คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1363/2530หลักกฎหมาย: คำให้การของจำเลยแม้จะไม่อ้างเหตุแห่งการปฏิเสธ อันจะทำให้จำเลยไม่มีประเด็นที่จะต้องนำสืบ แต่โจทก์ยังมีภาระจะต้องสืบพยานให้ได้ความตามข้ออ้างของโจทก์.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 กู้เงินโจทก์ โดยมีจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกันรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองชำระเงิน 59,251.62 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 17.5 ต่อปี จากต้นเงิน47,373.78 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จให้โจทก์จำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า ไม่ได้เข้าเป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1ตามฟ้อง จำเลยที่ 2 เคยค้ำประกันจำเลยที่ 1 แต่ภาระผูกพันสิ้นสุดไปแล้ว เอกสารท้ายฟ้องทั้งหมดไม่ถูกต้องแท้จริง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้สืบพยานโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 เห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้ สั่งงดสืบพยานโจทก์กับจำเลยที่ 2 และพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 59,251.62บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 17.5 ต่อปีจากต้นเงิน 47,373.78 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความ 1,000 บาทจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 และคำสั่งที่ให้งดสืบพยานระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 2 เสีย ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาเกี่ยวกับจำเลยที่ 2ใหม่ตามรูปคดี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีคงมีปัญหาว่าศาลชั้นต้นสั่งให้งดสืบพยานโจทก์กับจำเลยที่ 2 และให้สืบพยานโจทก์ สำหรับจำเลยที่ 1ซึ่งขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา แล้วพิพากษาให้จำเลยที่ 2ร่วมกับจำเลยที่ 1 รับผิดชำระหนี้ให้แก่โจทก์ตามฟ้องนั้นชอบหรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่าการที่จำเลยที่ 2 ยื่นคำให้การปฏิเสธว่ามิได้เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ตามฟ้อง จำเลยที่ 2 เคยค้ำประกันจำเลยที่ 1แต่ภาระผูกพันตามกฎหมายสิ้นสุดไปแล้ว เอกสารท้ายฟ้องไม่ถูกต้องถือได้ว่าเป็นการปฏิเสธฟ้องของโจทก์ทั้งสิ้น แม้จะไม่อ้างเหตุแห่งการปฏิเสธทำให้จำเลยที่ 2 ไม่มีประเด็นที่จะต้องนำสืบแต่โจทก์ก็มีภาระที่จะต้องนำสืบพิสูจน์ให้เห็นว่าจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน และต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 ตามฟ้องด้วย การที่ศาลชั้นต้นสั่งให้งดสืบพยานโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 นั้น ทำให้จำเลยที่ 2 หมดโอกาสที่จะซักค้านพยานโจทก์ทั้งที่จำเลยที่ 2ได้มาศาลในวันสืบพยานโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ฉะนั้นที่ศาลชั้นต้นสั่งให้งดสืบพยานโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ด้วย จึงเป็นการพิจารณาที่ไม่ถูกต้องศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว"พิพากษา. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1363/2530ธนาคาร กรุงศรีอยุธยา จำกัด ฯโจทก์นาย ชู ชาติ ศรีสวัสดิ์ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 177 วรรค2คำให้การของจำเลยแม้จะไม่อ้างเหตุแห่งการปฏิเสธ อันจะทำให้จำเลยไม่มีประเด็นที่จะต้องนำสืบ แต่โจทก์ยังมีภาระจะต้องสืบพยานให้ได้ความตามข้ออ้างของโจทก์.