คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2078/2497หลักกฎหมาย: ค่าเสียหายที่ผู้ให้เช่าฟ้องเรียกจากผู้เช่าเนื่องจากผู้เช่าละเมิดไม่ยอมออกเมื่อครบกำหนดเช่า สำหรับค่าเสียหายนั้นเมื่อผู้ให้เช่าสืบว่าถ้าผู้ให้เช่าได้ฉายภาพยนต์ในตึกพิพาทแล้ว กะว่าจะได้ประโยชน์วันละ 2,000 บาท เมื่อปรากฏว่าตึกพิพาทเป็นโรงงิ้วจะต้องทำการดัดแปลงสถานที่และร้องขออนุญาตต่อเจ้าหน้าที่ แต่จำเลยก็ยังมิได้ขออนุญาตนั้นเป็นค่าเสียหายที่ห่างไกลกว่าเหตุจึงให้ยกเสียแต่การที่ผู้เช่าไม่ยอมออกตามกำหนดนั้นได้ชื่อว่าละเมิดสิทธิของผู้ให้เช่า และผู้ให้เช่าก็ได้ฟ้องเรียกค่าเสียหายในเรื่องนี้ไว้แล้ว(ฟ้องเรียกค่าเสียหายหมื่นบาทกับค่าเสียหายอีกวันละ 2,000 บาท)ศาลก็มีอำนาจกำหนดให้ตามที่เห็นสมควรโจทก์ฟ้องว่าโจทก์เช่าช่วงเคหะหมายเลขที่ 307 ถนนเยาวราชตำบลจักรวรรดิ์จากจำเลย จำเลยผิดสัญญาละเมิดการครอบครองของโจทก์ ขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายและแสดงว่าโจทก์จำเลยได้เช่าช่วงเคหะต่อกันจำเลยต่อสู้และฟ้องแย้งว่าโจทก์ได้ทำสัญญาเช่ากับจำเลยเป็นคราว ๆ ตามสัญญาฉบับสุดท้ายมีกำหนด 120 วัน (แต่ 1 พ.ย. 2494 ถึง29 ก.พ. 2495)ถึงกำหนดโจทก์ไม่ส่งคืนสถานที่เช่า เป็นเหตุให้จำเลยเสียหาย ขอให้ขับไล่โจทก์และให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายหมื่นบาทกับค่าเสียหายอีกวันละ 2,000 บาท แต่วันฟ้องจนกว่าจะออกไปศาลแพ่งพิพากษายกฟ้องโจทก์ให้โจทก์และบริวารออกจากตึกพิพาท กับให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยวันละ 750 บาทนับจากวันที่ 1 เมษายน 2495 ไปจนกว่าโจทก์และบริวารจะออกจากตึกพิพาทโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เฉพาะข้อที่ศาลแพ่งให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายวันละ 750 บาทว่าเป็นการไกลแก่เหตุ เพราะไม่แน่ว่าจำเลยจะได้รับอนุญาตฉายภาพยนตร์หรือไม่ ส่วนค่าเสียหายที่จำเลยได้รับเท่ากับจำนวนค่าเช่ารายวันนั้นจำเลยมิได้ฟ้องแย้ง จึงไม่วินิจฉัยให้โจทก์จำเลยทั้งสองฝ่ายฎีกา แต่ปรากฏว่าโจทก์ละทิ้งฎีกาศาลสั่งจำหน่ายฎีกาโจทก์ คงเหลือฎีกาจำเลยที่ขอให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายวันละ 750 บาทดังคำพิพากษาศาลแพ่งศาลฎีกาเห็นว่า ในประเด็นเรื่องค่าเสียหายนี้ แม้ฝ่ายจำเลยจะสืบว่า ถ้าจำเลยได้ฉายภาพยนตร์แล้วกะว่าจะได้ประโยชน์ราววันละ2,000 บาท แต่ก็ปรากฏว่า ตึกพิพาทเป็นโรงงิ้วจะต้องทำการดัดแปลงสถานที่และร้องขออนุญาตต่อเจ้าหน้าที่ แต่จำเลยก็ยังมิได้ขออนุญาตนั้นเป็นการไกลแก่เหตุแต่การที่โจทก์เช่าที่แล้วไม่ยอมออกไปตามกำหนดได้ชื่อว่าได้ละเมิดสิทธิของเขา จำเลยย่อมมีสิทธิ์เรียกค่าเสียหายได้เรื่องนี้จำเลยก็ได้ฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายไว้เห็นควรให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยวันละ 7 บาทตามสัญญาฉบับสุดท้ายระหว่างโจทก์จำเลยตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2495 จนกว่าจะออกจากที่เช่าพิพากษาแก้ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยวันละ 7 บาทตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2495 จนกว่าจะออกจากที่เช่า ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2078/2497นายหน่ำเชียง แซ่ตั้งโจทก์นายจือเช็ง แซ่ตั้งจำเลย ป.