คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 903/2509หลักกฎหมาย: ความผิดฐานขนสุราโดยไม่ได้รับอนุญาต กับความผิดฐานไม่นำใบอนุญาตกำกับไปกับสุราที่ขน องค์ความผิดต่างกันเป็นความผิดคนละฐานกัน โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยขนสุราของกลางโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ข้อเท็จจริงกลับได้ความว่าจำเลยมีใบอนุญาตขนถูกต้องแล้ว จะลงโทษจำเลยฐานไม่นำใบอนุญาตกำกับการขนสุราของกลางอันเป็นความผิดอีกฐานหนึ่งซึ่งโจทก์มิได้กล่าวบรรยายมาในคำฟ้องขอให้ลงโทษด้วยนั้น ย่อมไม่ได้เมื่อศาลชั้นต้นได้วินิจฉัยชี้ขาดว่าจำเลยมีใบอนุญาตขนสุราของกลางโดยชอบด้วยกฎหมาย และโจทก์มิได้อุทธรณ์โต้เถียงว่าจำเลยไม่มีใบอนุญาตขนสุรา หรือว่าใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยอ้างนั้นไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลาง ความผิดฐานขนสุราของกลางโดยไม่มีใบอนุญาตจึงยุติ โจทก์จะมาฎีกาโต้เถียงว่าใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยอ้างไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลางหาได้ไม่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249(ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 10/2509)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจขนสุรา 179.99 ลิตร จากตำบลคลองจั่น อำเภอบางกะปิ โดยไม่ได้รับอนุญาตขนสุราจากเจ้าพนักงานสรรพสามิตร เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยสุราของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติสุรา พ.ศ. 2493 มาตรา 14, 38 ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2497 มาตรา 8 และขอให้ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยขนสุราโดยมีใบอนุญาตแต่ไม่ได้แสดงใบอนุญาตขนแก่ตำรวจผู้จับขณะขนสุรา จึงได้ชื่อว่าจำเลยขนสุราโดยไม่นำ ใบอนุญาตขนสุรากำกับไปกับสุรา พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติสุรา มาตรา 14 วรรคท้าย มาตรา 38 และฉบับที่ 2 พ.ศ. 2497 มาตรา 8 ให้ปรับลิตรละ 10 บาท เป็นเงิน 1,800 บาท คำขอให้ริบให้ยกเสียจำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ว่า จำเลยนำใบอนุญาตติดตัวไปในขณะขนแล้วศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยมีใบอนุญาตขนสุราโดยถูกต้องแล้วจะลงโทษจำเลยในฐานไม่มีใบกำกับการขนสุราของกลางอันเป็นความผิดอีกอย่างหนึ่งซึ่งโจทก์มิได้กล่าวบรรยายมาในคำฟ้องนั้นไม่ได้พิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาว่า โจทก์ได้บรรยายข้อเท็จจริงและรายละเอียดเกี่ยวกับการกระทำผิดของจำเลยถูกต้องตรงกับที่ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วโดยฟังว่าขณะเกิดเหตุจำเลยไม่มีใบอนุญาตขนสุราของกลาง และใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยนำมาอ้างในภายหลังนั้นก็เป็นใบอนุญาตขนสุราไปยังตำบลบางกะปิศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ได้พิจารณาคำฟ้องของโจทก์แล้ว โจทก์บรรยายฟ้องกล่าวหาจำเลยเพียงว่า จำเลยบังอาจขนสุราเกินกว่าสิบลิตรโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน โจทก์มิได้บรรยายฟ้องกล่าวหาว่าจำเลยไม่นำใบอนุญาตขนสุรากำกับไปกับสุราที่ขนตามที่ได้ความตามทางพิจารณาด้วยไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า