คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2609/2532หลักกฎหมาย: คำให้การของผู้เสียหายในชั้นสอบสวนซึ่งมีข้อความแสดงว่าขณะเกิดเหตุผู้เสียหายเห็นจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหาย และผู้เสียหายเบิกความรับว่าได้อ่านและลงลายมือชื่อไว้นั้น เป็นพยานบอกเล่ารับฟังได้แต่เพียงเป็นพยานประกอบคำเบิกความของพยานในชั้นศาล เมื่อผู้เสียหายเบิกความต่อศาลว่าตนได้บอก ว. กับตำรวจหลังเกิดเหตุเพียงว่าสงสัยว่าจำเลยยิง โดยมี ว. พยานซึ่งอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุเบิกความสนับสนุนว่า ผู้เสียหายวิ่งมาแจ้งเหตุหลังเสียงปืนดังเล็กน้อยโดยไม่ระบุว่าถูกใครยิง โจทก์จึงขาดประจักษ์พยานเมื่อโจทก์ไม่มีพยานแวดล้อมอย่างใดอย่างหนึ่งมัด ตัวจำเลยว่าเป็นคนร้าย ลำพังแต่คำให้การผู้เสียหายในชั้นสอบสวน ยังไม่มั่นคงเพียงพอจะฟังลงโทษจำเลยได้.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80, 33, 32 และขอให้ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80 จำคุก 10 ปี ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง ริบของกลางโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงได้ความจากผู้เสียหายว่าก่อนเกิดเหตุเครื่องเล่นวีดีโอเทปของนายสุชาติหายไป ผู้เสียหายทราบว่าจำเลยซึ่งเป็นญาติกันเป็นคนลักเอาไป จึงเล่าให้นายสุชาติฟัง จำเลยจึงโกรธเคืองผู้เสียหาย ในวันที่ 3 พฤษภาคม 2530ผู้เสียหายไปร่วมงานเลี้ยงส่งข้าราชการครูที่โรงเรียนบ้านหนองรีจนเวลา 22 นาฬิกา แล้วไปดูภาพยนตร์ที่หน้าโรงเรียนจนเวลาประมาณ23 นาฬิกา ก็เดินกลับบ้านไปได้ประมาณ 15 เมตร มีเสียงปืนดัง 1 นัดใกล้ตัว ผู้เสียหายล้มลงหมดสติ สักครู่จึงรู้สึกตัวแล้ววิ่งไปบอกนายแหวนบิดากับตำรวจบริเวณงานว่าสงสัยว่านายเปี๊ยกจำเลยยิงแล้วไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล โจทก์มีนายแหวน เทศหนู บิดาผู้เสียหายเป็นพยานเบิกความสนับสนุนว่า ขณะเกิดเหตุนายแหวนเก็บของอยู่ในงาน ผู้เสียหายวิ่งมาบอกว่าถูกยิงมาโดยไม่ได้บอกว่าใครยิง ขณะพาผู้เสียหายไปโรงพยาบาล ผู้เสียหายพูดไม่ได้เพราะถูกยิงจากกกหูด้านหลัง กระสุนทะลุบริเวณปาก คดีได้ความจากร้อยตำรวจเอกยุทธนา เหมือนชู พนักงานสอบสวนต่อไปว่า ในวันที่6 พฤษภาคม 2530 เวลา 12 นาฬิกาเศษ นายแหวนได้มาแจ้งที่สถานีตำรวจภูธรอำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี ว่า ผู้เสียหายถูกจำเลยใช้อาวุธปืนยิง ในวันเดียวกัน ร้อยตำรวจเอกถนอม คงยั่งยืนได้นำตัวจำเลยมามอบตามบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.3ร้อยตำรวจเอกยุทธนาได้สอบปากคำผู้เสียหายตามบันทึกคำให้การพยานเอกสารหมาย จ.1 ชั้นสอบสวนจำเลยให้การปฏิเสธ เห็นว่าแม้เอกสารหมาย จ.1 