คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 333/2512หลักกฎหมาย: โจทก์เป็นผู้เช่าที่ดินซึ่งมีบ้านของจำเลยปลูกอยู่โดยอาศัยสิทธิโจทก์. โจทก์เคยฟ้องขับไล่จำเลยมาแล้วครั้งหนึ่งให้รื้อบ้านออกไป. อ้างเหตุว่าจำเลยก่อความรำคาญ. แต่โจทก์จำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันโดยโจทก์ยอมรับว่าบ้านเป็นของจำเลย. โจทก์จะไม่รบกวนสิทธิของจำเลยเกี่ยวกับบ้านต่อไป. ซึ่งศาลได้พิพากษาตามยอม คดีถึงที่สุดแล้ว. บัดนี้โจทก์กลับมาฟ้องขับไล่ให้จำเลยรื้อบ้านออกไปจากที่ดินอีก. อ้างเหตุว่า จำเลยประพฤติตนไม่เหมาะสมโดยไม่ได้อ้างเหตุใหม่อะไรเลย. ย่อมเป็นการรื้อร้องฟ้องคดีที่ได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งถึงที่สุดแล้วในประเด็นได้วินิจฉัย. โดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกัน เป็นฟ้องซ้ำ.โจทก์ทำสัญญาประนีประนอมยอมความไว้ว่า. โจทก์จะไม่รบกวนสิทธิของจำเลยเกี่ยวกับบ้านต่อไป. หากจำเลยมิได้กระทำการใดๆ ขึ้นใหม่ จำเลยก็ย่อมมีสิทธิที่จะอยู่ในที่ดินที่โจทก์เช่าต่อไป. โจทก์จะอาศัยเหตุอย่างเดียวกับที่ฟ้องจำเลยและทำสัญญาประนีประนอมยอมความไว้แล้ว. มาฟ้องขับไล่จำเลยอีกมิได้.โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยรื้อบ้านของจำเลยออกไปจากที่ดินที่โจทก์เช่า และให้ใช้ค่าเสียหาย 4,500 บาท และค่าเสียหายต่อไปนับแต่เดือนพฤศจิกายน 2509 โดยโจทก์อ้างว่า จำเลยประพฤติตนไม่เหมาะสมโจทก์ไม่ประสงค์ให้อยู่ต่อไปและได้บอกกล่าวจำเลยให้ออกไปแล้ว จำเลยต่อสู้ว่า โจทก์เคยฟ้องขับไล่จำเลยและยอมความว่า จะไม่รบกวนสิทธิในบ้านของจำเลยอีกตลอดไป โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยอีกฟ้องโจทก์เคลือบคลุมและเป็นฟ้องซ้ำ จำเลยไม่เคยได้รับบอกกล่าวค่าเสียหายไม่มีมูลและสูงเกินกว่าเหตุ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย ข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์รับฟังมาได้ความว่า เดิมโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยให้รื้อบ้านพิพาทออกไปจากที่ดินที่โจทก์เช่ารายนี้อ้างเหตุว่า จำเลยก่อความรำคาญ ในที่สุดศาลพิพากษาตามสัญญาประนีประนอมยอมความว่า โจทก์ยอมรับว่า บ้านเป็นของจำเลยโจทก์จะไม่รบกวนสิทธิของจำเลยเกี่ยวกับบ้านรายพิพาทนี้ต่อไป คดีถึงที่สุดแล้ว ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยให้รื้อบ้านพิพาทออกไปจากที่ดินที่โจทก์เช่ารายนี้อีก อ้างเหตุว่าจำเลยประพฤติตนไม่เหมาะสมเป็นการรื้อร้องฟ้องคดีที่ได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งถึงที่สุดแล้วในประเด็นที่ได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกัน ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148อนึ่ง ในคดีเดิมโจทก์ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความไว้ว่า โจทก์จะไม่รบกวนสิทธิของจำเลยเกี่ยวกับบ้านดังกล่าวต่อไปถ้าจำเลยมิได้กระทำการใด ๆ ขึ้นใหม่ จำเลยก็ย่อมมีสิทธิที่จะอยู่ในที่เช่านี้ต่อไปคดีนี้โจทก์มิได้อ้างเหตุใหม่อะไรเลย คงอ้างเหตุอย่างเดียวกับที่ฟ้องจำเลยและทำสัญญาประนีประนอมยอมความไว้แล้ว โจทก์จึงฟ้องขับไล่จำเลยในคดีนี้อีกมิได้เพราะเป็นฟ้องซ้ำ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 333/2512์ นาย จรูญ ค้า สุวรรณโจทก์ย นาง ประทุมวัลย์ วิเชียรรัตน์จำเลย ป.พ.พ. ม. 109, ม. 537, ม. 544, ม. 1336, ม. 1410 ป.วิ.พ. ม. 145, ม. 148โจทก์เป็นผู้เช่าที่ดินซึ่งมีบ้านของจำเลยปลูกอยู่โดยอาศัยสิทธิโจทก์. โจทก์เคยฟ้องขับไล่จำเลยมาแล้วครั้งหนึ่งให้รื้อบ้านออกไป. อ้างเหตุว่าจำเลยก่อความรำคาญ. แต่โจทก์จำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันโดยโจทก์ยอมรับว่าบ้านเป็นของจำเลย. โจทก์จะไม่รบกวนสิทธิของจำเลยเกี่ยวกับบ้านต่อไป. ซึ่งศาลได้พิพากษาตามยอม คดีถึงที่สุดแล้ว. บัดนี้โจทก์กลับมาฟ้องขับไล่ให้จำเลยรื้อบ้านออกไปจากที่ดินอีก. อ้างเหตุว่า จำเลยประพฤติตนไม่เหมาะสมโดยไม่ได้อ้างเหตุใหม่อะไรเลย. ย่อมเป็นการรื้อร้องฟ้องคดีที่ได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งถึงที่สุดแล้วในประเด็นได้วินิจฉัย. โดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกัน เป็นฟ้องซ้ำ.โจทก์ทำสัญญาประนีประนอมยอมความไว้ว่า. โจทก์จะไม่รบกวนสิทธิของจำเลยเกี่ยวกับบ้านต่อไป. หากจำเลยมิได้กระทำการใดๆ ขึ้นใหม่ จำเลยก็ย่อมมีสิทธิที่จะอยู่ในที่ดินที่โจทก์เช่าต่อไป. โจทก์จะอาศัยเหตุอย่างเดียวกับที่ฟ้องจำเลยและทำสัญญาประนีประนอมยอมความไว้แล้ว. มาฟ้องขับไล่จำเลยอีกมิได้.โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยรื้อบ้านของจำเลยออกไปจากที่ดินที่โจทก์เช่า และให้ใช้ค่าเสียหาย 4,500 บาท และค่าเสียหายต่อไปนับแต่เดือนพฤศจิกายน 2509 โดยโจทก์อ้างว่า จำเลยประพฤติตนไม่เหมาะสมโจทก์ไม่ประสงค์ให้อยู่ต่อไปและได้บอกกล่าวจำเลยให้ออกไปแล้ว จำเลยต่อสู้ว่า โจทก์เคยฟ้องขับไล่จำเลยและยอมความว่า จะไม่รบกวนสิทธิในบ้านของจำเลยอีกตลอดไป โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยอีกฟ้องโจทก์เคลือบคลุมและเป็นฟ้องซ้ำ จำเลยไม่เคยได้รับบอกกล่าวค่าเสียหายไม่มีมูลและสูงเกินกว่าเหตุ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย ข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์รับฟังมาได้ความว่า เดิมโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยให้รื้อบ้านพิพาทออกไปจากที่ดินที่โจทก์เช่ารายนี้อ้างเหตุว่า จำเลยก่อความรำคาญ ในที่สุดศาลพิพากษาตามสัญญาประนีประนอมยอมความว่า โจทก์ยอมรับว่า บ้านเป็นของจำเลยโจทก์จะไม่รบกวนสิทธิของจำเลยเกี่ยวกับบ้านรายพิพาทนี้ต่อไป คดีถึงที่สุดแล้ว ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยให้รื้อบ้านพิพาทออกไปจากที่ดินที่โจทก์เช่ารายนี้อีก อ้างเหตุว่าจำเลยประพฤติตนไม่เหมาะสมเป็นการรื้อร้องฟ้องคดีที่ได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งถึงที่สุดแล้วในประเด็นที่ได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกัน ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148อนึ่ง ในคดีเดิมโจทก์ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความไว้ว่า โจทก์จะไม่รบกวนสิทธิของจำเลยเกี่ยวกับบ้านดังกล่าวต่อไปถ้าจำเลยมิได้กระทำการใด ๆ ขึ้นใหม่ จำเลยก็ย่อมมีสิทธิที่จะอยู่ในที่เช่านี้ต่อไปคดีนี้โจทก์มิได้อ้างเหตุใหม่อะไรเลย คงอ้างเหตุอย่างเดียวกับที่ฟ้องจำเลยและทำสัญญาประนีประนอมยอมความไว้แล้ว โจทก์จึงฟ้องขับไล่จำเลยในคดีนี้อีกมิได้เพราะเป็นฟ้องซ้ำ พิพากษายืน.(ไฉน บุญยก-สุธี โรจนธรรม-วิริยะ เกิดศิริ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยรื้อบ้านของจำเลยออกไปจากที่ดินที่โจทก์เช่า และให้ใช้ค่าเสียหาย 4,500 บาท และค่าเสียหายต่อไปนับแต่เดือนพฤศจิกายน 2509 โดยโจทก์อ้างว่า จำเลยประพฤติตนไม่เหมาะสมโจทก์ไม่ประสงค์ให้อยู่ต่อไปและได้บอกกล่าวจำเลยให้ออกไปแล้ว จำเลยต่อสู้ว่า โจทก์เคยฟ้องขับไล่จำเลยและยอมความว่า จะไม่รบกวนสิทธิในบ้านของจำเลยอีกตลอดไป โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยอีกฟ้องโจทก์เคลือบคลุมและเป็นฟ้องซ้ำ จำเลยไม่เคยได้รับบอกกล่าวค่าเสียหายไม่มีมูลและสูงเกินกว่าเหตุ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย ข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์รับฟังมาได้ความว่า เดิมโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยให้รื้อบ้านพิพาทออกไปจากที่ดินที่โจทก์เช่ารายนี้อ้างเหตุว่า จำเลยก่อความรำคาญ ในที่สุดศาลพิพากษาตามสัญญาประนีประนอมยอมความว่า โจทก์ยอมรับว่า บ้านเป็นของจำเลยโจทก์จะไม่รบกวนสิทธิของจำเลยเกี่ยวกับบ้านรายพิพาทนี้ต่อไป คดีถึงที่สุดแล้ว ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยให้รื้อบ้านพิพาทออกไปจากที่ดินที่โจทก์เช่ารายนี้อีก อ้างเหตุว่าจำเลยประพฤติตนไม่เหมาะสมเป็นการรื้อร้องฟ้องคดีที่ได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งถึงที่สุดแล้วในประเด็นที่ได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกัน ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148อนึ่ง ในคดีเดิมโจทก์ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความไว้ว่า โจทก์จะไม่รบกวนสิทธิของจำเลยเกี่ยวกับบ้านดังกล่าวต่อไปถ้าจำเลยมิได้กระทำการใด ๆ ขึ้นใหม่ จำเลยก็ย่อมมีสิทธิที่จะอยู่ในที่เช่านี้ต่อไปคดีนี้โจทก์มิได้อ้างเหตุใหม่อะไรเลย คงอ้างเหตุอย่างเดียวกับที่ฟ้องจำเลยและทำสัญญาประนีประนอมยอมความไว้แล้ว โจทก์จึงฟ้องขับไล่จำเลยในคดีนี้อีกมิได้เพราะเป็นฟ้องซ้ำ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 333/2512์ นาย จรูญ ค้า สุวรรณโจทก์ย นาง ประทุมวัลย์ วิเชียรรัตน์จำเลย ป.พ.พ. ม. 109, ม. 537, ม. 544, ม. 1336, ม. 1410 ป.วิ.พ. ม. 145, ม. 148โจทก์เป็นผู้เช่าที่ดินซึ่งมีบ้านของจำเลยปลูกอยู่โดยอาศัยสิทธิโจทก์. โจทก์เคยฟ้องขับไล่จำเลยมาแล้วครั้งหนึ่งให้รื้อบ้านออกไป. อ้างเหตุว่าจำเลยก่อความรำคาญ. แต่โจทก์จำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันโดยโจทก์ยอมรับว่าบ้านเป็นของจำเลย. โจทก์จะไม่รบกวนสิทธิของจำเลยเกี่ยวกับบ้านต่อไป. ซึ่งศาลได้พิพากษาตามยอม คดีถึงที่สุดแล้ว. บัดนี้โจทก์กลับมาฟ้องขับไล่ให้จำเลยรื้อบ้านออกไปจากที่ดินอีก. อ้างเหตุว่า จำเลยประพฤติตนไม่เหมาะสมโดยไม่ได้อ้างเหตุใหม่อะไรเลย. ย่อมเป็นการรื้อร้องฟ้องคดีที่ได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งถึงที่สุดแล้วในประเด็นได้วินิจฉัย. โดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกัน เป็นฟ้องซ้ำ.โจทก์ทำสัญญาประนีประนอมยอมความไว้ว่า. โจทก์จะไม่รบกวนสิทธิของจำเลยเกี่ยวกับบ้านต่อไป. หากจำเลยมิได้กระทำการใดๆ ขึ้นใหม่ จำเลยก็ย่อมมีสิทธิที่จะอยู่ในที่ดินที่โจทก์เช่าต่อไป. โจทก์จะอาศัยเหตุอย่างเดียวกับที่ฟ้องจำเลยและทำสัญญาประนีประนอมยอมความไว้แล้ว. มาฟ้องขับไล่จำเลยอีกมิได้.โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยรื้อบ้านของจำเลยออกไปจากที่ดินที่โจทก์เช่า และให้ใช้ค่าเสียหาย 4,500 บาท และค่าเสียหายต่อไปนับแต่เดือนพฤศจิกายน 2509 โดยโจทก์อ้างว่า จำเลยประพฤติตนไม่เหมาะสมโจทก์ไม่ประสงค์ให้อยู่ต่อไปและได้บอกกล่าวจำเลยให้ออกไปแล้ว จำเลยต่อสู้ว่า โจทก์เคยฟ้องขับไล่จำเลยและยอมความว่า จะไม่รบกวนสิทธิในบ้านของจำเลยอีกตลอดไป โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยอีกฟ้องโจทก์เคลือบคลุมและเป็นฟ้องซ้ำ จำเลยไม่เคยได้รับบอกกล่าวค่าเสียหายไม่มีมูลและสูงเกินกว่าเหตุ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย ข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์รับฟังมาได้ความว่า เดิมโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยให้รื้อบ้านพิพาทออกไปจากที่ดินที่โจทก์เช่ารายนี้อ้างเหตุว่า จำเลยก่อความรำคาญ ในที่สุดศาลพิพากษาตามสัญญาประนีประนอมยอมความว่า โจทก์ยอมรับว่า บ้านเป็นของจำเลยโจทก์จะไม่รบกวนสิทธิของจำเลยเกี่ยวกับบ้านรายพิพาทนี้ต่อไป คดีถึงที่สุดแล้ว ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยให้รื้อบ้านพิพาทออกไปจากที่ดินที่โจทก์เช่ารายนี้อีก อ้างเหตุว่าจำเลยประพฤติตนไม่เหมาะสมเป็นการรื้อร้องฟ้องคดีที่ได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งถึงที่สุดแล้วในประเด็นที่ได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกัน ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148อนึ่ง ในคดีเดิมโจทก์ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความไว้ว่า โจทก์จะไม่รบกวนสิทธิของจำเลยเกี่ยวกับบ้านดังกล่าวต่อไปถ้าจำเลยมิได้กระทำการใด ๆ ขึ้นใหม่ จำเลยก็ย่อมมีสิทธิที่จะอยู่ในที่เช่านี้ต่อไปคดีนี้โจทก์มิได้อ้างเหตุใหม่อะไรเลย คงอ้างเหตุอย่างเดียวกับที่ฟ้องจำเลยและทำสัญญาประนีประนอมยอมความไว้แล้ว โจทก์จึงฟ้องขับไล่จำเลยในคดีนี้อีกมิได้เพราะเป็นฟ้องซ้ำ พิพากษายืน.(ไฉน บุญยก-สุธี โรจนธรรม-วิริยะ เกิดศิริ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