คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2066/2514หลักกฎหมาย: ถูกตีด้วยไม้ระแนง กระโหลกศีรษะร้าว ต้องใช้เวลารักษาประมาณ 1 ปีครึ่ง กระดูกจึงจะเชื่อมติดกันได้และแข็งแรงพอ จะมีอาการปวดศีรษะในระยะ 1 เดือนแรก ไม่สามารถนั่งขายของได้ตามปกติ ดังนี้ ถือได้ว่าต้องทุพพลภาพหรือป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่า 20 วัน และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า 20 วัน เป็นอันตรายสาหัสตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297(8)โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๗ เมษายน ๒๕๑๒ เวลากลางคืน จำเลยใช้ไม้ระแนงตีนางนิด โอวาทตระกูล ๑ ที ถูกศีรษะได้รับอันตรายถึงสาหัสถึงทุพพลภาพป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนากล้าเกินกว่า ๒๐ วัน และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน เหตุเกิดที่ตำบลลุมพินี อำเภอปทุมวัน จังหวัดพระนคร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ ริบไม้ระแนงของกลางที่ใช้กระทำผิด จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ จำคุก ๒ ปี ไม้ของกลางริบ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา คดีมีปัญหาขึ้นมาสู่ศาลฎีกาแต่เฉพาะข้อกฎหมายข้อเดียวว่าบาดแผลของนางนิดที่ได้รับจากการทำร้ายของจำเลย เป็นอันตรายสาหัสตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗(๘) หรือไม่ ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงเกี่ยวกับบาดแผลของนางนิดไว้ว่า กระโหลกศีรษะนางนิดร้าวเป็นแนวขนานกับพื้นตรงบาดแผลต้องใช้เวลารักษาประมาณหนึ่งปีครึ่ง กระดูกจึงจะเชื่อมติดกันได้และแข็งแรงพอ จะมีอาการปวดศีรษะในระยะ ๑ เดือนแรก ไม่สามารถนั่งขายของได้ตามปกติ ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าบาดแผลของนางนิดถือได้ว่าเป็นอันตรายสาหัส ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗(๘) เพราะนางนิดต้องทุพพลภาพหรือป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่า ๒๐ วัน และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืนยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2066/2514พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายราชกุมาร ราชปาลจำเลย ป.อ. ม. 297 (8)ถูกตีด้วยไม้ระแนง กระโหลกศีรษะร้าว ต้องใช้เวลารักษาประมาณ 1 ปีครึ่ง กระดูกจึงจะเชื่อมติดกันได้และแข็งแรงพอ จะมีอาการปวดศีรษะในระยะ 1 เดือนแรก ไม่สามารถนั่งขายของได้ตามปกติ ดังนี้ ถือได้ว่าต้องทุพพลภาพหรือป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่า 20 วัน และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า 20 วัน เป็นอันตรายสาหัสตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297(8)โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๗ เมษายน ๒๕๑๒ เวลากลางคืน จำเลยใช้ไม้ระแนงตีนางนิด โอวาทตระกูล ๑ ที ถูกศีรษะได้รับอันตรายถึงสาหัสถึงทุพพลภาพป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนากล้าเกินกว่า ๒๐ วัน และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน เหตุเกิดที่ตำบลลุมพินี อำเภอปทุมวัน จังหวัดพระนคร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ ริบไม้ระแนงของกลางที่ใช้กระทำผิด จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ จำคุก ๒ ปี ไม้ของกลางริบ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา คดีมีปัญหาขึ้นมาสู่ศาลฎีกาแต่เฉพาะข้อกฎหมายข้อเดียวว่าบาดแผลของนางนิดที่ได้รับจากการทำร้ายของจำเลย เป็นอันตรายสาหัสตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗(๘) หรือไม่ ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงเกี่ยวกับบาดแผลของนางนิดไว้ว่า กระโหลกศีรษะนางนิดร้าวเป็นแนวขนานกับพื้นตรงบาดแผลต้องใช้เวลารักษาประมาณหนึ่งปีครึ่ง กระดูกจึงจะเชื่อมติดกันได้และแข็งแรงพอ จะมีอาการปวดศีรษะในระยะ ๑ เดือนแรก ไม่สามารถนั่งขายของได้ตามปกติ ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าบาดแผลของนางนิดถือได้ว่าเป็นอันตรายสาหัส ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗(๘) เพราะนางนิดต้องทุพพลภาพหรือป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่า ๒๐ วัน และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืนยกฎีกาจำเลย(จินตา บุณยอาคม-จรัญ อิศระ-แปลก ศิงฆมานันท์)ศาลอาญา - นายวัฒน์ ผดุงจิตรศาลอุทธรณ์ - นายคมกริช นุรักษ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๗ เมษายน ๒๕๑๒ เวลากลางคืน จำเลยใช้ไม้ระแนงตีนางนิด โอวาทตระกูล ๑ ที ถูกศีรษะได้รับอันตรายถึงสาหัสถึงทุพพลภาพป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนากล้าเกินกว่า ๒๐ วัน และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน เหตุเกิดที่ตำบลลุมพินี อำเภอปทุมวัน จังหวัดพระนคร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ ริบไม้ระแนงของกลางที่ใช้กระทำผิด จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ จำคุก ๒ ปี ไม้ของกลางริบ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา คดีมีปัญหาขึ้นมาสู่ศาลฎีกาแต่เฉพาะข้อกฎหมายข้อเดียวว่าบาดแผลของนางนิดที่ได้รับจากการทำร้ายของจำเลย เป็นอันตรายสาหัสตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗(๘) หรือไม่ ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงเกี่ยวกับบาดแผลของนางนิดไว้ว่า กระโหลกศีรษะนางนิดร้าวเป็นแนวขนานกับพื้นตรงบาดแผลต้องใช้เวลารักษาประมาณหนึ่งปีครึ่ง กระดูกจึงจะเชื่อมติดกันได้และแข็งแรงพอ จะมีอาการปวดศีรษะในระยะ ๑ เดือนแรก ไม่สามารถนั่งขายของได้ตามปกติ ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าบาดแผลของนางนิดถือได้ว่าเป็นอันตรายสาหัส ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗(๘) เพราะนางนิดต้องทุพพลภาพหรือป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่า ๒๐ วัน และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืนยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2066/2514พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายราชกุมาร ราชปาลจำเลย ป.อ. ม. 297 (8)ถูกตีด้วยไม้ระแนง กระโหลกศีรษะร้าว ต้องใช้เวลารักษาประมาณ 1 ปีครึ่ง กระดูกจึงจะเชื่อมติดกันได้และแข็งแรงพอ จะมีอาการปวดศีรษะในระยะ 1 เดือนแรก ไม่สามารถนั่งขายของได้ตามปกติ ดังนี้ ถือได้ว่าต้องทุพพลภาพหรือป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่า 20 วัน และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า 20 วัน เป็นอันตรายสาหัสตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297(8)โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๗ เมษายน ๒๕๑๒ เวลากลางคืน จำเลยใช้ไม้ระแนงตีนางนิด โอวาทตระกูล ๑ ที ถูกศีรษะได้รับอันตรายถึงสาหัสถึงทุพพลภาพป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนากล้าเกินกว่า ๒๐ วัน และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน เหตุเกิดที่ตำบลลุมพินี อำเภอปทุมวัน จังหวัดพระนคร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ ริบไม้ระแนงของกลางที่ใช้กระทำผิด จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ จำคุก ๒ ปี ไม้ของกลางริบ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา คดีมีปัญหาขึ้นมาสู่ศาลฎีกาแต่เฉพาะข้อกฎหมายข้อเดียวว่าบาดแผลของนางนิดที่ได้รับจากการทำร้ายของจำเลย เป็นอันตรายสาหัสตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗(๘) หรือไม่ ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงเกี่ยวกับบาดแผลของนางนิดไว้ว่า กระโหลกศีรษะนางนิดร้าวเป็นแนวขนานกับพื้นตรงบาดแผลต้องใช้เวลารักษาประมาณหนึ่งปีครึ่ง กระดูกจึงจะเชื่อมติดกันได้และแข็งแรงพอ จะมีอาการปวดศีรษะในระยะ ๑ เดือนแรก ไม่สามารถนั่งขายของได้ตามปกติ ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าบาดแผลของนางนิดถือได้ว่าเป็นอันตรายสาหัส ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗(๘) เพราะนางนิดต้องทุพพลภาพหรือป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่า ๒๐ วัน และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืนยกฎีกาจำเลย(จินตา บุณยอาคม-จรัญ อิศระ-แปลก ศิงฆมานันท์)ศาลอาญา - นายวัฒน์ ผดุงจิตรศาลอุทธรณ์ - นายคมกริช นุรักษ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