คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 556/2492หลักกฎหมาย: ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่นเขยิบเสาเรือนต้นสุดท้ายริมน้ำเข้าไปในที่ดินของจำเลย 2 ศอก และห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้องขัดขวางโจทก์ที่จะใช้สิทธิบนเส้นทางเดินต่อไป ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยรื้อถอนเสาเรือนและสิ่งกีดขวางเปิดทางให้ได้ความกว้าง 1 วา 22 นิ้ว ให้จำเลยทำทางทำสะพานให้เป็นไปตามสภาพเดิม ดังนี้ เป็นการแก้ไขเล็กน้อยฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยได้ปลูกเรือนปิดกั้นทางเดินอันเป็นทางจำเป็นหรือทางภารจำยอม และรื้อถอนสะพานบางส่วน และรื้อศิลาและท่าน้ำเสีย จึงขอให้จำเลยรื้อเรือนและสิ่งปลูกสร้างกีดกั้นเสียให้หมด ให้จำเลยทำทางและสะพานให้เป็นไปตามเดิม ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่นเสาเรือนต้นสุดท้ายริมน้ำเขยิบเข้าไปในที่ของจำเลยเพียง 2 ศอก และห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้องขัดขวางในการที่โจทก์จะใช้สิทธิบนเส้นทางเดินต่อไป ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยรื้อถอนเสาเรือนและสิ่งกีดขวางเปิดทางให้ได้ความกว้าง 1 วา 22 นิ้ว ให้จำเลยทำสะพานให้เป็นไปตามสภาพเดิมจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า รูปคดีของจำเลยไม่มีปัญหาข้อกฎหมายดังจำเลยกล่าวในฎีกา ส่วนข้อเท็จจริงนั้น ศาลอุทธรณ์แก้ไขศาลชั้นต้นบ้างเท่านั้น เป็นการแก้ไขเพียงเล็กน้อย เป็นการต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248พิพากษายกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 556/2492นางกร้าง วงษ์ชีรี นายเหมียง อานนตพันธ์โจทก์นางวิลาศ สุยางคกุล นายสมัย สุยางคกุลจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่นเขยิบเสาเรือนต้นสุดท้ายริมน้ำเข้าไปในที่ดินของจำเลย 2 ศอก และห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้องขัดขวางโจทก์ที่จะใช้สิทธิบนเส้นทางเดินต่อไป ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยรื้อถอนเสาเรือนและสิ่งกีดขวางเปิดทางให้ได้ความกว้าง 1 วา 22 นิ้ว ให้จำเลยทำทางทำสะพานให้เป็นไปตามสภาพเดิม ดังนี้ เป็นการแก้ไขเล็กน้อยฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยได้ปลูกเรือนปิดกั้นทางเดินอันเป็นทางจำเป็นหรือทางภารจำยอม และรื้อถอนสะพานบางส่วน และรื้อศิลาและท่าน้ำเสีย จึงขอให้จำเลยรื้อเรือนและสิ่งปลูกสร้างกีดกั้นเสียให้หมด ให้จำเลยทำทางและสะพานให้เป็นไปตามเดิม ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่นเสาเรือนต้นสุดท้ายริมน้ำเขยิบเข้าไปในที่ของจำเลยเพียง 2 ศอก และห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้องขัดขวางในการที่โจทก์จะใช้สิทธิบนเส้นทางเดินต่อไป ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยรื้อถอนเสาเรือนและสิ่งกีดขวางเปิดทางให้ได้ความกว้าง 1 วา 22 นิ้ว ให้จำเลยทำสะพานให้เป็นไปตามสภาพเดิมจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า รูปคดีของจำเลยไม่มีปัญหาข้อกฎหมายดังจำเลยกล่าวในฎีกา ส่วนข้อเท็จจริงนั้น ศาลอุทธรณ์แก้ไขศาลชั้นต้นบ้างเท่านั้น เป็นการแก้ไขเพียงเล็กน้อย เป็นการต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248พิพากษายกฎีกาจำเลย(นาถปริญญา-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-นนทปัญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยได้ปลูกเรือนปิดกั้นทางเดินอันเป็นทางจำเป็นหรือทางภารจำยอม และรื้อถอนสะพานบางส่วน และรื้อศิลาและท่าน้ำเสีย จึงขอให้จำเลยรื้อเรือนและสิ่งปลูกสร้างกีดกั้นเสียให้หมด ให้จำเลยทำทางและสะพานให้เป็นไปตามเดิม ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่นเสาเรือนต้นสุดท้ายริมน้ำเขยิบเข้าไปในที่ของจำเลยเพียง 2 ศอก และห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้องขัดขวางในการที่โจทก์จะใช้สิทธิบนเส้นทางเดินต่อไป ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยรื้อถอนเสาเรือนและสิ่งกีดขวางเปิดทางให้ได้ความกว้าง 1 วา 22 นิ้ว ให้จำเลยทำสะพานให้เป็นไปตามสภาพเดิมจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า รูปคดีของจำเลยไม่มีปัญหาข้อกฎหมายดังจำเลยกล่าวในฎีกา ส่วนข้อเท็จจริงนั้น ศาลอุทธรณ์แก้ไขศาลชั้นต้นบ้างเท่านั้น เป็นการแก้ไขเพียงเล็กน้อย เป็นการต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248พิพากษายกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 556/2492นางกร้าง วงษ์ชีรี นายเหมียง อานนตพันธ์โจทก์นางวิลาศ สุยางคกุล นายสมัย สุยางคกุลจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่นเขยิบเสาเรือนต้นสุดท้ายริมน้ำเข้าไปในที่ดินของจำเลย 2 ศอก และห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้องขัดขวางโจทก์ที่จะใช้สิทธิบนเส้นทางเดินต่อไป ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยรื้อถอนเสาเรือนและสิ่งกีดขวางเปิดทางให้ได้ความกว้าง 1 วา 22 นิ้ว ให้จำเลยทำทางทำสะพานให้เป็นไปตามสภาพเดิม ดังนี้ เป็นการแก้ไขเล็กน้อยฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยได้ปลูกเรือนปิดกั้นทางเดินอันเป็นทางจำเป็นหรือทางภารจำยอม และรื้อถอนสะพานบางส่วน และรื้อศิลาและท่าน้ำเสีย จึงขอให้จำเลยรื้อเรือนและสิ่งปลูกสร้างกีดกั้นเสียให้หมด ให้จำเลยทำทางและสะพานให้เป็นไปตามเดิม ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่นเสาเรือนต้นสุดท้ายริมน้ำเขยิบเข้าไปในที่ของจำเลยเพียง 2 ศอก และห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้องขัดขวางในการที่โจทก์จะใช้สิทธิบนเส้นทางเดินต่อไป ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยรื้อถอนเสาเรือนและสิ่งกีดขวางเปิดทางให้ได้ความกว้าง 1 วา 22 นิ้ว ให้จำเลยทำสะพานให้เป็นไปตามสภาพเดิมจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า รูปคดีของจำเลยไม่มีปัญหาข้อกฎหมายดังจำเลยกล่าวในฎีกา ส่วนข้อเท็จจริงนั้น ศาลอุทธรณ์แก้ไขศาลชั้นต้นบ้างเท่านั้น เป็นการแก้ไขเพียงเล็กน้อย เป็นการต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248พิพากษายกฎีกาจำเลย(นาถปริญญา-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-นนทปัญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