คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3847/2541หลักกฎหมาย: คำว่าหลักฐานเป็นหนังสือที่จะรับฟังเป็นหลักฐานแห่งการ ค้ำประกันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 680 วรรคสอง กฎหมายไม่ได้กำหนดให้ต้องมีข้อความบรรจุอยู่ในเอกสาร ฉบับเดียวกัน อาจเป็นข้อความที่รวบรวมจากเอกสารหลายฉบับ ที่เกี่ยวข้องเป็นเรื่องเดียวกันก็ได้ เอกสารหมาย จ.17 มีข้อความว่าจำเลยที่ 2 ยินยอมเป็น ผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ และในเอกสาร หมาย จ.11 มีข้อความว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันการชำระหนี้ ของลูกหนี้ต่อโจทก์ เอกสารทั้งสองฉบับนี้ย่อมรับฟังประกอบกันเป็นหลักฐานแห่งการค้ำประกันได้ว่าจำเลยที่ 2เป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์กรณีมิใช่ศาลรับฟังพยานบุคคลประกอบข้ออ้างว่าเอกสารหมาย จ.11 ยังมีข้อความเพิ่มเติม ตัดทอน หรือเปลี่ยนแปลงแก้ไขข้อความในเอกสารนั้นอยู่อีก จึงไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94(ข) โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 2 รับผิดในฐานะผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ จำเลยที่ 2 ให้การรับว่าได้ลงลายมือชื่อ ในเอกสารหมาย จ.11 แต่ไม่ได้ค้ำประกันการชำระหนี้ ของจำเลยที่ 1 จึงต้องนำเอกสารหมาย จ.17 มาฟังประกอบกับ เอกสารหมาย จ.11 ว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันการชำระหนี้ ของลูกหนี้รายใดต่อโจทก์ เอกสารหมาย จ.17 จึงเป็นหลักฐาน อันสำคัญเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดีดังนั้น แม้โจทก์จะมิได้ระบุอ้างเอกสารหมาย จ.17 เป็นพยานไว้ในบัญชีพยานโจทก์อันเป็นการ ฝ่าฝืนต่อมาตรา 88 แต่เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม จำเป็นจะต้องสืบพยานเอกสารดังกล่าว ศาลย่อมมีอำนาจรับฟัง เอกสารหมาย จ.17 ได้ตามมาตรา 87(2)โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระหนี้จำนวน399,385.32 บาท ให้แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 18.5 ต่อปีของต้นเงิน 330,625.06 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ให้แก่โจทก์ครบถ้วนแล้ว พนักงานโจทก์กรอกข้อความในเอกสารท้ายฟ้องที่จำเลยที่ 2 ลงลายมือชื่อไว้โดยมิได้รับความยินยอมจากจำเลยที่ 2สัญญาค้ำประกันจึงไม่ชอบและจำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน180,039.79 บาท และ 150,585.27 บาท ให้แก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 18.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2536 และ 10 กรกฎาคม 2535 ตามลำดับจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 2 รับผิดต่อโจทก์สำหรับหนี้รายกู้ยืมจำนวน 150,585.27 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 18.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 10 กรกฎาคม 2535จนกว่าจะชำระเสร็จ โดยให้โจทก์บังคับเอาจากจำเลยที่ 1 ก่อนหากไม่พอหรือบังคับไม่ได้จึงบังคับจากจำเลยที่ 2 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่าจำเลยที่ 1เป็นหนี้โจทก์ตามบัญชีเดินสะพัดและสัญญากู้เงิน จำเลยที่ 2ลงลายมือชื่อในช่องผู้ค้ำประกันในสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.11 ซึ่งไม่ได้กรอกข้อความในแบบพิมพ์ว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันผู้ใดต่อโจทก์ จำเลยที่ 2 ลงลายมือชื่อในช่องผู้ค้ำประกันในคำขอเป็นผู้ค้ำประกันผู้ขอสินเชื่อกับธนาคาร เอกสารหมาย จ.17 ซึ่งมีข้อความระบุว่าจำเลยที่ 2 ยินยอมเป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ที่จำเลยที่ 1 จะมีต่อโจทก์โจทก์ไม่ได้ระบุอ้างเอกสารหมาย จ.17 เป็นพยานไว้ในบัญชีพยานโจทก์มีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยที่ 2 ว่าศาลนำเอกสารหมาย จ.17 มาประกอบเอกสารหมาย จ.11 