คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2506/2523หลักกฎหมาย: การที่สามีไปได้ภริยาน้อยจนกระทั่งมีบุตรด้วยกัน ภริยาหลวงย่อมจะต้องมีความหึงหวงเป็นธรรมดา ภริยาด่าสามีด้วยอารมณ์หึงหวงอันเกิดจากความรักความหวงแหนหาเป็นการร้ายแรงที่จะอ้างมาเป็นเหตุหย่าได้ไม่ และการทำร้ายร่างกายด้วยสาเหตุดังกล่าวเมื่อไม่ปรากฏว่าสามีได้รับอันตรายร้ายแรงจากบาดแผลนั้นแต่อย่างใด ก็ไม่เข้าลักษณะของการทำร้ายอันเป็นการร้ายแรงที่จะถือเป็นเหตุหย่าได้เช่นกันโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นสามีจำเลย จำเลยได้ด่าว่าทำร้ายร่างกายโจทก์หลายครั้ง เป็นการทรมานจิตใจและหมิ่นประมาทเหยียดหยามโจทก์เป็นการร้ายแรง ขอให้ศาลพิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากการเป็นสามีภริยา จำเลยให้การว่า ไม่เคยด่า ไม่เคยทำร้าย ไม่เคยทรมานจิตใจ และไม่เคยหมิ่นประมาทโจทก์ โจทก์ไปได้ น. เป็นภรรยาใหม่จึงหาเหตุมาฟ้องอย่างจำเลย ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่โจทก์ไปได้ น.เป็นภริยาน้อยจนกระทั่งจะมีบุตรด้วยกัน จำเลยซึ่งเป็นภริยาก็ย่อมจะต้องเกิดการทะเลาะด่าว่ากันระหว่างสามีภริยาเป็นธรรมดาวิสัยเหตุแห่งความยุ่งยากเหล่านี้โจทก์เป็นผู้ก่อขึ้นทั้งสิ้น และการทะเลาะด่าว่ากันนี้เป็นเรื่องเกิดขึ้นภายในบ้านภายในครอบครัว จำเลยไม่เคยไปด่าว่าโจทก์ที่ตลาด จะมีที่อื่นบ้างก็เพียงที่บ้าน น.ภริยาน้อยเท่านั้น ถ้อยคำที่จำเลยยกมาด่าว่าโจทก์ล้วนเป็นการระบายอารมณ์หึงสุดขีดของหญิงที่อยู่ในสภาพชอกช้ำระกำใจ เห็นได้ว่าจำเลยหาได้มีเจตนาหมิ่นประมาทโจทก์จริงจังเป็นการด่าว่ากันด้วยอารมณ์หึงหวงอันเกิดจากความรักความหวงแหนในสามีของตนนั่นเอง คำด่าของจำเลยในลักษณะดังกล่าวหาเป็นการร้ายแรงที่โจทก์จะอ้างมาเป็นเหตุหย่าได้ไม่ ในประเด็นเรื่องทำร้ายร่างกาย การที่จำเลยทะเลาะกับโจทก์ที่บ้านจำเลย แล้วจำเลยหยิบขวดน้ำปลาตีหน้าโจทก์แตกโลหิตไหลนั้น ก็เป็นเรื่องทะเลาะวิวาทกันภายในบ้านระหว่างสามีภริยาอันเนื่องมาจากความหึงหวง ซึ่งไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้รับอันตรายร้ายแรงจากบาดแผลนั้นแต่อย่างใด จึงไม่เข้าลักษณะของการทำร้ายอันเป็นการร้ายแรงที่จะถือเป็นเหตุหย่าได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2506/2523นายเฉลิม ธงทองโจทก์นางประนอม ธงทองล. ป.พ.พ. ม. 1516 (3)การที่สามีไปได้ภริยาน้อยจนกระทั่งมีบุตรด้วยกัน ภริยาหลวงย่อมจะต้องมีความหึงหวงเป็นธรรมดา ภริยาด่าสามีด้วยอารมณ์หึงหวงอันเกิดจากความรักความหวงแหนหาเป็นการร้ายแรงที่จะอ้างมาเป็นเหตุหย่าได้ไม่ และการทำร้ายร่างกายด้วยสาเหตุดังกล่าวเมื่อไม่ปรากฏว่าสามีได้รับอันตรายร้ายแรงจากบาดแผลนั้นแต่อย่างใด ก็ไม่เข้าลักษณะของการทำร้ายอันเป็นการร้ายแรงที่จะถือเป็นเหตุหย่าได้เช่นกันโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นสามีจำเลย จำเลยได้ด่าว่าทำร้ายร่างกายโจทก์หลายครั้ง เป็นการทรมานจิตใจและหมิ่นประมาทเหยียดหยามโจทก์เป็นการร้ายแรง ขอให้ศาลพิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากการเป็นสามีภริยา จำเลยให้การว่า ไม่เคยด่า ไม่เคยทำร้าย ไม่เคยทรมานจิตใจ และไม่เคยหมิ่นประมาทโจทก์ โจทก์ไปได้ น. เป็นภรรยาใหม่จึงหาเหตุมาฟ้องอย่างจำเลย ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่โจทก์ไปได้ น.