คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5416/2540หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การข้อ 2 ว่า จำเลยที่ 1ถึงที่ 5 ไม่เคยมีนิติสัมพันธ์ใด ๆ กับโจทก์ ไม่เคยกู้ยืมเงินโจทก์ และไม่เคยเข้าทำสัญญาค้ำประกันการชำระหนี้เงินกู้ของจำเลยคนใดที่มีภาระจำต้องชำระหนี้แก่โจทก์ แม้จำเลยที่ 2 และที่ 5 จะมิได้ให้เหตุผลหรือรายละเอียดแห่งการปฏิเสธไว้แต่คำให้การของจำเลยที่ 2และที่ 5 ดังกล่าวก็ถือได้ว่าเป็นคำให้การที่ปฏิเสธคำฟ้องของโจทก์แล้ว ส่วนที่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การต่อไปในข้อที่ 9 ก็เป็นเพียงคำให้การที่หยิบยกข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายขึ้นต่อสู้ว่า หากจำเลยที่ 2 และที่ 5 ต้องรับผิดในฐานะผู้ค้ำประกัน จำเลยที่ 2 และที่ 5 ก็ยังหลุดพ้นจากความรับผิดต่อผู้ให้กู้ โดยเหตุที่ผู้ให้กู้ได้ปล่อยให้ทรัพย์จำนองหลุดพ้น มิใช่เป็นคำให้การที่ยอมรับ หรือถือว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 รับว่าได้ทำสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายฟ้องโจทก์ คำให้การของจำเลยที่ 2 และที่ 5 จึงมิได้ขัดแย้งกันเอง หรือไม่ชัดแจ้งว่ายอมรับหรือปฏิเสธข้ออ้างในคำฟ้องของโจทก์ และต้องถือว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การปฏิเสธในเรื่องการทำสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายฟ้องซึ่งเป็นประเด็นที่โจทก์มีหน้าที่ต้องนำสืบให้ได้ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5ทำสัญญาค้ำประกัน สัญญาค้ำประกันที่โจทก์นำสืบเป็นพยานหลักฐานยังมิได้ขีดฆ่าอากรแสตมป์ จึงไม่อาจใช้สัญญาค้ำประกันดังกล่าวเป็นพยานหลักฐานฟังว่า จำเลยที่ 2 และที่ 5 เป็นผู้ค้ำประกันตามประมวลรัษฎากร มาตรา 118 เป็นผลให้คดีโจทก์ไม่มีหลักฐานแห่งการค้ำประกันเป็นหนังสือที่จะฟ้องร้องให้จำเลยที่ 2 และที่ 5 รับผิดในฐานะเป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 680 ดังนี้คดีของโจทก์จึงไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือที่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ได้ลงลายมือชื่อไว้เป็นสำคัญแสดง โจทก์จะฟ้องร้องให้บังคับคดีแก่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้รับผิดในฐานะเป็นผู้ค้ำประกันไม่ได้ จำเลยที่ 2 และที่ 5 จึงไม่ต้องรับผิดในฐานะผู้ค้ำประกัน แม้ตามสัญญากู้เงินจะมีข้อความว่าผู้กู้ได้กู้เงินจากโจทก์จำนวน 3,000,000 บาท และในขณะทำหนังสือสัญญานี้ผู้กู้ได้รับเงินไปครบถ้วนและเรียกร้อยแล้ว และตามคำฟ้องโจทก์และที่โจทก์นำสืบได้ความว่า ในวันที่ทำสัญญากู้ยืมจำเลยที่ 1 ได้รับเงินไปจากโจทก์เพียง 2,000,000 บาทและหลังจากนั้นในวันที่ 20 มิถุนายน 2526 จำเลยที่ 1ได้รับเงินไปอีก 1,000,000 บาท กรณีหาจำเป็นที่โจทก์ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดงว่าจำเลยที่ 1 ได้รับเงินจำนวน 1,000,000 บาท ในภายหลังอีกไม่ เพราะโจทก์มีหลักฐานการกู้ยืมเป็นหนังสือในจำนวนเงิน 3,000,000 บาทที่จำเลยที่ 1 ลงชื่อเป็นผู้กู้ยืมมาแสดงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 แล้ว โจทก์ย่อมนำสืบพยานบุคคลถึงการรับเงินตามจำนวนที่ระบุในสัญญากู้เงินได้ จำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญากู้ยืมจากบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ส.ซึ่งมิได้เป็นบริษัทที่ได้รับอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนหรือธุรกิจหลักทรัพย์และเป็นสถาบันการเงินตามพระราชบัญญัติดอกเบี้ยเงินให้กู้ยืมของสถาบันการเงิน พ.ศ. 2523อันจะมีสิทธิเรียกดอกเบี้ยจากผู้กู้ยืมได้เป็นพิเศษจึงต้องนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 654ที่ห้ามคิดดอกเบี้ยเกินร้อยละ 14 ต่อปี มาปรับแก่คดี เมื่อสัญญากู้เงินระหว่างจำเลยที่ 1 กับบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ส. ตามเอกสารหมาย จ.6 กำหนดดอกเบี้ยไว้ในอัตราร้อยละ19.5 ต่อปี เกินอัตราที่กฎหมายกำหนด เป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ. 2475 ข้อกำหนดอัตราดอกเบี้ยจึงตกเป็นโมฆะ โจทก์ไม่มีสิทธิที่จะเรียกดอกเบี้ยตามสัญญากู้เงินจากจำเลยที่ 1 และไม่มีสิทธิที่จะเรียกดอกเบี้ยจากจำเลยที่ 5 ในฐานะผู้จำนองในอัตราเดียวกันด้วยได้ แต่โจทก์ยังมีสิทธิได้รับดอกเบี้ยโดยเหตุผิดนัดในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่เวลาผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 แม้ข้อตกลงเรื่องดอกเบี้ยระหว่างจำเลยที่ 1 กับบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ ส.ตกเป็นโมฆะใช้บังคับไม่ได้ก็ตาม แต่เมื่อจำเลยที่ 1 ชำระเงินจำนวนหนึ่งแก่โจทก์และโจทก์ได้นำเงินจำนวนดังกล่าวไปชำระดอกเบี้ยเสร็จสิ้นแล้วจึงนำมาชำระต้นเงิน ซึ่งชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 329 เช่นนี้ถือว่าจำเลยที่ 1 ได้ชำระดอกเบี้ยให้โจทก์แล้ว แม้ดอกเบี้ยนั้นจะเกินอัตราตามกฎหมายตกเป็นโมฆะ ก็มีผลเท่ากับว่าจำเลยที่ 1 ชำระหนี้ตามอำเภอใจโดยที่รู้อยู่แล้วว่าตนไม่มีความผูกพันต้องชำระ ที่จำเลยที่ 5 อุทธรณ์ว่าศาลชั้นต้นรับฟังตารางคำนวณดอกเบี้ยเอกสารหมาย จ.13 มาวินิจฉัยเป็นคุณแก่ฝ่ายโจทก์ไม่ชอบ เพราะเป็นเอกสารที่ทำขึ้นลอย ๆ นั้น เมื่อศาลศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยในประเด็นที่จำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยที่ 1ได้ชำระดอกเบี้ยไปแล้วเพียงใดหรือไม่ โดยมิได้นำเอกสารหมาย จ.13 มาวินิจฉัยให้เป็นคุณแก่โจทก์ ที่จำเลยที่ 5ฎีกาในข้อนี้ขึ้นมาอีก ศาลฎีกาจึงไม่จึงต้องวินิจฉัยโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งห้าร่วมกันชำระเงินจำนวน947,813.29 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี ในต้นเงิน395,900 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากไม่ยอมชำระให้บังคับจำนองที่ดินของจำเลยที่ 5 ออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์ หากไม่พอให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งห้าออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์จนครบถ้วนจำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์จำนวน 395,900 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 18.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2529 จนถึงวันที่ 16 มีนาคม 2533 ดอกเบี้ยต่อจากนั้นอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ โดยให้จำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ร่วมกันรับผิดในดอกเบี้ยนับแต่วันที่26 สิงหาคม 2529 จนกว่าจะชำระเสร็จ ส่วนจำเลยที่ 2 และที่ 5ให้ร่วมกันรับผิดดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องย้อนหลังลงไป 5 ปี และนับนัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจำเลยทั้งห้าไม่ยอมชำระหรือชำระไม่ครบ ให้ยึดที่ดินของจำเลยที่ 5 โฉนดที่ดินเลขที่ 10577 พร้อมสิ่งปลูกสร้างออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์ในจำนวนต้นเงินไม่เกิน 180,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยที่จำเลยที่ 5 ต้องร่วมรับผิดในฐานะผู้จำนองหากได้เงินไม่พอ ให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งห้าออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยที่ 2 และที่ 5 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 และที่ 5เฉพาะหนี้ในฐานะผู้ค้ำประกัน คงให้จำเลยที่ 5 รับผิดตามสัญญาจำนองนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 5 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาของโจทก์ประการแรกว่า จำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การในข้อ 2 ว่าจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 ไม่เคยมีนิติสัมพันธ์ใด ๆ กับโจทก์ ไม่เคยกู้ยืมเงินโจทก์ และไม่เคยเข้าทำสัญญาค้ำประกันการชำระหนี้เงินกู้ของจำเลยคนใดที่มีภาระจำต้องชำระหนี้แก่โจทก์ และในคำให้การของจำเลยที่ 2 และที่ 5 ในข้อ 7 จำเลยที่ 2 และที่ 5ให้การว่าหนังสือสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายคำฟ้องหมายเลข 7ถึงเลข 10 ลงวันที่ 20 เมษายน 2526 ทั้งสี่ฉบับ กระทำขึ้นโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน เป็นเอกสารที่ไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย จึงไม่อาจนำมาใช้อ้างเป็นพยานหลักฐานในคดีนี้ได้ คำให้การของจำเลยที่ 2 และที่ 5 ดังกล่าว แม้จะมิได้ให้เหตุผลหรือรายละเอียดแห่งการปฏิเสธไว้ แต่คำให้การของจำเลยที่ 2และที่ 5 ดังกล่าวก็ถือได้ว่าเป็นคำให้การที่ปฏิเสธคำฟ้องของโจทก์แล้ว แม้จำเลยที่ 2 และที่ 5 จะให้การต่อไปข้อที่ 9 ก็เป็นเพียงคำให้การที่หยิบยกข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายขึ้นต่อสู้ว่า หากจำเลยที่ 2 และที่ 5 ต้องรับผิดในฐานะผู้ค้ำประกัน จำเลยที่ 2 และที่ 5ก็ยังหลุดพ้นจากความรับผิดต่อผู้ให้กู้ โดยเหตุที่ผู้ให้กู้ได้ปล่อยให้ทรัพย์จำนอง คือที่ดินอีก 2 แปลง ที่จำเลยที่ 1 ได้จำนองไว้เป็นประกันการชำระหนี้ หลุดพ้นไปจากสิทธิเรียกร้องของผู้ให้กู้ยืมมิใช่เป็นคำให้การที่ยอมรับหรือถือว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 รับว่าได้ทำสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายฟ้องโจทก์ คำให้การของจำเลยที่ 2และที่ 5 จึงมิได้ขัดแย้งกันเองหรือไม่ชัดแจ้งว่ายอมรับหรือปฏิเสธข้ออ้างในคำฟ้องของโจทก์ในประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 เข้าทำสัญญาค้ำประกันการชำระหนี้ของโจทก์หรือไม่ตามที่โจทก์ฎีกาถือว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การปฏิเสธในเรื่องการทำสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 9 และหมายเลข 10 จึงเป็นประเด็นที่โจทก์มีหน้าที่ต้องนำสืบให้ได้ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 ทำสัญญาค้ำประกันเมื่อสัญญาค้ำประกันที่โจทก์นำสืบเป็นพยานหลักฐานโดยอ้างว่าเป็นสัญญาค้ำประกันที่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ทำไว้แก่โจทก์ตามเอกสารหมาย จ.7 และ จ.10 ยังมิได้ขีดฆ่าอากรแสตมป์ จึงไม่อาจใช้สัญญาค้ำประกันดังกล่าวเป็นพยานหลักฐานฟังว่า จำเลยที่ 2 และที่ 5เป็นผู้ค้ำประกัน ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 118 เป็นผลให้คดีโจทก์ไม่มีหลักฐานแห่งการค้ำประกัน เป็นหนังสือที่จะฟ้องร้องให้จำเลยที่ 2 และที่ 5 รับผิดในฐานะเป็นผู้ค้ำประกัน จำเลยที่ 1 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 680 ได้ แม้ศาลชั้นต้นจะฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 2 และที่ 5 เป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ แต่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ก็อุทธรณ์ว่าสัญญาค้ำประกันที่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ทำให้ไว้แก่โจทก์มิได้ทำการขีดฆ่าอากรแสตมป์เป็นการไม่ปฏิบัติตามประมวลรัษฎากร มาตรา 103(1)ต้องห้ามมิให้รับฟังเป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่งตามประมวลรัษฎากรมาตรา 118 การที่ศาลชั้นต้นรับฟังสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.7 และ จ.10 เป็นพยานหลักฐานว่ามีการค้ำประกันเป็นการไม่ชอบ จึงเป็นการคัดค้านการฟังข้อเท็จจริงของศาลชั้นต้นที่ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5เป็นผู้ค้ำประกันแล้ว ดังนี้ จะถือว่าข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นรับฟังมาว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 เป็นผู้ค้ำประกันเป็นอันยุติดังที่โจทก์ฎีกาหาได้ไม่ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 5 เป็นประการแรกข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เมื่อวันที่ 20 เมษายน 2526 จำเลยที่ 1 ได้มาขอกู้เงินไปจากโจทก์จำนวน 3,000,000 บาท โดยรับเงินไป 2 ครั้ง เมื่อวันที่ 20 เมษายน 2526 ได้รับเงินกู้ไปจำนวน 2,000,000 บาท และในวันที่ 20 มิถุนายน 2526 ได้รับเงินกู้ไปอีกจำนวน 1,000,000 บาทแม้ตามสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.6 จะมีข้อความว่าผู้กู้ได้กู้เงินจากโจทก์จำนวน 3,000,000 บาท และในขณะทำหนังสือสัญญานี้ผู้กู้ได้รับเงินไปครบถ้วนและเรียบร้อยแล้ว แต่ตามคำฟ้องโจทก์และที่โจทก์นำสืบได้ความว่า ในวันที่ทำสัญญากู้ยืมจำเลยที่ 1ได้รับเงินไปจากโจทก์เพียง 2,000,000 บาท และหลังจากนั้นในวันที่ 20 มิถุนายน 2526 จำเลยที่ 1 ได้รับเงินไปอีก1,000,000 บาท ไม่ตรงตามที่ระบุในสัญญากู้เอกสารหมาย จ.6 ที่มีข้อความว่าในขณะทำหนังสือสัญญากู้ผู้กู้ได้รับเงินไปครบถ้วนและเรียบร้อยแล้วก็ตาม กรณีหาจำเป็นที่โจทก์ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดงว่าจำเลยที่ 1 ได้รับเงินจำนวน 1,000,000 บาท ในภายหลังอีกไม่ เพราะโจทก์มีหลักฐานการกู้ยืมเป็นหนังสือในจำนวนเงิน3,000,000 บาท ที่จำเลยที่ 1 ลงชื่อเป็นผู้กู้ยืมมาแสดงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 แล้ว โจทก์ย่อมนำสืบพยานบุคคลถึงการรับเงินตามจำนวนที่ระบุในสัญญากู้เงินได้และเมื่อโจทก์นำสืบว่าในวันที่ 26 สิงหาคม 2529 จำเลยที่ 1 ได้ชำระเงินจำนวน3,000,000 บาท ให้แก่โจทก์ และโจทก์ได้นำไปชำระดอกเบี้ยและต้นเงินยังคงมีต้นเงินที่ค้างชำระแก่โจทก์อยู่จำนวนหนึ่ง ดังนี้จำเลยที่ 5จะอ้างว่าจำเลยที่ 1 ได้ชำระเงินให้แก่โจทก์ครบถ้วนแล้ว จำเลยที่ 5จึงเป็นอันพ้นจากความผูกพันไปด้วยหาได้ไม่ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 5 เป็นประการที่สองมีว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ เห็นว่า การที่จำเลยที่ 5ได้นำที่ดินโฉนดเลขที่ 10577 พร้อมสิ่งปลูกสร้างจำนองเป็นประกันการกู้ยืมเงินของจำเลยที่ 1 ตามสัญญาจำนองเอกสารหมาย จ.11 แม้จะฟังว่าสิทธิเรียกร้องของโจทก์อันมีต่อจำเลยที่ 1 ผู้กู้ยืมจะขาดอายุความ โจทก์ในฐานะผู้รับจำนองก็ยังคงทรงไว้ซึ่งสิทธิที่จะบังคับเอาจากทรัพย์สินที่จำนองได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/27 และมาตรา 745 จำเลยที่ 5 ในฐานะผู้จำนองจึงยังคงต้องรับผิดต่อโจทก์ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 5 เป็นประการที่สามนั้น เมื่อข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์สากลเคหะ จำกัด เป็นบริษัทที่ได้รับอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนหรือธุรกิจหลักทรัพย์และเป็นสถาบันการเงินตามพระราชบัญญัติดอกเบี้ยเงินให้กู้ยืมของสถาบันการเงิน พ.ศ. 2523 อันจะมีสิทธิเรียกดอกเบี้ยจากผู้กู้ยืมได้เป็นพิเศษ จึงต้องนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 654 ที่ห้ามคิดดอกเบี้ยเกินร้อยละ 15 ต่อปี มาปรับแก่คดีเมื่อสัญญากู้เงินระหว่างจำเลยที่ 1 กับบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์สากลเคหะ จำกัด ตามเอกสารหมาย จ.6 กำหนดดอกเบี้ยไว้ในอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี จึงเกินอัตราที่กฎหมายกำหนด เป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ. 2475 ข้อกำหนดอัตราดอกเบี้ยจึงตกเป็นโมฆะ โจทก์ไม่มีสิทธิที่จะเรียกดอกเบี้ยตามสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.6 จากจำเลยที่ 1 และไม่มีสิทธิที่จะเรียกดอกเบี้ยจากจำเลยที่ 5 ในฐานะผู้จำนองในอัตราเดียวกันด้วยได้แต่โจทก์ยังมีสิทธิได้รับดอกเบี้ยโดยเหตุผิดนัดในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่เวลาผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 ซึ่งได้ความจากคำเบิกความของนายวรกาญจน์ พยานโจทก์โดยจำเลยที่ 5มิได้นำสืบหักล้างว่า จำเลยที่ 1 ได้ผ่อนชำระหนี้ให้โจทก์ครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2529 แม้ข้อตกลงเรื่องดอกเบี้ยระหว่างจำเลยที่ 1 กับบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์สากลเคหะ จำกัดตกเป็นโมฆะใช้บังคับไม่ได้ก็ตาม แต่เมื่อจำเลยที่ 1 ชำระเงินจำนวน3,000,000 บาท แก่โจทก์ และโจทก์ได้นำเงินที่จำเลยที่ 1 ชำระไปชำระดอกเบี้ยเสร็จสิ้น แล้วจึงนำมาชำระต้นเงินซึ่งชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 329 ที่ว่า เงินที่จำเลยที่ 1ชำระแก่โจทก์ไปแล้วจำนวนหนึ่งนั้น ต้องเอาชำระดอกเบี้ยเสียก่อนจึงจะนำไปชำระเงินต้น ถือว่าจำเลยที่ 1 ได้ชำระดอกเบี้ยให้โจทก์แล้ว แม้ดอกเบี้ยนั้นจะเกินอัตราตามกฎหมายตกเป็นโมฆะก็ตาม ก็เท่ากับว่าจำเลยที่ 1 ชำระหนี้ตามอำเภอใจโดยที่รู้อยู่แล้วว่าตนไม่มีความผูกพันต้องชำระ จำเลยที่ 5 จึงไม่มีสิทธิยกขึ้นต่อสู้คดีให้หลุดพ้นจากความรับผิดไปได้และเมื่อหักชำระดอกเบี้ยและต้นเงินบางส่วนแล้วยังเหลือยอดเงินต้นจำนวน 395,900 บาท จำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดในต้นเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2529 จนถึงวันฟ้อง จำเลยที่ 3 ที่ 4 ซึ่งต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 ในฐานะผู้ค้ำประกันและจำเลยที่ 5 ซึ่งต้องรับผิดด้วยในฐานะผู้จำนอง จึงต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 ในอัตราดอกเบี้ยดังกล่าวเท่านั้น แม้จำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 จะมิได้อุทธรณ์ฎีกาในข้อนี้ แต่เนื่องจากเป็นการชำระหนี้อันไม่อาจแบ่งแยกได้ จึงให้มีผลถึงจำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ด้วยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 245(1)ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 5 ว่า เมื่ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 5 ในข้อ 2(6) เป็นข้อที่จำเลยที่ 5 ได้ให้การไว้ตั้งแต่ศาลชั้นต้นจึงเป็นข้อที่ว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้น ส่วนอุทธรณ์ข้อ 2(7) และข้อ 2(8) เป็นปัญหาซึ่งเกิดขึ้นจากการวินิจฉัยของศาลชั้นต้น จำเลยที่ 5 จึงชอบที่จะอุทธรณ์ได้ และเมื่อจำเลยที่ 5 มีสิทธิที่จะอุทธรณ์ได้แล้ว