คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 437/2491หลักกฎหมาย: การฎีกาปัญหาข้อกฎหมายนั้น ผู้ฎีกาจะต้องอ้างอิงยกข้อกฎหมายขึ้นกล่าวด้วยว่า ไม่ชอบด้วยกฎหมายอย่างใดเพียงแต่กล่าวว่า ไม่ชอบด้วยกฎหมายและเหตุผลเฉยๆ เท่านั้นไม่เป็นข้อกฎหมายอันศาลฎีกาจะพึงวินิจฉัยให้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลย จำเลยค้างค่าจ้างแก่โจทก์โจทก์จึงฟ้อง ขอให้จำเลยชำระค่าจ้างที่ค้าง 650 บาท กับดอกเบี้ยจำเลยต่อสู้ว่า โจทก์ได้เอาเงินและสิ่งของของจำเลยไปบ้างแล้วคงค้างเพียง 168 บาทศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยค้างชำระเพียง 440 บาท จึงพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 440 บาท แก่โจทก์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยชำระเพียง 168 บาทโจทก์ฎีกา โดยมีผู้พิพากษาศาลชั้นต้นผู้พิจารณาได้สั่งในคำร้องขอฎีกาข้อเท็จจริงว่า คดีมีเหตุสมควรที่โจทก์จะฎีกาได้ และสั่งในฟ้องฎีกาว่า คดีมีปัญหากฎหมายว่า สมุดบัญชีที่จำเลยทำไว้เป็นการส่วนตัวและลับหลังโจทก์ จะพึงรับฟังได้เพียงไร และจะนำมาหักกลบลบหนี้กับฝ่ายโจทก์ได้หรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องฎีกาของโจทก์หาได้มีข้อความเป็นข้อกฎหมายดังที่ศาลชั้นต้นสั่งในฟ้องฎีกาไม่คงมีข้อความตอนหนึ่งว่า "การที่จำเลยนายจ้าง ได้จดรายการตามอำเภอใจด้วยตนเองโดยไม่มีฝ่ายลูกจ้างรับเอง โดยมีใบรับหรือลงชื่อกำกับไว้นั้น เป็นการถูกต้องใช้ได้ก็ย่อมไม่ชอบด้วยกฎหมายและเหตุผล" นั้น หาได้กล่าวไม่ว่า ไม่ชอบด้วยกฎหมายอย่างใด จึงไม่เป็นข้อกฎหมายอันจะพึงวินิจฉัย ส่วนข้อเท็จจริงเห็นชอบตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 437/2491นายมีราไมดินโจทก์นายฮาบีบอิสไมล์จำเลย ป.วิ.พ. ม. 225, ม. 247การฎีกาปัญหาข้อกฎหมายนั้น ผู้ฎีกาจะต้องอ้างอิงยกข้อกฎหมายขึ้นกล่าวด้วยว่า ไม่ชอบด้วยกฎหมายอย่างใดเพียงแต่กล่าวว่า ไม่ชอบด้วยกฎหมายและเหตุผลเฉยๆ เท่านั้นไม่เป็นข้อกฎหมายอันศาลฎีกาจะพึงวินิจฉัยให้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลย จำเลยค้างค่าจ้างแก่โจทก์โจทก์จึงฟ้อง ขอให้จำเลยชำระค่าจ้างที่ค้าง 650 บาท กับดอกเบี้ยจำเลยต่อสู้ว่า โจทก์ได้เอาเงินและสิ่งของของจำเลยไปบ้างแล้วคงค้างเพียง 168 บาทศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยค้างชำระเพียง 440 บาท จึงพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 440 บาท แก่โจทก์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยชำระเพียง 168 บาทโจทก์ฎีกา โดยมีผู้พิพากษาศาลชั้นต้นผู้พิจารณาได้สั่งในคำร้องขอฎีกาข้อเท็จจริงว่า คดีมีเหตุสมควรที่โจทก์จะฎีกาได้ และสั่งในฟ้องฎีกาว่า คดีมีปัญหากฎหมายว่า สมุดบัญชีที่จำเลยทำไว้เป็นการส่วนตัวและลับหลังโจทก์ จะพึงรับฟังได้เพียงไร และจะนำมาหักกลบลบหนี้กับฝ่ายโจทก์ได้หรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องฎีกาของโจทก์หาได้มีข้อความเป็นข้อกฎหมายดังที่ศาลชั้นต้นสั่งในฟ้องฎีกาไม่คงมีข้อความตอนหนึ่งว่า "การที่จำเลยนายจ้าง ได้จดรายการตามอำเภอใจด้วยตนเองโดยไม่มีฝ่ายลูกจ้างรับเอง โดยมีใบรับหรือลงชื่อกำกับไว้นั้น เป็นการถูกต้องใช้ได้ก็ย่อมไม่ชอบด้วยกฎหมายและเหตุผล" นั้น หาได้กล่าวไม่ว่า ไม่ชอบด้วยกฎหมายอย่างใด จึงไม่เป็นข้อกฎหมายอันจะพึงวินิจฉัย