คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 308/2530หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาลักทรัพย์หรือรับของโจร ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ทุกข้อหา โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาลักทรัพย์จำเลยที่ 2 ผู้เดียวฎีกา ดังนี้ ข้อหาความผิดฐานรับของโจรจึงยุติไปแล้วตั้งแต่ศาลอุทธรณ์ เมื่อศาลฎีกาฟังว่าจำเลยไม่ได้กระทำความผิดฐานลักทรัพย์ก็มีอำนาจพิพากษายกฟ้องตลอดไปถึงจำเลยที่ 1ที่มิได้ฎีกาได้ เพราะเป็นเหตุในลักษณะคดี.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335จำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาลักทรัพย์หรือรับของโจรฐานใดฐานหนึ่ง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องทุกข้อหา โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาฐานลักทรัพย์ จำเลยที่ 2 ฎีกา จำเลยที่ 1และโจทก์มิได้ฎีกา กรณีจึงต้องถือว่าข้อหาความผิดฐานรับของโจรยุติไปแล้วตั้งแต่ศาลอุทธรณ์ ในชั้นนี้คงมีปัญหาเพียงว่าจำเลยที่ 2กระทำผิดฐานลักทรัพย์ตามฟ้องหรือไม่ ทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่าเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2527 เวลาประมาณ 19 นาฬิกา นายศักดิ์เดชดวงแก้ว ผู้เสียหาย ซึ่งเป็นนักเรียนผู้ใหญ่ภาคต่ำได้ขับขี่รถยนต์ไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนบ้านปงสนุก เมื่อจอดรถจักรยานยนต์ไว้ที่โรงรถบริเวณโรงเรียนแล้ว ได้ขึ้นไปเรียนหนังสือจนถึงเวลา21.30 นาฬิกา ผู้เสียหายลงไปดูปรากฎว่า รถจักรยานยนต์หายไปต่อมาวันที่ 2 มิถุนายน 2527 ผู้เสียหายสืบทราบว่ารถจักรยานยนต์ที่หายไปนั้นอยู่ที่บ้านนายชัยพร จึงไปดูจำได้ว่าเป็นรถของตนได้ไปแจ้งต่อร้อยตำรวจตรีประจวบโชค แก้วมณี และพาไปที่บ้านนายชัยพร พบรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายจอดอยู่ที่ใต้ถุนบ้าน เมื่อสอบถามนายชัยพรก็บอกว่ารับฝากไว้จากจำเลยที่ 1 จึงให้นายชัยพรพาไปบ้านจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 บอกว่าคืนเกิดเหตุได้ไปเที่ยวที่โรงเรียนบ้านปงสนุกกับจำเลยที่ 2 จนถึงเวลา 21 นาฬิกา เห็นรถจักรยานยนต์คันดังกล่าวจอดอยู่ไม่ทราบว่าเป็นของใคร จึงนำไปไว้ที่บ้าน ร้อยตำรวจตรีประจวบโชคจึงให้จำเลยที่ 1 พาไปบ้านจำเลยที่ 2 พบจำเลยที่ 2 เมื่อสอบถามก็ได้ความอย่างเดียวกันร้อยตำรวจตรีประจวบโชคจึงแจ้งข้อหาแก่จำเลยทั้งสองและนายชัยพรว่าร่วมกันลักทรัพย์หรือรับของดโว่าร่วมกันลักทรัพย์หรือรับของโจร และควบคุมตัวส่งพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองลำปางจำเลยทั้งสองนำสืบเป็นทำนองเดียวกันว่า คืนเกิดเหตุเวลาประมาณ 22 นาฬิกาได้พากันไปจับกบที่ทุ่งนาป่าช้าร่องสามดวงจนถึงเวลา 22 นาฬิกาเศษ ได้ไปชวนนายชัยพรแต่นายชัยพรไม่ไปจำเลยทั้งสองจึงไปจับกบต่อที่ทุ่งบ้านหนอง ตอนขากลับพบรถจักรยานยนต์จอดอยู่ที่ป่าละเมาะหลังโรงเรียนบ้านปงสนุก จึงนำไปฝากไว้ที่บ้านนายชัยพร บอกว่าถ้าเป็นรถของใครก็ให้คืนเจ้าของไปพิเคราะห์แล้ว เห็นว่าขณะเกิดเหตุลักทรัพย์ โจทก์ไม่มีประจักษ์พยานรู้เห็นเลย ที่จำเลยที่ 2 เข้ามาเกี่ยวข้องกับรถจักรยานยนต์ของกลางโดยเป็นผู้นำมาฝากไว้กับนายชัยพรนั้นก็เป็นเวลาหลังจากเกิดเหตุลักทรัพย์แล้ว ฟ้องโจทก์จึงขาดพยานหลักฐานที่จะรับฟังว่าจำเลยที่ 2 กระทำผิดฐานลักทรัพย์ ซึ่งย่อมมีผลไปถึงจำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้ฎีกาด้วยเพราะเป็นเหตุในลักษณะคดีพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องจำเลยทั้งสองตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น". ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 308/2530พนักงานอัยการ จังหวัด ลำปางโจทก์นาย ขวัญ ชัย ท้าวบุญเรือง กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 213โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาลักทรัพย์หรือรับของโจร ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ทุกข้อหา โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาลักทรัพย์จำเลยที่ 2 ผู้เดียวฎีกา ดังนี้ ข้อหาความผิดฐานรับของโจรจึงยุติไปแล้วตั้งแต่ศาลอุทธรณ์ เมื่อศาลฎีกาฟังว่าจำเลยไม่ได้กระทำความผิดฐานลักทรัพย์ก็มีอำนาจพิพากษายกฟ้องตลอดไปถึงจำเลยที่ 1ที่มิได้ฎีกาได้ เพราะเป็นเหตุในลักษณะคดี.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335จำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาลักทรัพย์หรือรับของโจรฐานใดฐานหนึ่ง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องทุกข้อหา โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาฐานลักทรัพย์ จำเลยที่ 2 ฎีกา จำเลยที่ 1และโจทก์มิได้ฎีกา กรณีจึงต้องถือว่าข้อหาความผิดฐานรับของโจรยุติไปแล้วตั้งแต่ศาลอุทธรณ์ ในชั้นนี้คงมีปัญหาเพียงว่าจำเลยที่ 2กระทำผิดฐานลักทรัพย์ตามฟ้องหรือไม่ ทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่าเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2527 เวลาประมาณ 19 นาฬิกา นายศักดิ์เดชดวงแก้ว ผู้เสียหาย ซึ่งเป็นนักเรียนผู้ใหญ่ภาคต่ำได้ขับขี่รถยนต์ไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนบ้านปงสนุก เมื่อจอดรถจักรยานยนต์ไว้ที่โรงรถบริเวณโรงเรียนแล้ว ได้ขึ้นไปเรียนหนังสือจนถึงเวลา21.30 นาฬิกา ผู้เสียหายลงไปดูปรากฎว่า รถจักรยานยนต์หายไปต่อมาวันที่ 2 มิถุนายน 2527 ผู้เสียหายสืบทราบว่ารถจักรยานยนต์ที่หายไปนั้นอยู่ที่บ้านนายชัยพร จึงไปดูจำได้ว่าเป็นรถของตนได้ไปแจ้งต่อร้อยตำรวจตรีประจวบโชค แก้วมณี และพาไปที่บ้านนายชัยพร พบรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายจอดอยู่ที่ใต้ถุนบ้าน เมื่อสอบถามนายชัยพรก็บอกว่ารับฝากไว้จากจำเลยที่ 1 จึงให้นายชัยพรพาไปบ้านจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 บอกว่าคืนเกิดเหตุได้ไปเที่ยวที่โรงเรียนบ้านปงสนุกกับจำเลยที่ 2 จนถึงเวลา 21 นาฬิกา เห็นรถจักรยานยนต์คันดังกล่าวจอดอยู่ไม่ทราบว่าเป็นของใคร จึงนำไปไว้ที่บ้าน ร้อยตำรวจตรีประจวบโชคจึงให้จำเลยที่ 1 พาไปบ้านจำเลยที่ 2 พบจำเลยที่ 2 เมื่อสอบถามก็ได้ความอย่างเดียวกันร้อยตำรวจตรีประจวบโชคจึงแจ้งข้อหาแก่จำเลยทั้งสองและนายชัยพรว่าร่วมกันลักทรัพย์หรือรับของดโว่าร่วมกันลักทรัพย์หรือรับของโจร และควบคุมตัวส่งพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองลำปางจำเลยทั้งสองนำสืบเป็นทำนองเดียวกันว่า