คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 372/2532หลักกฎหมาย: ในการปิดบัญชีเงินสดของแต่ละวัน โจทก์ตรวจแต่บัญชีเงินสดมิได้ตรวจตราไปรษณียากรคงเหลือ ทะเบียน กับสมุดแรกรับตราไปรษณียากรและวิมัยบัตรตามหน้าที่ เป็นเหตุให้พนักงานเงินทุจริตนำไปรษณียากรและเงินฝากส่งไปรษณีย์ภัณฑ์และพัสดุไปรษณีย์รายเดือนไปเป็นประโยชน์ส่วนตัว โจทก์จึงต้องรับผิดต่อจำเลยผู้เป็นนายจ้างโดยตรงฐานผิดสัญญาจ้างและฐานกระทำละเมิดต่อจำเลยในฐานลูกหนี้ร่วมกับพนักงานเงิน โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากเกษียณอายุ โดยโจทก์ไม่มีความผิด ขอให้จำเลยชำระเงินบำเหน็จ ค่าชดเชย และเงินโบนัสแก่โจทก์ จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นเหตุให้พนักงานเงินของจำเลยทุจริตทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย จำเลยจึงขอใช้สิทธิหักกลบลบหนี้กับเงินที่โจทก์มีสิทธิได้รับจากจำเลย ซึ่งเมื่อหักแล้วโจทก์ยังเป็นหนี้จำเลยอยู่อีกจำนวนหนึ่ง จำเลยจึงฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายในจำนวนเงินดังกล่าว เช่นนี้ ฟ้องแย้งของจำเลยเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับสัญญาจ้างแรงงานระหว่างโจทก์กับจำเลยซึ่งเกิดขึ้นเนื่องจากโจทก์กระทำผิดสัญญาจ้างและกระทำละเมิดต่อจำเลย จึงเป็นฟ้องแย้งที่เกี่ยวข้องกับฟ้องเดิมแล้ว ทั้งจำเลยได้บรรยายฟ้องแย้งว่า โจทก์มิได้ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยอย่างไร จำเลยได้รับความเสียหายอย่างไร เป็นฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสองแล้วส่วนข้อที่ว่าโจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับอย่างไรฉบับที่เท่าใดนั้น เป็นเรื่องที่จะนำสืบในชั้นพิจารณา ฟ้องแย้งของจำเลยจึงไม่เคลือบคลุม เมื่อศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงยุติว่า การที่โจทก์ไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นเหตุให้พนักงานเงินทุจริตนำเงินของจำเลยไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวจำนวน 397,090.50 บาท และโจทก์ต้องร่วมรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนคืนให้แก่จำเลยด้วย แม้ในฟ้องแย้งจำเลยจะมีคำขอให้โจทก์ใช้เพียง 36,130.15 บาทก็เพราะจำเลยเข้าใจว่าสามารถนำสิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนทั้งหมดมาหักกับสิทธิเรียกร้องในเงินตามฟ้องของโจทก์ได้ จึงต้องถือว่าจำเลยฟ้องแย้งให้โจทก์รับผิดใช้เงินค่าสินไหมทดแทนจำนวนทั้งหมดอยู่เช่นเดิม เมื่อปรากฏว่าโจทก์มีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยชำระเงินตามฟ้องรวม 375,257.14 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยเพื่อความสะดวกในการบังคับคดีตามคำพิพากษา จึงให้หักหนี้กันเสียโดยให้มีผลนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไป โจทก์จึงต้องชำระเงินให้จำเลยอีก21,833.36 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ย แต่เนื่องจากจำเลยมิได้อุทธรณ์จึงให้คิดดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องแย้งตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพนักงานของจำเลย จำเลยมีคำสั่งให้โจทก์ออกจากงานเพราะเกษียณอายุ ถือว่าเป็นการเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิด ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินบำเหน็จ ค่าชดเชยและเงินโบนัสพร้อมดอกเบี้ย รวมเป็นเงิน 375,257.14 บาท จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า ในระหว่างที่โจทก์เป็นพนักงานของจำเลยมีหน้าที่ควบคุมตรวจสอบดูแลรับผิดชอบการงานและบังคับบัญชาเจ้าหน้าที่ภายในที่ทำการทั้งหมด โดยโจทก์ต้องร่วมรับผิดชอบกับกรรมการอีก 2 คน คือ พนักงานเงินและพนักงานบัญชี และพนักงานเงินได้กระทำการทุจริตตราไปรษณียากรและเงินค่าฝากรวมเป็นเงินทั้งสิ้น 397,090.50 บาท จำเลยจึงแต่งตั้งคณะกรรมการขึ้นสอบสวนผลการสอบสวนปรากฏว่าเหตุที่พนักงานเงินกระทำทุจริตเพราะโจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบ อันเป็นการผิดสัญญาจ้างแรงงานและเป็นการละเมิดต่อจำเลย ต้องรับผิดชดใช้เงินจำนวนดังกล่าวแก่จำเลยเมื่อนำไปหักกลบลบหนี้กับเงินบำเหน็จ ค่าชดเชย และโบนัสที่โจทก์มีสิทธิได้รับจากจำเลยกรณีต้องออกจากงานเพราะเกษียณอายุแล้วโจทก์ยังคงเป็นหนี้ค่าสินไหมทดแทนจำเลยเป็นเงิน 36,130.15 บาทขอให้ยกฟ้องโจทก์ และให้โจทก์ใช้ค่าสินไหมทดแทนจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยแก่จำเลย โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า ฟ้องแย้งของจำเลยไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิม และเป็นฟ้องแย้งที่เคลือบคลุม โจทก์ก็ไม่ได้ผิดสัญญาจ้างและทำละเมิดต่อจำเลย ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนตามฟ้องแย้งของจำเลยจำนวน 36,130.15 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จ โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า หนี้จำนวน 397,090.50 บาท ไม่ใช่หนี้ร่วมเพราะต่างคนต่างละเมิดเกิดความเสียหายอันเดียวกัน โจทก์จึงไม่ต้องรับผิดในลักษณะของหนี้ร่วมควรรับผิดเพียงหนึ่งในสามเท่านั้น เห็นว่าตามระเบียบของจำเลยฉบับที่ 23/2521 เอกสารหมาย จ.14 ข้อ 7, 12 และ 14ได้กำหนดให้โจทก์มีหน้าที่ควบคุมดูแลการปฏิบัติงานของพนักงานเงินพนักงานบัญชีในการปิดบัญชีแต่ละวัน โจทก์มีหน้าที่ต้องตรวจนับเงินสด ตราไปรษณียากร อากรแสตมป์ ตั๋วแลกเงิน และวิมัยบัตรให้ตรงกับยอดเงินคงเหลือในบัญชีเงินสด (บ. 26) แต่ตามข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังมาได้ความว่า ในการปิดบัญชีเงินสดในแต่ละวันตั้งแต่วันที่ 4 กรกฎาคม 2529 ถึงวันที่ 7 พฤศจิกายน 2529โจทก์ตรวจแต่บัญชีเงินสด มิได้ตรวจตราไปรษณียากรคงเหลือแต่ละวันทะเบียนคุมเงินตราไปรษณียากร สมุดแรกรับตราไปรษณียากรและวิมัยบัตร เป็นเหตุให้นายเสทื้อนพนักงานเงินทุจริตไปรษณียากรและเงินฝากส่งไปรษณีย์ภัณฑ์และพัสดุไปรษณีย์รายเดือนนำไปเป็นประโยชน์ส่วนตัว โจทก์จึงต้องรับผิดต่อจำเลยโดยตรงฐานผิดสัญญาจ้างและฐานกระทำละเมิดต่อจำเลย จำเลยจึงมีสิทธิเรียกร้องให้โจทก์ชำระเงินดังกล่าวแก่จำเลยได้โดยสิ้นเชิง ดังนั้นที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้โจทก์ร่วมรับผิดกับนายเสทื้อนและนายอาดุลย์ชำระหนี้ให้แก่จำเลยอย่างลูกหนี้ร่วมจึงชอบแล้วข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์ฟ้องจำเลยว่าเลิกจ้างโจทก์ โดยโจทก์ไม่มีความผิด แต่เนื่องจากเกษียณอายุ เรียกค่าชดเชยเงินบำเหน็จ และเงินโบนัส จำเลยฟ้องแย้งว่า โจทก์ผิดสัญญาหรือทำละเมิด ประเด็นแห่งคดีจึงมิใช่เรื่องเดียวกัน ฟ้องแย้งของจำเลยจึงเป็นเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิม จำเลยต้องแยกฟ้องโจทก์ต่างหากนั้น เห็นว่า โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นพนักงานของจำเลยจำเลยมีคำสั่งให้โจทก์พ้นจากตำแหน่งเนื่องจากอายุเกิน 60 ปีบริบูรณ์ ถือเป็นการเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดขอให้จำเลยชำระเงินบำเหน็จ ค่าชดเชย และเงินโบนัสแก่โจทก์ จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นเหตุให้พนักงานเงินของจำเลยทุจริต ทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย จำเลยจึงขอใช้สิทธิหักกลบลบหนี้กับเงินที่โจทก์มีสิทธิได้รับจากจำเลย แล้วโจทก์ยังเป็นหนี้จำเลยอยู่อีกจำนวนหนึ่งจำเลยจึงฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายในจำนวนเงินดังกล่าวเห็นว่าฟ้องแย้งของจำเลยเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับสัญญาจ้างแรงงานระหว่างโจทก์กับจำเลยซึ่งเกิดขึ้นเนื่องจากโจทก์กระทำผิดสัญญาจ้างและกระทำละเมิดต่อจำเลยจนเป็นเหตุให้จำเลยได้รับความเสียหายฟ้องแย้งของจำเลยจึงถือได้ว่าเกี่ยวข้องกับฟ้องเดิมแล้วข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า ฟ้องแย้งของจำเลยไม่ได้บรรยายโดยแจ้งชัดในสภาพแห่งข้อหาว่าโจทก์ไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยอย่างไรฉบับที่เท่าใด ซึ่งเป็นข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาที่จะให้โจทก์ทราบว่าโจทก์ปฏิบัติผิดสัญญาจ้างหรือกระทำละเมิดต่อจำเลยอย่างไร ทำให้โจทก์เสียเปรียบ ฟ้องแย้งของจำเลยจึงเป็นฟ้องเคลือบคลุมนั้น เห็นว่า จำเลยได้บรรยายฟ้องแย้งแล้วว่าโจทก์มิได้ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยอย่างไร จำเลยได้รับความเสียหายอย่างไร เป็นฟ้องแย้งที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสองแล้ว ส่วนข้อที่ว่าโจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับอย่างไรฉบับที่เท่าใดนั้น เป็นเรื่องที่จำเลยจะนำสืบในชั้นพิจารณาได้ฟ้องแย้งของจำเลยจึงไม่เคลือบคลุมตามข้ออุทธรณ์ของโจทก์อุทธรณ์โจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า คณะกรรมการสอบสวนทางวินัย และหาผู้รับผิดทางแพ่งที่จำเลยแต่งตั้งไม่ปฏิบัติตามข้อบังคับของจำเลยว่าด้วย ความรับผิดของพนักงานและลูกจ้างของจำเลยในทางแพ่งกับข้อบังคับของจำเลยฉบับที่ 3 ว่าด้วยการสืบสวนสอบสวน จึงเป็นการสอบสวนไม่ชอบ คำสั่งของจำเลยที่ลงโทษโจทก์และให้โจทก์ร่วมรับผิดทางแพ่งกับนายเสทื้อนย่อมไม่ชอบด้วยกฎหมายด้วย ส่วนการที่โจทก์ไม่อุทธรณ์คำสั่งลงโทษภาคทัณฑ์จะถือว่าโจทก์ยอมรับผิดในทางแพ่งไม่ได้ ทั้งจำเลยไม่ได้แจ้งให้โจทก์ทราบเรื่องจะต้องรับผิดทางแพ่งโดยเร็วเป็นการไม่ชอบ ครั้นโจทก์ได้รับแจ้งในเวลาต่อมา โจทก์ก็แจ้งจำเลยทันทีว่าหนี้ที่จำเลยแจ้งมายังมีข้อต่อสู้อยู่นั้นมีความหมายเท่ากับโจทก์ต่อสู้ว่าหนี้ที่จำเลยนำมาหักกับสิทธิเรียกร้องเงินตามฟ้องของโจทก์มีข้อต่อสู้อยู่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์ไม่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลย และในชั้นพิจารณาโจทก์เบิกความว่าโจทก์ไม่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลยด้วย หนี้ค่าสินไหมทดแทนที่จำเลยเรียกจากโจทก์จึงมีข้อต่อสู้ ดังนั้นจำเลยจะขอหักกลบลบหนี้กับโจทก์ไม่ได้ อุทธรณ์ข้อนี้ของโจทก์ฟังขึ้น แต่อย่างไรก็ดีปรากฏว่าจำเลยฟ้องแย้งเรียกค่าสินไหมทดแทนจากโจทก์และศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงยุติว่า การที่โจทก์ไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นเหตุให้นายเสทื้อนพนักงานเงินทุจริตนำเงินของจำเลยไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวจำนวน 397,090.50 บาทและโจทก์ต้องร่วมรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนคืนให้แก่จำเลยด้วยแม้ในฟ้องแย้งจำเลยจะมีคำขอให้โจทก์ใช้เงินเพียง 36,130.15 บาทก็เพราะจำเลยเข้าใจว่าสามารถนำสิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนทั้งหมดดังกล่าวมาหักกับสิทธิเรียกร้องในเงินตามฟ้องของโจทก์ได้จึงต้องถือว่าจำเลยฟ้องแย้งให้โจทก์รับผิดชดใช้เงินค่าสินไหมทดแทนจำนวนทั้งหมดอยู่เช่นเดิม เมื่อปรากฏว่าโจทก์มีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยชำระเงินตามฟ้องเป็นเงินรวม 375,257.14 บาทกับดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงิน 360,960.35 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ในขณะเดียวกันโจทก์ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลยเป็นเงิน 397,090.50 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จ ดังนั้นเพื่อความสะดวกในการบังคับตามคำพิพากษาจึงเห็นสมควรให้หักหนี้กันเสียโดยให้มีผลนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปซึ่งปรากฏว่าเมื่อหักหนี้แล้ว โจทก์ต้องชำระเงินให้จำเลยอีกเป็นจำนวน 21,833.36 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยดังกล่าว แต่เนื่องจากจำเลยไม่ได้อุทธรณ์ จึงให้เริ่มคิดดอกเบี้ยตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้โจทก์ชำระเงินแก่จำเลยจำนวน 21,833.36บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 372/2532นาย เกษม เปมะศิริโจทก์การสื่อสารแห่งประเทศไทยจำเลย ป.พ.พ. ม. 291, ม. 341, ม. 344 ป.วิ.พ. ม. 142, ม. 172, ม. 177, ม. 223, ม. 246 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31ในการปิดบัญชีเงินสดของแต่ละวัน โจทก์ตรวจแต่บัญชีเงินสดมิได้ตรวจตราไปรษณียากรคงเหลือ ทะเบียน กับสมุดแรกรับตราไปรษณียากรและวิมัยบัตรตามหน้าที่ เป็นเหตุให้พนักงานเงินทุจริตนำไปรษณียากรและเงินฝากส่งไปรษณีย์ภัณฑ์และพัสดุไปรษณีย์รายเดือนไปเป็นประโยชน์ส่วนตัว โจทก์จึงต้องรับผิดต่อจำเลยผู้เป็นนายจ้างโดยตรงฐานผิดสัญญาจ้างและฐานกระทำละเมิดต่อจำเลยในฐานลูกหนี้ร่วมกับพนักงานเงิน โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากเกษียณอายุ โดยโจทก์ไม่มีความผิด ขอให้จำเลยชำระเงินบำเหน็จ ค่าชดเชย และเงินโบนัสแก่โจทก์ จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นเหตุให้พนักงานเงินของจำเลยทุจริตทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย จำเลยจึงขอใช้สิทธิหักกลบลบหนี้กับเงินที่โจทก์มีสิทธิได้รับจากจำเลย ซึ่งเมื่อหักแล้วโจทก์ยังเป็นหนี้จำเลยอยู่อีกจำนวนหนึ่ง จำเลยจึงฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายในจำนวนเงินดังกล่าว เช่นนี้ ฟ้องแย้งของจำเลยเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับสัญญาจ้างแรงงานระหว่างโจทก์กับจำเลยซึ่งเกิดขึ้นเนื่องจากโจทก์กระทำผิดสัญญาจ้างและกระทำละเมิดต่อจำเลย จึงเป็นฟ้องแย้งที่เกี่ยวข้องกับฟ้องเดิมแล้ว ทั้งจำเลยได้บรรยายฟ้องแย้งว่า โจทก์มิได้ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยอย่างไร จำเลยได้รับความเสียหายอย่างไร