คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 451/2540หลักกฎหมาย: จำเลยประกอบกิจการรับเหมาก่อสร้างเคยทำการก่อสร้างโครงการขนาดใหญ่หลายแห่งได้แก่โครงการต่อท่อน้ำมันที่จังหวัดสระบุรีโครงการก่อสร้างท่อเรือและติดตั้งท่อน้ำมันที่เกาะสีชัง จังหวัดชลบุรีและโครงการติดตั้งเครื่องมือผลิตเม็ดพลาสติกของบริษัทม. ที่จังหวัดระยองซึ่งเป็นงานที่จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานอยู่ด้วยการที่จำเลยประกอบธุรกิจในการรับเหมาก่อสร้างเคยรับเหมาก่อสร้างท่าเรือและโรงงานต่างๆมาแล้วหลายแห่งรวมทั้งรับเหมาติดตั้งเครื่องจักรผลิตเม็ดพลาสติกให้แก่บริษัทม. อันเป็นงานพิพาทในคดีนี้ด้วยงานติดตั้งเครื่องจักรผลิตเม็ดพลาสติกถือได้ว่าเป็นงานก่อสร้างอย่างหนึ่งเมื่อจำเลยเป็นผู้ประกอบกิจการรับเหมาก่อสร้างเป็นปกติธุระการที่จำเลยรับจ้างทำงานดังกล่าวให้แก่บริษัทม. จึงเป็นการรับจ้างทำงานในกิจการอันเป็นปกติธุรกิจของจำเลยและไม่ว่าจำเลยจะรับจ้างทำงานนั้นมากน้อยเพียงใดและเป็นระยะเวลาเท่าใดงานนั้นก็ย่อมไม่เป็นงานโครงการเฉพาะซึ่งต้องมีระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดของงานที่แน่นอนตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ46วรรคสี่จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานดังกล่าวไม่ว่าจำเลยจะทำสัญญาจ้างมีกำหนดระยะเวลาเท่าใดเมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดจำเลยก็ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศของกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ46วรรคหนึ่งโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานตำแหน่งเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยในการทำงาน ต่อมาวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2539จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้ทำความผิด โจทก์จึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชยเท่ากับค่าจ้างเดือนสุดท้ายจำนวน 90 วัน คิดเป็นเงิน105,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์จำนวน105,000 บาทจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชย ทั้งนี้เพราะโจทก์เป็นลูกจ้างในโครงการมอนซานโต้ ซึ่งเป็นโครงการเฉพาะมีกำหนดเวลาสิ้นสุดแน่นอน อีกทั้งมีลักษณะเป็นงานครั้งคราวไม่เกิน2 ปี โดยจำเลยทำหนังสือสัญญาจ้างกับโจทก์เมื่อเริ่มจ้างและได้เลิกจ้างตามกำหนดที่ตกลงไว้นั้น ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย 105,000บาท แก่โจทก์จำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยประกอบกิจการรับเหมาก่อสร้าง เคยทำการก่อสร้างโครงการขนาดใหญ่หลายแห่ง ได้แก่โครงการต่อท่อน้ำมันที่จังหวัดสระบุรี โครงการก่อสร้างท่าเรือและติดตั้งท่อน้ำมันที่เกาะสีชัง จังหวัดชลบุรี และโครงการติดตั้งเครื่องมือผลิตเม็ดพลาสติกของบริษัทมอนซานโต้ จำกัด ที่จังหวัดระยอง ซึ่งเป็นงานที่จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานอยู่ด้วยคดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยว่า งานที่จำเลยรับเหมาติดตั้งเครื่องมือผลิตเม็ดพลาสติกจากบริษัทมอนซานโต้ จำกัด เป็นงานอันมีลักษณะเป็นโครงการเฉพาะ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสี่ หรือไม่ ตามข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังมา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยประกอบธุรกิจในการรับเหมาก่อสร้าง