คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1487/2497หลักกฎหมาย: ที่ดินที่มีผู้ครอบครองตามใบเหยียบย่ำอยู่ก่อนแล้ว ต่อมานายอำเภอได้ออกใบเหยียบย่ำให้แก่ผู้อื่นทับที่แปลงนั้น ผู้ได้รับใบเหยียบย่ำครั้งหลังย่อมไม่ได้สิทธิตามกฎหมาย เพราะที่นั้นมิใช่เป็นที่สาธารณสมบัติของแผ่นดินโจทก์ฟ้องว่า เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินแปลงหนึ่ง โดยซื้อจากนางสาวอองเพ็ญสว่าง ดังปรากฏตามสำเนาใบสำคัญขึ้นทะเบียนที่ดิน โจทก์จะเข้าครอบครอง จำเลยขัดขวาง โดยอ้างว่าได้รับอนุญาตให้จับจองที่แปลงนี้แล้ว จึงขอให้ห้ามและเพิกถอนใบเหยียบย่ำจำเลยต่อสู้ว่า ที่พิพาทไม่ใช่ที่แปลงเดียวกับที่จำเลยครอบครองแม้จะเป็นแปลงเดียวกับที่แปลงนี้ก็เป็นที่รกร้างว่างเปล่าเจ้าพนักงานจะรับขึ้นทะเบียนให้โจทก์ไม่ได้ จำเลยเป็นผู้ครอบครองทำประโยชน์ตั้งแต่ก่อนออกใบเหยียบย่ำศาลชั้นต้นฟังว่าที่พิพาทเป็นของนายอิ่ม ได้รับใบเหยียบย่ำทำประโยชน์แล้ว โจทก์ได้รับโอนมาโดยชอบด้วยกฎหมายจำเลยไม่มีสิทธิตามใบเหยียบย่ำ พิพากษาห้ามจำเลยเกี่ยวข้อง และให้เพิกถอนใบเหยียบย่ำของจำเลยจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า ที่พิพาทเป็นที่แปลงเดียวกับที่จำเลยได้รับใบเหยียบย่ำ ที่แปลงนี้เดิมเป็นของนายอ่ำ ได้ทำประโยชน์จนอำเภอออกใบสำคัญรับขึ้นทะเบียนที่ดินไว้แล้ว แล้วต่อมานายอ่ำได้โอนขายให้นางสาวออง ๆ โอนขายให้แก่โจทก์ ใบเหยียบย่ำของจำเลยออกก่อนโจทก์ได้รับโอน 3 เดือนเศษ นายอิ่ม น.ส.อองและโจทก์ไม่ได้ทอดทิ้งที่พิพาทให้กลับเป็นที่รกร้างว่างเปล่า หรือสละสิทธิครอบครองไปไม่จำเลยจับจองทับที่ ๆ มีผู้ทำประโยชน์แล้ว การที่อำเภอออกใบเหยียบย่ำให้จำเลยต้องถือว่าออกโดยสำคัญผิด จำเลยยอมไม่ได้สิทธิตามกฎหมาย เพราะที่พิพาทไม่ใช่ที่สาธารณะสมบัติของแผ่นดินตามมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2479 พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1487/2497นายผาด เพ็ญสว่างโจทก์นายอยู่ มิตรพิทักษ์จำเลย พ.ร.บ.ออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6) พ.ศ.2479 ม. 4ที่ดินที่มีผู้ครอบครองตามใบเหยียบย่ำอยู่ก่อนแล้ว ต่อมานายอำเภอได้ออกใบเหยียบย่ำให้แก่ผู้อื่นทับที่แปลงนั้น ผู้ได้รับใบเหยียบย่ำครั้งหลังย่อมไม่ได้สิทธิตามกฎหมาย เพราะที่นั้นมิใช่เป็นที่สาธารณสมบัติของแผ่นดินโจทก์ฟ้องว่า เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินแปลงหนึ่ง โดยซื้อจากนางสาวอองเพ็ญสว่าง ดังปรากฏตามสำเนาใบสำคัญขึ้นทะเบียนที่ดิน โจทก์จะเข้าครอบครอง