ความผิดฐานขนสุราโดยไม่ได้รับอนุญาตกับความผิดฐานไม่นำใบอนุญาตกำกับไปกับสุราที่ขน องค์ประกอบความผิดต่างกัน จึงเป็นความผิดคนละฐานกันฉะนั้น เมื่อฟ้องของโจทก์กล่าวหาว่า จำเลยขนสุราของกลางโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ข้อเท็จจริงกลับได้ความว่าจำเลยมีใบอนุญาตขนสุราถูกต้องแล้ว ดังนี้ ก็ชอบที่จะพิพากษายกฟ้อง จะลงโทษจำเลยฐานไม่นำใบอนุญาตกำกับการขนสุราของกลางอันเป็นความผิดอีกฐานหนึ่งซึ่งโจทก์มิได้กล่าวบรรยายมาในคำฟ้องขอให้ลงโทษด้วยไม่ได้ใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยนำมาอ้างภายหลังซึ่งโจทก์ฎีกาว่าเป็นใบอนุญาตขนสุราไปยังตำบลบางกะปิ อำเภอบางกะปิ แต่จำเลยขนสุราของกลางไปที่ตำบลคลองจั่น อำเภอบางกะปิ ใบอนุญาตที่จำเลยนำมาแสดงจึงไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลาง ศาลฎีกาได้พิจารณาปัญหานี้โดยที่ประชุมใหญ่แล้วมีมติว่า ศาลชั้นต้นได้วินิจฉัยชี้ขาดในปัญหาข้อนี้แล้วว่า จำเลยมีใบอนุญาตขนสุราของกลางชอบด้วยกฎหมาย โจทก์มิได้อุทธรณ์โต้เถียงว่าจำเลยไม่มีใบอนุญาตขนสุรา หรือว่าใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยอ้างนั้น ไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลาง ความผิดฐานขนสุราของกลางโดยไม่มีใบอนุญาตขนจึงยุติแล้ว โดยต้องฟังข้อเท็จจริงตามคำวินิจฉัยศาลชั้นต้นว่าจำเลยมีใบขนสุราของกลางโดยมีใบอนุญาตให้ขนโดยชอบโจทก์จะมาฎีกาโต้เถียงในชั้นนี้ว่าใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยอ้างไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลางหาได้ไม่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ประกอบด้วย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 903/2509ผู้ว่าคดีศาลแขวงพระนครเหนือโจทก์นายซีจิว แซ่เล้าจำเลย พ.ร.บ.สุรา พ.ศ.2493 ม. 14, ม. 38 พ.ร.บ.สุรา (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2497 ม. 8 ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 192, ม. 218, ม. 219, ม. 220 ป.วิ.พ. ม. 249ความผิดฐานขนสุราโดยไม่ได้รับอนุญาต กับความผิดฐานไม่นำใบอนุญาตกำกับไปกับสุราที่ขน องค์ความผิดต่างกันเป็นความผิดคนละฐานกัน โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยขนสุราของกลางโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ข้อเท็จจริงกลับได้ความว่าจำเลยมีใบอนุญาตขนถูกต้องแล้ว จะลงโทษจำเลยฐานไม่นำใบอนุญาตกำกับการขนสุราของกลางอันเป็นความผิดอีกฐานหนึ่งซึ่งโจทก์มิได้กล่าวบรรยายมาในคำฟ้องขอให้ลงโทษด้วยนั้น ย่อมไม่ได้เมื่อศาลชั้นต้นได้วินิจฉัยชี้ขาดว่าจำเลยมีใบอนุญาตขนสุราของกลางโดยชอบด้วยกฎหมาย และโจทก์มิได้อุทธรณ์โต้เถียงว่าจำเลยไม่มีใบอนุญาตขนสุรา หรือว่าใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยอ้างนั้นไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลาง ความผิดฐานขนสุราของกลางโดยไม่มีใบอนุญาตจึงยุติ โจทก์จะมาฎีกาโต้เถียงว่าใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยอ้างไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลางหาได้ไม่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249(ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 10/2509)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจขนสุรา 179.99 ลิตร จากตำบลคลองจั่น อำเภอบางกะปิ โดยไม่ได้รับอนุญาตขนสุราจากเจ้าพนักงานสรรพสามิตร เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยสุราของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติสุรา พ.