คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 191/2536หลักกฎหมาย: การส่งหมายเรียกหรือหนังสืออื่น ซึ่งมีถึงบุคคลใดตามลักษณะ2 แห่งประมวลรัษฎากร หากได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามวิธีการที่บัญญัติไว้ใน มาตรา 8 วรรคหนึ่งและวรรคสอง กฎหมายให้ถือว่าเป็นอันได้รับแล้วโดยไม่ต้องคำนึงว่าผู้รับหมายเรียกหรือหนังสืออื่นนั้นจะได้รับทราบหมายเรียกหรือหนังสืออื่นนั้นแล้วหรือไม่ก็ตามโจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้ประเมินเรียกเก็บภาษีจากโจทก์ โจทก์ได้อุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ แต่ได้รับแจ้งจากคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ว่าไม่อาจรับคำอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาได้ เนื่องจากมาตรา 21, 25 และ 87(3)แห่งประมวลรัษฎากรห้ามมิให้อุทธรณ์การประเมิน ซึ่งโจทก์เห็นว่ายังไม่ถูกต้องเพราะกรณีตามมาตรา 21, 25 และ 87(3) แห่งประมวลรัษฎากรที่ห้ามมิให้อุทธรณ์นั้น หมายถึงว่าโจทก์ต้องได้รับทราบหมายหรือคำสั่งของเจ้าพนักงานประเมินแล้ว โจทก์ไม่ปฏิบัติตามหมายหรือคำสั่งของเจ้าพนักงานประเมิน แต่กรณีของโจทก์นั้นโจทก์ไม่เคยรับทราบหมายหรือคำสั่งของเจ้าพนักงานประเมิน จึงไม่ต้องห้ามอุทธรณ์จำเลยให้การว่า การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินของจำเลยและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบด้วยกฎหมายแล้ว... ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลาง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากร วินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ในชั้นนี้เพียงว่าการส่งหมายเรียกให้โจทก์ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ปัญหาข้อนี้ ข้อเท็จจริงที่ศาลภาษีอากรกลางรับฟังมา และโจทก์มิได้อุทธรณ์โต้เถียงฟังได้เป็นยุติว่า เจ้าพนักงานประเมินได้ออกหมายเรียกส่งไปให้โจทก์ณ บ้านเลขที่ 92 หมู่ที่ 10 ตำบลเหนือเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ดจังหวัดร้อยเอ็ด ซึ่งเป็นบ้านที่โจทก์มีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านตามสำเนาทะเบียนบ้านเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 15, 30 และ 81 และความข้อนี้โจทก์ก็ยอมรับในคำฟ้องรวมทั้งในอุทธรณ์ว่า โจทก์ได้ย้ายทะเบียนบ้านไปอยู่ที่จังหวัดร้อยเอ็ดจริง และตามเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 69-73 ก็ปรากฏว่า เจ้าพนักงานสรรพากรเป็นผู้นำหมายเรียกไปส่งให้แก่โจทก์ แต่ไม่พบตัวโจทก์และบุคคลในบ้านไม่ยอมรับหมายเรียกไว้แทนเจ้าพนักงานสรรพากรจึงส่งโดยวิธีปิดหมายดังนี้ เห็นว่า การที่เจ้าพนักงานสรรพากรนำหมายเรียกไปส่งให้โจทก์แล้วไม่พบโจทก์และบุคคลในบ้านไม่ยอมรับหมายเรียกเช่นนี้เป็นกรณีที่ไม่สามารถส่งหมายเรียกตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8วรรคหนึ่ง เจ้าพนักงานสรรพากรจึงชอบที่จะส่งโดยวิธีปิดหมายตามมาตรา 8 วรรคสองได้ เมื่อปรากฏว่า การส่งหมายเรียกให้โจทก์เจ้าพนักงานสรรพากรได้ส่งโดยวิธีปิดหมายไว้ที่บ้านที่โจทก์มีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านตามกฎหมายว่าด้วยการทะเบียนราษฎรครั้งสุดท้าย ก็ต้องถือว่าโจทก์ได้รับหมายเรียกนั้นแล้ว ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8 วรรคสาม การส่งหมายเรียกให้โจทก์จึงชอบด้วยกฎหมายแล้วที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์ย้ายทะเบียนบ้านไปอยู่จังหวัดร้อยเอ็ดเพียงเพื่อจะได้มีสิทธิสมัครเป็นผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ดเท่านั้น โจทก์มิได้มีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดร้อยเอ็ด การส่งหมายเรียกให้โจทก์โดยวิธีปิดหมายที่จังหวัดร้อยเอ็ดจึงไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่า การส่งหมายเรียกโดยวิธีปิดหมายตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8 วรรคสอง กฎหมายเพียงแต่บัญญัติให้ปิดหมายไว้ ณ บ้านที่บุคคลนั้นมีชื่ออยู่ในทะเบียนตามกฎหมายว่าด้วยการทะเบียนราษฎรครั้งสุดท้ายก็เป็นอันใช้ได้ กฎหมายมิได้บังคับให้ต้องปิดหมาย ณ ภูมิลำเนาของบุคคลนั้น เหมือนเช่นกรณีการส่งหมายตามมาตรา 8 วรรคแรกแต่อย่างใด และที่โจทก์อ้างว่าผู้ที่อยู่ในบ้านที่โจทก์มีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านที่จังหวัดร้อยเอ็ด ไม่ได้แจ้งหรือส่งหมายเรียกมาให้โจทก์ทราบที่กรุงเทพมหานคร จึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้รับทราบการส่งหมายเรียกของเจ้าพนักงานประเมินแล้วนั้น เห็นว่า เมื่อการส่งหมายเรียกให้โจทก์โดยวิธีปิดหมายได้กระทำโดยถูกต้องตามกฎหมายดังที่ได้วินิจฉัยมาแล้วข้างต้น