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 กู้เงินโจทก์ โดยมีจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกันรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองชำระเงิน 59,251.62 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 17.5 ต่อปี จากต้นเงิน47,373.78 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จให้โจทก์จำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า ไม่ได้เข้าเป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1ตามฟ้อง จำเลยที่ 2 เคยค้ำประกันจำเลยที่ 1 แต่ภาระผูกพันสิ้นสุดไปแล้ว เอกสารท้ายฟ้องทั้งหมดไม่ถูกต้องแท้จริง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้สืบพยานโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 เห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้ สั่งงดสืบพยานโจทก์กับจำเลยที่ 2 และพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 59,251.62บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 17.5 ต่อปีจากต้นเงิน 47,373.78 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความ 1,000 บาทจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 และคำสั่งที่ให้งดสืบพยานระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 2 เสีย ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาเกี่ยวกับจำเลยที่ 2ใหม่ตามรูปคดี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีคงมีปัญหาว่าศาลชั้นต้นสั่งให้งดสืบพยานโจทก์กับจำเลยที่ 2 และให้สืบพยานโจทก์ สำหรับจำเลยที่ 1ซึ่งขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา แล้วพิพากษาให้จำเลยที่ 2ร่วมกับจำเลยที่ 1 รับผิดชำระหนี้ให้แก่โจทก์ตามฟ้องนั้นชอบหรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่าการที่จำเลยที่ 2 ยื่นคำให้การปฏิเสธว่ามิได้เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ตามฟ้อง จำเลยที่ 2 เคยค้ำประกันจำเลยที่ 1แต่ภาระผูกพันตามกฎหมายสิ้นสุดไปแล้ว เอกสารท้ายฟ้องไม่ถูกต้องถือได้ว่าเป็นการปฏิเสธฟ้องของโจทก์ทั้งสิ้น แม้จะไม่อ้างเหตุแห่งการปฏิเสธทำให้จำเลยที่ 2 ไม่มีประเด็นที่จะต้องนำสืบแต่โจทก์ก็มีภาระที่จะต้องนำสืบพิสูจน์ให้เห็นว่าจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน และต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 ตามฟ้องด้วย การที่ศาลชั้นต้นสั่งให้งดสืบพยานโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 นั้น ทำให้จำเลยที่ 2 หมดโอกาสที่จะซักค้านพยานโจทก์ทั้งที่จำเลยที่ 2ได้มาศาลในวันสืบพยานโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ฉะนั้นที่ศาลชั้นต้นสั่งให้งดสืบพยานโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ด้วย จึงเป็นการพิจารณาที่ไม่ถูกต้องศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว"พิพากษา.(สุนทร จันทรศักดิ์-สมศักดิ์ เกิดลาภผล-สาระ เสาวมล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีที่จำเลยยื่นคำให้การ คำให้การของจำเลยจะต้องแสดงโดยชัดแจ้งว่าจะรับหรือปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วน รวมทั้งเหตุแห่งการนั้น (ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177มาตรา 177 วรรคสอง) คำให้การที่ไม่ชัดแจ้งย่อมก่อให้เกิดผลต่อคดี 3 ประการ คือ 1. ถือว่าจำเลยยอมรับตามข้ออ้างของโจทก์ โจทก์ไม่ต้องนำสืบตามข้ออ้างนั้นอีก ได้แก่คำให้การดังต่อไปนี้ 1.1 คำให้การที่ไม่ปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์โดยชัดแจ้ง เช่นโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นกรมในรัฐบาล สังกัดกระทรวงการคลัง เป็นนิติบุคคลตามกฎหมาย จำเลยให้การว่าโจทก์เป็นนิติบุคคลหรือไม่จำเลยไม่รับรอง ถือไม่ได้ว่าเป็นคำให้การปฏิเสธโดยชัดแจ้ง จึงฟังได้ว่าโจทก์เป็นกรมในรัฐบาลสังกัดกระทรวงการคลังซึ่งเป็นทบวงการเมืองอันเป็นนิติบุคคลตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์โจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้อง (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3251/2524) 1.2 คำให้การที่มิได้ปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์เลย เช่น โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ร่วมกันเป็นผู้รับขนไม้ของโจทก์จำเลยที่ 3 เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการของจำเลยที่ 