คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1713/2527หลักกฎหมาย: ลูกจ้างไม่เคยยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปีตามสิทธิของตนมาก่อน และไม่ปรากฏว่านายจ้างปฏิเสธมิให้ลูกจ้างหยุดพักผ่อนประจำปี ดังนี้ นายจ้างยังมิได้โต้แย้งสิทธิของลูกจ้าง ลูกจ้างจึงไม่มีอำนาจฟ้อง ส่วนที่นายจ้างให้การว่าลูกจ้างไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะมีวันลา เกินกำหนดเป็นเพียงข้อต่อสู้ที่ยกขึ้นภายหลังลูกจ้างฟ้องคดีแล้ว จะถือเป็นข้ออ้างว่านายจ้างโต้แย้งสิทธิของลูกจ้างหาได้ไม่โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย โจทก์มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีแต่จำเลยไม่อนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีโดยอ้างว่าขัดต่อระเบียบของจำเลย ขอให้ศาลพิพากษาบังคับจำเลยอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีถ้าจำเลยไม่อนุญาตให้ใช้ค่าเสียหายเท่ากับอัตราค่าจ้างทำงานในวันหยุดพร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่เคยยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปี และจำเลยก็ไม่เคยโต้แย้งสิทธิของโจทก์ โจทก์ย่อมไม่มีอำนาจฟ้อง อย่างไรก็ตามโจทก์มีวันลาเกินกำหนดตามระเบียบของจำเลย จึงไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีขอให้ยกฟ้องโจทก์ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า แม้โจทก์จะมิได้ยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปี แต่ตามคำให้การของจำเลยปฏิเสธว่า โจทก์ไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะขัดต่อระเบียบของจำเลยนั้น เป็นการโต้แย้งสิทธิของโจทก์ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง โจทก์ลาเกินกว่ากำหนดที่ระบุในระเบียบของจำเลย จึงไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีตามกำหนดในระเบียบ คงมีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 10 เท่านั้นพิพากษาให้จำเลยอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปี ถ้าไม่อาจอนุญาตได้ให้ใช้ค่าเสียหายเท่ากับค่าจ้างในวันหยุดแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ย คำขออื่นให้ยกโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยอุทธรณ์ข้อแรกของจำเลยว่า สิทธิของโจทก์ที่จะหยุดพักผ่อนประจำปีนั้น เป็นคนละกรณีกับสิทธิของโจทก์ที่จะนำคดีมาฟ้อง แม้โจทก์จะมีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีก็ตาม แต่จะมีสิทธินำคดีมาฟ้องเพื่อขอบังคับให้จำเลยสั่งอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีได้ต่อเมื่อจำเลยได้โต้แย้งสิทธิของโจทก์ คดีนี้ปรากฏว่าโจทก์ไม่เคยยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปีตามสิทธิของตนมาก่อน ทั้งไม่ปรากฏว่าจำเลยปฏิเสธไม่อนุญาตหรือมีคำสั่งห้ามโจทก์มิให้หยุดพักผ่อนประจำปี จำเลยจึงมิได้โต้แย้งสิทธิของโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 สิทธิของโจทก์ที่จะนำคดีมาฟ้องยังไม่เกิดขึ้น โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ส่วนที่จำเลยให้การปฏิเสธว่าโจทก์ไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะมีวันลาเกินกว่าที่กำหนดไว้ในระเบียบของจำเลย เป็นเพียงข้อต่อสู้ที่ยกขึ้นภายหลังโจทก์ฟ้องคดีนี้แล้ว จะถือเป็นข้ออ้างว่าจำเลยโต้แย้งสิทธิของโจทก์แล้วหาได้ไม่ อุทธรณ์ข้อนี้ของจำเลยฟังขึ้นไม่จำต้องวินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์กับอุทธรณ์ข้ออื่นของจำเลยต่อไปพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1713/2527นางอนงค์ ทองตรีฯ กับพวกโจทก์คุรุสภา กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 177 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 37, ม. 39 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 10, ข้อ 32ลูกจ้างไม่เคยยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปีตามสิทธิของตนมาก่อน และไม่ปรากฏว่านายจ้างปฏิเสธมิให้ลูกจ้างหยุดพักผ่อนประจำปี ดังนี้ นายจ้างยังมิได้โต้แย้งสิทธิของลูกจ้าง ลูกจ้างจึงไม่มีอำนาจฟ้อง ส่วนที่นายจ้างให้การว่าลูกจ้างไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะมีวันลา เกินกำหนดเป็นเพียงข้อต่อสู้ที่ยกขึ้นภายหลังลูกจ้างฟ้องคดีแล้ว จะถือเป็นข้ออ้างว่านายจ้างโต้แย้งสิทธิของลูกจ้างหาได้ไม่โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย โจทก์มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีแต่จำเลยไม่อนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีโดยอ้างว่าขัดต่อระเบียบของจำเลย