คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 439/2539หลักกฎหมาย: พระราชบัญญัติทนายความพ.ศ.2528มิได้บัญญัติห้ามศาลที่จะวินิจฉัยว่าทนายความผู้มีพฤติกรรมที่ขัดต่อมรรยาททนายความตามข้อบังคับสภาทนายความว่าด้วยมรรยาททนายความพ.ศ.2529เป็นผู้ประพฤติ ผิดมรรยาททนายความเพื่อวินิจฉัย ความรับผิดทางแพ่งในกรณี ละเมิด แม้จำเลยทั้งสองจะเป็น ลูกจ้างของบริษัทประกันภัยและรับเข้าเป็นทนายความแก้ต่างให้โจทก์ในฐานะลูกจ้างของบริษัทประกันภัยก็ตามแต่การที่ได้ลงลายมือชื่อใน ใบแต่งทนายความแต่งตั้งจำเลยทั้งสองถือว่าโจทก์ได้แต่งตั้งจำเลยทั้งสองเป็นทนายความว่าความให้แล้วโจทก์ ฟ้อง ว่า เดิม โจทก์ ถูก ฟ้อง เป็น จำเลย ที่ 2 ใน คดีแพ่งหมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น โจทก์ ได้ ตกลง ว่าจ้าง ให้จำเลย ทั้ง สอง เป็น ทนายความ แก้ต่าง ให้ แต่ จำเลย ทั้ง สอง ไม่ได้ ไป ว่าความตาม หน้าที่ ละทิ้ง คดี โดย ไม่มี เหตุสมควร จน ศาลชั้นต้น มี คำสั่ง ให้ โจทก์ซึ่ง เป็น จำเลย ที่ 2 ใน คดี นั้น ขาดนัดพิจารณา อีก ทั้ง จำเลย ทั้ง สองจงใจ ละเว้น ไม่ยอม เรียก บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด เข้า เป็น จำเลยร่วม จน บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด หลุดพ้น ความรับผิด ชอบ ไป ทั้งที่ บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด มี หน้าที่ ต้อง รับผิด ชดใช้ แทน โจทก์ การกระทำ ของ จำเลย ทั้ง สอง ทำให้ ศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิด ชำระ เงิน แก่ โจทก์ คดี นั้น และ โจทก์ ได้ ชำระ เงิน ตามคำพิพากษา ศาลชั้นต้น ไป รวม 67,124.35 บาท ขอให้ บังคับ จำเลย ทั้ง สองร่วมกัน ชดใช้ เงิน จำนวน 67,124.35 บาท พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละเจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วันที่ 14 มิถุนายน 2532 จน ถึง วัน ยื่นฟ้องเป็น เวลา 4 เดือน เป็น ค่า ดอกเบี้ย 1,678 บาท รวมเป็น เงิน ที่ จำเลยทั้ง สอง ร่วมกัน ชดใช้ แก่ โจทก์ ทั้งสิ้น 68,802.35 บาท ให้ จำเลย ทั้ง สองร่วมกัน รับผิด ชดใช้ ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี ใน ต้นเงิน67,124.35 บาท นับแต่ วันฟ้อง จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ที่ 1 ที่ 2 ให้การ และ แก้ไข คำให้การ ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษายก ฟ้องโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน รับผิดชดใช้ เงิน จำนวน 67,124.35 บาท พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละเจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี ใน ต้นเงิน จำนวน ดังกล่าว นับแต่ วันที่ 14 มิถุนายน2532 จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์ แต่ ดอกเบี้ย นับแต่ วันที่14 มิถุนายน 2532 ถึง วันที่ 16 ตุลาคม 2532 ต้อง ไม่เกิน 1,678 บาทจำเลย ทั้ง สอง ฎีกา ศาลฎีกา สั่ง รับ เฉพาะ ฎีกา ข้อ 1 และ ข้อ 3 ถึงข้อ 5 ซึ่ง เป็น ข้อกฎหมายศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "เห็นควร วินิจฉัย ฎีกา ของ จำเลย ทั้ง สอง ใน ข้อ3 ถึง ข้อ 5 เสีย ก่อนฎีกา ข้อ 3 ของ จำเลย ทั้ง สอง ที่ ว่า การ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3วินิจฉัย ว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความ ทำให้ โจทก์ เสียหายเป็น การ ละเมิด ต่อ โจทก์ เป็น ข้อ วินิจฉัย ที่ ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะผู้ที่ จะ วินิจฉัย ว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความ หรือไม่เป็น อำนาจ หน้าที่ โดยตรง ของ คณะกรรมการ มรรยาท ทนายความ ของสภา ทนายความ ตาม พระราชบัญญัติ ทนายความ พ.ศ. 2528 ไม่ใช่อำนาจ หน้าที่ ของ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 นั้น เห็นว่า แม้ พระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2528 จะ ได้ บัญญัติ ถึง อำนาจ หน้าที่ ของคณะกรรมการ มรรยาท ทนายความ ไว้ โดยเฉพาะ แล้ว ใน หมวด 7 แห่งพระราชบัญญัติ ดังกล่าว ก็ ตาม แต่ พระราชบัญญัติ ทนายความ พ.ศ. 2528ก็ มิได้ บัญญัติ ห้าม ศาล ที่ จะ วินิจฉัย ว่า ทนายความ ผู้ มี พฤติกรรม ที่ ขัดต่อ มรรยาท ทนายความ ตาม ข้อบังคับ สภาพ ทนายความ ว่าด้วย มรรยาททนายความ พ.ศ. 2529 เป็น ผู้ ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความ เพื่อวินิจฉัย ความรับผิด ทางแพ่ง ใน กรณี ละเมิด เมื่อ เป็น เช่นนี้ การ ที่ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 เห็นว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด ข้อบังคับสภา ทนายความ ว่าด้วย มรรยาท ทนายความ พ.ศ. 2529 หมวด 3 ข้อ 12(1)คือ จงใจ ขาดนัด หรือ ทอดทิ้ง คดี ทำให้ เสื่อมเสีย ประโยชน์ ของโจทก์ ผู้เป็น ลูกความ ของ จำเลย ทั้ง สอง ตาม พระราชบัญญัติ ทนายความพ.ศ. 2528 ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ก็ มีอำนาจ ที่ จะ วินิจฉัย ว่าการ กระทำของ จำเลย ทั้ง สอง เป็น การ ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความ อันเป็นการ ละเมิด ต่อ โจทก์ ทำให้ โจทก์ เสียหาย ได้ ข้อ วินิจฉัย ของศาลอุทธรณ์ ภาค 3 มิได้ เป็น การ ก้าวล่วง อำนาจ ของ คณะกรรมการ มรรยาททนายความ ของ สภา ทนายความ ดัง ที่ จำเลย ทั้ง สอง ฎีกา ฎีกา ข้อ นี้ ของจำเลย ทั้ง สอง ฟังไม่ขึ้นฎีกา ข้อ 4 ของ จำเลย ทั้ง สอง ที่ ว่า โจทก์ ไม่มี อำนาจฟ้อง จำเลยทั้ง สอง เพราะ จำเลย ทั้ง สอง ไม่มี นิติสัมพันธ์ กับ โจทก์ การ ที่ จำเลยทั้ง สอง รับ เป็น ทนายความ แก้ต่าง ให้ แก่ โจทก์ ใน คดีแพ่ง หมายเลขแดงที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น ที่ โจทก์ ถูก โจทก์ ใน คดี นั้น ฟ้อง เป็นจำเลย ที่ 2 ก็ เนื่องมาจาก จำเลย ทั้ง สอง ต้อง ปฏิบัติ หน้าที่ใน ฐานะ ลูกจ้าง ของ บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด ผู้เป็น นายจ้าง ของ จำเลย ทั้ง สอง เพียง อย่างเดียว โดย ที่ จำเลย ทั้ง สอง มิได้ รับจ้างว่าความ ให้ แก่ โจทก์ นั้น เห็นว่า แม้ จำเลย ทั้ง สอง จะ เป็น ลูกจ้างของ บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด และ รับ เข้า เป็น ทนายความ แก้ต่าง ให้ โจทก์ ใน คดีแพ่ง หมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น ในฐานะ ลูกจ้าง ของ บริษัท ดังกล่าว ก็ ตาม แต่ การ ที่ โจทก์ ได้ ลงลายมือชื่อใน ใบแต่งทนายความ เมื่อ วันที่ 2 พฤษภาคม 2531 และ วันที่ 5 กันยายน2531 แต่งตั้ง ให้ จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 เป็น ทนายความ แก้ต่าง ให้ ในคดีแพ่ง หมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น โดย นัย แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 60 วรรคหนึ่ง ถือว่า โจทก์ได้ แต่งตั้ง จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 เป็น ทนายความ ว่าความ ให้ แล้ว ตามลำดับจำเลย ทั้ง สอง มี อำนาจ ว่าความ และ ดำเนิน กระบวนพิจารณาคดีแพ่ง หมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น แทน โจทก์ ได้ ตามความ ที่ บัญญัติ ไว้ ใน ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 62ดังนั้น เมื่อ จำเลย ทั้ง สอง ทอดทิ้ง คดี ของ โจทก์ ทำให้ โจทก์ ตกเป็น ผู้ แพ้คดี โดย ความผิด ของ จำเลย ทั้ง สอง โจทก์ ก็ มีอำนาจ ฟ้อง เรียก ค่าเสียหายเอา จาก จำเลย ทั้ง สอง ได้ ฎีกา ข้อ นี้ ของ จำเลย ทั้ง สอง ก็ ฟังไม่ขึ้นฎีกา ข้อ 5 ของ จำเลย ทั้ง สอง ใน เรื่อง ค่าเสียหาย ที่ ว่า เมื่อศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ไม่มี อำนาจ วินิจฉัย ว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด มรรยาททนายความ ข้อ วินิจฉัย ของ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 จึง เป็น เรื่อง นอกฟ้อง นอกประเด็น ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษา ให้ จำเลย ทั้ง สอง ชดใช้ ค่าเสียหายให้ แก่ โจทก์ ย่อม เป็น การ ไม่ชอบ ด้วย นั้น เห็นว่า เมื่อ ฟัง ว่า ศาลอุทธรณ์ภาค 3 มีอำนาจ วินิจฉัย ว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความฐาน ทอดทิ้ง คดี ทำให้ โจทก์ เสียหาย ดัง ที่ ได้ วินิจฉัย แล้ว ก็ นับ ได้ว่าการกระทำ ของ จำเลย ทั้ง สอง เป็น การ ละเมิด ต่อ โจทก์ เมื่อ โจทก์ได้รับ ความเสียหาย ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ก็ ชอบ ที่ จะ พิพากษา ให้ จำเลยทั้ง สอง ร่วมกัน ชดใช้ ค่าเสียหาย ให้ แก่ โจทก์ ได้ ฎีกา ของ จำเลย ทั้ง สองข้อ นี้ ก็ ฟังไม่ขึ้น เช่นกันสำหรับ ฎีกา ข้อ 1 ของ จำเลย ทั้ง สอง ที่ ว่า การ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3วินิจฉัย ว่าการ ทอดทิ้ง คดี ของ จำเลย ทั้ง สอง ทำให้ โจทก์ ไม่สามารถ ฟ้องไล่เบี้ย เอา จาก บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด ผู้รับประกันภัย ได้ เพราะ บริษัท ดังกล่าว ได้ ถูก เพิกถอน ใบอนุญาต ประกอบ ธุรกิจ ประกันวินาศภัย ไป แล้ว โจทก์ จึง ได้รับ ความเสียหาย จาก การกระทำ ของ จำเลยทั้ง สอง โดยตรง เป็น การ วินิจฉัย ที่ ไม่ชอบ เพราะ ผู้เอาประกันภัยรถยนต์ ใน คดีแพ่ง หมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น คือห้างหุ้นส่วนจำกัด วณิชย์ก่อสร้าง ไม่ใช่ โจทก์ โจทก์ จึง ไม่มี นิติสัมพันธ์ กับ บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด นั้น เห็นว่า จำเลย ทั้ง สอง ตกลง รับ เป็น ทนายความ ของ โจทก์ ตาม คำรับ เป็นทนายความ เอกสาร ท้ายฟ้อง หมายเลข 2 และ 3 ดังนั้น จำเลยทั้ง สอง ต้อง ปฏิบัติ หน้าที่ ของ ทนายความ ให้ สมบูรณ์ ตาม ที่ กำหนด ไว้ใน ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และ พระราชบัญญัติ ทนายความพ.ศ. 2528 เมื่อ ข้อเท็จจริง ฟังได้ ว่า จำเลย ทั้ง สอง จงใจ ขาดนัดหรือ ทอดทิ้ง คดี ทำให้ เสื่อมเสีย ประโยชน์ ของ โจทก์ ผู้เป็น ลูกความ ของจำเลย ทั้ง สอง ตาม ที่ ได้ วินิจฉัย มา แล้ว ข้างต้น จำเลย ทั้ง สอง ต้อง รับผิดชดใช้ ค่าเสียหาย ให้ โจทก์ อยู่ แล้ว ฎีกา ของ จำเลย ทั้ง สอง ใน ข้อ นี้ จึง ไม่เป็น สาระ แก่ คดี อันควร จะ ได้รับ การ วินิจฉัย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่ง เพราะไม่อาจ ทำให้ ผล ของ คดี เปลี่ยนแปลง ไป ศาลฎีกา ไม่รับ วินิจฉัย "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 439/2539นาง เยาวลักษณ์ วณิชย์เศรษฐ์โจทก์นาย สถาพร ยศธแสนย์ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 60 พ.ร.บ.ทนายความ พ.ศ.2477 พระราชบัญญัติทนายความพ.ศ.2528มิได้บัญญัติห้ามศาลที่จะวินิจฉัยว่าทนายความผู้มีพฤติกรรมที่ขัดต่อมรรยาททนายความตามข้อบังคับสภาทนายความว่าด้วยมรรยาททนายความพ.ศ.2529เป็นผู้ประพฤติ ผิดมรรยาททนายความเพื่อวินิจฉัย ความรับผิดทางแพ่งในกรณี ละเมิด แม้จำเลยทั้งสองจะเป็น ลูกจ้างของบริษัทประกันภัยและรับเข้าเป็นทนายความแก้ต่างให้โจทก์ในฐานะลูกจ้างของบริษัทประกันภัยก็ตามแต่การที่ได้ลงลายมือชื่อใน ใบแต่งทนายความแต่งตั้งจำเลยทั้งสองถือว่าโจทก์ได้แต่งตั้งจำเลยทั้งสองเป็นทนายความว่าความให้แล้วโจทก์ ฟ้อง ว่า เดิม โจทก์ ถูก ฟ้อง เป็น จำเลย ที่ 2 ใน คดีแพ่งหมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น โจทก์ ได้ ตกลง ว่าจ้าง ให้จำเลย ทั้ง สอง เป็น ทนายความ แก้ต่าง ให้ แต่ จำเลย ทั้ง สอง ไม่ได้ ไป ว่าความตาม หน้าที่ ละทิ้ง คดี โดย ไม่มี เหตุสมควร จน ศาลชั้นต้น มี คำสั่ง ให้ โจทก์ซึ่ง เป็น จำเลย ที่ 2 ใน คดี นั้น ขาดนัดพิจารณา อีก ทั้ง จำเลย ทั้ง สองจงใจ ละเว้น ไม่ยอม เรียก บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด เข้า เป็น จำเลยร่วม จน บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด หลุดพ้น ความรับผิด ชอบ ไป ทั้งที่ บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด มี หน้าที่ ต้อง รับผิด ชดใช้ แทน โจทก์ การกระทำ ของ จำเลย ทั้ง สอง ทำให้ ศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิด ชำระ เงิน แก่ โจทก์ คดี นั้น และ โจทก์ ได้ ชำระ เงิน ตามคำพิพากษา ศาลชั้นต้น ไป รวม 67,124.35 บาท ขอให้ บังคับ จำเลย ทั้ง สองร่วมกัน ชดใช้ เงิน จำนวน 67,124.35 บาท พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละเจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วันที่ 14 มิถุนายน 2532 จน ถึง วัน ยื่นฟ้องเป็น เวลา 4 เดือน เป็น ค่า ดอกเบี้ย 1,678 บาท รวมเป็น เงิน ที่ จำเลยทั้ง สอง ร่วมกัน ชดใช้ แก่ โจทก์ ทั้งสิ้น 68,802.35 บาท ให้ จำเลย ทั้ง สองร่วมกัน รับผิด ชดใช้ ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี ใน ต้นเงิน67,124.35 บาท นับแต่ วันฟ้อง จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ที่ 1 ที่ 2 ให้การ และ แก้ไข คำให้การ ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษายก ฟ้องโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน รับผิดชดใช้ เงิน จำนวน 67,124.35 บาท พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละเจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี ใน ต้นเงิน จำนวน ดังกล่าว นับแต่ วันที่ 14 มิถุนายน2532 จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์ แต่ ดอกเบี้ย นับแต่ วันที่14 มิถุนายน 2532 ถึง วันที่ 16 ตุลาคม 2532 ต้อง ไม่เกิน 1,678 บาทจำเลย ทั้ง สอง ฎีกา ศาลฎีกา สั่ง รับ เฉพาะ ฎีกา ข้อ 1 และ ข้อ 3 ถึงข้อ 5 ซึ่ง เป็น ข้อกฎหมายศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "เห็นควร วินิจฉัย ฎีกา ของ จำเลย ทั้ง สอง ใน ข้อ3 ถึง ข้อ 5 เสีย ก่อนฎีกา ข้อ 3 ของ จำเลย ทั้ง สอง ที่ ว่า การ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3วินิจฉัย ว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความ ทำให้ โจทก์ เสียหายเป็น การ ละเมิด ต่อ โจทก์ เป็น ข้อ วินิจฉัย ที่ ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะผู้ที่ จะ วินิจฉัย ว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความ หรือไม่เป็น อำนาจ หน้าที่ โดยตรง ของ คณะกรรมการ มรรยาท ทนายความ ของสภา ทนายความ ตาม พระราชบัญญัติ ทนายความ พ.