เป็นฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสองแล้วส่วนข้อที่ว่าโจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับอย่างไรฉบับที่เท่าใดนั้น เป็นเรื่องที่จะนำสืบในชั้นพิจารณา ฟ้องแย้งของจำเลยจึงไม่เคลือบคลุม เมื่อศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงยุติว่า การที่โจทก์ไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นเหตุให้พนักงานเงินทุจริตนำเงินของจำเลยไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวจำนวน 397,090.50 บาท และโจทก์ต้องร่วมรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนคืนให้แก่จำเลยด้วย แม้ในฟ้องแย้งจำเลยจะมีคำขอให้โจทก์ใช้เพียง 36,130.15 บาทก็เพราะจำเลยเข้าใจว่าสามารถนำสิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนทั้งหมดมาหักกับสิทธิเรียกร้องในเงินตามฟ้องของโจทก์ได้ จึงต้องถือว่าจำเลยฟ้องแย้งให้โจทก์รับผิดใช้เงินค่าสินไหมทดแทนจำนวนทั้งหมดอยู่เช่นเดิม เมื่อปรากฏว่าโจทก์มีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยชำระเงินตามฟ้องรวม 375,257.14 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยเพื่อความสะดวกในการบังคับคดีตามคำพิพากษา จึงให้หักหนี้กันเสียโดยให้มีผลนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไป โจทก์จึงต้องชำระเงินให้จำเลยอีก21,833.36 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ย แต่เนื่องจากจำเลยมิได้อุทธรณ์จึงให้คิดดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องแย้งตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพนักงานของจำเลย จำเลยมีคำสั่งให้โจทก์ออกจากงานเพราะเกษียณอายุ ถือว่าเป็นการเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิด ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินบำเหน็จ ค่าชดเชยและเงินโบนัสพร้อมดอกเบี้ย รวมเป็นเงิน 375,257.14 บาท จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า ในระหว่างที่โจทก์เป็นพนักงานของจำเลยมีหน้าที่ควบคุมตรวจสอบดูแลรับผิดชอบการงานและบังคับบัญชาเจ้าหน้าที่ภายในที่ทำการทั้งหมด โดยโจทก์ต้องร่วมรับผิดชอบกับกรรมการอีก 2 คน คือ พนักงานเงินและพนักงานบัญชี และพนักงานเงินได้กระทำการทุจริตตราไปรษณียากรและเงินค่าฝากรวมเป็นเงินทั้งสิ้น 397,090.50 บาท จำเลยจึงแต่งตั้งคณะกรรมการขึ้นสอบสวนผลการสอบสวนปรากฏว่าเหตุที่พนักงานเงินกระทำทุจริตเพราะโจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบ อันเป็นการผิดสัญญาจ้างแรงงานและเป็นการละเมิดต่อจำเลย ต้องรับผิดชดใช้เงินจำนวนดังกล่าวแก่จำเลยเมื่อนำไปหักกลบลบหนี้กับเงินบำเหน็จ ค่าชดเชย และโบนัสที่โจทก์มีสิทธิได้รับจากจำเลยกรณีต้องออกจากงานเพราะเกษียณอายุแล้วโจทก์ยังคงเป็นหนี้ค่าสินไหมทดแทนจำเลยเป็นเงิน 36,130.15 บาทขอให้ยกฟ้องโจทก์ และให้โจทก์ใช้ค่าสินไหมทดแทนจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยแก่จำเลย โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า ฟ้องแย้งของจำเลยไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิม และเป็นฟ้องแย้งที่เคลือบคลุม โจทก์ก็ไม่ได้ผิดสัญญาจ้างและทำละเมิดต่อจำเลย ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนตามฟ้องแย้งของจำเลยจำนวน 36,130.15 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จ โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า หนี้จำนวน 397,090.50 บาท ไม่ใช่หนี้ร่วมเพราะต่างคนต่างละเมิดเกิดความเสียหายอันเดียวกัน โจทก์จึงไม่ต้องรับผิดในลักษณะของหนี้ร่วมควรรับผิดเพียงหนึ่งในสามเท่านั้น เห็นว่าตามระเบียบของจำเลยฉบับที่ 23/2521 เอกสารหมาย จ.14 ข้อ 7, 12 และ 14ได้กำหนดให้โจทก์มีหน้าที่ควบคุมดูแลการปฏิบัติงานของพนักงานเงินพนักงานบัญชีในการปิดบัญชีแต่ละวัน โจทก์มีหน้าที่ต้องตรวจนับเงินสด ตราไปรษณียากร อากรแสตมป์ ตั๋วแลกเงิน และวิมัยบัตรให้ตรงกับยอดเงินคงเหลือในบัญชีเงินสด (บ. 26) แต่ตามข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังมาได้ความว่า ในการปิดบัญชีเงินสดในแต่ละวันตั้งแต่วันที่ 4 กรกฎาคม 2529 ถึงวันที่ 7 พฤศจิกายน 2529โจทก์ตรวจแต่บัญชีเงินสด มิได้ตรวจตราไปรษณียากรคงเหลือแต่ละวันทะเบียนคุมเงินตราไปรษณียากร สมุดแรกรับตราไปรษณียากรและวิมัยบัตร เป็นเหตุให้นายเสทื้อนพนักงานเงินทุจริตไปรษณียากรและเงินฝากส่งไปรษณีย์ภัณฑ์และพัสดุไปรษณีย์รายเดือนนำไปเป็นประโยชน์ส่วนตัว โจทก์จึงต้องรับผิดต่อจำเลยโดยตรงฐานผิดสัญญาจ้างและฐานกระทำละเมิดต่อจำเลย จำเลยจึงมีสิทธิเรียกร้องให้โจทก์ชำระเงินดังกล่าวแก่จำเลยได้โดยสิ้นเชิง ดังนั้นที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้โจทก์ร่วมรับผิดกับนายเสทื้อนและนายอาดุลย์ชำระหนี้ให้แก่จำเลยอย่างลูกหนี้ร่วมจึงชอบแล้วข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์ฟ้องจำเลยว่าเลิกจ้างโจทก์ โดยโจทก์ไม่มีความผิด แต่เนื่องจากเกษียณอายุ เรียกค่าชดเชยเงินบำเหน็จ และเงินโบนัส จำเลยฟ้องแย้งว่า โจทก์ผิดสัญญาหรือทำละเมิด ประเด็นแห่งคดีจึงมิใช่เรื่องเดียวกัน ฟ้องแย้งของจำเลยจึงเป็นเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิม จำเลยต้องแยกฟ้องโจทก์ต่างหากนั้น เห็นว่า โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นพนักงานของจำเลยจำเลยมีคำสั่งให้โจทก์พ้นจากตำแหน่งเนื่องจากอายุเกิน 60 ปีบริบูรณ์ ถือเป็นการเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดขอให้จำเลยชำระเงินบำเหน็จ ค่าชดเชย และเงินโบนัสแก่โจทก์ จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นเหตุให้พนักงานเงินของจำเลยทุจริต ทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย จำเลยจึงขอใช้สิทธิหักกลบลบหนี้กับเงินที่โจทก์มีสิทธิได้รับจากจำเลย แล้วโจทก์ยังเป็นหนี้จำเลยอยู่อีกจำนวนหนึ่งจำเลยจึงฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายในจำนวนเงินดังกล่าวเห็นว่าฟ้องแย้งของจำเลยเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับสัญญาจ้างแรงงานระหว่างโจทก์กับจำเลยซึ่งเกิดขึ้นเนื่องจากโจทก์กระทำผิดสัญญาจ้างและกระทำละเมิดต่อจำเลยจนเป็นเหตุให้จำเลยได้รับความเสียหายฟ้องแย้งของจำเลยจึงถือได้ว่าเกี่ยวข้องกับฟ้องเดิมแล้วข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า ฟ้องแย้งของจำเลยไม่ได้บรรยายโดยแจ้งชัดในสภาพแห่งข้อหาว่าโจทก์ไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยอย่างไรฉบับที่เท่าใด ซึ่งเป็นข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาที่จะให้โจทก์ทราบว่าโจทก์ปฏิบัติผิดสัญญาจ้างหรือกระทำละเมิดต่อจำเลยอย่างไร ทำให้โจทก์เสียเปรียบ ฟ้องแย้งของจำเลยจึงเป็นฟ้องเคลือบคลุมนั้น เห็นว่า จำเลยได้บรรยายฟ้องแย้งแล้วว่าโจทก์มิได้ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยอย่างไร