ศ. 2493 มาตรา 14, 38 ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2497 มาตรา 8 และขอให้ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยขนสุราโดยมีใบอนุญาตแต่ไม่ได้แสดงใบอนุญาตขนแก่ตำรวจผู้จับขณะขนสุรา จึงได้ชื่อว่าจำเลยขนสุราโดยไม่นำ ใบอนุญาตขนสุรากำกับไปกับสุรา พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติสุรา มาตรา 14 วรรคท้าย มาตรา 38 และฉบับที่ 2 พ.ศ. 2497 มาตรา 8 ให้ปรับลิตรละ 10 บาท เป็นเงิน 1,800 บาท คำขอให้ริบให้ยกเสียจำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ว่า จำเลยนำใบอนุญาตติดตัวไปในขณะขนแล้วศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยมีใบอนุญาตขนสุราโดยถูกต้องแล้วจะลงโทษจำเลยในฐานไม่มีใบกำกับการขนสุราของกลางอันเป็นความผิดอีกอย่างหนึ่งซึ่งโจทก์มิได้กล่าวบรรยายมาในคำฟ้องนั้นไม่ได้พิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาว่า โจทก์ได้บรรยายข้อเท็จจริงและรายละเอียดเกี่ยวกับการกระทำผิดของจำเลยถูกต้องตรงกับที่ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วโดยฟังว่าขณะเกิดเหตุจำเลยไม่มีใบอนุญาตขนสุราของกลาง และใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยนำมาอ้างในภายหลังนั้นก็เป็นใบอนุญาตขนสุราไปยังตำบลบางกะปิศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ได้พิจารณาคำฟ้องของโจทก์แล้ว โจทก์บรรยายฟ้องกล่าวหาจำเลยเพียงว่า จำเลยบังอาจขนสุราเกินกว่าสิบลิตรโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน โจทก์มิได้บรรยายฟ้องกล่าวหาว่าจำเลยไม่นำใบอนุญาตขนสุรากำกับไปกับสุราที่ขนตามที่ได้ความตามทางพิจารณาด้วยไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า ความผิดฐานขนสุราโดยไม่ได้รับอนุญาตกับความผิดฐานไม่นำใบอนุญาตกำกับไปกับสุราที่ขน องค์ประกอบความผิดต่างกัน จึงเป็นความผิดคนละฐานกันฉะนั้น เมื่อฟ้องของโจทก์กล่าวหาว่า จำเลยขนสุราของกลางโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ข้อเท็จจริงกลับได้ความว่าจำเลยมีใบอนุญาตขนสุราถูกต้องแล้ว ดังนี้ ก็ชอบที่จะพิพากษายกฟ้อง จะลงโทษจำเลยฐานไม่นำใบอนุญาตกำกับการขนสุราของกลางอันเป็นความผิดอีกฐานหนึ่งซึ่งโจทก์มิได้กล่าวบรรยายมาในคำฟ้องขอให้ลงโทษด้วยไม่ได้ใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยนำมาอ้างภายหลังซึ่งโจทก์ฎีกาว่าเป็นใบอนุญาตขนสุราไปยังตำบลบางกะปิ อำเภอบางกะปิ แต่จำเลยขนสุราของกลางไปที่ตำบลคลองจั่น อำเภอบางกะปิ ใบอนุญาตที่จำเลยนำมาแสดงจึงไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลาง ศาลฎีกาได้พิจารณาปัญหานี้โดยที่ประชุมใหญ่แล้วมีมติว่า ศาลชั้นต้นได้วินิจฉัยชี้ขาดในปัญหาข้อนี้แล้วว่า จำเลยมีใบอนุญาตขนสุราของกลางชอบด้วยกฎหมาย โจทก์มิได้อุทธรณ์โต้เถียงว่าจำเลยไม่มีใบอนุญาตขนสุรา