คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 58822หลักกฎหมาย: ความว่า โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของโจทก์เป็นข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 จึงไม่รับฎีกาคืนค่าขึ้นศาลให้โจทก์โจทก์เห็นว่า ฎีกาที่ว่า เหตุที่รถชนกันไม่ใช่ เหตุสุดวิสัย แต่เกิดจากความประมาทเลินเล่อของนายนิคม ผู้ตาย เพราะนายนิคมไม่ได้ใช้ความระมัดระวังอย่างเพียงพอเช่นบุคคลทั่วไป ขับรถหักหลบสุนัขที่วิ่งข้ามถนนตัดหน้าล้ำ เข้ามาในช่องทางเดินรถของฝ่ายโจทก์นั้น เป็นปัญหา ข้อกฎหมาย โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 77,78)ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 140,000 บาทแก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 21 พฤศจิกายน 2532 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 75)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 76)คำสั่งพิเคราะห์แล้วเห็นว่า เมื่อศาลอุทธรณ์วินิจฉัยฟัง ข้อเท็จจริงแล้วว่า เหตุที่รถชนกันครั้งนี้ถือไม่ได้ว่าเป็น ความประมาทของผู้ตาย แต่เป็นเหตุสุดวิสัยที่เกิดขึ้นโดย บังเอิญจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ โจทก์จะ ฎีกาโต้เถียงอีกว่า เหตุที่รถชนกันไม่ใช่เหตุสุดวิสัย แต่เกิดจากความประมาทของผู้ตาย ย่อมเป็นฎีกาในปัญหา ข้อเท็จจริงเมื่อทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกิน สองแสนบาทฎีกาของโจทก์จึงต้องห้ามตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่งที่ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกาชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2453/2537บริษัทวิริยะประกันภัย จำกัดโจทก์กรมการศึกษานอกโรงเรียนจำเลยบริษัทวิริยะประกันภัย จำกัด โจทก์ผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248 วรรคแรกความว่า โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของโจทก์เป็นข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 จึงไม่รับฎีกาคืนค่าขึ้นศาลให้โจทก์โจทก์เห็นว่า ฎีกาที่ว่า เหตุที่รถชนกันไม่ใช่ เหตุสุดวิสัย แต่เกิดจากความประมาทเลินเล่อของนายนิคม ผู้ตาย เพราะนายนิคมไม่ได้ใช้ความระมัดระวังอย่างเพียงพอเช่นบุคคลทั่วไป ขับรถหักหลบสุนัขที่วิ่งข้ามถนนตัดหน้าล้ำ เข้ามาในช่องทางเดินรถของฝ่ายโจทก์นั้น เป็นปัญหา ข้อกฎหมาย โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 77,78)ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 140,000 บาทแก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 21 พฤศจิกายน 2532 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 75)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 76)คำสั่งพิเคราะห์แล้วเห็นว่า เมื่อศาลอุทธรณ์วินิจฉัยฟัง ข้อเท็จจริงแล้วว่า เหตุที่รถชนกันครั้งนี้ถือไม่ได้ว่าเป็น ความประมาทของผู้ตาย แต่เป็นเหตุสุดวิสัยที่เกิดขึ้นโดย บังเอิญจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ โจทก์จะ ฎีกาโต้เถียงอีกว่า เหตุที่รถชนกันไม่ใช่เหตุสุดวิสัย แต่เกิดจากความประมาทของผู้ตาย ย่อมเป็นฎีกาในปัญหา ข้อเท็จจริงเมื่อทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกิน สองแสนบาทฎีกาของโจทก์จึงต้องห้ามตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่งที่ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกาชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(สุทธิ นิชโรจน์-สุชาติ ถาวรวงษ์-อากร อัชกุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2453/2537บริษัทวิริยะประกันภัย จำกัดโจทก์กรมการศึกษานอกโรงเรียนจำเลยบริษัทวิริยะประกันภัย จำกัด โจทก์ผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248 วรรคแรกความว่า โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของโจทก์เป็นข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 จึงไม่รับฎีกาคืนค่าขึ้นศาลให้โจทก์โจทก์เห็นว่า ฎีกาที่ว่า เหตุที่รถชนกันไม่ใช่ เหตุสุดวิสัย แต่เกิดจากความประมาทเลินเล่อของนายนิคม ผู้ตาย เพราะนายนิคมไม่ได้ใช้ความระมัดระวังอย่างเพียงพอเช่นบุคคลทั่วไป ขับรถหักหลบสุนัขที่วิ่งข้ามถนนตัดหน้าล้ำ เข้ามาในช่องทางเดินรถของฝ่ายโจทก์นั้น เป็นปัญหา ข้อกฎหมาย โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 77,78)ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 140,000 บาทแก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 21 พฤศจิกายน 2532 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 75)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 76)คำสั่งพิเคราะห์แล้วเห็นว่า เมื่อศาลอุทธรณ์วินิจฉัยฟัง ข้อเท็จจริงแล้วว่า เหตุที่รถชนกันครั้งนี้ถือไม่ได้ว่าเป็น ความประมาทของผู้ตาย แต่เป็นเหตุสุดวิสัยที่เกิดขึ้นโดย บังเอิญจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ โจทก์จะ ฎีกาโต้เถียงอีกว่า เหตุที่รถชนกันไม่ใช่เหตุสุดวิสัย แต่เกิดจากความประมาทของผู้ตาย ย่อมเป็นฎีกาในปัญหา ข้อเท็จจริงเมื่อทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกิน สองแสนบาทฎีกาของโจทก์จึงต้องห้ามตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่งที่ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกาชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(สุทธิ นิชโรจน์-สุชาติ ถาวรวงษ์-อากร อัชกุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