ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางเรื่องการควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์พ.ศ. ๒๕๖๐ โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบลพ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล(ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๔๖ ประกอบกับมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางโดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางและนายอำเภอเกษตรสมบูรณ์ จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ ข้อบัญญัตินี้เรียกว่าข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์พ.ศ. ๒๕๖๐ข้อ ๒[๑] ข้อบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติประกาศ ระเบียบ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้วในข้อบัญญัตินี้หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตินี้ให้ใช้ข้อบัญญัตินี้แทนข้อ ๔ ในข้อบัญญัตินี้การเลี้ยงสัตว์ หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในสถานที่เลี้ยงสัตว์การปล่อยสัตว์ หมายความว่าการเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์รวมทั้งการสละการครอบครองสัตว์สถานที่เลี้ยงสัตว์ หมายความว่า คอกสัตว์ กรงสัตว์ที่ขังสัตว์ หรือสถานที่ในลักษณะอื่นที่ใช้ในการควบคุมสัตว์ที่เลี้ยงเจ้าของสัตว์ หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์ด้วยที่หรือทางสาธารณะ หมายความว่าสถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชน และประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือใช้สัญจรได้เจ้าพนักงานท้องถิ่น หมายความว่านายกองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางเจ้าพนักงานสาธารณสุข หมายความว่าเจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุขพ.ศ. ๒๕๓๕ผู้ได้รับการแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นหมายความว่า ข้าราชการหรือพนักงานขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางผู้ได้รับการแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้มีอำนาจตามความ ในมาตรา ๔๔แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชนในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ให้พื้นที่ในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ดังต่อไปนี้(๑)ห้ามมิให้มีการเลี้ยงสัตว์บางชนิดหรือประเภทเหล่านี้ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางโดยเด็ดขาด ได้แก่(๑.๑)งูพิษหรืองูที่อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่คนเลี้ยงและสัตว์เลี้ยง(๑.๒) สัตว์ดุร้ายต่าง ๆ(๑.๓) สัตว์มีพิษร้ายอื่น ๆ(๑.๔) สัตว์ต้องห้ามตามกฎหมายอื่น ๆ(๒)ห้ามเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง ในพื้นที่ต่อไปนี้(๒.๑) วัด โรงเรียน(๒.๒) ริมถนนทางหลวง(๒.๓) บริเวณสถานที่ราชการทุกแห่ง(๒.๔) ในเขตชุมชนหนาแน่น(๓) การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท ช้าง ม้า โค กระบือสุกร แพะ แกะ กวาง เป็ด ไก่ สุนัข แมว นก และสัตว์อื่น ๆตามที่องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางประกาศกำหนดนอกเขตพื้นที่ที่ระบุไว้ใน (๒)สามารถกระทำได้ แต่ห้ามมิให้ปล่อยสัตว์นั้นออกนอกที่เลี้ยงสัตว์และต้องปฏิบัติโดยเคร่งครัดดังนี้(๓.๑) จำนวนสัตว์ต้องไม่มากเกินสมควร(๓.๒) การเลี้ยงสัตว์ต้องไม่ก่อมลภาวะและก่อเหตุรำคาญ(๓.๓)ต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์และแพร่เชื้อโรคที่ติดต่อจากสัตว์มาสู่คนการเลี้ยงสัตว์ดังกล่าวจะต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขตามข้อบัญญัตินี้และตามคำแนะนำ ของเจ้าพนักงานสาธารณสุขหรือคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นโดยเคร่งครัดข้อ ๖ การเลี้ยงสัตว์ต้องปฏิบัติการภายใต้มาตรการต่อไปนี้(๑) สถานที่ตั้ง(๑.๑)ต้องตั้งอยู่ในสถานที่ที่ไม่ก่อเหตุรำคาญให้ผู้อาศัยอยู่ใกล้เคียง(๑.๒) ต้องมีบริเวณเลี้ยงสัตว์ซึ่งกั้นเป็นสัดส่วนและให้ห่างเขตที่ดินสาธารณะ ทางน้ำสาธารณะ หรือที่ดินต่างเจ้าของและมีที่ว่างอันปราศจากหลังคาหรือสิ่งใดปกคลุมโดยรอบบริเวณเลี้ยงสัตว์นั้นไม่น้อยกว่า๒๐ เมตรทุกด้านเว้นแต่ด้านที่มีแนวเขตที่ดินติดต่อที่ดินของผู้เลี้ยงสัตว์ประเภทเดียวกัน(๒) อาคารและส่วนประกอบ(๒.๑) อาคารต้องเป็นอาคารเอกเทศและมั่นคงแข็งแรงมีลักษณะเหมาะแก่ การเลี้ยงสัตว์ประเภทนั้น ๆไม่มีการพักอาศัยหรือประกอบกิจการอื่นใด(๒.๒) หลังคาต้องมีความสูงจากพื้นมากพอสมควรและมีช่องทางให้แสงสว่างหรือแสงแดดส่องภายในอาคารอย่างทั่วถึง(๒.