คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3651/2526หลักกฎหมาย: การที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 2 รับผิดในค่าฤชาธรรมเนียมร่วมกับจำเลยที่ 1 เกินกว่าทุนทรัพย์ที่จำเลยที่ 2 แพ้คดีนั้น แม้จำเลยที่ 2 จะมิได้อุทธรณ์ไว้เพิ่งจะยกขึ้นในฎีกาก็ตาม ศาลฎีกาก็มีอำนาจที่จะสั่งในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมตลอดไปถึงศาลล่างด้วยหากเห็นสมควรโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ที่ ๑ เป็นเจ้าของผู้ครอบครองรถยนต์บรรทุกและได้เอาประกันวินาศภัยไว้กับโจทก์ที่ ๒ จำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของหรือผู้ครอบครองรถยนต์บรรทุกและได้ประกันภัยไว้กับจำเลยที่ ๒ นายบ้องลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ ได้ขับรถยนต์บรรทุกในทางการที่จ้างโดยประมาทชนรถยนต์บรรทุกของโจทก์ที่ ๑ ทำให้โจทก์ที่ ๑ ได้รับความเสียหายต้องซ่อมแซมเกินกว่าที่โจทก์ที่ ๒ ซ่อมให้เป็นเงิน๑๒๑,๙๕๐ บาท ส่วนโจทก์ที่ ๒ ได้รับความเสียหายต้องซ่อมแซมรถยนต์บรรทุกให้แก่โจทก์ที่ ๑ และต้องเสียค่าจ้างรถยกรวมเป็นเงิน ๑๑๘,๓๐๐ บาท ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองให้การต่อสู้หลายประการ รวมทั้งเสียหาย และจำเลยที่ ๒ ไม่ต้องรับผิดเกินกว่า ๑๐๐,๐๐๐ บาทที่จำเลยที่ ๒ ต้องรับผิดตามสัญญาประกันภัย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ที่ ๑ เป็นเงิน ๔๗,๙๕๐ บาท ค่าเสียหายเป็นค่าซ่อมรถแก่โจทก์ที่ ๒ เป็นเงิน ๑๑๕,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยโดยให้จำเลยที่ ๒ ร่วมรับผิดในต้นเงินเพียง ๑๐๐,๐๐๐ บาท และให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ทั้งสอง โดยกำหนดค่าทนายความให้ ๕,๐๐๐ บาท จำเลยที่ ๒ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๒ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายตามศาลล่างทั้งสองกำหนดและวินิจฉัยค่าฤชาธรรมเนียมที่จำเลยที่ ๒ ยกขึ้นเป็นข้อฎีกาว่า เมื่อจำเลยที่ ๒ ต้องรับผิดไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ก็ไม่ควรรับผิดในค่าฤชาธรรมเนียมร่วมกับจำเลยที่ ๑ เกินกว่าทุนทรัพย์ที่จำเลยที่ ๒ แพ้คดีนั้น แม้จำเลยที่ ๒ มิได้อุทธรณ์ไว้ก็ตาม แต่ศาลฎีกาก็มีอำนาจที่จะสั่งในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมตลอดไปถึงของศาลล่างด้วย พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าความรับผิดของจำเลยที่ ๒ ในคดีนี้ จำกัดอยู่เพียงไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ตามสัญญาประกันภัยซึ่งโจทก์ทั้งสองทราบอยู่ดีแต่แรก ฉะนั้นการที่จะให้จำเลยที่ ๒ ร่วมรับผิดในค่าฤชาธรรมเนียมเกินไปกว่านี้ย่อมเป็นการไม่ยุติธรรมต่อจำเลยที่ ๒ศาลฎีกาเห็นสมควรกำหนดให้จำเลยที่ ๒ ใช้ค่าขึ้นศาลแทนโจทก์ทั้งสองเท่าที่ชนะคดี พิพากษายืน แต่ให้จำเลยที่ ๒ รับผิดใช้ค่าขึ้นศาลในศาลชั้นต้นแทนโจทก์ทั้งสอง โดยคิดจากทุนทรัพย์ ๑๐๐,๐๐๐ บาท เท่าที่โจทก์ทั้งสองชนะคดี ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3651/2526นายสุรินทร์ บุรินทร์กุล กับพวกโจทก์นายเลิศ สูงเนิน กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 887 ป.