คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 959/2509หลักกฎหมาย: นาพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ 3 จำเลยที่ 3 มีชื่อในโฉนดเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์เองมิใช่มีชื่อในฐานะเป็นผู้ซื้อแทนโจทก์ โจทก์หามีสิทธิที่จะขอให้เพิกถอนการโอน และการขายฝากนาพิพาทที่จำเลยกระทำต่อกันได้ไม่ ในคดีหมายเลขแดงที่ 202/2504 โจทก์จำเลยตกลงกันว่าให้ถือเอาผลแห่งคำพิพากษาคดีนี้เป็นข้อแพ้ชนะกัน คือ ถ้าโจทก์ในคดีนี้ (จำเลยในคดีหมายเลขแดงที่ 202/2504) แพ้ จะไม่เกี่ยวข้องกับที่พิพาท และยินยอมใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยที่ 2 ในคดีนี้ (โจทก์ในคดีหมายเลขแดงที่ 202/2504) เป็นรายปี ๆ ละ 900 บาทนับแต่ พ.ศ. 2504 เป็นต้นไป จนกว่าโจทก์จะออกจากที่ดิน แต่ถ้าจำเลยที่ 2 เป็นฝ่ายแพ้คดี ก็ไม่ติดใจเอาค่าเสียหายดังกล่าวและไม่เกี่ยวข้องกับที่ดินอีกต่อไป ผลที่สุดจำเลยที่ 1 ถอนฟ้องคดีนั้นแล้วมาฟ้องแย้งในคดีนี้ว่าโจทก์บุกรุกที่พิพาทซึ่งตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ 2 ผู้รับซื้อฝากจากจำเลยที่ 1 เรียกค่าเสียหายจากโจทก์ปีละ 900 บาท ตั้งแต่ พ.ศ. 2504 ดังนี้ เมื่อจำเลยที่ 2 มีมูลที่จะฟ้องแย้งได้ จำเลยที่ 2 ก็มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์มาในฟ้องแย้งได้โดยไม่ต้องอาศัยข้อตกลงในคดีหมายเลขแดงที่ 202/2504 และเป็นที่เห็นได้ว่า การที่จำเลยที่ 2 อ้างถึงข้อตกลงนั้น ก็เพื่อแสดงว่าโจทก์ได้เคยรับรองว่าจำเลยที่ 2 จะคิดค่าเสียหายได้ตามจำนวนที่ปรากฏในข้อตกลงนั้น ศาลจะได้ถือเป็นหลักวินิจฉัยกำหนดค่าเสียหายในคดีนี้ให้แก่จำเลยที่ 2 โดยไม่ต้องนำสืบกันอีกชั้นหนึ่ง จำเลยที่ 2 ไม่ได้ขอให้บังคับตามข้อตกลงนั้นโดยตรง โจทก์จึงไม่มีเหตุที่จะอ้างได้ว่าจำเลยที่ 2 ไม่มีสิทธิที่จะฟ้องแย้งเรียกร้องค่าเสียหายในคดีนี้เพราะเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ในคดีก่อนยังไม่สำเร็จ โจทก์เพิ่งมากล่าวอ้างในชั้นอุทธรณ์ฎีกาว่านาพิพาทเป็นมรดกของนายอินบิดาโจทก์มีสิทธิได้รับส่วนแบ่ง เป็นคนละประเด็นกันกับที่กล่าวในฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยให้ไม่ได้ โจทก์เพิ่งจะยกขึ้นกล่าวในชั้นฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีนี้ขัดกับคำพิพากษาในคดีหมายเลขแดงที่ 233/2505 ทั้งอ้างข้อเท็จจริงมาไม่ตรงกับความเป็นจริงเพราะในคดีหมายเลขแดงที่ 233/2505 นั้นปรากฏว่า จำเลยที่ 3 กับพวกซึ่งเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ในคดีนี้ได้ถอนฟ้องข้อหาเกี่ยวกับนาพิพาทเสีย โจทก์(จำเลยในคดีหมายเลขแดงที่ 233/2505) ชนะในประเด็นอื่นซึ่งไม่เกี่ยวกับนาพิพาท ฎีกาโจทก์ข้อนี้หาเป็นสาระแก่คดีไม่ (ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 5-6/2509)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีกรรมสิทธิ์ที่นาโฉนดที่ ๗๙๘๑ โจทก์ที่ ๒ กับนายจันพี่ชายซื้อจากนายลอย โจทก์ไม่มีเงินซื้อและทำสัญญาซื้อเองไม่ได้เพราะผู้ซื้อยังไม่บรรลุนิติภาวะ จึงตกลงกับนายลอยผู้ขายให้นางแหมารดาผู้ซื้อลงชื่อรับโอนโฉนดมา โจทก์ที่ ๒ กับนายจันได้เข้าทำนาอย่างเป็นเจ้าของต่อมานายจันขายส่วนของตนให้โจทก์ที่ ๒ โจทก์ที่ ๒ ทำนาใช้หนี้นายลอย ต่อมาโจทก์ที่ ๒ ได้โจทก์ที่ ๑ เป็นสามี ได้ปลูกเรือนอยู่ในที่แปลงนี้ ได้ปกครองทำนาติดต่อกันมาเกินกว่า ๑๐ ปีแล้ว โจทก์จึงได้กรรมสิทธิ์ตามกฎหมาย ต่อมาเมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๘ นางแหสมคบกับนางพอนจำเลยที่ ๑ ลอบเอาที่นาโฉนดที่ ๗๙๔๖ ซึ่งเป็นกองทุนของโจทก์ไปโอนขายให้นายสมพงษ์ โจทก์ที่ ๑ จึงฟ้องนางแหกับนายสมพงษ์ขอให้เพิกถอนการโอน และเรียกที่นาคืน (สำนวนคดีแดงที่ ๒๑๒/๒๔๙๘ ของศาลจังหวัดสระบุรี) ในระหว่าง พ.ศ. ๒๔๙๙ นางแห นางพอนและนายสมพงษ์ เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์คดีนี้ ขอให้ขับไล่ออกจากที่นาทั้งสองแปลง (สำนวนคดีดำที่ ๑๕๔/๒๔๙๙) ศาลสั่งให้รอคดีไว้ฟังข้อเท็จจริงในคดีแพ่งแดงที่ ๒๑๒/๒๔๙๘ ก่อน ในระหว่างรอคดีนั้น นางแหกับพวกเห็นว่าไม่มีทางชนะคดีได้ จึงให้นางพอนจำเลยที่ ๑ นำที่นาโฉนดที่ ๗๙๘๑ ที่ฟ้องไปทำสัญญาขายฝากนายริ้วจำเลยที่ ๒ ขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์เป็นผู้ซื้อนาโฉนดที่ ๗๙๘๑ และโจทก์ครอบครองมาเกิน ๑๐ ปี เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ ขอให้สั่งสำนักงานที่ดินเพิกถอนการที่นางแหโอนให้นางพอน และนางพอนโอนขายฝากนายริ้วนั้นเสีย แก้ทะเบียนโอนกลับคืนให้โจทก์ถือกรรมสิทธิ์ ให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกให้พ้นที่นาโฉนดที่ ๗๙๘๑ ไม่ให้มาเกี่ยวข้องอีกต่อไป ให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายในการที่โจทก์ไม่ได้ทำนาปีละ ๓,๐๐๐ บาท นับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๓ จำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๒ ให้การว่านาโฉนดที่ ๗๙๘๑ ที่พิพาทกันเป็นของนางแหมารดาโจทก์ที่ ๒ และจำเลยที่ ๑ นางแหซื้อจากนายลอย ไม่ได้ซื้อไว้แทนโจทก์ที่ ๒ นางแหโอนนาพิพาทให้จำเลยที่ ๑ เพราะจำเลยที่ ๑ ออกเงินใช้หนี้แทนนางแหและไถ่นาพิพาทนี้มา จำเลยที่ ๒ ฟ้องแย้งว่า จำเลยที่ ๒ รับซื้อฝากนาพิพาทพร้อมทั้งเรือนและยุ้งข้าวจากจำเลยที่ ๑ สิทธิการไถ่ถอนคืนได้สิ้นสุดลงแต่วันที่ ๒๒ มิถุนายน ๒๕๐๔ โจทก์ทั้งสองได้บุกรุกเข้าไปทำนาพิพาทบางส่วน ค่าเสียหายในการที่บุกรุกศาลได้จดบันทึกไว้ในรายงานพิจารณาสำนวนคดีแพ่งดำที่ ๑๙๘/๒๕๐๔(ของศาลจังหวัดสระบุรี) ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยที่ ๒ ปีละ ๙๐๐ บาทนับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ จนกว่าโจทก์จะออกจากที่นาพิพาท ขอให้ยกฟ้องโจทก์ ให้บังคับโจทก์กับบริวารออกจากที่นาโฉนดที่ ๗๙๘๑ และใช้ค่าเสียหาย โจทก์ทั้งสองให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์เป็นเจ้าของนาพิพาทมาช้านาน ข้อตกลงที่เกี่ยวกับค่าเสียหายเป็นนิติกรรมที่มีเงื่อนไขบังคับก่อน เงื่อนไขยังไม่สำเร็จ จำเลยยังไม่มีสิทธิฟ้อง โจทก์ที่ ๑ ขอให้ศาลเรียกนางแหเข้ามาเป็นจำเลยของโจทก์ที่ ๑ ศาลอนุญาต นางแห จำเลยที่ ๓ ให้การว่า ที่นาพิพาทโฉนดที่ ๗๙๘๑ เป็นของนางแหซื้อจากนายลอย ไม่ใช่ซื้อแทนโจทก์ที่ ๒ เป็นเวลา ๒๕ ปีแล้ว คดีโจทก์ขาดอายุความแล้ว ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายปีละ ๙๐๐ บาทแก่จำเลยนับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ จนกว่าโจทก์จะออกจากนาพิพาท โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า ๑. พยานหลักฐานโจทก์พอฟังได้ว่านาพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ ๒. ชั้นยื่นคำให้การ จำเลยยังไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายจากโจทก์ตามข้อตกลงในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔ ศาลชั้นต้นไม่ชอบที่จะพิพากษาให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายไปทีเดียว ๓. หากจะฟังว่าจำเลยที่ ๓ เป็นผู้ซื้อเอง นาพิพาทก็ตกเป็นสินสมรสระกว่างนายอินกับจำเลยที่ ๓ โจทก์ที่ ๒ มีสิทธิรับมรดกของนายอิน ย่อมมีสิทธิในนาพิพาทร่วมกับจำเลยที่ ๓ ศาลพิพากษาแบ่งนาพิพาทให้โจทก์ตามสิทธิในการรับมรดกนายอินนั้นได้ ๔. ศาลอุทธรณ์พิพากษาขับไล่โจทก์ในคดีนี้ขัดกับคำพิพากษาในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๓๓/๒๕๐๕ ซึ่งให้โจทก์ชนะคดีมาแล้ว ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนประชุมปรึกษาคดีโดยที่ประชุมใหญ่ วินิจฉัยดังต่อไปนี้ ๑. ศาลฎีกาฟังได้ว่านาพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๓ จำเลยที่ ๓ มีชื่อในโฉนดเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์เอง มิใช่มีชื่อในฐานะเป็นผู้ซื้อแทนโจทก์ โจทก์หามีสิทธิที่จะขอให้เพิกถอนการโอนและการขายฝากนาพิพาทที่จำเลยกระทำต่อกันนั้นได้ไม่ ๒. ข้อที่โจทก์ฎีกาว่าศาลชั้นต้นไม่ชอบที่จะพิพากษาให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยที่ ๒ ไปทีเดียวนั้น ได้ความตามสำนวนคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔ ว่า เมื่อโจทก์ฟ้องคดีนี้แล้ว นายริ้วจำเลยที่ ๒ ได้เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ทั้งสองในคดีนี้ ขอให้ขับไล่โจทก์ทั้งสองออกไปจากนาพิพาทแปลงเดียวกับนาพิพาทในคดีนี้ และให้โจทก์ทั้งสองใช้ค่าเสียหายด้วย ในคดีดังกล่าว โจทก์จำเลยตกลงกันไว้ว่าให้ถือเอาผลแห่งคำพิพากษาคดีนี้เป็นข้อแพ้ชนะแก่กัน คือ ถ้าโจทก์ในคดีนี้ (จำเลยในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔) แพ้จะไม่เกี่ยวข้องกับที่พิพาท และยินยอมให้ค่าเสียหายแก่จำเลยที่ ๒ ในคดีนี้ (โจทก์ในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔) เป็นรายปี ๆ ละ ๙๐๐ บาท นับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ เป็นต้นไป จนกว่าโจทก์จะออกจากที่ดิน แต่ถ้าจำเลยที่ ๒ เป็นฝ่ายแพ้คดี ก็ไม่ติดใจเอาค่าเสียหายดังกล่าวและไม่เกี่ยวข้องกับที่ดินอีกต่อไป ผลที่สุดจำเลยที่ ๒ ได้ถอนฟ้องคดีนั้นแล้วมาฟ้องแย้งในคดีนี้ ว่าโจทก์บุกรุกที่พิพาทซึ่งตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๒ ผู้รับซื้อฝากจากจำเลยที่ ๑ เรียกค่าเสียหายจากโจทก์ปีละ ๙๐๐ บาทตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ เป็นต้นมา โจทก์โต้แย้งว่าคำฟ้องแย้งของจำเลยที่ ๒ ซึ่งเรียกค่าเสียหายจากโจทก์เกิดจากข้อตกลงในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔ ที่ว่า ถ้าโจทก์แพ้คดีนี้ โจทก์จะต้องให้ค่าเสียหายแก่จำเลยปีละ ๙๐๐ บาทนับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ เป็นต้นไป ซึ่งเป็นนิติกรรมมีเงื่อนไขบังคับก่อน จำเลยที่ ๒ ใช้สิทธิเรียกร้องชั้นยื่นคำให้การในคดีนี้ โดยศาลยังไม่ได้ตัดสิน เงื่อนไขยังไม่สำเร็จ สิทธิเรียกร้องของจำเลยที่ ๒ จึงยังไม่เกิดขึ้น ศาลฎีกาเห็นว่า เฉพาะคดีนี้ เมื่อจำเลยที่ ๒ มีมูลที่จะฟ้องแย้งได้ จำเลยที่ ๒ ก็มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์มาในฟ้องแย้งได้โดยไม่ต้องอาศัยข้อตกลงในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔ และเป็นที่เห็นได้ว่า การที่จำเลยที่ ๒ อ้างถึงข้อตกลงนั้น ก็เพื่อแสดงว่าโจทก์ได้เคยรับรองว่าจำเลยที่ ๒ จะคิดค่าเสียหายได้ตามจำนวนที่ปรากฏในข้อตกลงนั้น ศาลจะได้ถือเป็นหลักวินิจฉัยกำหนดค่าเสียหายในคดีนี้ให้แก่จำเลยที่ ๒ โดยไม่ต้องนำสืบกันอีกชั้นหนึ่ง จำเลยที่ ๒ ไม่ได้ขอให้บังคับตามข้อตกลงกันโดยตรง โจทก์จึงไม่มีเหตุที่จะอ้างได้ว่าจำเลยที่ ๒ ไม่มีสิทธิที่จะฟ้องแย้งเรียกร้องค่าเสียหายในคดีนี้เพราะเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ในคดีก่อนยังไม่สำเร็จ ๓. ข้อที่โจทก์ฎีกาว่า ถ้าหากศาลฟังว่าจำเลยที่ ๓ เป็นผู้ซื้อนาพิพาท ศาลก็พิพากษาแบ่งนาพิพาทให้แก่โจทก์ตามสิทธิของโจทก์ในการรับมรดกนายอินได้อีกทางหนึ่งนั้น คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่านาพิพาทเป็นของโจทก์ที่ ๒ โดยโจทก์ที่ ๒ ซื้อมาจากนายลอย โจทก์เพิ่งมากล่าวอ้างในชั้นอุทธรณ์ฎีกาว่าเป็นมรดกของนายอินบิดา โจทก์มีสิทธิได้รับส่วนแบ่งเป็นคนละประเด็นกัน จะวินิจฉัยให้ไม่ได้ ๔. ข้อที่โจทก์ฎีกาว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีนี้ขัดกับคำพิพากษาในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๓๓/๒๕๐๔ นั้นโจทก์ก็เพิ่งจะยกขึ้นกล่าวในชั้นฎีกา ทั้งอ้างข้อเท็จจริงมาไม่ตรงกับความเป็นจริง ในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๓๓/๒๕๐๕ นั้น ปรากฏว่านางแหกับพวกซึ่งเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ในคดีนี้ได้ถอนฟ้องข้อหาเกี่ยวกับนาพิพาทเสียหายแล้ว โจทก์(จำเลยในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๓๓/๒๕๐๕) ชนะในประเด็นอื่นซึ่งไม่เกี่ยวกับนาพิพาท ฎีกาโจทก์ข้อนี้หาเป็นสาระแก่คดีไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 959/2509นายสวัสดิ์ ลือพืชน์ ที่1นางหวน ลือพืชน์ ที่ 2โจทก์นางพอน สุกโชติรัตน์ ที่1นายริ้ว ตรีวิมล ที่2นางแห แจ้งพร ที่ 3จำเลย ป.