คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 56120หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่าราคาทรัพย์ที่พิพาทกันในคดีนี้คือ 150,000 บาท ประกอบกับคดีนี้เป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลใด ๆ ออกจากอสังหาริมทรัพย์ซึ่งปรากฏจาก พยานหลักฐานโจทก์จำเลยว่ามีค่าเช่าหรืออาจให้เช่าได้ ในขณะยื่นคำฟ้องไม่เกินเดือนละหนึ่งหมื่นบาทเมื่อจำเลยทั้งสองยื่นฎีกานี้เป็นฎีกาในข้อเท็จจริงจึงต้องห้ามฎีกาตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่งและวรรคสอง ไม่รับฎีกาจำเลยที่ 1 ที่ 2 เห็นว่า คดีนี้โจทก์จำเลย โต้เถียงกรรมสิทธิ์ที่ดินซึ่งราคาที่ดินพิพาท ในขณะยื่นฎีกาเป็นเงินประมาณ 1,000,000 บาท ซึ่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคแรก ให้ถือเอาราคาทรัพย์สินในขณะยื่นฎีกามิใช่ ขณะยื่นคำฟ้อง คดีนี้จึงมีทุนทรัพย์เกินกว่าสองแสนบาทจึงไม่ต้องห้ามฎีกา โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกา ของจำเลยทั้งสองไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์แถลงคัดค้าน (อันดับ 114)ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษากลับ ให้ขับไล่จำเลยทั้งสองออกจากที่ดินพิพาทจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว(อันดับ 103)จำเลยที่ 1 ที่ 2 จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 106)คำสั่งพิเคราะห์แล้วเห็นว่า ราคาทรัพย์สินหรือจำนวน ทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกินสองแสนบาท ที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติ แก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฉบับที่ 12 พ.ศ. 2534 มาตรา 18 นั้น หมายความถึงราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ ที่คู่ความฝ่ายที่ฎีกาซึ่งแพ้คดีหรือชนะคดีแต่เพียง บางส่วนในชั้นอุทธรณ์ ได้ฎีกาขอให้ตนเป็นฝ่าย ชนะคดีทั้งหมดหรือชนะคดีเพิ่มเติมจากที่ชนะคดีมาแล้ว บางส่วนให้เต็มตามราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ ที่พิพาทอันกำหนดมาแต่ศาลชั้นต้น ดังนั้นในคดีนี้ ราคาทรัพย์สินที่พิพาทกันในศาลชั้นต้นซึ่งกำหนดไว้ 150,000 บาท เมื่อจำเลยทั้งสองแพ้คดี ในชั้นอุทธรณ์จำเลยทั้งสองฎีกาขอให้ตนเป็นฝ่าย ชนะคดี ราคาทรัพย์สินที่พิพาทกันในชั้นฎีกาจึงต้องถือ ตามราคาทรัพย์สินที่กำหนดมาในศาลชั้นต้นคือ 150,000 บาท หาใช่ถือตามราคาที่จำเลยทั้งสอง กำหนดขึ้นมาใหม่ซึ่งเกินกว่าราคาที่กำหนดมาใน ศาลชั้นต้นไม่ เมื่อคดีนี้ราคาทรัพย์สินพิพาทไม่เกิน สองแสนบาท จึงต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง ศาลชั้นต้นสั่ง ไม่รับฎีกาของจำเลยทั้งสองจึงชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 148/2536นายเปลี่ยน รัตนะโจทก์นางแฉล้ม ประเทืองชัยศรี กับพวกจำเลยนางแฉล้ม ประเทืองชัยศรี ที่ 1ผู้ยื่นคำร้องนายสุเวช ประเทืองชัยศรี ที่ 2 จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248ความว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่าราคาทรัพย์ที่พิพาทกันในคดีนี้คือ 150,000 บาท ประกอบกับคดีนี้เป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลใด ๆ ออกจากอสังหาริมทรัพย์ซึ่งปรากฏจาก พยานหลักฐานโจทก์จำเลยว่ามีค่าเช่าหรืออาจให้เช่าได้ ในขณะยื่นคำฟ้องไม่เกินเดือนละหนึ่งหมื่นบาทเมื่อจำเลยทั้งสองยื่นฎีกานี้เป็นฎีกาในข้อเท็จจริงจึงต้องห้ามฎีกาตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่งและวรรคสอง ไม่รับฎีกาจำเลยที่ 1 ที่ 2 เห็นว่า คดีนี้โจทก์จำเลย โต้เถียงกรรมสิทธิ์ที่ดินซึ่งราคาที่ดินพิพาท ในขณะยื่นฎีกาเป็นเงินประมาณ 1,000,000 บาท ซึ่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคแรก ให้ถือเอาราคาทรัพย์สินในขณะยื่นฎีกามิใช่ ขณะยื่นคำฟ้อง คดีนี้จึงมีทุนทรัพย์เกินกว่าสองแสนบาทจึงไม่ต้องห้ามฎีกา โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกา ของจำเลยทั้งสองไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์แถลงคัดค้าน (อันดับ 114)ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษากลับ ให้ขับไล่จำเลยทั้งสองออกจากที่ดินพิพาทจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว(อันดับ 103)จำเลยที่ 1 ที่ 2 จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 106)คำสั่งพิเคราะห์แล้วเห็นว่า ราคาทรัพย์สินหรือจำนวน ทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกินสองแสนบาท ที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติ แก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฉบับที่ 12 พ.