คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 527/2482หลักกฎหมาย: ทำสัญญาซื้อขายทรัพย์สินกันโดยให้ผู้ซื้อเอาเงินราคา+ซื้อนั้นไปชำระหนี้บุคคลภายนอกแทนผู้ขาย เมื่อผู้ซื้อเอาราคาค่าซื้อไปชำระหนี้แล้ว ยังเหลืออยู่อีกเท่าไร เมื่อมิได้มีข้อสัญญาเป็นอย่างอื่น ผู้ซื้อต้องมอบเงินที่เหลือให้ผู้ขายไป ประมวลวิธีพิจารณาแพ่ง ม.93,177, โจทก์ฟ้องและระบุถึงรายการตามบัญชีท้ายฟ้องฝ่ายจำเลยมิได้ปฏิเสธรายการนั้น ศาลรับฟังรายการนั้นได้ แม้โจทก์มิได้ส่งต้นฉะบับรายการนั้นต่อศาลเดิมโจทก์ถูกพิพากษาให้เป็นบุคคลล้มละลาย โจทก์ได้ร้องขอตกลงหนี้โดยยอมชำระหนี้ ๒๐ เปอร์เซ็นต์ จำเลยเป็นผู้ค้ำประกันแล้วโจทก์ทำสัญญาขายทรัพย์ของตนให้จำเลยเป็นราคา ๔๓,๗๗๑ บาท เพื่อให้จำเลยเอาเงินนั้นไปชำระหนี้ตามที่ขอตกลงแทนโจทก์ จำเลยได้ชำระหนี้ไปเพียง ๔๒,๐๑๔ บาท ๑๖ สตางค์ เพื่อหักกับราคาทรัพย์ที่ขายให้จำเลยแล้ว เงินยังค้างอยู่ที่จำเลยอีก ๑๗๕๖ บาท ๘๔ สตางค์ โจทก์จึงฟ้องเรียกเงินจำนวนนี้ ศาลฎีกาตัดสินว่าคดีเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องลาภมิควรได้ คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ ๑ ปี ดังข้อตัดฟ้องของจำเลย สัญญาซื้อขายรายพิพาทนี้เป็นการซื้อขายธรรมดา บอกจำนวนทรัพย์และราคาซื้อขายไว้อย่างชัดเจนไม่ใช่เป็นการขายเหมาดังฎีกาจำเลย ฉะนั้นเมื่อจำเลยนำเงินของโจทก์ไปชำระหนี้แทนโจทก์ยังเหลืออีกเท่าไรก็มีหน้าที่คืนให้โจทก์ที่จำเลยฎีกาว่าศาลไม่ควรรับฟังบัญชีท้ายฟ้อง เพราะโจทก์ไม่ส่งต้นฉะบับนั้นเมื่อจำเลยมิได้โต้เถียงรายการนี้ในคำให้การว่าผิดถูกอย่างไรแล้ว ดังนี้แม้โจทก์จะมิได้ส่งต้นฉะบับต่อศาล ๆ ก็รับฟังได้ จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ให้จำเลยใช้เงินที่ฟ้องให้โจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 527/2482นางเจ็งลิ้ม แซ่เบ้โจทก์นายม้าเกีย แซ่เบ้จำเลย ป.พ.พ. ม. 406, ม. 453 ป.วิ.พ. ม. 93, ม. 177ทำสัญญาซื้อขายทรัพย์สินกันโดยให้ผู้ซื้อเอาเงินราคา+ซื้อนั้นไปชำระหนี้บุคคลภายนอกแทนผู้ขาย เมื่อผู้ซื้อเอาราคาค่าซื้อไปชำระหนี้แล้ว ยังเหลืออยู่อีกเท่าไร เมื่อมิได้มีข้อสัญญาเป็นอย่างอื่น ผู้ซื้อต้องมอบเงินที่เหลือให้ผู้ขายไป ประมวลวิธีพิจารณาแพ่ง ม.93,177, โจทก์ฟ้องและระบุถึงรายการตามบัญชีท้ายฟ้องฝ่ายจำเลยมิได้ปฏิเสธรายการนั้น