ศาลอุทธรณ์ก็ชอบที่จะต้องตัดสินตามข้อหาในคำฟ้องทุกข้อตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 และ246 การที่ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยให้ จำเลยที่ 5 ย่อมมีสิทธิฎีกาได้และศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 5 ข้อ 2(7) และข้อ 2(8) ไปเสียทีเดียวโดยมิต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยใหม่ โดยศาลฎีกาวินิจฉัยว่าไม่อาจรับฟังข้อเท็จจริงตามที่จำเลยที่ 5 ให้การต่อสู้และยกขึ้นอุทธรณ์ได้ จำเลยที่ 5จึงไม่หลุดพ้นจากความรับผิดสำหรับอุทธรณ์ข้อ 2(8) ที่จำเลยที่ 5 อุทธรณ์ว่าศาลชั้นต้นรับฟังตารางคำนวณดอกเบี้ยเอกสารหมาย จ.13 มาวินิจฉัยเป็นคุณแก่ฝ่ายโจทก์ไม่ชอบ เพราะเป็นเอกสารที่ทำขึ้นลอย ๆ นั้น พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยในประเด็นดังกล่าวว่าจำเลยที่ 1ได้ชำระดอกเบี้ยไปแล้วเพียงใดหรือไม่โดยมิได้นำเอกสารหมาย จ.13มาวินิจฉัยให้เป็นคุณแก่โจทก์ ดังนั้นฎีกาของจำเลยที่ 5 ในข้อนี้จึงไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 ที่ 3 ที่ 4 รับผิดในดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5416/2540บริษัท เงินทุนหลักทรัพย์ เอก ธ นา จำกัดโจทก์บริษัท เบอร์ เกอร์ฮัท จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 224, ม. 329, ม. 407, ม. 653, ม. 654, ม. 680 ป.วิ.พ. ม. 84, ม. 94, ม. 177 ป.รัษฎากร ม. 118 พ.ร.บ.ห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ.2475 ม. 3 พ.ร.บ.ดอกเบี้ยเงินให้กู้ยืมของสถาบันการเงิน พ.ศ.2523 ม. 4จำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การข้อ 2 ว่า จำเลยที่ 1ถึงที่ 5 ไม่เคยมีนิติสัมพันธ์ใด ๆ กับโจทก์ ไม่เคยกู้ยืมเงินโจทก์ และไม่เคยเข้าทำสัญญาค้ำประกันการชำระหนี้เงินกู้ของจำเลยคนใดที่มีภาระจำต้องชำระหนี้แก่โจทก์ แม้จำเลยที่ 2 และที่ 5 จะมิได้ให้เหตุผลหรือรายละเอียดแห่งการปฏิเสธไว้แต่คำให้การของจำเลยที่ 2และที่ 5 ดังกล่าวก็ถือได้ว่าเป็นคำให้การที่ปฏิเสธคำฟ้องของโจทก์แล้ว ส่วนที่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การต่อไปในข้อที่ 9 ก็เป็นเพียงคำให้การที่หยิบยกข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายขึ้นต่อสู้ว่า หากจำเลยที่ 2 และที่ 5 ต้องรับผิดในฐานะผู้ค้ำประกัน จำเลยที่ 2 และที่ 5 ก็ยังหลุดพ้นจากความรับผิดต่อผู้ให้กู้ โดยเหตุที่ผู้ให้กู้ได้ปล่อยให้ทรัพย์จำนองหลุดพ้น มิใช่เป็นคำให้การที่ยอมรับ หรือถือว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 รับว่าได้ทำสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายฟ้องโจทก์ คำให้การของจำเลยที่ 2 และที่ 5 จึงมิได้ขัดแย้งกันเอง หรือไม่ชัดแจ้งว่ายอมรับหรือปฏิเสธข้ออ้างในคำฟ้องของโจทก์ และต้องถือว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การปฏิเสธในเรื่องการทำสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายฟ้องซึ่งเป็นประเด็นที่โจทก์มีหน้าที่ต้องนำสืบให้ได้ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5ทำสัญญาค้ำประกัน สัญญาค้ำประกันที่โจทก์นำสืบเป็นพยานหลักฐานยังมิได้ขีดฆ่าอากรแสตมป์ จึงไม่อาจใช้สัญญาค้ำประกันดังกล่าวเป็นพยานหลักฐานฟังว่า จำเลยที่ 2 และที่ 5 เป็นผู้ค้ำประกันตามประมวลรัษฎากร มาตรา 118 เป็นผลให้คดีโจทก์ไม่มีหลักฐานแห่งการค้ำประกันเป็นหนังสือที่จะฟ้องร้องให้จำเลยที่ 2 และที่ 5 รับผิดในฐานะเป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 680 ดังนี้คดีของโจทก์จึงไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือที่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ได้ลงลายมือชื่อไว้เป็นสำคัญแสดง โจทก์จะฟ้องร้องให้บังคับคดีแก่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้รับผิดในฐานะเป็นผู้ค้ำประกันไม่ได้ จำเลยที่ 2 และที่ 5 จึงไม่ต้องรับผิดในฐานะผู้ค้ำประกัน แม้ตามสัญญากู้เงินจะมีข้อความว่าผู้กู้ได้กู้เงินจากโจทก์จำนวน 3,000,000 บาท และในขณะทำหนังสือสัญญานี้ผู้กู้ได้รับเงินไปครบถ้วนและเรียกร้อยแล้ว และตามคำฟ้องโจทก์และที่โจทก์นำสืบได้ความว่า ในวันที่ทำสัญญากู้ยืมจำเลยที่ 1 ได้รับเงินไปจากโจทก์เพียง 2,000,000 บาทและหลังจากนั้นในวันที่ 20 มิถุนายน 2526 จำเลยที่ 1ได้รับเงินไปอีก 1,000,000 บาท กรณีหาจำเป็นที่โจทก์ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดงว่าจำเลยที่ 1 ได้รับเงินจำนวน 1,000,000 บาท ในภายหลังอีกไม่ เพราะโจทก์มีหลักฐานการกู้ยืมเป็นหนังสือในจำนวนเงิน 3,000,000 บาทที่จำเลยที่ 1 ลงชื่อเป็นผู้กู้ยืมมาแสดงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 แล้ว โจทก์ย่อมนำสืบพยานบุคคลถึงการรับเงินตามจำนวนที่ระบุในสัญญากู้เงินได้ จำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญากู้ยืมจากบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ส.ซึ่งมิได้เป็นบริษัทที่ได้รับอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนหรือธุรกิจหลักทรัพย์และเป็นสถาบันการเงินตามพระราชบัญญัติดอกเบี้ยเงินให้กู้ยืมของสถาบันการเงิน พ.ศ. 2523อันจะมีสิทธิเรียกดอกเบี้ยจากผู้กู้ยืมได้เป็นพิเศษจึงต้องนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 654ที่ห้ามคิดดอกเบี้ยเกินร้อยละ 14 ต่อปี มาปรับแก่คดี เมื่อสัญญากู้เงินระหว่างจำเลยที่ 1 กับบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ส. ตามเอกสารหมาย จ.6 กำหนดดอกเบี้ยไว้ในอัตราร้อยละ19.5 ต่อปี เกินอัตราที่กฎหมายกำหนด เป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ. 2475 ข้อกำหนดอัตราดอกเบี้ยจึงตกเป็นโมฆะ โจทก์ไม่มีสิทธิที่จะเรียกดอกเบี้ยตามสัญญากู้เงินจากจำเลยที่ 1 และไม่มีสิทธิที่จะเรียกดอกเบี้ยจากจำเลยที่ 5 ในฐานะผู้จำนองในอัตราเดียวกันด้วยได้ แต่โจทก์ยังมีสิทธิได้รับดอกเบี้ยโดยเหตุผิดนัดในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่เวลาผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 แม้ข้อตกลงเรื่องดอกเบี้ยระหว่างจำเลยที่ 1 กับบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ ส.ตกเป็นโมฆะใช้บังคับไม่ได้ก็ตาม แต่เมื่อจำเลยที่ 1 ชำระเงินจำนวนหนึ่งแก่โจทก์และโจทก์ได้นำเงินจำนวนดังกล่าวไปชำระดอกเบี้ยเสร็จสิ้นแล้วจึงนำมาชำระต้นเงิน ซึ่งชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 329 เช่นนี้ถือว่าจำเลยที่ 1 ได้ชำระดอกเบี้ยให้โจทก์แล้ว แม้ดอกเบี้ยนั้นจะเกินอัตราตามกฎหมายตกเป็นโมฆะ ก็มีผลเท่ากับว่าจำเลยที่ 1 ชำระหนี้ตามอำเภอใจโดยที่รู้อยู่แล้วว่าตนไม่มีความผูกพันต้องชำระ ที่จำเลยที่ 5 อุทธรณ์ว่าศาลชั้นต้นรับฟังตารางคำนวณดอกเบี้ยเอกสารหมาย จ.13 มาวินิจฉัยเป็นคุณแก่ฝ่ายโจทก์ไม่ชอบ เพราะเป็นเอกสารที่ทำขึ้นลอย ๆ นั้น เมื่อศาลศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยในประเด็นที่จำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยที่ 1ได้ชำระดอกเบี้ยไปแล้วเพียงใดหรือไม่ โดยมิได้นำเอกสารหมาย จ.13 มาวินิจฉัยให้เป็นคุณแก่โจทก์ ที่จำเลยที่ 5ฎีกาในข้อนี้ขึ้นมาอีก ศาลฎีกาจึงไม่จึงต้องวินิจฉัยโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งห้าร่วมกันชำระเงินจำนวน947,813.29 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี ในต้นเงิน395,900 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากไม่ยอมชำระให้บังคับจำนองที่ดินของจำเลยที่ 5 ออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์ หากไม่พอให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งห้าออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์จนครบถ้วนจำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์จำนวน 395,900 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 18.