คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6028/2539หลักกฎหมาย: จำเลยโอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีโจทก์เพื่อชำระหนี้เงินกู้ไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653แต่เป็นการชำระหนี้อย่างอื่น เมื่อโจทก์ยอมรับแล้วหนี้เงินกู้จึงระงับลงโจทก์ฟ้องว่า จำเลยกู้เงินโจทก์ไปจำนวน 300,000 บาทดอกเบี้ยอัตราร้อยละสิบห้าต่อปี ครบกำหนดแล้วจำเลยไม่ชำระเงินคืนขอให้บังคับจำเลยชดใช้เงินแก่โจทก์จำนวน 429,375 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละสิบห้าต่อปีในต้นเงิน 300,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า จำเลยกู้เงินจากโจทก์จริง แต่ชำระคืนแก่โจทก์เรียบร้อยแล้วโดยโอนเงินจำนวน 300,000 บาท เข้าบัญชีเงินฝากของโจทก์ที่ธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขามหาสารคาม ตามที่ตกลงกัน ส่วนดอกเบี้ยนั้นโจทก์ได้หักเงินจากจำเลยไว้ล่วงหน้า1 เดือนเป็นเงิน 15,000 บาท แล้วโจทก์คิดอัตราดอกเบี้ยเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด การคิดดอกเบี้ยของโจทก์จึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2534 จำเลยทำสัญญากู้เงินโจทก์ไปจำนวน 300,000 บาท คิดดอกเบี้ยตามกฎหมาย กำหนดชำระต้นเงินคืนภายในวันที่ 30 ธันวาคม 2534 ตามหนังสือสัญญากู้เอกสารหมาย จ.1 ต่อมาวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2534 จำเลยได้โอนเงินเข้าบัญชีเงินฝากบัญชีเลขที่ 296-07304-9 ของโจทก์เป็นจำนวนเงิน 300,000 บาท ปรากฎตามสำเนาภาพถ่ายใบเสร็จรับเงินโอนเงินทางโทรศัพท์เอกสารหมาย ล. ปัญหาตามที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยชำระหนี้เงินกู้พิพาทให้โจทก์แล้วหรือไม่จำเลยอ้างตนเองเบิกความว่า จำเลยได้ชำระหนี้เงินกู้พิพาทแก่โจทก์แล้วเป็นเงิน 300,000 บาท โดยวิธีการโอนเงินเข้าบัญชีที่ธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขามหาสารคาม 298 การโอนเงินดังกล่าวธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาเชียงยืน 488 ได้ออกหลักฐานการโอนเงินดังกล่าวให้แก่จำเลยปรากฎตามสำเนาภาพถ่ายใบรับโอนเงินทางโทรศัพท์เอกสารหมาย ล.1 ในข้อนี้โจทก์ก็ยอมรับว่าจำนวนเงินที่จำเลยโอนเข้าบัญชีโจทก์เรียบร้อยแล้ว โจทก์อ้างตนเองเบิกความว่า จำเลยเคยกู้เงินโจทก์ไปหลายครั้งจำนวนเงิน 300,000บาท ที่จำเลยชำระให้แก่โจทก์เป็นการชำระหนี้รายอื่นไม่เกี่ยวกับหนี้รายพิพาท ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยกู้เงินโจทก์ไปจำนวน300,000 บาท ตามหนังสือสัญญากู้เอกสารหมาย จ.1 จำเลยจะนำสืบการใช้เงินได้ต่อเมื่อมีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างใดอย่างหนึ่งลงลายมือชื่อผู้ให้ยืมมาแสดง หรือเอกสารอันเป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืมนั้นได้เวนคืนแล้ว หรือได้แทงเพิกถอนลงในเอกสารนั้นแล้วตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 วรรคสอง