คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 268037หลักกฎหมาย: พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาความคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 26 มิได้กำหนดให้คู่ความต้องยื่นคำร้องย่นหรือขยายระยะเวลาต่อศาลแรงงานก่อนสิ้นสุดระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ แม้ระยะเวลายื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลแรงงานกลางจะสิ้นสุดไปแล้ว จำเลยก็ยังมีสิทธิยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ต่อศาลแรงงานกลางได้ ส่วนศาลแรงงานกลางจะมีคำสั่งอนุญาตให้จำเลยขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์หรือไม่ ก็ต้องพิจารณาถึงความจำเป็นหรือเหตุอันจำเป็นของจำเลยว่ามีจริงหรือไม่และเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมคดีทั้งสองสำนวนนี้ ศาลแรงงานกลางสั่งให้รวมพิจารณาเป็นคดีเดียวกัน โดยให้เรียกโจทก์สำนวนแรกว่า โจทก์ที่ 1 เรียกโจทก์สำนวนหลังว่า โจทก์ที่ 2 และเรียกจำเลยทั้งสองสำนวนว่า จำเลย คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินค่าจ้างที่ค้างและค่านายหน้า (ค่าคอมมิชชั่น) แก่โจทก์ทั้งสองและคืนเงินประกันแก่โจทก์ที่ 2 ศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินค่าจ้างที่ค้างแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 9,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 13,000 บาท จ่ายค่านายหน้าจากการขาย (ค่าคอมมิชชั่น) แก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 6,374.07 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 10,000 บาท และคืนเงินประกันแก่โจทก์ที่ 2 จำนวน 13,500 บาท ต่อมาวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2547 จำเลยยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่า อ่านคำพิพากษาวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2547 ครบกำหนดยื่นอุทธรณ์วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2547 จำเลยยื่นคำขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์เมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์จึงไม่อาจขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ให้ได้ ให้ยกคำร้อง จำเลยอุทธรณ์คำสั่งต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า คำสั่งของศาลแรงงานกลางที่ยกคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ชอบหรือไม่ เห็นว่า พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 26 บัญญัติว่า "ระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้หรือตามที่ศาลแรงงานได้กำหนด ศาลแรงงานมีอำนาจย่นหรือขยายได้ตามความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม" บทบัญญัติดังกล่าวมิได้กำหนดให้คู่ความต้องยื่นคำร้องต่อศาลแรงงานก่อนสิ้นสุดระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ แม้ระยะเวลายื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลแรงงานกลางในคดีนี้จะสิ้นสุดไปแล้ว จำเลยก็ยังมีสิทธิยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ต่อศาลแรงงานกลางได้ ส่วนศาลแรงงานกลางจะมีคำสั่งอนุญาตให้จำเลยขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์หรือไม่เพียงใด ก็ต้องพิจารณาถึงความจำเป็นหรือเหตุอันจำเป็นของจำเลยว่ามีจริงหรือไม่เพียงใด และเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม การที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่าจำเลยยื่นคำขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์เมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ แล้วยกคำร้องโดยมิได้พิจารณาถึงเหตุผลความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมตามคำร้องของจำเลยจึงไม่ถูกต้อง อุทธรณ์ของจำเลยฟังขึ้น" พิพากษายกคำสั่งของศาลแรงงานกลางที่ให้ยกคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ของจำเลยฉบับลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2547 ให้ศาลแรงงานกลางไต่สวนเหตุแห่งความจำเป็นตามคำร้องของจำเลย แล้วมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3057 - 3058/2548นายพรเทพ ภู่ระหงษ์ กับพวกโจทก์บริษัทไทฟง อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัดจำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 26พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาความคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 26 มิได้กำหนดให้คู่ความต้องยื่นคำร้องย่นหรือขยายระยะเวลาต่อศาลแรงงานก่อนสิ้นสุดระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ แม้ระยะเวลายื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลแรงงานกลางจะสิ้นสุดไปแล้ว จำเลยก็ยังมีสิทธิยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ต่อศาลแรงงานกลางได้ ส่วนศาลแรงงานกลางจะมีคำสั่งอนุญาตให้จำเลยขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์หรือไม่ ก็ต้องพิจารณาถึงความจำเป็นหรือเหตุอันจำเป็นของจำเลยว่ามีจริงหรือไม่และเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมคดีทั้งสองสำนวนนี้ ศาลแรงงานกลางสั่งให้รวมพิจารณาเป็นคดีเดียวกัน โดยให้เรียกโจทก์สำนวนแรกว่า โจทก์ที่ 1 เรียกโจทก์สำนวนหลังว่า โจทก์ที่ 2 และเรียกจำเลยทั้งสองสำนวนว่า จำเลย คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินค่าจ้างที่ค้างและค่านายหน้า (ค่าคอมมิชชั่น) แก่โจทก์ทั้งสองและคืนเงินประกันแก่โจทก์ที่ 2 ศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินค่าจ้างที่ค้างแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 9,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 