คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 27389หลักกฎหมาย: ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าโจทก์ทั้งสองมิได้ทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงตามคำสั่งเลิกจ้างของจำเลยแต่จากการ สอบสวนของคณะกรรมการสอบสวนได้ความว่าโจทก์ทั้งสองมีพฤติการณ์เป็นที่น่าสงสัยในความซื่อสัตย์สุจริต ไม่น่าไว้วางใจ และมีมลทินมัวหมองเป็นการพิจารณาถึงเหตุที่เลิกจ้างหย่อนลงไปจาก ข้ออ้างที่ว่าทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงว่าจำเลย จะมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองหรือไม่ ไม่เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นจำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองเป็นไปตามผลการสอบสวนซึ่งมีเหตุที่จำเลยจะไม่ไว้วางใจโจทก์ทั้งสองให้ทำงานกับจำเลยต่อไปแม้จะมิใช่ ความผิดร้ายแรง แต่ก็มีเหตุอันสมควรที่จำเลยจะเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองได้ ไม่เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมคำให้การของ อ. และโจทก์ที่ 1 ต่อคณะกรรมการสอบสวนเป็นการ บอกเล่าข้อเท็จจริงต่อคณะกรรมการสอบสวนโดยไม่มีการลงนามหรือปฏิญาณตามแบบวิธีการเบิกความต่อศาลเป็นเพียงพยานบอกเล่า รับฟังได้เพียงประกอบคำเบิกความของตัวพยานซึ่งได้มาเบิกความต่อศาล เท่านั้นเมื่อ อ. และโจทก์ที่ 1 มาเบิกความต่อศาลศาลจึงต้องรับฟัง คำเบิกความของพยานทั้งสองอันเป็นประจักษ์พยานตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 95โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องเป็นทำนองเดียวกันว่า โจทก์ทั้งสองเป็นลูกจ้างประจำของจำเลยทำหน้าที่ขับรถไขตู้ไปรษณีย์ เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2524 จำเลยได้เลิกจ้างโจทก์ทั้งสองโดยอ้างว่าทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงจำเลยได้ดำเนินคดีอาญาต่อโจทก์ แต่พนักงานอัยการมีคำสั่งเด็ดขาดไม่ฟ้องการที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองโดยไม่มีความผิดเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมและไม่จ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย ขอให้บังคับจำเลยให้จ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ทั้งสองหรือให้รับโจทก์ทั้งสองกลับเข้าทำงาน หากไม่สามารถรับโจทก์ทั้งสองเข้าทำงานได้ให้ใช้ค่าเสียหาย จำเลยให้การว่า โจทก์ทั้งสองเป็นพนักงานของจำเลยประจำที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขพระโขนง โจทก์ทั้งสองถูกไล่ออกจากงาน เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม2523 เพราะกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงฐานทุจริตต่อหน้าที่การงานและประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง โดยร่วมกันนำไปรษณียภัณฑ์ที่ได้จากไขตู้ไปรษณีย์นำไปให้นายอุดมทำการลอกตราไปรษณียากร แล้วนำไปจำหน่ายแก่ประชาชนโดยโจทก์ทั้งสองได้รับผลประโยชน์ตอบแทน จำเลยตั้งคณะกรรมการทำการสอบสวนทางวินัยโจทก์ทั้งสอง จำเลยพิจารณาผลการสอบแล้วแล้วเห็นว่าโจทก์ทั้งสองกระทำผิดตามข้อกล่าวหาจึงไล่โจทก์ทั้งสองออกจากงาน จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและค่าเสียหาย และไม่สามารถรับโจทก์ทั้งสองกลับเข้าทำงานต่อไป ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองเพราะมีพฤติการณ์เป็นที่น่าสงสัยในความซื่อสัตย์สุจริต ไม่น่าไว้วางใจเพราะมีมลทินมัวหมอง ไม่เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม จำเลยไม่ต้องรับโจทก์ทั้งสองกลับเข้าทำงานหรือใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ทั้สอง แต่เมื่อยังฟังไม่ได้ว่าโจทก์ทั้งสองทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ทั้งสอง พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ที่ 1 เป็นเงิน 28,680 บาทแก่โจทก์ทั้งสองเป็นเงิน 16,680 บาท โจทก์ทั้งสองและจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์ทั้งสองมิได้ทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงตามคำสั่งเลิกจ้างของจำเลยแต่จากการสอบสวนของคณะกรรมการสอบสวนก็ได้ความว่าโจทก์ทั้งสองมีพฤติการณ์เป็นที่น่าสงสัยในความซื่อสัตย์สุจริต ไม่น่าไว้วางใจและมีมลทินมัวหมอง เป็นการที่ศาลแรงงานกลางได้พิจารณาถึงเหตุที่เลิกจ้างโจทก์ทั้งสองหย่อนลงไปจากข้ออ้างที่โจทก์ทั้งสองทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงว่าจำเลยจะมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองหรือไม่ คำวินิจฉัยของศาลแรงงานกลางจึงไม่เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็น กรณีของโจทก์ทั้งสอง ปรากฏว่าได้มีการกระทำความผิดเกิดขึ้นและได้มีการตั้งคณะกรรมการสอบสวนด้วย การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองก็เป็นไปตามผลการสอบสวนซึ่งมีเหตุอันสมควร จำเลยจึงมีสิทธิที่จะออกคำสั่งเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองได้ และเมื่อได้พิจารณาแล้วว่าการที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองนั้นมีเหตุที่จำเลยจะไม่ไว้วางใจโจทก์ทั้งสองให้ทำงานกับจำเลยต่อไป แม้จะมิใช่ความผิดที่ร้ายแรง ฉะนั้นการที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองจึงไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลชั้นต้น ศาลจะต้องรับฟังบุคคลอันเป็นประจักษ์พยานตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 95คำให้การที่นายอุดมพยานจำเลย ได้ให้การไว้ต่อคณะกรรมการสอบสวนตามเอกสารหมาย ล.29 และคำให้การของโจทก์ที่ 1 ต่อคณะกรรมการสอบสวนตามเอกสารหมาย ล.4 เป็นการบอกเล่าข้อเท็จจริงต่อคณะกรรมการสอบสวนโดยไม่มีการลงนามหรือปฏิญาณตามแบบวิธีการเบิกความต่อศศาล ซึ่งศาลจะรับฟังได้ก็เพียงประกอบคำเบิกความของตัวพยานซึ่งได้มาเบิกความต่อศาลจริง ๆ เท่านั้นในการดำเนินกระบวนพิจารณาปรากฏว่านายอุดมได้มาให้การต่อศาลในฐานะพยานจำเลย และโจทก์ที่ 1 ก็ได้ให้การต่อศาลโดยอ้างตนเป็นพยาน ศาลจึงต้องรับฟังคำเบิกความของพยานทั้งสองตามที่ได้เบิกความต่อศาล ส่วนเอกสารหมาย ล.29 และ ล.4 นั้นเป็นเพียงพยานบอกเล่า พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4344 - 4345/2528นายเที่ยง นามสง่า กับพวกโจทก์การสื่อสารแห่งประเทศไทยจำเลย ป.วิ.