แต่การที่จำเลยโอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีโจทก์ตามสำเนาภาพถ่ายใบรับโอนเงินทางโทรศัพท์ไม่เข้าบทบัญญัติกฎหมายดังกล่าวแต่เป็นการชำระหนี้อย่างอื่นซึ่งโจทก์ในฐานะเจ้าหนี้ได้ยอมรับแล้ว โจทก์อ้างแต่เพียงว่าจำเลยชำระหนี้เงินกู้รายอื่นไม่เกี่ยวกับหนี้รายพิพาท โดยโจทก์มิได้นำสืบให้เห็นชัดแจ้งว่าหนี้รายอื่นเป็นหนี้รายใด ทั้งตามคำเบิกความของโจทก์เองก็ได้ความว่าหนี้รายอื่นนั้นได้มีการกู้ต้นเดือนพอปลายเดือนก็ชำระกันแล้ว แสดงว่าหนี้รายอื่นนั้นไม่มีการติดค้าง คงมีหนี้รายพิพาทติดค้างเพียงรายเดียว ข้ออ้างของโจทก์จึงมีน้ำหนักน้อยกว่าพยานหลักฐานของจำเลยข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยได้โอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีโจทก์จำนวน 300,000 บาท เพื่อชำระหนี้เงินกู้รายพิพาท หนี้เงินกู้จึงระงับลง ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์มานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6028/2539นาง วริญญา วิลัยสุทธิ์โจทก์นาย มงกุฎ ฤทธิ์ ทรง เมืองจำเลย ป.พ.พ. ม. 321, ม. 653จำเลยโอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีโจทก์เพื่อชำระหนี้เงินกู้ไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653แต่เป็นการชำระหนี้อย่างอื่น เมื่อโจทก์ยอมรับแล้วหนี้เงินกู้จึงระงับลงโจทก์ฟ้องว่า จำเลยกู้เงินโจทก์ไปจำนวน 300,000 บาทดอกเบี้ยอัตราร้อยละสิบห้าต่อปี ครบกำหนดแล้วจำเลยไม่ชำระเงินคืนขอให้บังคับจำเลยชดใช้เงินแก่โจทก์จำนวน 429,375 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละสิบห้าต่อปีในต้นเงิน 300,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า จำเลยกู้เงินจากโจทก์จริง แต่ชำระคืนแก่โจทก์เรียบร้อยแล้วโดยโอนเงินจำนวน 300,000 บาท เข้าบัญชีเงินฝากของโจทก์ที่ธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขามหาสารคาม ตามที่ตกลงกัน ส่วนดอกเบี้ยนั้นโจทก์ได้หักเงินจากจำเลยไว้ล่วงหน้า1 เดือนเป็นเงิน 15,000 บาท แล้วโจทก์คิดอัตราดอกเบี้ยเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด การคิดดอกเบี้ยของโจทก์จึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2534 จำเลยทำสัญญากู้เงินโจทก์ไปจำนวน 300,000 บาท คิดดอกเบี้ยตามกฎหมาย กำหนดชำระต้นเงินคืนภายในวันที่ 30 ธันวาคม 2534 ตามหนังสือสัญญากู้เอกสารหมาย จ.1 ต่อมาวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2534 จำเลยได้โอนเงินเข้าบัญชีเงินฝากบัญชีเลขที่ 296-07304-9 ของโจทก์เป็นจำนวนเงิน 300,000 บาท ปรากฎตามสำเนาภาพถ่ายใบเสร็จรับเงินโอนเงินทางโทรศัพท์เอกสารหมาย ล. ปัญหาตามที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยชำระหนี้เงินกู้พิพาทให้โจทก์แล้วหรือไม่จำเลยอ้างตนเองเบิกความว่า จำเลยได้ชำระหนี้เงินกู้พิพาทแก่โจทก์แล้วเป็นเงิน 300,000 บาท โดยวิธีการโอนเงินเข้าบัญชีที่ธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขามหาสารคาม 298 การโอนเงินดังกล่าวธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาเชียงยืน 488 