วิ.พ. ม. 161, ม. 162, ม. 168การที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 2 รับผิดในค่าฤชาธรรมเนียมร่วมกับจำเลยที่ 1 เกินกว่าทุนทรัพย์ที่จำเลยที่ 2 แพ้คดีนั้น แม้จำเลยที่ 2 จะมิได้อุทธรณ์ไว้เพิ่งจะยกขึ้นในฎีกาก็ตาม ศาลฎีกาก็มีอำนาจที่จะสั่งในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมตลอดไปถึงศาลล่างด้วยหากเห็นสมควรโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ที่ ๑ เป็นเจ้าของผู้ครอบครองรถยนต์บรรทุกและได้เอาประกันวินาศภัยไว้กับโจทก์ที่ ๒ จำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของหรือผู้ครอบครองรถยนต์บรรทุกและได้ประกันภัยไว้กับจำเลยที่ ๒ นายบ้องลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ ได้ขับรถยนต์บรรทุกในทางการที่จ้างโดยประมาทชนรถยนต์บรรทุกของโจทก์ที่ ๑ ทำให้โจทก์ที่ ๑ ได้รับความเสียหายต้องซ่อมแซมเกินกว่าที่โจทก์ที่ ๒ ซ่อมให้เป็นเงิน๑๒๑,๙๕๐ บาท ส่วนโจทก์ที่ ๒ ได้รับความเสียหายต้องซ่อมแซมรถยนต์บรรทุกให้แก่โจทก์ที่ ๑ และต้องเสียค่าจ้างรถยกรวมเป็นเงิน ๑๑๘,๓๐๐ บาท ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองให้การต่อสู้หลายประการ รวมทั้งเสียหาย และจำเลยที่ ๒ ไม่ต้องรับผิดเกินกว่า ๑๐๐,๐๐๐ บาทที่จำเลยที่ ๒ ต้องรับผิดตามสัญญาประกันภัย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ที่ ๑ เป็นเงิน ๔๗,๙๕๐ บาท ค่าเสียหายเป็นค่าซ่อมรถแก่โจทก์ที่ ๒ เป็นเงิน ๑๑๕,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยโดยให้จำเลยที่ ๒ ร่วมรับผิดในต้นเงินเพียง ๑๐๐,๐๐๐ บาท และให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ทั้งสอง โดยกำหนดค่าทนายความให้ ๕,๐๐๐ บาท จำเลยที่ ๒ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๒ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายตามศาลล่างทั้งสองกำหนดและวินิจฉัยค่าฤชาธรรมเนียมที่จำเลยที่ ๒ ยกขึ้นเป็นข้อฎีกาว่า เมื่อจำเลยที่ ๒ ต้องรับผิดไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ก็ไม่ควรรับผิดในค่าฤชาธรรมเนียมร่วมกับจำเลยที่ ๑ เกินกว่าทุนทรัพย์ที่จำเลยที่ ๒ แพ้คดีนั้น แม้จำเลยที่ ๒ มิได้อุทธรณ์ไว้ก็ตาม แต่ศาลฎีกาก็มีอำนาจที่จะสั่งในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมตลอดไปถึงของศาลล่างด้วย พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าความรับผิดของจำเลยที่ ๒ ในคดีนี้ จำกัดอยู่เพียงไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ตามสัญญาประกันภัยซึ่งโจทก์ทั้งสองทราบอยู่ดีแต่แรก ฉะนั้นการที่จะให้จำเลยที่ ๒ ร่วมรับผิดในค่าฤชาธรรมเนียมเกินไปกว่านี้ย่อมเป็นการไม่ยุติธรรมต่อจำเลยที่ ๒ศาลฎีกาเห็นสมควรกำหนดให้จำเลยที่ ๒ ใช้ค่าขึ้นศาลแทนโจทก์ทั้งสองเท่าที่ชนะคดี พิพากษายืน แต่ให้จำเลยที่ ๒ รับผิดใช้ค่าขึ้นศาลในศาลชั้นต้นแทนโจทก์ทั้งสอง โดยคิดจากทุนทรัพย์ ๑๐๐,๐๐๐ บาท เท่าที่โจทก์ทั้งสองชนะคดี ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ(วีระ ทรัพยไพศาล-พิศิษฏ์ เทศะบำรุง-สุชาติ จิวะชาติ)ศาลแพ่ง - นายเคียง บุญเพิ่มศาลอุทธรณ์ - นายเปลื้อง วัฑฒนาธรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ที่ ๑ เป็นเจ้าของผู้ครอบครองรถยนต์บรรทุกและได้เอาประกันวินาศภัยไว้กับโจทก์ที่ ๒ จำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของหรือผู้ครอบครองรถยนต์บรรทุกและได้ประกันภัยไว้กับจำเลยที่ ๒ นายบ้องลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ ได้ขับรถยนต์บรรทุกในทางการที่จ้างโดยประมาทชนรถยนต์บรรทุกของโจทก์ที่ ๑ ทำให้โจทก์ที่ ๑ ได้รับความเสียหายต้องซ่อมแซมเกินกว่าที่โจทก์ที่ ๒ ซ่อมให้เป็นเงิน๑๒๑,๙๕๐ บาท ส่วนโจทก์ที่ ๒ ได้รับความเสียหายต้องซ่อมแซมรถยนต์บรรทุกให้แก่โจทก์ที่ ๑ และต้องเสียค่าจ้างรถยกรวมเป็นเงิน ๑๑๘,๓๐๐ บาท ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองให้การต่อสู้หลายประการ รวมทั้งเสียหาย และจำเลยที่ ๒ ไม่ต้องรับผิดเกินกว่า ๑๐๐,๐๐๐ บาทที่จำเลยที่ ๒ ต้องรับผิดตามสัญญาประกันภัย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ที่ ๑ เป็นเงิน ๔๗,๙๕๐ บาท ค่าเสียหายเป็นค่าซ่อมรถแก่โจทก์ที่ ๒ เป็นเงิน ๑๑๕,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยโดยให้จำเลยที่ ๒ ร่วมรับผิดในต้นเงินเพียง ๑๐๐,๐๐๐ บาท และให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ทั้งสอง โดยกำหนดค่าทนายความให้ ๕,๐๐๐ บาท จำเลยที่ ๒ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๒ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายตามศาลล่างทั้งสองกำหนดและวินิจฉัยค่าฤชาธรรมเนียมที่จำเลยที่ ๒ ยกขึ้นเป็นข้อฎีกาว่า เมื่อจำเลยที่ ๒ ต้องรับผิดไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ก็ไม่ควรรับผิดในค่าฤชาธรรมเนียมร่วมกับจำเลยที่ ๑ เกินกว่าทุนทรัพย์ที่จำเลยที่ ๒ แพ้คดีนั้น แม้จำเลยที่ ๒ มิได้อุทธรณ์ไว้ก็ตาม แต่ศาลฎีกาก็มีอำนาจที่จะสั่งในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมตลอดไปถึงของศาลล่างด้วย พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าความรับผิดของจำเลยที่ ๒ ในคดีนี้ จำกัดอยู่เพียงไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ตามสัญญาประกันภัยซึ่งโจทก์ทั้งสองทราบอยู่ดีแต่แรก ฉะนั้นการที่จะให้จำเลยที่ ๒ ร่วมรับผิดในค่าฤชาธรรมเนียมเกินไปกว่านี้ย่อมเป็นการไม่ยุติธรรมต่อจำเลยที่ ๒ศาลฎีกาเห็นสมควรกำหนดให้จำเลยที่ ๒ ใช้ค่าขึ้นศาลแทนโจทก์ทั้งสองเท่าที่ชนะคดี พิพากษายืน แต่ให้จำเลยที่ ๒ รับผิดใช้ค่าขึ้นศาลในศาลชั้นต้นแทนโจทก์ทั้งสอง โดยคิดจากทุนทรัพย์ ๑๐๐,๐๐๐ บาท เท่าที่โจทก์ทั้งสองชนะคดี ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3651/2526นายสุรินทร์ บุรินทร์กุล กับพวกโจทก์นายเลิศ สูงเนิน กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 887 ป.วิ.