล้าให้รุ่นพี่ของจำเลยเห็นว่าจำเลยมีความสามารถนั้นเป็นเพียงมูลเหตุจูงใจที่ชักนำให้จำเลยตัดสินใจกระทำความผิดไม่มีผลให้จำเลยพ้นจากความรับผิดไปได้คำพิพากษาศาลฎีกาที่จำเลยอ้างข้อเท็จจริงไม่ตรงกับคดีนี้"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 507/2543พนักงานอัยการสำนักงานอัยการสูงสุดโจทก์นาย วัฒนศักดิ์ ศรีทองคำจำเลย ป.อ. ม. 1 (6), ม. 59, ม. 339 ป.วิ.อ. ม. 227จำเลยถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมในทันใดภายหลังเกิดเหตุและให้การวันเดียวกันนั้นว่า จำเลยกับ ต. ตกลงกันว่าหากพบเห็นนักศึกษาต่างโรงเรียนก็ให้แย่งเสื้อตัวที่นักศึกษาของสถาบันนั้นมาให้ได้ โดยไม่ปรากฏข้อความใดว่าจำเลยไม่มีเจตนาประสงค์ต่อทรัพย์ ทั้งพฤติการณ์ที่แสดงว่าจำเลยไม่มีเจตนาเช่นนั้น จำเลยก็มิได้กล่าวอ้างไว้ ตรงกันข้ามจำเลยกลับนำชี้ที่เกิดเหตุและแสดงท่าให้เจ้าพนักงานตำรวจถ่ายรูปไว้ประกอบคำรับสารภาพหลังจากรับทราบข้อกล่าวหาว่ากระทำผิดฐานชิงทรัพย์ ชั้นพิจารณาจำเลยก็มิเคยยกประเด็นขาดเจตนาลักทรัพย์ขึ้นแถลงต่อศาล คำรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลยนั้นเชื่อว่าจำเลยกระทำด้วยความสมัครใจและตามความเป็นจริงเพราะจำเลยถูกจับกุมแทบจะทันใดภายหลังเกิดเหตุ จึงไม่อาจคิดหาข้อแก้ตัวเพื่อหลีกเลี่ยงความผิดได้ทัน ทั้งตามพฤติการณ์ที่จำเลยจับเสื้อช๊อปของผู้เสียหายไว้ขณะที่พูดขอเสื้อ ครั้นถูกปฏิเสธจำเลยจึงล้วงมีดคัทเตอร์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง เมื่อผู้เสียหายถูกพวกของจำเลยต่อย จำเลยก็เข้าชกต่อยผู้เสียหายจนกระทั่งได้เสื้อช๊อปของผู้เสียหายมา เข้าลักษณะเป็นการคุกคามขู่เข็ญให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายแก่กายหากผู้เสียหายไม่ยอมตามที่จำเลยต้องการ ผู้เสียหายถอดเสื้อช๊อปให้จำเลยเพราะกลัวว่าจะถูกทำร้ายอีก จึงมิใช่การให้ทรัพย์ด้วยความสมัครใจแต่เป็นไปเพราะอยู่ใต้อำนาจบังคับของจำเลย จำเลยได้ไปซึ่งเสื้อช๊อปของผู้เสียหายแล้วจึงหยุดขู่เข็ญพร้อมกลับลงจากรถโดยสารคันเกิดเหตุ อันเป็นเครื่องแสดงเจตนาว่าจำเลยประสงค์ต่อเสื้อช๊อปเป็นสำคัญ จำเลยจึงมีความผิดฐานชิงทรัพย์ ส่วนที่จำเลยอ้างว่ากระทำไปเพราะต้องการแสดงความกล้าและความสามารถให้รุ่นพี่ของจำเลยเห็นนั้นเป็นเพียงมูลเหตุจูงใจที่ชักนำให้จำเลยตัดสินใจกระทำความผิด ไม่มีผลให้จำเลยพ้นจากความรับผิดไปได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกอีกหนึ่งคนที่หลบหนี ร่วมกันใช้มีดคัทเตอร์เป็นอาวุธขู่เข็ญว่าจะแทงทำร้ายร่างกายนายกิตติ วาสนาวิน ผู้เสียหาย และใช้กำลังประทุษร้ายชกต่อยผู้เสียหายบริเวณใบหน้า ทำให้ฟกช้ำและถลอกอันเป็นอันตรายแก่กายทั้งนี้เพื่อให้ความสะดวกแก่การลักทรัพย์เสื้อช๊อปแขนสั้น 1 ตัว ราคา 250 บาทของผู้เสียหายและพาทรัพย์นั้นไป โดยจำเลยกับพวกร่วมกันกระทำผิดบนรถโดยสารประจำทางอันเป็นยวดยานสาธารณะ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33, 83, 339 ริบมีดคัทเตอร์ของกลาง จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคสาม (ประกอบด้วยมาตรา 