คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2223/2529หลักกฎหมาย: ตามระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้างกำหนดให้พนักงานซึ่งไม่มาทำงานหรือเจ็บป่วยไม่สามารถมาทำงานได้จะต้องยื่นใบลาต่อนายจ้าง แต่ในทางปฏิบัติกรณีที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างเจ็บป่วยหรือไม่มาทำงาน โจทก์เพียงแต่ขอลาด้วยวาขาต่อหัวหน้างานและจัดหาคนมาทำงานแทนก็เป็นอันใช้ได้โดยไม่ต้องยื่นใบลาซึ่งโจทก์ปฏิบัติเช่นนี้ตลอดมาโดยนายจ้างไม่เคยถือเป็นความผิด ดังนี้ การที่โจทก์ไม่มา ทำงานเป็นเวลา 3 วันติดต่อกันแต่ได้ลางานด้วยวิธีดังกล่าวจึงถือไม่ได้ว่าเป็นการละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควรโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิด และมิได้บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าชดเชยแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า โจทก์มิได้ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยโดยโจทก์ได้ละทิ้งหน้าที่การงานเป็นเวลาเกินกว่า ๓ วันติดต่อกันโดยไม่เหตุอันควรทั้งมิได้ยื่นใบลาต่อหัวหน้าแผนกหรือหัวหน้าหน่วยงาน ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าที่โจทก์ไม่มาทำงานซึ่งบางช่วงเกินเวลา ๓ วันทำงานติดต่อกันเนื่องจากโจทก์ป่วยและทุกครั้งโจทก์ได้บอกลาด้วยวาจา และหาคนมาทำงานแทนแล้วซึ่งได้ถือปฏิบัติเช่นนี้ตลอดมา ถือไม่ได้ว่าจงใจละทิ้งหน้าที่การงานเป็นเวลา ๓ วัน ทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร พิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าชดเชยแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ได้ความว่าจำเลยเป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์รายวันภาษาจีน โจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่ปี ๒๕๑๘ ทำหน้าที่ตรวจปรู๊ฟ ระหว่างเดือนพฤษภาคม ๒๕๒๘ ถึงวันที่ ๒๕ กันยายน ๒๕๒๘ ซึ่งเป็นวันที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์นั้น โจทก์ไม่ได้ไปทำงานเป็นบางวัน ซึ่งบางช่วงเกินเวลา ๓ วัน ทำงานติดต่อกัน รวมเป็นเวลา ๓๐ วัน ทั้งนี้เนื่องจากโจทก์ป่วยต้องไปให้แพทย์ตรวจรักษาที่โรงพยาบาลและพักรักษาตัวโดยโจทก์ไม่ได้ยื่นใบลาตามระเบียบข้อบังคับของจำเลย แต่โจทก์ได้บอกลาด้วยวาจาต่อหัวหน้างานและจัดหาคนมาทำงานแทนทุกครั้งซึ่งถือปฏิบัติเช่นนี้เป็นการลาตลอดมา ปัญหามีว่า การที่โจทก์ไม่มาทำงานเป็นเวลา ๓ วันติดต่อกัน ถือว่า โจทก์ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลา ๓ วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า แม้ตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยจะกำหนดให้พนักงานซึ่งไม่มาทำงานหรือเจ็บป่วยไม่สามารถมาทำงานได้ จะต้องยื่นใบลาต่อจำเลยก็ตาม แต่ในทางปฏิบัติแล้วกรณีที่โจทก์เจ็บป่วยหรือไม่มาทำงาน โจทก์ก็เพียงแต่ขอลาด้วยวาจาต่อหัวหน้างานและจัดหาคนมาทำงานแทนก็เป็นอันใช้ได้ แสดงว่าจำเลยไม่ได้ถือเคร่งครัดตามระเบียบข้อบังคับ แม้โจทก์จะปฏิบัติไม่ถูกต้องตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยก็ตาม การที่โจทก์ลางานดังกล่าวจึงถือไม่ได้ว่า เป็นการละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควร อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2223/2529นายเต็กจุ้ย แซ่เล้าโจทก์บริษัทหนังสือพิมพ์ศิรินคร จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม. 47 (4) ป.