เคยรับเหมาก่อสร้างท่าเรือและโรงงานต่าง ๆ มาแล้วหลายหลายแห่ง รวมทั้งรับเหมาติดตั้งเครื่องจักรผลิตเม็ดพลาสติกให้แก่บริษัทมอนซานโต้ จำกัดอันเป็นงานพิพาทในคดีนี้ด้วย งานติดตั้งเครื่องจักรผลิตเม็ดพลาสติกถือได้ว่าเป็นงานก่อสร้างอย่างหนึ่ง เมื่อจำเลยเป็นผู้ประกอบกิจการรับเหมาก่อสร้างเป็นปกติธุระ การที่จำเลยรับจ้างทำงานดังกล่าวให้แก่บริษัทมอนซานโต้ จำกัด จึงเป็นการรับจ้างทำงานในกิจการอันเป็นปกติธุรกิจของจำเลยนั่นเอง เมื่อเป็นงานปกติของธุรกิจของจำเลยแล้ว แม้จำเลยจะรับจ้างทำงานนั้นมากน้อยเพียงใด และเป็นระยะเวลาเท่าใด งานนั้นก็ย่อมไม่เป็นงานโครงการเฉพาะ ซึ่งต้องมีระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดลงงานที่แน่นอนตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46วรรคสี่ จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานดังกล่าวไม่ว่าจำเลยจะทำสัญญาจ้างมีกำหนดระยะเวลาเท่าใด เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดจำเลยก็ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคหนึ่งพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 451/2540นาย อาคม เหมือนเชตุโจทก์บริษัท แม็คคอนเนลดูเวล (ประเทศไทย) จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคหนึ่ง, ข้อ 46 วรรคสี่จำเลยประกอบกิจการรับเหมาก่อสร้างเคยทำการก่อสร้างโครงการขนาดใหญ่หลายแห่งได้แก่โครงการต่อท่อน้ำมันที่จังหวัดสระบุรีโครงการก่อสร้างท่อเรือและติดตั้งท่อน้ำมันที่เกาะสีชัง จังหวัดชลบุรีและโครงการติดตั้งเครื่องมือผลิตเม็ดพลาสติกของบริษัทม. ที่จังหวัดระยองซึ่งเป็นงานที่จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานอยู่ด้วยการที่จำเลยประกอบธุรกิจในการรับเหมาก่อสร้างเคยรับเหมาก่อสร้างท่าเรือและโรงงานต่างๆมาแล้วหลายแห่งรวมทั้งรับเหมาติดตั้งเครื่องจักรผลิตเม็ดพลาสติกให้แก่บริษัทม. อันเป็นงานพิพาทในคดีนี้ด้วยงานติดตั้งเครื่องจักรผลิตเม็ดพลาสติกถือได้ว่าเป็นงานก่อสร้างอย่างหนึ่งเมื่อจำเลยเป็นผู้ประกอบกิจการรับเหมาก่อสร้างเป็นปกติธุระการที่จำเลยรับจ้างทำงานดังกล่าวให้แก่บริษัทม. จึงเป็นการรับจ้างทำงานในกิจการอันเป็นปกติธุรกิจของจำเลยและไม่ว่าจำเลยจะรับจ้างทำงานนั้นมากน้อยเพียงใดและเป็นระยะเวลาเท่าใดงานนั้นก็ย่อมไม่เป็นงานโครงการเฉพาะซึ่งต้องมีระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดของงานที่แน่นอนตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ46วรรคสี่จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานดังกล่าวไม่ว่าจำเลยจะทำสัญญาจ้างมีกำหนดระยะเวลาเท่าใดเมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดจำเลยก็ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศของกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ46วรรคหนึ่งโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานตำแหน่งเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยในการทำงาน ต่อมาวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2539จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้ทำความผิด โจทก์จึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชยเท่ากับค่าจ้างเดือนสุดท้ายจำนวน 90 วัน คิดเป็นเงิน105,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์จำนวน105,000 บาทจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชย ทั้งนี้เพราะโจทก์เป็นลูกจ้างในโครงการมอนซานโต้ ซึ่งเป็นโครงการเฉพาะมีกำหนดเวลาสิ้นสุดแน่นอน อีกทั้งมีลักษณะเป็นงานครั้งคราวไม่เกิน2 ปี โดยจำเลยทำหนังสือสัญญาจ้างกับโจทก์เมื่อเริ่มจ้างและได้เลิกจ้างตามกำหนดที่ตกลงไว้นั้น ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย 105,000บาท แก่โจทก์จำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยประกอบกิจการรับเหมาก่อสร้าง เคยทำการก่อสร้างโครงการขนาดใหญ่หลายแห่ง ได้แก่โครงการต่อท่อน้ำมันที่จังหวัดสระบุรี โครงการก่อสร้างท่าเรือและติดตั้งท่อน้ำมันที่เกาะสีชัง จังหวัดชลบุรี และโครงการติดตั้งเครื่องมือผลิตเม็ดพลาสติกของบริษัทมอนซานโต้ จำกัด ที่จังหวัดระยอง ซึ่งเป็นงานที่จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานอยู่ด้วยคดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยว่า งานที่จำเลยรับเหมาติดตั้งเครื่องมือผลิตเม็ดพลาสติกจากบริษัทมอนซานโต้ จำกัด เป็นงานอันมีลักษณะเป็นโครงการเฉพาะ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสี่ หรือไม่ ตามข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังมา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยประกอบธุรกิจในการรับเหมาก่อสร้าง เคยรับเหมาก่อสร้างท่าเรือและโรงงานต่าง ๆ มาแล้วหลายหลายแห่ง รวมทั้งรับเหมาติดตั้งเครื่องจักรผลิตเม็ดพลาสติกให้แก่บริษัทมอนซานโต้ จำกัดอันเป็นงานพิพาทในคดีนี้ด้วย งานติดตั้งเครื่องจักรผลิตเม็ดพลาสติกถือได้ว่าเป็นงานก่อสร้างอย่างหนึ่ง เมื่อจำเลยเป็นผู้ประกอบกิจการรับเหมาก่อสร้างเป็นปกติธุระ การที่จำเลยรับจ้างทำงานดังกล่าวให้แก่บริษัทมอนซานโต้ จำกัด จึงเป็นการรับจ้างทำงานในกิจการอันเป็นปกติธุรกิจของจำเลยนั่นเอง เมื่อเป็นงานปกติของธุรกิจของจำเลยแล้ว แม้จำเลยจะรับจ้างทำงานนั้นมากน้อยเพียงใด และเป็นระยะเวลาเท่าใด งานนั้นก็ย่อมไม่เป็นงานโครงการเฉพาะ ซึ่งต้องมีระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดลงงานที่แน่นอนตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46วรรคสี่ จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานดังกล่าวไม่ว่าจำเลยจะทำสัญญาจ้างมีกำหนดระยะเวลาเท่าใด เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดจำเลยก็ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคหนึ่งพิพากษายืน(พิมล สมานิตย์-สมมาตร พรหมานุกูล-วินัย วิมลเศรษฐ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานตำแหน่งเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยในการทำงาน ต่อมาวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2539จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้ทำความผิด โจทก์จึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชยเท่ากับค่าจ้างเดือนสุดท้ายจำนวน 90 วัน คิดเป็นเงิน105,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์จำนวน105,000 บาทจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชย ทั้งนี้เพราะโจทก์เป็นลูกจ้างในโครงการมอนซานโต้ ซึ่งเป็นโครงการเฉพาะมีกำหนดเวลาสิ้นสุดแน่นอน อีกทั้งมีลักษณะเป็นงานครั้งคราวไม่เกิน2 ปี โดยจำเลยทำหนังสือสัญญาจ้างกับโจทก์เมื่อเริ่มจ้างและได้เลิกจ้างตามกำหนดที่ตกลงไว้นั้น ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย 105,000บาท