คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2844/2535หลักกฎหมาย: รถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายถูกคนร้ายลักไป ต่อมาในคืนเกิดเหตุเจ้าพนักงานตำรวจยึดรถจักรยานยนต์ไว้เป็นของกลาง เนื่องจากคนร้ายขับไปชนคนได้รับบาดเจ็บ การที่รถจักรยานยนต์ได้เข้ามาอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตามอำนาจที่กฎหมายให้ไว้ในคดีที่เกิดขึ้นภายหลังโดยไม่ได้เข้ามาอยู่ในความครอบครองของผู้เสียหายและไม่ได้เข้ามาอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตำรวจในคดีที่มีการลักรถจักรยานยนต์ยังถือไม่ได้ว่าขณะที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดรถจักรยานยนต์ไว้นั้น รถจักรยานยนต์พ้นสภาพจากทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำผิด เพราะเจ้าพนักงานตำรวจที่ยึดไว้ก็ไม่รู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ถูกลักมา การที่จำเลยติดต่อ ช. ผู้รับฝากรถจักรยานยนต์ไว้ในคืนเกิดเหตุให้นำเงินไปไถ่ในวันรุ่งขึ้น เป็นการช่วยจำหน่ายรถจักรยานยนต์ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นทรัพย์ที่อยู่ในสภาพที่ถูกลักมาแต่การช่วยจำหน่ายของจำเลยไม่สามารถที่จะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้เพราะรถจักรยานยนต์ยังอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตำรวจที่ยึดไว้ในคดีอื่น จำเลยไม่อาจช่วยให้มีการไถ่ถอนตามที่ได้เจตนาจะให้เกิดผลได้เลย จึงเป็นความผิดฐานพยายามรับของโจรที่ไม่สามารถบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคแรกประกอบมาตรา 81โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างวันที่ 25 มกราคม 2532 เวลากลางคืนหลังเที่ยง ถึงวันที่ 26 มกราคม 2532 เวลากลางคืนก่อนเที่ยงวันเวลาใดไม่ปรากฏชัด จำเลยนี้กับพวกที่ยังไม่ได้ตัวมาฟ้องได้ร่วมกันลักเอารถจักรยานยนต์ ยี่ห้อยามาฮ่า หมายเลขทะเบียน สุพรรณบุรีฉ-0960 จำนวน 1 คัน ราคา 28,500 บาท ของพลทหารสมปอง ทองนวลผู้เสียหายซึ่งอยู่ในความครอบครองของนายเช้า สว่างศรี ไปโดยทุจริตเหตุเกิดที่ตำบลดอนเจดีย์ อำเภอดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรีขอให้พิพากษาลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 335 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525 มาตรา 11จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 ลงโทษจำคุก 3 ปี ข้อหาลักทรัพย์ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องข้อหารับของโจรด้วยนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว ปัญหาวินิจฉัยมีว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานรับของโจรตามที่ศาลชั้นต้นพิพากษาหรือไม่ ข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นฟังมาโดยไม่มีฝ่ายใดฎีกาโต้แย้งได้ความว่า คืนเกิดเหตุรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายได้ถูกคนร้ายลักไปจากตำบลดอนเจดีย์ อำเภอดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรีและได้ถูกเจ้าพนักงานตำรวจยึดไว้เป็นของกลางในคืนที่รถจักรยานยนต์หาย เนื่องจากคนร้ายขับรถจักรยานยนต์คันดังกล่าวไปชนคนได้รับบาดเจ็บแล้วทิ้งรถจักรยานยนต์ไว้ตรงจุดที่ชนในเขตอำเภอศรีประจันต์จังหวัดสุพรรณบุรี เจ้าพนักงานตำรวจสถานีตำรวจภูธรอำเภอศรีประจันต์จึงได้ยึดมาเป็นของกลาง ในวันรุ่งขึ้นจำเลยได้ไปบอกนายเช้า สว่างศรี ผู้รับฝากรถจักรยานยนต์ไว้ในคืนเกิดเหตุให้นำเงิน 3,000 บาทไปไถ่รถจักรยานยนต์คืนโดยรับว่าจะเป็นผู้พาไปไถ่คืนเห็นว่าการที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดรถจักรยานยนต์คันที่คนร้ายลักไปไว้ในคืนนั้นเป็นการที่รถจักรยานยนต์ของกลางได้เข้ามาอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตามอำนาจที่กฎหมายให้ไว้ในคดีที่เกิดขึ้นภายหลัง