13,000 บาท จ่ายค่านายหน้าจากการขาย (ค่าคอมมิชชั่น) แก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 6,374.07 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 10,000 บาท และคืนเงินประกันแก่โจทก์ที่ 2 จำนวน 13,500 บาท ต่อมาวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2547 จำเลยยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่า อ่านคำพิพากษาวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2547 ครบกำหนดยื่นอุทธรณ์วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2547 จำเลยยื่นคำขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์เมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์จึงไม่อาจขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ให้ได้ ให้ยกคำร้อง จำเลยอุทธรณ์คำสั่งต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า คำสั่งของศาลแรงงานกลางที่ยกคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ชอบหรือไม่ เห็นว่า พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 26 บัญญัติว่า "ระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้หรือตามที่ศาลแรงงานได้กำหนด ศาลแรงงานมีอำนาจย่นหรือขยายได้ตามความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม" บทบัญญัติดังกล่าวมิได้กำหนดให้คู่ความต้องยื่นคำร้องต่อศาลแรงงานก่อนสิ้นสุดระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ แม้ระยะเวลายื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลแรงงานกลางในคดีนี้จะสิ้นสุดไปแล้ว จำเลยก็ยังมีสิทธิยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ต่อศาลแรงงานกลางได้ ส่วนศาลแรงงานกลางจะมีคำสั่งอนุญาตให้จำเลยขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์หรือไม่เพียงใด ก็ต้องพิจารณาถึงความจำเป็นหรือเหตุอันจำเป็นของจำเลยว่ามีจริงหรือไม่เพียงใด และเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม การที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่าจำเลยยื่นคำขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์เมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ แล้วยกคำร้องโดยมิได้พิจารณาถึงเหตุผลความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมตามคำร้องของจำเลยจึงไม่ถูกต้อง อุทธรณ์ของจำเลยฟังขึ้น" พิพากษายกคำสั่งของศาลแรงงานกลางที่ให้ยกคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ของจำเลยฉบับลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2547 ให้ศาลแรงงานกลางไต่สวนเหตุแห่งความจำเป็นตามคำร้องของจำเลย แล้วมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดี(พิทยา บุญชู-ชวลิต ยอดเณร-จรัส พวงมณี)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 26 ต่างกับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ที่ไม่ได้กำหนดเวลาในการยื่นคำร้องขอย่นหรือขยายระยะเวลาไว้ว่าจะต้องยื่นคำร้องก่อนสิ้นสุดกำหนดระยะเวลา จึงมีสิทธิยื่นคำร้องขอภายหลังจากที่สิ้นสุดกำหนดระยะแล้วได้และไม่ต้องมีเหตุสุดวิสัยที่ไม่สามารถยื่นคำร้องก่อนสิ้นสุดกำหนดระยะเวลาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ด้วย ไพโรจน์ วายุภาพคำพิพากษา: คดีทั้งสองสำนวนนี้ ศาลแรงงานกลางสั่งให้รวมพิจารณาเป็นคดีเดียวกัน โดยให้เรียกโจทก์สำนวนแรกว่า โจทก์ที่ 1 เรียกโจทก์สำนวนหลังว่า โจทก์ที่ 2 และเรียกจำเลยทั้งสองสำนวนว่า จำเลย คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินค่าจ้างที่ค้างและค่านายหน้า (ค่าคอมมิชชั่น) แก่โจทก์ทั้งสองและคืนเงินประกันแก่โจทก์ที่ 2 ศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินค่าจ้างที่ค้างแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 9,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 13,000 บาท จ่ายค่านายหน้าจากการขาย (ค่าคอมมิชชั่น) แก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 6,374.07 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 10,000 บาท และคืนเงินประกันแก่โจทก์ที่ 2 จำนวน 13,500 บาท ต่อมาวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2547 จำเลยยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่า อ่านคำพิพากษาวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2547 ครบกำหนดยื่นอุทธรณ์วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2547 จำเลยยื่นคำขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์เมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์จึงไม่อาจขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ให้ได้ ให้ยกคำร้อง จำเลยอุทธรณ์คำสั่งต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า คำสั่งของศาลแรงงานกลางที่ยกคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ชอบหรือไม่ เห็นว่า พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 26 บัญญัติว่า "ระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้หรือตามที่ศาลแรงงานได้กำหนด ศาลแรงงานมีอำนาจย่นหรือขยายได้ตามความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม" บทบัญญัติดังกล่าวมิได้กำหนดให้คู่ความต้องยื่นคำร้องต่อศาลแรงงานก่อนสิ้นสุดระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ แม้ระยะเวลายื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลแรงงานกลางในคดีนี้จะสิ้นสุดไปแล้ว จำเลยก็ยังมีสิทธิยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ต่อศาลแรงงานกลางได้ ส่วนศาลแรงงานกลางจะมีคำสั่งอนุญาตให้จำเลยขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์หรือไม่เพียงใด