คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1223/2530หลักกฎหมาย: ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337 ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515 ข้อ 1บัญญัติไว้ว่าให้ถอนสัญชาติไทยของบรรดาบุคคลที่เกิดในราชอาณาจักรไทยโดยบิดาเป็นคนต่างด้าวหรือมารดาเป็นคนต่างด้าวแต่ไม่ปรากฏบิดาที่ชอบด้วยกฎหมายและขณะที่เกิดบิดาหรือมารดานั้นเป็น (3) ผู้ที่เข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรไทยโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมือง ปรากฏว่าโจทก์เกิดในประเทศไทยและเป็นบุตรของนาง ต.คนสัญชาติไทยกับนายค. คนสัญชาติญวนบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายซึ่งเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมาย เช่นนี้โจทก์ย่อมได้สัญชาติไทยโดยการเกิดตาม พระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508 มาตรา 7(3) และเป็นผู้ไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามประกาศของคณะปฏิวัติดังกล่าวที่จะถูกถอนสัญชาติไทยเนื่องจากบิดาโจทก์ซึ่งเป็นคนต่างด้าวนั้นเป็นบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และคำว่า 'บิดาเป็นคนต่างด้าว' ตามประกาศของคณะปฏิวัติดังกล่าวหมายความถึงบิดาโดยชอบด้วยกฎหมายเท่านั้นหาหมายความรวมถึงบิดาโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายด้วยไม่การที่จำเลยถอนชื่อโจทก์ออกจากทะเบียนบ้านของโจทก์โดยอ้างว่าเป็นคนสัญชาติญวน ย่อมทำให้โจทก์เสียสิทธิต่าง ๆในฐานะเป็นคนสัญชาติไทย เป็นการโต้แย้งสิทธิโจทก์ตามกฎหมายแพ่ง โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55อายุความตามที่ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 บัญญัติไว้หมายถึงการฟ้องเรียกเอาค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิดเท่านั้น คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์เป็นบุคคลมีสัญชาติไทย และให้จำเลยเพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้านของโจทก์เป็นการฟ้องขอให้ระงับการกระทำละเมิดที่ยังมีอยู่ มิใช่เป็นการเรียกเอาค่าเสียหาย จึงหาอยู่ในบังคับต้องฟ้องคดีภายในกำหนด 1 ปี ตามบทมาตราดังกล่าวไม่.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้เยาว์เป็นคนสัญชาติไทย เป็นบุตรของนางตุ้มทอง ลุนพรม คนสัญชาติไทย โจทก์เกิดในราชอาณาจักรไทยนายอูหรือชินหรือคิน แซ่เหงียน เป็นคนต่างด้าวไม่มีบัตรประจำตัวคนต่างด้าว และเป็นบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายของโจทก์โจทก์มีบ้านอยู่ในเขตเทศบาลเมืองอุบลราชธานี จำเลยที่ 1เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย จำเลยที่ 2 เป็นปลัดกระทรวงมหาดไทย จำเลยที่ 3 เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดอุบลราชธานีและจำเลยที่ 4 เป็นนายทะเบียนท้องถิ่นเทศบาลเมืองอุบลราชธานีเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2510 จำเลยที่ 2 อ้างว่าบุตรคนญวนที่ลี้ภัยสงครามเข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรไทย ไม่ใช่คนสัญชาติไทย ให้อำนาจจำเลยที่ 3 สั่งจำเลยที่ 4 ตรวจสอบรายชื่อบุตรคนญวนอพยพที่มีชื่อในทะเบียนบ้านในเขตเทศบาลเมืองอุบลราชธานี เพื่อเสนอจำเลยที่ 3 ถอนชื่อคนญวนอพยพออกจากทะเบียนบ้าน ต่อมาจำเลยที่ 4 อ้างว่าโจทก์เป็นบุตรคนญวนอพยพไม่ใช่คนสัญชาติไทยจึงขออนุมัติจากจำเลยที่ 3 ถอนชื่อโจทก์ออกจากทะเบียนบ้านของโจทก์จำเลยที่ 2 อนุมัติ จำเลยที่ 4จึงถอนชื่อโจทก์ออกจากทะเบียนบ้านของโจทก์ ทำให้โจทก์เสื่อมเสียสิทธิในฐานะเป็นคนไทย การกระทำของจำเลยที่ 2ที่ 3 และที่ 4 จำเลยที่ 1 ต้องรับผิดด้วย โจทก์บอกให้จำเลยทั้งสี่เพิ่มชื่อโจทก์ในทะเบียนบ้านของโจทก์แล้ว แต่จำเลยเพิกเฉยขอให้พิพากษาว่าโจทก์เป็นบุคคลผู้มีสัญชาติไทยให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันเพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้านของโจทก์ จำเลยทั้งสี่ให้การว่า จำเลยทุกคนเป็นข้าราชการต้องปฏิบัติตามระเบียบและนโยบายของรัฐบาล จำเลยที่ 2 ออกคำสั่งเกี่ยวกับคนญวนอพยพ ซึ่งมีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านเพราะการสำรวจทะเบียนราษฎรทั่วราชอาณาจักรปี พ.ศ. 2499 พบว่า คนญวนอพยพและบุตรคนญวนอพยพที่เกิดในประเทศไทยมีใบแบบ ท.ร.1 แล้วคัดลงในทะเบียนบ้าน (ท.ร.14) จึงเป็นโอกาสให้คนญวนใช้สิทธิอ้างว่าเป็นคนไทย ร้องขอคัดสำเนาทะเบียนบ้านไปยื่นขอบัตรประจำตัวประชาชนทำให้เกิดความเสียหายแก่ทางราชการ และเป็นภัยต่อความมั่นคงของประเทศ จึงให้เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องสำรวจและปฏิบัติให้ถูกต้อง เป็นคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมาย การปฏิบัติของจำเลยที่ 3 และที่ 4 เป็นการปฏิบัติตามคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายไม่ได้โต้แย้งสิทธิของโจทก์ จำเลยที่ 1 เป็นเพียงผู้รักษาการตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337 ข้อ 4 และพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508 จำเลยที่ 1 ไม่ได้เกี่ยวข้องกับโจทก์หรือโต้แย้งสิทธิของโจทก์คดีของโจทก์ขาดอายุความแล้ว ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า โจทก์เป็นบุคคลมีสัญชาติไทย ให้จำเลยเพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้าน จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสี่ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'ข้อเท็จจริงที่คู่ความมิได้โต้เถียงกันฟังได้ว่านางตุ้มทอง ลุนพรมกับนายอูหรือชินหรือคินแซ่เหงียน คนญวนอพยพเป็นสามีภริยากันโดยไม่ได้จดทะเบียนสมรสคดีมีปัญหาตามฎีกาของจำเลยเป็นข้อแรกว่านางตุ้มทองเป็นคนสัญชาติไทยหรือไม่ และโจทก์เป็นบุตรของนางตุ้มทองที่เกิดกับนายอูหรือชินหรือคิน หรือไม่ในปัญหาดังกล่าวนางตุ้มทองว่าตนเป็นบุตรนายแก้ว นางเฟือยคนสัญชาติไทยเกิดที่ตำบลโคกจาน อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งตรงกับหลักฐานทะเบียนบ้านเอกสารหมาย จ.2 นอกจากนี้นางตุ้มทองยังมีบัตรประจำตัวประชาชนเอกสารหมาย จ.1 มาแสดงซึ่งเป็นเอกสารราชการเห็นว่าหลักฐานเพียงเท่าที่ยกขึ้นกล่าวนี้เพียงพอที่จะฟังได้ว่านางตุ้มทองเป็นคนสัญชาติไทย นางตุ้มทองและนายอูหรือชินหรือคินต่างเบิกความว่าโจทก์เป็นบุตรของตนซึ่งเป็นสามีภริยากัน เกิดที่โรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์ จังหวัดอุบลราชธานี นางตุ้มทองว่าได้แจ้งการเกิดโจทก์ไว้ต่อนายทะเบียนท้องถิ่น สำนักงานเทศบาลเมืองอุบลราชธานี นายทะเบียนท้องถิ่นได้เพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้านเลขที่ 72/3ถนนสุริยาตร ตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ของนางตุ้มทอง ซึ่งนายไมตรี เขมะวงศ์ผู้ช่วยนายทะเบียนท้องถิ่น