คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1088/2540หลักกฎหมาย: ฝ่ายผู้เสียหายมีถึง8คนส่วนจำเลยมีคนเดียวการที่จำเลยชักอาวุธปืนออกมาและพูดขู่ว่าอย่าเข้ามานะพร้อมกับเดินถอยหลังไปเรื่อยๆแสดงให้เห็นว่าฝ่ายผู้เสียหายถือขวดสุราจะเข้าไปหาเพื่อทำร้ายจำเลยหาใช่เอาขวดมาถือไว้เฉยๆดังที่ผู้เสียหายเบิกความไม่หากจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายทั้งแปดจริงก็คงจะยิงผู้เสียหายตั้งแต่ตอนนั้นแล้วเพราะจำเลยกระชากลูกเลื่อนให้กระสุนเข้าลำกล้องพร้อมจะยิงได้แล้วการที่จำเลยเดินถอยหลังไปถึง30เมตรแล้วจึงยิงแสดงให้เห็นว่าเป็นการยิงขู่โดยไม่หวังผลเพราะฝ่ายผู้เสียหายมีการขว้างขวดสุราใส่จำเลยส่วนที่ผู้เสียหายที่8และพนักงานสอบสวนเบิกความว่ากระสุนปืนที่จำเลยยิงไปถูกโต๊ะที่วางตู้ขายก๋วยเตี๋ยวห่างกลุ่มผู้เสียหายประมาณ1เมตรแต่ผู้เสียหายที่8ไม่ได้เห็นเองเพียงแต่เพื่อบอกพนักงานสอบสวนก็หาได้บันทึกรอยกระสุนปืนดังกล่าวไว้ในรายงานการตรวจสถานที่เกิดเหตุหรือแผนที่สังเขปแสดงสถานที่เกิดเหตุแต่อย่างใดไม่ทั้งๆที่เป็นวัตถุพยานอันสำคัญและไม่ได้มีการพิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นรอยที่เกิดจากกระสุนปืนจริงเป็นแต่พนักงานสอบสวนเข้าใจเอาเองพยานโจทก์ปากอื่นๆไม่มีผู้ใดเบิกความถึงรอยกระสุนนี้ทั้งที่วิถีกระสุนเป็นเรื่องสำคัญที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยยิงปืนไปทางใดจึงยังไม่ได้สนิทใจว่ารอยดังกล่าวเกิดจากกระสุนปืนของจำเลยจริงหรือไม่ประกอบกับจำเลยมีเรื่องชกต่อยกับผู้เสียหายที่3เพียงคนเดียวไม่มีสาเหตุกับผู้เสียหายคนอื่นๆและไม่ยิงผู้เสียหายทั้งแปดเสียตั้งแต่แรกขณะอยู่ในระยะใกล้ทั้งที่สามารถกระทำได้กลับเดินถอยหลังให้ห่างออกไปและร้องห้ามมิให้พวกผู้เสียหายเข้ามาชี้ให้เห็นว่าจำเลยต้องการยิงขู่เพราะมีการขว้างขวดสุราใส่จำเลยเท่านั้นหาได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายทั้งแปดแต่อย่างใดไม่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91, 288 และริบปลอกกระสุนปืนของกลางจำเลยให้การปฎิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 ขณะเกิดเหตุจำเลยอายุเพียง18 ปี ลดมาตราส่วนโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 76 คงจำคุก 8 ปี ริบปลอกกระสุนปืนของกลาง ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบมาโดยจำเลยมิได้โต้แย้งเป็นอย่างอื่นฟังได้ยุติว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง มีคนร้ายใช้อาวุธปืนยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหายทั้งแปดจำนวน 2 นัด แต่กระสุนปืนไม่ถูกผู้ใด จากนั้นคนร้ายได้ขึ้นนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์หลบหนีสำหรับข้อหาจำเลยมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตและพาอาวุธปืนติดตัวไปในทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุอันสมควรและโดยไม่ได้รับอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์มิได้อุทธรณ์ ข้อหาตามฐานความผิดดังกล่าวจึงยุติตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นคงมีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่าจำเลยเป็นคนร้ายที่ใช้อาวุธปืนยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหายโดยมีเจตนาฆ่าหรือไม่ ประจักษ์พยานโจทก์มีผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2ที่ 4 ที่ 5 และที่ 8 เบิกความประกอบกันว่า ขณะผู้เสียหายทั้งแปดกำลังยืนคุยกันอยู่ที่บริเวณหน้าสมาคมชายแดนสัมพันธ์จำเลยนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ของชายคนหนึ่งมาจอด แล้วจำเลยลงจากรถมาพูดกับนายนิคมผู้เสียหายที่ 3 ต่อมาได้เกิดการโต้เถียงชกต่อยกอดปล้ำกัน มีผู้เข้าห้ามให้แยกออก จำเลยชักอาวุธปืนสั้นออกจากเอว กระชากลูกเลื่อนให้กระสุนเข้าลำกล้อง จ้องเล็งมาทางผู้เสียหายทั้งแปดพร้อมกับพูดว่าอย่าเข้ามานะ แล้วจำเลยเดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ จนถึงประตูทางเข้าบ้านพักตำรวจตระเวนชายแดน จำเลยได้ใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหายทั้งแปด 1 นัด ผู้เสียหายที่ 2 ที่ 3 และที่ 4ใช้ขวดสุราขว้างไปที่จำเลย จำเลยยิงปืนมาอีก 1 นัด แล้วขึ้นนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ ซึ่งพวกจำเลยเป็นผู้ขับหลบหนีกระสุนปืนที่จำเลยยิงมาทั้งสองนัดไม่ถูกผู้เสียหายทั้งแปดแต่ไปถูกโต๊ะที่วางตู้ขายก๋วยเตี๋ยวซึ่งอยู่ห่างจากกลุ่มผู้เสียหายประมาณ 1 เมตร ฝ่ายจำเลยมีตัวจำเลย จ่าสิบเอกสมพงษ์ อุทัยรัตน์และนางวินัย พวงอ้อ เป็นพยานเบิกความว่า คืนเกิดเหตุจำเลยอยู่ที่บ้านตลอดเวลา เห็นว่าที่เกิดเหตุอยู่บริเวณหน้าสมาคมชายแดนสัมพันธ์ นอกจากพยานโจทก์ดังกล่าวแล้วร้อยตำรวจเอกกฤษกร พลีธัญญวงศ์ พนักงานสอบสวนซึ่งเป็นผู้ตรวจสถานที่เกิดเหตุก็เบิกความยืนยันว่าบริเวณที่เกิดเหตุมีแสงไฟจากร้านค้าจากหน้าสมาคมและจากเสาไฟฟ้าข้างถนนมองเห็นกันได้ชัดเจนผู้เสียหายที่ 2 และที่ 4 รู้จักจำเลยมาก่อน โดยเฉพาะผู้เสียที่ 4 เคยเรียนหนังสืออยู่โรงเรียนเดียวกันกับจำเลยหลังเกิดเหตุผู้เสียหายที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ได้ไปแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนในทันทีระบุว่าจำเลยเป็นคนร้าย เมื่อจับจำเลยได้ในวันรุ่งขึ้น ผู้เสียหายทั้งแปดชี้ตัวจำเลยได้ถูกต้องจำเลยเองก็เบิกความรับว่าผู้เสียหายที่ 4 เป็นเพื่อนของจำเลย