คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1657/2503หลักกฎหมาย: การทำหนังสือยกให้ที่ดินมีโฉนดโดยมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ สัญญายกให้นั้นย่อมไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายคำว่า "ทรัพย์สิน" ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 523 หมายถึงเฉพาะสังหาริมทรัพย์ทั่วๆไปเท่านั้น มิได้หมายถึงอสังหาริมทรัพย์หรือสังหาริมทรัพย์บางชนิดซึ่งถ้าจะซื้อขายต้องทำเป็นหนังสือ และจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามมาตรา 456 วรรคหนึ่ง ถ้าเป็นอสังหาริมทรัพย์หรือสังหาริมทรัพย์ดังระบุไว้ตามมาตรา 456 วรรคหนึ่งแล้ว การให้ต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จึงจะสมบูรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นอันเป็นการวินิจฉัยในประเด็นแห่งคดีมิใช่เป็นการวินิจฉัยว่า ฟ้องไม่ชอบหรือไม่ถูกต้องแล้ว ในลักษณะอันแท้จริงจึงเป็นการยกฟ้อง หาใช่ไม่รับฟ้องไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ทำหนังสือตกลงยอมแบ่งที่ดินเป็นที่บ้านให้โจทก์โดยเสน่หา โดยจำเลยมอบที่ดินให้โจทก์ครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินตามส่วนที่จำเลยแบ่งให้เป็นต้นมาตั้งแต่วันทำสัญญาและสัญญายอมให้โจทก์ขอแบ่งแยกโฉนดของจำเลยออกเป็นส่วนของโจทก์ ต่อมาโจทก์ขอให้จำเลยไปทำการแบ่งแยกโฉนดให้เป็นส่วนของโจทก์ตามสัญญาจำเลยกลับบิดพริ้วไม่ยอมและหาเหตุขับไล่รบกวนสิทธิของโจทก์จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยไปทำการแบ่งแยกโฉนดให้เป็นส่วนของโจทก์ต่อไปศาลชั้นต้นเห็นว่า หนังสือยกให้เป็นการยกให้ที่ดินมีโฉนดซึ่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 525 จะต้องจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ด้วย แต่เมื่อการยกให้นี้มิได้จดทะเบียนตามกฎหมาย จึงไม่สมบูรณ์โจทก์ไม่มีสิทธิที่จะฟ้อง สั่งไม่รับประทับฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การยกให้ที่ดินซึ่งมีโฉนดแล้วและโจทก์ได้ครอบครองมาเพียง 3 ปีเท่านั้น โจทก์จึงยังไม่ได้กรรมสิทธิ์ที่โจทก์ฎีกาว่า การให้ที่ดินรายนี้สมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 523 โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าคำว่า"ทรัพย์สิน" ตามมาตรา 523 หมายถึงเฉพาะสังหาริมทรัพย์ทั่ว ๆ ไป เท่านั้น มิได้หมายถึงอสังหาริมทรัพย์หรือ สังหาริมทรัพย์บางชนิดซึ่งถ้าซื้อขายกันต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ด้วย ดังระบุไว้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456 วรรคหนึ่ง ถ้าเป็นอสังหาริมทรัพย์หรือสังหาริมทรัพย์ดังระบุไว้มาตรา 456 วรรคหนึ่ง แล้ว การให้ก็จะต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงจะสมบูรณ์ตามมาตรา 525 ฉะนั้น คดีนี้เมื่อการให้ที่ดินอันเป็นอสังหาริมทรัพย์มิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ การให้จึงไม่สมบูรณ์ตามมาตรา 525 หากจะว่าเมื่อจำเลยยังไม่โอนโฉนดให้ การให้จึงยังไม่สมบูรณ์ การปฏิบัติระหว่างโจทก์จำเลยจึงถือว่าเป็นเพียงคำมั่นจะให้ตามมาตรา 526 คำมั่นนี้ก็มิได้มีการจดทะเบียนต่อเจ้าพนักงานเจ้าหน้าที่ โจทก์จะบังคับตามคำมั่นนั้นมิได้ เมื่อเป็นดังนี้โจทก์ก็ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยได้อนึ่ง คำสั่งของศาลชั้นต้นในฟ้องของโจทก์นั้น เป็นการวินิจฉัยในประเด็นแห่งคดีตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 131(2) และมาตรา 148 วรรคแรกแล้ว มิใช่เป็นการวินิจฉัยว่าฟ้องไม่ชอบหรือไม่ถูกต้องประการใด ฉะนั้น ในลักษณะอันแท้จริงจึงเป็นการยกฟ้องโจทก์ หาใช่ไม่รับฟ้องโจทก์ไม่พิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1657/2503นางบุ่ง พิพัฒน์ (หม้ายโจทก์นางตุ่น ศิริทรัพย์สัมพันธ์จำเลย ป.