2 ขอให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันรับผิดตามสัญญารับขน จำเลยที่ 2 ที่ 3 ให้การโดยมิได้ปฏิเสธชัดแจ้งว่าจำเลยที่ 2 มิได้ร่วมกับจำเลยที่ 1 ที่ 3 ขนไม้ของโจทก์และจำเลยที่ 3 มิได้เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการของจำเลยที่ 2ย่อมต้องฟังว่าจำเลยที่ 2 ร่วมเป็นผู้ขนไม้ของโจทก์ และจำเลยที่ 3เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการของจำเลยที่ 2 ตามที่โจทก์ฟ้อง (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 94/2530) 1.3 คำให้การปฏิเสธลอย เช่น จำเลยให้การปฎิเสธลอย ๆ ว่านอกจากที่ให้การต่อไปนี้ขอให้ถือว่าจำเลยปฏิเสธ ย่อมเป็นคำให้การที่ไม่ชอบ ถือไม่ได้ว่าจำเลยปฏิเสธ โจทก์ไม่ต้องนำสืบข้อที่จำเลยไม่ได้ปฏิเสธ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1196/2511) 2. ถือว่าไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยหรือไม่มีประเด็นข้อพิพาท ได้แก่คำให้การที่จำเลยยกข้อต่อสู้ขึ้นใหม่ โดยไม่ได้อ้างเหตุให้ชัดแจ้ง เช่น จำเลยให้การว่าจำเลยขอตัดฟ้องว่า โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อขาดอายุความแล้ว โดยมิได้แสดงให้ชัดแจ้งว่าคดีขาดอายุความเรื่องอะไรและเพราะเหตุใด ย่อมไม่ก่อให้เกิดประเด็นข้อพิพาทในเรื่องอายุความ แม้ศาลล่างจะได้วินิจฉัยให้ก็เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นถือว่าเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลล่าง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3910/2528) จำเลยให้การว่า คำฟ้องโจทก์เคลือบคลุมโดยมิได้บรรยายว่าสภาพแห่งข้อหาคำขอบังคับ หรือข้ออ้างในคำฟ้องของโจทก์ข้อใดที่ไม่ชัดแจ้งและไม่ชัดแจ้งอย่างไรคำให้การจำเลยจึงไม่มีประเด้นว่าฟ้องเคลือบคลุมหรือไม่ แม้ศาลล่างรับวินิจฉัยให้ก็เป็นการไม่ชอบ ถือว่าไม่ได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลล่าง ต้องห้ามฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3882/2529) 3 ถือว่าจำเลยไม่มีประเด็นจะสืบ แต่โจทก์ยังมีหน้าที่นำสืบตามฟ้องอยู่ ได้แก่คำให้การดังต่อไปนี้ 3.1 คำให้การที่ขัดแย้งกัน เช่น จำเลยให้การในตอนแรกว่าไม่เคยทำสัญญาเช่ากับโจทก์และไม่ทราบว่าโจทก์วางมัดจำไว้ แต่ตอนหลังกลับให้การว่าจำเลยไม่ต้องคืนเงินมัดจำให้โจทก์ เพราะหักเป็นค่าเสียหายที่โจทก์ก่อขึ้นกับห้องเช่าที่ส่งมอบคืน ดังนี้เป็นคำให้การที่ขัดแย้งกันไม่ชัดแจ้งว่าจำเลยให้เช่าห้องและรับเงินมัดจำไว้หรือไม่เป็นคำให้การที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสอง จำเลยไม่มีประเด็นจะสืบตามคำให้การ แต่คำให้การดังกล่าวเป็นที่เข้าใจได้ว่าเป็นการปฏิเสธฟ้องโจทก์โดยสิ้นเชิงคดียังมีประเด็นข้อพิพาท โจทก์ต้องนำสืบให้ได้ความตามฟ้องจึงจะชนะคดีได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่609/2530 และโปรดดูหมายเหตุท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ในหนังสือคำพิพากษาศาลฎีกาของบริการสวัสดิการศาลฎีกาฯ พ.ศ. 2530 เล่ม 3หน้า 130) 3.2 คำให้การที่จำเลยปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ลอย ๆ โดยไม่ได้อ้างเหตุที่ปฏิเสธให้ชัดแจ้ง เช่น โจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าซื้อสินค้าจากจำเลย จำเลยให้การว่าหนี้สินระหว่างโจทก์จำเลยมิได้ติดค้างกันแต่อย่างใด โดยมิได้อ้างเหตุว่าที่มิได้ติดค้างกันนั้นเพราะเหตุใดจำเลยจึงไม่มีสิทธินำพยานเข้าสืบตามคำให้การ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 521/2524) คำพิพากษาศาลำีกาที่บันทึกนี้ก็เป็นคำให้การที่จำเลยที่ 2ได้ปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์แล้วว่า จำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ตามฟ้อง จำเลยที่ 2 เคยค้ำประกันจำเลยที่ 1 แต่ภาระผูกพันตามกฎหมายสิ้นสุดไปแล้ว เอกสารท้ายฟ้องไม่ถูกต้องแต่จำเลยที่ 2 ไม่ได้อ้างเหตุที่ปฏิเสธให้ชัดแจ้ง จำเลยที่ 2จึงไม่มีประเด็นจะสืบ แต่โจทก์ยังมีภาระที่จะต้องนำสืบตามฟ้องของโจทก์อยู่ ซึ่งต่างกันคำให้การปฏิเสธลอยที่ถือว่าจำเลยยอมรับตามข้ออ้างของโจทก์ตามข้อ 1.3. ประดิษฐ์ เอกมณี.