สำนักงานเทศบาลเมืองอุบลราชธานีพยานจำเลยก็ว่าที่ปรากฏชื่อโจทก์ในทะเบียนบ้านเอกสารหมาย จ.2โจทก์เป็นบุตรนางตุ้มทองและนายอูหรือชินหรือคิน เข้าใจว่ามีสูติบัตรเพราะในเอกสารฉบับนี้มีหมายเหตุไว้และในทะเบียนบ้านญวนอพยพอันดับที่ 14 เอกสารหมาย ล.1 ที่จำเลยอ้างเป็นพยานก็ระบุว่าโจทก์เป็นบุตรนายคิน นางตุ้มทอง สัญชาติไทยเป็นข้อสนับสนุนให้เชื่อได้ว่าโจทก์เป็นบุตรของนางตุ้มทองที่เกิดจากนายอูหรือชินหรือคินในประเทศไทย โจทก์จึงเป็นบุคคลสัญชาติไทยโดยการเกิดตามพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508มาตรา 7 (3) โดยมีบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย คดีมีปัญหาเป็นข้อต่อไปว่าโจทก์ถูกถอนสัญชาติตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่337 หรือไม่ และโจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสี่หรือไม่ ในปัญหาดังกล่าว เห็นว่าคนที่จะถูกถอนสัญชาติตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับดังกล่าว ข้อ 1 บัญญัติไว้ว่าให้ถอนสัญชาติไทยของบรรดาบุคคลที่เกิดในราชอาณาจักรไทย โดยบิดาเป็นคนต่างด้าว หรือมารดาเป็นคนต่างด้าวแต่ไม่ปรากฏบิดาที่ชอบด้วยกฎหมายและขณะที่เกิดบิดาหรือมารดานั้นเป็น (3) ผู้ที่เข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรไทยโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมืองเห็นว่า โจทก์ไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามบทกฎหมายดังยกขึ้นกล่าวอันจะเป็นเหตุให้โจทก์ถูกถอนสัญชาติไทยเพราะบิดาโจทก์ซึ่งเป็นคนต่างด้าวนั้นเป็นบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย คำว่าบิดาเป็นคนต่างด้าวตามประกาศของคณะปฏิวัติดังยกขึ้นกล่าวนั้นหมายความถึงบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย ถ้าหากจะหมายความถึงบิดาโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายด้วยดังจำเลยฎีกา ตัวบทกฎหมายต้องเขียนให้ชัดแจ้งเช่นนั้น เช่นข้อความต่อไปในประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337 ข้อ 1 ดังยกขึ้นกล่าวข้างต้น ในกรณีที่บุคคลที่จะถูกถอนสัญชาติอีกกรณีหนึ่งได้บัญญัติว่าหรือมีมารดาเป็นคนต่างด้าวแต่ไม่ปรากฏบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย หรือในกรณีบุคคลที่ได้สัญชาติไทยโดยการเกิดนอกราชอาณาจักรไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508 มาตรา 7 (2) บัญญัติว่าต้องมีมารดาเป็นคนสัญชาติไทยและไม่ปรากฏบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย หรือบิดาไม่มีสัญชาติ จะเห็นว่าตามตัวบทกฎหมายดังยกขึ้นเป็นตัวอย่างนี้ถ้ากฎหมายต้องการให้หมายความถึงบิดาโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายแล้วจะเขียนไว้อย่างชัดเจนดังนั้นเมื่อกฎหมายกล่าวถึงบิดาเป็นคนต่างด้าว ย่อมหมายความถึงบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย และการที่โจทก์เป็นบุคคลที่ไม่อยู่ในหลักเกณฑ์ที่จะถูกถอนสัญชาติได้ดังวินิจฉัยแล้ว ซึ่งจำเลยคนอื่น ๆ ปฏิบัติหน้าที่ราชการภายใต้การบังคับบัญชาของจำเลยที่ 1 ร่วมกันถอนชื่อโจทก์ออกจากทะเบียนบ้านของโจทก์โดยอ้างว่าเป็นคนสัญชาิญวน ย่อมทำให้โจทก์เสียสิทธิต่าง ๆในฐานะคนสัญชาติไทย เป็นการโต้แย้งสิทธิของโจทก์ตามกฎหมายแพ่ง โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสี่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 ส่วนที่จำเลยฎีกาเป็นข้อสุดท้ายว่า โจทก์ไม่ฟ้องคดีภายในกำหนด 1 ปีขาดอายุความฟ้องร้องไปแล้วนั้น เห็นว่า อายุความตามที่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 บัญญัติไว้ หมายถึงการฟ้องเรียกเอาค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิดเท่านั้น ส่วนในเรื่องนี้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์เป็นบุคคลมีสัญชาติไทยและให้จำเลยเพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้านของโจทก์ เป็นการฟ้องขอให้ระงับการกระทำละเมิดที่ยังมีอยู่ มิใช่เป็นการเรียกเอาค่าเสียหาย คดีโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความ ฎีกาจำเลยทั้งสี่ฟังไม่ขึ้นทุกข้อ' พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1223/2530เด็กชายพงษ์ศักดิ์ บุนพรม ฯโจทก์พลเอกสิทธิ จิรโรจน์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 448 ป.วิ.พ. ม. 55 พ.ร.บ.สัญชาติ พ.ศ.2508 ม. 7 (2), ม. 7 (3) ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 337 ข้อ 1ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337 ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515 ข้อ 1บัญญัติไว้ว่าให้ถอนสัญชาติไทยของบรรดาบุคคลที่เกิดในราชอาณาจักรไทยโดยบิดาเป็นคนต่างด้าวหรือมารดาเป็นคนต่างด้าวแต่ไม่ปรากฏบิดาที่ชอบด้วยกฎหมายและขณะที่เกิดบิดาหรือมารดานั้นเป็น (3) ผู้ที่เข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรไทยโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมือง ปรากฏว่าโจทก์เกิดในประเทศไทยและเป็นบุตรของนาง ต.คนสัญชาติไทยกับนายค. คนสัญชาติญวนบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายซึ่งเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมาย เช่นนี้โจทก์ย่อมได้สัญชาติไทยโดยการเกิดตาม พระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508 มาตรา 7(3) และเป็นผู้ไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามประกาศของคณะปฏิวัติดังกล่าวที่จะถูกถอนสัญชาติไทยเนื่องจากบิดาโจทก์ซึ่งเป็นคนต่างด้าวนั้นเป็นบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และคำว่า 'บิดาเป็นคนต่างด้าว' ตามประกาศของคณะปฏิวัติดังกล่าวหมายความถึงบิดาโดยชอบด้วยกฎหมายเท่านั้นหาหมายความรวมถึงบิดาโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายด้วยไม่การที่จำเลยถอนชื่อโจทก์ออกจากทะเบียนบ้านของโจทก์โดยอ้างว่าเป็นคนสัญชาติญวน ย่อมทำให้โจทก์เสียสิทธิต่าง ๆในฐานะเป็นคนสัญชาติไทย เป็นการโต้แย้งสิทธิโจทก์ตามกฎหมายแพ่ง โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55อายุความตามที่ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 บัญญัติไว้หมายถึงการฟ้องเรียกเอาค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิดเท่านั้น คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์เป็นบุคคลมีสัญชาติไทย และให้จำเลยเพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้านของโจทก์เป็นการฟ้องขอให้ระงับการกระทำละเมิดที่ยังมีอยู่ มิใช่เป็นการเรียกเอาค่าเสียหาย จึงหาอยู่ในบังคับต้องฟ้องคดีภายในกำหนด 1 ปี ตามบทมาตราดังกล่าวไม่.