คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 894/2513หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีไม้หวงห้ามตามพระราชบัญญัติป่าไม้ไว้ในความครอบครอง อันยังมิได้แปรรูปไม่มีรอยตราค่าภาคหลวงหรือรอยตรารัฐบาลขายประทับไว้และจำเลยได้ใช้รถยนต์ของกลางในการกระทำผิดขนย้ายไม้หวงห้ามดังกล่าวเช่นนี้ เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลย่อมสั่งริบรถยนต์ของกลางได้โดยโจทก์มิต้องนำสืบว่ารถยนต์ของกลางเป็นของจำเลยหรือเจ้าของรถยนต์ได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิด ทั้งนี้เพราะรถยนต์ของกลางเป็นอุปกรณ์ให้ได้รับผลในการกระทำผิดอันเข้าข่ายต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 74 ทวิโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองสมคบกันมีไม้หวงห้ามที่ยังมิได้แปรรูปไม่มีรอยตราค่าภาคหลวงหรือรอยตรารัฐบาลขายประทับไว้ในความครอบครองและจำเลยได้ใช้รถยนต์ขนย้ายไม้หวงห้ามดังกล่าว ขอให้ลงโทษ และขอให้ริบของกลาง จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพตามฟ้องโจทก์ทุกประการ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๔, ๑๑, ๖๙, ๗๓, ๗๔ พระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๓)(ที่ถูกเป็นฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๓ มาตรา ๑๒, ๑๘ ให้จำคุกคนละ ๖ เดือน และปรับคนละ ๒,๐๐๐ บาท ลดรับสารภาพคนละกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๘ คงจำคุกคนละ ๓ เดือนปรับคนละ ๑,๐๐๐ บาทโทษจำคุกให้รอไว้คนละ ๒ ปี ไม้ของกลางริบ เว้นแต่รถยนต์ไม่ริบ โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบรถยนต์ของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ริบรถยนต์ของกลางด้วย จำเลยฎีกาว่า รถยนต์ของกลางเป็นของผู้อื่นซึ่งมิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิด ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องโจทก์ ย่อมฟังข้อเท็จจริงได้ว่าจำเลยใช้รถยนต์ของกลางเป็นพาหนะบรรทุกขนย้ายไม้หวงห้ามที่ยังมิได้แปรรูป ไม่มีรอยตราที่กฎหมายระบุประทับไว้ อันเป็นการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ จึงวินิจฉัยว่ารถยนต์ของกลางเป็นอุปกรณ์ให้ได้รับผลในการกระทำผิด ต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๗๔ ทวิโดยโจทก์ไม่จำต้องนำสืบว่ารถยนต์ของกลางเป็นของจำเลยหรือเจ้าของได้รู้เห็นเป็นใจด้วย พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 894/2513พนักงานอัยการจังหวัดปัตตานีโจทก์นายลิ่ม มณีโชติ ที่ 1 นายสมเกียรติ หรือฮั้ว จัตุรภัทธ์ ที่ 2จำเลย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 ม. 18โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีไม้หวงห้ามตามพระราชบัญญัติป่าไม้ไว้ในความครอบครอง อันยังมิได้แปรรูปไม่มีรอยตราค่าภาคหลวงหรือรอยตรารัฐบาลขายประทับไว้และจำเลยได้ใช้รถยนต์ของกลางในการกระทำผิดขนย้ายไม้หวงห้ามดังกล่าวเช่นนี้ เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลย่อมสั่งริบรถยนต์ของกลางได้โดยโจทก์มิต้องนำสืบว่ารถยนต์ของกลางเป็นของจำเลยหรือเจ้าของรถยนต์ได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิด ทั้งนี้เพราะรถยนต์ของกลางเป็นอุปกรณ์ให้ได้รับผลในการกระทำผิดอันเข้าข่ายต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 74 ทวิโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองสมคบกันมีไม้หวงห้ามที่ยังมิได้แปรรูปไม่มีรอยตราค่าภาคหลวงหรือรอยตรารัฐบาลขายประทับไว้ในความครอบครองและจำเลยได้ใช้รถยนต์ขนย้ายไม้หวงห้ามดังกล่าว ขอให้ลงโทษ และขอให้ริบของกลาง จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพตามฟ้องโจทก์ทุกประการ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๔, ๑๑, ๖๙, ๗๓, ๗๔ พระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๓)(ที่ถูกเป็นฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๓ มาตรา ๑๒, ๑๘ ให้จำคุกคนละ ๖ เดือน และปรับคนละ ๒,๐๐๐ บาท ลดรับสารภาพคนละกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๘ คงจำคุกคนละ ๓ เดือนปรับคนละ ๑,๐๐๐ บาทโทษจำคุกให้รอไว้คนละ ๒ ปี ไม้ของกลางริบ เว้นแต่รถยนต์ไม่ริบ โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบรถยนต์ของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ริบรถยนต์ของกลางด้วย จำเลยฎีกาว่า รถยนต์ของกลางเป็นของผู้อื่นซึ่งมิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิด ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องโจทก์ ย่อมฟังข้อเท็จจริงได้ว่าจำเลยใช้รถยนต์ของกลางเป็นพาหนะบรรทุกขนย้ายไม้หวงห้ามที่ยังมิได้แปรรูป ไม่มีรอยตราที่กฎหมายระบุประทับไว้ อันเป็นการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ จึงวินิจฉัยว่ารถยนต์ของกลางเป็นอุปกรณ์ให้ได้รับผลในการกระทำผิด