ศ. 2528 ไม่ใช่อำนาจ หน้าที่ ของ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 นั้น เห็นว่า แม้ พระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2528 จะ ได้ บัญญัติ ถึง อำนาจ หน้าที่ ของคณะกรรมการ มรรยาท ทนายความ ไว้ โดยเฉพาะ แล้ว ใน หมวด 7 แห่งพระราชบัญญัติ ดังกล่าว ก็ ตาม แต่ พระราชบัญญัติ ทนายความ พ.ศ. 2528ก็ มิได้ บัญญัติ ห้าม ศาล ที่ จะ วินิจฉัย ว่า ทนายความ ผู้ มี พฤติกรรม ที่ ขัดต่อ มรรยาท ทนายความ ตาม ข้อบังคับ สภาพ ทนายความ ว่าด้วย มรรยาททนายความ พ.ศ. 2529 เป็น ผู้ ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความ เพื่อวินิจฉัย ความรับผิด ทางแพ่ง ใน กรณี ละเมิด เมื่อ เป็น เช่นนี้ การ ที่ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 เห็นว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด ข้อบังคับสภา ทนายความ ว่าด้วย มรรยาท ทนายความ พ.ศ. 2529 หมวด 3 ข้อ 12(1)คือ จงใจ ขาดนัด หรือ ทอดทิ้ง คดี ทำให้ เสื่อมเสีย ประโยชน์ ของโจทก์ ผู้เป็น ลูกความ ของ จำเลย ทั้ง สอง ตาม พระราชบัญญัติ ทนายความพ.ศ. 2528 ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ก็ มีอำนาจ ที่ จะ วินิจฉัย ว่าการ กระทำของ จำเลย ทั้ง สอง เป็น การ ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความ อันเป็นการ ละเมิด ต่อ โจทก์ ทำให้ โจทก์ เสียหาย ได้ ข้อ วินิจฉัย ของศาลอุทธรณ์ ภาค 3 มิได้ เป็น การ ก้าวล่วง อำนาจ ของ คณะกรรมการ มรรยาททนายความ ของ สภา ทนายความ ดัง ที่ จำเลย ทั้ง สอง ฎีกา ฎีกา ข้อ นี้ ของจำเลย ทั้ง สอง ฟังไม่ขึ้นฎีกา ข้อ 4 ของ จำเลย ทั้ง สอง ที่ ว่า โจทก์ ไม่มี อำนาจฟ้อง จำเลยทั้ง สอง เพราะ จำเลย ทั้ง สอง ไม่มี นิติสัมพันธ์ กับ โจทก์ การ ที่ จำเลยทั้ง สอง รับ เป็น ทนายความ แก้ต่าง ให้ แก่ โจทก์ ใน คดีแพ่ง หมายเลขแดงที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น ที่ โจทก์ ถูก โจทก์ ใน คดี นั้น ฟ้อง เป็นจำเลย ที่ 2 ก็ เนื่องมาจาก จำเลย ทั้ง สอง ต้อง ปฏิบัติ หน้าที่ใน ฐานะ ลูกจ้าง ของ บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด ผู้เป็น นายจ้าง ของ จำเลย ทั้ง สอง เพียง อย่างเดียว โดย ที่ จำเลย ทั้ง สอง มิได้ รับจ้างว่าความ ให้ แก่ โจทก์ นั้น เห็นว่า แม้ จำเลย ทั้ง สอง จะ เป็น ลูกจ้างของ บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด และ รับ เข้า เป็น ทนายความ แก้ต่าง ให้ โจทก์ ใน คดีแพ่ง หมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น ในฐานะ ลูกจ้าง ของ บริษัท ดังกล่าว ก็ ตาม แต่ การ ที่ โจทก์ ได้ ลงลายมือชื่อใน ใบแต่งทนายความ เมื่อ วันที่ 2 พฤษภาคม 2531 และ วันที่ 5 กันยายน2531 แต่งตั้ง ให้ จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 เป็น ทนายความ แก้ต่าง ให้ ในคดีแพ่ง หมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น โดย นัย แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 60 วรรคหนึ่ง ถือว่า โจทก์ได้ แต่งตั้ง จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 เป็น ทนายความ ว่าความ ให้ แล้ว ตามลำดับจำเลย ทั้ง สอง มี อำนาจ ว่าความ และ ดำเนิน กระบวนพิจารณาคดีแพ่ง หมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น แทน โจทก์ ได้ ตามความ ที่ บัญญัติ ไว้ ใน ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 62ดังนั้น เมื่อ จำเลย ทั้ง สอง ทอดทิ้ง คดี ของ โจทก์ ทำให้ โจทก์ ตกเป็น ผู้ แพ้คดี โดย ความผิด ของ จำเลย ทั้ง สอง โจทก์ ก็ มีอำนาจ ฟ้อง เรียก ค่าเสียหายเอา จาก จำเลย ทั้ง สอง ได้ ฎีกา ข้อ นี้ ของ จำเลย ทั้ง สอง ก็ ฟังไม่ขึ้นฎีกา ข้อ 5 ของ จำเลย ทั้ง สอง ใน เรื่อง ค่าเสียหาย ที่ ว่า เมื่อศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ไม่มี อำนาจ วินิจฉัย ว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด มรรยาททนายความ ข้อ วินิจฉัย ของ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 จึง เป็น เรื่อง นอกฟ้อง นอกประเด็น ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษา ให้ จำเลย ทั้ง สอง ชดใช้ ค่าเสียหายให้ แก่ โจทก์ ย่อม เป็น การ ไม่ชอบ ด้วย นั้น เห็นว่า เมื่อ ฟัง ว่า ศาลอุทธรณ์ภาค 3 มีอำนาจ วินิจฉัย ว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความฐาน ทอดทิ้ง คดี ทำให้ โจทก์ เสียหาย ดัง ที่ ได้ วินิจฉัย แล้ว ก็ นับ ได้ว่าการกระทำ ของ จำเลย ทั้ง สอง เป็น การ ละเมิด ต่อ โจทก์ เมื่อ โจทก์ได้รับ ความเสียหาย ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ก็ ชอบ ที่ จะ พิพากษา ให้ จำเลยทั้ง สอง ร่วมกัน ชดใช้ ค่าเสียหาย ให้ แก่ โจทก์ ได้ ฎีกา ของ จำเลย ทั้ง สองข้อ นี้ ก็ ฟังไม่ขึ้น เช่นกันสำหรับ ฎีกา ข้อ 1 ของ จำเลย ทั้ง สอง ที่ ว่า การ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3วินิจฉัย ว่าการ ทอดทิ้ง คดี ของ จำเลย ทั้ง สอง ทำให้ โจทก์ ไม่สามารถ ฟ้องไล่เบี้ย เอา จาก บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด ผู้รับประกันภัย ได้ เพราะ บริษัท ดังกล่าว ได้ ถูก เพิกถอน ใบอนุญาต ประกอบ ธุรกิจ ประกันวินาศภัย ไป แล้ว โจทก์ จึง ได้รับ ความเสียหาย จาก การกระทำ ของ จำเลยทั้ง สอง โดยตรง เป็น การ วินิจฉัย ที่ ไม่ชอบ เพราะ ผู้เอาประกันภัยรถยนต์ ใน คดีแพ่ง หมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น คือห้างหุ้นส่วนจำกัด วณิชย์ก่อสร้าง ไม่ใช่ โจทก์ โจทก์ จึง ไม่มี นิติสัมพันธ์ กับ บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด นั้น เห็นว่า จำเลย ทั้ง สอง ตกลง รับ เป็น ทนายความ ของ โจทก์ ตาม คำรับ เป็นทนายความ เอกสาร ท้ายฟ้อง หมายเลข 2 และ 3 ดังนั้น จำเลยทั้ง สอง ต้อง ปฏิบัติ หน้าที่ ของ ทนายความ ให้ สมบูรณ์ ตาม ที่ กำหนด ไว้ใน ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และ พระราชบัญญัติ ทนายความพ.