คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3937/2525หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิดในผลละเมิดของจำเลยที่ 1 ในฐานะที่จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของบุคคลซึ่งมีการแสวงหาประโยชน์ร่วมกับจำเลยที่ 2 หรือเป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของจำเลยที่ 2 ทำละเมิดในทางการที่จ้างหรือตามที่ได้รับมอบหมายในชั้นชี้สองสถานศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทเกี่ยวกับความรับผิดของจำเลยที่ 2 ไว้ว่าจำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างขับรถไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 หรือไม่ เพียงประการเดียวโจทก์มิได้โต้แย้งคัดค้านว่าศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทไม่ถูกต้อง คดีจึงไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่าจำเลยทั้งสองมีประโยชน์ร่วมกันในกิจการขนส่งผู้โดยสารหรือไม่ต่อไปอีก เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยที่ 1 มิใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้รับประกันภัยรถยนต์ซึ่งถูกจำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์อีกคันหนึ่งโดยประมาทชนเอาในระหว่างอายุสัญญาประกัน โดยจำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของเจ้าของรถ หรือเป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของจำเลยที่ ๒ ซึ่งมีการแสวงหาผลประโยชน์ร่วมกันกับเจ้าของรถ และจำเลยที่ ๑ ขับรถคันนี้ในทางการที่จ้างหรือตามที่ได้รับมอบหมายเพื่อประโยชน์ของเจ้าของรถและจำเลยที่ ๒ เป็นเหตุให้รถคันที่โจทก์รับประกันภัยได้รับความเสียหายโจทก์ได้จัดการซ่อมแล้วรับช่วงสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสอง ขอบังคับให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหาย ๒๖,๒๐๐ บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองให้การว่า เหตุเกิดมิใช่เพราะความประมาทของจำเลยที่ ๑ รถยนต์คันเกิดเหตุเป็นของจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นสมาชิกที่นำรถมาร่วมรับจ้างขนส่งคนโดยสารกับจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๑ มิใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ ๒ และไม่มีผลประโยชน์ร่วมกัน มีข้อสัญญาระหว่างจำเลยด้วยว่า หากเกิดความเสียหายแก่บุคคลอื่น จำเลยที่ ๒ ไม่ต้องรับผิด ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหาย ๒๖,๐๐๐ บาทพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ จำเลยที่ ๒ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ ๒ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยที่ ๒ ต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๑ เพราะจำเลยทั้งสองมีผลประโยชน์ร่วมกันในกิจการขนส่งผู้โดยสารนั้น เห็นว่าในชั้นชี้สองสถาน ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทเกี่ยวกับความรับผิดของจำเลยที่ ๒ ไว้ว่า จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างขับรถไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ ๒ หรือไม่ เพียงประการเดียว ฝ่ายโจทก์มิได้โต้แย้งคัดค้านว่าศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทไม่ถูกต้อง คดีจึงไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่า จำเลยทั้งสองมีผลประโยชน์ร่วมกันในกิจการขนส่งผู้โดยสารหรือไม่ต่อไปอีก เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยที่ ๑ มิใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๒ จึงไม่ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ ๑ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3937/2525บริษัทนำสินประกันภัย จำกัดโจทก์นายแสวง ภูขำ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 425, ม. 427 ป.วิ.พ. ม. 141, ม. 183, ม. 225, ม. 249โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิดในผลละเมิดของจำเลยที่ 1 ในฐานะที่จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของบุคคลซึ่งมีการแสวงหาประโยชน์ร่วมกับจำเลยที่ 2 หรือเป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของจำเลยที่ 2 ทำละเมิดในทางการที่จ้างหรือตามที่ได้รับมอบหมายในชั้นชี้สองสถานศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทเกี่ยวกับความรับผิดของจำเลยที่ 2 ไว้ว่าจำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างขับรถไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 หรือไม่ เพียงประการเดียวโจทก์มิได้โต้แย้งคัดค้านว่าศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทไม่ถูกต้อง คดีจึงไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่าจำเลยทั้งสองมีประโยชน์ร่วมกันในกิจการขนส่งผู้โดยสารหรือไม่ต่อไปอีก เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยที่ 1 มิใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้รับประกันภัยรถยนต์ซึ่งถูกจำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์อีกคันหนึ่งโดยประมาทชนเอาในระหว่างอายุสัญญาประกัน โดยจำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของเจ้าของรถ หรือเป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของจำเลยที่ ๒ ซึ่งมีการแสวงหาผลประโยชน์ร่วมกันกับเจ้าของรถ และจำเลยที่ ๑ ขับรถคันนี้ในทางการที่จ้างหรือตามที่ได้รับมอบหมายเพื่อประโยชน์ของเจ้าของรถและจำเลยที่ ๒ เป็นเหตุให้รถคันที่โจทก์รับประกันภัยได้รับความเสียหายโจทก์ได้จัดการซ่อมแล้วรับช่วงสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสอง ขอบังคับให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหาย ๒๖,๒๐๐ บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองให้การว่า เหตุเกิดมิใช่เพราะความประมาทของจำเลยที่ ๑ รถยนต์คันเกิดเหตุเป็นของจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นสมาชิกที่นำรถมาร่วมรับจ้างขนส่งคนโดยสารกับจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๑ มิใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ ๒ และไม่มีผลประโยชน์ร่วมกัน มีข้อสัญญาระหว่างจำเลยด้วยว่า หากเกิดความเสียหายแก่บุคคลอื่น จำเลยที่ ๒ ไม่ต้องรับผิด ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหาย ๒๖,๐๐๐ บาทพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ จำเลยที่ ๒ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ ๒ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยที่ ๒ ต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๑ เพราะจำเลยทั้งสองมีผลประโยชน์ร่วมกันในกิจการขนส่งผู้โดยสารนั้น เห็นว่าในชั้นชี้สองสถาน ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทเกี่ยวกับความรับผิดของจำเลยที่ ๒ ไว้ว่า จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างขับรถไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ ๒ หรือไม่ เพียงประการเดียว ฝ่ายโจทก์มิได้โต้แย้งคัดค้านว่าศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทไม่ถูกต้อง คดีจึงไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่า จำเลยทั้งสองมีผลประโยชน์ร่วมกันในกิจการขนส่งผู้โดยสารหรือไม่ต่อไปอีก เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยที่ ๑ มิใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๒ จึงไม่ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ ๑ พิพากษายืน(ประสาท บุณยรังษี-สมบูรณ์ บุญภินนท์-ชูเชิด รักตะบุตร์)ศาลแพ่ง - นายวินัย ภักดีศาลอุทธรณ์ - นายสุรัตน์ ศรีอนุพันธุ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้รับประกันภัยรถยนต์ซึ่งถูกจำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์อีกคันหนึ่งโดยประมาทชนเอาในระหว่างอายุสัญญาประกัน โดยจำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของเจ้าของรถ หรือเป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของจำเลยที่ ๒ ซึ่งมีการแสวงหาผลประโยชน์ร่วมกันกับเจ้าของรถ และจำเลยที่ ๑ ขับรถคันนี้ในทางการที่จ้างหรือตามที่ได้รับมอบหมายเพื่อประโยชน์ของเจ้าของรถและจำเลยที่ ๒ เป็นเหตุให้รถคันที่โจทก์รับประกันภัยได้รับความเสียหายโจทก์ได้จัดการซ่อมแล้วรับช่วงสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสอง ขอบังคับให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหาย ๒๖,๒๐๐ บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองให้การว่า เหตุเกิดมิใช่เพราะความประมาทของจำเลยที่ ๑ รถยนต์คันเกิดเหตุเป็นของจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นสมาชิกที่นำรถมาร่วมรับจ้างขนส่งคนโดยสารกับจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๑ มิใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ ๒ และไม่มีผลประโยชน์ร่วมกัน มีข้อสัญญาระหว่างจำเลยด้วยว่า หากเกิดความเสียหายแก่บุคคลอื่น จำเลยที่ ๒ ไม่ต้องรับผิด ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหาย ๒๖,๐๐๐ บาทพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ จำเลยที่ ๒ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ ๒ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยที่ ๒ ต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๑ เพราะจำเลยทั้งสองมีผลประโยชน์ร่วมกันในกิจการขนส่งผู้โดยสารนั้น เห็นว่าในชั้นชี้สองสถาน ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทเกี่ยวกับความรับผิดของจำเลยที่ ๒ ไว้ว่า จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างขับรถไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ ๒ หรือไม่ เพียงประการเดียว ฝ่ายโจทก์มิได้โต้แย้งคัดค้านว่าศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทไม่ถูกต้อง คดีจึงไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่า จำเลยทั้งสองมีผลประโยชน์ร่วมกันในกิจการขนส่งผู้โดยสารหรือไม่ต่อไปอีก เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยที่ ๑ มิใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๒ จึงไม่ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ ๑ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3937/2525บริษัทนำสินประกันภัย จำกัดโจทก์นายแสวง ภูขำ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 425, ม. 427 ป.วิ.พ. ม. 141, ม. 183, ม. 225, ม. 249โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิดในผลละเมิดของจำเลยที่ 1 ในฐานะที่จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของบุคคลซึ่งมีการแสวงหาประโยชน์ร่วมกับจำเลยที่ 2 หรือเป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของจำเลยที่ 2 ทำละเมิดในทางการที่จ้างหรือตามที่ได้รับมอบหมายในชั้นชี้สองสถานศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทเกี่ยวกับความรับผิดของจำเลยที่ 2 ไว้ว่าจำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างขับรถไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 หรือไม่ เพียงประการเดียวโจทก์มิได้โต้แย้งคัดค้านว่าศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทไม่ถูกต้อง คดีจึงไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่าจำเลยทั้งสองมีประโยชน์ร่วมกันในกิจการขนส่งผู้โดยสารหรือไม่ต่อไปอีก เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยที่ 1 มิใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้รับประกันภัยรถยนต์ซึ่งถูกจำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์อีกคันหนึ่งโดยประมาทชนเอาในระหว่างอายุสัญญาประกัน โดยจำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของเจ้าของรถ หรือเป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของจำเลยที่ ๒ ซึ่งมีการแสวงหาผลประโยชน์ร่วมกันกับเจ้าของรถ และจำเลยที่ ๑ ขับรถคันนี้ในทางการที่จ้างหรือตามที่ได้รับมอบหมายเพื่อประโยชน์ของเจ้าของรถและจำเลยที่ ๒ เป็นเหตุให้รถคันที่โจทก์รับประกันภัยได้รับความเสียหายโจทก์ได้จัดการซ่อมแล้วรับช่วงสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสอง ขอบังคับให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหาย ๒๖,๒๐๐ บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองให้การว่า เหตุเกิดมิใช่เพราะความประมาทของจำเลยที่ ๑ รถยนต์คันเกิดเหตุเป็นของจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นสมาชิกที่นำรถมาร่วมรับจ้างขนส่งคนโดยสารกับจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๑ มิใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ ๒ และไม่มีผลประโยชน์ร่วมกัน มีข้อสัญญาระหว่างจำเลยด้วยว่า หากเกิดความเสียหายแก่บุคคลอื่น จำเลยที่ ๒ ไม่ต้องรับผิด ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหาย ๒๖,๐๐๐ บาทพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ จำเลยที่ ๒ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ ๒ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยที่ ๒ ต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๑ เพราะจำเลยทั้งสองมีผลประโยชน์ร่วมกันในกิจการขนส่งผู้โดยสารนั้น เห็นว่าในชั้นชี้สองสถาน ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทเกี่ยวกับความรับผิดของจำเลยที่ ๒ ไว้ว่า จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างขับรถไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ ๒ หรือไม่ เพียงประการเดียว ฝ่ายโจทก์มิได้โต้แย้งคัดค้านว่าศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทไม่ถูกต้อง คดีจึงไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่า จำเลยทั้งสองมีผลประโยชน์ร่วมกันในกิจการขนส่งผู้โดยสารหรือไม่ต่อไปอีก เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยที่ ๑ มิใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๒ จึงไม่ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ ๑ พิพากษายืน(ประสาท บุณยรังษี-สมบูรณ์ บุญภินนท์-ชูเชิด รักตะบุตร์)ศาลแพ่ง - นายวินัย ภักดีศาลอุทธรณ์ - นายสุรัตน์ ศรีอนุพันธุ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