คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 174/2494หลักกฎหมาย: เช่าเครื่องมือในการตัดผมและเครื่องอุปกรณ์อื่นในร้านตัดผมของเขาไว้ เปิดทำการตัดผมคิดค่าเช่าเป็นรายเดือน และชำระค่าเช่าเรื่อยมา ภายหลังกลับเอาเครื่องมือและเครื่องอุปกรณ์เหล่านั้นไปโอนขายแก่ผู้อื่นเสีย ดังนี้ผู้รับซื้อไม่ได้กรรมสิทธิและไม่ใช่กรณีตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา 1303 และไม่เข้าข้อยกเว้น ตามมาตรา 1332 เจ้าของยังคงมีสิทธิตามเอาคืนได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ เช่าเครื่องอุปกรณ์การตัดผมและทรัพย์สิ่งของในร้านตัดผม ของโจทก์ไปจากโจทก์ แล้วต่อมาจำเลยที่ ๑ ได้มีเจตนาทุจริตนำเอาทรัพย์สิ่งของที่ได้รับมอบให้เช่าจากโจทก์ไปโอนขายให้กับจำเลยที่ ๒ และที่ ๓ จึงขอให้ศาลมีคำสั่งว่า ทรัพย์ที่จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ รับซื้อไว้ยังเป็นกรรมสิทธิของโจทก์ การซื้อขายไม่ผูกพันโจทก์ และขอให้คืนทรัพย์นั้นแก่โจทก์ หรือใช้ราคา ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า การซื้อขายระหว่างจำเลยที่ ๑ กับจำเลยที่ ๒ - ๓ ไม่มีผลผูกพันธ์โจทก์ ของยังเป็นกรรมสิทธิของโจทก์อยู่จึงขอให้จำเลยคืนแก่โจทก์ ถ้าไม่สามารถคืนก็ให้ใช้ราคา จำเลยที่ ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า กรณีเข้าตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๓ และตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๗๒๙/๒๔๘๖ เห็นว่าทรัพย์พิพาทอยู่ในความครอบครองของจำเลยๆ ได้เสียค่าตอบแทนโดยสุจริต โจทก์ไม่มีสิทธิดีกว่าจำเลย พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ ๓ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า มีหลักทั่วไปว่าผู้รับโอนย่อมไม่มีสิทธิดีกว่าผู้โอน เว้นแต่จะได้มีกฎหมายบัญญัติไว้เป็นพิเศษดั่งเช่นมาตรา ๑๓๓๒ แต่กรณีนี้ไม่เข้าลักษณะบทยกเว้น เพราะกรณีจำเลยที่ ๓ ซื้อจากจำเลยที่ ๑ นั้น ไม่ได้ซื้อในการขายทอดตลาด ไม่ใช่ในท้องตลาด และไม่ใช่จากพ่อค้าซึ่งขายของชนิดนั้น ทั้งไม่ใช่กรณีตามมาตรา ๑๓๐๓ เพราะเป็นทรัพย์ที่จำเลยที่ ๓ ได้มาโดยการกระทำผิดฐานยักยอกของจำเลยที่ ๑ จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลแพ่ง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 174/2494นางกี แก้กระจ่างโจทก์นายกิมกัง หรือซุ่มกัง หรือ ซุน บุ้นกัง แซ่ซุน ที่ 1, นายเซ่งหรือซินเค่งแซ่พัวที่ 2, นางเซี่ยงนุ้ย แซ่ฉั่น หรือนางใช่เลี่ยง แซ่ตั้ง ที่ 3,จำเลย ป.พ.พ. ม. 1303, ม. 1332, ม. 1336เช่าเครื่องมือในการตัดผมและเครื่องอุปกรณ์อื่นในร้านตัดผมของเขาไว้ เปิดทำการตัดผมคิดค่าเช่าเป็นรายเดือน และชำระค่าเช่าเรื่อยมา ภายหลังกลับเอาเครื่องมือและเครื่องอุปกรณ์เหล่านั้นไปโอนขายแก่ผู้อื่นเสีย ดังนี้ผู้รับซื้อไม่ได้กรรมสิทธิและไม่ใช่กรณีตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา 1303 และไม่เข้าข้อยกเว้น ตามมาตรา 1332 เจ้าของยังคงมีสิทธิตามเอาคืนได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ เช่าเครื่องอุปกรณ์การตัดผมและทรัพย์สิ่งของในร้านตัดผม ของโจทก์ไปจากโจทก์ แล้วต่อมาจำเลยที่ ๑ ได้มีเจตนาทุจริตนำเอาทรัพย์สิ่งของที่ได้รับมอบให้เช่าจากโจทก์ไปโอนขายให้กับจำเลยที่ ๒ และที่ ๓ จึงขอให้ศาลมีคำสั่งว่า ทรัพย์ที่จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ รับซื้อไว้ยังเป็นกรรมสิทธิของโจทก์ การซื้อขายไม่ผูกพันโจทก์ และขอให้คืนทรัพย์นั้นแก่โจทก์ หรือใช้ราคา ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า การซื้อขายระหว่างจำเลยที่ ๑ กับจำเลยที่ ๒ - ๓ ไม่มีผลผูกพันธ์โจทก์ ของยังเป็นกรรมสิทธิของโจทก์อยู่จึงขอให้จำเลยคืนแก่โจทก์ ถ้าไม่สามารถคืนก็ให้ใช้ราคา จำเลยที่ ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า กรณีเข้าตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๓ และตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๗๒๙/๒๔๘๖ เห็นว่าทรัพย์พิพาทอยู่ในความครอบครองของจำเลยๆ ได้เสียค่าตอบแทนโดยสุจริต โจทก์ไม่มีสิทธิดีกว่าจำเลย พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ ๓ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า มีหลักทั่วไปว่าผู้รับโอนย่อมไม่มีสิทธิดีกว่าผู้โอน เว้นแต่จะได้มีกฎหมายบัญญัติไว้เป็นพิเศษดั่งเช่นมาตรา ๑๓๓๒ แต่กรณีนี้ไม่เข้าลักษณะบทยกเว้น เพราะกรณีจำเลยที่ ๓ ซื้อจากจำเลยที่ ๑ นั้น ไม่ได้ซื้อในการขายทอดตลาด ไม่ใช่ในท้องตลาด และไม่ใช่จากพ่อค้าซึ่งขายของชนิดนั้น ทั้งไม่ใช่กรณีตามมาตรา ๑๓๐๓ เพราะเป็นทรัพย์ที่จำเลยที่ ๓ ได้มาโดยการกระทำผิดฐานยักยอกของจำเลยที่ ๑ จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลแพ่ง(นาถปรีชา-มนูกิจวิมลอรรถ-สัญญา ธรรมศักดิ์)ศาลชั้นต้น - นายเชื้อ คงคากุลศาลอุทธรณ์ - หลวงสารนาทประจิตร์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ เช่าเครื่องอุปกรณ์การตัดผมและทรัพย์สิ่งของในร้านตัดผม ของโจทก์ไปจากโจทก์ แล้วต่อมาจำเลยที่ ๑ ได้มีเจตนาทุจริตนำเอาทรัพย์สิ่งของที่ได้รับมอบให้เช่าจากโจทก์ไปโอนขายให้กับจำเลยที่ ๒ และที่ ๓ จึงขอให้ศาลมีคำสั่งว่า ทรัพย์ที่จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ รับซื้อไว้ยังเป็นกรรมสิทธิของโจทก์ การซื้อขายไม่ผูกพันโจทก์ และขอให้คืนทรัพย์นั้นแก่โจทก์ หรือใช้ราคา ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า การซื้อขายระหว่างจำเลยที่ ๑ กับจำเลยที่ ๒ - ๓ ไม่มีผลผูกพันธ์โจทก์ ของยังเป็นกรรมสิทธิของโจทก์อยู่จึงขอให้จำเลยคืนแก่โจทก์ ถ้าไม่สามารถคืนก็ให้ใช้ราคา จำเลยที่ ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า กรณีเข้าตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๓ และตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๗๒๙/๒๔๘๖ เห็นว่าทรัพย์พิพาทอยู่ในความครอบครองของจำเลยๆ ได้เสียค่าตอบแทนโดยสุจริต โจทก์ไม่มีสิทธิดีกว่าจำเลย พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ ๓ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า มีหลักทั่วไปว่าผู้รับโอนย่อมไม่มีสิทธิดีกว่าผู้โอน