ศ. 2528 เมื่อ ข้อเท็จจริง ฟังได้ ว่า จำเลย ทั้ง สอง จงใจ ขาดนัดหรือ ทอดทิ้ง คดี ทำให้ เสื่อมเสีย ประโยชน์ ของ โจทก์ ผู้เป็น ลูกความ ของจำเลย ทั้ง สอง ตาม ที่ ได้ วินิจฉัย มา แล้ว ข้างต้น จำเลย ทั้ง สอง ต้อง รับผิดชดใช้ ค่าเสียหาย ให้ โจทก์ อยู่ แล้ว ฎีกา ของ จำเลย ทั้ง สอง ใน ข้อ นี้ จึง ไม่เป็น สาระ แก่ คดี อันควร จะ ได้รับ การ วินิจฉัย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่ง เพราะไม่อาจ ทำให้ ผล ของ คดี เปลี่ยนแปลง ไป ศาลฎีกา ไม่รับ วินิจฉัย "พิพากษายืน(สุรินทร์ นาควิเชียร-นาม ยิ้มแย้ม-จรัญ หัตถกรรม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุละเมิดเป็นการกระทำโดยผิดกฎหมายนั้นถ้ามีกฎหมายบัญญัติชัดแจ้งเช่นกฎหมายอาญาบัญญัติว่าการกระทำอันใดเป็นความผิดก็ย่อมเป็นการกระทำผิดกฎหมายโดยไม่มีปัญหาแต่ความรับผิดฐานละเมิดไม่จำต้องมีกฎหมายบัญญัติโดยชัดแจ้งว่าการกระทำอันใดถือว่าเป็นการกระทำผิดกฎหมายดังเช่นประมวลกฎหมายอาญามาตรา2คำว่า"โดยผิดกฎหมาย"ในมาตรานี้หมายความเพียงว่าถ้าได้กระทำความเสียหายแก่สิทธิเด็ดขาดของบุคคลคือชีวิตร่างกายอนามัยเสรีภาพทรัพย์สินหรือสิทธิเด็ดขาดอย่างอื่นของบุคคลโดยไม่มีสิทธิหรือข้อแก้ตัวตามกฎหมายให้ทำได้แล้วก็ถือเป็นการกระทำโดยผิดกฎหมายอยู่ในตัวอีกนัยหนึ่งคำว่า"โดยผิดกฎหมาย"ในมาตรานี้แปลมาจาก"unlawfully" (ในต้นร่างมีที่มาจากกฎหมายเยอรมัน)ซึ่งศาลฎีกาได้กล่าวไว้ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่502/2497ว่า"แต่ถ้าจำเลยรู้แล้วฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามหน้าที่ก็เป็นการกระทำผิดกฎหมายในตัว"กล่าวคือศาลฎีกาได้ถือหลักผิดกฎหมายในตัวขึ้นปรับแก่คดี ในคดีนี้การที่ศาลวินิจฉัยการกระทำของจำเลยทั้งสองว่าเป็นการกระทำที่ขัดต่อมารยาททนายความตามข้อบังคับสภาทนายความว่าด้วยมารยาททนายความพ.ศ.2529นั้นเนื่องจากการกระทำของจำเลยทั้งสองแม้ไม่มีกฎหมายบัญญัติไว้ชัดแจ้งว่าการกระทำนั้นผิดกฎหมายแต่ข้อบังคับที่สภาทนายความกำหนดขึ้นมาตามพระราชบัญญัติทนายความพ.ศ.2528เป็นการกำหนดหน้าที่ของทนายความที่จะต้องปฏิบัติตามหรือต้องไม่กระทำการฝ่าฝืนดังนั้นการพิจารณาการกระทำของจำเลยทั้งสองในคดีนี้ว่าเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับหรือไม่จึงเป็นการวินิจฉัยว่าการกระทำนั้นผิดต่อหน้าที่ที่จะต้องปฏิบัติแล้วไม่ปฏิบัติหรือไม่กล่าวคือวินิจฉัยว่าจะเป็นการผิดกฎหมายอยู่ในตัวหรือไม่นั่นเองซึ่งในเรื่องนี้ไม่มีข้อห้ามมิให้ศาลวินิจฉัยแต่เป็นประเด็นที่ศาลต้องวินิจฉัยชี้ขาดโดยตรงเนื่องจากการพิจารณาว่าการกระทำของจำเลยทั้งสองจะเป็นละเมิดหรือไม่ศาลต้องพิจารณาว่าจำเลยทั้งสองกระทำต่อบุคคลอื่นโดยผิดกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา420หรือไม่ศาลฎีกาจึงกล่าวไว้ชัดว่าเป็นการวินิจฉัยเพื่อความรับผิดทางแพ่งในกรณีละเมิดฉะนั้นการที่จำเลยทั้งสองฎีกาว่าการวินิจฉัยว่าจำเลยประพฤติผิดมารยาททนายความหรือไม่เป็นอำนาจหน้าที่โดยตรงของคณะกรรมการมารยาททนายความไม่ใช่อำนาจของศาลเป็นผู้วินิจฉัยเข้าใจว่าคงหมายถึงการวินิจฉัยที่เป็นการควบคุมการประพฤติผิดมารยาททนายความตามพระราชบัญญัติ ทนายความพ.ศ.2528มากกว่าซึ่งเป็นคนละเรื่องกันเพราะศาลวินิจฉัยกรณีนี้ไม่ใช่เป็นการทำหน้าที่ของคณะกรรมการมารยาททนายความ การที่พระราชบัญญัติทนายความฯได้กำหนดอำนาจหน้าที่ผู้ควบคุมการประพฤติผิดมารยาททนายความไว้แต่ศาลได้วินิจฉัยการกระทำนั้นผิดข้อบังคับเพื่อวินิจฉัยความรับผิดทางแพ่งกรณีละเมิดนั้นศาลฎีกาเคยวินิจฉัยมาแล้วหลายคดีอาทิเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่379/2521สัญญาจ้างทนายว่าความกำหนดค่าจ้างเป็นจำนวนเงินแน่นอนมิใช่แบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นมูลพิพาทไม่เป็นโมฆะทนายความของจำเลยในคดีที่จำเลยยอมความในศาลกับคู่ความที่เป็นผู้เยาว์โดยไม่ได้รับอนุญาตจากศาลถือเป็นการที่ทนายความขาดความระวังในการปฏิบัติหน้าที่เป็นเหตุให้จำเลยเสียหายเพราะถูกฟ้องเพิกถอนการยอมความต้องลดค่าจ้างว่าความลงตามสมควรและคำพิพากษาศาลฎีกาที่821/2510ผู้ถูกกล่าวหารับเป็นทนายให้ลูกความเพื่อดำเนินกระบวนพิจารณาตามหน้าที่ในกฎหมายแล้วการที่ศาลสั่งให้ลูกความซึ่งเป็นโจทก์ชำระค่าธรรมเนียมขึ้นศาลเพิ่มตามทุนทรัพย์ที่เพิ่มขึ้นผู้ถูกกล่าวหารับเงินค่าธรรมเนียมจากโจทก์เพื่อนำมาชำระต่อศาลแทนโจทก์กลับนำเงินไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวแล้วไปแถลงต่อศาลว่าโจทก์ขอผัดเป็นกิริยาตระบัดสินแล้วแม้คิดจะหาเงินไปชำระให้ในภายหลังแต่หาไม่ได้เลยไม่ได้ชำระศาลจึงยกฟ้องและแม้จะมีความตั้งใจจะหาเงินมาใช้คืนแต่การตระบัดสินได้เกิดขึ้นแล้วตั้งแต่เอาเงินลูกความไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวและถือว่าลูกความได้รับความเสียหายแล้วส่วนการที่ลูกความฟ้องคดีใหม่เป็นเรื่องลูกความหาทางแก้ของเขาเองคดีเก่าที่ถูกยกฟ้องก็คงเป็นเพราะความผิดของทนายความผู้ถูกกล่าวหาอยู่ตามเดิม นอกจากนี้หากมีกรณีที่ต้องวินิจฉัยตามกฎหมายในเรื่องใดศาลยังมีอำนาจวินิจฉัยว่าการกระทำนั้นเป็นการฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบังคับหรือไม่ได้เช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่191/2539ข้อตกลงตามสัญญาจ้างว่าความที่ให้โจทก์เป็นทนายความของจำเลยในคดีฟ้องขับไล่โดยจำเลยจะชำระค่าจ้างให้แก่โจทก์เมื่อคดีถึงที่สุดและจำเลยเป็นฝ่ายชนะคดีกับให้โจทก์ออกเงินทดรองเป็นค่าขึ้นศาลค่าธรรมเนียมและค่าใช้จ่ายต่างๆในระหว่างดำเนินคดีไปก่อนจนกว่าคดีจะถึงที่สุดถ้าจำเลยไม่ได้รับที่ดินพิพาทคืนโจทก์จะไม่ได้รับค่าจ้างมีลักษณะเป็นการหาประโยชน์จากการที่ผู้อื่นเป็นความกันหรือยุยงให้ผู้อื่นเป็นความกันเป็นสัญญาที่มีวัตถุประสงค์ขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนตกเป็นโมฆะและเป็นปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนศาลยกขึ้นวินิจฉัยเองได้(ข้อสังเกตคดีนี้ศาลวินิจฉัยว่าเป็นสัญญาที่มีวัตถุประสงค์ขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหาใช่วินิจฉัยว่าเป็นสัญญาที่ต้องห้ามชัดแจ้งโดยกฎหมายคงอาจเป็นเพราะข้อบังคับไม่ใช่กฎหมาย)ฉะนั้นโดยหลักแล้วแม้จะมีกฎหมายอาทิเช่นพระราชบัญญัติต่างๆกำหนดให้เรื่องใดเป็นอำนาจหน้าที่ของคณะกรรมการหรือรัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินั้นแต่เมื่อมีกรณีที่ต้องวินิจฉัยชี้ขาดข้อกฎหมายในคดีการกำหนดไว้เช่นนั้นก็ไม่ขัดในการที่ศาลจะเป็นผู้วินิจฉัยเพราะมิใช่เป็นการทำหน้าที่ตามที่พระราชบัญญัตินั้นกำหนดแต่อย่างใดแต่เป็นการทำหน้าที่พิพากษาชี้ขาดตัดสินคดีของศาล ?