เป็นภริยาน้อยจนกระทั่งจะมีบุตรด้วยกัน จำเลยซึ่งเป็นภริยาก็ย่อมจะต้องเกิดการทะเลาะด่าว่ากันระหว่างสามีภริยาเป็นธรรมดาวิสัยเหตุแห่งความยุ่งยากเหล่านี้โจทก์เป็นผู้ก่อขึ้นทั้งสิ้น และการทะเลาะด่าว่ากันนี้เป็นเรื่องเกิดขึ้นภายในบ้านภายในครอบครัว จำเลยไม่เคยไปด่าว่าโจทก์ที่ตลาด จะมีที่อื่นบ้างก็เพียงที่บ้าน น.ภริยาน้อยเท่านั้น ถ้อยคำที่จำเลยยกมาด่าว่าโจทก์ล้วนเป็นการระบายอารมณ์หึงสุดขีดของหญิงที่อยู่ในสภาพชอกช้ำระกำใจ เห็นได้ว่าจำเลยหาได้มีเจตนาหมิ่นประมาทโจทก์จริงจังเป็นการด่าว่ากันด้วยอารมณ์หึงหวงอันเกิดจากความรักความหวงแหนในสามีของตนนั่นเอง คำด่าของจำเลยในลักษณะดังกล่าวหาเป็นการร้ายแรงที่โจทก์จะอ้างมาเป็นเหตุหย่าได้ไม่ ในประเด็นเรื่องทำร้ายร่างกาย การที่จำเลยทะเลาะกับโจทก์ที่บ้านจำเลย แล้วจำเลยหยิบขวดน้ำปลาตีหน้าโจทก์แตกโลหิตไหลนั้น ก็เป็นเรื่องทะเลาะวิวาทกันภายในบ้านระหว่างสามีภริยาอันเนื่องมาจากความหึงหวง ซึ่งไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้รับอันตรายร้ายแรงจากบาดแผลนั้นแต่อย่างใด จึงไม่เข้าลักษณะของการทำร้ายอันเป็นการร้ายแรงที่จะถือเป็นเหตุหย่าได้ พิพากษายืน(ทวี กสิยพงศ์-สมบัติ วังตาล-ประทีป ชุ่มวัฒนะ)ศาลจังหวัดพระนครศรีอยุธยา - นายวิศิษฎ์ วิศาลสวัสดิ์ศาลอุทธรณ์ - นายเริ่ม ธรรมดุษฎีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นสามีจำเลย จำเลยได้ด่าว่าทำร้ายร่างกายโจทก์หลายครั้ง เป็นการทรมานจิตใจและหมิ่นประมาทเหยียดหยามโจทก์เป็นการร้ายแรง ขอให้ศาลพิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากการเป็นสามีภริยา จำเลยให้การว่า ไม่เคยด่า ไม่เคยทำร้าย ไม่เคยทรมานจิตใจ และไม่เคยหมิ่นประมาทโจทก์ โจทก์ไปได้ น. เป็นภรรยาใหม่จึงหาเหตุมาฟ้องอย่างจำเลย ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่โจทก์ไปได้ น.เป็นภริยาน้อยจนกระทั่งจะมีบุตรด้วยกัน จำเลยซึ่งเป็นภริยาก็ย่อมจะต้องเกิดการทะเลาะด่าว่ากันระหว่างสามีภริยาเป็นธรรมดาวิสัยเหตุแห่งความยุ่งยากเหล่านี้โจทก์เป็นผู้ก่อขึ้นทั้งสิ้น และการทะเลาะด่าว่ากันนี้เป็นเรื่องเกิดขึ้นภายในบ้านภายในครอบครัว จำเลยไม่เคยไปด่าว่าโจทก์ที่ตลาด จะมีที่อื่นบ้างก็เพียงที่บ้าน น.