คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2745/2523หลักกฎหมาย: แม้จำเลยที่ 1 และที่ 2 จะเป็นผู้ครอบครองที่ดินซึ่งอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน จำเลยทั้งสองก็ไม่มีสิทธิครอบครองอันจะนำไปโอนให้แก่จำเลยที่ 3 หรือบุคคลอื่นได้ตามกฎหมาย การกระทำของจำเลยทั้งสามจึงไม่เป็นความผิดฐานโกงเจ้าหนี้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350 เมื่อศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดแล้ว ที่จำเลยฎีกาว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยนอกฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์ จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสามได้สมคบกันเพื่อมิให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาของจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ได้รับชำระหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วน โดยจำเลยที่ ๑ และหรือจำเลยที่ ๒ ได้ทำนิติกรรมโอนที่ดินตามใบ ภ.บ.ท.๖ ซึ่งเป็นของจำเลยที่ ๑ และหรือจำเลยที่ ๒ ให้แก่จำเลยที่ ๓ เพื่อขอออก น.ส.๓ ในนามของจำเลยที่ ๓ เพื่อมิให้โจทก์นำยึดที่ดินแปลงดังกล่าวมาขายทอดตลาดเพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๐, ๘๓ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า ที่พิพาทเป็นที่ดินอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ไม่มีกรรมสิทธิ์ครอบครองและจะโอนให้แก่กันหรือบุคคลภายนอกไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าที่พิพาทดังกล่าวอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน แม้จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ จะเป็นผู้ครอบครอง จำเลยทั้งสองก็ไม่มีสิทธิครอบครองอันจะนำไปโอนให้แก่จำเลยที่ ๓ หรือบุคคลอื่นได้ตามกฎหมาย การกระทำของจำเลยทั้งสามจึงไม่เป็นความผิดตามฟ้อง ที่โจทก์ฎีกาว่า ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าไม่ปรากฎว่าจำเลยทั้งสามโอนที่ดินกันตามที่โจทก์กล่าวในฟ้อง จำเลยทั้งสามจึงไม่มีความผิดฐานโกงเจ้าหนี้เป็นการวินิจฉัยนอกฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์นั้น เห็นว่า เมื่อศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ฎีกาของโจทก์ในปัญหาข้อนี้จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ศาลฎีกาไม่วินิจฉัย พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2745/2523นายวิเชียร คำทองแท้โจทก์นายเกียงหรือเกรียง ภู่ตระกูล กับพวกล. ป.พ.พ. ม. 1304, ม. 1367 ป.อ. ม. 340 ป.วิ.พ. ม. 249 ป.วิ.อ. ม. 15 พ.ร.บ.ป่าสงวนแห่งชาติ ฯ แม้จำเลยที่ 1 และที่ 2 จะเป็นผู้ครอบครองที่ดินซึ่งอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน จำเลยทั้งสองก็ไม่มีสิทธิครอบครองอันจะนำไปโอนให้แก่จำเลยที่ 3 หรือบุคคลอื่นได้ตามกฎหมาย การกระทำของจำเลยทั้งสามจึงไม่เป็นความผิดฐานโกงเจ้าหนี้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350 เมื่อศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดแล้ว ที่จำเลยฎีกาว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยนอกฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์ จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสามได้สมคบกันเพื่อมิให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาของจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ได้รับชำระหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วน โดยจำเลยที่ ๑ และหรือจำเลยที่ ๒ ได้ทำนิติกรรมโอนที่ดินตามใบ ภ.บ.ท.๖ ซึ่งเป็นของจำเลยที่ ๑ และหรือจำเลยที่ ๒ ให้แก่จำเลยที่ ๓ เพื่อขอออก น.ส.๓ ในนามของจำเลยที่ ๓ เพื่อมิให้โจทก์นำยึดที่ดินแปลงดังกล่าวมาขายทอดตลาดเพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๐, ๘๓ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า ที่พิพาทเป็นที่ดินอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ไม่มีกรรมสิทธิ์ครอบครองและจะโอนให้แก่กันหรือบุคคลภายนอกไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าที่พิพาทดังกล่าวอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน แม้จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ จะเป็นผู้ครอบครอง จำเลยทั้งสองก็ไม่มีสิทธิครอบครองอันจะนำไปโอนให้แก่จำเลยที่ ๓ หรือบุคคลอื่นได้ตามกฎหมาย การกระทำของจำเลยทั้งสามจึงไม่เป็นความผิดตามฟ้อง ที่โจทก์ฎีกาว่า ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าไม่ปรากฎว่าจำเลยทั้งสามโอนที่ดินกันตามที่โจทก์กล่าวในฟ้อง จำเลยทั้งสามจึงไม่มีความผิดฐานโกงเจ้าหนี้เป็นการวินิจฉัยนอกฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์นั้น เห็นว่า เมื่อศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ฎีกาของโจทก์ในปัญหาข้อนี้จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ศาลฎีกาไม่วินิจฉัย พิพากษายืน(บรรเทอง ภู่กฤษณา-กุศล บุญยืน-ธาดา วัชรานันท์)ศาลจังหวัดชัยภูมิ - นายบุญสม เจริญจิตต์ศาลอุทธรณ์ - นายสมศักดิ์ เกิดลาภผลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสามได้สมคบกันเพื่อมิให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาของจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ได้รับชำระหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วน โดยจำเลยที่ ๑ และหรือจำเลยที่ ๒ ได้ทำนิติกรรมโอนที่ดินตามใบ ภ.