พ.พ. ม. 583ตามระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้างกำหนดให้พนักงานซึ่งไม่มาทำงานหรือเจ็บป่วยไม่สามารถมาทำงานได้จะต้องยื่นใบลาต่อนายจ้าง แต่ในทางปฏิบัติกรณีที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างเจ็บป่วยหรือไม่มาทำงาน โจทก์เพียงแต่ขอลาด้วยวาขาต่อหัวหน้างานและจัดหาคนมาทำงานแทนก็เป็นอันใช้ได้โดยไม่ต้องยื่นใบลาซึ่งโจทก์ปฏิบัติเช่นนี้ตลอดมาโดยนายจ้างไม่เคยถือเป็นความผิด ดังนี้ การที่โจทก์ไม่มา ทำงานเป็นเวลา 3 วันติดต่อกันแต่ได้ลางานด้วยวิธีดังกล่าวจึงถือไม่ได้ว่าเป็นการละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควรโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิด และมิได้บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าชดเชยแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า โจทก์มิได้ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยโดยโจทก์ได้ละทิ้งหน้าที่การงานเป็นเวลาเกินกว่า ๓ วันติดต่อกันโดยไม่เหตุอันควรทั้งมิได้ยื่นใบลาต่อหัวหน้าแผนกหรือหัวหน้าหน่วยงาน ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าที่โจทก์ไม่มาทำงานซึ่งบางช่วงเกินเวลา ๓ วันทำงานติดต่อกันเนื่องจากโจทก์ป่วยและทุกครั้งโจทก์ได้บอกลาด้วยวาจา และหาคนมาทำงานแทนแล้วซึ่งได้ถือปฏิบัติเช่นนี้ตลอดมา ถือไม่ได้ว่าจงใจละทิ้งหน้าที่การงานเป็นเวลา ๓ วัน ทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร พิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าชดเชยแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ได้ความว่าจำเลยเป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์รายวันภาษาจีน โจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่ปี ๒๕๑๘ ทำหน้าที่ตรวจปรู๊ฟ ระหว่างเดือนพฤษภาคม ๒๕๒๘ ถึงวันที่ ๒๕ กันยายน ๒๕๒๘ ซึ่งเป็นวันที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์นั้น โจทก์ไม่ได้ไปทำงานเป็นบางวัน ซึ่งบางช่วงเกินเวลา ๓ วัน ทำงานติดต่อกัน รวมเป็นเวลา ๓๐ วัน ทั้งนี้เนื่องจากโจทก์ป่วยต้องไปให้แพทย์ตรวจรักษาที่โรงพยาบาลและพักรักษาตัวโดยโจทก์ไม่ได้ยื่นใบลาตามระเบียบข้อบังคับของจำเลย แต่โจทก์ได้บอกลาด้วยวาจาต่อหัวหน้างานและจัดหาคนมาทำงานแทนทุกครั้งซึ่งถือปฏิบัติเช่นนี้เป็นการลาตลอดมา ปัญหามีว่า การที่โจทก์ไม่มาทำงานเป็นเวลา ๓ วันติดต่อกัน ถือว่า โจทก์ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลา ๓ วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า แม้ตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยจะกำหนดให้พนักงานซึ่งไม่มาทำงานหรือเจ็บป่วยไม่สามารถมาทำงานได้ จะต้องยื่นใบลาต่อจำเลยก็ตาม แต่ในทางปฏิบัติแล้วกรณีที่โจทก์เจ็บป่วยหรือไม่มาทำงาน โจทก์ก็เพียงแต่ขอลาด้วยวาจาต่อหัวหน้างานและจัดหาคนมาทำงานแทนก็เป็นอันใช้ได้ แสดงว่าจำเลยไม่ได้ถือเคร่งครัดตามระเบียบข้อบังคับ แม้โจทก์จะปฏิบัติไม่ถูกต้องตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยก็ตาม