คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1042/2535หลักกฎหมาย: พระราชบัญญัติ ญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯ ในส่วนที่เกี่ยวกับเวชกรรม ได้ถูกยกเลิกโดยพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม พ.ศ. 2511แล้ว ดังนั้นที่ศาลล่างพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯ ตามคำขอของโจทก์จึงไม่ถูกต้องปัญหานี้แม้จะไม่มีฝ่ายใดฎีกา แต่เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกาวินิจฉัยเองได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน คือก. จำเลยทั้งสี่มิได้เป็นผู้ประกอบโรคศิลปะ สาขาเวชกรรมตามกฎหมายได้ร่วมกันกระทำการประกอบโรคศิลปะเพื่อประสงค์สินจ้างรางวัล และได้รับเงินค่าจ้างรักษาโรคจากคนไข้อันเป็นสินจ้างรางวัลโดยจำเลยทั้งสี่มิได้ขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบโรคศิลปะจากคณะกรรมการควบคุมการประกอบโรคศิลปะ และมิได้รับการยกเว้นตามกฎหมายข. จำเลยทั้งสี่มิได้เป็นผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมตามกฎหมายได้ร่วมกันกระทำการประกอบวิชาชีพเวชกรรม โดยจำเลยทั้งสี่มิได้ขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมจากแพทยสภาและมิได้รับการยกเว้นตามกฎหมายค. จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันหลอกลวงประชาชนด้วยการโฆษณาต่อบุคคลทั่วไป อันเป็นเท็จว่า จำเลยที่ 1 สำเร็จแพทยศาสตร์ เป็นแพทย์ประจำตำบล ได้รับการอบรมหลักสูตรแพทย์พยาบาล สามารถรักษาโรค23 ประเภท ให้หายขาดได้ ซึ่งความจริงจำเลยที่ 1 ไม่เคยสำเร็จแพทยศาสตร์ ไม่ได้เป็นแพทย์ประจำตำบล ไม่เคยรับการอบรมวิชาแพทย์พยาบาล และไม่สามารถรักษาโรคต่าง ๆ ให้แก่ประชาชนได้ตามที่โฆษณาโดยการหลอกลวงของจำเลยทั้งสี่ ทำให้มีประชาชนหลงเชื่อให้จำเลยทั้งสี่ ร่วมกันรักษาโรค และต้องจ่ายเงินค่ารักษาให้แก่จำเลยทั้งสี่รวม57 ราย แต่คนไข้ทุกรายไม่มีผู้ใดหายจากโรคตามที่จำเลยทั้งสี่ร่วมกันหลอกลวงแต่อย่างใดง. จำเลยทั้งสี่ร่วมกันมียาไดอาซีแปม ชนิดฉีด ขนาด10 มิลลิกรัม จำนวน 2 หลอด อันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทประเภท 4 ไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับใบอนุญาตตามกฎหมายเจ้าพนักงานจับจำเลยทั้งสี่ได้พร้อมด้วยยา อุปกรณ์ เอกสารอันเป็นเครื่องมือเครื่องใช้ที่จำเลยใช้และมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำผิดเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 343,83, 91, 33 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา(ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 พระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ พ.ศ. 2479 มาตรา 4, 11, 21 พระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2504 มาตรา 3พระราชบัญญัติ ควบคุมการประกอบโรคศิลปะ (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2511(ที่ถูก พ.ศ. 2509) มาตรา 6 คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดินฉบับที่ 38 ข้อ 1 ลงวันที่ 21 ตุลาคม 2519 พระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม พ.ศ. 2525 มาตรา 4, 26, 83 (ที่ถูก 43)พระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62,106 ขอให้สั่งริบของกลาง และให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันคืนเงินแก่ผู้เสียหายจำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 343, 83 จำคุกคนละ 1 ปีและจำเลยที่ 1 ยังมีความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะพ.ศ. 2479 มาตรา 4, 11, 21 พระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ(ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2504 มาตรา 3 พระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2511 (ที่ถูก พ.ศ. 2509)มาตรา 6 พระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม พ.ศ. 2525 มาตรา 4, 26, 83(ที่ถูก 43) พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทพ.ศ. 2518 มาตรา 62, 106 ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ จำคุก 6 เดือน ลงโทษตามพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรมจำคุก 4 เดือน ลงโทษตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท จำคุก 2 เดือน รวมจำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 2 ปีจำคุกจำเลยที่ 2 และที่ 4 มีกำหนดคนละ 1 ปี ริบของกลางและให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ร่วมกันคืนเงินค่ารักษาแก่ผู้เสียหาย ยกฟ้องจำเลยที่ 3จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า รวมโทษจำคุกจำเลยที่ 1 ทั้งสี่กระทงแล้วให้จำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 1 ปี 12 เดือน ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 4 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่าจำเลยที่ 4 ได้ร่วมกับจำเลยที่ 1และจำเลยที่ 2 กระทำผิดฐานฉ้อโกงประชาชนตามที่โจทก์ฎีกาหรือไม่...พฤติการณ์ตามที่โจทก์นำสืบข้อเท็จจริงยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 4มีเจตนาหลอกลวงนายเล็กให้รักษาโรคกับจำเลยที่ 1 การกระทำของจำเลยที่ 4 ไม่เป็นความผิดฐานฉ้อโกงประชาชนอนึ่ง เห็นได้ว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 ตามฟ้องโจทก์ข้อ ก.และข้อ ข. เป็นการกระทำที่เป็นกรรมเดียวกัน มิใช่เป็นคนละกรรมกันนอกจากนั้นที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษ จำเลยที่ 1 จากการกระทำผิดในฟ้องข้อ ก. ตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯในส่วนที่เกี่ยวกับเวชกรรม แต่ปรากฏว่ากฎหมายในส่วนดังกล่าวได้ถูกยกเลิกโดยพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม พ.ศ. 2511 แล้วดังนั้นที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามพระราชบัญญัติ ควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯ ตามที่โจทก์ขอมาท้ายฟ้องจึงไม่ถูกต้อง ปัญหานี้แม้จะไม่มีฝ่ายใดฎีกามาแต่เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกาย่อมวินิจฉัยเองได้พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 ไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯ ตามที่โจทก์ฟ้อง คงจำคุกจำเลยที่ 1มีกำหนดเพียง 1 ปี 6 เดือน นอกจากที่แก้ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1042/2535พนักงานอัยการ จังหวัด จันทบุรีโจทก์นาย บัว รม ณ์ แก้ว บัว ดี กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 195 วรรคสอง, ม. 225 พ.ร.บ.ควบคุมการประกอบโรคศิลป พ.ศ.2479 ม. 11, ม. 21 พ.ร.บ.วิชาชีพเวชกรรม พ.ศ.2511 ม. 3, ม. 21พระราชบัญญัติ ญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯ ในส่วนที่เกี่ยวกับเวชกรรม ได้ถูกยกเลิกโดยพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม พ.ศ. 2511แล้ว ดังนั้นที่ศาลล่างพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯ ตามคำขอของโจทก์จึงไม่ถูกต้องปัญหานี้แม้จะไม่มีฝ่ายใดฎีกา แต่เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกาวินิจฉัยเองได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน คือก. จำเลยทั้งสี่มิได้เป็นผู้ประกอบโรคศิลปะ สาขาเวชกรรมตามกฎหมายได้ร่วมกันกระทำการประกอบโรคศิลปะเพื่อประสงค์สินจ้างรางวัล และได้รับเงินค่าจ้างรักษาโรคจากคนไข้อันเป็นสินจ้างรางวัลโดยจำเลยทั้งสี่มิได้ขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบโรคศิลปะจากคณะกรรมการควบคุมการประกอบโรคศิลปะ และมิได้รับการยกเว้นตามกฎหมายข. จำเลยทั้งสี่มิได้เป็นผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมตามกฎหมายได้ร่วมกันกระทำการประกอบวิชาชีพเวชกรรม โดยจำเลยทั้งสี่มิได้ขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมจากแพทยสภาและมิได้รับการยกเว้นตามกฎหมายค. จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันหลอกลวงประชาชนด้วยการโฆษณาต่อบุคคลทั่วไป อันเป็นเท็จว่า จำเลยที่ 1 สำเร็จแพทยศาสตร์ เป็นแพทย์ประจำตำบล ได้รับการอบรมหลักสูตรแพทย์พยาบาล สามารถรักษาโรค23 ประเภท ให้หายขาดได้ ซึ่งความจริงจำเลยที่ 1 ไม่เคยสำเร็จแพทยศาสตร์ ไม่ได้เป็นแพทย์ประจำตำบล ไม่เคยรับการอบรมวิชาแพทย์พยาบาล และไม่สามารถรักษาโรคต่าง ๆ ให้แก่ประชาชนได้ตามที่โฆษณาโดยการหลอกลวงของจำเลยทั้งสี่ ทำให้มีประชาชนหลงเชื่อให้จำเลยทั้งสี่ ร่วมกันรักษาโรค และต้องจ่ายเงินค่ารักษาให้แก่จำเลยทั้งสี่รวม57 ราย