คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 361/2532หลักกฎหมาย: ผู้เสียหายเป็นหลานสะใภ้ของจำเลย ตอนเกิดเหตุเป็นเวลากลางวัน ผู้เสียหายยืนจับรถจักรยานเพื่อจะขี่ไปธุระ ได้เกิดทะเลาะโต้เถียงกับจำเลย แล้วปืนลูกซองยาวที่จำเลยถือลงมาจากบ้านได้ลั่นขึ้น 1 นัด กระสุนปืนถูกโคนต้นมะม่วงขวามือด้านหลังผู้เสียหาย ได้ความว่า ขณะนั้นจำเลยกับผู้เสียหายอยู่ห่างกันประมาณ 5 วา แม้ผู้เสียหายจะอ้างว่าจำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหาย ผู้เสียหายก็รับว่าขณะยิง จำเลยถือปืนด้วยมือทั้งสองข้างในลักษณะอยู่ข้างตัวระดับเอว มิได้ประทับเล็งยิงผู้เสียหาย แสดงว่าจำเลยยิงผู้เสียหายในระยะใกล้ด้วยปืนลูกซองยาว เช่นนี้หากจำเลยตั้งใจจะยิงก็ไม่น่าจะผิดพลาดปรากฏด้วยว่าจำเลยชอบใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้อื่นเสมอ พฤติการณ์แห่งคดีจึงยังไม่แน่ใจว่าจำเลยใช้อาวุธปืนยิงโดยเจตนาฆ่าผู้เสียหายดังโจทก์ฟ้อง สมควรยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้เป็นผลดีแก่จำเลย.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่า พยายามฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 และสั่งริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 80 จำคุก 10 ปี ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงที่คู่ความไม่โต้เถียงกันฟังได้ในเบื้องต้นว่า นางเตือนจิต ประเสริฐเสีย ผู้เสียหายเป็นหลานสะใภ้ของจำเลย โดยจำเลยเป็นพี่นางบุญมามารดานายวัชรินทร์สามีผู้เสียหาย วันที่ 7 พฤษภาคม 2530 เวลา 13 นาฬิกาเศษผู้เสียหายกับจำเลยทะเลาะโต้เถียงกัน ขณะที่ผู้เสียหายยืนจับรถจักรยานเพื่อจะขี่ไปธุระปืนลูกซองยาวที่จำเลยถือลงมาจากบ้านลั่นขึ้น 1 นัด ถูกโคนต้นมะม่วงขวามือด้านหลังผู้เสียหาย หลังจากนั้นผู้เสียหายจึงนำความไปแจ้งต่อร้อยตำรวจเอกวิฑูรย์ ศิระเลิศพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองสุพรรณบุรี ร้อยตำรวจเอกวิฑูรย์ได้ออกมาตรวจที่เกิดเหตุ ทำแผนที่เกิดเหตุไว้ตามเอกสารหมายจ.3 และจับจำเลยมาดำเนินคดี มีปัญหาว่าจำเลยใช้ปืนยิงเจตนาฆ่าผู้เสียหายหรือไม่ ข้อนี้โจทก์นำสืบว่า ในการทะเลาะโต้เถียงกันดังกล่าว จำเลยว่าจำเลยต้องยิงผู้เสียหายกับพวกให้ตาย ผู้เสียหายว่าจะยิงก็ยิงให้ตาย ถ้าไม่ตายผู้เสียหายจะดำเนินคดี พูดแล้วผู้เสียหายเดินไปยืมรถจักรยานที่บ้านนายอาคมบุตรจำเลยซึ่งอยู่ใกล้กัน ส่วนจำเลยเดินขึ้นเรือน แล้วถือปืนลูกซองยาวลงมายืนที่ถนนหันปากกระบอกปืนมาทางผู้เสียหาย แล้วยิงผู้เสียหาย แต่ไม่ถูกก็พอดีนายอาคมมาแย่งปืนไปจากจำเลยส่วนจำเลยนำสืบว่า เมื่อผู้เสียหายท้าให้ยิง จำเลยโมโหเหวี่ยงปืนที่ถืออยู่ไป ปืนลั่นขึ้น 1 นัด โดยจำเลยไม่ตั้งใจยิงศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีนี้เหตุเกิดในเวลากลางวันขณะเกิดเหตุผู้เสียหายเบิกความว่าผู้เสียหายและจำเลยอยู่ห่างกันประมาณ 4 วา แสดงว่าจำเลยยิงผู้เสียหายในระยะใกล้ ปืนที่จำเลยใช้ยิงปรากฏว่าเป็นปืนลูกซองยาว หากจำเลยตั้งใจจะยิงผู้เสียหายก็ไม่น่าจะผิดพลาด ประกอบกับคดีได้ความจากคำเบิกความของผู้เสียหายว่า ขณะที่จำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายนั้น จำเลยถือปืนในลักษณะอยู่ข้างตัวระดับเอวด้วยมือทั้งสองข้าง มิได้ความว่าจำเลยประทับปืนเล็งยิงผู้เสียหายแต่ประการใด ทั้งร่องรอยกระสุนปืนที่ไปถูกโคนต้นมะม่วง ปรากฏจากคำเบิกความของร้อยตำรวจเอกวิฑูรย์ศิระเลิศ พนักงานสอบสวนผู้ไปตรวจที่เกิดเหตุว่า สูงจากพื้นดินประมาณ1 ฟุต วิถีกระสุนในลักษณะเช่นนี้แม้จะยิงถูกก็ไม่ถูกอวัยวะสำคัญของผู้เสียหาย และคดียังได้ความจากผู้เสียหายต่อไปว่า จำเลยชอบใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้อื่นเสมอ พฤติการณ์ตามรูปคดียังมีข้อน่าระแวงสงสัย ยังไม่แน่ใจว่าจำเลยใช้ปืนยิงเจตนาฆ่าผู้เสียหายดังฟ้องโจทก์ สมควรยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้เป็นผลดีแก่จำเลย ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยมาศาลฎีกายังไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังขึ้น"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 361/2532พนักงานอัยการ จังหวัด สุพรรณบุรีโจทก์นาย อำ พล พันธุ์ จบ สิงห์จำเลย ป.อ. ม. 59, ม. 80, ม. 288 ป.วิ.อ. ม. 227 วรรคสองผู้เสียหายเป็นหลานสะใภ้ของจำเลย ตอนเกิดเหตุเป็นเวลากลางวัน ผู้เสียหายยืนจับรถจักรยานเพื่อจะขี่ไปธุระ ได้เกิดทะเลาะโต้เถียงกับจำเลย แล้วปืนลูกซองยาวที่จำเลยถือลงมาจากบ้านได้ลั่นขึ้น 1 นัด กระสุนปืนถูกโคนต้นมะม่วงขวามือด้านหลังผู้เสียหาย ได้ความว่า ขณะนั้นจำเลยกับผู้เสียหายอยู่ห่างกันประมาณ 5 วา แม้ผู้เสียหายจะอ้างว่าจำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหาย ผู้เสียหายก็รับว่าขณะยิง จำเลยถือปืนด้วยมือทั้งสองข้างในลักษณะอยู่ข้างตัวระดับเอว มิได้ประทับเล็งยิงผู้เสียหาย แสดงว่าจำเลยยิงผู้เสียหายในระยะใกล้ด้วยปืนลูกซองยาว เช่นนี้หากจำเลยตั้งใจจะยิงก็ไม่น่าจะผิดพลาดปรากฏด้วยว่าจำเลยชอบใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้อื่นเสมอ พฤติการณ์แห่งคดีจึงยังไม่แน่ใจว่าจำเลยใช้อาวุธปืนยิงโดยเจตนาฆ่าผู้เสียหายดังโจทก์ฟ้อง สมควรยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้เป็นผลดีแก่จำเลย.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่า พยายามฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 และสั่งริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 80 จำคุก 10 ปี ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงที่คู่ความไม่โต้เถียงกันฟังได้ในเบื้องต้นว่า นางเตือนจิต ประเสริฐเสีย ผู้เสียหายเป็นหลานสะใภ้ของจำเลย โดยจำเลยเป็นพี่นางบุญมามารดานายวัชรินทร์สามีผู้เสียหาย วันที่ 7 พฤษภาคม 2530 เวลา 13 นาฬิกาเศษผู้เสียหายกับจำเลยทะเลาะโต้เถียงกัน ขณะที่ผู้เสียหายยืนจับรถจักรยานเพื่อจะขี่ไปธุระปืนลูกซองยาวที่จำเลยถือลงมาจากบ้านลั่นขึ้น 1 นัด ถูกโคนต้นมะม่วงขวามือด้านหลังผู้เสียหาย หลังจากนั้นผู้เสียหายจึงนำความไปแจ้งต่อร้อยตำรวจเอกวิฑูรย์ ศิระเลิศพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองสุพรรณบุรี ร้อยตำรวจเอกวิฑูรย์ได้ออกมาตรวจที่เกิดเหตุ ทำแผนที่เกิดเหตุไว้ตามเอกสารหมายจ.3 และจับจำเลยมาดำเนินคดี มีปัญหาว่าจำเลยใช้ปืนยิงเจตนาฆ่าผู้เสียหายหรือไม่ ข้อนี้โจทก์นำสืบว่า ในการทะเลาะโต้เถียงกันดังกล่าว จำเลยว่าจำเลยต้องยิงผู้เสียหายกับพวกให้ตาย ผู้เสียหายว่าจะยิงก็ยิงให้ตาย ถ้าไม่ตายผู้เสียหายจะดำเนินคดี พูดแล้วผู้เสียหายเดินไปยืมรถจักรยานที่บ้านนายอาคมบุตรจำเลยซึ่งอยู่ใกล้กัน ส่วนจำเลยเดินขึ้นเรือน แล้วถือปืนลูกซองยาวลงมายืนที่ถนนหันปากกระบอกปืนมาทางผู้เสียหาย แล้วยิงผู้เสียหาย แต่ไม่ถูกก็พอดีนายอาคมมาแย่งปืนไปจากจำเลยส่วนจำเลยนำสืบว่า เมื่อผู้เสียหายท้าให้ยิง จำเลยโมโหเหวี่ยงปืนที่ถืออยู่ไป ปืนลั่นขึ้น 1 นัด โดยจำเลยไม่ตั้งใจยิงศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีนี้เหตุเกิดในเวลากลางวันขณะเกิดเหตุผู้เสียหายเบิกความว่าผู้เสียหายและจำเลยอยู่ห่างกันประมาณ 4 วา แสดงว่าจำเลยยิงผู้เสียหายในระยะใกล้ ปืนที่จำเลยใช้ยิงปรากฏว่าเป็นปืนลูกซองยาว หากจำเลยตั้งใจจะยิงผู้เสียหายก็ไม่น่าจะผิดพลาด ประกอบกับคดีได้ความจากคำเบิกความของผู้เสียหายว่า ขณะที่จำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายนั้น จำเลยถือปืนในลักษณะอยู่ข้างตัวระดับเอวด้วยมือทั้งสองข้าง มิได้ความว่าจำเลยประทับปืนเล็งยิงผู้เสียหายแต่ประการใด ทั้งร่องรอยกระสุนปืนที่ไปถูกโคนต้นมะม่วง ปรากฏจากคำเบิกความของร้อยตำรวจเอกวิฑูรย์ศิระเลิศ พนักงานสอบสวนผู้ไปตรวจที่เกิดเหตุว่า สูงจากพื้นดินประมาณ1 ฟุต วิถีกระสุนในลักษณะเช่นนี้แม้จะยิงถูกก็ไม่ถูกอวัยวะสำคัญของผู้เสียหาย และคดียังได้ความจากผู้เสียหายต่อไปว่า จำเลยชอบใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้อื่นเสมอ พฤติการณ์ตามรูปคดียังมีข้อน่าระแวงสงสัย ยังไม่แน่ใจว่าจำเลยใช้ปืนยิงเจตนาฆ่าผู้เสียหายดังฟ้องโจทก์ สมควรยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้เป็นผลดีแก่จำเลย ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยมาศาลฎีกายังไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังขึ้น"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์(เดชา สุวรรณโณ-สวัสดิ์ รอดเจริญ-ส่อง สุขะปุณณพันธ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. เป็นที่น่าสังเกตว่าข้อเท็จจริงที่ศาลฎีกาสรุปว่า ฟังได้ในเบื้องต้นมีว่า "ขณะที่ผู้เสียหายยืนจับรถจักรยานเพื่อจะขี่ไปธุระ ปืนลูกซองยาวที่จำเลยถือลงมาจากบ้านลั่นขึ้น 1 นัด" แต่ตอนวินิจฉัยท่านใช้ถ้อยคำว่า "แสดงว่าจำเลยยิงผู้เสียหายในระยะใกล้"ดูจะไม่ตรงกันอยู่อย่างไรก็ดีเมื่ออ่านคำวินิจฉัยที่วินิจฉัยว่า"ขณะเกิดเหตุผู้เสียหายเบิกความว่า ผู้เสียหายและจำเลยอยู่ห่างกันประมาณ 4 วา แสดงว่าจำเลยยิงผู้เสียหายในระยะใกล้...