คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1115/2509หลักกฎหมาย: เดิมโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2507 จำเลยที่ 2 ใช้จำเลยที่ 1 ให้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ไปในกิจธุระของจำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 1 ได้ทำการโดยประมาทเป็นเหตุให้รถยนต์ที่ขับชนรถจักรยานยนต์โจทก์เสียหาย จำเลยต่อสู้ว่า ตามวันที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 มิได้ใช้จำเลยที่ 1 เกี่ยวกับกิจธุระและมิได้ให้ความยินยอมให้จำเลยที่ 1 เอารถไปใช้ ต่อมาโจทก์ขอแก้วันที่เป็นวันที่ 18 พฤษภาคม 2507 แต่จำเลยมิได้ยื่นคำให้การขอแก้วันที่ให้ตรงตามที่โจทก์ขอแก้ฟ้อง ดังนี้ เมื่อเหตุการณ์ที่รถจำเลยชนรถโจทก์มีครั้งเดียวคือ วันที่โจทก์ขอแก้ฟ้องเท่านั้น จำเลยจึงนำสืบตามข้อต่อสู้ถึงวันที่จำเลยที่ 1 เอารถไปชนรถของโจทก์ได้ ไม่ขัดกับคำให้การโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 เมื่อวันที่8 พฤษภาคม 2507 จำเลยที่ 2 ใช้จำเลยที่ 1 ให้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ไปในกิจธุระของจำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 1 ได้ทำการโดยประมาท เป็นเหตุให้รถยนต์ที่ขับชนรถจักรยานยนต์ที่โจทก์ขับมาจึงเรียกค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองปฏิเสธความรับผิดเฉพาะจำเลยที่ 2 ให้การว่าเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2507 จำเลยมิได้ใช้จำเลยที่ 1 เกี่ยวกับธุรกิจ และมิได้ยินยอมให้จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์ของจำเลย จำเลยที่ 1 นำรถไปเองโดยพลการต่อมาโจทก์ขอแก้ฟ้องเป็นวันที่ 18 พฤษภาคม 2507ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวใช้ค่าเสียหายและให้ยกฟ้องคดีสำหรับจำเลยที่ 2โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่าไม่ควรรับฟังพยานจำเลยนั้นปรากฏว่า เมื่อโจทก์ขอแก้วันที่ในฟ้องแล้ว แม้จำเลยมิได้ขอแก้คำให้การให้ตรงตามคำร้องขอแก้ฟ้องของโจทก์ก็ตาม แต่จำเลยก็ต่อสู้ไว้แล้วว่ามิได้ใช้หรือยินยอมให้จำเลยที่ 1 เอารถไป และเหตุการณ์ที่รถชนรถโจทก์นี้ก็มีครั้งเดียว คือ วันที่ 18 พฤษภาคม 2507 เท่านั้น จำเลยจึงนำสืบตามข้อต่อสู้ของตนถึงวันที่จำเลยที่ 1 เอารถของตนไปโดนกับรถของโจทก์ได้ไม่ขัดกับคำให้การเมื่อศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1115/2509นายสมบูรณ์ ซื้อหาโจทก์นายอำนวย จินดาพล ที่ 1 นายหุ้ย หรือเจริญ เอี๋ยวพานิช ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 420 ป.วิ.พ. ม. 86, ม. 177, ม. 179เดิมโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2507 จำเลยที่ 2 ใช้จำเลยที่ 1 ให้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ไปในกิจธุระของจำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 1 ได้ทำการโดยประมาทเป็นเหตุให้รถยนต์ที่ขับชนรถจักรยานยนต์โจทก์เสียหาย จำเลยต่อสู้ว่า ตามวันที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 