คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7176/2543หลักกฎหมาย: การนับอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 193/12(เดิม 169) ให้นับเริ่มแต่ขณะที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องได้เป็นต้นไป ค่าเช่าที่ดินที่จำเลยต้องชำระให้แก่โจทก์เป็นรายเดือนเมื่อจำเลยค้างชำระค่าเช่าที่ดินในเดือนใด สิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ดินที่ค้างชำระในเดือนนั้นก็เกิดขึ้นนับแต่วันที่จำเลยค้างชำระอันเป็นวันที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ดินนั้นได้เป็นต้นไปโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 20245เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2532 จำเลยได้เช่าที่ดินดังกล่าวมีกำหนด3 ปี คิดค่าเช่าเดือนละ 1,000 บาท ครบกำหนดสัญญาเช่าวันที่ 14พฤศจิกายน 2535 แล้วจำเลยไม่ยอมชำระค่าเช่าและไม่ยอมออกไปจากที่ดิน ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย โจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไป และให้ส่งมอบที่ดินที่เช่าคืนหลายครั้ง แต่จำเลยเพิกเฉยทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายที่ไม่ได้รับค่าเช่าเดือนละ 1,000 บาท นับตั้งแต่วันที่ 14 พฤศจิกายน 2532ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2538 เป็นเวลา 5 ปี 10 เดือน คิดเป็นเงิน70,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและออกไปจากที่ดินโฉนดเลขที่ 20245 และส่งมอบที่ดินดังกล่าวให้แก่โจทก์ ห้ามมิให้เกี่ยวข้องกับที่ดินที่เช่าอีกต่อไป และให้ชำระค่าเช่าที่ดินดังกล่าวเป็นเงิน 70,000 บาท แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า โจทก์ใช้สิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ค้างชำระเกิน5 ปี ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและออกไปจากที่ดินโฉนดเลขที่ 20245 และส่งมอบที่ดินดังกล่าวให้แก่โจทก์ ให้จำเลยชำระเงิน 55,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาข้อกฎหมายที่ต้องวินิจฉัยตามที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยเพียงว่า ฟ้องของโจทก์ในส่วนค่าเช่าที่ดินขาดอายุความหรือไม่ จำเลยฎีกาว่า โจทก์บรรยายฟ้องเรียกค่าเช่าเดือนละ 1,000 บาท นับแต่วันที่ 14พฤศจิกายน 2532 ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2538 เป็นเวลา 5 ปี10 เดือน เป็นการฟ้องเรียกค่าเช่าเกินกว่า 5 ปี ฟ้องของโจทก์ขาดอายุความ ศาลฎีกาเห็นว่า การนับอายุความนั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/12 (เดิม 169)ให้นับเริ่มแต่ขณะที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องได้เป็นต้นไป ค่าเช่าที่ดินที่จำเลยต้องชำระให้แก่โจทก์นั้นเป็นรายเดือน เดือนละ1,000 บาท เมื่อจำเลยค้างชำระค่าเช่าที่ดินในเดือนใด สิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ดินที่ค้างชำระในเดือนนั้นก็เกิดขึ้นนับแต่วันที่จำเลยค้างชำระอันเป็นวันที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ดินนั้นได้เป็นต้นไป ดังนั้น ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 55,000 บาท ซึ่งเป็นเงินค่าเช่าที่ดินที่จำเลยค้างชำระตั้งแต่เดือนมกราคม 2534 ถึงเดือนกรกฎาคม 2538 ก่อนวันฟ้อง(วันที่ 19 ธันวาคม 2538) ยังไม่เกิน 5 ปี จึงยังไม่ขาดอายุความพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7176/2543นางสาว สุจินดา กาญจนฤทัยโจทก์นาย ไสว จำปาซ่อนกลิ่นจำเลย ป.พ.พ. ม. 193/12, ม. 169 เดิมการนับอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 193/12(เดิม 169) ให้นับเริ่มแต่ขณะที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องได้เป็นต้นไป ค่าเช่าที่ดินที่จำเลยต้องชำระให้แก่โจทก์เป็นรายเดือนเมื่อจำเลยค้างชำระค่าเช่าที่ดินในเดือนใด สิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ดินที่ค้างชำระในเดือนนั้นก็เกิดขึ้นนับแต่วันที่จำเลยค้างชำระอันเป็นวันที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ดินนั้นได้เป็นต้นไปโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 20245เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2532 จำเลยได้เช่าที่ดินดังกล่าวมีกำหนด3 ปี คิดค่าเช่าเดือนละ 1,000 บาท ครบกำหนดสัญญาเช่าวันที่ 14พฤศจิกายน 2535 แล้วจำเลยไม่ยอมชำระค่าเช่าและไม่ยอมออกไปจากที่ดิน ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย โจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไป และให้ส่งมอบที่ดินที่เช่าคืนหลายครั้ง แต่จำเลยเพิกเฉยทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายที่ไม่ได้รับค่าเช่าเดือนละ 1,000 บาท นับตั้งแต่วันที่ 14 พฤศจิกายน 2532ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2538 เป็นเวลา 5 ปี 10 เดือน คิดเป็นเงิน70,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและออกไปจากที่ดินโฉนดเลขที่ 20245 และส่งมอบที่ดินดังกล่าวให้แก่โจทก์ ห้ามมิให้เกี่ยวข้องกับที่ดินที่เช่าอีกต่อไป และให้ชำระค่าเช่าที่ดินดังกล่าวเป็นเงิน 70,000 บาท แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า โจทก์ใช้สิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ค้างชำระเกิน5 ปี ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและออกไปจากที่ดินโฉนดเลขที่ 20245 และส่งมอบที่ดินดังกล่าวให้แก่โจทก์ ให้จำเลยชำระเงิน 55,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาข้อกฎหมายที่ต้องวินิจฉัยตามที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยเพียงว่า ฟ้องของโจทก์ในส่วนค่าเช่าที่ดินขาดอายุความหรือไม่ จำเลยฎีกาว่า โจทก์บรรยายฟ้องเรียกค่าเช่าเดือนละ 1,000 บาท นับแต่วันที่ 14พฤศจิกายน 2532 ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2538 เป็นเวลา 5 ปี10 เดือน เป็นการฟ้องเรียกค่าเช่าเกินกว่า 5 ปี ฟ้องของโจทก์ขาดอายุความ ศาลฎีกาเห็นว่า การนับอายุความนั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/12 (เดิม 169)ให้นับเริ่มแต่ขณะที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องได้เป็นต้นไป ค่าเช่าที่ดินที่จำเลยต้องชำระให้แก่โจทก์นั้นเป็นรายเดือน เดือนละ1,000 บาท เมื่อจำเลยค้างชำระค่าเช่าที่ดินในเดือนใด สิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ดินที่ค้างชำระในเดือนนั้นก็เกิดขึ้นนับแต่วันที่จำเลยค้างชำระอันเป็นวันที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ดินนั้นได้เป็นต้นไป ดังนั้น ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 55,000 บาท ซึ่งเป็นเงินค่าเช่าที่ดินที่จำเลยค้างชำระตั้งแต่เดือนมกราคม 2534 ถึงเดือนกรกฎาคม 2538 ก่อนวันฟ้อง(วันที่ 19 ธันวาคม 2538) ยังไม่เกิน 5 ปี จึงยังไม่ขาดอายุความพิพากษายืน(ชวลิต ยอดเณร-ปราโมทย์ ชพานนท์-สุเมธ ตังคจิวางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 20245เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2532 จำเลยได้เช่าที่ดินดังกล่าวมีกำหนด3 ปี คิดค่าเช่าเดือนละ 1,000 บาท ครบกำหนดสัญญาเช่าวันที่ 14พฤศจิกายน 2535 แล้วจำเลยไม่ยอมชำระค่าเช่าและไม่ยอมออกไปจากที่ดิน ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย โจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไป และให้ส่งมอบที่ดินที่เช่าคืนหลายครั้ง แต่จำเลยเพิกเฉยทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายที่ไม่ได้รับค่าเช่าเดือนละ 1,000 บาท นับตั้งแต่วันที่ 14 พฤศจิกายน 2532ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2538 เป็นเวลา 5 ปี 10 เดือน คิดเป็นเงิน70,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและออกไปจากที่ดินโฉนดเลขที่ 20245 และส่งมอบที่ดินดังกล่าวให้แก่โจทก์ ห้ามมิให้เกี่ยวข้องกับที่ดินที่เช่าอีกต่อไป และให้ชำระค่าเช่าที่ดินดังกล่าวเป็นเงิน 70,000 บาท แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า โจทก์ใช้สิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ค้างชำระเกิน5 ปี ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและออกไปจากที่ดินโฉนดเลขที่ 20245 และส่งมอบที่ดินดังกล่าวให้แก่โจทก์ ให้จำเลยชำระเงิน 55,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาข้อกฎหมายที่ต้องวินิจฉัยตามที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยเพียงว่า ฟ้องของโจทก์ในส่วนค่าเช่าที่ดินขาดอายุความหรือไม่ จำเลยฎีกาว่า โจทก์บรรยายฟ้องเรียกค่าเช่าเดือนละ 1,000 บาท นับแต่วันที่ 14พฤศจิกายน 2532 ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2538 เป็นเวลา 5 ปี10 เดือน เป็นการฟ้องเรียกค่าเช่าเกินกว่า 5 ปี ฟ้องของโจทก์ขาดอายุความ ศาลฎีกาเห็นว่า