เพื่อให้รับฟังว่าจำเลยที่ 2ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ได้หรือไม่ เห็นว่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 680 วรรคสอง ที่บัญญัติว่า "อนึ่ง สัญญาค้ำประกันนั้น ถ้ามิได้มีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างใดอย่างหนึ่งลงลายมือชื่อผู้ค้ำประกันเป็นสำคัญ ท่านว่าจะฟ้องร้องให้บังคับคดีหาได้ไม่" คำว่าหลักฐานเป็นหนังสือที่จะรับฟังเป็นหลักฐานแห่งการค้ำประกันนั้น กฎหมายไม่ได้กำหนดให้ต้องมีข้อความบรรจุอยู่ในเอกสารฉบับเดียวกันอาจเป็นข้อความที่รวบรวมจากเอกสารหลายฉบับที่เกี่ยวข้องเป็นเรื่องเดียวกันก็ได้ตามเอกสารหมาย จ.17 มีข้อความว่าจำเลยที่ 2 ยินยอมเป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ และในเอกสารหมาย จ.11 มีข้อความว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันการชำระหนี้ของลูกหนี้ต่อโจทก์ ย่อมรับฟังประกอบกันเป็นหลักฐานแห่งการค้ำประกันได้ว่าจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ การรับฟังเอกสารหมาย จ.17 มาประกอบกับเอกสารหมาย จ.11 มิใช่กรณีศาลรับฟังพยานบุคคลที่โจทก์ขอสืบประกอบข้ออ้างว่าเอกสารหมาย จ.11 ยังมีข้อความเพิ่มเติมตัดทอน หรือเปลี่ยนแปลงแก้ไขข้อความในเอกสารนั้นอยู่อีกจึงไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 94(ข) เนื่องจากโจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 2 รับผิดในฐานะผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ จำเลยที่ 2ให้การรับว่าได้ลงลายมือชื่อในเอกสารหมาย จ.11 แต่ไม่ได้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 จึงต้องนำเอกสารหมาย จ.17มาฟังประกอบกับเอกสารหมาย จ.11 ว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันการชำระหนี้ของลูกหนี้รายใดต่อโจทก์ เอกสารหมาย จ.17 จึงเป็นหลักฐานอันสำคัญเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดี แม้โจทก์จะมิได้ระบุอ้างเอกสารหมาย จ.17 เป็นพยานไว้ในบัญชีพยานโจทก์อันเป็นการฝ่าฝืนต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 88 แต่เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมจำเป็นจะต้องสืบพยานเอกสารดังกล่าว ศาลจึงมีอำนาจรับฟังเอกสารหมาย จ.17ได้ตามมาตรา 87(2) แห่งประมวลกฎหมายดังกล่าวพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3847/2541ธนาคาร ไทย พาณิชย์ จำกัด ( มหาชนโจทก์นาย ธีรศักดิ์ สา ตรา กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 680 ป.วิ.พ. ม. 87 (2), ม. 88, ม. 94 (ข)คำว่าหลักฐานเป็นหนังสือที่จะรับฟังเป็นหลักฐานแห่งการ ค้ำประกันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 680 วรรคสอง กฎหมายไม่ได้กำหนดให้ต้องมีข้อความบรรจุอยู่ในเอกสาร ฉบับเดียวกัน อาจเป็นข้อความที่รวบรวมจากเอกสารหลายฉบับ ที่เกี่ยวข้องเป็นเรื่องเดียวกันก็ได้ เอกสารหมาย จ.17 มีข้อความว่าจำเลยที่ 2 ยินยอมเป็น ผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ และในเอกสาร หมาย จ.11 มีข้อความว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันการชำระหนี้ ของลูกหนี้ต่อโจทก์ เอกสารทั้งสองฉบับนี้ย่อมรับฟังประกอบกันเป็นหลักฐานแห่งการค้ำประกันได้ว่าจำเลยที่ 2เป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์กรณีมิใช่ศาลรับฟังพยานบุคคลประกอบข้ออ้างว่าเอกสารหมาย จ.11 ยังมีข้อความเพิ่มเติม ตัดทอน หรือเปลี่ยนแปลงแก้ไขข้อความในเอกสารนั้นอยู่อีก จึงไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94(ข) โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 2 รับผิดในฐานะผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ จำเลยที่ 2 ให้การรับว่าได้ลงลายมือชื่อ ในเอกสารหมาย จ.11 แต่ไม่ได้ค้ำประกันการชำระหนี้ ของจำเลยที่ 1 จึงต้องนำเอกสารหมาย จ.17 มาฟังประกอบกับ เอกสารหมาย จ.11 