คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5381/2536หลักกฎหมาย: คดีอาญาศาลชั้นต้นงดสืบพยาน แล้ววินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยตามฟ้องไม่เป็นความผิด พิพากษายกฟ้อง โจทก์และโจทก์ร่วมอุทธรณ์คำสั่งที่งดสืบพยาน ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ดังนี้ แม้จะเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายก็ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 220 หากศาลชั้นต้นมีคำสั่งรับฎีกาดังกล่าวย่อมเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย แม้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ (ฉบับที่พิมพ์ข้อความแล้ว)มีผู้พิพากษาลงนามเพียงคนเดียวก็ตาม แต่เมื่อผู้พิพากษาอีก 2 คนซึ่งเป็นองค์คณะได้ลงนามในต้นร่างคำพิพากษาแสดงว่าได้มีการร่วมประชุมปรึกษาเป็นองค์คณะแล้ว อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ก็ได้ลงนามรับรองไว้ท้ายคำพิพากษาดังกล่าว คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงชอบด้วยกฎหมายแล้วโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองเบิกความเท็จ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177จำเลยให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณา นาง อารี เกษสมัย ผู้เสียหายร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตในวันนัดสืบพยานโจทก์ ศาลชั้นต้นเห็นว่า คดีพอวินิจฉัยได้โดยไม่จำต้องสืบพยาน จึงให้งดสืบพยานโจทก์ โจทก์ร่วม และจำเลยแล้ววินิจฉัยว่า ตามคำฟ้องแม้คำเบิกความของจำเลยทั้งสองเป็นเท็จก็ไม่เป็นข้อสำคัญในคดี การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 พิพากษายกฟ้องโจทก์และโจทก์ร่วมอุทธรณ์คำสั่งที่งดสืบพยานและอุทธรณ์คำพิพากษาศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ร่วมฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์ จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 แก้ไขเพิ่มเติม โดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 17)พ.ศ. 2532 มาตรา 13 แม้จะเป็นปัญหาข้อกฎหมายก็ต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าว ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของโจทก์ร่วมเป็นการไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ส่วนที่โจทก์ร่วมฎีกาว่า คำพิพากษาศาลอุทธรณ์มีผู้พิพากษาลงนามเพียง 1 นาย อีก 2 นายมิได้ลงนามจึงเป็นคำพิพากษาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่าผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์อีก 2 นายนั้นได้ลงนามในต้นร่างคำพิพากษาแล้วแต่ได้ย้ายไปดำรงตำแหน่งอื่นเสียก่อนที่จะลงลายมือชื่อในคำพิพากษาฉบับนี้ ดังบันทึกของอธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ต่อท้ายคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ดังกล่าวคำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงได้มีการร่วมปรึกษาครบองค์คณะตามกฎหมายแล้วเป็นคำพิพากษาที่ชอบด้วยกฎหมาย"พิพากษายกฎีกาโจทก์ร่วม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5381/2536พนักงานอัยการจังหวัดราชบุรีโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นาง อารี เกษสมัยโจทก์นาย นรินทร์ ไพรวัล กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 141 วรรคสอง ป.วิ.