คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 625/2482หลักกฎหมาย: พฤตติการณ์ที่ถือว่าเป็นการฆ่าคนตายโดยป้องกัน+สมควรแก่เหตุ+นันขึ้นไปจับบุคคลถึง+เรือนเขาโดยไม่มีหมาย+กรณีไม่เข้าในข้อยกเว้น 4 ประการของมาตรา 78 แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา ดังนี้ การกระทำของกำนันไม่ถือว่าเป็นการกระทำของเจ้าพนักงานผู้กระทำตามหน้าที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าการที่ผู้ตายขึ้นไปบนเรือนเพื่อจับกุมจำเลยนั้นเป็นไปโดยมิชอบด้วยหน้าที่ เพราะประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๗๘ นั้น พนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจจะจับผู้ใดโดยไม่มีหมายนั้นไม่ได้ เว้นแต่กรณี ๔ ประการ ที่ระบุไว้ เหตุการนี้หาได้อยู่ในกรณีที่กฎหมายระบุไว้ไม่ การกระทำของผู้ตายจึงไม่เรียกว่าเป็นการกระทำของเจ้าพนักงานการที่จำเลยใช้มีดฟันผู้ตายดังนี้จึงเป็นการป้องกันเกินสมควรแก่เหตุ พิพากษาแก้ศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๔๙,๕๐,๕๓ จำคุก ๓ ปี โจทก์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าการที่โจทก์ฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายขึ้นมานี้ ศาลฎีกาต้องถือข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ เมื่อศาลอุทธรณ์ฟังว่าผู้ตายขึ้นเรือนเพื่อจับกุมจำเลยไม่ใช่เป็นการกระทำของเจ้าพนักงานและศาลอุทธรณ์ไม่ฟังว่าจำเลยจะหลบหนีและไม่ฟังว่า++ได้แจ้งว่า ได้ร้องทุกข์ไว้ตามระเบียบ คดี ไม่เข้า ม.๗๘ ข้อ ๓-๔ ดังโจทก์ฎีกาจึงไม่มีเหตุเปลี่ยนแปลงคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ส่วนฎีกาของจำเลยนั้นตามข้อเท็จจริงก็ไม่ปรากฎว่าผู้ตายจะมาทำลายชีวิตร์ เกียรติยศและชื่อเสียง ซึ่งเป็นความจำเป็นที่จำเลยจะฆ่าผู้ตาย การกระทำของจำเลยไม่เข้า ม.๕๐ แห่งกฎหมายอาญา ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยฆ่าคนตายเกินสมควรแก่เหตุชอบแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 625/2482อัยยการขุขันธ์โจทก์นายอ่อน รินทรจำเลย ป.อ. ม. 50, ม. 53, ม. 249พฤตติการณ์ที่ถือว่าเป็นการฆ่าคนตายโดยป้องกัน+สมควรแก่เหตุ+นันขึ้นไปจับบุคคลถึง+เรือนเขาโดยไม่มีหมาย+กรณีไม่เข้าในข้อยกเว้น 4 ประการของมาตรา 78 แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา ดังนี้ การกระทำของกำนันไม่ถือว่าเป็นการกระทำของเจ้าพนักงานผู้กระทำตามหน้าที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าการที่ผู้ตายขึ้นไปบนเรือนเพื่อจับกุมจำเลยนั้นเป็นไปโดยมิชอบด้วยหน้าที่ เพราะประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๗๘ นั้น พนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจจะจับผู้ใดโดยไม่มีหมายนั้นไม่ได้ เว้นแต่กรณี ๔ ประการ ที่ระบุไว้ เหตุการนี้หาได้อยู่ในกรณีที่กฎหมายระบุไว้ไม่ การกระทำของผู้ตายจึงไม่เรียกว่าเป็นการกระทำของเจ้าพนักงานการที่จำเลยใช้มีดฟันผู้ตายดังนี้จึงเป็นการป้องกันเกินสมควรแก่เหตุ พิพากษาแก้ศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๔๙,๕๐,๕๓ จำคุก ๓ ปี โจทก์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าการที่โจทก์ฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายขึ้นมานี้ ศาลฎีกาต้องถือข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ เมื่อศาลอุทธรณ์ฟังว่าผู้ตายขึ้นเรือนเพื่อจับกุมจำเลยไม่ใช่เป็นการกระทำของเจ้าพนักงานและศาลอุทธรณ์ไม่ฟังว่าจำเลยจะหลบหนีและไม่ฟังว่า++ได้แจ้งว่า ได้ร้องทุกข์ไว้ตามระเบียบ คดี ไม่เข้า ม.๗๘ ข้อ ๓-๔ ดังโจทก์ฎีกาจึงไม่มีเหตุเปลี่ยนแปลงคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ส่วนฎีกาของจำเลยนั้นตามข้อเท็จจริงก็ไม่ปรากฎว่าผู้ตายจะมาทำลายชีวิตร์ เกียรติยศและชื่อเสียง ซึ่งเป็นความจำเป็นที่จำเลยจะฆ่าผู้ตาย การกระทำของจำเลยไม่เข้า ม.