phoneee/thai-legal-corpus huggingface dataset:
ข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจังหวัดน่าน(ฉบับที่ ๓)พ.ศ. ๒๕๖๑ อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๔ (๑) และมาตรา ๑๖แห่งพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ. ๒๕๔๓คณะกรรมการจัดสรรที่ดินจังหวัดน่านออกข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดทำแผนผังโครงการและวิธีการในการจัดสรรที่ดินโดยความเห็นชอบจากคณะกรรมการจัดสรรที่ดินกลางไว้ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ ข้อกำหนดนี้เรียกว่า ข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจังหวัดน่าน(ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๖๑ข้อ ๒[๑] ข้อกำหนดนี้ให้ใช้บังคับนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปข้อ ๓ ให้ยกเลิกความในข้อ๓๓ ของข้อกำหนดเกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินจังหวัดน่าน พ.ศ. ๒๕๔๖ และใช้ความต่อไปนี้แทนข้อ ๓๓ ลานกิจกรรมหรือลานอเนกประสงค์ในกรณีเป็นการจัดสรรที่ดินขนาดใหญ่ผู้จัดสรรที่ดินจะต้องกันพื้นที่ไว้เป็นที่ตั้งของสาธารณูปโภคประเภทลานกิจกรรมหรือลานอเนกประสงค์จำนวน ๑ แห่ง เนื้อที่ไม่น้อยกว่า ๒๐๐ตารางวาและต้องจัดให้มีพื้นที่ดังกล่าวเพิ่มขึ้นทุก ๆ ๕๐๐ แปลง หรือทุก ๆ ๑๐๐ ไร่ที่ดินที่กันไว้เพื่อจัดตั้งโรงเรียนอนุบาล ตามแผนผังโครงการและวิธีการจัดสรรที่ดินในโครงการจัดสรรที่ดินที่ได้รับอนุญาตให้ทำการจัดสรรที่ดินก่อนวันที่ข้อกำหนดฉบับนี้มีผลใช้บังคับ หากไม่สามารถจัดตั้งโรงเรียนอนุบาลหรือโรงเรียนประเภทอื่นตามระเบียบกระทรวงศึกษาธิการได้ให้ใช้พื้นที่ดังกล่าวจัดทำเป็นสาธารณูปโภคอื่น เช่นลานกิจกรรม ลานอเนกประสงค์ สวน สนามเด็กเล่น สนามกีฬา เป็นต้นโดยผู้จัดสรรที่ดินที่ประสงค์จะจัดทำสาธารณูปโภคดังกล่าวต้องยื่นคำขอแก้ไขเปลี่ยนแปลงแผนผัง โครงการหรือวิธีการที่ได้รับอนุญาตเพื่อให้คณะกรรมการพิจารณาตามนัยมาตรา ๓๒ แห่งพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ. ๒๕๔๓ด้วยให้ไว้ ณ วันที่ ๙ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๑ไพศาล วิมลรัตน์ผู้ว่าราชการจังหวัดน่านประธานกรรมการจัดสรรที่ดินจังหวัดน่านพัชรภรณ์/จัดทำ๑๑มิถุนายน ๒๕๖๑[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๓๕/ตอนพิเศษ ๘๓ ง/หน้า ๖๔/๑๐ เมษายน ๒๕๖๑
ประกาศกรมสรรพสามิตเรื่อง การกำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการแจ้งราคาขายปลีกแนะนำและราคาค่าบริการพ.ศ. ๒๕๖๐(ฉบับที่ ๓)[๑] ตามที่กรมสรรพสามิตได้ออกประกาศกรมสรรพสามิตเรื่อง การกำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการแจ้งราคาขายปลีกแนะนำและราคาค่าบริการพ.ศ. ๒๕๖๐ ลงวันที่ ๑๖ กันยายน พ.ศ. ๒๕๖๐ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศกรมสรรพสามิตเรื่อง การกำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการแจ้งราคาขายปลีกแนะนำและราคาค่าบริการพ.ศ. ๒๕๖๐ (ฉบับที่ ๒) ลงวันที่ ๒๗ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๖๑ นั้นเพื่อให้การแจ้งราคาขายปลีกแนะนำของสินค้าเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๘ แห่งพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. ๒๕๖๐ อธิบดีกรมสรรพสามิตจึงออกประกาศเพิ่มเติมไว้ดังต่อไปนี้ข้อ๑ ให้ยกเลิกแบบแจ้งราคาขายปลีกแนะนำ(ภส.๐๒ - ๐๑) ท้ายประกาศกรมสรรพสามิต เรื่อง การกำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการแจ้งราคาขายปลีกแนะนำและราคาค่าบริการ ลงวันที่ ๑๖ กันยายน พ.ศ. ๒๕๖๐ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศกรมสรรพสามิตเรื่อง การกำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการแจ้งราคาขายปลีกแนะนำและราคาค่าบริการพ.