จำเลยได้รับความเสียหายอย่างไร เป็นฟ้องแย้งที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสองแล้ว ส่วนข้อที่ว่าโจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับอย่างไรฉบับที่เท่าใดนั้น เป็นเรื่องที่จำเลยจะนำสืบในชั้นพิจารณาได้ฟ้องแย้งของจำเลยจึงไม่เคลือบคลุมตามข้ออุทธรณ์ของโจทก์อุทธรณ์โจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า คณะกรรมการสอบสวนทางวินัย และหาผู้รับผิดทางแพ่งที่จำเลยแต่งตั้งไม่ปฏิบัติตามข้อบังคับของจำเลยว่าด้วย ความรับผิดของพนักงานและลูกจ้างของจำเลยในทางแพ่งกับข้อบังคับของจำเลยฉบับที่ 3 ว่าด้วยการสืบสวนสอบสวน จึงเป็นการสอบสวนไม่ชอบ คำสั่งของจำเลยที่ลงโทษโจทก์และให้โจทก์ร่วมรับผิดทางแพ่งกับนายเสทื้อนย่อมไม่ชอบด้วยกฎหมายด้วย ส่วนการที่โจทก์ไม่อุทธรณ์คำสั่งลงโทษภาคทัณฑ์จะถือว่าโจทก์ยอมรับผิดในทางแพ่งไม่ได้ ทั้งจำเลยไม่ได้แจ้งให้โจทก์ทราบเรื่องจะต้องรับผิดทางแพ่งโดยเร็วเป็นการไม่ชอบ ครั้นโจทก์ได้รับแจ้งในเวลาต่อมา โจทก์ก็แจ้งจำเลยทันทีว่าหนี้ที่จำเลยแจ้งมายังมีข้อต่อสู้อยู่นั้นมีความหมายเท่ากับโจทก์ต่อสู้ว่าหนี้ที่จำเลยนำมาหักกับสิทธิเรียกร้องเงินตามฟ้องของโจทก์มีข้อต่อสู้อยู่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์ไม่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลย และในชั้นพิจารณาโจทก์เบิกความว่าโจทก์ไม่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลยด้วย หนี้ค่าสินไหมทดแทนที่จำเลยเรียกจากโจทก์จึงมีข้อต่อสู้ ดังนั้นจำเลยจะขอหักกลบลบหนี้กับโจทก์ไม่ได้ อุทธรณ์ข้อนี้ของโจทก์ฟังขึ้น แต่อย่างไรก็ดีปรากฏว่าจำเลยฟ้องแย้งเรียกค่าสินไหมทดแทนจากโจทก์และศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงยุติว่า การที่โจทก์ไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นเหตุให้นายเสทื้อนพนักงานเงินทุจริตนำเงินของจำเลยไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวจำนวน 397,090.50 บาทและโจทก์ต้องร่วมรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนคืนให้แก่จำเลยด้วยแม้ในฟ้องแย้งจำเลยจะมีคำขอให้โจทก์ใช้เงินเพียง 36,130.15 บาทก็เพราะจำเลยเข้าใจว่าสามารถนำสิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนทั้งหมดดังกล่าวมาหักกับสิทธิเรียกร้องในเงินตามฟ้องของโจทก์ได้จึงต้องถือว่าจำเลยฟ้องแย้งให้โจทก์รับผิดชดใช้เงินค่าสินไหมทดแทนจำนวนทั้งหมดอยู่เช่นเดิม เมื่อปรากฏว่าโจทก์มีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยชำระเงินตามฟ้องเป็นเงินรวม 375,257.14 บาทกับดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงิน 360,960.35 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ในขณะเดียวกันโจทก์ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลยเป็นเงิน 397,090.50 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จ ดังนั้นเพื่อความสะดวกในการบังคับตามคำพิพากษาจึงเห็นสมควรให้หักหนี้กันเสียโดยให้มีผลนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปซึ่งปรากฏว่าเมื่อหักหนี้แล้ว โจทก์ต้องชำระเงินให้จำเลยอีกเป็นจำนวน 21,833.36 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยดังกล่าว แต่เนื่องจากจำเลยไม่ได้อุทธรณ์ จึงให้เริ่มคิดดอกเบี้ยตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้โจทก์ชำระเงินแก่จำเลยจำนวน 21,833.36บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง(นำชัย สุนทรพินิจกิจ-มาโนช เพียรสนอง-ศักดา โมกขมรรคกุล)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. มีข้อสังเกตว่า ถ้าหนี้ของจำเลยมีจำนวนน้อยกว่าหนี้ที่โจทก์ฟ้อง แล้วจำเลยขอหักกลบลบหนี้เพียงอย่างเดียวมิได้ฟ้องแย้งมาด้วย จำเลยคงจะต้องแพ้คดีไปแล้ว ฉะนั้นกรณีใดจำเลยควรจะขอหักกลบลบหนี้หรือจะต้องฟ้องแย้งด้วยจึงเป็นเรื่องมีความสำคัญอยู่ไม่น้อย ถ้าจำเลยคิดจะฟ้องแย้งไว้ก่อนกันพลาดก็ไม่แน่ว่าศาลจะรับฟ้องแย้งของจำเลยหรือไม่เพราะฟ้องแย้งนั้นจะต้องเกี่ยวข้องกับฟ้องเดิมพอจะรวมพิจารณาชี้ขาดตัดสินไปด้วยกันได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสาม,179 วรรคท้าย บางกรณีอาจเป็นหนี้คนละเรื่องคนละราวไม่เกี่ยวข้องกับฟ้องเดิมของโจทก์ ก็ฟ้องแย้งไม่ได้ แต่หากหนี้นั้นมีมูลหนี้ที่มีวัตถุเป็นอย่างเดียวกัน และถึงกำหนดชำระแล้วทั้งคู่ แม้ฟ้องแย้งไม่ได้ก็สามารถหักกลบลบหนี้กันได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 341 มิใช่ว่าถ้าเป็นหนี้ที่หักกลบลบหนี้กันได้แล้วจะถือว่าฟ้องแย้งได้ทั้งหมด เรื่องนี้โจทก์ฟ้องเรียกเงินบำเหน็จ ค่าชดเชย และเงินโบนัสเนื่องจากจำเลยเลิกจ้างเพราะเหตุเกษียณอายุ จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่าโจทก์ไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นเหตุให้พนักงานของจำเลยทุจริต โจทก์ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาจะต้องร่วมรับผิดชดใช้ค่าเสียหายด้วย ความจริงแล้วข้อหาในคำฟ้องของโจทก์และคำฟ้องแย้งของจำเลยเป็นคนละเรื่องกัน กรณีเช่นนี้ หากจะถือว่าฟ้องแย้งของจำเลยเกี่ยวข้องกับฟ้องเดิม น่าจะเป็นเรื่องที่โจทก์มาฟ้องเรียกเงินต่าง ๆ เพราะจำเลยเลิกจ้างเนื่องจากโจทก์ประมาทเลินเล่อปล่อยให้ผู้ใต้บังคับบัญชาฉวยโอกาสทุจริต แล้วจำเลยฟ้องแย้งในเรื่องดังกล่าว เพราะหากกลับกัน จำเลยมาฟ้องให้โจทก์รับผิดเนื่องจากประมาทเลินเล่อก่อน หากโจทก์จะฟ้องแย้งเรียกเงินตามที่ฟ้องเรียกในคดีนี้ จะเห็นได้ชัดว่าไม่เกี่ยวกันศาลคงไม่รับฟ้องแย้ง แต่คดีนี้ศาลฎีกาแปลความอย่างกว้างว่าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับสัญญาจ้างแรงงานระหว่างโจทก์จำเลย เมื่อการกระทำของจำเลยเป็นผิดสัญญาจ้างแรงงานด้วย จึงถือว่าเกี่ยวกับฟ้องเดิม 2. โจทก์ปฏิเสธความรับผิดในหนี้ตามฟ้องแย้ง จึงเป็นหนี้ที่มีข้อต่อสู้ จำเลยจะขอหักกลบลบหนี้ไม่ได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 344 แต่ถ้าจำเลยให้การว่าจำเลยแสดงเจตนาขอหักกลบลบหนี้ก่อนหน้าที่จะฟ้องแย้งแล้ว แต่โจทก์ไม่ยอมให้หักประเด็นในคดีจะเปลี่ยนไป และศาลจะต้องวินิจฉัยว่าหนี้สองรายนั้นหักกลบลบกันได้หรือไม่ โดยวินิจฉัยข้อต่อสู้ของโจทก์ไปทีเดียว(คำพิพากษาฎีกาที่ 2042/2522,3478/2525) กรณีเช่นนี้จะอ้างว่าหนี้มีข้อต่อสู้ และไม่ยอมให้หักกลบกันน่าจะไม่ได้ เพราะหากมีการแสดงเจตนาหักกลบลบหนี้กันโดยชอบ หนี้นั้นย่อมระงับไป โจทก์จะฟ้องเรียกเอาส่วนที่หักกันแล้วไม่ได้ 3. ที่ว่าให้หักหนี้กันเสียโดยมีผลนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปเพื่อความสะดวกในการบังคับคดีนั้น ผลของคดีจึงดูเหมือนไม่มีอะไรแตกต่างไปกับการที่จะให้หักกลบลบหนี้ได้ดังนั้น คดีเช่นนี้เมื่อมีฟ้องแย้งแล้วการขอหักกลบลบหนี้จึงเกือบไม่จำเป็น อาจมีข้อต่างอยู่ตรงที่ว่าการหักกลบลบหนี้มีผลย้อนหลังขึ้นไปจนถึงเวลาซึ่งหนี้ทั้งสองฝ่ายนั้นอาจหักกลบลบกันได้เป็นครั้งแรกตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 342 วรรคสอง มีผลทำให้การคำนวณนับดอกเบี้ยเปลี่ยนไป 4. เกี่ยวกับค่าธรรมเนียมศาล คดีนี้เป็นคดีแรงงานคู่ความไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมศาล ศาลจึงพิพากษาให้จำเลยชนะคดีเต็มตามจำนวนหนี้ได้แม้จะฟ้องแย้งขอเพียงส่วนที่เกินจากหักกลบลบหนี้มาเท่านั้น หากเป็นคดีแพ่งธรรมดาคงจะต้องเรียกให้จำเลยเสียค่าธรรมเนียมศาลให้ถูกต้องเสียก่อนโดยต้องถือว่าส่วนที่ขอหักกลบลบหนี้เป็นทุนทรัพย์ที่ทวีขึ้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 150 วรรคสาม 5. คดีแรงงานในข้อที่นายจ้างขอหักกลบลบหนี้อาจต้องดูว่าขัดกับประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 30 หรือไม่ ซึ่งมีความว่า "ในการจ่ายค่าจ้าง ค่าล่วงเวลา และค่าทำงานในวันหยุด นายจ้างจะนำหนี้อื่นมาหักมิได้" ฉะนั้นถ้าลูกจ้างฟ้องเรียกค่าจ้าง ค่าล่วงเวลาหรือค่าทำงานในวันหยุด จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างจะนำหนี้รายอื่นแม้มีมูลหนี้เป็นวัตถุอย่างเดียวกันมาขอหักกลบลบหนี้ไม่ได้ ซึ่งคำว่า หนี้อื่น ตามกฎหมายดังกล่าว ศาลฎีกาตีความว่า จะต้องเป็นหนี้ที่ไม่เกี่ยวกับการปฏิบัติงานตามสัญญาจ้าง หากเป็นหนี้ที่เนื่องมาจากการปฏิบัติงานตามสัญญาจ้างมิใช่หนี้อื่น นายจ้างย่อมนำมาหักได้ (คำพิพากษาฎีกาที่ 3546-3547/2524,5154/2530) มานิตย์สุธาพรคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพนักงานของจำเลย จำเลยมีคำสั่งให้โจทก์ออกจากงานเพราะเกษียณอายุ ถือว่าเป็นการเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิด ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินบำเหน็จ ค่าชดเชยและเงินโบนัสพร้อมดอกเบี้ย รวมเป็นเงิน 375,257.14 บาท จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า ในระหว่างที่โจทก์เป็นพนักงานของจำเลยมีหน้าที่ควบคุมตรวจสอบดูแลรับผิดชอบการงานและบังคับบัญชาเจ้าหน้าที่ภายในที่ทำการทั้งหมด โดยโจทก์ต้องร่วมรับผิดชอบกับกรรมการอีก 2 คน คือ พนักงานเงินและพนักงานบัญชี และพนักงานเงินได้กระทำการทุจริตตราไปรษณียากรและเงินค่าฝากรวมเป็นเงินทั้งสิ้น 397,090.50 บาท จำเลยจึงแต่งตั้งคณะกรรมการขึ้นสอบสวนผลการสอบสวนปรากฏว่าเหตุที่พนักงานเงินกระทำทุจริตเพราะโจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบ อันเป็นการผิดสัญญาจ้างแรงงานและเป็นการละเมิดต่อจำเลย ต้องรับผิดชดใช้เงินจำนวนดังกล่าวแก่จำเลยเมื่อนำไปหักกลบลบหนี้กับเงินบำเหน็จ ค่าชดเชย และโบนัสที่โจทก์มีสิทธิได้รับจากจำเลยกรณีต้องออกจากงานเพราะเกษียณอายุแล้วโจทก์ยังคงเป็นหนี้ค่าสินไหมทดแทนจำเลยเป็นเงิน 36,130.15 บาทขอให้ยกฟ้องโจทก์ และให้โจทก์ใช้ค่าสินไหมทดแทนจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยแก่จำเลย โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า ฟ้องแย้งของจำเลยไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิม และเป็นฟ้องแย้งที่เคลือบคลุม โจทก์ก็ไม่ได้ผิดสัญญาจ้างและทำละเมิดต่อจำเลย ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนตามฟ้องแย้งของจำเลยจำนวน 36,130.15 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จ โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า หนี้จำนวน 397,090.50 บาท ไม่ใช่หนี้ร่วมเพราะต่างคนต่างละเมิดเกิดความเสียหายอันเดียวกัน โจทก์จึงไม่ต้องรับผิดในลักษณะของหนี้ร่วมควรรับผิดเพียงหนึ่งในสามเท่านั้น เห็นว่าตามระเบียบของจำเลยฉบับที่ 23/2521 เอกสารหมาย จ.14 ข้อ 7, 12 และ 14ได้กำหนดให้โจทก์มีหน้าที่ควบคุมดูแลการปฏิบัติงานของพนักงานเงินพนักงานบัญชีในการปิดบัญชีแต่ละวัน โจทก์มีหน้าที่ต้องตรวจนับเงินสด ตราไปรษณียากร อากรแสตมป์ ตั๋วแลกเงิน และวิมัยบัตรให้ตรงกับยอดเงินคงเหลือในบัญชีเงินสด (บ. 26) แต่ตามข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังมาได้ความว่า ในการปิดบัญชีเงินสดในแต่ละวันตั้งแต่วันที่ 4 กรกฎาคม 2529 ถึงวันที่ 7 พฤศจิกายน 2529โจทก์ตรวจแต่บัญชีเงินสด มิได้ตรวจตราไปรษณียากรคงเหลือแต่ละวันทะเบียนคุมเงินตราไปรษณียากร สมุดแรกรับตราไปรษณียากรและวิมัยบัตร เป็นเหตุให้นายเสทื้อนพนักงานเงินทุจริตไปรษณียากรและเงินฝากส่งไปรษณีย์ภัณฑ์และพัสดุไปรษณีย์รายเดือนนำไปเป็นประโยชน์ส่วนตัว โจทก์จึงต้องรับผิดต่อจำเลยโดยตรงฐานผิดสัญญาจ้างและฐานกระทำละเมิดต่อจำเลย จำเลยจึงมีสิทธิเรียกร้องให้โจทก์ชำระเงินดังกล่าวแก่จำเลยได้โดยสิ้นเชิง ดังนั้นที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้โจทก์ร่วมรับผิดกับนายเสทื้อนและนายอาดุลย์ชำระหนี้ให้แก่จำเลยอย่างลูกหนี้ร่วมจึงชอบแล้วข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์ฟ้องจำเลยว่าเลิกจ้างโจทก์ โดยโจทก์ไม่มีความผิด แต่เนื่องจากเกษียณอายุ เรียกค่าชดเชยเงินบำเหน็จ และเงินโบนัส จำเลยฟ้องแย้งว่า โจทก์ผิดสัญญาหรือทำละเมิด ประเด็นแห่งคดีจึงมิใช่เรื่องเดียวกัน ฟ้องแย้งของจำเลยจึงเป็นเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิม จำเลยต้องแยกฟ้องโจทก์ต่างหากนั้น เห็นว่า โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นพนักงานของจำเลยจำเลยมีคำสั่งให้โจทก์พ้นจากตำแหน่งเนื่องจากอายุเกิน 60 ปีบริบูรณ์ ถือเป็นการเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดขอให้จำเลยชำระเงินบำเหน็จ ค่าชดเชย และเงินโบนัสแก่โจทก์ จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นเหตุให้พนักงานเงินของจำเลยทุจริต ทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย จำเลยจึงขอใช้สิทธิหักกลบลบหนี้กับเงินที่โจทก์มีสิทธิได้รับจากจำเลย แล้วโจทก์ยังเป็นหนี้จำเลยอยู่อีกจำนวนหนึ่งจำเลยจึงฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายในจำนวนเงินดังกล่าวเห็นว่าฟ้องแย้งของจำเลยเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับสัญญาจ้างแรงงานระหว่างโจทก์กับจำเลยซึ่งเกิดขึ้นเนื่องจากโจทก์กระทำผิดสัญญาจ้างและกระทำละเมิดต่อจำเลยจนเป็นเหตุให้จำเลยได้รับความเสียหายฟ้องแย้งของจำเลยจึงถือได้ว่าเกี่ยวข้องกับฟ้องเดิมแล้วข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า ฟ้องแย้งของจำเลยไม่ได้บรรยายโดยแจ้งชัดในสภาพแห่งข้อหาว่าโจทก์ไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยอย่างไรฉบับที่เท่าใด ซึ่งเป็นข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาที่จะให้โจทก์ทราบว่าโจทก์ปฏิบัติผิดสัญญาจ้างหรือกระทำละเมิดต่อจำเลยอย่างไร ทำให้โจทก์เสียเปรียบ ฟ้องแย้งของจำเลยจึงเป็นฟ้องเคลือบคลุมนั้น เห็นว่า