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้เยาว์เป็นคนสัญชาติไทย เป็นบุตรของนางตุ้มทอง ลุนพรม คนสัญชาติไทย โจทก์เกิดในราชอาณาจักรไทยนายอูหรือชินหรือคิน แซ่เหงียน เป็นคนต่างด้าวไม่มีบัตรประจำตัวคนต่างด้าว และเป็นบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายของโจทก์โจทก์มีบ้านอยู่ในเขตเทศบาลเมืองอุบลราชธานี จำเลยที่ 1เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย จำเลยที่ 2 เป็นปลัดกระทรวงมหาดไทย จำเลยที่ 3 เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดอุบลราชธานีและจำเลยที่ 4 เป็นนายทะเบียนท้องถิ่นเทศบาลเมืองอุบลราชธานีเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2510 จำเลยที่ 2 อ้างว่าบุตรคนญวนที่ลี้ภัยสงครามเข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรไทย ไม่ใช่คนสัญชาติไทย ให้อำนาจจำเลยที่ 3 สั่งจำเลยที่ 4 ตรวจสอบรายชื่อบุตรคนญวนอพยพที่มีชื่อในทะเบียนบ้านในเขตเทศบาลเมืองอุบลราชธานี เพื่อเสนอจำเลยที่ 3 ถอนชื่อคนญวนอพยพออกจากทะเบียนบ้าน ต่อมาจำเลยที่ 4 อ้างว่าโจทก์เป็นบุตรคนญวนอพยพไม่ใช่คนสัญชาติไทยจึงขออนุมัติจากจำเลยที่ 3 ถอนชื่อโจทก์ออกจากทะเบียนบ้านของโจทก์จำเลยที่ 2 อนุมัติ จำเลยที่ 4จึงถอนชื่อโจทก์ออกจากทะเบียนบ้านของโจทก์ ทำให้โจทก์เสื่อมเสียสิทธิในฐานะเป็นคนไทย การกระทำของจำเลยที่ 2ที่ 3 และที่ 4 จำเลยที่ 1 ต้องรับผิดด้วย โจทก์บอกให้จำเลยทั้งสี่เพิ่มชื่อโจทก์ในทะเบียนบ้านของโจทก์แล้ว แต่จำเลยเพิกเฉยขอให้พิพากษาว่าโจทก์เป็นบุคคลผู้มีสัญชาติไทยให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันเพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้านของโจทก์ จำเลยทั้งสี่ให้การว่า จำเลยทุกคนเป็นข้าราชการต้องปฏิบัติตามระเบียบและนโยบายของรัฐบาล จำเลยที่ 2 ออกคำสั่งเกี่ยวกับคนญวนอพยพ ซึ่งมีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านเพราะการสำรวจทะเบียนราษฎรทั่วราชอาณาจักรปี พ.ศ. 2499 พบว่า คนญวนอพยพและบุตรคนญวนอพยพที่เกิดในประเทศไทยมีใบแบบ ท.ร.1 แล้วคัดลงในทะเบียนบ้าน (ท.ร.14) จึงเป็นโอกาสให้คนญวนใช้สิทธิอ้างว่าเป็นคนไทย ร้องขอคัดสำเนาทะเบียนบ้านไปยื่นขอบัตรประจำตัวประชาชนทำให้เกิดความเสียหายแก่ทางราชการ และเป็นภัยต่อความมั่นคงของประเทศ จึงให้เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องสำรวจและปฏิบัติให้ถูกต้อง เป็นคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมาย การปฏิบัติของจำเลยที่ 3 และที่ 4 เป็นการปฏิบัติตามคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายไม่ได้โต้แย้งสิทธิของโจทก์ จำเลยที่ 1 เป็นเพียงผู้รักษาการตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337 ข้อ 4 และพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508 จำเลยที่ 1 ไม่ได้เกี่ยวข้องกับโจทก์หรือโต้แย้งสิทธิของโจทก์คดีของโจทก์ขาดอายุความแล้ว ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า โจทก์เป็นบุคคลมีสัญชาติไทย ให้จำเลยเพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้าน จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสี่ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'ข้อเท็จจริงที่คู่ความมิได้โต้เถียงกันฟังได้ว่านางตุ้มทอง ลุนพรมกับนายอูหรือชินหรือคินแซ่เหงียน คนญวนอพยพเป็นสามีภริยากันโดยไม่ได้จดทะเบียนสมรสคดีมีปัญหาตามฎีกาของจำเลยเป็นข้อแรกว่านางตุ้มทองเป็นคนสัญชาติไทยหรือไม่ และโจทก์เป็นบุตรของนางตุ้มทองที่เกิดกับนายอูหรือชินหรือคิน หรือไม่ในปัญหาดังกล่าวนางตุ้มทองว่าตนเป็นบุตรนายแก้ว นางเฟือยคนสัญชาติไทยเกิดที่ตำบลโคกจาน อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งตรงกับหลักฐานทะเบียนบ้านเอกสารหมาย จ.2 นอกจากนี้นางตุ้มทองยังมีบัตรประจำตัวประชาชนเอกสารหมาย จ.1 มาแสดงซึ่งเป็นเอกสารราชการเห็นว่าหลักฐานเพียงเท่าที่ยกขึ้นกล่าวนี้เพียงพอที่จะฟังได้ว่านางตุ้มทองเป็นคนสัญชาติไทย นางตุ้มทองและนายอูหรือชินหรือคินต่างเบิกความว่าโจทก์เป็นบุตรของตนซึ่งเป็นสามีภริยากัน เกิดที่โรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์ จังหวัดอุบลราชธานี นางตุ้มทองว่าได้แจ้งการเกิดโจทก์ไว้ต่อนายทะเบียนท้องถิ่น สำนักงานเทศบาลเมืองอุบลราชธานี นายทะเบียนท้องถิ่นได้เพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้านเลขที่ 72/3ถนนสุริยาตร ตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ของนางตุ้มทอง ซึ่งนายไมตรี เขมะวงศ์ผู้ช่วยนายทะเบียนท้องถิ่น สำนักงานเทศบาลเมืองอุบลราชธานีพยานจำเลยก็ว่าที่ปรากฏชื่อโจทก์ในทะเบียนบ้านเอกสารหมาย จ.2โจทก์เป็นบุตรนางตุ้มทองและนายอูหรือชินหรือคิน เข้าใจว่ามีสูติบัตรเพราะในเอกสารฉบับนี้มีหมายเหตุไว้และในทะเบียนบ้านญวนอพยพอันดับที่ 14 เอกสารหมาย ล.1 ที่จำเลยอ้างเป็นพยานก็ระบุว่าโจทก์เป็นบุตรนายคิน นางตุ้มทอง สัญชาติไทยเป็นข้อสนับสนุนให้เชื่อได้ว่าโจทก์เป็นบุตรของนางตุ้มทองที่เกิดจากนายอูหรือชินหรือคินในประเทศไทย โจทก์จึงเป็นบุคคลสัญชาติไทยโดยการเกิดตามพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508มาตรา 7 (3) โดยมีบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย คดีมีปัญหาเป็นข้อต่อไปว่าโจทก์ถูกถอนสัญชาติตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่337 หรือไม่ และโจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสี่หรือไม่ ในปัญหาดังกล่าว เห็นว่าคนที่จะถูกถอนสัญชาติตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับดังกล่าว ข้อ 1 บัญญัติไว้ว่าให้ถอนสัญชาติไทยของบรรดาบุคคลที่เกิดในราชอาณาจักรไทย โดยบิดาเป็นคนต่างด้าว หรือมารดาเป็นคนต่างด้าวแต่ไม่ปรากฏบิดาที่ชอบด้วยกฎหมายและขณะที่เกิดบิดาหรือมารดานั้นเป็น (3) ผู้ที่เข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรไทยโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมืองเห็นว่า โจทก์ไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามบทกฎหมายดังยกขึ้นกล่าวอันจะเป็นเหตุให้โจทก์ถูกถอนสัญชาติไทยเพราะบิดาโจทก์ซึ่งเป็นคนต่างด้าวนั้นเป็นบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย คำว่าบิดาเป็นคนต่างด้าวตามประกาศของคณะปฏิวัติดังยกขึ้นกล่าวนั้นหมายความถึงบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย ถ้าหากจะหมายความถึงบิดาโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายด้วยดังจำเลยฎีกา ตัวบทกฎหมายต้องเขียนให้ชัดแจ้งเช่นนั้น เช่นข้อความต่อไปในประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337 ข้อ 1 ดังยกขึ้นกล่าวข้างต้น ในกรณีที่บุคคลที่จะถูกถอนสัญชาติอีกกรณีหนึ่งได้บัญญัติว่าหรือมีมารดาเป็นคนต่างด้าวแต่ไม่ปรากฏบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย หรือในกรณีบุคคลที่ได้สัญชาติไทยโดยการเกิดนอกราชอาณาจักรไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508 มาตรา 7 (2) บัญญัติว่าต้องมีมารดาเป็นคนสัญชาติไทยและไม่ปรากฏบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย หรือบิดาไม่มีสัญชาติ จะเห็นว่าตามตัวบทกฎหมายดังยกขึ้นเป็นตัวอย่างนี้ถ้ากฎหมายต้องการให้หมายความถึงบิดาโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายแล้วจะเขียนไว้อย่างชัดเจนดังนั้นเมื่อกฎหมายกล่าวถึงบิดาเป็นคนต่างด้าว ย่อมหมายความถึงบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย และการที่โจทก์เป็นบุคคลที่ไม่อยู่ในหลักเกณฑ์ที่จะถูกถอนสัญชาติได้ดังวินิจฉัยแล้ว ซึ่งจำเลยคนอื่น ๆ ปฏิบัติหน้าที่ราชการภายใต้การบังคับบัญชาของจำเลยที่ 1 ร่วมกันถอนชื่อโจทก์ออกจากทะเบียนบ้านของโจทก์โดยอ้างว่าเป็นคนสัญชาิญวน ย่อมทำให้โจทก์เสียสิทธิต่าง ๆในฐานะคนสัญชาติไทย เป็นการโต้แย้งสิทธิของโจทก์ตามกฎหมายแพ่ง โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสี่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 ส่วนที่จำเลยฎีกาเป็นข้อสุดท้ายว่า โจทก์ไม่ฟ้องคดีภายในกำหนด 1 ปีขาดอายุความฟ้องร้องไปแล้วนั้น เห็นว่า อายุความตามที่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 บัญญัติไว้ หมายถึงการฟ้องเรียกเอาค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิดเท่านั้น ส่วนในเรื่องนี้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์เป็นบุคคลมีสัญชาติไทยและให้จำเลยเพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้านของโจทก์ เป็นการฟ้องขอให้ระงับการกระทำละเมิดที่ยังมีอยู่ มิใช่เป็นการเรียกเอาค่าเสียหาย คดีโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความ ฎีกาจำเลยทั้งสี่ฟังไม่ขึ้นทุกข้อ' พิพากษายืน.(ยนต์ พิรวินิจ-พลจิตต์ ดียืน-เสงี่ยม ทวีชัยการ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้เป็นตัวอย่างที่ดีของการตีความกฎหมายโดยเคร่งครัดหลักการตีความนี้ปรากฏชัดในการตีความกฎหมายอาญา ทั้งนี้เพื่อเป็นหลักประกันว่าผู้ถูกลงโทษจะได้รับความเป็นธรรมมากที่สุดอย่างไรก็ดีหลักการตีความดังกล่าวยังใช้กับกฎหมายที่มีบทบัญญัติไปในทางจำกัด หรือตัดสิทธิหรืออาจริดรอนสิทธิเสรีภาพของประชาชนด้วยฉะนั้นกฎหมายแพ่งบางลักษณะที่มีบทบัญญัติอันเด็ดขาด หรือเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน หรือจำกัดตัดสิทธิของบุคคลย่อมต้องตีความโดยเคร่งครัดเช่นกัน เช่นการตีความสัญญาค้ำประกันต้องเป็นไปโดยเคร่งครัด (ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1807/2505)นอกจากนี้ กฎหมายอื่นอย่างเช่น กฎหมายเกี่ยวกับภาษีอากรซึ่งกระทบถึงผลประโยชน์และส่วนได้เสียของผู้เสียภาษีโดยตรงก็ต้องตีความโดยเคร่งครัด หรืออย่างในคดีนี้ ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337(พ.ศ. 2515) ข้อ 1 ได้วางหลักเกณฑ์ในเรื่องการถอนสัญชาติไทยของผู้ที่เกิดในประเทศไทยไว้อันเป็นการริดรอนสิทธิของผู้มีสัญชาติไทยที่อาจถูกถอนสัญชาติไทย ก็ต้องอาศัยหลักการตีความโดยเคร่งครัดเสมอทั้งนี้เพื่อปกปักษ์รักษาสิทธิของประชาชน การตีความคำว่า "บิดาเป็นคนต่างด้าว" ตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับดังกล่าวว่าหมายถึงเฉพาะบิดาโดยชอบด้วยกฎหมายเท่านั้น มิใช่หมายถึงบิดาโดยมิชอบด้วยกฎหมาย ศาลฎีกาได้ยึดถือแนวการตีความนี้มาตลอด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 468/2524,,1337/2529 และ 1495/2529)ปัญหาว่าคนญวนอพยพที่เกิดในประเทศไทยซึ่งมีมาดาเป็นคนสัญชาติไทยแต่บิดาเป็นบิดาที่มิชอบด้วยกฎหมายจะถูกถอนสัญชาติไทยหรือไม่ จึงเป็นอันยุติว่าไม่อาจถูกถอนสัญชาติได้ แม้ขณะเกิดบิดาจะเป็นผู้ที่เข้ามาอยู่ในประเทศไทยโดยไม่ได้รั้บอนุญาตตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมืองก็ตาม และผู้นั้นเป็นผู้มีสัญชาติไทยโดยการเกิดตามพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508 มาตรา 7(3) คำพิพากษาศาลฎีกาที่น่าสนใจเกี่ยวกับประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337(พ.ศ. 2515) ที่ผู้บันทึกเห็นว่าควรนำมาพิจารณาประกอบด้วยมีดังนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 822/2529 จำเลยได้มีคำสั่งให้นายทะเบียนท้องถิ่นเทศบาลเมืองนครพนมแก้ไขสัญชาติของโจทก์ทั้งสองในทะเบียนบ้านและสำเนาทะเบียนบ้านของโจทก์ทั้งสองจากสัญชาติไทยเป็นสัญชาติญวนและนายทะเบียนท้องถิ่นได้ปฏิบัติตามคำสั่งแล้ว แม้การออกคำสั่งนั้นจะเป็นการปฏิบัติไปตามอำนาจหน้าที่และระเบียบแบบแผนของทางราชการก็ถือเป็นการโต้แย้งสิทธิของโจทก์ทั้งสองแล้ว โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง บิดามารดาของโจทก์ทั้งสองเข้ามาในราชอาณาจักรไทยเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2483 แต่มิได้ไปขอรับใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวภายใน30 วัน ตามความในมาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติการทะเบียนคนต่างด้าวพุทธศักราช 2479 จนกระทั่งวันที่ 22 สิงหาคม 2488 จึงได้ขอใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าว เช่นนี้ ในระหว่างที่ยังไม่มีใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวนั้น พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พุทธศักราช 2480 มาตรา 29ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าบิดามารดาของโจทก์ทั้งสองเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยมิได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมืองที่ใช้อยู่ในขณะนั้น เมื่อโจทก์นำสืบไม่ได้ว่าบิดามารดาของโจทก์ได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง จึงต้องถือว่าในช่วงเวลาดังกล่าวนั้น บิดามารดาของโจทก์เข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรไทยโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมืองตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 337 ข้อ 1(3) โจทก์ที่ 1 เกิดในประเทศไทยในระหว่างที่บิดามารดายังมิได้ไปขอรับใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าว จึงถือได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่บิดามารดาของโจทก์เข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรไทยโดยมิได้รับอนุญาตตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมือง โจทก์ที่ 1 จึงต้องถูกถอนสัญชาติไทยตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337 ส่วนโจทก์ที่ 2 เกิดหลังจากที่บิดามารดาได้รับใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวแล้ว กรณีจึงไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่โจทก์ที่ 2 จะถูกถอนสัญชาติตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1959/2529 การที่จำเลยที่ 1 ในฐานะผู้ว่าราชการจังหวัดมีหนังสือแจ้งให้จำเลยที่ 2 ปลัดเทศบาลในฐานะนายทะเบียนท้องถิ่นว่า โจทก์และบุตรทุกคนของ ส. ไม่ได้สัญชาติไทยตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337 