ประกอบกับคดีได้ความจากคำเบิกความของผู้เสียหายว่าขณะที่จำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายนั้น..." แล้ว กรณีน่าจะเป็นว่า การที่ศาลฎีกาใช้ถ้อยคำว่า จำเลยยิงผู้เสียหาย คงจะเป็นถ้อยคำที่เกิดจากคำเบิกความของผู้เสียหาย ส่วนข้อเท็จจริงที่ถูกต้องน่าจะมีเพียงว่า ขณะที่จำเลยถือปืนลูกซองยาวลงมาจากบ้าน ปืนได้ลั่นขึ้น 1 นัด 2. กรณีตามข้อเท็จจริงในข้อ 1. ย่อมเป็นการยากที่จะสันนิษฐานว่า กระสุนปืนที่ลั่นขึ้น 1 นัดเป็นเพราะจำเลยตั้งใจยิงโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย เพราะปืนอาจเกิดลั่นขึ้นเนื่องจากความประมาทของจำเลยก็ได้ ในคดีนี้ศาลฎีกาจึงได้หยิบยกข้อเท็จจริงขึ้นมาเพื่อแสดงว่าคดียังไม่แน่ว่าจำเลยใช้ปืนยิงโดยเจตนาฆ่าผู้เสียหายดังฟ้อง 2 ประการ คือ ก. ขณะปืนลั่น จำเลยถือปืนอยู่ข้างตัวมิได้ประทับปืนเล็งยิงผู้เสียหาย ข. กระสุนปืนที่ลั่นออกไปถูกโคนต้นมะม่วงขวามือด้านหลังผู้เสียหายสูงจากพื้นดินประมาณ 1 ฟุต 3. ความจริงกรณีตามข้อ 2. ก. ข. คงจะถือเป็นหลักเกณฑ์ตายตัวว่าจำเลยมิได้ใช้ปืนยิงโดยมีเจตนาฆ่าไม่ได้ เพราะกรณีตามข้อ 2. ก. หากปรากฏว่าจำเลยเป็นทหารที่ผ่านการฝึกในเชิงการรบมาเป็นอย่างดีหรือเป็นนายพรานล่าสัตว์ที่ชำนาญ แม้จะมิได้ประทับเล็งยิงก็สามารถยิงได้แม่นยำ ส่วนกรณีตามข้อ 2. ข. ก็อาจเกิดจากการที่จำเลยมีเจตนายิงอันเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าคนตายโดยเจตนาได้ แต่กระสุนอาจพลาดผู้เสียหายไปเนื่องจากจำเลยยิงปืนไม่แม่นก็ได้ 4. หลักในการวินิจฉัยว่า การกระทำของบุคคลใดเป็นการกระทำความผิดทางอาญาหรือไม่ เป็นไปตามสุภาษิตกฎหมายที่ว่า "actusnonfacitreumnisimenssitrea" หมายความว่า การกระทำที่ถือว่ามีเจตนากระทำผิดทางอาญาจะต้องมีองค์ประกอบ 2 อย่าง คือองค์ประกอบด้านจิตใจ ซึ่งมักเรียกว่า mensrea กับองค์ประกอบอย่างอื่น ซึ่งเรียกกันว่า actusreus หรือส่วนประกอบที่เป็นการกระทำ การกระทำที่ถือว่าเป็นความผิดทางอาญาจะต้องมีการกระทำด้านจิตใจหรือ mensrea อย่างสอดคล้องกันกับ actusreus ด้วย ในส่วนของ actusreus ด้วย ในส่วนของ actusreus นั้นจะต้องพิสูจน์ให้เห็นว่ามีการกระทำหรืองดเว้นการกระทำ และโดยปกติถ้าเป็นคดีฆ่าคนตายโดยเจตนา จะต้องพิสูจน์ด้วยว่าผลของการกระทำดังกล่าวก่อให้เกิดผลคือความตายขึ้น เว้นแต่ความผิดบางอย่างเช่นการเบิกความเท็จไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ถึงผลที่เกิดขึ้น (SmithandHogan,CriminalLaw,fifthEd.,Butterworth&Co.(Publishers)Ltd.,1983,p.30,31) คดีนี้ โจทก์พิสูจน์ไม่ได้ชัดเจนในส่วนองค์ประกอบด้านจิตใจเพราะข้อเท็จจริงเท่าที่ปรากฏปืนได้ลั่นขึ้นขณะจำเลยถือปืนลงมาจากบ้าน ส่วนองค์ประกอบอย่างอื่นซึ่งเรียกว่า actusreus ก็ปรากฏว่าไม่มีผลเกิดขึ้นเพราะกระสุนปืนไม่ถูกผู้เสียหาย ดังนั้น ที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ยังไม่แน่ใจว่าจำเลยใช้ปืนยิงโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายดังฟ้องและยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้เป็นผลดีแก่จำเลยจึงน่าจะชอบแล้ว 5. การดูว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าหรือไม่ ศาลไทยใช้หลักรวม ๆ กันไปกล่าวคือให้ดูอาวุธที่จำเลยใช้กระทำ กิริยาของจำเลยที่กระทำบาดแผลของผู้เสียหายที่ได้รับบางครั้งท่านก็ใช้หลัก "การกระทำเป็นเครื่องชี้เจตนา"(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 60/2471) บางครั้งท่านก็ใช้หลักว่า "อาวุธและบาดแผลที่จำเลยกระทำแสดงให้เห็นเจตนาฆ่าคนตาย"(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 212/2467) ซึ่งโดยปกติแล้ว การใช้อาวุธปืนยิง ศาลมักจะถือว่ามีเจตนาฆ่า เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่602/2502 วินิจฉัยว่าการที่จำเลยใช้ปืนเป็นอาวุธร้ายแรงยิงเขาและยิงตามบริเวณลำตัวซึ่งเป็นส่วนสำคัญของร่างกาย ถ้าถูกที่สำคัญในบริเวณนั้นผู้เสียหายก็ต้องตาย แม้ยิงเพียงทีเดียวก็เป็นการเพียงพอที่จะเห็นได้แล้วว่าจำเลยมีเจตนาจะฆ่า การที่จำเลยไม่ทำร้ายซ้ำเติมอีกอาจเป็นเพราะจำเลยหมดกระสุนปืน หรือเพราะต้องการหนีโดยรีบด่วนก็ได้ เพียงเท่านั้นหาเป็นเหตุที่จะชี้ว่าจำเลยไม่มีเจตนาที่จะฆ่าไม่ อย่างไรก็ดี การใช้อาวุธปืนยิง ถ้าผลที่เกิดขึ้นไม่ส่อให้เห็นว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าก็ไม่ถือว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าคนตาย เช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1006/2501 วินิจฉัยว่า ได้ความว่าจำเลยยิงผู้เสียหายในระยะ 1 วา ถูกผู้เสียหายที่ขาเหนือตาตุ่ม ศาลฎีกาเห็นว่าการที่จำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายนั้น ยังไม่พอฟังว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย เพราะจำเลยยิงไปถูกที่ขาเหนือตาตุ่ม ขณะนั้นจำเลยกับผู้เสียหายอยู่ห่างกันเพียงวาเศษ ถ้าจำเลยตั้งใจ จะฆ่าผู้เสียหายแล้วก็คงจะยิงถูกร่างกายผู้เสียหายในที่สำคัญได้ จึงเห็นว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย คงมีผิดฐานทำร้ายร่างกายบาดเจ็บสาหัสตาม มาตรา 297 ตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยว่าการใช้อาวุธปืนยิงมีเจตนาฆ่า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 59/2502 ใช้ปืนยิงคนตาย โดยเชื่อว่าอยู่ยงคงกระพันอันปราศจากเหตุผลเป็นความผิดฐานฆ่าคนโดยเจตนา คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 929/2468 ยิงปืนเข้าไปในกระบวนรถไฟสำหรับคนโดยสาร ในขณะซึ่งมีคนโดยสารมาในระยะใกล้ ๆ แต่เผอิญกระสุนปืนมิได้ถูกต้องผู้ใดดังนี้ มีความผิดฐานพยายามฆ่าคนตายโดยเจตนา ฯ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 236/2461 ปืนเป็นอาวุธร้าย ผู้ใดใช้ปืนลอบยิงผู้อื่นสันนิษฐานว่ายิงเขาโดยตั้งใจให้ตาย ฯ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 860/2470 การใช้ปืนยิงเขาในระยะใกล้ ๆหลายนัดและกระสุนปืนไม่ถูกนั้นแม้จะไม่ปรากฏสาเหตุและทางกระสุนปืนก็ดี ต้องมีความผิดฐานพยายามฆ่าคน ฯ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 330/2490 การใช้ปืนยิงคน ตามธรรมดาย่อมสันนิษฐานว่า มีเจตนาจะฆ่าให้ตาย ใช้ปืนยิงคนในที่มืดถูกปลายเท้าแต่ไม่ถึงตาย ถือว่ามีผิดฐานพยายามฆ่าคนโดยเจตนา คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 347/2500 จำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายไม่ปรากฏว่าเป็นปืนชนิดร้ายแรงหรือสักแต่ว่าเป็นปืน บาดแผลที่ได้รับสรุปได้แต่ว่าแผลเล็กน้อย วินิจฉัยว่าจำเลยมีเจตนาฆ่า เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าคน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 605/2500 ยิงในระหว่างวิวาท 2 นัดนัดหนึ่งถูกคู่วิวาทที่น่องทะลุ เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าโดยเจตนา คู่วิวาทฝ่ายหนึ่งให้หอกแทง ฝ่ายหนึ่งใช้ปืนตี ปืนลั่น 2 นัดถูกอีกฝ่ายหนึ่งที่น่องทะลุ แม้จะฟังไม่ได้ว่าได้ยิงโดยอาการอย่างใด ก็ยังฟังได้ว่าฝ่ายที่ถือปืนอยู่ในมือตั้งใจยิง ไม่ใช่ลั่นไปเอง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1094/2501 ยิงคนตายในที่มืด โดยเล็งไปทางคนที่เห็นเพราะเข้าใจว่าเป็นคนร้ายมาแย่งชิงทรัพย์ ไม่พิจารณาให้รอบคอบ เป็นความผิดฐานฆ่าคนโดยเจตนา โดยป้องกันทรัพย์เกินกว่าเหตุ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 556/2502 มีเจตนาจะฆ่า จึงคว้าปืนบาเร็ตต้าขึ้นมากระชากลูกเลื่อน แต่กระชากไม่ถึงที่ กระสุนปืนไม่ขึ้นลำกล้อง ได้ใช้นิ้วสอดเข้าไปที่ไกปลายกระบอกปืนตรงไปทางผู้เสียหาย แต่มีผู้อื่นมาล๊อกคอและแย่งปืนไป ดังนี้ย่อมเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1368/2503 การที่จำเลยใช้ปืนสั้นซึ่งเป็นอาวุธทำให้ถึงตายได้ ยิงคนถูกที่หน้าท้อง ย่อมต้องถือว่ามีเจตนาฆ่าแล้ว แม้ผลที่เกิดขึ้นไม่ตายสมเจตนา จำเลยก็ย่อมมีความผิดฐานพยายามฆ่าคน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 241-242/2504 การใช้ปืนยิงคนในร้านขายสุรา แม้ผู้ยิงจะเมาสุราก็ตาม ก็อาจแลเห็นผลได้ว่า ผู้ถูกยิงจะถึงตายได้เมื่อกระสุนปืนที่ยิงพลาดไปถูกคนอื่นมีบาดเจ็บสาหัสก็ต้องมีความผิดฐานพยายามฆ่าคน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 