ย่อมถือได้ว่าโจทก์เป็นอันได้รับหมายเรียกนั้นแล้วตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8 วรรคสาม แม้ว่าจะไม่มีผู้ใดแจ้งหรือส่งหมายเรียกนั้นมาให้โจทก์ทราบก็ตาม ส่วนที่โจทก์อุทธรณ์ว่า กรณีที่จะต้องห้ามมิให้อุทธรณ์การประเมินตามประมวลรัษฎากรมาตรา 21, 25 และ 87(3) จะต้องเป็นเรื่องที่ผู้รับหมายไม่ปฏิบัติตามหมายหรือคำสั่ง ซึ่งหมายความว่าเป็นกรณีที่ผู้ได้รับหมายได้รับทราบหมายหรือคำสั่งแล้วเท่านั้นจึงจะปฏิบัติตามหมายหรือคำสั่งได้ เมื่อโจทก์ยังไม่ได้รับทราบหมายเรียก โจทก์ย่อมไม่อาจปฏิบัติตามหมายเรียกได้ กรณีของโจทก์จึงไม่ต้องห้ามมิให้อุทธรณ์นั้น เห็นว่า ตามบทกฎหมายที่โจทก์กล่าวอ้างในอุทธรณ์ดังกล่าวข้างต้นไม่มีบทมาตราใดที่บัญญัติว่า กรณีที่จะต้องห้ามมิให้อุทธรณ์จะต้องเป็นเรื่องที่ผู้ได้รับหมายเรียกได้รับทราบหมายเรียกแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งตามประมวลรัษฎากร มาตรา 25 ก็ใช้ถ้อยคำเพียงว่า "ผู้ที่ได้รับหมาย..." เท่านั้น หาได้ใช้คำว่า "ผู้ที่ได้รับทราบหมาย" ดังที่โจทก์อุทธรณ์ไม่ ซึ่งก็รับกับถ้อยคำตามมาตรา 8 วรรคสามที่บัญญัติว่า "เมื่อได้ปฏิบัติตามวิธีดังกล่าวข้างต้น ให้ถือว่าเป็นอันได้รับแล้ว" ตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวจึงเป็นที่เห็นได้ว่าการส่งหมายเรียกหรือหนังสืออื่นซึ่งมีถึงบุคคลใดตามลักษณะ 2 แห่งประมวลรัษฎากร หากได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามวิธีการที่บัญญัติไว้ในประมวลรัษฎากร มาตรา 8วรรคหนึ่ง และวรรคสอง กฎหมายก็ให้ถือว่าเป็นอันได้รับแล้ว โดยไม่ต้องคำนึงถึงว่าผู้รับหมายเรียกหรือหนังสืออื่นนั้นจะได้รับทราบหมายเรียกหรือหนังสืออื่นนั้นแล้วหรือไม่ก็ตาม ดังนั้น เมื่อปรากฏว่าโจทก์ได้รับหมายเรียกโดยชอบด้วยกฎหมายแล้วไม่ปฏิบัติตามหมายเรียกโดยไม่มีเหตุอันสมควร โจทก์ย่อมต้องห้ามมิให้อุทธรณ์การประเมิน อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น ที่ศาลภาษีอากรกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์มานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 191/2536นาง เยาวณี นิรันดรโจทก์กรมสรรพากรจำเลย ป.รัษฎากร ม. 8การส่งหมายเรียกหรือหนังสืออื่น ซึ่งมีถึงบุคคลใดตามลักษณะ2 แห่งประมวลรัษฎากร หากได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามวิธีการที่บัญญัติไว้ใน มาตรา 8 วรรคหนึ่งและวรรคสอง กฎหมายให้ถือว่าเป็นอันได้รับแล้วโดยไม่ต้องคำนึงว่าผู้รับหมายเรียกหรือหนังสืออื่นนั้นจะได้รับทราบหมายเรียกหรือหนังสืออื่นนั้นแล้วหรือไม่ก็ตามโจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้ประเมินเรียกเก็บภาษีจากโจทก์ โจทก์ได้อุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ แต่ได้รับแจ้งจากคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ว่าไม่อาจรับคำอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาได้ เนื่องจากมาตรา 21, 25 และ 87(3)แห่งประมวลรัษฎากรห้ามมิให้อุทธรณ์การประเมิน ซึ่งโจทก์เห็นว่ายังไม่ถูกต้องเพราะกรณีตามมาตรา 21, 25 และ 87(3) แห่งประมวลรัษฎากรที่ห้ามมิให้อุทธรณ์นั้น หมายถึงว่าโจทก์ต้องได้รับทราบหมายหรือคำสั่งของเจ้าพนักงานประเมินแล้ว โจทก์ไม่ปฏิบัติตามหมายหรือคำสั่งของเจ้าพนักงานประเมิน แต่กรณีของโจทก์นั้นโจทก์ไม่เคยรับทราบหมายหรือคำสั่งของเจ้าพนักงานประเมิน จึงไม่ต้องห้ามอุทธรณ์จำเลยให้การว่า การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินของจำเลยและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบด้วยกฎหมายแล้ว... ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลาง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากร วินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ในชั้นนี้เพียงว่าการส่งหมายเรียกให้โจทก์ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ปัญหาข้อนี้ ข้อเท็จจริงที่ศาลภาษีอากรกลางรับฟังมา และโจทก์มิได้อุทธรณ์โต้เถียงฟังได้เป็นยุติว่า เจ้าพนักงานประเมินได้ออกหมายเรียกส่งไปให้โจทก์ณ บ้านเลขที่ 92 หมู่ที่ 10 ตำบลเหนือเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ดจังหวัดร้อยเอ็ด ซึ่งเป็นบ้านที่โจทก์มีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านตามสำเนาทะเบียนบ้านเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 15, 30 และ 81 และความข้อนี้โจทก์ก็ยอมรับในคำฟ้องรวมทั้งในอุทธรณ์ว่า โจทก์ได้ย้ายทะเบียนบ้านไปอยู่ที่จังหวัดร้อยเอ็ดจริง และตามเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 69-73 ก็ปรากฏว่า