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 กู้เงินโจทก์ โดยมีจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกันรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองชำระเงิน 59,251.62 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 17.5 ต่อปี จากต้นเงิน47,373.78 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จให้โจทก์จำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า ไม่ได้เข้าเป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1ตามฟ้อง จำเลยที่ 2 เคยค้ำประกันจำเลยที่ 1 แต่ภาระผูกพันสิ้นสุดไปแล้ว เอกสารท้ายฟ้องทั้งหมดไม่ถูกต้องแท้จริง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้สืบพยานโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 เห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้ สั่งงดสืบพยานโจทก์กับจำเลยที่ 2 และพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 59,251.62บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 17.5 ต่อปีจากต้นเงิน 47,373.78 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความ 1,000 บาทจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 และคำสั่งที่ให้งดสืบพยานระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 2 เสีย ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาเกี่ยวกับจำเลยที่ 2ใหม่ตามรูปคดี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีคงมีปัญหาว่าศาลชั้นต้นสั่งให้งดสืบพยานโจทก์กับจำเลยที่ 2 และให้สืบพยานโจทก์ สำหรับจำเลยที่ 1ซึ่งขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา แล้วพิพากษาให้จำเลยที่ 2ร่วมกับจำเลยที่ 1 รับผิดชำระหนี้ให้แก่โจทก์ตามฟ้องนั้นชอบหรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่าการที่จำเลยที่ 2 ยื่นคำให้การปฏิเสธว่ามิได้เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ตามฟ้อง จำเลยที่ 2 เคยค้ำประกันจำเลยที่ 1แต่ภาระผูกพันตามกฎหมายสิ้นสุดไปแล้ว เอกสารท้ายฟ้องไม่ถูกต้องถือได้ว่าเป็นการปฏิเสธฟ้องของโจทก์ทั้งสิ้น แม้จะไม่อ้างเหตุแห่งการปฏิเสธทำให้จำเลยที่ 2 ไม่มีประเด็นที่จะต้องนำสืบแต่โจทก์ก็มีภาระที่จะต้องนำสืบพิสูจน์ให้เห็นว่าจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน และต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 ตามฟ้องด้วย การที่ศาลชั้นต้นสั่งให้งดสืบพยานโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 นั้น ทำให้จำเลยที่ 2 หมดโอกาสที่จะซักค้านพยานโจทก์ทั้งที่จำเลยที่ 2ได้มาศาลในวันสืบพยานโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ฉะนั้นที่ศาลชั้นต้นสั่งให้งดสืบพยานโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ด้วย จึงเป็นการพิจารณาที่ไม่ถูกต้องศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว"พิพากษา. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1363/2530ธนาคาร กรุงศรีอยุธยา จำกัด ฯโจทก์นาย ชู ชาติ ศรีสวัสดิ์ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 177 วรรค2คำให้การของจำเลยแม้จะไม่อ้างเหตุแห่งการปฏิเสธ อันจะทำให้จำเลยไม่มีประเด็นที่จะต้องนำสืบ แต่โจทก์ยังมีภาระจะต้องสืบพยานให้ได้ความตามข้ออ้างของโจทก์.