คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3335/2530หลักกฎหมาย: เศษพลาสติกต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก.ส่วนพลาสติกสำเร็จรูปต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข.(ซึ่งเสียภาษีมากกว่า) การที่จะพิจารณาว่าสินค้าใด เป็นเศษพลาสติกหรือเป็นพลาสติกสำเร็จรูปนั้น จะต้องพิจารณาจากสภาพอันแท้จริงของสินค้านั้นเป็นหลักสำคัญ พลาสติกที่โจทก์นำเข้าเป็นพลาสติกที่เป็นแผ่นหรือแถบ ซึ่งม้วนหรือพัน อยู่รอบแกนกระดาษ เป็นพลาสติกใสทั้งสองด้าน เรียบเสมอกันไม่ยับ ยู่ยี่ ทุกม้วนกว้าง 8 นิ้ว ที่แกนกระดาษนั้นตัดเสมอเท่ากับความกว้างของแผ่นพลาสติก หนักม้วนละ16.5 ปอนด์ บางม้วนมีกระดาษปิดบอกน้ำหนักไว้ด้วย มีจำนวนทั้งสิ้น10,000 กิโลกรัม บรรจุในกล่องกระดาษมีขาไม้รองรับ หรือบางม้วนไม่ได้บรรจุในกล่องกระดาษแต่ก็ยังมีขาไม้รองรับอยู่ พลาสติกเหล่านี้มีสภาพดีใช้การได้ ถือได้ว่าเป็นพลาสติกสำเร็จรูป จึงต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข.โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่า พลาสติกที่โจทก์นำเข้าเป็นสินค้าที่ต้องเสียภาษีตามพิกัดอัตราศุลกากรประเภทที่ 39.02 ก. เนื่องจากเป็นเศษพลาสติก ให้เพิกถอนการอายัดและกักสินค้า และให้จำเลยคืนหนังสือค้ำประกันของธนาคารพร้อมใช้ค่าเสียหายต่าง ๆ แก่โจทก์จำเลยให้การว่า พลาสติกที่โจทก์นำเข้าเป็นพลาสติกสำเร็จรูปอันเป็นสินค้าตามพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. จึงไม่มีเหตุที่จะบังคับตามคำขอของโจทก์ คดีโจทก์ขาดอายุความ และฟ้องโจทก์ในส่วนที่เกี่ยวกับละเมิดและเรียกค่าเสียหายไม่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลภาษีอากรกลาง ขอให้ยกฟ้องต่อมาในวันชี้สองสถาน โจทก์ยื่นคำร้องขอถอนฟ้องเฉพาะในข้อหาละเมิดและเรียกค่าเสียหาย ศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งอนุญาตศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่า สินค้าพิพาทจัดอยู่ในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก. พิพากษาให้เพิกถอนการอายัดและกักสินค้า ให้จำเลยคืนหนังสือค้ำประกันของธนาคารแก่โจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่าโจทก์ที่ 1 ซึ่งเป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดได้ส่งสินค้าจำพวกพลาสติกเข้ามาในราชอาณาจักรสินค้าดังกล่าวได้มาถึงท่าเรือกรุงเทพเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2528 โจทก์ที่ 1 ได้ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้า โดยสำแดงชนิดของสินค้าว่าเป็นเศษพลาสติกชนิดฟิล์ม จำนวน 217 หีบห่อ รวมน้ำหนัก 94,492 กิโลกรัมเสียอากรขาเข้าตามพิกัดประเภทที่ 39.02 ก. อัตราร้อยละ 40 หรือกิโลกรัมละ 8 บาท ปรากฏตามใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้า เอกสารหมาย จ.2 ในการนำเข้านี้โจทก์ที่ 1 ขอให้พนักงานเจ้าหน้าที่เปิดตรวจสินค้านอกสถานที่ โดยโจทก์ที่ 1 ได้นำสินค้าไปไว้ที่โรงงานของบริษัทสิโนทัย พลาสติก เคมิเคิล จำกัดครั้นเมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยไปทำการเกิดตรวจสินค้าดังกล่าวซึ่งบรรจุมาในตู้คอนเทนเนอร์จำนวน 5 ตู้ ปรากฏว่าสินค้าที่โจทก์ที่ 1 สั่งเข้ามานั้น นอกจากจะเป็นเศษพลาสติกซึ่งบรรจุในลักษณะหีบห่อแบบเบล (BALE) คือ อันแน่นเป็นก้อนใช้ลวดมัด ยังมีพลาสติกชนิดที่เป็นม้วนซึ่งบรรจุหีบห่อในลักษณะแบบพัลเลท (PALLETป คือบรรจุในกล่องกระดาษมีขาไม้รองรับรวมอยู่ด้วย โดยพลาสติกชนิดที่เป็นม้วนนี้ หน้ากว้างต่าง ๆ กัน และในจำนวนนี้มีพลาสติกที่เป็นม้วนหน้ากว้าง 8 นิ้ว จำนวน 1,337 ม้วน หนักม้วนละ 16.5 ปอนด์รวมทั้งสิ้น 10,000 กิโลกรัมอยู่ด้วย พนักงานเจ้าหน้าที่เห็นว่าเป็นพลาสติกสำเร็จรูป ไม่ใช่เศษพลาสติกดังที่โจทก์ที่ 1 สำแดงไว้ในใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้า และพลาสติกจำนวนดังกล่าวนั้นจะต้องเสียอากรขาเข้าตามพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. อัตราร้อยละ60 หรือกิโลกรัมละ 14 บาทจึงแจ้งข้อหาต่อโจทก์ที่ 1 ว่าสำแดงชนิดสินค้าเท็จเพื่อหลีกเลี่ยงอากร ได้สั่งอายัดและกักสินค้าไว้ทั้งหมดต่อมาโจทก์ที่ 1 ได้สั่งสินค้าจำพวกพลาสติกเข้ามาในราชอาณาจักรอีกโดยสินค้ามาถึงท่าเรือกรุงเทพเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2528 โจทก์ที่ 1 ได้ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้าโดยแยกเป็น 2รายการ คือ เศษพลาสติกชนิดฟิล์มจำนวน 87,546 กิโลกรัมกับเศษพลาสติกชนิดฟิล์มเป็นม้วนจำนวน 9,299 กิโลกรัม สำหรับพลาสติกที่เป็นม้วนซึ่งมีหน้ากว้าง 8 นิ้วนี้ เคยเป็นปัญหาโต้เถียงในเรื่องประเภทพิกัดในการนำเข้าครั้งแรกมาแล้ว ในการนำเข้าครั้งที่สองนี้โจทก์ที่ 1 จึงเสียอากรขาเข้าสำหรับพลาสติกที่เป็นม้วนจำนวน9,299 กิโลกรัม ในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข อัตราร้อยละ 60 หรือกิโลกรัมละ 14 บาท แต่ได้โต้แย้งสงวนสิทธิเกี่ยวกับประเภทพิกัดนี้ไว้ ปรากฏตามใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้าเอกสารหมาย จ.3 ปัญหาวินิจฉัยจึงมีว่า พลาสติกชนิดที่เป็นม้วนหน้ากว้าง 8 นิ้ว ที่โจทก์สั่งเข้ามาทั้ง 2 ครั้งนั้น จะต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก. หรือว่าจะต้องเสียในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. ของหรือวัตถุจำพวกพลาสติกที่จะต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก.นั้น เป็นของชนิดที่ใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับเอามาหล่อ หลอม อัดหรือผสมเป็นของสำเร็จรูป รวมทั้งกาวเศษที่ใช้ไม่ได้และเศษที่ไม่ใช้ของของประเภทนี้ ส่วนของหรือวัตถุจำพวกพลาสติกที่จัดเข้าพิกัดประเภทที่ 39.02 ข.นั้น เป็นพลาสติกอื่น ๆที่เป็นผืน เป็นแผ่น เป็นแถบ และอื่น ๆ พลาสติกที่เกิดปัญหาโต้แย้งเป็นกรณีพิพาทกันนี้ปรากฏว่า เป็นพลาสติกที่เป็นแผ่นหรือแถบ ซึ่งม้วนหรือพันอยู่รอบแกนกระดาษเป็นพลาสติกใสทั้งสองด้านเรียบเสมอกันไม่ยับยู่ยี่ ทุกม้วยหน้ากว้าง 8 นิ้ว ที่แกนกระดาษนั้นตัดเสมอเท่ากับความกว้างของแผ่นพลาสติก หนักม้วนละ 16.5 ปอนด์บางม้วนมีกระดาษปิดบอกน้ำหนักไว้ด้วยมีจำนวนทั้งสิ้น 10,000กิโลกรัม บรรจุในกล่องกระดาษมีขาไม้รองรับ หรือบางม้วนไม่ได้บรรจุในกล่องกระดาษ แต่ก็ยังมีขาไม้รองรับอยู่ พลาสติกเหล่านี้มีสภาพดีใช้การได้ ดังปรากฏตามภาพถ่ายหมาย ล.2 รูปที่ 1 โดยเฉพาะตามภาพถ่ายหมาย ล.2 รูปที่ 1 นี้ ยังมีพลาสติกพันหรือห่อหุ้มไว้ด้านนอกอีกชั้นหนึ่งด้วยพลาสติกที่เป็นม้วนนี้มีสภาพแตกต่างกับเศษพลาสติกที่สั่งเข้ามาในคราวเดียวกัน ซึ่งบรรจุในลักษณะหีบห่อแบบเบล ดังปรากฏตามภาพถ่ายหมาย ล.1 รูปที่ 3 โดยเศษพลาสติกตามภาพถ่ายหมาย ล.1 รูปที่ 3 นั้น มีลักษณะเป็นชั้น ๆ อัดแน่นเป็นก้อนใช้ลวดมัด เห็นได้ชัดว่าเป็นเศษพลาสติก เป็นของที่ใช้ไม่ได้หรอืไม่ได้ใช้จะต้องนำมาหล่อ หลอม อัด หรือผสมเป็นของสำเร็จรูปต่อไป แต่พลาสติกชนิดที่เป็นม้วนหน้ากว้าง 8 นิ้ว ซึ่งเป็นปัญหาโต้แย้งเกี่ยวกับประเภทพิกัดนี้ มีลักษณะตรงข้ามกับเศษพลาสติกดังกล่าวข้างต้น โดยเป็นพลาสติกที่ยังดีอยู่ สามารถนำไปใช้งานได้ จึงถือได้ว่าเป็นพลาสติกสำเร็จรูป ต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข.การที่จะพิจารณาว่าสินค้าใดเป็นเศษพลาสติกหรือเป็นพลาสติกสำเร็จรูปนั้น จะต้องพิจารณาจากสภาพอันแท้จริงของสินค้านั้นเป็นหลักสำคัญส่วนที่โจทก์อ้างว่าสินค้าที่เกิดเป็นกรณีพิพาทกันนี้มีหน้ากว้างต่าง ๆ กัน มิได้มีหน้ากว้าง 8 นิ้วทั้งหมดนั้น เป็นการโต้แย้งที่ฝ่าฝืนต่อบันทึกการตรวจสอบและอายัดสินค้าเอกสารหมาย จ.12 ซึ่งพนักงานเจ้าหน้าที่ได้จัดทำไว้ โดยให้โจทก์ที่ 2 และนายสุรินทร์จิรัญญกุล ผู้จัดการบริษัทสิโนทัย พลาสติก เคมิเคิล จำกัด ลงชื่อไว้เป็นหลักฐาน โดยบันทึกดังกล่าวนั้นระบุไว้ชัดแจ้งว่า ผลของการตรวจสอบพบว่ามีพลาสติกสำเร็จรูป ขนาดหน้ากว้าง 8 นิ้วน้ำหนักม้วนละ 16.5 ปอนด์ ลักษณะของสินค้าเป็นม้วน จำนวนทั้งสิ้น1,337 ม้วน รวมน้ำหนัก 10,000 กิโลกรัม จริงอยู่ในการนำเข้านี้มีพลาสติกหน้ากว้างต่าง ๆ กันอยู่หลายขนาด แต่พนักงานเจ้าหน้าที่ให้เสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. อัตราร้อยละ 60หรือกิโลกรัมละ 14 บาท เฉพาะพลาสติกที่เป็นม้วนมีขนาดหน้ากว้าง8 นิ้ว เท่านั้น สวนพลาสติกที่เป็นม้วนขนาดกว้างอื่น ๆ อีกนั้นพนักงานเจ้าหน้าที่ให้เสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก.โดยถือว่าเป็นเศษพลาสติกเพราะมีสภาพไม่เรียบร้อย บางม้วนมีแกนกระดาษโผล่หรือยื่นออกมา ดังปรากฏตามภาพถ่ายหมาย ล.2 รูปที่ 2การที่โจทก์ที่ 1 โต้แย้งว่าสินค้าพลาสติกจำนวน 1,337 ม้วน มิได้มีหน้ากว้าง 8 นิ้วเท่ากันทั้งหมดนั้น ก็เพิ่งจะมายกขึ้นกล่าวอ้างในภายหลัง ซึ่งขณะนั้นพนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยไม่อาจทำการตรวจสอบเพื่อยืนยันจำนวนที่แน่นอนอีกได้ เพราะสินค้าที่อายัดไว้นั้นลวดที่มัดไว้ขาด ดวงตราที่ประทับไว้แตก ทั้งทางฝ่ายโจทก์ได้ทำการเคลื่อนย้ายสินค้าไปจากที่เก็บเดิมอีกด้วย ที่โจทก์อ้างว่าสินค้าที่พิพาทกันนี้มีจำนวนไม่ถึง 1,337 ม้วน และมีขนาดหน้ากว้างต่าง ๆ กันนั้น ไม่มีน้ำหนักให้รับฟัง การที่พนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยสั่งให้โจทก์ที่ 1 เสียอากรขาเข้าสำหรับสินค้าพลาสติกที่เป็นม้วนขนาดหน้ากว้าง 8 นิ้ว โดยให้เสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. นั้น เป็นการถูกต้องชอบด้วยกฎหมายแล้ว ที่ศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่าสินค้าที่เกิดกรณีพิพาทกันนี้เป็นเศษพลาสติกต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก. พิพากษาให้เพิกถอนการอายัดและกักสินค้า กับให้คืนหนังสือค้ำประกันแก่โจทก์นั้นศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรไม่เห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของจำเลยฟังขึ้น"พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลแทนจำเลย โดยกำหนดค่าทนายความรวม 5,000 บาท. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3335/2530ห้างหุ้นส่วนจำกัด อรุณวะ สิทธิ์ กับพวกโจทก์กรมศุลกากรจำเลย พ.ร.ก.พิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ.2503 ม. 4เศษพลาสติกต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก.ส่วนพลาสติกสำเร็จรูปต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข.(ซึ่งเสียภาษีมากกว่า) การที่จะพิจารณาว่าสินค้าใด เป็นเศษพลาสติกหรือเป็นพลาสติกสำเร็จรูปนั้น จะต้องพิจารณาจากสภาพอันแท้จริงของสินค้านั้นเป็นหลักสำคัญ พลาสติกที่โจทก์นำเข้าเป็นพลาสติกที่เป็นแผ่นหรือแถบ ซึ่งม้วนหรือพัน อยู่รอบแกนกระดาษ เป็นพลาสติกใสทั้งสองด้าน เรียบเสมอกันไม่ยับ ยู่ยี่ ทุกม้วนกว้าง 8 นิ้ว ที่แกนกระดาษนั้นตัดเสมอเท่ากับความกว้างของแผ่นพลาสติก หนักม้วนละ16.5 ปอนด์ บางม้วนมีกระดาษปิดบอกน้ำหนักไว้ด้วย มีจำนวนทั้งสิ้น10,000 กิโลกรัม บรรจุในกล่องกระดาษมีขาไม้รองรับ หรือบางม้วนไม่ได้บรรจุในกล่องกระดาษแต่ก็ยังมีขาไม้รองรับอยู่ พลาสติกเหล่านี้มีสภาพดีใช้การได้ ถือได้ว่าเป็นพลาสติกสำเร็จรูป จึงต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข.โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่า พลาสติกที่โจทก์นำเข้าเป็นสินค้าที่ต้องเสียภาษีตามพิกัดอัตราศุลกากรประเภทที่ 39.02 ก. เนื่องจากเป็นเศษพลาสติก ให้เพิกถอนการอายัดและกักสินค้า และให้จำเลยคืนหนังสือค้ำประกันของธนาคารพร้อมใช้ค่าเสียหายต่าง ๆ แก่โจทก์จำเลยให้การว่า พลาสติกที่โจทก์นำเข้าเป็นพลาสติกสำเร็จรูปอันเป็นสินค้าตามพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. จึงไม่มีเหตุที่จะบังคับตามคำขอของโจทก์ คดีโจทก์ขาดอายุความ และฟ้องโจทก์ในส่วนที่เกี่ยวกับละเมิดและเรียกค่าเสียหายไม่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลภาษีอากรกลาง ขอให้ยกฟ้องต่อมาในวันชี้สองสถาน โจทก์ยื่นคำร้องขอถอนฟ้องเฉพาะในข้อหาละเมิดและเรียกค่าเสียหาย ศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งอนุญาตศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่า สินค้าพิพาทจัดอยู่ในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก. พิพากษาให้เพิกถอนการอายัดและกักสินค้า ให้จำเลยคืนหนังสือค้ำประกันของธนาคารแก่โจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่าโจทก์ที่ 1 ซึ่งเป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดได้ส่งสินค้าจำพวกพลาสติกเข้ามาในราชอาณาจักรสินค้าดังกล่าวได้มาถึงท่าเรือกรุงเทพเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2528 โจทก์ที่ 1 ได้ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้า โดยสำแดงชนิดของสินค้าว่าเป็นเศษพลาสติกชนิดฟิล์ม จำนวน 217 หีบห่อ รวมน้ำหนัก 94,492 กิโลกรัมเสียอากรขาเข้าตามพิกัดประเภทที่ 39.02 ก. อัตราร้อยละ 40 หรือกิโลกรัมละ 8 บาท ปรากฏตามใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้า เอกสารหมาย จ.2 ในการนำเข้านี้โจทก์ที่ 1 ขอให้พนักงานเจ้าหน้าที่เปิดตรวจสินค้านอกสถานที่ โดยโจทก์ที่ 1 ได้นำสินค้าไปไว้ที่โรงงานของบริษัทสิโนทัย พลาสติก เคมิเคิล จำกัดครั้นเมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยไปทำการเกิดตรวจสินค้าดังกล่าวซึ่งบรรจุมาในตู้คอนเทนเนอร์จำนวน 5 ตู้ ปรากฏว่าสินค้าที่โจทก์ที่ 1 