817/2500 จำเลยใช้ปืนลูกซองสั้นยิงตรงไปที่กลางวงการพนัน ซึ่งมีผู้เสียหายกับพวกนั่งห่างกลางวงการพนันนั้นประมาณ 1 ศอก โดยจำเลยรู้ว่าปืนนั้นมีอำนาจทำให้กระสุนปืนแผ่กระจายไปในรัศมีประมาณ 0.50 เมตร จำเลย ย่อมจะรู้หรือควรจะรู้ได้ว่า กระสุนปืนที่ยิงไปนั้นอาจถูกผู้เสียหายหรือบุคคลที่อยู่ในรัศมีของกระสุนปืนที่จำเลยยิงได้ ฉะนั้นเมื่อกระสุนปืนไปถูกผู้เสียหาย จำเลยย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้น ถือว่าจำเลยกระทำโดยเจตนา จำเลยใช้ปืนซึ่งเป็นอาวุธร้ายแรงกระทำร้ายและกระสุนปืนมีอำนาจรุนแรง การกระทำจึงอยู่ในลักษณะที่อาจจะทำให้ผู้เสียหายถึงตายได้ จำเลยย่อมมีความผิดฐานพยายามฆ่า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1439/2510 การที่จำเลยใช้อาวุธปืนยิงไปยังผู้ตายกับพวกหลายนัดนั้น ส่อเจตนาให้เห็นว่าจำเลยตั้งใจฆ่า แต่กระสุนปืนพลาดไปถูกที่ไม่สำคัญจึงไม่ถึงแก่ความตาย ดังนี้จำเลยต้องมีความผิดฐานพยายามฆ่าคน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 427/2512 การที่จำเลยใช้อาวุธปืนซึ่งเป็นอาวุธที่ร้ายแรงยิงผู้เสียหาย 2 นัด ถูกที่ข้อมือขวาและที่ชายโครงหรือรักแร้ด้านหน้าข้างขวาถึงกระดูกซี่โครงหัก แม้จำเลยจะมีเจตนายิงเพื่อชิงทรัพย์ก็ตาม ก็ถือได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายด้วยเพราะจำเลยย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้นได้ว่า กระสุนปืนที่จำเลยยิงอาจทำให้ผู้เสียหายถึงแก่ความตาย แต่เมื่อผู้เสียหายไม่ตายการกระทำของจำเลยจึงต้อง เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย เพื่อจะเอาไว้ซึ่งผลประโยชน์อันเกิดแต่การที่ จำเลยได้กระทำการชิงทรัพย์เพื่อปกปิดความผิดและเพื่อหลีกเลี่ยงให้พ้นอาญาในความผิดฐานชิงทรัพย์ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289 ประกอบด้วยมาตรา 80อีกบทหนึ่ง หาใช่เป็นเพียงความผิดฐานชิงทรัพย์ เป็นเหตุให้ผู้ถูกกระทำร้ายรับอันตรายสาหัสตามมาตรา 339 วรรคสาม เท่านั้นไม่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1725/2512 การที่จำเลยใช้อาวุธปืนลูกซองยาว ยิงผู้เสียหายในระยะห่างกัน 10 วา ถูกบริเวณเอวด้านหลังเป็นบาดแผลสาหัส ขณะผู้เสียหายลงจากเรือนวิ่งหนี เนื่องจากจำเลยสงสัยว่าผู้เสียหายเป็นชู้กับภรรยานั้น หากเป็นเพราะผู้เสียหายวิ่งหนีพ้นระยะวิถีกระสุนที่สามารถจะทำอันตรายให้ถึงตายได้ผู้เสียหายจึงไม่ถึงแก่ความตาย มิใช่เพราะกระสุนปืนมีแรงระเบิดน้อย ย่อมถือได้ว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่า ฉะนั้นเมื่อจำเลยกระทำไปตลอดแล้วแต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผล จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1868/2512 การที่จำเลยใช้ปืนที่ขึ้นนกแล้วจ้องจะยิงห่างจากอกผู้เสียหายเพียง 1 ศอกและยิงปืนขึ้น แต่มีผู้อื่นจับมือจำเลยข้างที่ถือปืนให้เบนไปแม้กระสุนปืนจะไม่ถูกผู้เสียหายก็ตามย่อมถือได้ว่าจำเลยได้กระทำไปโดยเจตนา ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59 แต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผล จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 23/2513 ใช้ปืนยาวยิงไปที่เรือซึ่งอยู่ห่างไป 1 เส้น 6-7 นัด โดยทราบดีว่ามีคนอยู่ในเรือนั้น กระสุนปืนถูกแขนคนในเรือได้รับอันตรายแก่กาย ดังนี้ เป็นความผิดฐานพยายามฆ่า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1818/2514 จำเลยเมาสุราแล้วยิงปืนเข้าไปในฝูงชนโดยมิได้คำนึงว่ากระสุนปืนจะไปถูกใครเข้า จำเลยย่อมเล็งเห็นผลที่จะเกิดขึ้นจากการกระทำของตน จำเลยจะอ้างความมึนเมามาเป็นเหตุยกเว้นโทษหรือให้ได้รับโทษน้อยลงหาได้ไม่ เพราะจำเลยเสพสุราโดยไม่ได้ถูกขืนใจหรือเสพโดยไม่รู้ว่าเป็นของมึนเมา คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 117/2515 จำเลยยิงปืนเข้าไปในบ้านผู้เสียหาย โดยจำเลยทราบดีว่ามีคนอยู่ในบ้านนั้น กระสุนปืนอาจจะถูกผู้เสียหายและพวกซึ่งอาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้นได้ และกระสุนปืนที่จำเลยใช้ยิงได้ทะลุบ้านผู้เสียหายไปถูกผู้ที่อาศัยอยู่ในบ้านอีกหลังหนึ่งได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ จำเลยมีความผิดตามมาตรา 288,80 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3025/2516 จำเลยกับพวกใช้ปืนยิงไปทางรถยนต์ที่ผู้เสียหาย 4 คนนั่งอยู่ 3 นัด ในขณะที่รถแล่นห่างไปได้ประมาณ 10 วา กระสุนปืนถูกกระบะไม้ท้ายรถแตกเป็นรอย 5-6 แห่งจำเลยจะโต้เถียงว่าจำเลยไม่มีเจตนายิงผู้เสียหาย เนื่องจากรถแล่นไปไกลแล้ว พ้นระยะอันตรายจากกระสุนปืนแล้ว ยากที่จะเลือกยิงคนหนึ่งคนใดนั้นหาได้ไม่ เพราะแรงระเบิดของกระสุนปืนยังทำให้กระบะไม้ท้ายรถแตกเป็นรอย 5-6 แห่ง จำเลยย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำได้ว่ากระสุนปืนอาจถูกผู้เสียหายถึงตายได้ ถือว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2259/2519 จำเลยใช้ปืนลูกซองสั้นยิงผู้ตาย 1 นัด แต่ไม่ถูก หลังจากจำเลยยิงแล้วมีคนอื่นซึ่งมิได้ร่วมกระทำผิดกับจำเลยยิงปืนมาทางผู้ตายอีกหลายนัดกระสุนถูกผู้ตายถึงแก่ความตาย ดังนี้ จำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้ตายปืนที่ยิงเป็นปืนลูกซองสั้น กระสุนปืนแผ่กระจาย จำเลยย่อมรู้ดีว่ากระสุนปืนที่ยิงไปนั้นอาจถูกผู้ตายหรือผู้อื่นที่อยู่ในรัศมีของกระสุนปืนที่จำเลยยิงได้ ฉะนั้นเมื่อกระสุนปืนที่จำเลยยิงผู้ตายพลาดไปถูก ส.ย่อมถือว่าจำเลยกระทำโดยเจตนาแก่ ส. ตามมาตรา 60 จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่า ส. ด้วย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2804/2519 ยิงด้วยปืนสั้นเข้าไปยังกลุ่มคนโดยสารในเรือเพลายาว ถูกหัวเรือห่างคนที่หัวเรือ 2 ศอก ย่อมเล็งเห็นผลว่าอาจถูกคนในเรือตายเป็นพยายามฆ่าคนโดยเจตนา คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 241/2520 การที่จำเลยกับพวกใช้ปืนอาร์ก้าซึ่งเป็นอาวุธที่มีอานุภาพร้ายแรงและเป็นอาวุธสำหรับใช้แต่ในการสงครามยิงไปที่เจ้าพนักงานตำรวจขณะปฏิบัติตามหน้าที่ โดยยิงหลายนัดในระยะทางประมาณ 100 เมตรนั้น เมื่อการกระทำนั้นไม่บรรลุผลเพราะกระสุนปืนไม่ถูกเจ้าพนักงานตำรวจ การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าเจ้าพนักงานขณะปฏิบัติการตามหน้าที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2036/2520 บรรยายฟ้องว่า จำเลยพาปืนแก๊ปยาว บรรจุกระสุนไปในที่ชุมนุมชนโดยไม่ระวังทำให้ปืนตกลั่นไปถูกผู้เสียหายได้รับอันตรายสาหัสอาจเสียอวัยวะนิ้วมือถึงพิการตลอดชีวิตเป็นฟ้องที่ถูกต้องตามมาตรา 300 ไม่ต้องบรรยายว่าพาปืนไปและทำตกโดยไม่ระวังอย่างไร คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2015/2521 จำเลยใช้อาวุธปืนพกสั้นขนาด .38 ซึ่งเป็นอาวุธที่ร้ายแรงยิงผู้เสียหายในระยะ 4-5 เมตรถูกผู้เสียหายที่ตะโพกซ้าย แสดงว่าจำเลยเจตนายิงไปที่ลำตัวของผู้เสียหายซึ่งเป็นส่วนสำคัญของร่างกาย เหตุที่กระสุนปืนถูกที่ตะโพกซ้าย เชื่อได้ว่าเพราะจำเลยยิงไม่แม่นยำ การยิงของจำเลยอยู่ในลักษณะที่จะทำให้ผู้เสียหายถึงแก่ความตายได้ จึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2473/2521 เมื่อได้ยินเสียงปืนดังทางบ้านจำเลย ผู้เสียหายโผล่หน้าต่างดู เห็นจำเลยเล็งปืนมาทางผู้เสียหายผู้เสียหายหลบเข้าภายใน ก็มีเสียงปืนดังมาอีก 1 นัดกระสุนถูกขอบหน้าต่างที่ผู้เสียหายโผล่ออกไปดู หากไม่หลบเข้าไปกระสุนปืนอาจถูกผู้เสียหายได้ จำเลยจึงต้องมีความผิดตามมาตรา288,80 จะอ้างว่ายิงปืนโดยความมึนเมา ไม่มีเจตนายิงเพื่อฆ่าผู้เสียหายนั้นไม่ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3055/2522 จำเลยใช้อาวุธปืนยิงไปที่ร้านผู้เสียหายด้วยอาการเมาสุรา ขณะที่ผู้เสียหายเปิดร้านค้าอยู่ห่างจำเลยเพียง 10 เมตร โดยมีผู้คนกำลังซื้อของ จำเลยอาจเล็งเห็นผลได้ว่า กระสุนอาจถูกผู้เสียหายหรือคนในร้านถึงแก่ความตายได้ เมื่อผู้เสียหายถูกกระสุนปืนที่จำเลยยิงที่บริเวณหลังใต้สะบักกระสุนฝังในได้รับอันตรายสาหัส จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 231/2528 จำเลยยิงปืน 2 นัด ไปยังท้ายรถยนต์โดยสารที่ตนขับตามหลังไป เนื่องจากความไม่พอใจที่มีการขับรถยนต์แซงปาดหน้าซึ่งกันและกันระหว่างจำเลยและพนักงานขับรถยนต์โดยสาร กระสุนนัดหนึ่งทะลุกลางฝากระโปรงที่เก็บของ และอีกนัดหนึ่งถูกเหนือไฟท้ายด้านขวา ต่ำกว่าที่ผู้โดยสารนั่งประมาณ 15 และ 10ซม. จำเลยย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำได้ว่าอาจทำให้ผู้โดยสารได้รับอันตรายถึงแก่ชีวิต จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1478/2528 จำเลยกับพวกร่วมกันใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายถูกที่ด้านหลัง กระสุนปืนตัดบริเวณไขสันหลังขาด ผู้ตายเป็นอัมพาตตั้งแต่เอวจนจดเท้าและถึงแก่ความตายสืบเนื่องมาจากบาดแผลที่ถูกยิงและภาวะติดเชื้ออย่างรุนแรงหลังจาก เกิดเหตุ 9เดือนเศษ ดังนี้ผู้ตายถึงแก่ความตายสืบเนื่องมาจากบาดแผลที่ถูกยิงแม้จะเนื่องจากการรักษาไม่ดีจนบาดแผลติดเชื้อ ก็เป็นผลธรรมดาอันสืบเนื่องมาจากการกระทำของจำเลย จำเลยจึงมีความผิดฐานฆ่าผู้ตายโดยเจตนา คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2456/2531 จำเลยไม่พอใจผู้เสียหาย การที่จำเลยใช้อาวุธปืนยิงเข้าไปในห้องพักวิถีกระสุนที่จำเลยยิงถูกฝาห้องสูงจากพื้น 1 เมตรเศษ ซึ่งไม่เกินความสูงของบุคคลธรรมดา โดยรู้อยู่ว่าผู้เสียหายอยู่ในห้องนั้น แม้จำเลยไม่เห็นตัวผู้เสียหายและไม่ทราบว่าผู้เสียหายหลบซ่อนอยู่มุมใดของห้องพัก จำเลยก็ย่อมเล็งเห็นผลแห่งการกระทำของตนได้ว่า กระสุนปืนอาจถูกผู้เสียหายถึงแก่ชีวิตได้ แสดงให้เห็นเจตนาของจำเลยว่า จำเลยยิงโดยมีเจตนาให้ถูกผู้เสียหาย เมื่อกระสุนปืนไม่ถูกผู้เสียหาย จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น ตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยว่าการใช้อาวุธปืนยิงไม่มีเจตนาฆ่า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 930/2490 เห็นคนในสวนทุเรียนในเวลากลางคืน เข้าใจว่าเป็นคนร้ายมาลักทุเรียน ร้องทักแล้วไม่ได้รับคำตอบ จึงใช้ปืนแก๊ปยิงไป 1 นัด ถูกขาอ่อนทะลุถึงสาหัสดังนี้ มีผิดฐานทำร้ายร่างกายสาหัสเกินสมควรแก่เหตุตามมาตรา 256,53 ไม่เป็นผิดฐานพยายามฆ่าคน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 321/2491 ใช้ปืนยิงเขาบาดเจ็บ แต่เป็นปืนที่ไม่อาจยิงคนให้ถึงตายได้นั้น ไม่มีความผิดฐานพยายามฆ่าคนคงมีผิดเพียงฐานทำร้ายร่างกายเท่านั้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1006/2501 ยิงในระยะ 1 วา ถูกขาเหนือตาตุ่มกระดูกแตก ถ้าตั้งใจฆ่าก็คงยิงถูกที่สำคัญได้แสดงว่าจำเลยไม่เจตนาฆ่าเป็นความผิดฐานทำร้ายร่างกาย ไม่ใช้พยายามฆ่า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1022/2503 การที่จะลงโทษบุคคลฐานพยายามฆ่าคนนั้น จะต้องได้ความว่าจำเลยมีเจตนากระทำการเพื่อการฆ่า เพียงแต่จำเลยถือปืนส่ายไปมาต่อหน้าผู้คนหมู่มากแล้วกระสุนลั่นออกโดยไม่ได้จ้องยิงผู้ใด คดีมีทางส่อให้วินิจฉัยได้ว่า จำเลยประมาทเลินเล่อทำให้ปืนลั่นออกไปโดยไม่มีเจตนาจะเหนี่ยวไกปืนลั่นกระสุนจึงจะลงโทษจำเลยฐานพยายามฆ่าคนไม่ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 594/2507 จำเลยเป็นตำรวจ ได้รับมอบปืนสั้นกระบอกหนึ่งจากผู้ที่เก็บได้ จำเลยเชื่อโดยสุจริตว่า ไม่มีกระสุนบรรจุอยู่ จึงพกเหน็บไว้ที่เอว จำเลยนั่งพักอยู่ที่ม้ายาว พอขยับท่าจะลุกขึ้นพร้อมขยับเข็มขัดให้สูงขึ้น ปืนลั่นขึ้น 1 นัดกระสุนปืนพุ่งลงกระทบม้านั่งแฉลบไปถูกผู้เสียหาย จะเอาผิดแก่จำเลยฐานกระทำโดยประมาทไม่ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 571/2510 จำเลยเอาปืนจี้ผู้เสียหาย ปืนที่จำเลยใช้จี้นั้นยังไม่ได้ง้างนกปืนขึ้น แม้นิ้วมือของจำเลยจะอยู่ในโกร่งไกปืน สภาพของปืนก็ยังไม่พร้อมที่จะยิงได้ และมีพฤติการณ์อื่นประกอบแสดงให้เห็นว่าจำเลยไม่มีเจตนาจะยิงเมื่อจำเลยไม่มีเจตนายิง การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 779/2510 อาวุธปืนของจำเลยเป็นปืนแก๊ปชนิดทำขึ้นเอง ที่ไม่มีมั่นคงแข็งแรง จำเลยได้บรรจุแก๊ปดินปืนกระสุนปืน ทั้งยังได้ขึ้นไกปืนไว้อีกด้วย การที่จำเลยนำปืนแก๊ปที่ไม่ปลอดภัยดังกล่าวนี้ไปพิงไว้ที่ฝาห้องใกล้ประตูเข้าออกย่อมเห็นได้ว่าเสี่ยงต่ออันตรายที่ไกปืนซึ่งขึ้นไว้ หากถูกกระเทือนเข้ากระสุนปืนที่จำเลยบรรจุไว้ก็ลั่นออกไปอย่างนี้จึงหาใช่วิสัยของปกติชนจะพึงกระทำไม่ ถือได้ว่าจำเลยได้กระทำโดยประมาท ต่อมาจำเลยได้ปิดประตูห้องโดยแรง ปืนที่พิงอยู่ได้ล้มกระแทกพื้น ทำให้ปืนลั่น กระสุนจึงถูกผู้เสียหายซึ่งอยู่ใกล้เคียงบริเวณนั้นได้รับอันตรายสาหัส ดังนี้ จำเลย ย่อมมีความผิดฐานกระทำโดยประมาทตามมาตรา 300 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 859/2512 จำเลยถือปืนแก๊ปยาวบรรจุกระสุนไว้พร้อมที่จะยิงได้ เดินตามหลังผู้ตายห่างราว 5 เมตร ในป่าซึ่งมีเถาวัลย์อยู่ตามเส้นทางที่เดินโดยหันปากกระบอกปืนไปทางผู้ตายในท่าคอนปืนเอาปากกระบอกไปข้างหน้า เพียงแต่ใช้ยางในรถปิดรูนมหนูกับนกปืนมิให้กระทบกับแก๊ปที่สวมติดอยู่กับรูนมหนูไม่ระมัดระวังมิให้นกปืนเกี่ยวกับเถาวัลย์อันจะเป็นเหตุให้ปืนลั่นขึ้นได้นกปืนไปเกี่ยวกับเถาวัลย์ทำให้ปืนลั่น กระสุนปืนถูกผู้ตายที่บริเวณก้านคอด้านหลังถึงแก่ความตาย จำเลยมีความผิดฐานทำให้ผู้อื่นตายโดยประมาท คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1283/2514 เพียงแต่จำเลยยกปืนยาวลูกซองขึ้น พานท้ายปืนเตรียมจะประทับบ่า ไม่ได้ขึ้นนกปืนและไม่อยู่ในท่าที่พร้อมจะยิงได้ ก็มีผู้แย่งปืนไปจากมือจำเลยเสียก่อนเมื่อพฤติการณ์แห่งรูปคดีเห็นได้ว่าจำเลยเพียงทำท่าขู่หาได้มีเจตนาที่จะยิงจริงจังไม่ ดังนี้ การกระทำของจำเลยยังไม่เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าคน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2842/2515 ขณะเกิดเหตุเป็นเวลากลางคืน ผู้เสียหายได้กระโดดลงจากเรือนจำเลยแล้ววิ่งหนีไป จำเลยสงสัยว่าจะเป็นคนร้ายที่เข้ามาขโมยสัตว์เลี้ยงที่ใต้ถุนบ้าน จึงยิงปืนขู่ไป 1 นัด เช่นนี้ ไม่ถือว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย และการกระทำของจำเลยก็มิใช่การยิงปืนโดยใช่เหตุในหมู่บ้านตามมาตรา 376 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3378/2516 โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยใช้อาวุธปืนด้วยความประมาทโดยพกปืนบรรจุกระสุนไว้พร้อมที่กระเป๋ากางเกงด้านหลัง เดินทางไปกับผู้ตาย ระหว่างทางผู้ตายว้าปืนไป จำเลยแย่งปืนกับผู้ตาย นิ้วมือจำเลยถูกไกปืน ปืนลั่นถูกผู้ตาย เช่นนี้ข้อเท็จจริงที่บรรยายมาในฟ้องไม่แสดงให้เห็นว่าจำเลยกระทำให้ปืนลั่นถูกผู้ตายโดยประมาท คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2690/2519 ผู้เสียหายเคยเลี้ยงดูจำเลยมาตั้งแต่จำเลยยังเป็นเด็กและเป็นผู้ที่จำเลยรักใครนับถือ ไม่ได้พบกันมานานและไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกัน เมื่อจำเลยพบผู้เสียหาย จำเลยรู้สึกอยากจะหยอกเล่นและทำให้ผู้เสียหายตกใจประกอบกับความคึกคะนองและความมึนเมาสุราจำเลยจึงเข้าไปยืนใกล้และใช้อาวุธปืนสั้นของจำเลย ยิงไปทางที่ผู้เสียหายนอนตะแคงอยู่บนเรือนหันหน้ามาทางจำเลย 1 นัด กระสุนปืนถูกฝาเรือนเหนือไหล่ซ้ายผู้เสียหาย 7นิ้วฟุต ดังนี้ น่าเชื่อว่าจำเลยตั้งใจจะหยอกล้อผู้เสียหายเล่นหาใช่เพราะตั้งใจจะฆ่าแต่อย่างใดไม่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 626/2528 จำเลยยิงปืนลูกซองยาว 1 นัด ไปที่กองมะพร้าว 400 ลูกซึ่งบรรทุกอยู่ในกระบะรถยนต์สูงถึงหลังคารถเมื่อรถแล่นเลยตำแหน่งที่จำเลยยืนไม่ต่ำกว่า 3-4 วา จำเลยย่อมเล็งเห็นแล้วว่าไม่มีทางที่กระสุนปืนจะทะลุกองมะพร้าวซึ่งสูงถึงหลังคารถไปถูกผู้เสียหายที่นั่งในเก๋งหน้ารถได้ ฟังได้ว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่า จำเลยจึงไม่มีความผิดฐานพยายามฆ่า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 917/2530 จำเลยใช้ด้ามปืนตีศีรษะ ว.แตกเลือดไหลแล้วกระสุนปืนลั่นไปถูก ด.ตายและส. ได้รับบาดเจ็บจำเลยย่อมมีความผิดฐานทำร้ายร่างกาย ว. ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา295 แต่เมื่อข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่า จำเลยมีเจตนาใช้ปืนยิงเพื่อฆ่าหรือทำร้าย ว.กรณีจึงมิใช่เป็นการที่จำเลยมีเจตนากระทำต่อว.แต่ผลของการกระทำเกิดแก่ ด.และส. โดยพลาด จำเลยจึงไม่มีความผิดตามมาตรา 290,295 ประกอบด้วยมาตรา 60 อย่างไรก็ตามเมื่อการที่กระสุนปืนลั่นเป็นผลให้ ด.