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2529 จนถึงวันที่ 16 มีนาคม 2533 ดอกเบี้ยต่อจากนั้นอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ โดยให้จำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ร่วมกันรับผิดในดอกเบี้ยนับแต่วันที่26 สิงหาคม 2529 จนกว่าจะชำระเสร็จ ส่วนจำเลยที่ 2 และที่ 5ให้ร่วมกันรับผิดดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องย้อนหลังลงไป 5 ปี และนับนัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจำเลยทั้งห้าไม่ยอมชำระหรือชำระไม่ครบ ให้ยึดที่ดินของจำเลยที่ 5 โฉนดที่ดินเลขที่ 10577 พร้อมสิ่งปลูกสร้างออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์ในจำนวนต้นเงินไม่เกิน 180,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยที่จำเลยที่ 5 ต้องร่วมรับผิดในฐานะผู้จำนองหากได้เงินไม่พอ ให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งห้าออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยที่ 2 และที่ 5 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 และที่ 5เฉพาะหนี้ในฐานะผู้ค้ำประกัน คงให้จำเลยที่ 5 รับผิดตามสัญญาจำนองนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 5 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาของโจทก์ประการแรกว่า จำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การในข้อ 2 ว่าจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 ไม่เคยมีนิติสัมพันธ์ใด ๆ กับโจทก์ ไม่เคยกู้ยืมเงินโจทก์ และไม่เคยเข้าทำสัญญาค้ำประกันการชำระหนี้เงินกู้ของจำเลยคนใดที่มีภาระจำต้องชำระหนี้แก่โจทก์ และในคำให้การของจำเลยที่ 2 และที่ 5 ในข้อ 7 จำเลยที่ 2 และที่ 5ให้การว่าหนังสือสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายคำฟ้องหมายเลข 7ถึงเลข 10 ลงวันที่ 20 เมษายน 2526 ทั้งสี่ฉบับ กระทำขึ้นโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน เป็นเอกสารที่ไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย จึงไม่อาจนำมาใช้อ้างเป็นพยานหลักฐานในคดีนี้ได้ คำให้การของจำเลยที่ 2 และที่ 5 ดังกล่าว แม้จะมิได้ให้เหตุผลหรือรายละเอียดแห่งการปฏิเสธไว้ แต่คำให้การของจำเลยที่ 2และที่ 5 ดังกล่าวก็ถือได้ว่าเป็นคำให้การที่ปฏิเสธคำฟ้องของโจทก์แล้ว แม้จำเลยที่ 2 และที่ 5 จะให้การต่อไปข้อที่ 9 ก็เป็นเพียงคำให้การที่หยิบยกข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายขึ้นต่อสู้ว่า หากจำเลยที่ 2 และที่ 5 ต้องรับผิดในฐานะผู้ค้ำประกัน จำเลยที่ 2 และที่ 5ก็ยังหลุดพ้นจากความรับผิดต่อผู้ให้กู้ โดยเหตุที่ผู้ให้กู้ได้ปล่อยให้ทรัพย์จำนอง คือที่ดินอีก 2 แปลง ที่จำเลยที่ 1 ได้จำนองไว้เป็นประกันการชำระหนี้ หลุดพ้นไปจากสิทธิเรียกร้องของผู้ให้กู้ยืมมิใช่เป็นคำให้การที่ยอมรับหรือถือว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 รับว่าได้ทำสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายฟ้องโจทก์ คำให้การของจำเลยที่ 2และที่ 5 จึงมิได้ขัดแย้งกันเองหรือไม่ชัดแจ้งว่ายอมรับหรือปฏิเสธข้ออ้างในคำฟ้องของโจทก์ในประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 เข้าทำสัญญาค้ำประกันการชำระหนี้ของโจทก์หรือไม่ตามที่โจทก์ฎีกาถือว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การปฏิเสธในเรื่องการทำสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 9 และหมายเลข 10 จึงเป็นประเด็นที่โจทก์มีหน้าที่ต้องนำสืบให้ได้ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 ทำสัญญาค้ำประกันเมื่อสัญญาค้ำประกันที่โจทก์นำสืบเป็นพยานหลักฐานโดยอ้างว่าเป็นสัญญาค้ำประกันที่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ทำไว้แก่โจทก์ตามเอกสารหมาย จ.7 และ จ.10 ยังมิได้ขีดฆ่าอากรแสตมป์ จึงไม่อาจใช้สัญญาค้ำประกันดังกล่าวเป็นพยานหลักฐานฟังว่า จำเลยที่ 2 และที่ 5เป็นผู้ค้ำประกัน ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 118 เป็นผลให้คดีโจทก์ไม่มีหลักฐานแห่งการค้ำประกัน เป็นหนังสือที่จะฟ้องร้องให้จำเลยที่ 2 และที่ 5 รับผิดในฐานะเป็นผู้ค้ำประกัน จำเลยที่ 1 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 680 ได้ แม้ศาลชั้นต้นจะฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 2 และที่ 5 เป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ แต่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ก็อุทธรณ์ว่าสัญญาค้ำประกันที่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ทำให้ไว้แก่โจทก์มิได้ทำการขีดฆ่าอากรแสตมป์เป็นการไม่ปฏิบัติตามประมวลรัษฎากร มาตรา 103(1)ต้องห้ามมิให้รับฟังเป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่งตามประมวลรัษฎากรมาตรา 118 การที่ศาลชั้นต้นรับฟังสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.7 และ จ.10 เป็นพยานหลักฐานว่ามีการค้ำประกันเป็นการไม่ชอบ จึงเป็นการคัดค้านการฟังข้อเท็จจริงของศาลชั้นต้นที่ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5เป็นผู้ค้ำประกันแล้ว ดังนี้ จะถือว่าข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นรับฟังมาว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 เป็นผู้ค้ำประกันเป็นอันยุติดังที่โจทก์ฎีกาหาได้ไม่ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 5 เป็นประการแรกข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เมื่อวันที่ 20 เมษายน 2526 จำเลยที่ 1 ได้มาขอกู้เงินไปจากโจทก์จำนวน 3,000,000 บาท โดยรับเงินไป 2 ครั้ง เมื่อวันที่ 20 เมษายน 2526 ได้รับเงินกู้ไปจำนวน 2,000,000 บาท และในวันที่ 20 มิถุนายน 2526 ได้รับเงินกู้ไปอีกจำนวน 1,000,000 บาทแม้ตามสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.6 จะมีข้อความว่าผู้กู้ได้กู้เงินจากโจทก์จำนวน 3,000,000 บาท และในขณะทำหนังสือสัญญานี้ผู้กู้ได้รับเงินไปครบถ้วนและเรียบร้อยแล้ว แต่ตามคำฟ้องโจทก์และที่โจทก์นำสืบได้ความว่า ในวันที่ทำสัญญากู้ยืมจำเลยที่ 1ได้รับเงินไปจากโจทก์เพียง 2,000,000 บาท และหลังจากนั้นในวันที่ 20 มิถุนายน 2526 จำเลยที่ 1 ได้รับเงินไปอีก1,000,000 บาท ไม่ตรงตามที่ระบุในสัญญากู้เอกสารหมาย จ.6 ที่มีข้อความว่าในขณะทำหนังสือสัญญากู้ผู้กู้ได้รับเงินไปครบถ้วนและเรียบร้อยแล้วก็ตาม กรณีหาจำเป็นที่โจทก์ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดงว่าจำเลยที่ 1 ได้รับเงินจำนวน 1,000,000 บาท ในภายหลังอีกไม่ เพราะโจทก์มีหลักฐานการกู้ยืมเป็นหนังสือในจำนวนเงิน3,000,000 บาท ที่จำเลยที่ 1 ลงชื่อเป็นผู้กู้ยืมมาแสดงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 แล้ว โจทก์ย่อมนำสืบพยานบุคคลถึงการรับเงินตามจำนวนที่ระบุในสัญญากู้เงินได้และเมื่อโจทก์นำสืบว่าในวันที่ 26 สิงหาคม 2529 จำเลยที่ 1 ได้ชำระเงินจำนวน3,000,000 บาท ให้แก่โจทก์ และโจทก์ได้นำไปชำระดอกเบี้ยและต้นเงินยังคงมีต้นเงินที่ค้างชำระแก่โจทก์อยู่จำนวนหนึ่ง ดังนี้จำเลยที่ 5จะอ้างว่าจำเลยที่ 1 ได้ชำระเงินให้แก่โจทก์ครบถ้วนแล้ว จำเลยที่ 5จึงเป็นอันพ้นจากความผูกพันไปด้วยหาได้ไม่ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 5 เป็นประการที่สองมีว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ เห็นว่า การที่จำเลยที่ 5ได้นำที่ดินโฉนดเลขที่ 10577 พร้อมสิ่งปลูกสร้างจำนองเป็นประกันการกู้ยืมเงินของจำเลยที่ 1 ตามสัญญาจำนองเอกสารหมาย จ.11 แม้จะฟังว่าสิทธิเรียกร้องของโจทก์อันมีต่อจำเลยที่ 1 ผู้กู้ยืมจะขาดอายุความ โจทก์ในฐานะผู้รับจำนองก็ยังคงทรงไว้ซึ่งสิทธิที่จะบังคับเอาจากทรัพย์สินที่จำนองได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/27 และมาตรา 745 จำเลยที่ 5 ในฐานะผู้จำนองจึงยังคงต้องรับผิดต่อโจทก์ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 5 เป็นประการที่สามนั้น เมื่อข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์สากลเคหะ จำกัด เป็นบริษัทที่ได้รับอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนหรือธุรกิจหลักทรัพย์และเป็นสถาบันการเงินตามพระราชบัญญัติดอกเบี้ยเงินให้กู้ยืมของสถาบันการเงิน พ.ศ. 2523 อันจะมีสิทธิเรียกดอกเบี้ยจากผู้กู้ยืมได้เป็นพิเศษ จึงต้องนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 654 ที่ห้ามคิดดอกเบี้ยเกินร้อยละ 15 ต่อปี มาปรับแก่คดีเมื่อสัญญากู้เงินระหว่างจำเลยที่ 1 กับบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์สากลเคหะ จำกัด ตามเอกสารหมาย จ.6 กำหนดดอกเบี้ยไว้ในอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี จึงเกินอัตราที่กฎหมายกำหนด เป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ. 