แต่คนไข้ทุกรายไม่มีผู้ใดหายจากโรคตามที่จำเลยทั้งสี่ร่วมกันหลอกลวงแต่อย่างใดง. จำเลยทั้งสี่ร่วมกันมียาไดอาซีแปม ชนิดฉีด ขนาด10 มิลลิกรัม จำนวน 2 หลอด อันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทประเภท 4 ไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับใบอนุญาตตามกฎหมายเจ้าพนักงานจับจำเลยทั้งสี่ได้พร้อมด้วยยา อุปกรณ์ เอกสารอันเป็นเครื่องมือเครื่องใช้ที่จำเลยใช้และมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำผิดเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 343,83, 91, 33 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา(ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 พระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ พ.ศ. 2479 มาตรา 4, 11, 21 พระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2504 มาตรา 3พระราชบัญญัติ ควบคุมการประกอบโรคศิลปะ (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2511(ที่ถูก พ.ศ. 2509) มาตรา 6 คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดินฉบับที่ 38 ข้อ 1 ลงวันที่ 21 ตุลาคม 2519 พระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม พ.ศ. 2525 มาตรา 4, 26, 83 (ที่ถูก 43)พระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62,106 ขอให้สั่งริบของกลาง และให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันคืนเงินแก่ผู้เสียหายจำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 343, 83 จำคุกคนละ 1 ปีและจำเลยที่ 1 ยังมีความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะพ.ศ. 2479 มาตรา 4, 11, 21 พระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ(ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2504 มาตรา 3 พระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2511 (ที่ถูก พ.ศ. 2509)มาตรา 6 พระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม พ.ศ. 2525 มาตรา 4, 26, 83(ที่ถูก 43) พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทพ.ศ. 2518 มาตรา 62, 106 ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ จำคุก 6 เดือน ลงโทษตามพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรมจำคุก 4 เดือน ลงโทษตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท จำคุก 2 เดือน รวมจำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 2 ปีจำคุกจำเลยที่ 2 และที่ 4 มีกำหนดคนละ 1 ปี ริบของกลางและให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ร่วมกันคืนเงินค่ารักษาแก่ผู้เสียหาย ยกฟ้องจำเลยที่ 3จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า รวมโทษจำคุกจำเลยที่ 1 ทั้งสี่กระทงแล้วให้จำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 1 ปี 12 เดือน ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 4 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่าจำเลยที่ 4 ได้ร่วมกับจำเลยที่ 1และจำเลยที่ 2 กระทำผิดฐานฉ้อโกงประชาชนตามที่โจทก์ฎีกาหรือไม่...พฤติการณ์ตามที่โจทก์นำสืบข้อเท็จจริงยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 4มีเจตนาหลอกลวงนายเล็กให้รักษาโรคกับจำเลยที่ 1 การกระทำของจำเลยที่ 4 ไม่เป็นความผิดฐานฉ้อโกงประชาชนอนึ่ง เห็นได้ว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 ตามฟ้องโจทก์ข้อ ก.และข้อ ข. เป็นการกระทำที่เป็นกรรมเดียวกัน มิใช่เป็นคนละกรรมกันนอกจากนั้นที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษ จำเลยที่ 1 จากการกระทำผิดในฟ้องข้อ ก. ตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯในส่วนที่เกี่ยวกับเวชกรรม แต่ปรากฏว่ากฎหมายในส่วนดังกล่าวได้ถูกยกเลิกโดยพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม พ.