คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2390/2535หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีอาญาในข้อหายักยอกเงินโจทก์ศาลประทับฟ้องไว้พิจารณาแล้ว เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2524 แต่ยังไม่ได้ตัวจำเลยมาพิจารณา ศาลจึงมีคำสั่งจำหน่ายคดีชั่วคราว คดีอาญาจึงยังไม่เด็ดขาด อายุความซึ่งโจทก์เป็นผู้เสียหายมีสิทธิจะฟ้องเป็นคดีแพ่งย่อมสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 51 วรรคสอง โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีแพ่งเรียกเงินที่จำเลยยักยอกไปคืนเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม 2534 จึงไม่ขาดอายุความโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นลูกจ้างโจทก์ ในตำแหน่งพนักงานบัญชีประจำธนาคารโจทก์สาขาบางเลน ระหว่างวันที่ 27 เมษายน 2524ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2524 จำเลยร่วมกับพวกอีก 2 คน ปฏิบัติหน้าที่โดยทุจริตทำหลักฐานว่า ลูกค้าขอกู้ยืมเงินโดย ออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้ธนาคารโจทก์สาขาบางเลน รวม 137 ฉบับ เป็นเงิน4,092,650 บาท จำเลยเบิกเงินจำนวนดังกล่าวไป โดย รู้ว่ามิได้มีลูกค้าผู้มีชื่อตามตั๋วสัญญาใช้เงินกู้ยืมแล้วนำไปเป็นประโยชน์ของจำเลย 600,000 บาทขอให้บังคับจำเลยชดใช้เงินจำนวน600,000 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ เพราะการกระทำที่โจทก์อ้างเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 27 เมษายน 2524 ถึงวันที่ 14กรกฎาคม 2524 เมื่อนับถึงวันฟ้องล่วงเลยเกินไป 10 ปี คดีจึงขาดอายุความ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95 และสิทธิฟ้องคดีแพ่งของโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 51 และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยคืนหรือชดใช้เงิน จำนวน600,000 บาท แก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "จำเลยอุทธรณ์ว่าเดิมจำเลยถูกฟ้องที่ศาลจังหวัดนครปฐมในคดีอาญาว่า ตั้งแต่วันที่27 เมษายน 2524 ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2524 จำเลยยักยอกเงินโจทก์ศาลจังหวัดนครปฐมไต่สวนมูลฟ้อง มีคำสั่งประทับฟ้องแล้วจำหน่ายคดีชั่วคราวเพราะยังไม่ได้ตัวจำเลยมาพิจารณาคดี โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม 2534 เป็นเวลาเกิน 10 ปีนับแต่วันที่โจทก์อ้างว่าจำเลยยักยอกเงิน คดีจึงขาดอายุความฟ้องร้องเรียกเงินที่ยักยอกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95(3) ประกอบประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 วรรค 2 นั้น เห็นว่าโจทก์ฟ้องคดีเรียกเงินจำนวน 600,000 บาท ซึ่งจำเลยรับสารภาพว่ายักยอกและยินยอมชดใช้คืนให้โจทก์ เป็นการฟ้องเรียกมูลค่าทรัพย์สินของโจทก์ซึ่งจำเลยเอาไปโดย ไม่มีสิทธิ ทั้งเป็นการฟ้องคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญาซึ่งเดิมโจทก์ฟ้องเป็นคดีอาญาและศาลจังหวัดนครปฐมประทับฟ้องไว้พิจารณาเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2524แต่ยังไม่ได้ตัวจำเลยมาพิจารณาและศาลมีคำสั่งจำหน่ายคดีชั่วคราวคดีอาญายังไม่เด็ดขาด อายุความซึ่งโจทก์เป็นผู้เสียหายมีสิทธิจะฟ้องคดีแพ่งย่อมสดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 51วรรค 2 โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้วันที่ 30 สิงหาคม 2534 คดีโจทก์ยังไม่ขาดอายุความ ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2390/2535ธนาคาร นครหลวง ไทย จำกัดโจทก์นาย เท วัน โฆษิตชัย มงคลจำเลย ป.