คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 950/2498หลักกฎหมาย: เกี่ยวกับสถานที่เกิดเหตุโจทก์ว่าเกิดที่แห่งหนึ่ง จำเลยว่าเกิดที่อีกแห่งหนึ่ง จำเลยจึงขอร้องให้ศาลไปเผชิญสืบ ศาลชั้นต้นสั่งว่าข้อเท็จจริงในสำนวนของทั้งสองฝ่ายเป็นการที่ศาลเข้าใจดีแล้วไม่จำเป็นต้องออกไปตรวจดูที่เกิดเหตุ ฉะนั้นในข้อที่ศาลจะไปเผชิญสืบสถานที่เกิดเหตุหรือไม่นี้จึงเกี่ยวกับข้อเท็จจริงไม่ใช้ข้อกฎหมาย เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย 2 เดือน ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ฎีกาของจำเลยจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำร้ายร่างกายนางเว้นตี้มีบาดเจ็บ จำเลยเคยต้องโทษมาแล้วมากระทำผิดอีกภายใน 5 ปี ขอให้ลงโทษและเพิ่มโทษนางเว้นตี้ผู้เสียหายขอเป็นโจทก์ร่วมจำเลยรับในข้อต้องโทษ นอกนั้นปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยกระทำผิดตามฟ้องจริง พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม มาตรา 254 จำคุก 1 เดือน 15 วัน เพิ่มโทษตามมาตรา 72 เป็นลงโทษจำคุก 2 เดือน และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับเฉพาะฎีกาข้อ 3 ที่อ้างว่าเป็นข้อกฎหมาย นอกนั้นเป็นข้อเท็จจริงไม่รับที่จำเลยฎีกาว่าจำเลยได้ร้องขอให้ศาลชั้นต้นไปเผชิญสืบสถานที่เกิดเหตุซึ่งเป็นสาระสำคัญของคดีหากจำเลยสืบสมข้อต่อสู้ย่อมพ้นความผิด แต่ศาลสั่งงดเสียจึงเห็นเป็นข้อกฎหมายนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าในการสืบฝ่ายโจทก์ว่าเหตุเกิดแห่งหนึ่ง แต่จำเลยว่าเหตุเกิดอีกแห่งหนึ่ง จำเลยจึงร้องขอให้ศาลไปเผชิญสืบสถานที่เกิดเหตุศาลชั้นต้นสั่งว่าข้อเท็จจริงในสำนวนของทั้งสองฝ่ายเป็นการที่ศาลเข้าใจดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องออกไปตรวจดูที่เกิดเหตุ ฉะนั้นในข้อที่ศาลจะไปเผชิญสืบสถานที่เกิดเหตุหรือไม่นี้จึงเกี่ยวกับข้อเท็จจริงไม่ใช่ข้อกฎหมาย ฎีกาจำเลยต้องห้ามพิพากษาให้ยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 950/2498พนักงานอัยการกรมอัยการ และนางอุ้ยตี้ แซ่อึ้ง หรือโจทก์นางเว้นตี้ แซ่อึ้ง หรือแซ่อุ้ยโจทก์นางโบ้หยี แซ่อุ้ยจำเลย ป.วิ.อ. ม. 218เกี่ยวกับสถานที่เกิดเหตุโจทก์ว่าเกิดที่แห่งหนึ่ง จำเลยว่าเกิดที่อีกแห่งหนึ่ง จำเลยจึงขอร้องให้ศาลไปเผชิญสืบ ศาลชั้นต้นสั่งว่าข้อเท็จจริงในสำนวนของทั้งสองฝ่ายเป็นการที่ศาลเข้าใจดีแล้วไม่จำเป็นต้องออกไปตรวจดูที่เกิดเหตุ ฉะนั้นในข้อที่ศาลจะไปเผชิญสืบสถานที่เกิดเหตุหรือไม่นี้จึงเกี่ยวกับข้อเท็จจริงไม่ใช้ข้อกฎหมาย เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย 2 เดือน ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ฎีกาของจำเลยจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำร้ายร่างกายนางเว้นตี้มีบาดเจ็บ จำเลยเคยต้องโทษมาแล้วมากระทำผิดอีกภายใน 5 ปี ขอให้ลงโทษและเพิ่มโทษนางเว้นตี้ผู้เสียหายขอเป็นโจทก์ร่วมจำเลยรับในข้อต้องโทษ นอกนั้นปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยกระทำผิดตามฟ้องจริง พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม มาตรา 254 จำคุก 1 เดือน 15 วัน เพิ่มโทษตามมาตรา 72 เป็นลงโทษจำคุก 2 เดือน และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับเฉพาะฎีกาข้อ 3 ที่อ้างว่าเป็นข้อกฎหมาย นอกนั้นเป็นข้อเท็จจริงไม่รับที่จำเลยฎีกาว่าจำเลยได้ร้องขอให้ศาลชั้นต้นไปเผชิญสืบสถานที่เกิดเหตุซึ่งเป็นสาระสำคัญของคดีหากจำเลยสืบสมข้อต่อสู้ย่อมพ้นความผิด แต่ศาลสั่งงดเสียจึงเห็นเป็นข้อกฎหมายนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าในการสืบฝ่ายโจทก์ว่าเหตุเกิดแห่งหนึ่ง แต่จำเลยว่าเหตุเกิดอีกแห่งหนึ่ง จำเลยจึงร้องขอให้ศาลไปเผชิญสืบสถานที่เกิดเหตุศาลชั้นต้นสั่งว่าข้อเท็จจริงในสำนวนของทั้งสองฝ่ายเป็นการที่ศาลเข้าใจดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องออกไปตรวจดูที่เกิดเหตุ ฉะนั้นในข้อที่ศาลจะไปเผชิญสืบสถานที่เกิดเหตุหรือไม่นี้จึงเกี่ยวกับข้อเท็จจริงไม่ใช่ข้อกฎหมาย ฎีกาจำเลยต้องห้ามพิพากษาให้ยกฎีกาจำเลย(ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-มนูกิจวิมลอรรถ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำร้ายร่างกายนางเว้นตี้มีบาดเจ็บ จำเลยเคยต้องโทษมาแล้วมากระทำผิดอีกภายใน 5 ปี ขอให้ลงโทษและเพิ่มโทษนางเว้นตี้ผู้เสียหายขอเป็นโจทก์ร่วมจำเลยรับในข้อต้องโทษ นอกนั้นปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยกระทำผิดตามฟ้องจริง พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม มาตรา 254 จำคุก 1 เดือน 15 วัน เพิ่มโทษตามมาตรา 72 เป็นลงโทษจำคุก 2 เดือน และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับเฉพาะฎีกาข้อ 3 ที่อ้างว่าเป็นข้อกฎหมาย นอกนั้นเป็นข้อเท็จจริงไม่รับที่จำเลยฎีกาว่าจำเลยได้ร้องขอให้ศาลชั้นต้นไปเผชิญสืบสถานที่เกิดเหตุซึ่งเป็นสาระสำคัญของคดีหากจำเลยสืบสมข้อต่อสู้ย่อมพ้นความผิด แต่ศาลสั่งงดเสียจึงเห็นเป็นข้อกฎหมายนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าในการสืบฝ่ายโจทก์ว่าเหตุเกิดแห่งหนึ่ง แต่จำเลยว่าเหตุเกิดอีกแห่งหนึ่ง จำเลยจึงร้องขอให้ศาลไปเผชิญสืบสถานที่เกิดเหตุศาลชั้นต้นสั่งว่าข้อเท็จจริงในสำนวนของทั้งสองฝ่ายเป็นการที่ศาลเข้าใจดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องออกไปตรวจดูที่เกิดเหตุ ฉะนั้นในข้อที่ศาลจะไปเผชิญสืบสถานที่เกิดเหตุหรือไม่นี้จึงเกี่ยวกับข้อเท็จจริงไม่ใช่ข้อกฎหมาย ฎีกาจำเลยต้องห้ามพิพากษาให้ยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 950/2498พนักงานอัยการกรมอัยการ และนางอุ้ยตี้ แซ่อึ้ง หรือโจทก์นางเว้นตี้ แซ่อึ้ง หรือแซ่อุ้ยโจทก์นางโบ้หยี แซ่อุ้ยจำเลย ป.วิ.อ. ม. 218เกี่ยวกับสถานที่เกิดเหตุโจทก์ว่าเกิดที่แห่งหนึ่ง จำเลยว่าเกิดที่อีกแห่งหนึ่ง จำเลยจึงขอร้องให้ศาลไปเผชิญสืบ ศาลชั้นต้นสั่งว่าข้อเท็จจริงในสำนวนของทั้งสองฝ่ายเป็นการที่ศาลเข้าใจดีแล้วไม่จำเป็นต้องออกไปตรวจดูที่เกิดเหตุ ฉะนั้นในข้อที่ศาลจะไปเผชิญสืบสถานที่เกิดเหตุหรือไม่นี้จึงเกี่ยวกับข้อเท็จจริงไม่ใช้ข้อกฎหมาย เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย 2 เดือน ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ฎีกาของจำเลยจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำร้ายร่างกายนางเว้นตี้มีบาดเจ็บ จำเลยเคยต้องโทษมาแล้วมากระทำผิดอีกภายใน 5 ปี ขอให้ลงโทษและเพิ่มโทษนางเว้นตี้ผู้เสียหายขอเป็นโจทก์ร่วมจำเลยรับในข้อต้องโทษ นอกนั้นปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยกระทำผิดตามฟ้องจริง พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม มาตรา 254 จำคุก 1 เดือน 15 วัน เพิ่มโทษตามมาตรา 72 เป็นลงโทษจำคุก 2 เดือน และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับเฉพาะฎีกาข้อ 3 ที่อ้างว่าเป็นข้อกฎหมาย นอกนั้นเป็นข้อเท็จจริงไม่รับที่จำเลยฎีกาว่าจำเลยได้ร้องขอให้ศาลชั้นต้นไปเผชิญสืบสถานที่เกิดเหตุซึ่งเป็นสาระสำคัญของคดีหากจำเลยสืบสมข้อต่อสู้ย่อมพ้นความผิด แต่ศาลสั่งงดเสียจึงเห็นเป็นข้อกฎหมายนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าในการสืบฝ่ายโจทก์ว่าเหตุเกิดแห่งหนึ่ง แต่จำเลยว่าเหตุเกิดอีกแห่งหนึ่ง จำเลยจึงร้องขอให้ศาลไปเผชิญสืบสถานที่เกิดเหตุศาลชั้นต้นสั่งว่าข้อเท็จจริงในสำนวนของทั้งสองฝ่ายเป็นการที่ศาลเข้าใจดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องออกไปตรวจดูที่เกิดเหตุ ฉะนั้นในข้อที่ศาลจะไปเผชิญสืบสถานที่เกิดเหตุหรือไม่นี้จึงเกี่ยวกับข้อเท็จจริงไม่ใช่ข้อกฎหมาย ฎีกาจำเลยต้องห้ามพิพากษาให้ยกฎีกาจำเลย(ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-มนูกิจวิมลอรรถ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