วิ.พ. ม. 138, ม. 175, ม. 177, ม. 242, ม. 249 ป.พ.พ. ม. 456, ม. 491, ม. 797, ม. 1336, ม. 1373นาพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ 3 จำเลยที่ 3 มีชื่อในโฉนดเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์เองมิใช่มีชื่อในฐานะเป็นผู้ซื้อแทนโจทก์ โจทก์หามีสิทธิที่จะขอให้เพิกถอนการโอน และการขายฝากนาพิพาทที่จำเลยกระทำต่อกันได้ไม่ ในคดีหมายเลขแดงที่ 202/2504 โจทก์จำเลยตกลงกันว่าให้ถือเอาผลแห่งคำพิพากษาคดีนี้เป็นข้อแพ้ชนะกัน คือ ถ้าโจทก์ในคดีนี้ (จำเลยในคดีหมายเลขแดงที่ 202/2504) แพ้ จะไม่เกี่ยวข้องกับที่พิพาท และยินยอมใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยที่ 2 ในคดีนี้ (โจทก์ในคดีหมายเลขแดงที่ 202/2504) เป็นรายปี ๆ ละ 900 บาทนับแต่ พ.ศ. 2504 เป็นต้นไป จนกว่าโจทก์จะออกจากที่ดิน แต่ถ้าจำเลยที่ 2 เป็นฝ่ายแพ้คดี ก็ไม่ติดใจเอาค่าเสียหายดังกล่าวและไม่เกี่ยวข้องกับที่ดินอีกต่อไป ผลที่สุดจำเลยที่ 1 ถอนฟ้องคดีนั้นแล้วมาฟ้องแย้งในคดีนี้ว่าโจทก์บุกรุกที่พิพาทซึ่งตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ 2 ผู้รับซื้อฝากจากจำเลยที่ 1 เรียกค่าเสียหายจากโจทก์ปีละ 900 บาท ตั้งแต่ พ.ศ. 2504 ดังนี้ เมื่อจำเลยที่ 2 มีมูลที่จะฟ้องแย้งได้ จำเลยที่ 2 ก็มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์มาในฟ้องแย้งได้โดยไม่ต้องอาศัยข้อตกลงในคดีหมายเลขแดงที่ 202/2504 และเป็นที่เห็นได้ว่า การที่จำเลยที่ 2 อ้างถึงข้อตกลงนั้น ก็เพื่อแสดงว่าโจทก์ได้เคยรับรองว่าจำเลยที่ 2 จะคิดค่าเสียหายได้ตามจำนวนที่ปรากฏในข้อตกลงนั้น ศาลจะได้ถือเป็นหลักวินิจฉัยกำหนดค่าเสียหายในคดีนี้ให้แก่จำเลยที่ 2 โดยไม่ต้องนำสืบกันอีกชั้นหนึ่ง จำเลยที่ 2 ไม่ได้ขอให้บังคับตามข้อตกลงนั้นโดยตรง โจทก์จึงไม่มีเหตุที่จะอ้างได้ว่าจำเลยที่ 2 ไม่มีสิทธิที่จะฟ้องแย้งเรียกร้องค่าเสียหายในคดีนี้เพราะเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ในคดีก่อนยังไม่สำเร็จ โจทก์เพิ่งมากล่าวอ้างในชั้นอุทธรณ์ฎีกาว่านาพิพาทเป็นมรดกของนายอินบิดาโจทก์มีสิทธิได้รับส่วนแบ่ง เป็นคนละประเด็นกันกับที่กล่าวในฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยให้ไม่ได้ โจทก์เพิ่งจะยกขึ้นกล่าวในชั้นฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีนี้ขัดกับคำพิพากษาในคดีหมายเลขแดงที่ 233/2505 ทั้งอ้างข้อเท็จจริงมาไม่ตรงกับความเป็นจริงเพราะในคดีหมายเลขแดงที่ 233/2505 นั้นปรากฏว่า จำเลยที่ 3 กับพวกซึ่งเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ในคดีนี้ได้ถอนฟ้องข้อหาเกี่ยวกับนาพิพาทเสีย โจทก์(จำเลยในคดีหมายเลขแดงที่ 233/2505) ชนะในประเด็นอื่นซึ่งไม่เกี่ยวกับนาพิพาท ฎีกาโจทก์ข้อนี้หาเป็นสาระแก่คดีไม่ (ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 5-6/2509)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีกรรมสิทธิ์ที่นาโฉนดที่ ๗๙๘๑ โจทก์ที่ ๒ กับนายจันพี่ชายซื้อจากนายลอย โจทก์ไม่มีเงินซื้อและทำสัญญาซื้อเองไม่ได้เพราะผู้ซื้อยังไม่บรรลุนิติภาวะ จึงตกลงกับนายลอยผู้ขายให้นางแหมารดาผู้ซื้อลงชื่อรับโอนโฉนดมา โจทก์ที่ ๒ กับนายจันได้เข้าทำนาอย่างเป็นเจ้าของต่อมานายจันขายส่วนของตนให้โจทก์ที่ ๒ โจทก์ที่ ๒ ทำนาใช้หนี้นายลอย ต่อมาโจทก์ที่ ๒ ได้โจทก์ที่ ๑ เป็นสามี ได้ปลูกเรือนอยู่ในที่แปลงนี้ ได้ปกครองทำนาติดต่อกันมาเกินกว่า ๑๐ ปีแล้ว โจทก์จึงได้กรรมสิทธิ์ตามกฎหมาย ต่อมาเมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๘ นางแหสมคบกับนางพอนจำเลยที่ ๑ ลอบเอาที่นาโฉนดที่ ๗๙๔๖ ซึ่งเป็นกองทุนของโจทก์ไปโอนขายให้นายสมพงษ์ โจทก์ที่ ๑ จึงฟ้องนางแหกับนายสมพงษ์ขอให้เพิกถอนการโอน และเรียกที่นาคืน (สำนวนคดีแดงที่ ๒๑๒/๒๔๙๘ ของศาลจังหวัดสระบุรี) ในระหว่าง พ.ศ. ๒๔๙๙ นางแห นางพอนและนายสมพงษ์ เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์คดีนี้ ขอให้ขับไล่ออกจากที่นาทั้งสองแปลง (สำนวนคดีดำที่ ๑๕๔/๒๔๙๙) ศาลสั่งให้รอคดีไว้ฟังข้อเท็จจริงในคดีแพ่งแดงที่ ๒๑๒/๒๔๙๘ ก่อน ในระหว่างรอคดีนั้น นางแหกับพวกเห็นว่าไม่มีทางชนะคดีได้ จึงให้นางพอนจำเลยที่ ๑ นำที่นาโฉนดที่ ๗๙๘๑ ที่ฟ้องไปทำสัญญาขายฝากนายริ้วจำเลยที่ ๒ ขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์เป็นผู้ซื้อนาโฉนดที่ ๗๙๘๑ และโจทก์ครอบครองมาเกิน ๑๐ ปี เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ ขอให้สั่งสำนักงานที่ดินเพิกถอนการที่นางแหโอนให้นางพอน และนางพอนโอนขายฝากนายริ้วนั้นเสีย แก้ทะเบียนโอนกลับคืนให้โจทก์ถือกรรมสิทธิ์ ให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกให้พ้นที่นาโฉนดที่ ๗๙๘๑ ไม่ให้มาเกี่ยวข้องอีกต่อไป ให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายในการที่โจทก์ไม่ได้ทำนาปีละ ๓,๐๐๐ บาท นับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๓ จำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๒ ให้การว่านาโฉนดที่ ๗๙๘๑ ที่พิพาทกันเป็นของนางแหมารดาโจทก์ที่ ๒ และจำเลยที่ ๑ นางแหซื้อจากนายลอย ไม่ได้ซื้อไว้แทนโจทก์ที่ ๒ นางแหโอนนาพิพาทให้จำเลยที่ ๑ เพราะจำเลยที่ ๑ ออกเงินใช้หนี้แทนนางแหและไถ่นาพิพาทนี้มา จำเลยที่ ๒ ฟ้องแย้งว่า จำเลยที่ ๒ รับซื้อฝากนาพิพาทพร้อมทั้งเรือนและยุ้งข้าวจากจำเลยที่ ๑ สิทธิการไถ่ถอนคืนได้สิ้นสุดลงแต่วันที่ ๒๒ มิถุนายน ๒๕๐๔ โจทก์ทั้งสองได้บุกรุกเข้าไปทำนาพิพาทบางส่วน ค่าเสียหายในการที่บุกรุกศาลได้จดบันทึกไว้ในรายงานพิจารณาสำนวนคดีแพ่งดำที่ ๑๙๘/๒๕๐๔(ของศาลจังหวัดสระบุรี) ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยที่ ๒ ปีละ ๙๐๐ บาทนับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ จนกว่าโจทก์จะออกจากที่นาพิพาท ขอให้ยกฟ้องโจทก์ ให้บังคับโจทก์กับบริวารออกจากที่นาโฉนดที่ ๗๙๘๑ และใช้ค่าเสียหาย โจทก์ทั้งสองให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์เป็นเจ้าของนาพิพาทมาช้านาน ข้อตกลงที่เกี่ยวกับค่าเสียหายเป็นนิติกรรมที่มีเงื่อนไขบังคับก่อน เงื่อนไขยังไม่สำเร็จ จำเลยยังไม่มีสิทธิฟ้อง โจทก์ที่ ๑ ขอให้ศาลเรียกนางแหเข้ามาเป็นจำเลยของโจทก์ที่ ๑ ศาลอนุญาต นางแห จำเลยที่ ๓ ให้การว่า ที่นาพิพาทโฉนดที่ ๗๙๘๑ เป็นของนางแหซื้อจากนายลอย ไม่ใช่ซื้อแทนโจทก์ที่ ๒ เป็นเวลา ๒๕ ปีแล้ว คดีโจทก์ขาดอายุความแล้ว ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายปีละ ๙๐๐ บาทแก่จำเลยนับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ จนกว่าโจทก์จะออกจากนาพิพาท โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า ๑. พยานหลักฐานโจทก์พอฟังได้ว่านาพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ ๒. ชั้นยื่นคำให้การ จำเลยยังไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายจากโจทก์ตามข้อตกลงในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔ ศาลชั้นต้นไม่ชอบที่จะพิพากษาให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายไปทีเดียว ๓. หากจะฟังว่าจำเลยที่ ๓ เป็นผู้ซื้อเอง นาพิพาทก็ตกเป็นสินสมรสระกว่างนายอินกับจำเลยที่ ๓ โจทก์ที่ ๒ มีสิทธิรับมรดกของนายอิน ย่อมมีสิทธิในนาพิพาทร่วมกับจำเลยที่ ๓ ศาลพิพากษาแบ่งนาพิพาทให้โจทก์ตามสิทธิในการรับมรดกนายอินนั้นได้ ๔. ศาลอุทธรณ์พิพากษาขับไล่โจทก์ในคดีนี้ขัดกับคำพิพากษาในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๓๓/๒๕๐๕ ซึ่งให้โจทก์ชนะคดีมาแล้ว ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนประชุมปรึกษาคดีโดยที่ประชุมใหญ่ วินิจฉัยดังต่อไปนี้ ๑. ศาลฎีกาฟังได้ว่านาพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๓ จำเลยที่ ๓ มีชื่อในโฉนดเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์เอง มิใช่มีชื่อในฐานะเป็นผู้ซื้อแทนโจทก์ โจทก์หามีสิทธิที่จะขอให้เพิกถอนการโอนและการขายฝากนาพิพาทที่จำเลยกระทำต่อกันนั้นได้ไม่ ๒. ข้อที่โจทก์ฎีกาว่าศาลชั้นต้นไม่ชอบที่จะพิพากษาให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยที่ ๒ ไปทีเดียวนั้น ได้ความตามสำนวนคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔ ว่า เมื่อโจทก์ฟ้องคดีนี้แล้ว นายริ้วจำเลยที่ ๒ ได้เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ทั้งสองในคดีนี้ ขอให้ขับไล่โจทก์ทั้งสองออกไปจากนาพิพาทแปลงเดียวกับนาพิพาทในคดีนี้ และให้โจทก์ทั้งสองใช้ค่าเสียหายด้วย ในคดีดังกล่าว โจทก์จำเลยตกลงกันไว้ว่าให้ถือเอาผลแห่งคำพิพากษาคดีนี้เป็นข้อแพ้ชนะแก่กัน คือ ถ้าโจทก์ในคดีนี้ (จำเลยในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔) แพ้จะไม่เกี่ยวข้องกับที่พิพาท และยินยอมให้ค่าเสียหายแก่จำเลยที่ ๒ ในคดีนี้ (โจทก์ในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔) เป็นรายปี ๆ ละ ๙๐๐ บาท นับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ เป็นต้นไป จนกว่าโจทก์จะออกจากที่ดิน แต่ถ้าจำเลยที่ ๒ เป็นฝ่ายแพ้คดี ก็ไม่ติดใจเอาค่าเสียหายดังกล่าวและไม่เกี่ยวข้องกับที่ดินอีกต่อไป ผลที่สุดจำเลยที่ ๒ ได้ถอนฟ้องคดีนั้นแล้วมาฟ้องแย้งในคดีนี้ ว่าโจทก์บุกรุกที่พิพาทซึ่งตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๒ ผู้รับซื้อฝากจากจำเลยที่ ๑ เรียกค่าเสียหายจากโจทก์ปีละ ๙๐๐ บาทตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ เป็นต้นมา โจทก์โต้แย้งว่าคำฟ้องแย้งของจำเลยที่ ๒ ซึ่งเรียกค่าเสียหายจากโจทก์เกิดจากข้อตกลงในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔ ที่ว่า ถ้าโจทก์แพ้คดีนี้ โจทก์จะต้องให้ค่าเสียหายแก่จำเลยปีละ ๙๐๐ บาทนับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ เป็นต้นไป ซึ่งเป็นนิติกรรมมีเงื่อนไขบังคับก่อน จำเลยที่ ๒ ใช้สิทธิเรียกร้องชั้นยื่นคำให้การในคดีนี้ โดยศาลยังไม่ได้ตัดสิน เงื่อนไขยังไม่สำเร็จ สิทธิเรียกร้องของจำเลยที่ ๒ จึงยังไม่เกิดขึ้น ศาลฎีกาเห็นว่า เฉพาะคดีนี้ เมื่อจำเลยที่ ๒ มีมูลที่จะฟ้องแย้งได้ จำเลยที่ ๒ ก็มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์มาในฟ้องแย้งได้โดยไม่ต้องอาศัยข้อตกลงในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔ และเป็นที่เห็นได้ว่า การที่จำเลยที่ ๒ อ้างถึงข้อตกลงนั้น ก็เพื่อแสดงว่าโจทก์ได้เคยรับรองว่าจำเลยที่ ๒ จะคิดค่าเสียหายได้ตามจำนวนที่ปรากฏในข้อตกลงนั้น ศาลจะได้ถือเป็นหลักวินิจฉัยกำหนดค่าเสียหายในคดีนี้ให้แก่จำเลยที่ ๒ โดยไม่ต้องนำสืบกันอีกชั้นหนึ่ง จำเลยที่ ๒ ไม่ได้ขอให้บังคับตามข้อตกลงกันโดยตรง โจทก์จึงไม่มีเหตุที่จะอ้างได้ว่าจำเลยที่ ๒ ไม่มีสิทธิที่จะฟ้องแย้งเรียกร้องค่าเสียหายในคดีนี้เพราะเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ในคดีก่อนยังไม่สำเร็จ ๓. ข้อที่โจทก์ฎีกาว่า ถ้าหากศาลฟังว่าจำเลยที่ ๓ เป็นผู้ซื้อนาพิพาท ศาลก็พิพากษาแบ่งนาพิพาทให้แก่โจทก์ตามสิทธิของโจทก์ในการรับมรดกนายอินได้อีกทางหนึ่งนั้น คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่านาพิพาทเป็นของโจทก์ที่ ๒ โดยโจทก์ที่ ๒ ซื้อมาจากนายลอย โจทก์เพิ่งมากล่าวอ้างในชั้นอุทธรณ์ฎีกาว่าเป็นมรดกของนายอินบิดา โจทก์มีสิทธิได้รับส่วนแบ่งเป็นคนละประเด็นกัน จะวินิจฉัยให้ไม่ได้ ๔. ข้อที่โจทก์ฎีกาว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีนี้ขัดกับคำพิพากษาในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๓๓/๒๕๐๔ นั้นโจทก์ก็เพิ่งจะยกขึ้นกล่าวในชั้นฎีกา ทั้งอ้างข้อเท็จจริงมาไม่ตรงกับความเป็นจริง ในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๓๓/๒๕๐๕ นั้น ปรากฏว่านางแหกับพวกซึ่งเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ในคดีนี้ได้ถอนฟ้องข้อหาเกี่ยวกับนาพิพาทเสียหายแล้ว โจทก์(จำเลยในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๓๓/๒๕๐๕) ชนะในประเด็นอื่นซึ่งไม่เกี่ยวกับนาพิพาท ฎีกาโจทก์ข้อนี้หาเป็นสาระแก่คดีไม่ พิพากษายืน(โพยม เลขยานนท์-สวัสดิ์ พานิชอัตรา-อรุณ ตินทุกะสิริ)ศาลจังหวัดสระบุรี - นายเล็ก มนุญพรศาลอุทธรณ์ - นายสุทิน เกษคุปต์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีกรรมสิทธิ์ที่นาโฉนดที่ ๗๙๘๑ โจทก์ที่ ๒ กับนายจันพี่ชายซื้อจากนายลอย โจทก์ไม่มีเงินซื้อและทำสัญญาซื้อเองไม่ได้เพราะผู้ซื้อยังไม่บรรลุนิติภาวะ จึงตกลงกับนายลอยผู้ขายให้นางแหมารดาผู้ซื้อลงชื่อรับโอนโฉนดมา โจทก์ที่ ๒ กับนายจันได้เข้าทำนาอย่างเป็นเจ้าของต่อมานายจันขายส่วนของตนให้โจทก์ที่ ๒ โจทก์ที่ ๒ ทำนาใช้หนี้นายลอย ต่อมาโจทก์ที่ ๒ ได้โจทก์ที่ ๑ เป็นสามี ได้ปลูกเรือนอยู่ในที่แปลงนี้ ได้ปกครองทำนาติดต่อกันมาเกินกว่า ๑๐ ปีแล้ว โจทก์จึงได้กรรมสิทธิ์ตามกฎหมาย ต่อมาเมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๘ นางแหสมคบกับนางพอนจำเลยที่ ๑ ลอบเอาที่นาโฉนดที่ ๗๙๔๖ ซึ่งเป็นกองทุนของโจทก์ไปโอนขายให้นายสมพงษ์ โจทก์ที่ ๑ จึงฟ้องนางแหกับนายสมพงษ์ขอให้เพิกถอนการโอน และเรียกที่นาคืน (สำนวนคดีแดงที่ ๒๑๒/๒๔๙๘ ของศาลจังหวัดสระบุรี) ในระหว่าง พ.ศ. ๒๔๙๙ นางแห นางพอนและนายสมพงษ์ เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์คดีนี้ ขอให้ขับไล่ออกจากที่นาทั้งสองแปลง (สำนวนคดีดำที่ ๑๕๔/๒๔๙๙) ศาลสั่งให้รอคดีไว้ฟังข้อเท็จจริงในคดีแพ่งแดงที่ ๒๑๒/๒๔๙๘ ก่อน ในระหว่างรอคดีนั้น นางแหกับพวกเห็นว่าไม่มีทางชนะคดีได้ จึงให้นางพอนจำเลยที่ ๑ นำที่นาโฉนดที่ ๗๙๘๑ ที่ฟ้องไปทำสัญญาขายฝากนายริ้วจำเลยที่ ๒ ขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์เป็นผู้ซื้อนาโฉนดที่ ๗๙๘๑ และโจทก์ครอบครองมาเกิน ๑๐ ปี เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ ขอให้สั่งสำนักงานที่ดินเพิกถอนการที่นางแหโอนให้นางพอน และนางพอนโอนขายฝากนายริ้วนั้นเสีย แก้ทะเบียนโอนกลับคืนให้โจทก์ถือกรรมสิทธิ์ ให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกให้พ้นที่นาโฉนดที่ ๗๙๘๑ ไม่ให้มาเกี่ยวข้องอีกต่อไป ให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายในการที่โจทก์ไม่ได้ทำนาปีละ ๓,๐๐๐ บาท นับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๓ จำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๒ ให้การว่านาโฉนดที่ ๗๙๘๑ ที่พิพาทกันเป็นของนางแหมารดาโจทก์ที่ ๒ และจำเลยที่ ๑ นางแหซื้อจากนายลอย ไม่ได้ซื้อไว้แทนโจทก์ที่ ๒ นางแหโอนนาพิพาทให้จำเลยที่ ๑ เพราะจำเลยที่ ๑ ออกเงินใช้หนี้แทนนางแหและไถ่นาพิพาทนี้มา จำเลยที่ ๒ ฟ้องแย้งว่า จำเลยที่ ๒ รับซื้อฝากนาพิพาทพร้อมทั้งเรือนและยุ้งข้าวจากจำเลยที่ ๑ สิทธิการไถ่ถอนคืนได้สิ้นสุดลงแต่วันที่ ๒๒ มิถุนายน ๒๕๐๔ โจทก์ทั้งสองได้บุกรุกเข้าไปทำนาพิพาทบางส่วน ค่าเสียหายในการที่บุกรุกศาลได้จดบันทึกไว้ในรายงานพิจารณาสำนวนคดีแพ่งดำที่ ๑๙๘/๒๕๐๔(ของศาลจังหวัดสระบุรี) ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยที่ ๒ ปีละ ๙๐๐ บาทนับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ จนกว่าโจทก์จะออกจากที่นาพิพาท ขอให้ยกฟ้องโจทก์ ให้บังคับโจทก์กับบริวารออกจากที่นาโฉนดที่ ๗๙๘๑ และใช้ค่าเสียหาย โจทก์ทั้งสองให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์เป็นเจ้าของนาพิพาทมาช้านาน ข้อตกลงที่เกี่ยวกับค่าเสียหายเป็นนิติกรรมที่มีเงื่อนไขบังคับก่อน เงื่อนไขยังไม่สำเร็จ จำเลยยังไม่มีสิทธิฟ้อง โจทก์ที่ ๑ ขอให้ศาลเรียกนางแหเข้ามาเป็นจำเลยของโจทก์ที่ ๑ ศาลอนุญาต นางแห จำเลยที่ ๓ ให้การว่า ที่นาพิพาทโฉนดที่ ๗๙๘๑ เป็นของนางแหซื้อจากนายลอย ไม่ใช่ซื้อแทนโจทก์ที่ ๒ เป็นเวลา ๒๕ ปีแล้ว คดีโจทก์ขาดอายุความแล้ว ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายปีละ ๙๐๐ บาทแก่จำเลยนับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ จนกว่าโจทก์จะออกจากนาพิพาท โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า ๑. พยานหลักฐานโจทก์พอฟังได้ว่านาพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ ๒. ชั้นยื่นคำให้การ จำเลยยังไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายจากโจทก์ตามข้อตกลงในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔ ศาลชั้นต้นไม่ชอบที่จะพิพากษาให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายไปทีเดียว ๓. หากจะฟังว่าจำเลยที่ ๓ เป็นผู้ซื้อเอง นาพิพาทก็ตกเป็นสินสมรสระกว่างนายอินกับจำเลยที่ ๓ โจทก์ที่ ๒ มีสิทธิรับมรดกของนายอิน ย่อมมีสิทธิในนาพิพาทร่วมกับจำเลยที่ ๓ ศาลพิพากษาแบ่งนาพิพาทให้โจทก์ตามสิทธิในการรับมรดกนายอินนั้นได้ ๔. ศาลอุทธรณ์พิพากษาขับไล่โจทก์ในคดีนี้ขัดกับคำพิพากษาในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๓๓/๒๕๐๕ ซึ่งให้โจทก์ชนะคดีมาแล้ว ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนประชุมปรึกษาคดีโดยที่ประชุมใหญ่ วินิจฉัยดังต่อไปนี้ ๑. ศาลฎีกาฟังได้ว่านาพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๓ จำเลยที่ ๓ มีชื่อในโฉนดเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์เอง มิใช่มีชื่อในฐานะเป็นผู้ซื้อแทนโจทก์ โจทก์หามีสิทธิที่จะขอให้เพิกถอนการโอนและการขายฝากนาพิพาทที่จำเลยกระทำต่อกันนั้นได้ไม่ ๒. ข้อที่โจทก์ฎีกาว่าศาลชั้นต้นไม่ชอบที่จะพิพากษาให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยที่ ๒ ไปทีเดียวนั้น ได้ความตามสำนวนคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔ ว่า เมื่อโจทก์ฟ้องคดีนี้แล้ว นายริ้วจำเลยที่ ๒ ได้เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ทั้งสองในคดีนี้ ขอให้ขับไล่โจทก์ทั้งสองออกไปจากนาพิพาทแปลงเดียวกับนาพิพาทในคดีนี้ และให้โจทก์ทั้งสองใช้ค่าเสียหายด้วย ในคดีดังกล่าว โจทก์จำเลยตกลงกันไว้ว่าให้ถือเอาผลแห่งคำพิพากษาคดีนี้เป็นข้อแพ้ชนะแก่กัน คือ ถ้าโจทก์ในคดีนี้ (จำเลยในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔) แพ้จะไม่เกี่ยวข้องกับที่พิพาท และยินยอมให้ค่าเสียหายแก่จำเลยที่ ๒ ในคดีนี้ (โจทก์ในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔) เป็นรายปี ๆ ละ ๙๐๐ บาท นับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ เป็นต้นไป จนกว่าโจทก์จะออกจากที่ดิน แต่ถ้าจำเลยที่ ๒ เป็นฝ่ายแพ้คดี ก็ไม่ติดใจเอาค่าเสียหายดังกล่าวและไม่เกี่ยวข้องกับที่ดินอีกต่อไป ผลที่สุดจำเลยที่ ๒ ได้ถอนฟ้องคดีนั้นแล้วมาฟ้องแย้งในคดีนี้ ว่าโจทก์บุกรุกที่พิพาทซึ่งตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๒ ผู้รับซื้อฝากจากจำเลยที่ ๑ เรียกค่าเสียหายจากโจทก์ปีละ ๙๐๐ บาทตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ เป็นต้นมา โจทก์โต้แย้งว่าคำฟ้องแย้งของจำเลยที่ ๒ ซึ่งเรียกค่าเสียหายจากโจทก์เกิดจากข้อตกลงในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔ ที่ว่า ถ้าโจทก์แพ้คดีนี้ โจทก์จะต้องให้ค่าเสียหายแก่จำเลยปีละ ๙๐๐ บาทนับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ เป็นต้นไป ซึ่งเป็นนิติกรรมมีเงื่อนไขบังคับก่อน จำเลยที่ ๒ ใช้สิทธิเรียกร้องชั้นยื่นคำให้การในคดีนี้ โดยศาลยังไม่ได้ตัดสิน เงื่อนไขยังไม่สำเร็จ สิทธิเรียกร้องของจำเลยที่ ๒ จึงยังไม่เกิดขึ้น ศาลฎีกาเห็นว่า เฉพาะคดีนี้ เมื่อจำเลยที่ ๒ มีมูลที่จะฟ้องแย้งได้ จำเลยที่ ๒ ก็มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์มาในฟ้องแย้งได้โดยไม่ต้องอาศัยข้อตกลงในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔ และเป็นที่เห็นได้ว่า การที่จำเลยที่ ๒ อ้างถึงข้อตกลงนั้น ก็เพื่อแสดงว่าโจทก์ได้เคยรับรองว่าจำเลยที่ ๒ จะคิดค่าเสียหายได้ตามจำนวนที่ปรากฏในข้อตกลงนั้น ศาลจะได้ถือเป็นหลักวินิจฉัยกำหนดค่าเสียหายในคดีนี้ให้แก่จำเลยที่ ๒ โดยไม่ต้องนำสืบกันอีกชั้นหนึ่ง จำเลยที่ ๒ ไม่ได้ขอให้บังคับตามข้อตกลงกันโดยตรง โจทก์จึงไม่มีเหตุที่จะอ้างได้ว่าจำเลยที่ ๒ ไม่มีสิทธิที่จะฟ้องแย้งเรียกร้องค่าเสียหายในคดีนี้เพราะเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ในคดีก่อนยังไม่สำเร็จ ๓. ข้อที่โจทก์ฎีกาว่า ถ้าหากศาลฟังว่าจำเลยที่ ๓ เป็นผู้ซื้อนาพิพาท ศาลก็พิพากษาแบ่งนาพิพาทให้แก่โจทก์ตามสิทธิของโจทก์ในการรับมรดกนายอินได้อีกทางหนึ่งนั้น คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่านาพิพาทเป็นของโจทก์ที่ ๒ โดยโจทก์ที่ ๒ ซื้อมาจากนายลอย โจทก์เพิ่งมากล่าวอ้างในชั้นอุทธรณ์ฎีกาว่าเป็นมรดกของนายอินบิดา โจทก์มีสิทธิได้รับส่วนแบ่งเป็นคนละประเด็นกัน จะวินิจฉัยให้ไม่ได้ ๔. ข้อที่โจทก์ฎีกาว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีนี้ขัดกับคำพิพากษาในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๓๓/๒๕๐๔ นั้นโจทก์ก็เพิ่งจะยกขึ้นกล่าวในชั้นฎีกา ทั้งอ้างข้อเท็จจริงมาไม่ตรงกับความเป็นจริง ในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๓๓/๒๕๐๕ นั้น ปรากฏว่านางแหกับพวกซึ่งเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ในคดีนี้ได้ถอนฟ้องข้อหาเกี่ยวกับนาพิพาทเสียหายแล้ว โจทก์(จำเลยในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๓๓/๒๕๐๕) ชนะในประเด็นอื่นซึ่งไม่เกี่ยวกับนาพิพาท ฎีกาโจทก์ข้อนี้หาเป็นสาระแก่คดีไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 959/2509นายสวัสดิ์ ลือพืชน์ ที่1นางหวน ลือพืชน์ ที่ 2โจทก์นางพอน สุกโชติรัตน์ ที่1นายริ้ว ตรีวิมล ที่2นางแห แจ้งพร ที่ 3จำเลย ป.วิ.พ. ม. 138, ม. 175, ม. 177, ม. 242, ม. 249 ป.พ.พ. ม. 456, ม. 491, ม. 797, ม. 1336, ม. 1373นาพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ 3 จำเลยที่ 3 มีชื่อในโฉนดเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์เองมิใช่มีชื่อในฐานะเป็นผู้ซื้อแทนโจทก์ โจทก์หามีสิทธิที่จะขอให้เพิกถอนการโอน และการขายฝากนาพิพาทที่จำเลยกระทำต่อกันได้ไม่ ในคดีหมายเลขแดงที่ 202/2504 โจทก์จำเลยตกลงกันว่าให้ถือเอาผลแห่งคำพิพากษาคดีนี้เป็นข้อแพ้ชนะกัน คือ ถ้าโจทก์ในคดีนี้ (จำเลยในคดีหมายเลขแดงที่ 202/2504) แพ้ จะไม่เกี่ยวข้องกับที่พิพาท และยินยอมใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยที่ 2 ในคดีนี้ (โจทก์ในคดีหมายเลขแดงที่ 202/2504) เป็นรายปี ๆ ละ 900 บาทนับแต่ พ.