คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3501/2535หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องจำเลยในข้อหาเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ตาม พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 49ตามบทบัญญัติดังกล่าวให้อำนาจศาลแรงงานใช้ดุลพินิจพิพากษาให้นายจ้างรับลูกจ้างกลับเข้าทำงานได้อยู่แล้วหากเห็นว่าการเลิกจ้างลูกจ้างผู้นั้นไม่เป็นธรรมต่อลูกจ้าง หาจำเป็นต้องอาศัยบทบัญญัติพ.ร.บ.พนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ. 2534 อีกไม่ ฟ้องของโจทก์จึงมิใช่ฟ้องที่อ้างสิทธิตาม พ.ร.บ.พนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ฯแม้โจทก์เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจ โจทก์ก็ไม่ต้องดำเนินการตามมาตรา 18 แห่ง พ.ร.บ.พนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ฯ แต่ประการใดโจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยเมื่อประมาณเดือนมีนาคม 2516 ทำหน้าที่พนักงานรายชั่วโมง 1 สังกัดกองการใบยา โรงงานยาสูบ 5 ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายชั่วโมงละ 30.23 บาท ต่อมาวันที่ 31 กรกฎาคม 2534 หัวหน้าฝ่ายผลิตโรงงานยาสูบ 5 มีคำสั่งไล่โจทก์ออกจากงานโดยกล่าวหาว่าละทิ้งหน้าที่ตั้งแต่วันที่ 17 ถึงวันที่ 21 มิถุนายน 2534 เป็นเวลาเกินกว่า 5วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันควร โจทก์เห็นว่าการที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์นั้นไม่เป็นธรรมต่อโจทก์ตามมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 เพราะการที่โจทก์หยุดงานในช่วงวันเวลาดังกล่าวนั้นก็เพราะโจทก์เจ็บป่วยจึงเป็นการหยุดงานที่มีเหตุอันสมควรขอให้พิพากษาเพิกถอนคำสั่งที่ฝผล. 100001/250/2534 ของจำเลย ให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราค่าจ้างไม่ต่ำกว่าเดิม และให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ในระหว่างถูกเลิกจ้าง พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากจำนวนเงินที่จำเลยต้องจ่ายนับแต่วันที่จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์จนกว่าจะชำระเสร็จ หากจำเลยไม่สามารถรับโจทก์กลับเข้าทำงานได้ให้จำเลยจ่ายค่าเสียหายจำนวน1,404,606.70 บาท เงินบำเหน็จจำนวน 83,697.32 บาท ค่าชดเชยจำนวน 43,531.20 บาท และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 1,209.20 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากจำนวนเงินที่จำเลยต้องจ่ายดังกล่าวนับตั้งแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่าการฟ้องคดี โจทก์ซึ่งเป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจจะต้องปฏิบัติตามพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ. 2534มาตรา 18 ซึ่งกำหนดขั้นตอนไว้ว่า โจทก์ต้องดำเนินการร้องทุกข์ต่อคณะกรรมการกิจการสัมพันธ์ เมื่อคณะกรรมการกิจการสัมพันธ์พิจารณาแล้ว หากโจทก์ยังไม่พอใจโจทก์ต้องใช้สิทธิอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์อีกชั้นหนึ่งก่อนมิใช่ว่าเมื่อมีกรณีเกิดเรื่องขึ้น โจทก์จะนำคดีมาสู่ศาลแรงงานกลางได้ทันทีดังนั้น โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ อีกทั้งโจทก์ได้ขาดงานละทิ้งหน้าที่ตั้งแต่เดือนเมษายน 2534 ถึงเดือนมิถุนายน 2534 ครั้งละ 5วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรและไม่มีใบรับรองแพทย์ตามระเบียบหลายครั้งหลายหน ในครั้งสุดท้ายโจทก์ละทิ้งหน้าที่ไปตั้งแต่วันที่ 17 มิถุนายน 2534 ถึงวันที่ 21 มิถุนายน 2534 โดยไม่มีเหตุอันสมควร และไม่มีใบรับรองแพทย์ตามระเบียบ จำเลยจึงมีคำสั่งไล่โจทก์ออกจากงานตั้งแต่วันที่ 24 มิถุนายน 2534 ซึ่งเป็นไปตามระเบียบข้อบังคับของจำเลย จึงเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายและระเบียบทุกประการ จำเลยไม่ต้องรับผิดชดใช้เงินใด ๆ ตามฟ้องแก่โจทก์ทั้งสิ้น ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราค่าจ้างไม่ต่ำกว่าเดิม คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยในข้อหาเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 49 ตามบทบัญญัติดังกล่าวให้อำนาจศาลแรงงานใช้ดุลพินิจพิพากษาให้นายจ้างรับลูกจ้างกลับเข้าทำงานได้อยู่แล้วหากเห็นว่าการเลิกจ้างลูกจ้างผู้นั้นไม่เป็นธรรมต่อลูกจ้าง หาจำต้องอาศัยบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ. 2534 อีกไม่ ฟ้องของโจทก์จึงมิใช่ฟ้องที่อ้างสิทธิตามพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534แม้โจทก์เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจโจทก์ก็ไม่ต้องดำเนินการตามมาตรา18 แห่งพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534 แต่ประการใด โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3501/2535นาง วิลาวัลย์ เภกะสุตโจทก์กระทรวงการคลัง ( โรงงาน ยาสูบจำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 8, ม. 49 พ.ร.บ.พนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534 ม. 18โจทก์ฟ้องจำเลยในข้อหาเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ตาม พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 49ตามบทบัญญัติดังกล่าวให้อำนาจศาลแรงงานใช้ดุลพินิจพิพากษาให้นายจ้างรับลูกจ้างกลับเข้าทำงานได้อยู่แล้วหากเห็นว่าการเลิกจ้างลูกจ้างผู้นั้นไม่เป็นธรรมต่อลูกจ้าง หาจำเป็นต้องอาศัยบทบัญญัติพ.ร.บ.พนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ. 2534 อีกไม่ ฟ้องของโจทก์จึงมิใช่ฟ้องที่อ้างสิทธิตาม พ.ร.บ.พนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ฯแม้โจทก์เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจ โจทก์ก็ไม่ต้องดำเนินการตามมาตรา 18 แห่ง พ.ร.บ.พนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ฯ แต่ประการใดโจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยเมื่อประมาณเดือนมีนาคม 2516 ทำหน้าที่พนักงานรายชั่วโมง 1 สังกัดกองการใบยา โรงงานยาสูบ 5 ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายชั่วโมงละ 30.23 บาท ต่อมาวันที่ 31 กรกฎาคม 2534 หัวหน้าฝ่ายผลิตโรงงานยาสูบ 5 มีคำสั่งไล่โจทก์ออกจากงานโดยกล่าวหาว่าละทิ้งหน้าที่ตั้งแต่วันที่ 17 ถึงวันที่ 21 มิถุนายน 2534 เป็นเวลาเกินกว่า 5วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันควร โจทก์เห็นว่าการที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์นั้นไม่เป็นธรรมต่อโจทก์ตามมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 เพราะการที่โจทก์หยุดงานในช่วงวันเวลาดังกล่าวนั้นก็เพราะโจทก์เจ็บป่วยจึงเป็นการหยุดงานที่มีเหตุอันสมควรขอให้พิพากษาเพิกถอนคำสั่งที่ฝผล. 100001/250/2534 ของจำเลย ให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราค่าจ้างไม่ต่ำกว่าเดิม