พ.พ. ม. 448 ป.วิ.อ. ม. 51โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีอาญาในข้อหายักยอกเงินโจทก์ศาลประทับฟ้องไว้พิจารณาแล้ว เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2524 แต่ยังไม่ได้ตัวจำเลยมาพิจารณา ศาลจึงมีคำสั่งจำหน่ายคดีชั่วคราว คดีอาญาจึงยังไม่เด็ดขาด อายุความซึ่งโจทก์เป็นผู้เสียหายมีสิทธิจะฟ้องเป็นคดีแพ่งย่อมสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 51 วรรคสอง โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีแพ่งเรียกเงินที่จำเลยยักยอกไปคืนเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม 2534 จึงไม่ขาดอายุความโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นลูกจ้างโจทก์ ในตำแหน่งพนักงานบัญชีประจำธนาคารโจทก์สาขาบางเลน ระหว่างวันที่ 27 เมษายน 2524ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2524 จำเลยร่วมกับพวกอีก 2 คน ปฏิบัติหน้าที่โดยทุจริตทำหลักฐานว่า ลูกค้าขอกู้ยืมเงินโดย ออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้ธนาคารโจทก์สาขาบางเลน รวม 137 ฉบับ เป็นเงิน4,092,650 บาท จำเลยเบิกเงินจำนวนดังกล่าวไป โดย รู้ว่ามิได้มีลูกค้าผู้มีชื่อตามตั๋วสัญญาใช้เงินกู้ยืมแล้วนำไปเป็นประโยชน์ของจำเลย 600,000 บาทขอให้บังคับจำเลยชดใช้เงินจำนวน600,000 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ เพราะการกระทำที่โจทก์อ้างเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 27 เมษายน 2524 ถึงวันที่ 14กรกฎาคม 2524 เมื่อนับถึงวันฟ้องล่วงเลยเกินไป 10 ปี คดีจึงขาดอายุความ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95 และสิทธิฟ้องคดีแพ่งของโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 51 และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยคืนหรือชดใช้เงิน จำนวน600,000 บาท แก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "จำเลยอุทธรณ์ว่าเดิมจำเลยถูกฟ้องที่ศาลจังหวัดนครปฐมในคดีอาญาว่า ตั้งแต่วันที่27 เมษายน 2524 ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2524 จำเลยยักยอกเงินโจทก์ศาลจังหวัดนครปฐมไต่สวนมูลฟ้อง มีคำสั่งประทับฟ้องแล้วจำหน่ายคดีชั่วคราวเพราะยังไม่ได้ตัวจำเลยมาพิจารณาคดี โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม 2534 เป็นเวลาเกิน 10 ปีนับแต่วันที่โจทก์อ้างว่าจำเลยยักยอกเงิน คดีจึงขาดอายุความฟ้องร้องเรียกเงินที่ยักยอกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95(3) ประกอบประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 วรรค 2 นั้น เห็นว่าโจทก์ฟ้องคดีเรียกเงินจำนวน 600,000 บาท ซึ่งจำเลยรับสารภาพว่ายักยอกและยินยอมชดใช้คืนให้โจทก์ เป็นการฟ้องเรียกมูลค่าทรัพย์สินของโจทก์ซึ่งจำเลยเอาไปโดย ไม่มีสิทธิ ทั้งเป็นการฟ้องคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญาซึ่งเดิมโจทก์ฟ้องเป็นคดีอาญาและศาลจังหวัดนครปฐมประทับฟ้องไว้พิจารณาเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2524แต่ยังไม่ได้ตัวจำเลยมาพิจารณาและศาลมีคำสั่งจำหน่ายคดีชั่วคราวคดีอาญายังไม่เด็ดขาด