จำเลยได้บรรยายฟ้องแย้งแล้วว่าโจทก์มิได้ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยอย่างไร จำเลยได้รับความเสียหายอย่างไร เป็นฟ้องแย้งที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสองแล้ว ส่วนข้อที่ว่าโจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับอย่างไรฉบับที่เท่าใดนั้น เป็นเรื่องที่จำเลยจะนำสืบในชั้นพิจารณาได้ฟ้องแย้งของจำเลยจึงไม่เคลือบคลุมตามข้ออุทธรณ์ของโจทก์อุทธรณ์โจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า คณะกรรมการสอบสวนทางวินัย และหาผู้รับผิดทางแพ่งที่จำเลยแต่งตั้งไม่ปฏิบัติตามข้อบังคับของจำเลยว่าด้วย ความรับผิดของพนักงานและลูกจ้างของจำเลยในทางแพ่งกับข้อบังคับของจำเลยฉบับที่ 3 ว่าด้วยการสืบสวนสอบสวน จึงเป็นการสอบสวนไม่ชอบ คำสั่งของจำเลยที่ลงโทษโจทก์และให้โจทก์ร่วมรับผิดทางแพ่งกับนายเสทื้อนย่อมไม่ชอบด้วยกฎหมายด้วย ส่วนการที่โจทก์ไม่อุทธรณ์คำสั่งลงโทษภาคทัณฑ์จะถือว่าโจทก์ยอมรับผิดในทางแพ่งไม่ได้ ทั้งจำเลยไม่ได้แจ้งให้โจทก์ทราบเรื่องจะต้องรับผิดทางแพ่งโดยเร็วเป็นการไม่ชอบ ครั้นโจทก์ได้รับแจ้งในเวลาต่อมา โจทก์ก็แจ้งจำเลยทันทีว่าหนี้ที่จำเลยแจ้งมายังมีข้อต่อสู้อยู่นั้นมีความหมายเท่ากับโจทก์ต่อสู้ว่าหนี้ที่จำเลยนำมาหักกับสิทธิเรียกร้องเงินตามฟ้องของโจทก์มีข้อต่อสู้อยู่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์ไม่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลย และในชั้นพิจารณาโจทก์เบิกความว่าโจทก์ไม่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลยด้วย หนี้ค่าสินไหมทดแทนที่จำเลยเรียกจากโจทก์จึงมีข้อต่อสู้ ดังนั้นจำเลยจะขอหักกลบลบหนี้กับโจทก์ไม่ได้ อุทธรณ์ข้อนี้ของโจทก์ฟังขึ้น แต่อย่างไรก็ดีปรากฏว่าจำเลยฟ้องแย้งเรียกค่าสินไหมทดแทนจากโจทก์และศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงยุติว่า การที่โจทก์ไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นเหตุให้นายเสทื้อนพนักงานเงินทุจริตนำเงินของจำเลยไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวจำนวน 397,090.50 บาทและโจทก์ต้องร่วมรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนคืนให้แก่จำเลยด้วยแม้ในฟ้องแย้งจำเลยจะมีคำขอให้โจทก์ใช้เงินเพียง 36,130.15 บาทก็เพราะจำเลยเข้าใจว่าสามารถนำสิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนทั้งหมดดังกล่าวมาหักกับสิทธิเรียกร้องในเงินตามฟ้องของโจทก์ได้จึงต้องถือว่าจำเลยฟ้องแย้งให้โจทก์รับผิดชดใช้เงินค่าสินไหมทดแทนจำนวนทั้งหมดอยู่เช่นเดิม เมื่อปรากฏว่าโจทก์มีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยชำระเงินตามฟ้องเป็นเงินรวม 375,257.14 บาทกับดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงิน 360,960.35 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ในขณะเดียวกันโจทก์ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลยเป็นเงิน 397,090.50 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จ ดังนั้นเพื่อความสะดวกในการบังคับตามคำพิพากษาจึงเห็นสมควรให้หักหนี้กันเสียโดยให้มีผลนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปซึ่งปรากฏว่าเมื่อหักหนี้แล้ว โจทก์ต้องชำระเงินให้จำเลยอีกเป็นจำนวน 21,833.36 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยดังกล่าว แต่เนื่องจากจำเลยไม่ได้อุทธรณ์ จึงให้เริ่มคิดดอกเบี้ยตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้โจทก์ชำระเงินแก่จำเลยจำนวน 21,833.36บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 372/2532นาย เกษม เปมะศิริโจทก์การสื่อสารแห่งประเทศไทยจำเลย ป.พ.พ. ม. 291, ม. 341, ม. 344 ป.วิ.พ. ม. 142, ม. 172, ม. 177, ม. 223, ม. 246 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31ในการปิดบัญชีเงินสดของแต่ละวัน โจทก์ตรวจแต่บัญชีเงินสดมิได้ตรวจตราไปรษณียากรคงเหลือ ทะเบียน กับสมุดแรกรับตราไปรษณียากรและวิมัยบัตรตามหน้าที่ เป็นเหตุให้พนักงานเงินทุจริตนำไปรษณียากรและเงินฝากส่งไปรษณีย์ภัณฑ์และพัสดุไปรษณีย์รายเดือนไปเป็นประโยชน์ส่วนตัว โจทก์จึงต้องรับผิดต่อจำเลยผู้เป็นนายจ้างโดยตรงฐานผิดสัญญาจ้างและฐานกระทำละเมิดต่อจำเลยในฐานลูกหนี้ร่วมกับพนักงานเงิน โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากเกษียณอายุ โดยโจทก์ไม่มีความผิด ขอให้จำเลยชำระเงินบำเหน็จ ค่าชดเชย และเงินโบนัสแก่โจทก์ จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นเหตุให้พนักงานเงินของจำเลยทุจริตทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย จำเลยจึงขอใช้สิทธิหักกลบลบหนี้กับเงินที่โจทก์มีสิทธิได้รับจากจำเลย ซึ่งเมื่อหักแล้วโจทก์ยังเป็นหนี้จำเลยอยู่อีกจำนวนหนึ่ง จำเลยจึงฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายในจำนวนเงินดังกล่าว เช่นนี้ ฟ้องแย้งของจำเลยเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับสัญญาจ้างแรงงานระหว่างโจทก์กับจำเลยซึ่งเกิดขึ้นเนื่องจากโจทก์กระทำผิดสัญญาจ้างและกระทำละเมิดต่อจำเลย จึงเป็นฟ้องแย้งที่เกี่ยวข้องกับฟ้องเดิมแล้ว ทั้งจำเลยได้บรรยายฟ้องแย้งว่า โจทก์มิได้ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยอย่างไร จำเลยได้รับความเสียหายอย่างไร เป็นฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสองแล้วส่วนข้อที่ว่าโจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับอย่างไรฉบับที่เท่าใดนั้น เป็นเรื่องที่จะนำสืบในชั้นพิจารณา ฟ้องแย้งของจำเลยจึงไม่เคลือบคลุม เมื่อศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงยุติว่า การที่โจทก์ไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นเหตุให้พนักงานเงินทุจริตนำเงินของจำเลยไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวจำนวน 397,090.50 บาท และโจทก์ต้องร่วมรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนคืนให้แก่จำเลยด้วย แม้ในฟ้องแย้งจำเลยจะมีคำขอให้โจทก์ใช้เพียง 36,130.15 บาทก็เพราะจำเลยเข้าใจว่าสามารถนำสิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนทั้งหมดมาหักกับสิทธิเรียกร้องในเงินตามฟ้องของโจทก์ได้ จึงต้องถือว่าจำเลยฟ้องแย้งให้โจทก์รับผิดใช้เงินค่าสินไหมทดแทนจำนวนทั้งหมดอยู่เช่นเดิม เมื่อปรากฏว่าโจทก์มีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยชำระเงินตามฟ้องรวม 375,257.14 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยเพื่อความสะดวกในการบังคับคดีตามคำพิพากษา จึงให้หักหนี้กันเสียโดยให้มีผลนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไป โจทก์จึงต้องชำระเงินให้จำเลยอีก21,833.36 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ย แต่เนื่องจากจำเลยมิได้อุทธรณ์จึงให้คิดดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องแย้งตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพนักงานของจำเลย จำเลยมีคำสั่งให้โจทก์ออกจากงานเพราะเกษียณอายุ ถือว่าเป็นการเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิด ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินบำเหน็จ ค่าชดเชยและเงินโบนัสพร้อมดอกเบี้ย รวมเป็นเงิน 375,257.14 บาท จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า ในระหว่างที่โจทก์เป็นพนักงานของจำเลยมีหน้าที่ควบคุมตรวจสอบดูแลรับผิดชอบการงานและบังคับบัญชาเจ้าหน้าที่ภายในที่ทำการทั้งหมด โดยโจทก์ต้องร่วมรับผิดชอบกับกรรมการอีก 2 คน คือ พนักงานเงินและพนักงานบัญชี และพนักงานเงินได้กระทำการทุจริตตราไปรษณียากรและเงินค่าฝากรวมเป็นเงินทั้งสิ้น 397,090.50 บาท จำเลยจึงแต่งตั้งคณะกรรมการขึ้นสอบสวนผลการสอบสวนปรากฏว่าเหตุที่พนักงานเงินกระทำทุจริตเพราะโจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบ อันเป็นการผิดสัญญาจ้างแรงงานและเป็นการละเมิดต่อจำเลย ต้องรับผิดชดใช้เงินจำนวนดังกล่าวแก่จำเลยเมื่อนำไปหักกลบลบหนี้กับเงินบำเหน็จ ค่าชดเชย และโบนัสที่โจทก์มีสิทธิได้รับจากจำเลยกรณีต้องออกจากงานเพราะเกษียณอายุแล้วโจทก์ยังคงเป็นหนี้ค่าสินไหมทดแทนจำเลยเป็นเงิน 36,130.15 บาทขอให้ยกฟ้องโจทก์ และให้โจทก์ใช้ค่าสินไหมทดแทนจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยแก่จำเลย โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า ฟ้องแย้งของจำเลยไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิม และเป็นฟ้องแย้งที่เคลือบคลุม โจทก์ก็ไม่ได้ผิดสัญญาจ้างและทำละเมิดต่อจำเลย ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนตามฟ้องแย้งของจำเลยจำนวน 36,130.15 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จ โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า หนี้จำนวน 397,090.50 บาท ไม่ใช่หนี้ร่วมเพราะต่างคนต่างละเมิดเกิดความเสียหายอันเดียวกัน โจทก์จึงไม่ต้องรับผิดในลักษณะของหนี้ร่วมควรรับผิดเพียงหนึ่งในสามเท่านั้น เห็นว่าตามระเบียบของจำเลยฉบับที่ 23/2521 เอกสารหมาย จ.14 ข้อ 7, 12 และ 14ได้กำหนดให้โจทก์มีหน้าที่ควบคุมดูแลการปฏิบัติงานของพนักงานเงินพนักงานบัญชีในการปิดบัญชีแต่ละวัน โจทก์มีหน้าที่ต้องตรวจนับเงินสด ตราไปรษณียากร อากรแสตมป์ ตั๋วแลกเงิน และวิมัยบัตรให้ตรงกับยอดเงินคงเหลือในบัญชีเงินสด (บ. 26) แต่ตามข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังมาได้ความว่า ในการปิดบัญชีเงินสดในแต่ละวันตั้งแต่วันที่ 4 กรกฎาคม 2529 ถึงวันที่ 7 พฤศจิกายน 2529โจทก์ตรวจแต่บัญชีเงินสด มิได้ตรวจตราไปรษณียากรคงเหลือแต่ละวันทะเบียนคุมเงินตราไปรษณียากร สมุดแรกรับตราไปรษณียากรและวิมัยบัตร เป็นเหตุให้นายเสทื้อนพนักงานเงินทุจริตไปรษณียากรและเงินฝากส่งไปรษณีย์ภัณฑ์และพัสดุไปรษณีย์รายเดือนนำไปเป็นประโยชน์ส่วนตัว โจทก์จึงต้องรับผิดต่อจำเลยโดยตรงฐานผิดสัญญาจ้างและฐานกระทำละเมิดต่อจำเลย จำเลยจึงมีสิทธิเรียกร้องให้โจทก์ชำระเงินดังกล่าวแก่จำเลยได้โดยสิ้นเชิง ดังนั้นที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้โจทก์ร่วมรับผิดกับนายเสทื้อนและนายอาดุลย์ชำระหนี้ให้แก่จำเลยอย่างลูกหนี้ร่วมจึงชอบแล้วข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์ฟ้องจำเลยว่าเลิกจ้างโจทก์ โดยโจทก์ไม่มีความผิด แต่เนื่องจากเกษียณอายุ เรียกค่าชดเชยเงินบำเหน็จ และเงินโบนัส จำเลยฟ้องแย้งว่า โจทก์ผิดสัญญาหรือทำละเมิด ประเด็นแห่งคดีจึงมิใช่เรื่องเดียวกัน ฟ้องแย้งของจำเลยจึงเป็นเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิม จำเลยต้องแยกฟ้องโจทก์ต่างหากนั้น เห็นว่า โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นพนักงานของจำเลยจำเลยมีคำสั่งให้โจทก์พ้นจากตำแหน่งเนื่องจากอายุเกิน 60 ปีบริบูรณ์ ถือเป็นการเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดขอให้จำเลยชำระเงินบำเหน็จ ค่าชดเชย และเงินโบนัสแก่โจทก์ จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นเหตุให้พนักงานเงินของจำเลยทุจริต ทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย จำเลยจึงขอใช้สิทธิหักกลบลบหนี้กับเงินที่โจทก์มีสิทธิได้รับจากจำเลย แล้วโจทก์ยังเป็นหนี้จำเลยอยู่อีกจำนวนหนึ่งจำเลยจึงฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายในจำนวนเงินดังกล่าวเห็นว่าฟ้องแย้งของจำเลยเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับสัญญาจ้างแรงงานระหว่างโจทก์กับจำเลยซึ่งเกิดขึ้นเนื่องจากโจทก์กระทำผิดสัญญาจ้างและกระทำละเมิดต่อจำเลยจนเป็นเหตุให้จำเลยได้รับความเสียหายฟ้องแย้งของจำเลยจึงถือได้ว่าเกี่ยวข้องกับฟ้องเดิมแล้วข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า ฟ้องแย้งของจำเลยไม่ได้บรรยายโดยแจ้งชัดในสภาพแห่งข้อหาว่าโจทก์ไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยอย่างไรฉบับที่เท่าใด ซึ่งเป็นข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาที่จะให้โจทก์ทราบว่าโจทก์ปฏิบัติผิดสัญญาจ้างหรือกระทำละเมิดต่อจำเลยอย่างไร ทำให้โจทก์เสียเปรียบ ฟ้องแย้งของจำเลยจึงเป็นฟ้องเคลือบคลุมนั้น เห็นว่า จำเลยได้บรรยายฟ้องแย้งแล้วว่าโจทก์มิได้ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยอย่างไร จำเลยได้รับความเสียหายอย่างไร เป็นฟ้องแย้งที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสองแล้ว ส่วนข้อที่ว่าโจทก์ละเลยไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับอย่างไรฉบับที่เท่าใดนั้น เป็นเรื่องที่จำเลยจะนำสืบในชั้นพิจารณาได้ฟ้องแย้งของจำเลยจึงไม่เคลือบคลุมตามข้ออุทธรณ์ของโจทก์อุทธรณ์โจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า คณะกรรมการสอบสวนทางวินัย และหาผู้รับผิดทางแพ่งที่จำเลยแต่งตั้งไม่ปฏิบัติตามข้อบังคับของจำเลยว่าด้วย ความรับผิดของพนักงานและลูกจ้างของจำเลยในทางแพ่งกับข้อบังคับของจำเลยฉบับที่ 3 ว่าด้วยการสืบสวนสอบสวน จึงเป็นการสอบสวนไม่ชอบ คำสั่งของจำเลยที่ลงโทษโจทก์และให้โจทก์ร่วมรับผิดทางแพ่งกับนายเสทื้อนย่อมไม่ชอบด้วยกฎหมายด้วย ส่วนการที่โจทก์ไม่อุทธรณ์คำสั่งลงโทษภาคทัณฑ์จะถือว่าโจทก์ยอมรับผิดในทางแพ่งไม่ได้ ทั้งจำเลยไม่ได้แจ้งให้โจทก์ทราบเรื่องจะต้องรับผิดทางแพ่งโดยเร็วเป็นการไม่ชอบ ครั้นโจทก์ได้รับแจ้งในเวลาต่อมา โจทก์ก็แจ้งจำเลยทันทีว่าหนี้ที่จำเลยแจ้งมายังมีข้อต่อสู้อยู่นั้นมีความหมายเท่ากับโจทก์ต่อสู้ว่าหนี้ที่จำเลยนำมาหักกับสิทธิเรียกร้องเงินตามฟ้องของโจทก์มีข้อต่อสู้อยู่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์ไม่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลย และในชั้นพิจารณาโจทก์เบิกความว่าโจทก์ไม่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลยด้วย