การนับอายุความนั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/12 (เดิม 169)ให้นับเริ่มแต่ขณะที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องได้เป็นต้นไป ค่าเช่าที่ดินที่จำเลยต้องชำระให้แก่โจทก์นั้นเป็นรายเดือน เดือนละ1,000 บาท เมื่อจำเลยค้างชำระค่าเช่าที่ดินในเดือนใด สิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ดินที่ค้างชำระในเดือนนั้นก็เกิดขึ้นนับแต่วันที่จำเลยค้างชำระอันเป็นวันที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ดินนั้นได้เป็นต้นไป ดังนั้น ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 55,000 บาท ซึ่งเป็นเงินค่าเช่าที่ดินที่จำเลยค้างชำระตั้งแต่เดือนมกราคม 2534 ถึงเดือนกรกฎาคม 2538 ก่อนวันฟ้อง(วันที่ 19 ธันวาคม 2538) ยังไม่เกิน 5 ปี จึงยังไม่ขาดอายุความพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7176/2543นางสาว สุจินดา กาญจนฤทัยโจทก์นาย ไสว จำปาซ่อนกลิ่นจำเลย ป.พ.พ. ม. 193/12, ม. 169 เดิมการนับอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 193/12(เดิม 169) ให้นับเริ่มแต่ขณะที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องได้เป็นต้นไป ค่าเช่าที่ดินที่จำเลยต้องชำระให้แก่โจทก์เป็นรายเดือนเมื่อจำเลยค้างชำระค่าเช่าที่ดินในเดือนใด สิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ดินที่ค้างชำระในเดือนนั้นก็เกิดขึ้นนับแต่วันที่จำเลยค้างชำระอันเป็นวันที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ดินนั้นได้เป็นต้นไปโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 20245เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2532 จำเลยได้เช่าที่ดินดังกล่าวมีกำหนด3 ปี คิดค่าเช่าเดือนละ 1,000 บาท ครบกำหนดสัญญาเช่าวันที่ 14พฤศจิกายน 2535 แล้วจำเลยไม่ยอมชำระค่าเช่าและไม่ยอมออกไปจากที่ดิน ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย โจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไป และให้ส่งมอบที่ดินที่เช่าคืนหลายครั้ง แต่จำเลยเพิกเฉยทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายที่ไม่ได้รับค่าเช่าเดือนละ 1,000 บาท นับตั้งแต่วันที่ 14 พฤศจิกายน 2532ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2538 เป็นเวลา 5 ปี 10 เดือน คิดเป็นเงิน70,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและออกไปจากที่ดินโฉนดเลขที่ 20245 และส่งมอบที่ดินดังกล่าวให้แก่โจทก์ ห้ามมิให้เกี่ยวข้องกับที่ดินที่เช่าอีกต่อไป และให้ชำระค่าเช่าที่ดินดังกล่าวเป็นเงิน 70,000 บาท แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า โจทก์ใช้สิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ค้างชำระเกิน5 ปี ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและออกไปจากที่ดินโฉนดเลขที่ 20245 และส่งมอบที่ดินดังกล่าวให้แก่โจทก์ ให้จำเลยชำระเงิน 55,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาข้อกฎหมายที่ต้องวินิจฉัยตามที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยเพียงว่า ฟ้องของโจทก์ในส่วนค่าเช่าที่ดินขาดอายุความหรือไม่ จำเลยฎีกาว่า โจทก์บรรยายฟ้องเรียกค่าเช่าเดือนละ 1,000 บาท นับแต่วันที่ 14พฤศจิกายน 2532 ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2538 เป็นเวลา 5 ปี10 เดือน เป็นการฟ้องเรียกค่าเช่าเกินกว่า 5 ปี ฟ้องของโจทก์ขาดอายุความ ศาลฎีกาเห็นว่า การนับอายุความนั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/12 (เดิม 169)ให้นับเริ่มแต่ขณะที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องได้เป็นต้นไป ค่าเช่าที่ดินที่จำเลยต้องชำระให้แก่โจทก์นั้นเป็นรายเดือน เดือนละ1,000 บาท เมื่อจำเลยค้างชำระค่าเช่าที่ดินในเดือนใด สิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ดินที่ค้างชำระในเดือนนั้นก็เกิดขึ้นนับแต่วันที่จำเลยค้างชำระอันเป็นวันที่อาจบังคับสิทธิเรียกร้องค่าเช่าที่ดินนั้นได้เป็นต้นไป ดังนั้น ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 55,000 บาท ซึ่งเป็นเงินค่าเช่าที่ดินที่จำเลยค้างชำระตั้งแต่เดือนมกราคม 2534 ถึงเดือนกรกฎาคม 2538 ก่อนวันฟ้อง(วันที่ 19 ธันวาคม 2538) ยังไม่เกิน 5 ปี จึงยังไม่ขาดอายุความพิพากษายืน(ชวลิต ยอดเณร-ปราโมทย์ ชพานนท์-สุเมธ ตังคจิวางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