คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 235/2505หลักกฎหมาย: ใบอนุญาตให้ขนข้าวระบุว่ามีกำหนดอายุ 30 วัน นับแต่วันอนุญาตวันอนุญาตตรงกับวันที่ 8 พฤษภาคม 2502 ต้องเริ่มนับ 1 ตั้งแต่วันที่ 9 เดือนนั้นเป็นต้นไป ครบกำหนด 30 วันในวันที่ 7 มิถุนายน 2502ได้ความว่าจำเลยได้รับหนังสืออนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ให้ขนย้ายข้าวเปลือกจากท้องที่ตำบลปากพนัง อำเภอปากพนังจังหวัดนครศรีธรรมราช ไปยังท้องที่ตำบลตลาด อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานีกำหนดให้ขนย้ายภายใน 30 วัน นับแต่วันอนุญาต วันอนุญาตตรงกับวันที่8 พฤษภาคม 2502 ครั้นวันที่ 7 มิถุนายน 2502 เวลาเกือบสว่างจำเลยบรรทุกข้าวออกเดินทางจะไปจังหวัดสุราษฎร์ธานี และแวะอยู่ที่บ้านนางพันในเขตอำเภอปากพนัง เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าจับในเวลาประมาณ 10 นาฬิกาศาลชั้นต้นฟังว่าใบอนุญาตยังใช้ได้จนถึงวันที่จำเลยถูกจับการกระทำของจำเลยยังไม่เป็นความผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การนับระยะเวลาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 158 มิให้นับวันแรกแห่งระยะเวลานั้นรวมคำนวณเข้าด้วย หนังสืออนุญาตจึงหมดกำหนดในวันที่ 7 มิถุนายน 2502 ที่จำเลยถูกจับนั้น จำเลยจึงยังไม่มีความผิด ตามนัยฎีกาที่ 2066/2499 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การนับระยะเวลาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 158 บัญญัติห้ามมิให้นับวันแรกแห่งระยะเวลารวมคำนวณเข้าด้วยวันอนุญาตตรงกับวันที่ 8 พฤษภาคม 2502 ต้องเริ่มต้นนับ 1 ตั้งแต่วันที่ 9 เดือนนั้นเป็นต้นไป จะครบกำหนด 30 วันในวันที่ 7 มิถุนายน 2502 ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยไว้แล้ว ตามที่ศาลอุทธรณ์ยกขึ้นกล่าวนั้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 235/2505อัยการประจำศาลจังหวัดปากพนังโจทก์นายชื่น สวัสดิ์ฤกษ์ ที่ 1 นายคุ้งจั่ว หรือขจร แซ่ตั้ง ที่ 2 นายจือส้อง แซ่ตั้ง ที่ 3จำเลย พ.ร.บ.สำรวจและห้ามกักกันข้าว พ.ศ.2489 ม. 10, ม. 13 ทวิ (1), ม. 13 ทวิ (2) ป.พ.พ. ม. 158ใบอนุญาตให้ขนข้าวระบุว่ามีกำหนดอายุ 30 วัน นับแต่วันอนุญาตวันอนุญาตตรงกับวันที่ 8 พฤษภาคม 2502 ต้องเริ่มนับ 1 ตั้งแต่วันที่ 9 เดือนนั้นเป็นต้นไป ครบกำหนด 30 วันในวันที่ 7 มิถุนายน 2502ได้ความว่าจำเลยได้รับหนังสืออนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ให้ขนย้ายข้าวเปลือกจากท้องที่ตำบลปากพนัง อำเภอปากพนังจังหวัดนครศรีธรรมราช ไปยังท้องที่ตำบลตลาด อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานีกำหนดให้ขนย้ายภายใน 30 วัน นับแต่วันอนุญาต วันอนุญาตตรงกับวันที่8 พฤษภาคม 2502 ครั้นวันที่ 7 มิถุนายน 2502 เวลาเกือบสว่างจำเลยบรรทุกข้าวออกเดินทางจะไปจังหวัดสุราษฎร์ธานี และแวะอยู่ที่บ้านนางพันในเขตอำเภอปากพนัง เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าจับในเวลาประมาณ 10 นาฬิกาศาลชั้นต้นฟังว่าใบอนุญาตยังใช้ได้จนถึงวันที่จำเลยถูกจับการกระทำของจำเลยยังไม่เป็นความผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การนับระยะเวลาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 158 มิให้นับวันแรกแห่งระยะเวลานั้นรวมคำนวณเข้าด้วย หนังสืออนุญาตจึงหมดกำหนดในวันที่ 7 มิถุนายน 2502 ที่จำเลยถูกจับนั้น จำเลยจึงยังไม่มีความผิด ตามนัยฎีกาที่ 2066/2499 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การนับระยะเวลาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 158 บัญญัติห้ามมิให้นับวันแรกแห่งระยะเวลารวมคำนวณเข้าด้วยวันอนุญาตตรงกับวันที่ 8 พฤษภาคม 2502 ต้องเริ่มต้นนับ 1 ตั้งแต่วันที่ 9 เดือนนั้นเป็นต้นไป จะครบกำหนด 30 วันในวันที่ 7 มิถุนายน 2502 ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยไว้แล้ว