คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3582/2534หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 2 ในฐานะผู้รับมอบอำนาจของจำเลยที่ 1 ให้สัญญาไว้ต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดตามคำร้องขอรับรถยนต์ของกลางและรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีว่า จะนำรถยนต์ของกลางส่งพนักงานสอบสวนภายใน 15 วัน นับแต่วันที่พนักงานสอบสวนแจ้งให้ทราบ เมื่อพนักงานสอบสวนแจ้งให้จำเลยส่งมอบรถยนต์ของกลางแล้ว จำเลยไม่ส่งมอบโจทก์ทั้งสองย่อมมีสิทธิฟ้องให้จำเลยทั้งสองปฏิบัติตามสัญญาได้ ไม่ว่าผู้ใดจะเป็นเจ้าของที่แท้จริงเพราะพนักงานสอบสวนจะต้องปฏิบัติไปตามขั้นตอนเรื่องการคืนของกลาง หาใช่เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตไม่ สารวัตรใหญ่เป็นพนักงานสอบสวนคนหนี่ง และเป็นหัวหน้าพนักงานสอบสวนการมอบอำนาจให้กระทำต่อสารวัตรใหญ่ ย่อมกระทำต่อพนักงานสอบสวนได้เช่นเดียวกัน ดังนั้นเมื่อจำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 ขอรับรถยนต์ของกลางจากสารวัตรใหญ่ การที่จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องต่อพนักงานสอบสวน จึงเป็นการกระทำภายในขอบอำนาจที่ได้รับมอบหมายและมีผลผูกพันจำเลยที่ 1 ด้วย เอกสารคำร้องขอรับรถยนต์ของกลางไปเก็บรักษา และรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีที่บันทึกการรับรถยนต์ของกลางคืน หาใช่สัญญาค้ำประกัน อันเป็นตราสารที่ต้องปิดอากร-แสตมป์ตามประมวลรัษฎากรไม่ เอกสารทั้งสองฉบับดังกล่าวจึงไม่ต้องปิดอากรแสตมป์ การที่จำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 ไปขอรับรถยนต์จากพนักงานสอบสวนนั้น จำเลยที่ 2 ย่อมกระทำการใด ๆ เกี่ยวกับการขอรับรถยนต์ได้ด้วย เช่น ยื่นคำขอรับรถยนต์และเซ็นชื่อรับรถยนต์ไว้ การกระทำต่าง ๆ เหล่านี้ ย่อมเป็นการกระทำเกี่ยวกับเรื่องขอรับรถยนต์ทั้งสิ้นหาเป็นการกระทำเรื่องอื่น ๆ ต่างหากไม่ จึงเป็นการมอบอำนาจให้กระทำการครั้งเดียว การปิดอากรแสตมป์ 5 บาท ของจำเลยชอบแล้วโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันส่งมอบรถยนต์คันหมายเลขทะเบียนร.บ.๑๗๖๖๑ ในสภาพเช่นเดียวกับวันที่รับไปจากโจทก์คืนแก่โจทก์ ตามสัญญาที่จำเลยทั้งสองจะนำรถยนต์คันดังกล่าวไปเก็บรักษาให้อยู่ในสภาพเดิม หากจำเลยทั้งสองไม่ปฏิบัติก็ให้ร่วมกันใช้ค่ารถยนต์ของกลางเป็นเงินจำนวน ๓๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันฟ้องจนถึงวันชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยทั้งสองให้การเป็นใจความทำนองเดียวกันว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะรถยนต์ของกลางไม่ใช่เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ แต่เป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๑ โจทก์จึงยังไม่ถูกโต้แย้งสิทธิ จำเลยที่ ๑ เพียงมอบให้จำเลยที่ ๒ รับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ร.บ.๑๗๖๖๑เท่านั้น มิได้มอบอำนาจให้ทำสัญญารับผิดชดใช้ค่าเสียหายสำหรับรถยนต์ของกลางเป็นเงิน๓๐๐,๐๐๐ บาท การกระทำของจำเลยที่ ๒ จึงไม่ผูกพันจำเลยที่ ๑ ให้ต้องร่วมรับผิดด้วย จำเลยที่ ๒กระทำไปในฐานะที่ได้รับมอบอำนาจจากจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๒ จึงไม่ต้องรับผิด คำร้องเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข ๓ พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดเป็นผู้ทำขึ้น แล้วให้จำเลยที่ ๒ ลงชื่อโดยไม่ได้อ่านข้อความให้จำเลยที่ ๒ ฟัง ทั้งมีลักษณะเป็นคำร้องฝ่ายเดียว ไม่เป็นสัญญา โจทก์จะนำมาฟ้องจำเลยไม่ได้ โจทก์มีหน้าที่ต้องส่งมอบรถยนต์ของกลางแก่เจ้าของที่แท้จริงเมื่อจำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของที่แท้จริง โจทก์จึงไม่จำต้องเรียกให้จำเลยทั้งสองส่งมอบให้แก่โจทก์อีกรถยนต์ของกลางมีราคาไม่เกิน ๑๕๐,๐๐๐ บาท และเสื่อมสภาพไปมีราคาไม่ถึง ๑๐๐,๐๐๐ บาทขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันส่งมอบรถยนต์หมายเลขทะเบียนร.