พ.พ. ม. 438 ป.วิ.พ. ม. 142ค่าเสียหายที่ผู้ให้เช่าฟ้องเรียกจากผู้เช่าเนื่องจากผู้เช่าละเมิดไม่ยอมออกเมื่อครบกำหนดเช่า สำหรับค่าเสียหายนั้นเมื่อผู้ให้เช่าสืบว่าถ้าผู้ให้เช่าได้ฉายภาพยนต์ในตึกพิพาทแล้ว กะว่าจะได้ประโยชน์วันละ 2,000 บาท เมื่อปรากฏว่าตึกพิพาทเป็นโรงงิ้วจะต้องทำการดัดแปลงสถานที่และร้องขออนุญาตต่อเจ้าหน้าที่ แต่จำเลยก็ยังมิได้ขออนุญาตนั้นเป็นค่าเสียหายที่ห่างไกลกว่าเหตุจึงให้ยกเสียแต่การที่ผู้เช่าไม่ยอมออกตามกำหนดนั้นได้ชื่อว่าละเมิดสิทธิของผู้ให้เช่า และผู้ให้เช่าก็ได้ฟ้องเรียกค่าเสียหายในเรื่องนี้ไว้แล้ว(ฟ้องเรียกค่าเสียหายหมื่นบาทกับค่าเสียหายอีกวันละ 2,000 บาท)ศาลก็มีอำนาจกำหนดให้ตามที่เห็นสมควรโจทก์ฟ้องว่าโจทก์เช่าช่วงเคหะหมายเลขที่ 307 ถนนเยาวราชตำบลจักรวรรดิ์จากจำเลย จำเลยผิดสัญญาละเมิดการครอบครองของโจทก์ ขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายและแสดงว่าโจทก์จำเลยได้เช่าช่วงเคหะต่อกันจำเลยต่อสู้และฟ้องแย้งว่าโจทก์ได้ทำสัญญาเช่ากับจำเลยเป็นคราว ๆ ตามสัญญาฉบับสุดท้ายมีกำหนด 120 วัน (แต่ 1 พ.ย. 2494 ถึง29 ก.พ. 2495)ถึงกำหนดโจทก์ไม่ส่งคืนสถานที่เช่า เป็นเหตุให้จำเลยเสียหาย ขอให้ขับไล่โจทก์และให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายหมื่นบาทกับค่าเสียหายอีกวันละ 2,000 บาท แต่วันฟ้องจนกว่าจะออกไปศาลแพ่งพิพากษายกฟ้องโจทก์ให้โจทก์และบริวารออกจากตึกพิพาท กับให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยวันละ 750 บาทนับจากวันที่ 1 เมษายน 2495 ไปจนกว่าโจทก์และบริวารจะออกจากตึกพิพาทโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เฉพาะข้อที่ศาลแพ่งให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายวันละ 750 บาทว่าเป็นการไกลแก่เหตุ เพราะไม่แน่ว่าจำเลยจะได้รับอนุญาตฉายภาพยนตร์หรือไม่ ส่วนค่าเสียหายที่จำเลยได้รับเท่ากับจำนวนค่าเช่ารายวันนั้นจำเลยมิได้ฟ้องแย้ง จึงไม่วินิจฉัยให้โจทก์จำเลยทั้งสองฝ่ายฎีกา แต่ปรากฏว่าโจทก์ละทิ้งฎีกาศาลสั่งจำหน่ายฎีกาโจทก์ คงเหลือฎีกาจำเลยที่ขอให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายวันละ 750 บาทดังคำพิพากษาศาลแพ่งศาลฎีกาเห็นว่า ในประเด็นเรื่องค่าเสียหายนี้ แม้ฝ่ายจำเลยจะสืบว่า ถ้าจำเลยได้ฉายภาพยนตร์แล้วกะว่าจะได้ประโยชน์ราววันละ2,000 บาท แต่ก็ปรากฏว่า ตึกพิพาทเป็นโรงงิ้วจะต้องทำการดัดแปลงสถานที่และร้องขออนุญาตต่อเจ้าหน้าที่ แต่จำเลยก็ยังมิได้ขออนุญาตนั้นเป็นการไกลแก่เหตุแต่การที่โจทก์เช่าที่แล้วไม่ยอมออกไปตามกำหนดได้ชื่อว่าได้ละเมิดสิทธิของเขา จำเลยย่อมมีสิทธิ์เรียกค่าเสียหายได้เรื่องนี้จำเลยก็ได้ฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายไว้เห็นควรให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยวันละ 7 บาทตามสัญญาฉบับสุดท้ายระหว่างโจทก์จำเลยตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2495 