คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3128/2530หลักกฎหมาย: จำเลยไม่พอใจโจทก์ร่วมซึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่ใช้ให้บุตรจำเลยทำงานในหน้าที่คนงานเป็นเหตุ ให้บุตรจำเลยลาออกจากงาน วันเกิดเหตุจำเลยมาหาโจทก์ร่วมแสดงอาการไม่พอใจ โดยพูดจาต่อว่าโจทก์ร่วม ภริยาจำเลยได้พาจำเลยกลับไป ต่อมาจำเลยกลับมาหาโจทก์ร่วมอีกแล้วใช้เหล็กมีคมปลายแหลมแทงโจทก์ร่วม แต่ไม่ปรากฏแน่ชัดว่าจำเลยตั้งใจแทงโจทก์ร่วมที่ใดอันเป็นอวัยวะสำคัญ เพียงแต่ปรากฏบาดแผลที่ปลายแขนซ้ายลึกประมาณ 2 นิ้ว รักษาเพียง 14 วันก็หาย ดังนี้ ยังไม่พอฟังว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าโจทก์ร่วม จำเลยคงมีความผิดฐานทำร้ายร่างกาย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 เท่านั้นโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๗ เวลากลางคืนหลังเที่ยง จำเลยใช้เหล็กสามเหลี่ยมปลายแหลมมีคมทั้งสามด้านเป็นอาวุธแทงประทุษร้ายนายแพทย์สาธิต ไผ่ประเสริฐ ผู้เสียหาย (โจทก์ร่วม) โดยเจตนาฆ่าแต่ผู้เสียหายปัดป้องและมีผู้เข้าช่วยเหลือ จึงเป็นเหตุให้ผู้เสียหายได้รับบาดแผลที่บริเวณท่อนแขน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐ ให้จำคุก ๑๐ ปี ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก ๖ ปี ๘ เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ ให้จำคุก ๑ ปี ๖ เดือน ปรับ ๓,๐๐๐ บาท ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก ๑ ปี ปรับ ๒,๐๐๐ บาท โทษจำคุกให้รอไว้ภายในกำหนด ๑ ปี ไม่ชำระราคาปรับให้กักขังแทน โจทก์และโจทก์ร่วมฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยเพียงแต่มีเรื่องไม่พอใจโจทก์ร่วมซึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลอำเภอทุ่งใหญ่ที่โจทก์ร่วมใช้ให้บุตรจำเลยซึ่งเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลทำงานในหน้าที่คนงานทำให้บุตรจำเลยลาออกจากงานไม่มีเรื่องอื่นอันเป็นสาเหตุร้ายแรงที่จำเลยจะฆ่าโจทก์ร่วม วันเวลาเกิดเหตุจำเลยได้มาที่คลินิกของโจทก์ร่วม แสดงอาการไม่พอใจโดยพูดจาต่อว่าโจทก์ร่วมทำนองว่าโจทก์ร่วมบีบบังคับทำให้บุตรจำเลยลาออกจากงานเพื่อจะเอาผู้อื่นมาทำงานแทนก่อน แล้วภริยาจำเลยเข้ามาพาจำเลยออกไป ต่อมาจำเลยจึงได้มาที่คลินิกของโจทก์ร่วมอีกแล้วใช้เหล็กมีคมปลายแหลมแทงโจทก์ร่วม แม้อาวุธที่จำเลยใช้แทงทำร้ายโจทก์ร่วม อาจทำอันตรายแก่กายสาหัสถึงแก่ชีวิตได้แต่ก็ไม่ปรากฏแน่ชัดว่าจำเลยตั้งใจแทงโจทก์ร่วมที่ใดอันเป็นอวัยวะส่วนสำคัญที่อาจทำให้ถึงแก่ความตายได้ เมื่อจำเลยจะแทงทำร้ายโจทก์ร่วมอีกก็มีผู้อื่นเข้ามาห้ามพฤติการณ์เพียงเท่าที่โจทก์และโจทก์ร่วมนำสืบมายังไม่พอให้รับฟังว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าโจทก์ร่วมอันจะเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น โจทก์ร่วมถูกทำร้ายมีบาดแผลที่แขน รักษาเพียง ๑๔ วันก็หาย ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยในความผิดฐานทำร้ายร่างกายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ จึงชอบแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาของโจทก์และโจทก์ร่วมฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3128/2530พนักงานอัยการประจำศาล จังหวัดทุ่งสงโจทก์นายแพทย์สาธิต ไผ่ประเสริฐโจทก์ร่วมนายวิโรจน์ นาควรรณจำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 80, ม. 295จำเลยไม่พอใจโจทก์ร่วมซึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่ใช้ให้บุตรจำเลยทำงานในหน้าที่คนงานเป็นเหตุ ให้บุตรจำเลยลาออกจากงาน วันเกิดเหตุจำเลยมาหาโจทก์ร่วมแสดงอาการไม่พอใจ โดยพูดจาต่อว่าโจทก์ร่วม ภริยาจำเลยได้พาจำเลยกลับไป ต่อมาจำเลยกลับมาหาโจทก์ร่วมอีกแล้วใช้เหล็กมีคมปลายแหลมแทงโจทก์ร่วม แต่ไม่ปรากฏแน่ชัดว่าจำเลยตั้งใจแทงโจทก์ร่วมที่ใดอันเป็นอวัยวะสำคัญ เพียงแต่ปรากฏบาดแผลที่ปลายแขนซ้ายลึกประมาณ 2 นิ้ว รักษาเพียง 14 วันก็หาย ดังนี้ ยังไม่พอฟังว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าโจทก์ร่วม จำเลยคงมีความผิดฐานทำร้ายร่างกาย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 เท่านั้นโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๗ เวลากลางคืนหลังเที่ยง จำเลยใช้เหล็กสามเหลี่ยมปลายแหลมมีคมทั้งสามด้านเป็นอาวุธแทงประทุษร้ายนายแพทย์สาธิต ไผ่ประเสริฐ ผู้เสียหาย (โจทก์ร่วม) โดยเจตนาฆ่าแต่ผู้เสียหายปัดป้องและมีผู้เข้าช่วยเหลือ จึงเป็นเหตุให้ผู้เสียหายได้รับบาดแผลที่บริเวณท่อนแขน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐ ให้จำคุก ๑๐ ปี ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก ๖ ปี ๘ เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ ให้จำคุก ๑ ปี ๖ เดือน ปรับ ๓,๐๐๐ บาท ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก ๑ ปี ปรับ ๒,๐๐๐ บาท โทษจำคุกให้รอไว้ภายในกำหนด ๑ ปี ไม่ชำระราคาปรับให้กักขังแทน โจทก์และโจทก์ร่วมฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยเพียงแต่มีเรื่องไม่พอใจโจทก์ร่วมซึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลอำเภอทุ่งใหญ่ที่โจทก์ร่วมใช้ให้บุตรจำเลยซึ่งเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลทำงานในหน้าที่คนงานทำให้บุตรจำเลยลาออกจากงานไม่มีเรื่องอื่นอันเป็นสาเหตุร้ายแรงที่จำเลยจะฆ่าโจทก์ร่วม วันเวลาเกิดเหตุจำเลยได้มาที่คลินิกของโจทก์ร่วม แสดงอาการไม่พอใจโดยพูดจาต่อว่าโจทก์ร่วมทำนองว่าโจทก์ร่วมบีบบังคับทำให้บุตรจำเลยลาออกจากงานเพื่อจะเอาผู้อื่นมาทำงานแทนก่อน แล้วภริยาจำเลยเข้ามาพาจำเลยออกไป ต่อมาจำเลยจึงได้มาที่คลินิกของโจทก์ร่วมอีกแล้วใช้เหล็กมีคมปลายแหลมแทงโจทก์ร่วม แม้อาวุธที่จำเลยใช้แทงทำร้ายโจทก์ร่วม อาจทำอันตรายแก่กายสาหัสถึงแก่ชีวิตได้แต่ก็ไม่ปรากฏแน่ชัดว่าจำเลยตั้งใจแทงโจทก์ร่วมที่ใดอันเป็นอวัยวะส่วนสำคัญที่อาจทำให้ถึงแก่ความตายได้ เมื่อจำเลยจะแทงทำร้ายโจทก์ร่วมอีกก็มีผู้อื่นเข้ามาห้ามพฤติการณ์เพียงเท่าที่โจทก์และโจทก์ร่วมนำสืบมายังไม่พอให้รับฟังว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าโจทก์ร่วมอันจะเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น โจทก์ร่วมถูกทำร้ายมีบาดแผลที่แขน รักษาเพียง ๑๔ วันก็หาย ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยในความผิดฐานทำร้ายร่างกายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ จึงชอบแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาของโจทก์และโจทก์ร่วมฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน.(ครีภูมิ สุวรรณโรจน์-สุรัตน์ ศรีอนุพันธุ์-จำนง นิยมวิภาต)ศาลจังหวัดทุ่งสง - นายสุพจน์ ธำรงเวียงผึ้งศาลอุทธรณ์ - นายสง่า ผลฉายแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๗ เวลากลางคืนหลังเที่ยง จำเลยใช้เหล็กสามเหลี่ยมปลายแหลมมีคมทั้งสามด้านเป็นอาวุธแทงประทุษร้ายนายแพทย์สาธิต ไผ่ประเสริฐ ผู้เสียหาย (โจทก์ร่วม) โดยเจตนาฆ่าแต่ผู้เสียหายปัดป้องและมีผู้เข้าช่วยเหลือ จึงเป็นเหตุให้ผู้เสียหายได้รับบาดแผลที่บริเวณท่อนแขน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐ ให้จำคุก ๑๐ ปี ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก ๖ ปี ๘ เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ ให้จำคุก ๑ ปี ๖ เดือน ปรับ ๓,๐๐๐ บาท ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก ๑ ปี ปรับ ๒,๐๐๐ บาท โทษจำคุกให้รอไว้ภายในกำหนด ๑ ปี ไม่ชำระราคาปรับให้กักขังแทน โจทก์และโจทก์ร่วมฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยเพียงแต่มีเรื่องไม่พอใจโจทก์ร่วมซึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลอำเภอทุ่งใหญ่ที่โจทก์ร่วมใช้ให้บุตรจำเลยซึ่งเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลทำงานในหน้าที่คนงานทำให้บุตรจำเลยลาออกจากงานไม่มีเรื่องอื่นอันเป็นสาเหตุร้ายแรงที่จำเลยจะฆ่าโจทก์ร่วม วันเวลาเกิดเหตุจำเลยได้มาที่คลินิกของโจทก์ร่วม แสดงอาการไม่พอใจโดยพูดจาต่อว่าโจทก์ร่วมทำนองว่าโจทก์ร่วมบีบบังคับทำให้บุตรจำเลยลาออกจากงานเพื่อจะเอาผู้อื่นมาทำงานแทนก่อน แล้วภริยาจำเลยเข้ามาพาจำเลยออกไป ต่อมาจำเลยจึงได้มาที่คลินิกของโจทก์ร่วมอีกแล้วใช้เหล็กมีคมปลายแหลมแทงโจทก์ร่วม แม้อาวุธที่จำเลยใช้แทงทำร้ายโจทก์ร่วม อาจทำอันตรายแก่กายสาหัสถึงแก่ชีวิตได้แต่ก็ไม่ปรากฏแน่ชัดว่าจำเลยตั้งใจแทงโจทก์ร่วมที่ใดอันเป็นอวัยวะส่วนสำคัญที่อาจทำให้ถึงแก่ความตายได้ เมื่อจำเลยจะแทงทำร้ายโจทก์ร่วมอีกก็มีผู้อื่นเข้ามาห้ามพฤติการณ์เพียงเท่าที่โจทก์และโจทก์ร่วมนำสืบมายังไม่พอให้รับฟังว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าโจทก์ร่วมอันจะเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น โจทก์ร่วมถูกทำร้ายมีบาดแผลที่แขน รักษาเพียง ๑๔ วันก็หาย ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยในความผิดฐานทำร้ายร่างกายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ จึงชอบแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาของโจทก์และโจทก์ร่วมฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3128/2530พนักงานอัยการประจำศาล จังหวัดทุ่งสงโจทก์นายแพทย์สาธิต ไผ่ประเสริฐโจทก์ร่วมนายวิโรจน์ นาควรรณจำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 80, ม. 295จำเลยไม่พอใจโจทก์ร่วมซึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่ใช้ให้บุตรจำเลยทำงานในหน้าที่คนงานเป็นเหตุ ให้บุตรจำเลยลาออกจากงาน