พ.พ. ม. 456, ม. 523, ม. 525การทำหนังสือยกให้ที่ดินมีโฉนดโดยมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ สัญญายกให้นั้นย่อมไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายคำว่า "ทรัพย์สิน" ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 523 หมายถึงเฉพาะสังหาริมทรัพย์ทั่วๆไปเท่านั้น มิได้หมายถึงอสังหาริมทรัพย์หรือสังหาริมทรัพย์บางชนิดซึ่งถ้าจะซื้อขายต้องทำเป็นหนังสือ และจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามมาตรา 456 วรรคหนึ่ง ถ้าเป็นอสังหาริมทรัพย์หรือสังหาริมทรัพย์ดังระบุไว้ตามมาตรา 456 วรรคหนึ่งแล้ว การให้ต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จึงจะสมบูรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นอันเป็นการวินิจฉัยในประเด็นแห่งคดีมิใช่เป็นการวินิจฉัยว่า ฟ้องไม่ชอบหรือไม่ถูกต้องแล้ว ในลักษณะอันแท้จริงจึงเป็นการยกฟ้อง หาใช่ไม่รับฟ้องไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ทำหนังสือตกลงยอมแบ่งที่ดินเป็นที่บ้านให้โจทก์โดยเสน่หา โดยจำเลยมอบที่ดินให้โจทก์ครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินตามส่วนที่จำเลยแบ่งให้เป็นต้นมาตั้งแต่วันทำสัญญาและสัญญายอมให้โจทก์ขอแบ่งแยกโฉนดของจำเลยออกเป็นส่วนของโจทก์ ต่อมาโจทก์ขอให้จำเลยไปทำการแบ่งแยกโฉนดให้เป็นส่วนของโจทก์ตามสัญญาจำเลยกลับบิดพริ้วไม่ยอมและหาเหตุขับไล่รบกวนสิทธิของโจทก์จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยไปทำการแบ่งแยกโฉนดให้เป็นส่วนของโจทก์ต่อไปศาลชั้นต้นเห็นว่า หนังสือยกให้เป็นการยกให้ที่ดินมีโฉนดซึ่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 525 จะต้องจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ด้วย แต่เมื่อการยกให้นี้มิได้จดทะเบียนตามกฎหมาย จึงไม่สมบูรณ์โจทก์ไม่มีสิทธิที่จะฟ้อง สั่งไม่รับประทับฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การยกให้ที่ดินซึ่งมีโฉนดแล้วและโจทก์ได้ครอบครองมาเพียง 3 ปีเท่านั้น โจทก์จึงยังไม่ได้กรรมสิทธิ์ที่โจทก์ฎีกาว่า การให้ที่ดินรายนี้สมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 523 โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าคำว่า"ทรัพย์สิน" ตามมาตรา 523 หมายถึงเฉพาะสังหาริมทรัพย์ทั่ว ๆ ไป เท่านั้น มิได้หมายถึงอสังหาริมทรัพย์หรือ สังหาริมทรัพย์บางชนิดซึ่งถ้าซื้อขายกันต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ด้วย ดังระบุไว้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456 วรรคหนึ่ง ถ้าเป็นอสังหาริมทรัพย์หรือสังหาริมทรัพย์ดังระบุไว้มาตรา 456 วรรคหนึ่ง แล้ว การให้ก็จะต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงจะสมบูรณ์ตามมาตรา 525 ฉะนั้น คดีนี้เมื่อการให้ที่ดินอันเป็นอสังหาริมทรัพย์มิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ การให้จึงไม่สมบูรณ์ตามมาตรา 525 หากจะว่าเมื่อจำเลยยังไม่โอนโฉนดให้ การให้จึงยังไม่สมบูรณ์ การปฏิบัติระหว่างโจทก์จำเลยจึงถือว่าเป็นเพียงคำมั่นจะให้ตามมาตรา 526 คำมั่นนี้ก็มิได้มีการจดทะเบียนต่อเจ้าพนักงานเจ้าหน้าที่ โจทก์จะบังคับตามคำมั่นนั้นมิได้ เมื่อเป็นดังนี้โจทก์ก็ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยได้อนึ่ง