คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1413/2493หลักกฎหมาย: ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา 251, 53 โจทก์พอใจมิได้อุทธรณ์หรือแก้อุทธรณ์แต่อย่างใด จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโดยเห็นว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ ดังนี้โจทก์จะฎีกาว่าการกระทำของจำเลยไม่ใช่เป็นการป้องกันเลยไม่ได้ คงฎีกาได้แต่เพียงว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุเท่านั้น จำเลยถูกคน 2 คนใช้ไม้กลุ้มรุมทำร้าย และคนหนึ่งกอดจำเลยไว้ อีกคนหนึ่งใช้ไม้ตีเช่นนี้จำเลยใช้มีดพกปลายแหลมยาวเกือบคืบที่แย่งมาได้จากคน 2 คนนั้นแทงคนทั้ง 2 ไป ย่อมเป็นการแสดงว่าจำเลยจะแทงเพื่อให้รอดพ้นจากการถูกกระทำร้ายเท่านั้น จึงเป็นการป้องกันตนพอสมควรแก่เหตุโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙ จำเลยต่อสู้ว่ากระทำโดยป้องกัน ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษตามมาตรา ๒๕๑, ๕๓ คงจำคุก ๕ ปี จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาว่าไม่ใช่เรื่องป้องกันตัว แม้จะฟังว่าป้องกันก็เป็นการเกินสมควรแก่เหตุ ศาลฎีกาเห็นว่าศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุ โจทก์พอใจในคำวินิจฉัยนั้นแล้วมิได้อุทธรณ์หรือทำคำแก้อุทธรณ์คัดค้านโต้แย้งไว้แต่ประการใด ปัญหาข้อนี้จึงเป็นอันยุติโจทก์จะกลับรื้อฟื้นในชั้นฎีกาเช่นนี้ไม่ได้ คงเหลือแต่ปัญหาเพียงว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันเกินกว่าเหตุหรือไม่ ข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยกับนายน้อยนายจุ่น ผู้ตายมึนเมาสุราเดินทางมาด้วยกัน ผู้ตายมีไม้คนละอันและมีมีดพกปลายแหลมด้วยอีก ๑ เล่ม ได้เข้ากลุ่มรุมใช้ไม้ตีจำเลย จำเลยแย่งมีดพกเล่มนั้นมาได้นายจุ่นกลับเข้ากอดปล้ำตัวจำเลยไว้ และนายน้อยฉวยไม้เข้ามาตีจำเลยอีก จำเลยไม่มีโอกาศจะหลบหนี จึงได้ใช้มีดพกแทงไปในขณะนั้นและถูกผู้ตายทั้งสองเป็นบาดแผลตามใบชัณสูตรบาดแผล ดังนี้เห็นว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1413/2493อัยการสมุทรสาครโจทก์นายแกะ สิงห์ทองล. กฎหมายลักษณะอาญา ม. 50, ม. 53 ป.วิ.อ. ม. 195, ม. 225ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา 251, 53 โจทก์พอใจมิได้อุทธรณ์หรือแก้อุทธรณ์แต่อย่างใด จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโดยเห็นว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ ดังนี้โจทก์จะฎีกาว่าการกระทำของจำเลยไม่ใช่เป็นการป้องกันเลยไม่ได้ คงฎีกาได้แต่เพียงว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุเท่านั้น จำเลยถูกคน 2 คนใช้ไม้กลุ้มรุมทำร้าย และคนหนึ่งกอดจำเลยไว้ อีกคนหนึ่งใช้ไม้ตีเช่นนี้จำเลยใช้มีดพกปลายแหลมยาวเกือบคืบที่แย่งมาได้จากคน 2 คนนั้นแทงคนทั้ง 2 ไป ย่อมเป็นการแสดงว่าจำเลยจะแทงเพื่อให้รอดพ้นจากการถูกกระทำร้ายเท่านั้น จึงเป็นการป้องกันตนพอสมควรแก่เหตุโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙ จำเลยต่อสู้ว่ากระทำโดยป้องกัน ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษตามมาตรา ๒๕๑, ๕๓ คงจำคุก ๕ ปี จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาว่าไม่ใช่เรื่องป้องกันตัว แม้จะฟังว่าป้องกันก็เป็นการเกินสมควรแก่เหตุ ศาลฎีกาเห็นว่าศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุ โจทก์พอใจในคำวินิจฉัยนั้นแล้วมิได้อุทธรณ์หรือทำคำแก้อุทธรณ์คัดค้านโต้แย้งไว้แต่ประการใด ปัญหาข้อนี้จึงเป็นอันยุติโจทก์จะกลับรื้อฟื้นในชั้นฎีกาเช่นนี้ไม่ได้ คงเหลือแต่ปัญหาเพียงว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันเกินกว่าเหตุหรือไม่ ข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยกับนายน้อยนายจุ่น ผู้ตายมึนเมาสุราเดินทางมาด้วยกัน ผู้ตายมีไม้คนละอันและมีมีดพกปลายแหลมด้วยอีก ๑ เล่ม ได้เข้ากลุ่มรุมใช้ไม้ตีจำเลย จำเลยแย่งมีดพกเล่มนั้นมาได้นายจุ่นกลับเข้ากอดปล้ำตัวจำเลยไว้ และนายน้อยฉวยไม้เข้ามาตีจำเลยอีก จำเลยไม่มีโอกาศจะหลบหนี จึงได้ใช้มีดพกแทงไปในขณะนั้นและถูกผู้ตายทั้งสองเป็นบาดแผลตามใบชัณสูตรบาดแผล ดังนี้เห็นว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษายืน(ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ-ธรรมบัณฑิต-นนทปัญญา)ศาลจังหวัดสมุทรสาคร - หลวงพิสัยสารคุณศาลอุทธรณ์ - พระประศาสน์วินิจฉัยแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙ จำเลยต่อสู้ว่ากระทำโดยป้องกัน ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษตามมาตรา ๒๕๑, ๕๓ คงจำคุก ๕ ปี จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาว่าไม่ใช่เรื่องป้องกันตัว แม้จะฟังว่าป้องกันก็เป็นการเกินสมควรแก่เหตุ ศาลฎีกาเห็นว่าศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุ โจทก์พอใจในคำวินิจฉัยนั้นแล้วมิได้อุทธรณ์หรือทำคำแก้อุทธรณ์คัดค้านโต้แย้งไว้แต่ประการใด ปัญหาข้อนี้จึงเป็นอันยุติโจทก์จะกลับรื้อฟื้นในชั้นฎีกาเช่นนี้ไม่ได้ คงเหลือแต่ปัญหาเพียงว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันเกินกว่าเหตุหรือไม่ ข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยกับนายน้อยนายจุ่น ผู้ตายมึนเมาสุราเดินทางมาด้วยกัน ผู้ตายมีไม้คนละอันและมีมีดพกปลายแหลมด้วยอีก ๑ เล่ม ได้เข้ากลุ่มรุมใช้ไม้ตีจำเลย จำเลยแย่งมีดพกเล่มนั้นมาได้นายจุ่นกลับเข้ากอดปล้ำตัวจำเลยไว้ และนายน้อยฉวยไม้เข้ามาตีจำเลยอีก จำเลยไม่มีโอกาศจะหลบหนี จึงได้ใช้มีดพกแทงไปในขณะนั้นและถูกผู้ตายทั้งสองเป็นบาดแผลตามใบชัณสูตรบาดแผล ดังนี้เห็นว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1413/2493อัยการสมุทรสาครโจทก์นายแกะ สิงห์ทองล. กฎหมายลักษณะอาญา ม. 50, ม. 53 ป.วิ.อ. ม. 195, ม. 225ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา 251, 53 โจทก์พอใจมิได้อุทธรณ์หรือแก้อุทธรณ์แต่อย่างใด จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโดยเห็นว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ ดังนี้โจทก์จะฎีกาว่าการกระทำของจำเลยไม่ใช่เป็นการป้องกันเลยไม่ได้ คงฎีกาได้แต่เพียงว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุเท่านั้น จำเลยถูกคน 2 คนใช้ไม้กลุ้มรุมทำร้าย และคนหนึ่งกอดจำเลยไว้ อีกคนหนึ่งใช้ไม้ตีเช่นนี้จำเลยใช้มีดพกปลายแหลมยาวเกือบคืบที่แย่งมาได้จากคน 2 คนนั้นแทงคนทั้ง 2 ไป ย่อมเป็นการแสดงว่าจำเลยจะแทงเพื่อให้รอดพ้นจากการถูกกระทำร้ายเท่านั้น จึงเป็นการป้องกันตนพอสมควรแก่เหตุโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙ จำเลยต่อสู้ว่ากระทำโดยป้องกัน ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษตามมาตรา ๒๕๑, ๕๓ คงจำคุก ๕ ปี จำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาว่าไม่ใช่เรื่องป้องกันตัว แม้จะฟังว่าป้องกันก็เป็นการเกินสมควรแก่เหตุ ศาลฎีกาเห็นว่าศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุ โจทก์พอใจในคำวินิจฉัยนั้นแล้วมิได้อุทธรณ์หรือทำคำแก้อุทธรณ์คัดค้านโต้แย้งไว้แต่ประการใด ปัญหาข้อนี้จึงเป็นอันยุติโจทก์จะกลับรื้อฟื้นในชั้นฎีกาเช่นนี้ไม่ได้ คงเหลือแต่ปัญหาเพียงว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันเกินกว่าเหตุหรือไม่ ข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยกับนายน้อยนายจุ่น ผู้ตายมึนเมาสุราเดินทางมาด้วยกัน ผู้ตายมีไม้คนละอันและมีมีดพกปลายแหลมด้วยอีก ๑ เล่ม ได้เข้ากลุ่มรุมใช้ไม้ตีจำเลย จำเลยแย่งมีดพกเล่มนั้นมาได้นายจุ่นกลับเข้ากอดปล้ำตัวจำเลยไว้ และนายน้อยฉวยไม้เข้ามาตีจำเลยอีก จำเลยไม่มีโอกาศจะหลบหนี จึงได้ใช้มีดพกแทงไปในขณะนั้นและถูกผู้ตายทั้งสองเป็นบาดแผลตามใบชัณสูตรบาดแผล ดังนี้เห็นว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษายืน(ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ-ธรรมบัณฑิต-นนทปัญญา)ศาลจังหวัดสมุทรสาคร - หลวงพิสัยสารคุณศาลอุทธรณ์ - พระประศาสน์วินิจฉัยแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