คืนเกิดเหตุเวลาประมาณ 22 นาฬิกาได้พากันไปจับกบที่ทุ่งนาป่าช้าร่องสามดวงจนถึงเวลา 22 นาฬิกาเศษ ได้ไปชวนนายชัยพรแต่นายชัยพรไม่ไปจำเลยทั้งสองจึงไปจับกบต่อที่ทุ่งบ้านหนอง ตอนขากลับพบรถจักรยานยนต์จอดอยู่ที่ป่าละเมาะหลังโรงเรียนบ้านปงสนุก จึงนำไปฝากไว้ที่บ้านนายชัยพร บอกว่าถ้าเป็นรถของใครก็ให้คืนเจ้าของไปพิเคราะห์แล้ว เห็นว่าขณะเกิดเหตุลักทรัพย์ โจทก์ไม่มีประจักษ์พยานรู้เห็นเลย ที่จำเลยที่ 2 เข้ามาเกี่ยวข้องกับรถจักรยานยนต์ของกลางโดยเป็นผู้นำมาฝากไว้กับนายชัยพรนั้นก็เป็นเวลาหลังจากเกิดเหตุลักทรัพย์แล้ว ฟ้องโจทก์จึงขาดพยานหลักฐานที่จะรับฟังว่าจำเลยที่ 2 กระทำผิดฐานลักทรัพย์ ซึ่งย่อมมีผลไปถึงจำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้ฎีกาด้วยเพราะเป็นเหตุในลักษณะคดีพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องจำเลยทั้งสองตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น".(ยรรยง อิทธิพงษ์-เสนอ ศรนิยม-ถวิล ทองสว่างรัตน์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. ในข้อที่ว่า ความผิดฐานรับของโจรยุติไปแล้วตั้งแต่ศาลอุทธรณ์เพราะโจทก์ในคดีนี้มิได้ฎีกานั้น เป็นข้อวินิจฉัยที่เดินตามแนวบรรทัดฐานที่ศาลฎีกาถืออยู่ในปัจจุบัน เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2546/2527 โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์หรือรับของโจร ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ย่อมถือว่าศาลชั้นต้นยกฟ้องโจทก์ในข้อหารับของโจรเมื่อโจทก์ไม่อุทธรณ์ กรณีต้องถือว่าข้อหารับของโจรยุติไปแล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1886/2528 โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานร่วมกับพวกปล้นทรัพย์หรือรับของใคร ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องทั้งสองข้อหาดังกล่าว แต่ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ โจทก์มิได้อุทธรณ์ความผิดในข้อหาปล้นทรัพย์ และรับรองของโจรถึงที่สุดแล้วตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3117/2528(ประชุมใหญ่) โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามฐานหลักทรัพย์หรือรับของโจร เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 มีความผิดฐานลักทรัพย์ จึงมีผลเป็นว่าศาลชั้นต้นยฟ้องในข้อหารับของโจรแล้วซึ่งโจทก์มิได้อุทธรณ์จึงต้องถือว่าข้อหารับของโจรเฉพาะจำเลยที่ 1 และที่ 2 ยุติไปแล้วตังแต่ศาลชั้นต้น เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2ไม่มีความผิดฐานทรัพย์ โจทก์ย่อมฎีกาได้เฉพาะข้อหาลักทรัพย์เท่านั้น จะฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 และที่ 2 ในข้อหารับของโจรซึ่งได้ยุติไปแล้วนั้นอีกไม่ได้ ตามแนววินิจฉัยของศาลฎีกาแล้ว เมื่อโจทก์ไม่อุทธรณ์ในกรณีศาลลงโทษฐานใดฐานหนึ่ง ก็ถือว่าความผิดอีกฐานหนึ่งยุติไปแล้วซึ่งตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1886/2528 ใช้ถ้อยคำว่าถึงที่สุดแล้วเป็นการแสดงว่าศาลไม่อาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานนั้นได้อีกและจะพิจารณาว่าเป็นความผิดฐานนั้นอีกหรือไม่ก็ไม่ได้ 2. ปัญหาที่น่าคิดก็คือ เหตุใดในกรณีโจทก์ฟ้องเพียงลักทรัพย์ฐานเดียวศาลสูงจึงมีอำนาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานรับของโจรโดยอาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสามที่แก้ไขใหม่ได้ ตัวอย่างเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1109/2527 โจทก์ฟ้องจำเลยในความผิดฐานลักทรัพย์ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ดังนี้ศาลฎีกามีอำนาจลงโทษจำเลยฐานรับของโจรได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 192 วรรคสามที่แก้ไขใหม่ หากพิจารณาว่า การใช้บทบัญญัติในมาตรา 192 นั้นเป็นเรื่องที่ศาลจะต้องคำนึงถึงเรื่องประโยชน์ของสังคมด้านหนึ่งที่จะต้องลงโทษผู้กระทำความผิดเพื่อรักษาความปลอดภัยในสังคม กับอีกด้านหนึ่งนั้นผู้ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดจะต้องมีโอกาสต่อสู้คดีอย่างเต็มที่อันเป็นหลักหนึ่งของความยุติธรรมแล้ว ก็อาจเห็นได้เหมือนกันว่าหากศาลสูงมีอำนาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานอื่นตามบัญญัติไว้ในมาตรา 192 ได้แล้ว เพราะถือว่าเป็นข้อแตกต่างในรายละเอียด หลักนี้ก็น่าจะใช้ได้เสมอไม่ว่าโจทก์จะฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานเดียวหรือฟ้องขอให้ลงโทษฐานใดฐานหนึ่ง โดยถือว่าจำเลยมีโอกาสสู้คดีอย่างเต็มที่แล้วทั้ง 2 กรณี และแท้ที่จริงการถูกฟ้อง 2 ฐานนั้นจำเลยน่าจะรู้ตัวดีกว่าการถูกฟ้องฐานเดียวเสียอีก ที่น่าสนใจต่อไปคือ ทำไม่โจทก์จึงไม่ฟ้องจำเลยเพียงฐานเดียวเพราะหากฟังว่าผิดฐานอื่นตามมาตรา 192 ศาลก็ลงโทษได้อยู่แล้วข้อนี้ก็คงต้องคาดหมายหรือเดาเอาเองว่ากรณีอาจเป็นไปได้ว่า หากโจทก์ฟ้องฐานเดียวเช่นลักทรัพย์ ถ้าจำเลยให้การว่าตนรับของโจรทรัพย์ตามที่โจทก์ฟ้อง มิได้ลักทรัพย์ เช่นนี้ศาลอาจจะลงโทษจำเลยไปไม่ได้ เพราะมิใช่คำรับสารภาพตามฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 176 โจทก์จึงมีหน้าที่ต้องสืบพยานต่อไป และในกรณีนี้อาจถือได้ว่าจำเลยหลงต่อสู้ศาลจึงไม่อาจใช้มาตรา 192 วรรคสามมาลงโทษจำเลยในฐานรับของโจรได้ ซึ่งถ้าโจทก์ฟ้องสองฐานแล้วจะไม่มีปัญหาเช่นนี้ 3. ส่วนคำวินิจฉัยของศาลฎีกาที่ว่า ฟ้องโจทก์จึงขาดพยานหลักฐานที่จะรับฟังว่าจำเลยที่ 2 กระทำผิดฐานลักทรัพย์ ซึ่งย่อมมีผลไปถึงจำเลยที่ ่1 ซึ่งมิได้ฎีกาด้วย เพราะเป็นเหตุในลักษณะคดีนั้น ในคดีนี้เป็นที่เห็นได้ว่า ขณะเกิดเหตุโจทก์ไม่มีพยานรู้เห็นว่าจำเลยทั้งสองลักทรัพย์ของผู้เสียหายเลย และศาลฎีกาก็ยกฟ้องจำเลยที่ 2ด้วยเหตุผลที่ว่าโจทก์ขาดพยานหลักฐานในข้อหาความผิดฐานลักทรัพย์จึงมีผลไปถึงจำเลยที่ 1 ด้วย ่าตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 213 ตามตัวอย่าง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2093/2527 เมื่อคดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยทั้งสองเป็นคนร้ายลักทรัพย์ของผู้เสียหายไป แม้จำเลยที่ 2 จะไม่ได้ฎีกาศาลฎีกาก็มีอำนาจพิพากษายกฟ้องตลอดไปถึงจำเลยที่ 2 ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213,225เพราะเป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดีและ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3430/2528การที่พยานโจทก์ฟังไม่ได้ว่าจำเลยกระทำผิดเป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดีแม้ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกาของจำเลยบางคน เพราะไม่ยื่นภายในกำหนดเวลาศาลฎีกาก็พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยผู้นั้นได้. ไมตรีศรีอรุณ.