จนกว่าจะออกจากที่เช่าพิพากษาแก้ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยวันละ 7 บาทตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2495 จนกว่าจะออกจากที่เช่า(ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-จักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์-ดุลยกรณ์พิทารณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เช่าช่วงเคหะหมายเลขที่ 307 ถนนเยาวราชตำบลจักรวรรดิ์จากจำเลย จำเลยผิดสัญญาละเมิดการครอบครองของโจทก์ ขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายและแสดงว่าโจทก์จำเลยได้เช่าช่วงเคหะต่อกันจำเลยต่อสู้และฟ้องแย้งว่าโจทก์ได้ทำสัญญาเช่ากับจำเลยเป็นคราว ๆ ตามสัญญาฉบับสุดท้ายมีกำหนด 120 วัน (แต่ 1 พ.ย. 2494 ถึง29 ก.พ. 2495)ถึงกำหนดโจทก์ไม่ส่งคืนสถานที่เช่า เป็นเหตุให้จำเลยเสียหาย ขอให้ขับไล่โจทก์และให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายหมื่นบาทกับค่าเสียหายอีกวันละ 2,000 บาท แต่วันฟ้องจนกว่าจะออกไปศาลแพ่งพิพากษายกฟ้องโจทก์ให้โจทก์และบริวารออกจากตึกพิพาท กับให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยวันละ 750 บาทนับจากวันที่ 1 เมษายน 2495 ไปจนกว่าโจทก์และบริวารจะออกจากตึกพิพาทโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เฉพาะข้อที่ศาลแพ่งให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายวันละ 750 บาทว่าเป็นการไกลแก่เหตุ เพราะไม่แน่ว่าจำเลยจะได้รับอนุญาตฉายภาพยนตร์หรือไม่ ส่วนค่าเสียหายที่จำเลยได้รับเท่ากับจำนวนค่าเช่ารายวันนั้นจำเลยมิได้ฟ้องแย้ง จึงไม่วินิจฉัยให้โจทก์จำเลยทั้งสองฝ่ายฎีกา แต่ปรากฏว่าโจทก์ละทิ้งฎีกาศาลสั่งจำหน่ายฎีกาโจทก์ คงเหลือฎีกาจำเลยที่ขอให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายวันละ 750 บาทดังคำพิพากษาศาลแพ่งศาลฎีกาเห็นว่า ในประเด็นเรื่องค่าเสียหายนี้ แม้ฝ่ายจำเลยจะสืบว่า ถ้าจำเลยได้ฉายภาพยนตร์แล้วกะว่าจะได้ประโยชน์ราววันละ2,000 บาท แต่ก็ปรากฏว่า ตึกพิพาทเป็นโรงงิ้วจะต้องทำการดัดแปลงสถานที่และร้องขออนุญาตต่อเจ้าหน้าที่ แต่จำเลยก็ยังมิได้ขออนุญาตนั้นเป็นการไกลแก่เหตุแต่การที่โจทก์เช่าที่แล้วไม่ยอมออกไปตามกำหนดได้ชื่อว่าได้ละเมิดสิทธิของเขา จำเลยย่อมมีสิทธิ์เรียกค่าเสียหายได้เรื่องนี้จำเลยก็ได้ฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายไว้เห็นควรให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยวันละ 7 บาทตามสัญญาฉบับสุดท้ายระหว่างโจทก์จำเลยตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2495 จนกว่าจะออกจากที่เช่าพิพากษาแก้ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยวันละ 7 บาทตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2495 จนกว่าจะออกจากที่เช่า ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2078/2497นายหน่ำเชียง แซ่ตั้งโจทก์นายจือเช็ง แซ่ตั้งจำเลย ป.พ.พ. ม. 438 ป.วิ.