เจ้าพนักงานสรรพากรเป็นผู้นำหมายเรียกไปส่งให้แก่โจทก์ แต่ไม่พบตัวโจทก์และบุคคลในบ้านไม่ยอมรับหมายเรียกไว้แทนเจ้าพนักงานสรรพากรจึงส่งโดยวิธีปิดหมายดังนี้ เห็นว่า การที่เจ้าพนักงานสรรพากรนำหมายเรียกไปส่งให้โจทก์แล้วไม่พบโจทก์และบุคคลในบ้านไม่ยอมรับหมายเรียกเช่นนี้เป็นกรณีที่ไม่สามารถส่งหมายเรียกตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8วรรคหนึ่ง เจ้าพนักงานสรรพากรจึงชอบที่จะส่งโดยวิธีปิดหมายตามมาตรา 8 วรรคสองได้ เมื่อปรากฏว่า การส่งหมายเรียกให้โจทก์เจ้าพนักงานสรรพากรได้ส่งโดยวิธีปิดหมายไว้ที่บ้านที่โจทก์มีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านตามกฎหมายว่าด้วยการทะเบียนราษฎรครั้งสุดท้าย ก็ต้องถือว่าโจทก์ได้รับหมายเรียกนั้นแล้ว ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8 วรรคสาม การส่งหมายเรียกให้โจทก์จึงชอบด้วยกฎหมายแล้วที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์ย้ายทะเบียนบ้านไปอยู่จังหวัดร้อยเอ็ดเพียงเพื่อจะได้มีสิทธิสมัครเป็นผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ดเท่านั้น โจทก์มิได้มีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดร้อยเอ็ด การส่งหมายเรียกให้โจทก์โดยวิธีปิดหมายที่จังหวัดร้อยเอ็ดจึงไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่า การส่งหมายเรียกโดยวิธีปิดหมายตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8 วรรคสอง กฎหมายเพียงแต่บัญญัติให้ปิดหมายไว้ ณ บ้านที่บุคคลนั้นมีชื่ออยู่ในทะเบียนตามกฎหมายว่าด้วยการทะเบียนราษฎรครั้งสุดท้ายก็เป็นอันใช้ได้ กฎหมายมิได้บังคับให้ต้องปิดหมาย ณ ภูมิลำเนาของบุคคลนั้น เหมือนเช่นกรณีการส่งหมายตามมาตรา 8 วรรคแรกแต่อย่างใด และที่โจทก์อ้างว่าผู้ที่อยู่ในบ้านที่โจทก์มีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านที่จังหวัดร้อยเอ็ด ไม่ได้แจ้งหรือส่งหมายเรียกมาให้โจทก์ทราบที่กรุงเทพมหานคร จึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้รับทราบการส่งหมายเรียกของเจ้าพนักงานประเมินแล้วนั้น เห็นว่า เมื่อการส่งหมายเรียกให้โจทก์โดยวิธีปิดหมายได้กระทำโดยถูกต้องตามกฎหมายดังที่ได้วินิจฉัยมาแล้วข้างต้น ย่อมถือได้ว่าโจทก์เป็นอันได้รับหมายเรียกนั้นแล้วตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8 วรรคสาม แม้ว่าจะไม่มีผู้ใดแจ้งหรือส่งหมายเรียกนั้นมาให้โจทก์ทราบก็ตาม ส่วนที่โจทก์อุทธรณ์ว่า กรณีที่จะต้องห้ามมิให้อุทธรณ์การประเมินตามประมวลรัษฎากรมาตรา 21, 25 และ 87(3) จะต้องเป็นเรื่องที่ผู้รับหมายไม่ปฏิบัติตามหมายหรือคำสั่ง ซึ่งหมายความว่าเป็นกรณีที่ผู้ได้รับหมายได้รับทราบหมายหรือคำสั่งแล้วเท่านั้นจึงจะปฏิบัติตามหมายหรือคำสั่งได้ เมื่อโจทก์ยังไม่ได้รับทราบหมายเรียก โจทก์ย่อมไม่อาจปฏิบัติตามหมายเรียกได้ กรณีของโจทก์จึงไม่ต้องห้ามมิให้อุทธรณ์นั้น เห็นว่า ตามบทกฎหมายที่โจทก์กล่าวอ้างในอุทธรณ์ดังกล่าวข้างต้นไม่มีบทมาตราใดที่บัญญัติว่า กรณีที่จะต้องห้ามมิให้อุทธรณ์จะต้องเป็นเรื่องที่ผู้ได้รับหมายเรียกได้รับทราบหมายเรียกแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งตามประมวลรัษฎากร มาตรา 25 ก็ใช้ถ้อยคำเพียงว่า "ผู้ที่ได้รับหมาย..." เท่านั้น หาได้ใช้คำว่า "ผู้ที่ได้รับทราบหมาย" ดังที่โจทก์อุทธรณ์ไม่ ซึ่งก็รับกับถ้อยคำตามมาตรา 8 วรรคสามที่บัญญัติว่า "เมื่อได้ปฏิบัติตามวิธีดังกล่าวข้างต้น ให้ถือว่าเป็นอันได้รับแล้ว" ตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวจึงเป็นที่เห็นได้ว่าการส่งหมายเรียกหรือหนังสืออื่นซึ่งมีถึงบุคคลใดตามลักษณะ 2 แห่งประมวลรัษฎากร หากได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามวิธีการที่บัญญัติไว้ในประมวลรัษฎากร มาตรา 8วรรคหนึ่ง และวรรคสอง กฎหมายก็ให้ถือว่าเป็นอันได้รับแล้ว โดยไม่ต้องคำนึงถึงว่าผู้รับหมายเรียกหรือหนังสืออื่นนั้นจะได้รับทราบหมายเรียกหรือหนังสืออื่นนั้นแล้วหรือไม่ก็ตาม ดังนั้น เมื่อปรากฏว่าโจทก์ได้รับหมายเรียกโดยชอบด้วยกฎหมายแล้วไม่ปฏิบัติตามหมายเรียกโดยไม่มีเหตุอันสมควร โจทก์ย่อมต้องห้ามมิให้อุทธรณ์การประเมิน อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น ที่ศาลภาษีอากรกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์มานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย"พิพากษายืน(ไพฑูรย์ เนติโพธิ์-ตัน เวทไว-โสภณ จันเทรมะ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการส่งหมายเรียกหนังสือแจ้งให้เสียภาษีอากร หรือหนังสืออื่น เช่น แบบแจ้งการประเมิน คำวินิจฉัยอุทธรณ์ให้แก่ผู้ต้องเสียภาษีอากรและผู้เกี่ยวข้องประมวลรัษฎากรได้กำหนดหลักเกณฑ์หรือวิธีการไว้เป็นพิเศษ ดังนี้ 1. เจ้าพนักงานสรรพากรนำส่ง กรณีนี้ผู้มีอำนาจหน้าที่นำไปส่ง คือเจ้าพนักงานสรรพากรเท่านั้น และต้องนำไปส่ง ณ ภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่ หรือสำนักงานของผู้รับทั้งนี้ต้องส่งในระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นถึงพระอาทิตย์ตก หรือในเวลาพิเศษของบุคคลนั้น แต่ถ้าไม่พบผู้รับที่ภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่หรือสำนักงานของผู้รับ กฎหมายให้อำนาจแก่เจ้าพนักงานสรรพากร ให้ส่งแก่บุคคลใดซึ่งบรรลุนิติภาวะและอยู่หรือทำงานในบ้านหรือสำนักงานที่ปรากฏว่าเป็นของผู้นั้นก็ได้ การส่งกรณีนี้มีองค์ประกอบที่สำคัญอยู่2 ประการ คือต้องส่งให้แก่บุคคลที่บรรลุนิติภาวะแล้ว คืออายุครบ 20 ปีบริบูรณ์หรืออายุ 17 ปีบริบูรณ์และสมรสแล้ว และประการที่สอง ต้องเป็นผู้อยู่ในบ้านหรือสำนักงานของผู้รับนั้น คำว่าอยู่ในที่นี้คงมีความหมายอย่างจำกัด คืออยู่อย่างมีหน้าที่หรืออาศัยอยู่ในบ้านหรือสำนักงาน เช่น ลูกจ้าง บุตรหลาน ผู้อาศัยไม่น่าจะตีความกว้างไปถึงผู้มาเยี่ยมเยือนชั่วครั้งชั่วคราวคืออย่างน้อยก็จะต้องแสดงให้เห็นว่ามีความเกี่ยวพันกันในฐานะใด ๆและมีหน้าที่ต่อกัน เช่น ลูกจ้าง (คำพิพากษาฎีกาที่ 2736/2532) 2. ส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับ วิธีการนี้นิยมทำมากที่สุดเพราะสะดวกแน่นอน สามารถยืนยันได้โดยคนกลางคือ พนักงานเจ้าหน้าที่ของการสื่อสารแห่งประเทศไทยว่าส่งได้หรือไม่ได้การส่งโดยวิธีนี้กฎหมายบังคับว่าจะต้องส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับ โดยส่งไปยังภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่ หรือสำนักงานของบุคคลนั้น ซึ่งการส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับจะต้องอยู่ในบังคับไปรษณีย์นิเทศด้วย กล่าวคือ อาจจ่ายให้ผู้รับหรือผู้แทนของผู้รับก็ได้ กรณีจ่ายให้ผู้แทนของผู้รับไปรษณีย์นิเทศมิได้กำหนดอายุผู้รับไว้ เมื่อปรากฏว่าผู้รับซึ่งเป็นบุคคลในบ้านโจทก์อายุ 18 ปีเป็นผู้รับไว้ ย่อมถือว่าโจทก์ได้รับหนังสือแล้ว(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 905/2531) 3. ส่งโดยวิธีปิดหมาย คือนำหมายหรือหนังสือแจ้งหรือหนังสืออื่นไปปิดไว้ในที่ซึ่งแลเห็นได้ง่าย ณ ที่อยู่หรือสำนักงานของบุคคลนั้น หรือบ้านที่บุคคลนั้นมีชื่ออยู่ในทะเบียนตามกฎหมายวิเคราะห์ทะเบียนราษฎรครั้งสุดท้าย การส่งโดยวิธีปิดหมายผู้ส่งจะต้องปฏิบัติโดยเคร่งครัดตามหลักเกณฑ์ที่กำหนด มิฉะนั้นย่อมเป็นการส่งโดยไม่ชอบ 4. ประกาศโฆษณาในหนังสือพิมพ์ หนังสือพิมพ์ที่ลงอาจเป็นหนังสือพิมพ์ที่จำหน่ายเป็นปกติในท้องถิ่นนั้นก็ได้ ไม่จำกัดว่าเป็นรายเดือนหรือเป็นรายสัปดาห์ ความสำคัญก็คือต้องเป็นหนังสือพิมพ์ในท้องถิ่นที่ผู้นั้นมีภูมิลำเนาอยู่และมีการพิมพ์ออกจำหน่ายเป็นปกติไม่ใช่ชั่วครั้งชั่วคราว ตามมาตรา 8 แห่งประมวลรัษฎากรกล่าวถึงหลักเกณฑ์ของการส่งไว้เท่านั้น มิได้กล่าวถึงว่าผู้รับหรือผู้มีชื่อในหมายหรือหนังสือนั้นจะต้องล่วงรู้ข้อความเสียก่อนจึงจะถือว่าเป็นการส่งโดยชอบดังนั้นเมื่อการส่งได้ปฏิบัติถูกต้องตามมาตรา 8 แล้ว ย่อมถือว่าเป็นการส่งโดยชอบแล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 191/2526 นี้ ได้สนับสนุนหลักการตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8 ว่า เมื่อมีการส่งหมายเรียกหรือหนังสืออื่นถึงบุคคลใด โดยได้ปฏิบัติถูกต้องตามมาตรา 8 แห่งประมวลรัษฎากรแล้ว กฎหมายให้ถือว่าเป็นอันได้รับแล้วโดยไม่ต้องคำนึงถึงว่าผู้นั้นจะได้รับทราบหมายเรียกหรือหนังสืออื่นนั้นแล้วหรือไม่ก็ตาม ดังนั้นการที่ผู้มีชื่อในหมาย หมายเรียกหรือหนังสือแจ้งการประเมิน หรือคำวินิจฉัยอุทธรณ์ เมื่อได้รับหนังสือดังกล่าวตามวิธีการที่ประมวลรัษฎากร มาตรา 8 วางหลักไว้แล้ว แม้ยังไม่เปิดซองดูข้อความในหมายหรือหนังสืออื่นในนั้นก็ตาม เช่นกรณีนี้ซึ่งเป็นการปิดหมายโดยชอบ แต่โจทก์อ้างว่าโจทก์ไม่ทราบ นอกจากนี้ ศาลฎีกายังได้วินิจฉัยเป็นหลักไว้ว่าการส่งหมายเรียกโดยวิธีปิดหมายตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8 วรรคสอง กฎหมายเพียงแต่บัญญัติให้ปิดหมายไว้ ณ บ้านที่บุคคลนั้นมีชื่ออยู่ในทะเบียนตามกฎหมายวิเคราะห์การทะเบียนราษฎร์ครั้งสุดท้ายก็เป็นอันใช้ได้ กฎหมายมิได้บังคับให้ต้องปิดหมาย ณ ภูมิลำเนาของบุคคลนั้น เหมือนเช่นกรณีการส่งหมายตามมาตรา 8 วรรคแรกแต่อย่างใด หลักการดังกล่าวนี้นับว่าสามารถอำนวยความสะดวกให้แก่เจ้าพนักงาน และไม่น่าจะถือว่าไม่เป็นธรรมแก่ผู้รับเพราะการมีชื่อในทะเบียนตามกฎหมายว่าด้วยการทะเบียนราษฎร์ครั้งสุดท้ายนั้น ย่อมแสดงให้เห็นเจตนาของผู้นั้นประสงค์จะถือเอาท้องที่นั้นเป็นภูมิลำเนาของตน