คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 864/2530หลักกฎหมาย: ป.พ.พ. มาตรา 1299 วรรคสองบัญญัติว่า สิทธิของผู้ได้มาซึ่งอสังหาริมทรัพย์โดยทางอื่นนอกจากนิติกรรมและยังมิได้จดทะเบียนสิทธิต้องห้ามมิให้ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้บุคคลภายนอกผู้ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทนและโดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิโดยสุจริตแล้ว โจทก์เป็นเพียงเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาผู้นำยึดที่ดินพิพาทเพื่อขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้ โจทก์จึงมิใช่ผู้ที่ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทน โดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิแล้วตามความในมาตราดังกล่าว โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดินซึ่งมีชื่อ จำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์รวม 23 โฉนด เพื่อบังคับตามคำพิพากษาระหว่างบังคับคดี ผู้ร้องเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยขอให้ศาลพิพากษาว่าผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ที่ดินดังกล่าวโดยการครอบครองปรปักษ์ต่อมาผู้ร้องได้ยื่นคำร้องขัดทรัพย์ในคดีนี้อ้างว่าได้กรรมสิทธิ์ที่ดินทั้ง 23 โฉนด โดยการครอบครองปรปักษ์เช่นกัน ดังนี้มิใช่เรื่องฟ้องซ้อนตาม ป.วิ.พ. มาตรา 173 เพราะคำร้องขัดทรัพย์เป็นเรื่องผู้ร้องพิพาทกับโจทก์และมีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่า จะปล่อยทรัพย์ที่ยึดหรือไม่ ส่วนคดีที่ผู้ร้องฟ้องจำเลย มิได้ฟ้องโจทก์ด้วยทั้งมีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่าที่ดินทั้ง 23 โฉนด เป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องหรือไม่ ไม่ชอบที่ศาลจะสั่งงดสืบพยานของผู้ร้องแล้วพิพากษายกคำร้องเสียสมควรฟังข้อเท็จจริงต่อไปให้สิ้นกระแสความก่อน.คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์จำเลยไม่ปฏิบัติตามคำพิพากษา โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดินรวม 23 โฉนดผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ที่ดินทั้ง 23 โฉนดเป็นของผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์มาโดยการครอบครองปรปักษ์ ซึ่งผู้ร้องได้เป็นโจทก์ฟ้องจำเลยที่ศาลแพ่งธนบุรี ขอให้พิพากษาว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ที่ดินดังกล่าว ขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดในคดีนี้โจทก์ให้การว่า ที่ผู้ร้องอ้างว่าได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินทั้ง 23โฉนด เป็นการได้มาโดยทางอื่นนอกจากนิติกรรม และผู้ร้องยังมิได้จดทะเบียนการได้มา ย่อมไม่สามารถยกให้เป็นข้อต่อสู้บุคคลภายนอกผู้สุจริตได้ศาลชั้นต้นพิพากษายกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปรากฎเรื่องราวตามสำนวนเดิมว่า ผู้ร้องเคยยื่นคำร้องขอให้ปล่อยทรพย์ที่ยืดคือที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2521 อ้างว่า จำเลยขายที่ดินทั้งหมดแก่ผู้ร้องแต่ทำนิติกรรมอำพรางว่าเป็นการจำนองที่ดินกับนางสาวเอิบสิริคุณวิศาล คดีถึงที่สุด ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องของผู้ร้องโดยวินิจฉัยว่าผู้ร้องไม่ได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนด ต่อมาผู้ร้องยื่นคำร้องลงวันที่ 26 สิงหาคม 2523ขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดคือที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนด อ้างว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดให้ผู้ร้อง ศาลชั้นต้นให้รอฟังคำพิพากษาศาลฎีกาก่อนสืบพยาน ต่อมาผู้ร้องยื่นคำร้องขอถอนคำร้องขัดทรัพย์อ้างว่า ศาลฎีกาพิพากษาคดีแล้วผู้ร้องไม่ประสงค์จะร้องขัดทรัพย์ต่อไป ศาลชั้นต้นสั่งอนุญาต ปรากฎตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 950/2525 ระหว่างนางสาวน้ำทอง คุณวิศาล (ผู้ร้อง) โจทก์ที่ 1 นางสาวเอิบสิริ คุณวิศาลโจทก์ที่ 2 นายพิเศษ คงคาเขตร จำเลย ว่าศาลฎีกาพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นให้ยกฟ้องโจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยวินิจฉัยว่าการซื้อขายที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดระหว่างโจทก์ที่ 1 กับจำเลยเป็นโมฆะ หลังจากนั้นผู้ร้องจึงมายื่นคำร้องขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดให้ครั้งนี้โดยอ้างเหตุว่า ผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดมาตั้งแต่วันที่ได้ทำนิติกรรมอำพรางการซื้อขายที่ดิน จึงได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 และได้ฟ้องคดีต่อศาลแพ่งธนบุรี เพื่อขอให้ศาลพิพากษาว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิในที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดดังกล่าวแล้วพิเคราะห์แล้ว ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า แม้ผู้ร้องจะได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382และมีคำพิพากษารับรองก็เป็นการได้กรรมสิทธิ์โดยการครอบครองที่ยังไม่ได้จดทะเบียนจะยกขึ้นต่อสู้โจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกและเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาโดยสุจริตไม่ได้ ผู้ร้องไม่มีสิทธิมาร้องขัดทรัพย์นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา1299 วรรคสองบัญญัติว่า สิทธิของผู้ได้มาซึ่งอสังหาริมทรัพย์โดยทางอื่นนอกจากนิติกรรมและยังมิได้จดทะเบียนสิทธิ ต้องห้ามมิให้ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้บุคคลภายนอกผู้ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทนและโดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิโดยสุจริตแล้ว แต่โจทก์เป็นเพียงเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาและนำยึดที่ดินพิพาทเพื่อขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้โจทก์ โจทก์มิได้เป็นผู้ที่ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทน โดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิแล้วตามความในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1299 วรรคสอง และที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ผู้ร้องได้เป็นโจทก์ฟ้องจำเลยขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินแล้วมาร้องขัดทรัพย์คดีนี้คำร้องคดีนี้จึงเป็นคำร้องซ้อนกับคำฟ้องของผู้ร้อง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 173 นั้น เห็นว่า คดีนี้เป็นเรื่องผู้ร้องพิพาทกับโจทก์และมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัยว่าจะปล่อยทรัพย์ที่ยึดไว้หรือไม่ ส่วนคดีที่ผู้ร้องฟ้องจำเลย มิได้ฟ้องโจทก์ด้วย ทั้งมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัยว่า ที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องหรือไม่ จึงมิใช่เรื่องฟ้องซ้อน และคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีหมายเลขแดงที่ 2486/2522 ก็ดี คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 950/2525 ก็ดี ได้วินิจฉัยเพียงว่าผู้ร้องไม่ได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินเพราะสัญญาซื้อขายเป็นโมฆะเท่านั้น การที่ผู้ร้องอ้างว่าได้ใช้สิทธิครอบครองที่ดินทั้งยี่สิบสอมโฉนดมาตั้งแต่วันที่ทำนิติกรรมอำพรางนิติกรรมการซื้อขายที่ดินคือวันที่ 28 เมษายน 2504เป็นต้นมาจนได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา1382 เป็นการอ้างเหตุแห่งการได้กรรมสิทธิ์ขึ้นมาใหม่มิใช่อ้างเหตุเดิมจึงไม่ชอบที่ศาลชั้นต้นจะสั่งงดสืบพยานผู้ร้องและโจทก์แล้วพิพากษายกคำร้องสมควรฟังข้อเท็จจริงต่อไปให้สิ้นกระแสความ ฎีกาของผู้ร้องฟังขึ้นพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ให้ศาลชั้นต้นสืบพยานผู้ร้องและโจทก์แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลในชั้นนี้ให้ศาลชั้นต้นรวมสั่งเมื่อมีคำพิพากษาใหม่". ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 864/2530จังหวัด พระนครศรีอยุธยาโจทก์นางสาว น้ำ ทอง คุณ วิ ศาลผู้ร้องนาย พิเศษ คง คา เขต รจำเลย ป.พ.พ. ม. 1299, ม. 1382 ป.วิ.พ. ม. 86, ม. 173ป.พ.พ. มาตรา 1299 วรรคสองบัญญัติว่า สิทธิของผู้ได้มาซึ่งอสังหาริมทรัพย์โดยทางอื่นนอกจากนิติกรรมและยังมิได้จดทะเบียนสิทธิต้องห้ามมิให้ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้บุคคลภายนอกผู้ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทนและโดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิโดยสุจริตแล้ว โจทก์เป็นเพียงเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาผู้นำยึดที่ดินพิพาทเพื่อขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้ โจทก์จึงมิใช่ผู้ที่ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทน โดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิแล้วตามความในมาตราดังกล่าว โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดินซึ่งมีชื่อ จำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์รวม 23 โฉนด เพื่อบังคับตามคำพิพากษาระหว่างบังคับคดี ผู้ร้องเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยขอให้ศาลพิพากษาว่าผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ที่ดินดังกล่าวโดยการครอบครองปรปักษ์ต่อมาผู้ร้องได้ยื่นคำร้องขัดทรัพย์ในคดีนี้อ้างว่าได้กรรมสิทธิ์ที่ดินทั้ง 23 โฉนด โดยการครอบครองปรปักษ์เช่นกัน ดังนี้มิใช่เรื่องฟ้องซ้อนตาม ป.วิ.พ. มาตรา 173 เพราะคำร้องขัดทรัพย์เป็นเรื่องผู้ร้องพิพาทกับโจทก์และมีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่า จะปล่อยทรัพย์ที่ยึดหรือไม่ ส่วนคดีที่ผู้ร้องฟ้องจำเลย มิได้ฟ้องโจทก์ด้วยทั้งมีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่าที่ดินทั้ง 23 โฉนด เป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องหรือไม่ ไม่ชอบที่ศาลจะสั่งงดสืบพยานของผู้ร้องแล้วพิพากษายกคำร้องเสียสมควรฟังข้อเท็จจริงต่อไปให้สิ้นกระแสความก่อน.คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์จำเลยไม่ปฏิบัติตามคำพิพากษา โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดินรวม 23 โฉนดผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ที่ดินทั้ง 23 โฉนดเป็นของผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์มาโดยการครอบครองปรปักษ์ ซึ่งผู้ร้องได้เป็นโจทก์ฟ้องจำเลยที่ศาลแพ่งธนบุรี ขอให้พิพากษาว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ที่ดินดังกล่าว ขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดในคดีนี้โจทก์ให้การว่า ที่ผู้ร้องอ้างว่าได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินทั้ง 23โฉนด เป็นการได้มาโดยทางอื่นนอกจากนิติกรรม และผู้ร้องยังมิได้จดทะเบียนการได้มา ย่อมไม่สามารถยกให้เป็นข้อต่อสู้บุคคลภายนอกผู้สุจริตได้ศาลชั้นต้นพิพากษายกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปรากฎเรื่องราวตามสำนวนเดิมว่า ผู้ร้องเคยยื่นคำร้องขอให้ปล่อยทรพย์ที่ยืดคือที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2521 อ้างว่า จำเลยขายที่ดินทั้งหมดแก่ผู้ร้องแต่ทำนิติกรรมอำพรางว่าเป็นการจำนองที่ดินกับนางสาวเอิบสิริคุณวิศาล คดีถึงที่สุด ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องของผู้ร้องโดยวินิจฉัยว่าผู้ร้องไม่ได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนด ต่อมาผู้ร้องยื่นคำร้องลงวันที่ 26 สิงหาคม 2523ขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดคือที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนด อ้างว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดให้ผู้ร้อง ศาลชั้นต้นให้รอฟังคำพิพากษาศาลฎีกาก่อนสืบพยาน ต่อมาผู้ร้องยื่นคำร้องขอถอนคำร้องขัดทรัพย์อ้างว่า ศาลฎีกาพิพากษาคดีแล้วผู้ร้องไม่ประสงค์จะร้องขัดทรัพย์ต่อไป ศาลชั้นต้นสั่งอนุญาต ปรากฎตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 950/2525 ระหว่างนางสาวน้ำทอง คุณวิศาล (ผู้ร้อง) โจทก์ที่ 1 นางสาวเอิบสิริ คุณวิศาลโจทก์ที่ 2 นายพิเศษ คงคาเขตร จำเลย