พ. ม. 142ค่าเสียหายที่ผู้ให้เช่าฟ้องเรียกจากผู้เช่าเนื่องจากผู้เช่าละเมิดไม่ยอมออกเมื่อครบกำหนดเช่า สำหรับค่าเสียหายนั้นเมื่อผู้ให้เช่าสืบว่าถ้าผู้ให้เช่าได้ฉายภาพยนต์ในตึกพิพาทแล้ว กะว่าจะได้ประโยชน์วันละ 2,000 บาท เมื่อปรากฏว่าตึกพิพาทเป็นโรงงิ้วจะต้องทำการดัดแปลงสถานที่และร้องขออนุญาตต่อเจ้าหน้าที่ แต่จำเลยก็ยังมิได้ขออนุญาตนั้นเป็นค่าเสียหายที่ห่างไกลกว่าเหตุจึงให้ยกเสียแต่การที่ผู้เช่าไม่ยอมออกตามกำหนดนั้นได้ชื่อว่าละเมิดสิทธิของผู้ให้เช่า และผู้ให้เช่าก็ได้ฟ้องเรียกค่าเสียหายในเรื่องนี้ไว้แล้ว(ฟ้องเรียกค่าเสียหายหมื่นบาทกับค่าเสียหายอีกวันละ 2,000 บาท)ศาลก็มีอำนาจกำหนดให้ตามที่เห็นสมควรโจทก์ฟ้องว่าโจทก์เช่าช่วงเคหะหมายเลขที่ 307 ถนนเยาวราชตำบลจักรวรรดิ์จากจำเลย จำเลยผิดสัญญาละเมิดการครอบครองของโจทก์ ขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายและแสดงว่าโจทก์จำเลยได้เช่าช่วงเคหะต่อกันจำเลยต่อสู้และฟ้องแย้งว่าโจทก์ได้ทำสัญญาเช่ากับจำเลยเป็นคราว ๆ ตามสัญญาฉบับสุดท้ายมีกำหนด 120 วัน (แต่ 1 พ.ย. 2494 ถึง29 ก.พ. 2495)ถึงกำหนดโจทก์ไม่ส่งคืนสถานที่เช่า เป็นเหตุให้จำเลยเสียหาย ขอให้ขับไล่โจทก์และให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายหมื่นบาทกับค่าเสียหายอีกวันละ 2,000 บาท แต่วันฟ้องจนกว่าจะออกไปศาลแพ่งพิพากษายกฟ้องโจทก์ให้โจทก์และบริวารออกจากตึกพิพาท กับให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยวันละ 750 บาทนับจากวันที่ 1 เมษายน 2495 ไปจนกว่าโจทก์และบริวารจะออกจากตึกพิพาทโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เฉพาะข้อที่ศาลแพ่งให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายวันละ 750 บาทว่าเป็นการไกลแก่เหตุ เพราะไม่แน่ว่าจำเลยจะได้รับอนุญาตฉายภาพยนตร์หรือไม่ ส่วนค่าเสียหายที่จำเลยได้รับเท่ากับจำนวนค่าเช่ารายวันนั้นจำเลยมิได้ฟ้องแย้ง จึงไม่วินิจฉัยให้โจทก์จำเลยทั้งสองฝ่ายฎีกา แต่ปรากฏว่าโจทก์ละทิ้งฎีกาศาลสั่งจำหน่ายฎีกาโจทก์ คงเหลือฎีกาจำเลยที่ขอให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายวันละ 750 บาทดังคำพิพากษาศาลแพ่งศาลฎีกาเห็นว่า ในประเด็นเรื่องค่าเสียหายนี้ แม้ฝ่ายจำเลยจะสืบว่า ถ้าจำเลยได้ฉายภาพยนตร์แล้วกะว่าจะได้ประโยชน์ราววันละ2,000 บาท แต่ก็ปรากฏว่า ตึกพิพาทเป็นโรงงิ้วจะต้องทำการดัดแปลงสถานที่และร้องขออนุญาตต่อเจ้าหน้าที่ แต่จำเลยก็ยังมิได้ขออนุญาตนั้นเป็นการไกลแก่เหตุแต่การที่โจทก์เช่าที่แล้วไม่ยอมออกไปตามกำหนดได้ชื่อว่าได้ละเมิดสิทธิของเขา จำเลยย่อมมีสิทธิ์เรียกค่าเสียหายได้เรื่องนี้จำเลยก็ได้ฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายไว้เห็นควรให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยวันละ 7 บาทตามสัญญาฉบับสุดท้ายระหว่างโจทก์จำเลยตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2495 จนกว่าจะออกจากที่เช่าพิพากษาแก้ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยวันละ 7 บาทตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2495 จนกว่าจะออกจากที่เช่า(ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-จักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์-ดุลยกรณ์พิทารณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