พ. ม. 95, ม. 183 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31, ม. 39, ม. 49 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าโจทก์ทั้งสองมิได้ทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงตามคำสั่งเลิกจ้างของจำเลยแต่จากการ สอบสวนของคณะกรรมการสอบสวนได้ความว่าโจทก์ทั้งสองมีพฤติการณ์เป็นที่น่าสงสัยในความซื่อสัตย์สุจริต ไม่น่าไว้วางใจ และมีมลทินมัวหมองเป็นการพิจารณาถึงเหตุที่เลิกจ้างหย่อนลงไปจาก ข้ออ้างที่ว่าทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงว่าจำเลย จะมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองหรือไม่ ไม่เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นจำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองเป็นไปตามผลการสอบสวนซึ่งมีเหตุที่จำเลยจะไม่ไว้วางใจโจทก์ทั้งสองให้ทำงานกับจำเลยต่อไปแม้จะมิใช่ ความผิดร้ายแรง แต่ก็มีเหตุอันสมควรที่จำเลยจะเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองได้ ไม่เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมคำให้การของ อ. และโจทก์ที่ 1 ต่อคณะกรรมการสอบสวนเป็นการ บอกเล่าข้อเท็จจริงต่อคณะกรรมการสอบสวนโดยไม่มีการลงนามหรือปฏิญาณตามแบบวิธีการเบิกความต่อศาลเป็นเพียงพยานบอกเล่า รับฟังได้เพียงประกอบคำเบิกความของตัวพยานซึ่งได้มาเบิกความต่อศาล เท่านั้นเมื่อ อ. และโจทก์ที่ 1 มาเบิกความต่อศาลศาลจึงต้องรับฟัง คำเบิกความของพยานทั้งสองอันเป็นประจักษ์พยานตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 95โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องเป็นทำนองเดียวกันว่า โจทก์ทั้งสองเป็นลูกจ้างประจำของจำเลยทำหน้าที่ขับรถไขตู้ไปรษณีย์ เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2524 จำเลยได้เลิกจ้างโจทก์ทั้งสองโดยอ้างว่าทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงจำเลยได้ดำเนินคดีอาญาต่อโจทก์ แต่พนักงานอัยการมีคำสั่งเด็ดขาดไม่ฟ้องการที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองโดยไม่มีความผิดเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมและไม่จ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย ขอให้บังคับจำเลยให้จ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ทั้งสองหรือให้รับโจทก์ทั้งสองกลับเข้าทำงาน หากไม่สามารถรับโจทก์ทั้งสองเข้าทำงานได้ให้ใช้ค่าเสียหาย จำเลยให้การว่า โจทก์ทั้งสองเป็นพนักงานของจำเลยประจำที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขพระโขนง โจทก์ทั้งสองถูกไล่ออกจากงาน เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม2523 เพราะกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงฐานทุจริตต่อหน้าที่การงานและประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง โดยร่วมกันนำไปรษณียภัณฑ์ที่ได้จากไขตู้ไปรษณีย์นำไปให้นายอุดมทำการลอกตราไปรษณียากร แล้วนำไปจำหน่ายแก่ประชาชนโดยโจทก์ทั้งสองได้รับผลประโยชน์ตอบแทน จำเลยตั้งคณะกรรมการทำการสอบสวนทางวินัยโจทก์ทั้งสอง จำเลยพิจารณาผลการสอบแล้วแล้วเห็นว่าโจทก์ทั้งสองกระทำผิดตามข้อกล่าวหาจึงไล่โจทก์ทั้งสองออกจากงาน จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและค่าเสียหาย และไม่สามารถรับโจทก์ทั้งสองกลับเข้าทำงานต่อไป ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองเพราะมีพฤติการณ์เป็นที่น่าสงสัยในความซื่อสัตย์สุจริต ไม่น่าไว้วางใจเพราะมีมลทินมัวหมอง ไม่เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม จำเลยไม่ต้องรับโจทก์ทั้งสองกลับเข้าทำงานหรือใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ทั้สอง แต่เมื่อยังฟังไม่ได้ว่าโจทก์ทั้งสองทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ทั้งสอง พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ที่ 1 เป็นเงิน 28,680 บาทแก่โจทก์ทั้งสองเป็นเงิน 16,680 บาท โจทก์ทั้งสองและจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์ทั้งสองมิได้ทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงตามคำสั่งเลิกจ้างของจำเลยแต่จากการสอบสวนของคณะกรรมการสอบสวนก็ได้ความว่าโจทก์ทั้งสองมีพฤติการณ์เป็นที่น่าสงสัยในความซื่อสัตย์สุจริต ไม่น่าไว้วางใจและมีมลทินมัวหมอง เป็นการที่ศาลแรงงานกลางได้พิจารณาถึงเหตุที่เลิกจ้างโจทก์ทั้งสองหย่อนลงไปจากข้ออ้างที่โจทก์ทั้งสองทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงว่าจำเลยจะมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองหรือไม่ คำวินิจฉัยของศาลแรงงานกลางจึงไม่เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็น กรณีของโจทก์ทั้งสอง ปรากฏว่าได้มีการกระทำความผิดเกิดขึ้นและได้มีการตั้งคณะกรรมการสอบสวนด้วย การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองก็เป็นไปตามผลการสอบสวนซึ่งมีเหตุอันสมควร จำเลยจึงมีสิทธิที่จะออกคำสั่งเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองได้ และเมื่อได้พิจารณาแล้วว่าการที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองนั้นมีเหตุที่จำเลยจะไม่ไว้วางใจโจทก์ทั้งสองให้ทำงานกับจำเลยต่อไป แม้จะมิใช่ความผิดที่ร้ายแรง ฉะนั้นการที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองจึงไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลชั้นต้น ศาลจะต้องรับฟังบุคคลอันเป็นประจักษ์พยานตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 95คำให้การที่นายอุดมพยานจำเลย ได้ให้การไว้ต่อคณะกรรมการสอบสวนตามเอกสารหมาย ล.29 และคำให้การของโจทก์ที่ 1 ต่อคณะกรรมการสอบสวนตามเอกสารหมาย ล.4 เป็นการบอกเล่าข้อเท็จจริงต่อคณะกรรมการสอบสวนโดยไม่มีการลงนามหรือปฏิญาณตามแบบวิธีการเบิกความต่อศศาล ซึ่งศาลจะรับฟังได้ก็เพียงประกอบคำเบิกความของตัวพยานซึ่งได้มาเบิกความต่อศาลจริง ๆ เท่านั้นในการดำเนินกระบวนพิจารณาปรากฏว่านายอุดมได้มาให้การต่อศาลในฐานะพยานจำเลย และโจทก์ที่ 1 ก็ได้ให้การต่อศาลโดยอ้างตนเป็นพยาน ศาลจึงต้องรับฟังคำเบิกความของพยานทั้งสองตามที่ได้เบิกความต่อศาล ส่วนเอกสารหมาย ล.29 และ ล.4 นั้นเป็นเพียงพยานบอกเล่า พิพากษายืน(สุพจน์ นาถะพินธุ-สมบูรณ์ บุญภินนท์-เพียร สุมิระ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องเป็นทำนองเดียวกันว่า โจทก์ทั้งสองเป็นลูกจ้างประจำของจำเลยทำหน้าที่ขับรถไขตู้ไปรษณีย์ เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2524 จำเลยได้เลิกจ้างโจทก์ทั้งสองโดยอ้างว่าทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงจำเลยได้ดำเนินคดีอาญาต่อโจทก์ แต่พนักงานอัยการมีคำสั่งเด็ดขาดไม่ฟ้องการที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองโดยไม่มีความผิดเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมและไม่จ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย ขอให้บังคับจำเลยให้จ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ทั้งสองหรือให้รับโจทก์ทั้งสองกลับเข้าทำงาน หากไม่สามารถรับโจทก์ทั้งสองเข้าทำงานได้ให้ใช้ค่าเสียหาย จำเลยให้การว่า โจทก์ทั้งสองเป็นพนักงานของจำเลยประจำที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขพระโขนง โจทก์ทั้งสองถูกไล่ออกจากงาน เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม2523 เพราะกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงฐานทุจริตต่อหน้าที่การงานและประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง โดยร่วมกันนำไปรษณียภัณฑ์ที่ได้จากไขตู้ไปรษณีย์นำไปให้นายอุดมทำการลอกตราไปรษณียากร แล้วนำไปจำหน่ายแก่ประชาชนโดยโจทก์ทั้งสองได้รับผลประโยชน์ตอบแทน จำเลยตั้งคณะกรรมการทำการสอบสวนทางวินัยโจทก์ทั้งสอง จำเลยพิจารณาผลการสอบแล้วแล้วเห็นว่าโจทก์ทั้งสองกระทำผิดตามข้อกล่าวหาจึงไล่โจทก์ทั้งสองออกจากงาน จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและค่าเสียหาย และไม่สามารถรับโจทก์ทั้งสองกลับเข้าทำงานต่อไป ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองเพราะมีพฤติการณ์เป็นที่น่าสงสัยในความซื่อสัตย์สุจริต ไม่น่าไว้วางใจเพราะมีมลทินมัวหมอง ไม่เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม จำเลยไม่ต้องรับโจทก์ทั้งสองกลับเข้าทำงานหรือใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ทั้สอง แต่เมื่อยังฟังไม่ได้ว่าโจทก์ทั้งสองทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ทั้งสอง พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ที่ 1 เป็นเงิน 28,680 บาทแก่โจทก์ทั้งสองเป็นเงิน 16,680 บาท โจทก์ทั้งสองและจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์ทั้งสองมิได้ทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงตามคำสั่งเลิกจ้างของจำเลยแต่จากการสอบสวนของคณะกรรมการสอบสวนก็ได้ความว่าโจทก์ทั้งสองมีพฤติการณ์เป็นที่น่าสงสัยในความซื่อสัตย์สุจริต ไม่น่าไว้วางใจและมีมลทินมัวหมอง เป็นการที่ศาลแรงงานกลางได้พิจารณาถึงเหตุที่เลิกจ้างโจทก์ทั้งสองหย่อนลงไปจากข้ออ้างที่โจทก์ทั้งสองทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงว่าจำเลยจะมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองหรือไม่ คำวินิจฉัยของศาลแรงงานกลางจึงไม่เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็น กรณีของโจทก์ทั้งสอง ปรากฏว่าได้มีการกระทำความผิดเกิดขึ้นและได้มีการตั้งคณะกรรมการสอบสวนด้วย การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองก็เป็นไปตามผลการสอบสวนซึ่งมีเหตุอันสมควร จำเลยจึงมีสิทธิที่จะออกคำสั่งเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองได้ และเมื่อได้พิจารณาแล้วว่าการที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองนั้นมีเหตุที่จำเลยจะไม่ไว้วางใจโจทก์ทั้งสองให้ทำงานกับจำเลยต่อไป แม้จะมิใช่ความผิดที่ร้ายแรง ฉะนั้นการที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองจึงไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลชั้นต้น ศาลจะต้องรับฟังบุคคลอันเป็นประจักษ์พยานตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 95คำให้การที่นายอุดมพยานจำเลย ได้ให้การไว้ต่อคณะกรรมการสอบสวนตามเอกสารหมาย ล.29 และคำให้การของโจทก์ที่ 1 ต่อคณะกรรมการสอบสวนตามเอกสารหมาย ล.4 เป็นการบอกเล่าข้อเท็จจริงต่อคณะกรรมการสอบสวนโดยไม่มีการลงนามหรือปฏิญาณตามแบบวิธีการเบิกความต่อศศาล ซึ่งศาลจะรับฟังได้ก็เพียงประกอบคำเบิกความของตัวพยานซึ่งได้มาเบิกความต่อศาลจริง ๆ เท่านั้นในการดำเนินกระบวนพิจารณาปรากฏว่านายอุดมได้มาให้การต่อศาลในฐานะพยานจำเลย และโจทก์ที่ 1 ก็ได้ให้การต่อศาลโดยอ้างตนเป็นพยาน ศาลจึงต้องรับฟังคำเบิกความของพยานทั้งสองตามที่ได้เบิกความต่อศาล ส่วนเอกสารหมาย ล.29 และ ล.4 นั้นเป็นเพียงพยานบอกเล่า พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4344 - 4345/2528นายเที่ยง นามสง่า กับพวกโจทก์การสื่อสารแห่งประเทศไทยจำเลย ป.