คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 615/2537หลักกฎหมาย: โจทก์เช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คัน จากบริษัทท.แล้วจำเลยเช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คัน จากโจทก์ แม้ในขณะโจทก์จำเลยทำสัญญาเช่าซื้อ โจทก์ยังไม่ได้เป็นเจ้าของรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันที่ให้เช่าซื้อก็ตาม แต่บริษัท ท. ยินยอมให้โจทก์นำรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันออกให้ผู้อื่นเช่าซื้อช่วงได้ และโจทก์สามารถโอนกรรมสิทธิ์ในรถยนต์พิพาททั้ง 8 คัน ให้แก่จำเลยได้ หากจำเลยชำระเงินค่าเช่าซื้อครบตามสัญญา จำเลยสมัครใจเข้าทำสัญญาโดยมิได้โต้แย้งในเรื่องนี้แต่อย่างใด จำเลยจึงต้องผูกพันตามสัญญาเช่าซื้อ จะอ้างว่าขณะทำสัญญาโจทก์ไม่ใช่เจ้าของทรัพย์ที่ให้เช่าซื้อ จึงไม่มีอำนาจฟ้องหาได้ไม่โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยได้เช่าซื้อรถยนต์จากโจทก์ไปรวม 8 คัน โดยตกลงผ่อนชำระเป็นงวด จำเลยได้รับรถยนต์ทั้ง8 คัน ไปจากโจทก์แล้วตั้งแต่ในวันทำสัญญาเช่าซื้อแต่ละฉบับ ต่อมาจำเลยผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าซื้อรถยนต์ทั้ง 8 คัน ให้แก่โจทก์ตามสัญญาโจทก์ได้บอกเลิกสัญญาและทวงถามให้จำเลยส่งมอบรถยนต์ทั้ง 8 คันคืนโจทก์หลายครั้งแล้ว แต่จำเลยเพิกเฉย ทำให้โจทก์เสียหายขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ เป็นเงิน 4,346,666 บาท และค่าเสียหายอีกเดือนละ 40,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยจะส่งมอบรถยนต์ทั้ง 8 คัน คืนแก่โจทก์ในสภาพเรียบร้อยใช้การได้ดี ให้จำเลยส่งมอบรถยนต์ทั้ง 8 คัน คืนแก่โจทก์ในสภาพเรียบร้อย ใช้การได้ดีหากจำเลยไม่คืนหรือคืนไม่ได้ ไม่ว่าด้วยเหตุใด ๆ ให้จำเลยรับผิดใช้ราคาแก่โจทก์เป็นเงิน 1,900,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยจะชำระเสร็จจำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ไม่ได้เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รถยนต์ตามฟ้อง ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ จำเลยไม่เคยทำสัญญาเช่าซื้อหรือเช่าซื้อรถยนต์ตามฟ้องทั้ง 8 คัน จำเลยมิได้ผิดสัญญาตามที่โจทก์กล่าว โจทก์ไม่เคยบอกเลิกสัญญาใด ๆ กับจำเลย ค่าเสียหายตามฟ้องไม่มีและถ้าจะมีก็ไม่เกินคันละ 1,000 บาทต่อเดือน ขอให้โจทก์ดำเนินการโอนทะเบียนรถยนต์ทั้ง 7 คัน ให้แก่จำเลย ถ้าไม่อาจดำเนินการได้ ให้คู่กรณีกลับสู่ฐานะเดิมและให้โจทก์ชดใช้ราคารถยนต์คันละ 250,000 บาท รวม 7 คัน เป็นเงิน 1,750,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับจากวันฟ้องแย้งจนกว่าโจทก์จะชำระเสร็จโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้ง ขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยชำระค่าเสียหายแก่โจทก์จำนวน 1,507,100 บาท และค่าเสียหายอีกเดือนละ 3,000 บาทต่อรถยนต์แต่ละคัน นับตั้งแต่วันฟ้องและให้จำเลยส่งมอบรถยนต์พิพาท7 คันแรกตามฟ้องคืนแก่โจทก์ในสภาพเรียบร้อยใช้การได้ดี หากไม่คืนให้จำเลยรับผิดชดใช้ราคารถยนต์พิพาททั้ง 7 คัน แก่โจทก์ เฉพาะรถยนต์คันหมายเลขคัสซี เค.