คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1857/2530หลักกฎหมาย: จำเลยบุกรุกเข้าไปในบ้านผู้เสียหายซึ่งเป็นร้านค้าขายของด้วยแล้วเข้าไปหลบซ่อนตัวอยู่ในห้องนอนของผู้เสียหายซึ่งเก็บเงินสด สร้อยคอทองคำและแหวนทองคำ ในขณะที่ผู้เสียหายกับภรรยาและบุตรกำลังรับประทานอาหารอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้านเช่นนี้ ชี้ให้เห็นเจตนาของจำเลยโดยชัดแจ้งว่าจำเลยประสงค์จะลักทรัพย์ของผู้เสียหาย แต่มีคนเข้ามาซื้อของ ผู้เสียหายจึงเห็นจำเลยหลบซ่อนอยู่ในห้องนอนเสียก่อน จำเลยจึงเอาทรัพย์ของผู้เสียหายไปไม่ได้ แม้จำเลยจะยังไม่ทันแตะต้องทรัพย์ของผู้เสียหาย ก็ถือว่าจำเลยลงมือกระทำความผิดเข้าขั้นพยายามลักทรัพย์แล้ว (ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าไปซ่อนตัวอยู่ภายในบ้านของผู้เสียหาย แล้วบังอาจลักเงินสด และทรัพย์สินอื่นของผู้เสียหายซึ่งเก็บรักษาไว้ในบ้านของผู้เสียหายจำเลยลงมือกระทำผิดแล้วแต่กระทำไปไม่ตลอด เนื่องจากผู้เสียหายได้พบและขัดขวางการกระทำผิดของจำเลยเสียก่อน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91, 335, 364 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 (8) ประกอบด้วยมาตรา 80 มาตรา 364 การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ระวางโทษตามมาตรา 335 (8) ประกอบด้วยมาตรา 80 ที่มีโทษหนักที่สุด ให้จำคุกจำเลย6 เดือน คำขอของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 364 จำคุก 2 เดือน ปรับ 1,000 บาท ชั้นจับกุมและสอบสวนจำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 1 เดือน ปรับ 500 บาท ให้รอการลงโทษจำคุกไว้มีกำหนด 2 ปี คำขอ ของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า '...การที่จำเลยบุกรุกเข้าไปในบ้านผู้เสียหายซึ่งเป็นร้านค้าขายของด้วย แล้วเข้าไปหลบซ่อนตัวอยู่ในห้องนอนของผู้เสียหายซึ่งเก็บเงินสดสร้อยคอทองคำและแหวนทองคำ ในขณะที่ผู้เสียหายกับภรรยาและบุตรกำลังรับประทานอาหารอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน เช่นนี้ ชี้ให้เห็นเจตนาของจำเลยโดยชัดแจ้งว่าจำเลยประสงค์จะลักทรัพย์ของผู้เสียหายแต่มีนายวิม รังศิริรักษ์ เข้ามาซื้อของ ผู้เสียหายจึงเห็นจำเลยหลบซ่อนอยู่ในห้องนอนเสียก่อน จำเลยจึงเอาทรัพย์ของผู้เสียหายไปไม่ได้แม้จำเลยจะยังไม่ทันแตะต้องทรัพย์ของผู้เสียหายก็ถือว่า จำเลยลงมือกระทำความผิดเข้าขั้นพยายามลักทรัพย์ตามกฎหมายแล้ว... อนึ่ง ปรากฏว่าศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลยต่ำกว่าโทษขั้นต่ำที่กฎหมายบัญญัติไว้แต่ศาลฎีกาก็ไม่อาจแก้ไขให้ถูกต้องได้ เพราะโจทก์มิได้อุทธรณ์ พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น' ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1857/2530พนักงานอัยการจังหวัดสมุทรสงครามโจทก์นายนรินทร์หรือเล็ก งามยิ่งยวดจำเลย ป.อ. ม. 59, ม. 80, ม. 334, ม. 335จำเลยบุกรุกเข้าไปในบ้านผู้เสียหายซึ่งเป็นร้านค้าขายของด้วยแล้วเข้าไปหลบซ่อนตัวอยู่ในห้องนอนของผู้เสียหายซึ่งเก็บเงินสด สร้อยคอทองคำและแหวนทองคำ ในขณะที่ผู้เสียหายกับภรรยาและบุตรกำลังรับประทานอาหารอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้านเช่นนี้ ชี้ให้เห็นเจตนาของจำเลยโดยชัดแจ้งว่าจำเลยประสงค์จะลักทรัพย์ของผู้เสียหาย แต่มีคนเข้ามาซื้อของ ผู้เสียหายจึงเห็นจำเลยหลบซ่อนอยู่ในห้องนอนเสียก่อน จำเลยจึงเอาทรัพย์ของผู้เสียหายไปไม่ได้ แม้จำเลยจะยังไม่ทันแตะต้องทรัพย์ของผู้เสียหาย ก็ถือว่าจำเลยลงมือกระทำความผิดเข้าขั้นพยายามลักทรัพย์แล้ว (ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าไปซ่อนตัวอยู่ภายในบ้านของผู้เสียหาย แล้วบังอาจลักเงินสด และทรัพย์สินอื่นของผู้เสียหายซึ่งเก็บรักษาไว้ในบ้านของผู้เสียหายจำเลยลงมือกระทำผิดแล้วแต่กระทำไปไม่ตลอด เนื่องจากผู้เสียหายได้พบและขัดขวางการกระทำผิดของจำเลยเสียก่อน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91, 335, 364 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 (8) ประกอบด้วยมาตรา 80 มาตรา 364 การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ระวางโทษตามมาตรา 335 (8) ประกอบด้วยมาตรา 80 ที่มีโทษหนักที่สุด ให้จำคุกจำเลย6 เดือน คำขอของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 364 จำคุก 2 เดือน ปรับ 1,000 บาท ชั้นจับกุมและสอบสวนจำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 1 เดือน ปรับ 500 บาท ให้รอการลงโทษจำคุกไว้มีกำหนด 2 ปี คำขอ ของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า '...