และให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ในระหว่างถูกเลิกจ้าง พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากจำนวนเงินที่จำเลยต้องจ่ายนับแต่วันที่จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์จนกว่าจะชำระเสร็จ หากจำเลยไม่สามารถรับโจทก์กลับเข้าทำงานได้ให้จำเลยจ่ายค่าเสียหายจำนวน1,404,606.70 บาท เงินบำเหน็จจำนวน 83,697.32 บาท ค่าชดเชยจำนวน 43,531.20 บาท และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 1,209.20 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากจำนวนเงินที่จำเลยต้องจ่ายดังกล่าวนับตั้งแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่าการฟ้องคดี โจทก์ซึ่งเป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจจะต้องปฏิบัติตามพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ. 2534มาตรา 18 ซึ่งกำหนดขั้นตอนไว้ว่า โจทก์ต้องดำเนินการร้องทุกข์ต่อคณะกรรมการกิจการสัมพันธ์ เมื่อคณะกรรมการกิจการสัมพันธ์พิจารณาแล้ว หากโจทก์ยังไม่พอใจโจทก์ต้องใช้สิทธิอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์อีกชั้นหนึ่งก่อนมิใช่ว่าเมื่อมีกรณีเกิดเรื่องขึ้น โจทก์จะนำคดีมาสู่ศาลแรงงานกลางได้ทันทีดังนั้น โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ อีกทั้งโจทก์ได้ขาดงานละทิ้งหน้าที่ตั้งแต่เดือนเมษายน 2534 ถึงเดือนมิถุนายน 2534 ครั้งละ 5วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรและไม่มีใบรับรองแพทย์ตามระเบียบหลายครั้งหลายหน ในครั้งสุดท้ายโจทก์ละทิ้งหน้าที่ไปตั้งแต่วันที่ 17 มิถุนายน 2534 ถึงวันที่ 21 มิถุนายน 2534 โดยไม่มีเหตุอันสมควร และไม่มีใบรับรองแพทย์ตามระเบียบ จำเลยจึงมีคำสั่งไล่โจทก์ออกจากงานตั้งแต่วันที่ 24 มิถุนายน 2534 ซึ่งเป็นไปตามระเบียบข้อบังคับของจำเลย จึงเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายและระเบียบทุกประการ จำเลยไม่ต้องรับผิดชดใช้เงินใด ๆ ตามฟ้องแก่โจทก์ทั้งสิ้น ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราค่าจ้างไม่ต่ำกว่าเดิม คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยในข้อหาเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 49 ตามบทบัญญัติดังกล่าวให้อำนาจศาลแรงงานใช้ดุลพินิจพิพากษาให้นายจ้างรับลูกจ้างกลับเข้าทำงานได้อยู่แล้วหากเห็นว่าการเลิกจ้างลูกจ้างผู้นั้นไม่เป็นธรรมต่อลูกจ้าง หาจำต้องอาศัยบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ. 2534 อีกไม่ ฟ้องของโจทก์จึงมิใช่ฟ้องที่อ้างสิทธิตามพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534แม้โจทก์เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจโจทก์ก็ไม่ต้องดำเนินการตามมาตรา18 แห่งพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534 แต่ประการใด โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(เทพฤทธิ์ ศิลปานนท์-อุดม เฟื่องฟุ้ง-สมมาตร พรหมานุกูล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุพระราชบัญญัติ ญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534 กำหนดให้สิทธิแก่พนักงานรัฐวิสาหกิจที่จะยื่นคำร้องทุกข์เกี่ยวกับสิทธิประโยชน์ต่อสมาคมพนักงานรัฐวิสาหกิจ เมื่อสมาคมพนักงานรัฐวิสาหกิจ ได้รับคำร้องทุกข์ดังกล่าวแล้วสมาคมจะพิจารณาและให้ความช่วยเหลือเรื่องที่ร้องทุกข์ ตามมาตรา21(2) นอกจากนี้พนักงานรัฐวิสาหกิจหรือสมาคมพนักงานรัฐวิสาหกิจยังมีสิทธิยื่นคำร้องทุกข์เกี่ยวกับสิทธิประโยชน์ ต่อคณะกรรมการกิจการสัมพันธ์ ตามมาตรา 33(2) และคณะกรรมการกิจการสัมพันธ์จะพิจารณาและวินิจฉัยคำร้องทุกข์ดังกล่าวตามมาตรา 18 วรรคแรก (2)แล้วแจ้งผลการพิจารณาต่อผู้บังคับบัญชาของรัฐวิสาหกิจและกระทรวงเจ้าสังกัดเพื่อดำเนินการต่อไป ตามมาตรา 18 วรรคสาม เมื่อคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจมีคำวินิจฉัยแล้ว ผู้ร้องทุกข์ หรือสมาคมซึ่งยื่นคำร้องทุกข์แทนพนักงานรัฐวิสาหกิจไม่พอใจคำวินิจฉัยก็มีสิทธิยื่นอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ได้ภายใน15 วัน นับแต่วันทราบผลการพิจารณา ตามมาตรา 18 วรรคสี่ คณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ ได้รับคำอุทธรณ์แล้วจะทำการพิจารณาและมีคำวินิจฉัย ตามมาตรา 11(3) และแจ้งคำวินิจฉัยชี้ขาดให้ผู้อุทธรณ์ทราบภายใน 30 วัน นับแต่วันได้รับหนังสืออุทธรณ์ตามมาตรา 18 วรรคที่ห้า เมื่อคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์มีคำวินิจฉัยเป็นประการใดแล้ว ให้เป็นที่สุด ให้ฝ่ายบริหารของรัฐวิสาหกิจ และพนักงานรัฐวิสาหกิจ ปฏิบัติตามคำวินิจฉัยดังกล่าว ตามมาตรา 18 วรรคที่หก ปัญหามีว่า ผู้ไม่พอใจคำวินิจฉัยของคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ มีสิทธิฟ้องศาลให้เพิกถอนหรือเปลี่ยนแปลงคำวินิจฉัยดังกล่าวได้หรือไม่ เห็นว่า คำวินิจฉัยซึ่งเป็นที่สุดนั้นเป็นที่สุดเฉพาะฝ่ายบริหาร หากคำวินิจฉัยดังกล่าวไม่ถูกต้อง หรือวินิจฉัยชี้ขาดโดยขัดต่อกฎหมาย ผู้มีส่วนได้เสียย่อมสามารถนำคดีมาฟ้องต่อศาลแรงงานเพื่อให้เพิกถอนหรือแก้ไขเปลี่ยนแปลงได้ เนื่องจากเป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามสัญญาจ้างแรงงาน ซึ่งอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลแรงงานตาม มาตรา 8(1) แห่งพระราชบัญญัติ จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522(คำวินิจฉัยของอธิบดีผู้พิพากษาศาลแรงงานกลางที่ 4-5/2535 ลงวันที่ 16 มกราคม 2535) การฟ้องคดีดังกล่าว เป็นกรณีที่พระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534 มาตรา 18 ได้กำหนดขั้นตอนไว้ จึงต้องปฏิบัติตามขั้นตอนที่กำหนดไว้มิฉะนั้นผู้ฟ้องจะไม่มีอำนาจฟ้องตามมาตรา 8 วรรคสุดท้าย แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 แต่คดีที่จะต้องผ่านขั้นตอนดังกล่าวต้องเป็นคดีเกี่ยวกับคำร้องทุกข์เกี่ยวกับสิทธิประโยชน์คือ สิทธิประโยชน์เกี่ยวกับวันและเวลาทำงาน ค่าจ้าง เงินเดือนและสวัสดิการของพนักงาน ซึ่งเป็นสิทธิประโยชน์อันเป็นส่วนรวมของพนักงานรัฐวิสาหกิจ มิใช่คำร้องทุกข์เกี่ยวกับข้อพิพาทของพนักงานรัฐวิสาหกิจเป็นการเฉพาะราย เช่น พนักงานรัฐวิสาหกิจร้องทุกข์ขอให้เปลี่ยนแปลงวันเวลาทำงาน ขอให้เพิ่มเงินเดือน เพิ่มค่าครองชีพ หรือจัดสวัสดิการให้ดีขึ้น ซึ่งจะมีผลต่อพนักงานทุกคนเป็นส่วนรวม มิใช่ข้อพิพาทของพนักงานคนใดคนหนึ่งที่มีต่อรัฐวิสาหกิจ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3501/2535 ที่หมายเหตุนี้เป็นเรื่องที่โจทก์ร้องทุกข์เกี่ยวกับการถูกจำเลยซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม มิใช่ร้องทุกข์เกี่ยวกับสิทธิประโยชน์ และเป็นการร้องทุกข์เพื่อประโยชน์ของโจทก์โดยเฉพาะ มิได้มีผลถึงพนักงานเป็นส่วนรวม จึงมิใช่ฟ้องที่อ้างสิทธิตามพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534 