เอ็ม. 310-26519 จำนวน 150,000 บาท รถยนต์นอกนั้นอีก 6 คัน ราคาคันละ 250,000 บาท รวม 7 คัน เป็นเงิน1,650,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจะส่งมอบคืนหรือใช้ราคาจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่า โจทก์ได้เช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันมาจากบริษัทไทยฮีโน่มอเตอร์เซลส์ จำกัด โดยบริษัทไทยฮีโน่มอเตอร์เซลส์ จำกัด ยินยอมให้โจทก์ให้ผู้อื่นเช่าซื้อช่วงได้ โจทก์จึงนำรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันให้จำเลยเช่าซื้อตามสัญญาเช่าซื้อเอกสารหมาย จ.2 ถึง จ.9 และต่อมาโจทก์ได้ชำระค่าเช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันครบถ้วนแล้ว ที่จำเลยฎีกาว่า ขณะโจทก์ให้จำเลยเช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คัน โจทก์ไม่ใช่เจ้าของกรรมสิทธิ์ไม่มีอำนาจให้เช่าซื้อได้ สัญญาเช่าซื้อตามเอกสารหมาย จ.2 ถึง จ.9เป็นโมฆะ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องนั้น เห็นว่าแม้ในขณะโจทก์จำเลยทำสัญญาเช่าซื้อต่อกัน โจทก์จะยังไม่ได้เป็นเจ้าของรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันที่ให้เช่าซื้อก็ตาม แต่บริษัทไทยฮีโน่มอเตอร์เซลส์ จำกัด ก็ได้ยินยอมให้โจทก์นำรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันออกให้ผู้อื่นเช่าซื้อช่วงต่อได้ และโจทก์สามารถโอนกรรมสิทธิ์ในรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันให้แก่จำเลยได้ หากจำเลยชำระเงินค่าเช่าซื้อครบตามสัญญา จำเลยเองก็สมัครใจเข้าทำสัญญามิได้เกี่ยงงอนมาก่อนแต่อย่างใด เช่นนี้จำเลยจะกลับมาอ้างว่าขณะทำสัญญาโจทก์ไม่ใช่เจ้าของทรัพย์ที่ให้เช่าซื้อไม่มีอำนาจฟ้องหาได้ไม่ ฎีกาจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 615/2537ห้างหุ้นส่วนจำกัด ศรีพูน ทรัพย์ (1972โจทก์นาย ประยูร จาน ทองจำเลย ป.พ.พ. ม. 572 ป.วิ.พ. ม. 55 โจทก์เช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คัน จากบริษัทท.แล้วจำเลยเช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คัน จากโจทก์ แม้ในขณะโจทก์จำเลยทำสัญญาเช่าซื้อ โจทก์ยังไม่ได้เป็นเจ้าของรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันที่ให้เช่าซื้อก็ตาม แต่บริษัท ท. ยินยอมให้โจทก์นำรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันออกให้ผู้อื่นเช่าซื้อช่วงได้ และโจทก์สามารถโอนกรรมสิทธิ์ในรถยนต์พิพาททั้ง 8 คัน ให้แก่จำเลยได้ หากจำเลยชำระเงินค่าเช่าซื้อครบตามสัญญา จำเลยสมัครใจเข้าทำสัญญาโดยมิได้โต้แย้งในเรื่องนี้แต่อย่างใด จำเลยจึงต้องผูกพันตามสัญญาเช่าซื้อ จะอ้างว่าขณะทำสัญญาโจทก์ไม่ใช่เจ้าของทรัพย์ที่ให้เช่าซื้อ จึงไม่มีอำนาจฟ้องหาได้ไม่โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยได้เช่าซื้อรถยนต์จากโจทก์ไปรวม 8 คัน โดยตกลงผ่อนชำระเป็นงวด จำเลยได้รับรถยนต์ทั้ง8 คัน ไปจากโจทก์แล้วตั้งแต่ในวันทำสัญญาเช่าซื้อแต่ละฉบับ ต่อมาจำเลยผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าซื้อรถยนต์ทั้ง 8 คัน ให้แก่โจทก์ตามสัญญาโจทก์ได้บอกเลิกสัญญาและทวงถามให้จำเลยส่งมอบรถยนต์ทั้ง 8 คันคืนโจทก์หลายครั้งแล้ว แต่จำเลยเพิกเฉย ทำให้โจทก์เสียหายขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ เป็นเงิน 4,346,666 บาท และค่าเสียหายอีกเดือนละ 40,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยจะส่งมอบรถยนต์ทั้ง 8 คัน คืนแก่โจทก์ในสภาพเรียบร้อยใช้การได้ดี ให้จำเลยส่งมอบรถยนต์ทั้ง 8 คัน คืนแก่โจทก์ในสภาพเรียบร้อย ใช้การได้ดีหากจำเลยไม่คืนหรือคืนไม่ได้ ไม่ว่าด้วยเหตุใด ๆ ให้จำเลยรับผิดใช้ราคาแก่โจทก์เป็นเงิน 1,900,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยจะชำระเสร็จจำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ไม่ได้เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รถยนต์ตามฟ้อง ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ จำเลยไม่เคยทำสัญญาเช่าซื้อหรือเช่าซื้อรถยนต์ตามฟ้องทั้ง 8 คัน จำเลยมิได้ผิดสัญญาตามที่โจทก์กล่าว โจทก์ไม่เคยบอกเลิกสัญญาใด ๆ กับจำเลย ค่าเสียหายตามฟ้องไม่มีและถ้าจะมีก็ไม่เกินคันละ 1,000 บาทต่อเดือน ขอให้โจทก์ดำเนินการโอนทะเบียนรถยนต์ทั้ง 