การที่โจทก์ลางานดังกล่าวจึงถือไม่ได้ว่า เป็นการละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควร อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(สุรัตน์ ศรีอนุพันธุ์-สมบูรณ์ บุญภินนท์-เพียร สุมิระ)ศาลแรงงานกลาง - นายวิชัย เอื้ออังคณากุลศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิด และมิได้บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าชดเชยแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า โจทก์มิได้ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยโดยโจทก์ได้ละทิ้งหน้าที่การงานเป็นเวลาเกินกว่า ๓ วันติดต่อกันโดยไม่เหตุอันควรทั้งมิได้ยื่นใบลาต่อหัวหน้าแผนกหรือหัวหน้าหน่วยงาน ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าที่โจทก์ไม่มาทำงานซึ่งบางช่วงเกินเวลา ๓ วันทำงานติดต่อกันเนื่องจากโจทก์ป่วยและทุกครั้งโจทก์ได้บอกลาด้วยวาจา และหาคนมาทำงานแทนแล้วซึ่งได้ถือปฏิบัติเช่นนี้ตลอดมา ถือไม่ได้ว่าจงใจละทิ้งหน้าที่การงานเป็นเวลา ๓ วัน ทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร พิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าชดเชยแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ได้ความว่าจำเลยเป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์รายวันภาษาจีน โจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่ปี ๒๕๑๘ ทำหน้าที่ตรวจปรู๊ฟ ระหว่างเดือนพฤษภาคม ๒๕๒๘ ถึงวันที่ ๒๕ กันยายน ๒๕๒๘ ซึ่งเป็นวันที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์นั้น โจทก์ไม่ได้ไปทำงานเป็นบางวัน ซึ่งบางช่วงเกินเวลา ๓ วัน ทำงานติดต่อกัน รวมเป็นเวลา ๓๐ วัน ทั้งนี้เนื่องจากโจทก์ป่วยต้องไปให้แพทย์ตรวจรักษาที่โรงพยาบาลและพักรักษาตัวโดยโจทก์ไม่ได้ยื่นใบลาตามระเบียบข้อบังคับของจำเลย แต่โจทก์ได้บอกลาด้วยวาจาต่อหัวหน้างานและจัดหาคนมาทำงานแทนทุกครั้งซึ่งถือปฏิบัติเช่นนี้เป็นการลาตลอดมา ปัญหามีว่า การที่โจทก์ไม่มาทำงานเป็นเวลา ๓ วันติดต่อกัน ถือว่า โจทก์ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลา ๓ วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า แม้ตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยจะกำหนดให้พนักงานซึ่งไม่มาทำงานหรือเจ็บป่วยไม่สามารถมาทำงานได้ จะต้องยื่นใบลาต่อจำเลยก็ตาม แต่ในทางปฏิบัติแล้วกรณีที่โจทก์เจ็บป่วยหรือไม่มาทำงาน โจทก์ก็เพียงแต่ขอลาด้วยวาจาต่อหัวหน้างานและจัดหาคนมาทำงานแทนก็เป็นอันใช้ได้ แสดงว่าจำเลยไม่ได้ถือเคร่งครัดตามระเบียบข้อบังคับ แม้โจทก์จะปฏิบัติไม่ถูกต้องตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยก็ตาม การที่โจทก์ลางานดังกล่าวจึงถือไม่ได้ว่า เป็นการละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควร อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2223/2529นายเต็กจุ้ย แซ่เล้าโจทก์บริษัทหนังสือพิมพ์ศิรินคร จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม. 47 (4) ป.พ.