ยังไม่ได้เข้ามาอยู่ในความครอบครองของผู้เสียหายและยังไม่ได้เข้ามาอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตำรวจผู้มีอำนาจหน้าที่ในคดีที่มีการลักทรัพย์รถจักรยานยนต์ จึงยังถือไม่ได้ว่าขณะที่เจ้าพนักงานตำรวจสถานีตำรวจภูธรอำเภอศรีประจันต์ยึดรถจักรยานยนต์ของกลางไว้นั้นรถจักรยานยนต์ของกลางพ้นสภาพจากทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำผิด เพราะเจ้าพนักงานตำรวจที่ยึดไว้ก็ไม่รู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ถูกลักมาขณะที่ยึด การที่จำเลยมาติดต่อนายเช้าให้นำเงินไปไถ่ในวันรุ่งขึ้นนั้นเข้าลักษณะที่เป็นการจำหน่ายรถจักรยานยนต์ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นทรัพย์ที่อยู่ในสภาพที่ถูกลักมาพฤติการณ์ของจำเลยที่ไปติดต่อขอให้ไถ่นั้นเป็นการแสดงให้เห็นว่าจำเลยจะต้องรู้ว่าทรัพย์ที่ตนมาติดต่อขอให้ไถ่นั้นเป็นของร้ายการกระทำของจำเลยจึงครบองค์ประกอบความผิดฐานรับของโจร เพียงแต่ว่าการช่วยจำหน่ายของจำเลยนั้นไม่มีทางที่จะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ได้ เพราะว่าในขณะที่จำเลยกระทำการช่วยจำหน่ายทรัพย์ที่จำเลยช่วยจำหน่ายนั้นรถจักรยานยนต์ของกลางยังอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตำรวจที่ยึดไว้ในคดีอื่น จำเลยไม่อาจช่วยให้มีการไถ่ถอนอันถือว่าเป็นการช่วยจำหน่ายตามที่ได้เจตนาจะให้เกิดผลได้เลยการกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานพยายามกระทำความผิดฐานรับของโจรที่ไม่สามารถบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคแรก ประกอบมาตรา 81 คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาฎีกาของโจทก์ฟังขึ้นบางส่วนพิพากษาแก้เป็นให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา357 วรรคแรก, 81 จำคุก 6 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2844/2535พนักงานอัยการ จังหวัด สุพรรณบุรีโจทก์นาย บุญ มา พระ ลัก ษณ์จำเลย ป.อ. ม. 81, ม. 257รถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายถูกคนร้ายลักไป ต่อมาในคืนเกิดเหตุเจ้าพนักงานตำรวจยึดรถจักรยานยนต์ไว้เป็นของกลาง เนื่องจากคนร้ายขับไปชนคนได้รับบาดเจ็บ การที่รถจักรยานยนต์ได้เข้ามาอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตามอำนาจที่กฎหมายให้ไว้ในคดีที่เกิดขึ้นภายหลังโดยไม่ได้เข้ามาอยู่ในความครอบครองของผู้เสียหายและไม่ได้เข้ามาอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตำรวจในคดีที่มีการลักรถจักรยานยนต์ยังถือไม่ได้ว่าขณะที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดรถจักรยานยนต์ไว้นั้น รถจักรยานยนต์พ้นสภาพจากทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำผิด เพราะเจ้าพนักงานตำรวจที่ยึดไว้ก็ไม่รู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ถูกลักมา การที่จำเลยติดต่อ ช. ผู้รับฝากรถจักรยานยนต์ไว้ในคืนเกิดเหตุให้นำเงินไปไถ่ในวันรุ่งขึ้น เป็นการช่วยจำหน่ายรถจักรยานยนต์ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นทรัพย์ที่อยู่ในสภาพที่ถูกลักมาแต่การช่วยจำหน่ายของจำเลยไม่สามารถที่จะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้เพราะรถจักรยานยนต์ยังอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตำรวจที่ยึดไว้ในคดีอื่น จำเลยไม่อาจช่วยให้มีการไถ่ถอนตามที่ได้เจตนาจะให้เกิดผลได้เลย จึงเป็นความผิดฐานพยายามรับของโจรที่ไม่สามารถบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคแรกประกอบมาตรา 81โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างวันที่ 25 มกราคม 2532 เวลากลางคืนหลังเที่ยง ถึงวันที่ 26 มกราคม 2532 เวลากลางคืนก่อนเที่ยงวันเวลาใดไม่ปรากฏชัด