ศ. 2504 เป็นต้นไป จนกว่าโจทก์จะออกจากที่ดิน แต่ถ้าจำเลยที่ 2 เป็นฝ่ายแพ้คดี ก็ไม่ติดใจเอาค่าเสียหายดังกล่าวและไม่เกี่ยวข้องกับที่ดินอีกต่อไป ผลที่สุดจำเลยที่ 1 ถอนฟ้องคดีนั้นแล้วมาฟ้องแย้งในคดีนี้ว่าโจทก์บุกรุกที่พิพาทซึ่งตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ 2 ผู้รับซื้อฝากจากจำเลยที่ 1 เรียกค่าเสียหายจากโจทก์ปีละ 900 บาท ตั้งแต่ พ.ศ. 2504 ดังนี้ เมื่อจำเลยที่ 2 มีมูลที่จะฟ้องแย้งได้ จำเลยที่ 2 ก็มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์มาในฟ้องแย้งได้โดยไม่ต้องอาศัยข้อตกลงในคดีหมายเลขแดงที่ 202/2504 และเป็นที่เห็นได้ว่า การที่จำเลยที่ 2 อ้างถึงข้อตกลงนั้น ก็เพื่อแสดงว่าโจทก์ได้เคยรับรองว่าจำเลยที่ 2 จะคิดค่าเสียหายได้ตามจำนวนที่ปรากฏในข้อตกลงนั้น ศาลจะได้ถือเป็นหลักวินิจฉัยกำหนดค่าเสียหายในคดีนี้ให้แก่จำเลยที่ 2 โดยไม่ต้องนำสืบกันอีกชั้นหนึ่ง จำเลยที่ 2 ไม่ได้ขอให้บังคับตามข้อตกลงนั้นโดยตรง โจทก์จึงไม่มีเหตุที่จะอ้างได้ว่าจำเลยที่ 2 ไม่มีสิทธิที่จะฟ้องแย้งเรียกร้องค่าเสียหายในคดีนี้เพราะเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ในคดีก่อนยังไม่สำเร็จ โจทก์เพิ่งมากล่าวอ้างในชั้นอุทธรณ์ฎีกาว่านาพิพาทเป็นมรดกของนายอินบิดาโจทก์มีสิทธิได้รับส่วนแบ่ง เป็นคนละประเด็นกันกับที่กล่าวในฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยให้ไม่ได้ โจทก์เพิ่งจะยกขึ้นกล่าวในชั้นฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีนี้ขัดกับคำพิพากษาในคดีหมายเลขแดงที่ 233/2505 ทั้งอ้างข้อเท็จจริงมาไม่ตรงกับความเป็นจริงเพราะในคดีหมายเลขแดงที่ 233/2505 นั้นปรากฏว่า จำเลยที่ 3 กับพวกซึ่งเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ในคดีนี้ได้ถอนฟ้องข้อหาเกี่ยวกับนาพิพาทเสีย โจทก์(จำเลยในคดีหมายเลขแดงที่ 233/2505) ชนะในประเด็นอื่นซึ่งไม่เกี่ยวกับนาพิพาท ฎีกาโจทก์ข้อนี้หาเป็นสาระแก่คดีไม่ (ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 5-6/2509)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีกรรมสิทธิ์ที่นาโฉนดที่ ๗๙๘๑ โจทก์ที่ ๒ กับนายจันพี่ชายซื้อจากนายลอย โจทก์ไม่มีเงินซื้อและทำสัญญาซื้อเองไม่ได้เพราะผู้ซื้อยังไม่บรรลุนิติภาวะ จึงตกลงกับนายลอยผู้ขายให้นางแหมารดาผู้ซื้อลงชื่อรับโอนโฉนดมา โจทก์ที่ ๒ กับนายจันได้เข้าทำนาอย่างเป็นเจ้าของต่อมานายจันขายส่วนของตนให้โจทก์ที่ ๒ โจทก์ที่ ๒ ทำนาใช้หนี้นายลอย ต่อมาโจทก์ที่ ๒ ได้โจทก์ที่ ๑ เป็นสามี ได้ปลูกเรือนอยู่ในที่แปลงนี้ ได้ปกครองทำนาติดต่อกันมาเกินกว่า ๑๐ ปีแล้ว โจทก์จึงได้กรรมสิทธิ์ตามกฎหมาย ต่อมาเมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๘ นางแหสมคบกับนางพอนจำเลยที่ ๑ ลอบเอาที่นาโฉนดที่ ๗๙๔๖ ซึ่งเป็นกองทุนของโจทก์ไปโอนขายให้นายสมพงษ์ โจทก์ที่ ๑ จึงฟ้องนางแหกับนายสมพงษ์ขอให้เพิกถอนการโอน และเรียกที่นาคืน (สำนวนคดีแดงที่ ๒๑๒/๒๔๙๘ ของศาลจังหวัดสระบุรี) ในระหว่าง พ.ศ. ๒๔๙๙ นางแห นางพอนและนายสมพงษ์ เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์คดีนี้ ขอให้ขับไล่ออกจากที่นาทั้งสองแปลง (สำนวนคดีดำที่ ๑๕๔/๒๔๙๙) ศาลสั่งให้รอคดีไว้ฟังข้อเท็จจริงในคดีแพ่งแดงที่ ๒๑๒/๒๔๙๘ ก่อน ในระหว่างรอคดีนั้น นางแหกับพวกเห็นว่าไม่มีทางชนะคดีได้ จึงให้นางพอนจำเลยที่ ๑ นำที่นาโฉนดที่ ๗๙๘๑ ที่ฟ้องไปทำสัญญาขายฝากนายริ้วจำเลยที่ ๒ ขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์เป็นผู้ซื้อนาโฉนดที่ ๗๙๘๑ และโจทก์ครอบครองมาเกิน ๑๐ ปี เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ ขอให้สั่งสำนักงานที่ดินเพิกถอนการที่นางแหโอนให้นางพอน และนางพอนโอนขายฝากนายริ้วนั้นเสีย แก้ทะเบียนโอนกลับคืนให้โจทก์ถือกรรมสิทธิ์ ให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกให้พ้นที่นาโฉนดที่ ๗๙๘๑ ไม่ให้มาเกี่ยวข้องอีกต่อไป ให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายในการที่โจทก์ไม่ได้ทำนาปีละ ๓,๐๐๐ บาท นับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๓ จำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๒ ให้การว่านาโฉนดที่ ๗๙๘๑ ที่พิพาทกันเป็นของนางแหมารดาโจทก์ที่ ๒ และจำเลยที่ ๑ นางแหซื้อจากนายลอย ไม่ได้ซื้อไว้แทนโจทก์ที่ ๒ นางแหโอนนาพิพาทให้จำเลยที่ ๑ เพราะจำเลยที่ ๑ ออกเงินใช้หนี้แทนนางแหและไถ่นาพิพาทนี้มา จำเลยที่ ๒ ฟ้องแย้งว่า จำเลยที่ ๒ รับซื้อฝากนาพิพาทพร้อมทั้งเรือนและยุ้งข้าวจากจำเลยที่ ๑ สิทธิการไถ่ถอนคืนได้สิ้นสุดลงแต่วันที่ ๒๒ มิถุนายน ๒๕๐๔ โจทก์ทั้งสองได้บุกรุกเข้าไปทำนาพิพาทบางส่วน ค่าเสียหายในการที่บุกรุกศาลได้จดบันทึกไว้ในรายงานพิจารณาสำนวนคดีแพ่งดำที่ ๑๙๘/๒๕๐๔(ของศาลจังหวัดสระบุรี) ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยที่ ๒ ปีละ ๙๐๐ บาทนับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ จนกว่าโจทก์จะออกจากที่นาพิพาท ขอให้ยกฟ้องโจทก์ ให้บังคับโจทก์กับบริวารออกจากที่นาโฉนดที่ ๗๙๘๑ และใช้ค่าเสียหาย โจทก์ทั้งสองให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์เป็นเจ้าของนาพิพาทมาช้านาน ข้อตกลงที่เกี่ยวกับค่าเสียหายเป็นนิติกรรมที่มีเงื่อนไขบังคับก่อน เงื่อนไขยังไม่สำเร็จ จำเลยยังไม่มีสิทธิฟ้อง โจทก์ที่ ๑ ขอให้ศาลเรียกนางแหเข้ามาเป็นจำเลยของโจทก์ที่ ๑ ศาลอนุญาต นางแห จำเลยที่ ๓ ให้การว่า ที่นาพิพาทโฉนดที่ ๗๙๘๑ เป็นของนางแหซื้อจากนายลอย ไม่ใช่ซื้อแทนโจทก์ที่ ๒ เป็นเวลา ๒๕ ปีแล้ว คดีโจทก์ขาดอายุความแล้ว ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายปีละ ๙๐๐ บาทแก่จำเลยนับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ จนกว่าโจทก์จะออกจากนาพิพาท โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า ๑. พยานหลักฐานโจทก์พอฟังได้ว่านาพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ ๒. ชั้นยื่นคำให้การ จำเลยยังไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายจากโจทก์ตามข้อตกลงในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔ ศาลชั้นต้นไม่ชอบที่จะพิพากษาให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายไปทีเดียว ๓. หากจะฟังว่าจำเลยที่ ๓ เป็นผู้ซื้อเอง นาพิพาทก็ตกเป็นสินสมรสระกว่างนายอินกับจำเลยที่ ๓ โจทก์ที่ ๒ มีสิทธิรับมรดกของนายอิน ย่อมมีสิทธิในนาพิพาทร่วมกับจำเลยที่ ๓ ศาลพิพากษาแบ่งนาพิพาทให้โจทก์ตามสิทธิในการรับมรดกนายอินนั้นได้ ๔. ศาลอุทธรณ์พิพากษาขับไล่โจทก์ในคดีนี้ขัดกับคำพิพากษาในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๓๓/๒๕๐๕ ซึ่งให้โจทก์ชนะคดีมาแล้ว ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนประชุมปรึกษาคดีโดยที่ประชุมใหญ่ วินิจฉัยดังต่อไปนี้ ๑. ศาลฎีกาฟังได้ว่านาพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๓ จำเลยที่ ๓ มีชื่อในโฉนดเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์เอง มิใช่มีชื่อในฐานะเป็นผู้ซื้อแทนโจทก์ โจทก์หามีสิทธิที่จะขอให้เพิกถอนการโอนและการขายฝากนาพิพาทที่จำเลยกระทำต่อกันนั้นได้ไม่ ๒. ข้อที่โจทก์ฎีกาว่าศาลชั้นต้นไม่ชอบที่จะพิพากษาให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยที่ ๒ ไปทีเดียวนั้น ได้ความตามสำนวนคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔ ว่า เมื่อโจทก์ฟ้องคดีนี้แล้ว นายริ้วจำเลยที่ ๒ ได้เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ทั้งสองในคดีนี้ ขอให้ขับไล่โจทก์ทั้งสองออกไปจากนาพิพาทแปลงเดียวกับนาพิพาทในคดีนี้ และให้โจทก์ทั้งสองใช้ค่าเสียหายด้วย ในคดีดังกล่าว โจทก์จำเลยตกลงกันไว้ว่าให้ถือเอาผลแห่งคำพิพากษาคดีนี้เป็นข้อแพ้ชนะแก่กัน คือ ถ้าโจทก์ในคดีนี้ (จำเลยในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔) แพ้จะไม่เกี่ยวข้องกับที่พิพาท และยินยอมให้ค่าเสียหายแก่จำเลยที่ ๒ ในคดีนี้ (โจทก์ในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔) เป็นรายปี ๆ ละ ๙๐๐ บาท นับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ เป็นต้นไป จนกว่าโจทก์จะออกจากที่ดิน แต่ถ้าจำเลยที่ ๒ เป็นฝ่ายแพ้คดี ก็ไม่ติดใจเอาค่าเสียหายดังกล่าวและไม่เกี่ยวข้องกับที่ดินอีกต่อไป ผลที่สุดจำเลยที่ ๒ ได้ถอนฟ้องคดีนั้นแล้วมาฟ้องแย้งในคดีนี้ ว่าโจทก์บุกรุกที่พิพาทซึ่งตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๒ ผู้รับซื้อฝากจากจำเลยที่ ๑ เรียกค่าเสียหายจากโจทก์ปีละ ๙๐๐ บาทตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ เป็นต้นมา โจทก์โต้แย้งว่าคำฟ้องแย้งของจำเลยที่ ๒ ซึ่งเรียกค่าเสียหายจากโจทก์เกิดจากข้อตกลงในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔ ที่ว่า ถ้าโจทก์แพ้คดีนี้ โจทก์จะต้องให้ค่าเสียหายแก่จำเลยปีละ ๙๐๐ บาทนับแต่ พ.ศ. ๒๕๐๔ เป็นต้นไป ซึ่งเป็นนิติกรรมมีเงื่อนไขบังคับก่อน จำเลยที่ ๒ ใช้สิทธิเรียกร้องชั้นยื่นคำให้การในคดีนี้ โดยศาลยังไม่ได้ตัดสิน เงื่อนไขยังไม่สำเร็จ สิทธิเรียกร้องของจำเลยที่ ๒ จึงยังไม่เกิดขึ้น ศาลฎีกาเห็นว่า เฉพาะคดีนี้ เมื่อจำเลยที่ ๒ มีมูลที่จะฟ้องแย้งได้ จำเลยที่ ๒ ก็มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์มาในฟ้องแย้งได้โดยไม่ต้องอาศัยข้อตกลงในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๐๒/๒๕๐๔ และเป็นที่เห็นได้ว่า การที่จำเลยที่ ๒ อ้างถึงข้อตกลงนั้น ก็เพื่อแสดงว่าโจทก์ได้เคยรับรองว่าจำเลยที่ ๒ จะคิดค่าเสียหายได้ตามจำนวนที่ปรากฏในข้อตกลงนั้น ศาลจะได้ถือเป็นหลักวินิจฉัยกำหนดค่าเสียหายในคดีนี้ให้แก่จำเลยที่ ๒ โดยไม่ต้องนำสืบกันอีกชั้นหนึ่ง จำเลยที่ ๒ ไม่ได้ขอให้บังคับตามข้อตกลงกันโดยตรง โจทก์จึงไม่มีเหตุที่จะอ้างได้ว่าจำเลยที่ ๒ ไม่มีสิทธิที่จะฟ้องแย้งเรียกร้องค่าเสียหายในคดีนี้เพราะเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ในคดีก่อนยังไม่สำเร็จ ๓. ข้อที่โจทก์ฎีกาว่า ถ้าหากศาลฟังว่าจำเลยที่ ๓ เป็นผู้ซื้อนาพิพาท ศาลก็พิพากษาแบ่งนาพิพาทให้แก่โจทก์ตามสิทธิของโจทก์ในการรับมรดกนายอินได้อีกทางหนึ่งนั้น คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่านาพิพาทเป็นของโจทก์ที่ ๒ โดยโจทก์ที่ ๒ ซื้อมาจากนายลอย โจทก์เพิ่งมากล่าวอ้างในชั้นอุทธรณ์ฎีกาว่าเป็นมรดกของนายอินบิดา โจทก์มีสิทธิได้รับส่วนแบ่งเป็นคนละประเด็นกัน จะวินิจฉัยให้ไม่ได้ ๔. ข้อที่โจทก์ฎีกาว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีนี้ขัดกับคำพิพากษาในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๓๓/๒๕๐๔ นั้นโจทก์ก็เพิ่งจะยกขึ้นกล่าวในชั้นฎีกา ทั้งอ้างข้อเท็จจริงมาไม่ตรงกับความเป็นจริง ในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๓๓/๒๕๐๕ นั้น ปรากฏว่านางแหกับพวกซึ่งเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ในคดีนี้ได้ถอนฟ้องข้อหาเกี่ยวกับนาพิพาทเสียหายแล้ว โจทก์(จำเลยในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๓๓/๒๕๐๕) ชนะในประเด็นอื่นซึ่งไม่เกี่ยวกับนาพิพาท ฎีกาโจทก์ข้อนี้หาเป็นสาระแก่คดีไม่ พิพากษายืน(โพยม เลขยานนท์-สวัสดิ์ พานิชอัตรา-อรุณ ตินทุกะสิริ)ศาลจังหวัดสระบุรี - นายเล็ก มนุญพรศาลอุทธรณ์ - นายสุทิน เกษคุปต์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