2475 ข้อกำหนดอัตราดอกเบี้ยจึงตกเป็นโมฆะ โจทก์ไม่มีสิทธิที่จะเรียกดอกเบี้ยตามสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.6 จากจำเลยที่ 1 และไม่มีสิทธิที่จะเรียกดอกเบี้ยจากจำเลยที่ 5 ในฐานะผู้จำนองในอัตราเดียวกันด้วยได้แต่โจทก์ยังมีสิทธิได้รับดอกเบี้ยโดยเหตุผิดนัดในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่เวลาผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 ซึ่งได้ความจากคำเบิกความของนายวรกาญจน์ พยานโจทก์โดยจำเลยที่ 5มิได้นำสืบหักล้างว่า จำเลยที่ 1 ได้ผ่อนชำระหนี้ให้โจทก์ครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2529 แม้ข้อตกลงเรื่องดอกเบี้ยระหว่างจำเลยที่ 1 กับบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์สากลเคหะ จำกัดตกเป็นโมฆะใช้บังคับไม่ได้ก็ตาม แต่เมื่อจำเลยที่ 1 ชำระเงินจำนวน3,000,000 บาท แก่โจทก์ และโจทก์ได้นำเงินที่จำเลยที่ 1 ชำระไปชำระดอกเบี้ยเสร็จสิ้น แล้วจึงนำมาชำระต้นเงินซึ่งชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 329 ที่ว่า เงินที่จำเลยที่ 1ชำระแก่โจทก์ไปแล้วจำนวนหนึ่งนั้น ต้องเอาชำระดอกเบี้ยเสียก่อนจึงจะนำไปชำระเงินต้น ถือว่าจำเลยที่ 1 ได้ชำระดอกเบี้ยให้โจทก์แล้ว แม้ดอกเบี้ยนั้นจะเกินอัตราตามกฎหมายตกเป็นโมฆะก็ตาม ก็เท่ากับว่าจำเลยที่ 1 ชำระหนี้ตามอำเภอใจโดยที่รู้อยู่แล้วว่าตนไม่มีความผูกพันต้องชำระ จำเลยที่ 5 จึงไม่มีสิทธิยกขึ้นต่อสู้คดีให้หลุดพ้นจากความรับผิดไปได้และเมื่อหักชำระดอกเบี้ยและต้นเงินบางส่วนแล้วยังเหลือยอดเงินต้นจำนวน 395,900 บาท จำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดในต้นเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2529 จนถึงวันฟ้อง จำเลยที่ 3 ที่ 4 ซึ่งต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 ในฐานะผู้ค้ำประกันและจำเลยที่ 5 ซึ่งต้องรับผิดด้วยในฐานะผู้จำนอง จึงต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 ในอัตราดอกเบี้ยดังกล่าวเท่านั้น แม้จำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 จะมิได้อุทธรณ์ฎีกาในข้อนี้ แต่เนื่องจากเป็นการชำระหนี้อันไม่อาจแบ่งแยกได้ จึงให้มีผลถึงจำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ด้วยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 245(1)ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 5 ว่า เมื่ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 5 ในข้อ 2(6) เป็นข้อที่จำเลยที่ 5 ได้ให้การไว้ตั้งแต่ศาลชั้นต้นจึงเป็นข้อที่ว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้น ส่วนอุทธรณ์ข้อ 2(7) และข้อ 2(8) เป็นปัญหาซึ่งเกิดขึ้นจากการวินิจฉัยของศาลชั้นต้น จำเลยที่ 5 จึงชอบที่จะอุทธรณ์ได้ และเมื่อจำเลยที่ 5 มีสิทธิที่จะอุทธรณ์ได้แล้ว ศาลอุทธรณ์ก็ชอบที่จะต้องตัดสินตามข้อหาในคำฟ้องทุกข้อตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 และ246 การที่ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยให้ จำเลยที่ 5 ย่อมมีสิทธิฎีกาได้และศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 5 ข้อ 2(7) และข้อ 2(8) ไปเสียทีเดียวโดยมิต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยใหม่ โดยศาลฎีกาวินิจฉัยว่าไม่อาจรับฟังข้อเท็จจริงตามที่จำเลยที่ 5 ให้การต่อสู้และยกขึ้นอุทธรณ์ได้ จำเลยที่ 5จึงไม่หลุดพ้นจากความรับผิดสำหรับอุทธรณ์ข้อ 2(8) ที่จำเลยที่ 5 อุทธรณ์ว่าศาลชั้นต้นรับฟังตารางคำนวณดอกเบี้ยเอกสารหมาย จ.13 มาวินิจฉัยเป็นคุณแก่ฝ่ายโจทก์ไม่ชอบ เพราะเป็นเอกสารที่ทำขึ้นลอย ๆ นั้น พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยในประเด็นดังกล่าวว่าจำเลยที่ 1ได้ชำระดอกเบี้ยไปแล้วเพียงใดหรือไม่โดยมิได้นำเอกสารหมาย จ.13มาวินิจฉัยให้เป็นคุณแก่โจทก์ ดังนั้นฎีกาของจำเลยที่ 5 ในข้อนี้จึงไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 ที่ 3 ที่ 4 รับผิดในดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(อรรถนิติ ดิษฐอำนาจ-อุดม มั่งมีดี-อรุณ น้าประเสริฐ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งห้าร่วมกันชำระเงินจำนวน947,813.29 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี ในต้นเงิน395,900 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากไม่ยอมชำระให้บังคับจำนองที่ดินของจำเลยที่ 5 ออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์ หากไม่พอให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งห้าออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์จนครบถ้วนจำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์จำนวน 395,900 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 18.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2529 จนถึงวันที่ 16 มีนาคม 2533 ดอกเบี้ยต่อจากนั้นอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ โดยให้จำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ร่วมกันรับผิดในดอกเบี้ยนับแต่วันที่26 สิงหาคม 2529 จนกว่าจะชำระเสร็จ ส่วนจำเลยที่ 2 และที่ 5ให้ร่วมกันรับผิดดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องย้อนหลังลงไป 5 ปี และนับนัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจำเลยทั้งห้าไม่ยอมชำระหรือชำระไม่ครบ ให้ยึดที่ดินของจำเลยที่ 5 โฉนดที่ดินเลขที่ 10577 พร้อมสิ่งปลูกสร้างออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์ในจำนวนต้นเงินไม่เกิน 180,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยที่จำเลยที่ 5 ต้องร่วมรับผิดในฐานะผู้จำนองหากได้เงินไม่พอ ให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งห้าออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยที่ 2 และที่ 5 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 และที่ 5เฉพาะหนี้ในฐานะผู้ค้ำประกัน คงให้จำเลยที่ 5 รับผิดตามสัญญาจำนองนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 5 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาของโจทก์ประการแรกว่า จำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การในข้อ 2 ว่าจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 ไม่เคยมีนิติสัมพันธ์ใด ๆ กับโจทก์ ไม่เคยกู้ยืมเงินโจทก์ และไม่เคยเข้าทำสัญญาค้ำประกันการชำระหนี้เงินกู้ของจำเลยคนใดที่มีภาระจำต้องชำระหนี้แก่โจทก์ และในคำให้การของจำเลยที่ 2 และที่ 5 ในข้อ 7 จำเลยที่ 2 และที่ 5ให้การว่าหนังสือสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายคำฟ้องหมายเลข 7ถึงเลข 10 ลงวันที่ 20 เมษายน 2526 ทั้งสี่ฉบับ กระทำขึ้นโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน เป็นเอกสารที่ไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย จึงไม่อาจนำมาใช้อ้างเป็นพยานหลักฐานในคดีนี้ได้ คำให้การของจำเลยที่ 2 และที่ 5 ดังกล่าว แม้จะมิได้ให้เหตุผลหรือรายละเอียดแห่งการปฏิเสธไว้ แต่คำให้การของจำเลยที่ 2และที่ 5 ดังกล่าวก็ถือได้ว่าเป็นคำให้การที่ปฏิเสธคำฟ้องของโจทก์แล้ว แม้จำเลยที่ 2 และที่ 5 จะให้การต่อไปข้อที่ 9 ก็เป็นเพียงคำให้การที่หยิบยกข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายขึ้นต่อสู้ว่า หากจำเลยที่ 2 และที่ 5 ต้องรับผิดในฐานะผู้ค้ำประกัน จำเลยที่ 2 และที่ 5ก็ยังหลุดพ้นจากความรับผิดต่อผู้ให้กู้ โดยเหตุที่ผู้ให้กู้ได้ปล่อยให้ทรัพย์จำนอง คือที่ดินอีก 2 แปลง ที่จำเลยที่ 1 ได้จำนองไว้เป็นประกันการชำระหนี้ หลุดพ้นไปจากสิทธิเรียกร้องของผู้ให้กู้ยืมมิใช่เป็นคำให้การที่ยอมรับหรือถือว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 รับว่าได้ทำสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายฟ้องโจทก์ คำให้การของจำเลยที่ 2และที่ 5 จึงมิได้ขัดแย้งกันเองหรือไม่ชัดแจ้งว่ายอมรับหรือปฏิเสธข้ออ้างในคำฟ้องของโจทก์ในประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 เข้าทำสัญญาค้ำประกันการชำระหนี้ของโจทก์หรือไม่ตามที่โจทก์ฎีกาถือว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การปฏิเสธในเรื่องการทำสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 9 และหมายเลข 10 จึงเป็นประเด็นที่โจทก์มีหน้าที่ต้องนำสืบให้ได้ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 ทำสัญญาค้ำประกันเมื่อสัญญาค้ำประกันที่โจทก์นำสืบเป็นพยานหลักฐานโดยอ้างว่าเป็นสัญญาค้ำประกันที่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ทำไว้แก่โจทก์ตามเอกสารหมาย จ.7 และ จ.10 ยังมิได้ขีดฆ่าอากรแสตมป์ จึงไม่อาจใช้สัญญาค้ำประกันดังกล่าวเป็นพยานหลักฐานฟังว่า จำเลยที่ 2 และที่ 5เป็นผู้ค้ำประกัน ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 118 เป็นผลให้คดีโจทก์ไม่มีหลักฐานแห่งการค้ำประกัน เป็นหนังสือที่จะฟ้องร้องให้จำเลยที่ 2 และที่ 5 รับผิดในฐานะเป็นผู้ค้ำประกัน จำเลยที่ 1 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 680 ได้ แม้ศาลชั้นต้นจะฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 2 และที่ 5 เป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ แต่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ก็อุทธรณ์ว่าสัญญาค้ำประกันที่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ทำให้ไว้แก่โจทก์มิได้ทำการขีดฆ่าอากรแสตมป์เป็นการไม่ปฏิบัติตามประมวลรัษฎากร มาตรา 103(1)ต้องห้ามมิให้รับฟังเป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่งตามประมวลรัษฎากรมาตรา 118 การที่ศาลชั้นต้นรับฟังสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.7 และ จ.10 เป็นพยานหลักฐานว่ามีการค้ำประกันเป็นการไม่ชอบ จึงเป็นการคัดค้านการฟังข้อเท็จจริงของศาลชั้นต้นที่ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5เป็นผู้ค้ำประกันแล้ว ดังนี้ จะถือว่าข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นรับฟังมาว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 เป็นผู้ค้ำประกันเป็นอันยุติดังที่โจทก์ฎีกาหาได้ไม่ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 5 เป็นประการแรกข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เมื่อวันที่ 