จำเลยนี้กับพวกที่ยังไม่ได้ตัวมาฟ้องได้ร่วมกันลักเอารถจักรยานยนต์ ยี่ห้อยามาฮ่า หมายเลขทะเบียน สุพรรณบุรีฉ-0960 จำนวน 1 คัน ราคา 28,500 บาท ของพลทหารสมปอง ทองนวลผู้เสียหายซึ่งอยู่ในความครอบครองของนายเช้า สว่างศรี ไปโดยทุจริตเหตุเกิดที่ตำบลดอนเจดีย์ อำเภอดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรีขอให้พิพากษาลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 335 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525 มาตรา 11จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 ลงโทษจำคุก 3 ปี ข้อหาลักทรัพย์ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องข้อหารับของโจรด้วยนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว ปัญหาวินิจฉัยมีว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานรับของโจรตามที่ศาลชั้นต้นพิพากษาหรือไม่ ข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นฟังมาโดยไม่มีฝ่ายใดฎีกาโต้แย้งได้ความว่า คืนเกิดเหตุรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายได้ถูกคนร้ายลักไปจากตำบลดอนเจดีย์ อำเภอดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรีและได้ถูกเจ้าพนักงานตำรวจยึดไว้เป็นของกลางในคืนที่รถจักรยานยนต์หาย เนื่องจากคนร้ายขับรถจักรยานยนต์คันดังกล่าวไปชนคนได้รับบาดเจ็บแล้วทิ้งรถจักรยานยนต์ไว้ตรงจุดที่ชนในเขตอำเภอศรีประจันต์จังหวัดสุพรรณบุรี เจ้าพนักงานตำรวจสถานีตำรวจภูธรอำเภอศรีประจันต์จึงได้ยึดมาเป็นของกลาง ในวันรุ่งขึ้นจำเลยได้ไปบอกนายเช้า สว่างศรี ผู้รับฝากรถจักรยานยนต์ไว้ในคืนเกิดเหตุให้นำเงิน 3,000 บาทไปไถ่รถจักรยานยนต์คืนโดยรับว่าจะเป็นผู้พาไปไถ่คืนเห็นว่าการที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดรถจักรยานยนต์คันที่คนร้ายลักไปไว้ในคืนนั้นเป็นการที่รถจักรยานยนต์ของกลางได้เข้ามาอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตามอำนาจที่กฎหมายให้ไว้ในคดีที่เกิดขึ้นภายหลัง ยังไม่ได้เข้ามาอยู่ในความครอบครองของผู้เสียหายและยังไม่ได้เข้ามาอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตำรวจผู้มีอำนาจหน้าที่ในคดีที่มีการลักทรัพย์รถจักรยานยนต์ จึงยังถือไม่ได้ว่าขณะที่เจ้าพนักงานตำรวจสถานีตำรวจภูธรอำเภอศรีประจันต์ยึดรถจักรยานยนต์ของกลางไว้นั้นรถจักรยานยนต์ของกลางพ้นสภาพจากทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำผิด เพราะเจ้าพนักงานตำรวจที่ยึดไว้ก็ไม่รู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ถูกลักมาขณะที่ยึด การที่จำเลยมาติดต่อนายเช้าให้นำเงินไปไถ่ในวันรุ่งขึ้นนั้นเข้าลักษณะที่เป็นการจำหน่ายรถจักรยานยนต์ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นทรัพย์ที่อยู่ในสภาพที่ถูกลักมาพฤติการณ์ของจำเลยที่ไปติดต่อขอให้ไถ่นั้นเป็นการแสดงให้เห็นว่าจำเลยจะต้องรู้ว่าทรัพย์ที่ตนมาติดต่อขอให้ไถ่นั้นเป็นของร้ายการกระทำของจำเลยจึงครบองค์ประกอบความผิดฐานรับของโจร เพียงแต่ว่าการช่วยจำหน่ายของจำเลยนั้นไม่มีทางที่จะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ได้ เพราะว่าในขณะที่จำเลยกระทำการช่วยจำหน่ายทรัพย์ที่จำเลยช่วยจำหน่ายนั้นรถจักรยานยนต์ของกลางยังอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตำรวจที่ยึดไว้ในคดีอื่น จำเลยไม่อาจช่วยให้มีการไถ่ถอนอันถือว่าเป็นการช่วยจำหน่ายตามที่ได้เจตนาจะให้เกิดผลได้เลยการกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานพยายามกระทำความผิดฐานรับของโจรที่ไม่สามารถบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคแรก ประกอบมาตรา 81 คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาฎีกาของโจทก์ฟังขึ้นบางส่วนพิพากษาแก้เป็นให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา357 วรรคแรก, 81 จำคุก 6 