คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1325/2538หลักกฎหมาย: หนังสือรับสภาพหนี้มิใช่สัญญากู้ยืมเงินข้อตกลงที่ว่าหากจำเลยทั้งสองผิดสัญญาไม่ชำระหนี้ยอมให้คิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ20ต่อปีจึงไม่อยู่ในบังคับแห่งพระราชบัญญัติห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตราฯถือว่าเป็นการกำหนดค่าเสียหายไว้ล่วงหน้าให้คิดดอกเบี้ยเสมือนเป็นเบี้ยปรับซึ่งศาลมีอำนาจใช้ดุลพินิจลดลงเป็นจำนวนพอสมควรได้โจทก์ ฟ้อง ขอให้ บังคับ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ชำระ เงิน ทั้งสิ้น135,811.62 บาท พร้อมเบี้ยปรับ ใน อัตรา ร้อยละ 20 ต่อ ปี จากต้นเงิน 89,917 บาท นับ ตั้งแต่ วัน ถัด จาก วันฟ้อง เป็นต้น ไปจนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ทั้ง สอง ให้การ ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ชำระ เงิน แก่ โจทก์จำนวน 109,917 บาทจำเลย ทั้ง สอง อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษายืนจำเลย ทั้ง สอง ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ประเด็น ข้อ สุดท้าย เรื่อง โจทก์ เรียกดอกเบี้ย เกินกว่า อัตรา ที่ กฎหมาย กำหนด เป็น การ ฝ่าฝืน กฎหมาย ดอกเบี้ยตกเป็น โมฆะ หรือไม่ เห็นว่า หนังสือ รับสภาพหนี้ ตาม ฟ้อง ระหว่าง โจทก์กับ จำเลย ทั้ง สอง มิใช่ สัญญากู้ยืม เงิน ดังนั้น ข้อตกลง ระหว่างโจทก์ กับ จำเลย ทั้ง สอง ที่ ว่า หาก จำเลย ทั้ง สอง ผิดสัญญา ไม่ชำระ หนี้ยอม ให้ คิด ดอกเบี้ย ใน อัตรา ร้อยละ 20 ต่อ ปี จึง ไม่อยู่ ใน บังคับแห่ง พระราชบัญญัติ ห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ. 2475 กรณีจึง หาใช่ ว่า โจทก์ มี เจตนา หลีกเลี่ยง ข้อห้าม ตาม กฎหมาย ดังกล่าวกรณี กลับ ถือได้ว่า เจตนา ของ โจทก์ กับ จำเลย ทั้ง สอง ใน การ ทำ สัญญาโดย บ่ง ข้อตกลง ดัง ว่า นั้น มี ลักษณะ เป็น การ ทำ สัญญา ด้วย ข้อตกลงกำหนด ค่าเสียหาย ไว้ ล่วงหน้า ให้ คิด ดอกเบี้ย เสมือน เป็น เบี้ยปรับประการ หนึ่ง ซึ่ง ศาล มีอำนาจ ใช้ ดุลพินิจ ลดลง เป็น จำนวน พอสมควร ได้ใน เมื่อ พิเคราะห์ ถึง ทาง ได้เสีย ของ โจทก์ ทุกอย่าง อัน ชอบ ด้วย กฎหมายหาก จำเลย ทั้ง สอง ไม่ชำระ หนี้ ให้ ถูกต้อง ตาม สมควร ดังนั้น ดอกเบี้ยจึง หา เป็น โมฆะ ไม่ โจทก์ ย่อม มีสิทธิ เรียก ได้ และ ที่ ศาลล่างกำหนด ให้ มา นั้น เหมาะสม แล้ว ฎีกา จำเลย ทั้ง สอง ข้อ นี้ ฟังไม่ขึ้นเช่นกัน "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1325/2538นาย วิรุฬห์ บุญยรังควรโจทก์นาย ศักดิ์สิทธิ์ ตระกูลศักดิ์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 383 พ.ร.บ.