คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2387/2536หลักกฎหมาย: จำเลยกับพวกอีกประมาณ 200 คน โดยจำเลยเป็นหัวหน้าสั่งการได้ร่วมกันนัดหยุดงานปิดกั้นทางเข้าออกของโรงงานทำให้คนงานไม่สามารถเข้าหรือออกจากโรงงานได้จนกระทั่งมีเหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้นโดยการปะทะและทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกันระหว่างลูกจ้างที่หยุดงานกับลูกจ้างที่ทำงานในโรงงานอันเนื่องจากลูกจ้างที่นัดหยุดงานไม่ยอมให้ลูกจ้างที่ทำงานออกจากโรงงาน และมีการขว้างปาวัตถุก้อนอิฐก้อนหินเข้าไปในโรงงานด้วย เหตุเกิดริมถนนสาธารณะ อันเป็นที่สัญจรของบุคคลทั่วไป การกระทำดังกล่าวย่อมเป็นความผิดฐานก่อให้เกิดความวุ่นวายในบ้านเมืองโจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกประมาณ 200 คน โดยจำเลยเป็นหัวหน้าสั่งการได้ร่วมกันมั่วสุมปิดกั้นทางเข้าออกของโรงงาน และร่วมกันขู่เข็ญว่าจะใช้กำลังประทุษร้ายคนงานที่ไม่ได้ร่วมหยุดงาน ได้ใช้สิ่งของขว้างปาทำร้ายคนงานที่อยู่โรงงานเป็นเหตุให้เกิดความวุ่นวายขึ้นในบ้านเมือง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 215, 83จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 215 วรรคสาม จำคุก 1 ปี โทษจำคุกให้รอไว้มีกำหนด 2 ปีจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เมื่อวันที่ 21มีนาคม 2532 ห้างหุ้นส่วนจำกัดวิรัฐการทอได้เลิกจ้างลูกจ้างเป็นเหตุให้ลูกจ้างประมาณ 300 คน ร่วมกันหยุดงานประท้วงการหยุดงานยืดเยื้อไปจนถึงวันที่ 7 เมษายน 2532ก็มีเหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้น โดยมีการปะทะและทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกันระหว่างลูกจ้างที่นัดหยุดงานกับลูกจ้างที่ทำงานในโรงงานอันเนื่องจากลูกจ้างที่นัดหยุดงานไม่ยอมให้ลูกจ้างที่ทำงานออกจากโรงงานและมีการขว้างปาก้อนอิฐก้อนหินเข้าไปในโรงงานด้วย เห็นว่าแม้ในระยะเริ่มต้นลูกจ้างจะนัดหยุดงานด้วย ความสงบแต่ต่อมาปรากฏว่ามีการปะทะและทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกันมีการปิดกั้นประตูทางเข้าออก ทั้งยังมีการขว้างปาวัตถุก้อนอิฐก้อนหินเข้าไปในโรงงาน เหตุเกิดริมถนนสาธารณะอันเป็นที่สัญจรของบุคคลทั่วไป การกระทำดังกล่าวย่อมเป็นความผิดฐานก่อให้เกิดความวุ่นวายขึ้นในบ้านเมือง จำเลยเข้าร่วมอยู่ในเหตุการณ์นัดหยุดงานโดยพูดกับคนงานที่ประท้วงในลักษณะสั่งงานและคนงานที่ประท้วงเรียกจำเลยว่าหัวหน้าฟังได้ว่า จำเลยมีบทบาทในการให้ปรึกษาแนะนำและสั่งการเกี่ยวกับการที่ลูกจ้างนัดหยุดงานดังกล่าว อันมีผลก่อให้เกิดความวุ่นวายขึ้นในบ้านเมืองพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2387/2536พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นาย ธวัชชัย ผล เจริญจำเลย ป.อ. ม. 215 วรรคสามจำเลยกับพวกอีกประมาณ 200 คน โดยจำเลยเป็นหัวหน้าสั่งการได้ร่วมกันนัดหยุดงานปิดกั้นทางเข้าออกของโรงงานทำให้คนงานไม่สามารถเข้าหรือออกจากโรงงานได้จนกระทั่งมีเหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้นโดยการปะทะและทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกันระหว่างลูกจ้างที่หยุดงานกับลูกจ้างที่ทำงานในโรงงานอันเนื่องจากลูกจ้างที่นัดหยุดงานไม่ยอมให้ลูกจ้างที่ทำงานออกจากโรงงาน และมีการขว้างปาวัตถุก้อนอิฐก้อนหินเข้าไปในโรงงานด้วย เหตุเกิดริมถนนสาธารณะ อันเป็นที่สัญจรของบุคคลทั่วไป การกระทำดังกล่าวย่อมเป็นความผิดฐานก่อให้เกิดความวุ่นวายในบ้านเมืองโจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกประมาณ 200 คน โดยจำเลยเป็นหัวหน้าสั่งการได้ร่วมกันมั่วสุมปิดกั้นทางเข้าออกของโรงงาน และร่วมกันขู่เข็ญว่าจะใช้กำลังประทุษร้ายคนงานที่ไม่ได้ร่วมหยุดงาน ได้ใช้สิ่งของขว้างปาทำร้ายคนงานที่อยู่โรงงานเป็นเหตุให้เกิดความวุ่นวายขึ้นในบ้านเมือง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 215, 83จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 215 วรรคสาม จำคุก 1 ปี โทษจำคุกให้รอไว้มีกำหนด 2 ปีจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เมื่อวันที่ 21มีนาคม 2532 ห้างหุ้นส่วนจำกัดวิรัฐการทอได้เลิกจ้างลูกจ้างเป็นเหตุให้ลูกจ้างประมาณ 300 คน ร่วมกันหยุดงานประท้วงการหยุดงานยืดเยื้อไปจนถึงวันที่ 7 เมษายน 2532ก็มีเหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้น โดยมีการปะทะและทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกันระหว่างลูกจ้างที่นัดหยุดงานกับลูกจ้างที่ทำงานในโรงงานอันเนื่องจากลูกจ้างที่นัดหยุดงานไม่ยอมให้ลูกจ้างที่ทำงานออกจากโรงงานและมีการขว้างปาก้อนอิฐก้อนหินเข้าไปในโรงงานด้วย เห็นว่าแม้ในระยะเริ่มต้นลูกจ้างจะนัดหยุดงานด้วย ความสงบแต่ต่อมาปรากฏว่ามีการปะทะและทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกันมีการปิดกั้นประตูทางเข้าออก ทั้งยังมีการขว้างปาวัตถุก้อนอิฐก้อนหินเข้าไปในโรงงาน เหตุเกิดริมถนนสาธารณะอันเป็นที่สัญจรของบุคคลทั่วไป การกระทำดังกล่าวย่อมเป็นความผิดฐานก่อให้เกิดความวุ่นวายขึ้นในบ้านเมือง จำเลยเข้าร่วมอยู่ในเหตุการณ์นัดหยุดงานโดยพูดกับคนงานที่ประท้วงในลักษณะสั่งงานและคนงานที่ประท้วงเรียกจำเลยว่าหัวหน้าฟังได้ว่า จำเลยมีบทบาทในการให้ปรึกษาแนะนำและสั่งการเกี่ยวกับการที่ลูกจ้างนัดหยุดงานดังกล่าว อันมีผลก่อให้เกิดความวุ่นวายขึ้นในบ้านเมืองพิพากษายืน(ณรงค์ ตันติเตมิท-ก้าน อันนานนท์-ประยูร มูลศาสตร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกประมาณ 200 คน โดยจำเลยเป็นหัวหน้าสั่งการได้ร่วมกันมั่วสุมปิดกั้นทางเข้าออกของโรงงาน และร่วมกันขู่เข็ญว่าจะใช้กำลังประทุษร้ายคนงานที่ไม่ได้ร่วมหยุดงาน ได้ใช้สิ่งของขว้างปาทำร้ายคนงานที่อยู่โรงงานเป็นเหตุให้เกิดความวุ่นวายขึ้นในบ้านเมือง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 215, 83จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 215 วรรคสาม จำคุก 1 ปี โทษจำคุกให้รอไว้มีกำหนด 2 ปีจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เมื่อวันที่ 21มีนาคม 2532 ห้างหุ้นส่วนจำกัดวิรัฐการทอได้เลิกจ้างลูกจ้างเป็นเหตุให้ลูกจ้างประมาณ 300 คน ร่วมกันหยุดงานประท้วงการหยุดงานยืดเยื้อไปจนถึงวันที่ 7 เมษายน 2532ก็มีเหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้น โดยมีการปะทะและทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกันระหว่างลูกจ้างที่นัดหยุดงานกับลูกจ้างที่ทำงานในโรงงานอันเนื่องจากลูกจ้างที่นัดหยุดงานไม่ยอมให้ลูกจ้างที่ทำงานออกจากโรงงานและมีการขว้างปาก้อนอิฐก้อนหินเข้าไปในโรงงานด้วย เห็นว่าแม้ในระยะเริ่มต้นลูกจ้างจะนัดหยุดงานด้วย ความสงบแต่ต่อมาปรากฏว่ามีการปะทะและทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกันมีการปิดกั้นประตูทางเข้าออก