สั่งเข้ามานั้น นอกจากจะเป็นเศษพลาสติกซึ่งบรรจุในลักษณะหีบห่อแบบเบล (BALE) คือ อันแน่นเป็นก้อนใช้ลวดมัด ยังมีพลาสติกชนิดที่เป็นม้วนซึ่งบรรจุหีบห่อในลักษณะแบบพัลเลท (PALLETป คือบรรจุในกล่องกระดาษมีขาไม้รองรับรวมอยู่ด้วย โดยพลาสติกชนิดที่เป็นม้วนนี้ หน้ากว้างต่าง ๆ กัน และในจำนวนนี้มีพลาสติกที่เป็นม้วนหน้ากว้าง 8 นิ้ว จำนวน 1,337 ม้วน หนักม้วนละ 16.5 ปอนด์รวมทั้งสิ้น 10,000 กิโลกรัมอยู่ด้วย พนักงานเจ้าหน้าที่เห็นว่าเป็นพลาสติกสำเร็จรูป ไม่ใช่เศษพลาสติกดังที่โจทก์ที่ 1 สำแดงไว้ในใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้า และพลาสติกจำนวนดังกล่าวนั้นจะต้องเสียอากรขาเข้าตามพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. อัตราร้อยละ60 หรือกิโลกรัมละ 14 บาทจึงแจ้งข้อหาต่อโจทก์ที่ 1 ว่าสำแดงชนิดสินค้าเท็จเพื่อหลีกเลี่ยงอากร ได้สั่งอายัดและกักสินค้าไว้ทั้งหมดต่อมาโจทก์ที่ 1 ได้สั่งสินค้าจำพวกพลาสติกเข้ามาในราชอาณาจักรอีกโดยสินค้ามาถึงท่าเรือกรุงเทพเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2528 โจทก์ที่ 1 ได้ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้าโดยแยกเป็น 2รายการ คือ เศษพลาสติกชนิดฟิล์มจำนวน 87,546 กิโลกรัมกับเศษพลาสติกชนิดฟิล์มเป็นม้วนจำนวน 9,299 กิโลกรัม สำหรับพลาสติกที่เป็นม้วนซึ่งมีหน้ากว้าง 8 นิ้วนี้ เคยเป็นปัญหาโต้เถียงในเรื่องประเภทพิกัดในการนำเข้าครั้งแรกมาแล้ว ในการนำเข้าครั้งที่สองนี้โจทก์ที่ 1 จึงเสียอากรขาเข้าสำหรับพลาสติกที่เป็นม้วนจำนวน9,299 กิโลกรัม ในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข อัตราร้อยละ 60 หรือกิโลกรัมละ 14 บาท แต่ได้โต้แย้งสงวนสิทธิเกี่ยวกับประเภทพิกัดนี้ไว้ ปรากฏตามใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้าเอกสารหมาย จ.3 ปัญหาวินิจฉัยจึงมีว่า พลาสติกชนิดที่เป็นม้วนหน้ากว้าง 8 นิ้ว ที่โจทก์สั่งเข้ามาทั้ง 2 ครั้งนั้น จะต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก. หรือว่าจะต้องเสียในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. ของหรือวัตถุจำพวกพลาสติกที่จะต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก.นั้น เป็นของชนิดที่ใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับเอามาหล่อ หลอม อัดหรือผสมเป็นของสำเร็จรูป รวมทั้งกาวเศษที่ใช้ไม่ได้และเศษที่ไม่ใช้ของของประเภทนี้ ส่วนของหรือวัตถุจำพวกพลาสติกที่จัดเข้าพิกัดประเภทที่ 39.02 ข.นั้น เป็นพลาสติกอื่น ๆที่เป็นผืน เป็นแผ่น เป็นแถบ และอื่น ๆ พลาสติกที่เกิดปัญหาโต้แย้งเป็นกรณีพิพาทกันนี้ปรากฏว่า เป็นพลาสติกที่เป็นแผ่นหรือแถบ ซึ่งม้วนหรือพันอยู่รอบแกนกระดาษเป็นพลาสติกใสทั้งสองด้านเรียบเสมอกันไม่ยับยู่ยี่ ทุกม้วยหน้ากว้าง 8 นิ้ว ที่แกนกระดาษนั้นตัดเสมอเท่ากับความกว้างของแผ่นพลาสติก หนักม้วนละ 16.5 ปอนด์บางม้วนมีกระดาษปิดบอกน้ำหนักไว้ด้วยมีจำนวนทั้งสิ้น 10,000กิโลกรัม บรรจุในกล่องกระดาษมีขาไม้รองรับ หรือบางม้วนไม่ได้บรรจุในกล่องกระดาษ แต่ก็ยังมีขาไม้รองรับอยู่ พลาสติกเหล่านี้มีสภาพดีใช้การได้ ดังปรากฏตามภาพถ่ายหมาย ล.2 รูปที่ 1 โดยเฉพาะตามภาพถ่ายหมาย ล.2 รูปที่ 1 นี้ ยังมีพลาสติกพันหรือห่อหุ้มไว้ด้านนอกอีกชั้นหนึ่งด้วยพลาสติกที่เป็นม้วนนี้มีสภาพแตกต่างกับเศษพลาสติกที่สั่งเข้ามาในคราวเดียวกัน ซึ่งบรรจุในลักษณะหีบห่อแบบเบล ดังปรากฏตามภาพถ่ายหมาย ล.1 รูปที่ 3 โดยเศษพลาสติกตามภาพถ่ายหมาย ล.1 รูปที่ 3 นั้น มีลักษณะเป็นชั้น ๆ อัดแน่นเป็นก้อนใช้ลวดมัด เห็นได้ชัดว่าเป็นเศษพลาสติก เป็นของที่ใช้ไม่ได้หรอืไม่ได้ใช้จะต้องนำมาหล่อ หลอม อัด หรือผสมเป็นของสำเร็จรูปต่อไป แต่พลาสติกชนิดที่เป็นม้วนหน้ากว้าง 8 นิ้ว ซึ่งเป็นปัญหาโต้แย้งเกี่ยวกับประเภทพิกัดนี้ มีลักษณะตรงข้ามกับเศษพลาสติกดังกล่าวข้างต้น โดยเป็นพลาสติกที่ยังดีอยู่ สามารถนำไปใช้งานได้ จึงถือได้ว่าเป็นพลาสติกสำเร็จรูป ต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข.การที่จะพิจารณาว่าสินค้าใดเป็นเศษพลาสติกหรือเป็นพลาสติกสำเร็จรูปนั้น จะต้องพิจารณาจากสภาพอันแท้จริงของสินค้านั้นเป็นหลักสำคัญส่วนที่โจทก์อ้างว่าสินค้าที่เกิดเป็นกรณีพิพาทกันนี้มีหน้ากว้างต่าง ๆ กัน มิได้มีหน้ากว้าง 8 นิ้วทั้งหมดนั้น เป็นการโต้แย้งที่ฝ่าฝืนต่อบันทึกการตรวจสอบและอายัดสินค้าเอกสารหมาย จ.12 ซึ่งพนักงานเจ้าหน้าที่ได้จัดทำไว้ โดยให้โจทก์ที่ 2 และนายสุรินทร์จิรัญญกุล ผู้จัดการบริษัทสิโนทัย พลาสติก เคมิเคิล จำกัด ลงชื่อไว้เป็นหลักฐาน โดยบันทึกดังกล่าวนั้นระบุไว้ชัดแจ้งว่า ผลของการตรวจสอบพบว่ามีพลาสติกสำเร็จรูป ขนาดหน้ากว้าง 8 นิ้วน้ำหนักม้วนละ 16.5 ปอนด์ ลักษณะของสินค้าเป็นม้วน จำนวนทั้งสิ้น1,337 ม้วน รวมน้ำหนัก 10,000 กิโลกรัม จริงอยู่ในการนำเข้านี้มีพลาสติกหน้ากว้างต่าง ๆ กันอยู่หลายขนาด แต่พนักงานเจ้าหน้าที่ให้เสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. อัตราร้อยละ 60หรือกิโลกรัมละ 14 บาท เฉพาะพลาสติกที่เป็นม้วนมีขนาดหน้ากว้าง8 นิ้ว เท่านั้น สวนพลาสติกที่เป็นม้วนขนาดกว้างอื่น ๆ อีกนั้นพนักงานเจ้าหน้าที่ให้เสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก.โดยถือว่าเป็นเศษพลาสติกเพราะมีสภาพไม่เรียบร้อย บางม้วนมีแกนกระดาษโผล่หรือยื่นออกมา ดังปรากฏตามภาพถ่ายหมาย ล.2 รูปที่ 2การที่โจทก์ที่ 1 โต้แย้งว่าสินค้าพลาสติกจำนวน 1,337 ม้วน มิได้มีหน้ากว้าง 8 นิ้วเท่ากันทั้งหมดนั้น ก็เพิ่งจะมายกขึ้นกล่าวอ้างในภายหลัง ซึ่งขณะนั้นพนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยไม่อาจทำการตรวจสอบเพื่อยืนยันจำนวนที่แน่นอนอีกได้ เพราะสินค้าที่อายัดไว้นั้นลวดที่มัดไว้ขาด ดวงตราที่ประทับไว้แตก ทั้งทางฝ่ายโจทก์ได้ทำการเคลื่อนย้ายสินค้าไปจากที่เก็บเดิมอีกด้วย ที่โจทก์อ้างว่าสินค้าที่พิพาทกันนี้มีจำนวนไม่ถึง 1,337 ม้วน และมีขนาดหน้ากว้างต่าง ๆ กันนั้น ไม่มีน้ำหนักให้รับฟัง การที่พนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยสั่งให้โจทก์ที่ 1 เสียอากรขาเข้าสำหรับสินค้าพลาสติกที่เป็นม้วนขนาดหน้ากว้าง 8 นิ้ว โดยให้เสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. นั้น เป็นการถูกต้องชอบด้วยกฎหมายแล้ว ที่ศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่าสินค้าที่เกิดกรณีพิพาทกันนี้เป็นเศษพลาสติกต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก. พิพากษาให้เพิกถอนการอายัดและกักสินค้า กับให้คืนหนังสือค้ำประกันแก่โจทก์นั้นศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรไม่เห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของจำเลยฟังขึ้น"พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลแทนจำเลย โดยกำหนดค่าทนายความรวม 5,000 บาท.