วิ.พ. ม. 95, ม. 183 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31, ม. 39, ม. 49 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าโจทก์ทั้งสองมิได้ทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงตามคำสั่งเลิกจ้างของจำเลยแต่จากการ สอบสวนของคณะกรรมการสอบสวนได้ความว่าโจทก์ทั้งสองมีพฤติการณ์เป็นที่น่าสงสัยในความซื่อสัตย์สุจริต ไม่น่าไว้วางใจ และมีมลทินมัวหมองเป็นการพิจารณาถึงเหตุที่เลิกจ้างหย่อนลงไปจาก ข้ออ้างที่ว่าทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงว่าจำเลย จะมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองหรือไม่ ไม่เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นจำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองเป็นไปตามผลการสอบสวนซึ่งมีเหตุที่จำเลยจะไม่ไว้วางใจโจทก์ทั้งสองให้ทำงานกับจำเลยต่อไปแม้จะมิใช่ ความผิดร้ายแรง แต่ก็มีเหตุอันสมควรที่จำเลยจะเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองได้ ไม่เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมคำให้การของ อ. และโจทก์ที่ 1 ต่อคณะกรรมการสอบสวนเป็นการ บอกเล่าข้อเท็จจริงต่อคณะกรรมการสอบสวนโดยไม่มีการลงนามหรือปฏิญาณตามแบบวิธีการเบิกความต่อศาลเป็นเพียงพยานบอกเล่า รับฟังได้เพียงประกอบคำเบิกความของตัวพยานซึ่งได้มาเบิกความต่อศาล เท่านั้นเมื่อ อ. และโจทก์ที่ 1 มาเบิกความต่อศาลศาลจึงต้องรับฟัง คำเบิกความของพยานทั้งสองอันเป็นประจักษ์พยานตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 95โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องเป็นทำนองเดียวกันว่า โจทก์ทั้งสองเป็นลูกจ้างประจำของจำเลยทำหน้าที่ขับรถไขตู้ไปรษณีย์ เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2524 จำเลยได้เลิกจ้างโจทก์ทั้งสองโดยอ้างว่าทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงจำเลยได้ดำเนินคดีอาญาต่อโจทก์ แต่พนักงานอัยการมีคำสั่งเด็ดขาดไม่ฟ้องการที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองโดยไม่มีความผิดเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมและไม่จ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย ขอให้บังคับจำเลยให้จ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ทั้งสองหรือให้รับโจทก์ทั้งสองกลับเข้าทำงาน หากไม่สามารถรับโจทก์ทั้งสองเข้าทำงานได้ให้ใช้ค่าเสียหาย จำเลยให้การว่า โจทก์ทั้งสองเป็นพนักงานของจำเลยประจำที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขพระโขนง โจทก์ทั้งสองถูกไล่ออกจากงาน เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม2523 เพราะกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงฐานทุจริตต่อหน้าที่การงานและประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง โดยร่วมกันนำไปรษณียภัณฑ์ที่ได้จากไขตู้ไปรษณีย์นำไปให้นายอุดมทำการลอกตราไปรษณียากร