ตายและส. ได้รับบาดเจ็บนั้นเป็นเพราะความประมาทของจำเลยในการใช้ปืนตี ว. จำเลยจึงมีความผิดตาม มาตรา 291,390 และถึงแม้ว่าโจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำโดยเจตนา แต่ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยกระทำโดยประมาทเช่นนี้ ศาลก็ลงโทษจำเลยตามข้อเท็จจริงที่ได้ความนี้ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสองและวรรคสาม คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6010/2530 จำเลยใช้ปืนลูกซองสั้นจ้องเล็งไปยังผู้เสียหายที่อยู่ห่างเพียง 7-8 เมตร หากจำเลยมีเจตนาจะยิงผู้เสียหายจริงแล้ว ก็คงจะใช้ปืนยิงได้โดยง่าย เพราะผู้เสียหายวิ่งหลบหนีอยู่บริเวณนั้น ไม่ปรากฏว่าจำเลยได้ง้างนกปืนขึ้นหรือนิ้วมือของจำเลยอยู่ในโกร่งไกปืนพร้อมที่จะยิงได้ และไม่ปรากฏว่าผู้เสียหายมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อน พฤติการณ์จึงส่อแสดงให้เห็นว่าจำเลยชักปืนออกมาเพื่อขู่ผู้เสียหายที่ไปทวงค่าอาหารมากกว่าอย่างอื่น จำเลยไม่มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น วิศิษฎ์ลิมานนท์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่า พยายามฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 และสั่งริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 80 จำคุก 10 ปี ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงที่คู่ความไม่โต้เถียงกันฟังได้ในเบื้องต้นว่า นางเตือนจิต ประเสริฐเสีย ผู้เสียหายเป็นหลานสะใภ้ของจำเลย โดยจำเลยเป็นพี่นางบุญมามารดานายวัชรินทร์สามีผู้เสียหาย วันที่ 7 พฤษภาคม 2530 เวลา 13 นาฬิกาเศษผู้เสียหายกับจำเลยทะเลาะโต้เถียงกัน ขณะที่ผู้เสียหายยืนจับรถจักรยานเพื่อจะขี่ไปธุระปืนลูกซองยาวที่จำเลยถือลงมาจากบ้านลั่นขึ้น 1 นัด ถูกโคนต้นมะม่วงขวามือด้านหลังผู้เสียหาย หลังจากนั้นผู้เสียหายจึงนำความไปแจ้งต่อร้อยตำรวจเอกวิฑูรย์ ศิระเลิศพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองสุพรรณบุรี ร้อยตำรวจเอกวิฑูรย์ได้ออกมาตรวจที่เกิดเหตุ ทำแผนที่เกิดเหตุไว้ตามเอกสารหมายจ.3 และจับจำเลยมาดำเนินคดี มีปัญหาว่าจำเลยใช้ปืนยิงเจตนาฆ่าผู้เสียหายหรือไม่ ข้อนี้โจทก์นำสืบว่า ในการทะเลาะโต้เถียงกันดังกล่าว จำเลยว่าจำเลยต้องยิงผู้เสียหายกับพวกให้ตาย ผู้เสียหายว่าจะยิงก็ยิงให้ตาย ถ้าไม่ตายผู้เสียหายจะดำเนินคดี พูดแล้วผู้เสียหายเดินไปยืมรถจักรยานที่บ้านนายอาคมบุตรจำเลยซึ่งอยู่ใกล้กัน ส่วนจำเลยเดินขึ้นเรือน แล้วถือปืนลูกซองยาวลงมายืนที่ถนนหันปากกระบอกปืนมาทางผู้เสียหาย แล้วยิงผู้เสียหาย แต่ไม่ถูกก็พอดีนายอาคมมาแย่งปืนไปจากจำเลยส่วนจำเลยนำสืบว่า เมื่อผู้เสียหายท้าให้ยิง จำเลยโมโหเหวี่ยงปืนที่ถืออยู่ไป ปืนลั่นขึ้น 1 นัด โดยจำเลยไม่ตั้งใจยิงศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีนี้เหตุเกิดในเวลากลางวันขณะเกิดเหตุผู้เสียหายเบิกความว่าผู้เสียหายและจำเลยอยู่ห่างกันประมาณ 4 วา แสดงว่าจำเลยยิงผู้เสียหายในระยะใกล้ ปืนที่จำเลยใช้ยิงปรากฏว่าเป็นปืนลูกซองยาว หากจำเลยตั้งใจจะยิงผู้เสียหายก็ไม่น่าจะผิดพลาด ประกอบกับคดีได้ความจากคำเบิกความของผู้เสียหายว่า ขณะที่จำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายนั้น จำเลยถือปืนในลักษณะอยู่ข้างตัวระดับเอวด้วยมือทั้งสองข้าง มิได้ความว่าจำเลยประทับปืนเล็งยิงผู้เสียหายแต่ประการใด ทั้งร่องรอยกระสุนปืนที่ไปถูกโคนต้นมะม่วง ปรากฏจากคำเบิกความของร้อยตำรวจเอกวิฑูรย์ศิระเลิศ พนักงานสอบสวนผู้ไปตรวจที่เกิดเหตุว่า สูงจากพื้นดินประมาณ1 ฟุต วิถีกระสุนในลักษณะเช่นนี้แม้จะยิงถูกก็ไม่ถูกอวัยวะสำคัญของผู้เสียหาย และคดียังได้ความจากผู้เสียหายต่อไปว่า จำเลยชอบใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้อื่นเสมอ พฤติการณ์ตามรูปคดียังมีข้อน่าระแวงสงสัย ยังไม่แน่ใจว่าจำเลยใช้ปืนยิงเจตนาฆ่าผู้เสียหายดังฟ้องโจทก์ สมควรยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้เป็นผลดีแก่จำเลย ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยมาศาลฎีกายังไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังขึ้น"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 361/2532พนักงานอัยการ จังหวัด สุพรรณบุรีโจทก์นาย อำ พล พันธุ์ จบ สิงห์จำเลย ป.อ. ม. 59, ม. 80, ม. 288 ป.วิ.อ. ม. 227 วรรคสองผู้เสียหายเป็นหลานสะใภ้ของจำเลย ตอนเกิดเหตุเป็นเวลากลางวัน ผู้เสียหายยืนจับรถจักรยานเพื่อจะขี่ไปธุระ ได้เกิดทะเลาะโต้เถียงกับจำเลย แล้วปืนลูกซองยาวที่จำเลยถือลงมาจากบ้านได้ลั่นขึ้น 1 นัด กระสุนปืนถูกโคนต้นมะม่วงขวามือด้านหลังผู้เสียหาย ได้ความว่า ขณะนั้นจำเลยกับผู้เสียหายอยู่ห่างกันประมาณ 5 วา แม้ผู้เสียหายจะอ้างว่าจำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหาย ผู้เสียหายก็รับว่าขณะยิง จำเลยถือปืนด้วยมือทั้งสองข้างในลักษณะอยู่ข้างตัวระดับเอว มิได้ประทับเล็งยิงผู้เสียหาย แสดงว่าจำเลยยิงผู้เสียหายในระยะใกล้ด้วยปืนลูกซองยาว เช่นนี้หากจำเลยตั้งใจจะยิงก็ไม่น่าจะผิดพลาดปรากฏด้วยว่าจำเลยชอบใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้อื่นเสมอ พฤติการณ์แห่งคดีจึงยังไม่แน่ใจว่าจำเลยใช้อาวุธปืนยิงโดยเจตนาฆ่าผู้เสียหายดังโจทก์ฟ้อง สมควรยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้เป็นผลดีแก่จำเลย.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่า พยายามฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 และสั่งริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 80 จำคุก 10 ปี ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงที่คู่ความไม่โต้เถียงกันฟังได้ในเบื้องต้นว่า นางเตือนจิต ประเสริฐเสีย ผู้เสียหายเป็นหลานสะใภ้ของจำเลย โดยจำเลยเป็นพี่นางบุญมามารดานายวัชรินทร์สามีผู้เสียหาย วันที่ 7 พฤษภาคม 2530 เวลา 13 นาฬิกาเศษผู้เสียหายกับจำเลยทะเลาะโต้เถียงกัน ขณะที่ผู้เสียหายยืนจับรถจักรยานเพื่อจะขี่ไปธุระปืนลูกซองยาวที่จำเลยถือลงมาจากบ้านลั่นขึ้น 1 นัด ถูกโคนต้นมะม่วงขวามือด้านหลังผู้เสียหาย หลังจากนั้นผู้เสียหายจึงนำความไปแจ้งต่อร้อยตำรวจเอกวิฑูรย์ ศิระเลิศพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองสุพรรณบุรี ร้อยตำรวจเอกวิฑูรย์ได้ออกมาตรวจที่เกิดเหตุ ทำแผนที่เกิดเหตุไว้ตามเอกสารหมายจ.3 และจับจำเลยมาดำเนินคดี มีปัญหาว่าจำเลยใช้ปืนยิงเจตนาฆ่าผู้เสียหายหรือไม่ ข้อนี้โจทก์นำสืบว่า ในการทะเลาะโต้เถียงกันดังกล่าว จำเลยว่าจำเลยต้องยิงผู้เสียหายกับพวกให้ตาย ผู้เสียหายว่าจะยิงก็ยิงให้ตาย ถ้าไม่ตายผู้เสียหายจะดำเนินคดี พูดแล้วผู้เสียหายเดินไปยืมรถจักรยานที่บ้านนายอาคมบุตรจำเลยซึ่งอยู่ใกล้กัน ส่วนจำเลยเดินขึ้นเรือน แล้วถือปืนลูกซองยาวลงมายืนที่ถนนหันปากกระบอกปืนมาทางผู้เสียหาย แล้วยิงผู้เสียหาย แต่ไม่ถูกก็พอดีนายอาคมมาแย่งปืนไปจากจำเลยส่วนจำเลยนำสืบว่า เมื่อผู้เสียหายท้าให้ยิง จำเลยโมโหเหวี่ยงปืนที่ถืออยู่ไป ปืนลั่นขึ้น 1 นัด โดยจำเลยไม่ตั้งใจยิงศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีนี้เหตุเกิดในเวลากลางวันขณะเกิดเหตุผู้เสียหายเบิกความว่าผู้เสียหายและจำเลยอยู่ห่างกันประมาณ 4 วา แสดงว่าจำเลยยิงผู้เสียหายในระยะใกล้ ปืนที่จำเลยใช้ยิงปรากฏว่าเป็นปืนลูกซองยาว หากจำเลยตั้งใจจะยิงผู้เสียหายก็ไม่น่าจะผิดพลาด ประกอบกับคดีได้ความจากคำเบิกความของผู้เสียหายว่า ขณะที่จำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายนั้น จำเลยถือปืนในลักษณะอยู่ข้างตัวระดับเอวด้วยมือทั้งสองข้าง มิได้ความว่าจำเลยประทับปืนเล็งยิงผู้เสียหายแต่ประการใด ทั้งร่องรอยกระสุนปืนที่ไปถูกโคนต้นมะม่วง ปรากฏจากคำเบิกความของร้อยตำรวจเอกวิฑูรย์ศิระเลิศ พนักงานสอบสวนผู้ไปตรวจที่เกิดเหตุว่า สูงจากพื้นดินประมาณ1 ฟุต วิถีกระสุนในลักษณะเช่นนี้แม้จะยิงถูกก็ไม่ถูกอวัยวะสำคัญของผู้เสียหาย และคดียังได้ความจากผู้เสียหายต่อไปว่า จำเลยชอบใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้อื่นเสมอ พฤติการณ์ตามรูปคดียังมีข้อน่าระแวงสงสัย ยังไม่แน่ใจว่าจำเลยใช้ปืนยิงเจตนาฆ่าผู้เสียหายดังฟ้องโจทก์ สมควรยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้เป็นผลดีแก่จำเลย ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยมาศาลฎีกายังไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังขึ้น"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์(เดชา สุวรรณโณ-สวัสดิ์ รอดเจริญ-ส่อง สุขะปุณณพันธ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. เป็นที่น่าสังเกตว่าข้อเท็จจริงที่ศาลฎีกาสรุปว่า ฟังได้ในเบื้องต้นมีว่า "ขณะที่ผู้เสียหายยืนจับรถจักรยานเพื่อจะขี่ไปธุระ ปืนลูกซองยาวที่จำเลยถือลงมาจากบ้านลั่นขึ้น 1 นัด" แต่ตอนวินิจฉัยท่านใช้ถ้อยคำว่า "แสดงว่าจำเลยยิงผู้เสียหายในระยะใกล้"ดูจะไม่ตรงกันอยู่อย่างไรก็ดีเมื่ออ่านคำวินิจฉัยที่วินิจฉัยว่า"ขณะเกิดเหตุผู้เสียหายเบิกความว่า ผู้เสียหายและจำเลยอยู่ห่างกันประมาณ 4 วา แสดงว่าจำเลยยิงผู้เสียหายในระยะใกล้...