ให้จำเลยที่ 2 ถอนชื่อโจทก์ออกจากทะเบียนบ้าน และจำเลยที่ 2 ได้ดำเนินการตามคำสั่งจำเลยที่ 1แล้ว ถือว่าจำเลยทั้งสองโต้แย้งสิทธิของโจทก์ แม้การกระทำของจำเลยทั้งสองจะเป็นการปฏิบัติราชการตามหน้าที่โดยชอบด้วยกฎหมายและระเบียบแบบแผนก็ตามโจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง โจทก์มีมารดาเป็นคนญวนอพยพ ขณะโจทก์เกิดไม่ปรากฏว่าโจทก์มีบิดาที่ชอบด้วยกฎหมาย หลังจากโจทก์เกิดแล้วมารดาโจทก์จึงจดทะเบียนสมรสกับ ส. คนสัญชาติไทย ดังนั้นในขณะโจทก์เกิดมารดาโจทก์จึงเป็นคนต่างด้าวที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในราชอาณาจักรไทยชั่วคราวและไม่ปรากฏบิดาที่ชอบด้วยกฎหมาย โจทก์ซึ่งได้สัญชาติไทยโดยการเกิดในราชอาณาจักรไทยจึงถูกถอนสัญชาติตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337แม้ภายหลังที่โจทก์เกิดแล้วบิดามารดาได้สมรสกัน อันเป็นผลให้โจทก์มีบิดาที่ชอบด้วยกฎหมาย ก็หาทำให้โจทก์เกิดสิทธิที่จะได้สัญชาติไทยไม่ จึงไม่มีอำนาจฟ้องให้เพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนราษฎร์ได้. ปริญญาดีผดุง.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้เยาว์เป็นคนสัญชาติไทย เป็นบุตรของนางตุ้มทอง ลุนพรม คนสัญชาติไทย โจทก์เกิดในราชอาณาจักรไทยนายอูหรือชินหรือคิน แซ่เหงียน เป็นคนต่างด้าวไม่มีบัตรประจำตัวคนต่างด้าว และเป็นบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายของโจทก์โจทก์มีบ้านอยู่ในเขตเทศบาลเมืองอุบลราชธานี จำเลยที่ 1เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย จำเลยที่ 2 เป็นปลัดกระทรวงมหาดไทย จำเลยที่ 3 เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดอุบลราชธานีและจำเลยที่ 4 เป็นนายทะเบียนท้องถิ่นเทศบาลเมืองอุบลราชธานีเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2510 จำเลยที่ 2 อ้างว่าบุตรคนญวนที่ลี้ภัยสงครามเข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรไทย ไม่ใช่คนสัญชาติไทย ให้อำนาจจำเลยที่ 3 สั่งจำเลยที่ 4 ตรวจสอบรายชื่อบุตรคนญวนอพยพที่มีชื่อในทะเบียนบ้านในเขตเทศบาลเมืองอุบลราชธานี เพื่อเสนอจำเลยที่ 3 ถอนชื่อคนญวนอพยพออกจากทะเบียนบ้าน ต่อมาจำเลยที่ 4 อ้างว่าโจทก์เป็นบุตรคนญวนอพยพไม่ใช่คนสัญชาติไทยจึงขออนุมัติจากจำเลยที่ 3 ถอนชื่อโจทก์ออกจากทะเบียนบ้านของโจทก์จำเลยที่ 2 อนุมัติ จำเลยที่ 4จึงถอนชื่อโจทก์ออกจากทะเบียนบ้านของโจทก์ ทำให้โจทก์เสื่อมเสียสิทธิในฐานะเป็นคนไทย การกระทำของจำเลยที่ 2ที่ 3 และที่ 4 จำเลยที่ 1 ต้องรับผิดด้วย โจทก์บอกให้จำเลยทั้งสี่เพิ่มชื่อโจทก์ในทะเบียนบ้านของโจทก์แล้ว แต่จำเลยเพิกเฉยขอให้พิพากษาว่าโจทก์เป็นบุคคลผู้มีสัญชาติไทยให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันเพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้านของโจทก์ จำเลยทั้งสี่ให้การว่า จำเลยทุกคนเป็นข้าราชการต้องปฏิบัติตามระเบียบและนโยบายของรัฐบาล จำเลยที่ 2 ออกคำสั่งเกี่ยวกับคนญวนอพยพ ซึ่งมีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านเพราะการสำรวจทะเบียนราษฎรทั่วราชอาณาจักรปี พ.ศ. 2499 พบว่า คนญวนอพยพและบุตรคนญวนอพยพที่เกิดในประเทศไทยมีใบแบบ ท.ร.1 แล้วคัดลงในทะเบียนบ้าน (ท.ร.14) จึงเป็นโอกาสให้คนญวนใช้สิทธิอ้างว่าเป็นคนไทย ร้องขอคัดสำเนาทะเบียนบ้านไปยื่นขอบัตรประจำตัวประชาชนทำให้เกิดความเสียหายแก่ทางราชการ และเป็นภัยต่อความมั่นคงของประเทศ จึงให้เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องสำรวจและปฏิบัติให้ถูกต้อง เป็นคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมาย การปฏิบัติของจำเลยที่ 3 และที่ 4 เป็นการปฏิบัติตามคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายไม่ได้โต้แย้งสิทธิของโจทก์ จำเลยที่ 1 เป็นเพียงผู้รักษาการตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337 ข้อ 4 และพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508 จำเลยที่ 1 ไม่ได้เกี่ยวข้องกับโจทก์หรือโต้แย้งสิทธิของโจทก์คดีของโจทก์ขาดอายุความแล้ว ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า โจทก์เป็นบุคคลมีสัญชาติไทย ให้จำเลยเพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้าน จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสี่ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'ข้อเท็จจริงที่คู่ความมิได้โต้เถียงกันฟังได้ว่านางตุ้มทอง ลุนพรมกับนายอูหรือชินหรือคินแซ่เหงียน คนญวนอพยพเป็นสามีภริยากันโดยไม่ได้จดทะเบียนสมรสคดีมีปัญหาตามฎีกาของจำเลยเป็นข้อแรกว่านางตุ้มทองเป็นคนสัญชาติไทยหรือไม่ และโจทก์เป็นบุตรของนางตุ้มทองที่เกิดกับนายอูหรือชินหรือคิน หรือไม่ในปัญหาดังกล่าวนางตุ้มทองว่าตนเป็นบุตรนายแก้ว นางเฟือยคนสัญชาติไทยเกิดที่ตำบลโคกจาน อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งตรงกับหลักฐานทะเบียนบ้านเอกสารหมาย จ.2 นอกจากนี้นางตุ้มทองยังมีบัตรประจำตัวประชาชนเอกสารหมาย จ.1 มาแสดงซึ่งเป็นเอกสารราชการเห็นว่าหลักฐานเพียงเท่าที่ยกขึ้นกล่าวนี้เพียงพอที่จะฟังได้ว่านางตุ้มทองเป็นคนสัญชาติไทย นางตุ้มทองและนายอูหรือชินหรือคินต่างเบิกความว่าโจทก์เป็นบุตรของตนซึ่งเป็นสามีภริยากัน เกิดที่โรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์ จังหวัดอุบลราชธานี นางตุ้มทองว่าได้แจ้งการเกิดโจทก์ไว้ต่อนายทะเบียนท้องถิ่น สำนักงานเทศบาลเมืองอุบลราชธานี นายทะเบียนท้องถิ่นได้เพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้านเลขที่ 72/3ถนนสุริยาตร ตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ของนางตุ้มทอง ซึ่งนายไมตรี เขมะวงศ์ผู้ช่วยนายทะเบียนท้องถิ่น สำนักงานเทศบาลเมืองอุบลราชธานีพยานจำเลยก็ว่าที่ปรากฏชื่อโจทก์ในทะเบียนบ้านเอกสารหมาย จ.2โจทก์เป็นบุตรนางตุ้มทองและนายอูหรือชินหรือคิน เข้าใจว่ามีสูติบัตรเพราะในเอกสารฉบับนี้มีหมายเหตุไว้และในทะเบียนบ้านญวนอพยพอันดับที่ 14 เอกสารหมาย ล.1 ที่จำเลยอ้างเป็นพยานก็ระบุว่าโจทก์เป็นบุตรนายคิน นางตุ้มทอง สัญชาติไทยเป็นข้อสนับสนุนให้เชื่อได้ว่าโจทก์เป็นบุตรของนางตุ้มทองที่เกิดจากนายอูหรือชินหรือคินในประเทศไทย โจทก์จึงเป็นบุคคลสัญชาติไทยโดยการเกิดตามพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508มาตรา 7 (3) โดยมีบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย คดีมีปัญหาเป็นข้อต่อไปว่าโจทก์ถูกถอนสัญชาติตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่337 หรือไม่ และโจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสี่หรือไม่ ในปัญหาดังกล่าว เห็นว่าคนที่จะถูกถอนสัญชาติตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับดังกล่าว ข้อ 1 บัญญัติไว้ว่าให้ถอนสัญชาติไทยของบรรดาบุคคลที่เกิดในราชอาณาจักรไทย