จะมีข้อความแสดงว่าขณะเกิดเหตุผู้เสียหายเห็นจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหาย และผู้เสียหายรับว่าได้อ่านและลงลายมือชื่อก็จริง แต่เอกสารบันทึกคำให้การชั้นสอบสวนเป็นพยานบอกเล่า รับฟังได้แต่เพียงเป็นพยานประกอบคำเบิกความของพยานในชั้นศาล เมื่อผู้เสียหายเบิกความต่อศาลว่าตนได้บอกนายแหวนกับตำรวจหลังเกิดเหตุเพียงว่าสงสัยว่านายเปี๊ยกจำเลยยิง โดยมีนายแหวนพยานซึ่งอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุเบิกความสนับสนุนว่า ผู้เสียหายวิ่งมาแจ้งเหตุหลังเสียงปืนดังเล็กน้อยโดยไม่ระบุว่าถูกใครยิงโจทก์จึงขาดประจักษ์พยาน เมื่อโจทก์ไม่มีพยานแวดล้อมอย่างใดอย่างหนึ่งมัดตัวจำเลยว่าเป็นคนร้าย ลำพังแต่คำให้การผู้เสียหายในชั้นสอบสวน ยังไม่มั่นคงเพียงพอที่จะฟังลงโทษจำเลย ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2609/2532พนักงานอัยการ จังหวัด กาญจนบุรีโจทก์นาย วัฒนา หรือ เปี๊ยก เ ทศ หนูจำเลย ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 226, ม. 227 ป.วิ.พ. ม. 95คำให้การของผู้เสียหายในชั้นสอบสวนซึ่งมีข้อความแสดงว่าขณะเกิดเหตุผู้เสียหายเห็นจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหาย และผู้เสียหายเบิกความรับว่าได้อ่านและลงลายมือชื่อไว้นั้น เป็นพยานบอกเล่ารับฟังได้แต่เพียงเป็นพยานประกอบคำเบิกความของพยานในชั้นศาล เมื่อผู้เสียหายเบิกความต่อศาลว่าตนได้บอก ว. กับตำรวจหลังเกิดเหตุเพียงว่าสงสัยว่าจำเลยยิง โดยมี ว. พยานซึ่งอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุเบิกความสนับสนุนว่า ผู้เสียหายวิ่งมาแจ้งเหตุหลังเสียงปืนดังเล็กน้อยโดยไม่ระบุว่าถูกใครยิง โจทก์จึงขาดประจักษ์พยานเมื่อโจทก์ไม่มีพยานแวดล้อมอย่างใดอย่างหนึ่งมัด ตัวจำเลยว่าเป็นคนร้าย ลำพังแต่คำให้การผู้เสียหายในชั้นสอบสวน ยังไม่มั่นคงเพียงพอจะฟังลงโทษจำเลยได้.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80, 33, 32 และขอให้ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80 จำคุก 10 ปี ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง ริบของกลางโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงได้ความจากผู้เสียหายว่าก่อนเกิดเหตุเครื่องเล่นวีดีโอเทปของนายสุชาติหายไป ผู้เสียหายทราบว่าจำเลยซึ่งเป็นญาติกันเป็นคนลักเอาไป จึงเล่าให้นายสุชาติฟัง จำเลยจึงโกรธเคืองผู้เสียหาย ในวันที่ 3 พฤษภาคม 2530ผู้เสียหายไปร่วมงานเลี้ยงส่งข้าราชการครูที่โรงเรียนบ้านหนองรีจนเวลา 22 นาฬิกา แล้วไปดูภาพยนตร์ที่หน้าโรงเรียนจนเวลาประมาณ23 นาฬิกา ก็เดินกลับบ้านไปได้ประมาณ 15 เมตร มีเสียงปืนดัง 1 นัดใกล้ตัว ผู้เสียหายล้มลงหมดสติ สักครู่จึงรู้สึกตัวแล้ววิ่งไปบอกนายแหวนบิดากับตำรวจบริเวณงานว่าสงสัยว่านายเปี๊ยกจำเลยยิงแล้วไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล โจทก์มีนายแหวน เทศหนู บิดาผู้เสียหายเป็นพยานเบิกความสนับสนุนว่า ขณะเกิดเหตุนายแหวนเก็บของอยู่ในงาน ผู้เสียหายวิ่งมาบอกว่าถูกยิงมาโดยไม่ได้บอกว่าใครยิง ขณะพาผู้เสียหายไปโรงพยาบาล ผู้เสียหายพูดไม่ได้เพราะถูกยิงจากกกหูด้านหลัง กระสุนทะลุบริเวณปาก คดีได้ความจากร้อยตำรวจเอกยุทธนา เหมือนชู พนักงานสอบสวนต่อไปว่า ในวันที่6 พฤษภาคม 2530 เวลา 12 นาฬิกาเศษ นายแหวนได้มาแจ้งที่สถานีตำรวจภูธรอำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี ว่า ผู้เสียหายถูกจำเลยใช้อาวุธปืนยิง ในวันเดียวกัน ร้อยตำรวจเอกถนอม คงยั่งยืนได้นำตัวจำเลยมามอบตามบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.3ร้อยตำรวจเอกยุทธนาได้สอบปากคำผู้เสียหายตามบันทึกคำให้การพยานเอกสารหมาย จ.1 ชั้นสอบสวนจำเลยให้การปฏิเสธ เห็นว่าแม้เอกสารหมาย จ.1 จะมีข้อความแสดงว่าขณะเกิดเหตุผู้เสียหายเห็นจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหาย และผู้เสียหายรับว่าได้อ่านและลงลายมือชื่อก็จริง แต่เอกสารบันทึกคำให้การชั้นสอบสวนเป็นพยานบอกเล่า รับฟังได้แต่เพียงเป็นพยานประกอบคำเบิกความของพยานในชั้นศาล เมื่อผู้เสียหายเบิกความต่อศาลว่าตนได้บอกนายแหวนกับตำรวจหลังเกิดเหตุเพียงว่าสงสัยว่านายเปี๊ยกจำเลยยิง โดยมีนายแหวนพยานซึ่งอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุเบิกความสนับสนุนว่า ผู้เสียหายวิ่งมาแจ้งเหตุหลังเสียงปืนดังเล็กน้อยโดยไม่ระบุว่าถูกใครยิงโจทก์จึงขาดประจักษ์พยาน เมื่อโจทก์ไม่มีพยานแวดล้อมอย่างใดอย่างหนึ่งมัดตัวจำเลยว่าเป็นคนร้าย ลำพังแต่คำให้การผู้เสียหายในชั้นสอบสวน ยังไม่มั่นคงเพียงพอที่จะฟังลงโทษจำเลย ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน.(อากาศ บำรุงชีพ-ถวิล ทองสว่างรัตน์-พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80, 33, 32 และขอให้ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80 จำคุก 10 ปี ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง ริบของกลางโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงได้ความจากผู้เสียหายว่าก่อนเกิดเหตุเครื่องเล่นวีดีโอเทปของนายสุชาติหายไป ผู้เสียหายทราบว่าจำเลยซึ่งเป็นญาติกันเป็นคนลักเอาไป จึงเล่าให้นายสุชาติฟัง จำเลยจึงโกรธเคืองผู้เสียหาย ในวันที่ 3 พฤษภาคม 2530ผู้เสียหายไปร่วมงานเลี้ยงส่งข้าราชการครูที่โรงเรียนบ้านหนองรีจนเวลา 22 นาฬิกา แล้วไปดูภาพยนตร์ที่หน้าโรงเรียนจนเวลาประมาณ23 นาฬิกา ก็เดินกลับบ้านไปได้ประมาณ 15 เมตร มีเสียงปืนดัง 1 นัดใกล้ตัว ผู้เสียหายล้มลงหมดสติ สักครู่จึงรู้สึกตัวแล้ววิ่งไปบอกนายแหวนบิดากับตำรวจบริเวณงานว่าสงสัยว่านายเปี๊ยกจำเลยยิงแล้วไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล โจทก์มีนายแหวน เทศหนู บิดาผู้เสียหายเป็นพยานเบิกความสนับสนุนว่า ขณะเกิดเหตุนายแหวนเก็บของอยู่ในงาน ผู้เสียหายวิ่งมาบอกว่าถูกยิงมาโดยไม่ได้บอกว่าใครยิง ขณะพาผู้เสียหายไปโรงพยาบาล ผู้เสียหายพูดไม่ได้เพราะถูกยิงจากกกหูด้านหลัง กระสุนทะลุบริเวณปาก คดีได้ความจากร้อยตำรวจเอกยุทธนา เหมือนชู พนักงานสอบสวนต่อไปว่า ในวันที่6 พฤษภาคม 2530 เวลา 12 นาฬิกาเศษ นายแหวนได้มาแจ้งที่สถานีตำรวจภูธรอำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี ว่า ผู้เสียหายถูกจำเลยใช้อาวุธปืนยิง ในวันเดียวกัน ร้อยตำรวจเอกถนอม คงยั่งยืนได้นำตัวจำเลยมามอบตามบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.3ร้อยตำรวจเอกยุทธนาได้สอบปากคำผู้เสียหายตามบันทึกคำให้การพยานเอกสารหมาย จ.1 ชั้นสอบสวนจำเลยให้การปฏิเสธ เห็นว่าแม้เอกสารหมาย จ.1 จะมีข้อความแสดงว่าขณะเกิดเหตุผู้เสียหายเห็นจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหาย และผู้เสียหายรับว่าได้อ่านและลงลายมือชื่อก็จริง แต่เอกสารบันทึกคำให้การชั้นสอบสวนเป็นพยานบอกเล่า รับฟังได้แต่เพียงเป็นพยานประกอบคำเบิกความของพยานในชั้นศาล เมื่อผู้เสียหายเบิกความต่อศาลว่าตนได้บอกนายแหวนกับตำรวจหลังเกิดเหตุเพียงว่าสงสัยว่านายเปี๊ยกจำเลยยิง โดยมีนายแหวนพยานซึ่งอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุเบิกความสนับสนุนว่า ผู้เสียหายวิ่งมาแจ้งเหตุหลังเสียงปืนดังเล็กน้อยโดยไม่ระบุว่าถูกใครยิงโจทก์จึงขาดประจักษ์พยาน เมื่อโจทก์ไม่มีพยานแวดล้อมอย่างใดอย่างหนึ่งมัดตัวจำเลยว่าเป็นคนร้าย ลำพังแต่คำให้การผู้เสียหายในชั้นสอบสวน ยังไม่มั่นคงเพียงพอที่จะฟังลงโทษจำเลย ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2609/2532พนักงานอัยการ จังหวัด กาญจนบุรีโจทก์นาย วัฒนา หรือ เปี๊ยก เ ทศ หนูจำเลย ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 226, ม. 227 ป.วิ.พ. ม. 95คำให้การของผู้เสียหายในชั้นสอบสวนซึ่งมีข้อความแสดงว่าขณะเกิดเหตุผู้เสียหายเห็นจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหาย และผู้เสียหายเบิกความรับว่าได้อ่านและลงลายมือชื่อไว้นั้น เป็นพยานบอกเล่ารับฟังได้แต่เพียงเป็นพยานประกอบคำเบิกความของพยานในชั้นศาล เมื่อผู้เสียหายเบิกความต่อศาลว่าตนได้บอก ว. กับตำรวจหลังเกิดเหตุเพียงว่าสงสัยว่าจำเลยยิง โดยมี ว. พยานซึ่งอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุเบิกความสนับสนุนว่า ผู้เสียหายวิ่งมาแจ้งเหตุหลังเสียงปืนดังเล็กน้อยโดยไม่ระบุว่าถูกใครยิง โจทก์จึงขาดประจักษ์พยานเมื่อโจทก์ไม่มีพยานแวดล้อมอย่างใดอย่างหนึ่งมัด ตัวจำเลยว่าเป็นคนร้าย ลำพังแต่คำให้การผู้เสียหายในชั้นสอบสวน ยังไม่มั่นคงเพียงพอจะฟังลงโทษจำเลยได้.