คำสั่งของศาลชั้นต้นในฟ้องของโจทก์นั้น เป็นการวินิจฉัยในประเด็นแห่งคดีตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 131(2) และมาตรา 148 วรรคแรกแล้ว มิใช่เป็นการวินิจฉัยว่าฟ้องไม่ชอบหรือไม่ถูกต้องประการใด ฉะนั้น ในลักษณะอันแท้จริงจึงเป็นการยกฟ้องโจทก์ หาใช่ไม่รับฟ้องโจทก์ไม่พิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์(พิบูลย์ไอศวรรย์-สัญญา ธรรมศักดิ์-สุทธิวาทนฤพุฒิ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ทำหนังสือตกลงยอมแบ่งที่ดินเป็นที่บ้านให้โจทก์โดยเสน่หา โดยจำเลยมอบที่ดินให้โจทก์ครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินตามส่วนที่จำเลยแบ่งให้เป็นต้นมาตั้งแต่วันทำสัญญาและสัญญายอมให้โจทก์ขอแบ่งแยกโฉนดของจำเลยออกเป็นส่วนของโจทก์ ต่อมาโจทก์ขอให้จำเลยไปทำการแบ่งแยกโฉนดให้เป็นส่วนของโจทก์ตามสัญญาจำเลยกลับบิดพริ้วไม่ยอมและหาเหตุขับไล่รบกวนสิทธิของโจทก์จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยไปทำการแบ่งแยกโฉนดให้เป็นส่วนของโจทก์ต่อไปศาลชั้นต้นเห็นว่า หนังสือยกให้เป็นการยกให้ที่ดินมีโฉนดซึ่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 525 จะต้องจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ด้วย แต่เมื่อการยกให้นี้มิได้จดทะเบียนตามกฎหมาย จึงไม่สมบูรณ์โจทก์ไม่มีสิทธิที่จะฟ้อง สั่งไม่รับประทับฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การยกให้ที่ดินซึ่งมีโฉนดแล้วและโจทก์ได้ครอบครองมาเพียง 3 ปีเท่านั้น โจทก์จึงยังไม่ได้กรรมสิทธิ์ที่โจทก์ฎีกาว่า การให้ที่ดินรายนี้สมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 523 โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าคำว่า"ทรัพย์สิน" ตามมาตรา 523 หมายถึงเฉพาะสังหาริมทรัพย์ทั่ว ๆ ไป เท่านั้น มิได้หมายถึงอสังหาริมทรัพย์หรือ สังหาริมทรัพย์บางชนิดซึ่งถ้าซื้อขายกันต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ด้วย ดังระบุไว้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456 วรรคหนึ่ง ถ้าเป็นอสังหาริมทรัพย์หรือสังหาริมทรัพย์ดังระบุไว้มาตรา 456 วรรคหนึ่ง แล้ว การให้ก็จะต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงจะสมบูรณ์ตามมาตรา 525 ฉะนั้น คดีนี้เมื่อการให้ที่ดินอันเป็นอสังหาริมทรัพย์มิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ การให้จึงไม่สมบูรณ์ตามมาตรา 525 หากจะว่าเมื่อจำเลยยังไม่โอนโฉนดให้ การให้จึงยังไม่สมบูรณ์ การปฏิบัติระหว่างโจทก์จำเลยจึงถือว่าเป็นเพียงคำมั่นจะให้ตามมาตรา 526 คำมั่นนี้ก็มิได้มีการจดทะเบียนต่อเจ้าพนักงานเจ้าหน้าที่ โจทก์จะบังคับตามคำมั่นนั้นมิได้ เมื่อเป็นดังนี้โจทก์ก็ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยได้อนึ่ง คำสั่งของศาลชั้นต้นในฟ้องของโจทก์นั้น เป็นการวินิจฉัยในประเด็นแห่งคดีตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 131(2) และมาตรา 148 วรรคแรกแล้ว มิใช่เป็นการวินิจฉัยว่าฟ้องไม่ชอบหรือไม่ถูกต้องประการใด ฉะนั้น ในลักษณะอันแท้จริงจึงเป็นการยกฟ้องโจทก์ หาใช่ไม่รับฟ้องโจทก์ไม่พิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1657/2503นางบุ่ง พิพัฒน์ (หม้ายโจทก์นางตุ่น ศิริทรัพย์สัมพันธ์จำเลย ป.พ.