คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1036/2482หลักกฎหมาย: คดีความผิดต่อส่วนตัว ถ้าพ้นกำหนดอายุความตามมาตรา 78 แล้ว แม้ปรากฎว่าโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าทุกข์นำคดีมาฟ้องภายใน 3 เดือนนับแต่วันที่รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้ทำก็ดี ก็ยังต้องถือว่าคดีขาดอายุความกฎหมายอาญา ม.80 เป็นบทอยู่ภายในบังคับของกฎหมายอาญา ม.78 โดยเป็นแต่บทกำหนดอายุความส่วนตัวให้สั้นเข้ามา อ้างฎีกาที่ 596/2474โจทก์ฟ้องว่าจำเลยหลอกลวงฉ้อโกงโจทก์เมื่อวันที่ ๗ สิงหาคม ๒๔๗๒ โจทก์เพิ่งทราบการทำผิดเมื่อวันที่ ๑๓ มีนาคม ๒๔๘๑ จึงได้ฟ้องเมื่อวันที่ ๑๗ มีนาคม ๒๔๘๑ ขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญามาตรา ๓๐๔,๓๐๖ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ อ้างว่าคดีขาดอายุความ ศาลฎีกาเห็นว่าอายุความตามกฎหมายอาญามาตรา ๘๐ นั้นบังคับสำหรับความผิดต่อส่วนตัว ส่วนมาตรา ๗๘ กฎหมายอาญานั้นบังคับสำหรับกรณีทั่วไปรวมทั้งกรณีที่เป็นความผิดต่อส่วนตัวด้วย ซึ่งนับอายุความแต่วันที่ทำผิดจนถึงกำหนดที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๗๘ จะรู้ตัวผู้ทำผิดหรือไม่ก็ตามถ้ามิได้ฟ้องร้องในกำหนดนั้นคดีก็ขาดอายุความ มาตรา ๘๐ มิได้เป็นบทยกเว้นอายุความตามมาตรา ๗๘ เป็นแต่บัญญัติอายุความในเรื่องความผิดต่อส่วนตัวให้สั้นเข้าโดยนับแต่วันที่รู้เรื่องและรู้ตัวผู้ทำผิด ส่วนมาตรา ๗๘ นับแต่วันที่ความผิดได้เกิดขึ้น เมื่อคดีเกิดกำหนดอายุความตามมาตร ๗๘ ข้อ ๓ แล้วก็หมดสิทธิฟ้องตลอดถึงมาตรา ๘๐ ด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1036/2482นายฉ่อง แซ่ลี้โจทก์นายหมัด กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 39 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 304, ม. 306, ม. 80, ม. 78 ข้อ 3คดีความผิดต่อส่วนตัว ถ้าพ้นกำหนดอายุความตามมาตรา 78 แล้ว แม้ปรากฎว่าโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าทุกข์นำคดีมาฟ้องภายใน 3 เดือนนับแต่วันที่รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้ทำก็ดี ก็ยังต้องถือว่าคดีขาดอายุความกฎหมายอาญา ม.80 เป็นบทอยู่ภายในบังคับของกฎหมายอาญา ม.78 โดยเป็นแต่บทกำหนดอายุความส่วนตัวให้สั้นเข้ามา อ้างฎีกาที่ 596/2474โจทก์ฟ้องว่าจำเลยหลอกลวงฉ้อโกงโจทก์เมื่อวันที่ ๗ สิงหาคม ๒๔๗๒ โจทก์เพิ่งทราบการทำผิดเมื่อวันที่ ๑๓ มีนาคม ๒๔๘๑ จึงได้ฟ้องเมื่อวันที่ ๑๗ มีนาคม ๒๔๘๑ ขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญามาตรา ๓๐๔,๓๐๖ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ อ้างว่าคดีขาดอายุความ ศาลฎีกาเห็นว่าอายุความตามกฎหมายอาญามาตรา ๘๐ นั้นบังคับสำหรับความผิดต่อส่วนตัว ส่วนมาตรา ๗๘ กฎหมายอาญานั้นบังคับสำหรับกรณีทั่วไปรวมทั้งกรณีที่เป็นความผิดต่อส่วนตัวด้วย ซึ่งนับอายุความแต่วันที่ทำผิดจนถึงกำหนดที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๗๘ จะรู้ตัวผู้ทำผิดหรือไม่ก็ตามถ้ามิได้ฟ้องร้องในกำหนดนั้นคดีก็ขาดอายุความ มาตรา ๘๐ มิได้เป็นบทยกเว้นอายุความตามมาตรา ๗๘ เป็นแต่บัญญัติอายุความในเรื่องความผิดต่อส่วนตัวให้สั้นเข้าโดยนับแต่วันที่รู้เรื่องและรู้ตัวผู้ทำผิด ส่วนมาตรา ๗๘ นับแต่วันที่ความผิดได้เกิดขึ้น เมื่อคดีเกิดกำหนดอายุความตามมาตร ๗๘ ข้อ ๓ แล้วก็หมดสิทธิฟ้องตลอดถึงมาตรา ๘๐ ด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒(อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-อิศร-ดูปลาตร์)ศาลชั้นต้น - นายแฉล้มศาลอุทธรณ์ - พระ+แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยหลอกลวงฉ้อโกงโจทก์เมื่อวันที่ ๗ สิงหาคม ๒๔๗๒ โจทก์เพิ่งทราบการทำผิดเมื่อวันที่ ๑๓ มีนาคม ๒๔๘๑ จึงได้ฟ้องเมื่อวันที่ ๑๗ มีนาคม ๒๔๘๑ ขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญามาตรา ๓๐๔,๓๐๖ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ อ้างว่าคดีขาดอายุความ ศาลฎีกาเห็นว่าอายุความตามกฎหมายอาญามาตรา ๘๐ นั้นบังคับสำหรับความผิดต่อส่วนตัว ส่วนมาตรา ๗๘ กฎหมายอาญานั้นบังคับสำหรับกรณีทั่วไปรวมทั้งกรณีที่เป็นความผิดต่อส่วนตัวด้วย ซึ่งนับอายุความแต่วันที่ทำผิดจนถึงกำหนดที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๗๘ จะรู้ตัวผู้ทำผิดหรือไม่ก็ตามถ้ามิได้ฟ้องร้องในกำหนดนั้นคดีก็ขาดอายุความ มาตรา ๘๐ มิได้เป็นบทยกเว้นอายุความตามมาตรา ๗๘ เป็นแต่บัญญัติอายุความในเรื่องความผิดต่อส่วนตัวให้สั้นเข้าโดยนับแต่วันที่รู้เรื่องและรู้ตัวผู้ทำผิด ส่วนมาตรา ๗๘ นับแต่วันที่ความผิดได้เกิดขึ้น เมื่อคดีเกิดกำหนดอายุความตามมาตร ๗๘ ข้อ ๓ แล้วก็หมดสิทธิฟ้องตลอดถึงมาตรา ๘๐ ด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1036/2482นายฉ่อง แซ่ลี้โจทก์นายหมัด กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 39 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 304, ม. 306, ม. 80, ม. 78 ข้อ 3คดีความผิดต่อส่วนตัว ถ้าพ้นกำหนดอายุความตามมาตรา 78 แล้ว แม้ปรากฎว่าโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าทุกข์นำคดีมาฟ้องภายใน 3 เดือนนับแต่วันที่รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้ทำก็ดี ก็ยังต้องถือว่าคดีขาดอายุความกฎหมายอาญา ม.80 เป็นบทอยู่ภายในบังคับของกฎหมายอาญา ม.78 โดยเป็นแต่บทกำหนดอายุความส่วนตัวให้สั้นเข้ามา อ้างฎีกาที่ 596/2474โจทก์ฟ้องว่าจำเลยหลอกลวงฉ้อโกงโจทก์เมื่อวันที่ ๗ สิงหาคม ๒๔๗๒ โจทก์เพิ่งทราบการทำผิดเมื่อวันที่ ๑๓ มีนาคม ๒๔๘๑ จึงได้ฟ้องเมื่อวันที่ ๑๗ มีนาคม ๒๔๘๑ ขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญามาตรา ๓๐๔,๓๐๖ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ อ้างว่าคดีขาดอายุความ ศาลฎีกาเห็นว่าอายุความตามกฎหมายอาญามาตรา ๘๐ นั้นบังคับสำหรับความผิดต่อส่วนตัว ส่วนมาตรา ๗๘ กฎหมายอาญานั้นบังคับสำหรับกรณีทั่วไปรวมทั้งกรณีที่เป็นความผิดต่อส่วนตัวด้วย ซึ่งนับอายุความแต่วันที่ทำผิดจนถึงกำหนดที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๗๘ จะรู้ตัวผู้ทำผิดหรือไม่ก็ตามถ้ามิได้ฟ้องร้องในกำหนดนั้นคดีก็ขาดอายุความ มาตรา ๘๐ มิได้เป็นบทยกเว้นอายุความตามมาตรา ๗๘ เป็นแต่บัญญัติอายุความในเรื่องความผิดต่อส่วนตัวให้สั้นเข้าโดยนับแต่วันที่รู้เรื่องและรู้ตัวผู้ทำผิด ส่วนมาตรา ๗๘ นับแต่วันที่ความผิดได้เกิดขึ้น เมื่อคดีเกิดกำหนดอายุความตามมาตร ๗๘ ข้อ ๓ แล้วก็หมดสิทธิฟ้องตลอดถึงมาตรา ๘๐ ด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒(อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-อิศร-ดูปลาตร์)ศาลชั้นต้น - นายแฉล้มศาลอุทธรณ์ - พระ+แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