คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 537/2492หลักกฎหมาย: การเนรเทศบุคคลไปนอกพระราชอาณาจักรไทยตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควา พ.ศ. 2490 มาตรา 31 นัน ไม่ใช่กรณีที่ให้ศาลพิพากษา.คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย ๕ วันปรับ ๑๐๐ บาท ตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๘,๑๖,๑๗,๑๘ ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๕๙ และให้ยกคำขอที่ขอให้เนรเทศตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๓๑ เสีย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า การเนรเทศตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๓๑ เป็นอำนาจของศาล จึงขอให้เนรเทศจำเลย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การเนรเทศบุคคลออกไปนอกพระราชอาณาจักรไทยตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๓๑ นั้น ไม่ใช่กรณีที่ให้ศาลพิพากษา พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 537/2492อัยยการพิษณุโลกโจทก์นายเล่าบุ้น แซ่เอียล. พ.ร.บ.ว่าด้วยการเนรเทศ ร.ศ. 131 พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ.2490 ม. 31 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 12การเนรเทศบุคคลไปนอกพระราชอาณาจักรไทยตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควา พ.ศ. 2490 มาตรา 31 นัน ไม่ใช่กรณีที่ให้ศาลพิพากษา.คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย ๕ วันปรับ ๑๐๐ บาท ตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๘,๑๖,๑๗,๑๘ ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๕๙ และให้ยกคำขอที่ขอให้เนรเทศตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๓๑ เสีย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า การเนรเทศตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๓๑ เป็นอำนาจของศาล จึงขอให้เนรเทศจำเลย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การเนรเทศบุคคลออกไปนอกพระราชอาณาจักรไทยตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๓๑ นั้น ไม่ใช่กรณีที่ให้ศาลพิพากษา พิพากษายืน.(ทรงนิติกรณ์-ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย ๕ วันปรับ ๑๐๐ บาท ตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๘,๑๖,๑๗,๑๘ ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๕๙ และให้ยกคำขอที่ขอให้เนรเทศตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๓๑ เสีย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า การเนรเทศตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๓๑ เป็นอำนาจของศาล จึงขอให้เนรเทศจำเลย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การเนรเทศบุคคลออกไปนอกพระราชอาณาจักรไทยตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๓๑ นั้น ไม่ใช่กรณีที่ให้ศาลพิพากษา พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 537/2492อัยยการพิษณุโลกโจทก์นายเล่าบุ้น แซ่เอียล. พ.ร.บ.ว่าด้วยการเนรเทศ ร.ศ. 131 พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ.2490 ม. 31 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 12การเนรเทศบุคคลไปนอกพระราชอาณาจักรไทยตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควา พ.ศ. 2490 มาตรา 31 นัน ไม่ใช่กรณีที่ให้ศาลพิพากษา.คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย ๕ วันปรับ ๑๐๐ บาท ตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๘,๑๖,๑๗,๑๘ ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๕๙ และให้ยกคำขอที่ขอให้เนรเทศตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๓๑ เสีย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า การเนรเทศตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๓๑ เป็นอำนาจของศาล จึงขอให้เนรเทศจำเลย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การเนรเทศบุคคลออกไปนอกพระราชอาณาจักรไทยตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๓๑ นั้น ไม่ใช่กรณีที่ให้ศาลพิพากษา พิพากษายืน.(ทรงนิติกรณ์-ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