ประกอบกับคดีได้ความจากคำเบิกความของผู้เสียหายว่าขณะที่จำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายนั้น..." แล้ว กรณีน่าจะเป็นว่า การที่ศาลฎีกาใช้ถ้อยคำว่า จำเลยยิงผู้เสียหาย คงจะเป็นถ้อยคำที่เกิดจากคำเบิกความของผู้เสียหาย ส่วนข้อเท็จจริงที่ถูกต้องน่าจะมีเพียงว่า ขณะที่จำเลยถือปืนลูกซองยาวลงมาจากบ้าน ปืนได้ลั่นขึ้น 1 นัด 2. กรณีตามข้อเท็จจริงในข้อ 1. ย่อมเป็นการยากที่จะสันนิษฐานว่า กระสุนปืนที่ลั่นขึ้น 1 นัดเป็นเพราะจำเลยตั้งใจยิงโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย เพราะปืนอาจเกิดลั่นขึ้นเนื่องจากความประมาทของจำเลยก็ได้ ในคดีนี้ศาลฎีกาจึงได้หยิบยกข้อเท็จจริงขึ้นมาเพื่อแสดงว่าคดียังไม่แน่ว่าจำเลยใช้ปืนยิงโดยเจตนาฆ่าผู้เสียหายดังฟ้อง 2 ประการ คือ ก. ขณะปืนลั่น จำเลยถือปืนอยู่ข้างตัวมิได้ประทับปืนเล็งยิงผู้เสียหาย ข. กระสุนปืนที่ลั่นออกไปถูกโคนต้นมะม่วงขวามือด้านหลังผู้เสียหายสูงจากพื้นดินประมาณ 1 ฟุต 3. ความจริงกรณีตามข้อ 2. ก. ข. คงจะถือเป็นหลักเกณฑ์ตายตัวว่าจำเลยมิได้ใช้ปืนยิงโดยมีเจตนาฆ่าไม่ได้ เพราะกรณีตามข้อ 2. ก. หากปรากฏว่าจำเลยเป็นทหารที่ผ่านการฝึกในเชิงการรบมาเป็นอย่างดีหรือเป็นนายพรานล่าสัตว์ที่ชำนาญ แม้จะมิได้ประทับเล็งยิงก็สามารถยิงได้แม่นยำ ส่วนกรณีตามข้อ 2. ข. ก็อาจเกิดจากการที่จำเลยมีเจตนายิงอันเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าคนตายโดยเจตนาได้ แต่กระสุนอาจพลาดผู้เสียหายไปเนื่องจากจำเลยยิงปืนไม่แม่นก็ได้ 4. หลักในการวินิจฉัยว่า การกระทำของบุคคลใดเป็นการกระทำความผิดทางอาญาหรือไม่ เป็นไปตามสุภาษิตกฎหมายที่ว่า "actusnonfacitreumnisimenssitrea" หมายความว่า การกระทำที่ถือว่ามีเจตนากระทำผิดทางอาญาจะต้องมีองค์ประกอบ 2 อย่าง คือองค์ประกอบด้านจิตใจ ซึ่งมักเรียกว่า mensrea กับองค์ประกอบอย่างอื่น ซึ่งเรียกกันว่า actusreus หรือส่วนประกอบที่เป็นการกระทำ การกระทำที่ถือว่าเป็นความผิดทางอาญาจะต้องมีการกระทำด้านจิตใจหรือ mensrea อย่างสอดคล้องกันกับ actusreus ด้วย ในส่วนของ actusreus ด้วย ในส่วนของ actusreus นั้นจะต้องพิสูจน์ให้เห็นว่ามีการกระทำหรืองดเว้นการกระทำ และโดยปกติถ้าเป็นคดีฆ่าคนตายโดยเจตนา จะต้องพิสูจน์ด้วยว่าผลของการกระทำดังกล่าวก่อให้เกิดผลคือความตายขึ้น เว้นแต่ความผิดบางอย่างเช่นการเบิกความเท็จไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ถึงผลที่เกิดขึ้น (SmithandHogan,CriminalLaw,fifthEd.,Butterworth&Co.(Publishers)Ltd.,1983,p.30,31) คดีนี้ โจทก์พิสูจน์ไม่ได้ชัดเจนในส่วนองค์ประกอบด้านจิตใจเพราะข้อเท็จจริงเท่าที่ปรากฏปืนได้ลั่นขึ้นขณะจำเลยถือปืนลงมาจากบ้าน ส่วนองค์ประกอบอย่างอื่นซึ่งเรียกว่า actusreus ก็ปรากฏว่าไม่มีผลเกิดขึ้นเพราะกระสุนปืนไม่ถูกผู้เสียหาย ดังนั้น ที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ยังไม่แน่ใจว่าจำเลยใช้ปืนยิงโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายดังฟ้องและยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้เป็นผลดีแก่จำเลยจึงน่าจะชอบแล้ว 5. การดูว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าหรือไม่ ศาลไทยใช้หลักรวม ๆ กันไปกล่าวคือให้ดูอาวุธที่จำเลยใช้กระทำ กิริยาของจำเลยที่กระทำบาดแผลของผู้เสียหายที่ได้รับบางครั้งท่านก็ใช้หลัก "การกระทำเป็นเครื่องชี้เจตนา"(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 60/2471) บางครั้งท่านก็ใช้หลักว่า "อาวุธและบาดแผลที่จำเลยกระทำแสดงให้เห็นเจตนาฆ่าคนตาย"(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 212/2467) ซึ่งโดยปกติแล้ว การใช้อาวุธปืนยิง ศาลมักจะถือว่ามีเจตนาฆ่า เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่602/2502 วินิจฉัยว่าการที่จำเลยใช้ปืนเป็นอาวุธร้ายแรงยิงเขาและยิงตามบริเวณลำตัวซึ่งเป็นส่วนสำคัญของร่างกาย ถ้าถูกที่สำคัญในบริเวณนั้นผู้เสียหายก็ต้องตาย แม้ยิงเพียงทีเดียวก็เป็นการเพียงพอที่จะเห็นได้แล้วว่าจำเลยมีเจตนาจะฆ่า การที่จำเลยไม่ทำร้ายซ้ำเติมอีกอาจเป็นเพราะจำเลยหมดกระสุนปืน หรือเพราะต้องการหนีโดยรีบด่วนก็ได้ เพียงเท่านั้นหาเป็นเหตุที่จะชี้ว่าจำเลยไม่มีเจตนาที่จะฆ่าไม่ อย่างไรก็ดี การใช้อาวุธปืนยิง ถ้าผลที่เกิดขึ้นไม่ส่อให้เห็นว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าก็ไม่ถือว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าคนตาย เช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1006/2501 วินิจฉัยว่า ได้ความว่าจำเลยยิงผู้เสียหายในระยะ 1 วา ถูกผู้เสียหายที่ขาเหนือตาตุ่ม ศาลฎีกาเห็นว่าการที่จำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายนั้น ยังไม่พอฟังว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย เพราะจำเลยยิงไปถูกที่ขาเหนือตาตุ่ม ขณะนั้นจำเลยกับผู้เสียหายอยู่ห่างกันเพียงวาเศษ ถ้าจำเลยตั้งใจ จะฆ่าผู้เสียหายแล้วก็คงจะยิงถูกร่างกายผู้เสียหายในที่สำคัญได้ จึงเห็นว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย คงมีผิดฐานทำร้ายร่างกายบาดเจ็บสาหัสตาม มาตรา 297 ตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยว่าการใช้อาวุธปืนยิงมีเจตนาฆ่า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 59/2502 ใช้ปืนยิงคนตาย โดยเชื่อว่าอยู่ยงคงกระพันอันปราศจากเหตุผลเป็นความผิดฐานฆ่าคนโดยเจตนา คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 929/2468 ยิงปืนเข้าไปในกระบวนรถไฟสำหรับคนโดยสาร ในขณะซึ่งมีคนโดยสารมาในระยะใกล้ ๆ แต่เผอิญกระสุนปืนมิได้ถูกต้องผู้ใดดังนี้ มีความผิดฐานพยายามฆ่าคนตายโดยเจตนา ฯ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 236/2461 ปืนเป็นอาวุธร้าย ผู้ใดใช้ปืนลอบยิงผู้อื่นสันนิษฐานว่ายิงเขาโดยตั้งใจให้ตาย ฯ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 860/2470 การใช้ปืนยิงเขาในระยะใกล้ ๆหลายนัดและกระสุนปืนไม่ถูกนั้นแม้จะไม่ปรากฏสาเหตุและทางกระสุนปืนก็ดี ต้องมีความผิดฐานพยายามฆ่าคน ฯ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 330/2490 การใช้ปืนยิงคน ตามธรรมดาย่อมสันนิษฐานว่า มีเจตนาจะฆ่าให้ตาย ใช้ปืนยิงคนในที่มืดถูกปลายเท้าแต่ไม่ถึงตาย ถือว่ามีผิดฐานพยายามฆ่าคนโดยเจตนา คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 347/2500 จำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายไม่ปรากฏว่าเป็นปืนชนิดร้ายแรงหรือสักแต่ว่าเป็นปืน บาดแผลที่ได้รับสรุปได้แต่ว่าแผลเล็กน้อย วินิจฉัยว่าจำเลยมีเจตนาฆ่า เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าคน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 605/2500 ยิงในระหว่างวิวาท 2 นัดนัดหนึ่งถูกคู่วิวาทที่น่องทะลุ เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าโดยเจตนา คู่วิวาทฝ่ายหนึ่งให้หอกแทง ฝ่ายหนึ่งใช้ปืนตี ปืนลั่น 2 นัดถูกอีกฝ่ายหนึ่งที่น่องทะลุ แม้จะฟังไม่ได้ว่าได้ยิงโดยอาการอย่างใด ก็ยังฟังได้ว่าฝ่ายที่ถือปืนอยู่ในมือตั้งใจยิง ไม่ใช่ลั่นไปเอง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1094/2501 ยิงคนตายในที่มืด โดยเล็งไปทางคนที่เห็นเพราะเข้าใจว่าเป็นคนร้ายมาแย่งชิงทรัพย์ ไม่พิจารณาให้รอบคอบ เป็นความผิดฐานฆ่าคนโดยเจตนา โดยป้องกันทรัพย์เกินกว่าเหตุ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 556/2502 มีเจตนาจะฆ่า จึงคว้าปืนบาเร็ตต้าขึ้นมากระชากลูกเลื่อน แต่กระชากไม่ถึงที่ กระสุนปืนไม่ขึ้นลำกล้อง ได้ใช้นิ้วสอดเข้าไปที่ไกปลายกระบอกปืนตรงไปทางผู้เสียหาย แต่มีผู้อื่นมาล๊อกคอและแย่งปืนไป ดังนี้ย่อมเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1368/2503 การที่จำเลยใช้ปืนสั้นซึ่งเป็นอาวุธทำให้ถึงตายได้ ยิงคนถูกที่หน้าท้อง ย่อมต้องถือว่ามีเจตนาฆ่าแล้ว แม้ผลที่เกิดขึ้นไม่ตายสมเจตนา จำเลยก็ย่อมมีความผิดฐานพยายามฆ่าคน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 241-242/2504 การใช้ปืนยิงคนในร้านขายสุรา แม้ผู้ยิงจะเมาสุราก็ตาม ก็อาจแลเห็นผลได้ว่า ผู้ถูกยิงจะถึงตายได้เมื่อกระสุนปืนที่ยิงพลาดไปถูกคนอื่นมีบาดเจ็บสาหัสก็ต้องมีความผิดฐานพยายามฆ่าคน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 817/2500 จำเลยใช้ปืนลูกซองสั้นยิงตรงไปที่กลางวงการพนัน ซึ่งมีผู้เสียหายกับพวกนั่งห่างกลางวงการพนันนั้นประมาณ 1 ศอก โดยจำเลยรู้ว่าปืนนั้นมีอำนาจทำให้กระสุนปืนแผ่กระจายไปในรัศมีประมาณ 0.50 เมตร จำเลย ย่อมจะรู้หรือควรจะรู้ได้ว่า กระสุนปืนที่ยิงไปนั้นอาจถูกผู้เสียหายหรือบุคคลที่อยู่ในรัศมีของกระสุนปืนที่จำเลยยิงได้ ฉะนั้นเมื่อกระสุนปืนไปถูกผู้เสียหาย จำเลยย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้น