คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 706/2490หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยปล้นทำให้เขาตาย เมื่อไม่ปรากฎว่าบาดแผลที่ถูกทำร้ายนั้นได้หายแล้ว หรือตายเพราะเหตุอื่น ถึงแม้การรักษาจะไม่ดีและรักษานานสักเท่าใด จำเลยก็ต้องมีความผิดตาม ม. 301 ตอน 4โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๕ ตุลาคม ๒๔๘๘ จำเลยกันพวกสมคบกันปล้นเอาเรือหมูไปจากนายยศ และใช้มีดทำร้ายร่างกายนายยศบาดเจ็บสาหัส ต่อมาวันที่ ๑๔ มกราคม ๒๔๘๙ นายยศได้ถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผนนั้น ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยปล้นและทำร้ายร่างกายนายยศมีบาดเจ็บสาหัสจริง แต่นายยศรักษาตัวอยู่ถึง ๓ เดือนเศษ ใช้หมอไม่ดี, และทำการรักษาไม่ดี จึงตาย จะหาว่าเจตนาฆ่าไม่ถนัด พิพากษาให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๕๖, ๓๐๑ พ.ร.บ.แก้ไข ๒๔๗๗ (ฉะบับที่ ๔) มาตรา ๗ ตอน ๒ จำคุก ๑๕ ปี โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า นายยศมีบาดแผนฉกรรจ์ที่ไหล่ซ้ายกว้าง ๖ ซ.ม. ยาว ๑๗ ซ.ม. ลึกจดกระดูก การรักษาจะเป็นประการใดก็ตาม เมื่อไม่ได้ความว่า บาดแผลนั้นได้หายแล้วและนายยศถึงแก่ความตายเพราะเหตุอื่น จำเลยก็ต้องมีผิดฐานปล้นและทำให้เขาถึงแก่ความตาย ตามมาตรา ๓๐๑ ตอน ๔ พิพากษาแก้ให้จำคุกตลอดชีวิตร์ จำเลยฎีกา, ศาลฎีกาเห็นว่า พะยานจำเลยไม่มีน้ำหนักหักล้างพะยานโจทก์ได้ และได้ความว่านายยศตายเพราะพิษบาดแผนที่ถูกจำเลยทำร้าย ถึงแม้การรักษาจะไม่ดี จำเลยก็ต้องมีความผิดฐานปล้นทำให้เขาตาย ตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๓๐๑ ตอน ๔ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 706/2490อัยยการจังหวัดสิงห์บุรีโจทก์นายช้อน เนื้อน่วมจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 254, ม. 256, ม. 301โจทก์ฟ้องว่าจำเลยปล้นทำให้เขาตาย เมื่อไม่ปรากฎว่าบาดแผลที่ถูกทำร้ายนั้นได้หายแล้ว หรือตายเพราะเหตุอื่น ถึงแม้การรักษาจะไม่ดีและรักษานานสักเท่าใด จำเลยก็ต้องมีความผิดตาม ม. 301 ตอน 4โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๕ ตุลาคม ๒๔๘๘ จำเลยกันพวกสมคบกันปล้นเอาเรือหมูไปจากนายยศ และใช้มีดทำร้ายร่างกายนายยศบาดเจ็บสาหัส ต่อมาวันที่ ๑๔ มกราคม ๒๔๘๙ นายยศได้ถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผนนั้น ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยปล้นและทำร้ายร่างกายนายยศมีบาดเจ็บสาหัสจริง แต่นายยศรักษาตัวอยู่ถึง ๓ เดือนเศษ ใช้หมอไม่ดี, และทำการรักษาไม่ดี จึงตาย จะหาว่าเจตนาฆ่าไม่ถนัด พิพากษาให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๕๖, ๓๐๑ พ.ร.บ.แก้ไข ๒๔๗๗ (ฉะบับที่ ๔) มาตรา ๗ ตอน ๒ จำคุก ๑๕ ปี โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า นายยศมีบาดแผนฉกรรจ์ที่ไหล่ซ้ายกว้าง ๖ ซ.ม. ยาว ๑๗ ซ.ม. ลึกจดกระดูก การรักษาจะเป็นประการใดก็ตาม เมื่อไม่ได้ความว่า บาดแผลนั้นได้หายแล้วและนายยศถึงแก่ความตายเพราะเหตุอื่น จำเลยก็ต้องมีผิดฐานปล้นและทำให้เขาถึงแก่ความตาย ตามมาตรา ๓๐๑ ตอน ๔ พิพากษาแก้ให้จำคุกตลอดชีวิตร์ จำเลยฎีกา, ศาลฎีกาเห็นว่า พะยานจำเลยไม่มีน้ำหนักหักล้างพะยานโจทก์ได้ และได้ความว่านายยศตายเพราะพิษบาดแผนที่ถูกจำเลยทำร้าย ถึงแม้การรักษาจะไม่ดี จำเลยก็ต้องมีความผิดฐานปล้นทำให้เขาตาย ตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๓๐๑ ตอน ๔ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(ประวัติ ปัตตพงศ์-ธรรมบัณฑิต-ชัยประชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๕ ตุลาคม ๒๔๘๘ จำเลยกันพวกสมคบกันปล้นเอาเรือหมูไปจากนายยศ และใช้มีดทำร้ายร่างกายนายยศบาดเจ็บสาหัส ต่อมาวันที่ ๑๔ มกราคม ๒๔๘๙ นายยศได้ถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผนนั้น ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยปล้นและทำร้ายร่างกายนายยศมีบาดเจ็บสาหัสจริง แต่นายยศรักษาตัวอยู่ถึง ๓ เดือนเศษ ใช้หมอไม่ดี, และทำการรักษาไม่ดี จึงตาย จะหาว่าเจตนาฆ่าไม่ถนัด พิพากษาให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๕๖, ๓๐๑ พ.ร.บ.แก้ไข ๒๔๗๗ (ฉะบับที่ ๔) มาตรา ๗ ตอน ๒ จำคุก ๑๕ ปี โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า นายยศมีบาดแผนฉกรรจ์ที่ไหล่ซ้ายกว้าง ๖ ซ.ม. ยาว ๑๗ ซ.ม. ลึกจดกระดูก การรักษาจะเป็นประการใดก็ตาม เมื่อไม่ได้ความว่า บาดแผลนั้นได้หายแล้วและนายยศถึงแก่ความตายเพราะเหตุอื่น จำเลยก็ต้องมีผิดฐานปล้นและทำให้เขาถึงแก่ความตาย ตามมาตรา ๓๐๑ ตอน ๔ พิพากษาแก้ให้จำคุกตลอดชีวิตร์ จำเลยฎีกา, ศาลฎีกาเห็นว่า พะยานจำเลยไม่มีน้ำหนักหักล้างพะยานโจทก์ได้ และได้ความว่านายยศตายเพราะพิษบาดแผนที่ถูกจำเลยทำร้าย ถึงแม้การรักษาจะไม่ดี จำเลยก็ต้องมีความผิดฐานปล้นทำให้เขาตาย ตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๓๐๑ ตอน ๔ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 706/2490อัยยการจังหวัดสิงห์บุรีโจทก์นายช้อน เนื้อน่วมจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 254, ม. 256, ม. 301โจทก์ฟ้องว่าจำเลยปล้นทำให้เขาตาย เมื่อไม่ปรากฎว่าบาดแผลที่ถูกทำร้ายนั้นได้หายแล้ว หรือตายเพราะเหตุอื่น ถึงแม้การรักษาจะไม่ดีและรักษานานสักเท่าใด จำเลยก็ต้องมีความผิดตาม ม. 301 ตอน 4โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๕ ตุลาคม ๒๔๘๘ จำเลยกันพวกสมคบกันปล้นเอาเรือหมูไปจากนายยศ และใช้มีดทำร้ายร่างกายนายยศบาดเจ็บสาหัส ต่อมาวันที่ ๑๔ มกราคม ๒๔๘๙ นายยศได้ถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผนนั้น ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยปล้นและทำร้ายร่างกายนายยศมีบาดเจ็บสาหัสจริง แต่นายยศรักษาตัวอยู่ถึง ๓ เดือนเศษ ใช้หมอไม่ดี, และทำการรักษาไม่ดี จึงตาย จะหาว่าเจตนาฆ่าไม่ถนัด พิพากษาให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๕๖, ๓๐๑ พ.ร.บ.แก้ไข ๒๔๗๗ (ฉะบับที่ ๔) มาตรา ๗ ตอน ๒ จำคุก ๑๕ ปี โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า นายยศมีบาดแผนฉกรรจ์ที่ไหล่ซ้ายกว้าง ๖ ซ.ม. ยาว ๑๗ ซ.ม. ลึกจดกระดูก การรักษาจะเป็นประการใดก็ตาม เมื่อไม่ได้ความว่า บาดแผลนั้นได้หายแล้วและนายยศถึงแก่ความตายเพราะเหตุอื่น จำเลยก็ต้องมีผิดฐานปล้นและทำให้เขาถึงแก่ความตาย ตามมาตรา ๓๐๑ ตอน ๔ พิพากษาแก้ให้จำคุกตลอดชีวิตร์ จำเลยฎีกา, ศาลฎีกาเห็นว่า พะยานจำเลยไม่มีน้ำหนักหักล้างพะยานโจทก์ได้ และได้ความว่านายยศตายเพราะพิษบาดแผนที่ถูกจำเลยทำร้าย ถึงแม้การรักษาจะไม่ดี จำเลยก็ต้องมีความผิดฐานปล้นทำให้เขาตาย ตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๓๐๑ ตอน ๔ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(ประวัติ ปัตตพงศ์-ธรรมบัณฑิต-ชัยประชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