การที่จำเลยบุกรุกเข้าไปในบ้านผู้เสียหายซึ่งเป็นร้านค้าขายของด้วย แล้วเข้าไปหลบซ่อนตัวอยู่ในห้องนอนของผู้เสียหายซึ่งเก็บเงินสดสร้อยคอทองคำและแหวนทองคำ ในขณะที่ผู้เสียหายกับภรรยาและบุตรกำลังรับประทานอาหารอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน เช่นนี้ ชี้ให้เห็นเจตนาของจำเลยโดยชัดแจ้งว่าจำเลยประสงค์จะลักทรัพย์ของผู้เสียหายแต่มีนายวิม รังศิริรักษ์ เข้ามาซื้อของ ผู้เสียหายจึงเห็นจำเลยหลบซ่อนอยู่ในห้องนอนเสียก่อน จำเลยจึงเอาทรัพย์ของผู้เสียหายไปไม่ได้แม้จำเลยจะยังไม่ทันแตะต้องทรัพย์ของผู้เสียหายก็ถือว่า จำเลยลงมือกระทำความผิดเข้าขั้นพยายามลักทรัพย์ตามกฎหมายแล้ว... อนึ่ง ปรากฏว่าศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลยต่ำกว่าโทษขั้นต่ำที่กฎหมายบัญญัติไว้แต่ศาลฎีกาก็ไม่อาจแก้ไขให้ถูกต้องได้ เพราะโจทก์มิได้อุทธรณ์ พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น' (สง่า ศิลปประสิทธิ์-ชูเชิด รักตะบุตร์-ธิรพันธุ์ รัศมิทัต)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุในเรื่องของการพยายามกระทำความผิด หลักทั่วไปในเบื้องต้นมีว่าการกระทำนั้นจะต้องเข้าขั้นลงมือกระทำความผิดแล้ว ถ้าเพียงแต่กระทำการขั้นตระเตรียมผู้นั้นยังไม่มีความรับผิดฐานพยายาม ในกรณีความผิดฐานลักทรัพย์ที่มีองค์ประกอบความผิดในส่วนการกระทำคือการเอาไปนั้น การเอาไปหมายความว่าพาทรัพย์เคลื่อนที่ไปจากการครอบครองของผู้อื่น กล่าวคือ จะต้องมีการพาเคลื่อนที่ประการหนึ่งกับการเข้าแย่งการครอบครองอีกประการหนึ่ง ฉะนั้น โดยปกติความผิดฐานพยายามลักทรัพย์จึงต้องมีการกระทำต่อตัวทรัพย์ที่จะลักเพื่อการพาทรัพย์นั้นเคลื่อนที่ไปหรือเพื่อการแย่งการครอบครองในทรัพย์นั้น แล้วพาไปไม่ได้หรือแย่งการครอบครองไม่สำเร็จ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่เป็นการกระทำที่แตะต้องตัวทรัพย์นั้นแล้วเป็นอย่างน้อยจึงจะเรียกว่าเป็นการลงมือกระทำความผิดอันอาจทำให้มีความรับผิดฐานพยายามลักทรัพย์ได้ ตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่มีการกระทำแตะต้องตัวทรัพย์และเป็นความรับผิดฐานพยายาม เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 273/2507 จำเลยใช้ตะไกรตัดสร้อยคอของผู้เสียหายขาดจากกันและตกไปที่พื้นดิน แต่ยังมิได้เข้ายึดถือเอาสายสร้อยนั้นไปเพราะเจ้าพนักงานตำรวจร้องบอกให้ผู้เสียหายรู้ตัวและเก็บเอาสายสร้อยนั้นไว้เสียก่อน เป็นความผิดฐานพยายามลักทรัพย์ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 287/2510 คนร้ายปลดโคออกจากเกวียนแล้วปล่อยโคไว้แถวบริเวณที่เกวียนจอดนั้นเอง เอาโคไปไม่ได้เพราะผู้เสียหายกับชาวบ้านพากันมายังที่เกิดเหตุเกือบจะในทันที และตามบริเวณทุ่งนาใกล้ ๆ ก็ยังมีคนเกี่ยวข้าวอยู่เป็นอันมาก คนพวกนี้ได้คอยสกัดกั้นจำเลยไว้จนไม่สามารถจะนำโคไปได้ ต้องทิ้งไว้แล้วหนีเอาตัวรอด ความผิดของจำเลยจึงเป็นเพียงขั้นพยายามเท่านั้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1056/2513 จำเลยชิงทรัพย์โดยกระชากสร้อยซึ่งสวมอยู่ที่คอของผู้เสียหาย สร้อยขาดตกอยู่ในเสื้อของผู้เสียหายจำเลยจึงเอาสร้อยนั้นไปไม่ได้ เป็นการที่จำเลยลงมือและทำความผิดแล้วแต่ยังไม่อาจยึดถือเอาทรัพย์นั้นไปได้ เป็นผิดเพียงพยายามชิงทรัพย์ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2822/2517 จำเลยเข้าบีบคอผู้เสียหายทางด้านหลัง แล้วกระชากสร้อยคอห้อยพระเครื่องที่สวมอยู่ที่คอจนสร้อยขาดจากกันในทันใดผู้เสียหายได้ใช้มือกุมสร้อยคอที่หลุดจากคอแต่ยังอยู่ที่บริเวณหน้าอกไว้ทันจำเลยแย่งเอาไปไม่ได้แม้สร้อยคอจะอยู่ที่คอผู้เสียหายตอนกระชาก ก็เป็นการกระทำในขั้นที่มุ่งหมายจะให้สร้อยขาดหลุดจากคอผู้เสียหายเท่านั้น เมื่อสร้อยขาดแล้วจำเลยยังไม่ทันยึดถือเอาไปผู้เสียหายก็กุมสร้อยเอาไว้ได้การที่จำเลยจะยึดถือเอาสร้อยไปยังไม่บรรลุผล การกระทำของจำเลยจึงเป็นเพียงความผิดฐานพยายามชิงทรัพย์เท่านั้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 393/2520 ม. ดึงสร้อยคอของ ป. ป.รู้ตัวก่อนได้จับสายสร้อยไว้สายสร้อยขาดติดมือ ป. อยู่ ม. เอาไปไม่ได้ม. วิ่งหนีไปนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ซึ่งจำเลยติดเครื่องจอดรถรออยู่เยื้องที่เกิดเหตุขับหนีไป เป็นแผนการณ์ที่จำเลยกับ ม.