ศ. ๒๕๖๐ (ฉบับที่ ๒) ลงวันที่ ๒๗ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๖๑ และให้ใช้แบบแจ้งราคาขายปลีกแนะนำ(ภส.๐๒ - ๐๑) ท้ายประกาศนี้แทนข้อ๒ ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศเป็นต้นไปประกาศณ วันที่ ๘ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๖๑พชร อนันตศิลป์อธิบดีกรมสรรพสามิต[เอกสารแนบท้าย]๑. แบบแจ้งราคาขายปลีกแนะนำ (ภส. ๐๒- ๐๑)(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)พิมพ์มาดา/ธนบดี/จัดทำ๑๗ เมษายน ๒๕๖๒[๑]ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๓๖/ตอนพิเศษ ๑๕ ง/หน้า ๘/๑๖ มกราคม๒๕๖๒
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 663668หลักกฎหมาย: เมื่อข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 2 และที่ 3 ได้พูดจาหรือกระทำการใด ๆ อันอาจถือได้ว่าเป็นตัวการหรือผู้สนับสนุนจำเลยที่ 1 ในการใช้อาวุธมีดแทงโจทก์ร่วม ตามพฤติการณ์จึงเชื่อว่าจำเลยที่ 2 และที่ 3 มีเจตนาเพียงต้องการชกต่อยทำร้ายโจทก์ร่วมเท่านั้น การที่จำเลยที่ 1 ใช้อาวุธมีดแทงโจทก์ร่วมจึงเป็นการกระทำโดยลำพังของจำเลยที่ 1 อันเป็นการตัดสินใจของจำเลยที่ 1 โดยฉับพลันในขณะนั้นเอง ดังนั้นการที่โจทก์ร่วมได้รับอันตรายสาหัสจากการถูกจำเลยที่ 1 ใช้อาวุธมีดแทง จึงมิใช่ผลโดยตรงอันเกิดจากการกระทำของจำเลยที่ 2 และที่ 3 จำเลยที่ 2 และที่ 3 จึงไม่มีความผิดฐานร่วมกันทำร้ายเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส คงมีความผิดฐานร่วมกันทำร้ายเท่านั้นการพิจารณาคดีส่วนแพ่งศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 46 เมื่อคดีอาญาฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันกับจำเลยที่ 1 ทำร้ายโจทก์ร่วม ซึ่งแม้จะไม่ปรากฏโดยชัดแจ้งว่าโจทก์ร่วมได้รับบาดเจ็บจากการถูกชกต่อยทำร้ายแต่ก็ต้องถือว่าโจทก์ร่วมได้รับความเสียหายจากการกระทำของจำเลยที่ 2 และที่ 3 แล้ว ศาลย่อมมีอำนาจกำหนดค่าสินไหมทดแทนให้ชดใช้ตามควรแก่พฤติการณ์และความร้ายแรงแห่งละเมิดตาม ป.พ.พ. มาตรา 438 วรรคหนึ่ง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6721 - 6722/2562พนักงานอัยการจังหวัดสงขลาโจทก์นาย ส.โจทก์ร่วมนาย ป. กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 83, ม. 86, ม. 295, ม. 297 ป.พ.พ. ม. 438 วรรคหนึ่ง ป.วิ.อ. ม. 46 เมื่อข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 2 และที่ 3 ได้พูดจาหรือกระทำการใด ๆ อันอาจถือได้ว่าเป็นตัวการหรือผู้สนับสนุนจำเลยที่ 1 ในการใช้อาวุธมีดแทงโจทก์ร่วม ตามพฤติการณ์จึงเชื่อว่าจำเลยที่ 2 และที่ 3 มีเจตนาเพียงต้องการชกต่อยทำร้ายโจทก์ร่วมเท่านั้น การที่จำเลยที่ 1 ใช้อาวุธมีดแทงโจทก์ร่วมจึงเป็นการกระทำโดยลำพังของจำเลยที่ 1 อันเป็นการตัดสินใจของจำเลยที่ 1 โดยฉับพลันในขณะนั้นเอง ดังนั้นการที่โจทก์ร่วมได้รับอันตรายสาหัสจากการถูกจำเลยที่ 1 ใช้อาวุธมีดแทง จึงมิใช่ผลโดยตรงอันเกิดจากการกระทำของจำเลยที่ 2 และที่ 3 จำเลยที่ 2 และที่ 3 จึงไม่มีความผิดฐานร่วมกันทำร้ายเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส คงมีความผิดฐานร่วมกันทำร้ายเท่านั้นการพิจารณาคดีส่วนแพ่งศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 46 เมื่อคดีอาญาฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 3 ร่วมกันกับจำเลยที่ 1 ทำร้ายโจทก์ร่วม ซึ่งแม้จะไม่ปรากฏโดยชัดแจ้งว่าโจทก์ร่วมได้รับบาดเจ็บจากการถูกชกต่อยทำร้ายแต่ก็ต้องถือว่าโจทก์ร่วมได้รับความเสียหายจากการกระทำของจำเลยที่ 2 และที่ 3 แล้ว ศาลย่อมมีอำนาจกำหนดค่าสินไหมทดแทนให้ชดใช้ตามควรแก่พฤติการณ์และความร้ายแรงแห่งละเมิดตาม ป.พ.