ห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ.2475 หนังสือรับสภาพหนี้มิใช่สัญญากู้ยืมเงินข้อตกลงที่ว่าหากจำเลยทั้งสองผิดสัญญาไม่ชำระหนี้ยอมให้คิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ20ต่อปีจึงไม่อยู่ในบังคับแห่งพระราชบัญญัติห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตราฯถือว่าเป็นการกำหนดค่าเสียหายไว้ล่วงหน้าให้คิดดอกเบี้ยเสมือนเป็นเบี้ยปรับซึ่งศาลมีอำนาจใช้ดุลพินิจลดลงเป็นจำนวนพอสมควรได้โจทก์ ฟ้อง ขอให้ บังคับ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ชำระ เงิน ทั้งสิ้น135,811.62 บาท พร้อมเบี้ยปรับ ใน อัตรา ร้อยละ 20 ต่อ ปี จากต้นเงิน 89,917 บาท นับ ตั้งแต่ วัน ถัด จาก วันฟ้อง เป็นต้น ไปจนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ทั้ง สอง ให้การ ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ชำระ เงิน แก่ โจทก์จำนวน 109,917 บาทจำเลย ทั้ง สอง อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษายืนจำเลย ทั้ง สอง ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ประเด็น ข้อ สุดท้าย เรื่อง โจทก์ เรียกดอกเบี้ย เกินกว่า อัตรา ที่ กฎหมาย กำหนด เป็น การ ฝ่าฝืน กฎหมาย ดอกเบี้ยตกเป็น โมฆะ หรือไม่ เห็นว่า หนังสือ รับสภาพหนี้ ตาม ฟ้อง ระหว่าง โจทก์กับ จำเลย ทั้ง สอง มิใช่ สัญญากู้ยืม เงิน ดังนั้น ข้อตกลง ระหว่างโจทก์ กับ จำเลย ทั้ง สอง ที่ ว่า หาก จำเลย ทั้ง สอง ผิดสัญญา ไม่ชำระ หนี้ยอม ให้ คิด ดอกเบี้ย ใน อัตรา ร้อยละ 20 ต่อ ปี จึง ไม่อยู่ ใน บังคับแห่ง พระราชบัญญัติ ห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ. 2475 กรณีจึง หาใช่ ว่า โจทก์ มี เจตนา หลีกเลี่ยง ข้อห้าม ตาม กฎหมาย ดังกล่าวกรณี กลับ ถือได้ว่า เจตนา ของ โจทก์ กับ จำเลย ทั้ง สอง ใน การ ทำ สัญญาโดย บ่ง ข้อตกลง ดัง ว่า นั้น มี ลักษณะ เป็น การ ทำ สัญญา ด้วย ข้อตกลงกำหนด ค่าเสียหาย ไว้ ล่วงหน้า ให้ คิด ดอกเบี้ย เสมือน เป็น เบี้ยปรับประการ หนึ่ง ซึ่ง ศาล มีอำนาจ ใช้ ดุลพินิจ ลดลง เป็น จำนวน พอสมควร ได้ใน เมื่อ พิเคราะห์ ถึง ทาง ได้เสีย ของ โจทก์ ทุกอย่าง อัน ชอบ ด้วย กฎหมายหาก จำเลย ทั้ง สอง ไม่ชำระ หนี้ ให้ ถูกต้อง ตาม สมควร ดังนั้น ดอกเบี้ยจึง หา เป็น โมฆะ ไม่ โจทก์ ย่อม มีสิทธิ เรียก ได้ และ ที่ ศาลล่างกำหนด ให้ มา นั้น เหมาะสม แล้ว ฎีกา จำเลย ทั้ง สอง ข้อ นี้ ฟังไม่ขึ้นเช่นกัน "พิพากษายืน(สมคิด ไตรโสรัส-พรชัย สมรรถเวช-สถิตย์ ไพเราะ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการรับสภาพหนี้นั้นมีผลเพียงทำให้อายุความสะดุดหยุดลงหาเป็นการก่อตั้งสิทธิฟ้องร้องขึ้นใหม่แต่อย่างใดไม่(คำพิพากษาศาลฎีกาที่546/2512,3592/2531)นั่นย่อมหมายความว่าการทำหนังสือรับสภาพหนี้นั้นเป็นการที่ลูกหนี้รับสภาพตามหนี้เดิมที่มีอยู่ต่อเจ้าหนี้ถ้าหนี้เดิมเป็นหนี้กู้ยืมสิทธิเรียกร้องเดิมก็คือเงินกู้พร้อมดอกเบี้ยมีปัญหาว่าลูกหนี้จะทำหนังสือรับสภาพหนี้ต่อเจ้าหนี้แล้วกำหนดดอกเบี้ยขึ้นมาใหม่ได้หรือไม่และดอกเบี้ยที่กำหนดขึ้นมาใหม่จะถือเป็นการก่อตั้งสิทธิเรียกร้องขึ้นมาใหม่หรือไม่ เรื่องนี้ได้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่3613/2522วินิจฉัยว่าแม้จำเลยยอมรับตามหนังสือขอผ่อนผันการชำระหนี้ว่าจำเลยเป็นหนี้โจทก์จำนวนเงินตามเช็คทั้งสองฉบับกับดอกเบี้ยค้างชำระเป็นเงินรวมทั้งสิ้น71,058.78บาทก็ตามแต่ในหนังสือดังกล่าวก็ระบุไว้ชัดว่าจำเลยตกลงจะขอชำระหนี้จำนวน20,000บาทภายในสิ้นเดือนกรกฎาคม2524และขอผ่อนชำระหนี้ที่เหลือเดือนละ2,000บาทภายในสิ้นเดือนของทุกเดือนเริ่มตั้งแต่เดือนสิงหาคม2524หากผิดนัดยอมให้โจทก์คิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ19ต่อปีตามปกติกับขอให้โจทก์งดคิดดอกเบี้ยในระหว่างผ่อนชำระและลดหย่อนให้บ้างหาได้รับสภาพหนี้ในต้นเงิน71,058.78บาทโดยยินยอมให้โจทก์เอาดอกเบี้ยที่ค้างชำระทบเข้ากับต้นเงินตามเช็คทั้งสองฉบับแล้วคิดดอกเบี้ยในจำนวนเงินที่ทบเข้ากันนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา655ไม่ดังนั้นโจทก์จึงมีสิทธิคิดดอกเบี้ยในต้นเงิน30,000บาทตามเช็คทั้งสองฉบับรวมกันซึ่งเป็นสิทธิเรียกร้องที่โจทก์มีอยู่เดิมต่อจำเลยผู้เป็นลูกหนี้(และคำพิพากษาศาลฎีกาที่2968/2530) จะเห็นได้ว่าตามคำพิพากษาดังกล่าวหนังสือรับสภาพหนี้จะกำหนดให้มีการคิดดอกเบี้ยขึ้นมาใหม่ได้ไม่ถือเป็นการก่อตั้งสิทธิเรียกร้องขึ้นมาใหม่นอกเหนือจากหนี้เดิมเป็นเพียงลูกหนี้สัญญาแก่เจ้าหนี้ว่าจะใช้เงินจำนวนหนึ่งเป็นดอกเบี้ยเมื่อตนผิดนัดไม่ชำระหนี้เดิมทั้งหมดหรือชำระหนี้เดิมไม่ตรงตามกำหนดโดยหลักเดียวกับการกำหนดเบี้ยปรับในสิทธิเรียกร้องอื่นทั่วไปด้วยเหตุนี้ศาลฎีกาจึงได้วินิจฉัยว่าดอกเบี้ยที่กำหนดไว้ในหนังสือรับสภาพหนี้นั้นเป็นการกำหนดเบี้ยปรับไว้ล่วงหน้าดังคำพิพากษาศาลฎีกาที่1727/2535จำเลยตกลงทำหนังสือรับสภาพหนี้ยินยอมใช้ค่าเสียหายให้โจทก์แสดงว่าจำเลยมีเจตนาผูกพันตามนั้นจำเลยจึงมีหน้าที่ต้องชำระค่าเสียหายให้โจทก์ตามหนังสือรับสภาพหนี้ส่วนดอกเบี้ยที่กำหนดตามหนังสือรับสภาพหนี้ถือเป็นการกำหนดเบี้ยปรับไว้ล่วงหน้าศาลมีอำนาจลดได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา383และตามคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ดังนั้นการคิดดอกเบี้ยตามหนังสือรับสภาพหนี้จึงไม่อยู่ในบังคับแห่งพระราชบัญญัติห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตราพ.ศ.2475 อย่างไรก็ดีคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ยังได้วินิจฉัยลงไปอีกว่าหนังสือรับรองสภาพหนี้ตามฟ้องไม่ใช่สัญญากู้ยืมเงินและตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่4508/2530ก็ยังวินิจฉัยอีกว่าทำหนังสือรับสภาพหนี้ระบุว่าจำเลยเป็นหนี้โจทก์จำนวนแน่นอนข้อความด้านหลังก็ระบุว่าเป็นอันลบล้างหนังสือสัญญากู้ทุกฉบับที่จำเลยทำไว้ต่อโจทก์ดังนี้หมายถึงหนี้เงินกู้ยืมหนังสือรับสภาพหนี้จึงเป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา653 ?