ร่วมกันวางไว้ เป็นตัวการพยายามวิ่งราวทรัพย์โดยใช้จักรยานยนต์เป็นพาหนะ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1885/2522 คนร้ายแย่งชิงกระเป๋าถือขณะยื้อแย่งกระเป๋ากันอยู่ตำรวจยิงปืนขึ้นฟ้า กระเป๋าตกลงกับพื้นผู้เสียหายเก็บคืนมา คนร้ายยังไม่ได้กระเป๋าไป เป็นพยายามชิงทรัพย์ ในกรณีที่ยังไม่แตะต้องตัวทรัพย์ ดูผิวเผินน่าจะยังไม่ถึงขั้นลงมือกระทำการเอาไป การกระทำน่าจะอยู่เพียงขึ้นตระเตรียมเท่านั้นแต่ที่ถูกหาเป็นเช่นนั้นไม่ หลักในการวินิจฉัยว่าการกระทำใดอยู่ในขั้นตระเตรียมการหรือลงมือกระทำความผิดนั้น มีนักนิติศาสตร์หลายท่านมีความเห็นแตกต่างกัน บางท่านก็พิจารณาแต่เพียงทางการกระทำอย่างเดียว กล่าวคือ ดูเพียงว่าการกระทำนั้นมีความสัมพันธ์กระชั้นชิดกับความผิดที่ประสงค์จะกระทำมากน้อยแค่ไหน ถ้าการกระทำมีความสัมพันธ์กระชั้นชิดถึงขนาดที่เป็นส่วนหนึ่งของความผิดนั้นก็เรียกว่าถึงขั้นลงมือกระทำความผิดแล้ว เช่น ยื่นมือไปยังทรัพย์ที่จะลักแล้ว ซึ่งการยื่นมือนี้ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของการกระทำคือการเอาไป การกระทำก่อนหน้านั้นยังไม่เข้าขั้นลงมือกระทำความผิดแต่เป็นเพียงการตระเตรียมเท่านั้น (ถ้าเทียมกับการใช้อาวุธปืนยิงก็ต้องถึงขั้นยกปืนขึ้นเล็ง นิ้วมืออยู่ในโกร่งไกปืนพร้อมจะปล่อยกระสุนแล้วนั่นเอง) แต่การพิจารณาในแง่นี้เพียงอย่างเดียว ดูจะเป็นการจำกัดขอบเขตของการลงมือกระทำความผิดที่แคบมาก ถ้าใช้แนวความคิดนี้วินิจฉัยข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ จำเลยคงยังไม่มีความผิดฐานพยายามลักทรัพย์ นักนิติศาสตร์หลายท่านจึงไม่เห็นด้วยกับแนวคิดดังกล่าว นักนิติศาสตร์ชาวฝรั่งเศษบางท่านเห็นว่า การกระทำเท่าที่แสดงออกมาดังกล่าวนั้นไม่เพียงพอสำหรับวินิจฉัยการลงมือกระทำความผิด ต้องพิจารณาเจตนาของผู้กระทำประกอบด้วยโดยนำพฤติการณ์ภายนอกอื่น ๆ เข้ามาประกอบ เช่น พฤติการณ์ที่บุคคลผู้สุจริตเขาไม่กระทำกัน หรือพฤติการณ์ที่ว่าถ้าปล่อยให้กระทำต่อไป ผู้กระทำย่อมกระทำความผิดได้สำเร็จแน่นอนเป็นต้นไปนักนิติศาสตร์ชาวอังกฤษบางท่านก็พิจารณาถึงหลักการกระทำที่นำไปสู่ความผิดสำเร็จโดยแท้จริง บางท่านก็วางหลักความใกล้ชิดต่อผลสำเร็จซึ่งหลักความใกล้ชิดหรือห่างไกลต่อผลสำเร็จนี้ดูจะเป็นแนวคิดดั้งเดิมของเรื่องนี้ สำหรับกฎหมายไทย คำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยการลงมือกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 โดยวางหลักทั่วไปว่าจะต้องเป็นการกระทำที่ใกล้ชิดต่อผลสำเร็จแล้ว ดังจะเห็นได้จากอุทธรณ์ดังนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1203/2500 จำเลยใช้ดาบไล่ฟันผู้เสียหายในระยะ 3 วา ผู้เสียหายหนี้ขึ้นเรือน มีผู้ห้าม จำเลยจึงฟันไม่ได้เป็นความผิดฐานพยายามทำร้ายร่างกาย (ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ถ้านายขาวขึ้นเรือนไม่ทัน ก็น่าจะถูกจำเลยฟัน เป็นการหวุดหวิดหรือใกล้ชิดต่อความสำเร็จแห่งผลของการทำร้ายหากมีเหตุอันนอกอำนาจของจำเลยมาขัดขวางไว้ การกระทำจึงไม่สำเร็จดังเจตนา..." และโปรดดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2513/2527) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 556/2502 จำเลยมีเจตนาจะฆ่านางเจตน์และอยู่ห่างจากนางเจตน์5ฟุตจำเลยคว้าปืนบาเร็ตต้าขึ้นมากระชากลูกเลื่อนเอานิ้วมือเข้าไปในไกปืนแล้ว แต่จำเลยกระชากลูกเลื่อนไม่ถึงที่ ทหารเรือก็เข้าล็อคคอจำเลยไว้และตำรวจเข้ามาแย่งปืนไปเช่นนี้ จำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 85/2504 จำเลยได้ลงมือกระทำชำเราผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็กหญิงอายุเพียง 4 ปีเศษ แต่อวัยวะสืบพันธุ์ของจำเลยเพียงแต่จรดอยู่บริเวณปากช่องคลอดของผู้เสียหาย มิได้ล่วงล้ำเข้าไปในช่องคลอด การกระทำของจำเลยจึงเป็นเพียงพยายามข่มขืนกระทำชำเราเท่านั้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 147/2504(ประชุมใหญ่) การที่จำเลยยกปืนที่พร้อมจะยิงได้จ้องไปทางเจ้าพนักงานตำรวจซึ่งกำลังกอดปล้ำจับกุมพวกของจำเลยโดยเจตนาที่จะยิง แม้ยังมิทันขึ้นนกปืนก็ตาม ก็เป็นพยายามกระทำความผิดฐานฆ่าเจ้าพนักงานผู้กระทำการตามหน้าที่แล้วเพราะการลงมือยิงได้เริ่มต้นขึ้นแล้วตั้งแต่ยกปืนที่พร้อมจะยิงได้เล็งไปยังเป้าหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1746/2518 การที่จำเลยยกปืนที่บรรจุกระสุนซึ่งพร้อมที่จะยิงได้ จ้องไปยังผู้เสียหายโดยมีเจตนาที่จะยิง แต่มีผู้ร้องห้ามและเข้ากอดจำเลยไว้ ประกอบกับผู้เสียหายวิ่งหนีเสียทันแม้จะไม่ได้ความชัดว่า ปืนนั้นได้ขึ้นนกแล้วหรือยัง หรือนิ้วมือจำเลยแตะอยู่ในไกปืนพร้อมที่จะยิงได้แล้วหรือไม่ จำเลยก็มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นแล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1765/2521 จำเลยกระชากลูกเลื่อนปืนคาร์ไบน์กระสุนเข้ารังเพลิงพร้อมจะยิงได้ จ้องเล็งไปทางผู้เสียหายซึ่งอยู่ห่าง 10 เมตร แต่ถูกขัดขวางเสีย เป็นพยายามฆ่าคนโดยเจตนา คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2860/2522 การที่จำเลยร่วมกันมีกัญชาไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต และนำกัญชาดังกล่าวเข้าไปในบริเวณท่าอากาศยานดอนเมือง อันเป็นด่านนำสินค้าออกนอกราชอาณาจักรโดยไม่ผ่านด่านศุลกากรดอนเมืองตามกฎหมาย เพื่อส่งออกไปนอกราชอาณาจักรโดยเครื่องบิน แต่กัญชาถูกเจ้าพนักงานตรวจพบเสียก่อนและยึดไว้ย่อมเป็นความผิดฐานมีกัญชาโดยไม่ได้รับอนุญาตกระทงหนึ่ง ฐานพยายามส่งกัญชาออกไปนอกราชอาณาจักรกระทงหนึ่ง และฐานส่งของที่ยังมิได้เสียภาษี ฤาของต้องจำกัดฤาของต้องห้ามฤาของที่ยังมิได้ผ่านด่านศุลกากรออกไปนอกพระราชอาณาจักรอีกกระทงหนึ่ง (อ้างคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 448/2513) แต่ในกรณีพยายามลักทรัพย์โดยไม่แตะต้องตัวทรัพย์นั้น คำพิพากษาศาลฎีกามิได้เดินตามแนวหลักความใกล้ชิดต่อผลสำเร็จ หากแต่พิจารณาเจตนาของผู้กระทำความผิดประกอบด้วยโดยคำนึงถึงพฤติการณ์ภายนอกอื่น ๆเช่น ต้องได้ความว่า ณ ที่นั้น มีทรัพย์ที่จะถูกลัก เข้าไปหรือหลบซ่อนตัวอยู่ในอาคารสถานที่เก็บคุ้มครองทรัพย์ งัดแงะหรือทำลายสิ่งกีดกั้นคุ้มครองทรัพย์ เป็นต้น ดังอุทาหรณ์ต่อไปนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 777/2502 ในความผิดฐานพยายามปล้นทรัพย์นั้น แม้จำเลยจะยังไม่ทันได้รับหรือแตะต้องทรัพย์เลย ก็เข้าขั้นพยายามปล้นทรัพย์ตามกฎหมายได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 854/2507 การที่จำเลยที่ 1 บุกรุกขึ้นไปชั้นบนของสถานฑูตเดนมาร์ค เข้าไปในห้องรับแขกซึ่งมีทรัพย์ตามที่โจทก์กล่าวในฟ้องตั้งอยู่ และเลยเข้าไปในห้องนั่งเล่นอันเป็นเคหะสถานของทูตการค้าเดนมาร์คในเวลาที่ปลอดคนเพื่อจะลักทรัพย์แต่ภรรยาทูตการค้าเห็นจำเลยเป็นการขัดขวางเสียก่อนจำเลยจึงเอาทรัพย์ไปไม่ได้ เช่นนี้ จำเลยจะยังไม่ทันแตะต้องทรัพย์แต่อย่างใดก็ดีก็เรียกได้ว่าจำเลยลงมือกระทำเข้าถึงขั้นพยายามลักทรัพย์ตามกฎหมายแล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 41/2510 จำเลยได้งัดแงะประตูหน้าถังร้านของผู้เสียหายแล้ว ในร้านนั้นมีของมีค่าเก็บไว้เป็นจำนวนมากตำรวจมาพบเห็นจำเลยเข้า จำเลยจึงทำการลักทรัพย์ไม่ตลอด การกระทำของจำเลยเข้าขั้นพยายามลักทรัพย์แล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1310/2513 ผู้เสียหายสวมสร้อยคอทองคำนอนหลับอยู่ในห้องกับเด็กหญิง ส. จำเลยมีเจตนาลักสร้อยคอของผู้เสียหาย จึงเข้าไปในห้องนั้น แต่ห้องมืด จำเลยมองไม่เห็นจึงใช้มือคลำที่คอเด็กหญิงส. โดยคิดว่าเป็นคอของผู้เสียหายเด็กหญิง ส. ตื่นขึ้น จำเลยจึงหนีไป เช่นนี้การกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดฐานบุกรุกและพยายามลักสร้อยคอผู้เสียหายแล้วแม้จำเลยจะยังมิได้แตะต้องสร้อยคอนั้นก็ตาม คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2457/2516 จำเลยเข้าไปในโรงพักคนงานชั่วคราวที่ใช้เป็นที่อยู่หลับนอนของคนงาน นั่งยองๆเอามือคลำกุญแจลังเครื่องมือ พอดีคนงานของผู้เสียหายตื่นขึ้นและร้องว่า"ขโมย" จำเลยจึงผละหนีไป การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานร่วมกันบุกรุก และพยายามลักทรัพย์ในเคหะสถาน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1250/2520 สถานที่เกิดเหตุเป็นคอกสุกรและห้องพักคนงานซึ่งมีรั้วสังกะสีล้อมรอบทุกด้าน จำเลยได้เตรียมค้อน มีด และเชือกของกลางมาที่เกิดเหตุ ได้ขุดรูใต้รั้วสังกะสีเพื่อทำเป็นข่องทางพาสุกรไป จำเลยเข้าไปอยู่ภายในรั้วสังกะสียืนอยู่ริมคอกสุกรภายในรั้วห่างประมาณ 1 เมตร โดยที่คอกสุกรตามสภาพมิได้ทำไว้กันขโมย แต่ทำไว้เพื่อมิให้สุกรออกไป จำเลยพร้อมที่จะลักเอาสุกรตัวใดตัวหนึ่งได้โดยสะดวกโดยใช้เครื่องมือดังกล่าวมัดหรือฆ่าแล้วพาไปทางรูใต้สังกะสีที่ขุดไว้ การกระทำของจำเลยถือว่าเข้าขั้นลงมือกระทำความผิด เป็นความผิดฐานพยายามลักทรัพย์แล้ว แนวคำพิพากษาศาลฎีกาดังกล่าวมีมาตั้งแต่ก่อนใช้ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 เรียกได้ว่าตั้งแต่ทศวรรษที่ 2450แล้ว โปรดดูอุทาหรณ์คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 618/2457(ขึ้นหลังคาเพื่อแหกเข้าไปลักทรัพย์)173/2463(เอาเรือเข้าไปในโป๊ะที่เจ้าของดักปลาไว้แล้วลงอวนล้อมจะจับปลา แต่ไม่ทันได้จับ)94/2469(ตั้งใจเข้าไปค้นหาของอยู่ในเรือน)722/2473(งัดฝาห้องเพื่อจะเข้าไปลักทรัพย์)925/2474(เพียงเข้าไปในห้อง)903/2480(เข้าไปในรั้วบ้าน ขึ้นเรือนเตรียมบางส่วนคลำหาที่เจาะถอดกลอน)152/2481(เจาะหน้าต่าง)246/2482(เพียงปีนขึ้นกันสาดจะขึ้นระเบียง)673/2488(ตัดเล้าไก่)813/2490(งัดสายยูกุญแจห้อง)1590/2495(ใช้มือโหนประตู)690/2498(ใช้เหล็กงัดประตูห้องผู้อื่นจนประตูแตกแต่ยังถอดสลักประตูไม่ได้)1108/2499(งัดประตูบ้าน)เป็นต้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1857/2530 ที่หมายเหตุนี้ก็เป็นอีกตัวอย่างหนึ่ง บัณฑิตรชตะนันทน์.