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 กู้เงินโจทก์ โดยมีจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกันรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองชำระเงิน 59,251.62 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 17.5 ต่อปี จากต้นเงิน47,373.78 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จให้โจทก์จำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า ไม่ได้เข้าเป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1ตามฟ้อง จำเลยที่ 2 เคยค้ำประกันจำเลยที่ 1 แต่ภาระผูกพันสิ้นสุดไปแล้ว เอกสารท้ายฟ้องทั้งหมดไม่ถูกต้องแท้จริง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้สืบพยานโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 เห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้ สั่งงดสืบพยานโจทก์กับจำเลยที่ 2 และพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 59,251.62บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 17.5 ต่อปีจากต้นเงิน 47,373.78 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความ 1,000 บาทจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 และคำสั่งที่ให้งดสืบพยานระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 2 เสีย ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาเกี่ยวกับจำเลยที่ 2ใหม่ตามรูปคดี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีคงมีปัญหาว่าศาลชั้นต้นสั่งให้งดสืบพยานโจทก์กับจำเลยที่ 2 และให้สืบพยานโจทก์ สำหรับจำเลยที่ 1ซึ่งขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา แล้วพิพากษาให้จำเลยที่ 2ร่วมกับจำเลยที่ 1 รับผิดชำระหนี้ให้แก่โจทก์ตามฟ้องนั้นชอบหรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่าการที่จำเลยที่ 2 ยื่นคำให้การปฏิเสธว่ามิได้เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ตามฟ้อง จำเลยที่ 2 เคยค้ำประกันจำเลยที่ 1แต่ภาระผูกพันตามกฎหมายสิ้นสุดไปแล้ว เอกสารท้ายฟ้องไม่ถูกต้องถือได้ว่าเป็นการปฏิเสธฟ้องของโจทก์ทั้งสิ้น แม้จะไม่อ้างเหตุแห่งการปฏิเสธทำให้จำเลยที่ 2 ไม่มีประเด็นที่จะต้องนำสืบแต่โจทก์ก็มีภาระที่จะต้องนำสืบพิสูจน์ให้เห็นว่าจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน และต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 ตามฟ้องด้วย การที่ศาลชั้นต้นสั่งให้งดสืบพยานโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 นั้น ทำให้จำเลยที่ 2 หมดโอกาสที่จะซักค้านพยานโจทก์ทั้งที่จำเลยที่ 2ได้มาศาลในวันสืบพยานโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ฉะนั้นที่ศาลชั้นต้นสั่งให้งดสืบพยานโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ด้วย จึงเป็นการพิจารณาที่ไม่ถูกต้องศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว"พิพากษา.(สุนทร จันทรศักดิ์-สมศักดิ์ เกิดลาภผล-สาระ เสาวมล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีที่จำเลยยื่นคำให้การ คำให้การของจำเลยจะต้องแสดงโดยชัดแจ้งว่าจะรับหรือปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วน รวมทั้งเหตุแห่งการนั้น (ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177มาตรา 177 วรรคสอง) คำให้การที่ไม่ชัดแจ้งย่อมก่อให้เกิดผลต่อคดี 3 ประการ คือ 1. ถือว่าจำเลยยอมรับตามข้ออ้างของโจทก์ โจทก์ไม่ต้องนำสืบตามข้ออ้างนั้นอีก ได้แก่คำให้การดังต่อไปนี้ 1.1 คำให้การที่ไม่ปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์โดยชัดแจ้ง เช่นโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นกรมในรัฐบาล สังกัดกระทรวงการคลัง เป็นนิติบุคคลตามกฎหมาย จำเลยให้การว่าโจทก์เป็นนิติบุคคลหรือไม่จำเลยไม่รับรอง ถือไม่ได้ว่าเป็นคำให้การปฏิเสธโดยชัดแจ้ง จึงฟังได้ว่าโจทก์เป็นกรมในรัฐบาลสังกัดกระทรวงการคลังซึ่งเป็นทบวงการเมืองอันเป็นนิติบุคคลตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์โจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้อง (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3251/2524) 1.2 คำให้การที่มิได้ปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์เลย เช่น โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ร่วมกันเป็นผู้รับขนไม้ของโจทก์จำเลยที่ 3 เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการของจำเลยที่ 2 ขอให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันรับผิดตามสัญญารับขน จำเลยที่ 2 ที่ 