พฤตินัยทัศนัยพิทักษ์กุล?คำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ขอให้ บังคับ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ชำระ เงิน ทั้งสิ้น135,811.62 บาท พร้อมเบี้ยปรับ ใน อัตรา ร้อยละ 20 ต่อ ปี จากต้นเงิน 89,917 บาท นับ ตั้งแต่ วัน ถัด จาก วันฟ้อง เป็นต้น ไปจนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ทั้ง สอง ให้การ ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ชำระ เงิน แก่ โจทก์จำนวน 109,917 บาทจำเลย ทั้ง สอง อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษายืนจำเลย ทั้ง สอง ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ประเด็น ข้อ สุดท้าย เรื่อง โจทก์ เรียกดอกเบี้ย เกินกว่า อัตรา ที่ กฎหมาย กำหนด เป็น การ ฝ่าฝืน กฎหมาย ดอกเบี้ยตกเป็น โมฆะ หรือไม่ เห็นว่า หนังสือ รับสภาพหนี้ ตาม ฟ้อง ระหว่าง โจทก์กับ จำเลย ทั้ง สอง มิใช่ สัญญากู้ยืม เงิน ดังนั้น ข้อตกลง ระหว่างโจทก์ กับ จำเลย ทั้ง สอง ที่ ว่า หาก จำเลย ทั้ง สอง ผิดสัญญา ไม่ชำระ หนี้ยอม ให้ คิด ดอกเบี้ย ใน อัตรา ร้อยละ 20 ต่อ ปี จึง ไม่อยู่ ใน บังคับแห่ง พระราชบัญญัติ ห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ. 2475 กรณีจึง หาใช่ ว่า โจทก์ มี เจตนา หลีกเลี่ยง ข้อห้าม ตาม กฎหมาย ดังกล่าวกรณี กลับ ถือได้ว่า เจตนา ของ โจทก์ กับ จำเลย ทั้ง สอง ใน การ ทำ สัญญาโดย บ่ง ข้อตกลง ดัง ว่า นั้น มี ลักษณะ เป็น การ ทำ สัญญา ด้วย ข้อตกลงกำหนด ค่าเสียหาย ไว้ ล่วงหน้า ให้ คิด ดอกเบี้ย เสมือน เป็น เบี้ยปรับประการ หนึ่ง ซึ่ง ศาล มีอำนาจ ใช้ ดุลพินิจ ลดลง เป็น จำนวน พอสมควร ได้ใน เมื่อ พิเคราะห์ ถึง ทาง ได้เสีย ของ โจทก์ ทุกอย่าง อัน ชอบ ด้วย กฎหมายหาก จำเลย ทั้ง สอง ไม่ชำระ หนี้ ให้ ถูกต้อง ตาม สมควร ดังนั้น ดอกเบี้ยจึง หา เป็น โมฆะ ไม่ โจทก์ ย่อม มีสิทธิ เรียก ได้ และ ที่ ศาลล่างกำหนด ให้ มา นั้น เหมาะสม แล้ว ฎีกา จำเลย ทั้ง สอง ข้อ นี้ ฟังไม่ขึ้นเช่นกัน "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1325/2538นาย วิรุฬห์ บุญยรังควรโจทก์นาย ศักดิ์สิทธิ์ ตระกูลศักดิ์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 383 พ.ร.บ.