อายุความซึ่งโจทก์เป็นผู้เสียหายมีสิทธิจะฟ้องคดีแพ่งย่อมสดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 51วรรค 2 โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้วันที่ 30 สิงหาคม 2534 คดีโจทก์ยังไม่ขาดอายุความ ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(อากาศ บำรุงชีพ-ชลิต ประไพศาล-ประพัฒน์ อุชุภาพ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้จำเลยถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดฐานยักยอกเงินโจทก์ในระหว่างวันที่ 27 เมษายน 2524 ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2524 และจำเลยถูกโจทก์ฟ้องคดีอาญาที่ศาลจังหวัดนครปฐม ศาลจังหวัดนครปฐมไต่สวนมูลฟ้อง มีคำสั่งประทับฟ้องแล้วจำหน่ายคดีชั่วคราวเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2524 เนื่องจากยังไม่ได้ตัวจำเลยมาพิจารณา ต่อมาโจทก์มาฟ้องจำเลยเป็นคดีแพ่งเรียกเงินคืนที่ศาลแรงงานกลางเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม 2534 ข้อสังเกตในเรื่องอายุความมีดังนี้ 1. ถ้าโจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีละเมิดธรรมดา(มิใช่คดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา) ก็จะต้องพิจารณาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 ที่ว่า สิทธิเรียกร้องเรียกค่าเสียหายในมูลละเมิดย่อมขาดอายุความเมื่อพ้น 1 ปี นับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือเมื่อพ้น 10 ปี นับแต่วันทำละเมิด ซึ่งจะเห็นได้ว่าคดีนี้ขาดอายุความแล้ว 2. แต่เนื่องจากคดีละเมิดที่โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้นั้นศาลฎีกาเห็นว่าเป็นการฟ้องคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา อายุความซึ่งโจทก์เป็นผู้เสียหายมีสิทธิจะฟ้องคดีแพ่งย่อมสะดุดหยุดลงตามมาตรา 79 แห่งกฎหมายลักษณะอาญา (ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 51 วรรค 2) ข้อที่น่าพิจารณาก็คือ จะนำกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 79 มาใช้บังคับกับคดีนี้ได้เพียงใด กฎหมายลักษณะอาญา บัญญัติว่า "มาตรา 79 เวลาในระหว่างคดีเรื่องใดอยู่ในศาล คือ ในระหว่างร้องขอต่อศาลด้วยประการใด ๆ ก็ดี ในระหว่างเวลาเรียกหรือจับตัวจำเลยตามหมายสั่งของศาลก็ดี ท่านว่าเป็นเวลาหยุดอายุความ มิให้นับเวลาระหว่างคดีที่กล่าวมานี้เข้าในอายุความ" หากพิจารณาบทบัญญัติดังกล่าว จะเห็นได้ว่าคดีอาญาที่จำเลยถูกฟ้องในข้อหายักยอกนั้นได้ถูกฟ้องและศาลมีคำสั่งประทับฟ้องไว้เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2524 และอยู่ในระหว่างจับตัวจำเลยมาศาลตามหมายสั่งดังนั้น ตั้งแต่วันที่ 22 ธันวาคม 2524 เป็นต้นมาจึงเป็น"เวลาหยุดอายุความ" ตามบทบัญญัติดังกล่าว และจะ "หยุด" อายุความไปจนกว่าหมายสั่งหรือหมายจับจะสิ้นระยะเวลาที่กำหนดในหมายจับ(คดียักยอกทรัพย์นั้นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95(3),352มีอายุความ 10 ปี ส่วนคดียักยอกตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 78,314,319 มีอายุความ 5 ปี) กฎหมายลักษณะอาญาถูกยกเลิกแล้ว โดย พระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2499 มาตรา 4 ดังนั้น จึงต้องถือว่าบทบัญญัติในมาตรา 51 วรรค 2 