คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1010/2491หลักกฎหมาย: แม้ผู้รับอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น จะได้มอบหมายให้ลูกจ้างมีหน้าที่จำหน่ายฝิ่นแล้วก็ดี เมื่อลูกจ้างจำหน่ายฝิ่นโดยผิดต่อ พ.ร.บ.ฝิ่น ผู้รับใบอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นก็ต้องรับผิด (อ้างฎีกา 1218/80, 156 - 157/83)ความว่า จำเลยเป็นผู้รับอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น นายริ้วทั้งเป็นลูกจ้าจำเลยและมีหน้าที่ขายฝิ่น ได้ขายฝิ่นให้แก่บุคคลอื่นที่ไม่มีใบสำคัญประจำคนต่างด้าว และขายมูลฝิ่นแก่บุคคลมิใช่เป็นเจ้าพนักงาน โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษ จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๗๒ มาตรา ๒๙ พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๕ (ฉะบับที่ ๕) มาตรา ๕ อนุมาตรา ๒ และ พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๑ (ฉะบับที่ ๔) มาตรา ๖ ปรับเรียงกะทงโทษรวม ๑๕๐ บาท ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับ ๗๕ บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่ได้เป็นผู้ขายจะลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยผู้รับใบอนุญาตไม่พ้นความรับผิดไปได้ แม้จำเลยจะได้มอบให้ลูกจ้างของจำเลยมีหน้าที่ขายฝิ่นแล้วก็ดี เพราะ พ.ร.บ.ฝิ่น เป็นกฎหมายพิเศษบัญญัติไว้ให้เป็นความผิดของผู้รับใบอนุญาตโดยฉะเพาะ จะนำหลัก ก.ม.ทั่วไปมาปรับกับคดีนี้หาได้ไม่ จำเลยจึงมีความผิดตามฟ้อง พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1010/2491อัยยการสมุทรปราการโจทก์นางชิด สิทธิประเสริฐจำเลย ป.อ. ม. 11, ม. 43 พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.2472 ม. 29 พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2481 ม. 6 พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2485 ม. 5 อนุแม้ผู้รับอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น จะได้มอบหมายให้ลูกจ้างมีหน้าที่จำหน่ายฝิ่นแล้วก็ดี เมื่อลูกจ้างจำหน่ายฝิ่นโดยผิดต่อ พ.ร.บ.ฝิ่น ผู้รับใบอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นก็ต้องรับผิด (อ้างฎีกา 1218/80, 156 - 157/83)ความว่า จำเลยเป็นผู้รับอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น นายริ้วทั้งเป็นลูกจ้าจำเลยและมีหน้าที่ขายฝิ่น ได้ขายฝิ่นให้แก่บุคคลอื่นที่ไม่มีใบสำคัญประจำคนต่างด้าว และขายมูลฝิ่นแก่บุคคลมิใช่เป็นเจ้าพนักงาน โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษ จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๗๒ มาตรา ๒๙ พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๕ (ฉะบับที่ ๕) มาตรา ๕ อนุมาตรา ๒ และ พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๑ (ฉะบับที่ ๔) มาตรา ๖ ปรับเรียงกะทงโทษรวม ๑๕๐ บาท ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับ ๗๕ บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่ได้เป็นผู้ขายจะลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยผู้รับใบอนุญาตไม่พ้นความรับผิดไปได้ แม้จำเลยจะได้มอบให้ลูกจ้างของจำเลยมีหน้าที่ขายฝิ่นแล้วก็ดี เพราะ พ.ร.บ.ฝิ่น เป็นกฎหมายพิเศษบัญญัติไว้ให้เป็นความผิดของผู้รับใบอนุญาตโดยฉะเพาะ จะนำหลัก ก.ม.ทั่วไปมาปรับกับคดีนี้หาได้ไม่ จำเลยจึงมีความผิดตามฟ้อง พิพากษายืน(พิบูลย์ไอศวรรย์-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - นายเจริญ ไชยคุปต์ศาลอุทธรณ์ - พระดุลยนัยบัญชาราษฎร์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ความว่า จำเลยเป็นผู้รับอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น นายริ้วทั้งเป็นลูกจ้าจำเลยและมีหน้าที่ขายฝิ่น ได้ขายฝิ่นให้แก่บุคคลอื่นที่ไม่มีใบสำคัญประจำคนต่างด้าว และขายมูลฝิ่นแก่บุคคลมิใช่เป็นเจ้าพนักงาน โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษ จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๗๒ มาตรา ๒๙ พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๕ (ฉะบับที่ ๕) มาตรา ๕ อนุมาตรา ๒ และ พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๑ (ฉะบับที่ ๔) มาตรา ๖ ปรับเรียงกะทงโทษรวม ๑๕๐ บาท ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับ ๗๕ บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่ได้เป็นผู้ขายจะลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยผู้รับใบอนุญาตไม่พ้นความรับผิดไปได้ แม้จำเลยจะได้มอบให้ลูกจ้างของจำเลยมีหน้าที่ขายฝิ่นแล้วก็ดี เพราะ พ.ร.บ.ฝิ่น เป็นกฎหมายพิเศษบัญญัติไว้ให้เป็นความผิดของผู้รับใบอนุญาตโดยฉะเพาะ จะนำหลัก ก.ม.ทั่วไปมาปรับกับคดีนี้หาได้ไม่ จำเลยจึงมีความผิดตามฟ้อง พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1010/2491อัยยการสมุทรปราการโจทก์นางชิด สิทธิประเสริฐจำเลย ป.อ. ม. 11, ม. 43 พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.2472 ม. 29 พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2481 ม. 6 พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2485 ม. 5 อนุแม้ผู้รับอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น จะได้มอบหมายให้ลูกจ้างมีหน้าที่จำหน่ายฝิ่นแล้วก็ดี เมื่อลูกจ้างจำหน่ายฝิ่นโดยผิดต่อ พ.ร.บ.ฝิ่น ผู้รับใบอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นก็ต้องรับผิด (อ้างฎีกา 1218/80, 156 - 157/83)ความว่า จำเลยเป็นผู้รับอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น นายริ้วทั้งเป็นลูกจ้าจำเลยและมีหน้าที่ขายฝิ่น ได้ขายฝิ่นให้แก่บุคคลอื่นที่ไม่มีใบสำคัญประจำคนต่างด้าว และขายมูลฝิ่นแก่บุคคลมิใช่เป็นเจ้าพนักงาน โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษ จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๗๒ มาตรา ๒๙ พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๕ (ฉะบับที่ ๕) มาตรา ๕ อนุมาตรา ๒ และ พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๑ (ฉะบับที่ ๔) มาตรา ๖ ปรับเรียงกะทงโทษรวม ๑๕๐ บาท ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับ ๗๕ บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่ได้เป็นผู้ขายจะลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยผู้รับใบอนุญาตไม่พ้นความรับผิดไปได้ แม้จำเลยจะได้มอบให้ลูกจ้างของจำเลยมีหน้าที่ขายฝิ่นแล้วก็ดี เพราะ พ.ร.บ.ฝิ่น เป็นกฎหมายพิเศษบัญญัติไว้ให้เป็นความผิดของผู้รับใบอนุญาตโดยฉะเพาะ จะนำหลัก ก.ม.ทั่วไปมาปรับกับคดีนี้หาได้ไม่ จำเลยจึงมีความผิดตามฟ้อง พิพากษายืน(พิบูลย์ไอศวรรย์-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - นายเจริญ ไชยคุปต์ศาลอุทธรณ์ - พระดุลยนัยบัญชาราษฎร์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