แม้ว่าอาจมีเจตนาไปอยู่ชั่วคราวเพื่อประโยชน์อย่างใดอย่างหนึ่งก็ตามทั้งวิธีการปิดหมายหรือโฆษณาในหนังสือพิมพ์ให้ดีจะกระทำได้ก็ต่อเมื่อส่งโดยวิธีปกติธรรมดาไม่ได้เท่านั้น พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษาคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้ประเมินเรียกเก็บภาษีจากโจทก์ โจทก์ได้อุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ แต่ได้รับแจ้งจากคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ว่าไม่อาจรับคำอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาได้ เนื่องจากมาตรา 21, 25 และ 87(3)แห่งประมวลรัษฎากรห้ามมิให้อุทธรณ์การประเมิน ซึ่งโจทก์เห็นว่ายังไม่ถูกต้องเพราะกรณีตามมาตรา 21, 25 และ 87(3) แห่งประมวลรัษฎากรที่ห้ามมิให้อุทธรณ์นั้น หมายถึงว่าโจทก์ต้องได้รับทราบหมายหรือคำสั่งของเจ้าพนักงานประเมินแล้ว โจทก์ไม่ปฏิบัติตามหมายหรือคำสั่งของเจ้าพนักงานประเมิน แต่กรณีของโจทก์นั้นโจทก์ไม่เคยรับทราบหมายหรือคำสั่งของเจ้าพนักงานประเมิน จึงไม่ต้องห้ามอุทธรณ์จำเลยให้การว่า การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินของจำเลยและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบด้วยกฎหมายแล้ว... ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลาง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากร วินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ในชั้นนี้เพียงว่าการส่งหมายเรียกให้โจทก์ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ปัญหาข้อนี้ ข้อเท็จจริงที่ศาลภาษีอากรกลางรับฟังมา และโจทก์มิได้อุทธรณ์โต้เถียงฟังได้เป็นยุติว่า เจ้าพนักงานประเมินได้ออกหมายเรียกส่งไปให้โจทก์ณ บ้านเลขที่ 92 หมู่ที่ 10 ตำบลเหนือเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ดจังหวัดร้อยเอ็ด ซึ่งเป็นบ้านที่โจทก์มีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านตามสำเนาทะเบียนบ้านเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 15, 30 และ 81 และความข้อนี้โจทก์ก็ยอมรับในคำฟ้องรวมทั้งในอุทธรณ์ว่า โจทก์ได้ย้ายทะเบียนบ้านไปอยู่ที่จังหวัดร้อยเอ็ดจริง และตามเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 69-73 ก็ปรากฏว่า เจ้าพนักงานสรรพากรเป็นผู้นำหมายเรียกไปส่งให้แก่โจทก์ แต่ไม่พบตัวโจทก์และบุคคลในบ้านไม่ยอมรับหมายเรียกไว้แทนเจ้าพนักงานสรรพากรจึงส่งโดยวิธีปิดหมายดังนี้ เห็นว่า การที่เจ้าพนักงานสรรพากรนำหมายเรียกไปส่งให้โจทก์แล้วไม่พบโจทก์และบุคคลในบ้านไม่ยอมรับหมายเรียกเช่นนี้เป็นกรณีที่ไม่สามารถส่งหมายเรียกตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8วรรคหนึ่ง เจ้าพนักงานสรรพากรจึงชอบที่จะส่งโดยวิธีปิดหมายตามมาตรา 8 วรรคสองได้ เมื่อปรากฏว่า การส่งหมายเรียกให้โจทก์เจ้าพนักงานสรรพากรได้ส่งโดยวิธีปิดหมายไว้ที่บ้านที่โจทก์มีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านตามกฎหมายว่าด้วยการทะเบียนราษฎรครั้งสุดท้าย ก็ต้องถือว่าโจทก์ได้รับหมายเรียกนั้นแล้ว ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8 วรรคสาม การส่งหมายเรียกให้โจทก์จึงชอบด้วยกฎหมายแล้วที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์ย้ายทะเบียนบ้านไปอยู่จังหวัดร้อยเอ็ดเพียงเพื่อจะได้มีสิทธิสมัครเป็นผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ดเท่านั้น โจทก์มิได้มีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดร้อยเอ็ด การส่งหมายเรียกให้โจทก์โดยวิธีปิดหมายที่จังหวัดร้อยเอ็ดจึงไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่า การส่งหมายเรียกโดยวิธีปิดหมายตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8 วรรคสอง กฎหมายเพียงแต่บัญญัติให้ปิดหมายไว้ ณ บ้านที่บุคคลนั้นมีชื่ออยู่ในทะเบียนตามกฎหมายว่าด้วยการทะเบียนราษฎรครั้งสุดท้ายก็เป็นอันใช้ได้ กฎหมายมิได้บังคับให้ต้องปิดหมาย ณ ภูมิลำเนาของบุคคลนั้น เหมือนเช่นกรณีการส่งหมายตามมาตรา 8 วรรคแรกแต่อย่างใด และที่โจทก์อ้างว่าผู้ที่อยู่ในบ้านที่โจทก์มีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านที่จังหวัดร้อยเอ็ด ไม่ได้แจ้งหรือส่งหมายเรียกมาให้โจทก์ทราบที่กรุงเทพมหานคร จึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้รับทราบการส่งหมายเรียกของเจ้าพนักงานประเมินแล้วนั้น เห็นว่า เมื่อการส่งหมายเรียกให้โจทก์โดยวิธีปิดหมายได้กระทำโดยถูกต้องตามกฎหมายดังที่ได้วินิจฉัยมาแล้วข้างต้น ย่อมถือได้ว่าโจทก์เป็นอันได้รับหมายเรียกนั้นแล้วตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8 วรรคสาม