โดยบิดาเป็นคนต่างด้าว หรือมารดาเป็นคนต่างด้าวแต่ไม่ปรากฏบิดาที่ชอบด้วยกฎหมายและขณะที่เกิดบิดาหรือมารดานั้นเป็น (3) ผู้ที่เข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรไทยโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมืองเห็นว่า โจทก์ไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามบทกฎหมายดังยกขึ้นกล่าวอันจะเป็นเหตุให้โจทก์ถูกถอนสัญชาติไทยเพราะบิดาโจทก์ซึ่งเป็นคนต่างด้าวนั้นเป็นบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย คำว่าบิดาเป็นคนต่างด้าวตามประกาศของคณะปฏิวัติดังยกขึ้นกล่าวนั้นหมายความถึงบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย ถ้าหากจะหมายความถึงบิดาโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายด้วยดังจำเลยฎีกา ตัวบทกฎหมายต้องเขียนให้ชัดแจ้งเช่นนั้น เช่นข้อความต่อไปในประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337 ข้อ 1 ดังยกขึ้นกล่าวข้างต้น ในกรณีที่บุคคลที่จะถูกถอนสัญชาติอีกกรณีหนึ่งได้บัญญัติว่าหรือมีมารดาเป็นคนต่างด้าวแต่ไม่ปรากฏบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย หรือในกรณีบุคคลที่ได้สัญชาติไทยโดยการเกิดนอกราชอาณาจักรไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508 มาตรา 7 (2) บัญญัติว่าต้องมีมารดาเป็นคนสัญชาติไทยและไม่ปรากฏบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย หรือบิดาไม่มีสัญชาติ จะเห็นว่าตามตัวบทกฎหมายดังยกขึ้นเป็นตัวอย่างนี้ถ้ากฎหมายต้องการให้หมายความถึงบิดาโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายแล้วจะเขียนไว้อย่างชัดเจนดังนั้นเมื่อกฎหมายกล่าวถึงบิดาเป็นคนต่างด้าว ย่อมหมายความถึงบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย และการที่โจทก์เป็นบุคคลที่ไม่อยู่ในหลักเกณฑ์ที่จะถูกถอนสัญชาติได้ดังวินิจฉัยแล้ว ซึ่งจำเลยคนอื่น ๆ ปฏิบัติหน้าที่ราชการภายใต้การบังคับบัญชาของจำเลยที่ 1 ร่วมกันถอนชื่อโจทก์ออกจากทะเบียนบ้านของโจทก์โดยอ้างว่าเป็นคนสัญชาิญวน ย่อมทำให้โจทก์เสียสิทธิต่าง ๆในฐานะคนสัญชาติไทย เป็นการโต้แย้งสิทธิของโจทก์ตามกฎหมายแพ่ง โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสี่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 ส่วนที่จำเลยฎีกาเป็นข้อสุดท้ายว่า โจทก์ไม่ฟ้องคดีภายในกำหนด 1 ปีขาดอายุความฟ้องร้องไปแล้วนั้น เห็นว่า อายุความตามที่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 บัญญัติไว้ หมายถึงการฟ้องเรียกเอาค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิดเท่านั้น ส่วนในเรื่องนี้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์เป็นบุคคลมีสัญชาติไทยและให้จำเลยเพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้านของโจทก์ เป็นการฟ้องขอให้ระงับการกระทำละเมิดที่ยังมีอยู่ มิใช่เป็นการเรียกเอาค่าเสียหาย คดีโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความ ฎีกาจำเลยทั้งสี่ฟังไม่ขึ้นทุกข้อ' พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1223/2530เด็กชายพงษ์ศักดิ์ บุนพรม ฯโจทก์พลเอกสิทธิ จิรโรจน์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 448 ป.วิ.พ. ม. 55 พ.ร.บ.สัญชาติ พ.ศ.2508 ม. 7 (2), ม. 7 (3) ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 337 ข้อ 1ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337 ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515 ข้อ 1บัญญัติไว้ว่าให้ถอนสัญชาติไทยของบรรดาบุคคลที่เกิดในราชอาณาจักรไทยโดยบิดาเป็นคนต่างด้าวหรือมารดาเป็นคนต่างด้าวแต่ไม่ปรากฏบิดาที่ชอบด้วยกฎหมายและขณะที่เกิดบิดาหรือมารดานั้นเป็น (3) ผู้ที่เข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรไทยโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมือง ปรากฏว่าโจทก์เกิดในประเทศไทยและเป็นบุตรของนาง ต.คนสัญชาติไทยกับนายค. คนสัญชาติญวนบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายซึ่งเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมาย เช่นนี้โจทก์ย่อมได้สัญชาติไทยโดยการเกิดตาม พระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508 มาตรา 7(3) และเป็นผู้ไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามประกาศของคณะปฏิวัติดังกล่าวที่จะถูกถอนสัญชาติไทยเนื่องจากบิดาโจทก์ซึ่งเป็นคนต่างด้าวนั้นเป็นบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และคำว่า 'บิดาเป็นคนต่างด้าว' ตามประกาศของคณะปฏิวัติดังกล่าวหมายความถึงบิดาโดยชอบด้วยกฎหมายเท่านั้นหาหมายความรวมถึงบิดาโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายด้วยไม่การที่จำเลยถอนชื่อโจทก์ออกจากทะเบียนบ้านของโจทก์โดยอ้างว่าเป็นคนสัญชาติญวน ย่อมทำให้โจทก์เสียสิทธิต่าง ๆในฐานะเป็นคนสัญชาติไทย เป็นการโต้แย้งสิทธิโจทก์ตามกฎหมายแพ่ง โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55อายุความตามที่ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 บัญญัติไว้หมายถึงการฟ้องเรียกเอาค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิดเท่านั้น คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์เป็นบุคคลมีสัญชาติไทย และให้จำเลยเพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้านของโจทก์เป็นการฟ้องขอให้ระงับการกระทำละเมิดที่ยังมีอยู่ มิใช่เป็นการเรียกเอาค่าเสียหาย จึงหาอยู่ในบังคับต้องฟ้องคดีภายในกำหนด 1 ปี ตามบทมาตราดังกล่าวไม่.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้เยาว์เป็นคนสัญชาติไทย เป็นบุตรของนางตุ้มทอง ลุนพรม คนสัญชาติไทย โจทก์เกิดในราชอาณาจักรไทยนายอูหรือชินหรือคิน แซ่เหงียน เป็นคนต่างด้าวไม่มีบัตรประจำตัวคนต่างด้าว และเป็นบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายของโจทก์โจทก์มีบ้านอยู่ในเขตเทศบาลเมืองอุบลราชธานี จำเลยที่ 1เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย จำเลยที่ 2 เป็นปลัดกระทรวงมหาดไทย จำเลยที่ 3 เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดอุบลราชธานีและจำเลยที่ 4 เป็นนายทะเบียนท้องถิ่นเทศบาลเมืองอุบลราชธานีเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2510 จำเลยที่ 2 อ้างว่าบุตรคนญวนที่ลี้ภัยสงครามเข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรไทย ไม่ใช่คนสัญชาติไทย ให้อำนาจจำเลยที่ 3 สั่งจำเลยที่ 4 ตรวจสอบรายชื่อบุตรคนญวนอพยพที่มีชื่อในทะเบียนบ้านในเขตเทศบาลเมืองอุบลราชธานี เพื่อเสนอจำเลยที่ 3 ถอนชื่อคนญวนอพยพออกจากทะเบียนบ้าน ต่อมาจำเลยที่ 4 อ้างว่าโจทก์เป็นบุตรคนญวนอพยพไม่ใช่คนสัญชาติไทยจึงขออนุมัติจากจำเลยที่ 3 ถอนชื่อโจทก์ออกจากทะเบียนบ้านของโจทก์จำเลยที่ 2 อนุมัติ จำเลยที่ 4จึงถอนชื่อโจทก์ออกจากทะเบียนบ้านของโจทก์ ทำให้โจทก์เสื่อมเสียสิทธิในฐานะเป็นคนไทย การกระทำของจำเลยที่ 2ที่ 3 และที่ 4 จำเลยที่ 1 ต้องรับผิดด้วย โจทก์บอกให้จำเลยทั้งสี่เพิ่มชื่อโจทก์ในทะเบียนบ้านของโจทก์แล้ว แต่จำเลยเพิกเฉยขอให้พิพากษาว่าโจทก์เป็นบุคคลผู้มีสัญชาติไทยให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันเพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้านของโจทก์ จำเลยทั้งสี่ให้การว่า จำเลยทุกคนเป็นข้าราชการต้องปฏิบัติตามระเบียบและนโยบายของรัฐบาล จำเลยที่ 2 ออกคำสั่งเกี่ยวกับคนญวนอพยพ ซึ่งมีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านเพราะการสำรวจทะเบียนราษฎรทั่วราชอาณาจักรปี พ.