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าไปซ่อนตัวอยู่ภายในบ้านของผู้เสียหาย แล้วบังอาจลักเงินสด และทรัพย์สินอื่นของผู้เสียหายซึ่งเก็บรักษาไว้ในบ้านของผู้เสียหายจำเลยลงมือกระทำผิดแล้วแต่กระทำไปไม่ตลอด เนื่องจากผู้เสียหายได้พบและขัดขวางการกระทำผิดของจำเลยเสียก่อน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91, 335, 364 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 (8) ประกอบด้วยมาตรา 80 มาตรา 364 การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ระวางโทษตามมาตรา 335 (8) ประกอบด้วยมาตรา 80 ที่มีโทษหนักที่สุด ให้จำคุกจำเลย6 เดือน คำขอของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 364 จำคุก 2 เดือน ปรับ 1,000 บาท ชั้นจับกุมและสอบสวนจำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 1 เดือน ปรับ 500 บาท ให้รอการลงโทษจำคุกไว้มีกำหนด 2 ปี คำขอ ของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า '...การที่จำเลยบุกรุกเข้าไปในบ้านผู้เสียหายซึ่งเป็นร้านค้าขายของด้วย แล้วเข้าไปหลบซ่อนตัวอยู่ในห้องนอนของผู้เสียหายซึ่งเก็บเงินสดสร้อยคอทองคำและแหวนทองคำ ในขณะที่ผู้เสียหายกับภรรยาและบุตรกำลังรับประทานอาหารอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน เช่นนี้ ชี้ให้เห็นเจตนาของจำเลยโดยชัดแจ้งว่าจำเลยประสงค์จะลักทรัพย์ของผู้เสียหายแต่มีนายวิม รังศิริรักษ์ เข้ามาซื้อของ ผู้เสียหายจึงเห็นจำเลยหลบซ่อนอยู่ในห้องนอนเสียก่อน จำเลยจึงเอาทรัพย์ของผู้เสียหายไปไม่ได้แม้จำเลยจะยังไม่ทันแตะต้องทรัพย์ของผู้เสียหายก็ถือว่า จำเลยลงมือกระทำความผิดเข้าขั้นพยายามลักทรัพย์ตามกฎหมายแล้ว... อนึ่ง ปรากฏว่าศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลยต่ำกว่าโทษขั้นต่ำที่กฎหมายบัญญัติไว้แต่ศาลฎีกาก็ไม่อาจแก้ไขให้ถูกต้องได้ เพราะโจทก์มิได้อุทธรณ์ พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น' ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1857/2530พนักงานอัยการจังหวัดสมุทรสงครามโจทก์นายนรินทร์หรือเล็ก งามยิ่งยวดจำเลย ป.อ. ม. 59, ม. 80, ม. 334, ม. 335จำเลยบุกรุกเข้าไปในบ้านผู้เสียหายซึ่งเป็นร้านค้าขายของด้วยแล้วเข้าไปหลบซ่อนตัวอยู่ในห้องนอนของผู้เสียหายซึ่งเก็บเงินสด สร้อยคอทองคำและแหวนทองคำ ในขณะที่ผู้เสียหายกับภรรยาและบุตรกำลังรับประทานอาหารอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้านเช่นนี้ ชี้ให้เห็นเจตนาของจำเลยโดยชัดแจ้งว่าจำเลยประสงค์จะลักทรัพย์ของผู้เสียหาย แต่มีคนเข้ามาซื้อของ ผู้เสียหายจึงเห็นจำเลยหลบซ่อนอยู่ในห้องนอนเสียก่อน จำเลยจึงเอาทรัพย์ของผู้เสียหายไปไม่ได้ แม้จำเลยจะยังไม่ทันแตะต้องทรัพย์ของผู้เสียหาย ก็ถือว่าจำเลยลงมือกระทำความผิดเข้าขั้นพยายามลักทรัพย์แล้ว (ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าไปซ่อนตัวอยู่ภายในบ้านของผู้เสียหาย แล้วบังอาจลักเงินสด และทรัพย์สินอื่นของผู้เสียหายซึ่งเก็บรักษาไว้ในบ้านของผู้เสียหายจำเลยลงมือกระทำผิดแล้วแต่กระทำไปไม่ตลอด เนื่องจากผู้เสียหายได้พบและขัดขวางการกระทำผิดของจำเลยเสียก่อน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91, 335, 364 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 (8) ประกอบด้วยมาตรา 80 มาตรา 364 การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ระวางโทษตามมาตรา 335 (8) ประกอบด้วยมาตรา 80 ที่มีโทษหนักที่สุด ให้จำคุกจำเลย6 เดือน คำขอของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 364 จำคุก 2 เดือน ปรับ 1,000 บาท ชั้นจับกุมและสอบสวนจำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 1 เดือน ปรับ 500 บาท ให้รอการลงโทษจำคุกไว้มีกำหนด 2 ปี คำขอ ของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า '...