83)ขณะกระทำความผิดจำเลยอายุ 18 ปีเศษ เห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 จำคุก 5 ปี จำเลยให้การรับสารภาพ เป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี 6 เดือน ริบมีดคัทเตอร์ของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว จำเลยให้การรับสารภาพว่าได้กระทำผิดตามฟ้อง โจทก์นำสืบพยานประกอบคำรับสารภาพโดยจำเลยไม่สืบพยานหักล้างและข้อเท็จจริงที่จำเลยมิได้ฎีกาคัดค้านประกอบกัน จึงรับฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติว่าในวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง จำเลยพูดขอเสื้อช๊อปที่ผู้เสียหายสวมใส่อยู่ผู้เสียหายไม่ยอม จำเลยล้วงมีดคัทเตอร์ของกลางจากกระเป๋ากางเกงด้านหลังผู้เสียหายจับมือจำเลยข้างที่ถือมีดจึงถูกพวกของจำเลยชกที่แก้ม จำเลยเก็บมีดและชกผู้เสียหายที่ปาก ผู้เสียหายยอมถอดเสื้อช๊อปให้จำเลย จำเลยลงจากรถโดยสารและถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุม จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่มีเจตนาเอาเสื้อช๊อปมาเป็นประโยชน์แก่ตน หากแต่กระทำไปเพื่อแสดงความสามารถให้รุ่นพี่ได้เห็นและยอมรับว่าจำเลยเป็นคนเก่งกล้าการกระทำของจำเลยที่ไม่ประสงค์ต่อทรัพย์จึงไม่เป็นความผิดฐานชิงทรัพย์ ปัญหาวินิจฉัยมีว่าจำเลยกระทำผิดดังฟ้องหรือไม่ เห็นว่า จำเลยถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมในทันใดภายหลังเกิดเหตุและให้การยอมรับต่อพนักงานสอบสวนในวันเดียวกันนั้นว่า จำเลยกับนายตั้มตกลงกันว่าหากพบเห็นนักศึกษาต่างโรงเรียนก็ให้แย่งเสื้อตัวที่นักศึกษาของสถาบันนั้นมาให้ได้ ตามบันทึกคำให้การของผู้ต้องหาเอกสารหมาย จ.8 โดยไม่ปรากฏข้อความใดว่าจำเลยไม่มีเจตนาประสงค์ต่อทรัพย์ ทั้งพฤติการณ์ที่แสดงว่าจำเลยไม่มีเจตนาเช่นนั้น จำเลยก็มิได้กล่าวอ้างไว้ ในทางตรงกันข้ามจำเลยกลับนำชี้ที่เกิดเหตุและแสดงท่าให้เจ้าพนักงานตำรวจถ่ายรูปไว้ประกอบคำรับสารภาพหลังจากรับทราบข้อกล่าวหาว่ากระทำผิดฐานชิงทรัพย์ ชั้นพิจารณาจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลให้ลงโทษสถานเบา จำเลยก็มิเคยยกประเด็นขาดเจตนาลักทรัพย์ขึ้นแถลงต่อศาลชั้นต้น เพิ่งจะหยิบยกขึ้นในชั้นอุทธรณ์ก็เพราะศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยโดยไม่รอการลงโทษ เกี่ยวกับคำรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลยนั้นเชื่อว่าจำเลยกระทำด้วยความสมัครใจและตามความเป็นจริงเพราะจำเลยถูกจับกุมแทบจะทันใดภายหลังเกิดเหตุ จึงไม่อาจคิดหาข้อแก้ตัวเพื่อหลีกเลี่ยงความผิดได้ทัน และได้ความตามคำเบิกความของผู้เสียหายว่าผู้เสียหายกลัวว่าจำเลยกับพวกจะรุมทำร้ายอีก จึงถอดเสื้อให้จำเลยไปตามพฤติการณ์ที่จำเลยจับเสื้อช๊อปของผู้เสียหายไว้ขณะพูดขอเสื้อ ครั้นถูกปฏิเสธจำเลยจึงล้วงมีดคัทเตอร์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลัง เมื่อผู้เสียหายถูกพวกของจำเลยต่อย จำเลยก็เข้าชกต่อยผู้เสียหายจนกระทั่งได้เสื้อช๊อปของผู้เสียหายมาเช่นนี้เข้าลักษณะเป็นการคุกคามขู่เข็ญให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายแก่กายหากผู้เสียหายไม่ยอมตามที่จำเลยต้องการ ผู้เสียหายถอดเสื้อช๊อปให้จำเลยเพราะเกรงกลัวว่าจะถูกทำร้ายอีก จึงมิใช่การให้ทรัพย์ด้วยความสมัครใจแต่เป็นไปเพราะอยู่ใต้อำนาจบังคับของจำเลย จำเลยได้ไปซึ่งเสื้อช๊อปของผู้เสียหายแล้วจึงหยุดขู่เข็ญพร้อมกลับลงจากรถโดยสารคันเกิดเหตุ เป็นเครื่องแสดงเจตนาว่าจำเลยประสงค์ต่อทรัพย์คือเสื้อช๊อปเป็นสำคัญ จำเลยจึงมีความผิดดังฟ้อง ที่จำเลยฎีกาอ้างว่ากระทำไปเพราะเป็นการแสดงความกล้าให้รุ่นพี่ของจำเลยเห็นว่าจำเลยมีความสามารถนั้นเป็นเพียงมูลเหตุจูงใจที่ชักนำให้จำเลยตัดสินใจกระทำความผิดไม่มีผลให้จำเลยพ้นจากความรับผิดไปได้คำพิพากษาศาลฎีกาที่จำเลยอ้างข้อเท็จจริงไม่ตรงกับคดีนี้"พิพากษายืน(สุเทพ เจตนาการณ์กุล-ระพิณ บุญสิทธิ์-จรัญ สิรันทวิเนติ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุเปรียบเทียบคำพิพากษาศาลฎีกานี้กับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2753/2539 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2753/2539 วินิจฉัยว่า จำเลยกับพวกขึ้นไปบนรถโดยสารประจำทาง บังคับขู่เข็ญให้ผู้เสียหายถอดเสื้อฝึกงานและแหวนรุ่นซึ่งทำด้วยเงินซึ่งมีราคาเล็กน้อย จำเลยกับพวกกระทำไปเป็นการแสดงอำนาจบาตรใหญ่ด้วยความคะนองเพื่อให้ผู้เสียหายซึ่งเป็นนักศึกษาต่างสถาบันที่มีเรื่องทะเลาะวิวาทกับสถาบันของจำเลยเห็นว่า เป็นคนเก่งพอที่จะรังแกคนได้ตามวิสัยวัยรุ่นที่มีความประพฤติไม่เรียบร้อยเท่านั้น มิใช่มุ่งหมายที่จะได้ประโยชน์จากทรัพย์ จึงไม่เป็นความผิดฐานปล้นทรัพย์ แต่เป็นความผิดต่อเสรีภาพ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309 วรรคแรก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความผิดฐานปล้นทรัพย์ตามที่โจทก์ฟ้อง จึงต้องลงโทษตามที่พิจารณาได้ความ ส่วนเสื้อฝึกงานและแหวนเงินจำเลยไม่มีสิทธิยึดถือไว้ ต้องคืนแก่ผู้เสียหาย หลังจากให้ถอดเสื้อฝึกงานและแหวนเงินแล้ว กลุ่มเพื่อนของจำเลย 3 คน ได้ชกต่อยผู้เสียหาย จากนั้นจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหายในระยะห่าง 1 ฟุต แต่ผู้เสียหายยกขาและแขนขึ้นปิดป้องไว้ และกระสุนปืนถูกกระดุมเสื้อซึ่งเป็นแผ่นเหล็กเป็นเหตุให้ไม่ถูกอวัยวะส่วนสำคัญ ถือได้ว่าจำเลยใช้ปืนยิงโดยมีเจตนาฆ่า แต่การกระทำไม่บรรลุผล จึงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80และมาตรา 371 ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2753/2539 ศาลฎีกาได้วินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดฐานปล้นทรัพย์แต่เป็นความผิดต่อเสรีภาพ โดยศาลฎีกาให้เหตุผลว่าเสื้อฝึกงานและแหวนรุ่นซึ่งทำด้วยเงินมีราคาเล็กน้อย จำเลยกับพวกกระทำไปเป็นการแสดงอำนาจบาตรใหญ่ด้วยความคะนอง ศาลฎีกาได้วินิจฉัยว่าพฤติการณ์ของจำเลยมิใช่มุ่งหมายที่จะได้ประโยชน์จากทรัพย์ ถือได้ว่ามิใช่เป็นการแสวงหาประโยชน์อันมิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมาย ไม่มีเจตนาทุจริต ส่วนตามคำพิพากษาศาลฎีกานี้พฤติการณ์แตกต่างกัน โดยคำให้การในชั้นสอบสวนที่จำเลยให้การไว้ต่อพนักงานสอบสวน