คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 979/2538หลักกฎหมาย: คดีนี้โจทก์ไม่ได้นำตัวสายสืบที่ทำการล่อซื้อกัญชาของกลางมาเป็นพยานคงมีแต่พยานผู้จับกุมจำนวน2ปากแต่พยานทั้งสองปากนี้เบิกความเป็นพิรุธขัดต่อเหตุผลแตกต่างกันในข้อสาระสำคัญแม้จำเลยรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนไว้ก็ตามอีกทั้งจำเลยยังบอกถึงที่ซ่อนของกัญชาอีกส่วนหนึ่งถ้ากัญชาดังกล่าวเป็นของจำเลยจริงจำเลยก็คงไม่บอกให้พยานโจทก์ทราบเพราะเป็นการผิดวิสัยของผู้กระทำผิดทั่วไปประกอบกับกัญชาอยู่ห่างกระท่อมของจำเลยถึง500เมตรจึงเป็นเหตุพิรุธสงสัยไม่น่าเชื่อว่าจำเลยให้การรับสารภาพโดยสมัครใจส่วนกัญชาที่ค้นพบก็ยังมีเหตุสงสัยไม่น่าเชื่อเช่นกันว่าเป็นของจำเลยต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา227วรรคสองโจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย มี กัญชา แห้ง ไว้ ใน ครอบครอง เพื่อ จำหน่ายและ ได้ จำหน่าย กัญชา ซึ่ง เป็น ส่วน หนึ่ง ของ กัญชา ที่ จำเลย มี แก่ผู้มีชื่อ ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522มาตรา 4, 7, 8, 26, 75, 76, 102 และ ขอให้ นำ โทษ จำเลย ใน คดีอาญาหมายเลขแดง ที่ 1161/2535 ของ ศาลชั้นต้น บวก เข้า กับ โทษ ของ จำเลยใน คดี นี้ และ นับ โทษ ของ จำเลย ใน คดี นี้ ต่อ จาก โทษ ของ จำเลย ใน คดีอาญาหมายเลขดำ ที่ 724/2536 ของ ศาลชั้นต้น ด้วย กับ ขอให้ ริบ กัญชา ของกลางส่วน เงิน ของกลาง ให้ คืน แก่ เจ้าของจำเลย ให้การ ปฏิเสธ แต่ รับ ว่า เป็น บุคคล คนเดียว กับ จำเลย ใน คดีที่ โจทก์ ขอให้ บวก โทษ และ นับ โทษ ต่อศาลชั้นต้น พิพากษายก ฟ้อง ริบ กัญชา ของกลาง ส่วน ธนบัตร ของกลางให้ คืน แก่ เจ้าของโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษากลับ ว่า จำเลย มี ความผิด ตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 26, 75 วรรคแรก ,76 วรรคสอง , 102 การกระทำ ของ จำเลย เป็น ความผิด 2 กรรมเรียง กระทง ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ให้ จำคุกกระทง ละ 2 ปี รวมเป็น จำคุก 4 ปี จำเลย ให้การรับสารภาพ ใน ชั้นสอบสวนเป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา อันเป็น เหตุบรรเทาโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษ ให้ หนึ่ง ใน สาม คง จำคุก 2 ปี8 เดือน ให้ นำ โทษ ของ จำเลย ที่ รอ ไว้ ใน คดีอาญา หมายเลขแดง ที่ 1161/2535ของ ศาลชั้นต้น