การที่จำเลยบุกรุกเข้าไปในบ้านผู้เสียหายซึ่งเป็นร้านค้าขายของด้วย แล้วเข้าไปหลบซ่อนตัวอยู่ในห้องนอนของผู้เสียหายซึ่งเก็บเงินสดสร้อยคอทองคำและแหวนทองคำ ในขณะที่ผู้เสียหายกับภรรยาและบุตรกำลังรับประทานอาหารอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน เช่นนี้ ชี้ให้เห็นเจตนาของจำเลยโดยชัดแจ้งว่าจำเลยประสงค์จะลักทรัพย์ของผู้เสียหายแต่มีนายวิม รังศิริรักษ์ เข้ามาซื้อของ ผู้เสียหายจึงเห็นจำเลยหลบซ่อนอยู่ในห้องนอนเสียก่อน จำเลยจึงเอาทรัพย์ของผู้เสียหายไปไม่ได้แม้จำเลยจะยังไม่ทันแตะต้องทรัพย์ของผู้เสียหายก็ถือว่า จำเลยลงมือกระทำความผิดเข้าขั้นพยายามลักทรัพย์ตามกฎหมายแล้ว... อนึ่ง ปรากฏว่าศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลยต่ำกว่าโทษขั้นต่ำที่กฎหมายบัญญัติไว้แต่ศาลฎีกาก็ไม่อาจแก้ไขให้ถูกต้องได้ เพราะโจทก์มิได้อุทธรณ์ พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น' (สง่า ศิลปประสิทธิ์-ชูเชิด รักตะบุตร์-ธิรพันธุ์ รัศมิทัต)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุในเรื่องของการพยายามกระทำความผิด หลักทั่วไปในเบื้องต้นมีว่าการกระทำนั้นจะต้องเข้าขั้นลงมือกระทำความผิดแล้ว ถ้าเพียงแต่กระทำการขั้นตระเตรียมผู้นั้นยังไม่มีความรับผิดฐานพยายาม ในกรณีความผิดฐานลักทรัพย์ที่มีองค์ประกอบความผิดในส่วนการกระทำคือการเอาไปนั้น การเอาไปหมายความว่าพาทรัพย์เคลื่อนที่ไปจากการครอบครองของผู้อื่น กล่าวคือ จะต้องมีการพาเคลื่อนที่ประการหนึ่งกับการเข้าแย่งการครอบครองอีกประการหนึ่ง ฉะนั้น โดยปกติความผิดฐานพยายามลักทรัพย์จึงต้องมีการกระทำต่อตัวทรัพย์ที่จะลักเพื่อการพาทรัพย์นั้นเคลื่อนที่ไปหรือเพื่อการแย่งการครอบครองในทรัพย์นั้น แล้วพาไปไม่ได้หรือแย่งการครอบครองไม่สำเร็จ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่เป็นการกระทำที่แตะต้องตัวทรัพย์นั้นแล้วเป็นอย่างน้อยจึงจะเรียกว่าเป็นการลงมือกระทำความผิดอันอาจทำให้มีความรับผิดฐานพยายามลักทรัพย์ได้ ตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่มีการกระทำแตะต้องตัวทรัพย์และเป็นความรับผิดฐานพยายาม เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 273/2507 จำเลยใช้ตะไกรตัดสร้อยคอของผู้เสียหายขาดจากกันและตกไปที่พื้นดิน แต่ยังมิได้เข้ายึดถือเอาสายสร้อยนั้นไปเพราะเจ้าพนักงานตำรวจร้องบอกให้ผู้เสียหายรู้ตัวและเก็บเอาสายสร้อยนั้นไว้เสียก่อน เป็นความผิดฐานพยายามลักทรัพย์ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 287/2510 คนร้ายปลดโคออกจากเกวียนแล้วปล่อยโคไว้แถวบริเวณที่เกวียนจอดนั้นเอง เอาโคไปไม่ได้เพราะผู้เสียหายกับชาวบ้านพากันมายังที่เกิดเหตุเกือบจะในทันที และตามบริเวณทุ่งนาใกล้ ๆ ก็ยังมีคนเกี่ยวข้าวอยู่เป็นอันมาก คนพวกนี้ได้คอยสกัดกั้นจำเลยไว้จนไม่สามารถจะนำโคไปได้ ต้องทิ้งไว้แล้วหนีเอาตัวรอด ความผิดของจำเลยจึงเป็นเพียงขั้นพยายามเท่านั้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1056/2513 จำเลยชิงทรัพย์โดยกระชากสร้อยซึ่งสวมอยู่ที่คอของผู้เสียหาย สร้อยขาดตกอยู่ในเสื้อของผู้เสียหายจำเลยจึงเอาสร้อยนั้นไปไม่ได้ เป็นการที่จำเลยลงมือและทำความผิดแล้วแต่ยังไม่อาจยึดถือเอาทรัพย์นั้นไปได้ เป็นผิดเพียงพยายามชิงทรัพย์ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2822/2517 จำเลยเข้าบีบคอผู้เสียหายทางด้านหลัง แล้วกระชากสร้อยคอห้อยพระเครื่องที่สวมอยู่ที่คอจนสร้อยขาดจากกันในทันใดผู้เสียหายได้ใช้มือกุมสร้อยคอที่หลุดจากคอแต่ยังอยู่ที่บริเวณหน้าอกไว้ทันจำเลยแย่งเอาไปไม่ได้แม้สร้อยคอจะอยู่ที่คอผู้เสียหายตอนกระชาก ก็เป็นการกระทำในขั้นที่มุ่งหมายจะให้สร้อยขาดหลุดจากคอผู้เสียหายเท่านั้น เมื่อสร้อยขาดแล้วจำเลยยังไม่ทันยึดถือเอาไปผู้เสียหายก็กุมสร้อยเอาไว้ได้การที่จำเลยจะยึดถือเอาสร้อยไปยังไม่บรรลุผล การกระทำของจำเลยจึงเป็นเพียงความผิดฐานพยายามชิงทรัพย์เท่านั้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 393/2520 ม. ดึงสร้อยคอของ ป. ป.รู้ตัวก่อนได้จับสายสร้อยไว้สายสร้อยขาดติดมือ ป. อยู่ ม. เอาไปไม่ได้ม. วิ่งหนีไปนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ซึ่งจำเลยติดเครื่องจอดรถรออยู่เยื้องที่เกิดเหตุขับหนีไป เป็นแผนการณ์ที่จำเลยกับ ม.