คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 749/2518หลักกฎหมาย: จำเลยประกอบการค้าในการรับฝากรถยนต์ จึงต้องใช้ความระมัดระวังเท่าที่เป็นธรรมดาจะต้องใช้ในการประกอบการค้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 659 วรรคท้าย การที่ลูกจ้างจำเลยไปทำธุระที่หลังปั๊มน้ำมันของจำเลย โดยไม่จัดผู้อื่นดูแลแทนและรถยนต์ของโจทก์ที่ฝากจำเลยไว้หายไประหว่างนั้น เป็นการไม่ใช้ความระมัดระวังเท่าที่เป็นธรรมดาจะต้องใช้ รถยนต์ของโจทก์ที่ฝากจำเลยไว้ถูกคนร้ายลักไป โจทก์ต้องจ้างรถยนต์คันอื่นบรรทุกผักแทน เป็นความเสียหายที่โจทก์ได้รับอันเนื่องมาจากโจทก์ไม่ได้ใช้รถยนต์ตามปกติที่เคยใช้ จำเลยจึงต้องชดใช้ให้โจทก์โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ เป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดที่จดทะเบียนแล้ว มีจำเลยที่ ๒ เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการ จำเลยได้เปิดบริการรับฝากรถยนต์ที่ปั๊มน้ำมันของจำเลยที่ ๑ สามีโจทก์นำรถยนต์บรรทุกเล็กยี่ห้อดัทสันไปจอดฝากไว้ รถยนต์โจทก์ถูกคนร้ายลักไปเพราะจำเลยไม่ใช้ความระมัดระวังสงวนทรัพย์สินที่รับฝาก จึงขอให้บังคับจำเลยใช้ราคารถยนต์ ๓๐,๐๐๐ บาท และค่าเสียหาย ฯลฯ จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยไม่เคยรับฝากรถยนต์ของโจทก์ไว้เลย แต่ให้ลูกค้าของจำเลยเช่าที่จอดรถยนต์ในบริเวณปั๊มน้ำมันของจำเลย ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า รถยนต์ของโจทก์หายไปขณะฝากไว้ที่ปั๊มนั้นโดยความประมาทเลินเล่อของนายบุญช่วยลูกจ้างของจำเลย พิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่ารถยนต์ให้โจทก์ ๓๐,๐๐๐ บาท และค่าเสียหายที่โจทก์ต้องจ้างรถยนต์อื่นบรรทุกผักของโจทก์อีก ๕,๐๐๐ บาท รวมเป็นเงิน ๓๕,๐๐๐ บาท จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า จำเลยได้เปิดบริการรับฝากรถยนต์ หาใช่ให้เช่าสถานที่จอดรถยนต์ไม่ และคดีฟังได้ว่าโจทก์ได้ฝากรถไว้กับจำเลย ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยประกอบการค้าในทางรับฝากรถยนต์ จำเลยจะต้องใช้ความระมัดระวังเท่าที่เป็นธรรมดาจะต้องใช้ในการประกอบการค้านั้นตามที่บัญญัติไว้ในประมวล กฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๕๙ วรรคท้าย การที่นายบุญช่วย สำรวยศรี ลูกจ้างของจำเลยไปทำธุระที่หลังปั๊มก็ควรจะจัดผู้อื่นดูแลแทน แต่นายบุญช่วยหรือจำเลยก็ไม่จัดการดังกล่าวเมื่อรถยนต์ของโจทก์หายไปในระหว่างนั้น เป็นการไม่ระมัดระวังดูแล รถยนต์ของโจทก์เท่าที่เป็นธรรมดาจะต้องใช้ จำเลยจึงต้องชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ ในเรื่องค่าเสียหาย ศาลฎีกาเห็นว่าการเรียกให้ชำระค่าเสียหายนั้นยังมีสิทธิเรียกค่าสินไหมทดแทนเพื่อความเสียหายเช่นที่ตามปกติย่อม เกิดขึ้นแต่การไม่ชำระหนี้นั้นอีกได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๒๒๒ การที่โจทก์ต้องจ้างรถยนต์คนอื่นบรรทุกผักแทนเป็นความเสียหายที่โจทก์ได้รับอันเนื่องมาจากโจทก์ไม่ได้ใช้รถยนต์ตามปกติที่เคยใช้ ค่าเสียหายจำนวน ๕,๐๐๐ บาทที่ศาลอุทธรณ์กำหนดให้จำเลยชดใช้ให้โจทก์เป็นการเหมาะสมแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 749/2518นางสมนึก ดวงลอย หรือมานุรัตน์โจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัดสงวนชัย ที่ 1, นายสงวน แสงชัยที่2 ป.พ.พ. ม. 222, ม. 420, ม. 438, ม. 659จำเลยประกอบการค้าในการรับฝากรถยนต์ จึงต้องใช้ความระมัดระวังเท่าที่เป็นธรรมดาจะต้องใช้ในการประกอบการค้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 659 วรรคท้าย การที่ลูกจ้างจำเลยไปทำธุระที่หลังปั๊มน้ำมันของจำเลย โดยไม่จัดผู้อื่นดูแลแทนและรถยนต์ของโจทก์ที่ฝากจำเลยไว้หายไประหว่างนั้น เป็นการไม่ใช้ความระมัดระวังเท่าที่เป็นธรรมดาจะต้องใช้ รถยนต์ของโจทก์ที่ฝากจำเลยไว้ถูกคนร้ายลักไป โจทก์ต้องจ้างรถยนต์คันอื่นบรรทุกผักแทน เป็นความเสียหายที่โจทก์ได้รับอันเนื่องมาจากโจทก์ไม่ได้ใช้รถยนต์ตามปกติที่เคยใช้ จำเลยจึงต้องชดใช้ให้โจทก์โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ เป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดที่จดทะเบียนแล้ว มีจำเลยที่ ๒ เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการ จำเลยได้เปิดบริการรับฝากรถยนต์ที่ปั๊มน้ำมันของจำเลยที่ ๑ สามีโจทก์นำรถยนต์บรรทุกเล็กยี่ห้อดัทสันไปจอดฝากไว้ รถยนต์โจทก์ถูกคนร้ายลักไปเพราะจำเลยไม่ใช้ความระมัดระวังสงวนทรัพย์สินที่รับฝาก จึงขอให้บังคับจำเลยใช้ราคารถยนต์ ๓๐,๐๐๐ บาท และค่าเสียหาย ฯลฯ จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยไม่เคยรับฝากรถยนต์ของโจทก์ไว้เลย แต่ให้ลูกค้าของจำเลยเช่าที่จอดรถยนต์ในบริเวณปั๊มน้ำมันของจำเลย ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า รถยนต์ของโจทก์หายไปขณะฝากไว้ที่ปั๊มนั้นโดยความประมาทเลินเล่อของนายบุญช่วยลูกจ้างของจำเลย พิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่ารถยนต์ให้โจทก์ ๓๐,๐๐๐ บาท และค่าเสียหายที่โจทก์ต้องจ้างรถยนต์อื่นบรรทุกผักของโจทก์อีก ๕,๐๐๐ บาท รวมเป็นเงิน ๓๕,๐๐๐ บาท จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า จำเลยได้เปิดบริการรับฝากรถยนต์ หาใช่ให้เช่าสถานที่จอดรถยนต์ไม่ และคดีฟังได้ว่าโจทก์ได้ฝากรถไว้กับจำเลย ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยประกอบการค้าในทางรับฝากรถยนต์ จำเลยจะต้องใช้ความระมัดระวังเท่าที่เป็นธรรมดาจะต้องใช้ในการประกอบการค้านั้นตามที่บัญญัติไว้ในประมวล กฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๕๙ วรรคท้าย การที่นายบุญช่วย สำรวยศรี ลูกจ้างของจำเลยไปทำธุระที่หลังปั๊มก็ควรจะจัดผู้อื่นดูแลแทน แต่นายบุญช่วยหรือจำเลยก็ไม่จัดการดังกล่าวเมื่อรถยนต์ของโจทก์หายไปในระหว่างนั้น เป็นการไม่ระมัดระวังดูแล รถยนต์ของโจทก์เท่าที่เป็นธรรมดาจะต้องใช้ จำเลยจึงต้องชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ ในเรื่องค่าเสียหาย ศาลฎีกาเห็นว่าการเรียกให้ชำระค่าเสียหายนั้นยังมีสิทธิเรียกค่าสินไหมทดแทนเพื่อความเสียหายเช่นที่ตามปกติย่อม เกิดขึ้นแต่การไม่ชำระหนี้นั้นอีกได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๒๒๒ การที่โจทก์ต้องจ้างรถยนต์คนอื่นบรรทุกผักแทนเป็นความเสียหายที่โจทก์ได้รับอันเนื่องมาจากโจทก์ไม่ได้ใช้รถยนต์ตามปกติที่เคยใช้ ค่าเสียหายจำนวน ๕,๐๐๐ บาทที่ศาลอุทธรณ์กำหนดให้จำเลยชดใช้ให้โจทก์เป็นการเหมาะสมแล้ว พิพากษายืน(ล้วน นิลกำแหง-วิทูร เทพพิทักษ์-มงคล วัลยะเพ็ชร์)ศาลชั้นต้น - นายโกวิท สุนทรขจิตศาลอุทธรณ์ - นายประพันธ์ ปานชุ่มจิตรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ เป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดที่จดทะเบียนแล้ว มีจำเลยที่ ๒ เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการ จำเลยได้เปิดบริการรับฝากรถยนต์ที่ปั๊มน้ำมันของจำเลยที่ ๑ สามีโจทก์นำรถยนต์บรรทุกเล็กยี่ห้อดัทสันไปจอดฝากไว้ รถยนต์โจทก์ถูกคนร้ายลักไปเพราะจำเลยไม่ใช้ความระมัดระวังสงวนทรัพย์สินที่รับฝาก จึงขอให้บังคับจำเลยใช้ราคารถยนต์ ๓๐,๐๐๐ บาท และค่าเสียหาย ฯลฯ จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยไม่เคยรับฝากรถยนต์ของโจทก์ไว้เลย แต่ให้ลูกค้าของจำเลยเช่าที่จอดรถยนต์ในบริเวณปั๊มน้ำมันของจำเลย ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า รถยนต์ของโจทก์หายไปขณะฝากไว้ที่ปั๊มนั้นโดยความประมาทเลินเล่อของนายบุญช่วยลูกจ้างของจำเลย พิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่ารถยนต์ให้โจทก์ ๓๐,๐๐๐ บาท และค่าเสียหายที่โจทก์ต้องจ้างรถยนต์อื่นบรรทุกผักของโจทก์อีก ๕,๐๐๐ บาท รวมเป็นเงิน ๓๕,๐๐๐ บาท จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า จำเลยได้เปิดบริการรับฝากรถยนต์ หาใช่ให้เช่าสถานที่จอดรถยนต์ไม่ และคดีฟังได้ว่าโจทก์ได้ฝากรถไว้กับจำเลย ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยประกอบการค้าในทางรับฝากรถยนต์ จำเลยจะต้องใช้ความระมัดระวังเท่าที่เป็นธรรมดาจะต้องใช้ในการประกอบการค้านั้นตามที่บัญญัติไว้ในประมวล กฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๕๙ วรรคท้าย การที่นายบุญช่วย สำรวยศรี ลูกจ้างของจำเลยไปทำธุระที่หลังปั๊มก็ควรจะจัดผู้อื่นดูแลแทน แต่นายบุญช่วยหรือจำเลยก็ไม่จัดการดังกล่าวเมื่อรถยนต์ของโจทก์หายไปในระหว่างนั้น เป็นการไม่ระมัดระวังดูแล รถยนต์ของโจทก์เท่าที่เป็นธรรมดาจะต้องใช้ จำเลยจึงต้องชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ ในเรื่องค่าเสียหาย ศาลฎีกาเห็นว่าการเรียกให้ชำระค่าเสียหายนั้นยังมีสิทธิเรียกค่าสินไหมทดแทนเพื่อความเสียหายเช่นที่ตามปกติย่อม เกิดขึ้นแต่การไม่ชำระหนี้นั้นอีกได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๒๒๒ การที่โจทก์ต้องจ้างรถยนต์คนอื่นบรรทุกผักแทนเป็นความเสียหายที่โจทก์ได้รับอันเนื่องมาจากโจทก์ไม่ได้ใช้รถยนต์ตามปกติที่เคยใช้ ค่าเสียหายจำนวน ๕,๐๐๐ บาทที่ศาลอุทธรณ์กำหนดให้จำเลยชดใช้ให้โจทก์เป็นการเหมาะสมแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 749/2518นางสมนึก ดวงลอย หรือมานุรัตน์โจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัดสงวนชัย ที่ 1, นายสงวน แสงชัยที่2 ป.พ.