คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1919/2523หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นสามีภริยากันเป็นเจ้าของบ้านที่เกิดเหตุ ซึ่งจำเลยขึงสายทองแดงเปลือยปล่อยกระแสไฟฟ้าไว้รอบบ้าน แล้วไม่ดูแลให้สายไฟฟ้าดังกล่าวอยู่ในสภาพเรียบร้อยเป็นเหตุให้สายไฟฟ้าตกลงมาพาดรั้ว ผู้ตายไปยืนปัสสาวะริมรั้วจึงถูกกระแสไฟฟ้าดูดถึงแก่ความตายดังนี้ จำเลยได้ชื่อว่า เป็นผู้ครอบครองทรัพย์ซึ่งเป็นของเกิดอันตรายได้โดยสภาพ จะต้องรับผิดเพื่อความเสียหายอันเกิดแต่ไฟฟ้านั้น ส่วนจำเลยที่ 3 เป็นแต่เพียงผู้ดูแลบ้านเท่านั้น แม้จะเป็นผู้ว่าจ้างให้ช่างไฟฟ้ามาเดินสายไฟดังกล่าวก็ไม่ใช่ผู้ครอบครองไฟฟ้านั้น จึงไม่ต้องรับผิดโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นมารดานายสมศักดิ์ มาประชุม จำเลยทั้งสามเป็นเจ้าของและผู้ครอบครองบ้านเลขที่ ๑๖๕/๑๗ ในเมืองสมุทรปราการ ได้ร่วมกันจัดให้มีการเดินสวยลวดเปลือยรอบบ้านดังกล่าว แล้วปล่อยกระแสไฟฟ้าเข้าไปในลวดโดยเจตนาให้เป็นอันตรายแก่ผู้ที่ไปสัมผัส แต่จำเลยทั้งสามไม่ตรวจตราดูแลรักษาซ่อมแซม ทำให้ไฟฟ้าดูดนายสมศักดิ์ บุตรโจทก์ซึ่งเข้าไปปัสสาวะที่ถนนสาธารณะริมรั้วดังกล่าวถึงแก่ความตาย ขอให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยให้การปฏิเสธความรับผิด ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ๔๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีฟังได้ว่า จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ เป็นสามีภริยากันเป็นเจ้าของบ้านที่เกิดเหตุมีจำเลยที่ ๓ เป็นผู้ดูแล มีรั้วบ้านข้างด้านหน้าด้านล่างก่อด้วยปูนซิเมนต์ ข้างบนเป็นเหล็ก บนรั้วเหล็กจำเลยได้ขึงสายทองแดงเปลือยปล่อยกระแสไฟฟ้าเข้าเพื่อกันขโมยแล้ว แต่จำเลยไม่ดูแลให้สายไฟฟ้าดังกล่าวอยู่ในสภาพเรียบร้อยเป็นเหตุให้สายไฟฟ้าตกลงมาพาดรั้ว ผู้ตายไปยืนปัสสาวะริมรั้วจึงถูกกระแสไฟฟ้าดูดถึงแก่ความตาย ศาลฎีกาเห็นว่าไฟฟ้าเป็นทรัพย์ซึ่งเป็นของเกิดอันตรายได้โดยสภาพ ผู้มีไว้ในครอบครองจะต้องรับผิดชอบเพื่อความเสียหายอันเกิดแต่ไฟฟ้านั้น ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๓๗ เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าความเสียหายนั้นเกิดแต่เหตุสุดวิสัย หรือเกิดเพราะความผิดของผู้ต้องเสียหายเอง เมื่อปรากฏว่าเหตุเกิดเพราะความบกพร่องของจำเลยจำเลยก็ต้องรับผิดชอบในความเสียหายที่เกิดขึ้น แต่จำเลยที่ ๓ เป็นแต่เพียงผู้ดูแลบ้านเท่านั้น แม้จำเลยที่ ๓ จะเป็นผู้ว่าจ้างให้ช่างไฟฟ้ามาเดินสายไฟดังกล่าว จำเลยที่ ๓ ก็ไม่ใช่ผู้ครอบครองไฟฟ้านั้น จำเลยที่ ๓ จึงไม่ต้องรับผิดด้วย ผู้ครอบครองไฟฟ้าซึ่งต้องรับผิดก็คือจำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ซึ่งเป็นเจ้าของบ้านที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยที่ ๓ ร่วมรับผิดนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย พิพากษาแก้เป็นให้ยกฟ้องโจทก์ เฉพาะจำเลยที่ ๓ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1919/2523นายขำ มาประชุมโจทก์ทันตแพทย์ บุญส่ง กัณหสุวรรณ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 437จำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นสามีภริยากันเป็นเจ้าของบ้านที่เกิดเหตุ ซึ่งจำเลยขึงสายทองแดงเปลือยปล่อยกระแสไฟฟ้าไว้รอบบ้าน แล้วไม่ดูแลให้สายไฟฟ้าดังกล่าวอยู่ในสภาพเรียบร้อยเป็นเหตุให้สายไฟฟ้าตกลงมาพาดรั้ว ผู้ตายไปยืนปัสสาวะริมรั้วจึงถูกกระแสไฟฟ้าดูดถึงแก่ความตายดังนี้ จำเลยได้ชื่อว่า เป็นผู้ครอบครองทรัพย์ซึ่งเป็นของเกิดอันตรายได้โดยสภาพ จะต้องรับผิดเพื่อความเสียหายอันเกิดแต่ไฟฟ้านั้น ส่วนจำเลยที่ 3 เป็นแต่เพียงผู้ดูแลบ้านเท่านั้น แม้จะเป็นผู้ว่าจ้างให้ช่างไฟฟ้ามาเดินสายไฟดังกล่าวก็ไม่ใช่ผู้ครอบครองไฟฟ้านั้น จึงไม่ต้องรับผิดโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นมารดานายสมศักดิ์ มาประชุม จำเลยทั้งสามเป็นเจ้าของและผู้ครอบครองบ้านเลขที่ ๑๖๕/๑๗ ในเมืองสมุทรปราการ ได้ร่วมกันจัดให้มีการเดินสวยลวดเปลือยรอบบ้านดังกล่าว แล้วปล่อยกระแสไฟฟ้าเข้าไปในลวดโดยเจตนาให้เป็นอันตรายแก่ผู้ที่ไปสัมผัส แต่จำเลยทั้งสามไม่ตรวจตราดูแลรักษาซ่อมแซม ทำให้ไฟฟ้าดูดนายสมศักดิ์ บุตรโจทก์ซึ่งเข้าไปปัสสาวะที่ถนนสาธารณะริมรั้วดังกล่าวถึงแก่ความตาย ขอให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยให้การปฏิเสธความรับผิด ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ๔๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีฟังได้ว่า จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ เป็นสามีภริยากันเป็นเจ้าของบ้านที่เกิดเหตุมีจำเลยที่ ๓ เป็นผู้ดูแล มีรั้วบ้านข้างด้านหน้าด้านล่างก่อด้วยปูนซิเมนต์ ข้างบนเป็นเหล็ก บนรั้วเหล็กจำเลยได้ขึงสายทองแดงเปลือยปล่อยกระแสไฟฟ้าเข้าเพื่อกันขโมยแล้ว แต่จำเลยไม่ดูแลให้สายไฟฟ้าดังกล่าวอยู่ในสภาพเรียบร้อยเป็นเหตุให้สายไฟฟ้าตกลงมาพาดรั้ว ผู้ตายไปยืนปัสสาวะริมรั้วจึงถูกกระแสไฟฟ้าดูดถึงแก่ความตาย ศาลฎีกาเห็นว่าไฟฟ้าเป็นทรัพย์ซึ่งเป็นของเกิดอันตรายได้โดยสภาพ ผู้มีไว้ในครอบครองจะต้องรับผิดชอบเพื่อความเสียหายอันเกิดแต่ไฟฟ้านั้น ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๓๗ เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าความเสียหายนั้นเกิดแต่เหตุสุดวิสัย หรือเกิดเพราะความผิดของผู้ต้องเสียหายเอง เมื่อปรากฏว่าเหตุเกิดเพราะความบกพร่องของจำเลยจำเลยก็ต้องรับผิดชอบในความเสียหายที่เกิดขึ้น แต่จำเลยที่ ๓ เป็นแต่เพียงผู้ดูแลบ้านเท่านั้น แม้จำเลยที่ ๓ จะเป็นผู้ว่าจ้างให้ช่างไฟฟ้ามาเดินสายไฟดังกล่าว จำเลยที่ ๓ ก็ไม่ใช่ผู้ครอบครองไฟฟ้านั้น จำเลยที่ ๓ จึงไม่ต้องรับผิดด้วย ผู้ครอบครองไฟฟ้าซึ่งต้องรับผิดก็คือจำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ซึ่งเป็นเจ้าของบ้านที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยที่ ๓ ร่วมรับผิดนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย พิพากษาแก้เป็นให้ยกฟ้องโจทก์ เฉพาะจำเลยที่ ๓(สุวัฒน์ รัตรสาร-จันทร์ ระรวยทรง-สุไพศาล วิบุลศิลป์)ศาลแพ่ง - นายวิบูลย์ สิริตระกูลศาลอุทธรณ์ - นายดำรง แจ่มสุธีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นมารดานายสมศักดิ์ มาประชุม จำเลยทั้งสามเป็นเจ้าของและผู้ครอบครองบ้านเลขที่ ๑๖๕/๑๗ ในเมืองสมุทรปราการ ได้ร่วมกันจัดให้มีการเดินสวยลวดเปลือยรอบบ้านดังกล่าว แล้วปล่อยกระแสไฟฟ้าเข้าไปในลวดโดยเจตนาให้เป็นอันตรายแก่ผู้ที่ไปสัมผัส แต่จำเลยทั้งสามไม่ตรวจตราดูแลรักษาซ่อมแซม ทำให้ไฟฟ้าดูดนายสมศักดิ์ บุตรโจทก์ซึ่งเข้าไปปัสสาวะที่ถนนสาธารณะริมรั้วดังกล่าวถึงแก่ความตาย ขอให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยให้การปฏิเสธความรับผิด ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ๔๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีฟังได้ว่า จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ เป็นสามีภริยากันเป็นเจ้าของบ้านที่เกิดเหตุมีจำเลยที่ ๓ เป็นผู้ดูแล มีรั้วบ้านข้างด้านหน้าด้านล่างก่อด้วยปูนซิเมนต์ ข้างบนเป็นเหล็ก บนรั้วเหล็กจำเลยได้ขึงสายทองแดงเปลือยปล่อยกระแสไฟฟ้าเข้าเพื่อกันขโมยแล้ว แต่จำเลยไม่ดูแลให้สายไฟฟ้าดังกล่าวอยู่ในสภาพเรียบร้อยเป็นเหตุให้สายไฟฟ้าตกลงมาพาดรั้ว ผู้ตายไปยืนปัสสาวะริมรั้วจึงถูกกระแสไฟฟ้าดูดถึงแก่ความตาย ศาลฎีกาเห็นว่าไฟฟ้าเป็นทรัพย์ซึ่งเป็นของเกิดอันตรายได้โดยสภาพ ผู้มีไว้ในครอบครองจะต้องรับผิดชอบเพื่อความเสียหายอันเกิดแต่ไฟฟ้านั้น ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๓๗ เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าความเสียหายนั้นเกิดแต่เหตุสุดวิสัย หรือเกิดเพราะความผิดของผู้ต้องเสียหายเอง เมื่อปรากฏว่าเหตุเกิดเพราะความบกพร่องของจำเลยจำเลยก็ต้องรับผิดชอบในความเสียหายที่เกิดขึ้น แต่จำเลยที่ ๓ เป็นแต่เพียงผู้ดูแลบ้านเท่านั้น แม้จำเลยที่ ๓ จะเป็นผู้ว่าจ้างให้ช่างไฟฟ้ามาเดินสายไฟดังกล่าว จำเลยที่ ๓ ก็ไม่ใช่ผู้ครอบครองไฟฟ้านั้น จำเลยที่ ๓ จึงไม่ต้องรับผิดด้วย ผู้ครอบครองไฟฟ้าซึ่งต้องรับผิดก็คือจำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ซึ่งเป็นเจ้าของบ้านที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยที่ ๓ ร่วมรับผิดนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย พิพากษาแก้เป็นให้ยกฟ้องโจทก์ เฉพาะจำเลยที่ ๓ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1919/2523นายขำ มาประชุมโจทก์ทันตแพทย์ บุญส่ง กัณหสุวรรณ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 437จำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นสามีภริยากันเป็นเจ้าของบ้านที่เกิดเหตุ ซึ่งจำเลยขึงสายทองแดงเปลือยปล่อยกระแสไฟฟ้าไว้รอบบ้าน แล้วไม่ดูแลให้สายไฟฟ้าดังกล่าวอยู่ในสภาพเรียบร้อยเป็นเหตุให้สายไฟฟ้าตกลงมาพาดรั้ว ผู้ตายไปยืนปัสสาวะริมรั้วจึงถูกกระแสไฟฟ้าดูดถึงแก่ความตายดังนี้ จำเลยได้ชื่อว่า เป็นผู้ครอบครองทรัพย์ซึ่งเป็นของเกิดอันตรายได้โดยสภาพ จะต้องรับผิดเพื่อความเสียหายอันเกิดแต่ไฟฟ้านั้น ส่วนจำเลยที่ 3 เป็นแต่เพียงผู้ดูแลบ้านเท่านั้น แม้จะเป็นผู้ว่าจ้างให้ช่างไฟฟ้ามาเดินสายไฟดังกล่าวก็ไม่ใช่ผู้ครอบครองไฟฟ้านั้น จึงไม่ต้องรับผิดโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นมารดานายสมศักดิ์ มาประชุม จำเลยทั้งสามเป็นเจ้าของและผู้ครอบครองบ้านเลขที่ ๑๖๕/๑๗ ในเมืองสมุทรปราการ ได้ร่วมกันจัดให้มีการเดินสวยลวดเปลือยรอบบ้านดังกล่าว แล้วปล่อยกระแสไฟฟ้าเข้าไปในลวดโดยเจตนาให้เป็นอันตรายแก่ผู้ที่ไปสัมผัส แต่จำเลยทั้งสามไม่ตรวจตราดูแลรักษาซ่อมแซม ทำให้ไฟฟ้าดูดนายสมศักดิ์ บุตรโจทก์ซึ่งเข้าไปปัสสาวะที่ถนนสาธารณะริมรั้วดังกล่าวถึงแก่ความตาย ขอให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยให้การปฏิเสธความรับผิด ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ๔๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีฟังได้ว่า จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ เป็นสามีภริยากันเป็นเจ้าของบ้านที่เกิดเหตุมีจำเลยที่ ๓ เป็นผู้ดูแล มีรั้วบ้านข้างด้านหน้าด้านล่างก่อด้วยปูนซิเมนต์ ข้างบนเป็นเหล็ก บนรั้วเหล็กจำเลยได้ขึงสายทองแดงเปลือยปล่อยกระแสไฟฟ้าเข้าเพื่อกันขโมยแล้ว แต่จำเลยไม่ดูแลให้สายไฟฟ้าดังกล่าวอยู่ในสภาพเรียบร้อยเป็นเหตุให้สายไฟฟ้าตกลงมาพาดรั้ว ผู้ตายไปยืนปัสสาวะริมรั้วจึงถูกกระแสไฟฟ้าดูดถึงแก่ความตาย ศาลฎีกาเห็นว่าไฟฟ้าเป็นทรัพย์ซึ่งเป็นของเกิดอันตรายได้โดยสภาพ ผู้มีไว้ในครอบครองจะต้องรับผิดชอบเพื่อความเสียหายอันเกิดแต่ไฟฟ้านั้น ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๓๗ เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าความเสียหายนั้นเกิดแต่เหตุสุดวิสัย หรือเกิดเพราะความผิดของผู้ต้องเสียหายเอง เมื่อปรากฏว่าเหตุเกิดเพราะความบกพร่องของจำเลยจำเลยก็ต้องรับผิดชอบในความเสียหายที่เกิดขึ้น แต่จำเลยที่ ๓ เป็นแต่เพียงผู้ดูแลบ้านเท่านั้น แม้จำเลยที่ ๓ จะเป็นผู้ว่าจ้างให้ช่างไฟฟ้ามาเดินสายไฟดังกล่าว จำเลยที่ ๓ ก็ไม่ใช่ผู้ครอบครองไฟฟ้านั้น จำเลยที่ ๓ จึงไม่ต้องรับผิดด้วย ผู้ครอบครองไฟฟ้าซึ่งต้องรับผิดก็คือจำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ซึ่งเป็นเจ้าของบ้านที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยที่ ๓ ร่วมรับผิดนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย พิพากษาแก้เป็นให้ยกฟ้องโจทก์ เฉพาะจำเลยที่ ๓(สุวัฒน์ รัตรสาร-จันทร์ ระรวยทรง-สุไพศาล วิบุลศิลป์)ศาลแพ่ง - นายวิบูลย์ สิริตระกูลศาลอุทธรณ์ - นายดำรง แจ่มสุธีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