บ.๑๗๖๖๑ ในสภาพเดียวกับวันที่รับไปจากโจทก์ให้แก่โจทก์ หากไม่สามารถส่งมอบได้ ให้ร่วมกันใช้ค่าเสียหายจำนวน ๓๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนถึงวันชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ พิพากษายืน จำเลยที่ ๑ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า ในชั้นสอบสวนคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๓๘๒/๒๕๒๖ ของศาลชั้นต้น จำเลยที่ ๑ มอบอำนาจให้จำเลยที่ ๒ ขอรับรถยนต์ของกลางคืนจากสารวัตรใหญ่สถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดเพื่อนำไปดูแลรักษา ตามเอกสารหมาย จ.๒ จำเลยที่ ๒ ได้ยื่นคำร้องต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดเพื่อขอรับรถยนต์ของกลางไปดูแลรักษาจนกว่าคดีจะถึงที่สุดตามเอกสารหมาย จ.๔ พนักงานสอบสวนได้มอบรถยนต์ของกลางให้จำเลยที่ ๒ รับไปดูแลรักษาแล้วตามบันทึกรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีเอกสารหมาย จ.๕ ต่อมาเมื่อคดีดังกล่าวถึงที่สุดแล้ว สารวัตรใหญ่สถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดได้แจ้งให้จำเลยทั้งสองนำรถยนต์ของกลางส่งมอบต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ด แต่จำเลยทั้งสองไม่นำรถยนต์ของกลางมอบให้แก่พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ด คดีมีปัญหามาสู่ศาลฎีกาดังต่อไปนี้ ที่จำเลยที่ ๑ ฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องนั้น เห็นว่า จำเลยที่ ๒ ในฐานะผู้รับมอบอำนาจของจำเลยที่ ๑ ให้สัญญาไว้ต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดตามคำร้องขอรับรถยนต์ของกลางและรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีว่า จะนำรถยนต์ของกลางส่งพนักงานสอบสวนภายใน ๑๕ วัน นับแต่วันที่พนักงานสอบสวนแจ้งให้ทราบ เมื่อพนักงานสอบสวนแจ้งให้จำเลยส่งมอบรถยนต์ของกลางแก่พนักงานสอบสวนแล้ว จำเลยไม่ส่งมอบ โจทก์ทั้งสองย่อมมีสิทธิฟ้องให้จำเลยปฏิบัติตามสัญญาได้ ไม่ว่าผู้ใดจะเป็นเจ้าของที่แท้จริง เพราะพนักงานสอบสวนจะต้องปฏิบัติไปตามขั้นตอนเรื่องการคืนของกลาง หาใช่เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตไม่ ที่จำเลยที่ ๑ ฎีกาว่า จำเลยที่ ๑ มอบอำนาจให้จำเลยที่ ๒ ขอรับรถยนต์ของกลางจากสารวัตรใหญ่สถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ด แต่จำเลยที่ ๒ ขอรับรถยนต์ของกลางจากพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดโดยจำเลยที่ ๑ ไม่ได้มอบอำนาจให้กระทำย่อมไม่ผูกพันจำเลยที่ ๑ นั้น เห็นว่า สารวัตรใหญ่เป็นพนักงานสอบสวนคนหนึ่งและเป็นหัวหน้าพนักงานสอบสวน การมอบอำนาจให้กระทำต่อสารวัตรใหญ่ ย่อมกระทำต่อพนักงานสอบสวนได้เช่นเดียวกัน การที่จำเลยที่ ๒ ยื่นคำร้องต่อพนักงานสอบสวนจึงเป็นการกระทำภายในขอบอำนาจที่ได้รับมอบหมายและผูกพันจำเลยที่ ๑ ด้วย ส่วนที่จำเลยที่ ๑ ฎีกาข้อต่อไปว่า เอกสารหมาย จ.๔ และ จ.๕ มีลักษณะเป็นสัญญาค้ำประกัน แต่มิได้ปิดอากรแสตมป์ให้สมบูรณ์ รับฟังเป็นพยานไม่ได้นั้น เห็นว่า เอกสารหมาย จ.๔ เป็นคำร้องขอรับรถยนต์ของกลางไปเก็บรักษา ส่วนเอกสารหมาย จ.๕ เป็นรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีที่บันทึกการรับรถยนต์ของกลางคืน หาใช่สัญญาค้ำประกันอันเป็นตราสารที่ต้องปิดอากรแสตมป์ตามประมวลรัษฎากรไม่ จึงไม่ต้องปิดอากรแสตมป์ตามกฎหมาย จำเลยที่ ๑ ฎีกาอีกข้อหนึ่งว่า จำเลยที่ ๑ มอบอำนาจให้จำเลยที่ ๒ ไปกระทำการครั้งเดียว คือมอบอำนาจให้ขอรับรถยนต์คืนเท่านั้นจึงได้ปิดอากรแสตมป์เพียง ๕ บาทแต่จำเลยที่ ๒ ไปทำการหลายครั้งเท่ากับเป็นการมอบอำนาจทั่วไปต้องปิดอากรแสตมป์ ๑๐ บาทใบมอบอำนาจดังกล่าวจึงปิดอากรแสตมป์ไม่สมบูรณ์ รับฟังเป็นพยานไม่ได้นั้น เห็นว่า การที่จำเลยที่ ๑ มอบอำนาจให้จำเลยที่ ๒ ไปขอรับรถยนต์จากพนักงานสอบสวนนั้น จำเลยที่ ๒ ย่อมกระทำการใด ๆ เกี่ยวกับการขอรับรถยนต์ได้ด้วย เช่น ยื่นคำขอรับรถยนต์และเซ็นรับรถยนต์ไว้ การกระทำต่าง ๆ เหล่านั้นย่อมเป็นการกระทำเกี่ยวกับเรื่องขอรับรถยนต์ทั้งสิ้น หาเป็นการกระทำเรื่องอื่น ๆต่างหากไม่ การกระทำที่จำเลยที่ ๒ ได้กระทำไปเพื่อรับรถยนต์จึงเป็นการกระทำการครั้งเดียว พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3582/2534กรมตำรวจ กับพวกโจทก์นายสง่า วัชราภรณ์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 5, ม. 680, ม. 820 ป.