ภริยาน้อยเท่านั้น ถ้อยคำที่จำเลยยกมาด่าว่าโจทก์ล้วนเป็นการระบายอารมณ์หึงสุดขีดของหญิงที่อยู่ในสภาพชอกช้ำระกำใจ เห็นได้ว่าจำเลยหาได้มีเจตนาหมิ่นประมาทโจทก์จริงจังเป็นการด่าว่ากันด้วยอารมณ์หึงหวงอันเกิดจากความรักความหวงแหนในสามีของตนนั่นเอง คำด่าของจำเลยในลักษณะดังกล่าวหาเป็นการร้ายแรงที่โจทก์จะอ้างมาเป็นเหตุหย่าได้ไม่ ในประเด็นเรื่องทำร้ายร่างกาย การที่จำเลยทะเลาะกับโจทก์ที่บ้านจำเลย แล้วจำเลยหยิบขวดน้ำปลาตีหน้าโจทก์แตกโลหิตไหลนั้น ก็เป็นเรื่องทะเลาะวิวาทกันภายในบ้านระหว่างสามีภริยาอันเนื่องมาจากความหึงหวง ซึ่งไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้รับอันตรายร้ายแรงจากบาดแผลนั้นแต่อย่างใด จึงไม่เข้าลักษณะของการทำร้ายอันเป็นการร้ายแรงที่จะถือเป็นเหตุหย่าได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2506/2523นายเฉลิม ธงทองโจทก์นางประนอม ธงทองล. ป.พ.พ. ม. 1516 (3)การที่สามีไปได้ภริยาน้อยจนกระทั่งมีบุตรด้วยกัน ภริยาหลวงย่อมจะต้องมีความหึงหวงเป็นธรรมดา ภริยาด่าสามีด้วยอารมณ์หึงหวงอันเกิดจากความรักความหวงแหนหาเป็นการร้ายแรงที่จะอ้างมาเป็นเหตุหย่าได้ไม่ และการทำร้ายร่างกายด้วยสาเหตุดังกล่าวเมื่อไม่ปรากฏว่าสามีได้รับอันตรายร้ายแรงจากบาดแผลนั้นแต่อย่างใด ก็ไม่เข้าลักษณะของการทำร้ายอันเป็นการร้ายแรงที่จะถือเป็นเหตุหย่าได้เช่นกันโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นสามีจำเลย จำเลยได้ด่าว่าทำร้ายร่างกายโจทก์หลายครั้ง เป็นการทรมานจิตใจและหมิ่นประมาทเหยียดหยามโจทก์เป็นการร้ายแรง ขอให้ศาลพิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากการเป็นสามีภริยา จำเลยให้การว่า ไม่เคยด่า ไม่เคยทำร้าย ไม่เคยทรมานจิตใจ และไม่เคยหมิ่นประมาทโจทก์ โจทก์ไปได้ น. เป็นภรรยาใหม่จึงหาเหตุมาฟ้องอย่างจำเลย ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่โจทก์ไปได้ น.เป็นภริยาน้อยจนกระทั่งจะมีบุตรด้วยกัน จำเลยซึ่งเป็นภริยาก็ย่อมจะต้องเกิดการทะเลาะด่าว่ากันระหว่างสามีภริยาเป็นธรรมดาวิสัยเหตุแห่งความยุ่งยากเหล่านี้โจทก์เป็นผู้ก่อขึ้นทั้งสิ้น และการทะเลาะด่าว่ากันนี้เป็นเรื่องเกิดขึ้นภายในบ้านภายในครอบครัว จำเลยไม่เคยไปด่าว่าโจทก์ที่ตลาด จะมีที่อื่นบ้างก็เพียงที่บ้าน น.ภริยาน้อยเท่านั้น ถ้อยคำที่จำเลยยกมาด่าว่าโจทก์ล้วนเป็นการระบายอารมณ์หึงสุดขีดของหญิงที่อยู่ในสภาพชอกช้ำระกำใจ เห็นได้ว่าจำเลยหาได้มีเจตนาหมิ่นประมาทโจทก์จริงจังเป็นการด่าว่ากันด้วยอารมณ์หึงหวงอันเกิดจากความรักความหวงแหนในสามีของตนนั่นเอง คำด่าของจำเลยในลักษณะดังกล่าวหาเป็นการร้ายแรงที่โจทก์จะอ้างมาเป็นเหตุหย่าได้ไม่ ในประเด็นเรื่องทำร้ายร่างกาย การที่จำเลยทะเลาะกับโจทก์ที่บ้านจำเลย แล้วจำเลยหยิบขวดน้ำปลาตีหน้าโจทก์แตกโลหิตไหลนั้น ก็เป็นเรื่องทะเลาะวิวาทกันภายในบ้านระหว่างสามีภริยาอันเนื่องมาจากความหึงหวง ซึ่งไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้รับอันตรายร้ายแรงจากบาดแผลนั้นแต่อย่างใด จึงไม่เข้าลักษณะของการทำร้ายอันเป็นการร้ายแรงที่จะถือเป็นเหตุหย่าได้ พิพากษายืน(ทวี กสิยพงศ์-สมบัติ วังตาล-ประทีป ชุ่มวัฒนะ)ศาลจังหวัดพระนครศรีอยุธยา - นายวิศิษฎ์ วิศาลสวัสดิ์ศาลอุทธรณ์ - นายเริ่ม ธรรมดุษฎีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