คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 238/2481หลักกฎหมาย: ตำรวจสองคนเข้าจับผู้ลักลอบจับสัตว์น้ำในเขตต์หวงห้าม ผู้ถูกจับไม่ยอมให้จับ เกิดปลุกปล้ำกัน ผู้ใหญ่บ้านเข้าช่วยจับโดยใช้ไม้ตีศีร์ษะ ผู้ถูกจับ 1 ที ศีร์ษะแตกจึงจับตัวได้ดังนี้ เป็นการใช้กำลังพอสมควรแก่พฤตติการณ์ ผู้ใหญ่บ้านไม่มีผิด ตำรวจจับผู้กระทำผิดควบคุมไว้ 25 ชั่วโมง จึงนำส่งสถานีตำรวจเป็นการนานเกินสมควรต้องมีผิดตาม ม.270ได้ความว่าโจทก์ลอบเข้าไปทอดแหในคลองชลประทาน ซึ่งเป็นที่หวงห้ามจับสัตว์น้ำพลตำรวจจุ้ยและพลตำรวจชั้นจำเลยเข้าทำการจับกุม โจทก์ทิ้งแหลงน้ำ ตำรวจทั้ง ๒ ลงงมแต่งมไม่ได้ จึงขึ้นยกจะเข้าจับโจทก์ ๆ ไม่ยอมให้จับ เลยเกิดปลุกปล้ำกัน โจทก์เอาไม้ตีตำรวจ ๑ ที พลตำรวจ ๒ คนช่วยกันจับแต่จับไม่ได้ นายเฮ้จำเลยซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านได้เข้าช่วยจับและใช้ไม้ตะพดตีโจทก์ ๑ ทีศีร์ษะแตกจึงจับได้ เมื่อจับได้แล้วตำรวจทั้ง ๒ กักขังโจทก์ไว้ ๒๕ ชั่วโมงจึงนำตัวส่งสถานีตำรวจ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยซึ่งเป็นตำรวจตาม ม.๒๗๐ ประกอบกับประมวลวิธีพิจารณาอาญามาตรา ๘๗ นายเฮ้จำเลยตาม ม.๒๕๔ ศาลอุทธรณ์ยกฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของนายเฮ้เหมาะแก่พฤตติการณ์แห่งการจับกุมจำเลยจึงไม่มีความผิด ส่วนเรื่องควบคุมโจทก์ไว้นั้นเห็นว่าที่ที่โจทก์ถูกควบคุมตัวอยู่ห่างสถานีตำรวจเพียง ๕๐ เส้น ข้อแก้ตัวว่าติดราชการอื่นฟังไม่ได้ จำเลยจึงมีความผิดตามกฎหมายอาญา ม.๒๗๐ ประกอบด้วยประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๘๗ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 238/2481นายเซ็งหรือเฉ่งแซ่จังโจทก์พลตำรวจรุ้ย พลตำรวจชั้น นายเฮ้จำเลย ป.อ. ม. 254, ม. 270 ป.วิ.อ. ม. 83, ม. 87ตำรวจสองคนเข้าจับผู้ลักลอบจับสัตว์น้ำในเขตต์หวงห้าม ผู้ถูกจับไม่ยอมให้จับ เกิดปลุกปล้ำกัน ผู้ใหญ่บ้านเข้าช่วยจับโดยใช้ไม้ตีศีร์ษะ ผู้ถูกจับ 1 ที ศีร์ษะแตกจึงจับตัวได้ดังนี้ เป็นการใช้กำลังพอสมควรแก่พฤตติการณ์ ผู้ใหญ่บ้านไม่มีผิด ตำรวจจับผู้กระทำผิดควบคุมไว้ 25 ชั่วโมง จึงนำส่งสถานีตำรวจเป็นการนานเกินสมควรต้องมีผิดตาม ม.270ได้ความว่าโจทก์ลอบเข้าไปทอดแหในคลองชลประทาน ซึ่งเป็นที่หวงห้ามจับสัตว์น้ำพลตำรวจจุ้ยและพลตำรวจชั้นจำเลยเข้าทำการจับกุม โจทก์ทิ้งแหลงน้ำ ตำรวจทั้ง ๒ ลงงมแต่งมไม่ได้ จึงขึ้นยกจะเข้าจับโจทก์ ๆ ไม่ยอมให้จับ เลยเกิดปลุกปล้ำกัน โจทก์เอาไม้ตีตำรวจ ๑ ที พลตำรวจ ๒ คนช่วยกันจับแต่จับไม่ได้ นายเฮ้จำเลยซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านได้เข้าช่วยจับและใช้ไม้ตะพดตีโจทก์ ๑ ทีศีร์ษะแตกจึงจับได้ เมื่อจับได้แล้วตำรวจทั้ง ๒ กักขังโจทก์ไว้ ๒๕ ชั่วโมงจึงนำตัวส่งสถานีตำรวจ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยซึ่งเป็นตำรวจตาม ม.๒๗๐ ประกอบกับประมวลวิธีพิจารณาอาญามาตรา ๘๗ นายเฮ้จำเลยตาม ม.๒๕๔ ศาลอุทธรณ์ยกฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของนายเฮ้เหมาะแก่พฤตติการณ์แห่งการจับกุมจำเลยจึงไม่มีความผิด ส่วนเรื่องควบคุมโจทก์ไว้นั้นเห็นว่าที่ที่โจทก์ถูกควบคุมตัวอยู่ห่างสถานีตำรวจเพียง ๕๐ เส้น ข้อแก้ตัวว่าติดราชการอื่นฟังไม่ได้ จำเลยจึงมีความผิดตามกฎหมายอาญา ม.