คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7092/2541หลักกฎหมาย: ตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 91เป็นกรณีที่นายทะเบียนเห็นว่าคำขอจดทะเบียนสหภาพแรงงานและร่างข้อบังคับเมื่อแรกจัดตั้งสหภาพแรงงานไม่ถูกต้องก็ให้นายทะเบียนมีคำสั่งไม่รับจดทะเบียนและให้สิทธิผู้ขอจดทะเบียนอุทธรณ์คำสั่งต่อรัฐมนตรีได้ มาตรา 106เป็นกรณีนายทะเบียนมีอำนาจสั่งให้กรรมการผู้ใดผู้หนึ่งหรือคณะกรรมการของสหภาพแรงงานออกจากตำแหน่ง และมาตรา 107 ให้สิทธิกรรมการผู้นั้นหรือคณะกรรมการอุทธรณ์คำสั่งต่อรัฐมนตรีได้ ซึ่งกรณีตามมาตรา 91,106 และ 107ไม่ใช่การนำรายชื่อคณะกรรมการไปขอจดทะเบียนต่อนายทะเบียน ส่วนมาตรา 93 แม้จะเป็นกรณีนำรายชื่อคณะกรรมการไปขอจดทะเบียน ต่อนายทะเบียน แต่เป็นรายชื่อคณะกรรมการที่ได้รับเลือก จากที่ประชุมใหญ่สามัญครั้งแรกหลังจากจดทะเบียนสหภาพแรงงาน แต่กรณีนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงคณะกรรมการซึ่งพ้นตำแหน่ง ไปตามข้อบังคับ และเป็นการนำรายชื่อคณะกรรมการที่ได้รับ เลือกตั้งใหม่ไปขอจดทะเบียน แต่การขอจดทะเบียนรายชื่อ คณะกรรมการทั้งสองกรณีดังกล่าว มาตรา 93 ไม่ได้กำหนดขั้นตอน ไว้ดังเช่นที่กำหนดไว้ตามมาตรา 91 และ 107 ทั้งไม่มีมาตราใด กำหนดขั้นตอนไว้ให้ผู้ยื่นคำขออุทธรณ์คำสั่งไม่รับจดทะเบียน ต่อรัฐมนตรีได้ เมื่อโจทก์ไม่มีสิทธิอุทธรณ์คำสั่ง ไม่รับจดทะเบียนต่อรัฐมนตรีและรัฐมนตรีไม่มีหน้าที่ ต้องสั่งอุทธรณ์ของโจทก์ การที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน และสวัสดิการสังคม จำเลยไม่สั่งอุทธรณ์ของโจทก์ กรณียังถือไม่ได้ว่าโจทก์ถูกโต้แย้งสิทธิโจทก์ย่อมไม่มีอำนาจ ฟ้องจำเลย จึงชอบที่ศาลแรงงานจะมีคำสั่งไม่รับคำฟ้องโจทก์ เฉพาะที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องว่า สภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการบริหารได้จัดประชุมใหญ่วิสามัญขึ้นเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 2540 เพื่อพิจารณาการบริหารงานของคณะกรรมการบริหารและลงมติไม่ไว้วางใจ แต่การประชุมในวันดังกล่าวยังไม่เสร็จสิ้น สมาชิกที่เข้าประชุมทุกคนจึงลงมติให้เลื่อนไปประชุมต่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2540 และสมาชิกที่เข้าประชุม ในวันที่ 9 พฤศจิกายน 2540 มีมติเป็นเอกฉันท์ให้คณะกรรมการบริหารพ้นจากตำแหน่งทั้งคณะ กับลงมติให้เลือกตั้งคณะกรรมการบริหารชุดใหม่ในวันดังกล่าวโจทก์ได้รับเลือกให้เป็นประธานสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยร่วมกับคณะกรรมการอื่นอีกรวม 39 คน ต่อมาโจทก์นำรายชื่อคณะกรรมการบริหารที่ได้รับเลือกตั้งใหม่ทั้งหมดไปจดทะเบียนต่อจำเลยที่ 2 แต่จำเลยที่ 2 ไม่รับจดทะเบียน โดยอ้างว่าข้อบังคับของสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยระบุให้คณะกรรมการบริหารสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยเท่านั้นเป็นผู้กำหนดวันประชุมใหญ่วิสามัญ และคณะกรรมการบริหารสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยได้ประชุมกันลงมติให้เลื่อนการประชุมใหญ่วิสามัญไปในวันที่ 16 พฤศจิกายน 2540 การประชุมใหญ่วิสามัญ เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2540 ไม่เป็นการประชุมใหญ่วิสามัญตามข้อบังคับ โจทก์ได้รับเลือกเป็นประธานสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยจึงไม่สมบูรณ์ โจทก์ยื่นอุทธรณ์คำสั่งต่อจำเลยที่ 1 เพื่อให้มีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำเลยที่ 2 และรับจดทะเบียนคณะกรรมการบริหารชุดใหม่ แต่จำเลยที่ 1 ยังไม่มีคำสั่งอุทธรณ์ของโจทก์จนเวลาล่วงเลยมานาน โจทก์จึงนำคดีมาฟ้องจำเลยทั้งสองขอให้จำเลยที่ 1 หรือจำเลยที่ 2 เพิกถอนคำสั่งที่ไม่รับจดทะเบียนและให้จำเลยที่ 1 หรือจำเลยที่ 2 รับจดทะเบียนคณะกรรมการบริหารชุดใหม่ หากจำเลยทั้งสองไม่รับจดทะเบียนให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาศาลแรงงานกลางตรวจคำฟ้องแล้ว มีคำสั่งรับคำฟ้องจำเลยที่ 2 แต่ไม่รับฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์อุทธรณ์คำสั่งจำเลยที่ 2 ต่อจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ต้องวินิจฉัยอุทธรณ์และแจ้งให้โจทก์ทราบภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับหนังสืออุทธรณ์ แต่จำเลยที่ 1 ไม่วินิจฉัยและแจ้งให้โจทก์ทราบภายในกำหนดดังกล่าวตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518มาตรา 91, 93, 106 และ 107 ประกอบมาตรา 120 วรรคสาม โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 ด้วยนั้น เห็นว่า มาตรา 91 เป็นกรณีที่นายทะเบียนเห็นว่า คำขอจดทะเบียนสหภาพแรงงานและร่างข้อบังคับเมื่อแรกจัดตั้งสหภาพแรงงานไม่ถูกต้องให้นายทะเบียนมีคำสั่งไม่รับจดทะเบียนและให้สิทธิผู้ขอจดทะเบียนอุทธรณ์คำสั่งต่อรัฐมนตรีได้ มาตรา 106 เป็นกรณีนายทะเบียนมีอำนาจสั่งให้กรรมการผู้ใดผู้หนึ่งหรือคณะกรรมการของสหภาพแรงงานออกจากตำแหน่ง และมาตรา 107 ให้สิทธิกรรมการผู้นั้นหรือคณะกรรมการอุทธรณ์คำสั่งต่อรัฐมนตรีได้ ซึ่งกรณีตามมาตรา 91, 106 และ 107 ไม่ใช่การนำรายชื่อคณะกรรมการไปขอจดทะเบียนต่อนายทะเบียน ส่วนมาตรา 93 แม้จะเป็นกรณีนำรายชื่อคณะกรรมการไปขอจดทะเบียนต่อนายทะเบียน แต่เป็นรายชื่อคณะกรรมการที่ได้รับเลือกจากที่ประชุมใหญ่สามัญครั้งแรกหลังจากจดทะเบียนสหภาพแรงงาน แต่กรณีนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงคณะกรรมการซึ่งพ้นตำแหน่งไปตามข้อบังคับ และเป็นการนำรายชื่อคณะกรรมการที่ได้รับเลือกตั้งใหม่ไปขอจดทะเบียนแต่การขอจดทะเบียนรายชื่อคณะกรรมการทั้งสองกรณีดังกล่าว มาตรา 93 ไม่ได้กำหนดขั้นตอนไว้ดังเช่นที่กำหนดไว้ตามมาตรา 91 และ 107 ทั้งไม่มีมาตราใดกำหนดขั้นตอนไว้ให้ผู้ยื่นคำขออุทธรณ์คำสั่งไม่รับจดทะเบียนต่อรัฐมนตรีได้ กรณีตามฟ้องโจทก์จึงไม่มีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งไม่รับจดทะเบียนต่อรัฐมนตรี