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาอ้างถึงบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายอาญาในบทมาตราที่มีนัยเช่นเดียวกันคือ มาตรา 95 วรรคสอง (ทั้งนี้ตาม มาตรา 8 แห่งพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2499) ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95 บัญญัติว่า "มาตรา 95 ในคดีอาญา ถ้ามิได้ฟ้องและได้ตัวผู้กระทำความผิดมายังศาลภายในกำหนดดังต่อไปนี้ นับแต่วันกระทำความผิดเป็นอันขาดอายุความ ฯลฯ (3) สิบปี สำหรับความผิดต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปี ฯลฯ ถ้าได้ฟ้องและได้ตัวผู้กระทำความผิดมายังศาลแล้ว ผู้กระทำความผิดหลบหนีหรือวิกลจริต และศาลสั่งงดการพิจารณาไว้จนเกินกำหนดดังกล่าวแล้วนับแต่วันที่หลบหนีหรือวันที่ศาลสั่งงดการพิจารณาก็ให้ถือว่าเป็นอันขาดอายุความเช่นเดียวกัน" เมื่อนำมาตรา 95 มาพิเคราะห์ก็จะเห็นได้ว่าจำเลยกระทำผิดวันสุดท้ายคือวันที่ 14 กรกฎาคม 2524 ถึงวันฟ้องคดีที่ศาลแรงงานกลาง(30 สิงหาคม 2534) ก็เกิน 10 ปี ขาดอายุความตามมาตรา 95(3) แล้วและกรณีก็ไม่อาจนำวรรคสองของมาตรา 95 ซึ่งเป็นบทมาตราที่มีนัยเช่นเดียวกับกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 79 มาปรับกับคดีนี้ได้เพราะถึงแม้ว่าจำเลยจะถูกฟ้องคดีอาญาต่อศาลแล้ว แต่ก็มิได้ตัวจำเลยมายังศาล อายุความจึงไม่สะดุดหยุดลงตามบทบัญญัติในวรรคสองกรณีจึงต้องนำมาตรา 95 วรรคแรกมาใช้เท่านั้น หากพิจารณาเช่นนี้คดีของโจทก์ก็น่าจะขาดอายุความ อย่างไรก็ตาม ท่านศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ มีความเห็นว่า"การได้ตัว" ต้องถือว่าจำเลยได้รับหมายเรียกเมื่อใดเป็นการได้ตัวมายังศาลเมื่อนั้น ไม่จำเป็นที่จำเลยจะต้องมาศาลตามวันในหมายเรียกนั้นแล้ว ถ้ารับหมายเรียกแล้วไม่มาศาลก็ต้องถือว่าหลบหนี (กฎหมายอาญาภาค 1 ตอนที่ 1 พิมพ์ครั้งที่ 7 หน้า 1,113) ดังนั้นถ้าถือตามความเห็นของท่านศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ คดีของโจทก์ก็ไม่ขาดอายุความ เกษมสันต์ วิลาวรรณ.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นลูกจ้างโจทก์ ในตำแหน่งพนักงานบัญชีประจำธนาคารโจทก์สาขาบางเลน ระหว่างวันที่ 27 เมษายน 2524ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2524 จำเลยร่วมกับพวกอีก 2 คน ปฏิบัติหน้าที่โดยทุจริตทำหลักฐานว่า ลูกค้าขอกู้ยืมเงินโดย ออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้ธนาคารโจทก์สาขาบางเลน รวม 137 ฉบับ เป็นเงิน4,092,650 บาท จำเลยเบิกเงินจำนวนดังกล่าวไป โดย รู้ว่ามิได้มีลูกค้าผู้มีชื่อตามตั๋วสัญญาใช้เงินกู้ยืมแล้วนำไปเป็นประโยชน์ของจำเลย 600,000 บาทขอให้บังคับจำเลยชดใช้เงินจำนวน600,000 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ เพราะการกระทำที่โจทก์อ้างเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 27 เมษายน 2524 ถึงวันที่ 14กรกฎาคม 2524 เมื่อนับถึงวันฟ้องล่วงเลยเกินไป 10 ปี คดีจึงขาดอายุความ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95 และสิทธิฟ้องคดีแพ่งของโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 51 และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยคืนหรือชดใช้เงิน จำนวน600,000 บาท แก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "จำเลยอุทธรณ์ว่าเดิมจำเลยถูกฟ้องที่ศาลจังหวัดนครปฐมในคดีอาญาว่า