คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1148/2497หลักกฎหมาย: สำเนาเอกสารซึ่งเจ้าพนักงานและคู่ความได้รับรองถูกต้องแล้วให้ถือว่าเป็นอันเพียงพอในการที่จะนำมาแสดงโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินและเรือนพิพาทให้จำเลยซึ่งเป็นหลานอาศัยโจทก์ขอทำนิติกรรมโอนที่ดินและเรือนให้หลานอีกคนหนึ่ง จำเลยคัดค้านเถียงกรรมสิทธิ์ จึงขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทจำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทตามฟ้องเป็นของบิดามารดาจำเลยโจทก์เองเป็นผู้อาศัยอยู่ จำเลยได้ครอบครองที่พิพาทมาต่อจากบิดามารดาโดยเจตนาเป็นเจ้าของหลายสิบปีแล้วระหว่างพิจารณาก่อนสืบพยาน นางจับโจทก์ตาย นายหล้ายภู่กลางบุตรโจทก์ ได้ขอเป็นโจทก์แทนเพื่อดำเนินคดีต่อไป โดยอ้างว่าเป็นผู้รับมรดกของโจทก์โดยทางพินัยกรรม จำเลยไม่ค้าน ศาลอนุญาตศาลชั้นต้นฟังว่าที่ดินเป็นของนางจับโจทก์ จำเลยเป็นผู้อาศัยพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าพินัยกรรมที่จำเลยคัดค้านนั้นโจทก์มีพยานหลายปากประกอบพินัยกรรมว่าเวลาทำพินัยกรรมนางจับมีสติปกติดี ฝ่ายจำเลยไม่มีพยานหักล้างในข้อนี้ และฟังว่าที่พิพาทเป็นของนางจับโจทก์ส่วนที่จำเลยคัดค้านในฎีกาว่า ไม่ควรรับฟังเอกสารนี้เพราะไม่ใช่ต้นฉบับเป็นแต่สำเนาซึ่งคัดมาจากสำเนาอีกทีหนึ่งนั้น เอกสารนี้ปรากฏว่าเจ้าพนักงานได้เซ็นชื่อรับรองว่าเป็นสำเนาอันถูกต้องกับต้นฉบับเดิมทั้งจำเลยเองก็แถลงรับรองเอกสารนี้แล้ว ข้อคัดค้านของจำเลยจึงตกไปพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1148/2497นางจับ ภู่กลาง โดยนายหล้าย ภู่กลางโจทก์นายอั้น ที่ 1 นางกิมซิ่น หรือจำนงค์ ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 93 (3)สำเนาเอกสารซึ่งเจ้าพนักงานและคู่ความได้รับรองถูกต้องแล้วให้ถือว่าเป็นอันเพียงพอในการที่จะนำมาแสดงโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินและเรือนพิพาทให้จำเลยซึ่งเป็นหลานอาศัยโจทก์ขอทำนิติกรรมโอนที่ดินและเรือนให้หลานอีกคนหนึ่ง จำเลยคัดค้านเถียงกรรมสิทธิ์ จึงขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทจำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทตามฟ้องเป็นของบิดามารดาจำเลยโจทก์เองเป็นผู้อาศัยอยู่ จำเลยได้ครอบครองที่พิพาทมาต่อจากบิดามารดาโดยเจตนาเป็นเจ้าของหลายสิบปีแล้วระหว่างพิจารณาก่อนสืบพยาน นางจับโจทก์ตาย นายหล้ายภู่กลางบุตรโจทก์ ได้ขอเป็นโจทก์แทนเพื่อดำเนินคดีต่อไป โดยอ้างว่าเป็นผู้รับมรดกของโจทก์โดยทางพินัยกรรม จำเลยไม่ค้าน ศาลอนุญาตศาลชั้นต้นฟังว่าที่ดินเป็นของนางจับโจทก์ จำเลยเป็นผู้อาศัยพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าพินัยกรรมที่จำเลยคัดค้านนั้นโจทก์มีพยานหลายปากประกอบพินัยกรรมว่าเวลาทำพินัยกรรมนางจับมีสติปกติดี ฝ่ายจำเลยไม่มีพยานหักล้างในข้อนี้ และฟังว่าที่พิพาทเป็นของนางจับโจทก์ส่วนที่จำเลยคัดค้านในฎีกาว่า ไม่ควรรับฟังเอกสารนี้เพราะไม่ใช่ต้นฉบับเป็นแต่สำเนาซึ่งคัดมาจากสำเนาอีกทีหนึ่งนั้น เอกสารนี้ปรากฏว่าเจ้าพนักงานได้เซ็นชื่อรับรองว่าเป็นสำเนาอันถูกต้องกับต้นฉบับเดิมทั้งจำเลยเองก็แถลงรับรองเอกสารนี้แล้ว