ศ. 2511 แล้วดังนั้นที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามพระราชบัญญัติ ควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯ ตามที่โจทก์ขอมาท้ายฟ้องจึงไม่ถูกต้อง ปัญหานี้แม้จะไม่มีฝ่ายใดฎีกามาแต่เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกาย่อมวินิจฉัยเองได้พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 ไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯ ตามที่โจทก์ฟ้อง คงจำคุกจำเลยที่ 1มีกำหนดเพียง 1 ปี 6 เดือน นอกจากที่แก้ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(จเร อำนวยวัฒนา-พิชิต พรหมพิทักษ์กุล-สถิตย์ เล็งไธสง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน คือก. จำเลยทั้งสี่มิได้เป็นผู้ประกอบโรคศิลปะ สาขาเวชกรรมตามกฎหมายได้ร่วมกันกระทำการประกอบโรคศิลปะเพื่อประสงค์สินจ้างรางวัล และได้รับเงินค่าจ้างรักษาโรคจากคนไข้อันเป็นสินจ้างรางวัลโดยจำเลยทั้งสี่มิได้ขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบโรคศิลปะจากคณะกรรมการควบคุมการประกอบโรคศิลปะ และมิได้รับการยกเว้นตามกฎหมายข. จำเลยทั้งสี่มิได้เป็นผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมตามกฎหมายได้ร่วมกันกระทำการประกอบวิชาชีพเวชกรรม โดยจำเลยทั้งสี่มิได้ขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมจากแพทยสภาและมิได้รับการยกเว้นตามกฎหมายค. จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันหลอกลวงประชาชนด้วยการโฆษณาต่อบุคคลทั่วไป อันเป็นเท็จว่า จำเลยที่ 1 สำเร็จแพทยศาสตร์ เป็นแพทย์ประจำตำบล ได้รับการอบรมหลักสูตรแพทย์พยาบาล สามารถรักษาโรค23 ประเภท ให้หายขาดได้ ซึ่งความจริงจำเลยที่ 1 ไม่เคยสำเร็จแพทยศาสตร์ ไม่ได้เป็นแพทย์ประจำตำบล ไม่เคยรับการอบรมวิชาแพทย์พยาบาล และไม่สามารถรักษาโรคต่าง ๆ ให้แก่ประชาชนได้ตามที่โฆษณาโดยการหลอกลวงของจำเลยทั้งสี่ ทำให้มีประชาชนหลงเชื่อให้จำเลยทั้งสี่ ร่วมกันรักษาโรค และต้องจ่ายเงินค่ารักษาให้แก่จำเลยทั้งสี่รวม57 ราย แต่คนไข้ทุกรายไม่มีผู้ใดหายจากโรคตามที่จำเลยทั้งสี่ร่วมกันหลอกลวงแต่อย่างใดง. จำเลยทั้งสี่ร่วมกันมียาไดอาซีแปม ชนิดฉีด ขนาด10 มิลลิกรัม จำนวน 2 หลอด อันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทประเภท 4 ไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับใบอนุญาตตามกฎหมายเจ้าพนักงานจับจำเลยทั้งสี่ได้พร้อมด้วยยา อุปกรณ์ เอกสารอันเป็นเครื่องมือเครื่องใช้ที่จำเลยใช้และมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำผิดเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 343,83, 91, 33 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา(ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 พระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ พ.ศ. 2479 มาตรา 4, 11, 21 พระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2504 มาตรา 3พระราชบัญญัติ ควบคุมการประกอบโรคศิลปะ (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2511(ที่ถูก พ.ศ. 2509) มาตรา 6 คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดินฉบับที่ 38 ข้อ 1 ลงวันที่ 21 ตุลาคม 2519 พระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม พ.ศ. 2525 มาตรา 4, 26, 83 (ที่ถูก 43)พระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62,106 ขอให้สั่งริบของกลาง และให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันคืนเงินแก่ผู้เสียหายจำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 343, 83 จำคุกคนละ 1 ปีและจำเลยที่ 1 ยังมีความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะพ.ศ. 2479 มาตรา 4, 11, 21 พระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ(ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2504 มาตรา 3 พระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2511 (ที่ถูก พ.ศ. 2509)มาตรา 6 พระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม พ.ศ. 2525 มาตรา 4, 26, 83(ที่ถูก 43) พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทพ.ศ. 2518 มาตรา 62, 106 ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ จำคุก 6 เดือน ลงโทษตามพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรมจำคุก 4 เดือน ลงโทษตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท จำคุก 2 เดือน รวมจำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 2 ปีจำคุกจำเลยที่ 2 และที่ 4 มีกำหนดคนละ 1 ปี ริบของกลางและให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ร่วมกันคืนเงินค่ารักษาแก่ผู้เสียหาย ยกฟ้องจำเลยที่ 3จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า รวมโทษจำคุกจำเลยที่ 1 ทั้งสี่กระทงแล้วให้จำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 1 ปี 12 เดือน ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 4 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่าจำเลยที่ 4 ได้ร่วมกับจำเลยที่ 1และจำเลยที่ 2 กระทำผิดฐานฉ้อโกงประชาชนตามที่โจทก์ฎีกาหรือไม่...