อ. ม. 220คดีอาญาศาลชั้นต้นงดสืบพยาน แล้ววินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยตามฟ้องไม่เป็นความผิด พิพากษายกฟ้อง โจทก์และโจทก์ร่วมอุทธรณ์คำสั่งที่งดสืบพยาน ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ดังนี้ แม้จะเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายก็ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 220 หากศาลชั้นต้นมีคำสั่งรับฎีกาดังกล่าวย่อมเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย แม้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ (ฉบับที่พิมพ์ข้อความแล้ว)มีผู้พิพากษาลงนามเพียงคนเดียวก็ตาม แต่เมื่อผู้พิพากษาอีก 2 คนซึ่งเป็นองค์คณะได้ลงนามในต้นร่างคำพิพากษาแสดงว่าได้มีการร่วมประชุมปรึกษาเป็นองค์คณะแล้ว อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ก็ได้ลงนามรับรองไว้ท้ายคำพิพากษาดังกล่าว คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงชอบด้วยกฎหมายแล้วโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองเบิกความเท็จ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177จำเลยให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณา นาง อารี เกษสมัย ผู้เสียหายร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตในวันนัดสืบพยานโจทก์ ศาลชั้นต้นเห็นว่า คดีพอวินิจฉัยได้โดยไม่จำต้องสืบพยาน จึงให้งดสืบพยานโจทก์ โจทก์ร่วม และจำเลยแล้ววินิจฉัยว่า ตามคำฟ้องแม้คำเบิกความของจำเลยทั้งสองเป็นเท็จก็ไม่เป็นข้อสำคัญในคดี การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 พิพากษายกฟ้องโจทก์และโจทก์ร่วมอุทธรณ์คำสั่งที่งดสืบพยานและอุทธรณ์คำพิพากษาศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ร่วมฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์ จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 แก้ไขเพิ่มเติม โดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 17)พ.ศ. 2532 มาตรา 13 แม้จะเป็นปัญหาข้อกฎหมายก็ต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าว ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของโจทก์ร่วมเป็นการไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ส่วนที่โจทก์ร่วมฎีกาว่า คำพิพากษาศาลอุทธรณ์มีผู้พิพากษาลงนามเพียง 1 นาย อีก 2 นายมิได้ลงนามจึงเป็นคำพิพากษาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่าผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์อีก 2 นายนั้นได้ลงนามในต้นร่างคำพิพากษาแล้วแต่ได้ย้ายไปดำรงตำแหน่งอื่นเสียก่อนที่จะลงลายมือชื่อในคำพิพากษาฉบับนี้ ดังบันทึกของอธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ต่อท้ายคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ดังกล่าวคำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงได้มีการร่วมปรึกษาครบองค์คณะตามกฎหมายแล้วเป็นคำพิพากษาที่ชอบด้วยกฎหมาย"พิพากษายกฎีกาโจทก์ร่วม(เสมอ อินทรศักดิ์-บุญศรี กอบบุญ-สุทธิ นิชโรจน์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการที่ศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษายืนตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์ ห้ามคู่ความฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 220 นั้น คดีหาได้ถึงที่สุดไปทันทีแต่ประการใดไม่เพราะคดีจะถึงที่สุดก็ต่อเมื่อเป็นไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 147 ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15ซึ่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 147 วางหลักว่าคำพิพากษาหรือคำสั่งใดตามกฎหมายจะอุทธรณ์ ฎีกาหรือมีคำขอให้พิจารณาคดีใหม่ไม่ได้นั้น