พ. ม. 456, ม. 523, ม. 525การทำหนังสือยกให้ที่ดินมีโฉนดโดยมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ สัญญายกให้นั้นย่อมไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายคำว่า "ทรัพย์สิน" ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 523 หมายถึงเฉพาะสังหาริมทรัพย์ทั่วๆไปเท่านั้น มิได้หมายถึงอสังหาริมทรัพย์หรือสังหาริมทรัพย์บางชนิดซึ่งถ้าจะซื้อขายต้องทำเป็นหนังสือ และจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามมาตรา 456 วรรคหนึ่ง ถ้าเป็นอสังหาริมทรัพย์หรือสังหาริมทรัพย์ดังระบุไว้ตามมาตรา 456 วรรคหนึ่งแล้ว การให้ต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จึงจะสมบูรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นอันเป็นการวินิจฉัยในประเด็นแห่งคดีมิใช่เป็นการวินิจฉัยว่า ฟ้องไม่ชอบหรือไม่ถูกต้องแล้ว ในลักษณะอันแท้จริงจึงเป็นการยกฟ้อง หาใช่ไม่รับฟ้องไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ทำหนังสือตกลงยอมแบ่งที่ดินเป็นที่บ้านให้โจทก์โดยเสน่หา โดยจำเลยมอบที่ดินให้โจทก์ครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินตามส่วนที่จำเลยแบ่งให้เป็นต้นมาตั้งแต่วันทำสัญญาและสัญญายอมให้โจทก์ขอแบ่งแยกโฉนดของจำเลยออกเป็นส่วนของโจทก์ ต่อมาโจทก์ขอให้จำเลยไปทำการแบ่งแยกโฉนดให้เป็นส่วนของโจทก์ตามสัญญาจำเลยกลับบิดพริ้วไม่ยอมและหาเหตุขับไล่รบกวนสิทธิของโจทก์จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยไปทำการแบ่งแยกโฉนดให้เป็นส่วนของโจทก์ต่อไปศาลชั้นต้นเห็นว่า หนังสือยกให้เป็นการยกให้ที่ดินมีโฉนดซึ่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 525 จะต้องจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ด้วย แต่เมื่อการยกให้นี้มิได้จดทะเบียนตามกฎหมาย จึงไม่สมบูรณ์โจทก์ไม่มีสิทธิที่จะฟ้อง สั่งไม่รับประทับฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การยกให้ที่ดินซึ่งมีโฉนดแล้วและโจทก์ได้ครอบครองมาเพียง 3 ปีเท่านั้น โจทก์จึงยังไม่ได้กรรมสิทธิ์ที่โจทก์ฎีกาว่า การให้ที่ดินรายนี้สมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 523 โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าคำว่า"ทรัพย์สิน" ตามมาตรา 523 หมายถึงเฉพาะสังหาริมทรัพย์ทั่ว ๆ ไป เท่านั้น มิได้หมายถึงอสังหาริมทรัพย์หรือ สังหาริมทรัพย์บางชนิดซึ่งถ้าซื้อขายกันต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ด้วย ดังระบุไว้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 456 วรรคหนึ่ง ถ้าเป็นอสังหาริมทรัพย์หรือสังหาริมทรัพย์ดังระบุไว้มาตรา 456 วรรคหนึ่ง แล้ว การให้ก็จะต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงจะสมบูรณ์ตามมาตรา 525 ฉะนั้น คดีนี้เมื่อการให้ที่ดินอันเป็นอสังหาริมทรัพย์มิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ การให้จึงไม่สมบูรณ์ตามมาตรา 525 หากจะว่าเมื่อจำเลยยังไม่โอนโฉนดให้ การให้จึงยังไม่สมบูรณ์ การปฏิบัติระหว่างโจทก์จำเลยจึงถือว่าเป็นเพียงคำมั่นจะให้ตามมาตรา 526 คำมั่นนี้ก็มิได้มีการจดทะเบียนต่อเจ้าพนักงานเจ้าหน้าที่ โจทก์จะบังคับตามคำมั่นนั้นมิได้ เมื่อเป็นดังนี้โจทก์ก็ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยได้อนึ่ง คำสั่งของศาลชั้นต้นในฟ้องของโจทก์นั้น เป็นการวินิจฉัยในประเด็นแห่งคดีตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 131(2) และมาตรา 148 วรรคแรกแล้ว มิใช่เป็นการวินิจฉัยว่าฟ้องไม่ชอบหรือไม่ถูกต้องประการใด ฉะนั้น ในลักษณะอันแท้จริงจึงเป็นการยกฟ้องโจทก์ หาใช่ไม่รับฟ้องโจทก์ไม่พิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์(พิบูลย์ไอศวรรย์-สัญญา ธรรมศักดิ์-สุทธิวาทนฤพุฒิ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