มี กำหนด 3 เดือน มา บวก เข้า คง เป็น จำคุก 2 ปี 11 เดือนที่ ขอให้ นับ โทษ จำเลย ต่อ จาก คดีอาญา หมายเลขดำ ที่ 724/2536 ไม่ปรากฏ ว่าศาลชั้นต้น ได้ พิพากษา แล้ว จึง ไม่ นับ ต่อ ให้ ริบของกลาง คืน ธนบัตร แก่เจ้าของโจทก์ และ จำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ปัญหา วินิจฉัย ใน ชั้น นี้ มี ว่า จำเลย ได้จำหน่าย กัญชา ให้ สาย ลับ และ มี กัญชา ที่ ค้นพบ ดังกล่าว ไว้ ใน ครอบครอง เพื่อจำหน่าย อันเป็น การกระทำ ความผิด ที่ โจทก์ ฟ้อง ดัง ที่ จำเลย ฎีกา หรือไม่และ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 ไม่ นับ โทษ ของ จำเลย คดี นี้ ต่อ จาก โทษ คดีอาญาหมายเลขดำ ที่ 724/2536 ของ ศาลชั้นต้น เป็น การ ไม่ชอบ ดัง ที่ โจทก์ ฎีกาหรือไม่ จะ วินิจฉัย ปัญหา แรก เสีย ก่อน ว่า จำเลย ได้ กระทำผิด จริง ตาม ฟ้องหรือไม่ โจทก์ มี ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ จ่าสิบตำรวจสำเนียง และ จ่าสิบตำรวจ ประภาส เป็น พยาน เบิกความ ว่า เป็น ผู้ ร่วม จับ จำเลย ได้ พร้อม กัญชา ที่ สาย ลับ นำ มา มอบ ให้ และ กัญชา ที่ ค้น ได้ จาก ใต้ กอง ฟางดังกล่าว ตาม ทางพิจารณา ได้ความ ว่า จ่าสิบตำรวจ สำเนียง เพียง ผู้เดียว ที่ อ้างว่า ไป แอบ ซุ่ม ดู อยู่ ที่ รั้ว ริมสวน ใน ขณะที่ สาย ลับ เข้า ไป ซื้อกัญชา จาก จำเลย โดย อยู่ ห่าง จาก กระท่อม ของ จำเลย 20 เมตร ส่วนร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ และ จ่าสิบตำรวจ ประภาส แอบ ซุ่ม อยู่ ที่ โรงเรียน บ้านเม็ง ห่าง จาก กระท่อม ของ จำเลย ประมาณ 200 เมตร ไม่รู้ และ ไม่เห็น ว่า สาย ลับ เข้า ไป ซื้อ กัญชา มาจาก จำเลย จริง หรือไม่หรือ ว่า เข้า ไป ซื้อ ใน ลักษณะ ใด เพราะ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ เบิกความ ว่า พยาน กับพวก ซุ่ม อยู่ ที่ โรงเรียน บ้านเม็ง และ ได้ ให้ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง เป็น ผู้ติดตาม ดู สาย ลับ ที่ ไป ล่อ ซื้อ หลังจาก นั้น ประมาณ 10 นาที สาย ลับ ก็ เข้า มา หา และ มอบ กัญชา ให้ พยาน 1 ถุงพร้อม กับ แจ้ง ว่า ซื้อ มาจาก นาย แดง ส่วน จ่าสิบตำรวจ ประภาส เบิกความ ว่า พยาน ให้ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ไป แอบ ซุ่ม ดู การ ล่อ ซื้อ อยู่ ที่ ข้าง กระท่อม หลังจาก นั้น ประมาณ 5 นาที สาย ลับ ก็ ขับขี่รถจักรยานยนต์ มา หา พยาน และ มอบ กัญชา