มิได้ใช้จำเลยที่ 1 เกี่ยวกับกิจธุระและมิได้ให้ความยินยอมให้จำเลยที่ 1 เอารถไปใช้ ต่อมาโจทก์ขอแก้วันที่เป็นวันที่ 18 พฤษภาคม 2507 แต่จำเลยมิได้ยื่นคำให้การขอแก้วันที่ให้ตรงตามที่โจทก์ขอแก้ฟ้อง ดังนี้ เมื่อเหตุการณ์ที่รถจำเลยชนรถโจทก์มีครั้งเดียวคือ วันที่โจทก์ขอแก้ฟ้องเท่านั้น จำเลยจึงนำสืบตามข้อต่อสู้ถึงวันที่จำเลยที่ 1 เอารถไปชนรถของโจทก์ได้ ไม่ขัดกับคำให้การโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 เมื่อวันที่8 พฤษภาคม 2507 จำเลยที่ 2 ใช้จำเลยที่ 1 ให้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ไปในกิจธุระของจำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 1 ได้ทำการโดยประมาท เป็นเหตุให้รถยนต์ที่ขับชนรถจักรยานยนต์ที่โจทก์ขับมาจึงเรียกค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองปฏิเสธความรับผิดเฉพาะจำเลยที่ 2 ให้การว่าเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2507 จำเลยมิได้ใช้จำเลยที่ 1 เกี่ยวกับธุรกิจ และมิได้ยินยอมให้จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์ของจำเลย จำเลยที่ 1 นำรถไปเองโดยพลการต่อมาโจทก์ขอแก้ฟ้องเป็นวันที่ 18 พฤษภาคม 2507ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวใช้ค่าเสียหายและให้ยกฟ้องคดีสำหรับจำเลยที่ 2โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่าไม่ควรรับฟังพยานจำเลยนั้นปรากฏว่า เมื่อโจทก์ขอแก้วันที่ในฟ้องแล้ว แม้จำเลยมิได้ขอแก้คำให้การให้ตรงตามคำร้องขอแก้ฟ้องของโจทก์ก็ตาม แต่จำเลยก็ต่อสู้ไว้แล้วว่ามิได้ใช้หรือยินยอมให้จำเลยที่ 1 เอารถไป และเหตุการณ์ที่รถชนรถโจทก์นี้ก็มีครั้งเดียว คือ วันที่ 18 พฤษภาคม 2507 เท่านั้น จำเลยจึงนำสืบตามข้อต่อสู้ของตนถึงวันที่จำเลยที่ 1 เอารถของตนไปโดนกับรถของโจทก์ได้ไม่ขัดกับคำให้การเมื่อศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้ว พิพากษายืน(สวัสดิ์ พานิชอัตรา-โพยม เลขยานนท์-อรุณ ตินทุกะสิริ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 เมื่อวันที่8 พฤษภาคม 2507 จำเลยที่ 2 ใช้จำเลยที่ 1 ให้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ไปในกิจธุระของจำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 1 ได้ทำการโดยประมาท เป็นเหตุให้รถยนต์ที่ขับชนรถจักรยานยนต์ที่โจทก์ขับมาจึงเรียกค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองปฏิเสธความรับผิดเฉพาะจำเลยที่ 2 ให้การว่าเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2507 จำเลยมิได้ใช้จำเลยที่ 1 เกี่ยวกับธุรกิจ และมิได้ยินยอมให้จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์ของจำเลย จำเลยที่ 1 นำรถไปเองโดยพลการต่อมาโจทก์ขอแก้ฟ้องเป็นวันที่ 18 พฤษภาคม 2507ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวใช้ค่าเสียหายและให้ยกฟ้องคดีสำหรับจำเลยที่ 2โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่าไม่ควรรับฟังพยานจำเลยนั้นปรากฏว่า เมื่อโจทก์ขอแก้วันที่ในฟ้องแล้ว แม้จำเลยมิได้ขอแก้คำให้การให้ตรงตามคำร้องขอแก้ฟ้องของโจทก์ก็ตาม