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80, 33, 32 และขอให้ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80 จำคุก 10 ปี ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง ริบของกลางโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงได้ความจากผู้เสียหายว่าก่อนเกิดเหตุเครื่องเล่นวีดีโอเทปของนายสุชาติหายไป ผู้เสียหายทราบว่าจำเลยซึ่งเป็นญาติกันเป็นคนลักเอาไป จึงเล่าให้นายสุชาติฟัง จำเลยจึงโกรธเคืองผู้เสียหาย ในวันที่ 3 พฤษภาคม 2530ผู้เสียหายไปร่วมงานเลี้ยงส่งข้าราชการครูที่โรงเรียนบ้านหนองรีจนเวลา 22 นาฬิกา แล้วไปดูภาพยนตร์ที่หน้าโรงเรียนจนเวลาประมาณ23 นาฬิกา ก็เดินกลับบ้านไปได้ประมาณ 15 เมตร มีเสียงปืนดัง 1 นัดใกล้ตัว ผู้เสียหายล้มลงหมดสติ สักครู่จึงรู้สึกตัวแล้ววิ่งไปบอกนายแหวนบิดากับตำรวจบริเวณงานว่าสงสัยว่านายเปี๊ยกจำเลยยิงแล้วไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล โจทก์มีนายแหวน เทศหนู บิดาผู้เสียหายเป็นพยานเบิกความสนับสนุนว่า ขณะเกิดเหตุนายแหวนเก็บของอยู่ในงาน ผู้เสียหายวิ่งมาบอกว่าถูกยิงมาโดยไม่ได้บอกว่าใครยิง ขณะพาผู้เสียหายไปโรงพยาบาล ผู้เสียหายพูดไม่ได้เพราะถูกยิงจากกกหูด้านหลัง กระสุนทะลุบริเวณปาก คดีได้ความจากร้อยตำรวจเอกยุทธนา เหมือนชู พนักงานสอบสวนต่อไปว่า ในวันที่6 พฤษภาคม 2530 เวลา 12 นาฬิกาเศษ นายแหวนได้มาแจ้งที่สถานีตำรวจภูธรอำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี ว่า ผู้เสียหายถูกจำเลยใช้อาวุธปืนยิง ในวันเดียวกัน ร้อยตำรวจเอกถนอม คงยั่งยืนได้นำตัวจำเลยมามอบตามบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.3ร้อยตำรวจเอกยุทธนาได้สอบปากคำผู้เสียหายตามบันทึกคำให้การพยานเอกสารหมาย จ.1 ชั้นสอบสวนจำเลยให้การปฏิเสธ เห็นว่าแม้เอกสารหมาย จ.1 จะมีข้อความแสดงว่าขณะเกิดเหตุผู้เสียหายเห็นจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหาย และผู้เสียหายรับว่าได้อ่านและลงลายมือชื่อก็จริง แต่เอกสารบันทึกคำให้การชั้นสอบสวนเป็นพยานบอกเล่า รับฟังได้แต่เพียงเป็นพยานประกอบคำเบิกความของพยานในชั้นศาล เมื่อผู้เสียหายเบิกความต่อศาลว่าตนได้บอกนายแหวนกับตำรวจหลังเกิดเหตุเพียงว่าสงสัยว่านายเปี๊ยกจำเลยยิง โดยมีนายแหวนพยานซึ่งอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุเบิกความสนับสนุนว่า ผู้เสียหายวิ่งมาแจ้งเหตุหลังเสียงปืนดังเล็กน้อยโดยไม่ระบุว่าถูกใครยิงโจทก์จึงขาดประจักษ์พยาน เมื่อโจทก์ไม่มีพยานแวดล้อมอย่างใดอย่างหนึ่งมัดตัวจำเลยว่าเป็นคนร้าย ลำพังแต่คำให้การผู้เสียหายในชั้นสอบสวน ยังไม่มั่นคงเพียงพอที่จะฟังลงโทษจำเลย ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน.(อากาศ บำรุงชีพ-ถวิล ทองสว่างรัตน์-พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