ตั้งแต่วันที่27 เมษายน 2524 ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2524 จำเลยยักยอกเงินโจทก์ศาลจังหวัดนครปฐมไต่สวนมูลฟ้อง มีคำสั่งประทับฟ้องแล้วจำหน่ายคดีชั่วคราวเพราะยังไม่ได้ตัวจำเลยมาพิจารณาคดี โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม 2534 เป็นเวลาเกิน 10 ปีนับแต่วันที่โจทก์อ้างว่าจำเลยยักยอกเงิน คดีจึงขาดอายุความฟ้องร้องเรียกเงินที่ยักยอกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95(3) ประกอบประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 วรรค 2 นั้น เห็นว่าโจทก์ฟ้องคดีเรียกเงินจำนวน 600,000 บาท ซึ่งจำเลยรับสารภาพว่ายักยอกและยินยอมชดใช้คืนให้โจทก์ เป็นการฟ้องเรียกมูลค่าทรัพย์สินของโจทก์ซึ่งจำเลยเอาไปโดย ไม่มีสิทธิ ทั้งเป็นการฟ้องคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญาซึ่งเดิมโจทก์ฟ้องเป็นคดีอาญาและศาลจังหวัดนครปฐมประทับฟ้องไว้พิจารณาเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2524แต่ยังไม่ได้ตัวจำเลยมาพิจารณาและศาลมีคำสั่งจำหน่ายคดีชั่วคราวคดีอาญายังไม่เด็ดขาด อายุความซึ่งโจทก์เป็นผู้เสียหายมีสิทธิจะฟ้องคดีแพ่งย่อมสดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 51วรรค 2 โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้วันที่ 30 สิงหาคม 2534 คดีโจทก์ยังไม่ขาดอายุความ ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2390/2535ธนาคาร นครหลวง ไทย จำกัดโจทก์นาย เท วัน โฆษิตชัย มงคลจำเลย ป.พ.พ. ม. 448 ป.วิ.อ. ม. 51โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีอาญาในข้อหายักยอกเงินโจทก์ศาลประทับฟ้องไว้พิจารณาแล้ว เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2524 แต่ยังไม่ได้ตัวจำเลยมาพิจารณา ศาลจึงมีคำสั่งจำหน่ายคดีชั่วคราว คดีอาญาจึงยังไม่เด็ดขาด อายุความซึ่งโจทก์เป็นผู้เสียหายมีสิทธิจะฟ้องเป็นคดีแพ่งย่อมสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 51 วรรคสอง โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีแพ่งเรียกเงินที่จำเลยยักยอกไปคืนเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม 2534 จึงไม่ขาดอายุความโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นลูกจ้างโจทก์ ในตำแหน่งพนักงานบัญชีประจำธนาคารโจทก์สาขาบางเลน ระหว่างวันที่ 27 เมษายน 2524ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2524 จำเลยร่วมกับพวกอีก 2 คน ปฏิบัติหน้าที่โดยทุจริตทำหลักฐานว่า ลูกค้าขอกู้ยืมเงินโดย ออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้ธนาคารโจทก์สาขาบางเลน รวม 137 ฉบับ เป็นเงิน4,092,650 บาท จำเลยเบิกเงินจำนวนดังกล่าวไป โดย รู้ว่ามิได้มีลูกค้าผู้มีชื่อตามตั๋วสัญญาใช้เงินกู้ยืมแล้วนำไปเป็นประโยชน์ของจำเลย 600,000 บาทขอให้บังคับจำเลยชดใช้เงินจำนวน600,000 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ เพราะการกระทำที่โจทก์อ้างเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 27 เมษายน 2524 ถึงวันที่ 14กรกฎาคม 2524 เมื่อนับถึงวันฟ้องล่วงเลยเกินไป 10 ปี คดีจึงขาดอายุความ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95 และสิทธิฟ้องคดีแพ่งของโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 