ได้ออกหลักฐานการโอนเงินดังกล่าวให้แก่จำเลยปรากฎตามสำเนาภาพถ่ายใบรับโอนเงินทางโทรศัพท์เอกสารหมาย ล.1 ในข้อนี้โจทก์ก็ยอมรับว่าจำนวนเงินที่จำเลยโอนเข้าบัญชีโจทก์เรียบร้อยแล้ว โจทก์อ้างตนเองเบิกความว่า จำเลยเคยกู้เงินโจทก์ไปหลายครั้งจำนวนเงิน 300,000บาท ที่จำเลยชำระให้แก่โจทก์เป็นการชำระหนี้รายอื่นไม่เกี่ยวกับหนี้รายพิพาท ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยกู้เงินโจทก์ไปจำนวน300,000 บาท ตามหนังสือสัญญากู้เอกสารหมาย จ.1 จำเลยจะนำสืบการใช้เงินได้ต่อเมื่อมีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างใดอย่างหนึ่งลงลายมือชื่อผู้ให้ยืมมาแสดง หรือเอกสารอันเป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืมนั้นได้เวนคืนแล้ว หรือได้แทงเพิกถอนลงในเอกสารนั้นแล้วตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 วรรคสอง แต่การที่จำเลยโอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีโจทก์ตามสำเนาภาพถ่ายใบรับโอนเงินทางโทรศัพท์ไม่เข้าบทบัญญัติกฎหมายดังกล่าวแต่เป็นการชำระหนี้อย่างอื่นซึ่งโจทก์ในฐานะเจ้าหนี้ได้ยอมรับแล้ว โจทก์อ้างแต่เพียงว่าจำเลยชำระหนี้เงินกู้รายอื่นไม่เกี่ยวกับหนี้รายพิพาท โดยโจทก์มิได้นำสืบให้เห็นชัดแจ้งว่าหนี้รายอื่นเป็นหนี้รายใด ทั้งตามคำเบิกความของโจทก์เองก็ได้ความว่าหนี้รายอื่นนั้นได้มีการกู้ต้นเดือนพอปลายเดือนก็ชำระกันแล้ว แสดงว่าหนี้รายอื่นนั้นไม่มีการติดค้าง คงมีหนี้รายพิพาทติดค้างเพียงรายเดียว ข้ออ้างของโจทก์จึงมีน้ำหนักน้อยกว่าพยานหลักฐานของจำเลยข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยได้โอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีโจทก์จำนวน 300,000 บาท เพื่อชำระหนี้เงินกู้รายพิพาท หนี้เงินกู้จึงระงับลง ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์มานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สมาน เวทวินิจ-สมิทธิ์ วราอุบล-บรรเทิง มุลพรม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ(1) เกี่ยวกับการชำระหนี้อย่างอื่น เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 767/2505(ประชุมใหญ่),543/2510,1084/2510วินิจฉัยไว้ว่า การชำระหนี้ด้วยเช็คเป็นการชำระหนี้อย่างอื่นซึ่งมิใช่การชำระหนี้ด้วยเงิน ซึ่งผู้เขียนไม่เห็นพ้องด้วย(ดูบันทึกท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1084/2510 จัดพิมพ์โดยเนติบัณฑิตยสภา) เพราะ กรณีการชำระหนี้ด้วยออกตั๋วเงินย่อมบังคับกันได้ตามมาตรา 321 วรรค 3 ไม่ใช่ วรรค 1 และตามวรรค 3 นี้ หนี้ย่อมระงับไปต่อเมื่อได้ใช้เงินแล้ว และถ้าหากเอากรณีตั๋วเงินไปว่ากันตามวรรค 1 ซึ่งศาลฎีกาเห็นว่าเป็นการชำระหนี้อย่างอื่นแทนการชำระหนี้ที่ตกลงกันไว้แล้วหนี้ก็ย่อมระงับไป แม้ยังไม่มีการใช้เงินตามตั๋วเงินนั้นก็ตามอันเป็นการขัดต่อความในวรรค 3 ของมาตรา 321 นั้นเอง เพราะหนี้ระงับตามวรรค 1 ทั้ง ๆ ที่ยังไม่มีการใช้เงินตามตั๋วเงินตามวรรค 3 เพราะตามวรรค 3 นั้น บัญญัติไว้ชัดว่า หนี้จะระงับสิ้นไปก็ต่อเมื่อตั๋วเงินได้ใช้เงินแล้ว