ว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันการชำระหนี้ ของลูกหนี้รายใดต่อโจทก์ เอกสารหมาย จ.17 จึงเป็นหลักฐาน อันสำคัญเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดีดังนั้น แม้โจทก์จะมิได้ระบุอ้างเอกสารหมาย จ.17 เป็นพยานไว้ในบัญชีพยานโจทก์อันเป็นการ ฝ่าฝืนต่อมาตรา 88 แต่เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม จำเป็นจะต้องสืบพยานเอกสารดังกล่าว ศาลย่อมมีอำนาจรับฟัง เอกสารหมาย จ.17 ได้ตามมาตรา 87(2)โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระหนี้จำนวน399,385.32 บาท ให้แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 18.5 ต่อปีของต้นเงิน 330,625.06 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ให้แก่โจทก์ครบถ้วนแล้ว พนักงานโจทก์กรอกข้อความในเอกสารท้ายฟ้องที่จำเลยที่ 2 ลงลายมือชื่อไว้โดยมิได้รับความยินยอมจากจำเลยที่ 2สัญญาค้ำประกันจึงไม่ชอบและจำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน180,039.79 บาท และ 150,585.27 บาท ให้แก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 18.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2536 และ 10 กรกฎาคม 2535 ตามลำดับจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 2 รับผิดต่อโจทก์สำหรับหนี้รายกู้ยืมจำนวน 150,585.27 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 18.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 10 กรกฎาคม 2535จนกว่าจะชำระเสร็จ โดยให้โจทก์บังคับเอาจากจำเลยที่ 1 ก่อนหากไม่พอหรือบังคับไม่ได้จึงบังคับจากจำเลยที่ 2 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่าจำเลยที่ 1เป็นหนี้โจทก์ตามบัญชีเดินสะพัดและสัญญากู้เงิน จำเลยที่ 2ลงลายมือชื่อในช่องผู้ค้ำประกันในสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.11 ซึ่งไม่ได้กรอกข้อความในแบบพิมพ์ว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันผู้ใดต่อโจทก์ จำเลยที่ 2 ลงลายมือชื่อในช่องผู้ค้ำประกันในคำขอเป็นผู้ค้ำประกันผู้ขอสินเชื่อกับธนาคาร เอกสารหมาย จ.17 ซึ่งมีข้อความระบุว่าจำเลยที่ 2 ยินยอมเป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ที่จำเลยที่ 1 จะมีต่อโจทก์โจทก์ไม่ได้ระบุอ้างเอกสารหมาย จ.17 เป็นพยานไว้ในบัญชีพยานโจทก์มีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยที่ 2 ว่าศาลนำเอกสารหมาย จ.17 มาประกอบเอกสารหมาย จ.11 เพื่อให้รับฟังว่าจำเลยที่ 2ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ได้หรือไม่ เห็นว่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 680 วรรคสอง ที่บัญญัติว่า "อนึ่ง สัญญาค้ำประกันนั้น ถ้ามิได้มีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างใดอย่างหนึ่งลงลายมือชื่อผู้ค้ำประกันเป็นสำคัญ ท่านว่าจะฟ้องร้องให้บังคับคดีหาได้ไม่" คำว่าหลักฐานเป็นหนังสือที่จะรับฟังเป็นหลักฐานแห่งการค้ำประกันนั้น กฎหมายไม่ได้กำหนดให้ต้องมีข้อความบรรจุอยู่ในเอกสารฉบับเดียวกันอาจเป็นข้อความที่รวบรวมจากเอกสารหลายฉบับที่เกี่ยวข้องเป็นเรื่องเดียวกันก็ได้ตามเอกสารหมาย จ.17 มีข้อความว่าจำเลยที่ 2 ยินยอมเป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ และในเอกสารหมาย จ.11 มีข้อความว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันการชำระหนี้ของลูกหนี้ต่อโจทก์ ย่อมรับฟังประกอบกันเป็นหลักฐานแห่งการค้ำประกันได้ว่าจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ การรับฟังเอกสารหมาย จ.17 มาประกอบกับเอกสารหมาย จ.11 มิใช่กรณีศาลรับฟังพยานบุคคลที่โจทก์ขอสืบประกอบข้ออ้างว่าเอกสารหมาย จ.11 ยังมีข้อความเพิ่มเติมตัดทอน หรือเปลี่ยนแปลงแก้ไขข้อความในเอกสารนั้นอยู่อีกจึงไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 94(ข) เนื่องจากโจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 