ห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ.2475 หนังสือรับสภาพหนี้มิใช่สัญญากู้ยืมเงินข้อตกลงที่ว่าหากจำเลยทั้งสองผิดสัญญาไม่ชำระหนี้ยอมให้คิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ20ต่อปีจึงไม่อยู่ในบังคับแห่งพระราชบัญญัติห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตราฯถือว่าเป็นการกำหนดค่าเสียหายไว้ล่วงหน้าให้คิดดอกเบี้ยเสมือนเป็นเบี้ยปรับซึ่งศาลมีอำนาจใช้ดุลพินิจลดลงเป็นจำนวนพอสมควรได้โจทก์ ฟ้อง ขอให้ บังคับ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ชำระ เงิน ทั้งสิ้น135,811.62 บาท พร้อมเบี้ยปรับ ใน อัตรา ร้อยละ 20 ต่อ ปี จากต้นเงิน 89,917 บาท นับ ตั้งแต่ วัน ถัด จาก วันฟ้อง เป็นต้น ไปจนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ทั้ง สอง ให้การ ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ชำระ เงิน แก่ โจทก์จำนวน 109,917 บาทจำเลย ทั้ง สอง อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษายืนจำเลย ทั้ง สอง ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ประเด็น ข้อ สุดท้าย เรื่อง โจทก์ เรียกดอกเบี้ย เกินกว่า อัตรา ที่ กฎหมาย กำหนด เป็น การ ฝ่าฝืน กฎหมาย ดอกเบี้ยตกเป็น โมฆะ หรือไม่ เห็นว่า หนังสือ รับสภาพหนี้ ตาม ฟ้อง ระหว่าง โจทก์กับ จำเลย ทั้ง สอง มิใช่ สัญญากู้ยืม เงิน ดังนั้น ข้อตกลง ระหว่างโจทก์ กับ จำเลย ทั้ง สอง ที่ ว่า หาก จำเลย ทั้ง สอง ผิดสัญญา ไม่ชำระ หนี้ยอม ให้ คิด ดอกเบี้ย ใน อัตรา ร้อยละ 20 ต่อ ปี จึง ไม่อยู่ ใน บังคับแห่ง พระราชบัญญัติ ห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ. 2475 กรณีจึง หาใช่ ว่า โจทก์ มี เจตนา หลีกเลี่ยง ข้อห้าม ตาม กฎหมาย ดังกล่าวกรณี กลับ ถือได้ว่า เจตนา ของ โจทก์ กับ จำเลย ทั้ง สอง ใน การ ทำ สัญญาโดย บ่ง ข้อตกลง ดัง ว่า นั้น มี ลักษณะ เป็น การ ทำ สัญญา ด้วย ข้อตกลงกำหนด ค่าเสียหาย ไว้ ล่วงหน้า ให้ คิด ดอกเบี้ย เสมือน เป็น เบี้ยปรับประการ หนึ่ง ซึ่ง ศาล มีอำนาจ ใช้ ดุลพินิจ ลดลง เป็น จำนวน พอสมควร ได้ใน เมื่อ พิเคราะห์ ถึง ทาง ได้เสีย ของ โจทก์ ทุกอย่าง อัน ชอบ ด้วย กฎหมายหาก จำเลย ทั้ง สอง ไม่ชำระ หนี้ ให้ ถูกต้อง ตาม สมควร ดังนั้น ดอกเบี้ยจึง หา เป็น โมฆะ ไม่ โจทก์ ย่อม มีสิทธิ เรียก ได้ และ ที่ ศาลล่างกำหนด ให้ มา นั้น เหมาะสม แล้ว ฎีกา จำเลย ทั้ง สอง ข้อ นี้ ฟังไม่ขึ้นเช่นกัน "พิพากษายืน(สมคิด ไตรโสรัส-พรชัย สมรรถเวช-สถิตย์ ไพเราะ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการรับสภาพหนี้นั้นมีผลเพียงทำให้อายุความสะดุดหยุดลงหาเป็นการก่อตั้งสิทธิฟ้องร้องขึ้นใหม่แต่อย่างใดไม่(คำพิพากษาศาลฎีกาที่546/2512,3592/2531)นั่นย่อมหมายความว่าการทำหนังสือรับสภาพหนี้นั้นเป็นการที่ลูกหนี้รับสภาพตามหนี้เดิมที่มีอยู่ต่อเจ้าหนี้ถ้าหนี้เดิมเป็นหนี้กู้ยืมสิทธิเรียกร้องเดิมก็คือเงินกู้พร้อมดอกเบี้ยมีปัญหาว่าลูกหนี้จะทำหนังสือรับสภาพหนี้ต่อเจ้าหนี้แล้วกำหนดดอกเบี้ยขึ้นมาใหม่ได้หรือไม่และดอกเบี้ยที่กำหนดขึ้นมาใหม่จะถือเป็นการก่อตั้งสิทธิเรียกร้องขึ้นมาใหม่หรือไม่ เรื่องนี้ได้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่3613/2522วินิจฉัยว่าแม้จำเลยยอมรับตามหนังสือขอผ่อนผันการชำระหนี้ว่าจำเลยเป็นหนี้โจทก์จำนวนเงินตามเช็คทั้งสองฉบับกับดอกเบี้ยค้างชำระเป็นเงินรวมทั้งสิ้น71,058.78บาทก็ตามแต่ในหนังสือดังกล่าวก็ระบุไว้ชัดว่าจำเลยตกลงจะขอชำระหนี้จำนวน20,000บาทภายในสิ้นเดือนกรกฎาคม2524และขอผ่อนชำระหนี้ที่เหลือเดือนละ2,000บาทภายในสิ้นเดือนของทุกเดือนเริ่มตั้งแต่เดือนสิงหาคม2524หากผิดนัดยอมให้โจทก์คิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ19ต่อปีตามปกติกับขอให้โจทก์งดคิดดอกเบี้ยในระหว่างผ่อนชำระและลดหย่อนให้บ้างหาได้รับสภาพหนี้ในต้นเงิน71,058.78บาทโดยยินยอมให้โจทก์เอาดอกเบี้ยที่ค้างชำระทบเข้ากับต้นเงินตามเช็คทั้งสองฉบับแล้วคิดดอกเบี้ยในจำนวนเงินที่ทบเข้ากันนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา655ไม่ดังนั้นโจทก์จึงมีสิทธิคิดดอกเบี้ยในต้นเงิน30,000บาทตามเช็คทั้งสองฉบับรวมกันซึ่งเป็นสิทธิเรียกร้องที่โจทก์มีอยู่เดิมต่อจำเลยผู้เป็นลูกหนี้(และคำพิพากษาศาลฎีกาที่2968/2530) จะเห็นได้ว่าตามคำพิพากษาดังกล่าวหนังสือรับสภาพหนี้จะกำหนดให้มีการคิดดอกเบี้ยขึ้นมาใหม่ได้ไม่ถือเป็นการก่อตั้งสิทธิเรียกร้องขึ้นมาใหม่นอกเหนือจากหนี้เดิมเป็นเพียงลูกหนี้สัญญาแก่เจ้าหนี้ว่าจะใช้เงินจำนวนหนึ่งเป็นดอกเบี้ยเมื่อตนผิดนัดไม่ชำระหนี้เดิมทั้งหมดหรือชำระหนี้เดิมไม่ตรงตามกำหนดโดยหลักเดียวกับการกำหนดเบี้ยปรับในสิทธิเรียกร้องอื่นทั่วไปด้วยเหตุนี้ศาลฎีกาจึงได้วินิจฉัยว่าดอกเบี้ยที่กำหนดไว้ในหนังสือรับสภาพหนี้นั้นเป็นการกำหนดเบี้ยปรับไว้ล่วงหน้าดังคำพิพากษาศาลฎีกาที่1727/2535จำเลยตกลงทำหนังสือรับสภาพหนี้ยินยอมใช้ค่าเสียหายให้โจทก์แสดงว่าจำเลยมีเจตนาผูกพันตามนั้นจำเลยจึงมีหน้าที่ต้องชำระค่าเสียหายให้โจทก์ตามหนังสือรับสภาพหนี้ส่วนดอกเบี้ยที่กำหนดตามหนังสือรับสภาพหนี้ถือเป็นการกำหนดเบี้ยปรับไว้ล่วงหน้าศาลมีอำนาจลดได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา383และตามคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ดังนั้นการคิดดอกเบี้ยตามหนังสือรับสภาพหนี้จึงไม่อยู่ในบังคับแห่งพระราชบัญญัติห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตราพ.ศ.2475 อย่างไรก็ดีคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ยังได้วินิจฉัยลงไปอีกว่าหนังสือรับรองสภาพหนี้ตามฟ้องไม่ใช่สัญญากู้ยืมเงินและตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่4508/2530ก็ยังวินิจฉัยอีกว่าทำหนังสือรับสภาพหนี้ระบุว่าจำเลยเป็นหนี้โจทก์จำนวนแน่นอนข้อความด้านหลังก็ระบุว่าเป็นอันลบล้างหนังสือสัญญากู้ทุกฉบับที่จำเลยทำไว้ต่อโจทก์ดังนี้หมายถึงหนี้เงินกู้ยืมหนังสือรับสภาพหนี้จึงเป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา653 ?พฤตินัยทัศนัยพิทักษ์กุล?