วิ.พ. ม. 55 ป.รัษฎากร ม. 104, ม. 118จำเลยที่ 2 ในฐานะผู้รับมอบอำนาจของจำเลยที่ 1 ให้สัญญาไว้ต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดตามคำร้องขอรับรถยนต์ของกลางและรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีว่า จะนำรถยนต์ของกลางส่งพนักงานสอบสวนภายใน 15 วัน นับแต่วันที่พนักงานสอบสวนแจ้งให้ทราบ เมื่อพนักงานสอบสวนแจ้งให้จำเลยส่งมอบรถยนต์ของกลางแล้ว จำเลยไม่ส่งมอบโจทก์ทั้งสองย่อมมีสิทธิฟ้องให้จำเลยทั้งสองปฏิบัติตามสัญญาได้ ไม่ว่าผู้ใดจะเป็นเจ้าของที่แท้จริงเพราะพนักงานสอบสวนจะต้องปฏิบัติไปตามขั้นตอนเรื่องการคืนของกลาง หาใช่เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตไม่ สารวัตรใหญ่เป็นพนักงานสอบสวนคนหนี่ง และเป็นหัวหน้าพนักงานสอบสวนการมอบอำนาจให้กระทำต่อสารวัตรใหญ่ ย่อมกระทำต่อพนักงานสอบสวนได้เช่นเดียวกัน ดังนั้นเมื่อจำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 ขอรับรถยนต์ของกลางจากสารวัตรใหญ่ การที่จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องต่อพนักงานสอบสวน จึงเป็นการกระทำภายในขอบอำนาจที่ได้รับมอบหมายและมีผลผูกพันจำเลยที่ 1 ด้วย เอกสารคำร้องขอรับรถยนต์ของกลางไปเก็บรักษา และรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีที่บันทึกการรับรถยนต์ของกลางคืน หาใช่สัญญาค้ำประกัน อันเป็นตราสารที่ต้องปิดอากร-แสตมป์ตามประมวลรัษฎากรไม่ เอกสารทั้งสองฉบับดังกล่าวจึงไม่ต้องปิดอากรแสตมป์ การที่จำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 ไปขอรับรถยนต์จากพนักงานสอบสวนนั้น จำเลยที่ 2 ย่อมกระทำการใด ๆ เกี่ยวกับการขอรับรถยนต์ได้ด้วย เช่น ยื่นคำขอรับรถยนต์และเซ็นชื่อรับรถยนต์ไว้ การกระทำต่าง ๆ เหล่านี้ ย่อมเป็นการกระทำเกี่ยวกับเรื่องขอรับรถยนต์ทั้งสิ้นหาเป็นการกระทำเรื่องอื่น ๆ ต่างหากไม่ จึงเป็นการมอบอำนาจให้กระทำการครั้งเดียว การปิดอากรแสตมป์ 5 บาท ของจำเลยชอบแล้วโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันส่งมอบรถยนต์คันหมายเลขทะเบียนร.บ.๑๗๖๖๑ ในสภาพเช่นเดียวกับวันที่รับไปจากโจทก์คืนแก่โจทก์ ตามสัญญาที่จำเลยทั้งสองจะนำรถยนต์คันดังกล่าวไปเก็บรักษาให้อยู่ในสภาพเดิม หากจำเลยทั้งสองไม่ปฏิบัติก็ให้ร่วมกันใช้ค่ารถยนต์ของกลางเป็นเงินจำนวน ๓๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันฟ้องจนถึงวันชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยทั้งสองให้การเป็นใจความทำนองเดียวกันว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะรถยนต์ของกลางไม่ใช่เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ แต่เป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๑ โจทก์จึงยังไม่ถูกโต้แย้งสิทธิ จำเลยที่ ๑ เพียงมอบให้จำเลยที่ ๒ รับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ร.บ.