ขอให้ศาลพิพากษาบังคับจำเลยอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีถ้าจำเลยไม่อนุญาตให้ใช้ค่าเสียหายเท่ากับอัตราค่าจ้างทำงานในวันหยุดพร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่เคยยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปี และจำเลยก็ไม่เคยโต้แย้งสิทธิของโจทก์ โจทก์ย่อมไม่มีอำนาจฟ้อง อย่างไรก็ตามโจทก์มีวันลาเกินกำหนดตามระเบียบของจำเลย จึงไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีขอให้ยกฟ้องโจทก์ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า แม้โจทก์จะมิได้ยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปี แต่ตามคำให้การของจำเลยปฏิเสธว่า โจทก์ไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะขัดต่อระเบียบของจำเลยนั้น เป็นการโต้แย้งสิทธิของโจทก์ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง โจทก์ลาเกินกว่ากำหนดที่ระบุในระเบียบของจำเลย จึงไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีตามกำหนดในระเบียบ คงมีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 10 เท่านั้นพิพากษาให้จำเลยอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปี ถ้าไม่อาจอนุญาตได้ให้ใช้ค่าเสียหายเท่ากับค่าจ้างในวันหยุดแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ย คำขออื่นให้ยกโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยอุทธรณ์ข้อแรกของจำเลยว่า สิทธิของโจทก์ที่จะหยุดพักผ่อนประจำปีนั้น เป็นคนละกรณีกับสิทธิของโจทก์ที่จะนำคดีมาฟ้อง แม้โจทก์จะมีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีก็ตาม แต่จะมีสิทธินำคดีมาฟ้องเพื่อขอบังคับให้จำเลยสั่งอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีได้ต่อเมื่อจำเลยได้โต้แย้งสิทธิของโจทก์ คดีนี้ปรากฏว่าโจทก์ไม่เคยยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปีตามสิทธิของตนมาก่อน ทั้งไม่ปรากฏว่าจำเลยปฏิเสธไม่อนุญาตหรือมีคำสั่งห้ามโจทก์มิให้หยุดพักผ่อนประจำปี จำเลยจึงมิได้โต้แย้งสิทธิของโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 สิทธิของโจทก์ที่จะนำคดีมาฟ้องยังไม่เกิดขึ้น โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ส่วนที่จำเลยให้การปฏิเสธว่าโจทก์ไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะมีวันลาเกินกว่าที่กำหนดไว้ในระเบียบของจำเลย เป็นเพียงข้อต่อสู้ที่ยกขึ้นภายหลังโจทก์ฟ้องคดีนี้แล้ว จะถือเป็นข้ออ้างว่าจำเลยโต้แย้งสิทธิของโจทก์แล้วหาได้ไม่ อุทธรณ์ข้อนี้ของจำเลยฟังขึ้นไม่จำต้องวินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์กับอุทธรณ์ข้ออื่นของจำเลยต่อไปพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์(เพียร สุมิระ-ขจร หะวานนท์-สมบูรณ์ บุญภินนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย โจทก์มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีแต่จำเลยไม่อนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีโดยอ้างว่าขัดต่อระเบียบของจำเลย ขอให้ศาลพิพากษาบังคับจำเลยอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีถ้าจำเลยไม่อนุญาตให้ใช้ค่าเสียหายเท่ากับอัตราค่าจ้างทำงานในวันหยุดพร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่เคยยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปี และจำเลยก็ไม่เคยโต้แย้งสิทธิของโจทก์ โจทก์ย่อมไม่มีอำนาจฟ้อง อย่างไรก็ตามโจทก์มีวันลาเกินกำหนดตามระเบียบของจำเลย จึงไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีขอให้ยกฟ้องโจทก์ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า แม้โจทก์จะมิได้ยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปี แต่ตามคำให้การของจำเลยปฏิเสธว่า โจทก์ไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะขัดต่อระเบียบของจำเลยนั้น เป็นการโต้แย้งสิทธิของโจทก์ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง โจทก์ลาเกินกว่ากำหนดที่ระบุในระเบียบของจำเลย จึงไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีตามกำหนดในระเบียบ คงมีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 10 เท่านั้นพิพากษาให้จำเลยอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปี ถ้าไม่อาจอนุญาตได้ให้ใช้ค่าเสียหายเท่ากับค่าจ้างในวันหยุดแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ย คำขออื่นให้ยกโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยอุทธรณ์ข้อแรกของจำเลยว่า สิทธิของโจทก์ที่จะหยุดพักผ่อนประจำปีนั้น เป็นคนละกรณีกับสิทธิของโจทก์ที่จะนำคดีมาฟ้อง แม้โจทก์จะมีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีก็ตาม แต่จะมีสิทธินำคดีมาฟ้องเพื่อขอบังคับให้จำเลยสั่งอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีได้ต่อเมื่อจำเลยได้โต้แย้งสิทธิของโจทก์ คดีนี้ปรากฏว่าโจทก์ไม่เคยยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปีตามสิทธิของตนมาก่อน ทั้งไม่ปรากฏว่าจำเลยปฏิเสธไม่อนุญาตหรือมีคำสั่งห้ามโจทก์มิให้หยุดพักผ่อนประจำปี จำเลยจึงมิได้โต้แย้งสิทธิของโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 สิทธิของโจทก์ที่จะนำคดีมาฟ้องยังไม่เกิดขึ้น โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ส่วนที่จำเลยให้การปฏิเสธว่าโจทก์ไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะมีวันลาเกินกว่าที่กำหนดไว้ในระเบียบของจำเลย เป็นเพียงข้อต่อสู้ที่ยกขึ้นภายหลังโจทก์ฟ้องคดีนี้แล้ว จะถือเป็นข้ออ้างว่าจำเลยโต้แย้งสิทธิของโจทก์แล้วหาได้ไม่ อุทธรณ์ข้อนี้ของจำเลยฟังขึ้นไม่จำต้องวินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์กับอุทธรณ์ข้ออื่นของจำเลยต่อไปพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1713/2527นางอนงค์ ทองตรีฯ กับพวกโจทก์คุรุสภา กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 177 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 37, ม. 39 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 10, ข้อ 32ลูกจ้างไม่เคยยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปีตามสิทธิของตนมาก่อน และไม่ปรากฏว่านายจ้างปฏิเสธมิให้ลูกจ้างหยุดพักผ่อนประจำปี ดังนี้ นายจ้างยังมิได้โต้แย้งสิทธิของลูกจ้าง ลูกจ้างจึงไม่มีอำนาจฟ้อง ส่วนที่นายจ้างให้การว่าลูกจ้างไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะมีวันลา เกินกำหนดเป็นเพียงข้อต่อสู้ที่ยกขึ้นภายหลังลูกจ้างฟ้องคดีแล้ว จะถือเป็นข้ออ้างว่านายจ้างโต้แย้งสิทธิของลูกจ้างหาได้ไม่โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย โจทก์มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีแต่จำเลยไม่อนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีโดยอ้างว่าขัดต่อระเบียบของจำเลย ขอให้ศาลพิพากษาบังคับจำเลยอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีถ้าจำเลยไม่อนุญาตให้ใช้ค่าเสียหายเท่ากับอัตราค่าจ้างทำงานในวันหยุดพร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่เคยยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปี และจำเลยก็ไม่เคยโต้แย้งสิทธิของโจทก์ โจทก์ย่อมไม่มีอำนาจฟ้อง อย่างไรก็ตามโจทก์มีวันลาเกินกำหนดตามระเบียบของจำเลย จึงไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีขอให้ยกฟ้องโจทก์ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า แม้โจทก์จะมิได้ยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปี แต่ตามคำให้การของจำเลยปฏิเสธว่า โจทก์ไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะขัดต่อระเบียบของจำเลยนั้น เป็นการโต้แย้งสิทธิของโจทก์ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง โจทก์ลาเกินกว่ากำหนดที่ระบุในระเบียบของจำเลย จึงไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีตามกำหนดในระเบียบ คงมีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 10 เท่านั้นพิพากษาให้จำเลยอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปี ถ้าไม่อาจอนุญาตได้ให้ใช้ค่าเสียหายเท่ากับค่าจ้างในวันหยุดแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ย คำขออื่นให้ยกโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยอุทธรณ์ข้อแรกของจำเลยว่า สิทธิของโจทก์ที่จะหยุดพักผ่อนประจำปีนั้น เป็นคนละกรณีกับสิทธิของโจทก์ที่จะนำคดีมาฟ้อง แม้โจทก์จะมีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีก็ตาม แต่จะมีสิทธินำคดีมาฟ้องเพื่อขอบังคับให้จำเลยสั่งอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีได้ต่อเมื่อจำเลยได้โต้แย้งสิทธิของโจทก์ คดีนี้ปรากฏว่าโจทก์ไม่เคยยื่นความจำนงขอหยุดพักผ่อนประจำปีตามสิทธิของตนมาก่อน ทั้งไม่ปรากฏว่าจำเลยปฏิเสธไม่อนุญาตหรือมีคำสั่งห้ามโจทก์มิให้หยุดพักผ่อนประจำปี จำเลยจึงมิได้โต้แย้งสิทธิของโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 สิทธิของโจทก์ที่จะนำคดีมาฟ้องยังไม่เกิดขึ้น โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ส่วนที่จำเลยให้การปฏิเสธว่าโจทก์ไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะมีวันลาเกินกว่าที่กำหนดไว้ในระเบียบของจำเลย เป็นเพียงข้อต่อสู้ที่ยกขึ้นภายหลังโจทก์ฟ้องคดีนี้แล้ว จะถือเป็นข้ออ้างว่าจำเลยโต้แย้งสิทธิของโจทก์แล้วหาได้ไม่ อุทธรณ์ข้อนี้ของจำเลยฟังขึ้นไม่จำต้องวินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์กับอุทธรณ์ข้ออื่นของจำเลยต่อไปพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์(เพียร สุมิระ-ขจร หะวานนท์-สมบูรณ์ บุญภินนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