ว่าศาลฎีกาพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นให้ยกฟ้องโจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยวินิจฉัยว่าการซื้อขายที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดระหว่างโจทก์ที่ 1 กับจำเลยเป็นโมฆะ หลังจากนั้นผู้ร้องจึงมายื่นคำร้องขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดให้ครั้งนี้โดยอ้างเหตุว่า ผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดมาตั้งแต่วันที่ได้ทำนิติกรรมอำพรางการซื้อขายที่ดิน จึงได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 และได้ฟ้องคดีต่อศาลแพ่งธนบุรี เพื่อขอให้ศาลพิพากษาว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิในที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดดังกล่าวแล้วพิเคราะห์แล้ว ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า แม้ผู้ร้องจะได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382และมีคำพิพากษารับรองก็เป็นการได้กรรมสิทธิ์โดยการครอบครองที่ยังไม่ได้จดทะเบียนจะยกขึ้นต่อสู้โจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกและเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาโดยสุจริตไม่ได้ ผู้ร้องไม่มีสิทธิมาร้องขัดทรัพย์นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา1299 วรรคสองบัญญัติว่า สิทธิของผู้ได้มาซึ่งอสังหาริมทรัพย์โดยทางอื่นนอกจากนิติกรรมและยังมิได้จดทะเบียนสิทธิ ต้องห้ามมิให้ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้บุคคลภายนอกผู้ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทนและโดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิโดยสุจริตแล้ว แต่โจทก์เป็นเพียงเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาและนำยึดที่ดินพิพาทเพื่อขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้โจทก์ โจทก์มิได้เป็นผู้ที่ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทน โดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิแล้วตามความในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1299 วรรคสอง และที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ผู้ร้องได้เป็นโจทก์ฟ้องจำเลยขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินแล้วมาร้องขัดทรัพย์คดีนี้คำร้องคดีนี้จึงเป็นคำร้องซ้อนกับคำฟ้องของผู้ร้อง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 173 นั้น เห็นว่า คดีนี้เป็นเรื่องผู้ร้องพิพาทกับโจทก์และมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัยว่าจะปล่อยทรัพย์ที่ยึดไว้หรือไม่ ส่วนคดีที่ผู้ร้องฟ้องจำเลย มิได้ฟ้องโจทก์ด้วย ทั้งมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัยว่า ที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องหรือไม่ จึงมิใช่เรื่องฟ้องซ้อน และคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีหมายเลขแดงที่ 2486/2522 ก็ดี คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 950/2525 ก็ดี ได้วินิจฉัยเพียงว่าผู้ร้องไม่ได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินเพราะสัญญาซื้อขายเป็นโมฆะเท่านั้น การที่ผู้ร้องอ้างว่าได้ใช้สิทธิครอบครองที่ดินทั้งยี่สิบสอมโฉนดมาตั้งแต่วันที่ทำนิติกรรมอำพรางนิติกรรมการซื้อขายที่ดินคือวันที่ 28 เมษายน 2504เป็นต้นมาจนได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา1382 เป็นการอ้างเหตุแห่งการได้กรรมสิทธิ์ขึ้นมาใหม่มิใช่อ้างเหตุเดิมจึงไม่ชอบที่ศาลชั้นต้นจะสั่งงดสืบพยานผู้ร้องและโจทก์แล้วพิพากษายกคำร้องสมควรฟังข้อเท็จจริงต่อไปให้สิ้นกระแสความ ฎีกาของผู้ร้องฟังขึ้นพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ให้ศาลชั้นต้นสืบพยานผู้ร้องและโจทก์แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลในชั้นนี้ให้ศาลชั้นต้นรวมสั่งเมื่อมีคำพิพากษาใหม่".(อำนวย เปล่งวิทยา-สุชาติ จิวะชาติ-เสรี แสงศิลป์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. มูลเหตุคำพิพากษาศาลฎีกานี้สืบเนื่องมาจากเมื่อวันที่ 12มีนาคม 2517 โจทก์ฟ้องจำเลยให้ชำระเงินตามสัญญาซื้อสลากกินแบ่งรัฐบาล คดีถึงที่สุดเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2520 โดยศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยใช้เงินตามฟ้อง จำเลยไม่ชำระโจทก์จึงนำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดินซึ่งมีชื่อจำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์รวม 23 โฉนดเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2520 2. วันที่ 15 พฤษภาคม 2521 ผู้ร้องขัดทรัพย์ยื่นคำร้องขัดทรัพย์ครั้งแรกว่าที่ดิน 23 โฉนดเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องโดยจำเลยขายให้ผู้ร้องแต่ได้ทำนิติกรรมอำพรางว่าเป็นการจำนองกับนางสาวเอิบสิริ ศาลชั้นต้นพิพากษายกคำร้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโดยวินิจฉัยว่าการซื้อขายทำไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 456 ผู้ร้องจึงไม่ได้กรรมสิทธิ์ คดีถึงที่สุดโดยผู้ร้องมิได้ฎีกา 3. ระหว่างคดีตามข้อ 2. ยังอยู่ระหว่างการพิจารณา ผู้ร้องขัดทรัพย์และนางสาวเอิบสิริ ได้ยื่นฟ้องจำเลยต่อศาลแพ่งว่าจำเลยขายที่ดิน 23 โฉนด ให้ผู้ร้องขัดทรัพย์แต่ทำนิติกรรมอำพรางว่าจำนองที่ดินกับนางสาวเอิบสิริ ขอบังคับให้จำเลยโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน23 โฉนดให้กับผู้ร้องขัดทรัพย์ ศาลแพ่งพิพากษาว่าการซื้อขายและนิติกรรมจำนองเป็นโมฆะให้ยกฟ้อง ผู้ร้องข้ดทรัพย์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน 23 โฉนดให้แก่ผู้ร้องขัดทรัพย์ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น (ศาลแพ่ง) 4. เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีตามข้อ 3. แล้ว ผู้ร้องขัดทรัพย์ได้ยื่นคำร้องขัดทรัพย์ครั้งที่สอง เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2523ว่าศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาให้จำเลยจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน 23โฉนดให้แก่ผู้ร้องขัดทรัพย์ ดังนั้นผู้ร้องขัดทรัพย์จึงอยู่ในฐานะจดทะเบียนสิทธิได้ก่อนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1300ขอให้ศาลถอนการยึด ต่อมาได้ขอถอนคำร้องขัดทรัพย์เนื่องจากคดีตามข้อ 3. นั้นศาลฎีกาพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น (ศาลแพ่ง) 5. เมื่อศาลฎีกาพิพากษาคดีตามข้อ 3. และผู้ร้องขัดทรัพย์ขอถอนคำร้องขัดทรัพย์ตามข้อ 4. แล้ว ผู้ร้องขัดทรัพย์ได้ยื่นฟ้องจำเลยต่อศาลแพ่งธนบุรีเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2527 ขอให้พิพากษาว่าผู้ร้องขัดทรัพย์ได้กรรมสิทธิ์ที่ดิน 23 โฉนดโดยการครอบครองปรปักษ์ต่อมาวันที่ 21 พฤศจิกายน 2527 ผู้ร้องขัดทรัพย์ได้ยื่นคำร้องขัดทรัพย์เป็นครั้งที่สามโดยอ้างว่าได้กรรมสิทธิ์ที่ดิน 23 โฉนดโดยการครอบครองปรปักษ์ซึ่งเป็นมูลเหตุให้มีคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ 6. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 173 วรรคสอง บัญญัติว่า "นับแต่เวลาที่ยื่นคำฟ้องแล้วคดีนั้นอยู่ในระหว่างพิจารณาแและผลแห่งการนี้ (1) ห้ามไม่ให้โจทก์ยื่นฟ้องเรื่องเดียวกันนั้นต่อศาลเดียวกันหรือต่อศาลอื่นและ ฯลฯ" ท่านอาจารย์มาโนชจรมาศและท่านอาจารย์พิพัฒน์จักรางกูรอธิบายความหมายของคำว่า "เรื่องเดียวกัน" หมายถึง คำฟ้องเรื่องเดียวกันแท้ ๆ เช่นฟ้องเกี่ยวกับประเด็นเดียวกัน หรือเกี่ยวกับทรัพย์สินรายเดียวกัน และหมายรวมถึงสิทธิที่สิบเนื่องมาจากมูลกรณีเดียวกับคดีก่อนแม้จะเปลี่ยนแปลงข้ออ้างหรือสภาพข้อหาหรือเรียกร้องให้รับผิดในเงินจำนวนอื่น ตัวอน่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่เกี่ยวกับเรื่องเดียวกัน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 121/2506 คดีก่อนโจทก์ฟ้องจำเลยและบุคคลอื่นในฐานะเป็นทายาทร่วมกันขอแบ่งนาพิพาทอันเป็นมรดก จำเลยต่อสู้ว่าได้เคยทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันในเรื่องทรัพย์มรดกรายนี้แล้ว คดีอยู่ระหว่างพิจารณา โจทก์ฟ้องจำเลยขอแบ่งนามรดกรายเดียวนี้อีก แต่เปลี่ยนเป็นอ้างสิทธิเรียกร้องตามสัญญาประนีประนอมยอมความดั่งนี้เป็นการฟ้องขอแบ่งทรัพย์มรดกรายเดียวกันนั่นเอง ต้องห้ามตามมาตรา 173(1) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1461/2515 โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยและบริวารออกจากตึกของโจทก์จำเลยต่อสู้ว่าจำเลยปลูกสร้างตึกในที่ดินโจทก์และจำเลยยังไม่ได้โอนกรรมสิทธิ์ให้โจทก์ ตึกยังเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลย ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าตึกพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ แต่ยังไม่ครบกำหนดอายุสัญญาเช่า โจทก์ยังไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยอุทธรณ์ว่ากรรมสิทธิ์ในตึกพิพาทเป็นของจำเลย คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ โจทก์ฟ้องจำเลยและบริวารอีกอ้างว่าสัญญาเช่าครบกำหนดแล้วจำเลยให้การว่าตึกพิพาทเป็นของจำเลย ดั่งนี้ เป็นการที่โจทก์ฟ้องคดีอันมีประเด็นเดียวกันว่าตึกพิพาทเป็นของโจทก์หรือของจำเลย 7. คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้วินิจฉัยว่าคดีร้องขัดทรัพย์มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่าจะปล่อยทรัพย์ (ที่ดิน 23 โฉนด) ที่ยึกหรือไม่ ส่วนคดีที่ผู้ร้องฟ้องจำเลยมีประเด็นว่าที่ดิน 23 โฉนดเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องขัดทรัพย์หรือไม่ (ทำนองว่ามิใช่เรื่องเดียวกัน) ข้อเท็จจริงในคดีปรากฏว่า ทรัพย์พิพาทคือที่ดิน 23 โฉนดทั้งสองคดีจึงถือได้ว่าเป็น ทรัพย์รายเดียวกัน ข้ออ้างของผู้ร้องขัดทรัพย์ทั้งสองคดีก็คือเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดิน 23 โฉนดโดยการครอบครองปรปักษ์ ดังนั้นในคดีร้องขัดทรัพย์การที่จะวินิจฉัยว่าจะปล่อยทรัพย์ที่ยึดหรือไม่นั้น ก็จะต้องวินิจฉัยก่อนว่าผู้ร้องขัดทรัพย์ได้กรรมสิทธิ์ที่ดินโดยการครอบครองปรปักษ์หรือไม่ จึงถือได้ว่าเป็นประเด็นเดียวกันกับคดีที่ผู้ร้องขัดทรัพย์ฟ้องจำเลยเช่นกัน จากเหตุผลดังกล่าวข้องต้น ผู้บันทึกเห็นว่าตรงกับความหมายของคำว่าเรื่องเดียวกัน ที่ท่านอาจารย์มาโนชและท่านอาจารย์พิพัฒน์ได้ให้ความหมายไว้ และที่คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 121/2506 และ1461/2525 ได้วินิจฉัยไว้ ฉะนั้นคดีของผู้ร้องขัดทรัพย์ตามคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้จึงร่าจะเป็นเรื่องเดียวกันกับคดีที่ผู้ร้องขัดทรัพย์ฟ้องจำเลย 8. คำพิพากษาศาลฎีกานี้วินิจฉัยต่อไปอีกว่าคดีที่ผู้ร้องขัดทรัพย์ฟ้องจำเลยเป็นเรื่องระหว่างผู้ร้องขัดทรัพย์กับจำเลยส่วนคดีร้องขัดทรัพย์เป็นเรื่องระหว่างผู้ร้องขัดทรัพย์กับโจทก์(ทำนองว่าไม่ใช่คู่ความเดียวกัน) คำร้องขัดทรัพย์ถือว่าเป็นคำร้อง ผู้ร้องขัดทรัพย์ถือว่าอยู่ในฐานะโจทก์ ส่วนโจทก์คดีร้องขัดทรัพย์ถือว่าอยู่ในฐานะจำเลย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 288 ระบุให้ผู้ร้องขัดทรัพย์ส่งสำเนาคำร้องขัดทรัพย์ให้โจทก์และจำเลยด้วย และให้ศาลดำเนินคดีไปอย่างคดีธรรมดา ท่านอาจารย์ไพจิตรปุญญพันธ์ ให้ความเห็นว่าคำร้องขัดทรัพย์ตามมาตรา 288 เป็นกรณีเดียวกับการร้องสอดตามมาตรา 57(1) ดังนั้นโจทก์จำเลยเดิมต้องยื่นคำให้การแก้คำร้องขัดทรัพย์ภายใน 8 วัน แต่ทางปฏิบัติกลับให้เฉพาะโจทก์ยื่นคำให้การแก้คำร้องขัดทรพัย์ หากโจทก์ไม่ยื่นก็สั่งว่าโจทก์ขาดนัดยื่นคำให้การ แต่จำเลยกลับไม่ถือว่าต้องยื่นคำให้การ ไม่มีการสั่งว่าจำเลยขาดนัดซึ่งเป็นการไม่ถูกต้องท่านอาจารย์ไพจิตรมีความเห็นต่อไปว่าจำเลยเป็คู่ความในคดีร้องขัดทรัพย์ด้วย ดังนั้นหากถือตามความเห็นของท่านอาจารย์ไพจิตรแล้ว ผู้บันทึกเห็ฯว่าคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ ซึ่งวินิจฉัยทำนองว่าไม่ใช่คู่ความเดียวกัน จึงน่าจะไม่ถูกต้อง ผู้บันทึกเห็นว่าหากจำเลยคดีนี้ (ผู้ถือกรรมสิทธิ์ที่ดิน 23โฉนด) ยื่นคำให้การเข้ามาว่าที่ดินทั้ง 23 โฉนดเป็นของจำเลย ขอให้ยกคำร้องขัดทรัพย์เช่นนี้ ศาลจะไม่รับคำให้การของจำเลยหรือเพราะกฎหมายกำหนดให้ส่งสำเนาคำร้องขัดทรัพย์ให้จำเลยด้วยและกำหนดให้ดำเนินคดีไปอย่างคดีธรรมดา