คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2294/2526หลักกฎหมาย: คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ได้รับการแต่งตั้งโดยอำนาจของกฎหมายให้ปฏิบัติราชการของกรมแรงงานตามที่กฎหมายกำหนดอำนาจและหน้าที่ไว้ทั้งฝ่ายนายจ้างและฝ่ายลูกจ้างจะต้องปฏิบัติตามคำวินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาทแรงงานของคณะกรรมการดังกล่าวมิฉะนั้นมีความผิดและมีโทษทางอาญาคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์จึงเป็นเจ้าพนักงานตามกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้ง 14 คน ร่วมกันแจ้งความเท็จต่อคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตามกฎหมายว่า จำเลยทั้ง 14 คนเป็นลูกจ้างของโจทก์ทำหน้าที่พนักงานขับรถได้ค่าจ้างเดือนละ 2,000 บาท โจทก์กระทำการอันไม่เป็นธรรมโดยเลิกจ้างจำเลยทั้งหมด ขอให้คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์พิจารณาวินิจฉัยชี้ขาดให้โจทก์รับจำเลยทุกคนกลับเข้าทำงานหรือจ่ายเงินค่าเสียหายให้จำเลย ความจริงจำเลยทั้ง 14 คนไม่ใช่ลูกจ้างของโจทก์แต่เป็นหุ้นส่วนกัน คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ยกคำร้องของจำเลยทุกคน การแจ้งความดังกล่าวทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 137ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว วินิจฉัยว่าคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ไม่เป็นเจ้าพนักงาน การกระทำของจำเลยทุกคนจึงไม่มีมูลความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137 พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 8 กำหนดให้ตั้งสำนักงานคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ขึ้นในกระทรวงมหาดไทย มาตรา 37 ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแต่งตั้งคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ มาตรา 41 บัญญัติให้คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มีอำนาจและหน้าที่วินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาทแรงงานและมีอำนาจและหน้าที่อย่างอื่นตามที่ระบุไว้ในบทมาตราดังกล่าว หากฝ่ายนายจ้างก็ดีฝ่ายลูกจ้างก็ดี ไม่ปฏิบัติตามคำวินิจฉัยชี้ขาดนั้นจะต้องมีโทษทางอาญาตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 132 และมาตรา 133 ดังนี้จะเห็นได้ว่า คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มีสำนักงานอยู่ในกระทรวงมหาดไทย ได้รับแต่งตั้งโดยอำนาจของกฎหมายให้ปฏิบัติราชการของกรมแรงงานตามที่กฎหมายกำหนดอำนาจหน้าที่ไว้ ทั้งฝ่ายนายจ้างและฝ่ายลูกจ้างจะต้องปฏิบัติตาม มิฉะนั้นมีความผิด เช่นนี้ คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์จึงเป็นเจ้าพนักงานตามกฎหมายพิพากษายกคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาและสั่งหรือพิพากษาใหม่ตามรูปความ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2294/2526บริษัทนิสาท่องเที่ยว จำกัด กับพวกโจทก์นายมนัส เมฆงาม กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 137 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ได้รับการแต่งตั้งโดยอำนาจของกฎหมายให้ปฏิบัติราชการของกรมแรงงานตามที่กฎหมายกำหนดอำนาจและหน้าที่ไว้ทั้งฝ่ายนายจ้างและฝ่ายลูกจ้างจะต้องปฏิบัติตามคำวินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาทแรงงานของคณะกรรมการดังกล่าวมิฉะนั้นมีความผิดและมีโทษทางอาญาคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์จึงเป็นเจ้าพนักงานตามกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้ง 14 คน ร่วมกันแจ้งความเท็จต่อคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตามกฎหมายว่า จำเลยทั้ง 14 คนเป็นลูกจ้างของโจทก์ทำหน้าที่พนักงานขับรถได้ค่าจ้างเดือนละ 2,000 บาท โจทก์กระทำการอันไม่เป็นธรรมโดยเลิกจ้างจำเลยทั้งหมด ขอให้คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์พิจารณาวินิจฉัยชี้ขาดให้โจทก์รับจำเลยทุกคนกลับเข้าทำงานหรือจ่ายเงินค่าเสียหายให้จำเลย ความจริงจำเลยทั้ง 14 คนไม่ใช่ลูกจ้างของโจทก์แต่เป็นหุ้นส่วนกัน คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ยกคำร้องของจำเลยทุกคน การแจ้งความดังกล่าวทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 137ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว วินิจฉัยว่าคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ไม่เป็นเจ้าพนักงาน การกระทำของจำเลยทุกคนจึงไม่มีมูลความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137 พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 8 กำหนดให้ตั้งสำนักงานคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ขึ้นในกระทรวงมหาดไทย มาตรา 37 ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแต่งตั้งคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ มาตรา 41 บัญญัติให้คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มีอำนาจและหน้าที่วินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาทแรงงานและมีอำนาจและหน้าที่อย่างอื่นตามที่ระบุไว้ในบทมาตราดังกล่าว หากฝ่ายนายจ้างก็ดีฝ่ายลูกจ้างก็ดี ไม่ปฏิบัติตามคำวินิจฉัยชี้ขาดนั้นจะต้องมีโทษทางอาญาตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 132 และมาตรา 133 ดังนี้จะเห็นได้ว่า คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มีสำนักงานอยู่ในกระทรวงมหาดไทย ได้รับแต่งตั้งโดยอำนาจของกฎหมายให้ปฏิบัติราชการของกรมแรงงานตามที่กฎหมายกำหนดอำนาจหน้าที่ไว้ ทั้งฝ่ายนายจ้างและฝ่ายลูกจ้างจะต้องปฏิบัติตาม มิฉะนั้นมีความผิด เช่นนี้ คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์จึงเป็นเจ้าพนักงานตามกฎหมายพิพากษายกคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาและสั่งหรือพิพากษาใหม่ตามรูปความ(ดำรง แจ่มสุธี-ปรีชา พานิชวงศ์-บุญส่ง คล้ายแก้ว)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้ง 14 คน ร่วมกันแจ้งความเท็จต่อคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตามกฎหมายว่า จำเลยทั้ง 14 คนเป็นลูกจ้างของโจทก์ทำหน้าที่พนักงานขับรถได้ค่าจ้างเดือนละ 2,000 บาท โจทก์กระทำการอันไม่เป็นธรรมโดยเลิกจ้างจำเลยทั้งหมด ขอให้คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์พิจารณาวินิจฉัยชี้ขาดให้โจทก์รับจำเลยทุกคนกลับเข้าทำงานหรือจ่ายเงินค่าเสียหายให้จำเลย ความจริงจำเลยทั้ง 14 คนไม่ใช่ลูกจ้างของโจทก์แต่เป็นหุ้นส่วนกัน คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ยกคำร้องของจำเลยทุกคน การแจ้งความดังกล่าวทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 137ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว วินิจฉัยว่าคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ไม่เป็นเจ้าพนักงาน การกระทำของจำเลยทุกคนจึงไม่มีมูลความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137 พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 8 กำหนดให้ตั้งสำนักงานคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ขึ้นในกระทรวงมหาดไทย มาตรา 37 ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแต่งตั้งคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ มาตรา 41 บัญญัติให้คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มีอำนาจและหน้าที่วินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาทแรงงานและมีอำนาจและหน้าที่อย่างอื่นตามที่ระบุไว้ในบทมาตราดังกล่าว หากฝ่ายนายจ้างก็ดีฝ่ายลูกจ้างก็ดี ไม่ปฏิบัติตามคำวินิจฉัยชี้ขาดนั้นจะต้องมีโทษทางอาญาตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 132 และมาตรา 133 ดังนี้จะเห็นได้ว่า คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มีสำนักงานอยู่ในกระทรวงมหาดไทย ได้รับแต่งตั้งโดยอำนาจของกฎหมายให้ปฏิบัติราชการของกรมแรงงานตามที่กฎหมายกำหนดอำนาจหน้าที่ไว้ ทั้งฝ่ายนายจ้างและฝ่ายลูกจ้างจะต้องปฏิบัติตาม มิฉะนั้นมีความผิด เช่นนี้ คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์จึงเป็นเจ้าพนักงานตามกฎหมายพิพากษายกคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาและสั่งหรือพิพากษาใหม่ตามรูปความ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2294/2526บริษัทนิสาท่องเที่ยว จำกัด กับพวกโจทก์นายมนัส เมฆงาม กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 137 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ได้รับการแต่งตั้งโดยอำนาจของกฎหมายให้ปฏิบัติราชการของกรมแรงงานตามที่กฎหมายกำหนดอำนาจและหน้าที่ไว้ทั้งฝ่ายนายจ้างและฝ่ายลูกจ้างจะต้องปฏิบัติตามคำวินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาทแรงงานของคณะกรรมการดังกล่าวมิฉะนั้นมีความผิดและมีโทษทางอาญาคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์จึงเป็นเจ้าพนักงานตามกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้ง 14 คน ร่วมกันแจ้งความเท็จต่อคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตามกฎหมายว่า จำเลยทั้ง 14 คนเป็นลูกจ้างของโจทก์ทำหน้าที่พนักงานขับรถได้ค่าจ้างเดือนละ 2,000 บาท โจทก์กระทำการอันไม่เป็นธรรมโดยเลิกจ้างจำเลยทั้งหมด ขอให้คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์พิจารณาวินิจฉัยชี้ขาดให้โจทก์รับจำเลยทุกคนกลับเข้าทำงานหรือจ่ายเงินค่าเสียหายให้จำเลย ความจริงจำเลยทั้ง 14 คนไม่ใช่ลูกจ้างของโจทก์แต่เป็นหุ้นส่วนกัน คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ยกคำร้องของจำเลยทุกคน การแจ้งความดังกล่าวทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 137ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว วินิจฉัยว่าคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ไม่เป็นเจ้าพนักงาน การกระทำของจำเลยทุกคนจึงไม่มีมูลความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137 พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 8 กำหนดให้ตั้งสำนักงานคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ขึ้นในกระทรวงมหาดไทย มาตรา 37 ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแต่งตั้งคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ มาตรา 41 บัญญัติให้คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มีอำนาจและหน้าที่วินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาทแรงงานและมีอำนาจและหน้าที่อย่างอื่นตามที่ระบุไว้ในบทมาตราดังกล่าว หากฝ่ายนายจ้างก็ดีฝ่ายลูกจ้างก็ดี ไม่ปฏิบัติตามคำวินิจฉัยชี้ขาดนั้นจะต้องมีโทษทางอาญาตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 132 และมาตรา 133 ดังนี้จะเห็นได้ว่า คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มีสำนักงานอยู่ในกระทรวงมหาดไทย ได้รับแต่งตั้งโดยอำนาจของกฎหมายให้ปฏิบัติราชการของกรมแรงงานตามที่กฎหมายกำหนดอำนาจหน้าที่ไว้ ทั้งฝ่ายนายจ้างและฝ่ายลูกจ้างจะต้องปฏิบัติตาม มิฉะนั้นมีความผิด เช่นนี้ คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์จึงเป็นเจ้าพนักงานตามกฎหมายพิพากษายกคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาและสั่งหรือพิพากษาใหม่ตามรูปความ(ดำรง แจ่มสุธี-ปรีชา พานิชวงศ์-บุญส่ง คล้ายแก้ว)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