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(อุดม เฟื่องฟุ้ง-ก้าน อันนานนท์-อัมพร ทองประยูร)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุวัตถุในการกระทำความผิดฐานรับของโจรต้องเป็นทรัพย์อันได้มาจากการกระทำความผิด หรือเป็นของโจรนั่นเอง และต้องมีสภาพของโจรอยู่ในขณะที่กระทำการรับของโจร สภาพของโจรอาจสิ้นสุดลงได้เมื่อเจ้าของได้ทรัพย์นั้นคืนมาแล้ว หากมีการกระทำต่อทรัพย์ภายหลังจากนั้นผู้กระทำย่อมไม่มีความผิดฐานรับของโจร การที่เจ้าพนักงานตำรวจได้ยึดทรัพย์ไว้เป็นของกลางในคดีนั้นแล้ว ก็ทำให้สิ้นสภาพเป็นของโจรเช่นเดียวกัน เพราะว่าเป็นการยึดไว้เพื่อคืนให้แก่เจ้าของต่อไป ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 85 ให้อำนาจเจ้าพนักงานผู้จับที่จะค้นตัวผู้ต้องหาและยึดสิ่งของต่าง ๆ ที่อาจใช้เป็นพยานหลักฐานได้ มาตรา 132(2)(4) ให้อำนาจพนักงานสอบสวนที่จะยึดสิ่งของซึ่งมีไว้เป็นความผิด หรือได้มาโดยการกระทำผิดหรือได้ใช้หรือสงสัยว่าได้ใช้ในการกระทำผิดหรือซึ่งอาจใช้เป็นพยานหลักฐานได้ การยึดไว้ดังกล่าวมิใช่เพียงนำทรัพย์นั้นมาไว้ในความครอบครองของเจ้าพนักงานเท่านั้น ผู้ยึดจะต้องดำเนินการอันใดที่จะแสดงการใช้อำนาจในการยึดให้ปรากฏไว้เป็นหลักฐานด้วย เช่นระบุไว้ในบันทึกจับกุม หรือในบันทึกประจำวันเกี่ยวกับคดี หรือในบัญชีของกลางสำนวนการสอบสวน ซึ่งย่อมมีรายละเอียดของการกระทำผิดหรือข้อหาแห่งความผิดนั้น หลักฐานนี้จะชี้ได้ว่าเป็นการยึดทรัพย์ในคดีใด คดีนี้เจ้าพนักงานตำรวจยึดรถจักรยานยนต์ไว้เป็นของกลางเนื่องจากมีข้อเท็จจริงที่ปรากฏต่อเจ้าพนักงานตำรวจว่าคนร้ายขับรถจักรยานยนต์คันที่ตนลักมาไปชนคนได้รับบาดเจ็บแล้วทิ้งรถไว้ตรงจุดที่ชน เจ้าพนักงานตำรวจไม่รู้ว่าเป็นรถที่ถูกลักมา จึงยึดไว้ในสภาพที่เป็นสิ่งของที่อาจใช้เป็นพยานหลักฐานหรือที่ได้ใช้ในการกระทำผิดในคดีที่คนร้ายขับรถชนคนได้รับบาดเจ็บเท่านั้นซึ่งหลักฐานแสดงการยึดรถก็คงปรากฏแต่เพียงนั้น แต่มิใช่จะถือความรู้หรือไม่รู้ของเจ้าพนักงานตำรวจเป็นข้อสำคัญที่จะถือไปในทางตรงกันข้ามว่า หากต่อมาเจ้าพนักงานตำรวจรู้ว่าเป็นรถที่ถูกลักมา จะเป็นการยึดไว้ในคดีลักทรัพย์ไปทันทีที่รู้เช่นนั้นหรือจะทำให้การยึดรถไว้แต่แรกนั้นกลายเป็นหรือถือว่าเป็นการยึดในคดีลักทรัพย์ไปได้ เพราะว่าแม้เจ้าพนักงานตำรวจจะรู้ว่าเป็นรถที่ถูกลักมาก็ตาม ถ้าเจ้าพนักงานตำรวจไม่ดำเนินการตามที่กล่าวข้างต้นเพื่อแสดงการใช้อำนาจในการยึดรถไว้ในคดีลักทรัพย์ก็ไม่อาจถือว่าเป็นการยึดไว้ในคดีลักทรัพย์ได้ รถจักรยานยนต์จึงยังมีสภาพเป็นของโจรอยู่ จึงอาจมีการกระทำผิดฐานรับของโจรต่อไปได้ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 81 ให้ถือว่าการกระทำที่ไม่สามารถจะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ เป็นการพยายามกระทำความผิดด้วยเหตุเพียง2 ประการเท่านั้น คือ เพราะเหตุปัจจัยซึ่งใช้ในการกระทำความผิดประการหนึ่ง กับเหตุแห่งวัตถุที่มุ่งหมายกระทำต่ออีกประการหนึ่งคดีนี้การที่จำเลยไปบอก ช. ผู้รับฝากรถจักรยานยนต์ให้นำเงิน3,000 บาทไปไถ่รถจักรยานยนต์คืนโดยรับว่าจะเป็นผู้พาไปไถ่คืนเป็นการช่วยจำหน่ายแล้ว มิใช่ปัจจัยในการกระทำผิดไม่สามารถจะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ ส่วนรถจักรยานยนต์ถูกยึดไว้ในคดีที่คนร้ายขับรถชนคนได้รับบาดเจ็บยังมีสภาพของโจรอยู่ ก็มิใช่เป็นกรณีที่วัตถุที่มุ่งหมายกระทำต่อไม่สามารถจะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ที่คำพิพากษากล่าวว่าการช่วยจำหน่ายของจำเลยไม่มีทางที่จะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ได้เพราะว่าในขณะที่จำเลยกระทำการช่วยจำหน่ายทรัพย์ที่จำเลยช่วยจำหน่ายนั้นยังอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตำรวจที่ยึดไว้ในคดีอื่น