7 คัน ให้แก่จำเลย ถ้าไม่อาจดำเนินการได้ ให้คู่กรณีกลับสู่ฐานะเดิมและให้โจทก์ชดใช้ราคารถยนต์คันละ 250,000 บาท รวม 7 คัน เป็นเงิน 1,750,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับจากวันฟ้องแย้งจนกว่าโจทก์จะชำระเสร็จโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้ง ขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยชำระค่าเสียหายแก่โจทก์จำนวน 1,507,100 บาท และค่าเสียหายอีกเดือนละ 3,000 บาทต่อรถยนต์แต่ละคัน นับตั้งแต่วันฟ้องและให้จำเลยส่งมอบรถยนต์พิพาท7 คันแรกตามฟ้องคืนแก่โจทก์ในสภาพเรียบร้อยใช้การได้ดี หากไม่คืนให้จำเลยรับผิดชดใช้ราคารถยนต์พิพาททั้ง 7 คัน แก่โจทก์ เฉพาะรถยนต์คันหมายเลขคัสซี เค.เอ็ม. 310-26519 จำนวน 150,000 บาท รถยนต์นอกนั้นอีก 6 คัน ราคาคันละ 250,000 บาท รวม 7 คัน เป็นเงิน1,650,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจะส่งมอบคืนหรือใช้ราคาจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่า โจทก์ได้เช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันมาจากบริษัทไทยฮีโน่มอเตอร์เซลส์ จำกัด โดยบริษัทไทยฮีโน่มอเตอร์เซลส์ จำกัด ยินยอมให้โจทก์ให้ผู้อื่นเช่าซื้อช่วงได้ โจทก์จึงนำรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันให้จำเลยเช่าซื้อตามสัญญาเช่าซื้อเอกสารหมาย จ.2 ถึง จ.9 และต่อมาโจทก์ได้ชำระค่าเช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันครบถ้วนแล้ว ที่จำเลยฎีกาว่า ขณะโจทก์ให้จำเลยเช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คัน โจทก์ไม่ใช่เจ้าของกรรมสิทธิ์ไม่มีอำนาจให้เช่าซื้อได้ สัญญาเช่าซื้อตามเอกสารหมาย จ.2 ถึง จ.9เป็นโมฆะ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องนั้น เห็นว่าแม้ในขณะโจทก์จำเลยทำสัญญาเช่าซื้อต่อกัน โจทก์จะยังไม่ได้เป็นเจ้าของรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันที่ให้เช่าซื้อก็ตาม แต่บริษัทไทยฮีโน่มอเตอร์เซลส์ จำกัด ก็ได้ยินยอมให้โจทก์นำรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันออกให้ผู้อื่นเช่าซื้อช่วงต่อได้ และโจทก์สามารถโอนกรรมสิทธิ์ในรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันให้แก่จำเลยได้ หากจำเลยชำระเงินค่าเช่าซื้อครบตามสัญญา จำเลยเองก็สมัครใจเข้าทำสัญญามิได้เกี่ยงงอนมาก่อนแต่อย่างใด เช่นนี้จำเลยจะกลับมาอ้างว่าขณะทำสัญญาโจทก์ไม่ใช่เจ้าของทรัพย์ที่ให้เช่าซื้อไม่มีอำนาจฟ้องหาได้ไม่ ฎีกาจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ปราโมทย์ ชพานนท์-อุระ หวังอ้อมกลาง-ปรีชา เฉลิมวณิชย์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ เกี่ยวกับปัญหาคดีนี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4544/2533วินิจฉัยว่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 572 ผู้ให้เช่าซื้อจะต้องเป็นเจ้าของทรัพย์และเอาทรัพย์สินซึ่งตนเป็นเจ้าของให้เช่าจำเลยเอารถยนต์ซึ่งมิใช่ของตนมาให้โจทก์เช่าซื้อ จึงไม่ชอบด้วยบทกฎหมายดังกล่าว โจทก์ไม่อาจอ้างสัญญาเช่าซื้อนำมาฟ้องร้องบังคับจำเลยได้ โจทก์และจำเลยซึ่งเป็นคู่สัญญาจึงต้องกลับคืนสู่ฐานะเดิม คำพิพากษาฉบับนี้ได้อธิบายหลัก มาตรา 572 ว่า ผู้ให้เช่าซื้อจะต้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินที่ให้เช่าซื้อเท่านั้น มีปัญหาว่า ผู้ให้เช่าซื้อต้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ให้เช่าซื้อเมื่อใด ถ้าในขณะทำสัญญาผู้ให้เช่าซื้อยังไม่ได้เป็นเจ้าของทรัพย์สินนั้น สัญญาเช่าซื้อนี้จะใช้บังคับได้หรือไม่ ในปัญหานี้มีแนววินิจฉัยของศาลฎีกาได้วินิจฉัยว่า หากว่าในขณะเช่าซื้อผู้ให้เช่าซื้อยังไม่ได้เป็นเจ้าของทรัพย์สินนั้นแต่ผู้ให้เช่าซื้อจะเป็นเจ้าของในอนาคต และจะสามารถโอนกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินดังกล่าวให้แก่ผู้เช่าซื้อได้ เมื่อผู้เช่าซื้อชำระค่าเช่าซื้อครบถ้วนแล้ว ดังนั้น เมื่อผู้เช่าซื้อตกลงทำสัญญาและปฏิบัติต่อกันตามสัญญาแล้ว ก็จะมาอ้างในภายหลังว่าผู้ให้เช่าซื้อไม่ใช่เจ้าของทรัพย์สินที่ให้เช่าซื้อ จึงไม่มีอำนาจฟ้องหาได้ไม่สัญญาเช่าซื้อดังกล่าวย่อมมีผลใช้บังคับได้ เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2058/2520 แม้ขณะทำสัญญาเช่าซื้อโจทก์ยังไม่ได้เป็นเจ้าของทรัพย์ที่ให้เช่าซื้อก็ตาม แต่จำเลยได้ตกลงให้โจทก์ซื้อทรัพย์นั้นมาให้จำเลยเช่าซื้อ เห็นได้ว่า การทำสัญญาเช่าซื้อนี้เป็นการทำไว้ล่วงหน้า โดยมีเจตนาให้มีผลบังคับกันในเมื่อเจ้าของทรัพย์ได้ขายทรัพย์ที่ให้เช่าซื้อให้โจทก์แล้ว ทั้งเมื่อทำสัญญาแล้วโจทก์ก็ได้เป็นเจ้าของทรัพย์ดังกล่าว และจำเลยก็ได้ชำระค่าเช่าซื้อให้แก่บริษัทโจทก์อีกถึง 3 งวด ตามสัญญาเช่าซื้อดังนี้จำเลยต้องผูกพันตามสัญญาเช่าซื้อ จำเลยจะกลับมาอ้างว่าขณะทำสัญญาโจทก์ไม่ใช่เจ้าของทรัพย์ที่เช่าซื้อ จึงไม่มีอำนาจฟ้องหาได้ไม่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3718/2531 การให้เช่าซื้อเป็นธุรกิจหนึ่งซึ่งรวมอยู่ในธุรกิจการค้าอื่น ๆ ตามวัตถุประสงค์ของโจทก์ซึ่งเป็นบริษัทจำกัด แม้โจทก์จะไม่มีสินค้าเป็นของตนเองก็อาจนำเอาสินค้ามาให้ลูกค้าทำการเช่าซื้อได้ โดยทำสัญญาเช่าซื้อกันไว้ล่วงหน้าให้มีผลบังคับกันได้ในเมื่อโจทก์เป็นเจ้าของทรัพย์แล้วก็มิใช่ว่าเมื่อไม่มีสินค้าของตนเองแล้วจะประกอบธุรกิจการค้าประเภทนี้ไม่ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 331/2531 ที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า ขณะจำเลยที่ 1 ทำสัญญาเช่าซื้อรถยนต์คันพิพาทกับโจทก์นั้น กรรมสิทธิ์ในรถยนต์ดังกล่าวย่อมเป็นของบริษัทส.อยู่โจทก์จึงไม่มีสิทธินำรถยนต์นั้นให้จำเลยที่ 1 เช่าซื้อได้นั้น เห็นว่าเมื่อบริษัทส.ได้รับชำระค่าเช่าซื้อครบถ้วนเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2524กรรมสิทธิ์ในรถยนต์คันพิพาทจึงตกเป็นของจำเลยที่ 1 ในวันนั้นแต่เนื่องจากจำเลยที่ 1 เสนอขายรถยนต์คันพิพาทไว้ต่อโจทก์ล่วงหน้าก่อนแล้วในราคา 70,000 บาท โจทก์ตกลงในราคานั้นแล้ว เมื่อกรรมสิทธิ์ในรถยนต์คันพิพาทตกมาเป็นของจำเลยที่ 1 แล้วการซื้อขายรถยนต์ระหว่างจำเลยที่ 1 กับโจทก์จึงมีผลตามกฎหมาย กรรมสิทธิ์ในรถยนต์ย่อมตกมาเป็นของโจทก์ อีกทั้งโจทก์ก็ได้ชำระเงินค่าซื้อรถยนต์คันพิพาทต่อจำเลยที่ 1 จำนวน 70,000 บาทแล้ว โดยชำระแทนจำเลยที่ 1 ต่อบริษัทส.เป็นเงิน 62,446 บาท และชำระแก่จำเลยที่ 1 โดยตรงอีก 3,554 บาท รวมเป็นเงิน 70,000 บาท เท่ากับจำเลยที่ 1 ได้รับชำระราคารถยนต์คันพิพาทจากโจทก์ครบถ้วนแล้ว แม้ในวันที่ 27 สิงหาคม 2524 อันเป็นวันที่จำเลยที่ 1 ทำสัญญาเช่าซื้อต่อโจทก์ โจทก์จะยังมิได้เป็นเจ้าของรถยนต์คันพิพาทที่ให้จำเลยที่ 1เช่าซื้อก็ตาม ย่อมเป็นที่เห็นได้ว่าการทำสัญญาเช่าซื้อเป็นการทำไว้ล่วงหน้า โดยเจตนาให้มีผลบังคับกันเมื่อโจทก์ได้มีกรรมสิทธิ์ในรถยนต์คันพิพาทนั้นแล้ว ต่อมาโจทก์ก็ได้เป็นเจ้าของรถยนต์คันพิพาทอีกทั้งจำเลยที่ 1 ก็ได้ชำระค่าเช่าซื้อให้แก่โจทก์ 1 งวดแล้ว จึงต้องผูกพันตามสัญญาเช่าซื้อ จำเลยที่ 1 จะอ้างว่าขณะทำสัญญาโจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถยนต์คันพิพาทที่เช่าซื้อและไม่มีสิทธินำรถยนต์คันพิพาทให้จำเลยที่ 1 เช่าซื้อหาได้ไม่ และสำหรับแนววินิจฉัยของศาลฎีกาที่วินิจฉัยได้ตรงกับคดีนี้ คือคำพิพากษา ศาลฎีกาที่ 483/2534 วินิจฉัยว่า โจทก์เช่าซื้อรถยนต์พิพาทมาจาก ท. แล้วจำเลยที่ 1 เช่าซื้อรถยนต์พิพาทจากโจทก์โดยมีจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน แม้ขณะทำสัญญาเช่าซื้อโจทก์ยังไม่ได้เป็นเจ้าของรถยนต์พิพาทที่ให้เช่าซื้อ แต่ ท. ยอมให้โจทก์นำรถยนต์พิพาทออกให้ผู้อื่นเช่าซื้อได้ และโจทก์สามารถโอนกรรมสิทธิ์ในรถยนต์พิพาทให้แก่จำเลยที่ 1 ได้ หากจำเลยที่ 1 ชำระเงินค่าเช่าซื้อครบตามสัญญา จำเลยที่ 1 ต้องผูกพันตามสัญญาเช่าซื้อจะอ้างว่าขณะทำสัญญาโจทก์ไม่ใช่เจ้าของทรัพย์ที่ให้เช่าซื้อจึงไม่มีอำนาจฟ้องหาได้ไม่ พิเชษฐ์วังศานุตรคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยได้เช่าซื้อรถยนต์จากโจทก์ไปรวม 8 คัน โดยตกลงผ่อนชำระเป็นงวด จำเลยได้รับรถยนต์ทั้ง8 คัน ไปจากโจทก์แล้วตั้งแต่ในวันทำสัญญาเช่าซื้อแต่ละฉบับ ต่อมาจำเลยผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าซื้อรถยนต์ทั้ง 8 คัน ให้แก่โจทก์ตามสัญญาโจทก์ได้บอกเลิกสัญญาและทวงถามให้จำเลยส่งมอบรถยนต์ทั้ง 8 คันคืนโจทก์หลายครั้งแล้ว แต่จำเลยเพิกเฉย ทำให้โจทก์เสียหายขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ เป็นเงิน 4,346,666 บาท และค่าเสียหายอีกเดือนละ 40,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยจะส่งมอบรถยนต์ทั้ง 8 คัน คืนแก่โจทก์ในสภาพเรียบร้อยใช้การได้ดี ให้จำเลยส่งมอบรถยนต์ทั้ง 8 คัน คืนแก่โจทก์ในสภาพเรียบร้อย ใช้การได้ดีหากจำเลยไม่คืนหรือคืนไม่ได้ ไม่ว่าด้วยเหตุใด ๆ ให้จำเลยรับผิดใช้ราคาแก่โจทก์เป็นเงิน 1,900,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยจะชำระเสร็จจำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ไม่ได้เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รถยนต์ตามฟ้อง ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ จำเลยไม่เคยทำสัญญาเช่าซื้อหรือเช่าซื้อรถยนต์ตามฟ้องทั้ง 8 คัน จำเลยมิได้ผิดสัญญาตามที่โจทก์กล่าว โจทก์ไม่เคยบอกเลิกสัญญาใด ๆ กับจำเลย ค่าเสียหายตามฟ้องไม่มีและถ้าจะมีก็ไม่เกินคันละ 1,000 บาทต่อเดือน ขอให้โจทก์ดำเนินการโอนทะเบียนรถยนต์ทั้ง 7 คัน ให้แก่จำเลย ถ้าไม่อาจดำเนินการได้ ให้คู่กรณีกลับสู่ฐานะเดิมและให้โจทก์ชดใช้ราคารถยนต์คันละ 250,000 บาท รวม 7 คัน เป็นเงิน 1,750,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับจากวันฟ้องแย้งจนกว่าโจทก์จะชำระเสร็จโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้ง ขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยชำระค่าเสียหายแก่โจทก์จำนวน 1,507,100 บาท และค่าเสียหายอีกเดือนละ 3,000 บาทต่อรถยนต์แต่ละคัน นับตั้งแต่วันฟ้องและให้จำเลยส่งมอบรถยนต์พิพาท7 คันแรกตามฟ้องคืนแก่โจทก์ในสภาพเรียบร้อยใช้การได้ดี หากไม่คืนให้จำเลยรับผิดชดใช้ราคารถยนต์พิพาททั้ง 7 คัน แก่โจทก์ เฉพาะรถยนต์คันหมายเลขคัสซี เค.เอ็ม. 310-26519 จำนวน 150,000 บาท รถยนต์นอกนั้นอีก 6 คัน ราคาคันละ 250,000 บาท รวม 7 คัน เป็นเงิน1,650,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจะส่งมอบคืนหรือใช้ราคาจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่า โจทก์ได้เช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันมาจากบริษัทไทยฮีโน่มอเตอร์เซลส์ จำกัด โดยบริษัทไทยฮีโน่มอเตอร์เซลส์ จำกัด ยินยอมให้โจทก์ให้ผู้อื่นเช่าซื้อช่วงได้ โจทก์จึงนำรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันให้จำเลยเช่าซื้อตามสัญญาเช่าซื้อเอกสารหมาย จ.2 ถึง จ.9 และต่อมาโจทก์ได้ชำระค่าเช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันครบถ้วนแล้ว ที่จำเลยฎีกาว่า ขณะโจทก์ให้จำเลยเช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คัน โจทก์ไม่ใช่เจ้าของกรรมสิทธิ์ไม่มีอำนาจให้เช่าซื้อได้ สัญญาเช่าซื้อตามเอกสารหมาย จ.2 ถึง