ศ. 2499 พบว่า คนญวนอพยพและบุตรคนญวนอพยพที่เกิดในประเทศไทยมีใบแบบ ท.ร.1 แล้วคัดลงในทะเบียนบ้าน (ท.ร.14) จึงเป็นโอกาสให้คนญวนใช้สิทธิอ้างว่าเป็นคนไทย ร้องขอคัดสำเนาทะเบียนบ้านไปยื่นขอบัตรประจำตัวประชาชนทำให้เกิดความเสียหายแก่ทางราชการ และเป็นภัยต่อความมั่นคงของประเทศ จึงให้เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องสำรวจและปฏิบัติให้ถูกต้อง เป็นคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมาย การปฏิบัติของจำเลยที่ 3 และที่ 4 เป็นการปฏิบัติตามคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายไม่ได้โต้แย้งสิทธิของโจทก์ จำเลยที่ 1 เป็นเพียงผู้รักษาการตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337 ข้อ 4 และพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508 จำเลยที่ 1 ไม่ได้เกี่ยวข้องกับโจทก์หรือโต้แย้งสิทธิของโจทก์คดีของโจทก์ขาดอายุความแล้ว ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า โจทก์เป็นบุคคลมีสัญชาติไทย ให้จำเลยเพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้าน จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสี่ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'ข้อเท็จจริงที่คู่ความมิได้โต้เถียงกันฟังได้ว่านางตุ้มทอง ลุนพรมกับนายอูหรือชินหรือคินแซ่เหงียน คนญวนอพยพเป็นสามีภริยากันโดยไม่ได้จดทะเบียนสมรสคดีมีปัญหาตามฎีกาของจำเลยเป็นข้อแรกว่านางตุ้มทองเป็นคนสัญชาติไทยหรือไม่ และโจทก์เป็นบุตรของนางตุ้มทองที่เกิดกับนายอูหรือชินหรือคิน หรือไม่ในปัญหาดังกล่าวนางตุ้มทองว่าตนเป็นบุตรนายแก้ว นางเฟือยคนสัญชาติไทยเกิดที่ตำบลโคกจาน อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งตรงกับหลักฐานทะเบียนบ้านเอกสารหมาย จ.2 นอกจากนี้นางตุ้มทองยังมีบัตรประจำตัวประชาชนเอกสารหมาย จ.1 มาแสดงซึ่งเป็นเอกสารราชการเห็นว่าหลักฐานเพียงเท่าที่ยกขึ้นกล่าวนี้เพียงพอที่จะฟังได้ว่านางตุ้มทองเป็นคนสัญชาติไทย นางตุ้มทองและนายอูหรือชินหรือคินต่างเบิกความว่าโจทก์เป็นบุตรของตนซึ่งเป็นสามีภริยากัน เกิดที่โรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์ จังหวัดอุบลราชธานี นางตุ้มทองว่าได้แจ้งการเกิดโจทก์ไว้ต่อนายทะเบียนท้องถิ่น สำนักงานเทศบาลเมืองอุบลราชธานี นายทะเบียนท้องถิ่นได้เพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้านเลขที่ 72/3ถนนสุริยาตร ตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ของนางตุ้มทอง ซึ่งนายไมตรี เขมะวงศ์ผู้ช่วยนายทะเบียนท้องถิ่น สำนักงานเทศบาลเมืองอุบลราชธานีพยานจำเลยก็ว่าที่ปรากฏชื่อโจทก์ในทะเบียนบ้านเอกสารหมาย จ.2โจทก์เป็นบุตรนางตุ้มทองและนายอูหรือชินหรือคิน เข้าใจว่ามีสูติบัตรเพราะในเอกสารฉบับนี้มีหมายเหตุไว้และในทะเบียนบ้านญวนอพยพอันดับที่ 14 เอกสารหมาย ล.1 ที่จำเลยอ้างเป็นพยานก็ระบุว่าโจทก์เป็นบุตรนายคิน นางตุ้มทอง สัญชาติไทยเป็นข้อสนับสนุนให้เชื่อได้ว่าโจทก์เป็นบุตรของนางตุ้มทองที่เกิดจากนายอูหรือชินหรือคินในประเทศไทย โจทก์จึงเป็นบุคคลสัญชาติไทยโดยการเกิดตามพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508มาตรา 7 (3) โดยมีบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย คดีมีปัญหาเป็นข้อต่อไปว่าโจทก์ถูกถอนสัญชาติตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่337 หรือไม่ และโจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสี่หรือไม่ ในปัญหาดังกล่าว เห็นว่าคนที่จะถูกถอนสัญชาติตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับดังกล่าว ข้อ 1 บัญญัติไว้ว่าให้ถอนสัญชาติไทยของบรรดาบุคคลที่เกิดในราชอาณาจักรไทย โดยบิดาเป็นคนต่างด้าว หรือมารดาเป็นคนต่างด้าวแต่ไม่ปรากฏบิดาที่ชอบด้วยกฎหมายและขณะที่เกิดบิดาหรือมารดานั้นเป็น (3) ผู้ที่เข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรไทยโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมืองเห็นว่า โจทก์ไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามบทกฎหมายดังยกขึ้นกล่าวอันจะเป็นเหตุให้โจทก์ถูกถอนสัญชาติไทยเพราะบิดาโจทก์ซึ่งเป็นคนต่างด้าวนั้นเป็นบิดาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย คำว่าบิดาเป็นคนต่างด้าวตามประกาศของคณะปฏิวัติดังยกขึ้นกล่าวนั้นหมายความถึงบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย ถ้าหากจะหมายความถึงบิดาโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายด้วยดังจำเลยฎีกา ตัวบทกฎหมายต้องเขียนให้ชัดแจ้งเช่นนั้น เช่นข้อความต่อไปในประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337 ข้อ 1 ดังยกขึ้นกล่าวข้างต้น ในกรณีที่บุคคลที่จะถูกถอนสัญชาติอีกกรณีหนึ่งได้บัญญัติว่าหรือมีมารดาเป็นคนต่างด้าวแต่ไม่ปรากฏบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย หรือในกรณีบุคคลที่ได้สัญชาติไทยโดยการเกิดนอกราชอาณาจักรไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508 มาตรา 7 (2) บัญญัติว่าต้องมีมารดาเป็นคนสัญชาติไทยและไม่ปรากฏบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย หรือบิดาไม่มีสัญชาติ จะเห็นว่าตามตัวบทกฎหมายดังยกขึ้นเป็นตัวอย่างนี้ถ้ากฎหมายต้องการให้หมายความถึงบิดาโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายแล้วจะเขียนไว้อย่างชัดเจนดังนั้นเมื่อกฎหมายกล่าวถึงบิดาเป็นคนต่างด้าว ย่อมหมายความถึงบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย และการที่โจทก์เป็นบุคคลที่ไม่อยู่ในหลักเกณฑ์ที่จะถูกถอนสัญชาติได้ดังวินิจฉัยแล้ว ซึ่งจำเลยคนอื่น ๆ ปฏิบัติหน้าที่ราชการภายใต้การบังคับบัญชาของจำเลยที่ 1 ร่วมกันถอนชื่อโจทก์ออกจากทะเบียนบ้านของโจทก์โดยอ้างว่าเป็นคนสัญชาิญวน ย่อมทำให้โจทก์เสียสิทธิต่าง ๆในฐานะคนสัญชาติไทย เป็นการโต้แย้งสิทธิของโจทก์ตามกฎหมายแพ่ง โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสี่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 ส่วนที่จำเลยฎีกาเป็นข้อสุดท้ายว่า โจทก์ไม่ฟ้องคดีภายในกำหนด 1 ปีขาดอายุความฟ้องร้องไปแล้วนั้น เห็นว่า อายุความตามที่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 บัญญัติไว้ หมายถึงการฟ้องเรียกเอาค่าเสียหายอันเกิดแต่มูลละเมิดเท่านั้น ส่วนในเรื่องนี้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์เป็นบุคคลมีสัญชาติไทยและให้จำเลยเพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนบ้านของโจทก์ เป็นการฟ้องขอให้ระงับการกระทำละเมิดที่ยังมีอยู่ มิใช่เป็นการเรียกเอาค่าเสียหาย คดีโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความ ฎีกาจำเลยทั้งสี่ฟังไม่ขึ้นทุกข้อ' พิพากษายืน.