พ. มาตรา 438 วรรคหนึ่ง(วยุรี วัฒนวรลักษณ์-ธีระ เบญจรัศมีโรจน์-ธนิต รัตนะผล)ศาลจังหวัดสงขลา - นายสุนทร จันทร์ฉิ้นศาลอุทธรณ์ภาค 9 - นางปาริชาติ ภู่สำรวจแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาอ.750-751/2562หมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยเรื่อง การเปลี่ยนแปลงเขตเขตอุตสาหกรรมทั่วไปนิคมอุตสาหกรรมเหมราชตะวันออก(มาบตาพุด)(ฉบับที่ ๑๐) ตามที่ได้มีประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมเรื่อง การจัดตั้งเขตอุตสาหกรรมทั่วไปนิคมอุตสาหกรรมตะวันออก ลงวันที่ ๗ ตุลาคมพ.ศ. ๒๕๓๔ กำหนดให้พื้นที่ตำบลห้วยโป่งและตำบลมาบตาพุด อำเภอเมืองระยองจังหวัดระยอง เป็นเขตอุตสาหกรรมทั่วไป ตามมาตรา ๓๖ (๑) แห่งพระราชบัญญัติการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยพ.ศ. ๒๕๒๒ ซึ่งต่อมาได้มีการเปลี่ยนแปลงเขตอุตสาหกรรมทั่วไปดังกล่าวตามประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม เรื่อง การเปลี่ยนแปลงเขต เขตอุตสาหกรรมทั่วไปนิคมอุตสาหกรรมตะวันออก ลงวันที่ ๒๒ เมษายน พ.ศ. ๒๕๓๙และต่อมาได้มีการเปลี่ยนชื่อนิคมอุตสาหกรรมเป็น นิคมอุตสาหกรรมเหมราชตะวันออก(มาบตาพุด) ตามประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยเรื่อง การเปลี่ยนชื่อนิคมอุตสาหกรรมและการเปลี่ยนแปลงเขต เขตอุตสาหกรรมทั่วไปนิคมอุตสาหกรรมเหมราชตะวันออก (มาบตาพุด) (ฉบับที่ ๖) ลงวันที่ ๑๕ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๔๙ และต่อมาได้มีการเปลี่ยนแปลงเขตอุตสาหกรรมทั่วไปดังกล่าวอีกซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย เรื่องการเปลี่ยนแปลงเขต เขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมเหมราชตะวันออก (มาบตาพุด)(ฉบับที่ ๙) ลงวันที่ ๒๐ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๐ซึ่งออกโดยอาศัยกฎกระทรวงกำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการและเงื่อนไขในการจัดตั้งนิคมอุตสาหกรรม พ.ศ. ๒๕๔๘ นั้นเนื่องจากเอกชนผู้ร่วมดำเนินงานจัดตั้งนิคมอุตสาหกรรมดังกล่าวข้างต้นมีความประสงค์จะขอขยายพื้นที่โครงการนิคมอุตสาหกรรมออกไปอีกจึงสมควรขยายพื้นที่นิคมอุตสาหกรรมดังกล่าวเพื่อรองรับการขยายตัวของอุตสาหกรรมอาศัยอำนาจตามความในมาตรา๓๖ วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย พ.ศ. ๒๕๒๒ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (ฉบับที่ ๔)พ.ศ. ๒๕๕๐อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๒ มาตรา ๓๓ มาตรา ๓๔ มาตรา ๔๑ มาตรา ๔๒ และมาตรา ๔๓ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายและข้อ ๔ วรรคสอง ของกฎกระทรวงกำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการและเงื่อนไขในการจัดตั้งนิคมอุตสาหกรรม พ.ศ. ๒๕๔๘ประธานกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยจึงประกาศเปลี่ยนแปลงเขตเขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมเหมราชตะวันออก (มาบตาพุด)โดยให้ยกเลิกแผนที่ท้ายประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม เรื่อง การจัดตั้งเขตอุตสาหกรรมทั่วไปนิคมอุตสาหกรรมตะวันออก ลงวันที่ ๗ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๓๔ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยเรื่อง การเปลี่ยนชื่อนิคมอุตสาหกรรมและการเปลี่ยนแปลงเขต เขตอุตสาหกรรมทั่วไปนิคมอุตสาหกรรมเหมราชตะวันออก (มาบตาพุด) (ฉบับที่ ๖) ลงวันที่ ๑๕ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๔๙ และประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย เรื่อง การเปลี่ยนแปลงเขตเขตอุตสาหกรรมทั่วไปนิคมอุตสาหกรรมเหมราชตะวันออก (มาบตาพุด) (ฉบับที่ ๙) ลงวันที่๒๐ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๐ และให้ใช้แผนที่ท้ายประกาศนี้แทนทั้งนี้ตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป[๑]ประกาศ ณ วันที่ ๙กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๑ระเฑียร ศรีมงคลประธานกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย[เอกสารแนบท้าย]๑.