คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1857/2540หลักกฎหมาย: การกระทำความผิดของจำเลยต้องตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา340วรรคท้าย,340ตรีซึ่งตามมาตรา340ตรีเป็นเรื่องที่จะต้องวางโทษจำเลยหนักกว่าที่บัญญัติไว้ในมาตรา340วรรคท้ายกึ่งหนึ่งที่ศาลอุทธรณ์ภาค3เห็นด้วยดับศาลชั้นต้นใช้คำว่าจึงไม่เพิ่มโทษตามมาตรา340ตรีอีกยังไม่ถูกต้องเพราะมาตรา340ตรีเป็นเพียงบทกำหนดโทษไม่ใช่บทเพิ่มโทษแต่เนื่องจากจำเลยต้องได้รับโทษประหารชีวิตตามมาตรา340วรรคท้ายกรณีไม่มีทางที่จะวางโทษหนักขึ้นกึ่งหนึ่งตามที่มาตรา340ตรีบัญญัติไว้จึงนำมาตรา340ตรีมาปรับด้วยไม่ได้จำเลยคงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา340วรรคท้ายเท่านั้นโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289, 340,340 ตรี, 83 กับให้จำเลยคืนทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนหรือชดใช้เงินจำนวน10,000 บาท แก่ทายาทของเจ้าของทรัพย์จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรีให้ลงโทษประหารชีวิต ตามมาตรา 340 วรรคท้าย เมื่อศาลวางโทษประหารชีวิตแล้ว จึงไม่เพิ่มโทษตามมาตรา 340 ตรี อีกให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 10,000 บาท แก่ผู้มีสิทธิตามกฎหมาย ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง นายชาตรี ส่องสุริยะนายสุพรรณหรือพรรณ แซ่ลิ้ม นายสำรวยหรือสมคิดหรือหรั่ง มะลิเครือและนายวันดี ชมขวัญ ได้ร่วมกันปล้นทรัพย์เป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย โดยนายสุพรรณและนายสำรวยร่วมกันฆ่านายสำเนา พิกุลทองและนายสุมงคล พิกุลทองอีกด้วย ทั้งนี้โดยมีและใช้อาวุธปืนและใช้รถยนต์เป็นยานพาหนะในการกระทำความผิด ซึ่งศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษคดีถึงที่สุดแล้วตามสำนวนคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 644/2528 ของศาลชั้นต้นคดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยได้ร่วมกระทำความผิดหรือไม่ เห็นว่าโจทก์มีนางวัจณีย์ นายสำราญและสิบตำรวจเอกประสิทธิ์ เป็นพยานแวดล้อมระหว่างเวลาเกิดเหตุและหลังเกิดเหตุตามลำดับ ซึ่งนางวัจณีย์รู้จักจำเลยและบิดามารดาจำเลยเป็นอย่างดี ทั้งได้เคยเบิกความยืนยันไว้ในคดีที่นายชาตรีกับพวกถูกฟ้องตั้งแต่ปี 2528 เช่นเดียวกับที่เบิกความในคดีนี้จึงเชื่อว่านางวัจณีย์จำจำเลยได้โดยแม่นยำไม่ผิดตัวสำหรับสิบตำรวจเอกประสิทธิ์ก็เบิกความยืนยันว่า นายอ่างเป็นคนขับรถนำนายชาตรีกับพวกมาชวนพยานไปเที่ยว ย่อมสอดคล้องกับคำเบิกความของนายวัจณีย์ อีกทั้งพันตำรวจโทไพศาลพนักงานสอบสวนก็เบิกความยืนยันว่า พยานได้สอบสวนนายสุพรรณผู้ร่วมกระทำความผิดรายนี้ซึ่งศาลพิพากษาลงโทษไปแล้วในฐานะเป็นพยานนายสุพรรณให้การว่านายอ่างร่วมกระทำความผิดคดีนี้ด้วย โดยร่วมวางแผนและดูต้นทางแล้วนำรถไปรับนายสุพรรณกับพวกเมื่อกระทำความผิดสำเร็จแล้ว พยานให้นายสุพรรณดูภาพถ่ายของจำเลยนายสุพรรณก็ยืนยันว่าเป็นนายอ่างผู้ร่วมกระทำผิดและลงลายมือชื่อรับรองไว้ด้วยตามบันทึกการดูภาพถ่ายและบันทึกคำให้การของพยานเอกสาร ป.จ.4 และป.จ.5 (ศาลจังหวัดสงขลา) แม้ในชั้นพิจารณานายสุพรรณจะปฏิเสธว่าในปี 2534 พนักงานสอบสวนไม่เคยสอบคำให้การนายสุพรรณและไม่เคยให้นายสุพรรณดูภาพถ่ายก็ดีแต่นายสุพรรณก็ยอมรับว่าลายมือชื่อในช่องพยานในบันทึกการดูภาพถ่ายและบันทึกคำให้การของพยานเอกสารหมาย ป.จ.4และ ป.จ.5 (ศาลจังหวัดสงขลา) เป็นลายมือชื่อของนายสุพรรณจริง ประกอบกับจำเลยเองก็ให้การยอมรับในชั้นสอบสวนว่าภายหลังเกิดเหตุจำเลยเดินทางเข้ากรุงเทพมหานครและทราบจากหนังสือพิมพ์ว่านายชาตรีกับพวกซึ่งเป็นคนร้ายรายนี้ถูกจับกุมได้โดยคนร้ายที่หลบหนีคนหนึ่งชื่อนายอุทิตย์ ไตรรัตน์ ซึ่งเป็นชื่อของจำเลย จำเลยจึงประกอบอาชีพอยู่ที่กรุงเทพมหานครโดยไม่ได้กลับบ้านเลย ตามบันทึกคำให้การผู้ต้องหาเอกสารหมาย ป.จ.1(ศาลจังหวัดสงขลา) พฤติการณ์แสดงแจ้งชัดว่านายสุพรรณเบิกความบ่ายเบี่ยงในลักษณะช่วยเหลือจำเลย จึงเชื่อว่าคำให้การของนายสุพรรณในฐานะพยานในชั้นสอบสวนตามเอกสารหมายป.