พฤตินัยทัศนัยพิทักษ์กุล?คำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ว่า เดิม โจทก์ ถูก ฟ้อง เป็น จำเลย ที่ 2 ใน คดีแพ่งหมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น โจทก์ ได้ ตกลง ว่าจ้าง ให้จำเลย ทั้ง สอง เป็น ทนายความ แก้ต่าง ให้ แต่ จำเลย ทั้ง สอง ไม่ได้ ไป ว่าความตาม หน้าที่ ละทิ้ง คดี โดย ไม่มี เหตุสมควร จน ศาลชั้นต้น มี คำสั่ง ให้ โจทก์ซึ่ง เป็น จำเลย ที่ 2 ใน คดี นั้น ขาดนัดพิจารณา อีก ทั้ง จำเลย ทั้ง สองจงใจ ละเว้น ไม่ยอม เรียก บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด เข้า เป็น จำเลยร่วม จน บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด หลุดพ้น ความรับผิด ชอบ ไป ทั้งที่ บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด มี หน้าที่ ต้อง รับผิด ชดใช้ แทน โจทก์ การกระทำ ของ จำเลย ทั้ง สอง ทำให้ ศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิด ชำระ เงิน แก่ โจทก์ คดี นั้น และ โจทก์ ได้ ชำระ เงิน ตามคำพิพากษา ศาลชั้นต้น ไป รวม 67,124.35 บาท ขอให้ บังคับ จำเลย ทั้ง สองร่วมกัน ชดใช้ เงิน จำนวน 67,124.35 บาท พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละเจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วันที่ 14 มิถุนายน 2532 จน ถึง วัน ยื่นฟ้องเป็น เวลา 4 เดือน เป็น ค่า ดอกเบี้ย 1,678 บาท รวมเป็น เงิน ที่ จำเลยทั้ง สอง ร่วมกัน ชดใช้ แก่ โจทก์ ทั้งสิ้น 68,802.35 บาท ให้ จำเลย ทั้ง สองร่วมกัน รับผิด ชดใช้ ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี ใน ต้นเงิน67,124.35 บาท นับแต่ วันฟ้อง จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ที่ 1 ที่ 2 ให้การ และ แก้ไข คำให้การ ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษายก ฟ้องโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน รับผิดชดใช้ เงิน จำนวน 67,124.35 บาท พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละเจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี ใน ต้นเงิน จำนวน ดังกล่าว นับแต่ วันที่ 14 มิถุนายน2532 จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์ แต่ ดอกเบี้ย นับแต่ วันที่14 มิถุนายน 2532 ถึง วันที่ 16 ตุลาคม 2532 ต้อง ไม่เกิน 1,678 บาทจำเลย ทั้ง สอง ฎีกา ศาลฎีกา สั่ง รับ เฉพาะ ฎีกา ข้อ 1 และ ข้อ 3 ถึงข้อ 5 ซึ่ง เป็น ข้อกฎหมายศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "เห็นควร วินิจฉัย ฎีกา ของ จำเลย ทั้ง สอง ใน ข้อ3 ถึง ข้อ 5 เสีย ก่อนฎีกา ข้อ 3 ของ จำเลย ทั้ง สอง ที่ ว่า การ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3วินิจฉัย ว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความ ทำให้ โจทก์ เสียหายเป็น การ ละเมิด ต่อ โจทก์ เป็น ข้อ วินิจฉัย ที่ ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะผู้ที่ จะ วินิจฉัย ว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความ หรือไม่เป็น อำนาจ หน้าที่ โดยตรง ของ คณะกรรมการ มรรยาท ทนายความ ของสภา ทนายความ ตาม พระราชบัญญัติ ทนายความ พ.ศ. 2528 ไม่ใช่อำนาจ หน้าที่ ของ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 นั้น เห็นว่า แม้ พระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2528 จะ ได้ บัญญัติ ถึง อำนาจ หน้าที่ ของคณะกรรมการ มรรยาท ทนายความ ไว้ โดยเฉพาะ แล้ว ใน หมวด 7 แห่งพระราชบัญญัติ ดังกล่าว ก็ ตาม แต่ พระราชบัญญัติ ทนายความ พ.ศ. 2528ก็ มิได้ บัญญัติ ห้าม ศาล ที่ จะ วินิจฉัย ว่า ทนายความ ผู้ มี พฤติกรรม ที่ ขัดต่อ มรรยาท ทนายความ ตาม ข้อบังคับ สภาพ ทนายความ ว่าด้วย มรรยาททนายความ พ.ศ. 2529 เป็น ผู้ ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความ เพื่อวินิจฉัย ความรับผิด ทางแพ่ง ใน กรณี ละเมิด เมื่อ เป็น เช่นนี้ การ ที่ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 เห็นว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด ข้อบังคับสภา ทนายความ ว่าด้วย มรรยาท ทนายความ พ.ศ. 2529 หมวด 3 ข้อ 12(1)คือ จงใจ ขาดนัด หรือ ทอดทิ้ง คดี ทำให้ เสื่อมเสีย ประโยชน์ ของโจทก์ ผู้เป็น ลูกความ ของ จำเลย ทั้ง สอง ตาม พระราชบัญญัติ ทนายความพ.ศ. 2528 ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ก็ มีอำนาจ ที่ จะ วินิจฉัย ว่าการ กระทำของ จำเลย ทั้ง สอง เป็น การ ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความ อันเป็นการ ละเมิด ต่อ โจทก์ ทำให้ โจทก์ เสียหาย ได้ ข้อ วินิจฉัย ของศาลอุทธรณ์ ภาค 3 มิได้ เป็น การ ก้าวล่วง อำนาจ ของ คณะกรรมการ มรรยาททนายความ ของ สภา ทนายความ ดัง ที่ จำเลย ทั้ง สอง ฎีกา ฎีกา ข้อ นี้ ของจำเลย ทั้ง สอง ฟังไม่ขึ้นฎีกา ข้อ 4 ของ จำเลย ทั้ง สอง ที่ ว่า โจทก์ ไม่มี อำนาจฟ้อง จำเลยทั้ง สอง เพราะ จำเลย ทั้ง สอง ไม่มี นิติสัมพันธ์ กับ โจทก์ การ ที่ จำเลยทั้ง สอง รับ เป็น ทนายความ แก้ต่าง ให้ แก่ โจทก์ ใน คดีแพ่ง หมายเลขแดงที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น ที่ โจทก์ ถูก โจทก์ ใน คดี นั้น ฟ้อง เป็นจำเลย ที่ 2 ก็ เนื่องมาจาก จำเลย ทั้ง สอง ต้อง ปฏิบัติ หน้าที่ใน ฐานะ ลูกจ้าง ของ บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด ผู้เป็น นายจ้าง ของ จำเลย ทั้ง สอง เพียง อย่างเดียว โดย ที่ จำเลย ทั้ง สอง มิได้ รับจ้างว่าความ ให้ แก่ โจทก์ นั้น เห็นว่า แม้ จำเลย ทั้ง สอง จะ เป็น ลูกจ้างของ บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด และ รับ เข้า เป็น ทนายความ แก้ต่าง ให้ โจทก์ ใน คดีแพ่ง หมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น ในฐานะ ลูกจ้าง ของ บริษัท ดังกล่าว ก็ ตาม แต่ การ ที่ โจทก์ ได้ ลงลายมือชื่อใน ใบแต่งทนายความ เมื่อ วันที่ 2 พฤษภาคม 2531 และ วันที่ 5 กันยายน2531 แต่งตั้ง ให้ จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 เป็น ทนายความ แก้ต่าง ให้ ในคดีแพ่ง หมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น โดย นัย แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 60 วรรคหนึ่ง ถือว่า โจทก์ได้ แต่งตั้ง จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 