คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 131/2479หลักกฎหมาย: ขับรถตามกันไปเป็นหน้าที่ผู้ขับคันหลังต้องใช้ความระมัดระวัง แต่ถ้าคันหน้าเลี้ยวตัดข้ามถนนก็เป็นหน้าที่ของรถคันหน้าต้องใช้ความระมัดระวัง ไม่เสนอได้ความว่าจำเลยเห็นรถยนตร์คันที่จอดออกเดินในระยะทาง ๒๐ เมตร์ แล้วรถคันหน้านั้นเลี้ยวข้ามถนนตัดหน้ารถยนตร์ของจำเลยซึ่งอยู่ในระยะห่าง ๑ หรือ ๒วา จำเลยหยุดรถไม่ทันชนรถคันนั้นล้มตะแคง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่ว่าจำเลยขับรถตามหลังมีหน้าที่ต้องใช้ความระมัดระวังนั้น ถ้าเป็นเรื่องขับรถตามกันไป ก็เป็นจริง ดังกล่าวแล้ว แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องขับรถเลี้ยวตัดข้ามถนน จึงเป็นหน้าที่ของรถคันเลี้ยวต้องใช้ความระมัดระวัง แล้ววินิจฉัยว่าจำเลยมิได้ประมาท พิพากษายกฟ้องยืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 131/2479กรมอัยยการโจทก์นายทองอยู่ พวงบุบผาจำเลย ป.อ. ม. 338 (2)ขับรถตามกันไปเป็นหน้าที่ผู้ขับคันหลังต้องใช้ความระมัดระวัง แต่ถ้าคันหน้าเลี้ยวตัดข้ามถนนก็เป็นหน้าที่ของรถคันหน้าต้องใช้ความระมัดระวัง ไม่เสนอได้ความว่าจำเลยเห็นรถยนตร์คันที่จอดออกเดินในระยะทาง ๒๐ เมตร์ แล้วรถคันหน้านั้นเลี้ยวข้ามถนนตัดหน้ารถยนตร์ของจำเลยซึ่งอยู่ในระยะห่าง ๑ หรือ ๒วา จำเลยหยุดรถไม่ทันชนรถคันนั้นล้มตะแคง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่ว่าจำเลยขับรถตามหลังมีหน้าที่ต้องใช้ความระมัดระวังนั้น ถ้าเป็นเรื่องขับรถตามกันไป ก็เป็นจริง ดังกล่าวแล้ว แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องขับรถเลี้ยวตัดข้ามถนน จึงเป็นหน้าที่ของรถคันเลี้ยวต้องใช้ความระมัดระวัง แล้ววินิจฉัยว่าจำเลยมิได้ประมาท พิพากษายกฟ้องยืนตามศาลอุทธรณ์(อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-มนธา-พลางกูร)ศาลชั้นต้น - พระนิติธรรม์ฯศาลอุทธรณ์ - พระสุทธิอรรถแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าจำเลยเห็นรถยนตร์คันที่จอดออกเดินในระยะทาง ๒๐ เมตร์ แล้วรถคันหน้านั้นเลี้ยวข้ามถนนตัดหน้ารถยนตร์ของจำเลยซึ่งอยู่ในระยะห่าง ๑ หรือ ๒วา จำเลยหยุดรถไม่ทันชนรถคันนั้นล้มตะแคง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่ว่าจำเลยขับรถตามหลังมีหน้าที่ต้องใช้ความระมัดระวังนั้น ถ้าเป็นเรื่องขับรถตามกันไป ก็เป็นจริง ดังกล่าวแล้ว แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องขับรถเลี้ยวตัดข้ามถนน จึงเป็นหน้าที่ของรถคันเลี้ยวต้องใช้ความระมัดระวัง แล้ววินิจฉัยว่าจำเลยมิได้ประมาท พิพากษายกฟ้องยืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 131/2479กรมอัยยการโจทก์นายทองอยู่ พวงบุบผาจำเลย ป.อ. ม. 338 (2)ขับรถตามกันไปเป็นหน้าที่ผู้ขับคันหลังต้องใช้ความระมัดระวัง แต่ถ้าคันหน้าเลี้ยวตัดข้ามถนนก็เป็นหน้าที่ของรถคันหน้าต้องใช้ความระมัดระวัง ไม่เสนอได้ความว่าจำเลยเห็นรถยนตร์คันที่จอดออกเดินในระยะทาง ๒๐ เมตร์ แล้วรถคันหน้านั้นเลี้ยวข้ามถนนตัดหน้ารถยนตร์ของจำเลยซึ่งอยู่ในระยะห่าง ๑ หรือ ๒วา จำเลยหยุดรถไม่ทันชนรถคันนั้นล้มตะแคง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่ว่าจำเลยขับรถตามหลังมีหน้าที่ต้องใช้ความระมัดระวังนั้น ถ้าเป็นเรื่องขับรถตามกันไป ก็เป็นจริง ดังกล่าวแล้ว แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องขับรถเลี้ยวตัดข้ามถนน จึงเป็นหน้าที่ของรถคันเลี้ยวต้องใช้ความระมัดระวัง แล้ววินิจฉัยว่าจำเลยมิได้ประมาท พิพากษายกฟ้องยืนตามศาลอุทธรณ์(อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-มนธา-พลางกูร)ศาลชั้นต้น - พระนิติธรรม์ฯศาลอุทธรณ์ - พระสุทธิอรรถแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุหมายเหตุ: 110293. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 130/2479 พิมพ์คำพิพากษาฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 130/2479 ป.อ. ม. 127-301()แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