จ.5 (ศาลจังหวัดสงขลา) เป็นการให้การตามความจริง ดังนี้พยานหลักฐานของโจทก์ดังกล่าวแล้วเมื่อนำมาประกอบกันมีน้ำหนักให้เชื่อได้ว่าจำเลยร่วมเป็นคนร้ายกระทำความผิดคดีนี้จริงพยานฐานที่อยู่ของจำเลยไม่มีน้ำหนักหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ได้ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น อย่างไรก็ดี ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำความผิดของจำเลยต้องตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย,340 ตรี ซึ่งตามมาตรา 340 ตรี เป็นเรื่องที่จะต้องวางโทษจำเลยหนักกว่าที่บัญญัติไว้ในมาตรา 340 วรรคท้าย กึ่งหนึ่งที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 เห็นด้วยกับการที่ศาลชั้นต้นใช้คำว่าจึงไม่เพิ่มโทษตามมาตรา 340 ตรี อีก ยังไม่ถูกต้อง เพราะมาตรา 340 ตรีเป็นเพียงบทกำหนดโทษไม่ใช่บทเพิ่มโทษ แต่เนื่องจากจำเลยต้องได้รับโทษประหารชีวิตตามมาตรา 340 วรรคท้าย กรณีไม่มีทางที่จะวางโทษหนักขึ้นกึ่งหนึ่งตามที่มาตรา 340 ตรี บัญญัติไว้จึงนำมาตรา 340 ตรี มาปรับด้วยไม่ได้ จำเลยคงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย เท่านั้น นอกจากนี้ปรากฏตามสำเนาประกาศนียบัตรของกระทรวงศึกษาธิการเอกสารหมายล.1 ว่า จำเลยเกิดวันที่ 18 มิถุนายน 2509 นับถึงวันกระทำความผิดจำเลยอายุยังไม่ครบ 19 ปี ยังเป็นผู้เยาว์อ่อนต่อความรู้สึกนึกคิดรูปคดีเห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 340 วรรคท้าย จำเลยอายุกว่า 17 ปี แต่ยังไม่เกิน 20 ปีพิเคราะห์ความรู้ผิดชอบและพฤติการณ์แห่งคดีแล้ว เห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76ประกอบด้วยมาตรา 52(1) ให้จำคุกตลอดชีวิต นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1857/2540พนักงานอัยการจังหวัดพังงาโจทก์นาย อุทิตย์หรืออ้วนหรืออ่าง ไตรรัตน์จำเลย ป.อ. ม. 52, ม. 340, ม. 340 ตรีการกระทำความผิดของจำเลยต้องตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา340วรรคท้าย,340ตรีซึ่งตามมาตรา340ตรีเป็นเรื่องที่จะต้องวางโทษจำเลยหนักกว่าที่บัญญัติไว้ในมาตรา340วรรคท้ายกึ่งหนึ่งที่ศาลอุทธรณ์ภาค3เห็นด้วยดับศาลชั้นต้นใช้คำว่าจึงไม่เพิ่มโทษตามมาตรา340ตรีอีกยังไม่ถูกต้องเพราะมาตรา340ตรีเป็นเพียงบทกำหนดโทษไม่ใช่บทเพิ่มโทษแต่เนื่องจากจำเลยต้องได้รับโทษประหารชีวิตตามมาตรา340วรรคท้ายกรณีไม่มีทางที่จะวางโทษหนักขึ้นกึ่งหนึ่งตามที่มาตรา340ตรีบัญญัติไว้จึงนำมาตรา340ตรีมาปรับด้วยไม่ได้จำเลยคงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา340วรรคท้ายเท่านั้นโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289, 340,340 ตรี, 83 กับให้จำเลยคืนทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนหรือชดใช้เงินจำนวน10,000 บาท แก่ทายาทของเจ้าของทรัพย์จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรีให้ลงโทษประหารชีวิต ตามมาตรา 340 วรรคท้าย เมื่อศาลวางโทษประหารชีวิตแล้ว จึงไม่เพิ่มโทษตามมาตรา 340 ตรี อีกให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 10,000 บาท แก่ผู้มีสิทธิตามกฎหมาย ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง นายชาตรี ส่องสุริยะนายสุพรรณหรือพรรณ แซ่ลิ้ม นายสำรวยหรือสมคิดหรือหรั่ง มะลิเครือและนายวันดี ชมขวัญ ได้ร่วมกันปล้นทรัพย์เป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย โดยนายสุพรรณและนายสำรวยร่วมกันฆ่านายสำเนา พิกุลทองและนายสุมงคล พิกุลทองอีกด้วย ทั้งนี้โดยมีและใช้อาวุธปืนและใช้รถยนต์เป็นยานพาหนะในการกระทำความผิด ซึ่งศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษคดีถึงที่สุดแล้วตามสำนวนคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 644/2528 ของศาลชั้นต้นคดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยได้ร่วมกระทำความผิดหรือไม่ เห็นว่าโจทก์มีนางวัจณีย์ นายสำราญและสิบตำรวจเอกประสิทธิ์ เป็นพยานแวดล้อมระหว่างเวลาเกิดเหตุและหลังเกิดเหตุตามลำดับ ซึ่งนางวัจณีย์รู้จักจำเลยและบิดามารดาจำเลยเป็นอย่างดี