แผนที่ท้ายประกาศคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย เรื่องการเปลี่ยนแปลงเขต เขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมเหมราชตะวันออก (มาบตาพุด) (ฉบับที่๑๐)(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)ปริยานุช/จัดทำ๑๔ ตุลาคม ๒๕๕๑ศิรวัชร์/ปรับปรุง๒ มีนาคม ๒๕๕๙[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๒๕/ตอนพิเศษ ๑๖๒ ง/หน้า ๑๗/๙ ตุลาคม ๒๕๕๑
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 65911หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 6 ขอให้ศาลฎีกาอนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวในระหว่างอุทธรณ์ คำสั่ง พิเคราะห์ข้อหาและพฤติการณ์แห่งคดีแล้ว ยังไม่มีเหตุสมควรปล่อยชั่วคราวในระหว่างอุทธรณ์ ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 6 มีคำสั่งไม่อนุญาตนั้นชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 59/2545พนักงานอัยการจังหวัดพิษณุโลกโจทก์นาย อนุชิต ฝ้ายเพ็ชรจำเลยนาย อนุชิต ฝ้ายเพ็ชร จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 106, ม. 107, ม. 108ความว่า จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 6 ขอให้ศาลฎีกาอนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวในระหว่างอุทธรณ์ คำสั่ง พิเคราะห์ข้อหาและพฤติการณ์แห่งคดีแล้ว ยังไม่มีเหตุสมควรปล่อยชั่วคราวในระหว่างอุทธรณ์ ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 6 มีคำสั่งไม่อนุญาตนั้นชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(องอาจ โรจนสุพจน์-ไชยวัฒน์ สัตยาประเสริฐ-พันธาวุธ ปาณิกบุตร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 59/2545พนักงานอัยการจังหวัดพิษณุโลกโจทก์นาย อนุชิต ฝ้ายเพ็ชรจำเลยนาย อนุชิต ฝ้ายเพ็ชร จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 106, ม. 107, ม. 108ความว่า จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 6 ขอให้ศาลฎีกาอนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวในระหว่างอุทธรณ์ คำสั่ง พิเคราะห์ข้อหาและพฤติการณ์แห่งคดีแล้ว ยังไม่มีเหตุสมควรปล่อยชั่วคราวในระหว่างอุทธรณ์ ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 6 มีคำสั่งไม่อนุญาตนั้นชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(องอาจ โรจนสุพจน์-ไชยวัฒน์ สัตยาประเสริฐ-พันธาวุธ ปาณิกบุตร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีการรับมรดก (ฉบับที่ 3)เรื่อง กําหนดแบบคําอุทธรณ์และสถานที่ยื่นคําอุทธรณ์การประเมินภาษีการรับมรดก---------------------------------------------- อาศัยอํานาจตามความในมาตรา 26 วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติภาษีการรับมรดก พ.ศ. 2558 อธิบดีกรมสรรพากรกําหนดแบบคําอุทธรณ์และสถานที่ยื่นคําอุทธรณ์การประเมินภาษีการรับมรดกดังต่อไปนี้ข้อ ๑ ให้แบบคําอุทธรณ์ (ภ.ม. 6) เป็นแบบที่ใช้ในการอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการอุทธรณ์โดยให้พิมพ์จากระบบเครือข่ายอินเทอร์เน็ตของกรมสรรพากร ๒ ให้ยื่นคําอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการอุทธรณ์ ณ สถานที่แห่งใดแห่งหนึ่ง ดังต่อไปนี้(1) สํานักอุทธรณ์ภาษี กรมสรรพากร(2) สํานักงานสรรพากรภาคแห่งใดแห่งหนึ่ง(3) สํานักงานสรรพากรพื้นที่แห่งใดแห่งหนึ่งข้อ ๓ ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 เป็นต้นไปผู้มีอํานาจลงนาม - ประกาศ ณ วันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2559ประสงค์ พูนธเนศอธิบดีกรมสรรพากร
