คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 11/2483หลักกฎหมาย: กรณีที่ จำเลยต้องโทษถึงจำคุกตลอดชีวิตแล้วนั้นเพิ่มโทษกักกันไม่ได้ จำเลยต้องคำ พิพากษาให้ ลงโทษจำคุกตลอดชีวิตนั้น ตามคำพิพากษาต้องแปลว่าจำเลยจะพ้นโทษออกมาไม่ได้ ที่โจทก์ขอให้ส่งตัวจำเลยไปกัดกกันจึงเป็นการฝ่าฝืนต่อคำพิพากษาข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยใช้มีดดาบฟันนายแหนมเป็นบาดแผลสาหัส ๔ แผลโดยเจตนาจะฆ่าให้ตายเพื่อประโยชน์ในการชิงทรัพย์แล้ว จำเลยชองเอาสร้อยคอของนายแหยมไป นายแหยมได้ถึงแก่ความตายเพราะบาดแผลที่ถูก จำเลยกระทำร้ายนั้นเอง โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม กฎหมายลักษณอาญา มาตรา ๒๕๐ ๓๐๐ ๗๒ และขอให้ส่งตัวไปกักกันตามพระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย พ.ศ. ๒๔๗๙ ศาลชั้นต้น พิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๕๐(๕) ให้ประหารชีวิต ส่วนที่โจทก์ขอให้เพิ่มโทษเป็นอันเพิ่มไม่ได้ ลดโทษให้จำเลยตามมาตรา ๕๙ เป็น จำคุกตลอดชีวิต ถ้าจำเลยมีทางพ้นโทษก็ให้ส่งตัวไปกักกันมีกำหนด ๕ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โทษส่งตัวไปกักกันเป็นโทษเพิ่มอย่างหนึ่งตาม กฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๖ ห้ามมิให้เพิ่มกำหนดเวลาจำคุกร่วมกันเกินกว่า ๒๐ ปีโทษจำคุกที่จำเลยรับอยู่นี้มากกว่า ๒๐ ปี จึงไม่ควรเพิ่มโทษกักกันจำเลย จึงพิพากษาแก้ศาลชั้นต้นให้จำคุก จำเลยตลอดชีวิต โทษกักกันให้ยก โจทก์จำเลย ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามลักษณะของโทษจำเลยที่ต้องจำคุกตลอดชีวิตนั้นต้องแปลว่าตามคำพิพากษาของศาลแล้วจำเลยจะพ้นโทษออกมาไม่ได้ ที่โจทก์ขอให้ส่งตัวจำเลยไปกักกันจึงเป็นการฝ่าฝืนต่อคำบังคับตามคำพิพากษา ผิดกับการจำคุกที่มีกำหนดระยะเวลาซึ่งจำเลยมีโอกาศคำพิพากษาที่จะพ้นโทษไปได้ พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 11/2483อัยยการชลบุรีโจทก์นายฮวบหรือห่วยหรือรุนเอี่ยมเรือล. ป.อ. ม. 250 7 (5) พ.ร.บ.กักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย พ.ศ.2479 ม. 5 8 9 1กรณีที่ จำเลยต้องโทษถึงจำคุกตลอดชีวิตแล้วนั้นเพิ่มโทษกักกันไม่ได้ จำเลยต้องคำ พิพากษาให้ ลงโทษจำคุกตลอดชีวิตนั้น ตามคำพิพากษาต้องแปลว่าจำเลยจะพ้นโทษออกมาไม่ได้ ที่โจทก์ขอให้ส่งตัวจำเลยไปกัดกกันจึงเป็นการฝ่าฝืนต่อคำพิพากษาข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยใช้มีดดาบฟันนายแหนมเป็นบาดแผลสาหัส ๔ แผลโดยเจตนาจะฆ่าให้ตายเพื่อประโยชน์ในการชิงทรัพย์แล้ว จำเลยชองเอาสร้อยคอของนายแหยมไป นายแหยมได้ถึงแก่ความตายเพราะบาดแผลที่ถูก จำเลยกระทำร้ายนั้นเอง โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม กฎหมายลักษณอาญา มาตรา ๒๕๐ ๓๐๐ ๗๒ และขอให้ส่งตัวไปกักกันตามพระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย พ.