51 และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยคืนหรือชดใช้เงิน จำนวน600,000 บาท แก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "จำเลยอุทธรณ์ว่าเดิมจำเลยถูกฟ้องที่ศาลจังหวัดนครปฐมในคดีอาญาว่า ตั้งแต่วันที่27 เมษายน 2524 ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2524 จำเลยยักยอกเงินโจทก์ศาลจังหวัดนครปฐมไต่สวนมูลฟ้อง มีคำสั่งประทับฟ้องแล้วจำหน่ายคดีชั่วคราวเพราะยังไม่ได้ตัวจำเลยมาพิจารณาคดี โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม 2534 เป็นเวลาเกิน 10 ปีนับแต่วันที่โจทก์อ้างว่าจำเลยยักยอกเงิน คดีจึงขาดอายุความฟ้องร้องเรียกเงินที่ยักยอกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95(3) ประกอบประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 วรรค 2 นั้น เห็นว่าโจทก์ฟ้องคดีเรียกเงินจำนวน 600,000 บาท ซึ่งจำเลยรับสารภาพว่ายักยอกและยินยอมชดใช้คืนให้โจทก์ เป็นการฟ้องเรียกมูลค่าทรัพย์สินของโจทก์ซึ่งจำเลยเอาไปโดย ไม่มีสิทธิ ทั้งเป็นการฟ้องคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญาซึ่งเดิมโจทก์ฟ้องเป็นคดีอาญาและศาลจังหวัดนครปฐมประทับฟ้องไว้พิจารณาเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2524แต่ยังไม่ได้ตัวจำเลยมาพิจารณาและศาลมีคำสั่งจำหน่ายคดีชั่วคราวคดีอาญายังไม่เด็ดขาด อายุความซึ่งโจทก์เป็นผู้เสียหายมีสิทธิจะฟ้องคดีแพ่งย่อมสดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 51วรรค 2 โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้วันที่ 30 สิงหาคม 2534 คดีโจทก์ยังไม่ขาดอายุความ ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(อากาศ บำรุงชีพ-ชลิต ประไพศาล-ประพัฒน์ อุชุภาพ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้จำเลยถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดฐานยักยอกเงินโจทก์ในระหว่างวันที่ 27 เมษายน 2524 ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2524 และจำเลยถูกโจทก์ฟ้องคดีอาญาที่ศาลจังหวัดนครปฐม ศาลจังหวัดนครปฐมไต่สวนมูลฟ้อง มีคำสั่งประทับฟ้องแล้วจำหน่ายคดีชั่วคราวเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2524 เนื่องจากยังไม่ได้ตัวจำเลยมาพิจารณา ต่อมาโจทก์มาฟ้องจำเลยเป็นคดีแพ่งเรียกเงินคืนที่ศาลแรงงานกลางเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม 2534 ข้อสังเกตในเรื่องอายุความมีดังนี้ 1. ถ้าโจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีละเมิดธรรมดา(มิใช่คดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา) ก็จะต้องพิจารณาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 ที่ว่า สิทธิเรียกร้องเรียกค่าเสียหายในมูลละเมิดย่อมขาดอายุความเมื่อพ้น 1 ปี นับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือเมื่อพ้น 10 ปี นับแต่วันทำละเมิด ซึ่งจะเห็นได้ว่าคดีนี้ขาดอายุความแล้ว 2. แต่เนื่องจากคดีละเมิดที่โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้นั้นศาลฎีกาเห็นว่าเป็นการฟ้องคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา อายุความซึ่งโจทก์เป็นผู้เสียหายมีสิทธิจะฟ้องคดีแพ่งย่อมสะดุดหยุดลงตามมาตรา 79 แห่งกฎหมายลักษณะอาญา (ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 51 วรรค 