คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1857/2517หลักกฎหมาย: คดีอาญาที่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง แม้จำเลยจะยื่นฎีกาไว้แต่ในที่สุดศาลฎีกามีคำสั่งไม่รับฎีกา ต้องถือว่าคดีถึงที่สุดเมื่อระยะเวลายื่นฎีกาได้สิ้นสุดลงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 147 วรรคสอง ผู้เสียหายถอนคำร้องทุกข์หลังจากคดีถึงที่สุดไปแล้ว ย่อมไม่เป็นผลให้คดีระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(2) คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ยังใช้บังคับอยู่เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษปรับจำเลย จำเลยมายื่นคำร้องขอคืนค่าปรับโดยอ้างเหตุว่าผู้เสียหายถอนคำร้องทุกข์แล้ว จึงไม่มีเหตุที่จะสั่งคืนค่าปรับให้จำเลยได้คดีนี้สืบเนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๘ ให้จำคุกจำเลย ๒ เดือน ปรับ ๒๐๐ บาท แต่ให้รอการลงโทษจำคุกไว้ ๑ ปี จำเลยได้ชำระค่าปรับและยื่นอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาหลังจากที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาแล้ว จำเลยและผู้เสียหายมาแถลงต่อศาลว่าขอยอมความและถอนคำร้องทุกข์ไม่ติดใจดำเนินคดีต่อไป ต่อมาจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่สั่งไม่รับฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งให้ยกคำร้อง เพราะจำเลยฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๘ เมื่อจำเลยทราบคำสั่งของศาลฎีกาแล้ว ได้ยื่นคำร้องว่าผู้เสียหายได้ถอนคำร้องทุกข์แล้ว จึงขอคืนเงินค่าปรับที่ได้ชำระไว้ต่อศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลฎีกาสั่งยืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับฎีกาจำเลย ที่ผู้เสียหายและจำเลยตกลงยอมความ และถอนคำร้องทุกข์นั้น ศาลชั้นต้นไม่ได้มีคำสั่งแต่อย่างใด คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ย่อมถึงที่สุด จำเลยขอคืนค่าปรับไม่ได้ ให้ยกคำร้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้เป็นคดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงแม้จำเลยจะได้ยื่นฎีกาไว้แต่ในที่สุดศาลฎีกาสั่งไม่รับฎีกา คดีจึงถึงที่สุด เมื่อระยะเวลายื่นฎีกาได้สิ้นสุดลงดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕ และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๗ วรรค ๒ คดีถึงที่สุดตั้งแต่วันที่ ๑๐ พฤศจิกายน ๒๕๑๖ ผู้เสียหายถอนคำร้องทุกข์เมื่อวันที่ ๑๕ พฤศจิกายน ๒๕๑๖ หลังจากคดีถึงที่สุดไปแล้ว ย่อมไม่เป็นผลให้คดีระงับไปแต่อย่างใด คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ให้จำคุกและปรับจำเลยยังใช้บังคับอยู่ ไม่มีเหตุจะสั่งคืนค่าปรับให้จำเลยได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1857/2517พนักงานอัยการจังหวัดมหาสารคามโจทก์นายบุญค้ำ แก้วทาสีจำเลย ป.อ. ม. 28 ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 39 (2), ม. 218 ป.วิ.พ. ม. 147คดีอาญาที่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง แม้จำเลยจะยื่นฎีกาไว้แต่ในที่สุดศาลฎีกามีคำสั่งไม่รับฎีกา ต้องถือว่าคดีถึงที่สุดเมื่อระยะเวลายื่นฎีกาได้สิ้นสุดลงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 147 วรรคสอง ผู้เสียหายถอนคำร้องทุกข์หลังจากคดีถึงที่สุดไปแล้ว ย่อมไม่เป็นผลให้คดีระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(2) คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ยังใช้บังคับอยู่เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษปรับจำเลย จำเลยมายื่นคำร้องขอคืนค่าปรับโดยอ้างเหตุว่าผู้เสียหายถอนคำร้องทุกข์แล้ว จึงไม่มีเหตุที่จะสั่งคืนค่าปรับให้จำเลยได้คดีนี้สืบเนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๘ ให้จำคุกจำเลย ๒ เดือน ปรับ ๒๐๐ บาท แต่ให้รอการลงโทษจำคุกไว้ ๑ ปี จำเลยได้ชำระค่าปรับและยื่นอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาหลังจากที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาแล้ว จำเลยและผู้เสียหายมาแถลงต่อศาลว่าขอยอมความและถอนคำร้องทุกข์ไม่ติดใจดำเนินคดีต่อไป ต่อมาจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่สั่งไม่รับฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งให้ยกคำร้อง เพราะจำเลยฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๘ เมื่อจำเลยทราบคำสั่งของศาลฎีกาแล้ว ได้ยื่นคำร้องว่าผู้เสียหายได้ถอนคำร้องทุกข์แล้ว จึงขอคืนเงินค่าปรับที่ได้ชำระไว้ต่อศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลฎีกาสั่งยืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับฎีกาจำเลย ที่ผู้เสียหายและจำเลยตกลงยอมความ และถอนคำร้องทุกข์นั้น ศาลชั้นต้นไม่ได้มีคำสั่งแต่อย่างใด คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ย่อมถึงที่สุด จำเลยขอคืนค่าปรับไม่ได้ ให้ยกคำร้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้เป็นคดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงแม้จำเลยจะได้ยื่นฎีกาไว้แต่ในที่สุดศาลฎีกาสั่งไม่รับฎีกา คดีจึงถึงที่สุด เมื่อระยะเวลายื่นฎีกาได้สิ้นสุดลงดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕ และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๗ วรรค ๒ คดีถึงที่สุดตั้งแต่วันที่ ๑๐ พฤศจิกายน ๒๕๑๖ ผู้เสียหายถอนคำร้องทุกข์เมื่อวันที่ ๑๕ พฤศจิกายน ๒๕๑๖ หลังจากคดีถึงที่สุดไปแล้ว ย่อมไม่เป็นผลให้คดีระงับไปแต่อย่างใด คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ให้จำคุกและปรับจำเลยยังใช้บังคับอยู่ ไม่มีเหตุจะสั่งคืนค่าปรับให้จำเลยได้ พิพากษายืน(อุดม ทันด่วน-พิชัย รชตะนันทน์-ศวิต สมหวัง)ศาลจังหวัดมหาสารคาม - นายประยูร มูลศาสตร์ศาลอุทธรณ์ - นายประพันธ์ พยัคฆบุตรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้สืบเนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๘ ให้จำคุกจำเลย ๒ เดือน ปรับ ๒๐๐ บาท แต่ให้รอการลงโทษจำคุกไว้ ๑ ปี จำเลยได้ชำระค่าปรับและยื่นอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาหลังจากที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาแล้ว จำเลยและผู้เสียหายมาแถลงต่อศาลว่าขอยอมความและถอนคำร้องทุกข์ไม่ติดใจดำเนินคดีต่อไป ต่อมาจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่สั่งไม่รับฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งให้ยกคำร้อง เพราะจำเลยฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๘ เมื่อจำเลยทราบคำสั่งของศาลฎีกาแล้ว ได้ยื่นคำร้องว่าผู้เสียหายได้ถอนคำร้องทุกข์แล้ว จึงขอคืนเงินค่าปรับที่ได้ชำระไว้ต่อศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลฎีกาสั่งยืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับฎีกาจำเลย ที่ผู้เสียหายและจำเลยตกลงยอมความ และถอนคำร้องทุกข์นั้น ศาลชั้นต้นไม่ได้มีคำสั่งแต่อย่างใด คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ย่อมถึงที่สุด จำเลยขอคืนค่าปรับไม่ได้ ให้ยกคำร้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้เป็นคดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงแม้จำเลยจะได้ยื่นฎีกาไว้แต่ในที่สุดศาลฎีกาสั่งไม่รับฎีกา คดีจึงถึงที่สุด เมื่อระยะเวลายื่นฎีกาได้สิ้นสุดลงดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕ และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๗ วรรค ๒ คดีถึงที่สุดตั้งแต่วันที่ ๑๐ พฤศจิกายน ๒๕๑๖ ผู้เสียหายถอนคำร้องทุกข์เมื่อวันที่ ๑๕ พฤศจิกายน ๒๕๑๖ หลังจากคดีถึงที่สุดไปแล้ว ย่อมไม่เป็นผลให้คดีระงับไปแต่อย่างใด คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ให้จำคุกและปรับจำเลยยังใช้บังคับอยู่ ไม่มีเหตุจะสั่งคืนค่าปรับให้จำเลยได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1857/2517พนักงานอัยการจังหวัดมหาสารคามโจทก์นายบุญค้ำ แก้วทาสีจำเลย ป.อ. ม. 28 ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 39 (2), ม. 218 ป.วิ.พ. ม. 147คดีอาญาที่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง แม้จำเลยจะยื่นฎีกาไว้แต่ในที่สุดศาลฎีกามีคำสั่งไม่รับฎีกา ต้องถือว่าคดีถึงที่สุดเมื่อระยะเวลายื่นฎีกาได้สิ้นสุดลงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 147 วรรคสอง ผู้เสียหายถอนคำร้องทุกข์หลังจากคดีถึงที่สุดไปแล้ว ย่อมไม่เป็นผลให้คดีระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(2) คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ยังใช้บังคับอยู่เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษปรับจำเลย จำเลยมายื่นคำร้องขอคืนค่าปรับโดยอ้างเหตุว่าผู้เสียหายถอนคำร้องทุกข์แล้ว จึงไม่มีเหตุที่จะสั่งคืนค่าปรับให้จำเลยได้คดีนี้สืบเนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๘ ให้จำคุกจำเลย ๒ เดือน ปรับ ๒๐๐ บาท แต่ให้รอการลงโทษจำคุกไว้ ๑ ปี จำเลยได้ชำระค่าปรับและยื่นอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาหลังจากที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาแล้ว จำเลยและผู้เสียหายมาแถลงต่อศาลว่าขอยอมความและถอนคำร้องทุกข์ไม่ติดใจดำเนินคดีต่อไป ต่อมาจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่สั่งไม่รับฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งให้ยกคำร้อง เพราะจำเลยฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๘ เมื่อจำเลยทราบคำสั่งของศาลฎีกาแล้ว ได้ยื่นคำร้องว่าผู้เสียหายได้ถอนคำร้องทุกข์แล้ว จึงขอคืนเงินค่าปรับที่ได้ชำระไว้ต่อศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลฎีกาสั่งยืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับฎีกาจำเลย ที่ผู้เสียหายและจำเลยตกลงยอมความ และถอนคำร้องทุกข์นั้น ศาลชั้นต้นไม่ได้มีคำสั่งแต่อย่างใด คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ย่อมถึงที่สุด จำเลยขอคืนค่าปรับไม่ได้ ให้ยกคำร้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้เป็นคดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงแม้จำเลยจะได้ยื่นฎีกาไว้แต่ในที่สุดศาลฎีกาสั่งไม่รับฎีกา คดีจึงถึงที่สุด เมื่อระยะเวลายื่นฎีกาได้สิ้นสุดลงดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕ และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๗ วรรค ๒ คดีถึงที่สุดตั้งแต่วันที่ ๑๐ พฤศจิกายน ๒๕๑๖ ผู้เสียหายถอนคำร้องทุกข์เมื่อวันที่ ๑๕ พฤศจิกายน ๒๕๑๖ หลังจากคดีถึงที่สุดไปแล้ว ย่อมไม่เป็นผลให้คดีระงับไปแต่อย่างใด คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ให้จำคุกและปรับจำเลยยังใช้บังคับอยู่ ไม่มีเหตุจะสั่งคืนค่าปรับให้จำเลยได้ พิพากษายืน(อุดม ทันด่วน-พิชัย รชตะนันทน์-ศวิต สมหวัง)ศาลจังหวัดมหาสารคาม - นายประยูร มูลศาสตร์ศาลอุทธรณ์ - นายประพันธ์ พยัคฆบุตรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