ศ. ๒๔๗๙ ศาลชั้นต้น พิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๕๐(๕) ให้ประหารชีวิต ส่วนที่โจทก์ขอให้เพิ่มโทษเป็นอันเพิ่มไม่ได้ ลดโทษให้จำเลยตามมาตรา ๕๙ เป็น จำคุกตลอดชีวิต ถ้าจำเลยมีทางพ้นโทษก็ให้ส่งตัวไปกักกันมีกำหนด ๕ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โทษส่งตัวไปกักกันเป็นโทษเพิ่มอย่างหนึ่งตาม กฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๖ ห้ามมิให้เพิ่มกำหนดเวลาจำคุกร่วมกันเกินกว่า ๒๐ ปีโทษจำคุกที่จำเลยรับอยู่นี้มากกว่า ๒๐ ปี จึงไม่ควรเพิ่มโทษกักกันจำเลย จึงพิพากษาแก้ศาลชั้นต้นให้จำคุก จำเลยตลอดชีวิต โทษกักกันให้ยก โจทก์จำเลย ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามลักษณะของโทษจำเลยที่ต้องจำคุกตลอดชีวิตนั้นต้องแปลว่าตามคำพิพากษาของศาลแล้วจำเลยจะพ้นโทษออกมาไม่ได้ ที่โจทก์ขอให้ส่งตัวจำเลยไปกักกันจึงเป็นการฝ่าฝืนต่อคำบังคับตามคำพิพากษา ผิดกับการจำคุกที่มีกำหนดระยะเวลาซึ่งจำเลยมีโอกาศคำพิพากษาที่จะพ้นโทษไปได้ พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(นิติศาสตร์-พลางกูร-อิศรภักดีธรรมวิเทต)ศาลชั้นต้น - +++ศาลอุทธรณ์ - +++แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยใช้มีดดาบฟันนายแหนมเป็นบาดแผลสาหัส ๔ แผลโดยเจตนาจะฆ่าให้ตายเพื่อประโยชน์ในการชิงทรัพย์แล้ว จำเลยชองเอาสร้อยคอของนายแหยมไป นายแหยมได้ถึงแก่ความตายเพราะบาดแผลที่ถูก จำเลยกระทำร้ายนั้นเอง โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม กฎหมายลักษณอาญา มาตรา ๒๕๐ ๓๐๐ ๗๒ และขอให้ส่งตัวไปกักกันตามพระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย พ.ศ. ๒๔๗๙ ศาลชั้นต้น พิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๕๐(๕) ให้ประหารชีวิต ส่วนที่โจทก์ขอให้เพิ่มโทษเป็นอันเพิ่มไม่ได้ ลดโทษให้จำเลยตามมาตรา ๕๙ เป็น จำคุกตลอดชีวิต ถ้าจำเลยมีทางพ้นโทษก็ให้ส่งตัวไปกักกันมีกำหนด ๕ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โทษส่งตัวไปกักกันเป็นโทษเพิ่มอย่างหนึ่งตาม กฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๖ ห้ามมิให้เพิ่มกำหนดเวลาจำคุกร่วมกันเกินกว่า ๒๐ ปีโทษจำคุกที่จำเลยรับอยู่นี้มากกว่า ๒๐ ปี จึงไม่ควรเพิ่มโทษกักกันจำเลย จึงพิพากษาแก้ศาลชั้นต้นให้จำคุก จำเลยตลอดชีวิต โทษกักกันให้ยก โจทก์จำเลย ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามลักษณะของโทษจำเลยที่ต้องจำคุกตลอดชีวิตนั้นต้องแปลว่าตามคำพิพากษาของศาลแล้วจำเลยจะพ้นโทษออกมาไม่ได้ ที่โจทก์ขอให้ส่งตัวจำเลยไปกักกันจึงเป็นการฝ่าฝืนต่อคำบังคับตามคำพิพากษา ผิดกับการจำคุกที่มีกำหนดระยะเวลาซึ่งจำเลยมีโอกาศคำพิพากษาที่จะพ้นโทษไปได้ พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 11/2483อัยยการชลบุรีโจทก์นายฮวบหรือห่วยหรือรุนเอี่ยมเรือล. ป.