ให้ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ โดย ไม่ทราบ ว่า สาย ลับ ซื้อ กัญชา มาจาก ผู้ใด คดี นี้ โจทก์ ไม่ได้นำตัว สาย ลับ มา เบิกความ จึง ไม่ทราบ แน่ ว่า สาย ลับ เป็น ใคร และ สาย ลับได้ ซื้อ กัญชา ของกลาง (ถุง เล็ก ) มาจาก จำเลย จริง หรือไม่ จึง ต้อง พิจารณาคำเบิกความ ของ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ซึ่ง อ้างว่า เป็น ประจักษ์พยาน สำคัญ รู้เห็น เกี่ยวกับ การ ที่ สาย ลับ ไป ล่อ ซื้อ กัญชา มาจาก จำเลย แต่ ตามคำเบิกความ ของ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ว่า พยาน กับ สาย ลับ ขับขี่ รถจักรยานยนต์ คน ละ คัน ไป ถึง โรงเรียน บ้านเม็ง พยาน จอดรถ ไว้ ใน ป่า ข้าง โรงเรียน ส่วน สาย ลับ ขับขี่ รถจักรยานยนต์ เข้า ไป ใน กระท่อมที่ ต้อง สงสัย พยาน ไป แอบ ซุ่ม อยู่ ที่ รั้ว ริมสวน ห่าง กระท่อม ที่ ต้อง สงสัยประมาณ 20 เมตร ซุ่ม อยู่ ประมาณ 5 นาที เห็น สาย ลับ จอดรถ อยู่ที่ หน้า กระท่อม ยืน พูด คุย กับ จำเลย สาย ลับ ล้วง ธนบัตร จำนวน หนึ่ง มอบ ให้จำเลย แล้ว จำเลย ขับขี่ รถจักรยานยนต์ ของ สาย ลับ ออกจาก กระท่อม ไปโดย สาย ลับ นั่ง ซ้อน ท้าย นาน ประมาณ 5 นาที จำเลย ก็ ขับขี่ รถจักรยานยนต์มี สาย ลับ นั่ง ซ้อน ท้าย กลับมา ที่ กระท่อม จำเลย ลง จาก รถ แล้ว เดิน เข้ากระท่อม ส่วน สาย ลับ ขับขี่ รถจักรยานยนต์ ออกจาก กระท่อม ไป สักครู่ หนึ่งร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ กับพวก ขับ รถยนต์ เข้า มา ที่ กระท่อม พยาน จึง ออก มาจาก ที่ ซุ่ม ดู และ เข้า ไป สมทบ พบ จำเลย และ ผู้หญิง หนึ่ง คน กับชาย อีก หนึ่ง คน นั่ง อยู่ ใน กระท่อม พยาน เข้า ตรวจค้น ตัว จำเลย และ สอบถามจำเลย ว่า ได้ ขาย กัญชา ให้ สาย ลับ หรือไม่ ตอนแรก จำเลย ให้การ ปฏิเสธจาก คำเบิกความ ของ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ดังกล่าว เป็น ที่ เห็น ได้ว่า จ่าสิบตำรวจ สำเนียง เพียงแต่ เห็น สาย ลับ ยืน พูด คุย กับ จำเลย แล้ว สาย ลับ ล้วง ธนบัตร จำนวน หนึ่ง มอบ ให้ จำเลย แล้ว จำเลย ขับขี่ รถจักรยานยนต์ของ สาย ลับ โดย สาย ลับ นั่ง ซ้อน ท้าย ออก ไป จาก กระท่อม แล้ว ก็ ขับ รถจักรยานยนต์ กลับมา หลังจาก นั้น จำเลย ก็ เดิน เข้า กระท่อม ส่วน สาย ลับขับขี่ รถจักรยานยนต์ ออก ไป จาก กระท่อม เท่านั้น มิได้ รู้เห็น เลย ว่าจำเลย ขาย และ ส่งมอบ กัญชา ให้ สาย ลับ เมื่อใด และ มอบ ให้ ที่ ตรง ไหน จึง เป็นข้อ พิรุธ สงสัย