ถือว่าจำเลยกระทำโดยเจตนา จำเลยใช้ปืนซึ่งเป็นอาวุธร้ายแรงกระทำร้ายและกระสุนปืนมีอำนาจรุนแรง การกระทำจึงอยู่ในลักษณะที่อาจจะทำให้ผู้เสียหายถึงตายได้ จำเลยย่อมมีความผิดฐานพยายามฆ่า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1439/2510 การที่จำเลยใช้อาวุธปืนยิงไปยังผู้ตายกับพวกหลายนัดนั้น ส่อเจตนาให้เห็นว่าจำเลยตั้งใจฆ่า แต่กระสุนปืนพลาดไปถูกที่ไม่สำคัญจึงไม่ถึงแก่ความตาย ดังนี้จำเลยต้องมีความผิดฐานพยายามฆ่าคน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 427/2512 การที่จำเลยใช้อาวุธปืนซึ่งเป็นอาวุธที่ร้ายแรงยิงผู้เสียหาย 2 นัด ถูกที่ข้อมือขวาและที่ชายโครงหรือรักแร้ด้านหน้าข้างขวาถึงกระดูกซี่โครงหัก แม้จำเลยจะมีเจตนายิงเพื่อชิงทรัพย์ก็ตาม ก็ถือได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายด้วยเพราะจำเลยย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้นได้ว่า กระสุนปืนที่จำเลยยิงอาจทำให้ผู้เสียหายถึงแก่ความตาย แต่เมื่อผู้เสียหายไม่ตายการกระทำของจำเลยจึงต้อง เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย เพื่อจะเอาไว้ซึ่งผลประโยชน์อันเกิดแต่การที่ จำเลยได้กระทำการชิงทรัพย์เพื่อปกปิดความผิดและเพื่อหลีกเลี่ยงให้พ้นอาญาในความผิดฐานชิงทรัพย์ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289 ประกอบด้วยมาตรา 80อีกบทหนึ่ง หาใช่เป็นเพียงความผิดฐานชิงทรัพย์ เป็นเหตุให้ผู้ถูกกระทำร้ายรับอันตรายสาหัสตามมาตรา 339 วรรคสาม เท่านั้นไม่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1725/2512 การที่จำเลยใช้อาวุธปืนลูกซองยาว ยิงผู้เสียหายในระยะห่างกัน 10 วา ถูกบริเวณเอวด้านหลังเป็นบาดแผลสาหัส ขณะผู้เสียหายลงจากเรือนวิ่งหนี เนื่องจากจำเลยสงสัยว่าผู้เสียหายเป็นชู้กับภรรยานั้น หากเป็นเพราะผู้เสียหายวิ่งหนีพ้นระยะวิถีกระสุนที่สามารถจะทำอันตรายให้ถึงตายได้ผู้เสียหายจึงไม่ถึงแก่ความตาย มิใช่เพราะกระสุนปืนมีแรงระเบิดน้อย ย่อมถือได้ว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่า ฉะนั้นเมื่อจำเลยกระทำไปตลอดแล้วแต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผล จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1868/2512 การที่จำเลยใช้ปืนที่ขึ้นนกแล้วจ้องจะยิงห่างจากอกผู้เสียหายเพียง 1 ศอกและยิงปืนขึ้น แต่มีผู้อื่นจับมือจำเลยข้างที่ถือปืนให้เบนไปแม้กระสุนปืนจะไม่ถูกผู้เสียหายก็ตามย่อมถือได้ว่าจำเลยได้กระทำไปโดยเจตนา ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59 แต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผล จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 23/2513 ใช้ปืนยาวยิงไปที่เรือซึ่งอยู่ห่างไป 1 เส้น 6-7 นัด โดยทราบดีว่ามีคนอยู่ในเรือนั้น กระสุนปืนถูกแขนคนในเรือได้รับอันตรายแก่กาย ดังนี้ เป็นความผิดฐานพยายามฆ่า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1818/2514 จำเลยเมาสุราแล้วยิงปืนเข้าไปในฝูงชนโดยมิได้คำนึงว่ากระสุนปืนจะไปถูกใครเข้า จำเลยย่อมเล็งเห็นผลที่จะเกิดขึ้นจากการกระทำของตน จำเลยจะอ้างความมึนเมามาเป็นเหตุยกเว้นโทษหรือให้ได้รับโทษน้อยลงหาได้ไม่ เพราะจำเลยเสพสุราโดยไม่ได้ถูกขืนใจหรือเสพโดยไม่รู้ว่าเป็นของมึนเมา คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 117/2515 จำเลยยิงปืนเข้าไปในบ้านผู้เสียหาย โดยจำเลยทราบดีว่ามีคนอยู่ในบ้านนั้น กระสุนปืนอาจจะถูกผู้เสียหายและพวกซึ่งอาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้นได้ และกระสุนปืนที่จำเลยใช้ยิงได้ทะลุบ้านผู้เสียหายไปถูกผู้ที่อาศัยอยู่ในบ้านอีกหลังหนึ่งได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ จำเลยมีความผิดตามมาตรา 288,80 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3025/2516 จำเลยกับพวกใช้ปืนยิงไปทางรถยนต์ที่ผู้เสียหาย 4 คนนั่งอยู่ 3 นัด ในขณะที่รถแล่นห่างไปได้ประมาณ 10 วา กระสุนปืนถูกกระบะไม้ท้ายรถแตกเป็นรอย 5-6 แห่งจำเลยจะโต้เถียงว่าจำเลยไม่มีเจตนายิงผู้เสียหาย เนื่องจากรถแล่นไปไกลแล้ว พ้นระยะอันตรายจากกระสุนปืนแล้ว ยากที่จะเลือกยิงคนหนึ่งคนใดนั้นหาได้ไม่ เพราะแรงระเบิดของกระสุนปืนยังทำให้กระบะไม้ท้ายรถแตกเป็นรอย 5-6 แห่ง จำเลยย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำได้ว่ากระสุนปืนอาจถูกผู้เสียหายถึงตายได้ ถือว่าจำเลยกระทำโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2259/2519 จำเลยใช้ปืนลูกซองสั้นยิงผู้ตาย 1 นัด แต่ไม่ถูก หลังจากจำเลยยิงแล้วมีคนอื่นซึ่งมิได้ร่วมกระทำผิดกับจำเลยยิงปืนมาทางผู้ตายอีกหลายนัดกระสุนถูกผู้ตายถึงแก่ความตาย ดังนี้ จำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้ตายปืนที่ยิงเป็นปืนลูกซองสั้น กระสุนปืนแผ่กระจาย จำเลยย่อมรู้ดีว่ากระสุนปืนที่ยิงไปนั้นอาจถูกผู้ตายหรือผู้อื่นที่อยู่ในรัศมีของกระสุนปืนที่จำเลยยิงได้ ฉะนั้นเมื่อกระสุนปืนที่จำเลยยิงผู้ตายพลาดไปถูก ส.ย่อมถือว่าจำเลยกระทำโดยเจตนาแก่ ส. ตามมาตรา 60 จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่า ส. ด้วย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2804/2519 ยิงด้วยปืนสั้นเข้าไปยังกลุ่มคนโดยสารในเรือเพลายาว ถูกหัวเรือห่างคนที่หัวเรือ 2 ศอก ย่อมเล็งเห็นผลว่าอาจถูกคนในเรือตายเป็นพยายามฆ่าคนโดยเจตนา คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 241/2520 การที่จำเลยกับพวกใช้ปืนอาร์ก้าซึ่งเป็นอาวุธที่มีอานุภาพร้ายแรงและเป็นอาวุธสำหรับใช้แต่ในการสงครามยิงไปที่เจ้าพนักงานตำรวจขณะปฏิบัติตามหน้าที่ โดยยิงหลายนัดในระยะทางประมาณ 100 เมตรนั้น เมื่อการกระทำนั้นไม่บรรลุผลเพราะกระสุนปืนไม่ถูกเจ้าพนักงานตำรวจ การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าเจ้าพนักงานขณะปฏิบัติการตามหน้าที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2036/2520 บรรยายฟ้องว่า จำเลยพาปืนแก๊ปยาว บรรจุกระสุนไปในที่ชุมนุมชนโดยไม่ระวังทำให้ปืนตกลั่นไปถูกผู้เสียหายได้รับอันตรายสาหัสอาจเสียอวัยวะนิ้วมือถึงพิการตลอดชีวิตเป็นฟ้องที่ถูกต้องตามมาตรา 300 ไม่ต้องบรรยายว่าพาปืนไปและทำตกโดยไม่ระวังอย่างไร คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2015/2521 จำเลยใช้อาวุธปืนพกสั้นขนาด .38 ซึ่งเป็นอาวุธที่ร้ายแรงยิงผู้เสียหายในระยะ 4-5 เมตรถูกผู้เสียหายที่ตะโพกซ้าย แสดงว่าจำเลยเจตนายิงไปที่ลำตัวของผู้เสียหายซึ่งเป็นส่วนสำคัญของร่างกาย เหตุที่กระสุนปืนถูกที่ตะโพกซ้าย เชื่อได้ว่าเพราะจำเลยยิงไม่แม่นยำ การยิงของจำเลยอยู่ในลักษณะที่จะทำให้ผู้เสียหายถึงแก่ความตายได้ จึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2473/2521 เมื่อได้ยินเสียงปืนดังทางบ้านจำเลย ผู้เสียหายโผล่หน้าต่างดู เห็นจำเลยเล็งปืนมาทางผู้เสียหายผู้เสียหายหลบเข้าภายใน ก็มีเสียงปืนดังมาอีก 1 นัดกระสุนถูกขอบหน้าต่างที่ผู้เสียหายโผล่ออกไปดู หากไม่หลบเข้าไปกระสุนปืนอาจถูกผู้เสียหายได้ จำเลยจึงต้องมีความผิดตามมาตรา288,80 จะอ้างว่ายิงปืนโดยความมึนเมา ไม่มีเจตนายิงเพื่อฆ่าผู้เสียหายนั้นไม่ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3055/2522 จำเลยใช้อาวุธปืนยิงไปที่ร้านผู้เสียหายด้วยอาการเมาสุรา ขณะที่ผู้เสียหายเปิดร้านค้าอยู่ห่างจำเลยเพียง 10 เมตร โดยมีผู้คนกำลังซื้อของ จำเลยอาจเล็งเห็นผลได้ว่า กระสุนอาจถูกผู้เสียหายหรือคนในร้านถึงแก่ความตายได้ เมื่อผู้เสียหายถูกกระสุนปืนที่จำเลยยิงที่บริเวณหลังใต้สะบักกระสุนฝังในได้รับอันตรายสาหัส จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 231/2528 จำเลยยิงปืน 2 นัด ไปยังท้ายรถยนต์โดยสารที่ตนขับตามหลังไป เนื่องจากความไม่พอใจที่มีการขับรถยนต์แซงปาดหน้าซึ่งกันและกันระหว่างจำเลยและพนักงานขับรถยนต์โดยสาร กระสุนนัดหนึ่งทะลุกลางฝากระโปรงที่เก็บของ และอีกนัดหนึ่งถูกเหนือไฟท้ายด้านขวา ต่ำกว่าที่ผู้โดยสารนั่งประมาณ 15 และ 10ซม. จำเลยย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำได้ว่าอาจทำให้ผู้โดยสารได้รับอันตรายถึงแก่ชีวิต จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1478/2528 จำเลยกับพวกร่วมกันใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายถูกที่ด้านหลัง กระสุนปืนตัดบริเวณไขสันหลังขาด ผู้ตายเป็นอัมพาตตั้งแต่เอวจนจดเท้าและถึงแก่ความตายสืบเนื่องมาจากบาดแผลที่ถูกยิงและภาวะติดเชื้ออย่างรุนแรงหลังจาก เกิดเหตุ 9เดือนเศษ ดังนี้ผู้ตายถึงแก่ความตายสืบเนื่องมาจากบาดแผลที่ถูกยิงแม้จะเนื่องจากการรักษาไม่ดีจนบาดแผลติดเชื้อ ก็เป็นผลธรรมดาอันสืบเนื่องมาจากการกระทำของจำเลย จำเลยจึงมีความผิดฐานฆ่าผู้ตายโดยเจตนา คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2456/2531 จำเลยไม่พอใจผู้เสียหาย การที่จำเลยใช้อาวุธปืนยิงเข้าไปในห้องพักวิถีกระสุนที่จำเลยยิงถูกฝาห้องสูงจากพื้น 1 เมตรเศษ ซึ่งไม่เกินความสูงของบุคคลธรรมดา โดยรู้อยู่ว่าผู้เสียหายอยู่ในห้องนั้น แม้จำเลยไม่เห็นตัวผู้เสียหายและไม่ทราบว่าผู้เสียหายหลบซ่อนอยู่มุมใดของห้องพัก จำเลยก็ย่อมเล็งเห็นผลแห่งการกระทำของตนได้ว่า กระสุนปืนอาจถูกผู้เสียหายถึงแก่ชีวิตได้ แสดงให้เห็นเจตนาของจำเลยว่า จำเลยยิงโดยมีเจตนาให้ถูกผู้เสียหาย เมื่อกระสุนปืนไม่ถูกผู้เสียหาย จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น ตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยว่าการใช้อาวุธปืนยิงไม่มีเจตนาฆ่า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 930/2490 เห็นคนในสวนทุเรียนในเวลากลางคืน เข้าใจว่าเป็นคนร้ายมาลักทุเรียน ร้องทักแล้วไม่ได้รับคำตอบ จึงใช้ปืนแก๊ปยิงไป 1 นัด ถูกขาอ่อนทะลุถึงสาหัสดังนี้ มีผิดฐานทำร้ายร่างกายสาหัสเกินสมควรแก่เหตุตามมาตรา 256,53 ไม่เป็นผิดฐานพยายามฆ่าคน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 321/2491 ใช้ปืนยิงเขาบาดเจ็บ แต่เป็นปืนที่ไม่อาจยิงคนให้ถึงตายได้นั้น ไม่มีความผิดฐานพยายามฆ่าคนคงมีผิดเพียงฐานทำร้ายร่างกายเท่านั้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1006/2501 ยิงในระยะ 1 วา ถูกขาเหนือตาตุ่มกระดูกแตก ถ้าตั้งใจฆ่าก็คงยิงถูกที่สำคัญได้แสดงว่าจำเลยไม่เจตนาฆ่าเป็นความผิดฐานทำร้ายร่างกาย ไม่ใช้พยายามฆ่า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1022/2503 การที่จะลงโทษบุคคลฐานพยายามฆ่าคนนั้น จะต้องได้ความว่าจำเลยมีเจตนากระทำการเพื่อการฆ่า เพียงแต่จำเลยถือปืนส่ายไปมาต่อหน้าผู้คนหมู่มากแล้วกระสุนลั่นออกโดยไม่ได้จ้องยิงผู้ใด คดีมีทางส่อให้วินิจฉัยได้ว่า จำเลยประมาทเลินเล่อทำให้ปืนลั่นออกไปโดยไม่มีเจตนาจะเหนี่ยวไกปืนลั่นกระสุนจึงจะลงโทษจำเลยฐานพยายามฆ่าคนไม่ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 594/2507 จำเลยเป็นตำรวจ ได้รับมอบปืนสั้นกระบอกหนึ่งจากผู้ที่เก็บได้ จำเลยเชื่อโดยสุจริตว่า ไม่มีกระสุนบรรจุอยู่ จึงพกเหน็บไว้ที่เอว จำเลยนั่งพักอยู่ที่ม้ายาว พอขยับท่าจะลุกขึ้นพร้อมขยับเข็มขัดให้สูงขึ้น ปืนลั่นขึ้น 1 นัดกระสุนปืนพุ่งลงกระทบม้านั่งแฉลบไปถูกผู้เสียหาย จะเอาผิดแก่จำเลยฐานกระทำโดยประมาทไม่ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 571/2510 จำเลยเอาปืนจี้ผู้เสียหาย ปืนที่จำเลยใช้จี้นั้นยังไม่ได้ง้างนกปืนขึ้น แม้นิ้วมือของจำเลยจะอยู่ในโกร่งไกปืน สภาพของปืนก็ยังไม่พร้อมที่จะยิงได้ และมีพฤติการณ์อื่นประกอบแสดงให้เห็นว่าจำเลยไม่มีเจตนาจะยิงเมื่อจำเลยไม่มีเจตนายิง การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 779/2510 อาวุธปืนของจำเลยเป็นปืนแก๊ปชนิดทำขึ้นเอง ที่ไม่มีมั่นคงแข็งแรง จำเลยได้บรรจุแก๊ปดินปืนกระสุนปืน ทั้งยังได้ขึ้นไกปืนไว้อีกด้วย การที่จำเลยนำปืนแก๊ปที่ไม่ปลอดภัยดังกล่าวนี้ไปพิงไว้ที่ฝาห้องใกล้ประตูเข้าออกย่อมเห็นได้ว่าเสี่ยงต่ออันตรายที่ไกปืนซึ่งขึ้นไว้ หากถูกกระเทือนเข้ากระสุนปืนที่จำเลยบรรจุไว้ก็ลั่นออกไปอย่างนี้จึงหาใช่วิสัยของปกติชนจะพึงกระทำไม่ ถือได้ว่าจำเลยได้กระทำโดยประมาท ต่อมาจำเลยได้ปิดประตูห้องโดยแรง ปืนที่พิงอยู่ได้ล้มกระแทกพื้น ทำให้ปืนลั่น กระสุนจึงถูกผู้เสียหายซึ่งอยู่ใกล้เคียงบริเวณนั้นได้รับอันตรายสาหัส ดังนี้ จำเลย ย่อมมีความผิดฐานกระทำโดยประมาทตามมาตรา 300 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 859/2512 จำเลยถือปืนแก๊ปยาวบรรจุกระสุนไว้พร้อมที่จะยิงได้ เดินตามหลังผู้ตายห่างราว 5 เมตร ในป่าซึ่งมีเถาวัลย์อยู่ตามเส้นทางที่เดินโดยหันปากกระบอกปืนไปทางผู้ตายในท่าคอนปืนเอาปากกระบอกไปข้างหน้า เพียงแต่ใช้ยางในรถปิดรูนมหนูกับนกปืนมิให้กระทบกับแก๊ปที่สวมติดอยู่กับรูนมหนูไม่ระมัดระวังมิให้นกปืนเกี่ยวกับเถาวัลย์อันจะเป็นเหตุให้ปืนลั่นขึ้นได้นกปืนไปเกี่ยวกับเถาวัลย์ทำให้ปืนลั่น กระสุนปืนถูกผู้ตายที่บริเวณก้านคอด้านหลังถึงแก่ความตาย จำเลยมีความผิดฐานทำให้ผู้อื่นตายโดยประมาท คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1283/2514 เพียงแต่จำเลยยกปืนยาวลูกซองขึ้น พานท้ายปืนเตรียมจะประทับบ่า ไม่ได้ขึ้นนกปืนและไม่อยู่ในท่าที่พร้อมจะยิงได้ ก็มีผู้แย่งปืนไปจากมือจำเลยเสียก่อนเมื่อพฤติการณ์แห่งรูปคดีเห็นได้ว่าจำเลยเพียงทำท่าขู่หาได้มีเจตนาที่จะยิงจริงจังไม่ ดังนี้ การกระทำของจำเลยยังไม่เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าคน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2842/2515 ขณะเกิดเหตุเป็นเวลากลางคืน ผู้เสียหายได้กระโดดลงจากเรือนจำเลยแล้ววิ่งหนีไป จำเลยสงสัยว่าจะเป็นคนร้ายที่เข้ามาขโมยสัตว์เลี้ยงที่ใต้ถุนบ้าน จึงยิงปืนขู่ไป 1 นัด เช่นนี้ ไม่ถือว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย และการกระทำของจำเลยก็มิใช่การยิงปืนโดยใช่เหตุในหมู่บ้านตามมาตรา 376 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3378/2516 โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยใช้อาวุธปืนด้วยความประมาทโดยพกปืนบรรจุกระสุนไว้พร้อมที่กระเป๋ากางเกงด้านหลัง เดินทางไปกับผู้ตาย ระหว่างทางผู้ตายว้าปืนไป จำเลยแย่งปืนกับผู้ตาย นิ้วมือจำเลยถูกไกปืน ปืนลั่นถูกผู้ตาย เช่นนี้ข้อเท็จจริงที่บรรยายมาในฟ้องไม่แสดงให้เห็นว่าจำเลยกระทำให้ปืนลั่นถูกผู้ตายโดยประมาท คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2690/2519 ผู้เสียหายเคยเลี้ยงดูจำเลยมาตั้งแต่จำเลยยังเป็นเด็กและเป็นผู้ที่จำเลยรักใครนับถือ ไม่ได้พบกันมานานและไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกัน เมื่อจำเลยพบผู้เสียหาย จำเลยรู้สึกอยากจะหยอกเล่นและทำให้ผู้เสียหายตกใจประกอบกับความคึกคะนองและความมึนเมาสุราจำเลยจึงเข้าไปยืนใกล้และใช้อาวุธปืนสั้นของจำเลย ยิงไปทางที่ผู้เสียหายนอนตะแคงอยู่บนเรือนหันหน้ามาทางจำเลย 1 นัด กระสุนปืนถูกฝาเรือนเหนือไหล่ซ้ายผู้เสียหาย 7นิ้วฟุต ดังนี้ น่าเชื่อว่าจำเลยตั้งใจจะหยอกล้อผู้เสียหายเล่นหาใช่เพราะตั้งใจจะฆ่าแต่อย่างใดไม่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 626/2528 จำเลยยิงปืนลูกซองยาว 1 นัด ไปที่กองมะพร้าว 400 ลูกซึ่งบรรทุกอยู่ในกระบะรถยนต์สูงถึงหลังคารถเมื่อรถแล่นเลยตำแหน่งที่จำเลยยืนไม่ต่ำกว่า 3-4 วา จำเลยย่อมเล็งเห็นแล้วว่าไม่มีทางที่กระสุนปืนจะทะลุกองมะพร้าวซึ่งสูงถึงหลังคารถไปถูกผู้เสียหายที่นั่งในเก๋งหน้ารถได้ ฟังได้ว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่า จำเลยจึงไม่มีความผิดฐานพยายามฆ่า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 917/2530 จำเลยใช้ด้ามปืนตีศีรษะ ว.แตกเลือดไหลแล้วกระสุนปืนลั่นไปถูก ด.ตายและส. ได้รับบาดเจ็บจำเลยย่อมมีความผิดฐานทำร้ายร่างกาย ว. ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา295 แต่เมื่อข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่า จำเลยมีเจตนาใช้ปืนยิงเพื่อฆ่าหรือทำร้าย ว.กรณีจึงมิใช่เป็นการที่จำเลยมีเจตนากระทำต่อว.แต่ผลของการกระทำเกิดแก่ ด.และส. โดยพลาด จำเลยจึงไม่มีความผิดตามมาตรา 290,295 ประกอบด้วยมาตรา 60 อย่างไรก็ตามเมื่อการที่กระสุนปืนลั่นเป็นผลให้ ด.ตายและส. ได้รับบาดเจ็บนั้นเป็นเพราะความประมาทของจำเลยในการใช้ปืนตี ว. จำเลยจึงมีความผิดตาม มาตรา 291,390 และถึงแม้ว่าโจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำโดยเจตนา แต่ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยกระทำโดยประมาทเช่นนี้ ศาลก็ลงโทษจำเลยตามข้อเท็จจริงที่ได้ความนี้ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสองและวรรคสาม คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6010/2530 จำเลยใช้ปืนลูกซองสั้นจ้องเล็งไปยังผู้เสียหายที่อยู่ห่างเพียง 7-8 เมตร หากจำเลยมีเจตนาจะยิงผู้เสียหายจริงแล้ว ก็คงจะใช้ปืนยิงได้โดยง่าย เพราะผู้เสียหายวิ่งหลบหนีอยู่บริเวณนั้น ไม่ปรากฏว่าจำเลยได้ง้างนกปืนขึ้นหรือนิ้วมือของจำเลยอยู่ในโกร่งไกปืนพร้อมที่จะยิงได้ และไม่ปรากฏว่าผู้เสียหายมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อน พฤติการณ์จึงส่อแสดงให้เห็นว่าจำเลยชักปืนออกมาเพื่อขู่ผู้เสียหายที่ไปทวงค่าอาหารมากกว่าอย่างอื่น จำเลยไม่มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น วิศิษฎ์ลิมานนท์