จำเลยไม่อาจช่วยให้มีการไถ่ถอนอันถือว่าเป็นการช่วยจำหน่ายตามที่ได้เจตนาจะให้เกิดผลได้เลย จึงเป็นความผิดฐานพยายามกระทำความผิดฐานรับของโจรที่ไม่สามารถบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 81 นั้น การที่ไม่อาจเกิดผลเป็นการไถ่ถอนรถคืนมาได้เลย เป็นเรื่องอื่นที่มิใช่เหตุปัจจัยในการกระทำผิด และกฎหมายมิได้กำหนดเอาข้อดังกล่าวเป็นเหตุให้ถือว่าเป็นการพยายามกระทำความผิด จึงไม่น่าจะถือว่าเป็นการพยายามกระทำผิดที่เป็นไปไม่ได้โดยแน่แท้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 81แต่เป็นการพยายามกระทำความผิดตามมาตรา 80 ซึ่งพอจะเทียบได้กับกรณีที่คนร้ายมีมือเปล่าเข้าไปในอาคารเพื่อลักของมีค่า ปรากฏว่าเจ้าของเก็บของมีค่าไว้ในห้องนิรภัย คนร้ายจึงลักของมีค่าไปไม่ได้ย่อมเป็นการพยายามกระทำความผิดตามมาตรา 80 ไพโรจน์ วายุภาพคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างวันที่ 25 มกราคม 2532 เวลากลางคืนหลังเที่ยง ถึงวันที่ 26 มกราคม 2532 เวลากลางคืนก่อนเที่ยงวันเวลาใดไม่ปรากฏชัด จำเลยนี้กับพวกที่ยังไม่ได้ตัวมาฟ้องได้ร่วมกันลักเอารถจักรยานยนต์ ยี่ห้อยามาฮ่า หมายเลขทะเบียน สุพรรณบุรีฉ-0960 จำนวน 1 คัน ราคา 28,500 บาท ของพลทหารสมปอง ทองนวลผู้เสียหายซึ่งอยู่ในความครอบครองของนายเช้า สว่างศรี ไปโดยทุจริตเหตุเกิดที่ตำบลดอนเจดีย์ อำเภอดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรีขอให้พิพากษาลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 335 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525 มาตรา 11จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 ลงโทษจำคุก 3 ปี ข้อหาลักทรัพย์ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องข้อหารับของโจรด้วยนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว ปัญหาวินิจฉัยมีว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานรับของโจรตามที่ศาลชั้นต้นพิพากษาหรือไม่ ข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นฟังมาโดยไม่มีฝ่ายใดฎีกาโต้แย้งได้ความว่า คืนเกิดเหตุรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายได้ถูกคนร้ายลักไปจากตำบลดอนเจดีย์ อำเภอดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรีและได้ถูกเจ้าพนักงานตำรวจยึดไว้เป็นของกลางในคืนที่รถจักรยานยนต์หาย เนื่องจากคนร้ายขับรถจักรยานยนต์คันดังกล่าวไปชนคนได้รับบาดเจ็บแล้วทิ้งรถจักรยานยนต์ไว้ตรงจุดที่ชนในเขตอำเภอศรีประจันต์จังหวัดสุพรรณบุรี เจ้าพนักงานตำรวจสถานีตำรวจภูธรอำเภอศรีประจันต์จึงได้ยึดมาเป็นของกลาง ในวันรุ่งขึ้นจำเลยได้ไปบอกนายเช้า สว่างศรี ผู้รับฝากรถจักรยานยนต์ไว้ในคืนเกิดเหตุให้นำเงิน 3,000 บาทไปไถ่รถจักรยานยนต์คืนโดยรับว่าจะเป็นผู้พาไปไถ่คืนเห็นว่าการที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดรถจักรยานยนต์คันที่คนร้ายลักไปไว้ในคืนนั้นเป็นการที่รถจักรยานยนต์ของกลางได้เข้ามาอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตามอำนาจที่กฎหมายให้ไว้ในคดีที่เกิดขึ้นภายหลัง ยังไม่ได้เข้ามาอยู่ในความครอบครองของผู้เสียหายและยังไม่ได้เข้ามาอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตำรวจผู้มีอำนาจหน้าที่ในคดีที่มีการลักทรัพย์รถจักรยานยนต์ จึงยังถือไม่ได้ว่าขณะที่เจ้าพนักงานตำรวจสถานีตำรวจภูธรอำเภอศรีประจันต์ยึดรถจักรยานยนต์ของกลางไว้นั้นรถจักรยานยนต์ของกลางพ้นสภาพจากทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำผิด เพราะเจ้าพนักงานตำรวจที่ยึดไว้ก็ไม่รู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ถูกลักมาขณะที่ยึด