ก็ต้องพิจารณาถึงความจำเป็นหรือเหตุอันจำเป็นของจำเลยว่ามีจริงหรือไม่เพียงใด และเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม การที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่าจำเลยยื่นคำขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์เมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ แล้วยกคำร้องโดยมิได้พิจารณาถึงเหตุผลความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมตามคำร้องของจำเลยจึงไม่ถูกต้อง อุทธรณ์ของจำเลยฟังขึ้น" พิพากษายกคำสั่งของศาลแรงงานกลางที่ให้ยกคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ของจำเลยฉบับลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2547 ให้ศาลแรงงานกลางไต่สวนเหตุแห่งความจำเป็นตามคำร้องของจำเลย แล้วมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3057 - 3058/2548นายพรเทพ ภู่ระหงษ์ กับพวกโจทก์บริษัทไทฟง อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัดจำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 26พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาความคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 26 มิได้กำหนดให้คู่ความต้องยื่นคำร้องย่นหรือขยายระยะเวลาต่อศาลแรงงานก่อนสิ้นสุดระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ แม้ระยะเวลายื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลแรงงานกลางจะสิ้นสุดไปแล้ว จำเลยก็ยังมีสิทธิยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ต่อศาลแรงงานกลางได้ ส่วนศาลแรงงานกลางจะมีคำสั่งอนุญาตให้จำเลยขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์หรือไม่ ก็ต้องพิจารณาถึงความจำเป็นหรือเหตุอันจำเป็นของจำเลยว่ามีจริงหรือไม่และเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมคดีทั้งสองสำนวนนี้ ศาลแรงงานกลางสั่งให้รวมพิจารณาเป็นคดีเดียวกัน โดยให้เรียกโจทก์สำนวนแรกว่า โจทก์ที่ 1 เรียกโจทก์สำนวนหลังว่า โจทก์ที่ 2 และเรียกจำเลยทั้งสองสำนวนว่า จำเลย คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินค่าจ้างที่ค้างและค่านายหน้า (ค่าคอมมิชชั่น) แก่โจทก์ทั้งสองและคืนเงินประกันแก่โจทก์ที่ 2 ศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินค่าจ้างที่ค้างแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 9,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 13,000 บาท จ่ายค่านายหน้าจากการขาย (ค่าคอมมิชชั่น) แก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 6,374.07 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 10,000 บาท และคืนเงินประกันแก่โจทก์ที่ 2 จำนวน 13,500 บาท ต่อมาวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2547 จำเลยยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่า อ่านคำพิพากษาวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2547 ครบกำหนดยื่นอุทธรณ์วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2547 จำเลยยื่นคำขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์เมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์จึงไม่อาจขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ให้ได้ ให้ยกคำร้อง จำเลยอุทธรณ์คำสั่งต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า คำสั่งของศาลแรงงานกลางที่ยกคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ชอบหรือไม่ เห็นว่า พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 26 บัญญัติว่า "ระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้หรือตามที่ศาลแรงงานได้กำหนด ศาลแรงงานมีอำนาจย่นหรือขยายได้ตามความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม" บทบัญญัติดังกล่าวมิได้กำหนดให้คู่ความต้องยื่นคำร้องต่อศาลแรงงานก่อนสิ้นสุดระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ แม้ระยะเวลายื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลแรงงานกลางในคดีนี้จะสิ้นสุดไปแล้ว จำเลยก็ยังมีสิทธิยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ต่อศาลแรงงานกลางได้ ส่วนศาลแรงงานกลางจะมีคำสั่งอนุญาตให้จำเลยขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์หรือไม่เพียงใด ก็ต้องพิจารณาถึงความจำเป็นหรือเหตุอันจำเป็นของจำเลยว่ามีจริงหรือไม่เพียงใด และเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม การที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่าจำเลยยื่นคำขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์เมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ แล้วยกคำร้องโดยมิได้พิจารณาถึงเหตุผลความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมตามคำร้องของจำเลยจึงไม่ถูกต้อง อุทธรณ์ของจำเลยฟังขึ้น" พิพากษายกคำสั่งของศาลแรงงานกลางที่ให้ยกคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ของจำเลยฉบับลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2547 ให้ศาลแรงงานกลางไต่สวนเหตุแห่งความจำเป็นตามคำร้องของจำเลย แล้วมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดี(พิทยา บุญชู-ชวลิต ยอดเณร-จรัส พวงมณี)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 26 ต่างกับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ที่ไม่ได้กำหนดเวลาในการยื่นคำร้องขอย่นหรือขยายระยะเวลาไว้ว่าจะต้องยื่นคำร้องก่อนสิ้นสุดกำหนดระยะเวลา จึงมีสิทธิยื่นคำร้องขอภายหลังจากที่สิ้นสุดกำหนดระยะแล้วได้และไม่ต้องมีเหตุสุดวิสัยที่ไม่สามารถยื่นคำร้องก่อนสิ้นสุดกำหนดระยะเวลาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ด้วย ไพโรจน์ วายุภาพ