ศาลรับฟังรายการนั้นได้ แม้โจทก์มิได้ส่งต้นฉะบับรายการนั้นต่อศาลเดิมโจทก์ถูกพิพากษาให้เป็นบุคคลล้มละลาย โจทก์ได้ร้องขอตกลงหนี้โดยยอมชำระหนี้ ๒๐ เปอร์เซ็นต์ จำเลยเป็นผู้ค้ำประกันแล้วโจทก์ทำสัญญาขายทรัพย์ของตนให้จำเลยเป็นราคา ๔๓,๗๗๑ บาท เพื่อให้จำเลยเอาเงินนั้นไปชำระหนี้ตามที่ขอตกลงแทนโจทก์ จำเลยได้ชำระหนี้ไปเพียง ๔๒,๐๑๔ บาท ๑๖ สตางค์ เพื่อหักกับราคาทรัพย์ที่ขายให้จำเลยแล้ว เงินยังค้างอยู่ที่จำเลยอีก ๑๗๕๖ บาท ๘๔ สตางค์ โจทก์จึงฟ้องเรียกเงินจำนวนนี้ ศาลฎีกาตัดสินว่าคดีเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องลาภมิควรได้ คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ ๑ ปี ดังข้อตัดฟ้องของจำเลย สัญญาซื้อขายรายพิพาทนี้เป็นการซื้อขายธรรมดา บอกจำนวนทรัพย์และราคาซื้อขายไว้อย่างชัดเจนไม่ใช่เป็นการขายเหมาดังฎีกาจำเลย ฉะนั้นเมื่อจำเลยนำเงินของโจทก์ไปชำระหนี้แทนโจทก์ยังเหลืออีกเท่าไรก็มีหน้าที่คืนให้โจทก์ที่จำเลยฎีกาว่าศาลไม่ควรรับฟังบัญชีท้ายฟ้อง เพราะโจทก์ไม่ส่งต้นฉะบับนั้นเมื่อจำเลยมิได้โต้เถียงรายการนี้ในคำให้การว่าผิดถูกอย่างไรแล้ว ดังนี้แม้โจทก์จะมิได้ส่งต้นฉะบับต่อศาล ๆ ก็รับฟังได้ จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ให้จำเลยใช้เงินที่ฟ้องให้โจทก์(อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-อิศร-ดูปลาตร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: เดิมโจทก์ถูกพิพากษาให้เป็นบุคคลล้มละลาย โจทก์ได้ร้องขอตกลงหนี้โดยยอมชำระหนี้ ๒๐ เปอร์เซ็นต์ จำเลยเป็นผู้ค้ำประกันแล้วโจทก์ทำสัญญาขายทรัพย์ของตนให้จำเลยเป็นราคา ๔๓,๗๗๑ บาท เพื่อให้จำเลยเอาเงินนั้นไปชำระหนี้ตามที่ขอตกลงแทนโจทก์ จำเลยได้ชำระหนี้ไปเพียง ๔๒,๐๑๔ บาท ๑๖ สตางค์ เพื่อหักกับราคาทรัพย์ที่ขายให้จำเลยแล้ว เงินยังค้างอยู่ที่จำเลยอีก ๑๗๕๖ บาท ๘๔ สตางค์ โจทก์จึงฟ้องเรียกเงินจำนวนนี้ ศาลฎีกาตัดสินว่าคดีเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องลาภมิควรได้ คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ ๑ ปี ดังข้อตัดฟ้องของจำเลย สัญญาซื้อขายรายพิพาทนี้เป็นการซื้อขายธรรมดา บอกจำนวนทรัพย์และราคาซื้อขายไว้อย่างชัดเจนไม่ใช่เป็นการขายเหมาดังฎีกาจำเลย ฉะนั้นเมื่อจำเลยนำเงินของโจทก์ไปชำระหนี้แทนโจทก์ยังเหลืออีกเท่าไรก็มีหน้าที่คืนให้โจทก์ที่จำเลยฎีกาว่าศาลไม่ควรรับฟังบัญชีท้ายฟ้อง