ก็เมื่อศาลฎีกาเห็นว่าหนี้ระงับไปตามวรรค 1 เพราะเจ้าหนี้ยอมรับเช็คอันเป็นตั๋วเงินแล้วจะกลับกลายเป็นไม่ระงับ เพราะยังไม่มีการใช้เงินตามวรรค 1อีกกระไรได้ (2) นอกจากนี้ต่อมาได้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1452/2511วินิจฉัยว่าการที่เจ้าหนี้ยอมรับชำระหนี้โดยวิธีที่ลูกหนี้มอบฉันทะให้บุตรเจ้าหนี้ไปรับเงินบำนาญพิเศษที่ลูกหนี้กับบุตรมีสิทธิจะได้รับ แล้วเอามาหักชำระหนี้เงินกู้แทนการชำระหนี้ที่ได้ตกลงกันไว้ มิใช่เป็นกรณีที่เจ้าหนี้ตั้งตัวแทนรับชำระหนี้แต่เป็นการที่เจ้าหนี้ยอมรับการชำระหนี้อย่างอื่น ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 321 หนี้นั้นย่อมระงับ ข้าพเจ้าเห็นว่าหาเป็นการชำระหนี้อย่างอื่นไม่ แต่เป็นวิธีการหาเงินมาชำระหนี้โดยลูกหนี้มอบให้บุตรเจ้าหนี้ไปรับเงินบำนาญแทนตนแล้วนำมาหักชำระหนี้เงินกู้เป็นการชำระหนี้เงินอย่างเดิม (3) เกี่ยวกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่บันทึกนี้ ได้ความว่าจำเลยโอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีโจทก์ที่ธนาคารเพื่อชำระหนี้เงินกู้ ศาลฎีกาเห็นว่า กรณีไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 653 แต่เป็นการชำระหนี้อย่างอื่น เมื่อโจทก์ยอมรับแล้วหนี้เงินกู้จึงระงับลง ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาเป็นเรื่องจำเลยกู้เงินโจทก์ จึงเป็นหนี้เงินจำเลยจะต้องชำระให้แก่โจทก์เป็นเงินเหมือนกัน ซึ่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 324 จำเลยจะต้องนำเงินไปชำระ ณ สถานที่ซึ่งเป็นภูมิลำเนาปัจจุบันของเจ้าหนี้ เพราะการชำระหนี้เงินมิใช่เป็นการส่งมอบทรัพย์เฉพาะสิ่ง จำเลยไม่มีสิทธิชำระหนี้โดยโอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีโจทก์เพื่อชำระหนี้เงินกู้ เพราะการโอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีที่ธนาคารไม่ใช่การนำเงินไปชำระ ณ สถานที่ซึ่งเป็นภูมิลำเนาของเจ้าหนี้ แต่เมื่อโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ยอมรับหรือตกลงยอมรับโดยวิธีการชำระหนี้โดยวิธีนี้ หนี้เงินกู้ที่จำเลยเป็นหนี้โจทก์ จึงย่อมระงับโดยอาศัยข้อตกลงระหว่างโจทก์กับจำเลย หาใช่เป็นการชำระหนี้อย่างอื่นที่โจทก์ยอมรับไม่ (4) เมื่อถือว่าเป็นการชำระหนี้โดยจำเลยโอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีโจทก์ที่ธนาคาร กรณีก็ยังเป็นการชำระหนี้เงินกู้อย่างธรรมดา โดยที่ปัจจุบันนี้ธุรกิจการชำระหนี้ทางธนาคารได้พัฒนาก้าวหน้าไปมาก ตัวบทกฎหมายก็ยังไม่พัฒนามีการแก้ไขเปลี่ยนแปลงให้สอดคล้องกับสถานการณ์ ไม่ใช่เรื่องที่ศาลจะมาสร้างกฎหมายขึ้นเองจึงต้องถือปฎิบัติตามกฎหมายที่มีอยู่ในปัจจุบันจำเลยลูกหนี้เงินกู้จึงมีสิทธิเรียกร้องให้โจทก์เจ้าหนี้ซึ่งกลายเป็นลูกหนี้ปฎิบัติตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 653 วรรค 2 โดยเรียกหลักฐานเป็นหนังสือลงลายมือชื่อโจทก์ผู้ให้ยืม หรือเรียกให้โจทก์เวนคืนหรือแทงเพิกถอนลงในเอกสารหลักฐานแห่งการกู้ยืมหรือเรียกให้โจทก์เจ้าหนี้ออกใบเสร็จเป็นสำคัญตามมาตรา 