ให้ถือเป็นที่สุดนับแต่วันอ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งใด ซึ่งอาจอุทธรณ์ ฎีกาหรือมีคำขอให้พิจารณาคดีใหม่ได้ถ้ามิได้มีการอุทธรณ์ ฎีกาหรือมีคำขอให้พิจารณาคดีใหม่ในเวลาที่กำหนดให้ถือว่าเป็นที่สุดตั้งแต่ระยะเวลานั้นสิ้นสุดลงตัวอย่างที่เห็นชัด ๆ ในคดีอาญาคือคำสั่งของศาลว่าคดีมีมูลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 170 ย่อมเป็นที่สุด จะเห็นว่า กฎหมายจะบัญญัติไว้ชัดแจ้งว่ากรณีใดให้เป็นที่สุด แต่กรณีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 นั้นลมหายใจของคดีหาได้สิ้นสุดลงไปแต่ประการใด เพราะยังมีมาตรา 221บัญญัติไว้ว่า ในคดีซึ่งต้องห้ามฎีกาตามมาตรา 218,219,220ถ้าผู้พิพากษาคนใดซึ่งพิจารณาหรือลงชื่อในคำพิพากษา หรือทำความเห็นแย้งในศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์พิเคราะห์เห็นว่าข้อความที่ตัดสินเป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุดและอนุญาตให้ฎีกาหรืออธิบดีกรมอัยการ (อัยการสูงสุด) ลงลายมือชื่อรับรองในฎีกาว่ามีเหตุอันควรที่ศาลสูงสุดจะได้วินิจฉัย ก็ให้รับฎีกานั้นไว้พิจารณา เมื่อพิจารณาตามมาตรา 221 แล้วที่เห็นว่าเป็นหน้าที่ของคู่ความที่ต้องการต่อลมหายใจของคดีเอาเองโดยเร่งรีบดำเนินการดังกล่าว ตามมาตรา 221 นั้นมีแง่มุมที่เป็นข้อสังเกตหลายประการ เช่นผู้พิพากษาที่ลงชื่อในคำพิพากษานั้น น่าจะเป็นผู้พิพากษาที่ได้ลงชื่อในคำพิพากษานั้นจริง ๆ หาใช่ผู้พิพากษาที่มาตรา 10แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรมที่ให้อำนาจไว้ เช่น ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลมีอำนาจตามบทบัญญัติดังกล่าวตาม (4) ข้อ 1 เมื่อได้ตรวจสำนวนลงลายมือในคำพิพากษาและทำความเห็นแย้งโดยที่มิได้พึ่งพิจารณาเลยแต่ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลที่มิได้ใช้อำนาจดังกล่าวลงลายมือในคำพิพากษาเลย จะอ้างอำนาจตามมาตรานี้รับรองฎีกาไม่ได้ การรับรองฎีกาของผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาหรือลงชื่อในคำพิพากษาหรือทำความเห็นแย้งในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์นั้น ต้องมีถ้อยคำรับรองดังที่กฎหมายได้วางกำหนดไว้ทั้งต้องมีคำสั่งอนุญาตให้ฎีกาจากผู้พิพากษาผู้รับรองด้วยจึงจะครบองค์ประกอบการรับรองของผู้พิพากษา ผู้มีอำนาจรับรองฎีกาที่ต้องห้ามอีกคนหนึ่งคืออธิบดีกรมอัยการหรืออัยการสูงสุดในปัจจุบันนี้ มีข้อน่าสังเกตว่ากฎหมายใช้ถ้อยคำว่า"ลงลายมือชื่อรับรองในฎีกาว่ามีเหตุอันควรที่ศาลสูงสุดจะวินิจฉัยให้" ข้อนี้เห็นว่าต่างกับการรับรองของผู้พิพากษา เพราะบทบัญญัติของกฎหมายมิได้บังคับผู้พิพากษาว่าจะต้องรับรองที่ไหน ผู้พิพากษาอาจรับรองเป็นเอกสารอื่น ๆ ในทางปฏิบัติของผู้พิพากษาศาลสูงก็จะรับรองเป็นคำสั่งต่างหากจากตัวฎีกา แต่สำหรับอัยการสูงสุดที่จะรับรองนั้นกฎหมายบังคับให้ลงลายมือชื่อรับรองในฎีกา คำรับรองนี้ก็ให้มีถ้อยคำเพียงว่า มีเหตุอันควรที่ศาลสูงสุดจะได้วินิจฉัยหรือถ้อยคำอื่นในทำนองเดียวกับความข้อนี้ มีผู้แสดงความเห็นเป็นประการอื่นว่า คำรับรองของอัยการสูงสุด หาจำเป็นต้องรับรองในฎีกาไม่เพราะกฎหมายคงมุ่งเน้นเจตนาการรับรองมากกว่า แต่ผู้เขียนเห็นว่ากฎหมายมีเจตนารมณ์ให้อัยการสูงสุดได้รับรองในตัวฎีกาเพราะให้ลงลายมือในฎีกา ทั้งนี้ก็เพื่อให้อัยการสูงสุดได้พิจารณาฎีกาด้วยตัวของท่านเองก่อนที่จะตัดสินใจว่า ข้อฎีกานั้นเป็นปัญหาสำคัญหรือไม่ เพราะข้อวินิจฉัยของศาลสูงสุดย่อมกระทบถึงปัญหาสังคม ข้อที่น่าสังเกตอีกประการหนึ่งคือ อัยการสูงสุดจะรับรองฎีกาที่ราษฎรเป็นโจทก์ฟ้องได้หรือไม่ ข้อนี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 613/2532 ได้วินิจฉัยว่าในคดีที่ผู้เสียหายเป็นราษฎรฟ้องซึ่งต้องห้ามฎีกาตามมาตรา 218,219,220 ถ้าอธิบดีกรมอัยการรับรองฎีกาว่ามีเหตุอันสมควรก็รับฎีกาไว้พิจารณาได้ ดังนั้นไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นคดีที่พนักงานอัยการเป็นโจทก์เท่านั้นที่อัยการสูงสุดจะรับรองได้ คดีที่ราษฎรเป็นโจทก์ซึ่งต้องห้ามฎีกาอัยการสูงสุดก็สามารถรับรองฎีกานั้นได้ ?