ผู้เสียหายที่ 3 เคยอยู่โรงเรียนเดียวกับจำเลย จึงน่าเชื่อว่าผู้เสียหายทั้งแปดจำเลยได้พยานฐานที่อยู่ของจำเลยไม่มีน้ำหนักหักล้างได้ ฟังได้ว่าคืนเกิดเหตุจำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหาย 2 นัด จริง คงมีปัญหาวินิจฉัยต่อไปว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายทั้งแปดดังโจทก์ฟ้องหรือไม่แม้จำเลยจะมิได้ยกเหตุนี้ขึ้นเป็นข้อต่อสู้ แต่เป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้องปรากฎจากคำเบิกความของผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ที่ 5 และที่ 8 ว่า เมื่อมีผู้แยกจำเลยกับผู้เสียหายที่ 3 ออกจากกันแล้วจำเลยชักอาวุธปืนออกมาจากเอว กระชากลูกเลื่อนให้กระสุนเข้าลำกล้องจ้องเล็งมาทางกลุ่มผู้เสียหายพูดขู่ว่าอย่าเข้ามานะพร้อมกับเดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ ผู้เสียหายบางคนหยิบขวดสุรามาถือไว้ จำเลยถอยหลังไปได้ประมาณ 30 เมตร ได้ใช้อาวุธปืนยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหาย 1 นัด ผู้เสียหายที่ 2 ที่ 3 และที่ 4ใช้ขวดสุราขว้างจำเลย จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงมาอีก 1 นัดเห็นว่า ฝ่ายผู้เสียหายมีถึง 8 คน ส่วนจำเลยมีคนเดียว พวกของจำเลยที่ขับรถจักรยานยนต์ไม่ปรากฎว่าได้เข้ามาร่วมต่อสู้ด้วยการที่จำเลยชักอาวุธปืนออกมาและพูดขู่ว่าอย่าเข้ามานะ พร้อมกับเดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ แสดงให้เห็นว่าฝ่ายผู้เสียหายถือขวดสุราจะเข้าไปหาเพื่อทำร้ายจำเลยหาใช้เอาขวดมาถือไว้เฉย ๆดังที่ผู้เสียหายเบิกความไม่ หากจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายทั้งแปดจริงก็คงจะยิงผู้เสียหายเสียตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว เพราะจำเลยกระชากลูกเลื่อนให้กระสุนเข้าลำกล้องพร้อมจะยิงได้แล้วการที่จำเลยเดินถอยหลังไปถึง 30 เมตร แล้วจึงยิง แสดงให้เห็นว่าเป็นการยิงขู่โดยไม่หวังผลเพราะฝ่ายผู้เสียหายมีการขว้างขวดสุราใส่จำเลยที่ผู้เสียหายที่ 8 และร้อยตำรวจเอกกฤษกรเบิกความว่า กระสุนปืนที่จำเลยยิงไปถูกที่โต๊ะวางตู้ขายก๋วยเตี๋ยวซึ่งอยู่ห่างกลุ่มผู้เสียหายประมาณ 1 เมตร แต่ผู้เสียหายที่ 8 ไม่ได้เห็นเองเพียงแต่เพื่อนบอก ร้อยตำรวจเอกกฤษกรก็หาได้บันทึกรอยกระสุนปืนดังกล่าวไว้ในรายงานการตรวจสถานที่เกิดเหตุหรือแผนที่สังเขปแสดงสถานที่เกิดเหตุแต่อย่างใดไม่ทั้ง ๆ ที่เป็นวัตถุพยานอันสำคัญ ไม่ได้มีการพิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นรอยที่เกิดจากกระสุนปืนจริง เป็นแต่ร้อยตำรวจเอกกฤษกรเข้าใจเอาเอง พยานโจทก์ปากอื่น ๆ ไม่มีผู้ใดเบิกความถึงรอยกระสุนนี้โดยเฉพาะผู้เสียหายที่ 1 เบิกความว่า ไม่ทราบวิถีกระสุนไปทางใด ถ้ากระสุนปืนถูกโต๊ะที่วางตู้ขายก๋วยเตี๋ยวซึ่งอยู่ห่างกลุ่มผู้เสียหายเพียง 1 เมตร ย่อมเกิดเสียงให้ผู้เสียหายที่ 1 และคนอื่น ๆ รู้ด้วย และน่าจะได้มีการนำชี้ให้พนักงานสอบสวนบันทึกไว้ในรายงานการตรวจสถานที่เกิดเหตุเสียตั้งแต่ตอนแรก เพราะเป็นเรื่องสำคัญที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยยิงปืนไปทางใด จึงยังฟังไม่ได้สนิทใจว่ารอยดังกล่าวเกิดจากกระสุนปืนของจำเลยจริงหรือไม่ ประกอบกับจำเลยมีเรื่องชกต่อยกับผู้เสียหายที่ 3 เพียงคนเดียว ไม่มีสาเหตุกับผู้เสียหายคนอื่น ๆ และไม่ยิงผู้เสียหายทั้งแปดเสียตั้งแต่แรกขณะอยู่ในระยะใกล้ทั้งที่สามารถกระทำได้ กลับเดินถอยหลังให้ห่างออกไปละร้องห้ามมิให้พวกผู้เสียหายเข้ามา ชี้ให้เห็นว่าจำเลยต้องการยิงขู่เพราะมีการขว้างขวดสุราใส่จำเลยเท่านั้น หาได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียทั้งแปดแต่อย่างใดไม่ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยในความผิดฐานนี้ ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพยายามฆ่าผู้อื่นเสียด้วย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1088/2540พนักงานอัยการจังหวัดกาญจนบุรีโจทก์นาย สงกรานต์ พวงอ้อจำเลย ป.อ. ม. 59, ม. 80, ม. 288 ป.วิ.อ. ม. 227ฝ่ายผู้เสียหายมีถึง8คนส่วนจำเลยมีคนเดียวการที่จำเลยชักอาวุธปืนออกมาและพูดขู่ว่าอย่าเข้ามานะพร้อมกับเดินถอยหลังไปเรื่อยๆแสดงให้เห็นว่าฝ่ายผู้เสียหายถือขวดสุราจะเข้าไปหาเพื่อทำร้ายจำเลยหาใช่เอาขวดมาถือไว้เฉยๆดังที่ผู้เสียหายเบิกความไม่หากจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายทั้งแปดจริงก็คงจะยิงผู้เสียหายตั้งแต่ตอนนั้นแล้วเพราะจำเลยกระชากลูกเลื่อนให้กระสุนเข้าลำกล้องพร้อมจะยิงได้แล้วการที่จำเลยเดินถอยหลังไปถึง30เมตรแล้วจึงยิงแสดงให้เห็นว่าเป็นการยิงขู่โดยไม่หวังผลเพราะฝ่ายผู้เสียหายมีการขว้างขวดสุราใส่จำเลยส่วนที่ผู้เสียหายที่8และพนักงานสอบสวนเบิกความว่ากระสุนปืนที่จำเลยยิงไปถูกโต๊ะที่วางตู้ขายก๋วยเตี๋ยวห่างกลุ่มผู้เสียหายประมาณ1เมตรแต่ผู้เสียหายที่8ไม่ได้เห็นเองเพียงแต่เพื่อบอกพนักงานสอบสวนก็หาได้บันทึกรอยกระสุนปืนดังกล่าวไว้ในรายงานการตรวจสถานที่เกิดเหตุหรือแผนที่สังเขปแสดงสถานที่เกิดเหตุแต่อย่างใดไม่ทั้งๆที่เป็นวัตถุพยานอันสำคัญและไม่ได้มีการพิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นรอยที่เกิดจากกระสุนปืนจริงเป็นแต่พนักงานสอบสวนเข้าใจเอาเองพยานโจทก์ปากอื่นๆไม่มีผู้ใดเบิกความถึงรอยกระสุนนี้ทั้งที่วิถีกระสุนเป็นเรื่องสำคัญที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยยิงปืนไปทางใดจึงยังไม่ได้สนิทใจว่ารอยดังกล่าวเกิดจากกระสุนปืนของจำเลยจริงหรือไม่ประกอบกับจำเลยมีเรื่องชกต่อยกับผู้เสียหายที่3เพียงคนเดียวไม่มีสาเหตุกับผู้เสียหายคนอื่นๆและไม่ยิงผู้เสียหายทั้งแปดเสียตั้งแต่แรกขณะอยู่ในระยะใกล้ทั้งที่สามารถกระทำได้กลับเดินถอยหลังให้ห่างออกไปและร้องห้ามมิให้พวกผู้เสียหายเข้ามาชี้ให้เห็นว่าจำเลยต้องการยิงขู่เพราะมีการขว้างขวดสุราใส่จำเลยเท่านั้นหาได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายทั้งแปดแต่อย่างใดไม่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91, 