๑๗๖๖๑เท่านั้น มิได้มอบอำนาจให้ทำสัญญารับผิดชดใช้ค่าเสียหายสำหรับรถยนต์ของกลางเป็นเงิน๓๐๐,๐๐๐ บาท การกระทำของจำเลยที่ ๒ จึงไม่ผูกพันจำเลยที่ ๑ ให้ต้องร่วมรับผิดด้วย จำเลยที่ ๒กระทำไปในฐานะที่ได้รับมอบอำนาจจากจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๒ จึงไม่ต้องรับผิด คำร้องเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข ๓ พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดเป็นผู้ทำขึ้น แล้วให้จำเลยที่ ๒ ลงชื่อโดยไม่ได้อ่านข้อความให้จำเลยที่ ๒ ฟัง ทั้งมีลักษณะเป็นคำร้องฝ่ายเดียว ไม่เป็นสัญญา โจทก์จะนำมาฟ้องจำเลยไม่ได้ โจทก์มีหน้าที่ต้องส่งมอบรถยนต์ของกลางแก่เจ้าของที่แท้จริงเมื่อจำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของที่แท้จริง โจทก์จึงไม่จำต้องเรียกให้จำเลยทั้งสองส่งมอบให้แก่โจทก์อีกรถยนต์ของกลางมีราคาไม่เกิน ๑๕๐,๐๐๐ บาท และเสื่อมสภาพไปมีราคาไม่ถึง ๑๐๐,๐๐๐ บาทขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันส่งมอบรถยนต์หมายเลขทะเบียนร.บ.๑๗๖๖๑ ในสภาพเดียวกับวันที่รับไปจากโจทก์ให้แก่โจทก์ หากไม่สามารถส่งมอบได้ ให้ร่วมกันใช้ค่าเสียหายจำนวน ๓๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนถึงวันชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ พิพากษายืน จำเลยที่ ๑ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า ในชั้นสอบสวนคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๓๘๒/๒๕๒๖ ของศาลชั้นต้น จำเลยที่ ๑ มอบอำนาจให้จำเลยที่ ๒ ขอรับรถยนต์ของกลางคืนจากสารวัตรใหญ่สถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดเพื่อนำไปดูแลรักษา ตามเอกสารหมาย จ.๒ จำเลยที่ ๒ ได้ยื่นคำร้องต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดเพื่อขอรับรถยนต์ของกลางไปดูแลรักษาจนกว่าคดีจะถึงที่สุดตามเอกสารหมาย จ.๔ พนักงานสอบสวนได้มอบรถยนต์ของกลางให้จำเลยที่ ๒ รับไปดูแลรักษาแล้วตามบันทึกรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีเอกสารหมาย จ.๕ ต่อมาเมื่อคดีดังกล่าวถึงที่สุดแล้ว สารวัตรใหญ่สถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดได้แจ้งให้จำเลยทั้งสองนำรถยนต์ของกลางส่งมอบต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ด แต่จำเลยทั้งสองไม่นำรถยนต์ของกลางมอบให้แก่พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ด คดีมีปัญหามาสู่ศาลฎีกาดังต่อไปนี้ ที่จำเลยที่ ๑ ฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องนั้น เห็นว่า จำเลยที่ ๒ ในฐานะผู้รับมอบอำนาจของจำเลยที่ ๑ ให้สัญญาไว้ต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดตามคำร้องขอรับรถยนต์ของกลางและรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีว่า จะนำรถยนต์ของกลางส่งพนักงานสอบสวนภายใน ๑๕ วัน นับแต่วันที่พนักงานสอบสวนแจ้งให้ทราบ เมื่อพนักงานสอบสวนแจ้งให้จำเลยส่งมอบรถยนต์ของกลางแก่พนักงานสอบสวนแล้ว จำเลยไม่ส่งมอบ โจทก์ทั้งสองย่อมมีสิทธิฟ้องให้จำเลยปฏิบัติตามสัญญาได้ ไม่ว่าผู้ใดจะเป็นเจ้าของที่แท้จริง เพราะพนักงานสอบสวนจะต้องปฏิบัติไปตามขั้นตอนเรื่องการคืนของกลาง หาใช่เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตไม่ ที่จำเลยที่ ๑ ฎีกาว่า จำเลยที่ ๑ มอบอำนาจให้จำเลยที่ ๒ ขอรับรถยนต์ของกลางจากสารวัตรใหญ่สถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ด แต่จำเลยที่ ๒ ขอรับรถยนต์ของกลางจากพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดโดยจำเลยที่ ๑ ไม่ได้มอบอำนาจให้กระทำย่อมไม่ผูกพันจำเลยที่ ๑ นั้น เห็นว่า สารวัตรใหญ่เป็นพนักงานสอบสวนคนหนึ่งและเป็นหัวหน้าพนักงานสอบสวน การมอบอำนาจให้กระทำต่อสารวัตรใหญ่ ย่อมกระทำต่อพนักงานสอบสวนได้เช่นเดียวกัน การที่จำเลยที่ ๒ ยื่นคำร้องต่อพนักงานสอบสวนจึงเป็นการกระทำภายในขอบอำนาจที่ได้รับมอบหมายและผูกพันจำเลยที่ ๑ ด้วย ส่วนที่จำเลยที่ ๑ ฎีกาข้อต่อไปว่า เอกสารหมาย จ.๔ และ จ.๕ มีลักษณะเป็นสัญญาค้ำประกัน แต่มิได้ปิดอากรแสตมป์ให้สมบูรณ์ รับฟังเป็นพยานไม่ได้นั้น เห็นว่า เอกสารหมาย จ.๔ เป็นคำร้องขอรับรถยนต์ของกลางไปเก็บรักษา ส่วนเอกสารหมาย จ.