2 รับผิดในฐานะผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ จำเลยที่ 2ให้การรับว่าได้ลงลายมือชื่อในเอกสารหมาย จ.11 แต่ไม่ได้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 จึงต้องนำเอกสารหมาย จ.17มาฟังประกอบกับเอกสารหมาย จ.11 ว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันการชำระหนี้ของลูกหนี้รายใดต่อโจทก์ เอกสารหมาย จ.17 จึงเป็นหลักฐานอันสำคัญเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดี แม้โจทก์จะมิได้ระบุอ้างเอกสารหมาย จ.17 เป็นพยานไว้ในบัญชีพยานโจทก์อันเป็นการฝ่าฝืนต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 88 แต่เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมจำเป็นจะต้องสืบพยานเอกสารดังกล่าว ศาลจึงมีอำนาจรับฟังเอกสารหมาย จ.17ได้ตามมาตรา 87(2) แห่งประมวลกฎหมายดังกล่าวพิพากษายืน(วิเทพ ศิริพากย์-บุญธรรม อยู่พุก-ชวลิต ศรีสง่า)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระหนี้จำนวน399,385.32 บาท ให้แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 18.5 ต่อปีของต้นเงิน 330,625.06 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ให้แก่โจทก์ครบถ้วนแล้ว พนักงานโจทก์กรอกข้อความในเอกสารท้ายฟ้องที่จำเลยที่ 2 ลงลายมือชื่อไว้โดยมิได้รับความยินยอมจากจำเลยที่ 2สัญญาค้ำประกันจึงไม่ชอบและจำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน180,039.79 บาท และ 150,585.27 บาท ให้แก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 18.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2536 และ 10 กรกฎาคม 2535 ตามลำดับจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 2 รับผิดต่อโจทก์สำหรับหนี้รายกู้ยืมจำนวน 150,585.27 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 18.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 10 กรกฎาคม 2535จนกว่าจะชำระเสร็จ โดยให้โจทก์บังคับเอาจากจำเลยที่ 1 ก่อนหากไม่พอหรือบังคับไม่ได้จึงบังคับจากจำเลยที่ 2 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่าจำเลยที่ 1เป็นหนี้โจทก์ตามบัญชีเดินสะพัดและสัญญากู้เงิน จำเลยที่ 2ลงลายมือชื่อในช่องผู้ค้ำประกันในสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.11 ซึ่งไม่ได้กรอกข้อความในแบบพิมพ์ว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันผู้ใดต่อโจทก์ จำเลยที่ 2 ลงลายมือชื่อในช่องผู้ค้ำประกันในคำขอเป็นผู้ค้ำประกันผู้ขอสินเชื่อกับธนาคาร เอกสารหมาย จ.17 ซึ่งมีข้อความระบุว่าจำเลยที่ 2 ยินยอมเป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ที่จำเลยที่ 1 จะมีต่อโจทก์โจทก์ไม่ได้ระบุอ้างเอกสารหมาย จ.17 เป็นพยานไว้ในบัญชีพยานโจทก์มีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยที่ 2 ว่าศาลนำเอกสารหมาย จ.17 มาประกอบเอกสารหมาย จ.11 เพื่อให้รับฟังว่าจำเลยที่ 2ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ได้หรือไม่ เห็นว่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 680 วรรคสอง ที่บัญญัติว่า "อนึ่ง สัญญาค้ำประกันนั้น ถ้ามิได้มีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างใดอย่างหนึ่งลงลายมือชื่อผู้ค้ำประกันเป็นสำคัญ ท่านว่าจะฟ้องร้องให้บังคับคดีหาได้ไม่" คำว่าหลักฐานเป็นหนังสือที่จะรับฟังเป็นหลักฐานแห่งการค้ำประกันนั้น กฎหมายไม่ได้กำหนดให้ต้องมีข้อความบรรจุอยู่ในเอกสารฉบับเดียวกันอาจเป็นข้อความที่รวบรวมจากเอกสารหลายฉบับที่เกี่ยวข้องเป็นเรื่องเดียวกันก็ได้ตามเอกสารหมาย จ.17 มีข้อความว่าจำเลยที่ 2 ยินยอมเป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ และในเอกสารหมาย จ.11 มีข้อความว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันการชำระหนี้ของลูกหนี้ต่อโจทก์ ย่อมรับฟังประกอบกันเป็นหลักฐานแห่งการค้ำประกันได้ว่าจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ การรับฟังเอกสารหมาย จ.17 มาประกอบกับเอกสารหมาย จ.11 มิใช่กรณีศาลรับฟังพยานบุคคลที่โจทก์ขอสืบประกอบข้ออ้างว่าเอกสารหมาย จ.11 ยังมีข้อความเพิ่มเติมตัดทอน หรือเปลี่ยนแปลงแก้ไขข้อความในเอกสารนั้นอยู่อีกจึงไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 94(ข) เนื่องจากโจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 2 รับผิดในฐานะผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ จำเลยที่ 2ให้การรับว่าได้ลงลายมือชื่อในเอกสารหมาย จ.11 แต่ไม่ได้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 จึงต้องนำเอกสารหมาย จ.17มาฟังประกอบกับเอกสารหมาย จ.11 ว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันการชำระหนี้ของลูกหนี้รายใดต่อโจทก์ เอกสารหมาย จ.17 จึงเป็นหลักฐานอันสำคัญเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดี แม้โจทก์จะมิได้ระบุอ้างเอกสารหมาย จ.17 เป็นพยานไว้ในบัญชีพยานโจทก์อันเป็นการฝ่าฝืนต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 88 แต่เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมจำเป็นจะต้องสืบพยานเอกสารดังกล่าว ศาลจึงมีอำนาจรับฟังเอกสารหมาย จ.17ได้ตามมาตรา 87(2) แห่งประมวลกฎหมายดังกล่าวพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3847/2541ธนาคาร ไทย พาณิชย์ จำกัด ( มหาชนโจทก์นาย ธีรศักดิ์ สา ตรา กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 680 ป.วิ.พ. ม. 87 (2), ม. 88, ม. 94 (ข)คำว่าหลักฐานเป็นหนังสือที่จะรับฟังเป็นหลักฐานแห่งการ ค้ำประกันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 680 วรรคสอง กฎหมายไม่ได้กำหนดให้ต้องมีข้อความบรรจุอยู่ในเอกสาร ฉบับเดียวกัน อาจเป็นข้อความที่รวบรวมจากเอกสารหลายฉบับ ที่เกี่ยวข้องเป็นเรื่องเดียวกันก็ได้ เอกสารหมาย จ.17 มีข้อความว่าจำเลยที่ 2 ยินยอมเป็น ผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ และในเอกสาร หมาย จ.11 มีข้อความว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันการชำระหนี้ ของลูกหนี้ต่อโจทก์ เอกสารทั้งสองฉบับนี้ย่อมรับฟังประกอบกันเป็นหลักฐานแห่งการค้ำประกันได้ว่าจำเลยที่ 2เป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์กรณีมิใช่ศาลรับฟังพยานบุคคลประกอบข้ออ้างว่าเอกสารหมาย จ.11 ยังมีข้อความเพิ่มเติม ตัดทอน หรือเปลี่ยนแปลงแก้ไขข้อความในเอกสารนั้นอยู่อีก จึงไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94(ข) โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 2 รับผิดในฐานะผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ จำเลยที่ 2 ให้การรับว่าได้ลงลายมือชื่อ ในเอกสารหมาย จ.11 แต่ไม่ได้ค้ำประกันการชำระหนี้ ของจำเลยที่ 1 จึงต้องนำเอกสารหมาย จ.17 มาฟังประกอบกับ เอกสารหมาย จ.11 ว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันการชำระหนี้ ของลูกหนี้รายใดต่อโจทก์ เอกสารหมาย จ.17 จึงเป็นหลักฐาน อันสำคัญเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดีดังนั้น แม้โจทก์จะมิได้ระบุอ้างเอกสารหมาย จ.17 เป็นพยานไว้ในบัญชีพยานโจทก์อันเป็นการ ฝ่าฝืนต่อมาตรา 88 แต่เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม จำเป็นจะต้องสืบพยานเอกสารดังกล่าว ศาลย่อมมีอำนาจรับฟัง เอกสารหมาย จ.17 ได้ตามมาตรา 87(2)โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระหนี้จำนวน399,385.32 บาท ให้แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 18.5 ต่อปีของต้นเงิน 330,625.06 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ให้แก่โจทก์ครบถ้วนแล้ว พนักงานโจทก์กรอกข้อความในเอกสารท้ายฟ้องที่จำเลยที่ 2 ลงลายมือชื่อไว้โดยมิได้รับความยินยอมจากจำเลยที่ 2สัญญาค้ำประกันจึงไม่ชอบและจำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน180,039.79 บาท และ 150,585.27 บาท ให้แก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 18.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2536 และ 10 กรกฎาคม 2535 ตามลำดับจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 2 รับผิดต่อโจทก์สำหรับหนี้รายกู้ยืมจำนวน 150,585.27 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 18.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 10 กรกฎาคม 2535จนกว่าจะชำระเสร็จ โดยให้โจทก์บังคับเอาจากจำเลยที่ 1 ก่อนหากไม่พอหรือบังคับไม่ได้จึงบังคับจากจำเลยที่ 2 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่าจำเลยที่ 1เป็นหนี้โจทก์ตามบัญชีเดินสะพัดและสัญญากู้เงิน จำเลยที่ 2ลงลายมือชื่อในช่องผู้ค้ำประกันในสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.11 ซึ่งไม่ได้กรอกข้อความในแบบพิมพ์ว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันผู้ใดต่อโจทก์ จำเลยที่ 2 ลงลายมือชื่อในช่องผู้ค้ำประกันในคำขอเป็นผู้ค้ำประกันผู้ขอสินเชื่อกับธนาคาร เอกสารหมาย จ.17 ซึ่งมีข้อความระบุว่าจำเลยที่ 2 ยินยอมเป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ที่จำเลยที่ 1 จะมีต่อโจทก์โจทก์ไม่ได้ระบุอ้างเอกสารหมาย จ.17 เป็นพยานไว้ในบัญชีพยานโจทก์มีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยที่ 2 ว่าศาลนำเอกสารหมาย จ.17 มาประกอบเอกสารหมาย จ.11 เพื่อให้รับฟังว่าจำเลยที่ 2ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ได้หรือไม่ เห็นว่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 680 วรรคสอง ที่บัญญัติว่า "อนึ่ง สัญญาค้ำประกันนั้น ถ้ามิได้มีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างใดอย่างหนึ่งลงลายมือชื่อผู้ค้ำประกันเป็นสำคัญ ท่านว่าจะฟ้องร้องให้บังคับคดีหาได้ไม่" คำว่าหลักฐานเป็นหนังสือที่จะรับฟังเป็นหลักฐานแห่งการค้ำประกันนั้น กฎหมายไม่ได้กำหนดให้ต้องมีข้อความบรรจุอยู่ในเอกสารฉบับเดียวกันอาจเป็นข้อความที่รวบรวมจากเอกสารหลายฉบับที่เกี่ยวข้องเป็นเรื่องเดียวกันก็ได้ตามเอกสารหมาย จ.17 มีข้อความว่าจำเลยที่ 2 ยินยอมเป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ และในเอกสารหมาย จ.11 มีข้อความว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันการชำระหนี้ของลูกหนี้ต่อโจทก์ ย่อมรับฟังประกอบกันเป็นหลักฐานแห่งการค้ำประกันได้ว่าจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ การรับฟังเอกสารหมาย จ.17 มาประกอบกับเอกสารหมาย จ.11 มิใช่กรณีศาลรับฟังพยานบุคคลที่โจทก์ขอสืบประกอบข้ออ้างว่าเอกสารหมาย จ.11 ยังมีข้อความเพิ่มเติมตัดทอน หรือเปลี่ยนแปลงแก้ไขข้อความในเอกสารนั้นอยู่อีกจึงไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 94(ข) เนื่องจากโจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 2 รับผิดในฐานะผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ จำเลยที่ 2ให้การรับว่าได้ลงลายมือชื่อในเอกสารหมาย จ.11 แต่ไม่ได้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 จึงต้องนำเอกสารหมาย จ.17มาฟังประกอบกับเอกสารหมาย จ.11 ว่าจำเลยที่ 2 ค้ำประกันการชำระหนี้ของลูกหนี้รายใดต่อโจทก์ เอกสารหมาย จ.17 จึงเป็นหลักฐานอันสำคัญเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดี แม้โจทก์จะมิได้ระบุอ้างเอกสารหมาย จ.17 เป็นพยานไว้ในบัญชีพยานโจทก์อันเป็นการฝ่าฝืนต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 88 แต่เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมจำเป็นจะต้องสืบพยานเอกสารดังกล่าว ศาลจึงมีอำนาจรับฟังเอกสารหมาย จ.17ได้ตามมาตรา 87(2) แห่งประมวลกฎหมายดังกล่าวพิพากษายืน(วิเทพ ศิริพากย์-บุญธรรม อยู่พุก-ชวลิต ศรีสง่า)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