326 ถ้าโจทก์เจ้าหนี้ไม่ยอมปฎิบัติก็จำเป็นต้องฟ้องแย้งเรียกร้องหรือฟ้องขอให้ศาลสั่งบังคับแล้วแต่กรณี ไพจิตรปุญญพันธุ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกู้เงินโจทก์ไปจำนวน 300,000 บาทดอกเบี้ยอัตราร้อยละสิบห้าต่อปี ครบกำหนดแล้วจำเลยไม่ชำระเงินคืนขอให้บังคับจำเลยชดใช้เงินแก่โจทก์จำนวน 429,375 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละสิบห้าต่อปีในต้นเงิน 300,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า จำเลยกู้เงินจากโจทก์จริง แต่ชำระคืนแก่โจทก์เรียบร้อยแล้วโดยโอนเงินจำนวน 300,000 บาท เข้าบัญชีเงินฝากของโจทก์ที่ธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขามหาสารคาม ตามที่ตกลงกัน ส่วนดอกเบี้ยนั้นโจทก์ได้หักเงินจากจำเลยไว้ล่วงหน้า1 เดือนเป็นเงิน 15,000 บาท แล้วโจทก์คิดอัตราดอกเบี้ยเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด การคิดดอกเบี้ยของโจทก์จึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2534 จำเลยทำสัญญากู้เงินโจทก์ไปจำนวน 300,000 บาท คิดดอกเบี้ยตามกฎหมาย กำหนดชำระต้นเงินคืนภายในวันที่ 30 ธันวาคม 2534 ตามหนังสือสัญญากู้เอกสารหมาย จ.1 ต่อมาวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2534 จำเลยได้โอนเงินเข้าบัญชีเงินฝากบัญชีเลขที่ 296-07304-9 ของโจทก์เป็นจำนวนเงิน 300,000 บาท ปรากฎตามสำเนาภาพถ่ายใบเสร็จรับเงินโอนเงินทางโทรศัพท์เอกสารหมาย ล. ปัญหาตามที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยชำระหนี้เงินกู้พิพาทให้โจทก์แล้วหรือไม่จำเลยอ้างตนเองเบิกความว่า จำเลยได้ชำระหนี้เงินกู้พิพาทแก่โจทก์แล้วเป็นเงิน 300,000 บาท โดยวิธีการโอนเงินเข้าบัญชีที่ธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขามหาสารคาม 298 การโอนเงินดังกล่าวธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาเชียงยืน 488 ได้ออกหลักฐานการโอนเงินดังกล่าวให้แก่จำเลยปรากฎตามสำเนาภาพถ่ายใบรับโอนเงินทางโทรศัพท์เอกสารหมาย ล.1 ในข้อนี้โจทก์ก็ยอมรับว่าจำนวนเงินที่จำเลยโอนเข้าบัญชีโจทก์เรียบร้อยแล้ว โจทก์อ้างตนเองเบิกความว่า จำเลยเคยกู้เงินโจทก์ไปหลายครั้งจำนวนเงิน 300,000บาท ที่จำเลยชำระให้แก่โจทก์เป็นการชำระหนี้รายอื่นไม่เกี่ยวกับหนี้รายพิพาท ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยกู้เงินโจทก์ไปจำนวน300,000 บาท ตามหนังสือสัญญากู้เอกสารหมาย จ.1 จำเลยจะนำสืบการใช้เงินได้ต่อเมื่อมีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างใดอย่างหนึ่งลงลายมือชื่อผู้ให้ยืมมาแสดง หรือเอกสารอันเป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืมนั้นได้เวนคืนแล้ว หรือได้แทงเพิกถอนลงในเอกสารนั้นแล้วตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 วรรคสอง แต่การที่จำเลยโอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีโจทก์ตามสำเนาภาพถ่ายใบรับโอนเงินทางโทรศัพท์ไม่เข้าบทบัญญัติกฎหมายดังกล่าวแต่เป็นการชำระหนี้อย่างอื่นซึ่งโจทก์ในฐานะเจ้าหนี้ได้ยอมรับแล้ว โจทก์อ้างแต่เพียงว่าจำเลยชำระหนี้เงินกู้รายอื่นไม่เกี่ยวกับหนี้รายพิพาท โดยโจทก์มิได้นำสืบให้เห็นชัดแจ้งว่าหนี้รายอื่นเป็นหนี้รายใด ทั้งตามคำเบิกความของโจทก์เองก็ได้ความว่าหนี้รายอื่นนั้นได้มีการกู้ต้นเดือนพอปลายเดือนก็ชำระกันแล้ว แสดงว่าหนี้รายอื่นนั้นไม่มีการติดค้าง คงมีหนี้รายพิพาทติดค้างเพียงรายเดียว ข้ออ้างของโจทก์จึงมีน้ำหนักน้อยกว่าพยานหลักฐานของจำเลยข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยได้โอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีโจทก์จำนวน 300,000 บาท เพื่อชำระหนี้เงินกู้รายพิพาท หนี้เงินกู้จึงระงับลง ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์มานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6028/2539นาง วริญญา วิลัยสุทธิ์โจทก์นาย มงกุฎ ฤทธิ์ ทรง เมืองจำเลย ป.พ.พ. ม. 321, ม. 653จำเลยโอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีโจทก์เพื่อชำระหนี้เงินกู้ไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653แต่เป็นการชำระหนี้อย่างอื่น เมื่อโจทก์ยอมรับแล้วหนี้เงินกู้จึงระงับลงโจทก์ฟ้องว่า จำเลยกู้เงินโจทก์ไปจำนวน 300,000 บาทดอกเบี้ยอัตราร้อยละสิบห้าต่อปี ครบกำหนดแล้วจำเลยไม่ชำระเงินคืนขอให้บังคับจำเลยชดใช้เงินแก่โจทก์จำนวน 429,375 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละสิบห้าต่อปีในต้นเงิน 300,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า จำเลยกู้เงินจากโจทก์จริง แต่ชำระคืนแก่โจทก์เรียบร้อยแล้วโดยโอนเงินจำนวน 300,000 บาท เข้าบัญชีเงินฝากของโจทก์ที่ธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขามหาสารคาม ตามที่ตกลงกัน ส่วนดอกเบี้ยนั้นโจทก์ได้หักเงินจากจำเลยไว้ล่วงหน้า1 เดือนเป็นเงิน 15,000 บาท แล้วโจทก์คิดอัตราดอกเบี้ยเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด การคิดดอกเบี้ยของโจทก์จึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2534 จำเลยทำสัญญากู้เงินโจทก์ไปจำนวน 300,000 บาท คิดดอกเบี้ยตามกฎหมาย กำหนดชำระต้นเงินคืนภายในวันที่ 30 ธันวาคม 2534 ตามหนังสือสัญญากู้เอกสารหมาย จ.1 ต่อมาวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2534 จำเลยได้โอนเงินเข้าบัญชีเงินฝากบัญชีเลขที่ 296-07304-9 ของโจทก์เป็นจำนวนเงิน 300,000 บาท ปรากฎตามสำเนาภาพถ่ายใบเสร็จรับเงินโอนเงินทางโทรศัพท์เอกสารหมาย ล. ปัญหาตามที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยชำระหนี้เงินกู้พิพาทให้โจทก์แล้วหรือไม่จำเลยอ้างตนเองเบิกความว่า จำเลยได้ชำระหนี้เงินกู้พิพาทแก่โจทก์แล้วเป็นเงิน 300,000 บาท โดยวิธีการโอนเงินเข้าบัญชีที่ธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขามหาสารคาม 298 การโอนเงินดังกล่าวธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาเชียงยืน 488 ได้ออกหลักฐานการโอนเงินดังกล่าวให้แก่จำเลยปรากฎตามสำเนาภาพถ่ายใบรับโอนเงินทางโทรศัพท์เอกสารหมาย ล.1 