(เสวก จันทร์ผ่อง-ชูเชิด รักตะบุตร์-สมศักดิ์ จูสวัสดิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1.สินค้าที่นำเข้าหรือส่งออกนั้นต้องเสียภาษีศุลกากรตามพิกัดอัตราศุลกากรที่กำหนดไว้ในพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ.2503และกฎหมายแก้ไขเพิ่มเติมอีก 56 ฉบับ ซึ่งพิกัดอัตราศุลกากรตามพระราชกำหนด นี้ใช้ระบบ CCCN(CustomCo-operationCouncilNomenclature) ของคณะมนตรีความร่วมมือทางศุลกากร (CCC) อันเป็นระบบสากล มีประเทศต่าง ๆ ในโลกนี้ใช้อยู่ประมาณ 150 ประเทศ ระบบ CCCN ได้แบ่งสินค้านำเข้าออกเป็นหมวด รวม 21 หมวด แต่ละหมวดแบ่งออกเป็นตอน ทุกหมวดรวมกันแล้วมี 99 ตอน ในแต่ละตอนยังแบ่งออกเป็นประเภท ทุกตอนรวมกันแล้วมี 1,011 ประเภท โดยแต่ละประเภทจะใช้เลขรหัส4ตัวเช่นสินค้าสบู่ใช้เลขรหัส 34.01 ต่อมาเมื่อมีสินค้าใหม่ ๆ เกิดขึ้นตามความเจริญก้าวหน้าของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี่ ก็มีปัญหาว่าสินค้าใหม่ ๆ นั้นควรจะจัดเข้าพิกัดอัตราศุลกากรประเภทใดของระบบ CCCN ดังกล่าว ซึ่งปัญหานี้นอกจากจะก่อให้เกิดข้อพิพาทระหว่างผู้นำเข้ากับกรมศุลกากรแล้วยังมีผลกระทบต่อธุรกิจการค้าและเศรษฐกิจของประเทศอีกด้วย เพื่อขจัดปัญหาดังกล่าวรัฐบาลจึงนำพิกัดอัตราศุลกากรระบบฮาร์โมไนซ์(HarmonizedSystem) มาใช้ พิกัดอัตราศุลกากรระบบฮาร์โมไนซ์หรือระบบ HS นี้เป็นระบบใหม่คณะผู้แทนของคณะมนตรีความร่วมมือทางศุลกากร (CCC) ต้องใช้เวลาศึกษาและจัดทำเป็นเวลากว่า 13 ปี ระบบ HS นี้ได้จำแนกสินค้าออกเป็น21 หมวด 96 ตอน และ 1,241 ประเภทและยังแบ่งออกเป็นประเภทย่อยอีก 5,019 ประเภท โดยใช้เลขระดับ 5 ตัว และ 6 ตัวเพื่อให้สอดคล้องกับสินค้าใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้น ระบบ HS จึงมีการจำแนกประเภทสินค้าละเอียดมากกว่าระบบ CCCN เป็นอันมาก ระบบ CCCN ได้จำแนกประเภทของสินค้าบางชนิดตามวัตถุที่ใช้ทำเพราะไม่มีประเภทพิกัดที่ระบุชนิดหรือลักษณะของสินค้านั้นไว้โดยชัดเจน แต่ในระบบ HS จะกำหนดประเภทพิกัดของสินค้านั้นโดยพิจารณาจากชนิดหรือลักษณะของการใช้งานของสินค้าเป็นหลัก แทนการพิจารณาจากวัตถุที่ใช้ทำ นอกจากนี้ระบบ HS ยังมีการกำหนดคำนิยามของของบางชนิดหรือความหมายของคำบางคำเสียใหม่ เพื่อให้สอดคล้องกับเทคโนโลยี่สมัยใหม่ รวมทั้งได้ปรับปรุงหลักเกณฑ์หรือกฎทั่วไปในการตีความพิกัดอัตราศุลกากรด้วย ในการนำระบบ HS มาใช้นั้น รัฐบาลได้ออกเป็นพระราชกำหนดยกเลิกพระราชกำหนด พิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2503 และกฎหมายแก้ไขเพิ่มเติมอีก 56 ฉบับ และใช้พระราชกำหนดใหม่ดังกล่าวแทน พระราชกำหนดฉบับใหม่นี้มีชื่อว่า "พระราชกไหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2531" โดยพระราชกำหนด ฉบับนี้ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 31ธันวาคม 2530 มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2531 เป็นต้นไปพระราชกำหนด กำหนดฉบับใหม่นี้เป็นพระราชกำหนดที่ออกมาโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อที่จำนะระบบ HS มาใช้ มิใช่พระราชกำหนดเก็บภาษีเพิ่มเติม อย่างไรก็ตาม ผลของการนำระบบ HS มาใช้ อาจทำให้สินค้าบางตัวต้องย้ายไปอยู่ในพิกัดที่มีอัตราภาษีสูงกว่าเดิม ทำให้ต้องเสียภาษีเพิ่มขึ้น ในกรณีนี้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังก็ได้อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 10 ของพระราชกำหนดดังกล่าวลดอัตราภาษีให้เท่าอัตราเดิม นอกจากพระราชกำหนดฉบับใหม่นี้จะนำระบบ HS มาใช้แล้ว ยังมีบทบัญญัติให้นำคำอธิบายพิกัดศุลกากรระบบฮาร์โมไนซ์ของคณะมนตรีความร่วมมือทางศุลกากร (TheExplanatorynotestotheHarmonizedSystemofCCC) ที่จัดตั้งขึ้นตามอนุสัญญาว่าด้วยการจัดตั้งคณะมนตรีความร่วมมือทางศุลกากรมาใช้ในการตีความพิกัดอัตราศุลกากรด้วย การที่พระราชกำหนดฉบับนี้มีบทบัญญัติเช่นนี้ คงจะสืบเนื่องมาจากในขณะที่ยังใช้พิกัดอัตราศุลกากรระบบ CCCN อยู่นั้น กรมศุลกากรได้นำคำอธิบายพิกัดอัตราศุลกากรของคณะมนตรีความร่วมมือทางศุลกากรมาใช้ในการตีความพิกัดอัตราศุลกากรแต่ศาลมีความเห็นว่าไม่อาจนำมาใช้ได้ เพราะไม่มีกฎหมายรับรอง เพื่อมิให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยในการออกพระราชกำหนดฉบับนี้จึงมีการเขียนรับรองไว้ในมาตรา 15วรรคท้ายว่าให้นำคำอธิบายพิกัดศุลกากรระบบฮาร์โมไนซ์ของคณะมนตรีความร่วมมือทางศุลกากรมาใช้ได้ ฉะนั้น ต่อไปนี้ถ้ามีปัญหาการตีความพิกัดอัตราศุลกากรตามระบบ HS หรือตามพระราชกำหนดฉบับใหม่นี้เกิดขึ้นศาลคงจะไม่ปฏิเสธว่าคำอธิบายดังกล่าวนำมาใช้ไม่ได้พระราชกำหนด กำหนดฉบับใหม่นี้มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม2531 เป็นต้นไป ฉะนั้น สินค้าที่จะใช้พิกัดอัตราศุลกากรระบบ HS จึงต้องเป็นสินค้าที่นำเข้าตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2531 เป็นต้นไปสินค้าที่มีการนำเข้าก่อนวันที่ 1 มกราคม 2531 ยังคงใช้พิกัดอัตราศุลกากรระบบ CCCN ตามที่ระบุไว้ในพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากรพ.ศ. 2503 และกฎหมายแก้ไขเพิ่มเติมอีก 56 ฉบับ อยู่ ซึ่งก็ได้มีการบัญญัติไว้โดยชัดแจ้งในมาตรา 16 ของพระราชกำหนดฉบับใหม่ว่า"บรรดากฎหมายที่ถูกยกเลิกตามมาตรา 3 แห่งพระราชกำหนดนี้ ให้ยังคงใช้บังคับต่อไปเฉพาะในการปฏิบัติจัดเก็บอากรที่ค้างชำระ หรือที่พึงชำระหรือในการตีความก่อนวันที่พระราชกำหนดนี้ใช้บังคับ" แต่แม้จะไม่มีการบัญญัติไว้โดยชัดแจ้งเช่นนี้ ผลใช้บังคับของพระราชกำหนดฉบับใหม่ก็เป็นไปตามที่กล่าวข้างต้น เพราะตามหลักแล้ว "กฎหมายภาษีอากรไม่มีผลย้อนหลัง" ระบบ HS หรือพระราชกำหนดฉบับใหม่นี้จะใช้บังคับได้ผลดีเพียงใดเห็นจะต้องติดตามดูกันต่อไป แต่ขณะนี้พอจะเห็นปัญหาที่อาจเกิดขึ้นแล้ว คือ ในการจำแนกประเภทสินค้าตามระบบ HS นั้น มีหลายประเภทพิกัดที่ต้องอาศัยเกณฑ์หรือค่าทางวิทยาศาสตร์หรือวิศวกรรมศาสตร์มาเป็นตัวกำหนด ซึ่งจำเป็นต้องใช้เครื่องมือที่ทันสมัยในการวิเคราะห์ค่าต่าง ๆ แต่ในปัจจุบันกรมศุลกากรยังขาดเครื่องมือหรืออุปกรณ์ที่ทันสมัยที่จำเป็นต้องนำมาใช้ในการวิเคราะห์ จึงอาจมีปัญหาในทางปฏิบัติเกี่ยวกับการวิเคราะห์หาค่าหรือเกณฑ์ดังกล่าวได้ 2. สินค้าที่นำเข้าในคดีนี้ได้นำเข้ามาเมื่อปี พ.