๕ เป็นรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีที่บันทึกการรับรถยนต์ของกลางคืน หาใช่สัญญาค้ำประกันอันเป็นตราสารที่ต้องปิดอากรแสตมป์ตามประมวลรัษฎากรไม่ จึงไม่ต้องปิดอากรแสตมป์ตามกฎหมาย จำเลยที่ ๑ ฎีกาอีกข้อหนึ่งว่า จำเลยที่ ๑ มอบอำนาจให้จำเลยที่ ๒ ไปกระทำการครั้งเดียว คือมอบอำนาจให้ขอรับรถยนต์คืนเท่านั้นจึงได้ปิดอากรแสตมป์เพียง ๕ บาทแต่จำเลยที่ ๒ ไปทำการหลายครั้งเท่ากับเป็นการมอบอำนาจทั่วไปต้องปิดอากรแสตมป์ ๑๐ บาทใบมอบอำนาจดังกล่าวจึงปิดอากรแสตมป์ไม่สมบูรณ์ รับฟังเป็นพยานไม่ได้นั้น เห็นว่า การที่จำเลยที่ ๑ มอบอำนาจให้จำเลยที่ ๒ ไปขอรับรถยนต์จากพนักงานสอบสวนนั้น จำเลยที่ ๒ ย่อมกระทำการใด ๆ เกี่ยวกับการขอรับรถยนต์ได้ด้วย เช่น ยื่นคำขอรับรถยนต์และเซ็นรับรถยนต์ไว้ การกระทำต่าง ๆ เหล่านั้นย่อมเป็นการกระทำเกี่ยวกับเรื่องขอรับรถยนต์ทั้งสิ้น หาเป็นการกระทำเรื่องอื่น ๆต่างหากไม่ การกระทำที่จำเลยที่ ๒ ได้กระทำไปเพื่อรับรถยนต์จึงเป็นการกระทำการครั้งเดียว พิพากษายืน.(วิทวัส อยู่วัฒนา-บุญส่ง วรรณกลาง-ตัน เวทไว)ศาลจังหวัดร้อยเอ็ด - นางสาวจิตตรา กาญธนะประเสริฐศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายชูชาติ ศรีแสงแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันส่งมอบรถยนต์คันหมายเลขทะเบียนร.บ.๑๗๖๖๑ ในสภาพเช่นเดียวกับวันที่รับไปจากโจทก์คืนแก่โจทก์ ตามสัญญาที่จำเลยทั้งสองจะนำรถยนต์คันดังกล่าวไปเก็บรักษาให้อยู่ในสภาพเดิม หากจำเลยทั้งสองไม่ปฏิบัติก็ให้ร่วมกันใช้ค่ารถยนต์ของกลางเป็นเงินจำนวน ๓๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันฟ้องจนถึงวันชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยทั้งสองให้การเป็นใจความทำนองเดียวกันว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะรถยนต์ของกลางไม่ใช่เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ แต่เป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๑ โจทก์จึงยังไม่ถูกโต้แย้งสิทธิ จำเลยที่ ๑ เพียงมอบให้จำเลยที่ ๒ รับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ร.บ.๑๗๖๖๑เท่านั้น มิได้มอบอำนาจให้ทำสัญญารับผิดชดใช้ค่าเสียหายสำหรับรถยนต์ของกลางเป็นเงิน๓๐๐,๐๐๐ บาท การกระทำของจำเลยที่ ๒ จึงไม่ผูกพันจำเลยที่ ๑ ให้ต้องร่วมรับผิดด้วย จำเลยที่ ๒กระทำไปในฐานะที่ได้รับมอบอำนาจจากจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๒ จึงไม่ต้องรับผิด คำร้องเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข ๓ พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดเป็นผู้ทำขึ้น แล้วให้จำเลยที่ ๒ ลงชื่อโดยไม่ได้อ่านข้อความให้จำเลยที่ ๒ ฟัง ทั้งมีลักษณะเป็นคำร้องฝ่ายเดียว ไม่เป็นสัญญา โจทก์จะนำมาฟ้องจำเลยไม่ได้ โจทก์มีหน้าที่ต้องส่งมอบรถยนต์ของกลางแก่เจ้าของที่แท้จริงเมื่อจำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของที่แท้จริง โจทก์จึงไม่จำต้องเรียกให้จำเลยทั้งสองส่งมอบให้แก่โจทก์อีกรถยนต์ของกลางมีราคาไม่เกิน ๑๕๐,๐๐๐ บาท และเสื่อมสภาพไปมีราคาไม่ถึง ๑๐๐,๐๐๐ บาทขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันส่งมอบรถยนต์หมายเลขทะเบียนร.บ.๑๗๖๖๑ ในสภาพเดียวกับวันที่รับไปจากโจทก์ให้แก่โจทก์ หากไม่สามารถส่งมอบได้ ให้ร่วมกันใช้ค่าเสียหายจำนวน ๓๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนถึงวันชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ พิพากษายืน จำเลยที่ ๑ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า ในชั้นสอบสวนคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๓๘๒/๒๕๒๖ ของศาลชั้นต้น จำเลยที่ ๑ มอบอำนาจให้จำเลยที่ ๒ ขอรับรถยนต์ของกลางคืนจากสารวัตรใหญ่สถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดเพื่อนำไปดูแลรักษา ตามเอกสารหมาย จ.๒ จำเลยที่ ๒ ได้ยื่นคำร้องต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดเพื่อขอรับรถยนต์ของกลางไปดูแลรักษาจนกว่าคดีจะถึงที่สุดตามเอกสารหมาย จ.๔ พนักงานสอบสวนได้มอบรถยนต์ของกลางให้จำเลยที่ ๒ รับไปดูแลรักษาแล้วตามบันทึกรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีเอกสารหมาย จ.