ส่วนข้อเท็จจริงเห็นชอบตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จึงพิพากษายืน(มนูภันย์วิมลสาร-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-นิติธรรมประกรณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลย จำเลยค้างค่าจ้างแก่โจทก์โจทก์จึงฟ้อง ขอให้จำเลยชำระค่าจ้างที่ค้าง 650 บาท กับดอกเบี้ยจำเลยต่อสู้ว่า โจทก์ได้เอาเงินและสิ่งของของจำเลยไปบ้างแล้วคงค้างเพียง 168 บาทศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยค้างชำระเพียง 440 บาท จึงพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 440 บาท แก่โจทก์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยชำระเพียง 168 บาทโจทก์ฎีกา โดยมีผู้พิพากษาศาลชั้นต้นผู้พิจารณาได้สั่งในคำร้องขอฎีกาข้อเท็จจริงว่า คดีมีเหตุสมควรที่โจทก์จะฎีกาได้ และสั่งในฟ้องฎีกาว่า คดีมีปัญหากฎหมายว่า สมุดบัญชีที่จำเลยทำไว้เป็นการส่วนตัวและลับหลังโจทก์ จะพึงรับฟังได้เพียงไร และจะนำมาหักกลบลบหนี้กับฝ่ายโจทก์ได้หรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องฎีกาของโจทก์หาได้มีข้อความเป็นข้อกฎหมายดังที่ศาลชั้นต้นสั่งในฟ้องฎีกาไม่คงมีข้อความตอนหนึ่งว่า "การที่จำเลยนายจ้าง ได้จดรายการตามอำเภอใจด้วยตนเองโดยไม่มีฝ่ายลูกจ้างรับเอง โดยมีใบรับหรือลงชื่อกำกับไว้นั้น เป็นการถูกต้องใช้ได้ก็ย่อมไม่ชอบด้วยกฎหมายและเหตุผล" นั้น หาได้กล่าวไม่ว่า ไม่ชอบด้วยกฎหมายอย่างใด จึงไม่เป็นข้อกฎหมายอันจะพึงวินิจฉัย ส่วนข้อเท็จจริงเห็นชอบตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 437/2491นายมีราไมดินโจทก์นายฮาบีบอิสไมล์จำเลย ป.วิ.พ. ม. 225, ม. 247การฎีกาปัญหาข้อกฎหมายนั้น ผู้ฎีกาจะต้องอ้างอิงยกข้อกฎหมายขึ้นกล่าวด้วยว่า ไม่ชอบด้วยกฎหมายอย่างใดเพียงแต่กล่าวว่า ไม่ชอบด้วยกฎหมายและเหตุผลเฉยๆ เท่านั้นไม่เป็นข้อกฎหมายอันศาลฎีกาจะพึงวินิจฉัยให้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลย จำเลยค้างค่าจ้างแก่โจทก์โจทก์จึงฟ้อง ขอให้จำเลยชำระค่าจ้างที่ค้าง 650 บาท กับดอกเบี้ยจำเลยต่อสู้ว่า โจทก์ได้เอาเงินและสิ่งของของจำเลยไปบ้างแล้วคงค้างเพียง 168 บาทศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยค้างชำระเพียง 440 บาท จึงพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 440 บาท แก่โจทก์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยชำระเพียง 168 บาทโจทก์ฎีกา โดยมีผู้พิพากษาศาลชั้นต้นผู้พิจารณาได้สั่งในคำร้องขอฎีกาข้อเท็จจริงว่า คดีมีเหตุสมควรที่โจทก์จะฎีกาได้ และสั่งในฟ้องฎีกาว่า คดีมีปัญหากฎหมายว่า สมุดบัญชีที่จำเลยทำไว้เป็นการส่วนตัวและลับหลังโจทก์ จะพึงรับฟังได้เพียงไร และจะนำมาหักกลบลบหนี้กับฝ่ายโจทก์ได้หรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องฎีกาของโจทก์หาได้มีข้อความเป็นข้อกฎหมายดังที่ศาลชั้นต้นสั่งในฟ้องฎีกาไม่คงมีข้อความตอนหนึ่งว่า "การที่จำเลยนายจ้าง ได้จดรายการตามอำเภอใจด้วยตนเองโดยไม่มีฝ่ายลูกจ้างรับเอง โดยมีใบรับหรือลงชื่อกำกับไว้นั้น เป็นการถูกต้องใช้ได้ก็ย่อมไม่ชอบด้วยกฎหมายและเหตุผล" นั้น หาได้กล่าวไม่ว่า ไม่ชอบด้วยกฎหมายอย่างใด จึงไม่เป็นข้อกฎหมายอันจะพึงวินิจฉัย ส่วนข้อเท็จจริงเห็นชอบตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จึงพิพากษายืน(มนูภันย์วิมลสาร-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-นิติธรรมประกรณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