เป็น ทนายความ ว่าความ ให้ แล้ว ตามลำดับจำเลย ทั้ง สอง มี อำนาจ ว่าความ และ ดำเนิน กระบวนพิจารณาคดีแพ่ง หมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น แทน โจทก์ ได้ ตามความ ที่ บัญญัติ ไว้ ใน ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 62ดังนั้น เมื่อ จำเลย ทั้ง สอง ทอดทิ้ง คดี ของ โจทก์ ทำให้ โจทก์ ตกเป็น ผู้ แพ้คดี โดย ความผิด ของ จำเลย ทั้ง สอง โจทก์ ก็ มีอำนาจ ฟ้อง เรียก ค่าเสียหายเอา จาก จำเลย ทั้ง สอง ได้ ฎีกา ข้อ นี้ ของ จำเลย ทั้ง สอง ก็ ฟังไม่ขึ้นฎีกา ข้อ 5 ของ จำเลย ทั้ง สอง ใน เรื่อง ค่าเสียหาย ที่ ว่า เมื่อศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ไม่มี อำนาจ วินิจฉัย ว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด มรรยาททนายความ ข้อ วินิจฉัย ของ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 จึง เป็น เรื่อง นอกฟ้อง นอกประเด็น ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษา ให้ จำเลย ทั้ง สอง ชดใช้ ค่าเสียหายให้ แก่ โจทก์ ย่อม เป็น การ ไม่ชอบ ด้วย นั้น เห็นว่า เมื่อ ฟัง ว่า ศาลอุทธรณ์ภาค 3 มีอำนาจ วินิจฉัย ว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความฐาน ทอดทิ้ง คดี ทำให้ โจทก์ เสียหาย ดัง ที่ ได้ วินิจฉัย แล้ว ก็ นับ ได้ว่าการกระทำ ของ จำเลย ทั้ง สอง เป็น การ ละเมิด ต่อ โจทก์ เมื่อ โจทก์ได้รับ ความเสียหาย ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ก็ ชอบ ที่ จะ พิพากษา ให้ จำเลยทั้ง สอง ร่วมกัน ชดใช้ ค่าเสียหาย ให้ แก่ โจทก์ ได้ ฎีกา ของ จำเลย ทั้ง สองข้อ นี้ ก็ ฟังไม่ขึ้น เช่นกันสำหรับ ฎีกา ข้อ 1 ของ จำเลย ทั้ง สอง ที่ ว่า การ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3วินิจฉัย ว่าการ ทอดทิ้ง คดี ของ จำเลย ทั้ง สอง ทำให้ โจทก์ ไม่สามารถ ฟ้องไล่เบี้ย เอา จาก บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด ผู้รับประกันภัย ได้ เพราะ บริษัท ดังกล่าว ได้ ถูก เพิกถอน ใบอนุญาต ประกอบ ธุรกิจ ประกันวินาศภัย ไป แล้ว โจทก์ จึง ได้รับ ความเสียหาย จาก การกระทำ ของ จำเลยทั้ง สอง โดยตรง เป็น การ วินิจฉัย ที่ ไม่ชอบ เพราะ ผู้เอาประกันภัยรถยนต์ ใน คดีแพ่ง หมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น คือห้างหุ้นส่วนจำกัด วณิชย์ก่อสร้าง ไม่ใช่ โจทก์ โจทก์ จึง ไม่มี นิติสัมพันธ์ กับ บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด นั้น เห็นว่า จำเลย ทั้ง สอง ตกลง รับ เป็น ทนายความ ของ โจทก์ ตาม คำรับ เป็นทนายความ เอกสาร ท้ายฟ้อง หมายเลข 2 และ 3 ดังนั้น จำเลยทั้ง สอง ต้อง ปฏิบัติ หน้าที่ ของ ทนายความ ให้ สมบูรณ์ ตาม ที่ กำหนด ไว้ใน ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และ พระราชบัญญัติ ทนายความพ.ศ. 2528 เมื่อ ข้อเท็จจริง ฟังได้ ว่า จำเลย ทั้ง สอง จงใจ ขาดนัดหรือ ทอดทิ้ง คดี ทำให้ เสื่อมเสีย ประโยชน์ ของ โจทก์ ผู้เป็น ลูกความ ของจำเลย ทั้ง สอง ตาม ที่ ได้ วินิจฉัย มา แล้ว ข้างต้น จำเลย ทั้ง สอง ต้อง รับผิดชดใช้ ค่าเสียหาย ให้ โจทก์ อยู่ แล้ว ฎีกา ของ จำเลย ทั้ง สอง ใน ข้อ นี้ จึง ไม่เป็น สาระ แก่ คดี อันควร จะ ได้รับ การ วินิจฉัย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่ง เพราะไม่อาจ ทำให้ ผล ของ คดี เปลี่ยนแปลง ไป ศาลฎีกา ไม่รับ วินิจฉัย "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 439/2539นาง เยาวลักษณ์ วณิชย์เศรษฐ์โจทก์นาย สถาพร ยศธแสนย์ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 60 พ.ร.บ.ทนายความ พ.ศ.2477 พระราชบัญญัติทนายความพ.ศ.2528มิได้บัญญัติห้ามศาลที่จะวินิจฉัยว่าทนายความผู้มีพฤติกรรมที่ขัดต่อมรรยาททนายความตามข้อบังคับสภาทนายความว่าด้วยมรรยาททนายความพ.ศ.2529เป็นผู้ประพฤติ ผิดมรรยาททนายความเพื่อวินิจฉัย ความรับผิดทางแพ่งในกรณี ละเมิด แม้จำเลยทั้งสองจะเป็น ลูกจ้างของบริษัทประกันภัยและรับเข้าเป็นทนายความแก้ต่างให้โจทก์ในฐานะลูกจ้างของบริษัทประกันภัยก็ตามแต่การที่ได้ลงลายมือชื่อใน ใบแต่งทนายความแต่งตั้งจำเลยทั้งสองถือว่าโจทก์ได้แต่งตั้งจำเลยทั้งสองเป็นทนายความว่าความให้แล้วโจทก์ ฟ้อง ว่า เดิม โจทก์ ถูก ฟ้อง เป็น จำเลย ที่ 2 ใน คดีแพ่งหมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น โจทก์ ได้ ตกลง ว่าจ้าง ให้จำเลย ทั้ง สอง เป็น ทนายความ แก้ต่าง ให้ แต่ จำเลย ทั้ง สอง ไม่ได้ ไป ว่าความตาม หน้าที่ ละทิ้ง คดี โดย ไม่มี เหตุสมควร จน ศาลชั้นต้น มี คำสั่ง ให้ โจทก์ซึ่ง เป็น จำเลย ที่ 2 ใน คดี นั้น ขาดนัดพิจารณา อีก ทั้ง จำเลย ทั้ง สองจงใจ ละเว้น ไม่ยอม เรียก บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด เข้า เป็น จำเลยร่วม จน บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด หลุดพ้น ความรับผิด ชอบ ไป ทั้งที่ บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด มี หน้าที่ ต้อง รับผิด ชดใช้ แทน โจทก์ การกระทำ ของ จำเลย ทั้ง สอง ทำให้ ศาลชั้นต้น พิพากษา ให้ จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิด ชำระ เงิน แก่ โจทก์ คดี นั้น และ โจทก์ ได้ ชำระ เงิน ตามคำพิพากษา ศาลชั้นต้น ไป รวม 67,124.35 บาท ขอให้ บังคับ จำเลย ทั้ง สองร่วมกัน ชดใช้ เงิน จำนวน 67,124.35 บาท พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละเจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วันที่ 14 มิถุนายน 2532 จน ถึง วัน ยื่นฟ้องเป็น เวลา 4 เดือน เป็น ค่า ดอกเบี้ย 1,678 บาท รวมเป็น เงิน ที่ จำเลยทั้ง สอง ร่วมกัน ชดใช้ แก่ โจทก์ ทั้งสิ้น 68,802.35 บาท ให้ จำเลย ทั้ง สองร่วมกัน รับผิด ชดใช้ ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี ใน ต้นเงิน67,124.35 บาท นับแต่ วันฟ้อง จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ที่ 1 ที่ 2 ให้การ และ แก้ไข คำให้การ ขอให้ ยกฟ้องศาลชั้นต้น พิพากษายก ฟ้องโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน รับผิดชดใช้ เงิน จำนวน 67,124.35 บาท พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละเจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี ใน ต้นเงิน จำนวน ดังกล่าว นับแต่ วันที่ 14 มิถุนายน2532 จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์ แต่ ดอกเบี้ย นับแต่ วันที่14 มิถุนายน 2532 ถึง วันที่ 16 ตุลาคม 2532 ต้อง ไม่เกิน 1,678 บาทจำเลย ทั้ง สอง ฎีกา ศาลฎีกา สั่ง รับ เฉพาะ ฎีกา ข้อ 1 และ ข้อ 3 ถึงข้อ 5 ซึ่ง เป็น ข้อกฎหมายศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "เห็นควร วินิจฉัย ฎีกา ของ จำเลย ทั้ง สอง ใน ข้อ3 ถึง ข้อ 5 เสีย ก่อนฎีกา ข้อ 3 ของ จำเลย ทั้ง สอง ที่ ว่า การ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3วินิจฉัย ว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความ ทำให้ โจทก์ เสียหายเป็น การ ละเมิด ต่อ โจทก์ เป็น ข้อ วินิจฉัย ที่ ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะผู้ที่ จะ วินิจฉัย ว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความ หรือไม่เป็น อำนาจ หน้าที่ โดยตรง ของ คณะกรรมการ มรรยาท ทนายความ ของสภา ทนายความ ตาม พระราชบัญญัติ ทนายความ พ.