พ. ม. 161, ม. 162, ม. 168การที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 2 รับผิดในค่าฤชาธรรมเนียมร่วมกับจำเลยที่ 1 เกินกว่าทุนทรัพย์ที่จำเลยที่ 2 แพ้คดีนั้น แม้จำเลยที่ 2 จะมิได้อุทธรณ์ไว้เพิ่งจะยกขึ้นในฎีกาก็ตาม ศาลฎีกาก็มีอำนาจที่จะสั่งในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมตลอดไปถึงศาลล่างด้วยหากเห็นสมควรโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ที่ ๑ เป็นเจ้าของผู้ครอบครองรถยนต์บรรทุกและได้เอาประกันวินาศภัยไว้กับโจทก์ที่ ๒ จำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของหรือผู้ครอบครองรถยนต์บรรทุกและได้ประกันภัยไว้กับจำเลยที่ ๒ นายบ้องลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ ได้ขับรถยนต์บรรทุกในทางการที่จ้างโดยประมาทชนรถยนต์บรรทุกของโจทก์ที่ ๑ ทำให้โจทก์ที่ ๑ ได้รับความเสียหายต้องซ่อมแซมเกินกว่าที่โจทก์ที่ ๒ ซ่อมให้เป็นเงิน๑๒๑,๙๕๐ บาท ส่วนโจทก์ที่ ๒ ได้รับความเสียหายต้องซ่อมแซมรถยนต์บรรทุกให้แก่โจทก์ที่ ๑ และต้องเสียค่าจ้างรถยกรวมเป็นเงิน ๑๑๘,๓๐๐ บาท ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสองให้การต่อสู้หลายประการ รวมทั้งเสียหาย และจำเลยที่ ๒ ไม่ต้องรับผิดเกินกว่า ๑๐๐,๐๐๐ บาทที่จำเลยที่ ๒ ต้องรับผิดตามสัญญาประกันภัย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ที่ ๑ เป็นเงิน ๔๗,๙๕๐ บาท ค่าเสียหายเป็นค่าซ่อมรถแก่โจทก์ที่ ๒ เป็นเงิน ๑๑๕,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยโดยให้จำเลยที่ ๒ ร่วมรับผิดในต้นเงินเพียง ๑๐๐,๐๐๐ บาท และให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ทั้งสอง โดยกำหนดค่าทนายความให้ ๕,๐๐๐ บาท จำเลยที่ ๒ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๒ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายตามศาลล่างทั้งสองกำหนดและวินิจฉัยค่าฤชาธรรมเนียมที่จำเลยที่ ๒ ยกขึ้นเป็นข้อฎีกาว่า เมื่อจำเลยที่ ๒ ต้องรับผิดไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ก็ไม่ควรรับผิดในค่าฤชาธรรมเนียมร่วมกับจำเลยที่ ๑ เกินกว่าทุนทรัพย์ที่จำเลยที่ ๒ แพ้คดีนั้น แม้จำเลยที่ ๒ มิได้อุทธรณ์ไว้ก็ตาม แต่ศาลฎีกาก็มีอำนาจที่จะสั่งในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมตลอดไปถึงของศาลล่างด้วย พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าความรับผิดของจำเลยที่ ๒ ในคดีนี้ จำกัดอยู่เพียงไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ตามสัญญาประกันภัยซึ่งโจทก์ทั้งสองทราบอยู่ดีแต่แรก ฉะนั้นการที่จะให้จำเลยที่ ๒ ร่วมรับผิดในค่าฤชาธรรมเนียมเกินไปกว่านี้ย่อมเป็นการไม่ยุติธรรมต่อจำเลยที่ ๒ศาลฎีกาเห็นสมควรกำหนดให้จำเลยที่ ๒ ใช้ค่าขึ้นศาลแทนโจทก์ทั้งสองเท่าที่ชนะคดี พิพากษายืน แต่ให้จำเลยที่ ๒ รับผิดใช้ค่าขึ้นศาลในศาลชั้นต้นแทนโจทก์ทั้งสอง โดยคิดจากทุนทรัพย์ ๑๐๐,๐๐๐ บาท เท่าที่โจทก์ทั้งสองชนะคดี ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ(วีระ ทรัพยไพศาล-พิศิษฏ์ เทศะบำรุง-สุชาติ จิวะชาติ)ศาลแพ่ง - นายเคียง บุญเพิ่มศาลอุทธรณ์ - นายเปลื้อง วัฑฒนาธรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