คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2982/2529หลักกฎหมาย: การที่จำเลยที่ 2 ผู้เป็นบิดายอมให้จำเลยที่ 1 ผู้เป็นบุตรอายุเพียง 15 ปี ขับขี่รถยนต์ซึ่งเป็นยานพาหนะออกไปตามถนนสาธารณะอันเป็นการเสี่ยงที่จะเกิดอุบัติเหตุได้ง่ายย่อมถือได้ว่าจำเลยที่ 2มิได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแก่หน้าที่ดูแลบุตรผู้เยาว์จำเลยที่ 2 จึงต้องร่วมรับผิดในผลละเมิดกับจำเลยที่ 1โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ผู้เยาว์ ขับขี่รถยนต์ได้ขับขี่รถยนต์ซึ่งไฟหน้ารถด้านขวาไม่ติดของจำเลยที่ 2 บิดา โดยจำเลยมี........ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแก่หน้าที่เฉี่ยวชนกับรถยนต์บรรทุกสิบล้อที่จำเลยที่ 3 ที่ 5 ขับโดยความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 ที่ 3 ที่ 5 ทำให้โจทก์เสียหลัก จำเลยที่ 3 ที่ 5 เป็นลูกจ้างและกระทำการในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 4 ถึงที่ 5 ตามลำดับ ขอให้จำเลยร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยที่ 1 ที่ 2 ให้การว่า เหตุที่เกิดไม่ใช่ความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 แต่เกิดจากความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 3 ที่ 5 จำเลยที่ 2 เคยว่ากล่าวตักเตือนไม่ให้จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์อยู่เสมอ ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 1 ถึงที่ 6 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 3 ถึงที่ 6จำเลยที่ 1 ที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ด้วยโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าเหตุเฉี่ยวชนกันเกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 1 วินิจฉัยปัญหาข้อกฎมหายว่า การที่จำเลยที่ 2 ผู้เป็นบิดายอมให้จำเลยที่ 1 ผู้เป็นบุตรอายุเพียง 15 ปี ขับขี่รถยนต์ซึ่งเป็นยานพาหนะออกไปตามถนนสาธารณะอันเป็นการเสี่ยงที่จะเกิดอุบัติเหตุได้ง่ายย่อมถือได้ว่าจำเลยที่ 2 มิได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแก่หน้าที่ดูแลบุตรผู้เยาว์ จำเลยที่ 2 จึงต้องร่วมรับผิดในผลละเมิดกับจำเลยที่ 1 ฯลฯพิพากษาแล้วเป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ฯลฯ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2982/2529นางสาวดาวสวรรค์ โชยณรงค์ ฯโจทก์นายเสริมศักดิ์ ลิ้มชูวงศ์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 429การที่จำเลยที่ 2 ผู้เป็นบิดายอมให้จำเลยที่ 1 ผู้เป็นบุตรอายุเพียง 15 ปี ขับขี่รถยนต์ซึ่งเป็นยานพาหนะออกไปตามถนนสาธารณะอันเป็นการเสี่ยงที่จะเกิดอุบัติเหตุได้ง่ายย่อมถือได้ว่าจำเลยที่ 2มิได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแก่หน้าที่ดูแลบุตรผู้เยาว์จำเลยที่ 2 จึงต้องร่วมรับผิดในผลละเมิดกับจำเลยที่ 1โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ผู้เยาว์ ขับขี่รถยนต์ได้ขับขี่รถยนต์ซึ่งไฟหน้ารถด้านขวาไม่ติดของจำเลยที่ 2 บิดา โดยจำเลยมี........ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแก่หน้าที่เฉี่ยวชนกับรถยนต์บรรทุกสิบล้อที่จำเลยที่ 3 ที่ 5 ขับโดยความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 ที่ 3 ที่ 5 ทำให้โจทก์เสียหลัก จำเลยที่ 3 ที่ 5 เป็นลูกจ้างและกระทำการในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 4 ถึงที่ 5 ตามลำดับ ขอให้จำเลยร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยที่ 1 ที่ 2 ให้การว่า เหตุที่เกิดไม่ใช่ความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 แต่เกิดจากความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 3 ที่ 5 จำเลยที่ 2 เคยว่ากล่าวตักเตือนไม่ให้จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์อยู่เสมอ ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 1 ถึงที่ 6 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 3 ถึงที่ 6จำเลยที่ 1 ที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ด้วยโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าเหตุเฉี่ยวชนกันเกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 1 วินิจฉัยปัญหาข้อกฎมหายว่า การที่จำเลยที่ 2 ผู้เป็นบิดายอมให้จำเลยที่ 1 ผู้เป็นบุตรอายุเพียง 15 ปี ขับขี่รถยนต์ซึ่งเป็นยานพาหนะออกไปตามถนนสาธารณะอันเป็นการเสี่ยงที่จะเกิดอุบัติเหตุได้ง่ายย่อมถือได้ว่าจำเลยที่ 2 มิได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแก่หน้าที่ดูแลบุตรผู้เยาว์ จำเลยที่ 2 จึงต้องร่วมรับผิดในผลละเมิดกับจำเลยที่ 1 ฯลฯพิพากษาแล้วเป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ฯลฯ(ดำริ ศุภพิโรจน์-อำนวย อินทุภูติ-สมศกดิ์ เกิดลาภผล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ผู้เยาว์ ขับขี่รถยนต์ได้ขับขี่รถยนต์ซึ่งไฟหน้ารถด้านขวาไม่ติดของจำเลยที่ 2 บิดา โดยจำเลยมี........ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแก่หน้าที่เฉี่ยวชนกับรถยนต์บรรทุกสิบล้อที่จำเลยที่ 3 ที่ 5 ขับโดยความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 ที่ 3 ที่ 5 ทำให้โจทก์เสียหลัก จำเลยที่ 3 ที่ 5 เป็นลูกจ้างและกระทำการในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 4 ถึงที่ 5 ตามลำดับ ขอให้จำเลยร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยที่ 1 ที่ 2 ให้การว่า เหตุที่เกิดไม่ใช่ความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 แต่เกิดจากความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 3 ที่ 5 จำเลยที่ 2 เคยว่ากล่าวตักเตือนไม่ให้จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์อยู่เสมอ ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 1 ถึงที่ 6 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 3 ถึงที่ 6จำเลยที่ 1 ที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ด้วยโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าเหตุเฉี่ยวชนกันเกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 1 วินิจฉัยปัญหาข้อกฎมหายว่า การที่จำเลยที่ 2 ผู้เป็นบิดายอมให้จำเลยที่ 1 ผู้เป็นบุตรอายุเพียง 15 ปี ขับขี่รถยนต์ซึ่งเป็นยานพาหนะออกไปตามถนนสาธารณะอันเป็นการเสี่ยงที่จะเกิดอุบัติเหตุได้ง่ายย่อมถือได้ว่าจำเลยที่ 2 มิได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแก่หน้าที่ดูแลบุตรผู้เยาว์ จำเลยที่ 2 จึงต้องร่วมรับผิดในผลละเมิดกับจำเลยที่ 1 ฯลฯพิพากษาแล้วเป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ฯลฯ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2982/2529นางสาวดาวสวรรค์ โชยณรงค์ ฯโจทก์นายเสริมศักดิ์ ลิ้มชูวงศ์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 429การที่จำเลยที่ 2 ผู้เป็นบิดายอมให้จำเลยที่ 1 ผู้เป็นบุตรอายุเพียง 15 ปี ขับขี่รถยนต์ซึ่งเป็นยานพาหนะออกไปตามถนนสาธารณะอันเป็นการเสี่ยงที่จะเกิดอุบัติเหตุได้ง่ายย่อมถือได้ว่าจำเลยที่ 2มิได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแก่หน้าที่ดูแลบุตรผู้เยาว์จำเลยที่ 2 จึงต้องร่วมรับผิดในผลละเมิดกับจำเลยที่ 1โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ผู้เยาว์ ขับขี่รถยนต์ได้ขับขี่รถยนต์ซึ่งไฟหน้ารถด้านขวาไม่ติดของจำเลยที่ 2 บิดา โดยจำเลยมี........ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแก่หน้าที่เฉี่ยวชนกับรถยนต์บรรทุกสิบล้อที่จำเลยที่ 3 ที่ 5 ขับโดยความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 ที่ 3 ที่ 5 ทำให้โจทก์เสียหลัก จำเลยที่ 3 ที่ 5 เป็นลูกจ้างและกระทำการในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 4 ถึงที่ 5 ตามลำดับ ขอให้จำเลยร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยที่ 1 ที่ 2 ให้การว่า เหตุที่เกิดไม่ใช่ความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 แต่เกิดจากความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 3 ที่ 5 จำเลยที่ 2 เคยว่ากล่าวตักเตือนไม่ให้จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์อยู่เสมอ ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 1 ถึงที่ 6 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 3 ถึงที่ 6จำเลยที่ 1 ที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ด้วยโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าเหตุเฉี่ยวชนกันเกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 1 วินิจฉัยปัญหาข้อกฎมหายว่า การที่จำเลยที่ 2 ผู้เป็นบิดายอมให้จำเลยที่ 1 ผู้เป็นบุตรอายุเพียง 15 ปี ขับขี่รถยนต์ซึ่งเป็นยานพาหนะออกไปตามถนนสาธารณะอันเป็นการเสี่ยงที่จะเกิดอุบัติเหตุได้ง่ายย่อมถือได้ว่าจำเลยที่ 2 มิได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแก่หน้าที่ดูแลบุตรผู้เยาว์ จำเลยที่ 2 จึงต้องร่วมรับผิดในผลละเมิดกับจำเลยที่ 1 ฯลฯพิพากษาแล้วเป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ฯลฯ(ดำริ ศุภพิโรจน์-อำนวย อินทุภูติ-สมศกดิ์ เกิดลาภผล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