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3168/2531หลักกฎหมาย: การที่จำเลยมีไม้สักแปรรูปและไม้แดงแปรรูปไว้ในครอบครองในคราวเดียวกัน ซึ่งบทมาตราที่บัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษก็เป็นบทมาตราเดียวกัน เพียงแต่กำหนดประเภทไม้ทั้งสองไว้ต่างวรรคกันตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 73 วรรคสอง (1) และ (2)จึงเป็นความผิดกรรมเดียว. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3168/2531พนักงานอัยการ จังหวัด เชียงใหม่โจทก์นาย บุญ ยัง แก้ว พิง ค์ กับพวกจำเลย พ.ร.บ.ป่าไม้ ม. 73การที่จำเลยมีไม้สักแปรรูปและไม้แดงแปรรูปไว้ในครอบครองในคราวเดียวกัน ซึ่งบทมาตราที่บัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษก็เป็นบทมาตราเดียวกัน เพียงแต่กำหนดประเภทไม้ทั้งสองไว้ต่างวรรคกันตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 73 วรรคสอง (1) และ (2)จึงเป็นความผิดกรรมเดียว.(สมศักดิ์ เกิดลาภผล-สุนทร จันทรศักดิ์-เจริญ นิลเอสงฆ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3168/2531พนักงานอัยการ จังหวัด เชียงใหม่โจทก์นาย บุญ ยัง แก้ว พิง ค์ กับพวกจำเลย พ.ร.บ.ป่าไม้ ม. 73การที่จำเลยมีไม้สักแปรรูปและไม้แดงแปรรูปไว้ในครอบครองในคราวเดียวกัน ซึ่งบทมาตราที่บัญญัติเป็นความผิดและกำหนดโทษก็เป็นบทมาตราเดียวกัน เพียงแต่กำหนดประเภทไม้ทั้งสองไว้ต่างวรรคกันตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 73 วรรคสอง (1) และ (2)จึงเป็นความผิดกรรมเดียว.(สมศักดิ์ เกิดลาภผล-สุนทร จันทรศักดิ์-เจริญ นิลเอสงฆ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2728/2538หลักกฎหมาย: การที่ผู้ร้องรู้อยู่ว่าที่พิพาทซึ่งจำเลยเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์และมีสิทธิครอบครองอยู่ด้วยถูกยึดเพื่อขายทอดตลาดเอาชำระหนี้โจทก์อยู่ แต่ก็ยังรับโอนที่พิพาทโดยอ้างว่าเจ้าพนักงานที่ดินยอมทำการจดทะเบียนการโอน ถือว่าผู้ร้องรับโอนโดยไม่สุจริต เป็นพฤติการณ์ที่สมคบกันเพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ที่พิพาทถูกยึดใช้หนี้โจทก์การจดทะเบียนซื้อขายที่พิพาทระหว่าง ส. ในฐานะผู้จัดการมรดก ป. ในส่วนที่เป็นมรดกตกแก่จำเลยกับผู้ร้อง จึงเป็นไปโดยการสมยอมกันซึ่งเป็นเจตนาลวงตกเป็นโมฆะ ตาม ป.พ.พ. มาตรา 118 วรรคแรก เดิม (มาตรา 155 วรรคแรก ที่แก้ไขใหม่) ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2728/2538นายสวัสดิ์ ชโลธรโจทก์นายพิมพ์ ชาชุมพร กับพวกผู้ร้องนางสมควร บรรพชาติ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 155 วรรคแรก ป.วิ.พ. ม. 287, ม. 288การที่ผู้ร้องรู้อยู่ว่าที่พิพาทซึ่งจำเลยเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์และมีสิทธิครอบครองอยู่ด้วยถูกยึดเพื่อขายทอดตลาดเอาชำระหนี้โจทก์อยู่ แต่ก็ยังรับโอนที่พิพาทโดยอ้างว่าเจ้าพนักงานที่ดินยอมทำการจดทะเบียนการโอน ถือว่าผู้ร้องรับโอนโดยไม่สุจริต เป็นพฤติการณ์ที่สมคบกันเพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ที่พิพาทถูกยึดใช้หนี้โจทก์การจดทะเบียนซื้อขายที่พิพาทระหว่าง ส. ในฐานะผู้จัดการมรดก ป. ในส่วนที่เป็นมรดกตกแก่จำเลยกับผู้ร้อง จึงเป็นไปโดยการสมยอมกันซึ่งเป็นเจตนาลวงตกเป็นโมฆะ ตาม ป.พ.พ. มาตรา 118 วรรคแรก เดิม (มาตรา 155 วรรคแรก ที่แก้ไขใหม่)(อธิราช มณีภาค-มงคล สระฏัน-วุฒิ คราวุฒิ)ศาลจังหวัดศรีสะเกษ - นายปราโมทย์ ธรรมพนิชวัฒน์ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายชัยโรช กฤษณะโลมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2728/2538นายสวัสดิ์ ชโลธรโจทก์นายพิมพ์ ชาชุมพร กับพวกผู้ร้องนางสมควร บรรพชาติ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 155 วรรคแรก ป.วิ.