ศ. 2528ฉะนั้น จึงต้องใช้พิกัดตามพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ.2503หรือพิกัดตามระบบ CCCN เมื่อสินค้าที่นำเข้าเป็นพลาสติกสำเร็จรูปไม่ใช่เศษพลาสติก ผู้นำเข้าจึงต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่39.02 ข. ซึ่งเสียภาษีมากกว่าเศษพลาสติก อนึ่ง สินค้าจำพวกพลาสติกนี้ตามระบบ CCCN จัดอยู่ในหมวด 7 ตอนที่ 39 รวมอยู่กับสินค้าจำพวกยางแต่ตามระบบใหม่คือ ระบบ HS นั้นแม้จะจัดสินค้าจำพวกพลาสติกไว้ในหมวด 7 ตอนที่ 39 เหมือนเดิม แต่ก็ได้แยกสินค้าจำพวกยางไปอยู่ในตอนที่ 40 ต่างหาก และในตอนที่ 39 ก็มีการจำแนกประเภทสินค้าจำพวกพลาสติกไว้มากกว่าเดิมมาก โดยจำแนกไว้ถึง 26 ประเภทตั้งแต่พิกัดประเภทที่ 39.01-39.26 และแต่ละประเภทยังแบ่งย่อยออกไปอีกโดยใช้เลขระดับ 6 ตัว ฉะนั้น หากมีการนำพลาสติกพิพาทเข้ามาใหม่ ก็ต้องใช้พิกัดใหม่. ชัยสิทธิ์ ตราชูธรรม.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่า พลาสติกที่โจทก์นำเข้าเป็นสินค้าที่ต้องเสียภาษีตามพิกัดอัตราศุลกากรประเภทที่ 39.02 ก. เนื่องจากเป็นเศษพลาสติก ให้เพิกถอนการอายัดและกักสินค้า และให้จำเลยคืนหนังสือค้ำประกันของธนาคารพร้อมใช้ค่าเสียหายต่าง ๆ แก่โจทก์จำเลยให้การว่า พลาสติกที่โจทก์นำเข้าเป็นพลาสติกสำเร็จรูปอันเป็นสินค้าตามพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. จึงไม่มีเหตุที่จะบังคับตามคำขอของโจทก์ คดีโจทก์ขาดอายุความ และฟ้องโจทก์ในส่วนที่เกี่ยวกับละเมิดและเรียกค่าเสียหายไม่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลภาษีอากรกลาง ขอให้ยกฟ้องต่อมาในวันชี้สองสถาน โจทก์ยื่นคำร้องขอถอนฟ้องเฉพาะในข้อหาละเมิดและเรียกค่าเสียหาย ศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งอนุญาตศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่า สินค้าพิพาทจัดอยู่ในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก. พิพากษาให้เพิกถอนการอายัดและกักสินค้า ให้จำเลยคืนหนังสือค้ำประกันของธนาคารแก่โจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่าโจทก์ที่ 1 ซึ่งเป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดได้ส่งสินค้าจำพวกพลาสติกเข้ามาในราชอาณาจักรสินค้าดังกล่าวได้มาถึงท่าเรือกรุงเทพเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2528 โจทก์ที่ 1 ได้ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้า โดยสำแดงชนิดของสินค้าว่าเป็นเศษพลาสติกชนิดฟิล์ม จำนวน 217 หีบห่อ รวมน้ำหนัก 94,492 กิโลกรัมเสียอากรขาเข้าตามพิกัดประเภทที่ 39.02 ก. อัตราร้อยละ 40 หรือกิโลกรัมละ 8 บาท ปรากฏตามใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้า เอกสารหมาย จ.2 ในการนำเข้านี้โจทก์ที่ 1 ขอให้พนักงานเจ้าหน้าที่เปิดตรวจสินค้านอกสถานที่ โดยโจทก์ที่ 1 ได้นำสินค้าไปไว้ที่โรงงานของบริษัทสิโนทัย พลาสติก เคมิเคิล จำกัดครั้นเมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยไปทำการเกิดตรวจสินค้าดังกล่าวซึ่งบรรจุมาในตู้คอนเทนเนอร์จำนวน 5 ตู้ ปรากฏว่าสินค้าที่โจทก์ที่ 1 สั่งเข้ามานั้น นอกจากจะเป็นเศษพลาสติกซึ่งบรรจุในลักษณะหีบห่อแบบเบล (BALE) คือ อันแน่นเป็นก้อนใช้ลวดมัด ยังมีพลาสติกชนิดที่เป็นม้วนซึ่งบรรจุหีบห่อในลักษณะแบบพัลเลท (PALLETป คือบรรจุในกล่องกระดาษมีขาไม้รองรับรวมอยู่ด้วย โดยพลาสติกชนิดที่เป็นม้วนนี้ หน้ากว้างต่าง ๆ กัน และในจำนวนนี้มีพลาสติกที่เป็นม้วนหน้ากว้าง 8 นิ้ว จำนวน 1,337 ม้วน หนักม้วนละ 16.5 ปอนด์รวมทั้งสิ้น 10,000 กิโลกรัมอยู่ด้วย พนักงานเจ้าหน้าที่เห็นว่าเป็นพลาสติกสำเร็จรูป ไม่ใช่เศษพลาสติกดังที่โจทก์ที่ 1 สำแดงไว้ในใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้า และพลาสติกจำนวนดังกล่าวนั้นจะต้องเสียอากรขาเข้าตามพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. อัตราร้อยละ60 หรือกิโลกรัมละ 14 บาทจึงแจ้งข้อหาต่อโจทก์ที่ 1 ว่าสำแดงชนิดสินค้าเท็จเพื่อหลีกเลี่ยงอากร ได้สั่งอายัดและกักสินค้าไว้ทั้งหมดต่อมาโจทก์ที่ 1 ได้สั่งสินค้าจำพวกพลาสติกเข้ามาในราชอาณาจักรอีกโดยสินค้ามาถึงท่าเรือกรุงเทพเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2528 โจทก์ที่ 1 ได้ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้าโดยแยกเป็น 2รายการ คือ เศษพลาสติกชนิดฟิล์มจำนวน 87,546 กิโลกรัมกับเศษพลาสติกชนิดฟิล์มเป็นม้วนจำนวน 9,299 กิโลกรัม สำหรับพลาสติกที่เป็นม้วนซึ่งมีหน้ากว้าง 8 นิ้วนี้ เคยเป็นปัญหาโต้เถียงในเรื่องประเภทพิกัดในการนำเข้าครั้งแรกมาแล้ว ในการนำเข้าครั้งที่สองนี้โจทก์ที่ 1 จึงเสียอากรขาเข้าสำหรับพลาสติกที่เป็นม้วนจำนวน9,299 กิโลกรัม ในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข อัตราร้อยละ 60 หรือกิโลกรัมละ 14 บาท แต่ได้โต้แย้งสงวนสิทธิเกี่ยวกับประเภทพิกัดนี้ไว้ ปรากฏตามใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้าเอกสารหมาย จ.3 ปัญหาวินิจฉัยจึงมีว่า พลาสติกชนิดที่เป็นม้วนหน้ากว้าง 8 นิ้ว ที่โจทก์สั่งเข้ามาทั้ง 2 ครั้งนั้น จะต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก. หรือว่าจะต้องเสียในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. ของหรือวัตถุจำพวกพลาสติกที่จะต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก.นั้น เป็นของชนิดที่ใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับเอามาหล่อ หลอม อัดหรือผสมเป็นของสำเร็จรูป รวมทั้งกาวเศษที่ใช้ไม่ได้และเศษที่ไม่ใช้ของของประเภทนี้ ส่วนของหรือวัตถุจำพวกพลาสติกที่จัดเข้าพิกัดประเภทที่ 39.02 ข.นั้น เป็นพลาสติกอื่น ๆที่เป็นผืน เป็นแผ่น เป็นแถบ และอื่น ๆ พลาสติกที่เกิดปัญหาโต้แย้งเป็นกรณีพิพาทกันนี้ปรากฏว่า เป็นพลาสติกที่เป็นแผ่นหรือแถบ ซึ่งม้วนหรือพันอยู่รอบแกนกระดาษเป็นพลาสติกใสทั้งสองด้านเรียบเสมอกันไม่ยับยู่ยี่ ทุกม้วยหน้ากว้าง 8 นิ้ว ที่แกนกระดาษนั้นตัดเสมอเท่ากับความกว้างของแผ่นพลาสติก หนักม้วนละ 16.5 ปอนด์บางม้วนมีกระดาษปิดบอกน้ำหนักไว้ด้วยมีจำนวนทั้งสิ้น 10,000กิโลกรัม บรรจุในกล่องกระดาษมีขาไม้รองรับ หรือบางม้วนไม่ได้บรรจุในกล่องกระดาษ แต่ก็ยังมีขาไม้รองรับอยู่ พลาสติกเหล่านี้มีสภาพดีใช้การได้ ดังปรากฏตามภาพถ่ายหมาย ล.2 รูปที่ 1 โดยเฉพาะตามภาพถ่ายหมาย ล.2 รูปที่ 1 นี้ ยังมีพลาสติกพันหรือห่อหุ้มไว้ด้านนอกอีกชั้นหนึ่งด้วยพลาสติกที่เป็นม้วนนี้มีสภาพแตกต่างกับเศษพลาสติกที่สั่งเข้ามาในคราวเดียวกัน ซึ่งบรรจุในลักษณะหีบห่อแบบเบล ดังปรากฏตามภาพถ่ายหมาย ล.1 รูปที่ 3 โดยเศษพลาสติกตามภาพถ่ายหมาย ล.1 รูปที่ 3 นั้น มีลักษณะเป็นชั้น ๆ อัดแน่นเป็นก้อนใช้ลวดมัด เห็นได้ชัดว่าเป็นเศษพลาสติก เป็นของที่ใช้ไม่ได้หรอืไม่ได้ใช้จะต้องนำมาหล่อ หลอม อัด หรือผสมเป็นของสำเร็จรูปต่อไป แต่พลาสติกชนิดที่เป็นม้วนหน้ากว้าง 8 นิ้ว ซึ่งเป็นปัญหาโต้แย้งเกี่ยวกับประเภทพิกัดนี้ มีลักษณะตรงข้ามกับเศษพลาสติกดังกล่าวข้างต้น โดยเป็นพลาสติกที่ยังดีอยู่ สามารถนำไปใช้งานได้ จึงถือได้ว่าเป็นพลาสติกสำเร็จรูป ต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข.การที่จะพิจารณาว่าสินค้าใดเป็นเศษพลาสติกหรือเป็นพลาสติกสำเร็จรูปนั้น จะต้องพิจารณาจากสภาพอันแท้จริงของสินค้านั้นเป็นหลักสำคัญส่วนที่โจทก์อ้างว่าสินค้าที่เกิดเป็นกรณีพิพาทกันนี้มีหน้ากว้างต่าง ๆ กัน มิได้มีหน้ากว้าง 8 นิ้วทั้งหมดนั้น เป็นการโต้แย้งที่ฝ่าฝืนต่อบันทึกการตรวจสอบและอายัดสินค้าเอกสารหมาย จ.12 ซึ่งพนักงานเจ้าหน้าที่ได้จัดทำไว้ โดยให้โจทก์ที่ 2 และนายสุรินทร์จิรัญญกุล ผู้จัดการบริษัทสิโนทัย พลาสติก เคมิเคิล จำกัด ลงชื่อไว้เป็นหลักฐาน โดยบันทึกดังกล่าวนั้นระบุไว้ชัดแจ้งว่า ผลของการตรวจสอบพบว่ามีพลาสติกสำเร็จรูป ขนาดหน้ากว้าง 8 นิ้วน้ำหนักม้วนละ 16.5 ปอนด์ ลักษณะของสินค้าเป็นม้วน จำนวนทั้งสิ้น1,337 ม้วน รวมน้ำหนัก 10,000 กิโลกรัม จริงอยู่ในการนำเข้านี้มีพลาสติกหน้ากว้างต่าง ๆ กันอยู่หลายขนาด แต่พนักงานเจ้าหน้าที่ให้เสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. อัตราร้อยละ 60หรือกิโลกรัมละ 14 บาท เฉพาะพลาสติกที่เป็นม้วนมีขนาดหน้ากว้าง8 นิ้ว เท่านั้น สวนพลาสติกที่เป็นม้วนขนาดกว้างอื่น ๆ อีกนั้นพนักงานเจ้าหน้าที่ให้เสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก.โดยถือว่าเป็นเศษพลาสติกเพราะมีสภาพไม่เรียบร้อย บางม้วนมีแกนกระดาษโผล่หรือยื่นออกมา ดังปรากฏตามภาพถ่ายหมาย ล.2 รูปที่ 2การที่โจทก์ที่ 1 โต้แย้งว่าสินค้าพลาสติกจำนวน 1,337 ม้วน มิได้มีหน้ากว้าง 8 นิ้วเท่ากันทั้งหมดนั้น ก็เพิ่งจะมายกขึ้นกล่าวอ้างในภายหลัง ซึ่งขณะนั้นพนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยไม่อาจทำการตรวจสอบเพื่อยืนยันจำนวนที่แน่นอนอีกได้ เพราะสินค้าที่อายัดไว้นั้นลวดที่มัดไว้ขาด ดวงตราที่ประทับไว้แตก ทั้งทางฝ่ายโจทก์ได้ทำการเคลื่อนย้ายสินค้าไปจากที่เก็บเดิมอีกด้วย ที่โจทก์อ้างว่าสินค้าที่พิพาทกันนี้มีจำนวนไม่ถึง 1,337 ม้วน และมีขนาดหน้ากว้างต่าง ๆ กันนั้น ไม่มีน้ำหนักให้รับฟัง การที่พนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยสั่งให้โจทก์ที่ 1 เสียอากรขาเข้าสำหรับสินค้าพลาสติกที่เป็นม้วนขนาดหน้ากว้าง 8 นิ้ว โดยให้เสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. นั้น เป็นการถูกต้องชอบด้วยกฎหมายแล้ว ที่ศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่าสินค้าที่เกิดกรณีพิพาทกันนี้เป็นเศษพลาสติกต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก. พิพากษาให้เพิกถอนการอายัดและกักสินค้า กับให้คืนหนังสือค้ำประกันแก่โจทก์นั้นศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรไม่เห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของจำเลยฟังขึ้น"พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลแทนจำเลย โดยกำหนดค่าทนายความรวม 5,000 บาท. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3335/2530ห้างหุ้นส่วนจำกัด อรุณวะ สิทธิ์ กับพวกโจทก์กรมศุลกากรจำเลย พ.ร.ก.พิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ.2503 ม. 4เศษพลาสติกต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก.ส่วนพลาสติกสำเร็จรูปต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข.(ซึ่งเสียภาษีมากกว่า) การที่จะพิจารณาว่าสินค้าใด เป็นเศษพลาสติกหรือเป็นพลาสติกสำเร็จรูปนั้น จะต้องพิจารณาจากสภาพอันแท้จริงของสินค้านั้นเป็นหลักสำคัญ พลาสติกที่โจทก์นำเข้าเป็นพลาสติกที่เป็นแผ่นหรือแถบ ซึ่งม้วนหรือพัน อยู่รอบแกนกระดาษ เป็นพลาสติกใสทั้งสองด้าน เรียบเสมอกันไม่ยับ ยู่ยี่ ทุกม้วนกว้าง 8 นิ้ว ที่แกนกระดาษนั้นตัดเสมอเท่ากับความกว้างของแผ่นพลาสติก หนักม้วนละ16.5 ปอนด์ บางม้วนมีกระดาษปิดบอกน้ำหนักไว้ด้วย มีจำนวนทั้งสิ้น10,000 กิโลกรัม บรรจุในกล่องกระดาษมีขาไม้รองรับ หรือบางม้วนไม่ได้บรรจุในกล่องกระดาษแต่ก็ยังมีขาไม้รองรับอยู่ พลาสติกเหล่านี้มีสภาพดีใช้การได้ ถือได้ว่าเป็นพลาสติกสำเร็จรูป จึงต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข.โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่า พลาสติกที่โจทก์นำเข้าเป็นสินค้าที่ต้องเสียภาษีตามพิกัดอัตราศุลกากรประเภทที่ 39.02 ก. เนื่องจากเป็นเศษพลาสติก ให้เพิกถอนการอายัดและกักสินค้า และให้จำเลยคืนหนังสือค้ำประกันของธนาคารพร้อมใช้ค่าเสียหายต่าง ๆ แก่โจทก์จำเลยให้การว่า พลาสติกที่โจทก์นำเข้าเป็นพลาสติกสำเร็จรูปอันเป็นสินค้าตามพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. จึงไม่มีเหตุที่จะบังคับตามคำขอของโจทก์ คดีโจทก์ขาดอายุความ และฟ้องโจทก์ในส่วนที่เกี่ยวกับละเมิดและเรียกค่าเสียหายไม่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลภาษีอากรกลาง ขอให้ยกฟ้องต่อมาในวันชี้สองสถาน โจทก์ยื่นคำร้องขอถอนฟ้องเฉพาะในข้อหาละเมิดและเรียกค่าเสียหาย ศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งอนุญาตศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่า สินค้าพิพาทจัดอยู่ในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก. พิพากษาให้เพิกถอนการอายัดและกักสินค้า ให้จำเลยคืนหนังสือค้ำประกันของธนาคารแก่โจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่าโจทก์ที่ 1 ซึ่งเป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดได้ส่งสินค้าจำพวกพลาสติกเข้ามาในราชอาณาจักรสินค้าดังกล่าวได้มาถึงท่าเรือกรุงเทพเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2528 โจทก์ที่ 1 ได้ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้า โดยสำแดงชนิดของสินค้าว่าเป็นเศษพลาสติกชนิดฟิล์ม จำนวน 217 หีบห่อ รวมน้ำหนัก 94,492 กิโลกรัมเสียอากรขาเข้าตามพิกัดประเภทที่ 39.02 ก. อัตราร้อยละ 40 หรือกิโลกรัมละ 8 บาท ปรากฏตามใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้า เอกสารหมาย จ.2 ในการนำเข้านี้โจทก์ที่ 1 ขอให้พนักงานเจ้าหน้าที่เปิดตรวจสินค้านอกสถานที่ โดยโจทก์ที่ 1 ได้นำสินค้าไปไว้ที่โรงงานของบริษัทสิโนทัย พลาสติก เคมิเคิล จำกัดครั้นเมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยไปทำการเกิดตรวจสินค้าดังกล่าวซึ่งบรรจุมาในตู้คอนเทนเนอร์จำนวน 5 ตู้ ปรากฏว่าสินค้าที่โจทก์ที่ 1 สั่งเข้ามานั้น นอกจากจะเป็นเศษพลาสติกซึ่งบรรจุในลักษณะหีบห่อแบบเบล (BALE) คือ อันแน่นเป็นก้อนใช้ลวดมัด ยังมีพลาสติกชนิดที่เป็นม้วนซึ่งบรรจุหีบห่อในลักษณะแบบพัลเลท (PALLETป คือบรรจุในกล่องกระดาษมีขาไม้รองรับรวมอยู่ด้วย โดยพลาสติกชนิดที่เป็นม้วนนี้ หน้ากว้างต่าง ๆ กัน และในจำนวนนี้มีพลาสติกที่เป็นม้วนหน้ากว้าง 8 นิ้ว จำนวน 1,337 ม้วน หนักม้วนละ 16.5 ปอนด์รวมทั้งสิ้น 10,000 กิโลกรัมอยู่ด้วย พนักงานเจ้าหน้าที่เห็นว่าเป็นพลาสติกสำเร็จรูป