ธีระนันท์อ่วมเจิม?คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองเบิกความเท็จ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177จำเลยให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณา นาง อารี เกษสมัย ผู้เสียหายร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตในวันนัดสืบพยานโจทก์ ศาลชั้นต้นเห็นว่า คดีพอวินิจฉัยได้โดยไม่จำต้องสืบพยาน จึงให้งดสืบพยานโจทก์ โจทก์ร่วม และจำเลยแล้ววินิจฉัยว่า ตามคำฟ้องแม้คำเบิกความของจำเลยทั้งสองเป็นเท็จก็ไม่เป็นข้อสำคัญในคดี การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 พิพากษายกฟ้องโจทก์และโจทก์ร่วมอุทธรณ์คำสั่งที่งดสืบพยานและอุทธรณ์คำพิพากษาศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ร่วมฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์ จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 แก้ไขเพิ่มเติม โดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 17)พ.ศ. 2532 มาตรา 13 แม้จะเป็นปัญหาข้อกฎหมายก็ต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าว ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของโจทก์ร่วมเป็นการไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ส่วนที่โจทก์ร่วมฎีกาว่า คำพิพากษาศาลอุทธรณ์มีผู้พิพากษาลงนามเพียง 1 นาย อีก 2 นายมิได้ลงนามจึงเป็นคำพิพากษาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่าผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์อีก 2 นายนั้นได้ลงนามในต้นร่างคำพิพากษาแล้วแต่ได้ย้ายไปดำรงตำแหน่งอื่นเสียก่อนที่จะลงลายมือชื่อในคำพิพากษาฉบับนี้ ดังบันทึกของอธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ต่อท้ายคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ดังกล่าวคำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงได้มีการร่วมปรึกษาครบองค์คณะตามกฎหมายแล้วเป็นคำพิพากษาที่ชอบด้วยกฎหมาย"พิพากษายกฎีกาโจทก์ร่วม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5381/2536พนักงานอัยการจังหวัดราชบุรีโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นาง อารี เกษสมัยโจทก์นาย นรินทร์ ไพรวัล กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 141 วรรคสอง ป.วิ.อ. ม. 220คดีอาญาศาลชั้นต้นงดสืบพยาน แล้ววินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยตามฟ้องไม่เป็นความผิด พิพากษายกฟ้อง โจทก์และโจทก์ร่วมอุทธรณ์คำสั่งที่งดสืบพยาน ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ดังนี้ แม้จะเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายก็ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 220 หากศาลชั้นต้นมีคำสั่งรับฎีกาดังกล่าวย่อมเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย แม้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ (ฉบับที่พิมพ์ข้อความแล้ว)มีผู้พิพากษาลงนามเพียงคนเดียวก็ตาม แต่เมื่อผู้พิพากษาอีก 2 