(ยนต์ พิรวินิจ-พลจิตต์ ดียืน-เสงี่ยม ทวีชัยการ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้เป็นตัวอย่างที่ดีของการตีความกฎหมายโดยเคร่งครัดหลักการตีความนี้ปรากฏชัดในการตีความกฎหมายอาญา ทั้งนี้เพื่อเป็นหลักประกันว่าผู้ถูกลงโทษจะได้รับความเป็นธรรมมากที่สุดอย่างไรก็ดีหลักการตีความดังกล่าวยังใช้กับกฎหมายที่มีบทบัญญัติไปในทางจำกัด หรือตัดสิทธิหรืออาจริดรอนสิทธิเสรีภาพของประชาชนด้วยฉะนั้นกฎหมายแพ่งบางลักษณะที่มีบทบัญญัติอันเด็ดขาด หรือเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน หรือจำกัดตัดสิทธิของบุคคลย่อมต้องตีความโดยเคร่งครัดเช่นกัน เช่นการตีความสัญญาค้ำประกันต้องเป็นไปโดยเคร่งครัด (ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1807/2505)นอกจากนี้ กฎหมายอื่นอย่างเช่น กฎหมายเกี่ยวกับภาษีอากรซึ่งกระทบถึงผลประโยชน์และส่วนได้เสียของผู้เสียภาษีโดยตรงก็ต้องตีความโดยเคร่งครัด หรืออย่างในคดีนี้ ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337(พ.ศ. 2515) ข้อ 1 ได้วางหลักเกณฑ์ในเรื่องการถอนสัญชาติไทยของผู้ที่เกิดในประเทศไทยไว้อันเป็นการริดรอนสิทธิของผู้มีสัญชาติไทยที่อาจถูกถอนสัญชาติไทย ก็ต้องอาศัยหลักการตีความโดยเคร่งครัดเสมอทั้งนี้เพื่อปกปักษ์รักษาสิทธิของประชาชน การตีความคำว่า "บิดาเป็นคนต่างด้าว" ตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับดังกล่าวว่าหมายถึงเฉพาะบิดาโดยชอบด้วยกฎหมายเท่านั้น มิใช่หมายถึงบิดาโดยมิชอบด้วยกฎหมาย ศาลฎีกาได้ยึดถือแนวการตีความนี้มาตลอด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 468/2524,,1337/2529 และ 1495/2529)ปัญหาว่าคนญวนอพยพที่เกิดในประเทศไทยซึ่งมีมาดาเป็นคนสัญชาติไทยแต่บิดาเป็นบิดาที่มิชอบด้วยกฎหมายจะถูกถอนสัญชาติไทยหรือไม่ จึงเป็นอันยุติว่าไม่อาจถูกถอนสัญชาติได้ แม้ขณะเกิดบิดาจะเป็นผู้ที่เข้ามาอยู่ในประเทศไทยโดยไม่ได้รั้บอนุญาตตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมืองก็ตาม และผู้นั้นเป็นผู้มีสัญชาติไทยโดยการเกิดตามพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2508 มาตรา 7(3) คำพิพากษาศาลฎีกาที่น่าสนใจเกี่ยวกับประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337(พ.ศ. 2515) ที่ผู้บันทึกเห็นว่าควรนำมาพิจารณาประกอบด้วยมีดังนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 822/2529 จำเลยได้มีคำสั่งให้นายทะเบียนท้องถิ่นเทศบาลเมืองนครพนมแก้ไขสัญชาติของโจทก์ทั้งสองในทะเบียนบ้านและสำเนาทะเบียนบ้านของโจทก์ทั้งสองจากสัญชาติไทยเป็นสัญชาติญวนและนายทะเบียนท้องถิ่นได้ปฏิบัติตามคำสั่งแล้ว แม้การออกคำสั่งนั้นจะเป็นการปฏิบัติไปตามอำนาจหน้าที่และระเบียบแบบแผนของทางราชการก็ถือเป็นการโต้แย้งสิทธิของโจทก์ทั้งสองแล้ว โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง บิดามารดาของโจทก์ทั้งสองเข้ามาในราชอาณาจักรไทยเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2483 แต่มิได้ไปขอรับใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวภายใน30 วัน ตามความในมาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติการทะเบียนคนต่างด้าวพุทธศักราช 2479 จนกระทั่งวันที่ 22 สิงหาคม 2488 จึงได้ขอใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าว เช่นนี้ ในระหว่างที่ยังไม่มีใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวนั้น พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พุทธศักราช 2480 มาตรา 29ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าบิดามารดาของโจทก์ทั้งสองเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยมิได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมืองที่ใช้อยู่ในขณะนั้น เมื่อโจทก์นำสืบไม่ได้ว่าบิดามารดาของโจทก์ได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง จึงต้องถือว่าในช่วงเวลาดังกล่าวนั้น บิดามารดาของโจทก์เข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรไทยโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมืองตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 337 ข้อ 1(3) โจทก์ที่ 1 เกิดในประเทศไทยในระหว่างที่บิดามารดายังมิได้ไปขอรับใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าว จึงถือได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่บิดามารดาของโจทก์เข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรไทยโดยมิได้รับอนุญาตตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมือง โจทก์ที่ 1 จึงต้องถูกถอนสัญชาติไทยตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337 ส่วนโจทก์ที่ 2 เกิดหลังจากที่บิดามารดาได้รับใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวแล้ว กรณีจึงไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่โจทก์ที่ 2 จะถูกถอนสัญชาติตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1959/2529 การที่จำเลยที่ 1 ในฐานะผู้ว่าราชการจังหวัดมีหนังสือแจ้งให้จำเลยที่ 2 ปลัดเทศบาลในฐานะนายทะเบียนท้องถิ่นว่า โจทก์และบุตรทุกคนของ ส. ไม่ได้สัญชาติไทยตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337 ให้จำเลยที่ 2 ถอนชื่อโจทก์ออกจากทะเบียนบ้าน และจำเลยที่ 2 ได้ดำเนินการตามคำสั่งจำเลยที่ 1แล้ว ถือว่าจำเลยทั้งสองโต้แย้งสิทธิของโจทก์ แม้การกระทำของจำเลยทั้งสองจะเป็นการปฏิบัติราชการตามหน้าที่โดยชอบด้วยกฎหมายและระเบียบแบบแผนก็ตามโจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง โจทก์มีมารดาเป็นคนญวนอพยพ ขณะโจทก์เกิดไม่ปรากฏว่าโจทก์มีบิดาที่ชอบด้วยกฎหมาย หลังจากโจทก์เกิดแล้วมารดาโจทก์จึงจดทะเบียนสมรสกับ ส. คนสัญชาติไทย ดังนั้นในขณะโจทก์เกิดมารดาโจทก์จึงเป็นคนต่างด้าวที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในราชอาณาจักรไทยชั่วคราวและไม่ปรากฏบิดาที่ชอบด้วยกฎหมาย โจทก์ซึ่งได้สัญชาติไทยโดยการเกิดในราชอาณาจักรไทยจึงถูกถอนสัญชาติตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 337แม้ภายหลังที่โจทก์เกิดแล้วบิดามารดาได้สมรสกัน อันเป็นผลให้โจทก์มีบิดาที่ชอบด้วยกฎหมาย ก็หาทำให้โจทก์เกิดสิทธิที่จะได้สัญชาติไทยไม่ จึงไม่มีอำนาจฟ้องให้เพิ่มชื่อโจทก์ลงในทะเบียนราษฎร์ได้. ปริญญาดีผดุง.