คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3717/2530หลักกฎหมาย: จำเลยหลอกลวงผู้เสียหาย 4 คนในเวลาเดียวกันเป็นการกระทำกรรมเดียว.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกระทำผิดหลายกรรมโดยเมื่อวันที่ 14 และ15 พฤศจิกายน 2525 จำเลยได้หลอกลวงผู้เสียหาย 6 คนว่าจำเลยสามารถจัดส่งผู้เสียหายไปทำงานต่างประเทศได้ ซึ่งเป็นความเท็จผู้เสียหายทั้งหกหลงเชื่อจึงมอบเงินให้จำเลย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341, 91 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา341, 91 รวม 6 กระทง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิด 3 กระทง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติตามที่ศาลอุทธรณ์ฟังมาว่า เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2525 เวลากลางวันผู้เสียหายทั้งสี่ไปพบจำเลยที่ร้านกาแฟในตลาดสิงห์บุรี จำเลยหลอกลวงผู้เสียหายทั้งสี่ด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จว่า จำเลยเป็นผู้จัดส่งคนงานไปทำงานที่ประเทศซาอุดีอาระเบีย และสามารถจัดการให้ผู้เสียหายทั้งสี่ไปทำงานดังกล่าวได้ แต่ความจริงจำเลยไม่ได้เป็นคนจัดหาคนงานและไม่สามารถส่งผู้เสียหายไปทำงานดังกล่าวได้ ต่อมาวันที่ 27 เดือนเดียวกันเวลากลางวันผู้เสียหายทั้งสี่ได้ไปพบและมอบเงินให้จำเลยคนละ 2,500 บาทเพราะหลงเชื่อจำเลย ดังนี้ เห็นว่าแม้มีผู้เสียหายถึง 4 คน แต่การหลอกลวงและได้รับเงินอันเป็นทรัพย์สินจากการหลอกลวงจำเลยได้กระทำในวาระเดียวกันนั้นเอง ย่อมเป็นการกระทำกรรมเดียวกัน หาใช่หลายกรรมต่างกันตามมาตรา 91 แห่งประมวลกฎหมายอาญาดังฎีกาโจทก์ไม่ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3717/2530พนักงานอัยการ จังหวัด สิงห์บุรีโจทก์นาย สมาน สดวก ดีจำเลย ป.อ. ม. 90, ม. 91, ม. 341จำเลยหลอกลวงผู้เสียหาย 4 คนในเวลาเดียวกันเป็นการกระทำกรรมเดียว.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกระทำผิดหลายกรรมโดยเมื่อวันที่ 14 และ15 พฤศจิกายน 2525 จำเลยได้หลอกลวงผู้เสียหาย 6 คนว่าจำเลยสามารถจัดส่งผู้เสียหายไปทำงานต่างประเทศได้ ซึ่งเป็นความเท็จผู้เสียหายทั้งหกหลงเชื่อจึงมอบเงินให้จำเลย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341, 91 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา341, 91 รวม 6 กระทง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิด 3 กระทง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติตามที่ศาลอุทธรณ์ฟังมาว่า เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2525 เวลากลางวันผู้เสียหายทั้งสี่ไปพบจำเลยที่ร้านกาแฟในตลาดสิงห์บุรี จำเลยหลอกลวงผู้เสียหายทั้งสี่ด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จว่า จำเลยเป็นผู้จัดส่งคนงานไปทำงานที่ประเทศซาอุดีอาระเบีย และสามารถจัดการให้ผู้เสียหายทั้งสี่ไปทำงานดังกล่าวได้ แต่ความจริงจำเลยไม่ได้เป็นคนจัดหาคนงานและไม่สามารถส่งผู้เสียหายไปทำงานดังกล่าวได้ ต่อมาวันที่ 27 เดือนเดียวกันเวลากลางวันผู้เสียหายทั้งสี่ได้ไปพบและมอบเงินให้จำเลยคนละ 2,500 บาทเพราะหลงเชื่อจำเลย ดังนี้ เห็นว่าแม้มีผู้เสียหายถึง 4 คน แต่การหลอกลวงและได้รับเงินอันเป็นทรัพย์สินจากการหลอกลวงจำเลยได้กระทำในวาระเดียวกันนั้นเอง ย่อมเป็นการกระทำกรรมเดียวกัน หาใช่หลายกรรมต่างกันตามมาตรา 91 แห่งประมวลกฎหมายอาญาดังฎีกาโจทก์ไม่ พิพากษายืน.