คนซึ่งเป็นองค์คณะได้ลงนามในต้นร่างคำพิพากษาแสดงว่าได้มีการร่วมประชุมปรึกษาเป็นองค์คณะแล้ว อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ก็ได้ลงนามรับรองไว้ท้ายคำพิพากษาดังกล่าว คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงชอบด้วยกฎหมายแล้วโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองเบิกความเท็จ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177จำเลยให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณา นาง อารี เกษสมัย ผู้เสียหายร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตในวันนัดสืบพยานโจทก์ ศาลชั้นต้นเห็นว่า คดีพอวินิจฉัยได้โดยไม่จำต้องสืบพยาน จึงให้งดสืบพยานโจทก์ โจทก์ร่วม และจำเลยแล้ววินิจฉัยว่า ตามคำฟ้องแม้คำเบิกความของจำเลยทั้งสองเป็นเท็จก็ไม่เป็นข้อสำคัญในคดี การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 พิพากษายกฟ้องโจทก์และโจทก์ร่วมอุทธรณ์คำสั่งที่งดสืบพยานและอุทธรณ์คำพิพากษาศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ร่วมฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์ จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 แก้ไขเพิ่มเติม โดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 17)พ.ศ. 2532 มาตรา 13 แม้จะเป็นปัญหาข้อกฎหมายก็ต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าว ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของโจทก์ร่วมเป็นการไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ส่วนที่โจทก์ร่วมฎีกาว่า คำพิพากษาศาลอุทธรณ์มีผู้พิพากษาลงนามเพียง 1 นาย อีก 2 นายมิได้ลงนามจึงเป็นคำพิพากษาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่าผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์อีก 2 นายนั้นได้ลงนามในต้นร่างคำพิพากษาแล้วแต่ได้ย้ายไปดำรงตำแหน่งอื่นเสียก่อนที่จะลงลายมือชื่อในคำพิพากษาฉบับนี้ ดังบันทึกของอธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ต่อท้ายคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ดังกล่าวคำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงได้มีการร่วมปรึกษาครบองค์คณะตามกฎหมายแล้วเป็นคำพิพากษาที่ชอบด้วยกฎหมาย"พิพากษายกฎีกาโจทก์ร่วม(เสมอ อินทรศักดิ์-บุญศรี กอบบุญ-สุทธิ นิชโรจน์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการที่ศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษายืนตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์ ห้ามคู่ความฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 220 นั้น คดีหาได้ถึงที่สุดไปทันทีแต่ประการใดไม่เพราะคดีจะถึงที่สุดก็ต่อเมื่อเป็นไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 147 ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15ซึ่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 147 วางหลักว่าคำพิพากษาหรือคำสั่งใดตามกฎหมายจะอุทธรณ์ ฎีกาหรือมีคำขอให้พิจารณาคดีใหม่ไม่ได้นั้น ให้ถือเป็นที่สุดนับแต่วันอ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งใด ซึ่งอาจอุทธรณ์ ฎีกาหรือมีคำขอให้พิจารณาคดีใหม่ได้ถ้ามิได้มีการอุทธรณ์ ฎีกาหรือมีคำขอให้พิจารณาคดีใหม่ในเวลาที่กำหนดให้ถือว่าเป็นที่สุดตั้งแต่ระยะเวลานั้นสิ้นสุดลงตัวอย่างที่เห็นชัด ๆ ในคดีอาญาคือคำสั่งของศาลว่าคดีมีมูลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 170 ย่อมเป็นที่สุด จะเห็นว่า กฎหมายจะบัญญัติไว้ชัดแจ้งว่ากรณีใดให้เป็นที่สุด