แต่จำเลยก็ต่อสู้ไว้แล้วว่ามิได้ใช้หรือยินยอมให้จำเลยที่ 1 เอารถไป และเหตุการณ์ที่รถชนรถโจทก์นี้ก็มีครั้งเดียว คือ วันที่ 18 พฤษภาคม 2507 เท่านั้น จำเลยจึงนำสืบตามข้อต่อสู้ของตนถึงวันที่จำเลยที่ 1 เอารถของตนไปโดนกับรถของโจทก์ได้ไม่ขัดกับคำให้การเมื่อศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1115/2509นายสมบูรณ์ ซื้อหาโจทก์นายอำนวย จินดาพล ที่ 1 นายหุ้ย หรือเจริญ เอี๋ยวพานิช ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 420 ป.วิ.พ. ม. 86, ม. 177, ม. 179เดิมโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2507 จำเลยที่ 2 ใช้จำเลยที่ 1 ให้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ไปในกิจธุระของจำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 1 ได้ทำการโดยประมาทเป็นเหตุให้รถยนต์ที่ขับชนรถจักรยานยนต์โจทก์เสียหาย จำเลยต่อสู้ว่า ตามวันที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 มิได้ใช้จำเลยที่ 1 เกี่ยวกับกิจธุระและมิได้ให้ความยินยอมให้จำเลยที่ 1 เอารถไปใช้ ต่อมาโจทก์ขอแก้วันที่เป็นวันที่ 18 พฤษภาคม 2507 แต่จำเลยมิได้ยื่นคำให้การขอแก้วันที่ให้ตรงตามที่โจทก์ขอแก้ฟ้อง ดังนี้ เมื่อเหตุการณ์ที่รถจำเลยชนรถโจทก์มีครั้งเดียวคือ วันที่โจทก์ขอแก้ฟ้องเท่านั้น จำเลยจึงนำสืบตามข้อต่อสู้ถึงวันที่จำเลยที่ 1 เอารถไปชนรถของโจทก์ได้ ไม่ขัดกับคำให้การโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 เมื่อวันที่8 พฤษภาคม 2507 จำเลยที่ 2 ใช้จำเลยที่ 1 ให้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ไปในกิจธุระของจำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 1 ได้ทำการโดยประมาท เป็นเหตุให้รถยนต์ที่ขับชนรถจักรยานยนต์ที่โจทก์ขับมาจึงเรียกค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองปฏิเสธความรับผิดเฉพาะจำเลยที่ 2 ให้การว่าเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2507 จำเลยมิได้ใช้จำเลยที่ 1 เกี่ยวกับธุรกิจ และมิได้ยินยอมให้จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์ของจำเลย จำเลยที่ 1 นำรถไปเองโดยพลการต่อมาโจทก์ขอแก้ฟ้องเป็นวันที่ 18 พฤษภาคม 2507ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวใช้ค่าเสียหายและให้ยกฟ้องคดีสำหรับจำเลยที่ 2โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่าไม่ควรรับฟังพยานจำเลยนั้นปรากฏว่า เมื่อโจทก์ขอแก้วันที่ในฟ้องแล้ว แม้จำเลยมิได้ขอแก้คำให้การให้ตรงตามคำร้องขอแก้ฟ้องของโจทก์ก็ตาม แต่จำเลยก็ต่อสู้ไว้แล้วว่ามิได้ใช้หรือยินยอมให้จำเลยที่ 1 เอารถไป และเหตุการณ์ที่รถชนรถโจทก์นี้ก็มีครั้งเดียว คือ วันที่ 18 พฤษภาคม 2507 เท่านั้น จำเลยจึงนำสืบตามข้อต่อสู้ของตนถึงวันที่จำเลยที่ 1 เอารถของตนไปโดนกับรถของโจทก์ได้ไม่ขัดกับคำให้การเมื่อศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้ว พิพากษายืน(สวัสดิ์ พานิชอัตรา-โพยม เลขยานนท์-อรุณ ตินทุกะสิริ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