เมื่อกฎหมายกำหนดให้ดำเนินคดีไปอย่างคดีธรรมดา จำเลยก็ต้องยื่นคำให้การภายใน 8 วัน และหากจำเลยไม่ยื่นผู้ร้องขัดทรัพย์ก็ต้องขอให้ศาลสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การเช่นกัน อีกประการหนึ่งจำเลยอาจจะพอใจที่จะให้โจทก์ยึดทรัพย์ดังกล่าวก็ได้ เพราะถ้าหากศาลปล่อยทรัพย์ที่ยึด โจทก์ก็จะไปยึดทรัพย์ของจำเลยอย่างอื่นอีก ซึ่งทรัพย์ที่ยึดใหม่นี้อาจเป็นทรัพย์ที่จำเลยหวงแหนต้องการเก็บรักษาไว้ก็ได้ 9. เกี่ยวกับคดีนี้ ผู้มีกรรมสิทธิ์ร่วมกับจำเลยได้ยื่นคำร้องขอกันส่วนและศาลอนุญาตแล้ว ผู้ร้องขอกันส่วนได้คัดค้านคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องขัดทรัพย์เข้ามาด้วยหากไม่ถือว่าจจำเลยเป็นคู่ความในคดีร้องขัดทรัพย์ แต่เป็นเรื่องระหว่างผู้ร้องขัดทรัพย์กับโจทก์แล้วผู้ร้องขอกันส่วนจะเข้ามาเป็นคู่ความในคดีร้องขัดทรัพย์ได้หรือไม่ ถ้าได้จเข้ามาในฐานะอะไร ซึ่งคงจะต้องรอฟังคำพิพากษาศาลฎีกาต่อไป. กีรติกาญจนรินทร์.คำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์จำเลยไม่ปฏิบัติตามคำพิพากษา โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดินรวม 23 โฉนดผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ที่ดินทั้ง 23 โฉนดเป็นของผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์มาโดยการครอบครองปรปักษ์ ซึ่งผู้ร้องได้เป็นโจทก์ฟ้องจำเลยที่ศาลแพ่งธนบุรี ขอให้พิพากษาว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ที่ดินดังกล่าว ขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดในคดีนี้โจทก์ให้การว่า ที่ผู้ร้องอ้างว่าได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินทั้ง 23โฉนด เป็นการได้มาโดยทางอื่นนอกจากนิติกรรม และผู้ร้องยังมิได้จดทะเบียนการได้มา ย่อมไม่สามารถยกให้เป็นข้อต่อสู้บุคคลภายนอกผู้สุจริตได้ศาลชั้นต้นพิพากษายกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปรากฎเรื่องราวตามสำนวนเดิมว่า ผู้ร้องเคยยื่นคำร้องขอให้ปล่อยทรพย์ที่ยืดคือที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2521 อ้างว่า จำเลยขายที่ดินทั้งหมดแก่ผู้ร้องแต่ทำนิติกรรมอำพรางว่าเป็นการจำนองที่ดินกับนางสาวเอิบสิริคุณวิศาล คดีถึงที่สุด ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องของผู้ร้องโดยวินิจฉัยว่าผู้ร้องไม่ได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนด ต่อมาผู้ร้องยื่นคำร้องลงวันที่ 26 สิงหาคม 2523ขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดคือที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนด อ้างว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดให้ผู้ร้อง ศาลชั้นต้นให้รอฟังคำพิพากษาศาลฎีกาก่อนสืบพยาน ต่อมาผู้ร้องยื่นคำร้องขอถอนคำร้องขัดทรัพย์อ้างว่า ศาลฎีกาพิพากษาคดีแล้วผู้ร้องไม่ประสงค์จะร้องขัดทรัพย์ต่อไป ศาลชั้นต้นสั่งอนุญาต ปรากฎตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 950/2525 ระหว่างนางสาวน้ำทอง คุณวิศาล (ผู้ร้อง) โจทก์ที่ 1 นางสาวเอิบสิริ คุณวิศาลโจทก์ที่ 2 นายพิเศษ คงคาเขตร จำเลย ว่าศาลฎีกาพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นให้ยกฟ้องโจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยวินิจฉัยว่าการซื้อขายที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดระหว่างโจทก์ที่ 1 กับจำเลยเป็นโมฆะ หลังจากนั้นผู้ร้องจึงมายื่นคำร้องขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดให้ครั้งนี้โดยอ้างเหตุว่า ผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดมาตั้งแต่วันที่ได้ทำนิติกรรมอำพรางการซื้อขายที่ดิน จึงได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 และได้ฟ้องคดีต่อศาลแพ่งธนบุรี เพื่อขอให้ศาลพิพากษาว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิในที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดดังกล่าวแล้วพิเคราะห์แล้ว ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า แม้ผู้ร้องจะได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382และมีคำพิพากษารับรองก็เป็นการได้กรรมสิทธิ์โดยการครอบครองที่ยังไม่ได้จดทะเบียนจะยกขึ้นต่อสู้โจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกและเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาโดยสุจริตไม่ได้ ผู้ร้องไม่มีสิทธิมาร้องขัดทรัพย์นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา1299 วรรคสองบัญญัติว่า สิทธิของผู้ได้มาซึ่งอสังหาริมทรัพย์โดยทางอื่นนอกจากนิติกรรมและยังมิได้จดทะเบียนสิทธิ ต้องห้ามมิให้ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้บุคคลภายนอกผู้ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทนและโดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิโดยสุจริตแล้ว แต่โจทก์เป็นเพียงเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาและนำยึดที่ดินพิพาทเพื่อขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้โจทก์ โจทก์มิได้เป็นผู้ที่ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทน โดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิแล้วตามความในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1299 วรรคสอง และที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ผู้ร้องได้เป็นโจทก์ฟ้องจำเลยขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินแล้วมาร้องขัดทรัพย์คดีนี้คำร้องคดีนี้จึงเป็นคำร้องซ้อนกับคำฟ้องของผู้ร้อง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 173 นั้น เห็นว่า คดีนี้เป็นเรื่องผู้ร้องพิพาทกับโจทก์และมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัยว่าจะปล่อยทรัพย์ที่ยึดไว้หรือไม่ ส่วนคดีที่ผู้ร้องฟ้องจำเลย มิได้ฟ้องโจทก์ด้วย ทั้งมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัยว่า ที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องหรือไม่ จึงมิใช่เรื่องฟ้องซ้อน และคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีหมายเลขแดงที่ 2486/2522 ก็ดี คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 950/2525 ก็ดี ได้วินิจฉัยเพียงว่าผู้ร้องไม่ได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินเพราะสัญญาซื้อขายเป็นโมฆะเท่านั้น การที่ผู้ร้องอ้างว่าได้ใช้สิทธิครอบครองที่ดินทั้งยี่สิบสอมโฉนดมาตั้งแต่วันที่ทำนิติกรรมอำพรางนิติกรรมการซื้อขายที่ดินคือวันที่ 28 เมษายน 2504เป็นต้นมาจนได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา1382 เป็นการอ้างเหตุแห่งการได้กรรมสิทธิ์ขึ้นมาใหม่มิใช่อ้างเหตุเดิมจึงไม่ชอบที่ศาลชั้นต้นจะสั่งงดสืบพยานผู้ร้องและโจทก์แล้วพิพากษายกคำร้องสมควรฟังข้อเท็จจริงต่อไปให้สิ้นกระแสความ ฎีกาของผู้ร้องฟังขึ้นพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ให้ศาลชั้นต้นสืบพยานผู้ร้องและโจทก์แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลในชั้นนี้ให้ศาลชั้นต้นรวมสั่งเมื่อมีคำพิพากษาใหม่". ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 864/2530จังหวัด พระนครศรีอยุธยาโจทก์นางสาว น้ำ ทอง คุณ วิ ศาลผู้ร้องนาย พิเศษ คง คา เขต รจำเลย ป.พ.พ. ม. 1299, ม. 1382 ป.วิ.พ. ม. 86, ม. 173ป.พ.พ. มาตรา 1299 วรรคสองบัญญัติว่า สิทธิของผู้ได้มาซึ่งอสังหาริมทรัพย์โดยทางอื่นนอกจากนิติกรรมและยังมิได้จดทะเบียนสิทธิต้องห้ามมิให้ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้บุคคลภายนอกผู้ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทนและโดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิโดยสุจริตแล้ว โจทก์เป็นเพียงเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาผู้นำยึดที่ดินพิพาทเพื่อขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้ โจทก์จึงมิใช่ผู้ที่ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทน โดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิแล้วตามความในมาตราดังกล่าว โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดินซึ่งมีชื่อ จำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์รวม 23 โฉนด เพื่อบังคับตามคำพิพากษาระหว่างบังคับคดี ผู้ร้องเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยขอให้ศาลพิพากษาว่าผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ที่ดินดังกล่าวโดยการครอบครองปรปักษ์ต่อมาผู้ร้องได้ยื่นคำร้องขัดทรัพย์ในคดีนี้อ้างว่าได้กรรมสิทธิ์ที่ดินทั้ง 23 โฉนด โดยการครอบครองปรปักษ์เช่นกัน ดังนี้มิใช่เรื่องฟ้องซ้อนตาม ป.วิ.พ. มาตรา 173 เพราะคำร้องขัดทรัพย์เป็นเรื่องผู้ร้องพิพาทกับโจทก์และมีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่า จะปล่อยทรัพย์ที่ยึดหรือไม่ ส่วนคดีที่ผู้ร้องฟ้องจำเลย มิได้ฟ้องโจทก์ด้วยทั้งมีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่าที่ดินทั้ง 23 โฉนด เป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องหรือไม่ ไม่ชอบที่ศาลจะสั่งงดสืบพยานของผู้ร้องแล้วพิพากษายกคำร้องเสียสมควรฟังข้อเท็จจริงต่อไปให้สิ้นกระแสความก่อน.คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์จำเลยไม่ปฏิบัติตามคำพิพากษา โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดินรวม 23 โฉนดผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ที่ดินทั้ง 23 โฉนดเป็นของผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์มาโดยการครอบครองปรปักษ์ ซึ่งผู้ร้องได้เป็นโจทก์ฟ้องจำเลยที่ศาลแพ่งธนบุรี ขอให้พิพากษาว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิ์ที่ดินดังกล่าว ขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดในคดีนี้โจทก์ให้การว่า ที่ผู้ร้องอ้างว่าได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินทั้ง 23โฉนด เป็นการได้มาโดยทางอื่นนอกจากนิติกรรม และผู้ร้องยังมิได้จดทะเบียนการได้มา ย่อมไม่สามารถยกให้เป็นข้อต่อสู้บุคคลภายนอกผู้สุจริตได้ศาลชั้นต้นพิพากษายกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปรากฎเรื่องราวตามสำนวนเดิมว่า ผู้ร้องเคยยื่นคำร้องขอให้ปล่อยทรพย์ที่ยืดคือที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2521 อ้างว่า จำเลยขายที่ดินทั้งหมดแก่ผู้ร้องแต่ทำนิติกรรมอำพรางว่าเป็นการจำนองที่ดินกับนางสาวเอิบสิริคุณวิศาล คดีถึงที่สุด ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องของผู้ร้องโดยวินิจฉัยว่าผู้ร้องไม่ได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนด ต่อมาผู้ร้องยื่นคำร้องลงวันที่ 26 สิงหาคม 2523ขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดคือที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนด อ้างว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดให้ผู้ร้อง ศาลชั้นต้นให้รอฟังคำพิพากษาศาลฎีกาก่อนสืบพยาน ต่อมาผู้ร้องยื่นคำร้องขอถอนคำร้องขัดทรัพย์อ้างว่า ศาลฎีกาพิพากษาคดีแล้วผู้ร้องไม่ประสงค์จะร้องขัดทรัพย์ต่อไป ศาลชั้นต้นสั่งอนุญาต ปรากฎตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 950/2525 ระหว่างนางสาวน้ำทอง คุณวิศาล (ผู้ร้อง) โจทก์ที่ 1 นางสาวเอิบสิริ คุณวิศาลโจทก์ที่ 2 นายพิเศษ คงคาเขตร จำเลย ว่าศาลฎีกาพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นให้ยกฟ้องโจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยวินิจฉัยว่าการซื้อขายที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดระหว่างโจทก์ที่ 1 กับจำเลยเป็นโมฆะ หลังจากนั้นผู้ร้องจึงมายื่นคำร้องขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดให้ครั้งนี้โดยอ้างเหตุว่า ผู้ร้องได้ครอบครองที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดมาตั้งแต่วันที่ได้ทำนิติกรรมอำพรางการซื้อขายที่ดิน จึงได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 และได้ฟ้องคดีต่อศาลแพ่งธนบุรี เพื่อขอให้ศาลพิพากษาว่า ผู้ร้องได้กรรมสิทธิในที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดดังกล่าวแล้วพิเคราะห์แล้ว ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า