3 ให้การโดยมิได้ปฏิเสธชัดแจ้งว่าจำเลยที่ 2 มิได้ร่วมกับจำเลยที่ 1 ที่ 3 ขนไม้ของโจทก์และจำเลยที่ 3 มิได้เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการของจำเลยที่ 2ย่อมต้องฟังว่าจำเลยที่ 2 ร่วมเป็นผู้ขนไม้ของโจทก์ และจำเลยที่ 3เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการของจำเลยที่ 2 ตามที่โจทก์ฟ้อง (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 94/2530) 1.3 คำให้การปฏิเสธลอย เช่น จำเลยให้การปฎิเสธลอย ๆ ว่านอกจากที่ให้การต่อไปนี้ขอให้ถือว่าจำเลยปฏิเสธ ย่อมเป็นคำให้การที่ไม่ชอบ ถือไม่ได้ว่าจำเลยปฏิเสธ โจทก์ไม่ต้องนำสืบข้อที่จำเลยไม่ได้ปฏิเสธ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1196/2511) 2. ถือว่าไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยหรือไม่มีประเด็นข้อพิพาท ได้แก่คำให้การที่จำเลยยกข้อต่อสู้ขึ้นใหม่ โดยไม่ได้อ้างเหตุให้ชัดแจ้ง เช่น จำเลยให้การว่าจำเลยขอตัดฟ้องว่า โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อขาดอายุความแล้ว โดยมิได้แสดงให้ชัดแจ้งว่าคดีขาดอายุความเรื่องอะไรและเพราะเหตุใด ย่อมไม่ก่อให้เกิดประเด็นข้อพิพาทในเรื่องอายุความ แม้ศาลล่างจะได้วินิจฉัยให้ก็เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นถือว่าเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลล่าง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3910/2528) จำเลยให้การว่า คำฟ้องโจทก์เคลือบคลุมโดยมิได้บรรยายว่าสภาพแห่งข้อหาคำขอบังคับ หรือข้ออ้างในคำฟ้องของโจทก์ข้อใดที่ไม่ชัดแจ้งและไม่ชัดแจ้งอย่างไรคำให้การจำเลยจึงไม่มีประเด้นว่าฟ้องเคลือบคลุมหรือไม่ แม้ศาลล่างรับวินิจฉัยให้ก็เป็นการไม่ชอบ ถือว่าไม่ได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลล่าง ต้องห้ามฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3882/2529) 3 ถือว่าจำเลยไม่มีประเด็นจะสืบ แต่โจทก์ยังมีหน้าที่นำสืบตามฟ้องอยู่ ได้แก่คำให้การดังต่อไปนี้ 3.1 คำให้การที่ขัดแย้งกัน เช่น จำเลยให้การในตอนแรกว่าไม่เคยทำสัญญาเช่ากับโจทก์และไม่ทราบว่าโจทก์วางมัดจำไว้ แต่ตอนหลังกลับให้การว่าจำเลยไม่ต้องคืนเงินมัดจำให้โจทก์ เพราะหักเป็นค่าเสียหายที่โจทก์ก่อขึ้นกับห้องเช่าที่ส่งมอบคืน ดังนี้เป็นคำให้การที่ขัดแย้งกันไม่ชัดแจ้งว่าจำเลยให้เช่าห้องและรับเงินมัดจำไว้หรือไม่เป็นคำให้การที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสอง จำเลยไม่มีประเด็นจะสืบตามคำให้การ แต่คำให้การดังกล่าวเป็นที่เข้าใจได้ว่าเป็นการปฏิเสธฟ้องโจทก์โดยสิ้นเชิงคดียังมีประเด็นข้อพิพาท โจทก์ต้องนำสืบให้ได้ความตามฟ้องจึงจะชนะคดีได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่609/2530 และโปรดดูหมายเหตุท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ในหนังสือคำพิพากษาศาลฎีกาของบริการสวัสดิการศาลฎีกาฯ พ.ศ. 2530 เล่ม 3หน้า 130) 3.2 คำให้การที่จำเลยปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ลอย ๆ โดยไม่ได้อ้างเหตุที่ปฏิเสธให้ชัดแจ้ง เช่น โจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าซื้อสินค้าจากจำเลย จำเลยให้การว่าหนี้สินระหว่างโจทก์จำเลยมิได้ติดค้างกันแต่อย่างใด โดยมิได้อ้างเหตุว่าที่มิได้ติดค้างกันนั้นเพราะเหตุใดจำเลยจึงไม่มีสิทธินำพยานเข้าสืบตามคำให้การ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 521/2524) คำพิพากษาศาลำีกาที่บันทึกนี้ก็เป็นคำให้การที่จำเลยที่ 2ได้ปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์แล้วว่า จำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ตามฟ้อง จำเลยที่ 2 เคยค้ำประกันจำเลยที่ 1 แต่ภาระผูกพันตามกฎหมายสิ้นสุดไปแล้ว เอกสารท้ายฟ้องไม่ถูกต้องแต่จำเลยที่ 2 ไม่ได้อ้างเหตุที่ปฏิเสธให้ชัดแจ้ง จำเลยที่ 2จึงไม่มีประเด็นจะสืบ แต่โจทก์ยังมีภาระที่จะต้องนำสืบตามฟ้องของโจทก์อยู่ ซึ่งต่างกันคำให้การปฏิเสธลอยที่ถือว่าจำเลยยอมรับตามข้ออ้างของโจทก์ตามข้อ 1.3. ประดิษฐ์ เอกมณี.