ในข้อนี้โจทก์ก็ยอมรับว่าจำนวนเงินที่จำเลยโอนเข้าบัญชีโจทก์เรียบร้อยแล้ว โจทก์อ้างตนเองเบิกความว่า จำเลยเคยกู้เงินโจทก์ไปหลายครั้งจำนวนเงิน 300,000บาท ที่จำเลยชำระให้แก่โจทก์เป็นการชำระหนี้รายอื่นไม่เกี่ยวกับหนี้รายพิพาท ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยกู้เงินโจทก์ไปจำนวน300,000 บาท ตามหนังสือสัญญากู้เอกสารหมาย จ.1 จำเลยจะนำสืบการใช้เงินได้ต่อเมื่อมีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างใดอย่างหนึ่งลงลายมือชื่อผู้ให้ยืมมาแสดง หรือเอกสารอันเป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืมนั้นได้เวนคืนแล้ว หรือได้แทงเพิกถอนลงในเอกสารนั้นแล้วตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 วรรคสอง แต่การที่จำเลยโอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีโจทก์ตามสำเนาภาพถ่ายใบรับโอนเงินทางโทรศัพท์ไม่เข้าบทบัญญัติกฎหมายดังกล่าวแต่เป็นการชำระหนี้อย่างอื่นซึ่งโจทก์ในฐานะเจ้าหนี้ได้ยอมรับแล้ว โจทก์อ้างแต่เพียงว่าจำเลยชำระหนี้เงินกู้รายอื่นไม่เกี่ยวกับหนี้รายพิพาท โดยโจทก์มิได้นำสืบให้เห็นชัดแจ้งว่าหนี้รายอื่นเป็นหนี้รายใด ทั้งตามคำเบิกความของโจทก์เองก็ได้ความว่าหนี้รายอื่นนั้นได้มีการกู้ต้นเดือนพอปลายเดือนก็ชำระกันแล้ว แสดงว่าหนี้รายอื่นนั้นไม่มีการติดค้าง คงมีหนี้รายพิพาทติดค้างเพียงรายเดียว ข้ออ้างของโจทก์จึงมีน้ำหนักน้อยกว่าพยานหลักฐานของจำเลยข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยได้โอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีโจทก์จำนวน 300,000 บาท เพื่อชำระหนี้เงินกู้รายพิพาท หนี้เงินกู้จึงระงับลง ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์มานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สมาน เวทวินิจ-สมิทธิ์ วราอุบล-บรรเทิง มุลพรม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ(1) เกี่ยวกับการชำระหนี้อย่างอื่น เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 767/2505(ประชุมใหญ่),543/2510,1084/2510วินิจฉัยไว้ว่า การชำระหนี้ด้วยเช็คเป็นการชำระหนี้อย่างอื่นซึ่งมิใช่การชำระหนี้ด้วยเงิน ซึ่งผู้เขียนไม่เห็นพ้องด้วย(ดูบันทึกท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1084/2510 จัดพิมพ์โดยเนติบัณฑิตยสภา) เพราะ กรณีการชำระหนี้ด้วยออกตั๋วเงินย่อมบังคับกันได้ตามมาตรา 321 วรรค 3 ไม่ใช่ วรรค 1 และตามวรรค 3 นี้ หนี้ย่อมระงับไปต่อเมื่อได้ใช้เงินแล้ว และถ้าหากเอากรณีตั๋วเงินไปว่ากันตามวรรค 1 ซึ่งศาลฎีกาเห็นว่าเป็นการชำระหนี้อย่างอื่นแทนการชำระหนี้ที่ตกลงกันไว้แล้วหนี้ก็ย่อมระงับไป แม้ยังไม่มีการใช้เงินตามตั๋วเงินนั้นก็ตามอันเป็นการขัดต่อความในวรรค 3 ของมาตรา 321 นั้นเอง เพราะหนี้ระงับตามวรรค 1 ทั้ง ๆ ที่ยังไม่มีการใช้เงินตามตั๋วเงินตามวรรค 3 เพราะตามวรรค 3 นั้น บัญญัติไว้ชัดว่า หนี้จะระงับสิ้นไปก็ต่อเมื่อตั๋วเงินได้ใช้เงินแล้ว ก็เมื่อศาลฎีกาเห็นว่าหนี้ระงับไปตามวรรค 1 เพราะเจ้าหนี้ยอมรับเช็คอันเป็นตั๋วเงินแล้วจะกลับกลายเป็นไม่ระงับ เพราะยังไม่มีการใช้เงินตามวรรค 1อีกกระไรได้ (2) นอกจากนี้ต่อมาได้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1452/2511วินิจฉัยว่าการที่เจ้าหนี้ยอมรับชำระหนี้โดยวิธีที่ลูกหนี้มอบฉันทะให้บุตรเจ้าหนี้ไปรับเงินบำนาญพิเศษที่ลูกหนี้กับบุตรมีสิทธิจะได้รับ แล้วเอามาหักชำระหนี้เงินกู้แทนการชำระหนี้ที่ได้ตกลงกันไว้ มิใช่เป็นกรณีที่เจ้าหนี้ตั้งตัวแทนรับชำระหนี้แต่เป็นการที่เจ้าหนี้ยอมรับการชำระหนี้อย่างอื่น ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 321 หนี้นั้นย่อมระงับ ข้าพเจ้าเห็นว่าหาเป็นการชำระหนี้อย่างอื่นไม่ แต่เป็นวิธีการหาเงินมาชำระหนี้โดยลูกหนี้มอบให้บุตรเจ้าหนี้ไปรับเงินบำนาญแทนตนแล้วนำมาหักชำระหนี้เงินกู้เป็นการชำระหนี้เงินอย่างเดิม (3) เกี่ยวกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่บันทึกนี้ ได้ความว่าจำเลยโอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีโจทก์ที่ธนาคารเพื่อชำระหนี้เงินกู้ ศาลฎีกาเห็นว่า กรณีไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 653 แต่เป็นการชำระหนี้อย่างอื่น เมื่อโจทก์ยอมรับแล้วหนี้เงินกู้จึงระงับลง ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาเป็นเรื่องจำเลยกู้เงินโจทก์ จึงเป็นหนี้เงินจำเลยจะต้องชำระให้แก่โจทก์เป็นเงินเหมือนกัน ซึ่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 324 จำเลยจะต้องนำเงินไปชำระ ณ สถานที่ซึ่งเป็นภูมิลำเนาปัจจุบันของเจ้าหนี้ เพราะการชำระหนี้เงินมิใช่เป็นการส่งมอบทรัพย์เฉพาะสิ่ง จำเลยไม่มีสิทธิชำระหนี้โดยโอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีโจทก์เพื่อชำระหนี้เงินกู้ เพราะการโอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีที่ธนาคารไม่ใช่การนำเงินไปชำระ ณ สถานที่ซึ่งเป็นภูมิลำเนาของเจ้าหนี้ แต่เมื่อโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ยอมรับหรือตกลงยอมรับโดยวิธีการชำระหนี้โดยวิธีนี้ หนี้เงินกู้ที่จำเลยเป็นหนี้โจทก์ จึงย่อมระงับโดยอาศัยข้อตกลงระหว่างโจทก์กับจำเลย หาใช่เป็นการชำระหนี้อย่างอื่นที่โจทก์ยอมรับไม่ (4) เมื่อถือว่าเป็นการชำระหนี้โดยจำเลยโอนเงินทางโทรศัพท์เข้าบัญชีโจทก์ที่ธนาคาร กรณีก็ยังเป็นการชำระหนี้เงินกู้อย่างธรรมดา โดยที่ปัจจุบันนี้ธุรกิจการชำระหนี้ทางธนาคารได้พัฒนาก้าวหน้าไปมาก ตัวบทกฎหมายก็ยังไม่พัฒนามีการแก้ไขเปลี่ยนแปลงให้สอดคล้องกับสถานการณ์ ไม่ใช่เรื่องที่ศาลจะมาสร้างกฎหมายขึ้นเองจึงต้องถือปฎิบัติตามกฎหมายที่มีอยู่ในปัจจุบันจำเลยลูกหนี้เงินกู้จึงมีสิทธิเรียกร้องให้โจทก์เจ้าหนี้ซึ่งกลายเป็นลูกหนี้ปฎิบัติตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 653 วรรค 2 โดยเรียกหลักฐานเป็นหนังสือลงลายมือชื่อโจทก์ผู้ให้ยืม หรือเรียกให้โจทก์เวนคืนหรือแทงเพิกถอนลงในเอกสารหลักฐานแห่งการกู้ยืมหรือเรียกให้โจทก์เจ้าหนี้ออกใบเสร็จเป็นสำคัญตามมาตรา 326 ถ้าโจทก์เจ้าหนี้ไม่ยอมปฎิบัติก็จำเป็นต้องฟ้องแย้งเรียกร้องหรือฟ้องขอให้ศาลสั่งบังคับแล้วแต่กรณี ไพจิตรปุญญพันธุ์