๓) คอกต้องมีการกั้นคอกเป็นสัดส่วนเหมาะสมกับจำนวนสัตว์ไม่ให้สัตว์อยู่อย่างแออัด(๒.๔)การระบายอากาศต้องจัดให้มีการระบายอากาศถ่ายเทให้เพียงพอ(๓) การสุขาภิบาลทั่วไป(๓.๑) การระบายน้ำ(๓.๑.๑)รางระบายน้ำต้องจัดให้มีรางระบายน้ำโดยรอบตัวอาคารให้มีความลาดเอียงเพียงพอให้น้ำไหลได้สะดวก(๓.๑.๒)น้ำทิ้งต้องมีการบำบัดก่อนระบายลงสู่ทางระบายน้ำ แหล่งน้ำสาธารณะ หรือในที่เอกชน(๓.๒) การจำกัดมูลสัตว์(๓.๒.๑) ต้องเก็บกวาดมูลสัตว์เป็นประจำทุกวัน(๓.๒.๒) ต้องจัดให้มีที่กักเก็บมูลสัตว์โดยเฉพาะไม่ให้ส่งกลิ่นเหม็นอันเป็นเหตุรำคาญ และต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธ์แมลงหรือสัตว์นำโรค(๓.๓) การป้องกันเหตุเดือดร้อนรำคาญ(๓.๓.๑)ถ้ามีการสุมไฟไล่แมลงให้สัตว์ต้องไม่ให้เกิดเหตุเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อาศัยใกล้เคียง(๓.๓.๒)ต้องป้องกันเสียงร้องของสัตว์ไม่ให้เป็นเหตุรำคาญแก่ผู้อาศัยใกล้เคียง(๓.๓.๓) สำหรับการเลี้ยงสัตว์ที่มีขนตัวอาคารต้องสามารถป้องกันขนไม่ให้ปลิวฟุ้งกระจายออกไปนอกสถานที่(๓.๓.๔)ต้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์ออกไปทำความเสียหายแก่ทรัพย์สินหรือทำความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยใกล้เคียง(๓.๔)ต้องรักษาความสะอาดที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ(๓.๕) การกำจัดซากสัตว์ให้ใช้วิธีเผาหรือฝังเพื่อป้องกันการเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ของแมลงและสัตว์นำโรคและการก่อเหตุรำคาญจากกลิ่นเหม็น(๔) การปฏิบัติการอื่น ๆต้องปฏิบัติตามกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้องด้วยข้อ ๗ ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อ ๕ โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตว์ดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวันเมื่อพ้นกำหนดแล้วยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้นตกเป็นขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่นต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควรเจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้นตามควรแก่กรณีก่อนถึงกำหนดเวลาดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่าย ในการขายทอดตลาดและค่าเลี้ยงดูสัตว์แล้วให้เก็บรักษาไว้แทนเจ้าของสัตว์ในกรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืนภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่งเจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์ให้แก่องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงด้วยในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตรายต่อประชาชนให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้ข้อ ๘ ในระหว่างการจับสัตว์หรือกักสัตว์หากเกิดความเสียหายใด ๆ ต่อชีวิต ร่างกาย ทรัพย์สินของผู้อื่นหรือเกิดอุบัติเหตุอื่นใดต่อสัตว์นั้นก็ตามองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางไม่ต้องรับผิดชอบใด ๆทั้งสิ้นตลอดจนค่าเสียหายหรือค่าใช้จ่ายใด ๆ ให้ตกเป็นภาระของเจ้าของหรือผู้ครอบครองสัตว์นั้นข้อ ๙ ในกรณีที่เจ้าของสัตว์ไม่มารับคืนไปจากที่กักสัตว์ขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางภายในกำหนดเวลาเจ้าของสัตว์จะต้องเสียค่าปรับและค่าเลี้ยงดูสัตว์ดังต่อไปนี้(๑) อัตราค่าปรับให้เป็นไปตามที่กำหนด ดังต่อไปนี้(๑.๑)ช้าง ค่าปรับเชือกละไม่เกิน ๗๐๐ บาท(๑.๒)ม้า โค กระบือ ค่าปรับตัวละไม่เกิน ๕๐๐ บาท(๑.๓)สุกร แพะ แกะ กวาง สุนัข ค่าปรับตัวละไม่เกิน ๒๐๐ บาท(๑.๔)สัตว์อื่น ๆ ค่าปรับตัวละไม่เกิน ๑๐๐ บาท(๒) อัตราค่าเลี้ยงดูสัตว์ ตามจำนวนที่ได้จ่ายจริงข้อ ๑๐ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นเพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่ตามมาตรา๔๔ วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง ในเรื่องใดหรือทุกเรื่องก็ได้ข้อ ๑๑ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตินี้ต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้ในบทกำหนดโทษแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุขพ.ศ. ๒๕๓๕ข้อ ๑๒ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางรักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจออกระเบียบ ประกาศหรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้ประกาศ ณ วันที่ ๒๒ กันยายน พ.ศ. ๒๕๖๐อดิษฐ พลธรรมนายกองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยางพรวิภา/จัดทำ๒๐ เมษายน ๒๕๖๑[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๓๕/ตอนพิเศษ ๙๐ ง/หน้า ๑๘๒/๒๐ เมษายน ๒๕๖๑