๒๗๐ ประกอบด้วยประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๘๗(พลางกูร-มนธา-วิเศษ)ศาลชั้นต้น - นายสรนา เทียนพาณิชกิจศาลอุทธรณ์ - พระนาถปัญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าโจทก์ลอบเข้าไปทอดแหในคลองชลประทาน ซึ่งเป็นที่หวงห้ามจับสัตว์น้ำพลตำรวจจุ้ยและพลตำรวจชั้นจำเลยเข้าทำการจับกุม โจทก์ทิ้งแหลงน้ำ ตำรวจทั้ง ๒ ลงงมแต่งมไม่ได้ จึงขึ้นยกจะเข้าจับโจทก์ ๆ ไม่ยอมให้จับ เลยเกิดปลุกปล้ำกัน โจทก์เอาไม้ตีตำรวจ ๑ ที พลตำรวจ ๒ คนช่วยกันจับแต่จับไม่ได้ นายเฮ้จำเลยซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านได้เข้าช่วยจับและใช้ไม้ตะพดตีโจทก์ ๑ ทีศีร์ษะแตกจึงจับได้ เมื่อจับได้แล้วตำรวจทั้ง ๒ กักขังโจทก์ไว้ ๒๕ ชั่วโมงจึงนำตัวส่งสถานีตำรวจ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยซึ่งเป็นตำรวจตาม ม.๒๗๐ ประกอบกับประมวลวิธีพิจารณาอาญามาตรา ๘๗ นายเฮ้จำเลยตาม ม.๒๕๔ ศาลอุทธรณ์ยกฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของนายเฮ้เหมาะแก่พฤตติการณ์แห่งการจับกุมจำเลยจึงไม่มีความผิด ส่วนเรื่องควบคุมโจทก์ไว้นั้นเห็นว่าที่ที่โจทก์ถูกควบคุมตัวอยู่ห่างสถานีตำรวจเพียง ๕๐ เส้น ข้อแก้ตัวว่าติดราชการอื่นฟังไม่ได้ จำเลยจึงมีความผิดตามกฎหมายอาญา ม.๒๗๐ ประกอบด้วยประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๘๗ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 238/2481นายเซ็งหรือเฉ่งแซ่จังโจทก์พลตำรวจรุ้ย พลตำรวจชั้น นายเฮ้จำเลย ป.อ. ม. 254, ม. 270 ป.วิ.อ. ม. 83, ม. 87ตำรวจสองคนเข้าจับผู้ลักลอบจับสัตว์น้ำในเขตต์หวงห้าม ผู้ถูกจับไม่ยอมให้จับ เกิดปลุกปล้ำกัน ผู้ใหญ่บ้านเข้าช่วยจับโดยใช้ไม้ตีศีร์ษะ ผู้ถูกจับ 1 ที ศีร์ษะแตกจึงจับตัวได้ดังนี้ เป็นการใช้กำลังพอสมควรแก่พฤตติการณ์ ผู้ใหญ่บ้านไม่มีผิด ตำรวจจับผู้กระทำผิดควบคุมไว้ 25 ชั่วโมง จึงนำส่งสถานีตำรวจเป็นการนานเกินสมควรต้องมีผิดตาม ม.270ได้ความว่าโจทก์ลอบเข้าไปทอดแหในคลองชลประทาน ซึ่งเป็นที่หวงห้ามจับสัตว์น้ำพลตำรวจจุ้ยและพลตำรวจชั้นจำเลยเข้าทำการจับกุม โจทก์ทิ้งแหลงน้ำ ตำรวจทั้ง ๒ ลงงมแต่งมไม่ได้ จึงขึ้นยกจะเข้าจับโจทก์ ๆ ไม่ยอมให้จับ เลยเกิดปลุกปล้ำกัน โจทก์เอาไม้ตีตำรวจ ๑ ที พลตำรวจ ๒ คนช่วยกันจับแต่จับไม่ได้ นายเฮ้จำเลยซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านได้เข้าช่วยจับและใช้ไม้ตะพดตีโจทก์ ๑ ทีศีร์ษะแตกจึงจับได้ เมื่อจับได้แล้วตำรวจทั้ง ๒ กักขังโจทก์ไว้ ๒๕ ชั่วโมงจึงนำตัวส่งสถานีตำรวจ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยซึ่งเป็นตำรวจตาม ม.๒๗๐ ประกอบกับประมวลวิธีพิจารณาอาญามาตรา ๘๗ นายเฮ้จำเลยตาม ม.๒๕๔ ศาลอุทธรณ์ยกฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของนายเฮ้เหมาะแก่พฤตติการณ์แห่งการจับกุมจำเลยจึงไม่มีความผิด ส่วนเรื่องควบคุมโจทก์ไว้นั้นเห็นว่าที่ที่โจทก์ถูกควบคุมตัวอยู่ห่างสถานีตำรวจเพียง ๕๐ เส้น ข้อแก้ตัวว่าติดราชการอื่นฟังไม่ได้ จำเลยจึงมีความผิดตามกฎหมายอาญา ม.๒๗๐ ประกอบด้วยประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๘๗(พลางกูร-มนธา-วิเศษ)ศาลชั้นต้น - นายสรนา เทียนพาณิชกิจศาลอุทธรณ์ - พระนาถปัญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