288 และริบปลอกกระสุนปืนของกลางจำเลยให้การปฎิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 ขณะเกิดเหตุจำเลยอายุเพียง18 ปี ลดมาตราส่วนโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 76 คงจำคุก 8 ปี ริบปลอกกระสุนปืนของกลาง ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบมาโดยจำเลยมิได้โต้แย้งเป็นอย่างอื่นฟังได้ยุติว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง มีคนร้ายใช้อาวุธปืนยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหายทั้งแปดจำนวน 2 นัด แต่กระสุนปืนไม่ถูกผู้ใด จากนั้นคนร้ายได้ขึ้นนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์หลบหนีสำหรับข้อหาจำเลยมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตและพาอาวุธปืนติดตัวไปในทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุอันสมควรและโดยไม่ได้รับอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์มิได้อุทธรณ์ ข้อหาตามฐานความผิดดังกล่าวจึงยุติตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นคงมีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่าจำเลยเป็นคนร้ายที่ใช้อาวุธปืนยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหายโดยมีเจตนาฆ่าหรือไม่ ประจักษ์พยานโจทก์มีผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2ที่ 4 ที่ 5 และที่ 8 เบิกความประกอบกันว่า ขณะผู้เสียหายทั้งแปดกำลังยืนคุยกันอยู่ที่บริเวณหน้าสมาคมชายแดนสัมพันธ์จำเลยนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ของชายคนหนึ่งมาจอด แล้วจำเลยลงจากรถมาพูดกับนายนิคมผู้เสียหายที่ 3 ต่อมาได้เกิดการโต้เถียงชกต่อยกอดปล้ำกัน มีผู้เข้าห้ามให้แยกออก จำเลยชักอาวุธปืนสั้นออกจากเอว กระชากลูกเลื่อนให้กระสุนเข้าลำกล้อง จ้องเล็งมาทางผู้เสียหายทั้งแปดพร้อมกับพูดว่าอย่าเข้ามานะ แล้วจำเลยเดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ จนถึงประตูทางเข้าบ้านพักตำรวจตระเวนชายแดน จำเลยได้ใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหายทั้งแปด 1 นัด ผู้เสียหายที่ 2 ที่ 3 และที่ 4ใช้ขวดสุราขว้างไปที่จำเลย จำเลยยิงปืนมาอีก 1 นัด แล้วขึ้นนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ ซึ่งพวกจำเลยเป็นผู้ขับหลบหนีกระสุนปืนที่จำเลยยิงมาทั้งสองนัดไม่ถูกผู้เสียหายทั้งแปดแต่ไปถูกโต๊ะที่วางตู้ขายก๋วยเตี๋ยวซึ่งอยู่ห่างจากกลุ่มผู้เสียหายประมาณ 1 เมตร ฝ่ายจำเลยมีตัวจำเลย จ่าสิบเอกสมพงษ์ อุทัยรัตน์และนางวินัย พวงอ้อ เป็นพยานเบิกความว่า คืนเกิดเหตุจำเลยอยู่ที่บ้านตลอดเวลา เห็นว่าที่เกิดเหตุอยู่บริเวณหน้าสมาคมชายแดนสัมพันธ์ นอกจากพยานโจทก์ดังกล่าวแล้วร้อยตำรวจเอกกฤษกร พลีธัญญวงศ์ พนักงานสอบสวนซึ่งเป็นผู้ตรวจสถานที่เกิดเหตุก็เบิกความยืนยันว่าบริเวณที่เกิดเหตุมีแสงไฟจากร้านค้าจากหน้าสมาคมและจากเสาไฟฟ้าข้างถนนมองเห็นกันได้ชัดเจนผู้เสียหายที่ 2 และที่ 4 รู้จักจำเลยมาก่อน โดยเฉพาะผู้เสียที่ 4 เคยเรียนหนังสืออยู่โรงเรียนเดียวกันกับจำเลยหลังเกิดเหตุผู้เสียหายที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ได้ไปแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนในทันทีระบุว่าจำเลยเป็นคนร้าย เมื่อจับจำเลยได้ในวันรุ่งขึ้น ผู้เสียหายทั้งแปดชี้ตัวจำเลยได้ถูกต้องจำเลยเองก็เบิกความรับว่าผู้เสียหายที่ 4 เป็นเพื่อนของจำเลย ผู้เสียหายที่ 3 เคยอยู่โรงเรียนเดียวกับจำเลย จึงน่าเชื่อว่าผู้เสียหายทั้งแปดจำเลยได้พยานฐานที่อยู่ของจำเลยไม่มีน้ำหนักหักล้างได้ ฟังได้ว่าคืนเกิดเหตุจำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหาย 2 นัด จริง คงมีปัญหาวินิจฉัยต่อไปว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายทั้งแปดดังโจทก์ฟ้องหรือไม่แม้จำเลยจะมิได้ยกเหตุนี้ขึ้นเป็นข้อต่อสู้ แต่เป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้องปรากฎจากคำเบิกความของผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ที่ 5 และที่ 8 ว่า เมื่อมีผู้แยกจำเลยกับผู้เสียหายที่ 3 ออกจากกันแล้วจำเลยชักอาวุธปืนออกมาจากเอว กระชากลูกเลื่อนให้กระสุนเข้าลำกล้องจ้องเล็งมาทางกลุ่มผู้เสียหายพูดขู่ว่าอย่าเข้ามานะพร้อมกับเดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ ผู้เสียหายบางคนหยิบขวดสุรามาถือไว้ จำเลยถอยหลังไปได้ประมาณ 30 เมตร ได้ใช้อาวุธปืนยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหาย 1 นัด ผู้เสียหายที่ 2 ที่ 3 และที่ 4ใช้ขวดสุราขว้างจำเลย จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงมาอีก 1 นัดเห็นว่า ฝ่ายผู้เสียหายมีถึง 8 คน ส่วนจำเลยมีคนเดียว พวกของจำเลยที่ขับรถจักรยานยนต์ไม่ปรากฎว่าได้เข้ามาร่วมต่อสู้ด้วยการที่จำเลยชักอาวุธปืนออกมาและพูดขู่ว่าอย่าเข้ามานะ พร้อมกับเดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ แสดงให้เห็นว่าฝ่ายผู้เสียหายถือขวดสุราจะเข้าไปหาเพื่อทำร้ายจำเลยหาใช้เอาขวดมาถือไว้เฉย ๆดังที่ผู้เสียหายเบิกความไม่ หากจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายทั้งแปดจริงก็คงจะยิงผู้เสียหายเสียตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว เพราะจำเลยกระชากลูกเลื่อนให้กระสุนเข้าลำกล้องพร้อมจะยิงได้แล้วการที่จำเลยเดินถอยหลังไปถึง 30 เมตร แล้วจึงยิง แสดงให้เห็นว่าเป็นการยิงขู่โดยไม่หวังผลเพราะฝ่ายผู้เสียหายมีการขว้างขวดสุราใส่จำเลยที่ผู้เสียหายที่ 8 และร้อยตำรวจเอกกฤษกรเบิกความว่า กระสุนปืนที่จำเลยยิงไปถูกที่โต๊ะวางตู้ขายก๋วยเตี๋ยวซึ่งอยู่ห่างกลุ่มผู้เสียหายประมาณ 1 เมตร แต่ผู้เสียหายที่ 8 ไม่ได้เห็นเองเพียงแต่เพื่อนบอก ร้อยตำรวจเอกกฤษกรก็หาได้บันทึกรอยกระสุนปืนดังกล่าวไว้ในรายงานการตรวจสถานที่เกิดเหตุหรือแผนที่สังเขปแสดงสถานที่เกิดเหตุแต่อย่างใดไม่ทั้ง ๆ ที่เป็นวัตถุพยานอันสำคัญ ไม่ได้มีการพิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นรอยที่เกิดจากกระสุนปืนจริง เป็นแต่ร้อยตำรวจเอกกฤษกรเข้าใจเอาเอง พยานโจทก์ปากอื่น ๆ ไม่มีผู้ใดเบิกความถึงรอยกระสุนนี้โดยเฉพาะผู้เสียหายที่ 1 เบิกความว่า ไม่ทราบวิถีกระสุนไปทางใด ถ้ากระสุนปืนถูกโต๊ะที่วางตู้ขายก๋วยเตี๋ยวซึ่งอยู่ห่างกลุ่มผู้เสียหายเพียง 1 เมตร ย่อมเกิดเสียงให้ผู้เสียหายที่ 1 และคนอื่น ๆ รู้ด้วย และน่าจะได้มีการนำชี้ให้พนักงานสอบสวนบันทึกไว้ในรายงานการตรวจสถานที่เกิดเหตุเสียตั้งแต่ตอนแรก เพราะเป็นเรื่องสำคัญที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยยิงปืนไปทางใด จึงยังฟังไม่ได้สนิทใจว่ารอยดังกล่าวเกิดจากกระสุนปืนของจำเลยจริงหรือไม่ ประกอบกับจำเลยมีเรื่องชกต่อยกับผู้เสียหายที่ 3 เพียงคนเดียว ไม่มีสาเหตุกับผู้เสียหายคนอื่น ๆ และไม่ยิงผู้เสียหายทั้งแปดเสียตั้งแต่แรกขณะอยู่ในระยะใกล้ทั้งที่สามารถกระทำได้ กลับเดินถอยหลังให้ห่างออกไปละร้องห้ามมิให้พวกผู้เสียหายเข้ามา ชี้ให้เห็นว่าจำเลยต้องการยิงขู่เพราะมีการขว้างขวดสุราใส่จำเลยเท่านั้น หาได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียทั้งแปดแต่อย่างใดไม่ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยในความผิดฐานนี้ ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพยายามฆ่าผู้อื่นเสียด้วย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ภาค 3(ผล อนุวัตรนิติการ-สมปอง เสนเนียม-จรัญ หัตถกรรม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุสุภาษิต กฎหมาย Acta exteriora indicant interiora secreta. External actions show internal secrets. กรรม เป็นเครื่องชี้เจตนา ปัญหาตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1088/2540 เป็นเรื่อง "เจตนา"ซึ่งเป็นองค์ประกอบภายในประการหนึ่งตามโครงสร้างความรับผิดทางอาญาของบุคคล แต่จิตใจมนุษย์นั้นไซ้รยากแท้หยั่งถึง เราจึงใช้วิธีชั่งน้ำหนักกรรมหรือการกระทำที่บุคคลแสดงออกมาภายนอกเพื่อพิจารณาย้อนกลับเข้าไปค้นหาเจตนาภายในจิตใจของผู้กระทำว่ามี "เจตนาฆ่า" อันเป็นการละเมิดต่อสิทธิหรือประโยชน์ที่กฎหมายรับรองและคุ้มครองในชีวิตมนุษย์ผู้อื่นหรือไม่ ปัญหาต่อมาก็คือ "กรรม" อย่างไรชี้ให้เห็นว่าผู้กระทำเจตนาฆ่า ซึ่งก็คงต้องดูจากวิสัยและพฤติการณ์ของผู้กระทำเป็นเรื่อง ๆ ไป ได้แก่ ความร้ายแรงของอาวุธที่ใช้ (ถ้าเป็นอาวุธปืนมักจะวินิจฉัยว่าจำเลยมีเจตนาฆ่า อาทิ ฎ-605/2500, 2259/2519,231/2528, 26/2540); ตำแหน่งความสำคัญของอวัยวะหรือส่วนของร่างกายที่ถูกประทุษร้าย (ถ้าเป็นที่สำคัญก็ถือว่ามีเจตนาฆ่าอาทิ ฎ. 59/2502, 2236/2527, 1280/2528, 1748/2538 แต่ถ้าไม่ใช่ที่สำคัญก็ถือว่ามีเจตนาทำร้าย (อาทิ ฎ.930/2490,1006/2501);ความรุนแรงหรือจำนวนครั้งที่ประทุษร้าย (อาทิ ฎ.1582/2513,4718/2536, 6589/2537) ; ลักษณะและจำนวนบาดแผลที่ถูกประทุษร้าย(อาทิ ฎ.358/2530, 942/2532, 6471/2537); ถ้อยคำพูดก่อนหรือในขณะกระทำ (อาทิ ฎ.619/2513, 2487/2529, 4808/2538) ;โอกาสที่จะกระทำซ้ำเติม (อาทิ ฎ 1085/2510) ; มูลเหตุจูงใจในการกระทำเช่น การท้าทายทะเลาะวิวาทซึ่งอาจไม่มีเวลาเลือกทำร้ายกันตรงที่สำคัญได้ถนัด (อาทิ ฎ. 1085/2510, 1777/2513) ; เคยมีสาเหตุอย่างใดที่ร้ายแรงถึงขนาดจะต้องเอาชีวิตกันหรือไม่ (อาทิ ฎ.28/2529, 3127/2537, 1641/2539) ลักษณะจิตใจความรู้สึกชอบและการบังคับตนเอง (ฎ. 363/2540) เป็นต้น สำหรับคำพิพากษาศาลฎีกาเรื่องนี้ จัดเป็นข้อยกเว้นของแนวคำพิพากษาศาลฎีกาส่วนใหญ่ซึ่งมักจะวินิจฉัยว่าหากจำเลยใช้อาวุธในการกระทำแล้วถือว่ามีเจตนาฆ่า เหตุที่เรื่องนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าก็เป็นไปตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาดังกล่าวข้างต้น กล่าวคือการที่จำเลยชักอาวุธออกมากระชากลูกเลื่อนให้กระสุนเข้าลำกล้องจ้องเล็งมาทางผู้เสียหายนั้น ถือเป็นโอกาสที่จำเลยจะฆ่าฝ่ายผู้เสียหายซึ่งมีถึง 8 คน ได้แล้วถ้าตกลงใจจะกระทำจริง ๆ แต่จำเลยกลับเดินถอยหลังไปถึง 30 เมตร (ซึ่งน่าเลยระยะหวังผลในการยิงของอาวุธปืนสั้นไปแล้ว) โดยพูดขู่ก่อนว่าอย่าเข้ามานะ เมื่อฝ่ายผู้เสียหายคนอื่นที่ถึงขนาดจะต้องเอาชีวิตกัน จึงแสดงให้เห็นว่าจำเลยยิงขู่โดยไม่หวังผลหาได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายทั้งแปดอย่างใดไม่ พยานหลักฐานสำคัญอีกเรื่องหนึ่งซึ่งคำพิพากษาศาลฎีกาเรื่องนี้ให้ความสำคัญในการชั่งน้ำหนักเพื่อจะวินิจฉัยถึงเจตนาของจำเลย