พฤติการณ์ตามที่โจทก์นำสืบข้อเท็จจริงยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 4มีเจตนาหลอกลวงนายเล็กให้รักษาโรคกับจำเลยที่ 1 การกระทำของจำเลยที่ 4 ไม่เป็นความผิดฐานฉ้อโกงประชาชนอนึ่ง เห็นได้ว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 ตามฟ้องโจทก์ข้อ ก.และข้อ ข. เป็นการกระทำที่เป็นกรรมเดียวกัน มิใช่เป็นคนละกรรมกันนอกจากนั้นที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษ จำเลยที่ 1 จากการกระทำผิดในฟ้องข้อ ก. ตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯในส่วนที่เกี่ยวกับเวชกรรม แต่ปรากฏว่ากฎหมายในส่วนดังกล่าวได้ถูกยกเลิกโดยพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม พ.ศ. 2511 แล้วดังนั้นที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามพระราชบัญญัติ ควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯ ตามที่โจทก์ขอมาท้ายฟ้องจึงไม่ถูกต้อง ปัญหานี้แม้จะไม่มีฝ่ายใดฎีกามาแต่เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกาย่อมวินิจฉัยเองได้พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 ไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯ ตามที่โจทก์ฟ้อง คงจำคุกจำเลยที่ 1มีกำหนดเพียง 1 ปี 6 เดือน นอกจากที่แก้ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1042/2535พนักงานอัยการ จังหวัด จันทบุรีโจทก์นาย บัว รม ณ์ แก้ว บัว ดี กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 195 วรรคสอง, ม. 225 พ.ร.บ.ควบคุมการประกอบโรคศิลป พ.ศ.2479 ม. 11, ม. 21 พ.ร.บ.วิชาชีพเวชกรรม พ.ศ.2511 ม. 3, ม. 21พระราชบัญญัติ ญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯ ในส่วนที่เกี่ยวกับเวชกรรม ได้ถูกยกเลิกโดยพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม พ.ศ. 2511แล้ว ดังนั้นที่ศาลล่างพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯ ตามคำขอของโจทก์จึงไม่ถูกต้องปัญหานี้แม้จะไม่มีฝ่ายใดฎีกา แต่เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกาวินิจฉัยเองได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน คือก. จำเลยทั้งสี่มิได้เป็นผู้ประกอบโรคศิลปะ สาขาเวชกรรมตามกฎหมายได้ร่วมกันกระทำการประกอบโรคศิลปะเพื่อประสงค์สินจ้างรางวัล และได้รับเงินค่าจ้างรักษาโรคจากคนไข้อันเป็นสินจ้างรางวัลโดยจำเลยทั้งสี่มิได้ขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบโรคศิลปะจากคณะกรรมการควบคุมการประกอบโรคศิลปะ และมิได้รับการยกเว้นตามกฎหมายข. จำเลยทั้งสี่มิได้เป็นผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมตามกฎหมายได้ร่วมกันกระทำการประกอบวิชาชีพเวชกรรม โดยจำเลยทั้งสี่มิได้ขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมจากแพทยสภาและมิได้รับการยกเว้นตามกฎหมายค. จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันหลอกลวงประชาชนด้วยการโฆษณาต่อบุคคลทั่วไป อันเป็นเท็จว่า จำเลยที่ 1 สำเร็จแพทยศาสตร์ เป็นแพทย์ประจำตำบล ได้รับการอบรมหลักสูตรแพทย์พยาบาล สามารถรักษาโรค23 ประเภท ให้หายขาดได้ ซึ่งความจริงจำเลยที่ 1 ไม่เคยสำเร็จแพทยศาสตร์ ไม่ได้เป็นแพทย์ประจำตำบล ไม่เคยรับการอบรมวิชาแพทย์พยาบาล และไม่สามารถรักษาโรคต่าง ๆ ให้แก่ประชาชนได้ตามที่โฆษณาโดยการหลอกลวงของจำเลยทั้งสี่ ทำให้มีประชาชนหลงเชื่อให้จำเลยทั้งสี่ ร่วมกันรักษาโรค และต้องจ่ายเงินค่ารักษาให้แก่จำเลยทั้งสี่รวม57 ราย แต่คนไข้ทุกรายไม่มีผู้ใดหายจากโรคตามที่จำเลยทั้งสี่ร่วมกันหลอกลวงแต่อย่างใดง. จำเลยทั้งสี่ร่วมกันมียาไดอาซีแปม ชนิดฉีด ขนาด10 มิลลิกรัม จำนวน 2 หลอด อันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทประเภท 4 ไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับใบอนุญาตตามกฎหมายเจ้าพนักงานจับจำเลยทั้งสี่ได้พร้อมด้วยยา อุปกรณ์ เอกสารอันเป็นเครื่องมือเครื่องใช้ที่จำเลยใช้และมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำผิดเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 343,83, 91, 33 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา(ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 พระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ พ.