หรือว่าใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยอ้างนั้น ไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลาง ความผิดฐานขนสุราของกลางโดยไม่มีใบอนุญาตขนจึงยุติแล้ว โดยต้องฟังข้อเท็จจริงตามคำวินิจฉัยศาลชั้นต้นว่าจำเลยมีใบขนสุราของกลางโดยมีใบอนุญาตให้ขนโดยชอบโจทก์จะมาฎีกาโต้เถียงในชั้นนี้ว่าใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยอ้างไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลางหาได้ไม่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ประกอบด้วย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249พิพากษายืน(ยง เหลืองรังษี-สุทิน เกษคุปต์-ศริ มลิลา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจขนสุรา 179.99 ลิตร จากตำบลคลองจั่น อำเภอบางกะปิ โดยไม่ได้รับอนุญาตขนสุราจากเจ้าพนักงานสรรพสามิตร เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยสุราของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติสุรา พ.ศ. 2493 มาตรา 14, 38 ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2497 มาตรา 8 และขอให้ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยขนสุราโดยมีใบอนุญาตแต่ไม่ได้แสดงใบอนุญาตขนแก่ตำรวจผู้จับขณะขนสุรา จึงได้ชื่อว่าจำเลยขนสุราโดยไม่นำ ใบอนุญาตขนสุรากำกับไปกับสุรา พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติสุรา มาตรา 14 วรรคท้าย มาตรา 38 และฉบับที่ 2 พ.ศ. 2497 มาตรา 8 ให้ปรับลิตรละ 10 บาท เป็นเงิน 1,800 บาท คำขอให้ริบให้ยกเสียจำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ว่า จำเลยนำใบอนุญาตติดตัวไปในขณะขนแล้วศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยมีใบอนุญาตขนสุราโดยถูกต้องแล้วจะลงโทษจำเลยในฐานไม่มีใบกำกับการขนสุราของกลางอันเป็นความผิดอีกอย่างหนึ่งซึ่งโจทก์มิได้กล่าวบรรยายมาในคำฟ้องนั้นไม่ได้พิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาว่า โจทก์ได้บรรยายข้อเท็จจริงและรายละเอียดเกี่ยวกับการกระทำผิดของจำเลยถูกต้องตรงกับที่ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วโดยฟังว่าขณะเกิดเหตุจำเลยไม่มีใบอนุญาตขนสุราของกลาง และใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยนำมาอ้างในภายหลังนั้นก็เป็นใบอนุญาตขนสุราไปยังตำบลบางกะปิศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ได้พิจารณาคำฟ้องของโจทก์แล้ว โจทก์บรรยายฟ้องกล่าวหาจำเลยเพียงว่า จำเลยบังอาจขนสุราเกินกว่าสิบลิตรโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน โจทก์มิได้บรรยายฟ้องกล่าวหาว่าจำเลยไม่นำใบอนุญาตขนสุรากำกับไปกับสุราที่ขนตามที่ได้ความตามทางพิจารณาด้วยไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า ความผิดฐานขนสุราโดยไม่ได้รับอนุญาตกับความผิดฐานไม่นำใบอนุญาตกำกับไปกับสุราที่ขน องค์ประกอบความผิดต่างกัน จึงเป็นความผิดคนละฐานกันฉะนั้น เมื่อฟ้องของโจทก์กล่าวหาว่า จำเลยขนสุราของกลางโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ข้อเท็จจริงกลับได้ความว่าจำเลยมีใบอนุญาตขนสุราถูกต้องแล้ว ดังนี้ ก็ชอบที่จะพิพากษายกฟ้อง