20 เมษายน 2526 จำเลยที่ 1 ได้มาขอกู้เงินไปจากโจทก์จำนวน 3,000,000 บาท โดยรับเงินไป 2 ครั้ง เมื่อวันที่ 20 เมษายน 2526 ได้รับเงินกู้ไปจำนวน 2,000,000 บาท และในวันที่ 20 มิถุนายน 2526 ได้รับเงินกู้ไปอีกจำนวน 1,000,000 บาทแม้ตามสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.6 จะมีข้อความว่าผู้กู้ได้กู้เงินจากโจทก์จำนวน 3,000,000 บาท และในขณะทำหนังสือสัญญานี้ผู้กู้ได้รับเงินไปครบถ้วนและเรียบร้อยแล้ว แต่ตามคำฟ้องโจทก์และที่โจทก์นำสืบได้ความว่า ในวันที่ทำสัญญากู้ยืมจำเลยที่ 1ได้รับเงินไปจากโจทก์เพียง 2,000,000 บาท และหลังจากนั้นในวันที่ 20 มิถุนายน 2526 จำเลยที่ 1 ได้รับเงินไปอีก1,000,000 บาท ไม่ตรงตามที่ระบุในสัญญากู้เอกสารหมาย จ.6 ที่มีข้อความว่าในขณะทำหนังสือสัญญากู้ผู้กู้ได้รับเงินไปครบถ้วนและเรียบร้อยแล้วก็ตาม กรณีหาจำเป็นที่โจทก์ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดงว่าจำเลยที่ 1 ได้รับเงินจำนวน 1,000,000 บาท ในภายหลังอีกไม่ เพราะโจทก์มีหลักฐานการกู้ยืมเป็นหนังสือในจำนวนเงิน3,000,000 บาท ที่จำเลยที่ 1 ลงชื่อเป็นผู้กู้ยืมมาแสดงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 แล้ว โจทก์ย่อมนำสืบพยานบุคคลถึงการรับเงินตามจำนวนที่ระบุในสัญญากู้เงินได้และเมื่อโจทก์นำสืบว่าในวันที่ 26 สิงหาคม 2529 จำเลยที่ 1 ได้ชำระเงินจำนวน3,000,000 บาท ให้แก่โจทก์ และโจทก์ได้นำไปชำระดอกเบี้ยและต้นเงินยังคงมีต้นเงินที่ค้างชำระแก่โจทก์อยู่จำนวนหนึ่ง ดังนี้จำเลยที่ 5จะอ้างว่าจำเลยที่ 1 ได้ชำระเงินให้แก่โจทก์ครบถ้วนแล้ว จำเลยที่ 5จึงเป็นอันพ้นจากความผูกพันไปด้วยหาได้ไม่ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 5 เป็นประการที่สองมีว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ เห็นว่า การที่จำเลยที่ 5ได้นำที่ดินโฉนดเลขที่ 10577 พร้อมสิ่งปลูกสร้างจำนองเป็นประกันการกู้ยืมเงินของจำเลยที่ 1 ตามสัญญาจำนองเอกสารหมาย จ.11 แม้จะฟังว่าสิทธิเรียกร้องของโจทก์อันมีต่อจำเลยที่ 1 ผู้กู้ยืมจะขาดอายุความ โจทก์ในฐานะผู้รับจำนองก็ยังคงทรงไว้ซึ่งสิทธิที่จะบังคับเอาจากทรัพย์สินที่จำนองได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/27 และมาตรา 745 จำเลยที่ 5 ในฐานะผู้จำนองจึงยังคงต้องรับผิดต่อโจทก์ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 5 เป็นประการที่สามนั้น เมื่อข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์สากลเคหะ จำกัด เป็นบริษัทที่ได้รับอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนหรือธุรกิจหลักทรัพย์และเป็นสถาบันการเงินตามพระราชบัญญัติดอกเบี้ยเงินให้กู้ยืมของสถาบันการเงิน พ.ศ. 2523 อันจะมีสิทธิเรียกดอกเบี้ยจากผู้กู้ยืมได้เป็นพิเศษ จึงต้องนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 654 ที่ห้ามคิดดอกเบี้ยเกินร้อยละ 15 ต่อปี มาปรับแก่คดีเมื่อสัญญากู้เงินระหว่างจำเลยที่ 1 กับบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์สากลเคหะ จำกัด ตามเอกสารหมาย จ.6 กำหนดดอกเบี้ยไว้ในอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี จึงเกินอัตราที่กฎหมายกำหนด เป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ. 2475 ข้อกำหนดอัตราดอกเบี้ยจึงตกเป็นโมฆะ โจทก์ไม่มีสิทธิที่จะเรียกดอกเบี้ยตามสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.6 จากจำเลยที่ 1 และไม่มีสิทธิที่จะเรียกดอกเบี้ยจากจำเลยที่ 5 ในฐานะผู้จำนองในอัตราเดียวกันด้วยได้แต่โจทก์ยังมีสิทธิได้รับดอกเบี้ยโดยเหตุผิดนัดในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่เวลาผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 ซึ่งได้ความจากคำเบิกความของนายวรกาญจน์ พยานโจทก์โดยจำเลยที่ 5มิได้นำสืบหักล้างว่า จำเลยที่ 1 ได้ผ่อนชำระหนี้ให้โจทก์ครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2529 แม้ข้อตกลงเรื่องดอกเบี้ยระหว่างจำเลยที่ 1 กับบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์สากลเคหะ จำกัดตกเป็นโมฆะใช้บังคับไม่ได้ก็ตาม แต่เมื่อจำเลยที่ 1 ชำระเงินจำนวน3,000,000 บาท แก่โจทก์ และโจทก์ได้นำเงินที่จำเลยที่ 1 ชำระไปชำระดอกเบี้ยเสร็จสิ้น แล้วจึงนำมาชำระต้นเงินซึ่งชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 329 ที่ว่า เงินที่จำเลยที่ 1ชำระแก่โจทก์ไปแล้วจำนวนหนึ่งนั้น ต้องเอาชำระดอกเบี้ยเสียก่อนจึงจะนำไปชำระเงินต้น ถือว่าจำเลยที่ 1 ได้ชำระดอกเบี้ยให้โจทก์แล้ว แม้ดอกเบี้ยนั้นจะเกินอัตราตามกฎหมายตกเป็นโมฆะก็ตาม ก็เท่ากับว่าจำเลยที่ 1 ชำระหนี้ตามอำเภอใจโดยที่รู้อยู่แล้วว่าตนไม่มีความผูกพันต้องชำระ จำเลยที่ 5 จึงไม่มีสิทธิยกขึ้นต่อสู้คดีให้หลุดพ้นจากความรับผิดไปได้และเมื่อหักชำระดอกเบี้ยและต้นเงินบางส่วนแล้วยังเหลือยอดเงินต้นจำนวน 395,900 บาท จำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดในต้นเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2529 จนถึงวันฟ้อง จำเลยที่ 3 ที่ 4 ซึ่งต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 ในฐานะผู้ค้ำประกันและจำเลยที่ 5 ซึ่งต้องรับผิดด้วยในฐานะผู้จำนอง จึงต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 ในอัตราดอกเบี้ยดังกล่าวเท่านั้น แม้จำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 จะมิได้อุทธรณ์ฎีกาในข้อนี้ แต่เนื่องจากเป็นการชำระหนี้อันไม่อาจแบ่งแยกได้ จึงให้มีผลถึงจำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ด้วยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 245(1)ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 5 ว่า เมื่ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 5 ในข้อ 2(6) เป็นข้อที่จำเลยที่ 5 ได้ให้การไว้ตั้งแต่ศาลชั้นต้นจึงเป็นข้อที่ว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้น ส่วนอุทธรณ์ข้อ 2(7) และข้อ 2(8) เป็นปัญหาซึ่งเกิดขึ้นจากการวินิจฉัยของศาลชั้นต้น จำเลยที่ 5 จึงชอบที่จะอุทธรณ์ได้ และเมื่อจำเลยที่ 5 มีสิทธิที่จะอุทธรณ์ได้แล้ว ศาลอุทธรณ์ก็ชอบที่จะต้องตัดสินตามข้อหาในคำฟ้องทุกข้อตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 และ246 การที่ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยให้ จำเลยที่ 5 ย่อมมีสิทธิฎีกาได้และศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 5 ข้อ 2(7) และข้อ 2(8) ไปเสียทีเดียวโดยมิต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยใหม่ โดยศาลฎีกาวินิจฉัยว่าไม่อาจรับฟังข้อเท็จจริงตามที่จำเลยที่ 5 ให้การต่อสู้และยกขึ้นอุทธรณ์ได้ จำเลยที่ 5จึงไม่หลุดพ้นจากความรับผิดสำหรับอุทธรณ์ข้อ 2(8) ที่จำเลยที่ 5 อุทธรณ์ว่าศาลชั้นต้นรับฟังตารางคำนวณดอกเบี้ยเอกสารหมาย จ.13 มาวินิจฉัยเป็นคุณแก่ฝ่ายโจทก์ไม่ชอบ เพราะเป็นเอกสารที่ทำขึ้นลอย ๆ นั้น พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยในประเด็นดังกล่าวว่าจำเลยที่ 1ได้ชำระดอกเบี้ยไปแล้วเพียงใดหรือไม่โดยมิได้นำเอกสารหมาย จ.13มาวินิจฉัยให้เป็นคุณแก่โจทก์ ดังนั้นฎีกาของจำเลยที่ 5 ในข้อนี้จึงไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 ที่ 3 ที่ 4 รับผิดในดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5416/2540บริษัท เงินทุนหลักทรัพย์ เอก ธ นา จำกัดโจทก์บริษัท เบอร์ เกอร์ฮัท จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 224, ม. 329, ม. 407, ม. 653, ม. 654, ม. 680 ป.วิ.พ. ม. 84, ม. 94, ม. 177 ป.รัษฎากร ม. 118 พ.ร.บ.ห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ.2475 ม. 3 พ.ร.บ.ดอกเบี้ยเงินให้กู้ยืมของสถาบันการเงิน พ.