ศ. 2528 ไม่ใช่อำนาจ หน้าที่ ของ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 นั้น เห็นว่า แม้ พระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2528 จะ ได้ บัญญัติ ถึง อำนาจ หน้าที่ ของคณะกรรมการ มรรยาท ทนายความ ไว้ โดยเฉพาะ แล้ว ใน หมวด 7 แห่งพระราชบัญญัติ ดังกล่าว ก็ ตาม แต่ พระราชบัญญัติ ทนายความ พ.ศ. 2528ก็ มิได้ บัญญัติ ห้าม ศาล ที่ จะ วินิจฉัย ว่า ทนายความ ผู้ มี พฤติกรรม ที่ ขัดต่อ มรรยาท ทนายความ ตาม ข้อบังคับ สภาพ ทนายความ ว่าด้วย มรรยาททนายความ พ.ศ. 2529 เป็น ผู้ ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความ เพื่อวินิจฉัย ความรับผิด ทางแพ่ง ใน กรณี ละเมิด เมื่อ เป็น เช่นนี้ การ ที่ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 เห็นว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด ข้อบังคับสภา ทนายความ ว่าด้วย มรรยาท ทนายความ พ.ศ. 2529 หมวด 3 ข้อ 12(1)คือ จงใจ ขาดนัด หรือ ทอดทิ้ง คดี ทำให้ เสื่อมเสีย ประโยชน์ ของโจทก์ ผู้เป็น ลูกความ ของ จำเลย ทั้ง สอง ตาม พระราชบัญญัติ ทนายความพ.ศ. 2528 ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ก็ มีอำนาจ ที่ จะ วินิจฉัย ว่าการ กระทำของ จำเลย ทั้ง สอง เป็น การ ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความ อันเป็นการ ละเมิด ต่อ โจทก์ ทำให้ โจทก์ เสียหาย ได้ ข้อ วินิจฉัย ของศาลอุทธรณ์ ภาค 3 มิได้ เป็น การ ก้าวล่วง อำนาจ ของ คณะกรรมการ มรรยาททนายความ ของ สภา ทนายความ ดัง ที่ จำเลย ทั้ง สอง ฎีกา ฎีกา ข้อ นี้ ของจำเลย ทั้ง สอง ฟังไม่ขึ้นฎีกา ข้อ 4 ของ จำเลย ทั้ง สอง ที่ ว่า โจทก์ ไม่มี อำนาจฟ้อง จำเลยทั้ง สอง เพราะ จำเลย ทั้ง สอง ไม่มี นิติสัมพันธ์ กับ โจทก์ การ ที่ จำเลยทั้ง สอง รับ เป็น ทนายความ แก้ต่าง ให้ แก่ โจทก์ ใน คดีแพ่ง หมายเลขแดงที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น ที่ โจทก์ ถูก โจทก์ ใน คดี นั้น ฟ้อง เป็นจำเลย ที่ 2 ก็ เนื่องมาจาก จำเลย ทั้ง สอง ต้อง ปฏิบัติ หน้าที่ใน ฐานะ ลูกจ้าง ของ บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด ผู้เป็น นายจ้าง ของ จำเลย ทั้ง สอง เพียง อย่างเดียว โดย ที่ จำเลย ทั้ง สอง มิได้ รับจ้างว่าความ ให้ แก่ โจทก์ นั้น เห็นว่า แม้ จำเลย ทั้ง สอง จะ เป็น ลูกจ้างของ บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด และ รับ เข้า เป็น ทนายความ แก้ต่าง ให้ โจทก์ ใน คดีแพ่ง หมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น ในฐานะ ลูกจ้าง ของ บริษัท ดังกล่าว ก็ ตาม แต่ การ ที่ โจทก์ ได้ ลงลายมือชื่อใน ใบแต่งทนายความ เมื่อ วันที่ 2 พฤษภาคม 2531 และ วันที่ 5 กันยายน2531 แต่งตั้ง ให้ จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 เป็น ทนายความ แก้ต่าง ให้ ในคดีแพ่ง หมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น โดย นัย แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 60 วรรคหนึ่ง ถือว่า โจทก์ได้ แต่งตั้ง จำเลย ที่ 1 และ ที่ 2 เป็น ทนายความ ว่าความ ให้ แล้ว ตามลำดับจำเลย ทั้ง สอง มี อำนาจ ว่าความ และ ดำเนิน กระบวนพิจารณาคดีแพ่ง หมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น แทน โจทก์ ได้ ตามความ ที่ บัญญัติ ไว้ ใน ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 62ดังนั้น เมื่อ จำเลย ทั้ง สอง ทอดทิ้ง คดี ของ โจทก์ ทำให้ โจทก์ ตกเป็น ผู้ แพ้คดี โดย ความผิด ของ จำเลย ทั้ง สอง โจทก์ ก็ มีอำนาจ ฟ้อง เรียก ค่าเสียหายเอา จาก จำเลย ทั้ง สอง ได้ ฎีกา ข้อ นี้ ของ จำเลย ทั้ง สอง ก็ ฟังไม่ขึ้นฎีกา ข้อ 5 ของ จำเลย ทั้ง สอง ใน เรื่อง ค่าเสียหาย ที่ ว่า เมื่อศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ไม่มี อำนาจ วินิจฉัย ว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด มรรยาททนายความ ข้อ วินิจฉัย ของ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 จึง เป็น เรื่อง นอกฟ้อง นอกประเด็น ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษา ให้ จำเลย ทั้ง สอง ชดใช้ ค่าเสียหายให้ แก่ โจทก์ ย่อม เป็น การ ไม่ชอบ ด้วย นั้น เห็นว่า เมื่อ ฟัง ว่า ศาลอุทธรณ์ภาค 3 มีอำนาจ วินิจฉัย ว่า จำเลย ทั้ง สอง ประพฤติ ผิด มรรยาท ทนายความฐาน ทอดทิ้ง คดี ทำให้ โจทก์ เสียหาย ดัง ที่ ได้ วินิจฉัย แล้ว ก็ นับ ได้ว่าการกระทำ ของ จำเลย ทั้ง สอง เป็น การ ละเมิด ต่อ โจทก์ เมื่อ โจทก์ได้รับ ความเสียหาย ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ก็ ชอบ ที่ จะ พิพากษา ให้ จำเลยทั้ง สอง ร่วมกัน ชดใช้ ค่าเสียหาย ให้ แก่ โจทก์ ได้ ฎีกา ของ จำเลย ทั้ง สองข้อ นี้ ก็ ฟังไม่ขึ้น เช่นกันสำหรับ ฎีกา ข้อ 1 ของ จำเลย ทั้ง สอง ที่ ว่า การ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3วินิจฉัย ว่าการ ทอดทิ้ง คดี ของ จำเลย ทั้ง สอง ทำให้ โจทก์ ไม่สามารถ ฟ้องไล่เบี้ย เอา จาก บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด ผู้รับประกันภัย ได้ เพราะ บริษัท ดังกล่าว ได้ ถูก เพิกถอน ใบอนุญาต ประกอบ ธุรกิจ ประกันวินาศภัย ไป แล้ว โจทก์ จึง ได้รับ ความเสียหาย จาก การกระทำ ของ จำเลยทั้ง สอง โดยตรง เป็น การ วินิจฉัย ที่ ไม่ชอบ เพราะ ผู้เอาประกันภัยรถยนต์ ใน คดีแพ่ง หมายเลขแดง ที่ 1348/2531 ของ ศาลชั้นต้น คือห้างหุ้นส่วนจำกัด วณิชย์ก่อสร้าง ไม่ใช่ โจทก์ โจทก์ จึง ไม่มี นิติสัมพันธ์ กับ บริษัท บัวหลวงประกันภัย จำกัด นั้น เห็นว่า จำเลย ทั้ง สอง ตกลง รับ เป็น ทนายความ ของ โจทก์ ตาม คำรับ เป็นทนายความ เอกสาร ท้ายฟ้อง หมายเลข 2 และ 3 ดังนั้น จำเลยทั้ง สอง ต้อง ปฏิบัติ หน้าที่ ของ ทนายความ ให้ สมบูรณ์ ตาม ที่ กำหนด ไว้ใน ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และ พระราชบัญญัติ ทนายความพ.