ไม่จำต้องผ่านขั้นตอนตามมาตรา 18แห่งพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534 คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยในข้อหาเลิกจ้างไม่เป็นธรรม เป็นการอ้างสิทธิตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ.2522 มาตรา 49 ซึ่งกฎหมายดังกล่าวมิได้กำหนดขั้นตอนไว้ ดังนั้นโจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง. รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยเมื่อประมาณเดือนมีนาคม 2516 ทำหน้าที่พนักงานรายชั่วโมง 1 สังกัดกองการใบยา โรงงานยาสูบ 5 ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายชั่วโมงละ 30.23 บาท ต่อมาวันที่ 31 กรกฎาคม 2534 หัวหน้าฝ่ายผลิตโรงงานยาสูบ 5 มีคำสั่งไล่โจทก์ออกจากงานโดยกล่าวหาว่าละทิ้งหน้าที่ตั้งแต่วันที่ 17 ถึงวันที่ 21 มิถุนายน 2534 เป็นเวลาเกินกว่า 5วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันควร โจทก์เห็นว่าการที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์นั้นไม่เป็นธรรมต่อโจทก์ตามมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 เพราะการที่โจทก์หยุดงานในช่วงวันเวลาดังกล่าวนั้นก็เพราะโจทก์เจ็บป่วยจึงเป็นการหยุดงานที่มีเหตุอันสมควรขอให้พิพากษาเพิกถอนคำสั่งที่ฝผล. 100001/250/2534 ของจำเลย ให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราค่าจ้างไม่ต่ำกว่าเดิม และให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ในระหว่างถูกเลิกจ้าง พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากจำนวนเงินที่จำเลยต้องจ่ายนับแต่วันที่จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์จนกว่าจะชำระเสร็จ หากจำเลยไม่สามารถรับโจทก์กลับเข้าทำงานได้ให้จำเลยจ่ายค่าเสียหายจำนวน1,404,606.70 บาท เงินบำเหน็จจำนวน 83,697.32 บาท ค่าชดเชยจำนวน 43,531.20 บาท และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 1,209.20 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากจำนวนเงินที่จำเลยต้องจ่ายดังกล่าวนับตั้งแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่าการฟ้องคดี โจทก์ซึ่งเป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจจะต้องปฏิบัติตามพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ. 2534มาตรา 18 ซึ่งกำหนดขั้นตอนไว้ว่า โจทก์ต้องดำเนินการร้องทุกข์ต่อคณะกรรมการกิจการสัมพันธ์ เมื่อคณะกรรมการกิจการสัมพันธ์พิจารณาแล้ว หากโจทก์ยังไม่พอใจโจทก์ต้องใช้สิทธิอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์อีกชั้นหนึ่งก่อนมิใช่ว่าเมื่อมีกรณีเกิดเรื่องขึ้น โจทก์จะนำคดีมาสู่ศาลแรงงานกลางได้ทันทีดังนั้น โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ อีกทั้งโจทก์ได้ขาดงานละทิ้งหน้าที่ตั้งแต่เดือนเมษายน 2534 ถึงเดือนมิถุนายน 2534 ครั้งละ 5วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรและไม่มีใบรับรองแพทย์ตามระเบียบหลายครั้งหลายหน ในครั้งสุดท้ายโจทก์ละทิ้งหน้าที่ไปตั้งแต่วันที่ 17 มิถุนายน 2534 ถึงวันที่ 21 มิถุนายน 2534 โดยไม่มีเหตุอันสมควร และไม่มีใบรับรองแพทย์ตามระเบียบ จำเลยจึงมีคำสั่งไล่โจทก์ออกจากงานตั้งแต่วันที่ 24 มิถุนายน 2534 ซึ่งเป็นไปตามระเบียบข้อบังคับของจำเลย จึงเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายและระเบียบทุกประการ จำเลยไม่ต้องรับผิดชดใช้เงินใด ๆ ตามฟ้องแก่โจทก์ทั้งสิ้น ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราค่าจ้างไม่ต่ำกว่าเดิม คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยในข้อหาเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 49 ตามบทบัญญัติดังกล่าวให้อำนาจศาลแรงงานใช้ดุลพินิจพิพากษาให้นายจ้างรับลูกจ้างกลับเข้าทำงานได้อยู่แล้วหากเห็นว่าการเลิกจ้างลูกจ้างผู้นั้นไม่เป็นธรรมต่อลูกจ้าง หาจำต้องอาศัยบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ. 2534 อีกไม่ ฟ้องของโจทก์จึงมิใช่ฟ้องที่อ้างสิทธิตามพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534แม้โจทก์เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจโจทก์ก็ไม่ต้องดำเนินการตามมาตรา18 แห่งพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534 แต่ประการใด โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3501/2535นาง วิลาวัลย์ เภกะสุตโจทก์กระทรวงการคลัง ( โรงงาน ยาสูบจำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 8, ม. 49 พ.ร.บ.พนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534 ม. 18โจทก์ฟ้องจำเลยในข้อหาเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ตาม พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 49ตามบทบัญญัติดังกล่าวให้อำนาจศาลแรงงานใช้ดุลพินิจพิพากษาให้นายจ้างรับลูกจ้างกลับเข้าทำงานได้อยู่แล้วหากเห็นว่าการเลิกจ้างลูกจ้างผู้นั้นไม่เป็นธรรมต่อลูกจ้าง หาจำเป็นต้องอาศัยบทบัญญัติพ.ร.บ.พนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ. 2534 อีกไม่ ฟ้องของโจทก์จึงมิใช่ฟ้องที่อ้างสิทธิตาม พ.ร.บ.พนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ฯแม้โจทก์เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจ โจทก์ก็ไม่ต้องดำเนินการตามมาตรา 18 แห่ง พ.ร.บ.พนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ฯ แต่ประการใดโจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยเมื่อประมาณเดือนมีนาคม 2516 ทำหน้าที่พนักงานรายชั่วโมง 1 สังกัดกองการใบยา โรงงานยาสูบ 5 ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายชั่วโมงละ 30.23 บาท ต่อมาวันที่ 31 กรกฎาคม 2534 หัวหน้าฝ่ายผลิตโรงงานยาสูบ 5 มีคำสั่งไล่โจทก์ออกจากงานโดยกล่าวหาว่าละทิ้งหน้าที่ตั้งแต่วันที่ 17 ถึงวันที่ 21 มิถุนายน 2534 เป็นเวลาเกินกว่า 5วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันควร โจทก์เห็นว่าการที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์นั้นไม่เป็นธรรมต่อโจทก์ตามมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 เพราะการที่โจทก์หยุดงานในช่วงวันเวลาดังกล่าวนั้นก็เพราะโจทก์เจ็บป่วยจึงเป็นการหยุดงานที่มีเหตุอันสมควรขอให้พิพากษาเพิกถอนคำสั่งที่ฝผล. 100001/250/2534 ของจำเลย ให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราค่าจ้างไม่ต่ำกว่าเดิม และให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ในระหว่างถูกเลิกจ้าง พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากจำนวนเงินที่จำเลยต้องจ่ายนับแต่วันที่จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์จนกว่าจะชำระเสร็จ หากจำเลยไม่สามารถรับโจทก์กลับเข้าทำงานได้ให้จำเลยจ่ายค่าเสียหายจำนวน1,404,606.70 บาท เงินบำเหน็จจำนวน 83,697.32 บาท ค่าชดเชยจำนวน 43,531.20 บาท และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 1,209.20 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากจำนวนเงินที่จำเลยต้องจ่ายดังกล่าวนับตั้งแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่าการฟ้องคดี โจทก์ซึ่งเป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจจะต้องปฏิบัติตามพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ. 