ศ.2523 ม. 4จำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การข้อ 2 ว่า จำเลยที่ 1ถึงที่ 5 ไม่เคยมีนิติสัมพันธ์ใด ๆ กับโจทก์ ไม่เคยกู้ยืมเงินโจทก์ และไม่เคยเข้าทำสัญญาค้ำประกันการชำระหนี้เงินกู้ของจำเลยคนใดที่มีภาระจำต้องชำระหนี้แก่โจทก์ แม้จำเลยที่ 2 และที่ 5 จะมิได้ให้เหตุผลหรือรายละเอียดแห่งการปฏิเสธไว้แต่คำให้การของจำเลยที่ 2และที่ 5 ดังกล่าวก็ถือได้ว่าเป็นคำให้การที่ปฏิเสธคำฟ้องของโจทก์แล้ว ส่วนที่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การต่อไปในข้อที่ 9 ก็เป็นเพียงคำให้การที่หยิบยกข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายขึ้นต่อสู้ว่า หากจำเลยที่ 2 และที่ 5 ต้องรับผิดในฐานะผู้ค้ำประกัน จำเลยที่ 2 และที่ 5 ก็ยังหลุดพ้นจากความรับผิดต่อผู้ให้กู้ โดยเหตุที่ผู้ให้กู้ได้ปล่อยให้ทรัพย์จำนองหลุดพ้น มิใช่เป็นคำให้การที่ยอมรับ หรือถือว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 รับว่าได้ทำสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายฟ้องโจทก์ คำให้การของจำเลยที่ 2 และที่ 5 จึงมิได้ขัดแย้งกันเอง หรือไม่ชัดแจ้งว่ายอมรับหรือปฏิเสธข้ออ้างในคำฟ้องของโจทก์ และต้องถือว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การปฏิเสธในเรื่องการทำสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายฟ้องซึ่งเป็นประเด็นที่โจทก์มีหน้าที่ต้องนำสืบให้ได้ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5ทำสัญญาค้ำประกัน สัญญาค้ำประกันที่โจทก์นำสืบเป็นพยานหลักฐานยังมิได้ขีดฆ่าอากรแสตมป์ จึงไม่อาจใช้สัญญาค้ำประกันดังกล่าวเป็นพยานหลักฐานฟังว่า จำเลยที่ 2 และที่ 5 เป็นผู้ค้ำประกันตามประมวลรัษฎากร มาตรา 118 เป็นผลให้คดีโจทก์ไม่มีหลักฐานแห่งการค้ำประกันเป็นหนังสือที่จะฟ้องร้องให้จำเลยที่ 2 และที่ 5 รับผิดในฐานะเป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 680 ดังนี้คดีของโจทก์จึงไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือที่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ได้ลงลายมือชื่อไว้เป็นสำคัญแสดง โจทก์จะฟ้องร้องให้บังคับคดีแก่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้รับผิดในฐานะเป็นผู้ค้ำประกันไม่ได้ จำเลยที่ 2 และที่ 5 จึงไม่ต้องรับผิดในฐานะผู้ค้ำประกัน แม้ตามสัญญากู้เงินจะมีข้อความว่าผู้กู้ได้กู้เงินจากโจทก์จำนวน 3,000,000 บาท และในขณะทำหนังสือสัญญานี้ผู้กู้ได้รับเงินไปครบถ้วนและเรียกร้อยแล้ว และตามคำฟ้องโจทก์และที่โจทก์นำสืบได้ความว่า ในวันที่ทำสัญญากู้ยืมจำเลยที่ 1 ได้รับเงินไปจากโจทก์เพียง 2,000,000 บาทและหลังจากนั้นในวันที่ 20 มิถุนายน 2526 จำเลยที่ 1ได้รับเงินไปอีก 1,000,000 บาท กรณีหาจำเป็นที่โจทก์ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดงว่าจำเลยที่ 1 ได้รับเงินจำนวน 1,000,000 บาท ในภายหลังอีกไม่ เพราะโจทก์มีหลักฐานการกู้ยืมเป็นหนังสือในจำนวนเงิน 3,000,000 บาทที่จำเลยที่ 1 ลงชื่อเป็นผู้กู้ยืมมาแสดงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 แล้ว โจทก์ย่อมนำสืบพยานบุคคลถึงการรับเงินตามจำนวนที่ระบุในสัญญากู้เงินได้ จำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญากู้ยืมจากบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ส.ซึ่งมิได้เป็นบริษัทที่ได้รับอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนหรือธุรกิจหลักทรัพย์และเป็นสถาบันการเงินตามพระราชบัญญัติดอกเบี้ยเงินให้กู้ยืมของสถาบันการเงิน พ.ศ. 2523อันจะมีสิทธิเรียกดอกเบี้ยจากผู้กู้ยืมได้เป็นพิเศษจึงต้องนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 654ที่ห้ามคิดดอกเบี้ยเกินร้อยละ 14 ต่อปี มาปรับแก่คดี เมื่อสัญญากู้เงินระหว่างจำเลยที่ 1 กับบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ส. ตามเอกสารหมาย จ.6 กำหนดดอกเบี้ยไว้ในอัตราร้อยละ19.5 ต่อปี เกินอัตราที่กฎหมายกำหนด เป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ. 2475 ข้อกำหนดอัตราดอกเบี้ยจึงตกเป็นโมฆะ โจทก์ไม่มีสิทธิที่จะเรียกดอกเบี้ยตามสัญญากู้เงินจากจำเลยที่ 1 และไม่มีสิทธิที่จะเรียกดอกเบี้ยจากจำเลยที่ 5 ในฐานะผู้จำนองในอัตราเดียวกันด้วยได้ แต่โจทก์ยังมีสิทธิได้รับดอกเบี้ยโดยเหตุผิดนัดในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่เวลาผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 แม้ข้อตกลงเรื่องดอกเบี้ยระหว่างจำเลยที่ 1 กับบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ ส.ตกเป็นโมฆะใช้บังคับไม่ได้ก็ตาม แต่เมื่อจำเลยที่ 1 ชำระเงินจำนวนหนึ่งแก่โจทก์และโจทก์ได้นำเงินจำนวนดังกล่าวไปชำระดอกเบี้ยเสร็จสิ้นแล้วจึงนำมาชำระต้นเงิน ซึ่งชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 329 เช่นนี้ถือว่าจำเลยที่ 1 ได้ชำระดอกเบี้ยให้โจทก์แล้ว แม้ดอกเบี้ยนั้นจะเกินอัตราตามกฎหมายตกเป็นโมฆะ ก็มีผลเท่ากับว่าจำเลยที่ 1 ชำระหนี้ตามอำเภอใจโดยที่รู้อยู่แล้วว่าตนไม่มีความผูกพันต้องชำระ ที่จำเลยที่ 5 อุทธรณ์ว่าศาลชั้นต้นรับฟังตารางคำนวณดอกเบี้ยเอกสารหมาย จ.13 มาวินิจฉัยเป็นคุณแก่ฝ่ายโจทก์ไม่ชอบ เพราะเป็นเอกสารที่ทำขึ้นลอย ๆ นั้น เมื่อศาลศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยในประเด็นที่จำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยที่ 1ได้ชำระดอกเบี้ยไปแล้วเพียงใดหรือไม่ โดยมิได้นำเอกสารหมาย จ.13 มาวินิจฉัยให้เป็นคุณแก่โจทก์ ที่จำเลยที่ 5ฎีกาในข้อนี้ขึ้นมาอีก ศาลฎีกาจึงไม่จึงต้องวินิจฉัยโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งห้าร่วมกันชำระเงินจำนวน947,813.29 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี ในต้นเงิน395,900 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากไม่ยอมชำระให้บังคับจำนองที่ดินของจำเลยที่ 5 ออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์ หากไม่พอให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งห้าออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์จนครบถ้วนจำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์จำนวน 395,900 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 18.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2529 จนถึงวันที่ 16 มีนาคม 2533 ดอกเบี้ยต่อจากนั้นอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ โดยให้จำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ร่วมกันรับผิดในดอกเบี้ยนับแต่วันที่26 สิงหาคม 2529 จนกว่าจะชำระเสร็จ ส่วนจำเลยที่ 2 และที่ 5ให้ร่วมกันรับผิดดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องย้อนหลังลงไป 5 ปี และนับนัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจำเลยทั้งห้าไม่ยอมชำระหรือชำระไม่ครบ ให้ยึดที่ดินของจำเลยที่ 5 โฉนดที่ดินเลขที่ 10577 พร้อมสิ่งปลูกสร้างออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์ในจำนวนต้นเงินไม่เกิน 180,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยที่จำเลยที่ 5 ต้องร่วมรับผิดในฐานะผู้จำนองหากได้เงินไม่พอ ให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งห้าออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยที่ 2 และที่ 5 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 และที่ 5เฉพาะหนี้ในฐานะผู้ค้ำประกัน คงให้จำเลยที่ 5 รับผิดตามสัญญาจำนองนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 5 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาของโจทก์ประการแรกว่า จำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การในข้อ 2 ว่าจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 ไม่เคยมีนิติสัมพันธ์ใด ๆ กับโจทก์ ไม่เคยกู้ยืมเงินโจทก์ และไม่เคยเข้าทำสัญญาค้ำประกันการชำระหนี้เงินกู้ของจำเลยคนใดที่มีภาระจำต้องชำระหนี้แก่โจทก์ และในคำให้การของจำเลยที่ 2 และที่ 5 ในข้อ 7 จำเลยที่ 2 และที่ 5ให้การว่าหนังสือสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายคำฟ้องหมายเลข 7ถึงเลข 10 ลงวันที่ 20 เมษายน 2526 ทั้งสี่ฉบับ กระทำขึ้นโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน เป็นเอกสารที่ไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย จึงไม่อาจนำมาใช้อ้างเป็นพยานหลักฐานในคดีนี้ได้ คำให้การของจำเลยที่ 2 และที่ 5 ดังกล่าว แม้จะมิได้ให้เหตุผลหรือรายละเอียดแห่งการปฏิเสธไว้ แต่คำให้การของจำเลยที่ 2และที่ 5 ดังกล่าวก็ถือได้ว่าเป็นคำให้การที่ปฏิเสธคำฟ้องของโจทก์แล้ว แม้จำเลยที่ 2 และที่ 5 จะให้การต่อไปข้อที่ 9 ก็เป็นเพียงคำให้การที่หยิบยกข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายขึ้นต่อสู้ว่า หากจำเลยที่ 2 และที่ 5 ต้องรับผิดในฐานะผู้ค้ำประกัน จำเลยที่ 2 และที่ 5ก็ยังหลุดพ้นจากความรับผิดต่อผู้ให้กู้ โดยเหตุที่ผู้ให้กู้ได้ปล่อยให้ทรัพย์จำนอง คือที่ดินอีก 2 แปลง ที่จำเลยที่ 1 ได้จำนองไว้เป็นประกันการชำระหนี้ หลุดพ้นไปจากสิทธิเรียกร้องของผู้ให้กู้ยืมมิใช่เป็นคำให้การที่ยอมรับหรือถือว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 รับว่าได้ทำสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายฟ้องโจทก์ คำให้การของจำเลยที่ 2และที่ 5 จึงมิได้ขัดแย้งกันเองหรือไม่ชัดแจ้งว่ายอมรับหรือปฏิเสธข้ออ้างในคำฟ้องของโจทก์ในประเด็นที่ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 เข้าทำสัญญาค้ำประกันการชำระหนี้ของโจทก์หรือไม่ตามที่โจทก์ฎีกาถือว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 ให้การปฏิเสธในเรื่องการทำสัญญาค้ำประกันตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 9 และหมายเลข 10 จึงเป็นประเด็นที่โจทก์มีหน้าที่ต้องนำสืบให้ได้ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 ทำสัญญาค้ำประกันเมื่อสัญญาค้ำประกันที่โจทก์นำสืบเป็นพยานหลักฐานโดยอ้างว่าเป็นสัญญาค้ำประกันที่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ทำไว้แก่โจทก์ตามเอกสารหมาย จ.7 และ จ.10 ยังมิได้ขีดฆ่าอากรแสตมป์ จึงไม่อาจใช้สัญญาค้ำประกันดังกล่าวเป็นพยานหลักฐานฟังว่า จำเลยที่ 2 และที่ 5เป็นผู้ค้ำประกัน ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 118 เป็นผลให้คดีโจทก์ไม่มีหลักฐานแห่งการค้ำประกัน เป็นหนังสือที่จะฟ้องร้องให้จำเลยที่ 2 และที่ 5 รับผิดในฐานะเป็นผู้ค้ำประกัน จำเลยที่ 1 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 680 ได้ แม้ศาลชั้นต้นจะฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 2 และที่ 5 เป็นผู้ค้ำประกันการชำระหนี้ของจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ แต่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ก็อุทธรณ์ว่าสัญญาค้ำประกันที่จำเลยที่ 2 และที่ 5 ทำให้ไว้แก่โจทก์มิได้ทำการขีดฆ่าอากรแสตมป์เป็นการไม่ปฏิบัติตามประมวลรัษฎากร มาตรา 103(1)ต้องห้ามมิให้รับฟังเป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่งตามประมวลรัษฎากรมาตรา 118 การที่ศาลชั้นต้นรับฟังสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.7 และ จ.10 เป็นพยานหลักฐานว่ามีการค้ำประกันเป็นการไม่ชอบ จึงเป็นการคัดค้านการฟังข้อเท็จจริงของศาลชั้นต้นที่ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5เป็นผู้ค้ำประกันแล้ว ดังนี้ จะถือว่าข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นรับฟังมาว่าจำเลยที่ 2 และที่ 5 เป็นผู้ค้ำประกันเป็นอันยุติดังที่โจทก์ฎีกาหาได้ไม่ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 5 เป็นประการแรกข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เมื่อวันที่ 20 เมษายน 2526 จำเลยที่ 1 ได้มาขอกู้เงินไปจากโจทก์จำนวน 3,000,000 บาท โดยรับเงินไป 2 ครั้ง เมื่อวันที่ 20 เมษายน 2526 ได้รับเงินกู้ไปจำนวน 2,000,000 บาท และในวันที่ 20 มิถุนายน 2526 ได้รับเงินกู้ไปอีกจำนวน 1,000,000 บาทแม้ตามสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.6 จะมีข้อความว่าผู้กู้ได้กู้เงินจากโจทก์จำนวน 3,000,000 บาท และในขณะทำหนังสือสัญญานี้ผู้กู้ได้รับเงินไปครบถ้วนและเรียบร้อยแล้ว แต่ตามคำฟ้องโจทก์และที่โจทก์นำสืบได้ความว่า ในวันที่ทำสัญญากู้ยืมจำเลยที่ 1ได้รับเงินไปจากโจทก์เพียง 2,000,000 บาท และหลังจากนั้นในวันที่ 20 มิถุนายน 2526 จำเลยที่ 1 ได้รับเงินไปอีก1,000,000 บาท ไม่ตรงตามที่ระบุในสัญญากู้เอกสารหมาย จ.6 ที่มีข้อความว่าในขณะทำหนังสือสัญญากู้ผู้กู้ได้รับเงินไปครบถ้วนและเรียบร้อยแล้วก็ตาม กรณีหาจำเป็นที่โจทก์ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดงว่าจำเลยที่ 1 ได้รับเงินจำนวน 1,000,000 บาท ในภายหลังอีกไม่ เพราะโจทก์มีหลักฐานการกู้ยืมเป็นหนังสือในจำนวนเงิน3,000,000 บาท ที่จำเลยที่ 1 ลงชื่อเป็นผู้กู้ยืมมาแสดงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 แล้ว โจทก์ย่อมนำสืบพยานบุคคลถึงการรับเงินตามจำนวนที่ระบุในสัญญากู้เงินได้และเมื่อโจทก์นำสืบว่าในวันที่ 26 สิงหาคม 2529 จำเลยที่ 1 ได้ชำระเงินจำนวน3,000,000 บาท ให้แก่โจทก์ และโจทก์ได้นำไปชำระดอกเบี้ยและต้นเงินยังคงมีต้นเงินที่ค้างชำระแก่โจทก์อยู่จำนวนหนึ่ง ดังนี้จำเลยที่ 5จะอ้างว่าจำเลยที่ 1 ได้ชำระเงินให้แก่โจทก์ครบถ้วนแล้ว จำเลยที่ 5จึงเป็นอันพ้นจากความผูกพันไปด้วยหาได้ไม่ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 5 เป็นประการที่สองมีว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ เห็นว่า การที่จำเลยที่ 5ได้นำที่ดินโฉนดเลขที่ 10577 พร้อมสิ่งปลูกสร้างจำนองเป็นประกันการกู้ยืมเงินของจำเลยที่ 1 ตามสัญญาจำนองเอกสารหมาย จ.11 แม้จะฟังว่าสิทธิเรียกร้องของโจทก์อันมีต่อจำเลยที่ 1 ผู้กู้ยืมจะขาดอายุความ โจทก์ในฐานะผู้รับจำนองก็ยังคงทรงไว้ซึ่งสิทธิที่จะบังคับเอาจากทรัพย์สินที่จำนองได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/27 และมาตรา 745 จำเลยที่ 5 ในฐานะผู้จำนองจึงยังคงต้องรับผิดต่อโจทก์ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 5 เป็นประการที่สามนั้น เมื่อข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์สากลเคหะ จำกัด เป็นบริษัทที่ได้รับอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนหรือธุรกิจหลักทรัพย์และเป็นสถาบันการเงินตามพระราชบัญญัติดอกเบี้ยเงินให้กู้ยืมของสถาบันการเงิน พ.ศ. 2523 อันจะมีสิทธิเรียกดอกเบี้ยจากผู้กู้ยืมได้เป็นพิเศษ จึงต้องนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 654 ที่ห้ามคิดดอกเบี้ยเกินร้อยละ 15 ต่อปี มาปรับแก่คดีเมื่อสัญญากู้เงินระหว่างจำเลยที่ 1 กับบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์สากลเคหะ จำกัด ตามเอกสารหมาย จ.6 กำหนดดอกเบี้ยไว้ในอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี จึงเกินอัตราที่กฎหมายกำหนด เป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ. 2475 ข้อกำหนดอัตราดอกเบี้ยจึงตกเป็นโมฆะ โจทก์ไม่มีสิทธิที่จะเรียกดอกเบี้ยตามสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.6 จากจำเลยที่ 1 และไม่มีสิทธิที่จะเรียกดอกเบี้ยจากจำเลยที่ 5 ในฐานะผู้จำนองในอัตราเดียวกันด้วยได้แต่โจทก์ยังมีสิทธิได้รับดอกเบี้ยโดยเหตุผิดนัดในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่เวลาผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 ซึ่งได้ความจากคำเบิกความของนายวรกาญจน์ พยานโจทก์โดยจำเลยที่ 5มิได้นำสืบหักล้างว่า จำเลยที่ 1 ได้ผ่อนชำระหนี้ให้โจทก์ครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2529 แม้ข้อตกลงเรื่องดอกเบี้ยระหว่างจำเลยที่ 1 กับบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์สากลเคหะ จำกัดตกเป็นโมฆะใช้บังคับไม่ได้ก็ตาม แต่เมื่อจำเลยที่ 1 ชำระเงินจำนวน3,000,000 บาท แก่โจทก์ และโจทก์ได้นำเงินที่จำเลยที่ 1 ชำระไปชำระดอกเบี้ยเสร็จสิ้น แล้วจึงนำมาชำระต้นเงินซึ่งชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 329 ที่ว่า เงินที่จำเลยที่ 1ชำระแก่โจทก์ไปแล้วจำนวนหนึ่งนั้น ต้องเอาชำระดอกเบี้ยเสียก่อนจึงจะนำไปชำระเงินต้น ถือว่าจำเลยที่ 1 ได้ชำระดอกเบี้ยให้โจทก์แล้ว แม้ดอกเบี้ยนั้นจะเกินอัตราตามกฎหมายตกเป็นโมฆะก็ตาม ก็เท่ากับว่าจำเลยที่ 1 ชำระหนี้ตามอำเภอใจโดยที่รู้อยู่แล้วว่าตนไม่มีความผูกพันต้องชำระ จำเลยที่ 5 จึงไม่มีสิทธิยกขึ้นต่อสู้คดีให้หลุดพ้นจากความรับผิดไปได้และเมื่อหักชำระดอกเบี้ยและต้นเงินบางส่วนแล้วยังเหลือยอดเงินต้นจำนวน 395,900 บาท จำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดในต้นเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2529 จนถึงวันฟ้อง จำเลยที่ 3 ที่ 4 ซึ่งต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 ในฐานะผู้ค้ำประกันและจำเลยที่ 5 ซึ่งต้องรับผิดด้วยในฐานะผู้จำนอง จึงต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 ในอัตราดอกเบี้ยดังกล่าวเท่านั้น แม้จำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 จะมิได้อุทธรณ์ฎีกาในข้อนี้ แต่เนื่องจากเป็นการชำระหนี้อันไม่อาจแบ่งแยกได้ จึงให้มีผลถึงจำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ด้วยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 245(1)ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 5 ว่า เมื่ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 5 ในข้อ 2(6) เป็นข้อที่จำเลยที่ 5 ได้ให้การไว้ตั้งแต่ศาลชั้นต้นจึงเป็นข้อที่ว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้น ส่วนอุทธรณ์ข้อ 2(7) และข้อ 2(8) เป็นปัญหาซึ่งเกิดขึ้นจากการวินิจฉัยของศาลชั้นต้น จำเลยที่ 5 จึงชอบที่จะอุทธรณ์ได้ และเมื่อจำเลยที่ 5 มีสิทธิที่จะอุทธรณ์ได้แล้ว ศาลอุทธรณ์ก็ชอบที่จะต้องตัดสินตามข้อหาในคำฟ้องทุกข้อตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 และ246 การที่ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยให้ จำเลยที่ 5 ย่อมมีสิทธิฎีกาได้และศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 5 ข้อ 2(7) และข้อ 2(8) ไปเสียทีเดียวโดยมิต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยใหม่ โดยศาลฎีกาวินิจฉัยว่าไม่อาจรับฟังข้อเท็จจริงตามที่จำเลยที่ 5 ให้การต่อสู้และยกขึ้นอุทธรณ์ได้ จำเลยที่ 5จึงไม่หลุดพ้นจากความรับผิดสำหรับอุทธรณ์ข้อ 2(8) ที่จำเลยที่ 5 อุทธรณ์ว่าศาลชั้นต้นรับฟังตารางคำนวณดอกเบี้ยเอกสารหมาย จ.13 มาวินิจฉัยเป็นคุณแก่ฝ่ายโจทก์ไม่ชอบ เพราะเป็นเอกสารที่ทำขึ้นลอย ๆ นั้น พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยในประเด็นดังกล่าวว่าจำเลยที่ 1ได้ชำระดอกเบี้ยไปแล้วเพียงใดหรือไม่โดยมิได้นำเอกสารหมาย จ.13มาวินิจฉัยให้เป็นคุณแก่โจทก์ ดังนั้นฎีกาของจำเลยที่ 5 ในข้อนี้จึงไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 ที่ 3 ที่ 4 รับผิดในดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(อรรถนิติ ดิษฐอำนาจ-อุดม มั่งมีดี-อรุณ น้าประเสริฐ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