จำเลยให้การว่า จำเลยกับ ป. ตกลงกันว่า หากพบเห็นนักศึกษาต่างโรงเรียนก็ให้แย่งเสื้อตัวที่นักศึกษาของสถาบันนั้นมาให้ได้ แสดงว่าจำเลยมีเจตนาที่ประสงค์ต่อทรัพย์มาตั้งแต่ก่อนที่จำเลยจะกระทำความผิดแล้ว จึงมีเจตนาทุจริต กล่าวโดยสรุป เมื่อเปรียบเทียบคำพิพากษาของศาลฎีกาทั้งสองฉบับ จะเห็นได้ว่า ตามคำพิพากษาศาลฎีกานี้ จำเลยประสงค์ต่อทรัพย์มาตั้งแต่ก่อนกระทำความผิดแต่ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2753/2539 จำเลยมิได้มุ่งหมายต่อทรัพย์ ผลแห่งคดีจึงแตกต่างกันจึงไม่อาจสรุปได้ว่าคดีในลักษณะที่เป็นเรื่องกลุ่มวัยรุ่น ก่อเหตุในลักษณะเช่นนี้ ไม่อาจวางแนวเป็นบรรทัดฐานว่าจะเป็นหรือไม่เป็นความผิดชิงทรัพย์เสมอไป ขึ้นกับข้อเท็จจริงเป็นกรณีไป และไม่ถือว่าคำพิพากษาศาลฎีกาตามที่หมายเหตุนี้กลับแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2753/2539 แล้ว สมศักดิ์เอี่ยมพลับใหญ่คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกอีกหนึ่งคนที่หลบหนี ร่วมกันใช้มีดคัทเตอร์เป็นอาวุธขู่เข็ญว่าจะแทงทำร้ายร่างกายนายกิตติ วาสนาวิน ผู้เสียหาย และใช้กำลังประทุษร้ายชกต่อยผู้เสียหายบริเวณใบหน้า ทำให้ฟกช้ำและถลอกอันเป็นอันตรายแก่กายทั้งนี้เพื่อให้ความสะดวกแก่การลักทรัพย์เสื้อช๊อปแขนสั้น 1 ตัว ราคา 250 บาทของผู้เสียหายและพาทรัพย์นั้นไป โดยจำเลยกับพวกร่วมกันกระทำผิดบนรถโดยสารประจำทางอันเป็นยวดยานสาธารณะ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33, 83, 339 ริบมีดคัทเตอร์ของกลาง จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคสาม (ประกอบด้วยมาตรา 83)ขณะกระทำความผิดจำเลยอายุ 18 ปีเศษ เห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 จำคุก 5 ปี จำเลยให้การรับสารภาพ เป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี 6 เดือน ริบมีดคัทเตอร์ของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว จำเลยให้การรับสารภาพว่าได้กระทำผิดตามฟ้อง โจทก์นำสืบพยานประกอบคำรับสารภาพโดยจำเลยไม่สืบพยานหักล้างและข้อเท็จจริงที่จำเลยมิได้ฎีกาคัดค้านประกอบกัน จึงรับฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติว่าในวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง จำเลยพูดขอเสื้อช๊อปที่ผู้เสียหายสวมใส่อยู่ผู้เสียหายไม่ยอม จำเลยล้วงมีดคัทเตอร์ของกลางจากกระเป๋ากางเกงด้านหลังผู้เสียหายจับมือจำเลยข้างที่ถือมีดจึงถูกพวกของจำเลยชกที่แก้ม จำเลยเก็บมีดและชกผู้เสียหายที่ปาก ผู้เสียหายยอมถอดเสื้อช๊อปให้จำเลย จำเลยลงจากรถโดยสารและถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุม จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่มีเจตนาเอาเสื้อช๊อปมาเป็นประโยชน์แก่ตน หากแต่กระทำไปเพื่อแสดงความสามารถให้รุ่นพี่ได้เห็นและยอมรับว่าจำเลยเป็นคนเก่งกล้าการกระทำของจำเลยที่ไม่ประสงค์ต่อทรัพย์จึงไม่เป็นความผิดฐานชิงทรัพย์ ปัญหาวินิจฉัยมีว่าจำเลยกระทำผิดดังฟ้องหรือไม่ เห็นว่า จำเลยถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมในทันใดภายหลังเกิดเหตุและให้การยอมรับต่อพนักงานสอบสวนในวันเดียวกันนั้นว่า