ร่วมกันวางไว้ เป็นตัวการพยายามวิ่งราวทรัพย์โดยใช้จักรยานยนต์เป็นพาหนะ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1885/2522 คนร้ายแย่งชิงกระเป๋าถือขณะยื้อแย่งกระเป๋ากันอยู่ตำรวจยิงปืนขึ้นฟ้า กระเป๋าตกลงกับพื้นผู้เสียหายเก็บคืนมา คนร้ายยังไม่ได้กระเป๋าไป เป็นพยายามชิงทรัพย์ ในกรณีที่ยังไม่แตะต้องตัวทรัพย์ ดูผิวเผินน่าจะยังไม่ถึงขั้นลงมือกระทำการเอาไป การกระทำน่าจะอยู่เพียงขึ้นตระเตรียมเท่านั้นแต่ที่ถูกหาเป็นเช่นนั้นไม่ หลักในการวินิจฉัยว่าการกระทำใดอยู่ในขั้นตระเตรียมการหรือลงมือกระทำความผิดนั้น มีนักนิติศาสตร์หลายท่านมีความเห็นแตกต่างกัน บางท่านก็พิจารณาแต่เพียงทางการกระทำอย่างเดียว กล่าวคือ ดูเพียงว่าการกระทำนั้นมีความสัมพันธ์กระชั้นชิดกับความผิดที่ประสงค์จะกระทำมากน้อยแค่ไหน ถ้าการกระทำมีความสัมพันธ์กระชั้นชิดถึงขนาดที่เป็นส่วนหนึ่งของความผิดนั้นก็เรียกว่าถึงขั้นลงมือกระทำความผิดแล้ว เช่น ยื่นมือไปยังทรัพย์ที่จะลักแล้ว ซึ่งการยื่นมือนี้ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของการกระทำคือการเอาไป การกระทำก่อนหน้านั้นยังไม่เข้าขั้นลงมือกระทำความผิดแต่เป็นเพียงการตระเตรียมเท่านั้น (ถ้าเทียมกับการใช้อาวุธปืนยิงก็ต้องถึงขั้นยกปืนขึ้นเล็ง นิ้วมืออยู่ในโกร่งไกปืนพร้อมจะปล่อยกระสุนแล้วนั่นเอง) แต่การพิจารณาในแง่นี้เพียงอย่างเดียว ดูจะเป็นการจำกัดขอบเขตของการลงมือกระทำความผิดที่แคบมาก ถ้าใช้แนวความคิดนี้วินิจฉัยข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ จำเลยคงยังไม่มีความผิดฐานพยายามลักทรัพย์ นักนิติศาสตร์หลายท่านจึงไม่เห็นด้วยกับแนวคิดดังกล่าว นักนิติศาสตร์ชาวฝรั่งเศษบางท่านเห็นว่า การกระทำเท่าที่แสดงออกมาดังกล่าวนั้นไม่เพียงพอสำหรับวินิจฉัยการลงมือกระทำความผิด ต้องพิจารณาเจตนาของผู้กระทำประกอบด้วยโดยนำพฤติการณ์ภายนอกอื่น ๆ เข้ามาประกอบ เช่น พฤติการณ์ที่บุคคลผู้สุจริตเขาไม่กระทำกัน หรือพฤติการณ์ที่ว่าถ้าปล่อยให้กระทำต่อไป ผู้กระทำย่อมกระทำความผิดได้สำเร็จแน่นอนเป็นต้นไปนักนิติศาสตร์ชาวอังกฤษบางท่านก็พิจารณาถึงหลักการกระทำที่นำไปสู่ความผิดสำเร็จโดยแท้จริง บางท่านก็วางหลักความใกล้ชิดต่อผลสำเร็จซึ่งหลักความใกล้ชิดหรือห่างไกลต่อผลสำเร็จนี้ดูจะเป็นแนวคิดดั้งเดิมของเรื่องนี้ สำหรับกฎหมายไทย คำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยการลงมือกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 โดยวางหลักทั่วไปว่าจะต้องเป็นการกระทำที่ใกล้ชิดต่อผลสำเร็จแล้ว ดังจะเห็นได้จากอุทธรณ์ดังนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1203/2500 จำเลยใช้ดาบไล่ฟันผู้เสียหายในระยะ 3 วา ผู้เสียหายหนี้ขึ้นเรือน มีผู้ห้าม จำเลยจึงฟันไม่ได้เป็นความผิดฐานพยายามทำร้ายร่างกาย (ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ถ้านายขาวขึ้นเรือนไม่ทัน ก็น่าจะถูกจำเลยฟัน เป็นการหวุดหวิดหรือใกล้ชิดต่อความสำเร็จแห่งผลของการทำร้ายหากมีเหตุอันนอกอำนาจของจำเลยมาขัดขวางไว้ การกระทำจึงไม่สำเร็จดังเจตนา..." และโปรดดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2513/2527) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 556/2502 จำเลยมีเจตนาจะฆ่านางเจตน์และอยู่ห่างจากนางเจตน์5ฟุตจำเลยคว้าปืนบาเร็ตต้าขึ้นมากระชากลูกเลื่อนเอานิ้วมือเข้าไปในไกปืนแล้ว แต่จำเลยกระชากลูกเลื่อนไม่ถึงที่ ทหารเรือก็เข้าล็อคคอจำเลยไว้และตำรวจเข้ามาแย่งปืนไปเช่นนี้ จำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 85/2504 จำเลยได้ลงมือกระทำชำเราผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็กหญิงอายุเพียง 4 ปีเศษ แต่อวัยวะสืบพันธุ์ของจำเลยเพียงแต่จรดอยู่บริเวณปากช่องคลอดของผู้เสียหาย มิได้ล่วงล้ำเข้าไปในช่องคลอด การกระทำของจำเลยจึงเป็นเพียงพยายามข่มขืนกระทำชำเราเท่านั้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 147/2504(ประชุมใหญ่) การที่จำเลยยกปืนที่พร้อมจะยิงได้จ้องไปทางเจ้าพนักงานตำรวจซึ่งกำลังกอดปล้ำจับกุมพวกของจำเลยโดยเจตนาที่จะยิง แม้ยังมิทันขึ้นนกปืนก็ตาม ก็เป็นพยายามกระทำความผิดฐานฆ่าเจ้าพนักงานผู้กระทำการตามหน้าที่แล้วเพราะการลงมือยิงได้เริ่มต้นขึ้นแล้วตั้งแต่ยกปืนที่พร้อมจะยิงได้เล็งไปยังเป้าหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1746/2518 การที่จำเลยยกปืนที่บรรจุกระสุนซึ่งพร้อมที่จะยิงได้ จ้องไปยังผู้เสียหายโดยมีเจตนาที่จะยิง แต่มีผู้ร้องห้ามและเข้ากอดจำเลยไว้ ประกอบกับผู้เสียหายวิ่งหนีเสียทันแม้จะไม่ได้ความชัดว่า ปืนนั้นได้ขึ้นนกแล้วหรือยัง หรือนิ้วมือจำเลยแตะอยู่ในไกปืนพร้อมที่จะยิงได้แล้วหรือไม่ จำเลยก็มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นแล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1765/2521 จำเลยกระชากลูกเลื่อนปืนคาร์ไบน์กระสุนเข้ารังเพลิงพร้อมจะยิงได้ จ้องเล็งไปทางผู้เสียหายซึ่งอยู่ห่าง 10 เมตร แต่ถูกขัดขวางเสีย เป็นพยายามฆ่าคนโดยเจตนา คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2860/2522 การที่จำเลยร่วมกันมีกัญชาไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต และนำกัญชาดังกล่าวเข้าไปในบริเวณท่าอากาศยานดอนเมือง อันเป็นด่านนำสินค้าออกนอกราชอาณาจักรโดยไม่ผ่านด่านศุลกากรดอนเมืองตามกฎหมาย