คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 343/2491หลักกฎหมาย: คดีอาญาที่เป็นความผิดต่อส่วน+นั้น เมื่อโจทก์บรรยายมาใน+แล้วว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีขึ้นว่ากล่าวตามกฏหมายแล้ว ฝ่ายจำเลยก็มิได้คัดค้านร้องทุกข์เช่นนี้ คดีไม่จำเป็นต้องนำสืบถึงการร้องทุกข์ อ้างฎีกาที่ 489/2488 ทั้งทางพิจารณาที่ปรากฏก็ไม่ได้ความว่าคดีไม่มีการร้องทุกข์ ดังนี้จำเลยจะหยิบยกเป็นข้อโต้เถียงชั้นศาลสูงไม่ได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานบุกรุกและข่มขืนกระทำชำเราตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม. ๒๔๓, ๓๒๔ และกล่าวด้วยว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีขึ้นว่ากล่าวตามกฏหมายแล้ว จำเลยปฏิเสธความรับผิด แต่มิได้ให้การต่อสู้คัดค้านในเรื่องที่ผู้เสียหายร้องทุกข์ประการใด ศาลชั้นต้นฟังว่า ไม่มีการร้องทุกข์ จึงพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ เห็นว่า มีการร้องทุกข์แล้ว พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๔๓ ซึ่งเป็นบทหนักบทเดียว จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องของโจทก์กล่าวไว้ชัดเจนว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีขึ้นว่ากล่าวตามกฏหมายแล้ว ฝ่ายจำเลยมิได้ต่อสู้คัดค้านว่าผู้เสียหายไม่ได้มีการมีการร้องทุกข์ประการใด คดีจึงไม่จำเป็นต้องมีการนำสืบถึงการร้องทุกข์ (อ้างคำพิพากษาฎีกาที่ ๔๘๙/๒๔๘๘) ทั้งตามทางพิจารณาที่ปรากฏ ก็ไม่ได้ความว่าคดีนี้ไม่มีการร้องทุกข์ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ส่วนข้อเท็จจริง เห็นว่าจำเลยกระทำผิดจริง จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 343/2491อัยยการจังหวัดขอนแก่นโจทก์นายคำสิงห์ พลทีจำเลย ป.วิ.พ. ม. 84.คดีอาญาที่เป็นความผิดต่อส่วน+นั้น เมื่อโจทก์บรรยายมาใน+แล้วว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีขึ้นว่ากล่าวตามกฏหมายแล้ว ฝ่ายจำเลยก็มิได้คัดค้านร้องทุกข์เช่นนี้ คดีไม่จำเป็นต้องนำสืบถึงการร้องทุกข์ อ้างฎีกาที่ 489/2488 ทั้งทางพิจารณาที่ปรากฏก็ไม่ได้ความว่าคดีไม่มีการร้องทุกข์ ดังนี้จำเลยจะหยิบยกเป็นข้อโต้เถียงชั้นศาลสูงไม่ได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานบุกรุกและข่มขืนกระทำชำเราตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม. ๒๔๓, ๓๒๔ และกล่าวด้วยว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีขึ้นว่ากล่าวตามกฏหมายแล้ว จำเลยปฏิเสธความรับผิด แต่มิได้ให้การต่อสู้คัดค้านในเรื่องที่ผู้เสียหายร้องทุกข์ประการใด ศาลชั้นต้นฟังว่า ไม่มีการร้องทุกข์ จึงพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ เห็นว่า มีการร้องทุกข์แล้ว พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๔๓ ซึ่งเป็นบทหนักบทเดียว จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องของโจทก์กล่าวไว้ชัดเจนว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีขึ้นว่ากล่าวตามกฏหมายแล้ว ฝ่ายจำเลยมิได้ต่อสู้คัดค้านว่าผู้เสียหายไม่ได้มีการมีการร้องทุกข์ประการใด คดีจึงไม่จำเป็นต้องมีการนำสืบถึงการร้องทุกข์ (อ้างคำพิพากษาฎีกาที่ ๔๘๙/๒๔๘๘) ทั้งตามทางพิจารณาที่ปรากฏ ก็ไม่ได้ความว่าคดีนี้ไม่มีการร้องทุกข์ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ส่วนข้อเท็จจริง