ตามที่ศาลอุทธรณ์ยกขึ้นกล่าวนั้นพิพากษายืน(คร้าม สิวายะวิโรจน์-การุณย์นราทร-พิสัยสารคุณ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าจำเลยได้รับหนังสืออนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ให้ขนย้ายข้าวเปลือกจากท้องที่ตำบลปากพนัง อำเภอปากพนังจังหวัดนครศรีธรรมราช ไปยังท้องที่ตำบลตลาด อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานีกำหนดให้ขนย้ายภายใน 30 วัน นับแต่วันอนุญาต วันอนุญาตตรงกับวันที่8 พฤษภาคม 2502 ครั้นวันที่ 7 มิถุนายน 2502 เวลาเกือบสว่างจำเลยบรรทุกข้าวออกเดินทางจะไปจังหวัดสุราษฎร์ธานี และแวะอยู่ที่บ้านนางพันในเขตอำเภอปากพนัง เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าจับในเวลาประมาณ 10 นาฬิกาศาลชั้นต้นฟังว่าใบอนุญาตยังใช้ได้จนถึงวันที่จำเลยถูกจับการกระทำของจำเลยยังไม่เป็นความผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การนับระยะเวลาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 158 มิให้นับวันแรกแห่งระยะเวลานั้นรวมคำนวณเข้าด้วย หนังสืออนุญาตจึงหมดกำหนดในวันที่ 7 มิถุนายน 2502 ที่จำเลยถูกจับนั้น จำเลยจึงยังไม่มีความผิด ตามนัยฎีกาที่ 2066/2499 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การนับระยะเวลาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 158 บัญญัติห้ามมิให้นับวันแรกแห่งระยะเวลารวมคำนวณเข้าด้วยวันอนุญาตตรงกับวันที่ 8 พฤษภาคม 2502 ต้องเริ่มต้นนับ 1 ตั้งแต่วันที่ 9 เดือนนั้นเป็นต้นไป จะครบกำหนด 30 วันในวันที่ 7 มิถุนายน 2502 ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยไว้แล้ว ตามที่ศาลอุทธรณ์ยกขึ้นกล่าวนั้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 235/2505อัยการประจำศาลจังหวัดปากพนังโจทก์นายชื่น สวัสดิ์ฤกษ์ ที่ 1 นายคุ้งจั่ว หรือขจร แซ่ตั้ง ที่ 2 นายจือส้อง แซ่ตั้ง ที่ 3จำเลย พ.ร.บ.สำรวจและห้ามกักกันข้าว พ.ศ.2489 ม. 10, ม. 13 ทวิ (1), ม. 13 ทวิ (2) ป.พ.พ. ม. 158ใบอนุญาตให้ขนข้าวระบุว่ามีกำหนดอายุ 30 วัน นับแต่วันอนุญาตวันอนุญาตตรงกับวันที่ 8 พฤษภาคม 2502 ต้องเริ่มนับ 1 ตั้งแต่วันที่ 9 เดือนนั้นเป็นต้นไป ครบกำหนด 30 วันในวันที่ 7 มิถุนายน 2502ได้ความว่าจำเลยได้รับหนังสืออนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ให้ขนย้ายข้าวเปลือกจากท้องที่ตำบลปากพนัง อำเภอปากพนังจังหวัดนครศรีธรรมราช ไปยังท้องที่ตำบลตลาด อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานีกำหนดให้ขนย้ายภายใน 30 วัน นับแต่วันอนุญาต วันอนุญาตตรงกับวันที่8 พฤษภาคม 2502 ครั้นวันที่ 7 มิถุนายน 2502 เวลาเกือบสว่างจำเลยบรรทุกข้าวออกเดินทางจะไปจังหวัดสุราษฎร์ธานี และแวะอยู่ที่บ้านนางพันในเขตอำเภอปากพนัง เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าจับในเวลาประมาณ 10 นาฬิกาศาลชั้นต้นฟังว่าใบอนุญาตยังใช้ได้จนถึงวันที่จำเลยถูกจับการกระทำของจำเลยยังไม่เป็นความผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การนับระยะเวลาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 158 มิให้นับวันแรกแห่งระยะเวลานั้นรวมคำนวณเข้าด้วย หนังสืออนุญาตจึงหมดกำหนดในวันที่ 7 มิถุนายน 2502 ที่จำเลยถูกจับนั้น จำเลยจึงยังไม่มีความผิด ตามนัยฎีกาที่ 2066/2499 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การนับระยะเวลาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 158 บัญญัติห้ามมิให้นับวันแรกแห่งระยะเวลารวมคำนวณเข้าด้วยวันอนุญาตตรงกับวันที่ 8 พฤษภาคม 2502 ต้องเริ่มต้นนับ 1 ตั้งแต่วันที่ 9 เดือนนั้นเป็นต้นไป จะครบกำหนด 30 วันในวันที่ 7 มิถุนายน 2502 ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยไว้แล้ว ตามที่ศาลอุทธรณ์ยกขึ้นกล่าวนั้นพิพากษายืน(คร้าม สิวายะวิโรจน์-การุณย์นราทร-พิสัยสารคุณ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