๕ ต่อมาเมื่อคดีดังกล่าวถึงที่สุดแล้ว สารวัตรใหญ่สถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดได้แจ้งให้จำเลยทั้งสองนำรถยนต์ของกลางส่งมอบต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ด แต่จำเลยทั้งสองไม่นำรถยนต์ของกลางมอบให้แก่พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ด คดีมีปัญหามาสู่ศาลฎีกาดังต่อไปนี้ ที่จำเลยที่ ๑ ฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องนั้น เห็นว่า จำเลยที่ ๒ ในฐานะผู้รับมอบอำนาจของจำเลยที่ ๑ ให้สัญญาไว้ต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดตามคำร้องขอรับรถยนต์ของกลางและรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีว่า จะนำรถยนต์ของกลางส่งพนักงานสอบสวนภายใน ๑๕ วัน นับแต่วันที่พนักงานสอบสวนแจ้งให้ทราบ เมื่อพนักงานสอบสวนแจ้งให้จำเลยส่งมอบรถยนต์ของกลางแก่พนักงานสอบสวนแล้ว จำเลยไม่ส่งมอบ โจทก์ทั้งสองย่อมมีสิทธิฟ้องให้จำเลยปฏิบัติตามสัญญาได้ ไม่ว่าผู้ใดจะเป็นเจ้าของที่แท้จริง เพราะพนักงานสอบสวนจะต้องปฏิบัติไปตามขั้นตอนเรื่องการคืนของกลาง หาใช่เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตไม่ ที่จำเลยที่ ๑ ฎีกาว่า จำเลยที่ ๑ มอบอำนาจให้จำเลยที่ ๒ ขอรับรถยนต์ของกลางจากสารวัตรใหญ่สถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ด แต่จำเลยที่ ๒ ขอรับรถยนต์ของกลางจากพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดโดยจำเลยที่ ๑ ไม่ได้มอบอำนาจให้กระทำย่อมไม่ผูกพันจำเลยที่ ๑ นั้น เห็นว่า สารวัตรใหญ่เป็นพนักงานสอบสวนคนหนึ่งและเป็นหัวหน้าพนักงานสอบสวน การมอบอำนาจให้กระทำต่อสารวัตรใหญ่ ย่อมกระทำต่อพนักงานสอบสวนได้เช่นเดียวกัน การที่จำเลยที่ ๒ ยื่นคำร้องต่อพนักงานสอบสวนจึงเป็นการกระทำภายในขอบอำนาจที่ได้รับมอบหมายและผูกพันจำเลยที่ ๑ ด้วย ส่วนที่จำเลยที่ ๑ ฎีกาข้อต่อไปว่า เอกสารหมาย จ.๔ และ จ.๕ มีลักษณะเป็นสัญญาค้ำประกัน แต่มิได้ปิดอากรแสตมป์ให้สมบูรณ์ รับฟังเป็นพยานไม่ได้นั้น เห็นว่า เอกสารหมาย จ.๔ เป็นคำร้องขอรับรถยนต์ของกลางไปเก็บรักษา ส่วนเอกสารหมาย จ.๕ เป็นรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีที่บันทึกการรับรถยนต์ของกลางคืน หาใช่สัญญาค้ำประกันอันเป็นตราสารที่ต้องปิดอากรแสตมป์ตามประมวลรัษฎากรไม่ จึงไม่ต้องปิดอากรแสตมป์ตามกฎหมาย จำเลยที่ ๑ ฎีกาอีกข้อหนึ่งว่า จำเลยที่ ๑ มอบอำนาจให้จำเลยที่ ๒ ไปกระทำการครั้งเดียว คือมอบอำนาจให้ขอรับรถยนต์คืนเท่านั้นจึงได้ปิดอากรแสตมป์เพียง ๕ บาทแต่จำเลยที่ ๒ ไปทำการหลายครั้งเท่ากับเป็นการมอบอำนาจทั่วไปต้องปิดอากรแสตมป์ ๑๐ บาทใบมอบอำนาจดังกล่าวจึงปิดอากรแสตมป์ไม่สมบูรณ์ รับฟังเป็นพยานไม่ได้นั้น เห็นว่า การที่จำเลยที่ ๑ มอบอำนาจให้จำเลยที่ ๒ ไปขอรับรถยนต์จากพนักงานสอบสวนนั้น จำเลยที่ ๒ ย่อมกระทำการใด ๆ เกี่ยวกับการขอรับรถยนต์ได้ด้วย เช่น ยื่นคำขอรับรถยนต์และเซ็นรับรถยนต์ไว้ การกระทำต่าง ๆ เหล่านั้นย่อมเป็นการกระทำเกี่ยวกับเรื่องขอรับรถยนต์ทั้งสิ้น หาเป็นการกระทำเรื่องอื่น ๆต่างหากไม่ การกระทำที่จำเลยที่ ๒ ได้กระทำไปเพื่อรับรถยนต์จึงเป็นการกระทำการครั้งเดียว พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3582/2534กรมตำรวจ กับพวกโจทก์นายสง่า วัชราภรณ์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 5, ม. 680, ม. 820 ป.วิ.พ. ม. 55 ป.