และรัฐมนตรีไม่มีหน้าที่ต้องสั่งอุทธรณ์ของโจทก์เช่นเดียวกัน การที่จำเลยที่ 1ไม่สั่งอุทธรณ์ของโจทก์ยังถือไม่ได้ว่าโจทก์ถูกโต้แย้งสิทธิโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7092/2541นาย จง รัก ษ์ สุพลจิตร์โจทก์นาย ไต รรงค์ สุวรรณคี รี รัฐมนตรีว่าการ กระทรวง แรงงานจำเลยและ สวัสดิการ สังคม กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 18, ม. 55 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 91, ม. 93, ม. 106, ม. 107, ม. 120 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31ตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 91เป็นกรณีที่นายทะเบียนเห็นว่าคำขอจดทะเบียนสหภาพแรงงานและร่างข้อบังคับเมื่อแรกจัดตั้งสหภาพแรงงานไม่ถูกต้องก็ให้นายทะเบียนมีคำสั่งไม่รับจดทะเบียนและให้สิทธิผู้ขอจดทะเบียนอุทธรณ์คำสั่งต่อรัฐมนตรีได้ มาตรา 106เป็นกรณีนายทะเบียนมีอำนาจสั่งให้กรรมการผู้ใดผู้หนึ่งหรือคณะกรรมการของสหภาพแรงงานออกจากตำแหน่ง และมาตรา 107 ให้สิทธิกรรมการผู้นั้นหรือคณะกรรมการอุทธรณ์คำสั่งต่อรัฐมนตรีได้ ซึ่งกรณีตามมาตรา 91,106 และ 107ไม่ใช่การนำรายชื่อคณะกรรมการไปขอจดทะเบียนต่อนายทะเบียน ส่วนมาตรา 93 แม้จะเป็นกรณีนำรายชื่อคณะกรรมการไปขอจดทะเบียน ต่อนายทะเบียน แต่เป็นรายชื่อคณะกรรมการที่ได้รับเลือก จากที่ประชุมใหญ่สามัญครั้งแรกหลังจากจดทะเบียนสหภาพแรงงาน แต่กรณีนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงคณะกรรมการซึ่งพ้นตำแหน่ง ไปตามข้อบังคับ และเป็นการนำรายชื่อคณะกรรมการที่ได้รับ เลือกตั้งใหม่ไปขอจดทะเบียน แต่การขอจดทะเบียนรายชื่อ คณะกรรมการทั้งสองกรณีดังกล่าว มาตรา 93 ไม่ได้กำหนดขั้นตอน ไว้ดังเช่นที่กำหนดไว้ตามมาตรา 91 และ 107 ทั้งไม่มีมาตราใด กำหนดขั้นตอนไว้ให้ผู้ยื่นคำขออุทธรณ์คำสั่งไม่รับจดทะเบียน ต่อรัฐมนตรีได้ เมื่อโจทก์ไม่มีสิทธิอุทธรณ์คำสั่ง ไม่รับจดทะเบียนต่อรัฐมนตรีและรัฐมนตรีไม่มีหน้าที่ ต้องสั่งอุทธรณ์ของโจทก์ การที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน และสวัสดิการสังคม จำเลยไม่สั่งอุทธรณ์ของโจทก์ กรณียังถือไม่ได้ว่าโจทก์ถูกโต้แย้งสิทธิโจทก์ย่อมไม่มีอำนาจ ฟ้องจำเลย จึงชอบที่ศาลแรงงานจะมีคำสั่งไม่รับคำฟ้องโจทก์ เฉพาะที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องว่า สภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการบริหารได้จัดประชุมใหญ่วิสามัญขึ้นเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 2540 เพื่อพิจารณาการบริหารงานของคณะกรรมการบริหารและลงมติไม่ไว้วางใจ แต่การประชุมในวันดังกล่าวยังไม่เสร็จสิ้น สมาชิกที่เข้าประชุมทุกคนจึงลงมติให้เลื่อนไปประชุมต่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2540 และสมาชิกที่เข้าประชุม ในวันที่ 9 พฤศจิกายน 2540 มีมติเป็นเอกฉันท์ให้คณะกรรมการบริหารพ้นจากตำแหน่งทั้งคณะ กับลงมติให้เลือกตั้งคณะกรรมการบริหารชุดใหม่ในวันดังกล่าวโจทก์ได้รับเลือกให้เป็นประธานสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยร่วมกับคณะกรรมการอื่นอีกรวม 39 คน ต่อมาโจทก์นำรายชื่อคณะกรรมการบริหารที่ได้รับเลือกตั้งใหม่ทั้งหมดไปจดทะเบียนต่อจำเลยที่ 2 แต่จำเลยที่ 2 ไม่รับจดทะเบียน โดยอ้างว่าข้อบังคับของสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยระบุให้คณะกรรมการบริหารสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยเท่านั้นเป็นผู้กำหนดวันประชุมใหญ่วิสามัญ และคณะกรรมการบริหารสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยได้ประชุมกันลงมติให้เลื่อนการประชุมใหญ่วิสามัญไปในวันที่ 16 พฤศจิกายน 2540 การประชุมใหญ่วิสามัญ เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2540 ไม่เป็นการประชุมใหญ่วิสามัญตามข้อบังคับ โจทก์ได้รับเลือกเป็นประธานสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยจึงไม่สมบูรณ์ โจทก์ยื่นอุทธรณ์คำสั่งต่อจำเลยที่ 1 เพื่อให้มีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำเลยที่ 2 และรับจดทะเบียนคณะกรรมการบริหารชุดใหม่ แต่จำเลยที่ 1 ยังไม่มีคำสั่งอุทธรณ์ของโจทก์จนเวลาล่วงเลยมานาน โจทก์จึงนำคดีมาฟ้องจำเลยทั้งสองขอให้จำเลยที่ 1 หรือจำเลยที่ 2 เพิกถอนคำสั่งที่ไม่รับจดทะเบียนและให้จำเลยที่ 1 หรือจำเลยที่ 2 รับจดทะเบียนคณะกรรมการบริหารชุดใหม่ หากจำเลยทั้งสองไม่รับจดทะเบียนให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาศาลแรงงานกลางตรวจคำฟ้องแล้ว มีคำสั่งรับคำฟ้องจำเลยที่ 2 แต่ไม่รับฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์อุทธรณ์คำสั่งจำเลยที่ 2 ต่อจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ต้องวินิจฉัยอุทธรณ์และแจ้งให้โจทก์ทราบภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับหนังสืออุทธรณ์ แต่จำเลยที่ 1 ไม่วินิจฉัยและแจ้งให้โจทก์ทราบภายในกำหนดดังกล่าวตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518มาตรา 91, 93, 106 และ 107 ประกอบมาตรา 120 วรรคสาม โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 ด้วยนั้น เห็นว่า มาตรา 91 เป็นกรณีที่นายทะเบียนเห็นว่า คำขอจดทะเบียนสหภาพแรงงานและร่างข้อบังคับเมื่อแรกจัดตั้งสหภาพแรงงานไม่ถูกต้องให้นายทะเบียนมีคำสั่งไม่รับจดทะเบียนและให้สิทธิผู้ขอจดทะเบียนอุทธรณ์คำสั่งต่อรัฐมนตรีได้ มาตรา 106 เป็นกรณีนายทะเบียนมีอำนาจสั่งให้กรรมการผู้ใดผู้หนึ่งหรือคณะกรรมการของสหภาพแรงงานออกจากตำแหน่ง และมาตรา 107 ให้สิทธิกรรมการผู้นั้นหรือคณะกรรมการอุทธรณ์คำสั่งต่อรัฐมนตรีได้ ซึ่งกรณีตามมาตรา 91, 106 และ 107 ไม่ใช่การนำรายชื่อคณะกรรมการไปขอจดทะเบียนต่อนายทะเบียน ส่วนมาตรา 93 แม้จะเป็นกรณีนำรายชื่อคณะกรรมการไปขอจดทะเบียนต่อนายทะเบียน แต่เป็นรายชื่อคณะกรรมการที่ได้รับเลือกจากที่ประชุมใหญ่สามัญครั้งแรกหลังจากจดทะเบียนสหภาพแรงงาน