หนี้ค่าสินไหมทดแทนที่จำเลยเรียกจากโจทก์จึงมีข้อต่อสู้ ดังนั้นจำเลยจะขอหักกลบลบหนี้กับโจทก์ไม่ได้ อุทธรณ์ข้อนี้ของโจทก์ฟังขึ้น แต่อย่างไรก็ดีปรากฏว่าจำเลยฟ้องแย้งเรียกค่าสินไหมทดแทนจากโจทก์และศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงยุติว่า การที่โจทก์ไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นเหตุให้นายเสทื้อนพนักงานเงินทุจริตนำเงินของจำเลยไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวจำนวน 397,090.50 บาทและโจทก์ต้องร่วมรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนคืนให้แก่จำเลยด้วยแม้ในฟ้องแย้งจำเลยจะมีคำขอให้โจทก์ใช้เงินเพียง 36,130.15 บาทก็เพราะจำเลยเข้าใจว่าสามารถนำสิทธิเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนทั้งหมดดังกล่าวมาหักกับสิทธิเรียกร้องในเงินตามฟ้องของโจทก์ได้จึงต้องถือว่าจำเลยฟ้องแย้งให้โจทก์รับผิดชดใช้เงินค่าสินไหมทดแทนจำนวนทั้งหมดอยู่เช่นเดิม เมื่อปรากฏว่าโจทก์มีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยชำระเงินตามฟ้องเป็นเงินรวม 375,257.14 บาทกับดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงิน 360,960.35 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ในขณะเดียวกันโจทก์ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลยเป็นเงิน 397,090.50 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จ ดังนั้นเพื่อความสะดวกในการบังคับตามคำพิพากษาจึงเห็นสมควรให้หักหนี้กันเสียโดยให้มีผลนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปซึ่งปรากฏว่าเมื่อหักหนี้แล้ว โจทก์ต้องชำระเงินให้จำเลยอีกเป็นจำนวน 21,833.36 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยดังกล่าว แต่เนื่องจากจำเลยไม่ได้อุทธรณ์ จึงให้เริ่มคิดดอกเบี้ยตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้โจทก์ชำระเงินแก่จำเลยจำนวน 21,833.36บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง(นำชัย สุนทรพินิจกิจ-มาโนช เพียรสนอง-ศักดา โมกขมรรคกุล)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. มีข้อสังเกตว่า ถ้าหนี้ของจำเลยมีจำนวนน้อยกว่าหนี้ที่โจทก์ฟ้อง แล้วจำเลยขอหักกลบลบหนี้เพียงอย่างเดียวมิได้ฟ้องแย้งมาด้วย จำเลยคงจะต้องแพ้คดีไปแล้ว ฉะนั้นกรณีใดจำเลยควรจะขอหักกลบลบหนี้หรือจะต้องฟ้องแย้งด้วยจึงเป็นเรื่องมีความสำคัญอยู่ไม่น้อย ถ้าจำเลยคิดจะฟ้องแย้งไว้ก่อนกันพลาดก็ไม่แน่ว่าศาลจะรับฟ้องแย้งของจำเลยหรือไม่เพราะฟ้องแย้งนั้นจะต้องเกี่ยวข้องกับฟ้องเดิมพอจะรวมพิจารณาชี้ขาดตัดสินไปด้วยกันได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสาม,179 วรรคท้าย บางกรณีอาจเป็นหนี้คนละเรื่องคนละราวไม่เกี่ยวข้องกับฟ้องเดิมของโจทก์ ก็ฟ้องแย้งไม่ได้ แต่หากหนี้นั้นมีมูลหนี้ที่มีวัตถุเป็นอย่างเดียวกัน และถึงกำหนดชำระแล้วทั้งคู่ แม้ฟ้องแย้งไม่ได้ก็สามารถหักกลบลบหนี้กันได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 341 มิใช่ว่าถ้าเป็นหนี้ที่หักกลบลบหนี้กันได้แล้วจะถือว่าฟ้องแย้งได้ทั้งหมด เรื่องนี้โจทก์ฟ้องเรียกเงินบำเหน็จ ค่าชดเชย และเงินโบนัสเนื่องจากจำเลยเลิกจ้างเพราะเหตุเกษียณอายุ จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่าโจทก์ไม่ปฏิบัติตามระเบียบของจำเลยเป็นเหตุให้พนักงานของจำเลยทุจริต โจทก์ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาจะต้องร่วมรับผิดชดใช้ค่าเสียหายด้วย ความจริงแล้วข้อหาในคำฟ้องของโจทก์และคำฟ้องแย้งของจำเลยเป็นคนละเรื่องกัน กรณีเช่นนี้ หากจะถือว่าฟ้องแย้งของจำเลยเกี่ยวข้องกับฟ้องเดิม น่าจะเป็นเรื่องที่โจทก์มาฟ้องเรียกเงินต่าง ๆ เพราะจำเลยเลิกจ้างเนื่องจากโจทก์ประมาทเลินเล่อปล่อยให้ผู้ใต้บังคับบัญชาฉวยโอกาสทุจริต แล้วจำเลยฟ้องแย้งในเรื่องดังกล่าว เพราะหากกลับกัน จำเลยมาฟ้องให้โจทก์รับผิดเนื่องจากประมาทเลินเล่อก่อน หากโจทก์จะฟ้องแย้งเรียกเงินตามที่ฟ้องเรียกในคดีนี้ จะเห็นได้ชัดว่าไม่เกี่ยวกันศาลคงไม่รับฟ้องแย้ง แต่คดีนี้ศาลฎีกาแปลความอย่างกว้างว่าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับสัญญาจ้างแรงงานระหว่างโจทก์จำเลย เมื่อการกระทำของจำเลยเป็นผิดสัญญาจ้างแรงงานด้วย จึงถือว่าเกี่ยวกับฟ้องเดิม 2. โจทก์ปฏิเสธความรับผิดในหนี้ตามฟ้องแย้ง จึงเป็นหนี้ที่มีข้อต่อสู้ จำเลยจะขอหักกลบลบหนี้ไม่ได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 344 แต่ถ้าจำเลยให้การว่าจำเลยแสดงเจตนาขอหักกลบลบหนี้ก่อนหน้าที่จะฟ้องแย้งแล้ว แต่โจทก์ไม่ยอมให้หักประเด็นในคดีจะเปลี่ยนไป และศาลจะต้องวินิจฉัยว่าหนี้สองรายนั้นหักกลบลบกันได้หรือไม่ โดยวินิจฉัยข้อต่อสู้ของโจทก์ไปทีเดียว(คำพิพากษาฎีกาที่ 2042/2522,3478/2525) กรณีเช่นนี้จะอ้างว่าหนี้มีข้อต่อสู้ และไม่ยอมให้หักกลบกันน่าจะไม่ได้ เพราะหากมีการแสดงเจตนาหักกลบลบหนี้กันโดยชอบ หนี้นั้นย่อมระงับไป โจทก์จะฟ้องเรียกเอาส่วนที่หักกันแล้วไม่ได้ 3. ที่ว่าให้หักหนี้กันเสียโดยมีผลนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปเพื่อความสะดวกในการบังคับคดีนั้น ผลของคดีจึงดูเหมือนไม่มีอะไรแตกต่างไปกับการที่จะให้หักกลบลบหนี้ได้ดังนั้น คดีเช่นนี้เมื่อมีฟ้องแย้งแล้วการขอหักกลบลบหนี้จึงเกือบไม่จำเป็น อาจมีข้อต่างอยู่ตรงที่ว่าการหักกลบลบหนี้มีผลย้อนหลังขึ้นไปจนถึงเวลาซึ่งหนี้ทั้งสองฝ่ายนั้นอาจหักกลบลบกันได้เป็นครั้งแรกตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 342 วรรคสอง มีผลทำให้การคำนวณนับดอกเบี้ยเปลี่ยนไป 4. เกี่ยวกับค่าธรรมเนียมศาล คดีนี้เป็นคดีแรงงานคู่ความไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมศาล ศาลจึงพิพากษาให้จำเลยชนะคดีเต็มตามจำนวนหนี้ได้แม้จะฟ้องแย้งขอเพียงส่วนที่เกินจากหักกลบลบหนี้มาเท่านั้น หากเป็นคดีแพ่งธรรมดาคงจะต้องเรียกให้จำเลยเสียค่าธรรมเนียมศาลให้ถูกต้องเสียก่อนโดยต้องถือว่าส่วนที่ขอหักกลบลบหนี้เป็นทุนทรัพย์ที่ทวีขึ้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 150 วรรคสาม 5. คดีแรงงานในข้อที่นายจ้างขอหักกลบลบหนี้อาจต้องดูว่าขัดกับประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 30 หรือไม่ ซึ่งมีความว่า "ในการจ่ายค่าจ้าง ค่าล่วงเวลา และค่าทำงานในวันหยุด นายจ้างจะนำหนี้อื่นมาหักมิได้" ฉะนั้นถ้าลูกจ้างฟ้องเรียกค่าจ้าง ค่าล่วงเวลาหรือค่าทำงานในวันหยุด จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างจะนำหนี้รายอื่นแม้มีมูลหนี้เป็นวัตถุอย่างเดียวกันมาขอหักกลบลบหนี้ไม่ได้ ซึ่งคำว่า หนี้อื่น ตามกฎหมายดังกล่าว ศาลฎีกาตีความว่า จะต้องเป็นหนี้ที่ไม่เกี่ยวกับการปฏิบัติงานตามสัญญาจ้าง หากเป็นหนี้ที่เนื่องมาจากการปฏิบัติงานตามสัญญาจ้างมิใช่หนี้อื่น นายจ้างย่อมนำมาหักได้ (คำพิพากษาฎีกาที่ 3546-3547/2524,5154/2530) มานิตย์สุธาพร