จำเลยกับนายตั้มตกลงกันว่าหากพบเห็นนักศึกษาต่างโรงเรียนก็ให้แย่งเสื้อตัวที่นักศึกษาของสถาบันนั้นมาให้ได้ ตามบันทึกคำให้การของผู้ต้องหาเอกสารหมาย จ.8 โดยไม่ปรากฏข้อความใดว่าจำเลยไม่มีเจตนาประสงค์ต่อทรัพย์ ทั้งพฤติการณ์ที่แสดงว่าจำเลยไม่มีเจตนาเช่นนั้น จำเลยก็มิได้กล่าวอ้างไว้ ในทางตรงกันข้ามจำเลยกลับนำชี้ที่เกิดเหตุและแสดงท่าให้เจ้าพนักงานตำรวจถ่ายรูปไว้ประกอบคำรับสารภาพหลังจากรับทราบข้อกล่าวหาว่ากระทำผิดฐานชิงทรัพย์ ชั้นพิจารณาจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลให้ลงโทษสถานเบา จำเลยก็มิเคยยกประเด็นขาดเจตนาลักทรัพย์ขึ้นแถลงต่อศาลชั้นต้น เพิ่งจะหยิบยกขึ้นในชั้นอุทธรณ์ก็เพราะศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยโดยไม่รอการลงโทษ เกี่ยวกับคำรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลยนั้นเชื่อว่าจำเลยกระทำด้วยความสมัครใจและตามความเป็นจริงเพราะจำเลยถูกจับกุมแทบจะทันใดภายหลังเกิดเหตุ จึงไม่อาจคิดหาข้อแก้ตัวเพื่อหลีกเลี่ยงความผิดได้ทัน และได้ความตามคำเบิกความของผู้เสียหายว่าผู้เสียหายกลัวว่าจำเลยกับพวกจะรุมทำร้ายอีก จึงถอดเสื้อให้จำเลยไปตามพฤติการณ์ที่จำเลยจับเสื้อช๊อปของผู้เสียหายไว้ขณะพูดขอเสื้อ ครั้นถูกปฏิเสธจำเลยจึงล้วงมีดคัทเตอร์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลัง เมื่อผู้เสียหายถูกพวกของจำเลยต่อย จำเลยก็เข้าชกต่อยผู้เสียหายจนกระทั่งได้เสื้อช๊อปของผู้เสียหายมาเช่นนี้เข้าลักษณะเป็นการคุกคามขู่เข็ญให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายแก่กายหากผู้เสียหายไม่ยอมตามที่จำเลยต้องการ ผู้เสียหายถอดเสื้อช๊อปให้จำเลยเพราะเกรงกลัวว่าจะถูกทำร้ายอีก จึงมิใช่การให้ทรัพย์ด้วยความสมัครใจแต่เป็นไปเพราะอยู่ใต้อำนาจบังคับของจำเลย จำเลยได้ไปซึ่งเสื้อช๊อปของผู้เสียหายแล้วจึงหยุดขู่เข็ญพร้อมกลับลงจากรถโดยสารคันเกิดเหตุ เป็นเครื่องแสดงเจตนาว่าจำเลยประสงค์ต่อทรัพย์คือเสื้อช๊อปเป็นสำคัญ จำเลยจึงมีความผิดดังฟ้อง ที่จำเลยฎีกาอ้างว่ากระทำไปเพราะเป็นการแสดงความกล้าให้รุ่นพี่ของจำเลยเห็นว่าจำเลยมีความสามารถนั้นเป็นเพียงมูลเหตุจูงใจที่ชักนำให้จำเลยตัดสินใจกระทำความผิดไม่มีผลให้จำเลยพ้นจากความรับผิดไปได้คำพิพากษาศาลฎีกาที่จำเลยอ้างข้อเท็จจริงไม่ตรงกับคดีนี้"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 507/2543พนักงานอัยการสำนักงานอัยการสูงสุดโจทก์นาย วัฒนศักดิ์ ศรีทองคำจำเลย ป.อ. ม. 1 (6), ม. 59, ม. 339 ป.วิ.อ. ม. 227จำเลยถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมในทันใดภายหลังเกิดเหตุและให้การวันเดียวกันนั้นว่า จำเลยกับ ต. ตกลงกันว่าหากพบเห็นนักศึกษาต่างโรงเรียนก็ให้แย่งเสื้อตัวที่นักศึกษาของสถาบันนั้นมาให้ได้ โดยไม่ปรากฏข้อความใดว่าจำเลยไม่มีเจตนาประสงค์ต่อทรัพย์ ทั้งพฤติการณ์ที่แสดงว่าจำเลยไม่มีเจตนาเช่นนั้น จำเลยก็มิได้กล่าวอ้างไว้ ตรงกันข้ามจำเลยกลับนำชี้ที่เกิดเหตุและแสดงท่าให้เจ้าพนักงานตำรวจถ่ายรูปไว้ประกอบคำรับสารภาพหลังจากรับทราบข้อกล่าวหาว่ากระทำผิดฐานชิงทรัพย์ ชั้นพิจารณาจำเลยก็มิเคยยกประเด็นขาดเจตนาลักทรัพย์ขึ้นแถลงต่อศาล คำรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลยนั้นเชื่อว่าจำเลยกระทำด้วยความสมัครใจและตามความเป็นจริงเพราะจำเลยถูกจับกุมแทบจะทันใดภายหลังเกิดเหตุ จึงไม่อาจคิดหาข้อแก้ตัวเพื่อหลีกเลี่ยงความผิดได้ทัน ทั้งตามพฤติการณ์ที่จำเลยจับเสื้อช๊อปของผู้เสียหายไว้ขณะที่พูดขอเสื้อ ครั้นถูกปฏิเสธจำเลยจึงล้วงมีดคัทเตอร์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง เมื่อผู้เสียหายถูกพวกของจำเลยต่อย จำเลยก็เข้าชกต่อยผู้เสียหายจนกระทั่งได้เสื้อช๊อปของผู้เสียหายมา เข้าลักษณะเป็นการคุกคามขู่เข็ญให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายแก่กายหากผู้เสียหายไม่ยอมตามที่จำเลยต้องการ ผู้เสียหายถอดเสื้อช๊อปให้จำเลยเพราะกลัวว่าจะถูกทำร้ายอีก จึงมิใช่การให้ทรัพย์ด้วยความสมัครใจแต่เป็นไปเพราะอยู่ใต้อำนาจบังคับของจำเลย จำเลยได้ไปซึ่งเสื้อช๊อปของผู้เสียหายแล้วจึงหยุดขู่เข็ญพร้อมกลับลงจากรถโดยสารคันเกิดเหตุ อันเป็นเครื่องแสดงเจตนาว่าจำเลยประสงค์ต่อเสื้อช๊อปเป็นสำคัญ จำเลยจึงมีความผิดฐานชิงทรัพย์ ส่วนที่จำเลยอ้างว่ากระทำไปเพราะต้องการแสดงความกล้าและความสามารถให้รุ่นพี่ของจำเลยเห็นนั้นเป็นเพียงมูลเหตุจูงใจที่ชักนำให้จำเลยตัดสินใจกระทำความผิด ไม่มีผลให้จำเลยพ้นจากความรับผิดไปได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกอีกหนึ่งคนที่หลบหนี ร่วมกันใช้มีดคัทเตอร์เป็นอาวุธขู่เข็ญว่าจะแทงทำร้ายร่างกายนายกิตติ วาสนาวิน ผู้เสียหาย และใช้กำลังประทุษร้ายชกต่อยผู้เสียหายบริเวณใบหน้า ทำให้ฟกช้ำและถลอกอันเป็นอันตรายแก่กายทั้งนี้เพื่อให้ความสะดวกแก่การลักทรัพย์เสื้อช๊อปแขนสั้น 1 ตัว ราคา 250 บาทของผู้เสียหายและพาทรัพย์นั้นไป โดยจำเลยกับพวกร่วมกันกระทำผิดบนรถโดยสารประจำทางอันเป็นยวดยานสาธารณะ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33, 83, 339 ริบมีดคัทเตอร์ของกลาง จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคสาม (ประกอบด้วยมาตรา 83)ขณะกระทำความผิดจำเลยอายุ 18 ปีเศษ เห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 จำคุก 5 ปี จำเลยให้การรับสารภาพ เป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี 6 เดือน ริบมีดคัทเตอร์ของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว จำเลยให้การรับสารภาพว่าได้กระทำผิดตามฟ้อง โจทก์นำสืบพยานประกอบคำรับสารภาพโดยจำเลยไม่สืบพยานหักล้างและข้อเท็จจริงที่จำเลยมิได้ฎีกาคัดค้านประกอบกัน จึงรับฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติว่าในวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง จำเลยพูดขอเสื้อช๊อปที่ผู้เสียหายสวมใส่อยู่ผู้เสียหายไม่ยอม จำเลยล้วงมีดคัทเตอร์ของกลางจากกระเป๋ากางเกงด้านหลังผู้เสียหายจับมือจำเลยข้างที่ถือมีดจึงถูกพวกของจำเลยชกที่แก้ม จำเลยเก็บมีดและชกผู้เสียหายที่ปาก ผู้เสียหายยอมถอดเสื้อช๊อปให้จำเลย จำเลยลงจากรถโดยสารและถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุม จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่มีเจตนาเอาเสื้อช๊อปมาเป็นประโยชน์แก่ตน หากแต่กระทำไปเพื่อแสดงความสามารถให้รุ่นพี่ได้เห็นและยอมรับว่าจำเลยเป็นคนเก่งกล้าการกระทำของจำเลยที่ไม่ประสงค์ต่อทรัพย์จึงไม่เป็นความผิดฐานชิงทรัพย์ ปัญหาวินิจฉัยมีว่าจำเลยกระทำผิดดังฟ้องหรือไม่ เห็นว่า จำเลยถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมในทันใดภายหลังเกิดเหตุและให้การยอมรับต่อพนักงานสอบสวนในวันเดียวกันนั้นว่า จำเลยกับนายตั้มตกลงกันว่าหากพบเห็นนักศึกษาต่างโรงเรียนก็ให้แย่งเสื้อตัวที่นักศึกษาของสถาบันนั้นมาให้ได้ ตามบันทึกคำให้การของผู้ต้องหาเอกสารหมาย จ.8 โดยไม่ปรากฏข้อความใดว่าจำเลยไม่มีเจตนาประสงค์ต่อทรัพย์ ทั้งพฤติการณ์ที่แสดงว่าจำเลยไม่มีเจตนาเช่นนั้น จำเลยก็มิได้กล่าวอ้างไว้ ในทางตรงกันข้ามจำเลยกลับนำชี้ที่เกิดเหตุและแสดงท่าให้เจ้าพนักงานตำรวจถ่ายรูปไว้ประกอบคำรับสารภาพหลังจากรับทราบข้อกล่าวหาว่ากระทำผิดฐานชิงทรัพย์ ชั้นพิจารณาจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลให้ลงโทษสถานเบา จำเลยก็มิเคยยกประเด็นขาดเจตนาลักทรัพย์ขึ้นแถลงต่อศาลชั้นต้น เพิ่งจะหยิบยกขึ้นในชั้นอุทธรณ์ก็เพราะศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยโดยไม่รอการลงโทษ เกี่ยวกับคำรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลยนั้นเชื่อว่าจำเลยกระทำด้วยความสมัครใจและตามความเป็นจริงเพราะจำเลยถูกจับกุมแทบจะทันใดภายหลังเกิดเหตุ จึงไม่อาจคิดหาข้อแก้ตัวเพื่อหลีกเลี่ยงความผิดได้ทัน และได้ความตามคำเบิกความของผู้เสียหายว่าผู้เสียหายกลัวว่าจำเลยกับพวกจะรุมทำร้ายอีก จึงถอดเสื้อให้จำเลยไปตามพฤติการณ์ที่จำเลยจับเสื้อช๊อปของผู้เสียหายไว้ขณะพูดขอเสื้อ ครั้นถูกปฏิเสธจำเลยจึงล้วงมีดคัทเตอร์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลัง เมื่อผู้เสียหายถูกพวกของจำเลยต่อย จำเลยก็เข้าชกต่อยผู้เสียหายจนกระทั่งได้เสื้อช๊อปของผู้เสียหายมาเช่นนี้เข้าลักษณะเป็นการคุกคามขู่เข็ญให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายแก่กายหากผู้เสียหายไม่ยอมตามที่จำเลยต้องการ ผู้เสียหายถอดเสื้อช๊อปให้จำเลยเพราะเกรงกลัวว่าจะถูกทำร้ายอีก จึงมิใช่การให้ทรัพย์ด้วยความสมัครใจแต่เป็นไปเพราะอยู่ใต้อำนาจบังคับของจำเลย จำเลยได้ไปซึ่งเสื้อช๊อปของผู้เสียหายแล้วจึงหยุดขู่เข็ญพร้อมกลับลงจากรถโดยสารคันเกิดเหตุ เป็นเครื่องแสดงเจตนาว่าจำเลยประสงค์ต่อทรัพย์คือเสื้อช๊อปเป็นสำคัญ จำเลยจึงมีความผิดดังฟ้อง ที่จำเลยฎีกาอ้างว่ากระทำไปเพราะเป็นการแสดงความกล้าให้รุ่นพี่ของจำเลยเห็นว่าจำเลยมีความสามารถนั้นเป็นเพียงมูลเหตุจูงใจที่ชักนำให้จำเลยตัดสินใจกระทำความผิดไม่มีผลให้จำเลยพ้นจากความรับผิดไปได้คำพิพากษาศาลฎีกาที่จำเลยอ้างข้อเท็จจริงไม่ตรงกับคดีนี้"พิพากษายืน(สุเทพ เจตนาการณ์กุล-ระพิณ บุญสิทธิ์-จรัญ สิรันทวิเนติ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุเปรียบเทียบคำพิพากษาศาลฎีกานี้กับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2753/2539 