เพื่อส่งออกไปนอกราชอาณาจักรโดยเครื่องบิน แต่กัญชาถูกเจ้าพนักงานตรวจพบเสียก่อนและยึดไว้ย่อมเป็นความผิดฐานมีกัญชาโดยไม่ได้รับอนุญาตกระทงหนึ่ง ฐานพยายามส่งกัญชาออกไปนอกราชอาณาจักรกระทงหนึ่ง และฐานส่งของที่ยังมิได้เสียภาษี ฤาของต้องจำกัดฤาของต้องห้ามฤาของที่ยังมิได้ผ่านด่านศุลกากรออกไปนอกพระราชอาณาจักรอีกกระทงหนึ่ง (อ้างคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 448/2513) แต่ในกรณีพยายามลักทรัพย์โดยไม่แตะต้องตัวทรัพย์นั้น คำพิพากษาศาลฎีกามิได้เดินตามแนวหลักความใกล้ชิดต่อผลสำเร็จ หากแต่พิจารณาเจตนาของผู้กระทำความผิดประกอบด้วยโดยคำนึงถึงพฤติการณ์ภายนอกอื่น ๆเช่น ต้องได้ความว่า ณ ที่นั้น มีทรัพย์ที่จะถูกลัก เข้าไปหรือหลบซ่อนตัวอยู่ในอาคารสถานที่เก็บคุ้มครองทรัพย์ งัดแงะหรือทำลายสิ่งกีดกั้นคุ้มครองทรัพย์ เป็นต้น ดังอุทาหรณ์ต่อไปนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 777/2502 ในความผิดฐานพยายามปล้นทรัพย์นั้น แม้จำเลยจะยังไม่ทันได้รับหรือแตะต้องทรัพย์เลย ก็เข้าขั้นพยายามปล้นทรัพย์ตามกฎหมายได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 854/2507 การที่จำเลยที่ 1 บุกรุกขึ้นไปชั้นบนของสถานฑูตเดนมาร์ค เข้าไปในห้องรับแขกซึ่งมีทรัพย์ตามที่โจทก์กล่าวในฟ้องตั้งอยู่ และเลยเข้าไปในห้องนั่งเล่นอันเป็นเคหะสถานของทูตการค้าเดนมาร์คในเวลาที่ปลอดคนเพื่อจะลักทรัพย์แต่ภรรยาทูตการค้าเห็นจำเลยเป็นการขัดขวางเสียก่อนจำเลยจึงเอาทรัพย์ไปไม่ได้ เช่นนี้ จำเลยจะยังไม่ทันแตะต้องทรัพย์แต่อย่างใดก็ดีก็เรียกได้ว่าจำเลยลงมือกระทำเข้าถึงขั้นพยายามลักทรัพย์ตามกฎหมายแล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 41/2510 จำเลยได้งัดแงะประตูหน้าถังร้านของผู้เสียหายแล้ว ในร้านนั้นมีของมีค่าเก็บไว้เป็นจำนวนมากตำรวจมาพบเห็นจำเลยเข้า จำเลยจึงทำการลักทรัพย์ไม่ตลอด การกระทำของจำเลยเข้าขั้นพยายามลักทรัพย์แล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1310/2513 ผู้เสียหายสวมสร้อยคอทองคำนอนหลับอยู่ในห้องกับเด็กหญิง ส. จำเลยมีเจตนาลักสร้อยคอของผู้เสียหาย จึงเข้าไปในห้องนั้น แต่ห้องมืด จำเลยมองไม่เห็นจึงใช้มือคลำที่คอเด็กหญิงส. โดยคิดว่าเป็นคอของผู้เสียหายเด็กหญิง ส. ตื่นขึ้น จำเลยจึงหนีไป เช่นนี้การกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดฐานบุกรุกและพยายามลักสร้อยคอผู้เสียหายแล้วแม้จำเลยจะยังมิได้แตะต้องสร้อยคอนั้นก็ตาม คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2457/2516 จำเลยเข้าไปในโรงพักคนงานชั่วคราวที่ใช้เป็นที่อยู่หลับนอนของคนงาน นั่งยองๆเอามือคลำกุญแจลังเครื่องมือ พอดีคนงานของผู้เสียหายตื่นขึ้นและร้องว่า"ขโมย" จำเลยจึงผละหนีไป การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานร่วมกันบุกรุก และพยายามลักทรัพย์ในเคหะสถาน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1250/2520 สถานที่เกิดเหตุเป็นคอกสุกรและห้องพักคนงานซึ่งมีรั้วสังกะสีล้อมรอบทุกด้าน จำเลยได้เตรียมค้อน มีด และเชือกของกลางมาที่เกิดเหตุ ได้ขุดรูใต้รั้วสังกะสีเพื่อทำเป็นข่องทางพาสุกรไป จำเลยเข้าไปอยู่ภายในรั้วสังกะสียืนอยู่ริมคอกสุกรภายในรั้วห่างประมาณ 1 เมตร โดยที่คอกสุกรตามสภาพมิได้ทำไว้กันขโมย แต่ทำไว้เพื่อมิให้สุกรออกไป จำเลยพร้อมที่จะลักเอาสุกรตัวใดตัวหนึ่งได้โดยสะดวกโดยใช้เครื่องมือดังกล่าวมัดหรือฆ่าแล้วพาไปทางรูใต้สังกะสีที่ขุดไว้ การกระทำของจำเลยถือว่าเข้าขั้นลงมือกระทำความผิด เป็นความผิดฐานพยายามลักทรัพย์แล้ว แนวคำพิพากษาศาลฎีกาดังกล่าวมีมาตั้งแต่ก่อนใช้ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 เรียกได้ว่าตั้งแต่ทศวรรษที่ 2450แล้ว โปรดดูอุทาหรณ์คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 618/2457(ขึ้นหลังคาเพื่อแหกเข้าไปลักทรัพย์)173/2463(เอาเรือเข้าไปในโป๊ะที่เจ้าของดักปลาไว้แล้วลงอวนล้อมจะจับปลา แต่ไม่ทันได้จับ)94/2469(ตั้งใจเข้าไปค้นหาของอยู่ในเรือน)722/2473(งัดฝาห้องเพื่อจะเข้าไปลักทรัพย์)925/2474(เพียงเข้าไปในห้อง)903/2480(เข้าไปในรั้วบ้าน ขึ้นเรือนเตรียมบางส่วนคลำหาที่เจาะถอดกลอน)152/2481(เจาะหน้าต่าง)246/2482(เพียงปีนขึ้นกันสาดจะขึ้นระเบียง)673/2488(ตัดเล้าไก่)813/2490(งัดสายยูกุญแจห้อง)1590/2495(ใช้มือโหนประตู)690/2498(ใช้เหล็กงัดประตูห้องผู้อื่นจนประตูแตกแต่ยังถอดสลักประตูไม่ได้)1108/2499(งัดประตูบ้าน)เป็นต้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1857/2530 ที่หมายเหตุนี้ก็เป็นอีกตัวอย่างหนึ่ง บัณฑิตรชตะนันทน์.