พ. ม. 222, ม. 420, ม. 438, ม. 659จำเลยประกอบการค้าในการรับฝากรถยนต์ จึงต้องใช้ความระมัดระวังเท่าที่เป็นธรรมดาจะต้องใช้ในการประกอบการค้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 659 วรรคท้าย การที่ลูกจ้างจำเลยไปทำธุระที่หลังปั๊มน้ำมันของจำเลย โดยไม่จัดผู้อื่นดูแลแทนและรถยนต์ของโจทก์ที่ฝากจำเลยไว้หายไประหว่างนั้น เป็นการไม่ใช้ความระมัดระวังเท่าที่เป็นธรรมดาจะต้องใช้ รถยนต์ของโจทก์ที่ฝากจำเลยไว้ถูกคนร้ายลักไป โจทก์ต้องจ้างรถยนต์คันอื่นบรรทุกผักแทน เป็นความเสียหายที่โจทก์ได้รับอันเนื่องมาจากโจทก์ไม่ได้ใช้รถยนต์ตามปกติที่เคยใช้ จำเลยจึงต้องชดใช้ให้โจทก์โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ เป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดที่จดทะเบียนแล้ว มีจำเลยที่ ๒ เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการ จำเลยได้เปิดบริการรับฝากรถยนต์ที่ปั๊มน้ำมันของจำเลยที่ ๑ สามีโจทก์นำรถยนต์บรรทุกเล็กยี่ห้อดัทสันไปจอดฝากไว้ รถยนต์โจทก์ถูกคนร้ายลักไปเพราะจำเลยไม่ใช้ความระมัดระวังสงวนทรัพย์สินที่รับฝาก จึงขอให้บังคับจำเลยใช้ราคารถยนต์ ๓๐,๐๐๐ บาท และค่าเสียหาย ฯลฯ จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยไม่เคยรับฝากรถยนต์ของโจทก์ไว้เลย แต่ให้ลูกค้าของจำเลยเช่าที่จอดรถยนต์ในบริเวณปั๊มน้ำมันของจำเลย ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า รถยนต์ของโจทก์หายไปขณะฝากไว้ที่ปั๊มนั้นโดยความประมาทเลินเล่อของนายบุญช่วยลูกจ้างของจำเลย พิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่ารถยนต์ให้โจทก์ ๓๐,๐๐๐ บาท และค่าเสียหายที่โจทก์ต้องจ้างรถยนต์อื่นบรรทุกผักของโจทก์อีก ๕,๐๐๐ บาท รวมเป็นเงิน ๓๕,๐๐๐ บาท จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า จำเลยได้เปิดบริการรับฝากรถยนต์ หาใช่ให้เช่าสถานที่จอดรถยนต์ไม่ และคดีฟังได้ว่าโจทก์ได้ฝากรถไว้กับจำเลย ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยประกอบการค้าในทางรับฝากรถยนต์ จำเลยจะต้องใช้ความระมัดระวังเท่าที่เป็นธรรมดาจะต้องใช้ในการประกอบการค้านั้นตามที่บัญญัติไว้ในประมวล กฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๕๙ วรรคท้าย การที่นายบุญช่วย สำรวยศรี ลูกจ้างของจำเลยไปทำธุระที่หลังปั๊มก็ควรจะจัดผู้อื่นดูแลแทน แต่นายบุญช่วยหรือจำเลยก็ไม่จัดการดังกล่าวเมื่อรถยนต์ของโจทก์หายไปในระหว่างนั้น เป็นการไม่ระมัดระวังดูแล รถยนต์ของโจทก์เท่าที่เป็นธรรมดาจะต้องใช้ จำเลยจึงต้องชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ ในเรื่องค่าเสียหาย ศาลฎีกาเห็นว่าการเรียกให้ชำระค่าเสียหายนั้นยังมีสิทธิเรียกค่าสินไหมทดแทนเพื่อความเสียหายเช่นที่ตามปกติย่อม เกิดขึ้นแต่การไม่ชำระหนี้นั้นอีกได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๒๒๒ การที่โจทก์ต้องจ้างรถยนต์คนอื่นบรรทุกผักแทนเป็นความเสียหายที่โจทก์ได้รับอันเนื่องมาจากโจทก์ไม่ได้ใช้รถยนต์ตามปกติที่เคยใช้ ค่าเสียหายจำนวน ๕,๐๐๐ บาทที่ศาลอุทธรณ์กำหนดให้จำเลยชดใช้ให้โจทก์เป็นการเหมาะสมแล้ว พิพากษายืน(ล้วน นิลกำแหง-วิทูร เทพพิทักษ์-มงคล วัลยะเพ็ชร์)ศาลชั้นต้น - นายโกวิท สุนทรขจิตศาลอุทธรณ์ - นายประพันธ์ ปานชุ่มจิตรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