รัษฎากร ม. 104, ม. 118จำเลยที่ 2 ในฐานะผู้รับมอบอำนาจของจำเลยที่ 1 ให้สัญญาไว้ต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดตามคำร้องขอรับรถยนต์ของกลางและรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีว่า จะนำรถยนต์ของกลางส่งพนักงานสอบสวนภายใน 15 วัน นับแต่วันที่พนักงานสอบสวนแจ้งให้ทราบ เมื่อพนักงานสอบสวนแจ้งให้จำเลยส่งมอบรถยนต์ของกลางแล้ว จำเลยไม่ส่งมอบโจทก์ทั้งสองย่อมมีสิทธิฟ้องให้จำเลยทั้งสองปฏิบัติตามสัญญาได้ ไม่ว่าผู้ใดจะเป็นเจ้าของที่แท้จริงเพราะพนักงานสอบสวนจะต้องปฏิบัติไปตามขั้นตอนเรื่องการคืนของกลาง หาใช่เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตไม่ สารวัตรใหญ่เป็นพนักงานสอบสวนคนหนี่ง และเป็นหัวหน้าพนักงานสอบสวนการมอบอำนาจให้กระทำต่อสารวัตรใหญ่ ย่อมกระทำต่อพนักงานสอบสวนได้เช่นเดียวกัน ดังนั้นเมื่อจำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 ขอรับรถยนต์ของกลางจากสารวัตรใหญ่ การที่จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องต่อพนักงานสอบสวน จึงเป็นการกระทำภายในขอบอำนาจที่ได้รับมอบหมายและมีผลผูกพันจำเลยที่ 1 ด้วย เอกสารคำร้องขอรับรถยนต์ของกลางไปเก็บรักษา และรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีที่บันทึกการรับรถยนต์ของกลางคืน หาใช่สัญญาค้ำประกัน อันเป็นตราสารที่ต้องปิดอากร-แสตมป์ตามประมวลรัษฎากรไม่ เอกสารทั้งสองฉบับดังกล่าวจึงไม่ต้องปิดอากรแสตมป์ การที่จำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 ไปขอรับรถยนต์จากพนักงานสอบสวนนั้น จำเลยที่ 2 ย่อมกระทำการใด ๆ เกี่ยวกับการขอรับรถยนต์ได้ด้วย เช่น ยื่นคำขอรับรถยนต์และเซ็นชื่อรับรถยนต์ไว้ การกระทำต่าง ๆ เหล่านี้ ย่อมเป็นการกระทำเกี่ยวกับเรื่องขอรับรถยนต์ทั้งสิ้นหาเป็นการกระทำเรื่องอื่น ๆ ต่างหากไม่ จึงเป็นการมอบอำนาจให้กระทำการครั้งเดียว การปิดอากรแสตมป์ 5 บาท ของจำเลยชอบแล้วโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันส่งมอบรถยนต์คันหมายเลขทะเบียนร.บ.๑๗๖๖๑ ในสภาพเช่นเดียวกับวันที่รับไปจากโจทก์คืนแก่โจทก์ ตามสัญญาที่จำเลยทั้งสองจะนำรถยนต์คันดังกล่าวไปเก็บรักษาให้อยู่ในสภาพเดิม หากจำเลยทั้งสองไม่ปฏิบัติก็ให้ร่วมกันใช้ค่ารถยนต์ของกลางเป็นเงินจำนวน ๓๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันฟ้องจนถึงวันชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยทั้งสองให้การเป็นใจความทำนองเดียวกันว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะรถยนต์ของกลางไม่ใช่เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ แต่เป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๑ โจทก์จึงยังไม่ถูกโต้แย้งสิทธิ จำเลยที่ ๑ เพียงมอบให้จำเลยที่ ๒ รับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ร.บ.๑๗๖๖๑เท่านั้น มิได้มอบอำนาจให้ทำสัญญารับผิดชดใช้ค่าเสียหายสำหรับรถยนต์ของกลางเป็นเงิน๓๐๐,๐๐๐ บาท การกระทำของจำเลยที่ ๒ จึงไม่ผูกพันจำเลยที่ ๑ ให้ต้องร่วมรับผิดด้วย จำเลยที่ ๒กระทำไปในฐานะที่ได้รับมอบอำนาจจากจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๒ จึงไม่ต้องรับผิด คำร้องเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข ๓ พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดเป็นผู้ทำขึ้น แล้วให้จำเลยที่ ๒ ลงชื่อโดยไม่ได้อ่านข้อความให้จำเลยที่ ๒ ฟัง ทั้งมีลักษณะเป็นคำร้องฝ่ายเดียว ไม่เป็นสัญญา โจทก์จะนำมาฟ้องจำเลยไม่ได้ โจทก์มีหน้าที่ต้องส่งมอบรถยนต์ของกลางแก่เจ้าของที่แท้จริงเมื่อจำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของที่แท้จริง โจทก์จึงไม่จำต้องเรียกให้จำเลยทั้งสองส่งมอบให้แก่โจทก์อีกรถยนต์ของกลางมีราคาไม่เกิน ๑๕๐,๐๐๐ บาท และเสื่อมสภาพไปมีราคาไม่ถึง ๑๐๐,๐๐๐ บาทขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันส่งมอบรถยนต์หมายเลขทะเบียนร.บ.๑๗๖๖๑ ในสภาพเดียวกับวันที่รับไปจากโจทก์ให้แก่โจทก์ หากไม่สามารถส่งมอบได้ ให้ร่วมกันใช้ค่าเสียหายจำนวน ๓๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนถึงวันชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ พิพากษายืน จำเลยที่ ๑ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า ในชั้นสอบสวนคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๓๘๒/๒๕๒๖ ของศาลชั้นต้น จำเลยที่ ๑ มอบอำนาจให้จำเลยที่ ๒ ขอรับรถยนต์ของกลางคืนจากสารวัตรใหญ่สถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดเพื่อนำไปดูแลรักษา ตามเอกสารหมาย จ.