คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 897/2490หลักกฎหมาย: ทำสัญญากู้เงินโดยมอบโฉนดที่นาให้ไว้แก่ผู้ให้กู้ และมอบนาให้ผู้ให้กู้ทำต่างดอกเบี้ย ไม่มีคำว่าขายฝาก เป็นแต่กล่าวว่าให้นำเงินมาใช้ภายใน 10 ปี ดังนี้ เป็นสัญญากู้เงิน ให้นาทำต่างดอกเบี้ยไม่ใช่เป็นการขายฝากได้ความว่า นายสวน บิดาจำเลย ทำสัญญากู้เงินโจทก์ไป 460 บาทได้มอบโฉนดที่นาไว้ให้แก่โจทก์ และมอบนาให้โจทก์ทำต่างดอกเบี้ยโดยตกลงกันว่า ถ้านายสวนไถ่ใน 10 ปี ก็ให้ไถ่ ถ้าเกิน 10 ปี นายสวนจะยกนาให้โจทก์ ทำสัญญาได้ 3-4 ปี นายสวนก็ตาย โจทก์ได้ครอบครองที่นาตั้งแต่วันรับมอบจนวันที่โจทก์ฟ้องได้ 18 ปี 10 เดือน 15 วัน โจทก์อ้างว่าเป็นสัญญาขายฝาก กรรมสิทธิ์ในที่ดินตกได้แก่โจทก์แล้ว ขอให้ศาลสั่งเจ้าพนักงานที่ดินโอนใส่ชื่อโจทก์ เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า สัญญาดังกล่าวข้างต้นจะเรียกว่าเป็นสัญญาขายฝากไม่ได้ เพราะเหตุว่า(1) ไม่ได้ทำหนังสือขายฝากตามแบบต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้(2) ในหนังสือกู้ก็ปรากฏว่า เป็นสัญญากู้ตามธรรมดา ไม่มีคำว่าขายฝาก เป็นแต่กล่าวว่าให้นำเงินมาใช้ภายใน 10 ปีฉะนั้นข้อที่ว่า ถ้าเกิน 10 ปี จะยกนาให้โจทก์ จึงจะฟังเป็นหลักฐานนำมาลบล้างหนังสือสัญญากู้ไม่ได้ จึงต้องนับว่าเป็นการกู้เงินให้ทำนาต่างดอกเบี้ย โจทก์ครอบครองนาเป็นการครอบครองฐานผู้กู้แม้จะครอบครองฐานปรปักษ์ เมื่อครบกำหนดตามสัญญาคือ 10 ปีแล้ว ซึ่งนับจากนั้นก็ครอบครองได้เพียง 8 ปี 10 เดือน 15 วันยังไม่ได้กรรมสิทธิ์ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 897/2490นายเสริม พิพิธจันทร์โจทก์นายพริ้ง แย้มศิริจำเลย ป.พ.พ. ม. 650, ม. 491ทำสัญญากู้เงินโดยมอบโฉนดที่นาให้ไว้แก่ผู้ให้กู้ และมอบนาให้ผู้ให้กู้ทำต่างดอกเบี้ย ไม่มีคำว่าขายฝาก เป็นแต่กล่าวว่าให้นำเงินมาใช้ภายใน 10 ปี ดังนี้ เป็นสัญญากู้เงิน ให้นาทำต่างดอกเบี้ยไม่ใช่เป็นการขายฝากได้ความว่า นายสวน บิดาจำเลย ทำสัญญากู้เงินโจทก์ไป 460 บาทได้มอบโฉนดที่นาไว้ให้แก่โจทก์ และมอบนาให้โจทก์ทำต่างดอกเบี้ยโดยตกลงกันว่า ถ้านายสวนไถ่ใน 10 ปี ก็ให้ไถ่ ถ้าเกิน 10 ปี นายสวนจะยกนาให้โจทก์ ทำสัญญาได้ 3-4 ปี นายสวนก็ตาย โจทก์ได้ครอบครองที่นาตั้งแต่วันรับมอบจนวันที่โจทก์ฟ้องได้ 18 ปี 10 เดือน 15 วัน โจทก์อ้างว่าเป็นสัญญาขายฝาก กรรมสิทธิ์ในที่ดินตกได้แก่โจทก์แล้ว ขอให้ศาลสั่งเจ้าพนักงานที่ดินโอนใส่ชื่อโจทก์ เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า สัญญาดังกล่าวข้างต้นจะเรียกว่าเป็นสัญญาขายฝากไม่ได้ เพราะเหตุว่า(1) ไม่ได้ทำหนังสือขายฝากตามแบบต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้(2) ในหนังสือกู้ก็ปรากฏว่า เป็นสัญญากู้ตามธรรมดา ไม่มีคำว่าขายฝาก เป็นแต่กล่าวว่าให้นำเงินมาใช้ภายใน 10 ปีฉะนั้นข้อที่ว่า ถ้าเกิน 10 ปี จะยกนาให้โจทก์ จึงจะฟังเป็นหลักฐานนำมาลบล้างหนังสือสัญญากู้ไม่ได้ จึงต้องนับว่าเป็นการกู้เงินให้ทำนาต่างดอกเบี้ย โจทก์ครอบครองนาเป็นการครอบครองฐานผู้กู้แม้จะครอบครองฐานปรปักษ์ เมื่อครบกำหนดตามสัญญาคือ 10 ปีแล้ว ซึ่งนับจากนั้นก็ครอบครองได้เพียง 8 ปี 10 เดือน 15 วันยังไม่ได้กรรมสิทธิ์ จึงพิพากษายืน(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-ประมูล สุวรรณศร-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่า นายสวน บิดาจำเลย ทำสัญญากู้เงินโจทก์ไป 460 บาทได้มอบโฉนดที่นาไว้ให้แก่โจทก์ และมอบนาให้โจทก์ทำต่างดอกเบี้ยโดยตกลงกันว่า ถ้านายสวนไถ่ใน 10 ปี ก็ให้ไถ่ ถ้าเกิน 10 ปี นายสวนจะยกนาให้โจทก์ ทำสัญญาได้ 3-4 ปี นายสวนก็ตาย โจทก์ได้ครอบครองที่นาตั้งแต่วันรับมอบจนวันที่โจทก์ฟ้องได้ 18 ปี 10 เดือน 15 วัน โจทก์อ้างว่าเป็นสัญญาขายฝาก กรรมสิทธิ์ในที่ดินตกได้แก่โจทก์แล้ว ขอให้ศาลสั่งเจ้าพนักงานที่ดินโอนใส่ชื่อโจทก์ เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า สัญญาดังกล่าวข้างต้นจะเรียกว่าเป็นสัญญาขายฝากไม่ได้ เพราะเหตุว่า(1) ไม่ได้ทำหนังสือขายฝากตามแบบต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้(2) ในหนังสือกู้ก็ปรากฏว่า เป็นสัญญากู้ตามธรรมดา ไม่มีคำว่าขายฝาก เป็นแต่กล่าวว่าให้นำเงินมาใช้ภายใน 10 ปีฉะนั้นข้อที่ว่า ถ้าเกิน 10 ปี จะยกนาให้โจทก์ จึงจะฟังเป็นหลักฐานนำมาลบล้างหนังสือสัญญากู้ไม่ได้ จึงต้องนับว่าเป็นการกู้เงินให้ทำนาต่างดอกเบี้ย โจทก์ครอบครองนาเป็นการครอบครองฐานผู้กู้แม้จะครอบครองฐานปรปักษ์ เมื่อครบกำหนดตามสัญญาคือ 10 ปีแล้ว ซึ่งนับจากนั้นก็ครอบครองได้เพียง 8 ปี 10 เดือน 15 วันยังไม่ได้กรรมสิทธิ์ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 897/2490นายเสริม พิพิธจันทร์โจทก์นายพริ้ง แย้มศิริจำเลย ป.พ.พ. ม. 650, ม. 491ทำสัญญากู้เงินโดยมอบโฉนดที่นาให้ไว้แก่ผู้ให้กู้ และมอบนาให้ผู้ให้กู้ทำต่างดอกเบี้ย ไม่มีคำว่าขายฝาก เป็นแต่กล่าวว่าให้นำเงินมาใช้ภายใน 10 ปี ดังนี้ เป็นสัญญากู้เงิน ให้นาทำต่างดอกเบี้ยไม่ใช่เป็นการขายฝากได้ความว่า นายสวน บิดาจำเลย ทำสัญญากู้เงินโจทก์ไป 460 บาทได้มอบโฉนดที่นาไว้ให้แก่โจทก์ และมอบนาให้โจทก์ทำต่างดอกเบี้ยโดยตกลงกันว่า ถ้านายสวนไถ่ใน 10 ปี ก็ให้ไถ่ ถ้าเกิน 10 ปี นายสวนจะยกนาให้โจทก์ ทำสัญญาได้ 3-4 ปี นายสวนก็ตาย โจทก์ได้ครอบครองที่นาตั้งแต่วันรับมอบจนวันที่โจทก์ฟ้องได้ 18 ปี 10 เดือน 15 วัน โจทก์อ้างว่าเป็นสัญญาขายฝาก กรรมสิทธิ์ในที่ดินตกได้แก่โจทก์แล้ว ขอให้ศาลสั่งเจ้าพนักงานที่ดินโอนใส่ชื่อโจทก์ เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า สัญญาดังกล่าวข้างต้นจะเรียกว่าเป็นสัญญาขายฝากไม่ได้ เพราะเหตุว่า(1) ไม่ได้ทำหนังสือขายฝากตามแบบต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้(2) ในหนังสือกู้ก็ปรากฏว่า เป็นสัญญากู้ตามธรรมดา ไม่มีคำว่าขายฝาก เป็นแต่กล่าวว่าให้นำเงินมาใช้ภายใน 10 ปีฉะนั้นข้อที่ว่า ถ้าเกิน 10 ปี จะยกนาให้โจทก์ จึงจะฟังเป็นหลักฐานนำมาลบล้างหนังสือสัญญากู้ไม่ได้ จึงต้องนับว่าเป็นการกู้เงินให้ทำนาต่างดอกเบี้ย โจทก์ครอบครองนาเป็นการครอบครองฐานผู้กู้แม้จะครอบครองฐานปรปักษ์ เมื่อครบกำหนดตามสัญญาคือ 10 ปีแล้ว ซึ่งนับจากนั้นก็ครอบครองได้เพียง 8 ปี 10 เดือน 15 วันยังไม่ได้กรรมสิทธิ์ จึงพิพากษายืน(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-ประมูล สุวรรณศร-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