การที่จำเลยมาติดต่อนายเช้าให้นำเงินไปไถ่ในวันรุ่งขึ้นนั้นเข้าลักษณะที่เป็นการจำหน่ายรถจักรยานยนต์ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นทรัพย์ที่อยู่ในสภาพที่ถูกลักมาพฤติการณ์ของจำเลยที่ไปติดต่อขอให้ไถ่นั้นเป็นการแสดงให้เห็นว่าจำเลยจะต้องรู้ว่าทรัพย์ที่ตนมาติดต่อขอให้ไถ่นั้นเป็นของร้ายการกระทำของจำเลยจึงครบองค์ประกอบความผิดฐานรับของโจร เพียงแต่ว่าการช่วยจำหน่ายของจำเลยนั้นไม่มีทางที่จะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ได้ เพราะว่าในขณะที่จำเลยกระทำการช่วยจำหน่ายทรัพย์ที่จำเลยช่วยจำหน่ายนั้นรถจักรยานยนต์ของกลางยังอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตำรวจที่ยึดไว้ในคดีอื่น จำเลยไม่อาจช่วยให้มีการไถ่ถอนอันถือว่าเป็นการช่วยจำหน่ายตามที่ได้เจตนาจะให้เกิดผลได้เลยการกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานพยายามกระทำความผิดฐานรับของโจรที่ไม่สามารถบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคแรก ประกอบมาตรา 81 คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาฎีกาของโจทก์ฟังขึ้นบางส่วนพิพากษาแก้เป็นให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา357 วรรคแรก, 81 จำคุก 6 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2844/2535พนักงานอัยการ จังหวัด สุพรรณบุรีโจทก์นาย บุญ มา พระ ลัก ษณ์จำเลย ป.อ. ม. 81, ม. 257รถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายถูกคนร้ายลักไป ต่อมาในคืนเกิดเหตุเจ้าพนักงานตำรวจยึดรถจักรยานยนต์ไว้เป็นของกลาง เนื่องจากคนร้ายขับไปชนคนได้รับบาดเจ็บ การที่รถจักรยานยนต์ได้เข้ามาอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตามอำนาจที่กฎหมายให้ไว้ในคดีที่เกิดขึ้นภายหลังโดยไม่ได้เข้ามาอยู่ในความครอบครองของผู้เสียหายและไม่ได้เข้ามาอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตำรวจในคดีที่มีการลักรถจักรยานยนต์ยังถือไม่ได้ว่าขณะที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดรถจักรยานยนต์ไว้นั้น รถจักรยานยนต์พ้นสภาพจากทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำผิด เพราะเจ้าพนักงานตำรวจที่ยึดไว้ก็ไม่รู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ถูกลักมา การที่จำเลยติดต่อ ช. ผู้รับฝากรถจักรยานยนต์ไว้ในคืนเกิดเหตุให้นำเงินไปไถ่ในวันรุ่งขึ้น เป็นการช่วยจำหน่ายรถจักรยานยนต์ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นทรัพย์ที่อยู่ในสภาพที่ถูกลักมาแต่การช่วยจำหน่ายของจำเลยไม่สามารถที่จะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้เพราะรถจักรยานยนต์ยังอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตำรวจที่ยึดไว้ในคดีอื่น จำเลยไม่อาจช่วยให้มีการไถ่ถอนตามที่ได้เจตนาจะให้เกิดผลได้เลย จึงเป็นความผิดฐานพยายามรับของโจรที่ไม่สามารถบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคแรกประกอบมาตรา 81โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างวันที่ 25 มกราคม 2532 เวลากลางคืนหลังเที่ยง ถึงวันที่ 26 มกราคม 2532 เวลากลางคืนก่อนเที่ยงวันเวลาใดไม่ปรากฏชัด จำเลยนี้กับพวกที่ยังไม่ได้ตัวมาฟ้องได้ร่วมกันลักเอารถจักรยานยนต์ ยี่ห้อยามาฮ่า หมายเลขทะเบียน สุพรรณบุรีฉ-0960 จำนวน 1 คัน ราคา 28,500 บาท ของพลทหารสมปอง ทองนวลผู้เสียหายซึ่งอยู่ในความครอบครองของนายเช้า สว่างศรี ไปโดยทุจริตเหตุเกิดที่ตำบลดอนเจดีย์ อำเภอดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรีขอให้พิพากษาลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 335 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525 มาตรา 11จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 ลงโทษจำคุก 3 ปี ข้อหาลักทรัพย์ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องข้อหารับของโจรด้วยนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว ปัญหาวินิจฉัยมีว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานรับของโจรตามที่ศาลชั้นต้นพิพากษาหรือไม่ ข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นฟังมาโดยไม่มีฝ่ายใดฎีกาโต้แย้งได้ความว่า คืนเกิดเหตุรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายได้ถูกคนร้ายลักไปจากตำบลดอนเจดีย์ อำเภอดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรีและได้ถูกเจ้าพนักงานตำรวจยึดไว้เป็นของกลางในคืนที่รถจักรยานยนต์หาย เนื่องจากคนร้ายขับรถจักรยานยนต์คันดังกล่าวไปชนคนได้รับบาดเจ็บแล้วทิ้งรถจักรยานยนต์ไว้ตรงจุดที่ชนในเขตอำเภอศรีประจันต์จังหวัดสุพรรณบุรี เจ้าพนักงานตำรวจสถานีตำรวจภูธรอำเภอศรีประจันต์จึงได้ยึดมาเป็นของกลาง ในวันรุ่งขึ้นจำเลยได้ไปบอกนายเช้า สว่างศรี ผู้รับฝากรถจักรยานยนต์ไว้ในคืนเกิดเหตุให้นำเงิน 3,000 บาทไปไถ่รถจักรยานยนต์คืนโดยรับว่าจะเป็นผู้พาไปไถ่คืนเห็นว่าการที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดรถจักรยานยนต์คันที่คนร้ายลักไปไว้ในคืนนั้นเป็นการที่รถจักรยานยนต์ของกลางได้เข้ามาอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตามอำนาจที่กฎหมายให้ไว้ในคดีที่เกิดขึ้นภายหลัง ยังไม่ได้เข้ามาอยู่ในความครอบครองของผู้เสียหายและยังไม่ได้เข้ามาอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตำรวจผู้มีอำนาจหน้าที่ในคดีที่มีการลักทรัพย์รถจักรยานยนต์ จึงยังถือไม่ได้ว่าขณะที่เจ้าพนักงานตำรวจสถานีตำรวจภูธรอำเภอศรีประจันต์ยึดรถจักรยานยนต์ของกลางไว้นั้นรถจักรยานยนต์ของกลางพ้นสภาพจากทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำผิด เพราะเจ้าพนักงานตำรวจที่ยึดไว้ก็ไม่รู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ถูกลักมาขณะที่ยึด การที่จำเลยมาติดต่อนายเช้าให้นำเงินไปไถ่ในวันรุ่งขึ้นนั้นเข้าลักษณะที่เป็นการจำหน่ายรถจักรยานยนต์ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นทรัพย์ที่อยู่ในสภาพที่ถูกลักมาพฤติการณ์ของจำเลยที่ไปติดต่อขอให้ไถ่นั้นเป็นการแสดงให้เห็นว่าจำเลยจะต้องรู้ว่าทรัพย์ที่ตนมาติดต่อขอให้ไถ่นั้นเป็นของร้ายการกระทำของจำเลยจึงครบองค์ประกอบความผิดฐานรับของโจร เพียงแต่ว่าการช่วยจำหน่ายของจำเลยนั้นไม่มีทางที่จะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ได้ เพราะว่าในขณะที่จำเลยกระทำการช่วยจำหน่ายทรัพย์ที่จำเลยช่วยจำหน่ายนั้นรถจักรยานยนต์ของกลางยังอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตำรวจที่ยึดไว้ในคดีอื่น จำเลยไม่อาจช่วยให้มีการไถ่ถอนอันถือว่าเป็นการช่วยจำหน่ายตามที่ได้เจตนาจะให้เกิดผลได้เลยการกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานพยายามกระทำความผิดฐานรับของโจรที่ไม่สามารถบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคแรก ประกอบมาตรา 81 คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาฎีกาของโจทก์ฟังขึ้นบางส่วนพิพากษาแก้เป็นให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา357 วรรคแรก, 81 จำคุก 6 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(อุดม เฟื่องฟุ้ง-ก้าน อันนานนท์-อัมพร ทองประยูร)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุวัตถุในการกระทำความผิดฐานรับของโจรต้องเป็นทรัพย์อันได้มาจากการกระทำความผิด หรือเป็นของโจรนั่นเอง และต้องมีสภาพของโจรอยู่ในขณะที่กระทำการรับของโจร สภาพของโจรอาจสิ้นสุดลงได้เมื่อเจ้าของได้ทรัพย์นั้นคืนมาแล้ว หากมีการกระทำต่อทรัพย์ภายหลังจากนั้นผู้กระทำย่อมไม่มีความผิดฐานรับของโจร การที่เจ้าพนักงานตำรวจได้ยึดทรัพย์ไว้เป็นของกลางในคดีนั้นแล้ว ก็ทำให้สิ้นสภาพเป็นของโจรเช่นเดียวกัน เพราะว่าเป็นการยึดไว้เพื่อคืนให้แก่เจ้าของต่อไป ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 85 ให้อำนาจเจ้าพนักงานผู้จับที่จะค้นตัวผู้ต้องหาและยึดสิ่งของต่าง