จะลงโทษจำเลยฐานไม่นำใบอนุญาตกำกับการขนสุราของกลางอันเป็นความผิดอีกฐานหนึ่งซึ่งโจทก์มิได้กล่าวบรรยายมาในคำฟ้องขอให้ลงโทษด้วยไม่ได้ใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยนำมาอ้างภายหลังซึ่งโจทก์ฎีกาว่าเป็นใบอนุญาตขนสุราไปยังตำบลบางกะปิ อำเภอบางกะปิ แต่จำเลยขนสุราของกลางไปที่ตำบลคลองจั่น อำเภอบางกะปิ ใบอนุญาตที่จำเลยนำมาแสดงจึงไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลาง ศาลฎีกาได้พิจารณาปัญหานี้โดยที่ประชุมใหญ่แล้วมีมติว่า ศาลชั้นต้นได้วินิจฉัยชี้ขาดในปัญหาข้อนี้แล้วว่า จำเลยมีใบอนุญาตขนสุราของกลางชอบด้วยกฎหมาย โจทก์มิได้อุทธรณ์โต้เถียงว่าจำเลยไม่มีใบอนุญาตขนสุรา หรือว่าใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยอ้างนั้น ไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลาง ความผิดฐานขนสุราของกลางโดยไม่มีใบอนุญาตขนจึงยุติแล้ว โดยต้องฟังข้อเท็จจริงตามคำวินิจฉัยศาลชั้นต้นว่าจำเลยมีใบขนสุราของกลางโดยมีใบอนุญาตให้ขนโดยชอบโจทก์จะมาฎีกาโต้เถียงในชั้นนี้ว่าใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยอ้างไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลางหาได้ไม่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ประกอบด้วย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 903/2509ผู้ว่าคดีศาลแขวงพระนครเหนือโจทก์นายซีจิว แซ่เล้าจำเลย พ.ร.บ.สุรา พ.ศ.2493 ม. 14, ม. 38 พ.ร.บ.สุรา (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2497 ม. 8 ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 192, ม. 218, ม. 219, ม. 220 ป.วิ.พ. ม. 249ความผิดฐานขนสุราโดยไม่ได้รับอนุญาต กับความผิดฐานไม่นำใบอนุญาตกำกับไปกับสุราที่ขน องค์ความผิดต่างกันเป็นความผิดคนละฐานกัน โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยขนสุราของกลางโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ข้อเท็จจริงกลับได้ความว่าจำเลยมีใบอนุญาตขนถูกต้องแล้ว จะลงโทษจำเลยฐานไม่นำใบอนุญาตกำกับการขนสุราของกลางอันเป็นความผิดอีกฐานหนึ่งซึ่งโจทก์มิได้กล่าวบรรยายมาในคำฟ้องขอให้ลงโทษด้วยนั้น ย่อมไม่ได้เมื่อศาลชั้นต้นได้วินิจฉัยชี้ขาดว่าจำเลยมีใบอนุญาตขนสุราของกลางโดยชอบด้วยกฎหมาย และโจทก์มิได้อุทธรณ์โต้เถียงว่าจำเลยไม่มีใบอนุญาตขนสุรา หรือว่าใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยอ้างนั้นไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลาง ความผิดฐานขนสุราของกลางโดยไม่มีใบอนุญาตจึงยุติ โจทก์จะมาฎีกาโต้เถียงว่าใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยอ้างไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลางหาได้ไม่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249(ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 10/2509)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจขนสุรา 179.99 ลิตร จากตำบลคลองจั่น อำเภอบางกะปิ โดยไม่ได้รับอนุญาตขนสุราจากเจ้าพนักงานสรรพสามิตร เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยสุราของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติสุรา พ.ศ. 2493 มาตรา 14, 38 ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2497 มาตรา 8 และขอให้ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยขนสุราโดยมีใบอนุญาตแต่ไม่ได้แสดงใบอนุญาตขนแก่ตำรวจผู้จับขณะขนสุรา จึงได้ชื่อว่าจำเลยขนสุราโดยไม่นำ ใบอนุญาตขนสุรากำกับไปกับสุรา พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติสุรา มาตรา 14 วรรคท้าย มาตรา 38 และฉบับที่ 2 พ.