๒ จำเลยที่ ๒ ได้ยื่นคำร้องต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดเพื่อขอรับรถยนต์ของกลางไปดูแลรักษาจนกว่าคดีจะถึงที่สุดตามเอกสารหมาย จ.๔ พนักงานสอบสวนได้มอบรถยนต์ของกลางให้จำเลยที่ ๒ รับไปดูแลรักษาแล้วตามบันทึกรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีเอกสารหมาย จ.๕ ต่อมาเมื่อคดีดังกล่าวถึงที่สุดแล้ว สารวัตรใหญ่สถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดได้แจ้งให้จำเลยทั้งสองนำรถยนต์ของกลางส่งมอบต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ด แต่จำเลยทั้งสองไม่นำรถยนต์ของกลางมอบให้แก่พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ด คดีมีปัญหามาสู่ศาลฎีกาดังต่อไปนี้ ที่จำเลยที่ ๑ ฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องนั้น เห็นว่า จำเลยที่ ๒ ในฐานะผู้รับมอบอำนาจของจำเลยที่ ๑ ให้สัญญาไว้ต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดตามคำร้องขอรับรถยนต์ของกลางและรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีว่า จะนำรถยนต์ของกลางส่งพนักงานสอบสวนภายใน ๑๕ วัน นับแต่วันที่พนักงานสอบสวนแจ้งให้ทราบ เมื่อพนักงานสอบสวนแจ้งให้จำเลยส่งมอบรถยนต์ของกลางแก่พนักงานสอบสวนแล้ว จำเลยไม่ส่งมอบ โจทก์ทั้งสองย่อมมีสิทธิฟ้องให้จำเลยปฏิบัติตามสัญญาได้ ไม่ว่าผู้ใดจะเป็นเจ้าของที่แท้จริง เพราะพนักงานสอบสวนจะต้องปฏิบัติไปตามขั้นตอนเรื่องการคืนของกลาง หาใช่เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตไม่ ที่จำเลยที่ ๑ ฎีกาว่า จำเลยที่ ๑ มอบอำนาจให้จำเลยที่ ๒ ขอรับรถยนต์ของกลางจากสารวัตรใหญ่สถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ด แต่จำเลยที่ ๒ ขอรับรถยนต์ของกลางจากพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองร้อยเอ็ดโดยจำเลยที่ ๑ ไม่ได้มอบอำนาจให้กระทำย่อมไม่ผูกพันจำเลยที่ ๑ นั้น เห็นว่า สารวัตรใหญ่เป็นพนักงานสอบสวนคนหนึ่งและเป็นหัวหน้าพนักงานสอบสวน การมอบอำนาจให้กระทำต่อสารวัตรใหญ่ ย่อมกระทำต่อพนักงานสอบสวนได้เช่นเดียวกัน การที่จำเลยที่ ๒ ยื่นคำร้องต่อพนักงานสอบสวนจึงเป็นการกระทำภายในขอบอำนาจที่ได้รับมอบหมายและผูกพันจำเลยที่ ๑ ด้วย ส่วนที่จำเลยที่ ๑ ฎีกาข้อต่อไปว่า เอกสารหมาย จ.๔ และ จ.๕ มีลักษณะเป็นสัญญาค้ำประกัน แต่มิได้ปิดอากรแสตมป์ให้สมบูรณ์ รับฟังเป็นพยานไม่ได้นั้น เห็นว่า เอกสารหมาย จ.๔ เป็นคำร้องขอรับรถยนต์ของกลางไปเก็บรักษา ส่วนเอกสารหมาย จ.๕ เป็นรายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีที่บันทึกการรับรถยนต์ของกลางคืน หาใช่สัญญาค้ำประกันอันเป็นตราสารที่ต้องปิดอากรแสตมป์ตามประมวลรัษฎากรไม่ จึงไม่ต้องปิดอากรแสตมป์ตามกฎหมาย จำเลยที่ ๑ ฎีกาอีกข้อหนึ่งว่า จำเลยที่ ๑ มอบอำนาจให้จำเลยที่ ๒ ไปกระทำการครั้งเดียว คือมอบอำนาจให้ขอรับรถยนต์คืนเท่านั้นจึงได้ปิดอากรแสตมป์เพียง ๕ บาทแต่จำเลยที่ ๒ ไปทำการหลายครั้งเท่ากับเป็นการมอบอำนาจทั่วไปต้องปิดอากรแสตมป์ ๑๐ บาทใบมอบอำนาจดังกล่าวจึงปิดอากรแสตมป์ไม่สมบูรณ์ รับฟังเป็นพยานไม่ได้นั้น เห็นว่า การที่จำเลยที่ ๑ มอบอำนาจให้จำเลยที่ ๒ ไปขอรับรถยนต์จากพนักงานสอบสวนนั้น จำเลยที่ ๒ ย่อมกระทำการใด ๆ เกี่ยวกับการขอรับรถยนต์ได้ด้วย เช่น ยื่นคำขอรับรถยนต์และเซ็นรับรถยนต์ไว้ การกระทำต่าง ๆ เหล่านั้นย่อมเป็นการกระทำเกี่ยวกับเรื่องขอรับรถยนต์ทั้งสิ้น หาเป็นการกระทำเรื่องอื่น ๆต่างหากไม่ การกระทำที่จำเลยที่ ๒ ได้กระทำไปเพื่อรับรถยนต์จึงเป็นการกระทำการครั้งเดียว พิพากษายืน.(วิทวัส อยู่วัฒนา-บุญส่ง วรรณกลาง-ตัน เวทไว)ศาลจังหวัดร้อยเอ็ด - นางสาวจิตตรา กาญธนะประเสริฐศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายชูชาติ ศรีแสงแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