พ. ม. 287, ม. 288การที่ผู้ร้องรู้อยู่ว่าที่พิพาทซึ่งจำเลยเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์และมีสิทธิครอบครองอยู่ด้วยถูกยึดเพื่อขายทอดตลาดเอาชำระหนี้โจทก์อยู่ แต่ก็ยังรับโอนที่พิพาทโดยอ้างว่าเจ้าพนักงานที่ดินยอมทำการจดทะเบียนการโอน ถือว่าผู้ร้องรับโอนโดยไม่สุจริต เป็นพฤติการณ์ที่สมคบกันเพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ที่พิพาทถูกยึดใช้หนี้โจทก์การจดทะเบียนซื้อขายที่พิพาทระหว่าง ส. ในฐานะผู้จัดการมรดก ป. ในส่วนที่เป็นมรดกตกแก่จำเลยกับผู้ร้อง จึงเป็นไปโดยการสมยอมกันซึ่งเป็นเจตนาลวงตกเป็นโมฆะ ตาม ป.พ.พ. มาตรา 118 วรรคแรก เดิม (มาตรา 155 วรรคแรก ที่แก้ไขใหม่)(อธิราช มณีภาค-มงคล สระฏัน-วุฒิ คราวุฒิ)ศาลจังหวัดศรีสะเกษ - นายปราโมทย์ ธรรมพนิชวัฒน์ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายชัยโรช กฤษณะโลมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
กฎกระทรวงกำหนดค่าธรรมเนียมเกี่ยวกับการทำการค้าขาออกซึ่งสินค้ามาตรฐานและการตรวจสอบมาตรฐานสินค้า พ.ศ. 2564กฎกระทรวง กำหนดค่าธรรมเนียมเกี่ยวกับการทำการค้าขาออกซึ่งสินค้ามาตรฐาน และการตรวจสอบมาตรฐานสินค้า พ.ศ. ๒๕๖๔อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๖ วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๒๒ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้มาตรา 1 ข้อ ๑ กฎกระทรวงนี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งร้อยยี่สิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา 2 ข้อ ๒ ให้ยกเลิกกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๐ (พ.ศ. ๒๕๒๓) ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓มาตรา 3 ข้อ ๓ ให้กำหนดค่าธรรมเนียม ดังต่อไปนี้ (๑) การจดทะเบียนเป็นผู้ทำการค้าขาออกซึ่งสินค้ามาตรฐาน ต่อสินค้ามาตรฐานประเภทหรือชนิดละ๒,๕๐๐ บาท (๒) การต่ออายุใบทะเบียนตาม (๑) สำหรับสินค้ามาตรฐาน ประเภทหรือชนิดละ๒๐๐ บาท (๓) ใบอนุญาตให้เป็นผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้ามาตรา 3 ต่อสินค้ามาตรฐานประเภทหรือชนิดละ๑,๕๐๐ บาท (๔) การต่ออายุใบอนุญาตตาม (๓) สำหรับสินค้ามาตรฐาน ประเภทหรือชนิดละ๒๐๐ บาท (๕) ใบอนุญาตให้เป็นผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้า ทางวิชาการที่ต้องอาศัยหลักวิชา เครื่องมือ และอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์ ฉบับละ๕๐๐ บาท (๖) การต่ออายุใบอนุญาตตาม (๕) ฉบับละ๑๐๐ บาท (๗)มาตรา 3 ใบอนุญาตให้เป็นผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้านอกจาก (๕) ต่อสินค้ามาตรฐานประเภทหรือชนิดละ๑๐๐ บาท (๘) การต่ออายุใบอนุญาตตาม (๗) สำหรับสินค้ามาตรฐาน แต่ละประเภทหรือชนิดละ๒๕ บาท (๙) ใบแทนใบทะเบียนตาม (๑) และใบแทนใบอนุญาต ตาม (๓) (๕) และ (๗) ฉบับละ๕๐ บาท (๑๐) บัตรประจำตัว ฉบับละ๒๕ บาท (๑๑)มาตรา 3 การทดสอบความรู้ผู้ขอรับอนุญาตเป็นผู้ตรวจสอบ มาตรฐานสินค้าตาม (๕)๑๐๐ บาท (๑๒) การทดสอบความรู้ผู้ขอรับอนุญาตเป็นผู้ตรวจสอบ มาตรฐานสินค้าตาม (๗) ต่อสินค้ามาตรฐานแต่ละประเภท หรือชนิดละ๒๕ บาท (๑๓) คัดสำเนาเอกสาร ฉบับละ๕ บาท (๑๔) รับรองเอกสารหรือสำเนาเอกสาร ฉบับละ๕ บาทให้ไว้ ณ วันที่ ๒๔ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๖๔ จุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงค่าธรรมเนียมเกี่ยวกับการทำการค้าขาออกซึ่งสินค้ามาตรฐานและการตรวจสอบมาตรฐานสินค้า โดยยกเลิกการเก็บค่าธรรมเนียมคำร้องขอและค่าแบบพิมพ์คำร้องขอเพื่อรองรับการดำเนินการโดยวิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์และลดค่าใช้จ่ายให้แก่ผู้ทำการค้าขาออกซึ่งสินค้ามาตรฐาน ผู้ประกอบธุรกิจตรวจสอบมาตรฐานสินค้า และผู้ตรวจสอบมาตรฐานสินค้า จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 701/2503หลักกฎหมาย: โจทก์ใช้ทางรายพิพาทมาเกินกว่า 10 ปีแล้วทางรายพิพาทย่อมตกอยู่ในภารจำยอม จำเลยจะปิดเสียมิได้โจทก์ชอบที่จะให้จำเลยหลายคนซึ่งเป็นเจ้าของร่วมกันในที่ที่มีทางพิพาทไปจดทะเบียนภารจำยอมให้แก่โจทก์ได้ได้ความว่าโจทก์ทั้งสามได้ใช้ทางรายพิพาทมาเกินกว่า 10 ปีแล้วโดยนำเกวียนและสัตว์พาหนะไปทำนาเดือน 5 ถึงเดือน 9 กับในระยะเวลาเก็บเกี่ยวเดือนยี่ถึงเดือน 4 โดยมิได้ขออนุญาตจากจำเลยหรือผู้ใด ต่อมาจำเลยที่ 1 มาปลูกบ้านและปิดทางพิพาท จำเลยที่ 3-4เป็นเจ้าของที่ดินซึ่งมีทางรายพิพาทศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลทั้งสอง ให้จำเลยเปิดทางดังเดิมและให้จำเลยที่ 2-3-4 ไปจดทะเบียนภารจำยอมให้แก่โจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 701/2503นายสิมมา โกพัตรา ที่ 1 นายดา โสภีร์พักตร์ ที่ 2โจทก์นางสาวฉลวย โสภีร์พักตร์ ที่ 3โจทก์นางมา โสมนัส ที่ 1 นางย้อย นาคลำภา ที่ 2 นายช้อย นาคลำภา ที่ 3จำเลยนางรำไพ มูลวงศ์ ที่ 4จำเลย ป.พ.พ. ม. 1387, ม. 1388, ม. 1394, ม. 1401 โจทก์ใช้ทางรายพิพาทมาเกินกว่า 10 ปีแล้วทางรายพิพาทย่อมตกอยู่ในภารจำยอม จำเลยจะปิดเสียมิได้โจทก์ชอบที่จะให้จำเลยหลายคนซึ่งเป็นเจ้าของร่วมกันในที่ที่มีทางพิพาทไปจดทะเบียนภารจำยอมให้แก่โจทก์ได้ได้ความว่าโจทก์ทั้งสามได้ใช้ทางรายพิพาทมาเกินกว่า 10 ปีแล้วโดยนำเกวียนและสัตว์พาหนะไปทำนาเดือน 5 ถึงเดือน 9 กับในระยะเวลาเก็บเกี่ยวเดือนยี่ถึงเดือน 4 โดยมิได้ขออนุญาตจากจำเลยหรือผู้ใด ต่อมาจำเลยที่ 1 มาปลูกบ้านและปิดทางพิพาท จำเลยที่ 3-4เป็นเจ้าของที่ดินซึ่งมีทางรายพิพาทศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลทั้งสอง ให้จำเลยเปิดทางดังเดิมและให้จำเลยที่ 2-3-4 ไปจดทะเบียนภารจำยอมให้แก่โจทก์(สุทธิวาทนฤพุฒิ-เชื้อ คงคากุล-สนิท สุมาวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าโจทก์ทั้งสามได้ใช้ทางรายพิพาทมาเกินกว่า 10 ปีแล้วโดยนำเกวียนและสัตว์พาหนะไปทำนาเดือน 5 ถึงเดือน 9 กับในระยะเวลาเก็บเกี่ยวเดือนยี่ถึงเดือน 4 โดยมิได้ขออนุญาตจากจำเลยหรือผู้ใด ต่อมาจำเลยที่ 1 มาปลูกบ้านและปิดทางพิพาท จำเลยที่ 3-4เป็นเจ้าของที่ดินซึ่งมีทางรายพิพาทศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลทั้งสอง ให้จำเลยเปิดทางดังเดิมและให้จำเลยที่ 2-3-4 ไปจดทะเบียนภารจำยอมให้แก่โจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 701/2503นายสิมมา โกพัตรา ที่ 1 นายดา โสภีร์พักตร์ ที่ 2โจทก์นางสาวฉลวย โสภีร์พักตร์ ที่ 3โจทก์นางมา โสมนัส ที่ 1 นางย้อย นาคลำภา ที่ 2 นายช้อย นาคลำภา ที่ 3จำเลยนางรำไพ มูลวงศ์ ที่ 4จำเลย ป.พ.พ. ม. 1387, ม. 1388, ม. 1394, ม. 1401 โจทก์ใช้ทางรายพิพาทมาเกินกว่า 10 ปีแล้วทางรายพิพาทย่อมตกอยู่ในภารจำยอม จำเลยจะปิดเสียมิได้โจทก์ชอบที่จะให้จำเลยหลายคนซึ่งเป็นเจ้าของร่วมกันในที่ที่มีทางพิพาทไปจดทะเบียนภารจำยอมให้แก่โจทก์ได้ได้ความว่าโจทก์ทั้งสามได้ใช้ทางรายพิพาทมาเกินกว่า 10 ปีแล้วโดยนำเกวียนและสัตว์พาหนะไปทำนาเดือน 5 ถึงเดือน 9 กับในระยะเวลาเก็บเกี่ยวเดือนยี่ถึงเดือน 4 โดยมิได้ขออนุญาตจากจำเลยหรือผู้ใด ต่อมาจำเลยที่ 1 มาปลูกบ้านและปิดทางพิพาท จำเลยที่ 3-4เป็นเจ้าของที่ดินซึ่งมีทางรายพิพาทศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลทั้งสอง ให้จำเลยเปิดทางดังเดิมและให้จำเลยที่ 2-3-4 ไปจดทะเบียนภารจำยอมให้แก่โจทก์(สุทธิวาทนฤพุฒิ-เชื้อ คงคากุล-สนิท สุมาวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
