คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 113/2474หลักกฎหมาย: คำอนุญาตไม่จำต้องบ่งถึงตัวทรัพย์ฉะเพาะสิ่งก็ใช้ได้ เพียงแต่อนุญาตทั่วไปก็พอ ปัญหาข้อกฎหมายเรื่องนี้ปรากฏว่าภรรยาจำเลยที่ ๑ ได้ เอาที่ดินไปจำนองไว้กับโจทก์ โดยจำเลยที่ ๑ ได้มีจดหมายถึงโจทก์ว่าขอบใจที่โจทก์รับรองจะให้เงินและส่วนนาที่จะตีเปนประกันนั้นจำเลยที่ ๑ ก็ไม่ขัดข้อง ภายหลังภรรยาจำเลยที่ ๑ ตาย โจทก์จึงฟ้องเรียกเงิน ๒๔๐ บาทกับดอกเบี้ย ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินให้โจทก์ชนะ จำเลยที่ ๑ ฎีกาข้อกฎหมายว่า จดหมายที่กล่าวนั้นไม่ใช่คำอนุญาตโดยชอบด้วยกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่า หนังสือที่จำเลยมีไปถึงโจทก์เปนคำอนุญาตยอมให้ ภรรยาตนทำนิติกรรมแล้ว และไม่จำเปนจะต้องบ่งถึงตัวทรัพย์เปนสิ่ง ๆ ไปดังที่จำเลยเถียงมาในฎีกา และเมื่อจำเลยอนุญาตแล้วก็ไม่จำต้องทำเปนใบมอบฉันทะอีก จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 113/2474นางเวิ้ง ชนะพาลโจทก์ขุนรองแพ่งที่ ๑ นางเนียบ ที่ ๒จำเลย ป.พ.พ. ม. 38 พ.ร.บ.ลักษณฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2469 คำอนุญาตไม่จำต้องบ่งถึงตัวทรัพย์ฉะเพาะสิ่งก็ใช้ได้ เพียงแต่อนุญาตทั่วไปก็พอ ปัญหาข้อกฎหมายเรื่องนี้ปรากฏว่าภรรยาจำเลยที่ ๑ ได้ เอาที่ดินไปจำนองไว้กับโจทก์ โดยจำเลยที่ ๑ ได้มีจดหมายถึงโจทก์ว่าขอบใจที่โจทก์รับรองจะให้เงินและส่วนนาที่จะตีเปนประกันนั้นจำเลยที่ ๑ ก็ไม่ขัดข้อง ภายหลังภรรยาจำเลยที่ ๑ ตาย โจทก์จึงฟ้องเรียกเงิน ๒๔๐ บาทกับดอกเบี้ย ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินให้โจทก์ชนะ จำเลยที่ ๑ ฎีกาข้อกฎหมายว่า จดหมายที่กล่าวนั้นไม่ใช่คำอนุญาตโดยชอบด้วยกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่า หนังสือที่จำเลยมีไปถึงโจทก์เปนคำอนุญาตยอมให้ ภรรยาตนทำนิติกรรมแล้ว และไม่จำเปนจะต้องบ่งถึงตัวทรัพย์เปนสิ่ง ๆ ไปดังที่จำเลยเถียงมาในฎีกา และเมื่อจำเลยอนุญาตแล้วก็ไม่จำต้องทำเปนใบมอบฉันทะอีก จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง(วิชัย-พรหม-นล.)ศาลชั้นต้น - พระศรีปรีชาศาลอุทธรณ์ - พระทิพย์ปรีชาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: เรื่องนี้ปรากฏว่าภรรยาจำเลยที่ ๑ ได้ เอาที่ดินไปจำนองไว้กับโจทก์ โดยจำเลยที่ ๑ ได้มีจดหมายถึงโจทก์ว่าขอบใจที่โจทก์รับรองจะให้เงินและส่วนนาที่จะตีเปนประกันนั้นจำเลยที่ ๑ ก็ไม่ขัดข้อง ภายหลังภรรยาจำเลยที่ ๑ ตาย โจทก์จึงฟ้องเรียกเงิน ๒๔๐ บาทกับดอกเบี้ย ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินให้โจทก์ชนะ จำเลยที่ ๑ ฎีกาข้อกฎหมายว่า จดหมายที่กล่าวนั้นไม่ใช่คำอนุญาตโดยชอบด้วยกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่า หนังสือที่จำเลยมีไปถึงโจทก์เปนคำอนุญาตยอมให้ ภรรยาตนทำนิติกรรมแล้ว และไม่จำเปนจะต้องบ่งถึงตัวทรัพย์เปนสิ่ง ๆ ไปดังที่จำเลยเถียงมาในฎีกา และเมื่อจำเลยอนุญาตแล้วก็ไม่จำต้องทำเปนใบมอบฉันทะอีก จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 113/2474นางเวิ้ง ชนะพาลโจทก์ขุนรองแพ่งที่ ๑ นางเนียบ ที่ ๒จำเลย ป.พ.พ. ม. 38 พ.ร.บ.ลักษณฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2469 คำอนุญาตไม่จำต้องบ่งถึงตัวทรัพย์ฉะเพาะสิ่งก็ใช้ได้ เพียงแต่อนุญาตทั่วไปก็พอ ปัญหาข้อกฎหมายเรื่องนี้ปรากฏว่าภรรยาจำเลยที่ ๑ ได้ เอาที่ดินไปจำนองไว้กับโจทก์ โดยจำเลยที่ ๑ ได้มีจดหมายถึงโจทก์ว่าขอบใจที่โจทก์รับรองจะให้เงินและส่วนนาที่จะตีเปนประกันนั้นจำเลยที่ ๑ ก็ไม่ขัดข้อง ภายหลังภรรยาจำเลยที่ ๑ ตาย โจทก์จึงฟ้องเรียกเงิน ๒๔๐ บาทกับดอกเบี้ย ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินให้โจทก์ชนะ จำเลยที่ ๑ ฎีกาข้อกฎหมายว่า จดหมายที่กล่าวนั้นไม่ใช่คำอนุญาตโดยชอบด้วยกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่า หนังสือที่จำเลยมีไปถึงโจทก์เปนคำอนุญาตยอมให้ ภรรยาตนทำนิติกรรมแล้ว และไม่จำเปนจะต้องบ่งถึงตัวทรัพย์เปนสิ่ง ๆ ไปดังที่จำเลยเถียงมาในฎีกา และเมื่อจำเลยอนุญาตแล้วก็ไม่จำต้องทำเปนใบมอบฉันทะอีก จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง(วิชัย-พรหม-นล.)ศาลชั้นต้น - พระศรีปรีชาศาลอุทธรณ์ - พระทิพย์ปรีชาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