คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 478/2493หลักกฎหมาย: ฟ้องคดีอาญาฐานเจ้าพนักงานเรียกสินบน ที่ไม่เป็นฟ้องที่เคลือบคลุม ผู้ที่ถูกจำเลยซึ่งเป็นเจ้าพนักงานเรียกเอาทรัพย์ โดยที่ไม่จำจะต้องเสียนับว่าเป็นผู้เสียหายที่มีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ฟ้องหาว่า เมื่อเวลาพระอาทิตย์ตกของวันที่ 16 เมษายน 2491 ซึ่งเป็นเวลากลางคืนตามกฎหมาย จำเลยเป็นเจ้าพนักงานมีตำแหน่งหน้าที่สืบเสาะจับกุมผู้กระทำผิดได้หลอกลวงขู่บังคับหาว่าโจทก์สมคบกันเล่นการพนันเบี้ยโบก และว่า ถ้าไม่อยากให้จับกุมก็ให้หาเงินมาให้จำเลยเสียคนละ 50 บาท จะเว้นไม่จับกุม จะช่วยมิให้ต้องอาญาถ้าไม่ยอมจะจับส่งอำเภอฟ้องศาล โจทก์กลัวและหลงเชื่อในคำกล่าวของจำเลย รุ่งขึ้นเวลากลางวันโจทก์จึงมอบเงินให้จำเลยรับไป 200 บาท ขอให้ลงโทษตาม กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 137, 138 วรรค 2, 142 แก้ไขเพิ่มเติม 2477 (ฉบับที่ 2) มาตรา 3 จำเลยปฏิเสธอ้างฐานที่อยู่ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องกับศาลชั้นต้นที่พิพากษาจำคุกจำเลย 1 ปีตามบทกฎหมายที่โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยฎีกาว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมและว่า โจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ไม่มีอำนาจฟ้องศาลฎีกาเห็นว่า(1) ฟ้องโจทก์บรรยายข้อความและลักษณะความผิดชัดพอที่จำเลยจะเข้าใจข้อกล่าวหาของโจทก์ได้ดี ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม(2) โจทก์เป็นผู้ถูกจำเลยเรียกเอาทรัพย์ และต้องส่งทรัพย์ให้แก่จำเลย นับว่าเป็นผู้เสียหาย เพราะเป็นผู้เสียทรัพย์โดยที่ไม่จำจะต้องเสีย จึงมีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องคดีนี้พิพากษาให้ยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 478/2493นายกัน ฤทธิสงเมือง นายที พิลาหา นายปิ่น ฤทธิสงเมือง นายพรม ภูคองแง้โจทก์พลตำรวจปรีชา แสนประจักษ์จำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 (5), ม. 1 (4) กฎหมายลักษณะอาญา ม. 137, ม. 138ฟ้องคดีอาญาฐานเจ้าพนักงานเรียกสินบน ที่ไม่เป็นฟ้องที่เคลือบคลุม ผู้ที่ถูกจำเลยซึ่งเป็นเจ้าพนักงานเรียกเอาทรัพย์ โดยที่ไม่จำจะต้องเสียนับว่าเป็นผู้เสียหายที่มีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ฟ้องหาว่า เมื่อเวลาพระอาทิตย์ตกของวันที่ 16 เมษายน 2491 ซึ่งเป็นเวลากลางคืนตามกฎหมาย จำเลยเป็นเจ้าพนักงานมีตำแหน่งหน้าที่สืบเสาะจับกุมผู้กระทำผิดได้หลอกลวงขู่บังคับหาว่าโจทก์สมคบกันเล่นการพนันเบี้ยโบก และว่า ถ้าไม่อยากให้จับกุมก็ให้หาเงินมาให้จำเลยเสียคนละ 50 บาท จะเว้นไม่จับกุม จะช่วยมิให้ต้องอาญาถ้าไม่ยอมจะจับส่งอำเภอฟ้องศาล โจทก์กลัวและหลงเชื่อในคำกล่าวของจำเลย รุ่งขึ้นเวลากลางวันโจทก์จึงมอบเงินให้จำเลยรับไป 200 บาท ขอให้ลงโทษตาม กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 137, 138 วรรค 2, 142 แก้ไขเพิ่มเติม 2477 (ฉบับที่ 2) มาตรา 3 จำเลยปฏิเสธอ้างฐานที่อยู่ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องกับศาลชั้นต้นที่พิพากษาจำคุกจำเลย 1 ปีตามบทกฎหมายที่โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยฎีกาว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมและว่า โจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ไม่มีอำนาจฟ้องศาลฎีกาเห็นว่า(1) ฟ้องโจทก์บรรยายข้อความและลักษณะความผิดชัดพอที่จำเลยจะเข้าใจข้อกล่าวหาของโจทก์ได้ดี ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม(2) โจทก์เป็นผู้ถูกจำเลยเรียกเอาทรัพย์ และต้องส่งทรัพย์ให้แก่จำเลย นับว่าเป็นผู้เสียหาย เพราะเป็นผู้เสียทรัพย์โดยที่ไม่จำจะต้องเสีย จึงมีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องคดีนี้พิพากษาให้ยกฎีกาจำเลย(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-ประมูล สุวรรณศร-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องหาว่า เมื่อเวลาพระอาทิตย์ตกของวันที่ 16 เมษายน 2491 ซึ่งเป็นเวลากลางคืนตามกฎหมาย จำเลยเป็นเจ้าพนักงานมีตำแหน่งหน้าที่สืบเสาะจับกุมผู้กระทำผิดได้หลอกลวงขู่บังคับหาว่าโจทก์สมคบกันเล่นการพนันเบี้ยโบก และว่า ถ้าไม่อยากให้จับกุมก็ให้หาเงินมาให้จำเลยเสียคนละ 50 บาท จะเว้นไม่จับกุม จะช่วยมิให้ต้องอาญาถ้าไม่ยอมจะจับส่งอำเภอฟ้องศาล โจทก์กลัวและหลงเชื่อในคำกล่าวของจำเลย รุ่งขึ้นเวลากลางวันโจทก์จึงมอบเงินให้จำเลยรับไป 200 บาท ขอให้ลงโทษตาม กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 137, 138 วรรค 2, 142 แก้ไขเพิ่มเติม 2477 (ฉบับที่ 2) มาตรา 3 จำเลยปฏิเสธอ้างฐานที่อยู่ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องกับศาลชั้นต้นที่พิพากษาจำคุกจำเลย 1 ปีตามบทกฎหมายที่โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยฎีกาว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมและว่า โจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ไม่มีอำนาจฟ้องศาลฎีกาเห็นว่า(1) ฟ้องโจทก์บรรยายข้อความและลักษณะความผิดชัดพอที่จำเลยจะเข้าใจข้อกล่าวหาของโจทก์ได้ดี ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม(2) โจทก์เป็นผู้ถูกจำเลยเรียกเอาทรัพย์ และต้องส่งทรัพย์ให้แก่จำเลย นับว่าเป็นผู้เสียหาย เพราะเป็นผู้เสียทรัพย์โดยที่ไม่จำจะต้องเสีย จึงมีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องคดีนี้พิพากษาให้ยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 478/2493นายกัน ฤทธิสงเมือง นายที พิลาหา นายปิ่น ฤทธิสงเมือง นายพรม ภูคองแง้โจทก์พลตำรวจปรีชา แสนประจักษ์จำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 (5), ม. 1 (4) กฎหมายลักษณะอาญา ม. 137, ม. 138ฟ้องคดีอาญาฐานเจ้าพนักงานเรียกสินบน ที่ไม่เป็นฟ้องที่เคลือบคลุม ผู้ที่ถูกจำเลยซึ่งเป็นเจ้าพนักงานเรียกเอาทรัพย์ โดยที่ไม่จำจะต้องเสียนับว่าเป็นผู้เสียหายที่มีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ฟ้องหาว่า เมื่อเวลาพระอาทิตย์ตกของวันที่ 16 เมษายน 2491 ซึ่งเป็นเวลากลางคืนตามกฎหมาย จำเลยเป็นเจ้าพนักงานมีตำแหน่งหน้าที่สืบเสาะจับกุมผู้กระทำผิดได้หลอกลวงขู่บังคับหาว่าโจทก์สมคบกันเล่นการพนันเบี้ยโบก และว่า ถ้าไม่อยากให้จับกุมก็ให้หาเงินมาให้จำเลยเสียคนละ 50 บาท จะเว้นไม่จับกุม จะช่วยมิให้ต้องอาญาถ้าไม่ยอมจะจับส่งอำเภอฟ้องศาล โจทก์กลัวและหลงเชื่อในคำกล่าวของจำเลย รุ่งขึ้นเวลากลางวันโจทก์จึงมอบเงินให้จำเลยรับไป 200 บาท ขอให้ลงโทษตาม กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 137, 138 วรรค 2, 142 แก้ไขเพิ่มเติม 2477 (ฉบับที่ 2) มาตรา 3 จำเลยปฏิเสธอ้างฐานที่อยู่ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องกับศาลชั้นต้นที่พิพากษาจำคุกจำเลย 1 ปีตามบทกฎหมายที่โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยฎีกาว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมและว่า โจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ไม่มีอำนาจฟ้องศาลฎีกาเห็นว่า(1) ฟ้องโจทก์บรรยายข้อความและลักษณะความผิดชัดพอที่จำเลยจะเข้าใจข้อกล่าวหาของโจทก์ได้ดี ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม(2) โจทก์เป็นผู้ถูกจำเลยเรียกเอาทรัพย์ และต้องส่งทรัพย์ให้แก่จำเลย นับว่าเป็นผู้เสียหาย เพราะเป็นผู้เสียทรัพย์โดยที่ไม่จำจะต้องเสีย จึงมีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องคดีนี้พิพากษาให้ยกฎีกาจำเลย(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-ประมูล สุวรรณศร-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