ทั้งได้เคยเบิกความยืนยันไว้ในคดีที่นายชาตรีกับพวกถูกฟ้องตั้งแต่ปี 2528 เช่นเดียวกับที่เบิกความในคดีนี้จึงเชื่อว่านางวัจณีย์จำจำเลยได้โดยแม่นยำไม่ผิดตัวสำหรับสิบตำรวจเอกประสิทธิ์ก็เบิกความยืนยันว่า นายอ่างเป็นคนขับรถนำนายชาตรีกับพวกมาชวนพยานไปเที่ยว ย่อมสอดคล้องกับคำเบิกความของนายวัจณีย์ อีกทั้งพันตำรวจโทไพศาลพนักงานสอบสวนก็เบิกความยืนยันว่า พยานได้สอบสวนนายสุพรรณผู้ร่วมกระทำความผิดรายนี้ซึ่งศาลพิพากษาลงโทษไปแล้วในฐานะเป็นพยานนายสุพรรณให้การว่านายอ่างร่วมกระทำความผิดคดีนี้ด้วย โดยร่วมวางแผนและดูต้นทางแล้วนำรถไปรับนายสุพรรณกับพวกเมื่อกระทำความผิดสำเร็จแล้ว พยานให้นายสุพรรณดูภาพถ่ายของจำเลยนายสุพรรณก็ยืนยันว่าเป็นนายอ่างผู้ร่วมกระทำผิดและลงลายมือชื่อรับรองไว้ด้วยตามบันทึกการดูภาพถ่ายและบันทึกคำให้การของพยานเอกสาร ป.จ.4 และป.จ.5 (ศาลจังหวัดสงขลา) แม้ในชั้นพิจารณานายสุพรรณจะปฏิเสธว่าในปี 2534 พนักงานสอบสวนไม่เคยสอบคำให้การนายสุพรรณและไม่เคยให้นายสุพรรณดูภาพถ่ายก็ดีแต่นายสุพรรณก็ยอมรับว่าลายมือชื่อในช่องพยานในบันทึกการดูภาพถ่ายและบันทึกคำให้การของพยานเอกสารหมาย ป.จ.4และ ป.จ.5 (ศาลจังหวัดสงขลา) เป็นลายมือชื่อของนายสุพรรณจริง ประกอบกับจำเลยเองก็ให้การยอมรับในชั้นสอบสวนว่าภายหลังเกิดเหตุจำเลยเดินทางเข้ากรุงเทพมหานครและทราบจากหนังสือพิมพ์ว่านายชาตรีกับพวกซึ่งเป็นคนร้ายรายนี้ถูกจับกุมได้โดยคนร้ายที่หลบหนีคนหนึ่งชื่อนายอุทิตย์ ไตรรัตน์ ซึ่งเป็นชื่อของจำเลย จำเลยจึงประกอบอาชีพอยู่ที่กรุงเทพมหานครโดยไม่ได้กลับบ้านเลย ตามบันทึกคำให้การผู้ต้องหาเอกสารหมาย ป.จ.1(ศาลจังหวัดสงขลา) พฤติการณ์แสดงแจ้งชัดว่านายสุพรรณเบิกความบ่ายเบี่ยงในลักษณะช่วยเหลือจำเลย จึงเชื่อว่าคำให้การของนายสุพรรณในฐานะพยานในชั้นสอบสวนตามเอกสารหมายป.จ.5 (ศาลจังหวัดสงขลา) เป็นการให้การตามความจริง ดังนี้พยานหลักฐานของโจทก์ดังกล่าวแล้วเมื่อนำมาประกอบกันมีน้ำหนักให้เชื่อได้ว่าจำเลยร่วมเป็นคนร้ายกระทำความผิดคดีนี้จริงพยานฐานที่อยู่ของจำเลยไม่มีน้ำหนักหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ได้ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น อย่างไรก็ดี ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำความผิดของจำเลยต้องตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย,340 ตรี ซึ่งตามมาตรา 340 ตรี เป็นเรื่องที่จะต้องวางโทษจำเลยหนักกว่าที่บัญญัติไว้ในมาตรา 340 วรรคท้าย กึ่งหนึ่งที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 เห็นด้วยกับการที่ศาลชั้นต้นใช้คำว่าจึงไม่เพิ่มโทษตามมาตรา 340 ตรี อีก ยังไม่ถูกต้อง เพราะมาตรา 340 ตรีเป็นเพียงบทกำหนดโทษไม่ใช่บทเพิ่มโทษ แต่เนื่องจากจำเลยต้องได้รับโทษประหารชีวิตตามมาตรา 340 วรรคท้าย กรณีไม่มีทางที่จะวางโทษหนักขึ้นกึ่งหนึ่งตามที่มาตรา 340 ตรี บัญญัติไว้จึงนำมาตรา 340 ตรี มาปรับด้วยไม่ได้ จำเลยคงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย เท่านั้น นอกจากนี้ปรากฏตามสำเนาประกาศนียบัตรของกระทรวงศึกษาธิการเอกสารหมายล.1 ว่า จำเลยเกิดวันที่ 18 มิถุนายน 2509 นับถึงวันกระทำความผิดจำเลยอายุยังไม่ครบ 19 ปี ยังเป็นผู้เยาว์อ่อนต่อความรู้สึกนึกคิดรูปคดีเห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 340 วรรคท้าย จำเลยอายุกว่า 17 ปี แต่ยังไม่เกิน 20 ปีพิเคราะห์ความรู้ผิดชอบและพฤติการณ์แห่งคดีแล้ว เห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76ประกอบด้วยมาตรา 52(1) ให้จำคุกตลอดชีวิต นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3(เสริมศักดิ์ ผลัดธุระ-สัญชัย สิงหลกะ-อำนวย หมวดเมือง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุลักษณะการบัญญัติกฎหมายที่มีรูปแบบคล้ายกับประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340, 340 ตรี ได้แก่ ความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 363, 364, 365 ก่อให้เกิดเป็นความผิดตามมาตรา 365 ก็ดี หรือมาตรา 340 ตรีก็ดี จะต้องยกปัญหาในการปรับบทอยู่เสมอว่า หากการกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามมาตรา 365 ก็ดี หรือมาตรา 340 ตรีก็ดีจะต้องยกมาตรา 362, 363, 364 หรือ มาตรา 340 ขึ้นปรับบทด้วยหรือไม่ เดิมคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1156/2517 และ 1239/2517 วินิจฉัยไว้ทำนองเดียวกันว่า ความผิดบานบุกรุกนั้น เมื่อศาลพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365 แล้ว ก็ไม่จำต้องยกมาตรา 362, 364 ขึ้นปรับบทลงโทษอีก คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1156/2517 เมื่อการกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(2) เพราะเป็นการบุกรุกซึ่งมีบุคคลตั้งแต่สองคนขึ้นไปร่วมกระทำผิดด้วยกันแล้วก็ย่อมไม่เป็นความผิดตามมาตรา 362 ซึ่งเป็นบทบัญญัติสำหรับความผิดฐานบุกรุกอันไม่มีเหตุฉกรรจ์อีกบทหนึ่งด้วย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1239/2517 ความผิดฐานบุกรุกนั้น เมื่อศาลพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365 แล้วก็ไม่จำต้องยกมาตรา 362, 364 ขึ้นปรับบทลงโทษอีก ต่อมามีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 155/2532 วินิจฉัยว่า จำเลยกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(2)(3) ประกอบด้วยมาตรา 362 เช่นนี้ ศาลจะพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365 โดยมิได้ปรับบทมาตรา 362 มาด้วยย่อมไม่ถูกต้อง เพราะมาตรา 365 มิได้บัญญัติความผิดไว้ชัดแจ้งในตัว และสำหรับความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340, 340 ตรีมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1637/2528 วินิจฉัยว่า จำเลยปล้นทรัพย์โดยใช้อาวุธปืน การที่ศาลพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 ตรี โดยมิได้ปรับบทลงโทษตามมาตรา 340 ด้วย เป็นการไม่ถูกต้อง เพราะมาตรา 340 ตรีเป็นเพียงเหตุที่ทำให้ผู้กระทำผิดตามมาตรา 340 ต้องรับโทษหนักขึ้นเท่านั้น หาได้เป็นความผิดต่างหากอีกบทหนึ่งไม่ศาลฎีกาจึงพิพากษาแก้ให้ถูกต้อง จากแนวทางของคำพิพากษาศาลฎีกาดังกล่าว อาจสรุปได้ว่า ปัญหาว่าจะต้องยกบทบัญญัติของกฎหมายที่เชื่อมโยงกันอยู่ขึ้นปรับบทด้วยหรือไม่ คงต้องพิจารณาจากข้อที่ว่าแต่ละบทมาตรานั้น ๆ เป็นความผิดในตัวของมันเองหรือไม่ หรือเป็นเพียงบทบัญญัติที่ทำให้รับโทษหนักขึ้นโดยมีจุดเกาะเกี่ยวกับบทมาตราหลักในเรื่องนั้น ๆ อยู่ หากเป็นประการแรกแล้วก็ไม่จำต้องแยกบทมาตราที่เชื่อโยงกันอยู่ขึ้นปรับบทด้วย ซึ่งตรงข้ามกับกรณีหลัง เฉพาะประมวลกฎหมายอาญามาตรา 365 และมาตรา 340 ตรี นั้น ปัจจุบันศาลฎีกาถือหลักว่าบทบัญญัติทั้งสองมาตรมิใช่บทบัญญัติที่เป็นความผิดในตัวเอง จึงต้องยกมาตรา 362, 363, 364 และมาตรา 340 และแต่กรณีขึ้นปรับบทด้วย เมื่อกรณีเป็นดังเช่นที่กล่าวมาแล้ว ลำดับขั้นตอนในการวินิจฉัยคดีของศาลจึงต้องพิจารณาก่อนว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 363, 364 หรือมาตรา 340แล้วแต่กรณีหรือไม่ หากเป็นความผิดตามมาตราดังกล่าวแล้วจึงจะมาพิจารณาถึงเหตุฉกรรจ์ได้ ส่งผลโดยตรงต่อการพิจารณาโทษของจำเลยด้วย เฉพาะคดีนี้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าจำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย ซึ่งกฎหมายวางโทษประหารชีวิตไว้สถานเดียว แม้การกระทำของจำเลยจะต้องด้วยเหตุฉกรรจ์ตามมาตรา 340 ตรี ก็ไม่อาจวางโทษหนักเท่าที่บัญญัติไว้ในมาตรา 340 วรรคท้ายได้อีกและตามที่กล่าวมาแล้วว่า มาตรา 340 ตรีมิใช่บทบัญญัติที่เป็นความผิดเฉพาะในตัวมันเองฐานความผิดหนึ่งแต่เป็นเพียงบทที่ทำให้ผู้กระทำได้รับโทษหนักขึ้น เมื่อไม่อาจวางโทษหนักกว่าโทษประหารชีวิตได้แล้ว จึงไม่ต้องปรับบทตามมาตรา 340 ตรีอีก ข้อพิจารณาประการหนึ่งว่า ศาลจะนำบทบัญญัติตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 51 มาใช้แก่กรณีข้างต้นได้หรือไม่ขอให้พิจารณาจากคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 879/2522 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 879/2522 มาตรา 340 ตรีตามประกาศคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 12 พฤศจิกายน 2514 มิใช่เป็นความผิดอีกบทหนึ่งต่างหากโดยลำพังเป็นแต่บทบัญญัติให้ต้องรับโทษหนักขึ้น อันเป็นคนละเรื่องกับการเพิ่มโทษจึงนำมาตรา 51 มาเปลี่ยนโทษจำคุกตลอดชีวิตเป็น 50 ปีไม่ได้และนำมาตรา 340 ตรี มาใช้ไม่ได้จำเลยคงมีความผิดตามมาตรา 339 วรรคท้าย ลดโทษตามมาตรา 51, 78 ได้ ทนงศักดิ์ ดุลยกาญจน์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289, 340,340 ตรี, 83 กับให้จำเลยคืนทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนหรือชดใช้เงินจำนวน10,000 บาท แก่ทายาทของเจ้าของทรัพย์จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรีให้ลงโทษประหารชีวิต ตามมาตรา 340 วรรคท้าย เมื่อศาลวางโทษประหารชีวิตแล้ว จึงไม่เพิ่มโทษตามมาตรา 340 ตรี อีกให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 10,000 บาท แก่ผู้มีสิทธิตามกฎหมาย ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง นายชาตรี ส่องสุริยะนายสุพรรณหรือพรรณ แซ่ลิ้ม นายสำรวยหรือสมคิดหรือหรั่ง มะลิเครือและนายวันดี ชมขวัญ ได้ร่วมกันปล้นทรัพย์เป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย โดยนายสุพรรณและนายสำรวยร่วมกันฆ่านายสำเนา พิกุลทองและนายสุมงคล พิกุลทองอีกด้วย ทั้งนี้โดยมีและใช้อาวุธปืนและใช้รถยนต์เป็นยานพาหนะในการกระทำความผิด ซึ่งศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษคดีถึงที่สุดแล้วตามสำนวนคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 644/2528 ของศาลชั้นต้นคดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยได้ร่วมกระทำความผิดหรือไม่ เห็นว่าโจทก์มีนางวัจณีย์ นายสำราญและสิบตำรวจเอกประสิทธิ์ เป็นพยานแวดล้อมระหว่างเวลาเกิดเหตุและหลังเกิดเหตุตามลำดับ ซึ่งนางวัจณีย์รู้จักจำเลยและบิดามารดาจำเลยเป็นอย่างดี ทั้งได้เคยเบิกความยืนยันไว้ในคดีที่นายชาตรีกับพวกถูกฟ้องตั้งแต่ปี 2528 เช่นเดียวกับที่เบิกความในคดีนี้จึงเชื่อว่านางวัจณีย์จำจำเลยได้โดยแม่นยำไม่ผิดตัวสำหรับสิบตำรวจเอกประสิทธิ์ก็เบิกความยืนยันว่า นายอ่างเป็นคนขับรถนำนายชาตรีกับพวกมาชวนพยานไปเที่ยว ย่อมสอดคล้องกับคำเบิกความของนายวัจณีย์ อีกทั้งพันตำรวจโทไพศาลพนักงานสอบสวนก็เบิกความยืนยันว่า พยานได้สอบสวนนายสุพรรณผู้ร่วมกระทำความผิดรายนี้ซึ่งศาลพิพากษาลงโทษไปแล้วในฐานะเป็นพยานนายสุพรรณให้การว่านายอ่างร่วมกระทำความผิดคดีนี้ด้วย โดยร่วมวางแผนและดูต้นทางแล้วนำรถไปรับนายสุพรรณกับพวกเมื่อกระทำความผิดสำเร็จแล้ว พยานให้นายสุพรรณดูภาพถ่ายของจำเลยนายสุพรรณก็ยืนยันว่าเป็นนายอ่างผู้ร่วมกระทำผิดและลงลายมือชื่อรับรองไว้ด้วยตามบันทึกการดูภาพถ่ายและบันทึกคำให้การของพยานเอกสาร ป.จ.4 และป.จ.5 (ศาลจังหวัดสงขลา) แม้ในชั้นพิจารณานายสุพรรณจะปฏิเสธว่าในปี 2534 พนักงานสอบสวนไม่เคยสอบคำให้การนายสุพรรณและไม่เคยให้นายสุพรรณดูภาพถ่ายก็ดีแต่นายสุพรรณก็ยอมรับว่าลายมือชื่อในช่องพยานในบันทึกการดูภาพถ่ายและบันทึกคำให้การของพยานเอกสารหมาย ป.จ.4และ ป.จ.5 (ศาลจังหวัดสงขลา) เป็นลายมือชื่อของนายสุพรรณจริง ประกอบกับจำเลยเองก็ให้การยอมรับในชั้นสอบสวนว่าภายหลังเกิดเหตุจำเลยเดินทางเข้ากรุงเทพมหานครและทราบจากหนังสือพิมพ์ว่านายชาตรีกับพวกซึ่งเป็นคนร้ายรายนี้ถูกจับกุมได้โดยคนร้ายที่หลบหนีคนหนึ่งชื่อนายอุทิตย์ ไตรรัตน์ ซึ่งเป็นชื่อของจำเลย จำเลยจึงประกอบอาชีพอยู่ที่กรุงเทพมหานครโดยไม่ได้กลับบ้านเลย ตามบันทึกคำให้การผู้ต้องหาเอกสารหมาย ป.จ.1(ศาลจังหวัดสงขลา) พฤติการณ์แสดงแจ้งชัดว่านายสุพรรณเบิกความบ่ายเบี่ยงในลักษณะช่วยเหลือจำเลย จึงเชื่อว่าคำให้การของนายสุพรรณในฐานะพยานในชั้นสอบสวนตามเอกสารหมายป.จ.5 (ศาลจังหวัดสงขลา) เป็นการให้การตามความจริง ดังนี้พยานหลักฐานของโจทก์ดังกล่าวแล้วเมื่อนำมาประกอบกันมีน้ำหนักให้เชื่อได้ว่าจำเลยร่วมเป็นคนร้ายกระทำความผิดคดีนี้จริงพยานฐานที่อยู่ของจำเลยไม่มีน้ำหนักหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ได้ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น อย่างไรก็ดี ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำความผิดของจำเลยต้องตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย,340 ตรี ซึ่งตามมาตรา 340 ตรี เป็นเรื่องที่จะต้องวางโทษจำเลยหนักกว่าที่บัญญัติไว้ในมาตรา 340 วรรคท้าย กึ่งหนึ่งที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 เห็นด้วยกับการที่ศาลชั้นต้นใช้คำว่าจึงไม่เพิ่มโทษตามมาตรา 340 ตรี อีก ยังไม่ถูกต้อง เพราะมาตรา 340 ตรีเป็นเพียงบทกำหนดโทษไม่ใช่บทเพิ่มโทษ แต่เนื่องจากจำเลยต้องได้รับโทษประหารชีวิตตามมาตรา 340 วรรคท้าย กรณีไม่มีทางที่จะวางโทษหนักขึ้นกึ่งหนึ่งตามที่มาตรา 340 ตรี บัญญัติไว้จึงนำมาตรา 340 ตรี มาปรับด้วยไม่ได้ จำเลยคงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย เท่านั้น นอกจากนี้ปรากฏตามสำเนาประกาศนียบัตรของกระทรวงศึกษาธิการเอกสารหมายล.1 ว่า จำเลยเกิดวันที่ 18 มิถุนายน 2509 นับถึงวันกระทำความผิดจำเลยอายุยังไม่ครบ 19 ปี ยังเป็นผู้เยาว์อ่อนต่อความรู้สึกนึกคิดรูปคดีเห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 340 วรรคท้าย จำเลยอายุกว่า 17 ปี แต่ยังไม่เกิน 20 ปีพิเคราะห์ความรู้ผิดชอบและพฤติการณ์แห่งคดีแล้ว เห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76ประกอบด้วยมาตรา 52(1) ให้จำคุกตลอดชีวิต นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1857/2540พนักงานอัยการจังหวัดพังงาโจทก์นาย อุทิตย์หรืออ้วนหรืออ่าง ไตรรัตน์จำเลย ป.อ. ม. 52, ม. 340, ม. 340 ตรีการกระทำความผิดของจำเลยต้องตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา340วรรคท้าย,340ตรีซึ่งตามมาตรา340ตรีเป็นเรื่องที่จะต้องวางโทษจำเลยหนักกว่าที่บัญญัติไว้ในมาตรา340วรรคท้ายกึ่งหนึ่งที่ศาลอุทธรณ์ภาค3เห็นด้วยดับศาลชั้นต้นใช้คำว่าจึงไม่เพิ่มโทษตามมาตรา340ตรีอีกยังไม่ถูกต้องเพราะมาตรา340ตรีเป็นเพียงบทกำหนดโทษไม่ใช่บทเพิ่มโทษแต่เนื่องจากจำเลยต้องได้รับโทษประหารชีวิตตามมาตรา340วรรคท้ายกรณีไม่มีทางที่จะวางโทษหนักขึ้นกึ่งหนึ่งตามที่มาตรา340ตรีบัญญัติไว้จึงนำมาตรา340ตรีมาปรับด้วยไม่ได้จำเลยคงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา340วรรคท้ายเท่านั้นโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289, 340,340 ตรี, 83 กับให้จำเลยคืนทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนหรือชดใช้เงินจำนวน10,000 บาท แก่ทายาทของเจ้าของทรัพย์จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรีให้ลงโทษประหารชีวิต ตามมาตรา 340 วรรคท้าย เมื่อศาลวางโทษประหารชีวิตแล้ว จึงไม่เพิ่มโทษตามมาตรา 340 ตรี อีกให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 10,000 บาท แก่ผู้มีสิทธิตามกฎหมาย ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง นายชาตรี ส่องสุริยะนายสุพรรณหรือพรรณ แซ่ลิ้ม นายสำรวยหรือสมคิดหรือหรั่ง มะลิเครือและนายวันดี ชมขวัญ ได้ร่วมกันปล้นทรัพย์เป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย โดยนายสุพรรณและนายสำรวยร่วมกันฆ่านายสำเนา พิกุลทองและนายสุมงคล พิกุลทองอีกด้วย ทั้งนี้โดยมีและใช้อาวุธปืนและใช้รถยนต์เป็นยานพาหนะในการกระทำความผิด ซึ่งศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษคดีถึงที่สุดแล้วตามสำนวนคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 644/2528 ของศาลชั้นต้นคดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยได้ร่วมกระทำความผิดหรือไม่ เห็นว่าโจทก์มีนางวัจณีย์ นายสำราญและสิบตำรวจเอกประสิทธิ์ เป็นพยานแวดล้อมระหว่างเวลาเกิดเหตุและหลังเกิดเหตุตามลำดับ ซึ่งนางวัจณีย์รู้จักจำเลยและบิดามารดาจำเลยเป็นอย่างดี ทั้งได้เคยเบิกความยืนยันไว้ในคดีที่นายชาตรีกับพวกถูกฟ้องตั้งแต่ปี 2528 เช่นเดียวกับที่เบิกความในคดีนี้จึงเชื่อว่านางวัจณีย์จำจำเลยได้โดยแม่นยำไม่ผิดตัวสำหรับสิบตำรวจเอกประสิทธิ์ก็เบิกความยืนยันว่า นายอ่างเป็นคนขับรถนำนายชาตรีกับพวกมาชวนพยานไปเที่ยว ย่อมสอดคล้องกับคำเบิกความของนายวัจณีย์ อีกทั้งพันตำรวจโทไพศาลพนักงานสอบสวนก็เบิกความยืนยันว่า พยานได้สอบสวนนายสุพรรณผู้ร่วมกระทำความผิดรายนี้ซึ่งศาลพิพากษาลงโทษไปแล้วในฐานะเป็นพยานนายสุพรรณให้การว่านายอ่างร่วมกระทำความผิดคดีนี้ด้วย โดยร่วมวางแผนและดูต้นทางแล้วนำรถไปรับนายสุพรรณกับพวกเมื่อกระทำความผิดสำเร็จแล้ว พยานให้นายสุพรรณดูภาพถ่ายของจำเลยนายสุพรรณก็ยืนยันว่าเป็นนายอ่างผู้ร่วมกระทำผิดและลงลายมือชื่อรับรองไว้ด้วยตามบันทึกการดูภาพถ่ายและบันทึกคำให้การของพยานเอกสาร ป.จ.4 และป.จ.5 (ศาลจังหวัดสงขลา) แม้ในชั้นพิจารณานายสุพรรณจะปฏิเสธว่าในปี 2534 พนักงานสอบสวนไม่เคยสอบคำให้การนายสุพรรณและไม่เคยให้นายสุพรรณดูภาพถ่ายก็ดีแต่นายสุพรรณก็ยอมรับว่าลายมือชื่อในช่องพยานในบันทึกการดูภาพถ่ายและบันทึกคำให้การของพยานเอกสารหมาย ป.จ.4และ ป.จ.5 (ศาลจังหวัดสงขลา) เป็นลายมือชื่อของนายสุพรรณจริง ประกอบกับจำเลยเองก็ให้การยอมรับในชั้นสอบสวนว่าภายหลังเกิดเหตุจำเลยเดินทางเข้ากรุงเทพมหานครและทราบจากหนังสือพิมพ์ว่านายชาตรีกับพวกซึ่งเป็นคนร้ายรายนี้ถูกจับกุมได้โดยคนร้ายที่หลบหนีคนหนึ่งชื่อนายอุทิตย์ ไตรรัตน์ ซึ่งเป็นชื่อของจำเลย จำเลยจึงประกอบอาชีพอยู่ที่กรุงเทพมหานครโดยไม่ได้กลับบ้านเลย ตามบันทึกคำให้การผู้ต้องหาเอกสารหมาย ป.จ.1(ศาลจังหวัดสงขลา) พฤติการณ์แสดงแจ้งชัดว่านายสุพรรณเบิกความบ่ายเบี่ยงในลักษณะช่วยเหลือจำเลย จึงเชื่อว่าคำให้การของนายสุพรรณในฐานะพยานในชั้นสอบสวนตามเอกสารหมายป.จ.5 (ศาลจังหวัดสงขลา) เป็นการให้การตามความจริง ดังนี้พยานหลักฐานของโจทก์ดังกล่าวแล้วเมื่อนำมาประกอบกันมีน้ำหนักให้เชื่อได้ว่าจำเลยร่วมเป็นคนร้ายกระทำความผิดคดีนี้จริงพยานฐานที่อยู่ของจำเลยไม่มีน้ำหนักหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ได้ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น อย่างไรก็ดี ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำความผิดของจำเลยต้องตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย,340 ตรี ซึ่งตามมาตรา 340 ตรี เป็นเรื่องที่จะต้องวางโทษจำเลยหนักกว่าที่บัญญัติไว้ในมาตรา 340 วรรคท้าย กึ่งหนึ่งที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 เห็นด้วยกับการที่ศาลชั้นต้นใช้คำว่าจึงไม่เพิ่มโทษตามมาตรา 340 ตรี อีก ยังไม่ถูกต้อง เพราะมาตรา 340 ตรีเป็นเพียงบทกำหนดโทษไม่ใช่บทเพิ่มโทษ แต่เนื่องจากจำเลยต้องได้รับโทษประหารชีวิตตามมาตรา 340 วรรคท้าย กรณีไม่มีทางที่จะวางโทษหนักขึ้นกึ่งหนึ่งตามที่มาตรา 340 ตรี บัญญัติไว้จึงนำมาตรา 340 ตรี มาปรับด้วยไม่ได้ จำเลยคงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย เท่านั้น นอกจากนี้ปรากฏตามสำเนาประกาศนียบัตรของกระทรวงศึกษาธิการเอกสารหมายล.1 ว่า จำเลยเกิดวันที่ 18 มิถุนายน 2509 นับถึงวันกระทำความผิดจำเลยอายุยังไม่ครบ 19 ปี ยังเป็นผู้เยาว์อ่อนต่อความรู้สึกนึกคิดรูปคดีเห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 340 วรรคท้าย จำเลยอายุกว่า 17 ปี แต่ยังไม่เกิน 20 ปีพิเคราะห์ความรู้ผิดชอบและพฤติการณ์แห่งคดีแล้ว เห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76ประกอบด้วยมาตรา 52(1) ให้จำคุกตลอดชีวิต นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3(เสริมศักดิ์ ผลัดธุระ-สัญชัย สิงหลกะ-อำนวย หมวดเมือง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุลักษณะการบัญญัติกฎหมายที่มีรูปแบบคล้ายกับประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340, 340 ตรี ได้แก่ ความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 363, 364, 365 ก่อให้เกิดเป็นความผิดตามมาตรา 365 ก็ดี หรือมาตรา 340 ตรีก็ดี จะต้องยกปัญหาในการปรับบทอยู่เสมอว่า หากการกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามมาตรา 365 ก็ดี หรือมาตรา 340 ตรีก็ดีจะต้องยกมาตรา 362, 363, 364 หรือ มาตรา 340 ขึ้นปรับบทด้วยหรือไม่ เดิมคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1156/2517 และ 1239/2517 วินิจฉัยไว้ทำนองเดียวกันว่า ความผิดบานบุกรุกนั้น เมื่อศาลพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365 แล้ว ก็ไม่จำต้องยกมาตรา 362, 364 ขึ้นปรับบทลงโทษอีก คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1156/2517 เมื่อการกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(2) เพราะเป็นการบุกรุกซึ่งมีบุคคลตั้งแต่สองคนขึ้นไปร่วมกระทำผิดด้วยกันแล้วก็ย่อมไม่เป็นความผิดตามมาตรา 362 ซึ่งเป็นบทบัญญัติสำหรับความผิดฐานบุกรุกอันไม่มีเหตุฉกรรจ์อีกบทหนึ่งด้วย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1239/2517 ความผิดฐานบุกรุกนั้น เมื่อศาลพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365 แล้วก็ไม่จำต้องยกมาตรา 362, 364 ขึ้นปรับบทลงโทษอีก ต่อมามีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 155/2532 วินิจฉัยว่า จำเลยกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(2)(3) ประกอบด้วยมาตรา 362 เช่นนี้ ศาลจะพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365 โดยมิได้ปรับบทมาตรา 362 มาด้วยย่อมไม่ถูกต้อง เพราะมาตรา 365 มิได้บัญญัติความผิดไว้ชัดแจ้งในตัว และสำหรับความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340, 340 ตรีมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1637/2528 วินิจฉัยว่า จำเลยปล้นทรัพย์โดยใช้อาวุธปืน การที่ศาลพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 ตรี โดยมิได้ปรับบทลงโทษตามมาตรา 340 ด้วย เป็นการไม่ถูกต้อง เพราะมาตรา 340 ตรีเป็นเพียงเหตุที่ทำให้ผู้กระทำผิดตามมาตรา 340 ต้องรับโทษหนักขึ้นเท่านั้น หาได้เป็นความผิดต่างหากอีกบทหนึ่งไม่ศาลฎีกาจึงพิพากษาแก้ให้ถูกต้อง จากแนวทางของคำพิพากษาศาลฎีกาดังกล่าว อาจสรุปได้ว่า ปัญหาว่าจะต้องยกบทบัญญัติของกฎหมายที่เชื่อมโยงกันอยู่ขึ้นปรับบทด้วยหรือไม่ คงต้องพิจารณาจากข้อที่ว่าแต่ละบทมาตรานั้น ๆ เป็นความผิดในตัวของมันเองหรือไม่ หรือเป็นเพียงบทบัญญัติที่ทำให้รับโทษหนักขึ้นโดยมีจุดเกาะเกี่ยวกับบทมาตราหลักในเรื่องนั้น ๆ อยู่ หากเป็นประการแรกแล้วก็ไม่จำต้องแยกบทมาตราที่เชื่อโยงกันอยู่ขึ้นปรับบทด้วย ซึ่งตรงข้ามกับกรณีหลัง เฉพาะประมวลกฎหมายอาญามาตรา 365 และมาตรา 340 ตรี นั้น ปัจจุบันศาลฎีกาถือหลักว่าบทบัญญัติทั้งสองมาตรมิใช่บทบัญญัติที่เป็นความผิดในตัวเอง จึงต้องยกมาตรา 362, 363, 364 และมาตรา 340 และแต่กรณีขึ้นปรับบทด้วย เมื่อกรณีเป็นดังเช่นที่กล่าวมาแล้ว ลำดับขั้นตอนในการวินิจฉัยคดีของศาลจึงต้องพิจารณาก่อนว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 363, 364 หรือมาตรา 340แล้วแต่กรณีหรือไม่ หากเป็นความผิดตามมาตราดังกล่าวแล้วจึงจะมาพิจารณาถึงเหตุฉกรรจ์ได้ ส่งผลโดยตรงต่อการพิจารณาโทษของจำเลยด้วย เฉพาะคดีนี้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าจำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย ซึ่งกฎหมายวางโทษประหารชีวิตไว้สถานเดียว แม้การกระทำของจำเลยจะต้องด้วยเหตุฉกรรจ์ตามมาตรา 340 ตรี ก็ไม่อาจวางโทษหนักเท่าที่บัญญัติไว้ในมาตรา 340 วรรคท้ายได้อีกและตามที่กล่าวมาแล้วว่า มาตรา 340 ตรีมิใช่บทบัญญัติที่เป็นความผิดเฉพาะในตัวมันเองฐานความผิดหนึ่งแต่เป็นเพียงบทที่ทำให้ผู้กระทำได้รับโทษหนักขึ้น เมื่อไม่อาจวางโทษหนักกว่าโทษประหารชีวิตได้แล้ว จึงไม่ต้องปรับบทตามมาตรา 340 ตรีอีก ข้อพิจารณาประการหนึ่งว่า ศาลจะนำบทบัญญัติตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 51 มาใช้แก่กรณีข้างต้นได้หรือไม่ขอให้พิจารณาจากคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 879/2522 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 879/2522 มาตรา 340 ตรีตามประกาศคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 12 พฤศจิกายน 2514 มิใช่เป็นความผิดอีกบทหนึ่งต่างหากโดยลำพังเป็นแต่บทบัญญัติให้ต้องรับโทษหนักขึ้น อันเป็นคนละเรื่องกับการเพิ่มโทษจึงนำมาตรา 51 มาเปลี่ยนโทษจำคุกตลอดชีวิตเป็น 50 ปีไม่ได้และนำมาตรา 340 ตรี มาใช้ไม่ได้จำเลยคงมีความผิดตามมาตรา 339 วรรคท้าย ลดโทษตามมาตรา 51, 78 ได้ ทนงศักดิ์ ดุลยกาญจน์