แม้ผู้ร้องจะได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382และมีคำพิพากษารับรองก็เป็นการได้กรรมสิทธิ์โดยการครอบครองที่ยังไม่ได้จดทะเบียนจะยกขึ้นต่อสู้โจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกและเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาโดยสุจริตไม่ได้ ผู้ร้องไม่มีสิทธิมาร้องขัดทรัพย์นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา1299 วรรคสองบัญญัติว่า สิทธิของผู้ได้มาซึ่งอสังหาริมทรัพย์โดยทางอื่นนอกจากนิติกรรมและยังมิได้จดทะเบียนสิทธิ ต้องห้ามมิให้ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้บุคคลภายนอกผู้ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทนและโดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิโดยสุจริตแล้ว แต่โจทก์เป็นเพียงเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาและนำยึดที่ดินพิพาทเพื่อขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้โจทก์ โจทก์มิได้เป็นผู้ที่ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทน โดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิแล้วตามความในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1299 วรรคสอง และที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ผู้ร้องได้เป็นโจทก์ฟ้องจำเลยขอแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินแล้วมาร้องขัดทรัพย์คดีนี้คำร้องคดีนี้จึงเป็นคำร้องซ้อนกับคำฟ้องของผู้ร้อง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 173 นั้น เห็นว่า คดีนี้เป็นเรื่องผู้ร้องพิพาทกับโจทก์และมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัยว่าจะปล่อยทรัพย์ที่ยึดไว้หรือไม่ ส่วนคดีที่ผู้ร้องฟ้องจำเลย มิได้ฟ้องโจทก์ด้วย ทั้งมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัยว่า ที่ดินทั้งยี่สิบสามโฉนดเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องหรือไม่ จึงมิใช่เรื่องฟ้องซ้อน และคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีหมายเลขแดงที่ 2486/2522 ก็ดี คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 950/2525 ก็ดี ได้วินิจฉัยเพียงว่าผู้ร้องไม่ได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินเพราะสัญญาซื้อขายเป็นโมฆะเท่านั้น การที่ผู้ร้องอ้างว่าได้ใช้สิทธิครอบครองที่ดินทั้งยี่สิบสอมโฉนดมาตั้งแต่วันที่ทำนิติกรรมอำพรางนิติกรรมการซื้อขายที่ดินคือวันที่ 28 เมษายน 2504เป็นต้นมาจนได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา1382 เป็นการอ้างเหตุแห่งการได้กรรมสิทธิ์ขึ้นมาใหม่มิใช่อ้างเหตุเดิมจึงไม่ชอบที่ศาลชั้นต้นจะสั่งงดสืบพยานผู้ร้องและโจทก์แล้วพิพากษายกคำร้องสมควรฟังข้อเท็จจริงต่อไปให้สิ้นกระแสความ ฎีกาของผู้ร้องฟังขึ้นพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ให้ศาลชั้นต้นสืบพยานผู้ร้องและโจทก์แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลในชั้นนี้ให้ศาลชั้นต้นรวมสั่งเมื่อมีคำพิพากษาใหม่".(อำนวย เปล่งวิทยา-สุชาติ จิวะชาติ-เสรี แสงศิลป์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. มูลเหตุคำพิพากษาศาลฎีกานี้สืบเนื่องมาจากเมื่อวันที่ 12มีนาคม 2517 โจทก์ฟ้องจำเลยให้ชำระเงินตามสัญญาซื้อสลากกินแบ่งรัฐบาล คดีถึงที่สุดเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2520 โดยศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยใช้เงินตามฟ้อง จำเลยไม่ชำระโจทก์จึงนำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดินซึ่งมีชื่อจำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์รวม 23 โฉนดเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2520 2. วันที่ 15 พฤษภาคม 2521 ผู้ร้องขัดทรัพย์ยื่นคำร้องขัดทรัพย์ครั้งแรกว่าที่ดิน 23 โฉนดเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องโดยจำเลยขายให้ผู้ร้องแต่ได้ทำนิติกรรมอำพรางว่าเป็นการจำนองกับนางสาวเอิบสิริ ศาลชั้นต้นพิพากษายกคำร้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโดยวินิจฉัยว่าการซื้อขายทำไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 456 ผู้ร้องจึงไม่ได้กรรมสิทธิ์ คดีถึงที่สุดโดยผู้ร้องมิได้ฎีกา 3. ระหว่างคดีตามข้อ 2. ยังอยู่ระหว่างการพิจารณา ผู้ร้องขัดทรัพย์และนางสาวเอิบสิริ ได้ยื่นฟ้องจำเลยต่อศาลแพ่งว่าจำเลยขายที่ดิน 23 โฉนด ให้ผู้ร้องขัดทรัพย์แต่ทำนิติกรรมอำพรางว่าจำนองที่ดินกับนางสาวเอิบสิริ ขอบังคับให้จำเลยโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน23 โฉนดให้กับผู้ร้องขัดทรัพย์ ศาลแพ่งพิพากษาว่าการซื้อขายและนิติกรรมจำนองเป็นโมฆะให้ยกฟ้อง ผู้ร้องข้ดทรัพย์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน 23 โฉนดให้แก่ผู้ร้องขัดทรัพย์ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น (ศาลแพ่ง) 4. เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีตามข้อ 3. แล้ว ผู้ร้องขัดทรัพย์ได้ยื่นคำร้องขัดทรัพย์ครั้งที่สอง เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2523ว่าศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาให้จำเลยจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน 23โฉนดให้แก่ผู้ร้องขัดทรัพย์ ดังนั้นผู้ร้องขัดทรัพย์จึงอยู่ในฐานะจดทะเบียนสิทธิได้ก่อนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1300ขอให้ศาลถอนการยึด ต่อมาได้ขอถอนคำร้องขัดทรัพย์เนื่องจากคดีตามข้อ 3. นั้นศาลฎีกาพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น (ศาลแพ่ง) 5. เมื่อศาลฎีกาพิพากษาคดีตามข้อ 3. และผู้ร้องขัดทรัพย์ขอถอนคำร้องขัดทรัพย์ตามข้อ 4. แล้ว ผู้ร้องขัดทรัพย์ได้ยื่นฟ้องจำเลยต่อศาลแพ่งธนบุรีเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2527 ขอให้พิพากษาว่าผู้ร้องขัดทรัพย์ได้กรรมสิทธิ์ที่ดิน 23 โฉนดโดยการครอบครองปรปักษ์ต่อมาวันที่ 21 พฤศจิกายน 2527 ผู้ร้องขัดทรัพย์ได้ยื่นคำร้องขัดทรัพย์เป็นครั้งที่สามโดยอ้างว่าได้กรรมสิทธิ์ที่ดิน 23 โฉนดโดยการครอบครองปรปักษ์ซึ่งเป็นมูลเหตุให้มีคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ 6. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 173 วรรคสอง บัญญัติว่า "นับแต่เวลาที่ยื่นคำฟ้องแล้วคดีนั้นอยู่ในระหว่างพิจารณาแและผลแห่งการนี้ (1) ห้ามไม่ให้โจทก์ยื่นฟ้องเรื่องเดียวกันนั้นต่อศาลเดียวกันหรือต่อศาลอื่นและ ฯลฯ" ท่านอาจารย์มาโนชจรมาศและท่านอาจารย์พิพัฒน์จักรางกูรอธิบายความหมายของคำว่า "เรื่องเดียวกัน" หมายถึง คำฟ้องเรื่องเดียวกันแท้ ๆ เช่นฟ้องเกี่ยวกับประเด็นเดียวกัน หรือเกี่ยวกับทรัพย์สินรายเดียวกัน และหมายรวมถึงสิทธิที่สิบเนื่องมาจากมูลกรณีเดียวกับคดีก่อนแม้จะเปลี่ยนแปลงข้ออ้างหรือสภาพข้อหาหรือเรียกร้องให้รับผิดในเงินจำนวนอื่น ตัวอน่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่เกี่ยวกับเรื่องเดียวกัน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 121/2506 คดีก่อนโจทก์ฟ้องจำเลยและบุคคลอื่นในฐานะเป็นทายาทร่วมกันขอแบ่งนาพิพาทอันเป็นมรดก จำเลยต่อสู้ว่าได้เคยทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันในเรื่องทรัพย์มรดกรายนี้แล้ว คดีอยู่ระหว่างพิจารณา โจทก์ฟ้องจำเลยขอแบ่งนามรดกรายเดียวนี้อีก แต่เปลี่ยนเป็นอ้างสิทธิเรียกร้องตามสัญญาประนีประนอมยอมความดั่งนี้เป็นการฟ้องขอแบ่งทรัพย์มรดกรายเดียวกันนั่นเอง ต้องห้ามตามมาตรา 173(1) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1461/2515 โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยและบริวารออกจากตึกของโจทก์จำเลยต่อสู้ว่าจำเลยปลูกสร้างตึกในที่ดินโจทก์และจำเลยยังไม่ได้โอนกรรมสิทธิ์ให้โจทก์ ตึกยังเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลย ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าตึกพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ แต่ยังไม่ครบกำหนดอายุสัญญาเช่า โจทก์ยังไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยอุทธรณ์ว่ากรรมสิทธิ์ในตึกพิพาทเป็นของจำเลย คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ โจทก์ฟ้องจำเลยและบริวารอีกอ้างว่าสัญญาเช่าครบกำหนดแล้วจำเลยให้การว่าตึกพิพาทเป็นของจำเลย ดั่งนี้ เป็นการที่โจทก์ฟ้องคดีอันมีประเด็นเดียวกันว่าตึกพิพาทเป็นของโจทก์หรือของจำเลย 7. คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้วินิจฉัยว่าคดีร้องขัดทรัพย์มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่าจะปล่อยทรัพย์ (ที่ดิน 23 โฉนด) ที่ยึกหรือไม่ ส่วนคดีที่ผู้ร้องฟ้องจำเลยมีประเด็นว่าที่ดิน 23 โฉนดเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องขัดทรัพย์หรือไม่ (ทำนองว่ามิใช่เรื่องเดียวกัน) ข้อเท็จจริงในคดีปรากฏว่า ทรัพย์พิพาทคือที่ดิน 23 โฉนดทั้งสองคดีจึงถือได้ว่าเป็น ทรัพย์รายเดียวกัน ข้ออ้างของผู้ร้องขัดทรัพย์ทั้งสองคดีก็คือเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดิน 23 โฉนดโดยการครอบครองปรปักษ์ ดังนั้นในคดีร้องขัดทรัพย์การที่จะวินิจฉัยว่าจะปล่อยทรัพย์ที่ยึดหรือไม่นั้น ก็จะต้องวินิจฉัยก่อนว่าผู้ร้องขัดทรัพย์ได้กรรมสิทธิ์ที่ดินโดยการครอบครองปรปักษ์หรือไม่ จึงถือได้ว่าเป็นประเด็นเดียวกันกับคดีที่ผู้ร้องขัดทรัพย์ฟ้องจำเลยเช่นกัน จากเหตุผลดังกล่าวข้องต้น ผู้บันทึกเห็นว่าตรงกับความหมายของคำว่าเรื่องเดียวกัน ที่ท่านอาจารย์มาโนชและท่านอาจารย์พิพัฒน์ได้ให้ความหมายไว้ และที่คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 121/2506 และ1461/2525 ได้วินิจฉัยไว้ ฉะนั้นคดีของผู้ร้องขัดทรัพย์ตามคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้จึงร่าจะเป็นเรื่องเดียวกันกับคดีที่ผู้ร้องขัดทรัพย์ฟ้องจำเลย 8. คำพิพากษาศาลฎีกานี้วินิจฉัยต่อไปอีกว่าคดีที่ผู้ร้องขัดทรัพย์ฟ้องจำเลยเป็นเรื่องระหว่างผู้ร้องขัดทรัพย์กับจำเลยส่วนคดีร้องขัดทรัพย์เป็นเรื่องระหว่างผู้ร้องขัดทรัพย์กับโจทก์(ทำนองว่าไม่ใช่คู่ความเดียวกัน) คำร้องขัดทรัพย์ถือว่าเป็นคำร้อง ผู้ร้องขัดทรัพย์ถือว่าอยู่ในฐานะโจทก์ ส่วนโจทก์คดีร้องขัดทรัพย์ถือว่าอยู่ในฐานะจำเลย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 288 ระบุให้ผู้ร้องขัดทรัพย์ส่งสำเนาคำร้องขัดทรัพย์ให้โจทก์และจำเลยด้วย และให้ศาลดำเนินคดีไปอย่างคดีธรรมดา ท่านอาจารย์ไพจิตรปุญญพันธ์ ให้ความเห็นว่าคำร้องขัดทรัพย์ตามมาตรา 288 เป็นกรณีเดียวกับการร้องสอดตามมาตรา 57(1) ดังนั้นโจทก์จำเลยเดิมต้องยื่นคำให้การแก้คำร้องขัดทรัพย์ภายใน 8 วัน แต่ทางปฏิบัติกลับให้เฉพาะโจทก์ยื่นคำให้การแก้คำร้องขัดทรพัย์ หากโจทก์ไม่ยื่นก็สั่งว่าโจทก์ขาดนัดยื่นคำให้การ แต่จำเลยกลับไม่ถือว่าต้องยื่นคำให้การ ไม่มีการสั่งว่าจำเลยขาดนัดซึ่งเป็นการไม่ถูกต้องท่านอาจารย์ไพจิตรมีความเห็นต่อไปว่าจำเลยเป็คู่ความในคดีร้องขัดทรัพย์ด้วย ดังนั้นหากถือตามความเห็นของท่านอาจารย์ไพจิตรแล้ว ผู้บันทึกเห็ฯว่าคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ ซึ่งวินิจฉัยทำนองว่าไม่ใช่คู่ความเดียวกัน จึงน่าจะไม่ถูกต้อง ผู้บันทึกเห็นว่าหากจำเลยคดีนี้ (ผู้ถือกรรมสิทธิ์ที่ดิน 23โฉนด) ยื่นคำให้การเข้ามาว่าที่ดินทั้ง 23 โฉนดเป็นของจำเลย ขอให้ยกคำร้องขัดทรัพย์เช่นนี้ ศาลจะไม่รับคำให้การของจำเลยหรือเพราะกฎหมายกำหนดให้ส่งสำเนาคำร้องขัดทรัพย์ให้จำเลยด้วยและกำหนดให้ดำเนินคดีไปอย่างคดีธรรมดา เมื่อกฎหมายกำหนดให้ดำเนินคดีไปอย่างคดีธรรมดา จำเลยก็ต้องยื่นคำให้การภายใน 8 วัน และหากจำเลยไม่ยื่นผู้ร้องขัดทรัพย์ก็ต้องขอให้ศาลสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การเช่นกัน อีกประการหนึ่งจำเลยอาจจะพอใจที่จะให้โจทก์ยึดทรัพย์ดังกล่าวก็ได้ เพราะถ้าหากศาลปล่อยทรัพย์ที่ยึด โจทก์ก็จะไปยึดทรัพย์ของจำเลยอย่างอื่นอีก ซึ่งทรัพย์ที่ยึดใหม่นี้อาจเป็นทรัพย์ที่จำเลยหวงแหนต้องการเก็บรักษาไว้ก็ได้ 9. เกี่ยวกับคดีนี้ ผู้มีกรรมสิทธิ์ร่วมกับจำเลยได้ยื่นคำร้องขอกันส่วนและศาลอนุญาตแล้ว ผู้ร้องขอกันส่วนได้คัดค้านคำร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องขัดทรัพย์เข้ามาด้วยหากไม่ถือว่าจจำเลยเป็นคู่ความในคดีร้องขัดทรัพย์ แต่เป็นเรื่องระหว่างผู้ร้องขัดทรัพย์กับโจทก์แล้วผู้ร้องขอกันส่วนจะเข้ามาเป็นคู่ความในคดีร้องขัดทรัพย์ได้หรือไม่ ถ้าได้จเข้ามาในฐานะอะไร ซึ่งคงจะต้องรอฟังคำพิพากษาศาลฎีกาต่อไป. กีรติกาญจนรินทร์.