เพราะโจทก์ไม่ส่งต้นฉะบับนั้นเมื่อจำเลยมิได้โต้เถียงรายการนี้ในคำให้การว่าผิดถูกอย่างไรแล้ว ดังนี้แม้โจทก์จะมิได้ส่งต้นฉะบับต่อศาล ๆ ก็รับฟังได้ จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ให้จำเลยใช้เงินที่ฟ้องให้โจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 527/2482นางเจ็งลิ้ม แซ่เบ้โจทก์นายม้าเกีย แซ่เบ้จำเลย ป.พ.พ. ม. 406, ม. 453 ป.วิ.พ. ม. 93, ม. 177ทำสัญญาซื้อขายทรัพย์สินกันโดยให้ผู้ซื้อเอาเงินราคา+ซื้อนั้นไปชำระหนี้บุคคลภายนอกแทนผู้ขาย เมื่อผู้ซื้อเอาราคาค่าซื้อไปชำระหนี้แล้ว ยังเหลืออยู่อีกเท่าไร เมื่อมิได้มีข้อสัญญาเป็นอย่างอื่น ผู้ซื้อต้องมอบเงินที่เหลือให้ผู้ขายไป ประมวลวิธีพิจารณาแพ่ง ม.93,177, โจทก์ฟ้องและระบุถึงรายการตามบัญชีท้ายฟ้องฝ่ายจำเลยมิได้ปฏิเสธรายการนั้น ศาลรับฟังรายการนั้นได้ แม้โจทก์มิได้ส่งต้นฉะบับรายการนั้นต่อศาลเดิมโจทก์ถูกพิพากษาให้เป็นบุคคลล้มละลาย โจทก์ได้ร้องขอตกลงหนี้โดยยอมชำระหนี้ ๒๐ เปอร์เซ็นต์ จำเลยเป็นผู้ค้ำประกันแล้วโจทก์ทำสัญญาขายทรัพย์ของตนให้จำเลยเป็นราคา ๔๓,๗๗๑ บาท เพื่อให้จำเลยเอาเงินนั้นไปชำระหนี้ตามที่ขอตกลงแทนโจทก์ จำเลยได้ชำระหนี้ไปเพียง ๔๒,๐๑๔ บาท ๑๖ สตางค์ เพื่อหักกับราคาทรัพย์ที่ขายให้จำเลยแล้ว เงินยังค้างอยู่ที่จำเลยอีก ๑๗๕๖ บาท ๘๔ สตางค์ โจทก์จึงฟ้องเรียกเงินจำนวนนี้ ศาลฎีกาตัดสินว่าคดีเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องลาภมิควรได้ คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ ๑ ปี ดังข้อตัดฟ้องของจำเลย สัญญาซื้อขายรายพิพาทนี้เป็นการซื้อขายธรรมดา บอกจำนวนทรัพย์และราคาซื้อขายไว้อย่างชัดเจนไม่ใช่เป็นการขายเหมาดังฎีกาจำเลย ฉะนั้นเมื่อจำเลยนำเงินของโจทก์ไปชำระหนี้แทนโจทก์ยังเหลืออีกเท่าไรก็มีหน้าที่คืนให้โจทก์ที่จำเลยฎีกาว่าศาลไม่ควรรับฟังบัญชีท้ายฟ้อง เพราะโจทก์ไม่ส่งต้นฉะบับนั้นเมื่อจำเลยมิได้โต้เถียงรายการนี้ในคำให้การว่าผิดถูกอย่างไรแล้ว ดังนี้แม้โจทก์จะมิได้ส่งต้นฉะบับต่อศาล ๆ ก็รับฟังได้ จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ให้จำเลยใช้เงินที่ฟ้องให้โจทก์(อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-อิศร-ดูปลาตร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