แต่กรณีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 นั้นลมหายใจของคดีหาได้สิ้นสุดลงไปแต่ประการใด เพราะยังมีมาตรา 221บัญญัติไว้ว่า ในคดีซึ่งต้องห้ามฎีกาตามมาตรา 218,219,220ถ้าผู้พิพากษาคนใดซึ่งพิจารณาหรือลงชื่อในคำพิพากษา หรือทำความเห็นแย้งในศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์พิเคราะห์เห็นว่าข้อความที่ตัดสินเป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุดและอนุญาตให้ฎีกาหรืออธิบดีกรมอัยการ (อัยการสูงสุด) ลงลายมือชื่อรับรองในฎีกาว่ามีเหตุอันควรที่ศาลสูงสุดจะได้วินิจฉัย ก็ให้รับฎีกานั้นไว้พิจารณา เมื่อพิจารณาตามมาตรา 221 แล้วที่เห็นว่าเป็นหน้าที่ของคู่ความที่ต้องการต่อลมหายใจของคดีเอาเองโดยเร่งรีบดำเนินการดังกล่าว ตามมาตรา 221 นั้นมีแง่มุมที่เป็นข้อสังเกตหลายประการ เช่นผู้พิพากษาที่ลงชื่อในคำพิพากษานั้น น่าจะเป็นผู้พิพากษาที่ได้ลงชื่อในคำพิพากษานั้นจริง ๆ หาใช่ผู้พิพากษาที่มาตรา 10แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรมที่ให้อำนาจไว้ เช่น ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลมีอำนาจตามบทบัญญัติดังกล่าวตาม (4) ข้อ 1 เมื่อได้ตรวจสำนวนลงลายมือในคำพิพากษาและทำความเห็นแย้งโดยที่มิได้พึ่งพิจารณาเลยแต่ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลที่มิได้ใช้อำนาจดังกล่าวลงลายมือในคำพิพากษาเลย จะอ้างอำนาจตามมาตรานี้รับรองฎีกาไม่ได้ การรับรองฎีกาของผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาหรือลงชื่อในคำพิพากษาหรือทำความเห็นแย้งในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์นั้น ต้องมีถ้อยคำรับรองดังที่กฎหมายได้วางกำหนดไว้ทั้งต้องมีคำสั่งอนุญาตให้ฎีกาจากผู้พิพากษาผู้รับรองด้วยจึงจะครบองค์ประกอบการรับรองของผู้พิพากษา ผู้มีอำนาจรับรองฎีกาที่ต้องห้ามอีกคนหนึ่งคืออธิบดีกรมอัยการหรืออัยการสูงสุดในปัจจุบันนี้ มีข้อน่าสังเกตว่ากฎหมายใช้ถ้อยคำว่า"ลงลายมือชื่อรับรองในฎีกาว่ามีเหตุอันควรที่ศาลสูงสุดจะวินิจฉัยให้" ข้อนี้เห็นว่าต่างกับการรับรองของผู้พิพากษา เพราะบทบัญญัติของกฎหมายมิได้บังคับผู้พิพากษาว่าจะต้องรับรองที่ไหน ผู้พิพากษาอาจรับรองเป็นเอกสารอื่น ๆ ในทางปฏิบัติของผู้พิพากษาศาลสูงก็จะรับรองเป็นคำสั่งต่างหากจากตัวฎีกา แต่สำหรับอัยการสูงสุดที่จะรับรองนั้นกฎหมายบังคับให้ลงลายมือชื่อรับรองในฎีกา คำรับรองนี้ก็ให้มีถ้อยคำเพียงว่า มีเหตุอันควรที่ศาลสูงสุดจะได้วินิจฉัยหรือถ้อยคำอื่นในทำนองเดียวกับความข้อนี้ มีผู้แสดงความเห็นเป็นประการอื่นว่า คำรับรองของอัยการสูงสุด หาจำเป็นต้องรับรองในฎีกาไม่เพราะกฎหมายคงมุ่งเน้นเจตนาการรับรองมากกว่า แต่ผู้เขียนเห็นว่ากฎหมายมีเจตนารมณ์ให้อัยการสูงสุดได้รับรองในตัวฎีกาเพราะให้ลงลายมือในฎีกา ทั้งนี้ก็เพื่อให้อัยการสูงสุดได้พิจารณาฎีกาด้วยตัวของท่านเองก่อนที่จะตัดสินใจว่า ข้อฎีกานั้นเป็นปัญหาสำคัญหรือไม่ เพราะข้อวินิจฉัยของศาลสูงสุดย่อมกระทบถึงปัญหาสังคม ข้อที่น่าสังเกตอีกประการหนึ่งคือ อัยการสูงสุดจะรับรองฎีกาที่ราษฎรเป็นโจทก์ฟ้องได้หรือไม่ ข้อนี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 613/2532 ได้วินิจฉัยว่าในคดีที่ผู้เสียหายเป็นราษฎรฟ้องซึ่งต้องห้ามฎีกาตามมาตรา 218,219,220 ถ้าอธิบดีกรมอัยการรับรองฎีกาว่ามีเหตุอันสมควรก็รับฎีกาไว้พิจารณาได้ ดังนั้นไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นคดีที่พนักงานอัยการเป็นโจทก์เท่านั้นที่อัยการสูงสุดจะรับรองได้ คดีที่ราษฎรเป็นโจทก์ซึ่งต้องห้ามฎีกาอัยการสูงสุดก็สามารถรับรองฎีกานั้นได้ ?ธีระนันท์อ่วมเจิม?