ทั้งยังมีการขว้างปาวัตถุก้อนอิฐก้อนหินเข้าไปในโรงงาน เหตุเกิดริมถนนสาธารณะอันเป็นที่สัญจรของบุคคลทั่วไป การกระทำดังกล่าวย่อมเป็นความผิดฐานก่อให้เกิดความวุ่นวายขึ้นในบ้านเมือง จำเลยเข้าร่วมอยู่ในเหตุการณ์นัดหยุดงานโดยพูดกับคนงานที่ประท้วงในลักษณะสั่งงานและคนงานที่ประท้วงเรียกจำเลยว่าหัวหน้าฟังได้ว่า จำเลยมีบทบาทในการให้ปรึกษาแนะนำและสั่งการเกี่ยวกับการที่ลูกจ้างนัดหยุดงานดังกล่าว อันมีผลก่อให้เกิดความวุ่นวายขึ้นในบ้านเมืองพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2387/2536พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นาย ธวัชชัย ผล เจริญจำเลย ป.อ. ม. 215 วรรคสามจำเลยกับพวกอีกประมาณ 200 คน โดยจำเลยเป็นหัวหน้าสั่งการได้ร่วมกันนัดหยุดงานปิดกั้นทางเข้าออกของโรงงานทำให้คนงานไม่สามารถเข้าหรือออกจากโรงงานได้จนกระทั่งมีเหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้นโดยการปะทะและทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกันระหว่างลูกจ้างที่หยุดงานกับลูกจ้างที่ทำงานในโรงงานอันเนื่องจากลูกจ้างที่นัดหยุดงานไม่ยอมให้ลูกจ้างที่ทำงานออกจากโรงงาน และมีการขว้างปาวัตถุก้อนอิฐก้อนหินเข้าไปในโรงงานด้วย เหตุเกิดริมถนนสาธารณะ อันเป็นที่สัญจรของบุคคลทั่วไป การกระทำดังกล่าวย่อมเป็นความผิดฐานก่อให้เกิดความวุ่นวายในบ้านเมืองโจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกประมาณ 200 คน โดยจำเลยเป็นหัวหน้าสั่งการได้ร่วมกันมั่วสุมปิดกั้นทางเข้าออกของโรงงาน และร่วมกันขู่เข็ญว่าจะใช้กำลังประทุษร้ายคนงานที่ไม่ได้ร่วมหยุดงาน ได้ใช้สิ่งของขว้างปาทำร้ายคนงานที่อยู่โรงงานเป็นเหตุให้เกิดความวุ่นวายขึ้นในบ้านเมือง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 215, 83จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 215 วรรคสาม จำคุก 1 ปี โทษจำคุกให้รอไว้มีกำหนด 2 ปีจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เมื่อวันที่ 21มีนาคม 2532 ห้างหุ้นส่วนจำกัดวิรัฐการทอได้เลิกจ้างลูกจ้างเป็นเหตุให้ลูกจ้างประมาณ 300 คน ร่วมกันหยุดงานประท้วงการหยุดงานยืดเยื้อไปจนถึงวันที่ 7 เมษายน 2532ก็มีเหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้น โดยมีการปะทะและทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกันระหว่างลูกจ้างที่นัดหยุดงานกับลูกจ้างที่ทำงานในโรงงานอันเนื่องจากลูกจ้างที่นัดหยุดงานไม่ยอมให้ลูกจ้างที่ทำงานออกจากโรงงานและมีการขว้างปาก้อนอิฐก้อนหินเข้าไปในโรงงานด้วย เห็นว่าแม้ในระยะเริ่มต้นลูกจ้างจะนัดหยุดงานด้วย ความสงบแต่ต่อมาปรากฏว่ามีการปะทะและทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกันมีการปิดกั้นประตูทางเข้าออก ทั้งยังมีการขว้างปาวัตถุก้อนอิฐก้อนหินเข้าไปในโรงงาน เหตุเกิดริมถนนสาธารณะอันเป็นที่สัญจรของบุคคลทั่วไป การกระทำดังกล่าวย่อมเป็นความผิดฐานก่อให้เกิดความวุ่นวายขึ้นในบ้านเมือง จำเลยเข้าร่วมอยู่ในเหตุการณ์นัดหยุดงานโดยพูดกับคนงานที่ประท้วงในลักษณะสั่งงานและคนงานที่ประท้วงเรียกจำเลยว่าหัวหน้าฟังได้ว่า จำเลยมีบทบาทในการให้ปรึกษาแนะนำและสั่งการเกี่ยวกับการที่ลูกจ้างนัดหยุดงานดังกล่าว อันมีผลก่อให้เกิดความวุ่นวายขึ้นในบ้านเมืองพิพากษายืน(ณรงค์ ตันติเตมิท-ก้าน อันนานนท์-ประยูร มูลศาสตร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