จ.9เป็นโมฆะ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องนั้น เห็นว่าแม้ในขณะโจทก์จำเลยทำสัญญาเช่าซื้อต่อกัน โจทก์จะยังไม่ได้เป็นเจ้าของรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันที่ให้เช่าซื้อก็ตาม แต่บริษัทไทยฮีโน่มอเตอร์เซลส์ จำกัด ก็ได้ยินยอมให้โจทก์นำรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันออกให้ผู้อื่นเช่าซื้อช่วงต่อได้ และโจทก์สามารถโอนกรรมสิทธิ์ในรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันให้แก่จำเลยได้ หากจำเลยชำระเงินค่าเช่าซื้อครบตามสัญญา จำเลยเองก็สมัครใจเข้าทำสัญญามิได้เกี่ยงงอนมาก่อนแต่อย่างใด เช่นนี้จำเลยจะกลับมาอ้างว่าขณะทำสัญญาโจทก์ไม่ใช่เจ้าของทรัพย์ที่ให้เช่าซื้อไม่มีอำนาจฟ้องหาได้ไม่ ฎีกาจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 615/2537ห้างหุ้นส่วนจำกัด ศรีพูน ทรัพย์ (1972โจทก์นาย ประยูร จาน ทองจำเลย ป.พ.พ. ม. 572 ป.วิ.พ. ม. 55 โจทก์เช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คัน จากบริษัทท.แล้วจำเลยเช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คัน จากโจทก์ แม้ในขณะโจทก์จำเลยทำสัญญาเช่าซื้อ โจทก์ยังไม่ได้เป็นเจ้าของรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันที่ให้เช่าซื้อก็ตาม แต่บริษัท ท. ยินยอมให้โจทก์นำรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันออกให้ผู้อื่นเช่าซื้อช่วงได้ และโจทก์สามารถโอนกรรมสิทธิ์ในรถยนต์พิพาททั้ง 8 คัน ให้แก่จำเลยได้ หากจำเลยชำระเงินค่าเช่าซื้อครบตามสัญญา จำเลยสมัครใจเข้าทำสัญญาโดยมิได้โต้แย้งในเรื่องนี้แต่อย่างใด จำเลยจึงต้องผูกพันตามสัญญาเช่าซื้อ จะอ้างว่าขณะทำสัญญาโจทก์ไม่ใช่เจ้าของทรัพย์ที่ให้เช่าซื้อ จึงไม่มีอำนาจฟ้องหาได้ไม่โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยได้เช่าซื้อรถยนต์จากโจทก์ไปรวม 8 คัน โดยตกลงผ่อนชำระเป็นงวด จำเลยได้รับรถยนต์ทั้ง8 คัน ไปจากโจทก์แล้วตั้งแต่ในวันทำสัญญาเช่าซื้อแต่ละฉบับ ต่อมาจำเลยผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าซื้อรถยนต์ทั้ง 8 คัน ให้แก่โจทก์ตามสัญญาโจทก์ได้บอกเลิกสัญญาและทวงถามให้จำเลยส่งมอบรถยนต์ทั้ง 8 คันคืนโจทก์หลายครั้งแล้ว แต่จำเลยเพิกเฉย ทำให้โจทก์เสียหายขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ เป็นเงิน 4,346,666 บาท และค่าเสียหายอีกเดือนละ 40,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยจะส่งมอบรถยนต์ทั้ง 8 คัน คืนแก่โจทก์ในสภาพเรียบร้อยใช้การได้ดี ให้จำเลยส่งมอบรถยนต์ทั้ง 8 คัน คืนแก่โจทก์ในสภาพเรียบร้อย ใช้การได้ดีหากจำเลยไม่คืนหรือคืนไม่ได้ ไม่ว่าด้วยเหตุใด ๆ ให้จำเลยรับผิดใช้ราคาแก่โจทก์เป็นเงิน 1,900,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยจะชำระเสร็จจำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ไม่ได้เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รถยนต์ตามฟ้อง ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ จำเลยไม่เคยทำสัญญาเช่าซื้อหรือเช่าซื้อรถยนต์ตามฟ้องทั้ง 8 คัน จำเลยมิได้ผิดสัญญาตามที่โจทก์กล่าว โจทก์ไม่เคยบอกเลิกสัญญาใด ๆ กับจำเลย ค่าเสียหายตามฟ้องไม่มีและถ้าจะมีก็ไม่เกินคันละ 1,000 บาทต่อเดือน ขอให้โจทก์ดำเนินการโอนทะเบียนรถยนต์ทั้ง 7 คัน ให้แก่จำเลย ถ้าไม่อาจดำเนินการได้ ให้คู่กรณีกลับสู่ฐานะเดิมและให้โจทก์ชดใช้ราคารถยนต์คันละ 250,000 บาท รวม 7 คัน เป็นเงิน 1,750,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับจากวันฟ้องแย้งจนกว่าโจทก์จะชำระเสร็จโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้ง ขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยชำระค่าเสียหายแก่โจทก์จำนวน 1,507,100 บาท และค่าเสียหายอีกเดือนละ 3,000 บาทต่อรถยนต์แต่ละคัน นับตั้งแต่วันฟ้องและให้จำเลยส่งมอบรถยนต์พิพาท7 คันแรกตามฟ้องคืนแก่โจทก์ในสภาพเรียบร้อยใช้การได้ดี หากไม่คืนให้จำเลยรับผิดชดใช้ราคารถยนต์พิพาททั้ง 7 คัน แก่โจทก์ เฉพาะรถยนต์คันหมายเลขคัสซี เค.