๕๐ แห่งกฎหมายอาญา ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยฆ่าคนตายเกินสมควรแก่เหตุชอบแล้ว พิพากษายืน(อมาตย-วิเศษ-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าการที่ผู้ตายขึ้นไปบนเรือนเพื่อจับกุมจำเลยนั้นเป็นไปโดยมิชอบด้วยหน้าที่ เพราะประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๗๘ นั้น พนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจจะจับผู้ใดโดยไม่มีหมายนั้นไม่ได้ เว้นแต่กรณี ๔ ประการ ที่ระบุไว้ เหตุการนี้หาได้อยู่ในกรณีที่กฎหมายระบุไว้ไม่ การกระทำของผู้ตายจึงไม่เรียกว่าเป็นการกระทำของเจ้าพนักงานการที่จำเลยใช้มีดฟันผู้ตายดังนี้จึงเป็นการป้องกันเกินสมควรแก่เหตุ พิพากษาแก้ศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๔๙,๕๐,๕๓ จำคุก ๓ ปี โจทก์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าการที่โจทก์ฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายขึ้นมานี้ ศาลฎีกาต้องถือข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ เมื่อศาลอุทธรณ์ฟังว่าผู้ตายขึ้นเรือนเพื่อจับกุมจำเลยไม่ใช่เป็นการกระทำของเจ้าพนักงานและศาลอุทธรณ์ไม่ฟังว่าจำเลยจะหลบหนีและไม่ฟังว่า++ได้แจ้งว่า ได้ร้องทุกข์ไว้ตามระเบียบ คดี ไม่เข้า ม.๗๘ ข้อ ๓-๔ ดังโจทก์ฎีกาจึงไม่มีเหตุเปลี่ยนแปลงคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ส่วนฎีกาของจำเลยนั้นตามข้อเท็จจริงก็ไม่ปรากฎว่าผู้ตายจะมาทำลายชีวิตร์ เกียรติยศและชื่อเสียง ซึ่งเป็นความจำเป็นที่จำเลยจะฆ่าผู้ตาย การกระทำของจำเลยไม่เข้า ม.๕๐ แห่งกฎหมายอาญา ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยฆ่าคนตายเกินสมควรแก่เหตุชอบแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 625/2482อัยยการขุขันธ์โจทก์นายอ่อน รินทรจำเลย ป.อ. ม. 50, ม. 53, ม. 249พฤตติการณ์ที่ถือว่าเป็นการฆ่าคนตายโดยป้องกัน+สมควรแก่เหตุ+นันขึ้นไปจับบุคคลถึง+เรือนเขาโดยไม่มีหมาย+กรณีไม่เข้าในข้อยกเว้น 4 ประการของมาตรา 78 แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา ดังนี้ การกระทำของกำนันไม่ถือว่าเป็นการกระทำของเจ้าพนักงานผู้กระทำตามหน้าที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าการที่ผู้ตายขึ้นไปบนเรือนเพื่อจับกุมจำเลยนั้นเป็นไปโดยมิชอบด้วยหน้าที่ เพราะประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๗๘ นั้น พนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจจะจับผู้ใดโดยไม่มีหมายนั้นไม่ได้ เว้นแต่กรณี ๔ ประการ ที่ระบุไว้ เหตุการนี้หาได้อยู่ในกรณีที่กฎหมายระบุไว้ไม่ การกระทำของผู้ตายจึงไม่เรียกว่าเป็นการกระทำของเจ้าพนักงานการที่จำเลยใช้มีดฟันผู้ตายดังนี้จึงเป็นการป้องกันเกินสมควรแก่เหตุ พิพากษาแก้ศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๔๙,๕๐,๕๓ จำคุก ๓ ปี โจทก์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าการที่โจทก์ฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายขึ้นมานี้ ศาลฎีกาต้องถือข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ เมื่อศาลอุทธรณ์ฟังว่าผู้ตายขึ้นเรือนเพื่อจับกุมจำเลยไม่ใช่เป็นการกระทำของเจ้าพนักงานและศาลอุทธรณ์ไม่ฟังว่าจำเลยจะหลบหนีและไม่ฟังว่า++ได้แจ้งว่า ได้ร้องทุกข์ไว้ตามระเบียบ คดี ไม่เข้า ม.๗๘ ข้อ ๓-๔ ดังโจทก์ฎีกาจึงไม่มีเหตุเปลี่ยนแปลงคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ส่วนฎีกาของจำเลยนั้นตามข้อเท็จจริงก็ไม่ปรากฎว่าผู้ตายจะมาทำลายชีวิตร์ เกียรติยศและชื่อเสียง ซึ่งเป็นความจำเป็นที่จำเลยจะฆ่าผู้ตาย การกระทำของจำเลยไม่เข้า ม.๕๐ แห่งกฎหมายอาญา ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยฆ่าคนตายเกินสมควรแก่เหตุชอบแล้ว พิพากษายืน(อมาตย-วิเศษ-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