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335จำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาลักทรัพย์หรือรับของโจรฐานใดฐานหนึ่ง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องทุกข้อหา โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาฐานลักทรัพย์ จำเลยที่ 2 ฎีกา จำเลยที่ 1และโจทก์มิได้ฎีกา กรณีจึงต้องถือว่าข้อหาความผิดฐานรับของโจรยุติไปแล้วตั้งแต่ศาลอุทธรณ์ ในชั้นนี้คงมีปัญหาเพียงว่าจำเลยที่ 2กระทำผิดฐานลักทรัพย์ตามฟ้องหรือไม่ ทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่าเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2527 เวลาประมาณ 19 นาฬิกา นายศักดิ์เดชดวงแก้ว ผู้เสียหาย ซึ่งเป็นนักเรียนผู้ใหญ่ภาคต่ำได้ขับขี่รถยนต์ไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนบ้านปงสนุก เมื่อจอดรถจักรยานยนต์ไว้ที่โรงรถบริเวณโรงเรียนแล้ว ได้ขึ้นไปเรียนหนังสือจนถึงเวลา21.30 นาฬิกา ผู้เสียหายลงไปดูปรากฎว่า รถจักรยานยนต์หายไปต่อมาวันที่ 2 มิถุนายน 2527 ผู้เสียหายสืบทราบว่ารถจักรยานยนต์ที่หายไปนั้นอยู่ที่บ้านนายชัยพร จึงไปดูจำได้ว่าเป็นรถของตนได้ไปแจ้งต่อร้อยตำรวจตรีประจวบโชค แก้วมณี และพาไปที่บ้านนายชัยพร พบรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายจอดอยู่ที่ใต้ถุนบ้าน เมื่อสอบถามนายชัยพรก็บอกว่ารับฝากไว้จากจำเลยที่ 1 จึงให้นายชัยพรพาไปบ้านจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 บอกว่าคืนเกิดเหตุได้ไปเที่ยวที่โรงเรียนบ้านปงสนุกกับจำเลยที่ 2 จนถึงเวลา 21 นาฬิกา เห็นรถจักรยานยนต์คันดังกล่าวจอดอยู่ไม่ทราบว่าเป็นของใคร จึงนำไปไว้ที่บ้าน ร้อยตำรวจตรีประจวบโชคจึงให้จำเลยที่ 1 พาไปบ้านจำเลยที่ 2 พบจำเลยที่ 2 เมื่อสอบถามก็ได้ความอย่างเดียวกันร้อยตำรวจตรีประจวบโชคจึงแจ้งข้อหาแก่จำเลยทั้งสองและนายชัยพรว่าร่วมกันลักทรัพย์หรือรับของดโว่าร่วมกันลักทรัพย์หรือรับของโจร และควบคุมตัวส่งพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองลำปางจำเลยทั้งสองนำสืบเป็นทำนองเดียวกันว่า คืนเกิดเหตุเวลาประมาณ 22 นาฬิกาได้พากันไปจับกบที่ทุ่งนาป่าช้าร่องสามดวงจนถึงเวลา 22 นาฬิกาเศษ ได้ไปชวนนายชัยพรแต่นายชัยพรไม่ไปจำเลยทั้งสองจึงไปจับกบต่อที่ทุ่งบ้านหนอง ตอนขากลับพบรถจักรยานยนต์จอดอยู่ที่ป่าละเมาะหลังโรงเรียนบ้านปงสนุก จึงนำไปฝากไว้ที่บ้านนายชัยพร บอกว่าถ้าเป็นรถของใครก็ให้คืนเจ้าของไปพิเคราะห์แล้ว เห็นว่าขณะเกิดเหตุลักทรัพย์ โจทก์ไม่มีประจักษ์พยานรู้เห็นเลย ที่จำเลยที่ 2 เข้ามาเกี่ยวข้องกับรถจักรยานยนต์ของกลางโดยเป็นผู้นำมาฝากไว้กับนายชัยพรนั้นก็เป็นเวลาหลังจากเกิดเหตุลักทรัพย์แล้ว ฟ้องโจทก์จึงขาดพยานหลักฐานที่จะรับฟังว่าจำเลยที่ 2 กระทำผิดฐานลักทรัพย์ ซึ่งย่อมมีผลไปถึงจำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้ฎีกาด้วยเพราะเป็นเหตุในลักษณะคดีพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องจำเลยทั้งสองตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น". ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 308/2530พนักงานอัยการ จังหวัด ลำปางโจทก์นาย ขวัญ ชัย ท้าวบุญเรือง กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 213โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาลักทรัพย์หรือรับของโจร ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ทุกข้อหา โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาลักทรัพย์จำเลยที่ 2 ผู้เดียวฎีกา ดังนี้ ข้อหาความผิดฐานรับของโจรจึงยุติไปแล้วตั้งแต่ศาลอุทธรณ์ เมื่อศาลฎีกาฟังว่าจำเลยไม่ได้กระทำความผิดฐานลักทรัพย์ก็มีอำนาจพิพากษายกฟ้องตลอดไปถึงจำเลยที่ 1ที่มิได้ฎีกาได้ เพราะเป็นเหตุในลักษณะคดี.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335จำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาลักทรัพย์หรือรับของโจรฐานใดฐานหนึ่ง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องทุกข้อหา โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยทั้งสองในข้อหาฐานลักทรัพย์ จำเลยที่ 2 ฎีกา จำเลยที่ 1และโจทก์มิได้ฎีกา กรณีจึงต้องถือว่าข้อหาความผิดฐานรับของโจรยุติไปแล้วตั้งแต่ศาลอุทธรณ์ ในชั้นนี้คงมีปัญหาเพียงว่าจำเลยที่ 2กระทำผิดฐานลักทรัพย์ตามฟ้องหรือไม่ ทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่าเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2527 เวลาประมาณ 19 นาฬิกา นายศักดิ์เดชดวงแก้ว ผู้เสียหาย ซึ่งเป็นนักเรียนผู้ใหญ่ภาคต่ำได้ขับขี่รถยนต์ไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนบ้านปงสนุก เมื่อจอดรถจักรยานยนต์ไว้ที่โรงรถบริเวณโรงเรียนแล้ว ได้ขึ้นไปเรียนหนังสือจนถึงเวลา21.30 นาฬิกา ผู้เสียหายลงไปดูปรากฎว่า รถจักรยานยนต์หายไปต่อมาวันที่ 2 มิถุนายน 2527 ผู้เสียหายสืบทราบว่ารถจักรยานยนต์ที่หายไปนั้นอยู่ที่บ้านนายชัยพร จึงไปดูจำได้ว่าเป็นรถของตนได้ไปแจ้งต่อร้อยตำรวจตรีประจวบโชค แก้วมณี และพาไปที่บ้านนายชัยพร พบรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายจอดอยู่ที่ใต้ถุนบ้าน เมื่อสอบถามนายชัยพรก็บอกว่ารับฝากไว้จากจำเลยที่ 1 จึงให้นายชัยพรพาไปบ้านจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 บอกว่าคืนเกิดเหตุได้ไปเที่ยวที่โรงเรียนบ้านปงสนุกกับจำเลยที่ 2 จนถึงเวลา 21 นาฬิกา เห็นรถจักรยานยนต์คันดังกล่าวจอดอยู่ไม่ทราบว่าเป็นของใคร จึงนำไปไว้ที่บ้าน ร้อยตำรวจตรีประจวบโชคจึงให้จำเลยที่ 1 พาไปบ้านจำเลยที่ 2 พบจำเลยที่ 2 เมื่อสอบถามก็ได้ความอย่างเดียวกันร้อยตำรวจตรีประจวบโชคจึงแจ้งข้อหาแก่จำเลยทั้งสองและนายชัยพรว่าร่วมกันลักทรัพย์หรือรับของดโว่าร่วมกันลักทรัพย์หรือรับของโจร และควบคุมตัวส่งพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองลำปางจำเลยทั้งสองนำสืบเป็นทำนองเดียวกันว่า คืนเกิดเหตุเวลาประมาณ 22 นาฬิกาได้พากันไปจับกบที่ทุ่งนาป่าช้าร่องสามดวงจนถึงเวลา 22 นาฬิกาเศษ ได้ไปชวนนายชัยพรแต่นายชัยพรไม่ไปจำเลยทั้งสองจึงไปจับกบต่อที่ทุ่งบ้านหนอง ตอนขากลับพบรถจักรยานยนต์จอดอยู่ที่ป่าละเมาะหลังโรงเรียนบ้านปงสนุก