ไม่ใช่เศษพลาสติกดังที่โจทก์ที่ 1 สำแดงไว้ในใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้า และพลาสติกจำนวนดังกล่าวนั้นจะต้องเสียอากรขาเข้าตามพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. อัตราร้อยละ60 หรือกิโลกรัมละ 14 บาทจึงแจ้งข้อหาต่อโจทก์ที่ 1 ว่าสำแดงชนิดสินค้าเท็จเพื่อหลีกเลี่ยงอากร ได้สั่งอายัดและกักสินค้าไว้ทั้งหมดต่อมาโจทก์ที่ 1 ได้สั่งสินค้าจำพวกพลาสติกเข้ามาในราชอาณาจักรอีกโดยสินค้ามาถึงท่าเรือกรุงเทพเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2528 โจทก์ที่ 1 ได้ยื่นใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้าโดยแยกเป็น 2รายการ คือ เศษพลาสติกชนิดฟิล์มจำนวน 87,546 กิโลกรัมกับเศษพลาสติกชนิดฟิล์มเป็นม้วนจำนวน 9,299 กิโลกรัม สำหรับพลาสติกที่เป็นม้วนซึ่งมีหน้ากว้าง 8 นิ้วนี้ เคยเป็นปัญหาโต้เถียงในเรื่องประเภทพิกัดในการนำเข้าครั้งแรกมาแล้ว ในการนำเข้าครั้งที่สองนี้โจทก์ที่ 1 จึงเสียอากรขาเข้าสำหรับพลาสติกที่เป็นม้วนจำนวน9,299 กิโลกรัม ในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข อัตราร้อยละ 60 หรือกิโลกรัมละ 14 บาท แต่ได้โต้แย้งสงวนสิทธิเกี่ยวกับประเภทพิกัดนี้ไว้ ปรากฏตามใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้าเอกสารหมาย จ.3 ปัญหาวินิจฉัยจึงมีว่า พลาสติกชนิดที่เป็นม้วนหน้ากว้าง 8 นิ้ว ที่โจทก์สั่งเข้ามาทั้ง 2 ครั้งนั้น จะต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก. หรือว่าจะต้องเสียในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. ของหรือวัตถุจำพวกพลาสติกที่จะต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก.นั้น เป็นของชนิดที่ใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับเอามาหล่อ หลอม อัดหรือผสมเป็นของสำเร็จรูป รวมทั้งกาวเศษที่ใช้ไม่ได้และเศษที่ไม่ใช้ของของประเภทนี้ ส่วนของหรือวัตถุจำพวกพลาสติกที่จัดเข้าพิกัดประเภทที่ 39.02 ข.นั้น เป็นพลาสติกอื่น ๆที่เป็นผืน เป็นแผ่น เป็นแถบ และอื่น ๆ พลาสติกที่เกิดปัญหาโต้แย้งเป็นกรณีพิพาทกันนี้ปรากฏว่า เป็นพลาสติกที่เป็นแผ่นหรือแถบ ซึ่งม้วนหรือพันอยู่รอบแกนกระดาษเป็นพลาสติกใสทั้งสองด้านเรียบเสมอกันไม่ยับยู่ยี่ ทุกม้วยหน้ากว้าง 8 นิ้ว ที่แกนกระดาษนั้นตัดเสมอเท่ากับความกว้างของแผ่นพลาสติก หนักม้วนละ 16.5 ปอนด์บางม้วนมีกระดาษปิดบอกน้ำหนักไว้ด้วยมีจำนวนทั้งสิ้น 10,000กิโลกรัม บรรจุในกล่องกระดาษมีขาไม้รองรับ หรือบางม้วนไม่ได้บรรจุในกล่องกระดาษ แต่ก็ยังมีขาไม้รองรับอยู่ พลาสติกเหล่านี้มีสภาพดีใช้การได้ ดังปรากฏตามภาพถ่ายหมาย ล.2 รูปที่ 1 โดยเฉพาะตามภาพถ่ายหมาย ล.2 รูปที่ 1 นี้ ยังมีพลาสติกพันหรือห่อหุ้มไว้ด้านนอกอีกชั้นหนึ่งด้วยพลาสติกที่เป็นม้วนนี้มีสภาพแตกต่างกับเศษพลาสติกที่สั่งเข้ามาในคราวเดียวกัน ซึ่งบรรจุในลักษณะหีบห่อแบบเบล ดังปรากฏตามภาพถ่ายหมาย ล.1 รูปที่ 3 โดยเศษพลาสติกตามภาพถ่ายหมาย ล.1 รูปที่ 3 นั้น มีลักษณะเป็นชั้น ๆ อัดแน่นเป็นก้อนใช้ลวดมัด เห็นได้ชัดว่าเป็นเศษพลาสติก เป็นของที่ใช้ไม่ได้หรอืไม่ได้ใช้จะต้องนำมาหล่อ หลอม อัด หรือผสมเป็นของสำเร็จรูปต่อไป แต่พลาสติกชนิดที่เป็นม้วนหน้ากว้าง 8 นิ้ว ซึ่งเป็นปัญหาโต้แย้งเกี่ยวกับประเภทพิกัดนี้ มีลักษณะตรงข้ามกับเศษพลาสติกดังกล่าวข้างต้น โดยเป็นพลาสติกที่ยังดีอยู่ สามารถนำไปใช้งานได้ จึงถือได้ว่าเป็นพลาสติกสำเร็จรูป ต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข.การที่จะพิจารณาว่าสินค้าใดเป็นเศษพลาสติกหรือเป็นพลาสติกสำเร็จรูปนั้น จะต้องพิจารณาจากสภาพอันแท้จริงของสินค้านั้นเป็นหลักสำคัญส่วนที่โจทก์อ้างว่าสินค้าที่เกิดเป็นกรณีพิพาทกันนี้มีหน้ากว้างต่าง ๆ กัน มิได้มีหน้ากว้าง 8 นิ้วทั้งหมดนั้น เป็นการโต้แย้งที่ฝ่าฝืนต่อบันทึกการตรวจสอบและอายัดสินค้าเอกสารหมาย จ.12 ซึ่งพนักงานเจ้าหน้าที่ได้จัดทำไว้ โดยให้โจทก์ที่ 2 และนายสุรินทร์จิรัญญกุล ผู้จัดการบริษัทสิโนทัย พลาสติก เคมิเคิล จำกัด ลงชื่อไว้เป็นหลักฐาน โดยบันทึกดังกล่าวนั้นระบุไว้ชัดแจ้งว่า ผลของการตรวจสอบพบว่ามีพลาสติกสำเร็จรูป ขนาดหน้ากว้าง 8 นิ้วน้ำหนักม้วนละ 16.5 ปอนด์ ลักษณะของสินค้าเป็นม้วน จำนวนทั้งสิ้น1,337 ม้วน รวมน้ำหนัก 10,000 กิโลกรัม จริงอยู่ในการนำเข้านี้มีพลาสติกหน้ากว้างต่าง ๆ กันอยู่หลายขนาด แต่พนักงานเจ้าหน้าที่ให้เสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. อัตราร้อยละ 60หรือกิโลกรัมละ 14 บาท เฉพาะพลาสติกที่เป็นม้วนมีขนาดหน้ากว้าง8 นิ้ว เท่านั้น สวนพลาสติกที่เป็นม้วนขนาดกว้างอื่น ๆ อีกนั้นพนักงานเจ้าหน้าที่ให้เสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก.โดยถือว่าเป็นเศษพลาสติกเพราะมีสภาพไม่เรียบร้อย บางม้วนมีแกนกระดาษโผล่หรือยื่นออกมา ดังปรากฏตามภาพถ่ายหมาย ล.2 รูปที่ 2การที่โจทก์ที่ 1 โต้แย้งว่าสินค้าพลาสติกจำนวน 1,337 ม้วน มิได้มีหน้ากว้าง 8 นิ้วเท่ากันทั้งหมดนั้น ก็เพิ่งจะมายกขึ้นกล่าวอ้างในภายหลัง ซึ่งขณะนั้นพนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยไม่อาจทำการตรวจสอบเพื่อยืนยันจำนวนที่แน่นอนอีกได้ เพราะสินค้าที่อายัดไว้นั้นลวดที่มัดไว้ขาด ดวงตราที่ประทับไว้แตก ทั้งทางฝ่ายโจทก์ได้ทำการเคลื่อนย้ายสินค้าไปจากที่เก็บเดิมอีกด้วย ที่โจทก์อ้างว่าสินค้าที่พิพาทกันนี้มีจำนวนไม่ถึง 1,337 ม้วน และมีขนาดหน้ากว้างต่าง ๆ กันนั้น ไม่มีน้ำหนักให้รับฟัง การที่พนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยสั่งให้โจทก์ที่ 1 เสียอากรขาเข้าสำหรับสินค้าพลาสติกที่เป็นม้วนขนาดหน้ากว้าง 8 นิ้ว โดยให้เสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ข. นั้น เป็นการถูกต้องชอบด้วยกฎหมายแล้ว ที่ศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่าสินค้าที่เกิดกรณีพิพาทกันนี้เป็นเศษพลาสติกต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่ 39.02 ก. พิพากษาให้เพิกถอนการอายัดและกักสินค้า กับให้คืนหนังสือค้ำประกันแก่โจทก์นั้นศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรไม่เห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของจำเลยฟังขึ้น"พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลแทนจำเลย โดยกำหนดค่าทนายความรวม 5,000 บาท.(เสวก จันทร์ผ่อง-ชูเชิด รักตะบุตร์-สมศักดิ์ จูสวัสดิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1.