แล้วนำไปจำหน่ายแก่ประชาชนโดยโจทก์ทั้งสองได้รับผลประโยชน์ตอบแทน จำเลยตั้งคณะกรรมการทำการสอบสวนทางวินัยโจทก์ทั้งสอง จำเลยพิจารณาผลการสอบแล้วแล้วเห็นว่าโจทก์ทั้งสองกระทำผิดตามข้อกล่าวหาจึงไล่โจทก์ทั้งสองออกจากงาน จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและค่าเสียหาย และไม่สามารถรับโจทก์ทั้งสองกลับเข้าทำงานต่อไป ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองเพราะมีพฤติการณ์เป็นที่น่าสงสัยในความซื่อสัตย์สุจริต ไม่น่าไว้วางใจเพราะมีมลทินมัวหมอง ไม่เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม จำเลยไม่ต้องรับโจทก์ทั้งสองกลับเข้าทำงานหรือใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ทั้สอง แต่เมื่อยังฟังไม่ได้ว่าโจทก์ทั้งสองทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ทั้งสอง พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ที่ 1 เป็นเงิน 28,680 บาทแก่โจทก์ทั้งสองเป็นเงิน 16,680 บาท โจทก์ทั้งสองและจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์ทั้งสองมิได้ทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงตามคำสั่งเลิกจ้างของจำเลยแต่จากการสอบสวนของคณะกรรมการสอบสวนก็ได้ความว่าโจทก์ทั้งสองมีพฤติการณ์เป็นที่น่าสงสัยในความซื่อสัตย์สุจริต ไม่น่าไว้วางใจและมีมลทินมัวหมอง เป็นการที่ศาลแรงงานกลางได้พิจารณาถึงเหตุที่เลิกจ้างโจทก์ทั้งสองหย่อนลงไปจากข้ออ้างที่โจทก์ทั้งสองทุจริตต่อหน้าที่และประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงว่าจำเลยจะมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองหรือไม่ คำวินิจฉัยของศาลแรงงานกลางจึงไม่เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็น กรณีของโจทก์ทั้งสอง ปรากฏว่าได้มีการกระทำความผิดเกิดขึ้นและได้มีการตั้งคณะกรรมการสอบสวนด้วย การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองก็เป็นไปตามผลการสอบสวนซึ่งมีเหตุอันสมควร จำเลยจึงมีสิทธิที่จะออกคำสั่งเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองได้ และเมื่อได้พิจารณาแล้วว่าการที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองนั้นมีเหตุที่จำเลยจะไม่ไว้วางใจโจทก์ทั้งสองให้ทำงานกับจำเลยต่อไป แม้จะมิใช่ความผิดที่ร้ายแรง ฉะนั้นการที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองจึงไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลชั้นต้น ศาลจะต้องรับฟังบุคคลอันเป็นประจักษ์พยานตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 95คำให้การที่นายอุดมพยานจำเลย ได้ให้การไว้ต่อคณะกรรมการสอบสวนตามเอกสารหมาย ล.29 และคำให้การของโจทก์ที่ 1 ต่อคณะกรรมการสอบสวนตามเอกสารหมาย ล.4 เป็นการบอกเล่าข้อเท็จจริงต่อคณะกรรมการสอบสวนโดยไม่มีการลงนามหรือปฏิญาณตามแบบวิธีการเบิกความต่อศศาล ซึ่งศาลจะรับฟังได้ก็เพียงประกอบคำเบิกความของตัวพยานซึ่งได้มาเบิกความต่อศาลจริง ๆ เท่านั้นในการดำเนินกระบวนพิจารณาปรากฏว่านายอุดมได้มาให้การต่อศาลในฐานะพยานจำเลย และโจทก์ที่ 1 ก็ได้ให้การต่อศาลโดยอ้างตนเป็นพยาน ศาลจึงต้องรับฟังคำเบิกความของพยานทั้งสองตามที่ได้เบิกความต่อศาล ส่วนเอกสารหมาย ล.29 และ ล.4 นั้นเป็นเพียงพยานบอกเล่า พิพากษายืน(สุพจน์ นาถะพินธุ-สมบูรณ์ บุญภินนท์-เพียร สุมิระ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