จึงนำไปฝากไว้ที่บ้านนายชัยพร บอกว่าถ้าเป็นรถของใครก็ให้คืนเจ้าของไปพิเคราะห์แล้ว เห็นว่าขณะเกิดเหตุลักทรัพย์ โจทก์ไม่มีประจักษ์พยานรู้เห็นเลย ที่จำเลยที่ 2 เข้ามาเกี่ยวข้องกับรถจักรยานยนต์ของกลางโดยเป็นผู้นำมาฝากไว้กับนายชัยพรนั้นก็เป็นเวลาหลังจากเกิดเหตุลักทรัพย์แล้ว ฟ้องโจทก์จึงขาดพยานหลักฐานที่จะรับฟังว่าจำเลยที่ 2 กระทำผิดฐานลักทรัพย์ ซึ่งย่อมมีผลไปถึงจำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้ฎีกาด้วยเพราะเป็นเหตุในลักษณะคดีพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องจำเลยทั้งสองตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น".(ยรรยง อิทธิพงษ์-เสนอ ศรนิยม-ถวิล ทองสว่างรัตน์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. ในข้อที่ว่า ความผิดฐานรับของโจรยุติไปแล้วตั้งแต่ศาลอุทธรณ์เพราะโจทก์ในคดีนี้มิได้ฎีกานั้น เป็นข้อวินิจฉัยที่เดินตามแนวบรรทัดฐานที่ศาลฎีกาถืออยู่ในปัจจุบัน เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2546/2527 โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์หรือรับของโจร ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ย่อมถือว่าศาลชั้นต้นยกฟ้องโจทก์ในข้อหารับของโจรเมื่อโจทก์ไม่อุทธรณ์ กรณีต้องถือว่าข้อหารับของโจรยุติไปแล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1886/2528 โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานร่วมกับพวกปล้นทรัพย์หรือรับของใคร ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องทั้งสองข้อหาดังกล่าว แต่ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ โจทก์มิได้อุทธรณ์ความผิดในข้อหาปล้นทรัพย์ และรับรองของโจรถึงที่สุดแล้วตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3117/2528(ประชุมใหญ่) โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามฐานหลักทรัพย์หรือรับของโจร เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 มีความผิดฐานลักทรัพย์ จึงมีผลเป็นว่าศาลชั้นต้นยฟ้องในข้อหารับของโจรแล้วซึ่งโจทก์มิได้อุทธรณ์จึงต้องถือว่าข้อหารับของโจรเฉพาะจำเลยที่ 1 และที่ 2 ยุติไปแล้วตังแต่ศาลชั้นต้น เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2ไม่มีความผิดฐานทรัพย์ โจทก์ย่อมฎีกาได้เฉพาะข้อหาลักทรัพย์เท่านั้น จะฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 และที่ 2 ในข้อหารับของโจรซึ่งได้ยุติไปแล้วนั้นอีกไม่ได้ ตามแนววินิจฉัยของศาลฎีกาแล้ว เมื่อโจทก์ไม่อุทธรณ์ในกรณีศาลลงโทษฐานใดฐานหนึ่ง ก็ถือว่าความผิดอีกฐานหนึ่งยุติไปแล้วซึ่งตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1886/2528 ใช้ถ้อยคำว่าถึงที่สุดแล้วเป็นการแสดงว่าศาลไม่อาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานนั้นได้อีกและจะพิจารณาว่าเป็นความผิดฐานนั้นอีกหรือไม่ก็ไม่ได้ 2. ปัญหาที่น่าคิดก็คือ เหตุใดในกรณีโจทก์ฟ้องเพียงลักทรัพย์ฐานเดียวศาลสูงจึงมีอำนาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานรับของโจรโดยอาศัยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสามที่แก้ไขใหม่ได้ ตัวอย่างเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1109/2527 โจทก์ฟ้องจำเลยในความผิดฐานลักทรัพย์ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ดังนี้ศาลฎีกามีอำนาจลงโทษจำเลยฐานรับของโจรได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 192 วรรคสามที่แก้ไขใหม่ หากพิจารณาว่า การใช้บทบัญญัติในมาตรา 192 นั้นเป็นเรื่องที่ศาลจะต้องคำนึงถึงเรื่องประโยชน์ของสังคมด้านหนึ่งที่จะต้องลงโทษผู้กระทำความผิดเพื่อรักษาความปลอดภัยในสังคม กับอีกด้านหนึ่งนั้นผู้ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดจะต้องมีโอกาสต่อสู้คดีอย่างเต็มที่อันเป็นหลักหนึ่งของความยุติธรรมแล้ว ก็อาจเห็นได้เหมือนกันว่าหากศาลสูงมีอำนาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานอื่นตามบัญญัติไว้ในมาตรา 192 ได้แล้ว เพราะถือว่าเป็นข้อแตกต่างในรายละเอียด หลักนี้ก็น่าจะใช้ได้เสมอไม่ว่าโจทก์จะฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานเดียวหรือฟ้องขอให้ลงโทษฐานใดฐานหนึ่ง โดยถือว่าจำเลยมีโอกาสสู้คดีอย่างเต็มที่แล้วทั้ง 2 กรณี และแท้ที่จริงการถูกฟ้อง 2 ฐานนั้นจำเลยน่าจะรู้ตัวดีกว่าการถูกฟ้องฐานเดียวเสียอีก ที่น่าสนใจต่อไปคือ ทำไม่โจทก์จึงไม่ฟ้องจำเลยเพียงฐานเดียวเพราะหากฟังว่าผิดฐานอื่นตามมาตรา 192 ศาลก็ลงโทษได้อยู่แล้วข้อนี้ก็คงต้องคาดหมายหรือเดาเอาเองว่ากรณีอาจเป็นไปได้ว่า หากโจทก์ฟ้องฐานเดียวเช่นลักทรัพย์ ถ้าจำเลยให้การว่าตนรับของโจรทรัพย์ตามที่โจทก์ฟ้อง มิได้ลักทรัพย์ เช่นนี้ศาลอาจจะลงโทษจำเลยไปไม่ได้ เพราะมิใช่คำรับสารภาพตามฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 176 โจทก์จึงมีหน้าที่ต้องสืบพยานต่อไป และในกรณีนี้อาจถือได้ว่าจำเลยหลงต่อสู้ศาลจึงไม่อาจใช้มาตรา 192 วรรคสามมาลงโทษจำเลยในฐานรับของโจรได้ ซึ่งถ้าโจทก์ฟ้องสองฐานแล้วจะไม่มีปัญหาเช่นนี้ 3. ส่วนคำวินิจฉัยของศาลฎีกาที่ว่า ฟ้องโจทก์จึงขาดพยานหลักฐานที่จะรับฟังว่าจำเลยที่ 2 กระทำผิดฐานลักทรัพย์ ซึ่งย่อมมีผลไปถึงจำเลยที่ ่1 ซึ่งมิได้ฎีกาด้วย เพราะเป็นเหตุในลักษณะคดีนั้น ในคดีนี้เป็นที่เห็นได้ว่า ขณะเกิดเหตุโจทก์ไม่มีพยานรู้เห็นว่าจำเลยทั้งสองลักทรัพย์ของผู้เสียหายเลย และศาลฎีกาก็ยกฟ้องจำเลยที่ 2ด้วยเหตุผลที่ว่าโจทก์ขาดพยานหลักฐานในข้อหาความผิดฐานลักทรัพย์จึงมีผลไปถึงจำเลยที่ 1 ด้วย ่าตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 213 ตามตัวอย่าง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2093/2527 เมื่อคดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยทั้งสองเป็นคนร้ายลักทรัพย์ของผู้เสียหายไป แม้จำเลยที่ 2 จะไม่ได้ฎีกาศาลฎีกาก็มีอำนาจพิพากษายกฟ้องตลอดไปถึงจำเลยที่ 2 ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213,225เพราะเป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดีและ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3430/2528การที่พยานโจทก์ฟังไม่ได้ว่าจำเลยกระทำผิดเป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดีแม้ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกาของจำเลยบางคน เพราะไม่ยื่นภายในกำหนดเวลาศาลฎีกาก็พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยผู้นั้นได้. ไมตรีศรีอรุณ.