2534มาตรา 18 ซึ่งกำหนดขั้นตอนไว้ว่า โจทก์ต้องดำเนินการร้องทุกข์ต่อคณะกรรมการกิจการสัมพันธ์ เมื่อคณะกรรมการกิจการสัมพันธ์พิจารณาแล้ว หากโจทก์ยังไม่พอใจโจทก์ต้องใช้สิทธิอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์อีกชั้นหนึ่งก่อนมิใช่ว่าเมื่อมีกรณีเกิดเรื่องขึ้น โจทก์จะนำคดีมาสู่ศาลแรงงานกลางได้ทันทีดังนั้น โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ อีกทั้งโจทก์ได้ขาดงานละทิ้งหน้าที่ตั้งแต่เดือนเมษายน 2534 ถึงเดือนมิถุนายน 2534 ครั้งละ 5วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรและไม่มีใบรับรองแพทย์ตามระเบียบหลายครั้งหลายหน ในครั้งสุดท้ายโจทก์ละทิ้งหน้าที่ไปตั้งแต่วันที่ 17 มิถุนายน 2534 ถึงวันที่ 21 มิถุนายน 2534 โดยไม่มีเหตุอันสมควร และไม่มีใบรับรองแพทย์ตามระเบียบ จำเลยจึงมีคำสั่งไล่โจทก์ออกจากงานตั้งแต่วันที่ 24 มิถุนายน 2534 ซึ่งเป็นไปตามระเบียบข้อบังคับของจำเลย จึงเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายและระเบียบทุกประการ จำเลยไม่ต้องรับผิดชดใช้เงินใด ๆ ตามฟ้องแก่โจทก์ทั้งสิ้น ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราค่าจ้างไม่ต่ำกว่าเดิม คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยในข้อหาเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 49 ตามบทบัญญัติดังกล่าวให้อำนาจศาลแรงงานใช้ดุลพินิจพิพากษาให้นายจ้างรับลูกจ้างกลับเข้าทำงานได้อยู่แล้วหากเห็นว่าการเลิกจ้างลูกจ้างผู้นั้นไม่เป็นธรรมต่อลูกจ้าง หาจำต้องอาศัยบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ. 2534 อีกไม่ ฟ้องของโจทก์จึงมิใช่ฟ้องที่อ้างสิทธิตามพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534แม้โจทก์เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจโจทก์ก็ไม่ต้องดำเนินการตามมาตรา18 แห่งพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534 แต่ประการใด โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(เทพฤทธิ์ ศิลปานนท์-อุดม เฟื่องฟุ้ง-สมมาตร พรหมานุกูล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุพระราชบัญญัติ ญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534 กำหนดให้สิทธิแก่พนักงานรัฐวิสาหกิจที่จะยื่นคำร้องทุกข์เกี่ยวกับสิทธิประโยชน์ต่อสมาคมพนักงานรัฐวิสาหกิจ เมื่อสมาคมพนักงานรัฐวิสาหกิจ ได้รับคำร้องทุกข์ดังกล่าวแล้วสมาคมจะพิจารณาและให้ความช่วยเหลือเรื่องที่ร้องทุกข์ ตามมาตรา21(2) นอกจากนี้พนักงานรัฐวิสาหกิจหรือสมาคมพนักงานรัฐวิสาหกิจยังมีสิทธิยื่นคำร้องทุกข์เกี่ยวกับสิทธิประโยชน์ ต่อคณะกรรมการกิจการสัมพันธ์ ตามมาตรา 33(2) และคณะกรรมการกิจการสัมพันธ์จะพิจารณาและวินิจฉัยคำร้องทุกข์ดังกล่าวตามมาตรา 18 วรรคแรก (2)แล้วแจ้งผลการพิจารณาต่อผู้บังคับบัญชาของรัฐวิสาหกิจและกระทรวงเจ้าสังกัดเพื่อดำเนินการต่อไป ตามมาตรา 18 วรรคสาม เมื่อคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจมีคำวินิจฉัยแล้ว ผู้ร้องทุกข์ หรือสมาคมซึ่งยื่นคำร้องทุกข์แทนพนักงานรัฐวิสาหกิจไม่พอใจคำวินิจฉัยก็มีสิทธิยื่นอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ได้ภายใน15 วัน นับแต่วันทราบผลการพิจารณา ตามมาตรา 18 วรรคสี่ คณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ ได้รับคำอุทธรณ์แล้วจะทำการพิจารณาและมีคำวินิจฉัย ตามมาตรา 11(3) และแจ้งคำวินิจฉัยชี้ขาดให้ผู้อุทธรณ์ทราบภายใน 30 วัน นับแต่วันได้รับหนังสืออุทธรณ์ตามมาตรา 18 วรรคที่ห้า เมื่อคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์มีคำวินิจฉัยเป็นประการใดแล้ว ให้เป็นที่สุด ให้ฝ่ายบริหารของรัฐวิสาหกิจ และพนักงานรัฐวิสาหกิจ ปฏิบัติตามคำวินิจฉัยดังกล่าว ตามมาตรา 18 วรรคที่หก ปัญหามีว่า ผู้ไม่พอใจคำวินิจฉัยของคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ มีสิทธิฟ้องศาลให้เพิกถอนหรือเปลี่ยนแปลงคำวินิจฉัยดังกล่าวได้หรือไม่ เห็นว่า คำวินิจฉัยซึ่งเป็นที่สุดนั้นเป็นที่สุดเฉพาะฝ่ายบริหาร หากคำวินิจฉัยดังกล่าวไม่ถูกต้อง หรือวินิจฉัยชี้ขาดโดยขัดต่อกฎหมาย ผู้มีส่วนได้เสียย่อมสามารถนำคดีมาฟ้องต่อศาลแรงงานเพื่อให้เพิกถอนหรือแก้ไขเปลี่ยนแปลงได้ เนื่องจากเป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามสัญญาจ้างแรงงาน ซึ่งอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลแรงงานตาม มาตรา 8(1) แห่งพระราชบัญญัติ จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522(คำวินิจฉัยของอธิบดีผู้พิพากษาศาลแรงงานกลางที่ 4-5/2535 ลงวันที่ 16 มกราคม 2535) การฟ้องคดีดังกล่าว เป็นกรณีที่พระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534 มาตรา 18 ได้กำหนดขั้นตอนไว้ จึงต้องปฏิบัติตามขั้นตอนที่กำหนดไว้มิฉะนั้นผู้ฟ้องจะไม่มีอำนาจฟ้องตามมาตรา 8 วรรคสุดท้าย แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 แต่คดีที่จะต้องผ่านขั้นตอนดังกล่าวต้องเป็นคดีเกี่ยวกับคำร้องทุกข์เกี่ยวกับสิทธิประโยชน์คือ สิทธิประโยชน์เกี่ยวกับวันและเวลาทำงาน ค่าจ้าง เงินเดือนและสวัสดิการของพนักงาน ซึ่งเป็นสิทธิประโยชน์อันเป็นส่วนรวมของพนักงานรัฐวิสาหกิจ มิใช่คำร้องทุกข์เกี่ยวกับข้อพิพาทของพนักงานรัฐวิสาหกิจเป็นการเฉพาะราย เช่น พนักงานรัฐวิสาหกิจร้องทุกข์ขอให้เปลี่ยนแปลงวันเวลาทำงาน ขอให้เพิ่มเงินเดือน เพิ่มค่าครองชีพ หรือจัดสวัสดิการให้ดีขึ้น ซึ่งจะมีผลต่อพนักงานทุกคนเป็นส่วนรวม มิใช่ข้อพิพาทของพนักงานคนใดคนหนึ่งที่มีต่อรัฐวิสาหกิจ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3501/2535 ที่หมายเหตุนี้เป็นเรื่องที่โจทก์ร้องทุกข์เกี่ยวกับการถูกจำเลยซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม มิใช่ร้องทุกข์เกี่ยวกับสิทธิประโยชน์ และเป็นการร้องทุกข์เพื่อประโยชน์ของโจทก์โดยเฉพาะ มิได้มีผลถึงพนักงานเป็นส่วนรวม จึงมิใช่ฟ้องที่อ้างสิทธิตามพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534 ไม่จำต้องผ่านขั้นตอนตามมาตรา 18แห่งพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534 คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยในข้อหาเลิกจ้างไม่เป็นธรรม เป็นการอ้างสิทธิตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ.2522 มาตรา 49 ซึ่งกฎหมายดังกล่าวมิได้กำหนดขั้นตอนไว้ ดังนั้นโจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง. รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์.