วันเกิดเหตุจำเลยมาหาโจทก์ร่วมแสดงอาการไม่พอใจ โดยพูดจาต่อว่าโจทก์ร่วม ภริยาจำเลยได้พาจำเลยกลับไป ต่อมาจำเลยกลับมาหาโจทก์ร่วมอีกแล้วใช้เหล็กมีคมปลายแหลมแทงโจทก์ร่วม แต่ไม่ปรากฏแน่ชัดว่าจำเลยตั้งใจแทงโจทก์ร่วมที่ใดอันเป็นอวัยวะสำคัญ เพียงแต่ปรากฏบาดแผลที่ปลายแขนซ้ายลึกประมาณ 2 นิ้ว รักษาเพียง 14 วันก็หาย ดังนี้ ยังไม่พอฟังว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าโจทก์ร่วม จำเลยคงมีความผิดฐานทำร้ายร่างกาย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 เท่านั้นโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๗ เวลากลางคืนหลังเที่ยง จำเลยใช้เหล็กสามเหลี่ยมปลายแหลมมีคมทั้งสามด้านเป็นอาวุธแทงประทุษร้ายนายแพทย์สาธิต ไผ่ประเสริฐ ผู้เสียหาย (โจทก์ร่วม) โดยเจตนาฆ่าแต่ผู้เสียหายปัดป้องและมีผู้เข้าช่วยเหลือ จึงเป็นเหตุให้ผู้เสียหายได้รับบาดแผลที่บริเวณท่อนแขน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐ ให้จำคุก ๑๐ ปี ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก ๖ ปี ๘ เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ ให้จำคุก ๑ ปี ๖ เดือน ปรับ ๓,๐๐๐ บาท ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก ๑ ปี ปรับ ๒,๐๐๐ บาท โทษจำคุกให้รอไว้ภายในกำหนด ๑ ปี ไม่ชำระราคาปรับให้กักขังแทน โจทก์และโจทก์ร่วมฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยเพียงแต่มีเรื่องไม่พอใจโจทก์ร่วมซึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลอำเภอทุ่งใหญ่ที่โจทก์ร่วมใช้ให้บุตรจำเลยซึ่งเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลทำงานในหน้าที่คนงานทำให้บุตรจำเลยลาออกจากงานไม่มีเรื่องอื่นอันเป็นสาเหตุร้ายแรงที่จำเลยจะฆ่าโจทก์ร่วม วันเวลาเกิดเหตุจำเลยได้มาที่คลินิกของโจทก์ร่วม แสดงอาการไม่พอใจโดยพูดจาต่อว่าโจทก์ร่วมทำนองว่าโจทก์ร่วมบีบบังคับทำให้บุตรจำเลยลาออกจากงานเพื่อจะเอาผู้อื่นมาทำงานแทนก่อน แล้วภริยาจำเลยเข้ามาพาจำเลยออกไป ต่อมาจำเลยจึงได้มาที่คลินิกของโจทก์ร่วมอีกแล้วใช้เหล็กมีคมปลายแหลมแทงโจทก์ร่วม แม้อาวุธที่จำเลยใช้แทงทำร้ายโจทก์ร่วม อาจทำอันตรายแก่กายสาหัสถึงแก่ชีวิตได้แต่ก็ไม่ปรากฏแน่ชัดว่าจำเลยตั้งใจแทงโจทก์ร่วมที่ใดอันเป็นอวัยวะส่วนสำคัญที่อาจทำให้ถึงแก่ความตายได้ เมื่อจำเลยจะแทงทำร้ายโจทก์ร่วมอีกก็มีผู้อื่นเข้ามาห้ามพฤติการณ์เพียงเท่าที่โจทก์และโจทก์ร่วมนำสืบมายังไม่พอให้รับฟังว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าโจทก์ร่วมอันจะเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น โจทก์ร่วมถูกทำร้ายมีบาดแผลที่แขน รักษาเพียง ๑๔ วันก็หาย ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยในความผิดฐานทำร้ายร่างกายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ จึงชอบแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาของโจทก์และโจทก์ร่วมฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน.(ครีภูมิ สุวรรณโรจน์-สุรัตน์ ศรีอนุพันธุ์-จำนง นิยมวิภาต)ศาลจังหวัดทุ่งสง - นายสุพจน์ ธำรงเวียงผึ้งศาลอุทธรณ์ - นายสง่า ผลฉายแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