คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 57558หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้จำเลยยื่นคำฟ้องฎีกาขอให้ศาลฎีการอการลงโทษจำคุกจำเลย เป็นการฎีกาดุลพินิจในการลงโทษของศาลซึ่งเป็นปัญหาข้อเท็จจริงเมื่อปรากฏว่าศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น ให้ลงโทษจำคุกจำเลย2 ปี ดังนั้นจำเลยจึงจะฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงหาได้ไม่ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 จึงมีคำสั่งไม่รับคำฟ้องฎีกาของจำเลยจำเลยเห็นว่า คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขมากคดีจึงไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง อีกทั้งการที่ศาลล่างทั้งสองรับฟังคำให้การในชั้นสอบสวนของผู้ร่วมกระทำความผิดด้วยกันมาลงโทษจำเลยโดยไม่มีประจักษ์พยานอื่นประกอบนั้น เป็นการรับฟังพยานที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ส่วนปัญหาที่ว่าตามข้อเท็จจริงในฟ้องอันรับฟังเป็นยุติแล้วนั้นจะฟังได้หรือไม่ว่า จำเลยเป็นผู้กระทำความผิดก็เป็นปัญหาข้อกฎหมาย โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 103)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานลักทรัพย์ในเคหสถานโดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองทรัพย์ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3)(7)(8) ให้ลงโทษจำคุก 2 ปีศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 วรรคสาม นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว (อันดับ 91)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 94)คำสั่งศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3)(7)(8) ให้จำคุก 2 ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 วรรคสามดังนี้เป็นการแก้ไขเล็กน้อยจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรกการที่จำเลยฎีกาโต้แย้งเกี่ยวกับดุลพินิจของศาลว่า ควรรอการลงโทษให้จำเลยนั้น เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 900/2533พนักงานอัยการจังหวัดนครปฐมโจทก์นายชุมพร สืบอินทร์จำเลยนางสาวสุชาดา สมุทรคีรี ทนายจำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 218, ม. 224ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้จำเลยยื่นคำฟ้องฎีกาขอให้ศาลฎีการอการลงโทษจำคุกจำเลย เป็นการฎีกาดุลพินิจในการลงโทษของศาลซึ่งเป็นปัญหาข้อเท็จจริงเมื่อปรากฏว่าศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น ให้ลงโทษจำคุกจำเลย2 ปี ดังนั้นจำเลยจึงจะฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงหาได้ไม่ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 จึงมีคำสั่งไม่รับคำฟ้องฎีกาของจำเลยจำเลยเห็นว่า คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขมากคดีจึงไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง อีกทั้งการที่ศาลล่างทั้งสองรับฟังคำให้การในชั้นสอบสวนของผู้ร่วมกระทำความผิดด้วยกันมาลงโทษจำเลยโดยไม่มีประจักษ์พยานอื่นประกอบนั้น เป็นการรับฟังพยานที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ส่วนปัญหาที่ว่าตามข้อเท็จจริงในฟ้องอันรับฟังเป็นยุติแล้วนั้นจะฟังได้หรือไม่ว่า จำเลยเป็นผู้กระทำความผิดก็เป็นปัญหาข้อกฎหมาย โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 103)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานลักทรัพย์ในเคหสถานโดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองทรัพย์ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3)(7)(8) ให้ลงโทษจำคุก 2 ปีศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 วรรคสาม นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว (อันดับ 91)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 94)คำสั่งศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3)(7)(8) ให้จำคุก 2 ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 วรรคสามดังนี้เป็นการแก้ไขเล็กน้อยจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรกการที่จำเลยฎีกาโต้แย้งเกี่ยวกับดุลพินิจของศาลว่า ควรรอการลงโทษให้จำเลยนั้น เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(ก้าน อันนานนท์-เจริญ นิลเอสงฆ์-อัมพร ทองประยูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 900/2533พนักงานอัยการจังหวัดนครปฐมโจทก์นายชุมพร สืบอินทร์จำเลยนางสาวสุชาดา สมุทรคีรี ทนายจำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 218, ม. 224ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้จำเลยยื่นคำฟ้องฎีกาขอให้ศาลฎีการอการลงโทษจำคุกจำเลย เป็นการฎีกาดุลพินิจในการลงโทษของศาลซึ่งเป็นปัญหาข้อเท็จจริงเมื่อปรากฏว่าศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น ให้ลงโทษจำคุกจำเลย2 ปี ดังนั้นจำเลยจึงจะฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงหาได้ไม่ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 จึงมีคำสั่งไม่รับคำฟ้องฎีกาของจำเลยจำเลยเห็นว่า คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขมากคดีจึงไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง อีกทั้งการที่ศาลล่างทั้งสองรับฟังคำให้การในชั้นสอบสวนของผู้ร่วมกระทำความผิดด้วยกันมาลงโทษจำเลยโดยไม่มีประจักษ์พยานอื่นประกอบนั้น เป็นการรับฟังพยานที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ส่วนปัญหาที่ว่าตามข้อเท็จจริงในฟ้องอันรับฟังเป็นยุติแล้วนั้นจะฟังได้หรือไม่ว่า จำเลยเป็นผู้กระทำความผิดก็เป็นปัญหาข้อกฎหมาย โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 103)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานลักทรัพย์ในเคหสถานโดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองทรัพย์ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3)(7)(8) ให้ลงโทษจำคุก 2 ปีศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 วรรคสาม นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว (อันดับ 91)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 94)คำสั่งศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3)(7)(8) ให้จำคุก 2 ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 วรรคสามดังนี้เป็นการแก้ไขเล็กน้อยจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรกการที่จำเลยฎีกาโต้แย้งเกี่ยวกับดุลพินิจของศาลว่า ควรรอการลงโทษให้จำเลยนั้น เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(ก้าน อันนานนท์-เจริญ นิลเอสงฆ์-อัมพร ทองประยูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