(คำนึง อุไรรัตน์-ดุสิต วราโห-สวัสดิ์ รอดเจริญ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกระทำผิดหลายกรรมโดยเมื่อวันที่ 14 และ15 พฤศจิกายน 2525 จำเลยได้หลอกลวงผู้เสียหาย 6 คนว่าจำเลยสามารถจัดส่งผู้เสียหายไปทำงานต่างประเทศได้ ซึ่งเป็นความเท็จผู้เสียหายทั้งหกหลงเชื่อจึงมอบเงินให้จำเลย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341, 91 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา341, 91 รวม 6 กระทง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิด 3 กระทง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติตามที่ศาลอุทธรณ์ฟังมาว่า เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2525 เวลากลางวันผู้เสียหายทั้งสี่ไปพบจำเลยที่ร้านกาแฟในตลาดสิงห์บุรี จำเลยหลอกลวงผู้เสียหายทั้งสี่ด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จว่า จำเลยเป็นผู้จัดส่งคนงานไปทำงานที่ประเทศซาอุดีอาระเบีย และสามารถจัดการให้ผู้เสียหายทั้งสี่ไปทำงานดังกล่าวได้ แต่ความจริงจำเลยไม่ได้เป็นคนจัดหาคนงานและไม่สามารถส่งผู้เสียหายไปทำงานดังกล่าวได้ ต่อมาวันที่ 27 เดือนเดียวกันเวลากลางวันผู้เสียหายทั้งสี่ได้ไปพบและมอบเงินให้จำเลยคนละ 2,500 บาทเพราะหลงเชื่อจำเลย ดังนี้ เห็นว่าแม้มีผู้เสียหายถึง 4 คน แต่การหลอกลวงและได้รับเงินอันเป็นทรัพย์สินจากการหลอกลวงจำเลยได้กระทำในวาระเดียวกันนั้นเอง ย่อมเป็นการกระทำกรรมเดียวกัน หาใช่หลายกรรมต่างกันตามมาตรา 91 แห่งประมวลกฎหมายอาญาดังฎีกาโจทก์ไม่ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3717/2530พนักงานอัยการ จังหวัด สิงห์บุรีโจทก์นาย สมาน สดวก ดีจำเลย ป.อ. ม. 90, ม. 91, ม. 341จำเลยหลอกลวงผู้เสียหาย 4 คนในเวลาเดียวกันเป็นการกระทำกรรมเดียว.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกระทำผิดหลายกรรมโดยเมื่อวันที่ 14 และ15 พฤศจิกายน 2525 จำเลยได้หลอกลวงผู้เสียหาย 6 คนว่าจำเลยสามารถจัดส่งผู้เสียหายไปทำงานต่างประเทศได้ ซึ่งเป็นความเท็จผู้เสียหายทั้งหกหลงเชื่อจึงมอบเงินให้จำเลย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341, 91 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา341, 91 รวม 6 กระทง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิด 3 กระทง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติตามที่ศาลอุทธรณ์ฟังมาว่า เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2525 เวลากลางวันผู้เสียหายทั้งสี่ไปพบจำเลยที่ร้านกาแฟในตลาดสิงห์บุรี จำเลยหลอกลวงผู้เสียหายทั้งสี่ด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จว่า จำเลยเป็นผู้จัดส่งคนงานไปทำงานที่ประเทศซาอุดีอาระเบีย และสามารถจัดการให้ผู้เสียหายทั้งสี่ไปทำงานดังกล่าวได้ แต่ความจริงจำเลยไม่ได้เป็นคนจัดหาคนงานและไม่สามารถส่งผู้เสียหายไปทำงานดังกล่าวได้ ต่อมาวันที่ 27 เดือนเดียวกันเวลากลางวันผู้เสียหายทั้งสี่ได้ไปพบและมอบเงินให้จำเลยคนละ 2,500 บาทเพราะหลงเชื่อจำเลย ดังนี้ เห็นว่าแม้มีผู้เสียหายถึง 4 คน แต่การหลอกลวงและได้รับเงินอันเป็นทรัพย์สินจากการหลอกลวงจำเลยได้กระทำในวาระเดียวกันนั้นเอง ย่อมเป็นการกระทำกรรมเดียวกัน หาใช่หลายกรรมต่างกันตามมาตรา 91 แห่งประมวลกฎหมายอาญาดังฎีกาโจทก์ไม่ พิพากษายืน.(คำนึง อุไรรัตน์-ดุสิต วราโห-สวัสดิ์ รอดเจริญ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