เอ็ม. 310-26519 จำนวน 150,000 บาท รถยนต์นอกนั้นอีก 6 คัน ราคาคันละ 250,000 บาท รวม 7 คัน เป็นเงิน1,650,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจะส่งมอบคืนหรือใช้ราคาจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่า โจทก์ได้เช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันมาจากบริษัทไทยฮีโน่มอเตอร์เซลส์ จำกัด โดยบริษัทไทยฮีโน่มอเตอร์เซลส์ จำกัด ยินยอมให้โจทก์ให้ผู้อื่นเช่าซื้อช่วงได้ โจทก์จึงนำรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันให้จำเลยเช่าซื้อตามสัญญาเช่าซื้อเอกสารหมาย จ.2 ถึง จ.9 และต่อมาโจทก์ได้ชำระค่าเช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันครบถ้วนแล้ว ที่จำเลยฎีกาว่า ขณะโจทก์ให้จำเลยเช่าซื้อรถยนต์พิพาททั้ง 8 คัน โจทก์ไม่ใช่เจ้าของกรรมสิทธิ์ไม่มีอำนาจให้เช่าซื้อได้ สัญญาเช่าซื้อตามเอกสารหมาย จ.2 ถึง จ.9เป็นโมฆะ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องนั้น เห็นว่าแม้ในขณะโจทก์จำเลยทำสัญญาเช่าซื้อต่อกัน โจทก์จะยังไม่ได้เป็นเจ้าของรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันที่ให้เช่าซื้อก็ตาม แต่บริษัทไทยฮีโน่มอเตอร์เซลส์ จำกัด ก็ได้ยินยอมให้โจทก์นำรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันออกให้ผู้อื่นเช่าซื้อช่วงต่อได้ และโจทก์สามารถโอนกรรมสิทธิ์ในรถยนต์พิพาททั้ง 8 คันให้แก่จำเลยได้ หากจำเลยชำระเงินค่าเช่าซื้อครบตามสัญญา จำเลยเองก็สมัครใจเข้าทำสัญญามิได้เกี่ยงงอนมาก่อนแต่อย่างใด เช่นนี้จำเลยจะกลับมาอ้างว่าขณะทำสัญญาโจทก์ไม่ใช่เจ้าของทรัพย์ที่ให้เช่าซื้อไม่มีอำนาจฟ้องหาได้ไม่ ฎีกาจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ปราโมทย์ ชพานนท์-อุระ หวังอ้อมกลาง-ปรีชา เฉลิมวณิชย์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ เกี่ยวกับปัญหาคดีนี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4544/2533วินิจฉัยว่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 572 ผู้ให้เช่าซื้อจะต้องเป็นเจ้าของทรัพย์และเอาทรัพย์สินซึ่งตนเป็นเจ้าของให้เช่าจำเลยเอารถยนต์ซึ่งมิใช่ของตนมาให้โจทก์เช่าซื้อ จึงไม่ชอบด้วยบทกฎหมายดังกล่าว โจทก์ไม่อาจอ้างสัญญาเช่าซื้อนำมาฟ้องร้องบังคับจำเลยได้ โจทก์และจำเลยซึ่งเป็นคู่สัญญาจึงต้องกลับคืนสู่ฐานะเดิม คำพิพากษาฉบับนี้ได้อธิบายหลัก มาตรา 572 ว่า ผู้ให้เช่าซื้อจะต้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินที่ให้เช่าซื้อเท่านั้น มีปัญหาว่า ผู้ให้เช่าซื้อต้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ให้เช่าซื้อเมื่อใด ถ้าในขณะทำสัญญาผู้ให้เช่าซื้อยังไม่ได้เป็นเจ้าของทรัพย์สินนั้น สัญญาเช่าซื้อนี้จะใช้บังคับได้หรือไม่ ในปัญหานี้มีแนววินิจฉัยของศาลฎีกาได้วินิจฉัยว่า หากว่าในขณะเช่าซื้อผู้ให้เช่าซื้อยังไม่ได้เป็นเจ้าของทรัพย์สินนั้นแต่ผู้ให้เช่าซื้อจะเป็นเจ้าของในอนาคต และจะสามารถโอนกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินดังกล่าวให้แก่ผู้เช่าซื้อได้ เมื่อผู้เช่าซื้อชำระค่าเช่าซื้อครบถ้วนแล้ว ดังนั้น เมื่อผู้เช่าซื้อตกลงทำสัญญาและปฏิบัติต่อกันตามสัญญาแล้ว ก็จะมาอ้างในภายหลังว่าผู้ให้เช่าซื้อไม่ใช่เจ้าของทรัพย์สินที่ให้เช่าซื้อ จึงไม่มีอำนาจฟ้องหาได้ไม่สัญญาเช่าซื้อดังกล่าวย่อมมีผลใช้บังคับได้ เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2058/2520 แม้ขณะทำสัญญาเช่าซื้อโจทก์ยังไม่ได้เป็นเจ้าของทรัพย์ที่ให้เช่าซื้อก็ตาม แต่จำเลยได้ตกลงให้โจทก์ซื้อทรัพย์นั้นมาให้จำเลยเช่าซื้อ เห็นได้ว่า การทำสัญญาเช่าซื้อนี้เป็นการทำไว้ล่วงหน้า โดยมีเจตนาให้มีผลบังคับกันในเมื่อเจ้าของทรัพย์ได้ขายทรัพย์ที่ให้เช่าซื้อให้โจทก์แล้ว ทั้งเมื่อทำสัญญาแล้วโจทก์ก็ได้เป็นเจ้าของทรัพย์ดังกล่าว และจำเลยก็ได้ชำระค่าเช่าซื้อให้แก่บริษัทโจทก์อีกถึง 3 งวด ตามสัญญาเช่าซื้อดังนี้จำเลยต้องผูกพันตามสัญญาเช่าซื้อ จำเลยจะกลับมาอ้างว่าขณะทำสัญญาโจทก์ไม่ใช่เจ้าของทรัพย์ที่เช่าซื้อ จึงไม่มีอำนาจฟ้องหาได้ไม่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3718/2531 การให้เช่าซื้อเป็นธุรกิจหนึ่งซึ่งรวมอยู่ในธุรกิจการค้าอื่น ๆ ตามวัตถุประสงค์ของโจทก์ซึ่งเป็นบริษัทจำกัด แม้โจทก์จะไม่มีสินค้าเป็นของตนเองก็อาจนำเอาสินค้ามาให้ลูกค้าทำการเช่าซื้อได้ โดยทำสัญญาเช่าซื้อกันไว้ล่วงหน้าให้มีผลบังคับกันได้ในเมื่อโจทก์เป็นเจ้าของทรัพย์แล้วก็มิใช่ว่าเมื่อไม่มีสินค้าของตนเองแล้วจะประกอบธุรกิจการค้าประเภทนี้ไม่ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 331/2531 ที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า ขณะจำเลยที่ 1 ทำสัญญาเช่าซื้อรถยนต์คันพิพาทกับโจทก์นั้น กรรมสิทธิ์ในรถยนต์ดังกล่าวย่อมเป็นของบริษัทส.อยู่โจทก์จึงไม่มีสิทธินำรถยนต์นั้นให้จำเลยที่ 1 เช่าซื้อได้นั้น เห็นว่าเมื่อบริษัทส.ได้รับชำระค่าเช่าซื้อครบถ้วนเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2524กรรมสิทธิ์ในรถยนต์คันพิพาทจึงตกเป็นของจำเลยที่ 1 ในวันนั้นแต่เนื่องจากจำเลยที่ 1 เสนอขายรถยนต์คันพิพาทไว้ต่อโจทก์ล่วงหน้าก่อนแล้วในราคา 70,000 บาท โจทก์ตกลงในราคานั้นแล้ว เมื่อกรรมสิทธิ์ในรถยนต์คันพิพาทตกมาเป็นของจำเลยที่ 1 แล้วการซื้อขายรถยนต์ระหว่างจำเลยที่ 1 กับโจทก์จึงมีผลตามกฎหมาย กรรมสิทธิ์ในรถยนต์ย่อมตกมาเป็นของโจทก์ อีกทั้งโจทก์ก็ได้ชำระเงินค่าซื้อรถยนต์คันพิพาทต่อจำเลยที่ 1 จำนวน 70,000 บาทแล้ว โดยชำระแทนจำเลยที่ 1 ต่อบริษัทส.เป็นเงิน 62,446 บาท และชำระแก่จำเลยที่ 1 โดยตรงอีก 3,554 บาท รวมเป็นเงิน 70,000 บาท เท่ากับจำเลยที่ 1 ได้รับชำระราคารถยนต์คันพิพาทจากโจทก์ครบถ้วนแล้ว แม้ในวันที่ 27 สิงหาคม 2524 อันเป็นวันที่จำเลยที่ 1 ทำสัญญาเช่าซื้อต่อโจทก์ โจทก์จะยังมิได้เป็นเจ้าของรถยนต์คันพิพาทที่ให้จำเลยที่ 1เช่าซื้อก็ตาม ย่อมเป็นที่เห็นได้ว่าการทำสัญญาเช่าซื้อเป็นการทำไว้ล่วงหน้า โดยเจตนาให้มีผลบังคับกันเมื่อโจทก์ได้มีกรรมสิทธิ์ในรถยนต์คันพิพาทนั้นแล้ว ต่อมาโจทก์ก็ได้เป็นเจ้าของรถยนต์คันพิพาทอีกทั้งจำเลยที่ 1 ก็ได้ชำระค่าเช่าซื้อให้แก่โจทก์ 1 งวดแล้ว จึงต้องผูกพันตามสัญญาเช่าซื้อ จำเลยที่ 1 จะอ้างว่าขณะทำสัญญาโจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถยนต์คันพิพาทที่เช่าซื้อและไม่มีสิทธินำรถยนต์คันพิพาทให้จำเลยที่ 1 เช่าซื้อหาได้ไม่ และสำหรับแนววินิจฉัยของศาลฎีกาที่วินิจฉัยได้ตรงกับคดีนี้ คือคำพิพากษา ศาลฎีกาที่ 483/2534 วินิจฉัยว่า โจทก์เช่าซื้อรถยนต์พิพาทมาจาก ท. แล้วจำเลยที่ 1 เช่าซื้อรถยนต์พิพาทจากโจทก์โดยมีจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน แม้ขณะทำสัญญาเช่าซื้อโจทก์ยังไม่ได้เป็นเจ้าของรถยนต์พิพาทที่ให้เช่าซื้อ แต่ ท. ยอมให้โจทก์นำรถยนต์พิพาทออกให้ผู้อื่นเช่าซื้อได้ และโจทก์สามารถโอนกรรมสิทธิ์ในรถยนต์พิพาทให้แก่จำเลยที่ 1 ได้ หากจำเลยที่ 1 ชำระเงินค่าเช่าซื้อครบตามสัญญา จำเลยที่ 1 ต้องผูกพันตามสัญญาเช่าซื้อจะอ้างว่าขณะทำสัญญาโจทก์ไม่ใช่เจ้าของทรัพย์ที่ให้เช่าซื้อจึงไม่มีอำนาจฟ้องหาได้ไม่ พิเชษฐ์วังศานุตร