ก็คือ วิถีกระสุนปืนว่าจำเลยยิงปืนไปทางใดมุ่งประทุษร้ายตรงตำแห่งอวัยวะหรือส่วนของร่างกายฝ่ายผู้เสียหายหรือไม่ แต่ผู้เสียหายที่ 8 และพนักงานสอบสวนซึ่งเบิกความถึงเรื่องนี้กลับเป็นเพียงพยานบอกเล่าไม่ได้เห็นเกี่ยวในเรื่องที่จะให้การนั้นมาด้วยตนเองโดยตรง และไม่ได้บันทึกรอยกระสุนปืนไว้เป็นพยานหลักฐานในรายการตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุหรือแผนที่สังเขปแสดงสถานที่เกิดเหตุแต่อย่างใดจึงฟังไม่ได้ว่ารอยที่โต๊ะวางตู้ขายก๋วยเตี๋ยวซึ่งอยู่ห่างจากกลุ่มผู้เสียหายเพียง1 เมตรนั้น จะเกิดจากกระสุนปืนของจำเลยจริงหรือไม่ ก่อนหน้านี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6480/2537 วินิจฉัยเกี่ยวกับวิถีกระสุนและเจตนาฆ่าหรือเจตนาทำร้ายว่าจำเลยใช้ปืนสั้นเล็งยิงผู้เสียหายในระยะต่ำลงพื้นดินในระยะ 3 เมตรแสดงว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย เพียงแต่มีเจตนาทำร้ายร่างกายเท่านั้น มนต์ชัย ชนินทรลีลาคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91, 288 และริบปลอกกระสุนปืนของกลางจำเลยให้การปฎิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 ขณะเกิดเหตุจำเลยอายุเพียง18 ปี ลดมาตราส่วนโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 76 คงจำคุก 8 ปี ริบปลอกกระสุนปืนของกลาง ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบมาโดยจำเลยมิได้โต้แย้งเป็นอย่างอื่นฟังได้ยุติว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง มีคนร้ายใช้อาวุธปืนยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหายทั้งแปดจำนวน 2 นัด แต่กระสุนปืนไม่ถูกผู้ใด จากนั้นคนร้ายได้ขึ้นนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์หลบหนีสำหรับข้อหาจำเลยมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตและพาอาวุธปืนติดตัวไปในทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุอันสมควรและโดยไม่ได้รับอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์มิได้อุทธรณ์ ข้อหาตามฐานความผิดดังกล่าวจึงยุติตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นคงมีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่าจำเลยเป็นคนร้ายที่ใช้อาวุธปืนยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหายโดยมีเจตนาฆ่าหรือไม่ ประจักษ์พยานโจทก์มีผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2ที่ 4 ที่ 5 และที่ 8 เบิกความประกอบกันว่า ขณะผู้เสียหายทั้งแปดกำลังยืนคุยกันอยู่ที่บริเวณหน้าสมาคมชายแดนสัมพันธ์จำเลยนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ของชายคนหนึ่งมาจอด แล้วจำเลยลงจากรถมาพูดกับนายนิคมผู้เสียหายที่ 3 ต่อมาได้เกิดการโต้เถียงชกต่อยกอดปล้ำกัน มีผู้เข้าห้ามให้แยกออก จำเลยชักอาวุธปืนสั้นออกจากเอว กระชากลูกเลื่อนให้กระสุนเข้าลำกล้อง จ้องเล็งมาทางผู้เสียหายทั้งแปดพร้อมกับพูดว่าอย่าเข้ามานะ แล้วจำเลยเดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ จนถึงประตูทางเข้าบ้านพักตำรวจตระเวนชายแดน จำเลยได้ใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหายทั้งแปด 1 นัด ผู้เสียหายที่ 2 ที่ 3 และที่ 4ใช้ขวดสุราขว้างไปที่จำเลย จำเลยยิงปืนมาอีก 1 นัด แล้วขึ้นนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ ซึ่งพวกจำเลยเป็นผู้ขับหลบหนีกระสุนปืนที่จำเลยยิงมาทั้งสองนัดไม่ถูกผู้เสียหายทั้งแปดแต่ไปถูกโต๊ะที่วางตู้ขายก๋วยเตี๋ยวซึ่งอยู่ห่างจากกลุ่มผู้เสียหายประมาณ 1 เมตร ฝ่ายจำเลยมีตัวจำเลย จ่าสิบเอกสมพงษ์ อุทัยรัตน์และนางวินัย พวงอ้อ เป็นพยานเบิกความว่า คืนเกิดเหตุจำเลยอยู่ที่บ้านตลอดเวลา เห็นว่าที่เกิดเหตุอยู่บริเวณหน้าสมาคมชายแดนสัมพันธ์ นอกจากพยานโจทก์ดังกล่าวแล้วร้อยตำรวจเอกกฤษกร พลีธัญญวงศ์ พนักงานสอบสวนซึ่งเป็นผู้ตรวจสถานที่เกิดเหตุก็เบิกความยืนยันว่าบริเวณที่เกิดเหตุมีแสงไฟจากร้านค้าจากหน้าสมาคมและจากเสาไฟฟ้าข้างถนนมองเห็นกันได้ชัดเจนผู้เสียหายที่ 2 และที่ 4 รู้จักจำเลยมาก่อน โดยเฉพาะผู้เสียที่ 4 เคยเรียนหนังสืออยู่โรงเรียนเดียวกันกับจำเลยหลังเกิดเหตุผู้เสียหายที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ได้ไปแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนในทันทีระบุว่าจำเลยเป็นคนร้าย เมื่อจับจำเลยได้ในวันรุ่งขึ้น ผู้เสียหายทั้งแปดชี้ตัวจำเลยได้ถูกต้องจำเลยเองก็เบิกความรับว่าผู้เสียหายที่ 4 เป็นเพื่อนของจำเลย ผู้เสียหายที่ 3 เคยอยู่โรงเรียนเดียวกับจำเลย จึงน่าเชื่อว่าผู้เสียหายทั้งแปดจำเลยได้พยานฐานที่อยู่ของจำเลยไม่มีน้ำหนักหักล้างได้ ฟังได้ว่าคืนเกิดเหตุจำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหาย 2 นัด จริง คงมีปัญหาวินิจฉัยต่อไปว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายทั้งแปดดังโจทก์ฟ้องหรือไม่แม้จำเลยจะมิได้ยกเหตุนี้ขึ้นเป็นข้อต่อสู้ แต่เป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้องปรากฎจากคำเบิกความของผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ที่ 5 และที่ 8 ว่า เมื่อมีผู้แยกจำเลยกับผู้เสียหายที่ 3 ออกจากกันแล้วจำเลยชักอาวุธปืนออกมาจากเอว กระชากลูกเลื่อนให้กระสุนเข้าลำกล้องจ้องเล็งมาทางกลุ่มผู้เสียหายพูดขู่ว่าอย่าเข้ามานะพร้อมกับเดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ ผู้เสียหายบางคนหยิบขวดสุรามาถือไว้ จำเลยถอยหลังไปได้ประมาณ 30 เมตร