จำเลยขัดขวาง โดยอ้างว่าได้รับอนุญาตให้จับจองที่แปลงนี้แล้ว จึงขอให้ห้ามและเพิกถอนใบเหยียบย่ำจำเลยต่อสู้ว่า ที่พิพาทไม่ใช่ที่แปลงเดียวกับที่จำเลยครอบครองแม้จะเป็นแปลงเดียวกับที่แปลงนี้ก็เป็นที่รกร้างว่างเปล่าเจ้าพนักงานจะรับขึ้นทะเบียนให้โจทก์ไม่ได้ จำเลยเป็นผู้ครอบครองทำประโยชน์ตั้งแต่ก่อนออกใบเหยียบย่ำศาลชั้นต้นฟังว่าที่พิพาทเป็นของนายอิ่ม ได้รับใบเหยียบย่ำทำประโยชน์แล้ว โจทก์ได้รับโอนมาโดยชอบด้วยกฎหมายจำเลยไม่มีสิทธิตามใบเหยียบย่ำ พิพากษาห้ามจำเลยเกี่ยวข้อง และให้เพิกถอนใบเหยียบย่ำของจำเลยจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า ที่พิพาทเป็นที่แปลงเดียวกับที่จำเลยได้รับใบเหยียบย่ำ ที่แปลงนี้เดิมเป็นของนายอ่ำ ได้ทำประโยชน์จนอำเภอออกใบสำคัญรับขึ้นทะเบียนที่ดินไว้แล้ว แล้วต่อมานายอ่ำได้โอนขายให้นางสาวออง ๆ โอนขายให้แก่โจทก์ ใบเหยียบย่ำของจำเลยออกก่อนโจทก์ได้รับโอน 3 เดือนเศษ นายอิ่ม น.ส.อองและโจทก์ไม่ได้ทอดทิ้งที่พิพาทให้กลับเป็นที่รกร้างว่างเปล่า หรือสละสิทธิครอบครองไปไม่จำเลยจับจองทับที่ ๆ มีผู้ทำประโยชน์แล้ว การที่อำเภอออกใบเหยียบย่ำให้จำเลยต้องถือว่าออกโดยสำคัญผิด จำเลยยอมไม่ได้สิทธิตามกฎหมาย เพราะที่พิพาทไม่ใช่ที่สาธารณะสมบัติของแผ่นดินตามมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2479 พิพากษายืน(พิบูลย์ไอศวรรย์-มนูภันย์วิมลสาร-ประศาสน์วินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินแปลงหนึ่ง โดยซื้อจากนางสาวอองเพ็ญสว่าง ดังปรากฏตามสำเนาใบสำคัญขึ้นทะเบียนที่ดิน โจทก์จะเข้าครอบครอง จำเลยขัดขวาง โดยอ้างว่าได้รับอนุญาตให้จับจองที่แปลงนี้แล้ว จึงขอให้ห้ามและเพิกถอนใบเหยียบย่ำจำเลยต่อสู้ว่า ที่พิพาทไม่ใช่ที่แปลงเดียวกับที่จำเลยครอบครองแม้จะเป็นแปลงเดียวกับที่แปลงนี้ก็เป็นที่รกร้างว่างเปล่าเจ้าพนักงานจะรับขึ้นทะเบียนให้โจทก์ไม่ได้ จำเลยเป็นผู้ครอบครองทำประโยชน์ตั้งแต่ก่อนออกใบเหยียบย่ำศาลชั้นต้นฟังว่าที่พิพาทเป็นของนายอิ่ม ได้รับใบเหยียบย่ำทำประโยชน์แล้ว โจทก์ได้รับโอนมาโดยชอบด้วยกฎหมายจำเลยไม่มีสิทธิตามใบเหยียบย่ำ พิพากษาห้ามจำเลยเกี่ยวข้อง และให้เพิกถอนใบเหยียบย่ำของจำเลยจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า ที่พิพาทเป็นที่แปลงเดียวกับที่จำเลยได้รับใบเหยียบย่ำ ที่แปลงนี้เดิมเป็นของนายอ่ำ ได้ทำประโยชน์จนอำเภอออกใบสำคัญรับขึ้นทะเบียนที่ดินไว้แล้ว แล้วต่อมานายอ่ำได้โอนขายให้นางสาวออง ๆ โอนขายให้แก่โจทก์ ใบเหยียบย่ำของจำเลยออกก่อนโจทก์ได้รับโอน 3 เดือนเศษ นายอิ่ม น.