แก่โจทก์จำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยประกอบกิจการรับเหมาก่อสร้าง เคยทำการก่อสร้างโครงการขนาดใหญ่หลายแห่ง ได้แก่โครงการต่อท่อน้ำมันที่จังหวัดสระบุรี โครงการก่อสร้างท่าเรือและติดตั้งท่อน้ำมันที่เกาะสีชัง จังหวัดชลบุรี และโครงการติดตั้งเครื่องมือผลิตเม็ดพลาสติกของบริษัทมอนซานโต้ จำกัด ที่จังหวัดระยอง ซึ่งเป็นงานที่จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานอยู่ด้วยคดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยว่า งานที่จำเลยรับเหมาติดตั้งเครื่องมือผลิตเม็ดพลาสติกจากบริษัทมอนซานโต้ จำกัด เป็นงานอันมีลักษณะเป็นโครงการเฉพาะ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสี่ หรือไม่ ตามข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังมา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยประกอบธุรกิจในการรับเหมาก่อสร้าง เคยรับเหมาก่อสร้างท่าเรือและโรงงานต่าง ๆ มาแล้วหลายหลายแห่ง รวมทั้งรับเหมาติดตั้งเครื่องจักรผลิตเม็ดพลาสติกให้แก่บริษัทมอนซานโต้ จำกัดอันเป็นงานพิพาทในคดีนี้ด้วย งานติดตั้งเครื่องจักรผลิตเม็ดพลาสติกถือได้ว่าเป็นงานก่อสร้างอย่างหนึ่ง เมื่อจำเลยเป็นผู้ประกอบกิจการรับเหมาก่อสร้างเป็นปกติธุระ การที่จำเลยรับจ้างทำงานดังกล่าวให้แก่บริษัทมอนซานโต้ จำกัด จึงเป็นการรับจ้างทำงานในกิจการอันเป็นปกติธุรกิจของจำเลยนั่นเอง เมื่อเป็นงานปกติของธุรกิจของจำเลยแล้ว แม้จำเลยจะรับจ้างทำงานนั้นมากน้อยเพียงใด และเป็นระยะเวลาเท่าใด งานนั้นก็ย่อมไม่เป็นงานโครงการเฉพาะ ซึ่งต้องมีระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดลงงานที่แน่นอนตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46วรรคสี่ จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานดังกล่าวไม่ว่าจำเลยจะทำสัญญาจ้างมีกำหนดระยะเวลาเท่าใด เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดจำเลยก็ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคหนึ่งพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 451/2540นาย อาคม เหมือนเชตุโจทก์บริษัท แม็คคอนเนลดูเวล (ประเทศไทย) จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคหนึ่ง, ข้อ 46 วรรคสี่จำเลยประกอบกิจการรับเหมาก่อสร้างเคยทำการก่อสร้างโครงการขนาดใหญ่หลายแห่งได้แก่โครงการต่อท่อน้ำมันที่จังหวัดสระบุรีโครงการก่อสร้างท่อเรือและติดตั้งท่อน้ำมันที่เกาะสีชัง จังหวัดชลบุรีและโครงการติดตั้งเครื่องมือผลิตเม็ดพลาสติกของบริษัทม. ที่จังหวัดระยองซึ่งเป็นงานที่จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานอยู่ด้วยการที่จำเลยประกอบธุรกิจในการรับเหมาก่อสร้างเคยรับเหมาก่อสร้างท่าเรือและโรงงานต่างๆมาแล้วหลายแห่งรวมทั้งรับเหมาติดตั้งเครื่องจักรผลิตเม็ดพลาสติกให้แก่บริษัทม. อันเป็นงานพิพาทในคดีนี้ด้วยงานติดตั้งเครื่องจักรผลิตเม็ดพลาสติกถือได้ว่าเป็นงานก่อสร้างอย่างหนึ่งเมื่อจำเลยเป็นผู้ประกอบกิจการรับเหมาก่อสร้างเป็นปกติธุระการที่จำเลยรับจ้างทำงานดังกล่าวให้แก่บริษัทม. จึงเป็นการรับจ้างทำงานในกิจการอันเป็นปกติธุรกิจของจำเลยและไม่ว่าจำเลยจะรับจ้างทำงานนั้นมากน้อยเพียงใดและเป็นระยะเวลาเท่าใดงานนั้นก็ย่อมไม่เป็นงานโครงการเฉพาะซึ่งต้องมีระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดของงานที่แน่นอนตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ46วรรคสี่จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานดังกล่าวไม่ว่าจำเลยจะทำสัญญาจ้างมีกำหนดระยะเวลาเท่าใดเมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดจำเลยก็ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศของกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ46วรรคหนึ่งโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานตำแหน่งเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยในการทำงาน ต่อมาวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2539จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้ทำความผิด โจทก์จึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชยเท่ากับค่าจ้างเดือนสุดท้ายจำนวน 90 วัน คิดเป็นเงิน105,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์จำนวน105,000 บาทจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชย ทั้งนี้เพราะโจทก์เป็นลูกจ้างในโครงการมอนซานโต้ ซึ่งเป็นโครงการเฉพาะมีกำหนดเวลาสิ้นสุดแน่นอน อีกทั้งมีลักษณะเป็นงานครั้งคราวไม่เกิน2 ปี โดยจำเลยทำหนังสือสัญญาจ้างกับโจทก์เมื่อเริ่มจ้างและได้เลิกจ้างตามกำหนดที่ตกลงไว้นั้น ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย 105,000บาท แก่โจทก์จำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยประกอบกิจการรับเหมาก่อสร้าง เคยทำการก่อสร้างโครงการขนาดใหญ่หลายแห่ง ได้แก่โครงการต่อท่อน้ำมันที่จังหวัดสระบุรี โครงการก่อสร้างท่าเรือและติดตั้งท่อน้ำมันที่เกาะสีชัง จังหวัดชลบุรี และโครงการติดตั้งเครื่องมือผลิตเม็ดพลาสติกของบริษัทมอนซานโต้ จำกัด ที่จังหวัดระยอง ซึ่งเป็นงานที่จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานอยู่ด้วยคดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยว่า งานที่จำเลยรับเหมาติดตั้งเครื่องมือผลิตเม็ดพลาสติกจากบริษัทมอนซานโต้ จำกัด เป็นงานอันมีลักษณะเป็นโครงการเฉพาะ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสี่ หรือไม่ ตามข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังมา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยประกอบธุรกิจในการรับเหมาก่อสร้าง เคยรับเหมาก่อสร้างท่าเรือและโรงงานต่าง ๆ มาแล้วหลายหลายแห่ง รวมทั้งรับเหมาติดตั้งเครื่องจักรผลิตเม็ดพลาสติกให้แก่บริษัทมอนซานโต้ จำกัดอันเป็นงานพิพาทในคดีนี้ด้วย งานติดตั้งเครื่องจักรผลิตเม็ดพลาสติกถือได้ว่าเป็นงานก่อสร้างอย่างหนึ่ง เมื่อจำเลยเป็นผู้ประกอบกิจการรับเหมาก่อสร้างเป็นปกติธุระ การที่จำเลยรับจ้างทำงานดังกล่าวให้แก่บริษัทมอนซานโต้ จำกัด จึงเป็นการรับจ้างทำงานในกิจการอันเป็นปกติธุรกิจของจำเลยนั่นเอง เมื่อเป็นงานปกติของธุรกิจของจำเลยแล้ว แม้จำเลยจะรับจ้างทำงานนั้นมากน้อยเพียงใด และเป็นระยะเวลาเท่าใด งานนั้นก็ย่อมไม่เป็นงานโครงการเฉพาะ ซึ่งต้องมีระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดลงงานที่แน่นอนตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46วรรคสี่ จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานดังกล่าวไม่ว่าจำเลยจะทำสัญญาจ้างมีกำหนดระยะเวลาเท่าใด เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดจำเลยก็ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคหนึ่งพิพากษายืน(พิมล สมานิตย์-สมมาตร พรหมานุกูล-วินัย วิมลเศรษฐ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