แม้ว่าจะไม่มีผู้ใดแจ้งหรือส่งหมายเรียกนั้นมาให้โจทก์ทราบก็ตาม ส่วนที่โจทก์อุทธรณ์ว่า กรณีที่จะต้องห้ามมิให้อุทธรณ์การประเมินตามประมวลรัษฎากรมาตรา 21, 25 และ 87(3) จะต้องเป็นเรื่องที่ผู้รับหมายไม่ปฏิบัติตามหมายหรือคำสั่ง ซึ่งหมายความว่าเป็นกรณีที่ผู้ได้รับหมายได้รับทราบหมายหรือคำสั่งแล้วเท่านั้นจึงจะปฏิบัติตามหมายหรือคำสั่งได้ เมื่อโจทก์ยังไม่ได้รับทราบหมายเรียก โจทก์ย่อมไม่อาจปฏิบัติตามหมายเรียกได้ กรณีของโจทก์จึงไม่ต้องห้ามมิให้อุทธรณ์นั้น เห็นว่า ตามบทกฎหมายที่โจทก์กล่าวอ้างในอุทธรณ์ดังกล่าวข้างต้นไม่มีบทมาตราใดที่บัญญัติว่า กรณีที่จะต้องห้ามมิให้อุทธรณ์จะต้องเป็นเรื่องที่ผู้ได้รับหมายเรียกได้รับทราบหมายเรียกแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งตามประมวลรัษฎากร มาตรา 25 ก็ใช้ถ้อยคำเพียงว่า "ผู้ที่ได้รับหมาย..." เท่านั้น หาได้ใช้คำว่า "ผู้ที่ได้รับทราบหมาย" ดังที่โจทก์อุทธรณ์ไม่ ซึ่งก็รับกับถ้อยคำตามมาตรา 8 วรรคสามที่บัญญัติว่า "เมื่อได้ปฏิบัติตามวิธีดังกล่าวข้างต้น ให้ถือว่าเป็นอันได้รับแล้ว" ตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวจึงเป็นที่เห็นได้ว่าการส่งหมายเรียกหรือหนังสืออื่นซึ่งมีถึงบุคคลใดตามลักษณะ 2 แห่งประมวลรัษฎากร หากได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามวิธีการที่บัญญัติไว้ในประมวลรัษฎากร มาตรา 8วรรคหนึ่ง และวรรคสอง กฎหมายก็ให้ถือว่าเป็นอันได้รับแล้ว โดยไม่ต้องคำนึงถึงว่าผู้รับหมายเรียกหรือหนังสืออื่นนั้นจะได้รับทราบหมายเรียกหรือหนังสืออื่นนั้นแล้วหรือไม่ก็ตาม ดังนั้น เมื่อปรากฏว่าโจทก์ได้รับหมายเรียกโดยชอบด้วยกฎหมายแล้วไม่ปฏิบัติตามหมายเรียกโดยไม่มีเหตุอันสมควร โจทก์ย่อมต้องห้ามมิให้อุทธรณ์การประเมิน อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น ที่ศาลภาษีอากรกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์มานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 191/2536นาง เยาวณี นิรันดรโจทก์กรมสรรพากรจำเลย ป.รัษฎากร ม. 8การส่งหมายเรียกหรือหนังสืออื่น ซึ่งมีถึงบุคคลใดตามลักษณะ2 แห่งประมวลรัษฎากร หากได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามวิธีการที่บัญญัติไว้ใน มาตรา 8 วรรคหนึ่งและวรรคสอง กฎหมายให้ถือว่าเป็นอันได้รับแล้วโดยไม่ต้องคำนึงว่าผู้รับหมายเรียกหรือหนังสืออื่นนั้นจะได้รับทราบหมายเรียกหรือหนังสืออื่นนั้นแล้วหรือไม่ก็ตามโจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้ประเมินเรียกเก็บภาษีจากโจทก์ โจทก์ได้อุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ แต่ได้รับแจ้งจากคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ว่าไม่อาจรับคำอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาได้ เนื่องจากมาตรา 21, 25 และ 87(3)แห่งประมวลรัษฎากรห้ามมิให้อุทธรณ์การประเมิน ซึ่งโจทก์เห็นว่ายังไม่ถูกต้องเพราะกรณีตามมาตรา 21, 25 และ 87(3) แห่งประมวลรัษฎากรที่ห้ามมิให้อุทธรณ์นั้น หมายถึงว่าโจทก์ต้องได้รับทราบหมายหรือคำสั่งของเจ้าพนักงานประเมินแล้ว โจทก์ไม่ปฏิบัติตามหมายหรือคำสั่งของเจ้าพนักงานประเมิน แต่กรณีของโจทก์นั้นโจทก์ไม่เคยรับทราบหมายหรือคำสั่งของเจ้าพนักงานประเมิน จึงไม่ต้องห้ามอุทธรณ์จำเลยให้การว่า การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินของจำเลยและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบด้วยกฎหมายแล้ว... ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลาง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากร วินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ในชั้นนี้เพียงว่าการส่งหมายเรียกให้โจทก์ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ปัญหาข้อนี้ ข้อเท็จจริงที่ศาลภาษีอากรกลางรับฟังมา และโจทก์มิได้อุทธรณ์โต้เถียงฟังได้เป็นยุติว่า เจ้าพนักงานประเมินได้ออกหมายเรียกส่งไปให้โจทก์ณ บ้านเลขที่ 92 หมู่ที่ 10 ตำบลเหนือเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ดจังหวัดร้อยเอ็ด ซึ่งเป็นบ้านที่โจทก์มีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านตามสำเนาทะเบียนบ้านเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 15, 30 และ 81 และความข้อนี้โจทก์ก็ยอมรับในคำฟ้องรวมทั้งในอุทธรณ์ว่า โจทก์ได้ย้ายทะเบียนบ้านไปอยู่ที่จังหวัดร้อยเอ็ดจริง และตามเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 69-73 ก็ปรากฏว่า เจ้าพนักงานสรรพากรเป็นผู้นำหมายเรียกไปส่งให้แก่โจทก์ แต่ไม่พบตัวโจทก์และบุคคลในบ้านไม่ยอมรับหมายเรียกไว้แทนเจ้าพนักงานสรรพากรจึงส่งโดยวิธีปิดหมายดังนี้ เห็นว่า