เห็นว่าจำเลยกระทำผิดจริง จึงพิพากษายืน(นิติธรรมประกรณ์ เลขวณิช-นาถปรีชา-)ศาลชั้นต้น - หลวงประธานคดีศาสตร์ศาลอุทธรณ์ - พระนาถปริญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานบุกรุกและข่มขืนกระทำชำเราตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม. ๒๔๓, ๓๒๔ และกล่าวด้วยว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีขึ้นว่ากล่าวตามกฏหมายแล้ว จำเลยปฏิเสธความรับผิด แต่มิได้ให้การต่อสู้คัดค้านในเรื่องที่ผู้เสียหายร้องทุกข์ประการใด ศาลชั้นต้นฟังว่า ไม่มีการร้องทุกข์ จึงพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ เห็นว่า มีการร้องทุกข์แล้ว พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๔๓ ซึ่งเป็นบทหนักบทเดียว จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องของโจทก์กล่าวไว้ชัดเจนว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีขึ้นว่ากล่าวตามกฏหมายแล้ว ฝ่ายจำเลยมิได้ต่อสู้คัดค้านว่าผู้เสียหายไม่ได้มีการมีการร้องทุกข์ประการใด คดีจึงไม่จำเป็นต้องมีการนำสืบถึงการร้องทุกข์ (อ้างคำพิพากษาฎีกาที่ ๔๘๙/๒๔๘๘) ทั้งตามทางพิจารณาที่ปรากฏ ก็ไม่ได้ความว่าคดีนี้ไม่มีการร้องทุกข์ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ส่วนข้อเท็จจริง เห็นว่าจำเลยกระทำผิดจริง จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 343/2491อัยยการจังหวัดขอนแก่นโจทก์นายคำสิงห์ พลทีจำเลย ป.วิ.พ. ม. 84.คดีอาญาที่เป็นความผิดต่อส่วน+นั้น เมื่อโจทก์บรรยายมาใน+แล้วว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีขึ้นว่ากล่าวตามกฏหมายแล้ว ฝ่ายจำเลยก็มิได้คัดค้านร้องทุกข์เช่นนี้ คดีไม่จำเป็นต้องนำสืบถึงการร้องทุกข์ อ้างฎีกาที่ 489/2488 ทั้งทางพิจารณาที่ปรากฏก็ไม่ได้ความว่าคดีไม่มีการร้องทุกข์ ดังนี้จำเลยจะหยิบยกเป็นข้อโต้เถียงชั้นศาลสูงไม่ได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานบุกรุกและข่มขืนกระทำชำเราตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม. ๒๔๓, ๓๒๔ และกล่าวด้วยว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีขึ้นว่ากล่าวตามกฏหมายแล้ว จำเลยปฏิเสธความรับผิด แต่มิได้ให้การต่อสู้คัดค้านในเรื่องที่ผู้เสียหายร้องทุกข์ประการใด ศาลชั้นต้นฟังว่า ไม่มีการร้องทุกข์ จึงพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ เห็นว่า มีการร้องทุกข์แล้ว พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๔๓ ซึ่งเป็นบทหนักบทเดียว จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องของโจทก์กล่าวไว้ชัดเจนว่า ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ขอให้นำคดีขึ้นว่ากล่าวตามกฏหมายแล้ว ฝ่ายจำเลยมิได้ต่อสู้คัดค้านว่าผู้เสียหายไม่ได้มีการมีการร้องทุกข์ประการใด คดีจึงไม่จำเป็นต้องมีการนำสืบถึงการร้องทุกข์ (อ้างคำพิพากษาฎีกาที่ ๔๘๙/๒๔๘๘) ทั้งตามทางพิจารณาที่ปรากฏ ก็ไม่ได้ความว่าคดีนี้ไม่มีการร้องทุกข์ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ส่วนข้อเท็จจริง เห็นว่าจำเลยกระทำผิดจริง จึงพิพากษายืน(นิติธรรมประกรณ์ เลขวณิช-นาถปรีชา-)ศาลชั้นต้น - หลวงประธานคดีศาสตร์ศาลอุทธรณ์ - พระนาถปริญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