บ.ท.๖ ซึ่งเป็นของจำเลยที่ ๑ และหรือจำเลยที่ ๒ ให้แก่จำเลยที่ ๓ เพื่อขอออก น.ส.๓ ในนามของจำเลยที่ ๓ เพื่อมิให้โจทก์นำยึดที่ดินแปลงดังกล่าวมาขายทอดตลาดเพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๐, ๘๓ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า ที่พิพาทเป็นที่ดินอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ไม่มีกรรมสิทธิ์ครอบครองและจะโอนให้แก่กันหรือบุคคลภายนอกไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าที่พิพาทดังกล่าวอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน แม้จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ จะเป็นผู้ครอบครอง จำเลยทั้งสองก็ไม่มีสิทธิครอบครองอันจะนำไปโอนให้แก่จำเลยที่ ๓ หรือบุคคลอื่นได้ตามกฎหมาย การกระทำของจำเลยทั้งสามจึงไม่เป็นความผิดตามฟ้อง ที่โจทก์ฎีกาว่า ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าไม่ปรากฎว่าจำเลยทั้งสามโอนที่ดินกันตามที่โจทก์กล่าวในฟ้อง จำเลยทั้งสามจึงไม่มีความผิดฐานโกงเจ้าหนี้เป็นการวินิจฉัยนอกฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์นั้น เห็นว่า เมื่อศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ฎีกาของโจทก์ในปัญหาข้อนี้จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ศาลฎีกาไม่วินิจฉัย พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2745/2523นายวิเชียร คำทองแท้โจทก์นายเกียงหรือเกรียง ภู่ตระกูล กับพวกล. ป.พ.พ. ม. 1304, ม. 1367 ป.อ. ม. 340 ป.วิ.พ. ม. 249 ป.วิ.อ. ม. 15 พ.ร.บ.ป่าสงวนแห่งชาติ ฯ แม้จำเลยที่ 1 และที่ 2 จะเป็นผู้ครอบครองที่ดินซึ่งอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน จำเลยทั้งสองก็ไม่มีสิทธิครอบครองอันจะนำไปโอนให้แก่จำเลยที่ 3 หรือบุคคลอื่นได้ตามกฎหมาย การกระทำของจำเลยทั้งสามจึงไม่เป็นความผิดฐานโกงเจ้าหนี้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350 เมื่อศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดแล้ว ที่จำเลยฎีกาว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยนอกฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์ จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสามได้สมคบกันเพื่อมิให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาของจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ได้รับชำระหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วน โดยจำเลยที่ ๑ และหรือจำเลยที่ ๒ ได้ทำนิติกรรมโอนที่ดินตามใบ ภ.บ.ท.๖ ซึ่งเป็นของจำเลยที่ ๑ และหรือจำเลยที่ ๒ ให้แก่จำเลยที่ ๓ เพื่อขอออก น.ส.๓ ในนามของจำเลยที่ ๓ เพื่อมิให้โจทก์นำยึดที่ดินแปลงดังกล่าวมาขายทอดตลาดเพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๐, ๘๓ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า ที่พิพาทเป็นที่ดินอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ไม่มีกรรมสิทธิ์ครอบครองและจะโอนให้แก่กันหรือบุคคลภายนอกไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าที่พิพาทดังกล่าวอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน แม้จำเลยที่ ๑ และที่ ๒ จะเป็นผู้ครอบครอง จำเลยทั้งสองก็ไม่มีสิทธิครอบครองอันจะนำไปโอนให้แก่จำเลยที่ ๓ หรือบุคคลอื่นได้ตามกฎหมาย การกระทำของจำเลยทั้งสามจึงไม่เป็นความผิดตามฟ้อง ที่โจทก์ฎีกาว่า ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าไม่ปรากฎว่าจำเลยทั้งสามโอนที่ดินกันตามที่โจทก์กล่าวในฟ้อง จำเลยทั้งสามจึงไม่มีความผิดฐานโกงเจ้าหนี้เป็นการวินิจฉัยนอกฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์นั้น เห็นว่า เมื่อศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ฎีกาของโจทก์ในปัญหาข้อนี้จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ศาลฎีกาไม่วินิจฉัย พิพากษายืน(บรรเทอง ภู่กฤษณา-กุศล บุญยืน-ธาดา วัชรานันท์)ศาลจังหวัดชัยภูมิ - นายบุญสม เจริญจิตต์ศาลอุทธรณ์ - นายสมศักดิ์ เกิดลาภผลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