การที่เจ้าพนักงานสรรพากรนำหมายเรียกไปส่งให้โจทก์แล้วไม่พบโจทก์และบุคคลในบ้านไม่ยอมรับหมายเรียกเช่นนี้เป็นกรณีที่ไม่สามารถส่งหมายเรียกตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8วรรคหนึ่ง เจ้าพนักงานสรรพากรจึงชอบที่จะส่งโดยวิธีปิดหมายตามมาตรา 8 วรรคสองได้ เมื่อปรากฏว่า การส่งหมายเรียกให้โจทก์เจ้าพนักงานสรรพากรได้ส่งโดยวิธีปิดหมายไว้ที่บ้านที่โจทก์มีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านตามกฎหมายว่าด้วยการทะเบียนราษฎรครั้งสุดท้าย ก็ต้องถือว่าโจทก์ได้รับหมายเรียกนั้นแล้ว ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8 วรรคสาม การส่งหมายเรียกให้โจทก์จึงชอบด้วยกฎหมายแล้วที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์ย้ายทะเบียนบ้านไปอยู่จังหวัดร้อยเอ็ดเพียงเพื่อจะได้มีสิทธิสมัครเป็นผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ดเท่านั้น โจทก์มิได้มีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดร้อยเอ็ด การส่งหมายเรียกให้โจทก์โดยวิธีปิดหมายที่จังหวัดร้อยเอ็ดจึงไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่า การส่งหมายเรียกโดยวิธีปิดหมายตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8 วรรคสอง กฎหมายเพียงแต่บัญญัติให้ปิดหมายไว้ ณ บ้านที่บุคคลนั้นมีชื่ออยู่ในทะเบียนตามกฎหมายว่าด้วยการทะเบียนราษฎรครั้งสุดท้ายก็เป็นอันใช้ได้ กฎหมายมิได้บังคับให้ต้องปิดหมาย ณ ภูมิลำเนาของบุคคลนั้น เหมือนเช่นกรณีการส่งหมายตามมาตรา 8 วรรคแรกแต่อย่างใด และที่โจทก์อ้างว่าผู้ที่อยู่ในบ้านที่โจทก์มีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านที่จังหวัดร้อยเอ็ด ไม่ได้แจ้งหรือส่งหมายเรียกมาให้โจทก์ทราบที่กรุงเทพมหานคร จึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้รับทราบการส่งหมายเรียกของเจ้าพนักงานประเมินแล้วนั้น เห็นว่า เมื่อการส่งหมายเรียกให้โจทก์โดยวิธีปิดหมายได้กระทำโดยถูกต้องตามกฎหมายดังที่ได้วินิจฉัยมาแล้วข้างต้น ย่อมถือได้ว่าโจทก์เป็นอันได้รับหมายเรียกนั้นแล้วตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8 วรรคสาม แม้ว่าจะไม่มีผู้ใดแจ้งหรือส่งหมายเรียกนั้นมาให้โจทก์ทราบก็ตาม ส่วนที่โจทก์อุทธรณ์ว่า กรณีที่จะต้องห้ามมิให้อุทธรณ์การประเมินตามประมวลรัษฎากรมาตรา 21, 25 และ 87(3) จะต้องเป็นเรื่องที่ผู้รับหมายไม่ปฏิบัติตามหมายหรือคำสั่ง ซึ่งหมายความว่าเป็นกรณีที่ผู้ได้รับหมายได้รับทราบหมายหรือคำสั่งแล้วเท่านั้นจึงจะปฏิบัติตามหมายหรือคำสั่งได้ เมื่อโจทก์ยังไม่ได้รับทราบหมายเรียก โจทก์ย่อมไม่อาจปฏิบัติตามหมายเรียกได้ กรณีของโจทก์จึงไม่ต้องห้ามมิให้อุทธรณ์นั้น เห็นว่า ตามบทกฎหมายที่โจทก์กล่าวอ้างในอุทธรณ์ดังกล่าวข้างต้นไม่มีบทมาตราใดที่บัญญัติว่า กรณีที่จะต้องห้ามมิให้อุทธรณ์จะต้องเป็นเรื่องที่ผู้ได้รับหมายเรียกได้รับทราบหมายเรียกแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งตามประมวลรัษฎากร มาตรา 25 ก็ใช้ถ้อยคำเพียงว่า "ผู้ที่ได้รับหมาย..." เท่านั้น หาได้ใช้คำว่า "ผู้ที่ได้รับทราบหมาย" ดังที่โจทก์อุทธรณ์ไม่ ซึ่งก็รับกับถ้อยคำตามมาตรา 8 วรรคสามที่บัญญัติว่า "เมื่อได้ปฏิบัติตามวิธีดังกล่าวข้างต้น ให้ถือว่าเป็นอันได้รับแล้ว" ตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวจึงเป็นที่เห็นได้ว่าการส่งหมายเรียกหรือหนังสืออื่นซึ่งมีถึงบุคคลใดตามลักษณะ 2 แห่งประมวลรัษฎากร หากได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามวิธีการที่บัญญัติไว้ในประมวลรัษฎากร มาตรา 8วรรคหนึ่ง และวรรคสอง กฎหมายก็ให้ถือว่าเป็นอันได้รับแล้ว โดยไม่ต้องคำนึงถึงว่าผู้รับหมายเรียกหรือหนังสืออื่นนั้นจะได้รับทราบหมายเรียกหรือหนังสืออื่นนั้นแล้วหรือไม่ก็ตาม ดังนั้น เมื่อปรากฏว่าโจทก์ได้รับหมายเรียกโดยชอบด้วยกฎหมายแล้วไม่ปฏิบัติตามหมายเรียกโดยไม่มีเหตุอันสมควร โจทก์ย่อมต้องห้ามมิให้อุทธรณ์การประเมิน อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น ที่ศาลภาษีอากรกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์มานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย"พิพากษายืน(ไพฑูรย์ เนติโพธิ์-ตัน เวทไว-โสภณ จันเทรมะ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการส่งหมายเรียกหนังสือแจ้งให้เสียภาษีอากร หรือหนังสืออื่น เช่น แบบแจ้งการประเมิน คำวินิจฉัยอุทธรณ์ให้แก่ผู้ต้องเสียภาษีอากรและผู้เกี่ยวข้องประมวลรัษฎากรได้กำหนดหลักเกณฑ์หรือวิธีการไว้เป็นพิเศษ ดังนี้ 1. เจ้าพนักงานสรรพากรนำส่ง กรณีนี้ผู้มีอำนาจหน้าที่นำไปส่ง คือเจ้าพนักงานสรรพากรเท่านั้น และต้องนำไปส่ง ณ ภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่ หรือสำนักงานของผู้รับทั้งนี้ต้องส่งในระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นถึงพระอาทิตย์ตก หรือในเวลาพิเศษของบุคคลนั้น แต่ถ้าไม่พบผู้รับที่ภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่หรือสำนักงานของผู้รับ กฎหมายให้อำนาจแก่เจ้าพนักงานสรรพากร ให้ส่งแก่บุคคลใดซึ่งบรรลุนิติภาวะและอยู่หรือทำงานในบ้านหรือสำนักงานที่ปรากฏว่าเป็นของผู้นั้นก็ได้ การส่งกรณีนี้มีองค์ประกอบที่สำคัญอยู่2 ประการ คือต้องส่งให้แก่บุคคลที่บรรลุนิติภาวะแล้ว คืออายุครบ 20 ปีบริบูรณ์หรืออายุ 17 ปีบริบูรณ์และสมรสแล้ว และประการที่สอง ต้องเป็นผู้อยู่ในบ้านหรือสำนักงานของผู้รับนั้น คำว่าอยู่ในที่นี้คงมีความหมายอย่างจำกัด คืออยู่อย่างมีหน้าที่หรืออาศัยอยู่ในบ้านหรือสำนักงาน เช่น ลูกจ้าง บุตรหลาน ผู้อาศัยไม่น่าจะตีความกว้างไปถึงผู้มาเยี่ยมเยือนชั่วครั้งชั่วคราวคืออย่างน้อยก็จะต้องแสดงให้เห็นว่ามีความเกี่ยวพันกันในฐานะใด ๆและมีหน้าที่ต่อกัน เช่น ลูกจ้าง (คำพิพากษาฎีกาที่ 2736/2532) 2. ส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับ วิธีการนี้นิยมทำมากที่สุดเพราะสะดวกแน่นอน สามารถยืนยันได้โดยคนกลางคือ พนักงานเจ้าหน้าที่ของการสื่อสารแห่งประเทศไทยว่าส่งได้หรือไม่ได้การส่งโดยวิธีนี้กฎหมายบังคับว่าจะต้องส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับ โดยส่งไปยังภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่ หรือสำนักงานของบุคคลนั้น ซึ่งการส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับจะต้องอยู่ในบังคับไปรษณีย์นิเทศด้วย กล่าวคือ อาจจ่ายให้ผู้รับหรือผู้แทนของผู้รับก็ได้ กรณีจ่ายให้ผู้แทนของผู้รับไปรษณีย์นิเทศมิได้กำหนดอายุผู้รับไว้ เมื่อปรากฏว่าผู้รับซึ่งเป็นบุคคลในบ้านโจทก์อายุ 18 ปีเป็นผู้รับไว้ ย่อมถือว่าโจทก์ได้รับหนังสือแล้ว(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 905/2531) 3. ส่งโดยวิธีปิดหมาย คือนำหมายหรือหนังสือแจ้งหรือหนังสืออื่นไปปิดไว้ในที่ซึ่งแลเห็นได้ง่าย ณ ที่อยู่หรือสำนักงานของบุคคลนั้น หรือบ้านที่บุคคลนั้นมีชื่ออยู่ในทะเบียนตามกฎหมายวิเคราะห์ทะเบียนราษฎรครั้งสุดท้าย การส่งโดยวิธีปิดหมายผู้ส่งจะต้องปฏิบัติโดยเคร่งครัดตามหลักเกณฑ์ที่กำหนด มิฉะนั้นย่อมเป็นการส่งโดยไม่ชอบ 4. ประกาศโฆษณาในหนังสือพิมพ์ หนังสือพิมพ์ที่ลงอาจเป็นหนังสือพิมพ์ที่จำหน่ายเป็นปกติในท้องถิ่นนั้นก็ได้ ไม่จำกัดว่าเป็นรายเดือนหรือเป็นรายสัปดาห์ ความสำคัญก็คือต้องเป็นหนังสือพิมพ์ในท้องถิ่นที่ผู้นั้นมีภูมิลำเนาอยู่และมีการพิมพ์ออกจำหน่ายเป็นปกติไม่ใช่ชั่วครั้งชั่วคราว ตามมาตรา 8 แห่งประมวลรัษฎากรกล่าวถึงหลักเกณฑ์ของการส่งไว้เท่านั้น มิได้กล่าวถึงว่าผู้รับหรือผู้มีชื่อในหมายหรือหนังสือนั้นจะต้องล่วงรู้ข้อความเสียก่อนจึงจะถือว่าเป็นการส่งโดยชอบดังนั้นเมื่อการส่งได้ปฏิบัติถูกต้องตามมาตรา 8 แล้ว ย่อมถือว่าเป็นการส่งโดยชอบแล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 191/2526 นี้ ได้สนับสนุนหลักการตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8 ว่า เมื่อมีการส่งหมายเรียกหรือหนังสืออื่นถึงบุคคลใด โดยได้ปฏิบัติถูกต้องตามมาตรา 8 แห่งประมวลรัษฎากรแล้ว กฎหมายให้ถือว่าเป็นอันได้รับแล้วโดยไม่ต้องคำนึงถึงว่าผู้นั้นจะได้รับทราบหมายเรียกหรือหนังสืออื่นนั้นแล้วหรือไม่ก็ตาม ดังนั้นการที่ผู้มีชื่อในหมาย หมายเรียกหรือหนังสือแจ้งการประเมิน หรือคำวินิจฉัยอุทธรณ์ เมื่อได้รับหนังสือดังกล่าวตามวิธีการที่ประมวลรัษฎากร มาตรา 8 วางหลักไว้แล้ว แม้ยังไม่เปิดซองดูข้อความในหมายหรือหนังสืออื่นในนั้นก็ตาม เช่นกรณีนี้ซึ่งเป็นการปิดหมายโดยชอบ แต่โจทก์อ้างว่าโจทก์ไม่ทราบ นอกจากนี้ ศาลฎีกายังได้วินิจฉัยเป็นหลักไว้ว่าการส่งหมายเรียกโดยวิธีปิดหมายตามประมวลรัษฎากร มาตรา 8 วรรคสอง กฎหมายเพียงแต่บัญญัติให้ปิดหมายไว้ ณ บ้านที่บุคคลนั้นมีชื่ออยู่ในทะเบียนตามกฎหมายวิเคราะห์การทะเบียนราษฎร์ครั้งสุดท้ายก็เป็นอันใช้ได้ กฎหมายมิได้บังคับให้ต้องปิดหมาย ณ ภูมิลำเนาของบุคคลนั้น เหมือนเช่นกรณีการส่งหมายตามมาตรา 8 วรรคแรกแต่อย่างใด หลักการดังกล่าวนี้นับว่าสามารถอำนวยความสะดวกให้แก่เจ้าพนักงาน และไม่น่าจะถือว่าไม่เป็นธรรมแก่ผู้รับเพราะการมีชื่อในทะเบียนตามกฎหมายว่าด้วยการทะเบียนราษฎร์ครั้งสุดท้ายนั้น ย่อมแสดงให้เห็นเจตนาของผู้นั้นประสงค์จะถือเอาท้องที่นั้นเป็นภูมิลำเนาของตน แม้ว่าอาจมีเจตนาไปอยู่ชั่วคราวเพื่อประโยชน์อย่างใดอย่างหนึ่งก็ตามทั้งวิธีการปิดหมายหรือโฆษณาในหนังสือพิมพ์ให้ดีจะกระทำได้ก็ต่อเมื่อส่งโดยวิธีปกติธรรมดาไม่ได้เท่านั้น พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษา