คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 843/2527หลักกฎหมาย: เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2526 โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรม ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ในวันที่ 10 ตุลาคม 2526 ดังนี้ ขณะฟ้องยังไม่มีข้อพิพาทเกี่ยวด้วยสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายเรื่องจำเลยเลิกจ้างโจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์ โดยโจทก์มิได้กระทำความผิดไม่บอกกล่าวล่วงหน้า เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างที่ค้างชำระ ค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกกล่าวล่วงหน้าและค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า จำเลยสั่งย้ายโจทก์ โจทก์ขัดคำสั่งไม่ยอมทำงาน โจทก์จงใจละทิ้งการงาน ทำให้จำเลยเสียหาย จำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์มิใช่เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกกล่าวล่วงหน้าค่าชดเชย รวมทั้งค่าเสียหายส่วนค่าจ้างจำเลยรับว่าค้างอยู่จริง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ได้ ไม่ถือเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ไม่ต้องใช้ค่าเสียหาย แต่โจทก์มิได้ละทิ้งหน้าที่ติดต่อกันสามวันไม่เข้าข้อยกเว้นที่จะไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างชำระและค่าชดเชย คำขออื่นให้ยกเสียโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องตั้งข้อหาว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรมในวันที่ 5 ตุลาคม 2526 มีคำขอให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างชำระ ค่าชดเชยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าและค่าเสียหาย จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ตั้งแต่วันที่ 10 ตุลาคม2526 ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ในวันที่ 10 ตุลาคม2526 ดังนี้ เห็นได้ว่าในวันที่ 5 ตุลาคม 2526 จำเลยไม่ได้เลิกจ้างโจทก์จึงยังไม่มีข้อพิพาทเกี่ยวด้วยสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานเรื่องจำเลยเลิกจ้างโจทก์ ยังไม่ถึงโอกาสที่โจทก์จะเสนอคดีต่อศาลในกรณีจำเลยเลิกจ้างโจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ แม้จะไม่มีคู่ความฝ่ายใดยกปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องขึ้นมาโดยตรงในชั้นอุทธรณ์ศาลฎีกาก็หยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้ ที่ศาลแรงงานกลางนำข้อเท็จจริงภายหลังที่โจทก์ยื่นฟ้อง (ฟ้องลงวันที่ 6 ตุลาคม2526) มาวินิจฉัยว่า การที่โจทก์ละทิ้งหน้าที่ในวันที่ 7, 9, 10 ตุลาคม 2526 เป็นเหตุให้จำเลยเลิกจ้างโจทก์ได้โดยเป็นธรรมก็ดี เป็นเหตุให้ต้องจ่ายค่าชดเชยและต้องจ่ายค่าจ้างค้างชำระก็ดี เป็นการวินิจฉัยนอกฟ้อง ไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณาพิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 843/2527นางเสาวณีย์ ดากลางโจทก์บริษัทอมรพันธุ์นคร - สวนสยาม จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 8เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2526 โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรม ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ในวันที่ 10 ตุลาคม 2526 ดังนี้ ขณะฟ้องยังไม่มีข้อพิพาทเกี่ยวด้วยสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายเรื่องจำเลยเลิกจ้างโจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์ โดยโจทก์มิได้กระทำความผิดไม่บอกกล่าวล่วงหน้า เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างที่ค้างชำระ ค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกกล่าวล่วงหน้าและค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า จำเลยสั่งย้ายโจทก์ โจทก์ขัดคำสั่งไม่ยอมทำงาน โจทก์จงใจละทิ้งการงาน ทำให้จำเลยเสียหาย จำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์มิใช่เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกกล่าวล่วงหน้าค่าชดเชย รวมทั้งค่าเสียหายส่วนค่าจ้างจำเลยรับว่าค้างอยู่จริง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ได้ ไม่ถือเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ไม่ต้องใช้ค่าเสียหาย แต่โจทก์มิได้ละทิ้งหน้าที่ติดต่อกันสามวันไม่เข้าข้อยกเว้นที่จะไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างชำระและค่าชดเชย คำขออื่นให้ยกเสียโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องตั้งข้อหาว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรมในวันที่ 5 ตุลาคม 2526 มีคำขอให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างชำระ ค่าชดเชยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าและค่าเสียหาย จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ตั้งแต่วันที่ 10 ตุลาคม2526 ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ในวันที่ 10 ตุลาคม2526 ดังนี้ เห็นได้ว่าในวันที่ 5 ตุลาคม 2526 จำเลยไม่ได้เลิกจ้างโจทก์จึงยังไม่มีข้อพิพาทเกี่ยวด้วยสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานเรื่องจำเลยเลิกจ้างโจทก์ ยังไม่ถึงโอกาสที่โจทก์จะเสนอคดีต่อศาลในกรณีจำเลยเลิกจ้างโจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ แม้จะไม่มีคู่ความฝ่ายใดยกปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องขึ้นมาโดยตรงในชั้นอุทธรณ์ศาลฎีกาก็หยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้ ที่ศาลแรงงานกลางนำข้อเท็จจริงภายหลังที่โจทก์ยื่นฟ้อง (ฟ้องลงวันที่ 6 ตุลาคม2526) มาวินิจฉัยว่า การที่โจทก์ละทิ้งหน้าที่ในวันที่ 7, 9, 10 ตุลาคม 2526 เป็นเหตุให้จำเลยเลิกจ้างโจทก์ได้โดยเป็นธรรมก็ดี เป็นเหตุให้ต้องจ่ายค่าชดเชยและต้องจ่ายค่าจ้างค้างชำระก็ดี เป็นการวินิจฉัยนอกฟ้อง ไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณาพิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง(วรา ไวยหงษ์-ขจร หะวานนท์-จุนท์ จันทรวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์ โดยโจทก์มิได้กระทำความผิดไม่บอกกล่าวล่วงหน้า เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างที่ค้างชำระ ค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกกล่าวล่วงหน้าและค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า จำเลยสั่งย้ายโจทก์ โจทก์ขัดคำสั่งไม่ยอมทำงาน โจทก์จงใจละทิ้งการงาน ทำให้จำเลยเสียหาย จำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์มิใช่เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกกล่าวล่วงหน้าค่าชดเชย รวมทั้งค่าเสียหายส่วนค่าจ้างจำเลยรับว่าค้างอยู่จริง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ได้ ไม่ถือเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ไม่ต้องใช้ค่าเสียหาย แต่โจทก์มิได้ละทิ้งหน้าที่ติดต่อกันสามวันไม่เข้าข้อยกเว้นที่จะไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างชำระและค่าชดเชย คำขออื่นให้ยกเสียโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องตั้งข้อหาว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรมในวันที่ 5 ตุลาคม 2526 มีคำขอให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างชำระ ค่าชดเชยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าและค่าเสียหาย จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ตั้งแต่วันที่ 10 ตุลาคม2526 ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ในวันที่ 10 ตุลาคม2526 ดังนี้ เห็นได้ว่าในวันที่ 5 ตุลาคม 2526 จำเลยไม่ได้เลิกจ้างโจทก์จึงยังไม่มีข้อพิพาทเกี่ยวด้วยสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานเรื่องจำเลยเลิกจ้างโจทก์ ยังไม่ถึงโอกาสที่โจทก์จะเสนอคดีต่อศาลในกรณีจำเลยเลิกจ้างโจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ แม้จะไม่มีคู่ความฝ่ายใดยกปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องขึ้นมาโดยตรงในชั้นอุทธรณ์ศาลฎีกาก็หยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้ ที่ศาลแรงงานกลางนำข้อเท็จจริงภายหลังที่โจทก์ยื่นฟ้อง (ฟ้องลงวันที่ 6 ตุลาคม2526) มาวินิจฉัยว่า การที่โจทก์ละทิ้งหน้าที่ในวันที่ 7, 9, 10 ตุลาคม 2526 เป็นเหตุให้จำเลยเลิกจ้างโจทก์ได้โดยเป็นธรรมก็ดี เป็นเหตุให้ต้องจ่ายค่าชดเชยและต้องจ่ายค่าจ้างค้างชำระก็ดี เป็นการวินิจฉัยนอกฟ้อง ไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณาพิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 843/2527นางเสาวณีย์ ดากลางโจทก์บริษัทอมรพันธุ์นคร - สวนสยาม จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 8เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2526 โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรม ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ในวันที่ 10 ตุลาคม 2526 ดังนี้ ขณะฟ้องยังไม่มีข้อพิพาทเกี่ยวด้วยสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายเรื่องจำเลยเลิกจ้างโจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์ โดยโจทก์มิได้กระทำความผิดไม่บอกกล่าวล่วงหน้า เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างที่ค้างชำระ ค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกกล่าวล่วงหน้าและค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า จำเลยสั่งย้ายโจทก์ โจทก์ขัดคำสั่งไม่ยอมทำงาน โจทก์จงใจละทิ้งการงาน ทำให้จำเลยเสียหาย จำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์มิใช่เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกกล่าวล่วงหน้าค่าชดเชย รวมทั้งค่าเสียหายส่วนค่าจ้างจำเลยรับว่าค้างอยู่จริง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ได้ ไม่ถือเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ไม่ต้องใช้ค่าเสียหาย แต่โจทก์มิได้ละทิ้งหน้าที่ติดต่อกันสามวันไม่เข้าข้อยกเว้นที่จะไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างชำระและค่าชดเชย คำขออื่นให้ยกเสียโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องตั้งข้อหาว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรมในวันที่ 5 ตุลาคม 2526 มีคำขอให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างชำระ ค่าชดเชยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าและค่าเสียหาย จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ตั้งแต่วันที่ 10 ตุลาคม2526 ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ในวันที่ 10 ตุลาคม2526 ดังนี้ เห็นได้ว่าในวันที่ 5 ตุลาคม 2526 จำเลยไม่ได้เลิกจ้างโจทก์จึงยังไม่มีข้อพิพาทเกี่ยวด้วยสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานเรื่องจำเลยเลิกจ้างโจทก์ ยังไม่ถึงโอกาสที่โจทก์จะเสนอคดีต่อศาลในกรณีจำเลยเลิกจ้างโจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ แม้จะไม่มีคู่ความฝ่ายใดยกปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องขึ้นมาโดยตรงในชั้นอุทธรณ์ศาลฎีกาก็หยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้ ที่ศาลแรงงานกลางนำข้อเท็จจริงภายหลังที่โจทก์ยื่นฟ้อง (ฟ้องลงวันที่ 6 ตุลาคม2526) มาวินิจฉัยว่า การที่โจทก์ละทิ้งหน้าที่ในวันที่ 7, 9, 10 ตุลาคม 2526 เป็นเหตุให้จำเลยเลิกจ้างโจทก์ได้โดยเป็นธรรมก็ดี เป็นเหตุให้ต้องจ่ายค่าชดเชยและต้องจ่ายค่าจ้างค้างชำระก็ดี เป็นการวินิจฉัยนอกฟ้อง ไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณาพิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง(วรา ไวยหงษ์-ขจร หะวานนท์-จุนท์ จันทรวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