อ. ม. 250 7 (5) พ.ร.บ.กักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย พ.ศ.2479 ม. 5 8 9 1กรณีที่ จำเลยต้องโทษถึงจำคุกตลอดชีวิตแล้วนั้นเพิ่มโทษกักกันไม่ได้ จำเลยต้องคำ พิพากษาให้ ลงโทษจำคุกตลอดชีวิตนั้น ตามคำพิพากษาต้องแปลว่าจำเลยจะพ้นโทษออกมาไม่ได้ ที่โจทก์ขอให้ส่งตัวจำเลยไปกัดกกันจึงเป็นการฝ่าฝืนต่อคำพิพากษาข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยใช้มีดดาบฟันนายแหนมเป็นบาดแผลสาหัส ๔ แผลโดยเจตนาจะฆ่าให้ตายเพื่อประโยชน์ในการชิงทรัพย์แล้ว จำเลยชองเอาสร้อยคอของนายแหยมไป นายแหยมได้ถึงแก่ความตายเพราะบาดแผลที่ถูก จำเลยกระทำร้ายนั้นเอง โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม กฎหมายลักษณอาญา มาตรา ๒๕๐ ๓๐๐ ๗๒ และขอให้ส่งตัวไปกักกันตามพระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย พ.ศ. ๒๔๗๙ ศาลชั้นต้น พิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๕๐(๕) ให้ประหารชีวิต ส่วนที่โจทก์ขอให้เพิ่มโทษเป็นอันเพิ่มไม่ได้ ลดโทษให้จำเลยตามมาตรา ๕๙ เป็น จำคุกตลอดชีวิต ถ้าจำเลยมีทางพ้นโทษก็ให้ส่งตัวไปกักกันมีกำหนด ๕ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โทษส่งตัวไปกักกันเป็นโทษเพิ่มอย่างหนึ่งตาม กฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๖ ห้ามมิให้เพิ่มกำหนดเวลาจำคุกร่วมกันเกินกว่า ๒๐ ปีโทษจำคุกที่จำเลยรับอยู่นี้มากกว่า ๒๐ ปี จึงไม่ควรเพิ่มโทษกักกันจำเลย จึงพิพากษาแก้ศาลชั้นต้นให้จำคุก จำเลยตลอดชีวิต โทษกักกันให้ยก โจทก์จำเลย ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามลักษณะของโทษจำเลยที่ต้องจำคุกตลอดชีวิตนั้นต้องแปลว่าตามคำพิพากษาของศาลแล้วจำเลยจะพ้นโทษออกมาไม่ได้ ที่โจทก์ขอให้ส่งตัวจำเลยไปกักกันจึงเป็นการฝ่าฝืนต่อคำบังคับตามคำพิพากษา ผิดกับการจำคุกที่มีกำหนดระยะเวลาซึ่งจำเลยมีโอกาศคำพิพากษาที่จะพ้นโทษไปได้ พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(นิติศาสตร์-พลางกูร-อิศรภักดีธรรมวิเทต)ศาลชั้นต้น - +++ศาลอุทธรณ์ - +++แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุหมายเหตุ: 107215. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8 - 10/2483 พิมพ์คำพิพากษาฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8 - 10/2483 ป.อ. ม. 301()แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