กฎเสนาบดีกระทรวงนครบาลกฎเสนาบดีกระทรวงนครบาลกำหนดรถลากที่ให้จดทะเบียนและเครื่องนุ่งห่มผู้ลากรถ------------- ด้วยตามพระราชบัญญัติรถลากรัตนโกสินทร์ศก ๑๒๐ ข้อความในมาตรา ๔ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้เสนาบดีกระทรวงนครบาลตั้งกฎข้อบังคับสำหรับให้เจ้าพนักงานและเจ้าของรถกับผู้ลากประพฤติให้สมควร ถูกต้องตามพระราชบัญญัตินั้น บัดนี้พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหลวงนเรศรวรฤทธิ์ เสนาบดีกระทรวงนครบาลได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ตั้งกฎเสนาบดีเป็นข้อบังคับไว้ ดังนี้ ข้อ๑ รถลากที่เป็นตัวอย่างสำหรับที่ว่าการตามความในมาตรา ๗ เพื่อให้เจ้าของรถลาก ได้ตรวจทำและซ่อมรถและจดทะเบียนกับรับใบอนุญาตตามรถตัวอย่างนั้นในคราวจดทะเบียนออกใบอนุญาตชั้น ๖ เดือนตอนแรกแต่วันใช้พระราชบัญญัติ ยังไม่ควรกำหนดให้เป็นรถลากอย่างดีถึงขนาดควรให้เจ้าพนักงานผ่อนผันกำหนดรถลากแต่พอดีปานกลางเป็นตัวอย่างคือให้เจ้าของรถลาก ผู้มีรถใช้รับจ้างอยู่แต่ก่อนนั้นซ่อมแก้ใช้รถของเดิมได้ ๑ คันต่อเมื่อถึงคราวจดทะเบียนออกใบอนุญาตชั้น ๖เดือนตอนหลัง และคราวต่อ ๆ ไป จึงให้เจ้าพนักงานจัดรถลากอย่างดีในขนาดที่สมควรเป็นตัวอย่างให้เจ้าของรถลากทั้งหลาย ได้มีโอกาสและเวลาพอผ่อนแก้และทำรถใหม่ สำหรับจดทะเบียนคราวหน้าได้โดยไม่ต้องรุเสียของเก่าเป็นอันมาก ข้อ๒ ผู้ลากรถจะต้องมีเครื่องนุ่งห่มให้เรียบร้อย ตามความในมาตรา ๒๓ นั้นกำหนดเครื่องนุ่งห่มดังนี้ กางเกงขาไม่ให้สั้นกว่าเหนือเข่า๓ นิ้ว ถ้าจะสวมเสื้อสวมหมวกและใช้ผ้าคาดเอว ก็ต้องให้สะอาดเรียบร้อย เครื่องนุ่งห่มที่ฉีกขาดหรือปะไม่ให้ใช้ กฎให้ไว้ณ วันจันทร์ที่ ๑๕ กรกฎาคม รัตนโกสินทร์ ศก ๑๒๐[รก.๒๔๔๕/-/๓๐๑/๒๐ กรกฎาคม ๒๔๔๕]
ประกาศกรมทรัพยากรธรณีประกาศกรมทรัพยากรธรณีเรื่องการกำหนดอัตราค่าเข้าชมในแหล่งซากดึกดำบรรพ์ที่ขึ้นทะเบียนซึ่งเป็นที่ดินของรัฐพ.ศ. ๒๕๕๒[๑] อาศัยอำนาจตามความในมาตรา๒๓ วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองซากดึกดำบรรพ์ พ.ศ. ๒๕๕๑อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิ และเสรีภาพของบุคคลซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๓ มาตรา ๔๑ มาตรา ๔๒ และมาตรา ๔๓ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายอธิบดีกรมทรัพยากรธรณีโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการคุ้มครองซากดึกดำบรรพ์จึงออกประกาศกำหนดอัตราค่าเข้าชมในแหล่งซากดึกดำบรรพ์ที่ขึ้นทะเบียนซึ่งเป็นที่ดินของรัฐดังต่อไปนี้ข้อ ๑ผู้เข้าชมแหล่งซากดึกดำบรรพ์ที่ขึ้นทะเบียนซึ่งเป็นที่ดินของรัฐต้องเสียค่าเข้าชมตามอัตราที่หน่วยงานของรัฐที่มีหน้าที่ควบคุมดูแลแหล่งซากดึกดำบรรพ์ที่ขึ้นทะเบียนนั้นกำหนดโดยอัตราค่าเข้าชมดังกล่าวต้องเป็นไปตามความเหมาะสมในแต่ละแหล่งซากดึกดำบรรพ์ซึ่งไม่เกินอัตราตามบัญชีแนบท้ายประกาศนี้ข้อ ๒ต้องจัดให้มีข้อกำหนดเกี่ยวกับการยกเว้นค่าเข้าชม หรือลดค่าเข้าชมให้แก่บุคคล ดังต่อไปนี้(๑)ภิกษุ สามเณร ในพระพุทธศาสนา หรือนักพรตและนักบวชในศาสนาอื่น(๒)นักเรียน นิสิต และนักศึกษาในเครื่องแบบหรือไม่ได้แต่งเครื่องแบบต้องแสดงบัตรประจำตัวนักเรียน นิสิตและนักศึกษาที่สถาบันการศึกษาที่ตนสังกัดอยู่ออกให้(๓)นักเรียน นิสิต และนักศึกษา รวมทั้งครูและอาจารย์ผู้ควบคุม ในกรณีที่สถาบันการศึกษาขอเข้าชมเป็นหมู่คณะ(๔)คนพิการ(๕)เด็กที่มีอายุไม่เกินสิบสองปีบริบูรณ์หรือผู้มีอายุหกสิบปีบริบูรณ์ขึ้นไปและมีสัญชาติไทย(๖)ทหารผ่านศึกที่แสดงบัตรที่ต้นสังกัดออกให้ทั้งนี้ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปประกาศ ณ วันที่ ๑๖ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๒อดิศักดิ์ ทองไข่มุกต์อธิบดีกรมทรัพยากรธรณี[เอกสารแนบท้าย]๑.บัญชีแนบท้ายประกาศกรมทรัพยากรธรณี เรื่องการกำหนดอัตราค่าเข้าชมในแหล่งซากดึกดำบรรพ์ที่ขึ้นทะเบียนซึ่งเป็นที่ดินของรัฐพ.ศ. ๒๕๕๒(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)อาจารี/ผู้จัดทำ๒๔ กรกฎาคม ๒๕๕๖วิชพงษ์/ตรวจ๒๕ กรกฎาคม ๒๕๕๖[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๒๗/ตอนพิเศษ ๑๓ ง/หน้า ๑๒/๒๖ มกราคม ๒๕๕๓