ศ. 2534 มาตรา 18 นั้น หมายความถึงราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ ที่คู่ความฝ่ายที่ฎีกาซึ่งแพ้คดีหรือชนะคดีแต่เพียง บางส่วนในชั้นอุทธรณ์ ได้ฎีกาขอให้ตนเป็นฝ่าย ชนะคดีทั้งหมดหรือชนะคดีเพิ่มเติมจากที่ชนะคดีมาแล้ว บางส่วนให้เต็มตามราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ ที่พิพาทอันกำหนดมาแต่ศาลชั้นต้น ดังนั้นในคดีนี้ ราคาทรัพย์สินที่พิพาทกันในศาลชั้นต้นซึ่งกำหนดไว้ 150,000 บาท เมื่อจำเลยทั้งสองแพ้คดี ในชั้นอุทธรณ์จำเลยทั้งสองฎีกาขอให้ตนเป็นฝ่าย ชนะคดี ราคาทรัพย์สินที่พิพาทกันในชั้นฎีกาจึงต้องถือ ตามราคาทรัพย์สินที่กำหนดมาในศาลชั้นต้นคือ 150,000 บาท หาใช่ถือตามราคาที่จำเลยทั้งสอง กำหนดขึ้นมาใหม่ซึ่งเกินกว่าราคาที่กำหนดมาใน ศาลชั้นต้นไม่ เมื่อคดีนี้ราคาทรัพย์สินพิพาทไม่เกิน สองแสนบาท จึงต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง ศาลชั้นต้นสั่ง ไม่รับฎีกาของจำเลยทั้งสองจึงชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(ปรีชา เฉลิมวณิชย์-อุระ หวังอ้อมกลาง-เริงธรรม ลัดพลี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 148/2536นายเปลี่ยน รัตนะโจทก์นางแฉล้ม ประเทืองชัยศรี กับพวกจำเลยนางแฉล้ม ประเทืองชัยศรี ที่ 1ผู้ยื่นคำร้องนายสุเวช ประเทืองชัยศรี ที่ 2 จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248ความว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่าราคาทรัพย์ที่พิพาทกันในคดีนี้คือ 150,000 บาท ประกอบกับคดีนี้เป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลใด ๆ ออกจากอสังหาริมทรัพย์ซึ่งปรากฏจาก พยานหลักฐานโจทก์จำเลยว่ามีค่าเช่าหรืออาจให้เช่าได้ ในขณะยื่นคำฟ้องไม่เกินเดือนละหนึ่งหมื่นบาทเมื่อจำเลยทั้งสองยื่นฎีกานี้เป็นฎีกาในข้อเท็จจริงจึงต้องห้ามฎีกาตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่งและวรรคสอง ไม่รับฎีกาจำเลยที่ 1 ที่ 2 เห็นว่า คดีนี้โจทก์จำเลย โต้เถียงกรรมสิทธิ์ที่ดินซึ่งราคาที่ดินพิพาท ในขณะยื่นฎีกาเป็นเงินประมาณ 1,000,000 บาท ซึ่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคแรก ให้ถือเอาราคาทรัพย์สินในขณะยื่นฎีกามิใช่ ขณะยื่นคำฟ้อง คดีนี้จึงมีทุนทรัพย์เกินกว่าสองแสนบาทจึงไม่ต้องห้ามฎีกา โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกา ของจำเลยทั้งสองไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์แถลงคัดค้าน (อันดับ 114)ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษากลับ ให้ขับไล่จำเลยทั้งสองออกจากที่ดินพิพาทจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว(อันดับ 103)จำเลยที่ 1 ที่ 2 จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 106)คำสั่งพิเคราะห์แล้วเห็นว่า ราคาทรัพย์สินหรือจำนวน ทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกินสองแสนบาท ที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติ แก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งฉบับที่ 12 พ.ศ. 2534 มาตรา 18 นั้น หมายความถึงราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ ที่คู่ความฝ่ายที่ฎีกาซึ่งแพ้คดีหรือชนะคดีแต่เพียง บางส่วนในชั้นอุทธรณ์ ได้ฎีกาขอให้ตนเป็นฝ่าย ชนะคดีทั้งหมดหรือชนะคดีเพิ่มเติมจากที่ชนะคดีมาแล้ว บางส่วนให้เต็มตามราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ ที่พิพาทอันกำหนดมาแต่ศาลชั้นต้น ดังนั้นในคดีนี้ ราคาทรัพย์สินที่พิพาทกันในศาลชั้นต้นซึ่งกำหนดไว้ 150,000 บาท เมื่อจำเลยทั้งสองแพ้คดี ในชั้นอุทธรณ์จำเลยทั้งสองฎีกาขอให้ตนเป็นฝ่าย ชนะคดี ราคาทรัพย์สินที่พิพาทกันในชั้นฎีกาจึงต้องถือ ตามราคาทรัพย์สินที่กำหนดมาในศาลชั้นต้นคือ 150,000 บาท หาใช่ถือตามราคาที่จำเลยทั้งสอง กำหนดขึ้นมาใหม่ซึ่งเกินกว่าราคาที่กำหนดมาใน ศาลชั้นต้นไม่ เมื่อคดีนี้ราคาทรัพย์สินพิพาทไม่เกิน สองแสนบาท จึงต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง ศาลชั้นต้นสั่ง ไม่รับฎีกาของจำเลยทั้งสองจึงชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(ปรีชา เฉลิมวณิชย์-อุระ หวังอ้อมกลาง-เริงธรรม ลัดพลี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