ข้อคัดค้านของจำเลยจึงตกไปพิพากษายืน(ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-นนทประชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินและเรือนพิพาทให้จำเลยซึ่งเป็นหลานอาศัยโจทก์ขอทำนิติกรรมโอนที่ดินและเรือนให้หลานอีกคนหนึ่ง จำเลยคัดค้านเถียงกรรมสิทธิ์ จึงขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทจำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทตามฟ้องเป็นของบิดามารดาจำเลยโจทก์เองเป็นผู้อาศัยอยู่ จำเลยได้ครอบครองที่พิพาทมาต่อจากบิดามารดาโดยเจตนาเป็นเจ้าของหลายสิบปีแล้วระหว่างพิจารณาก่อนสืบพยาน นางจับโจทก์ตาย นายหล้ายภู่กลางบุตรโจทก์ ได้ขอเป็นโจทก์แทนเพื่อดำเนินคดีต่อไป โดยอ้างว่าเป็นผู้รับมรดกของโจทก์โดยทางพินัยกรรม จำเลยไม่ค้าน ศาลอนุญาตศาลชั้นต้นฟังว่าที่ดินเป็นของนางจับโจทก์ จำเลยเป็นผู้อาศัยพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าพินัยกรรมที่จำเลยคัดค้านนั้นโจทก์มีพยานหลายปากประกอบพินัยกรรมว่าเวลาทำพินัยกรรมนางจับมีสติปกติดี ฝ่ายจำเลยไม่มีพยานหักล้างในข้อนี้ และฟังว่าที่พิพาทเป็นของนางจับโจทก์ส่วนที่จำเลยคัดค้านในฎีกาว่า ไม่ควรรับฟังเอกสารนี้เพราะไม่ใช่ต้นฉบับเป็นแต่สำเนาซึ่งคัดมาจากสำเนาอีกทีหนึ่งนั้น เอกสารนี้ปรากฏว่าเจ้าพนักงานได้เซ็นชื่อรับรองว่าเป็นสำเนาอันถูกต้องกับต้นฉบับเดิมทั้งจำเลยเองก็แถลงรับรองเอกสารนี้แล้ว ข้อคัดค้านของจำเลยจึงตกไปพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1148/2497นางจับ ภู่กลาง โดยนายหล้าย ภู่กลางโจทก์นายอั้น ที่ 1 นางกิมซิ่น หรือจำนงค์ ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 93 (3)สำเนาเอกสารซึ่งเจ้าพนักงานและคู่ความได้รับรองถูกต้องแล้วให้ถือว่าเป็นอันเพียงพอในการที่จะนำมาแสดงโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินและเรือนพิพาทให้จำเลยซึ่งเป็นหลานอาศัยโจทก์ขอทำนิติกรรมโอนที่ดินและเรือนให้หลานอีกคนหนึ่ง จำเลยคัดค้านเถียงกรรมสิทธิ์ จึงขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทจำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทตามฟ้องเป็นของบิดามารดาจำเลยโจทก์เองเป็นผู้อาศัยอยู่ จำเลยได้ครอบครองที่พิพาทมาต่อจากบิดามารดาโดยเจตนาเป็นเจ้าของหลายสิบปีแล้วระหว่างพิจารณาก่อนสืบพยาน นางจับโจทก์ตาย นายหล้ายภู่กลางบุตรโจทก์ ได้ขอเป็นโจทก์แทนเพื่อดำเนินคดีต่อไป โดยอ้างว่าเป็นผู้รับมรดกของโจทก์โดยทางพินัยกรรม จำเลยไม่ค้าน ศาลอนุญาตศาลชั้นต้นฟังว่าที่ดินเป็นของนางจับโจทก์ จำเลยเป็นผู้อาศัยพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าพินัยกรรมที่จำเลยคัดค้านนั้นโจทก์มีพยานหลายปากประกอบพินัยกรรมว่าเวลาทำพินัยกรรมนางจับมีสติปกติดี ฝ่ายจำเลยไม่มีพยานหักล้างในข้อนี้ และฟังว่าที่พิพาทเป็นของนางจับโจทก์ส่วนที่จำเลยคัดค้านในฎีกาว่า ไม่ควรรับฟังเอกสารนี้เพราะไม่ใช่ต้นฉบับเป็นแต่สำเนาซึ่งคัดมาจากสำเนาอีกทีหนึ่งนั้น เอกสารนี้ปรากฏว่าเจ้าพนักงานได้เซ็นชื่อรับรองว่าเป็นสำเนาอันถูกต้องกับต้นฉบับเดิมทั้งจำเลยเองก็แถลงรับรองเอกสารนี้แล้ว ข้อคัดค้านของจำเลยจึงตกไปพิพากษายืน(ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-นนทประชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