ๆ ที่อาจใช้เป็นพยานหลักฐานได้ มาตรา 132(2)(4) ให้อำนาจพนักงานสอบสวนที่จะยึดสิ่งของซึ่งมีไว้เป็นความผิด หรือได้มาโดยการกระทำผิดหรือได้ใช้หรือสงสัยว่าได้ใช้ในการกระทำผิดหรือซึ่งอาจใช้เป็นพยานหลักฐานได้ การยึดไว้ดังกล่าวมิใช่เพียงนำทรัพย์นั้นมาไว้ในความครอบครองของเจ้าพนักงานเท่านั้น ผู้ยึดจะต้องดำเนินการอันใดที่จะแสดงการใช้อำนาจในการยึดให้ปรากฏไว้เป็นหลักฐานด้วย เช่นระบุไว้ในบันทึกจับกุม หรือในบันทึกประจำวันเกี่ยวกับคดี หรือในบัญชีของกลางสำนวนการสอบสวน ซึ่งย่อมมีรายละเอียดของการกระทำผิดหรือข้อหาแห่งความผิดนั้น หลักฐานนี้จะชี้ได้ว่าเป็นการยึดทรัพย์ในคดีใด คดีนี้เจ้าพนักงานตำรวจยึดรถจักรยานยนต์ไว้เป็นของกลางเนื่องจากมีข้อเท็จจริงที่ปรากฏต่อเจ้าพนักงานตำรวจว่าคนร้ายขับรถจักรยานยนต์คันที่ตนลักมาไปชนคนได้รับบาดเจ็บแล้วทิ้งรถไว้ตรงจุดที่ชน เจ้าพนักงานตำรวจไม่รู้ว่าเป็นรถที่ถูกลักมา จึงยึดไว้ในสภาพที่เป็นสิ่งของที่อาจใช้เป็นพยานหลักฐานหรือที่ได้ใช้ในการกระทำผิดในคดีที่คนร้ายขับรถชนคนได้รับบาดเจ็บเท่านั้นซึ่งหลักฐานแสดงการยึดรถก็คงปรากฏแต่เพียงนั้น แต่มิใช่จะถือความรู้หรือไม่รู้ของเจ้าพนักงานตำรวจเป็นข้อสำคัญที่จะถือไปในทางตรงกันข้ามว่า หากต่อมาเจ้าพนักงานตำรวจรู้ว่าเป็นรถที่ถูกลักมา จะเป็นการยึดไว้ในคดีลักทรัพย์ไปทันทีที่รู้เช่นนั้นหรือจะทำให้การยึดรถไว้แต่แรกนั้นกลายเป็นหรือถือว่าเป็นการยึดในคดีลักทรัพย์ไปได้ เพราะว่าแม้เจ้าพนักงานตำรวจจะรู้ว่าเป็นรถที่ถูกลักมาก็ตาม ถ้าเจ้าพนักงานตำรวจไม่ดำเนินการตามที่กล่าวข้างต้นเพื่อแสดงการใช้อำนาจในการยึดรถไว้ในคดีลักทรัพย์ก็ไม่อาจถือว่าเป็นการยึดไว้ในคดีลักทรัพย์ได้ รถจักรยานยนต์จึงยังมีสภาพเป็นของโจรอยู่ จึงอาจมีการกระทำผิดฐานรับของโจรต่อไปได้ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 81 ให้ถือว่าการกระทำที่ไม่สามารถจะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ เป็นการพยายามกระทำความผิดด้วยเหตุเพียง2 ประการเท่านั้น คือ เพราะเหตุปัจจัยซึ่งใช้ในการกระทำความผิดประการหนึ่ง กับเหตุแห่งวัตถุที่มุ่งหมายกระทำต่ออีกประการหนึ่งคดีนี้การที่จำเลยไปบอก ช. ผู้รับฝากรถจักรยานยนต์ให้นำเงิน3,000 บาทไปไถ่รถจักรยานยนต์คืนโดยรับว่าจะเป็นผู้พาไปไถ่คืนเป็นการช่วยจำหน่ายแล้ว มิใช่ปัจจัยในการกระทำผิดไม่สามารถจะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ ส่วนรถจักรยานยนต์ถูกยึดไว้ในคดีที่คนร้ายขับรถชนคนได้รับบาดเจ็บยังมีสภาพของโจรอยู่ ก็มิใช่เป็นกรณีที่วัตถุที่มุ่งหมายกระทำต่อไม่สามารถจะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ที่คำพิพากษากล่าวว่าการช่วยจำหน่ายของจำเลยไม่มีทางที่จะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ได้เพราะว่าในขณะที่จำเลยกระทำการช่วยจำหน่ายทรัพย์ที่จำเลยช่วยจำหน่ายนั้นยังอยู่ในความยึดถือของเจ้าพนักงานตำรวจที่ยึดไว้ในคดีอื่น จำเลยไม่อาจช่วยให้มีการไถ่ถอนอันถือว่าเป็นการช่วยจำหน่ายตามที่ได้เจตนาจะให้เกิดผลได้เลย จึงเป็นความผิดฐานพยายามกระทำความผิดฐานรับของโจรที่ไม่สามารถบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 81 นั้น การที่ไม่อาจเกิดผลเป็นการไถ่ถอนรถคืนมาได้เลย เป็นเรื่องอื่นที่มิใช่เหตุปัจจัยในการกระทำผิด และกฎหมายมิได้กำหนดเอาข้อดังกล่าวเป็นเหตุให้ถือว่าเป็นการพยายามกระทำความผิด จึงไม่น่าจะถือว่าเป็นการพยายามกระทำผิดที่เป็นไปไม่ได้โดยแน่แท้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 81แต่เป็นการพยายามกระทำความผิดตามมาตรา 80 ซึ่งพอจะเทียบได้กับกรณีที่คนร้ายมีมือเปล่าเข้าไปในอาคารเพื่อลักของมีค่า ปรากฏว่าเจ้าของเก็บของมีค่าไว้ในห้องนิรภัย คนร้ายจึงลักของมีค่าไปไม่ได้ย่อมเป็นการพยายามกระทำความผิดตามมาตรา 80 ไพโรจน์ วายุภาพ