พ. ม. 583ตามระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้างกำหนดให้พนักงานซึ่งไม่มาทำงานหรือเจ็บป่วยไม่สามารถมาทำงานได้จะต้องยื่นใบลาต่อนายจ้าง แต่ในทางปฏิบัติกรณีที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างเจ็บป่วยหรือไม่มาทำงาน โจทก์เพียงแต่ขอลาด้วยวาขาต่อหัวหน้างานและจัดหาคนมาทำงานแทนก็เป็นอันใช้ได้โดยไม่ต้องยื่นใบลาซึ่งโจทก์ปฏิบัติเช่นนี้ตลอดมาโดยนายจ้างไม่เคยถือเป็นความผิด ดังนี้ การที่โจทก์ไม่มา ทำงานเป็นเวลา 3 วันติดต่อกันแต่ได้ลางานด้วยวิธีดังกล่าวจึงถือไม่ได้ว่าเป็นการละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควรโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิด และมิได้บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าชดเชยแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า โจทก์มิได้ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยโดยโจทก์ได้ละทิ้งหน้าที่การงานเป็นเวลาเกินกว่า ๓ วันติดต่อกันโดยไม่เหตุอันควรทั้งมิได้ยื่นใบลาต่อหัวหน้าแผนกหรือหัวหน้าหน่วยงาน ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าที่โจทก์ไม่มาทำงานซึ่งบางช่วงเกินเวลา ๓ วันทำงานติดต่อกันเนื่องจากโจทก์ป่วยและทุกครั้งโจทก์ได้บอกลาด้วยวาจา และหาคนมาทำงานแทนแล้วซึ่งได้ถือปฏิบัติเช่นนี้ตลอดมา ถือไม่ได้ว่าจงใจละทิ้งหน้าที่การงานเป็นเวลา ๓ วัน ทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร พิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าชดเชยแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ได้ความว่าจำเลยเป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์รายวันภาษาจีน โจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่ปี ๒๕๑๘ ทำหน้าที่ตรวจปรู๊ฟ ระหว่างเดือนพฤษภาคม ๒๕๒๘ ถึงวันที่ ๒๕ กันยายน ๒๕๒๘ ซึ่งเป็นวันที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์นั้น โจทก์ไม่ได้ไปทำงานเป็นบางวัน ซึ่งบางช่วงเกินเวลา ๓ วัน ทำงานติดต่อกัน รวมเป็นเวลา ๓๐ วัน ทั้งนี้เนื่องจากโจทก์ป่วยต้องไปให้แพทย์ตรวจรักษาที่โรงพยาบาลและพักรักษาตัวโดยโจทก์ไม่ได้ยื่นใบลาตามระเบียบข้อบังคับของจำเลย แต่โจทก์ได้บอกลาด้วยวาจาต่อหัวหน้างานและจัดหาคนมาทำงานแทนทุกครั้งซึ่งถือปฏิบัติเช่นนี้เป็นการลาตลอดมา ปัญหามีว่า การที่โจทก์ไม่มาทำงานเป็นเวลา ๓ วันติดต่อกัน ถือว่า โจทก์ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลา ๓ วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า แม้ตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยจะกำหนดให้พนักงานซึ่งไม่มาทำงานหรือเจ็บป่วยไม่สามารถมาทำงานได้ จะต้องยื่นใบลาต่อจำเลยก็ตาม แต่ในทางปฏิบัติแล้วกรณีที่โจทก์เจ็บป่วยหรือไม่มาทำงาน โจทก์ก็เพียงแต่ขอลาด้วยวาจาต่อหัวหน้างานและจัดหาคนมาทำงานแทนก็เป็นอันใช้ได้ แสดงว่าจำเลยไม่ได้ถือเคร่งครัดตามระเบียบข้อบังคับ แม้โจทก์จะปฏิบัติไม่ถูกต้องตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยก็ตาม การที่โจทก์ลางานดังกล่าวจึงถือไม่ได้ว่า เป็นการละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควร อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(สุรัตน์ ศรีอนุพันธุ์-สมบูรณ์ บุญภินนท์-เพียร สุมิระ)ศาลแรงงานกลาง - นายวิชัย เอื้ออังคณากุลศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