เว้นแต่จะได้มีกฎหมายบัญญัติไว้เป็นพิเศษดั่งเช่นมาตรา ๑๓๓๒ แต่กรณีนี้ไม่เข้าลักษณะบทยกเว้น เพราะกรณีจำเลยที่ ๓ ซื้อจากจำเลยที่ ๑ นั้น ไม่ได้ซื้อในการขายทอดตลาด ไม่ใช่ในท้องตลาด และไม่ใช่จากพ่อค้าซึ่งขายของชนิดนั้น ทั้งไม่ใช่กรณีตามมาตรา ๑๓๐๓ เพราะเป็นทรัพย์ที่จำเลยที่ ๓ ได้มาโดยการกระทำผิดฐานยักยอกของจำเลยที่ ๑ จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลแพ่ง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 174/2494นางกี แก้กระจ่างโจทก์นายกิมกัง หรือซุ่มกัง หรือ ซุน บุ้นกัง แซ่ซุน ที่ 1, นายเซ่งหรือซินเค่งแซ่พัวที่ 2, นางเซี่ยงนุ้ย แซ่ฉั่น หรือนางใช่เลี่ยง แซ่ตั้ง ที่ 3,จำเลย ป.พ.พ. ม. 1303, ม. 1332, ม. 1336เช่าเครื่องมือในการตัดผมและเครื่องอุปกรณ์อื่นในร้านตัดผมของเขาไว้ เปิดทำการตัดผมคิดค่าเช่าเป็นรายเดือน และชำระค่าเช่าเรื่อยมา ภายหลังกลับเอาเครื่องมือและเครื่องอุปกรณ์เหล่านั้นไปโอนขายแก่ผู้อื่นเสีย ดังนี้ผู้รับซื้อไม่ได้กรรมสิทธิและไม่ใช่กรณีตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา 1303 และไม่เข้าข้อยกเว้น ตามมาตรา 1332 เจ้าของยังคงมีสิทธิตามเอาคืนได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ เช่าเครื่องอุปกรณ์การตัดผมและทรัพย์สิ่งของในร้านตัดผม ของโจทก์ไปจากโจทก์ แล้วต่อมาจำเลยที่ ๑ ได้มีเจตนาทุจริตนำเอาทรัพย์สิ่งของที่ได้รับมอบให้เช่าจากโจทก์ไปโอนขายให้กับจำเลยที่ ๒ และที่ ๓ จึงขอให้ศาลมีคำสั่งว่า ทรัพย์ที่จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ รับซื้อไว้ยังเป็นกรรมสิทธิของโจทก์ การซื้อขายไม่ผูกพันโจทก์ และขอให้คืนทรัพย์นั้นแก่โจทก์ หรือใช้ราคา ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า การซื้อขายระหว่างจำเลยที่ ๑ กับจำเลยที่ ๒ - ๓ ไม่มีผลผูกพันธ์โจทก์ ของยังเป็นกรรมสิทธิของโจทก์อยู่จึงขอให้จำเลยคืนแก่โจทก์ ถ้าไม่สามารถคืนก็ให้ใช้ราคา จำเลยที่ ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า กรณีเข้าตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๓ และตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ ๗๒๙/๒๔๘๖ เห็นว่าทรัพย์พิพาทอยู่ในความครอบครองของจำเลยๆ ได้เสียค่าตอบแทนโดยสุจริต โจทก์ไม่มีสิทธิดีกว่าจำเลย พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ ๓ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า มีหลักทั่วไปว่าผู้รับโอนย่อมไม่มีสิทธิดีกว่าผู้โอน เว้นแต่จะได้มีกฎหมายบัญญัติไว้เป็นพิเศษดั่งเช่นมาตรา ๑๓๓๒ แต่กรณีนี้ไม่เข้าลักษณะบทยกเว้น เพราะกรณีจำเลยที่ ๓ ซื้อจากจำเลยที่ ๑ นั้น ไม่ได้ซื้อในการขายทอดตลาด ไม่ใช่ในท้องตลาด และไม่ใช่จากพ่อค้าซึ่งขายของชนิดนั้น ทั้งไม่ใช่กรณีตามมาตรา ๑๓๐๓ เพราะเป็นทรัพย์ที่จำเลยที่ ๓ ได้มาโดยการกระทำผิดฐานยักยอกของจำเลยที่ ๑ จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลแพ่ง(นาถปรีชา-มนูกิจวิมลอรรถ-สัญญา ธรรมศักดิ์)ศาลชั้นต้น - นายเชื้อ คงคากุลศาลอุทธรณ์ - หลวงสารนาทประจิตร์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