สินค้าที่นำเข้าหรือส่งออกนั้นต้องเสียภาษีศุลกากรตามพิกัดอัตราศุลกากรที่กำหนดไว้ในพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ.2503และกฎหมายแก้ไขเพิ่มเติมอีก 56 ฉบับ ซึ่งพิกัดอัตราศุลกากรตามพระราชกำหนด นี้ใช้ระบบ CCCN(CustomCo-operationCouncilNomenclature) ของคณะมนตรีความร่วมมือทางศุลกากร (CCC) อันเป็นระบบสากล มีประเทศต่าง ๆ ในโลกนี้ใช้อยู่ประมาณ 150 ประเทศ ระบบ CCCN ได้แบ่งสินค้านำเข้าออกเป็นหมวด รวม 21 หมวด แต่ละหมวดแบ่งออกเป็นตอน ทุกหมวดรวมกันแล้วมี 99 ตอน ในแต่ละตอนยังแบ่งออกเป็นประเภท ทุกตอนรวมกันแล้วมี 1,011 ประเภท โดยแต่ละประเภทจะใช้เลขรหัส4ตัวเช่นสินค้าสบู่ใช้เลขรหัส 34.01 ต่อมาเมื่อมีสินค้าใหม่ ๆ เกิดขึ้นตามความเจริญก้าวหน้าของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี่ ก็มีปัญหาว่าสินค้าใหม่ ๆ นั้นควรจะจัดเข้าพิกัดอัตราศุลกากรประเภทใดของระบบ CCCN ดังกล่าว ซึ่งปัญหานี้นอกจากจะก่อให้เกิดข้อพิพาทระหว่างผู้นำเข้ากับกรมศุลกากรแล้วยังมีผลกระทบต่อธุรกิจการค้าและเศรษฐกิจของประเทศอีกด้วย เพื่อขจัดปัญหาดังกล่าวรัฐบาลจึงนำพิกัดอัตราศุลกากรระบบฮาร์โมไนซ์(HarmonizedSystem) มาใช้ พิกัดอัตราศุลกากรระบบฮาร์โมไนซ์หรือระบบ HS นี้เป็นระบบใหม่คณะผู้แทนของคณะมนตรีความร่วมมือทางศุลกากร (CCC) ต้องใช้เวลาศึกษาและจัดทำเป็นเวลากว่า 13 ปี ระบบ HS นี้ได้จำแนกสินค้าออกเป็น21 หมวด 96 ตอน และ 1,241 ประเภทและยังแบ่งออกเป็นประเภทย่อยอีก 5,019 ประเภท โดยใช้เลขระดับ 5 ตัว และ 6 ตัวเพื่อให้สอดคล้องกับสินค้าใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้น ระบบ HS จึงมีการจำแนกประเภทสินค้าละเอียดมากกว่าระบบ CCCN เป็นอันมาก ระบบ CCCN ได้จำแนกประเภทของสินค้าบางชนิดตามวัตถุที่ใช้ทำเพราะไม่มีประเภทพิกัดที่ระบุชนิดหรือลักษณะของสินค้านั้นไว้โดยชัดเจน แต่ในระบบ HS จะกำหนดประเภทพิกัดของสินค้านั้นโดยพิจารณาจากชนิดหรือลักษณะของการใช้งานของสินค้าเป็นหลัก แทนการพิจารณาจากวัตถุที่ใช้ทำ นอกจากนี้ระบบ HS ยังมีการกำหนดคำนิยามของของบางชนิดหรือความหมายของคำบางคำเสียใหม่ เพื่อให้สอดคล้องกับเทคโนโลยี่สมัยใหม่ รวมทั้งได้ปรับปรุงหลักเกณฑ์หรือกฎทั่วไปในการตีความพิกัดอัตราศุลกากรด้วย ในการนำระบบ HS มาใช้นั้น รัฐบาลได้ออกเป็นพระราชกำหนดยกเลิกพระราชกำหนด พิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2503 และกฎหมายแก้ไขเพิ่มเติมอีก 56 ฉบับ และใช้พระราชกำหนดใหม่ดังกล่าวแทน พระราชกำหนดฉบับใหม่นี้มีชื่อว่า "พระราชกไหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2531" โดยพระราชกำหนด ฉบับนี้ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 31ธันวาคม 2530 มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2531 เป็นต้นไปพระราชกำหนด กำหนดฉบับใหม่นี้เป็นพระราชกำหนดที่ออกมาโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อที่จำนะระบบ HS มาใช้ มิใช่พระราชกำหนดเก็บภาษีเพิ่มเติม อย่างไรก็ตาม ผลของการนำระบบ HS มาใช้ อาจทำให้สินค้าบางตัวต้องย้ายไปอยู่ในพิกัดที่มีอัตราภาษีสูงกว่าเดิม ทำให้ต้องเสียภาษีเพิ่มขึ้น ในกรณีนี้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังก็ได้อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 10 ของพระราชกำหนดดังกล่าวลดอัตราภาษีให้เท่าอัตราเดิม นอกจากพระราชกำหนดฉบับใหม่นี้จะนำระบบ HS มาใช้แล้ว ยังมีบทบัญญัติให้นำคำอธิบายพิกัดศุลกากรระบบฮาร์โมไนซ์ของคณะมนตรีความร่วมมือทางศุลกากร (TheExplanatorynotestotheHarmonizedSystemofCCC) ที่จัดตั้งขึ้นตามอนุสัญญาว่าด้วยการจัดตั้งคณะมนตรีความร่วมมือทางศุลกากรมาใช้ในการตีความพิกัดอัตราศุลกากรด้วย การที่พระราชกำหนดฉบับนี้มีบทบัญญัติเช่นนี้ คงจะสืบเนื่องมาจากในขณะที่ยังใช้พิกัดอัตราศุลกากรระบบ CCCN อยู่นั้น กรมศุลกากรได้นำคำอธิบายพิกัดอัตราศุลกากรของคณะมนตรีความร่วมมือทางศุลกากรมาใช้ในการตีความพิกัดอัตราศุลกากรแต่ศาลมีความเห็นว่าไม่อาจนำมาใช้ได้ เพราะไม่มีกฎหมายรับรอง เพื่อมิให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยในการออกพระราชกำหนดฉบับนี้จึงมีการเขียนรับรองไว้ในมาตรา 15วรรคท้ายว่าให้นำคำอธิบายพิกัดศุลกากรระบบฮาร์โมไนซ์ของคณะมนตรีความร่วมมือทางศุลกากรมาใช้ได้ ฉะนั้น ต่อไปนี้ถ้ามีปัญหาการตีความพิกัดอัตราศุลกากรตามระบบ HS หรือตามพระราชกำหนดฉบับใหม่นี้เกิดขึ้นศาลคงจะไม่ปฏิเสธว่าคำอธิบายดังกล่าวนำมาใช้ไม่ได้พระราชกำหนด กำหนดฉบับใหม่นี้มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม2531 เป็นต้นไป ฉะนั้น สินค้าที่จะใช้พิกัดอัตราศุลกากรระบบ HS จึงต้องเป็นสินค้าที่นำเข้าตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2531 เป็นต้นไปสินค้าที่มีการนำเข้าก่อนวันที่ 1 มกราคม 2531 ยังคงใช้พิกัดอัตราศุลกากรระบบ CCCN ตามที่ระบุไว้ในพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากรพ.ศ. 2503 และกฎหมายแก้ไขเพิ่มเติมอีก 56 ฉบับ อยู่ ซึ่งก็ได้มีการบัญญัติไว้โดยชัดแจ้งในมาตรา 16 ของพระราชกำหนดฉบับใหม่ว่า"บรรดากฎหมายที่ถูกยกเลิกตามมาตรา 3 แห่งพระราชกำหนดนี้ ให้ยังคงใช้บังคับต่อไปเฉพาะในการปฏิบัติจัดเก็บอากรที่ค้างชำระ หรือที่พึงชำระหรือในการตีความก่อนวันที่พระราชกำหนดนี้ใช้บังคับ" แต่แม้จะไม่มีการบัญญัติไว้โดยชัดแจ้งเช่นนี้ ผลใช้บังคับของพระราชกำหนดฉบับใหม่ก็เป็นไปตามที่กล่าวข้างต้น เพราะตามหลักแล้ว "กฎหมายภาษีอากรไม่มีผลย้อนหลัง" ระบบ HS หรือพระราชกำหนดฉบับใหม่นี้จะใช้บังคับได้ผลดีเพียงใดเห็นจะต้องติดตามดูกันต่อไป แต่ขณะนี้พอจะเห็นปัญหาที่อาจเกิดขึ้นแล้ว คือ ในการจำแนกประเภทสินค้าตามระบบ HS นั้น มีหลายประเภทพิกัดที่ต้องอาศัยเกณฑ์หรือค่าทางวิทยาศาสตร์หรือวิศวกรรมศาสตร์มาเป็นตัวกำหนด ซึ่งจำเป็นต้องใช้เครื่องมือที่ทันสมัยในการวิเคราะห์ค่าต่าง ๆ แต่ในปัจจุบันกรมศุลกากรยังขาดเครื่องมือหรืออุปกรณ์ที่ทันสมัยที่จำเป็นต้องนำมาใช้ในการวิเคราะห์ จึงอาจมีปัญหาในทางปฏิบัติเกี่ยวกับการวิเคราะห์หาค่าหรือเกณฑ์ดังกล่าวได้ 2. สินค้าที่นำเข้าในคดีนี้ได้นำเข้ามาเมื่อปี พ.ศ. 2528ฉะนั้น จึงต้องใช้พิกัดตามพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ.2503หรือพิกัดตามระบบ CCCN เมื่อสินค้าที่นำเข้าเป็นพลาสติกสำเร็จรูปไม่ใช่เศษพลาสติก ผู้นำเข้าจึงต้องเสียอากรขาเข้าในพิกัดประเภทที่39.02 ข. ซึ่งเสียภาษีมากกว่าเศษพลาสติก อนึ่ง สินค้าจำพวกพลาสติกนี้ตามระบบ CCCN จัดอยู่ในหมวด 7 ตอนที่ 39 รวมอยู่กับสินค้าจำพวกยางแต่ตามระบบใหม่คือ ระบบ HS นั้นแม้จะจัดสินค้าจำพวกพลาสติกไว้ในหมวด 7 ตอนที่ 39 เหมือนเดิม แต่ก็ได้แยกสินค้าจำพวกยางไปอยู่ในตอนที่ 40 ต่างหาก และในตอนที่ 39 ก็มีการจำแนกประเภทสินค้าจำพวกพลาสติกไว้มากกว่าเดิมมาก โดยจำแนกไว้ถึง 26 ประเภทตั้งแต่พิกัดประเภทที่ 39.01-39.26 และแต่ละประเภทยังแบ่งย่อยออกไปอีกโดยใช้เลขระดับ 6 ตัว ฉะนั้น หากมีการนำพลาสติกพิพาทเข้ามาใหม่ ก็ต้องใช้พิกัดใหม่. ชัยสิทธิ์ ตราชูธรรม.