ศ. 2528 เมื่อ ข้อเท็จจริง ฟังได้ ว่า จำเลย ทั้ง สอง จงใจ ขาดนัดหรือ ทอดทิ้ง คดี ทำให้ เสื่อมเสีย ประโยชน์ ของ โจทก์ ผู้เป็น ลูกความ ของจำเลย ทั้ง สอง ตาม ที่ ได้ วินิจฉัย มา แล้ว ข้างต้น จำเลย ทั้ง สอง ต้อง รับผิดชดใช้ ค่าเสียหาย ให้ โจทก์ อยู่ แล้ว ฎีกา ของ จำเลย ทั้ง สอง ใน ข้อ นี้ จึง ไม่เป็น สาระ แก่ คดี อันควร จะ ได้รับ การ วินิจฉัย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่ง เพราะไม่อาจ ทำให้ ผล ของ คดี เปลี่ยนแปลง ไป ศาลฎีกา ไม่รับ วินิจฉัย "พิพากษายืน(สุรินทร์ นาควิเชียร-นาม ยิ้มแย้ม-จรัญ หัตถกรรม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุละเมิดเป็นการกระทำโดยผิดกฎหมายนั้นถ้ามีกฎหมายบัญญัติชัดแจ้งเช่นกฎหมายอาญาบัญญัติว่าการกระทำอันใดเป็นความผิดก็ย่อมเป็นการกระทำผิดกฎหมายโดยไม่มีปัญหาแต่ความรับผิดฐานละเมิดไม่จำต้องมีกฎหมายบัญญัติโดยชัดแจ้งว่าการกระทำอันใดถือว่าเป็นการกระทำผิดกฎหมายดังเช่นประมวลกฎหมายอาญามาตรา2คำว่า"โดยผิดกฎหมาย"ในมาตรานี้หมายความเพียงว่าถ้าได้กระทำความเสียหายแก่สิทธิเด็ดขาดของบุคคลคือชีวิตร่างกายอนามัยเสรีภาพทรัพย์สินหรือสิทธิเด็ดขาดอย่างอื่นของบุคคลโดยไม่มีสิทธิหรือข้อแก้ตัวตามกฎหมายให้ทำได้แล้วก็ถือเป็นการกระทำโดยผิดกฎหมายอยู่ในตัวอีกนัยหนึ่งคำว่า"โดยผิดกฎหมาย"ในมาตรานี้แปลมาจาก"unlawfully" (ในต้นร่างมีที่มาจากกฎหมายเยอรมัน)ซึ่งศาลฎีกาได้กล่าวไว้ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่502/2497ว่า"แต่ถ้าจำเลยรู้แล้วฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามหน้าที่ก็เป็นการกระทำผิดกฎหมายในตัว"กล่าวคือศาลฎีกาได้ถือหลักผิดกฎหมายในตัวขึ้นปรับแก่คดี ในคดีนี้การที่ศาลวินิจฉัยการกระทำของจำเลยทั้งสองว่าเป็นการกระทำที่ขัดต่อมารยาททนายความตามข้อบังคับสภาทนายความว่าด้วยมารยาททนายความพ.ศ.2529นั้นเนื่องจากการกระทำของจำเลยทั้งสองแม้ไม่มีกฎหมายบัญญัติไว้ชัดแจ้งว่าการกระทำนั้นผิดกฎหมายแต่ข้อบังคับที่สภาทนายความกำหนดขึ้นมาตามพระราชบัญญัติทนายความพ.ศ.2528เป็นการกำหนดหน้าที่ของทนายความที่จะต้องปฏิบัติตามหรือต้องไม่กระทำการฝ่าฝืนดังนั้นการพิจารณาการกระทำของจำเลยทั้งสองในคดีนี้ว่าเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับหรือไม่จึงเป็นการวินิจฉัยว่าการกระทำนั้นผิดต่อหน้าที่ที่จะต้องปฏิบัติแล้วไม่ปฏิบัติหรือไม่กล่าวคือวินิจฉัยว่าจะเป็นการผิดกฎหมายอยู่ในตัวหรือไม่นั่นเองซึ่งในเรื่องนี้ไม่มีข้อห้ามมิให้ศาลวินิจฉัยแต่เป็นประเด็นที่ศาลต้องวินิจฉัยชี้ขาดโดยตรงเนื่องจากการพิจารณาว่าการกระทำของจำเลยทั้งสองจะเป็นละเมิดหรือไม่ศาลต้องพิจารณาว่าจำเลยทั้งสองกระทำต่อบุคคลอื่นโดยผิดกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา420หรือไม่ศาลฎีกาจึงกล่าวไว้ชัดว่าเป็นการวินิจฉัยเพื่อความรับผิดทางแพ่งในกรณีละเมิดฉะนั้นการที่จำเลยทั้งสองฎีกาว่าการวินิจฉัยว่าจำเลยประพฤติผิดมารยาททนายความหรือไม่เป็นอำนาจหน้าที่โดยตรงของคณะกรรมการมารยาททนายความไม่ใช่อำนาจของศาลเป็นผู้วินิจฉัยเข้าใจว่าคงหมายถึงการวินิจฉัยที่เป็นการควบคุมการประพฤติผิดมารยาททนายความตามพระราชบัญญัติ ทนายความพ.ศ.2528มากกว่าซึ่งเป็นคนละเรื่องกันเพราะศาลวินิจฉัยกรณีนี้ไม่ใช่เป็นการทำหน้าที่ของคณะกรรมการมารยาททนายความ การที่พระราชบัญญัติทนายความฯได้กำหนดอำนาจหน้าที่ผู้ควบคุมการประพฤติผิดมารยาททนายความไว้แต่ศาลได้วินิจฉัยการกระทำนั้นผิดข้อบังคับเพื่อวินิจฉัยความรับผิดทางแพ่งกรณีละเมิดนั้นศาลฎีกาเคยวินิจฉัยมาแล้วหลายคดีอาทิเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่379/2521สัญญาจ้างทนายว่าความกำหนดค่าจ้างเป็นจำนวนเงินแน่นอนมิใช่แบ่งเอาส่วนจากทรัพย์สินที่เป็นมูลพิพาทไม่เป็นโมฆะทนายความของจำเลยในคดีที่จำเลยยอมความในศาลกับคู่ความที่เป็นผู้เยาว์โดยไม่ได้รับอนุญาตจากศาลถือเป็นการที่ทนายความขาดความระวังในการปฏิบัติหน้าที่เป็นเหตุให้จำเลยเสียหายเพราะถูกฟ้องเพิกถอนการยอมความต้องลดค่าจ้างว่าความลงตามสมควรและคำพิพากษาศาลฎีกาที่821/2510ผู้ถูกกล่าวหารับเป็นทนายให้ลูกความเพื่อดำเนินกระบวนพิจารณาตามหน้าที่ในกฎหมายแล้วการที่ศาลสั่งให้ลูกความซึ่งเป็นโจทก์ชำระค่าธรรมเนียมขึ้นศาลเพิ่มตามทุนทรัพย์ที่เพิ่มขึ้นผู้ถูกกล่าวหารับเงินค่าธรรมเนียมจากโจทก์เพื่อนำมาชำระต่อศาลแทนโจทก์กลับนำเงินไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวแล้วไปแถลงต่อศาลว่าโจทก์ขอผัดเป็นกิริยาตระบัดสินแล้วแม้คิดจะหาเงินไปชำระให้ในภายหลังแต่หาไม่ได้เลยไม่ได้ชำระศาลจึงยกฟ้องและแม้จะมีความตั้งใจจะหาเงินมาใช้คืนแต่การตระบัดสินได้เกิดขึ้นแล้วตั้งแต่เอาเงินลูกความไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวและถือว่าลูกความได้รับความเสียหายแล้วส่วนการที่ลูกความฟ้องคดีใหม่เป็นเรื่องลูกความหาทางแก้ของเขาเองคดีเก่าที่ถูกยกฟ้องก็คงเป็นเพราะความผิดของทนายความผู้ถูกกล่าวหาอยู่ตามเดิม นอกจากนี้หากมีกรณีที่ต้องวินิจฉัยตามกฎหมายในเรื่องใดศาลยังมีอำนาจวินิจฉัยว่าการกระทำนั้นเป็นการฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบังคับหรือไม่ได้เช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่191/2539ข้อตกลงตามสัญญาจ้างว่าความที่ให้โจทก์เป็นทนายความของจำเลยในคดีฟ้องขับไล่โดยจำเลยจะชำระค่าจ้างให้แก่โจทก์เมื่อคดีถึงที่สุดและจำเลยเป็นฝ่ายชนะคดีกับให้โจทก์ออกเงินทดรองเป็นค่าขึ้นศาลค่าธรรมเนียมและค่าใช้จ่ายต่างๆในระหว่างดำเนินคดีไปก่อนจนกว่าคดีจะถึงที่สุดถ้าจำเลยไม่ได้รับที่ดินพิพาทคืนโจทก์จะไม่ได้รับค่าจ้างมีลักษณะเป็นการหาประโยชน์จากการที่ผู้อื่นเป็นความกันหรือยุยงให้ผู้อื่นเป็นความกันเป็นสัญญาที่มีวัตถุประสงค์ขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนตกเป็นโมฆะและเป็นปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนศาลยกขึ้นวินิจฉัยเองได้(ข้อสังเกตคดีนี้ศาลวินิจฉัยว่าเป็นสัญญาที่มีวัตถุประสงค์ขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหาใช่วินิจฉัยว่าเป็นสัญญาที่ต้องห้ามชัดแจ้งโดยกฎหมายคงอาจเป็นเพราะข้อบังคับไม่ใช่กฎหมาย)ฉะนั้นโดยหลักแล้วแม้จะมีกฎหมายอาทิเช่นพระราชบัญญัติต่างๆกำหนดให้เรื่องใดเป็นอำนาจหน้าที่ของคณะกรรมการหรือรัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินั้นแต่เมื่อมีกรณีที่ต้องวินิจฉัยชี้ขาดข้อกฎหมายในคดีการกำหนดไว้เช่นนั้นก็ไม่ขัดในการที่ศาลจะเป็นผู้วินิจฉัยเพราะมิใช่เป็นการทำหน้าที่ตามที่พระราชบัญญัตินั้นกำหนดแต่อย่างใดแต่เป็นการทำหน้าที่พิพากษาชี้ขาดตัดสินคดีของศาล ?พฤตินัยทัศนัยพิทักษ์กุล?