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2753/2539 วินิจฉัยว่า จำเลยกับพวกขึ้นไปบนรถโดยสารประจำทาง บังคับขู่เข็ญให้ผู้เสียหายถอดเสื้อฝึกงานและแหวนรุ่นซึ่งทำด้วยเงินซึ่งมีราคาเล็กน้อย จำเลยกับพวกกระทำไปเป็นการแสดงอำนาจบาตรใหญ่ด้วยความคะนองเพื่อให้ผู้เสียหายซึ่งเป็นนักศึกษาต่างสถาบันที่มีเรื่องทะเลาะวิวาทกับสถาบันของจำเลยเห็นว่า เป็นคนเก่งพอที่จะรังแกคนได้ตามวิสัยวัยรุ่นที่มีความประพฤติไม่เรียบร้อยเท่านั้น มิใช่มุ่งหมายที่จะได้ประโยชน์จากทรัพย์ จึงไม่เป็นความผิดฐานปล้นทรัพย์ แต่เป็นความผิดต่อเสรีภาพ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309 วรรคแรก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความผิดฐานปล้นทรัพย์ตามที่โจทก์ฟ้อง จึงต้องลงโทษตามที่พิจารณาได้ความ ส่วนเสื้อฝึกงานและแหวนเงินจำเลยไม่มีสิทธิยึดถือไว้ ต้องคืนแก่ผู้เสียหาย หลังจากให้ถอดเสื้อฝึกงานและแหวนเงินแล้ว กลุ่มเพื่อนของจำเลย 3 คน ได้ชกต่อยผู้เสียหาย จากนั้นจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหายในระยะห่าง 1 ฟุต แต่ผู้เสียหายยกขาและแขนขึ้นปิดป้องไว้ และกระสุนปืนถูกกระดุมเสื้อซึ่งเป็นแผ่นเหล็กเป็นเหตุให้ไม่ถูกอวัยวะส่วนสำคัญ ถือได้ว่าจำเลยใช้ปืนยิงโดยมีเจตนาฆ่า แต่การกระทำไม่บรรลุผล จึงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80และมาตรา 371 ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2753/2539 ศาลฎีกาได้วินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดฐานปล้นทรัพย์แต่เป็นความผิดต่อเสรีภาพ โดยศาลฎีกาให้เหตุผลว่าเสื้อฝึกงานและแหวนรุ่นซึ่งทำด้วยเงินมีราคาเล็กน้อย จำเลยกับพวกกระทำไปเป็นการแสดงอำนาจบาตรใหญ่ด้วยความคะนอง ศาลฎีกาได้วินิจฉัยว่าพฤติการณ์ของจำเลยมิใช่มุ่งหมายที่จะได้ประโยชน์จากทรัพย์ ถือได้ว่ามิใช่เป็นการแสวงหาประโยชน์อันมิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมาย ไม่มีเจตนาทุจริต ส่วนตามคำพิพากษาศาลฎีกานี้พฤติการณ์แตกต่างกัน โดยคำให้การในชั้นสอบสวนที่จำเลยให้การไว้ต่อพนักงานสอบสวน จำเลยให้การว่า จำเลยกับ ป. ตกลงกันว่า หากพบเห็นนักศึกษาต่างโรงเรียนก็ให้แย่งเสื้อตัวที่นักศึกษาของสถาบันนั้นมาให้ได้ แสดงว่าจำเลยมีเจตนาที่ประสงค์ต่อทรัพย์มาตั้งแต่ก่อนที่จำเลยจะกระทำความผิดแล้ว จึงมีเจตนาทุจริต กล่าวโดยสรุป เมื่อเปรียบเทียบคำพิพากษาของศาลฎีกาทั้งสองฉบับ จะเห็นได้ว่า ตามคำพิพากษาศาลฎีกานี้ จำเลยประสงค์ต่อทรัพย์มาตั้งแต่ก่อนกระทำความผิดแต่ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2753/2539 จำเลยมิได้มุ่งหมายต่อทรัพย์ ผลแห่งคดีจึงแตกต่างกันจึงไม่อาจสรุปได้ว่าคดีในลักษณะที่เป็นเรื่องกลุ่มวัยรุ่น ก่อเหตุในลักษณะเช่นนี้ ไม่อาจวางแนวเป็นบรรทัดฐานว่าจะเป็นหรือไม่เป็นความผิดชิงทรัพย์เสมอไป ขึ้นกับข้อเท็จจริงเป็นกรณีไป และไม่ถือว่าคำพิพากษาศาลฎีกาตามที่หมายเหตุนี้กลับแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2753/2539 แล้ว สมศักดิ์เอี่ยมพลับใหญ่