ศ. 2497 มาตรา 8 ให้ปรับลิตรละ 10 บาท เป็นเงิน 1,800 บาท คำขอให้ริบให้ยกเสียจำเลยฝ่ายเดียวอุทธรณ์ว่า จำเลยนำใบอนุญาตติดตัวไปในขณะขนแล้วศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยมีใบอนุญาตขนสุราโดยถูกต้องแล้วจะลงโทษจำเลยในฐานไม่มีใบกำกับการขนสุราของกลางอันเป็นความผิดอีกอย่างหนึ่งซึ่งโจทก์มิได้กล่าวบรรยายมาในคำฟ้องนั้นไม่ได้พิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาว่า โจทก์ได้บรรยายข้อเท็จจริงและรายละเอียดเกี่ยวกับการกระทำผิดของจำเลยถูกต้องตรงกับที่ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วโดยฟังว่าขณะเกิดเหตุจำเลยไม่มีใบอนุญาตขนสุราของกลาง และใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยนำมาอ้างในภายหลังนั้นก็เป็นใบอนุญาตขนสุราไปยังตำบลบางกะปิศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ได้พิจารณาคำฟ้องของโจทก์แล้ว โจทก์บรรยายฟ้องกล่าวหาจำเลยเพียงว่า จำเลยบังอาจขนสุราเกินกว่าสิบลิตรโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน โจทก์มิได้บรรยายฟ้องกล่าวหาว่าจำเลยไม่นำใบอนุญาตขนสุรากำกับไปกับสุราที่ขนตามที่ได้ความตามทางพิจารณาด้วยไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า ความผิดฐานขนสุราโดยไม่ได้รับอนุญาตกับความผิดฐานไม่นำใบอนุญาตกำกับไปกับสุราที่ขน องค์ประกอบความผิดต่างกัน จึงเป็นความผิดคนละฐานกันฉะนั้น เมื่อฟ้องของโจทก์กล่าวหาว่า จำเลยขนสุราของกลางโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ข้อเท็จจริงกลับได้ความว่าจำเลยมีใบอนุญาตขนสุราถูกต้องแล้ว ดังนี้ ก็ชอบที่จะพิพากษายกฟ้อง จะลงโทษจำเลยฐานไม่นำใบอนุญาตกำกับการขนสุราของกลางอันเป็นความผิดอีกฐานหนึ่งซึ่งโจทก์มิได้กล่าวบรรยายมาในคำฟ้องขอให้ลงโทษด้วยไม่ได้ใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยนำมาอ้างภายหลังซึ่งโจทก์ฎีกาว่าเป็นใบอนุญาตขนสุราไปยังตำบลบางกะปิ อำเภอบางกะปิ แต่จำเลยขนสุราของกลางไปที่ตำบลคลองจั่น อำเภอบางกะปิ ใบอนุญาตที่จำเลยนำมาแสดงจึงไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลาง ศาลฎีกาได้พิจารณาปัญหานี้โดยที่ประชุมใหญ่แล้วมีมติว่า ศาลชั้นต้นได้วินิจฉัยชี้ขาดในปัญหาข้อนี้แล้วว่า จำเลยมีใบอนุญาตขนสุราของกลางชอบด้วยกฎหมาย โจทก์มิได้อุทธรณ์โต้เถียงว่าจำเลยไม่มีใบอนุญาตขนสุรา หรือว่าใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยอ้างนั้น ไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลาง ความผิดฐานขนสุราของกลางโดยไม่มีใบอนุญาตขนจึงยุติแล้ว โดยต้องฟังข้อเท็จจริงตามคำวินิจฉัยศาลชั้นต้นว่าจำเลยมีใบขนสุราของกลางโดยมีใบอนุญาตให้ขนโดยชอบโจทก์จะมาฎีกาโต้เถียงในชั้นนี้ว่าใบอนุญาตขนสุราที่จำเลยอ้างไม่ใช่ใบอนุญาตขนสุราของกลางหาได้ไม่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ประกอบด้วย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249พิพากษายืน(ยง เหลืองรังษี-สุทิน เกษคุปต์-ศริ มลิลา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