ต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๗๔ ทวิโดยโจทก์ไม่จำต้องนำสืบว่ารถยนต์ของกลางเป็นของจำเลยหรือเจ้าของได้รู้เห็นเป็นใจด้วย พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย(ชลอ บุปผเวส-ถาวร หุตะโกวิท-จรัญ อิศระ)ศาลจังหวัดปัตตานี - นายมนตรี บางยี่ขันศาลอุทธรณ์ - นายประเสริฐ สุนทรนันท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองสมคบกันมีไม้หวงห้ามที่ยังมิได้แปรรูปไม่มีรอยตราค่าภาคหลวงหรือรอยตรารัฐบาลขายประทับไว้ในความครอบครองและจำเลยได้ใช้รถยนต์ขนย้ายไม้หวงห้ามดังกล่าว ขอให้ลงโทษ และขอให้ริบของกลาง จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพตามฟ้องโจทก์ทุกประการ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๔, ๑๑, ๖๙, ๗๓, ๗๔ พระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๓)(ที่ถูกเป็นฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๓ มาตรา ๑๒, ๑๘ ให้จำคุกคนละ ๖ เดือน และปรับคนละ ๒,๐๐๐ บาท ลดรับสารภาพคนละกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๘ คงจำคุกคนละ ๓ เดือนปรับคนละ ๑,๐๐๐ บาทโทษจำคุกให้รอไว้คนละ ๒ ปี ไม้ของกลางริบ เว้นแต่รถยนต์ไม่ริบ โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบรถยนต์ของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ริบรถยนต์ของกลางด้วย จำเลยฎีกาว่า รถยนต์ของกลางเป็นของผู้อื่นซึ่งมิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิด ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องโจทก์ ย่อมฟังข้อเท็จจริงได้ว่าจำเลยใช้รถยนต์ของกลางเป็นพาหนะบรรทุกขนย้ายไม้หวงห้ามที่ยังมิได้แปรรูป ไม่มีรอยตราที่กฎหมายระบุประทับไว้ อันเป็นการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ จึงวินิจฉัยว่ารถยนต์ของกลางเป็นอุปกรณ์ให้ได้รับผลในการกระทำผิด ต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๗๔ ทวิโดยโจทก์ไม่จำต้องนำสืบว่ารถยนต์ของกลางเป็นของจำเลยหรือเจ้าของได้รู้เห็นเป็นใจด้วย พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 894/2513พนักงานอัยการจังหวัดปัตตานีโจทก์นายลิ่ม มณีโชติ ที่ 1 นายสมเกียรติ หรือฮั้ว จัตุรภัทธ์ ที่ 2จำเลย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 ม. 18โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีไม้หวงห้ามตามพระราชบัญญัติป่าไม้ไว้ในความครอบครอง อันยังมิได้แปรรูปไม่มีรอยตราค่าภาคหลวงหรือรอยตรารัฐบาลขายประทับไว้และจำเลยได้ใช้รถยนต์ของกลางในการกระทำผิดขนย้ายไม้หวงห้ามดังกล่าวเช่นนี้ เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลย่อมสั่งริบรถยนต์ของกลางได้โดยโจทก์มิต้องนำสืบว่ารถยนต์ของกลางเป็นของจำเลยหรือเจ้าของรถยนต์ได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิด ทั้งนี้เพราะรถยนต์ของกลางเป็นอุปกรณ์ให้ได้รับผลในการกระทำผิดอันเข้าข่ายต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 74 ทวิโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองสมคบกันมีไม้หวงห้ามที่ยังมิได้แปรรูปไม่มีรอยตราค่าภาคหลวงหรือรอยตรารัฐบาลขายประทับไว้ในความครอบครองและจำเลยได้ใช้รถยนต์ขนย้ายไม้หวงห้ามดังกล่าว ขอให้ลงโทษ และขอให้ริบของกลาง จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพตามฟ้องโจทก์ทุกประการ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๔, ๑๑, ๖๙, ๗๓, ๗๔ พระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๓)(ที่ถูกเป็นฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๓ มาตรา ๑๒, ๑๘ ให้จำคุกคนละ ๖ เดือน และปรับคนละ ๒,๐๐๐ บาท ลดรับสารภาพคนละกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๘ คงจำคุกคนละ ๓ เดือนปรับคนละ ๑,๐๐๐ บาทโทษจำคุกให้รอไว้คนละ ๒ ปี ไม้ของกลางริบ เว้นแต่รถยนต์ไม่ริบ โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบรถยนต์ของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ริบรถยนต์ของกลางด้วย จำเลยฎีกาว่า รถยนต์ของกลางเป็นของผู้อื่นซึ่งมิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิด ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องโจทก์ ย่อมฟังข้อเท็จจริงได้ว่าจำเลยใช้รถยนต์ของกลางเป็นพาหนะบรรทุกขนย้ายไม้หวงห้ามที่ยังมิได้แปรรูป ไม่มีรอยตราที่กฎหมายระบุประทับไว้ อันเป็นการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ จึงวินิจฉัยว่ารถยนต์ของกลางเป็นอุปกรณ์ให้ได้รับผลในการกระทำผิด ต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๗๔ ทวิโดยโจทก์ไม่จำต้องนำสืบว่ารถยนต์ของกลางเป็นของจำเลยหรือเจ้าของได้รู้เห็นเป็นใจด้วย พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย(ชลอ บุปผเวส-ถาวร หุตะโกวิท-จรัญ อิศระ)ศาลจังหวัดปัตตานี - นายมนตรี บางยี่ขันศาลอุทธรณ์ - นายประเสริฐ สุนทรนันท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