2) ข้อที่น่าพิจารณาก็คือ จะนำกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 79 มาใช้บังคับกับคดีนี้ได้เพียงใด กฎหมายลักษณะอาญา บัญญัติว่า "มาตรา 79 เวลาในระหว่างคดีเรื่องใดอยู่ในศาล คือ ในระหว่างร้องขอต่อศาลด้วยประการใด ๆ ก็ดี ในระหว่างเวลาเรียกหรือจับตัวจำเลยตามหมายสั่งของศาลก็ดี ท่านว่าเป็นเวลาหยุดอายุความ มิให้นับเวลาระหว่างคดีที่กล่าวมานี้เข้าในอายุความ" หากพิจารณาบทบัญญัติดังกล่าว จะเห็นได้ว่าคดีอาญาที่จำเลยถูกฟ้องในข้อหายักยอกนั้นได้ถูกฟ้องและศาลมีคำสั่งประทับฟ้องไว้เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2524 และอยู่ในระหว่างจับตัวจำเลยมาศาลตามหมายสั่งดังนั้น ตั้งแต่วันที่ 22 ธันวาคม 2524 เป็นต้นมาจึงเป็น"เวลาหยุดอายุความ" ตามบทบัญญัติดังกล่าว และจะ "หยุด" อายุความไปจนกว่าหมายสั่งหรือหมายจับจะสิ้นระยะเวลาที่กำหนดในหมายจับ(คดียักยอกทรัพย์นั้นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95(3),352มีอายุความ 10 ปี ส่วนคดียักยอกตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 78,314,319 มีอายุความ 5 ปี) กฎหมายลักษณะอาญาถูกยกเลิกแล้ว โดย พระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2499 มาตรา 4 ดังนั้น จึงต้องถือว่าบทบัญญัติในมาตรา 51 วรรค 2 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาอ้างถึงบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายอาญาในบทมาตราที่มีนัยเช่นเดียวกันคือ มาตรา 95 วรรคสอง (ทั้งนี้ตาม มาตรา 8 แห่งพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2499) ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95 บัญญัติว่า "มาตรา 95 ในคดีอาญา ถ้ามิได้ฟ้องและได้ตัวผู้กระทำความผิดมายังศาลภายในกำหนดดังต่อไปนี้ นับแต่วันกระทำความผิดเป็นอันขาดอายุความ ฯลฯ (3) สิบปี สำหรับความผิดต้องระวางโทษจำคุกกว่าหนึ่งปีถึงเจ็ดปี ฯลฯ ถ้าได้ฟ้องและได้ตัวผู้กระทำความผิดมายังศาลแล้ว ผู้กระทำความผิดหลบหนีหรือวิกลจริต และศาลสั่งงดการพิจารณาไว้จนเกินกำหนดดังกล่าวแล้วนับแต่วันที่หลบหนีหรือวันที่ศาลสั่งงดการพิจารณาก็ให้ถือว่าเป็นอันขาดอายุความเช่นเดียวกัน" เมื่อนำมาตรา 95 มาพิเคราะห์ก็จะเห็นได้ว่าจำเลยกระทำผิดวันสุดท้ายคือวันที่ 14 กรกฎาคม 2524 ถึงวันฟ้องคดีที่ศาลแรงงานกลาง(30 สิงหาคม 2534) ก็เกิน 10 ปี ขาดอายุความตามมาตรา 95(3) แล้วและกรณีก็ไม่อาจนำวรรคสองของมาตรา 95 ซึ่งเป็นบทมาตราที่มีนัยเช่นเดียวกับกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 79 มาปรับกับคดีนี้ได้เพราะถึงแม้ว่าจำเลยจะถูกฟ้องคดีอาญาต่อศาลแล้ว แต่ก็มิได้ตัวจำเลยมายังศาล อายุความจึงไม่สะดุดหยุดลงตามบทบัญญัติในวรรคสองกรณีจึงต้องนำมาตรา 95 วรรคแรกมาใช้เท่านั้น หากพิจารณาเช่นนี้คดีของโจทก์ก็น่าจะขาดอายุความ อย่างไรก็ตาม ท่านศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ มีความเห็นว่า"การได้ตัว" ต้องถือว่าจำเลยได้รับหมายเรียกเมื่อใดเป็นการได้ตัวมายังศาลเมื่อนั้น ไม่จำเป็นที่จำเลยจะต้องมาศาลตามวันในหมายเรียกนั้นแล้ว ถ้ารับหมายเรียกแล้วไม่มาศาลก็ต้องถือว่าหลบหนี (กฎหมายอาญาภาค 1 ตอนที่ 1 พิมพ์ครั้งที่ 7 หน้า 1,113) ดังนั้นถ้าถือตามความเห็นของท่านศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ คดีของโจทก์ก็ไม่ขาดอายุความ เกษมสันต์ วิลาวรรณ.