ได้ใช้อาวุธปืนยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหาย 1 นัด ผู้เสียหายที่ 2 ที่ 3 และที่ 4ใช้ขวดสุราขว้างจำเลย จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงมาอีก 1 นัดเห็นว่า ฝ่ายผู้เสียหายมีถึง 8 คน ส่วนจำเลยมีคนเดียว พวกของจำเลยที่ขับรถจักรยานยนต์ไม่ปรากฎว่าได้เข้ามาร่วมต่อสู้ด้วยการที่จำเลยชักอาวุธปืนออกมาและพูดขู่ว่าอย่าเข้ามานะ พร้อมกับเดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ แสดงให้เห็นว่าฝ่ายผู้เสียหายถือขวดสุราจะเข้าไปหาเพื่อทำร้ายจำเลยหาใช้เอาขวดมาถือไว้เฉย ๆดังที่ผู้เสียหายเบิกความไม่ หากจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายทั้งแปดจริงก็คงจะยิงผู้เสียหายเสียตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว เพราะจำเลยกระชากลูกเลื่อนให้กระสุนเข้าลำกล้องพร้อมจะยิงได้แล้วการที่จำเลยเดินถอยหลังไปถึง 30 เมตร แล้วจึงยิง แสดงให้เห็นว่าเป็นการยิงขู่โดยไม่หวังผลเพราะฝ่ายผู้เสียหายมีการขว้างขวดสุราใส่จำเลยที่ผู้เสียหายที่ 8 และร้อยตำรวจเอกกฤษกรเบิกความว่า กระสุนปืนที่จำเลยยิงไปถูกที่โต๊ะวางตู้ขายก๋วยเตี๋ยวซึ่งอยู่ห่างกลุ่มผู้เสียหายประมาณ 1 เมตร แต่ผู้เสียหายที่ 8 ไม่ได้เห็นเองเพียงแต่เพื่อนบอก ร้อยตำรวจเอกกฤษกรก็หาได้บันทึกรอยกระสุนปืนดังกล่าวไว้ในรายงานการตรวจสถานที่เกิดเหตุหรือแผนที่สังเขปแสดงสถานที่เกิดเหตุแต่อย่างใดไม่ทั้ง ๆ ที่เป็นวัตถุพยานอันสำคัญ ไม่ได้มีการพิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นรอยที่เกิดจากกระสุนปืนจริง เป็นแต่ร้อยตำรวจเอกกฤษกรเข้าใจเอาเอง พยานโจทก์ปากอื่น ๆ ไม่มีผู้ใดเบิกความถึงรอยกระสุนนี้โดยเฉพาะผู้เสียหายที่ 1 เบิกความว่า ไม่ทราบวิถีกระสุนไปทางใด ถ้ากระสุนปืนถูกโต๊ะที่วางตู้ขายก๋วยเตี๋ยวซึ่งอยู่ห่างกลุ่มผู้เสียหายเพียง 1 เมตร ย่อมเกิดเสียงให้ผู้เสียหายที่ 1 และคนอื่น ๆ รู้ด้วย และน่าจะได้มีการนำชี้ให้พนักงานสอบสวนบันทึกไว้ในรายงานการตรวจสถานที่เกิดเหตุเสียตั้งแต่ตอนแรก เพราะเป็นเรื่องสำคัญที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยยิงปืนไปทางใด จึงยังฟังไม่ได้สนิทใจว่ารอยดังกล่าวเกิดจากกระสุนปืนของจำเลยจริงหรือไม่ ประกอบกับจำเลยมีเรื่องชกต่อยกับผู้เสียหายที่ 3 เพียงคนเดียว ไม่มีสาเหตุกับผู้เสียหายคนอื่น ๆ และไม่ยิงผู้เสียหายทั้งแปดเสียตั้งแต่แรกขณะอยู่ในระยะใกล้ทั้งที่สามารถกระทำได้ กลับเดินถอยหลังให้ห่างออกไปละร้องห้ามมิให้พวกผู้เสียหายเข้ามา ชี้ให้เห็นว่าจำเลยต้องการยิงขู่เพราะมีการขว้างขวดสุราใส่จำเลยเท่านั้น หาได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียทั้งแปดแต่อย่างใดไม่ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยในความผิดฐานนี้ ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพยายามฆ่าผู้อื่นเสียด้วย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1088/2540พนักงานอัยการจังหวัดกาญจนบุรีโจทก์นาย สงกรานต์ พวงอ้อจำเลย ป.อ. ม. 59, ม. 80, ม. 288 ป.วิ.อ. ม. 227ฝ่ายผู้เสียหายมีถึง8คนส่วนจำเลยมีคนเดียวการที่จำเลยชักอาวุธปืนออกมาและพูดขู่ว่าอย่าเข้ามานะพร้อมกับเดินถอยหลังไปเรื่อยๆแสดงให้เห็นว่าฝ่ายผู้เสียหายถือขวดสุราจะเข้าไปหาเพื่อทำร้ายจำเลยหาใช่เอาขวดมาถือไว้เฉยๆดังที่ผู้เสียหายเบิกความไม่หากจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายทั้งแปดจริงก็คงจะยิงผู้เสียหายตั้งแต่ตอนนั้นแล้วเพราะจำเลยกระชากลูกเลื่อนให้กระสุนเข้าลำกล้องพร้อมจะยิงได้แล้วการที่จำเลยเดินถอยหลังไปถึง30เมตรแล้วจึงยิงแสดงให้เห็นว่าเป็นการยิงขู่โดยไม่หวังผลเพราะฝ่ายผู้เสียหายมีการขว้างขวดสุราใส่จำเลยส่วนที่ผู้เสียหายที่8และพนักงานสอบสวนเบิกความว่ากระสุนปืนที่จำเลยยิงไปถูกโต๊ะที่วางตู้ขายก๋วยเตี๋ยวห่างกลุ่มผู้เสียหายประมาณ1เมตรแต่ผู้เสียหายที่8ไม่ได้เห็นเองเพียงแต่เพื่อบอกพนักงานสอบสวนก็หาได้บันทึกรอยกระสุนปืนดังกล่าวไว้ในรายงานการตรวจสถานที่เกิดเหตุหรือแผนที่สังเขปแสดงสถานที่เกิดเหตุแต่อย่างใดไม่ทั้งๆที่เป็นวัตถุพยานอันสำคัญและไม่ได้มีการพิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นรอยที่เกิดจากกระสุนปืนจริงเป็นแต่พนักงานสอบสวนเข้าใจเอาเองพยานโจทก์ปากอื่นๆไม่มีผู้ใดเบิกความถึงรอยกระสุนนี้ทั้งที่วิถีกระสุนเป็นเรื่องสำคัญที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยยิงปืนไปทางใดจึงยังไม่ได้สนิทใจว่ารอยดังกล่าวเกิดจากกระสุนปืนของจำเลยจริงหรือไม่ประกอบกับจำเลยมีเรื่องชกต่อยกับผู้เสียหายที่3เพียงคนเดียวไม่มีสาเหตุกับผู้เสียหายคนอื่นๆและไม่ยิงผู้เสียหายทั้งแปดเสียตั้งแต่แรกขณะอยู่ในระยะใกล้ทั้งที่สามารถกระทำได้กลับเดินถอยหลังให้ห่างออกไปและร้องห้ามมิให้พวกผู้เสียหายเข้ามาชี้ให้เห็นว่าจำเลยต้องการยิงขู่เพราะมีการขว้างขวดสุราใส่จำเลยเท่านั้นหาได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายทั้งแปดแต่อย่างใดไม่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91, 288 และริบปลอกกระสุนปืนของกลางจำเลยให้การปฎิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 ขณะเกิดเหตุจำเลยอายุเพียง18 ปี ลดมาตราส่วนโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 76 คงจำคุก 8 ปี ริบปลอกกระสุนปืนของกลาง ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบมาโดยจำเลยมิได้โต้แย้งเป็นอย่างอื่นฟังได้ยุติว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง มีคนร้ายใช้อาวุธปืนยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหายทั้งแปดจำนวน 2 นัด แต่กระสุนปืนไม่ถูกผู้ใด จากนั้นคนร้ายได้ขึ้นนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์หลบหนีสำหรับข้อหาจำเลยมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตและพาอาวุธปืนติดตัวไปในทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุอันสมควรและโดยไม่ได้รับอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์มิได้อุทธรณ์ ข้อหาตามฐานความผิดดังกล่าวจึงยุติตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นคงมีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่าจำเลยเป็นคนร้ายที่ใช้อาวุธปืนยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหายโดยมีเจตนาฆ่าหรือไม่ ประจักษ์พยานโจทก์มีผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2ที่ 4 ที่ 5 และที่ 8 เบิกความประกอบกันว่า ขณะผู้เสียหายทั้งแปดกำลังยืนคุยกันอยู่ที่บริเวณหน้าสมาคมชายแดนสัมพันธ์จำเลยนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ของชายคนหนึ่งมาจอด แล้วจำเลยลงจากรถมาพูดกับนายนิคมผู้เสียหายที่ 3 ต่อมาได้เกิดการโต้เถียงชกต่อยกอดปล้ำกัน มีผู้เข้าห้ามให้แยกออก จำเลยชักอาวุธปืนสั้นออกจากเอว กระชากลูกเลื่อนให้กระสุนเข้าลำกล้อง จ้องเล็งมาทางผู้เสียหายทั้งแปดพร้อมกับพูดว่าอย่าเข้ามานะ แล้วจำเลยเดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ จนถึงประตูทางเข้าบ้านพักตำรวจตระเวนชายแดน จำเลยได้ใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหายทั้งแปด 1 นัด ผู้เสียหายที่ 2 ที่ 3 และที่ 4ใช้ขวดสุราขว้างไปที่จำเลย จำเลยยิงปืนมาอีก 1 นัด แล้วขึ้นนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ ซึ่งพวกจำเลยเป็นผู้ขับหลบหนีกระสุนปืนที่จำเลยยิงมาทั้งสองนัดไม่ถูกผู้เสียหายทั้งแปดแต่ไปถูกโต๊ะที่วางตู้ขายก๋วยเตี๋ยวซึ่งอยู่ห่างจากกลุ่มผู้เสียหายประมาณ 1 เมตร ฝ่ายจำเลยมีตัวจำเลย จ่าสิบเอกสมพงษ์ อุทัยรัตน์และนางวินัย พวงอ้อ เป็นพยานเบิกความว่า คืนเกิดเหตุจำเลยอยู่ที่บ้านตลอดเวลา เห็นว่าที่เกิดเหตุอยู่บริเวณหน้าสมาคมชายแดนสัมพันธ์ นอกจากพยานโจทก์ดังกล่าวแล้วร้อยตำรวจเอกกฤษกร พลีธัญญวงศ์ พนักงานสอบสวนซึ่งเป็นผู้ตรวจสถานที่เกิดเหตุก็เบิกความยืนยันว่าบริเวณที่เกิดเหตุมีแสงไฟจากร้านค้าจากหน้าสมาคมและจากเสาไฟฟ้าข้างถนนมองเห็นกันได้ชัดเจนผู้เสียหายที่ 2 และที่ 4 รู้จักจำเลยมาก่อน โดยเฉพาะผู้เสียที่ 4 เคยเรียนหนังสืออยู่โรงเรียนเดียวกันกับจำเลยหลังเกิดเหตุผู้เสียหายที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ได้ไปแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนในทันทีระบุว่าจำเลยเป็นคนร้าย เมื่อจับจำเลยได้ในวันรุ่งขึ้น ผู้เสียหายทั้งแปดชี้ตัวจำเลยได้ถูกต้องจำเลยเองก็เบิกความรับว่าผู้เสียหายที่ 4 เป็นเพื่อนของจำเลย ผู้เสียหายที่ 3 เคยอยู่โรงเรียนเดียวกับจำเลย จึงน่าเชื่อว่าผู้เสียหายทั้งแปดจำเลยได้พยานฐานที่อยู่ของจำเลยไม่มีน้ำหนักหักล้างได้ ฟังได้ว่าคืนเกิดเหตุจำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหาย 2 นัด จริง คงมีปัญหาวินิจฉัยต่อไปว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายทั้งแปดดังโจทก์ฟ้องหรือไม่แม้จำเลยจะมิได้ยกเหตุนี้ขึ้นเป็นข้อต่อสู้ แต่เป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้องปรากฎจากคำเบิกความของผู้เสียหายที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ที่ 5 และที่ 8 ว่า เมื่อมีผู้แยกจำเลยกับผู้เสียหายที่ 3 ออกจากกันแล้วจำเลยชักอาวุธปืนออกมาจากเอว กระชากลูกเลื่อนให้กระสุนเข้าลำกล้องจ้องเล็งมาทางกลุ่มผู้เสียหายพูดขู่ว่าอย่าเข้ามานะพร้อมกับเดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ ผู้เสียหายบางคนหยิบขวดสุรามาถือไว้ จำเลยถอยหลังไปได้ประมาณ 30 เมตร ได้ใช้อาวุธปืนยิงมาทางกลุ่มผู้เสียหาย 1 นัด ผู้เสียหายที่ 2 ที่ 3 และที่ 4ใช้ขวดสุราขว้างจำเลย จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงมาอีก 1 นัดเห็นว่า ฝ่ายผู้เสียหายมีถึง 8 คน ส่วนจำเลยมีคนเดียว พวกของจำเลยที่ขับรถจักรยานยนต์ไม่ปรากฎว่าได้เข้ามาร่วมต่อสู้ด้วยการที่จำเลยชักอาวุธปืนออกมาและพูดขู่ว่าอย่าเข้ามานะ พร้อมกับเดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ แสดงให้เห็นว่าฝ่ายผู้เสียหายถือขวดสุราจะเข้าไปหาเพื่อทำร้ายจำเลยหาใช้เอาขวดมาถือไว้เฉย ๆดังที่ผู้เสียหายเบิกความไม่ หากจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายทั้งแปดจริงก็คงจะยิงผู้เสียหายเสียตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว เพราะจำเลยกระชากลูกเลื่อนให้กระสุนเข้าลำกล้องพร้อมจะยิงได้แล้วการที่จำเลยเดินถอยหลังไปถึง 30 เมตร แล้วจึงยิง แสดงให้เห็นว่าเป็นการยิงขู่โดยไม่หวังผลเพราะฝ่ายผู้เสียหายมีการขว้างขวดสุราใส่จำเลยที่ผู้เสียหายที่ 8 และร้อยตำรวจเอกกฤษกรเบิกความว่า กระสุนปืนที่จำเลยยิงไปถูกที่โต๊ะวางตู้ขายก๋วยเตี๋ยวซึ่งอยู่ห่างกลุ่มผู้เสียหายประมาณ 1 เมตร แต่ผู้เสียหายที่ 8 ไม่ได้เห็นเองเพียงแต่เพื่อนบอก ร้อยตำรวจเอกกฤษกรก็หาได้บันทึกรอยกระสุนปืนดังกล่าวไว้ในรายงานการตรวจสถานที่เกิดเหตุหรือแผนที่สังเขปแสดงสถานที่เกิดเหตุแต่อย่างใดไม่ทั้ง ๆ ที่เป็นวัตถุพยานอันสำคัญ ไม่ได้มีการพิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นรอยที่เกิดจากกระสุนปืนจริง เป็นแต่ร้อยตำรวจเอกกฤษกรเข้าใจเอาเอง พยานโจทก์ปากอื่น ๆ ไม่มีผู้ใดเบิกความถึงรอยกระสุนนี้โดยเฉพาะผู้เสียหายที่ 1 เบิกความว่า ไม่ทราบวิถีกระสุนไปทางใด ถ้ากระสุนปืนถูกโต๊ะที่วางตู้ขายก๋วยเตี๋ยวซึ่งอยู่ห่างกลุ่มผู้เสียหายเพียง 1 เมตร ย่อมเกิดเสียงให้ผู้เสียหายที่ 1 และคนอื่น ๆ รู้ด้วย และน่าจะได้มีการนำชี้ให้พนักงานสอบสวนบันทึกไว้ในรายงานการตรวจสถานที่เกิดเหตุเสียตั้งแต่ตอนแรก เพราะเป็นเรื่องสำคัญที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยยิงปืนไปทางใด จึงยังฟังไม่ได้สนิทใจว่ารอยดังกล่าวเกิดจากกระสุนปืนของจำเลยจริงหรือไม่ ประกอบกับจำเลยมีเรื่องชกต่อยกับผู้เสียหายที่ 3 เพียงคนเดียว ไม่มีสาเหตุกับผู้เสียหายคนอื่น ๆ และไม่ยิงผู้เสียหายทั้งแปดเสียตั้งแต่แรกขณะอยู่ในระยะใกล้ทั้งที่สามารถกระทำได้ กลับเดินถอยหลังให้ห่างออกไปละร้องห้ามมิให้พวกผู้เสียหายเข้ามา ชี้ให้เห็นว่าจำเลยต้องการยิงขู่เพราะมีการขว้างขวดสุราใส่จำเลยเท่านั้น หาได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียทั้งแปดแต่อย่างใดไม่ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยในความผิดฐานนี้ ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพยายามฆ่าผู้อื่นเสียด้วย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ภาค 3(ผล อนุวัตรนิติการ-สมปอง เสนเนียม-จรัญ หัตถกรรม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุสุภาษิต กฎหมาย Acta exteriora indicant interiora secreta. External actions show internal secrets. กรรม เป็นเครื่องชี้เจตนา ปัญหาตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1088/2540 เป็นเรื่อง "เจตนา"ซึ่งเป็นองค์ประกอบภายในประการหนึ่งตามโครงสร้างความรับผิดทางอาญาของบุคคล แต่จิตใจมนุษย์นั้นไซ้รยากแท้หยั่งถึง เราจึงใช้วิธีชั่งน้ำหนักกรรมหรือการกระทำที่บุคคลแสดงออกมาภายนอกเพื่อพิจารณาย้อนกลับเข้าไปค้นหาเจตนาภายในจิตใจของผู้กระทำว่ามี "เจตนาฆ่า" อันเป็นการละเมิดต่อสิทธิหรือประโยชน์ที่กฎหมายรับรองและคุ้มครองในชีวิตมนุษย์ผู้อื่นหรือไม่ ปัญหาต่อมาก็คือ "กรรม" อย่างไรชี้ให้เห็นว่าผู้กระทำเจตนาฆ่า ซึ่งก็คงต้องดูจากวิสัยและพฤติการณ์ของผู้กระทำเป็นเรื่อง ๆ ไป ได้แก่ ความร้ายแรงของอาวุธที่ใช้ (ถ้าเป็นอาวุธปืนมักจะวินิจฉัยว่าจำเลยมีเจตนาฆ่า อาทิ ฎ-605/2500, 2259/2519,231/2528, 26/2540); ตำแหน่งความสำคัญของอวัยวะหรือส่วนของร่างกายที่ถูกประทุษร้าย (ถ้าเป็นที่สำคัญก็ถือว่ามีเจตนาฆ่าอาทิ ฎ. 59/2502, 2236/2527, 1280/2528, 1748/2538 แต่ถ้าไม่ใช่ที่สำคัญก็ถือว่ามีเจตนาทำร้าย (อาทิ ฎ.930/2490,1006/2501);ความรุนแรงหรือจำนวนครั้งที่ประทุษร้าย (อาทิ ฎ.1582/2513,4718/2536, 6589/2537) ; ลักษณะและจำนวนบาดแผลที่ถูกประทุษร้าย(อาทิ ฎ.358/2530, 942/2532, 6471/2537); ถ้อยคำพูดก่อนหรือในขณะกระทำ (อาทิ ฎ.619/2513, 2487/2529, 4808/2538) ;โอกาสที่จะกระทำซ้ำเติม (อาทิ ฎ 1085/2510) ; มูลเหตุจูงใจในการกระทำเช่น การท้าทายทะเลาะวิวาทซึ่งอาจไม่มีเวลาเลือกทำร้ายกันตรงที่สำคัญได้ถนัด (อาทิ ฎ. 1085/2510, 1777/2513) ; เคยมีสาเหตุอย่างใดที่ร้ายแรงถึงขนาดจะต้องเอาชีวิตกันหรือไม่ (อาทิ ฎ.28/2529, 3127/2537, 1641/2539) ลักษณะจิตใจความรู้สึกชอบและการบังคับตนเอง (ฎ. 363/2540) เป็นต้น สำหรับคำพิพากษาศาลฎีกาเรื่องนี้ จัดเป็นข้อยกเว้นของแนวคำพิพากษาศาลฎีกาส่วนใหญ่ซึ่งมักจะวินิจฉัยว่าหากจำเลยใช้อาวุธในการกระทำแล้วถือว่ามีเจตนาฆ่า เหตุที่เรื่องนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าก็เป็นไปตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาดังกล่าวข้างต้น กล่าวคือการที่จำเลยชักอาวุธออกมากระชากลูกเลื่อนให้กระสุนเข้าลำกล้องจ้องเล็งมาทางผู้เสียหายนั้น ถือเป็นโอกาสที่จำเลยจะฆ่าฝ่ายผู้เสียหายซึ่งมีถึง 8 คน ได้แล้วถ้าตกลงใจจะกระทำจริง ๆ แต่จำเลยกลับเดินถอยหลังไปถึง 30 เมตร (ซึ่งน่าเลยระยะหวังผลในการยิงของอาวุธปืนสั้นไปแล้ว) โดยพูดขู่ก่อนว่าอย่าเข้ามานะ เมื่อฝ่ายผู้เสียหายคนอื่นที่ถึงขนาดจะต้องเอาชีวิตกัน จึงแสดงให้เห็นว่าจำเลยยิงขู่โดยไม่หวังผลหาได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายทั้งแปดอย่างใดไม่ พยานหลักฐานสำคัญอีกเรื่องหนึ่งซึ่งคำพิพากษาศาลฎีกาเรื่องนี้ให้ความสำคัญในการชั่งน้ำหนักเพื่อจะวินิจฉัยถึงเจตนาของจำเลย ก็คือ วิถีกระสุนปืนว่าจำเลยยิงปืนไปทางใดมุ่งประทุษร้ายตรงตำแห่งอวัยวะหรือส่วนของร่างกายฝ่ายผู้เสียหายหรือไม่ แต่ผู้เสียหายที่ 8 และพนักงานสอบสวนซึ่งเบิกความถึงเรื่องนี้กลับเป็นเพียงพยานบอกเล่าไม่ได้เห็นเกี่ยวในเรื่องที่จะให้การนั้นมาด้วยตนเองโดยตรง และไม่ได้บันทึกรอยกระสุนปืนไว้เป็นพยานหลักฐานในรายการตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุหรือแผนที่สังเขปแสดงสถานที่เกิดเหตุแต่อย่างใดจึงฟังไม่ได้ว่ารอยที่โต๊ะวางตู้ขายก๋วยเตี๋ยวซึ่งอยู่ห่างจากกลุ่มผู้เสียหายเพียง1 เมตรนั้น จะเกิดจากกระสุนปืนของจำเลยจริงหรือไม่ ก่อนหน้านี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6480/2537 วินิจฉัยเกี่ยวกับวิถีกระสุนและเจตนาฆ่าหรือเจตนาทำร้ายว่าจำเลยใช้ปืนสั้นเล็งยิงผู้เสียหายในระยะต่ำลงพื้นดินในระยะ 3 เมตรแสดงว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย เพียงแต่มีเจตนาทำร้ายร่างกายเท่านั้น มนต์ชัย ชนินทรลีลา