คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 90049หลักกฎหมาย: โจทก์ซื้อสินค้าเสื้อผ้าจากจำเลยเพราะเห็นว่าราคาถูก มิใช่เพราะถูกจำเลยหลอกลวง โจทก์จึงไม่ใช่ผู้เสียหาย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2(4) ในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 272,274 และ พระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ.2504 มาตรา 45คดีทั้งสองสำนวนนี้ ศาลชั้นต้นสั่งรวมพิจารณา โดยคำฟ้องของโจทก์บรรยายข้อหาอย่างเดียวกันว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันเลียนเครื่องหมายการค้าของนายเล่งไฮ้ ซึ่งได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้แล้ว ใช้ประทับลงในสินค้าเสื้อกางเกง สำเร็จรูป ของจำเลย โดยจำเลยทั้งสองร่วมกันนำตราเครื่องหมายการค้าของจำเลยที่ ๑ และ จำเลยที่ ๑ ร่วมกับจำเลยที่ ๒ ซึ่งประกอบการค้าปลีกเสื้อผ้า กางเกงสำเร็จรูป ได้ขายและเสนอขายสินค้าดังกล่าวแก่โจทก์และประชาชน โดยหลอกลวงให้หลงเชื่อว่าสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าของนายเล่งไฮ้ โดยเจตนา ให้ผู้ซื้อหลงเชื่อในคุณภาพและแหล่งกำเนิดว่าเป็นสินค้าที่ผลิตจากนายเล่งไฮ้ ทำให้โจทก์ นายเล่งไฮ้ และประชาชนเสียหาย ขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ทั้งสองสำนวนฎีกา ซึ่งศาลชั้นต้นสั่งรับเฉพาะในข้อกฎหมายที่ว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒(๔) ในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๒,๒๗๘ และพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ.๒๕๐๔ มาตรา ๔๕ หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยและศาลฎีกาต้องฟังปรากฎว่า โจทก์ซื้อเสื้อผ้าจากจำเลยเพราะเห็นว่าราคาถูก มิใช่เพราะถูกจำเลยหลอกลวง โจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายืนยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1124 - 1125/2506นายสมพงษ์ พหลยุทธโจทก์นายเก้งยู้ แซ่เฮ้ง ที่ 1 นายลิมหรือเล่าลิมหรือมิน ยี่ห้อฮินกี่ ที่ 2จำเลยนายศรชัย วงศ์เชื่อมโจทก์นายเก้งผู้ แซ่เฮ้ง ที่ 1 นายมิน ยี่ห้อฮิมกี่ ที่ 2จำเลย ป.วิ.อ. ม. 2 (4) ป.อ. ม. 272, ม. 274 พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2504 ม. 45โจทก์ซื้อสินค้าเสื้อผ้าจากจำเลยเพราะเห็นว่าราคาถูก มิใช่เพราะถูกจำเลยหลอกลวง โจทก์จึงไม่ใช่ผู้เสียหาย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2(4) ในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 272,274 และ พระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ.2504 มาตรา 45คดีทั้งสองสำนวนนี้ ศาลชั้นต้นสั่งรวมพิจารณา โดยคำฟ้องของโจทก์บรรยายข้อหาอย่างเดียวกันว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันเลียนเครื่องหมายการค้าของนายเล่งไฮ้ ซึ่งได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้แล้ว ใช้ประทับลงในสินค้าเสื้อกางเกง สำเร็จรูป ของจำเลย โดยจำเลยทั้งสองร่วมกันนำตราเครื่องหมายการค้าของจำเลยที่ ๑ และ จำเลยที่ ๑ ร่วมกับจำเลยที่ ๒ ซึ่งประกอบการค้าปลีกเสื้อผ้า กางเกงสำเร็จรูป ได้ขายและเสนอขายสินค้าดังกล่าวแก่โจทก์และประชาชน โดยหลอกลวงให้หลงเชื่อว่าสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าของนายเล่งไฮ้ โดยเจตนา ให้ผู้ซื้อหลงเชื่อในคุณภาพและแหล่งกำเนิดว่าเป็นสินค้าที่ผลิตจากนายเล่งไฮ้ ทำให้โจทก์ นายเล่งไฮ้ และประชาชนเสียหาย ขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ทั้งสองสำนวนฎีกา ซึ่งศาลชั้นต้นสั่งรับเฉพาะในข้อกฎหมายที่ว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒(๔) ในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๒,๒๗๘ และพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ.๒๕๐๔ มาตรา ๔๕ หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยและศาลฎีกาต้องฟังปรากฎว่า โจทก์ซื้อเสื้อผ้าจากจำเลยเพราะเห็นว่าราคาถูก มิใช่เพราะถูกจำเลยหลอกลวง โจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายืนยกฎีกาโจทก์(คร้าม สิวายะวิโรจน์-ชวน สิงหลกะ-สำราญ ศิริพันธ์)ศาลจังหวัดนครราชสีมา - นายวีระ ทรัพย์ไขศาลศาลอุทธรณ์ - นายไฉน บุญยกแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีทั้งสองสำนวนนี้ ศาลชั้นต้นสั่งรวมพิจารณา โดยคำฟ้องของโจทก์บรรยายข้อหาอย่างเดียวกันว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันเลียนเครื่องหมายการค้าของนายเล่งไฮ้ ซึ่งได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้แล้ว ใช้ประทับลงในสินค้าเสื้อกางเกง สำเร็จรูป ของจำเลย โดยจำเลยทั้งสองร่วมกันนำตราเครื่องหมายการค้าของจำเลยที่ ๑ และ จำเลยที่ ๑ ร่วมกับจำเลยที่ ๒ ซึ่งประกอบการค้าปลีกเสื้อผ้า กางเกงสำเร็จรูป ได้ขายและเสนอขายสินค้าดังกล่าวแก่โจทก์และประชาชน โดยหลอกลวงให้หลงเชื่อว่าสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าของนายเล่งไฮ้ โดยเจตนา ให้ผู้ซื้อหลงเชื่อในคุณภาพและแหล่งกำเนิดว่าเป็นสินค้าที่ผลิตจากนายเล่งไฮ้ ทำให้โจทก์ นายเล่งไฮ้ และประชาชนเสียหาย ขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ทั้งสองสำนวนฎีกา ซึ่งศาลชั้นต้นสั่งรับเฉพาะในข้อกฎหมายที่ว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒(๔) ในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๒,๒๗๘ และพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ.๒๕๐๔ มาตรา ๔๕ หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยและศาลฎีกาต้องฟังปรากฎว่า โจทก์ซื้อเสื้อผ้าจากจำเลยเพราะเห็นว่าราคาถูก มิใช่เพราะถูกจำเลยหลอกลวง โจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายืนยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1124 - 1125/2506นายสมพงษ์ พหลยุทธโจทก์นายเก้งยู้ แซ่เฮ้ง ที่ 1 นายลิมหรือเล่าลิมหรือมิน ยี่ห้อฮินกี่ ที่ 2จำเลยนายศรชัย วงศ์เชื่อมโจทก์นายเก้งผู้ แซ่เฮ้ง ที่ 1 นายมิน ยี่ห้อฮิมกี่ ที่ 2จำเลย ป.วิ.อ. ม. 2 (4) ป.อ. ม. 272, ม. 274 พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2504 ม. 45โจทก์ซื้อสินค้าเสื้อผ้าจากจำเลยเพราะเห็นว่าราคาถูก มิใช่เพราะถูกจำเลยหลอกลวง โจทก์จึงไม่ใช่ผู้เสียหาย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2(4) ในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 272,274 และ พระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ.2504 มาตรา 45คดีทั้งสองสำนวนนี้ ศาลชั้นต้นสั่งรวมพิจารณา โดยคำฟ้องของโจทก์บรรยายข้อหาอย่างเดียวกันว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันเลียนเครื่องหมายการค้าของนายเล่งไฮ้ ซึ่งได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้แล้ว ใช้ประทับลงในสินค้าเสื้อกางเกง สำเร็จรูป ของจำเลย โดยจำเลยทั้งสองร่วมกันนำตราเครื่องหมายการค้าของจำเลยที่ ๑ และ จำเลยที่ ๑ ร่วมกับจำเลยที่ ๒ ซึ่งประกอบการค้าปลีกเสื้อผ้า กางเกงสำเร็จรูป ได้ขายและเสนอขายสินค้าดังกล่าวแก่โจทก์และประชาชน โดยหลอกลวงให้หลงเชื่อว่าสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าของนายเล่งไฮ้ โดยเจตนา ให้ผู้ซื้อหลงเชื่อในคุณภาพและแหล่งกำเนิดว่าเป็นสินค้าที่ผลิตจากนายเล่งไฮ้ ทำให้โจทก์ นายเล่งไฮ้ และประชาชนเสียหาย ขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ทั้งสองสำนวนฎีกา ซึ่งศาลชั้นต้นสั่งรับเฉพาะในข้อกฎหมายที่ว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒(๔) ในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๒,๒๗๘ และพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ.๒๕๐๔ มาตรา ๔๕ หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยและศาลฎีกาต้องฟังปรากฎว่า โจทก์ซื้อเสื้อผ้าจากจำเลยเพราะเห็นว่าราคาถูก มิใช่เพราะถูกจำเลยหลอกลวง โจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายืนยกฎีกาโจทก์(คร้าม สิวายะวิโรจน์-ชวน สิงหลกะ-สำราญ ศิริพันธ์)ศาลจังหวัดนครราชสีมา - นายวีระ ทรัพย์ไขศาลศาลอุทธรณ์ - นายไฉน บุญยกแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