แต่กรณีนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงคณะกรรมการซึ่งพ้นตำแหน่งไปตามข้อบังคับ และเป็นการนำรายชื่อคณะกรรมการที่ได้รับเลือกตั้งใหม่ไปขอจดทะเบียนแต่การขอจดทะเบียนรายชื่อคณะกรรมการทั้งสองกรณีดังกล่าว มาตรา 93 ไม่ได้กำหนดขั้นตอนไว้ดังเช่นที่กำหนดไว้ตามมาตรา 91 และ 107 ทั้งไม่มีมาตราใดกำหนดขั้นตอนไว้ให้ผู้ยื่นคำขออุทธรณ์คำสั่งไม่รับจดทะเบียนต่อรัฐมนตรีได้ กรณีตามฟ้องโจทก์จึงไม่มีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งไม่รับจดทะเบียนต่อรัฐมนตรี และรัฐมนตรีไม่มีหน้าที่ต้องสั่งอุทธรณ์ของโจทก์เช่นเดียวกัน การที่จำเลยที่ 1ไม่สั่งอุทธรณ์ของโจทก์ยังถือไม่ได้ว่าโจทก์ถูกโต้แย้งสิทธิโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1พิพากษายืน(มงคล คุปต์กาญจนากุล-เสมอ อินทรศักดิ์-วิรัตน์ ลัทธิวงศกร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องว่า สภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการบริหารได้จัดประชุมใหญ่วิสามัญขึ้นเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 2540 เพื่อพิจารณาการบริหารงานของคณะกรรมการบริหารและลงมติไม่ไว้วางใจ แต่การประชุมในวันดังกล่าวยังไม่เสร็จสิ้น สมาชิกที่เข้าประชุมทุกคนจึงลงมติให้เลื่อนไปประชุมต่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2540 และสมาชิกที่เข้าประชุม ในวันที่ 9 พฤศจิกายน 2540 มีมติเป็นเอกฉันท์ให้คณะกรรมการบริหารพ้นจากตำแหน่งทั้งคณะ กับลงมติให้เลือกตั้งคณะกรรมการบริหารชุดใหม่ในวันดังกล่าวโจทก์ได้รับเลือกให้เป็นประธานสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยร่วมกับคณะกรรมการอื่นอีกรวม 39 คน ต่อมาโจทก์นำรายชื่อคณะกรรมการบริหารที่ได้รับเลือกตั้งใหม่ทั้งหมดไปจดทะเบียนต่อจำเลยที่ 2 แต่จำเลยที่ 2 ไม่รับจดทะเบียน โดยอ้างว่าข้อบังคับของสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยระบุให้คณะกรรมการบริหารสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยเท่านั้นเป็นผู้กำหนดวันประชุมใหญ่วิสามัญ และคณะกรรมการบริหารสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยได้ประชุมกันลงมติให้เลื่อนการประชุมใหญ่วิสามัญไปในวันที่ 16 พฤศจิกายน 2540 การประชุมใหญ่วิสามัญ เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2540 ไม่เป็นการประชุมใหญ่วิสามัญตามข้อบังคับ โจทก์ได้รับเลือกเป็นประธานสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยจึงไม่สมบูรณ์ โจทก์ยื่นอุทธรณ์คำสั่งต่อจำเลยที่ 1 เพื่อให้มีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำเลยที่ 2 และรับจดทะเบียนคณะกรรมการบริหารชุดใหม่ แต่จำเลยที่ 1 ยังไม่มีคำสั่งอุทธรณ์ของโจทก์จนเวลาล่วงเลยมานาน โจทก์จึงนำคดีมาฟ้องจำเลยทั้งสองขอให้จำเลยที่ 1 หรือจำเลยที่ 2 เพิกถอนคำสั่งที่ไม่รับจดทะเบียนและให้จำเลยที่ 1 หรือจำเลยที่ 2 รับจดทะเบียนคณะกรรมการบริหารชุดใหม่ หากจำเลยทั้งสองไม่รับจดทะเบียนให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาศาลแรงงานกลางตรวจคำฟ้องแล้ว มีคำสั่งรับคำฟ้องจำเลยที่ 2 แต่ไม่รับฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์อุทธรณ์คำสั่งจำเลยที่ 2 ต่อจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ต้องวินิจฉัยอุทธรณ์และแจ้งให้โจทก์ทราบภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับหนังสืออุทธรณ์ แต่จำเลยที่ 1 ไม่วินิจฉัยและแจ้งให้โจทก์ทราบภายในกำหนดดังกล่าวตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518มาตรา 91, 93, 106 และ 107 ประกอบมาตรา 120 วรรคสาม โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 ด้วยนั้น เห็นว่า มาตรา 91 เป็นกรณีที่นายทะเบียนเห็นว่า คำขอจดทะเบียนสหภาพแรงงานและร่างข้อบังคับเมื่อแรกจัดตั้งสหภาพแรงงานไม่ถูกต้องให้นายทะเบียนมีคำสั่งไม่รับจดทะเบียนและให้สิทธิผู้ขอจดทะเบียนอุทธรณ์คำสั่งต่อรัฐมนตรีได้ มาตรา 106 เป็นกรณีนายทะเบียนมีอำนาจสั่งให้กรรมการผู้ใดผู้หนึ่งหรือคณะกรรมการของสหภาพแรงงานออกจากตำแหน่ง และมาตรา 107 ให้สิทธิกรรมการผู้นั้นหรือคณะกรรมการอุทธรณ์คำสั่งต่อรัฐมนตรีได้ ซึ่งกรณีตามมาตรา 91, 106 และ 107 ไม่ใช่การนำรายชื่อคณะกรรมการไปขอจดทะเบียนต่อนายทะเบียน ส่วนมาตรา 93 แม้จะเป็นกรณีนำรายชื่อคณะกรรมการไปขอจดทะเบียนต่อนายทะเบียน แต่เป็นรายชื่อคณะกรรมการที่ได้รับเลือกจากที่ประชุมใหญ่สามัญครั้งแรกหลังจากจดทะเบียนสหภาพแรงงาน แต่กรณีนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงคณะกรรมการซึ่งพ้นตำแหน่งไปตามข้อบังคับ และเป็นการนำรายชื่อคณะกรรมการที่ได้รับเลือกตั้งใหม่ไปขอจดทะเบียนแต่การขอจดทะเบียนรายชื่อคณะกรรมการทั้งสองกรณีดังกล่าว มาตรา 93 ไม่ได้กำหนดขั้นตอนไว้ดังเช่นที่กำหนดไว้ตามมาตรา 91 และ 107 ทั้งไม่มีมาตราใดกำหนดขั้นตอนไว้ให้ผู้ยื่นคำขออุทธรณ์คำสั่งไม่รับจดทะเบียนต่อรัฐมนตรีได้ กรณีตามฟ้องโจทก์จึงไม่มีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งไม่รับจดทะเบียนต่อรัฐมนตรี และรัฐมนตรีไม่มีหน้าที่ต้องสั่งอุทธรณ์ของโจทก์เช่นเดียวกัน การที่จำเลยที่ 1ไม่สั่งอุทธรณ์ของโจทก์ยังถือไม่ได้ว่าโจทก์ถูกโต้แย้งสิทธิโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7092/2541นาย จง รัก ษ์ สุพลจิตร์โจทก์นาย ไต รรงค์ สุวรรณคี รี รัฐมนตรีว่าการ กระทรวง แรงงานจำเลยและ สวัสดิการ สังคม กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 18, ม. 55 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 91, ม. 93, ม. 106, ม. 107, ม. 120 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31ตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 91เป็นกรณีที่นายทะเบียนเห็นว่าคำขอจดทะเบียนสหภาพแรงงานและร่างข้อบังคับเมื่อแรกจัดตั้งสหภาพแรงงานไม่ถูกต้องก็ให้นายทะเบียนมีคำสั่งไม่รับจดทะเบียนและให้สิทธิผู้ขอจดทะเบียนอุทธรณ์คำสั่งต่อรัฐมนตรีได้ มาตรา 106เป็นกรณีนายทะเบียนมีอำนาจสั่งให้กรรมการผู้ใดผู้หนึ่งหรือคณะกรรมการของสหภาพแรงงานออกจากตำแหน่ง และมาตรา 107 ให้สิทธิกรรมการผู้นั้นหรือคณะกรรมการอุทธรณ์คำสั่งต่อรัฐมนตรีได้ ซึ่งกรณีตามมาตรา 91,106 และ 107ไม่ใช่การนำรายชื่อคณะกรรมการไปขอจดทะเบียนต่อนายทะเบียน ส่วนมาตรา 93 แม้จะเป็นกรณีนำรายชื่อคณะกรรมการไปขอจดทะเบียน ต่อนายทะเบียน แต่เป็นรายชื่อคณะกรรมการที่ได้รับเลือก จากที่ประชุมใหญ่สามัญครั้งแรกหลังจากจดทะเบียนสหภาพแรงงาน แต่กรณีนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงคณะกรรมการซึ่งพ้นตำแหน่ง ไปตามข้อบังคับ และเป็นการนำรายชื่อคณะกรรมการที่ได้รับ เลือกตั้งใหม่ไปขอจดทะเบียน แต่การขอจดทะเบียนรายชื่อ คณะกรรมการทั้งสองกรณีดังกล่าว มาตรา 93 ไม่ได้กำหนดขั้นตอน ไว้ดังเช่นที่กำหนดไว้ตามมาตรา 91 และ 107 ทั้งไม่มีมาตราใด กำหนดขั้นตอนไว้ให้ผู้ยื่นคำขออุทธรณ์คำสั่งไม่รับจดทะเบียน ต่อรัฐมนตรีได้ เมื่อโจทก์ไม่มีสิทธิอุทธรณ์คำสั่ง ไม่รับจดทะเบียนต่อรัฐมนตรีและรัฐมนตรีไม่มีหน้าที่ ต้องสั่งอุทธรณ์ของโจทก์ การที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน และสวัสดิการสังคม จำเลยไม่สั่งอุทธรณ์ของโจทก์ กรณียังถือไม่ได้ว่าโจทก์ถูกโต้แย้งสิทธิโจทก์ย่อมไม่มีอำนาจ ฟ้องจำเลย จึงชอบที่ศาลแรงงานจะมีคำสั่งไม่รับคำฟ้องโจทก์ เฉพาะที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องว่า สภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการบริหารได้จัดประชุมใหญ่วิสามัญขึ้นเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 2540 เพื่อพิจารณาการบริหารงานของคณะกรรมการบริหารและลงมติไม่ไว้วางใจ แต่การประชุมในวันดังกล่าวยังไม่เสร็จสิ้น สมาชิกที่เข้าประชุมทุกคนจึงลงมติให้เลื่อนไปประชุมต่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2540 และสมาชิกที่เข้าประชุม ในวันที่ 9 พฤศจิกายน 2540 มีมติเป็นเอกฉันท์ให้คณะกรรมการบริหารพ้นจากตำแหน่งทั้งคณะ กับลงมติให้เลือกตั้งคณะกรรมการบริหารชุดใหม่ในวันดังกล่าวโจทก์ได้รับเลือกให้เป็นประธานสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยร่วมกับคณะกรรมการอื่นอีกรวม 39 คน ต่อมาโจทก์นำรายชื่อคณะกรรมการบริหารที่ได้รับเลือกตั้งใหม่ทั้งหมดไปจดทะเบียนต่อจำเลยที่ 2 แต่จำเลยที่ 2 ไม่รับจดทะเบียน โดยอ้างว่าข้อบังคับของสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยระบุให้คณะกรรมการบริหารสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยเท่านั้นเป็นผู้กำหนดวันประชุมใหญ่วิสามัญ และคณะกรรมการบริหารสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยได้ประชุมกันลงมติให้เลื่อนการประชุมใหญ่วิสามัญไปในวันที่ 16 พฤศจิกายน 2540 การประชุมใหญ่วิสามัญ เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2540 ไม่เป็นการประชุมใหญ่วิสามัญตามข้อบังคับ โจทก์ได้รับเลือกเป็นประธานสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทยจึงไม่สมบูรณ์ โจทก์ยื่นอุทธรณ์คำสั่งต่อจำเลยที่ 1 เพื่อให้มีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำเลยที่ 2 และรับจดทะเบียนคณะกรรมการบริหารชุดใหม่ แต่จำเลยที่ 1 ยังไม่มีคำสั่งอุทธรณ์ของโจทก์จนเวลาล่วงเลยมานาน โจทก์จึงนำคดีมาฟ้องจำเลยทั้งสองขอให้จำเลยที่ 1 หรือจำเลยที่ 2 เพิกถอนคำสั่งที่ไม่รับจดทะเบียนและให้จำเลยที่ 1 หรือจำเลยที่ 2 รับจดทะเบียนคณะกรรมการบริหารชุดใหม่ หากจำเลยทั้งสองไม่รับจดทะเบียนให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาศาลแรงงานกลางตรวจคำฟ้องแล้ว มีคำสั่งรับคำฟ้องจำเลยที่ 2 แต่ไม่รับฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์อุทธรณ์คำสั่งจำเลยที่ 2 ต่อจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ต้องวินิจฉัยอุทธรณ์และแจ้งให้โจทก์ทราบภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับหนังสืออุทธรณ์ แต่จำเลยที่ 1 ไม่วินิจฉัยและแจ้งให้โจทก์ทราบภายในกำหนดดังกล่าวตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518มาตรา 91, 93, 106 และ 107 ประกอบมาตรา 120 วรรคสาม โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 ด้วยนั้น เห็นว่า มาตรา 91 เป็นกรณีที่นายทะเบียนเห็นว่า คำขอจดทะเบียนสหภาพแรงงานและร่างข้อบังคับเมื่อแรกจัดตั้งสหภาพแรงงานไม่ถูกต้องให้นายทะเบียนมีคำสั่งไม่รับจดทะเบียนและให้สิทธิผู้ขอจดทะเบียนอุทธรณ์คำสั่งต่อรัฐมนตรีได้ มาตรา 106 เป็นกรณีนายทะเบียนมีอำนาจสั่งให้กรรมการผู้ใดผู้หนึ่งหรือคณะกรรมการของสหภาพแรงงานออกจากตำแหน่ง และมาตรา 107 ให้สิทธิกรรมการผู้นั้นหรือคณะกรรมการอุทธรณ์คำสั่งต่อรัฐมนตรีได้ ซึ่งกรณีตามมาตรา 91, 106 และ 107 ไม่ใช่การนำรายชื่อคณะกรรมการไปขอจดทะเบียนต่อนายทะเบียน ส่วนมาตรา 93 แม้จะเป็นกรณีนำรายชื่อคณะกรรมการไปขอจดทะเบียนต่อนายทะเบียน แต่เป็นรายชื่อคณะกรรมการที่ได้รับเลือกจากที่ประชุมใหญ่สามัญครั้งแรกหลังจากจดทะเบียนสหภาพแรงงาน แต่กรณีนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงคณะกรรมการซึ่งพ้นตำแหน่งไปตามข้อบังคับ และเป็นการนำรายชื่อคณะกรรมการที่ได้รับเลือกตั้งใหม่ไปขอจดทะเบียนแต่การขอจดทะเบียนรายชื่อคณะกรรมการทั้งสองกรณีดังกล่าว มาตรา 93 ไม่ได้กำหนดขั้นตอนไว้ดังเช่นที่กำหนดไว้ตามมาตรา 91 และ 107 ทั้งไม่มีมาตราใดกำหนดขั้นตอนไว้ให้ผู้ยื่นคำขออุทธรณ์คำสั่งไม่รับจดทะเบียนต่อรัฐมนตรีได้ กรณีตามฟ้องโจทก์จึงไม่มีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งไม่รับจดทะเบียนต่อรัฐมนตรี และรัฐมนตรีไม่มีหน้าที่ต้องสั่งอุทธรณ์ของโจทก์เช่นเดียวกัน การที่จำเลยที่ 1ไม่สั่งอุทธรณ์ของโจทก์ยังถือไม่ได้ว่าโจทก์ถูกโต้แย้งสิทธิโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1พิพากษายืน(มงคล คุปต์กาญจนากุล-เสมอ อินทรศักดิ์-วิรัตน์ ลัทธิวงศกร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