คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1257/2482หลักกฎหมาย: พฤตติการณ์ที่ถือว่าการวิวาทขาดตอนจากการทำร้ายตอนหลังซึ่งเป็นการป้องกันตัว การทำร้ายผู้อื่นขณะที่กำลังจะทำร้ายตัวนั้นเป็นการป้องกันตาม ม.50 ไม่ใช่ ม.49(2)ข้อเท็จจริงได้ความว่า วันเกิดเหตุมีงานที่วัด จำเลยกับผู้ตายเดินสวนทางกันที่ทางหลวง แล้วเกิดวิวาทกันขึ้น จำเลยถูกผู้ตายฟันศีร์ษะ ๑ แผล แล้วผู้ตายวิ่งหนีเข้าตรอก จำเลยวิ่งไล่ ครั้นทันกันผู้ตายเอามีดแทงจำเลยถูกริมฝีปากล่าง ๑ แห่งปากฉีกเป็นแผลยาวจดคาง ฟังล่างหัก ๑ ซี่แล้วจำเลยกับผู้ตายกอดปล้ำกัน ผู้ตายเอามือค้ำคอจำเลยไปติดรั้วแล้วเงื้อมีดจะแทงซ้ำจำเลยแย่างมีดได้จึงแทงชุ่ยไป ๑ ทีถูกคอผู้ตายในขณะชุลมุนกันซึ่งผู้ตายบีบคำจำเลยอยู่และได้ความว่าผู้ตายเป็นคนเกะกะ ส่วนจำเลยเป็นคนเรียบร้อย ศาลจังหวัดนครสวรรค์ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๑,๗๒,๕๙ จำคุก ๔ ปี ๑ เดือนแต่มีผู้พิพากษานายหนึ่งทำความเห็นแย้งว่าจำเลยทำเพื่อป้องกันตัวพอสมควร แก่เหตุตาม ม.๔๙(๒) ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาโดยผู้พิพากษาที่เห็นแย้งรับรอง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การวิวาททำร้ายกันขาดตอนแล้ว จำเลยวิ่งไล่ผู้ตายไปน่าจะตามไปเพื่อบอกกล่าวเพื่อจับกุม พอกันกันผู้ตายได้ใช้มีดแทงจำเลยและค้ำคอแล้วจะแทงซ้ำอีกจำเลยแย่งมีดได้จึงแทงชุ่ยไปในขณะนั้น นับว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษายกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1257/2482อัยยการนครสวรรค์โจทก์นายนัย ทองคำจำเลย ป.อ. ม. 49, ม. 50, ม. 249, ม. 251พฤตติการณ์ที่ถือว่าการวิวาทขาดตอนจากการทำร้ายตอนหลังซึ่งเป็นการป้องกันตัว การทำร้ายผู้อื่นขณะที่กำลังจะทำร้ายตัวนั้นเป็นการป้องกันตาม ม.50 ไม่ใช่ ม.49(2)ข้อเท็จจริงได้ความว่า วันเกิดเหตุมีงานที่วัด จำเลยกับผู้ตายเดินสวนทางกันที่ทางหลวง แล้วเกิดวิวาทกันขึ้น จำเลยถูกผู้ตายฟันศีร์ษะ ๑ แผล แล้วผู้ตายวิ่งหนีเข้าตรอก จำเลยวิ่งไล่ ครั้นทันกันผู้ตายเอามีดแทงจำเลยถูกริมฝีปากล่าง ๑ แห่งปากฉีกเป็นแผลยาวจดคาง ฟังล่างหัก ๑ ซี่แล้วจำเลยกับผู้ตายกอดปล้ำกัน ผู้ตายเอามือค้ำคอจำเลยไปติดรั้วแล้วเงื้อมีดจะแทงซ้ำจำเลยแย่างมีดได้จึงแทงชุ่ยไป ๑ ทีถูกคอผู้ตายในขณะชุลมุนกันซึ่งผู้ตายบีบคำจำเลยอยู่และได้ความว่าผู้ตายเป็นคนเกะกะ ส่วนจำเลยเป็นคนเรียบร้อย ศาลจังหวัดนครสวรรค์ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๑,๗๒,๕๙ จำคุก ๔ ปี ๑ เดือนแต่มีผู้พิพากษานายหนึ่งทำความเห็นแย้งว่าจำเลยทำเพื่อป้องกันตัวพอสมควร แก่เหตุตาม ม.๔๙(๒) ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาโดยผู้พิพากษาที่เห็นแย้งรับรอง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การวิวาททำร้ายกันขาดตอนแล้ว จำเลยวิ่งไล่ผู้ตายไปน่าจะตามไปเพื่อบอกกล่าวเพื่อจับกุม พอกันกันผู้ตายได้ใช้มีดแทงจำเลยและค้ำคอแล้วจะแทงซ้ำอีกจำเลยแย่งมีดได้จึงแทงชุ่ยไปในขณะนั้น นับว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษายกฟ้อง(พลางกูร-นิติศาสตร์-อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ)ศาลชั้นต้น - นายฮวดไวกยีศาลอุทธรณ์ - พระยาภัทรวฤวิกธรรมจำรูญแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ข้อเท็จจริงได้ความว่า วันเกิดเหตุมีงานที่วัด จำเลยกับผู้ตายเดินสวนทางกันที่ทางหลวง แล้วเกิดวิวาทกันขึ้น จำเลยถูกผู้ตายฟันศีร์ษะ ๑ แผล แล้วผู้ตายวิ่งหนีเข้าตรอก จำเลยวิ่งไล่ ครั้นทันกันผู้ตายเอามีดแทงจำเลยถูกริมฝีปากล่าง ๑ แห่งปากฉีกเป็นแผลยาวจดคาง ฟังล่างหัก ๑ ซี่แล้วจำเลยกับผู้ตายกอดปล้ำกัน ผู้ตายเอามือค้ำคอจำเลยไปติดรั้วแล้วเงื้อมีดจะแทงซ้ำจำเลยแย่างมีดได้จึงแทงชุ่ยไป ๑ ทีถูกคอผู้ตายในขณะชุลมุนกันซึ่งผู้ตายบีบคำจำเลยอยู่และได้ความว่าผู้ตายเป็นคนเกะกะ ส่วนจำเลยเป็นคนเรียบร้อย ศาลจังหวัดนครสวรรค์ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๑,๗๒,๕๙ จำคุก ๔ ปี ๑ เดือนแต่มีผู้พิพากษานายหนึ่งทำความเห็นแย้งว่าจำเลยทำเพื่อป้องกันตัวพอสมควร แก่เหตุตาม ม.๔๙(๒) ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาโดยผู้พิพากษาที่เห็นแย้งรับรอง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การวิวาททำร้ายกันขาดตอนแล้ว จำเลยวิ่งไล่ผู้ตายไปน่าจะตามไปเพื่อบอกกล่าวเพื่อจับกุม พอกันกันผู้ตายได้ใช้มีดแทงจำเลยและค้ำคอแล้วจะแทงซ้ำอีกจำเลยแย่งมีดได้จึงแทงชุ่ยไปในขณะนั้น นับว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษายกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1257/2482อัยยการนครสวรรค์โจทก์นายนัย ทองคำจำเลย ป.อ. ม. 49, ม. 50, ม. 249, ม. 251พฤตติการณ์ที่ถือว่าการวิวาทขาดตอนจากการทำร้ายตอนหลังซึ่งเป็นการป้องกันตัว การทำร้ายผู้อื่นขณะที่กำลังจะทำร้ายตัวนั้นเป็นการป้องกันตาม ม.50 ไม่ใช่ ม.49(2)ข้อเท็จจริงได้ความว่า วันเกิดเหตุมีงานที่วัด จำเลยกับผู้ตายเดินสวนทางกันที่ทางหลวง แล้วเกิดวิวาทกันขึ้น จำเลยถูกผู้ตายฟันศีร์ษะ ๑ แผล แล้วผู้ตายวิ่งหนีเข้าตรอก จำเลยวิ่งไล่ ครั้นทันกันผู้ตายเอามีดแทงจำเลยถูกริมฝีปากล่าง ๑ แห่งปากฉีกเป็นแผลยาวจดคาง ฟังล่างหัก ๑ ซี่แล้วจำเลยกับผู้ตายกอดปล้ำกัน ผู้ตายเอามือค้ำคอจำเลยไปติดรั้วแล้วเงื้อมีดจะแทงซ้ำจำเลยแย่างมีดได้จึงแทงชุ่ยไป ๑ ทีถูกคอผู้ตายในขณะชุลมุนกันซึ่งผู้ตายบีบคำจำเลยอยู่และได้ความว่าผู้ตายเป็นคนเกะกะ ส่วนจำเลยเป็นคนเรียบร้อย ศาลจังหวัดนครสวรรค์ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๑,๗๒,๕๙ จำคุก ๔ ปี ๑ เดือนแต่มีผู้พิพากษานายหนึ่งทำความเห็นแย้งว่าจำเลยทำเพื่อป้องกันตัวพอสมควร แก่เหตุตาม ม.๔๙(๒) ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาโดยผู้พิพากษาที่เห็นแย้งรับรอง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การวิวาททำร้ายกันขาดตอนแล้ว จำเลยวิ่งไล่ผู้ตายไปน่าจะตามไปเพื่อบอกกล่าวเพื่อจับกุม พอกันกันผู้ตายได้ใช้มีดแทงจำเลยและค้ำคอแล้วจะแทงซ้ำอีกจำเลยแย่งมีดได้จึงแทงชุ่ยไปในขณะนั้น นับว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษายกฟ้อง(พลางกูร-นิติศาสตร์-อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ)ศาลชั้นต้น - นายฮวดไวกยีศาลอุทธรณ์ - พระยาภัทรวฤวิกธรรมจำรูญแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