ศ. 2479 มาตรา 4, 11, 21 พระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2504 มาตรา 3พระราชบัญญัติ ควบคุมการประกอบโรคศิลปะ (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2511(ที่ถูก พ.ศ. 2509) มาตรา 6 คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดินฉบับที่ 38 ข้อ 1 ลงวันที่ 21 ตุลาคม 2519 พระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม พ.ศ. 2525 มาตรา 4, 26, 83 (ที่ถูก 43)พระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62,106 ขอให้สั่งริบของกลาง และให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันคืนเงินแก่ผู้เสียหายจำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 343, 83 จำคุกคนละ 1 ปีและจำเลยที่ 1 ยังมีความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะพ.ศ. 2479 มาตรา 4, 11, 21 พระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ(ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2504 มาตรา 3 พระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2511 (ที่ถูก พ.ศ. 2509)มาตรา 6 พระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม พ.ศ. 2525 มาตรา 4, 26, 83(ที่ถูก 43) พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทพ.ศ. 2518 มาตรา 62, 106 ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ จำคุก 6 เดือน ลงโทษตามพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรมจำคุก 4 เดือน ลงโทษตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท จำคุก 2 เดือน รวมจำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 2 ปีจำคุกจำเลยที่ 2 และที่ 4 มีกำหนดคนละ 1 ปี ริบของกลางและให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ร่วมกันคืนเงินค่ารักษาแก่ผู้เสียหาย ยกฟ้องจำเลยที่ 3จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า รวมโทษจำคุกจำเลยที่ 1 ทั้งสี่กระทงแล้วให้จำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 1 ปี 12 เดือน ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 4 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่าจำเลยที่ 4 ได้ร่วมกับจำเลยที่ 1และจำเลยที่ 2 กระทำผิดฐานฉ้อโกงประชาชนตามที่โจทก์ฎีกาหรือไม่...พฤติการณ์ตามที่โจทก์นำสืบข้อเท็จจริงยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 4มีเจตนาหลอกลวงนายเล็กให้รักษาโรคกับจำเลยที่ 1 การกระทำของจำเลยที่ 4 ไม่เป็นความผิดฐานฉ้อโกงประชาชนอนึ่ง เห็นได้ว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 ตามฟ้องโจทก์ข้อ ก.และข้อ ข. เป็นการกระทำที่เป็นกรรมเดียวกัน มิใช่เป็นคนละกรรมกันนอกจากนั้นที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษ จำเลยที่ 1 จากการกระทำผิดในฟ้องข้อ ก. ตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯในส่วนที่เกี่ยวกับเวชกรรม แต่ปรากฏว่ากฎหมายในส่วนดังกล่าวได้ถูกยกเลิกโดยพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม พ.ศ. 2511 แล้วดังนั้นที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามพระราชบัญญัติ ควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯ ตามที่โจทก์ขอมาท้ายฟ้องจึงไม่ถูกต้อง ปัญหานี้แม้จะไม่มีฝ่ายใดฎีกามาแต่เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกาย่อมวินิจฉัยเองได้พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 ไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะฯ ตามที่โจทก์ฟ้อง คงจำคุกจำเลยที่ 1มีกำหนดเพียง 1 ปี 6 เดือน นอกจากที่แก้ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(จเร อำนวยวัฒนา-พิชิต พรหมพิทักษ์กุล-สถิตย์ เล็งไธสง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