ส.อองและโจทก์ไม่ได้ทอดทิ้งที่พิพาทให้กลับเป็นที่รกร้างว่างเปล่า หรือสละสิทธิครอบครองไปไม่จำเลยจับจองทับที่ ๆ มีผู้ทำประโยชน์แล้ว การที่อำเภอออกใบเหยียบย่ำให้จำเลยต้องถือว่าออกโดยสำคัญผิด จำเลยยอมไม่ได้สิทธิตามกฎหมาย เพราะที่พิพาทไม่ใช่ที่สาธารณะสมบัติของแผ่นดินตามมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2479 พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1487/2497นายผาด เพ็ญสว่างโจทก์นายอยู่ มิตรพิทักษ์จำเลย พ.ร.บ.ออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6) พ.ศ.2479 ม. 4ที่ดินที่มีผู้ครอบครองตามใบเหยียบย่ำอยู่ก่อนแล้ว ต่อมานายอำเภอได้ออกใบเหยียบย่ำให้แก่ผู้อื่นทับที่แปลงนั้น ผู้ได้รับใบเหยียบย่ำครั้งหลังย่อมไม่ได้สิทธิตามกฎหมาย เพราะที่นั้นมิใช่เป็นที่สาธารณสมบัติของแผ่นดินโจทก์ฟ้องว่า เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินแปลงหนึ่ง โดยซื้อจากนางสาวอองเพ็ญสว่าง ดังปรากฏตามสำเนาใบสำคัญขึ้นทะเบียนที่ดิน โจทก์จะเข้าครอบครอง จำเลยขัดขวาง โดยอ้างว่าได้รับอนุญาตให้จับจองที่แปลงนี้แล้ว จึงขอให้ห้ามและเพิกถอนใบเหยียบย่ำจำเลยต่อสู้ว่า ที่พิพาทไม่ใช่ที่แปลงเดียวกับที่จำเลยครอบครองแม้จะเป็นแปลงเดียวกับที่แปลงนี้ก็เป็นที่รกร้างว่างเปล่าเจ้าพนักงานจะรับขึ้นทะเบียนให้โจทก์ไม่ได้ จำเลยเป็นผู้ครอบครองทำประโยชน์ตั้งแต่ก่อนออกใบเหยียบย่ำศาลชั้นต้นฟังว่าที่พิพาทเป็นของนายอิ่ม ได้รับใบเหยียบย่ำทำประโยชน์แล้ว โจทก์ได้รับโอนมาโดยชอบด้วยกฎหมายจำเลยไม่มีสิทธิตามใบเหยียบย่ำ พิพากษาห้ามจำเลยเกี่ยวข้อง และให้เพิกถอนใบเหยียบย่ำของจำเลยจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า ที่พิพาทเป็นที่แปลงเดียวกับที่จำเลยได้รับใบเหยียบย่ำ ที่แปลงนี้เดิมเป็นของนายอ่ำ ได้ทำประโยชน์จนอำเภอออกใบสำคัญรับขึ้นทะเบียนที่ดินไว้แล้ว แล้วต่อมานายอ่ำได้โอนขายให้นางสาวออง ๆ โอนขายให้แก่โจทก์ ใบเหยียบย่ำของจำเลยออกก่อนโจทก์ได้รับโอน 3 เดือนเศษ นายอิ่ม น.ส.อองและโจทก์ไม่ได้ทอดทิ้งที่พิพาทให้กลับเป็นที่รกร้างว่างเปล่า หรือสละสิทธิครอบครองไปไม่จำเลยจับจองทับที่ ๆ มีผู้ทำประโยชน์แล้ว การที่อำเภอออกใบเหยียบย่ำให้จำเลยต้องถือว่าออกโดยสำคัญผิด จำเลยยอมไม่ได้สิทธิตามกฎหมาย เพราะที่พิพาทไม่ใช่ที่สาธารณะสมบัติของแผ่นดินตามมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2479 พิพากษายืน(พิบูลย์ไอศวรรย์-มนูภันย์วิมลสาร-ประศาสน์วินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