เพราะ ไม่ทราบ แน่ชัด ว่า สาย ลับ ได้ กัญชา (ถุง เล็ก )ของกลาง มาจาก ผู้ใด คง ได้ความ จาก ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ เพียง คนเดียว ว่า สาย ลับ นำ กัญชา ดังกล่าว มา มอบ ให้ และ บอก ให้ พยาน ทราบ ว่าได้ ซื้อ กัญชา นั้น มาจาก นาย แดง ฉะนั้น เมื่อ โจทก์ ไม่ได้ นำ สาย ลับ มา เบิกความ สนับสนุน ยืนยัน ว่า ได้ ซื้อ กัญชา ดังกล่าว มาจาก จำเลย จริงแล้ว จะ ให้ เชื่อ คำเบิกความ ของ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ ที่ ว่า ได้รับ มอบ กัญชา (ถุง เล็ก ) ดังกล่าว มาจาก สาย ลับ และ สาย ลับ ได้ ซื้อ กัญชาดังกล่าว มาจาก จำเลย ได้ อย่างไร ได้ ตรวจ คำเบิกความ ของ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ แล้ว ก็ มี ข้อ พิรุธ หลาย ประการ เริ่ม ตั้งแต่ ที่ อ้างว่า ได้ นำ ธนบัตร ของกลาง ไป ลง ประจำวัน ไว้ เพื่อ เป็น หลักฐาน ว่า ได้ มอบ ให้สาย ลับ นำ ไป ล่อ ซื้อ ตาม เอกสาร หมาย จ. 1 ซึ่ง มี ข้อความ ระบุ ไว้ ว่าพยาน เป็น ผู้นำ ธนบัตร ฉบับ ละ 100 บาท 2 ฉบับ และ ฉบับ ละ 20 บาท5 ฉบับ รวมเป็น เงิน 300 บาท ไป ลง ประจำวัน แต่ พยาน กลับ เบิกความว่า ได้ นำ ธนบัตร ฉบับ ละ 100 บาท และ ฉบับ ละ 20 บาท รวมเป็น เงินเท่าไร จำ ไม่ได้ นำ ไป ลง บันทึก ประจำวัน ไว้ เท่านั้น คำเบิกความ ที่ ไม่ ตรงกับ บันทึก ดังกล่าว จึง เป็น ข้อ พิรุธ สงสัย ยิ่ง ไป กว่า นั้น จ่าสิบตำรวจ สำเนียง กลับ เบิกความ ว่า พัน ตำรวจ ตรี ชนะ ศรีใหญ่ เป็น ผู้ มอบ ธนบัตร ให้ พยาน นำ ไป ลง บันทึก ประจำวัน ไว้ โดย พยาน เป็น ผู้ เขียน บันทึกเอกสาร หมาย จ. 1 นั้นเอง และ จำนวนเงิน กับ ชนิด ของ ธนบัตร ที่ ไป ลงบันทึก นั้น เป็น ธนบัตร ฉบับ ละ 100 บาท 1 ฉบับ และ ฉบับ ละ 20 บาทอีก กี่ ฉบับ จำ ไม่ได้ คำเบิกความ ของ พยานโจทก์ ทั้ง สอง จึง ขัดแย้ง กันอย่าง เห็น ได้ ชัด นอกจาก นี้ ศาลฎีกา ได้ ตรวจ คำให้การ ชั้นสอบสวน ของพยานโจทก์ ทั้ง สาม ปาก ดังกล่าว ซึ่ง ศาลชั้นต้น เรียก มาจาก โจทก์ ตามเอกสาร หมาย จ. 7 จ. 8 และ จ. 9 ปรากฏว่า ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ ให้การ ไว้ ว่า ได้ มอบ เงิน ให้ สาย ลับ ไป 160 บาท ขณะที่ ทำการ ล่อ ซื้อ นั้นพยาน พร้อม พวก ได้ แอบ ซุ่ม สังเกต การณ์ อยู่ ใน ละแวก ใกล้เคียง ที่เกิดเหตุโดย ไม่ได้ ความ แน่ชัด ว่า ซุ่ม อยู่ ตรง ที่ ใด แต่ ใน ชั้นพิจารณา พยาน ได้เบิกความ ว่า แอบ ซุ่ม อยู่ ที่ โรงเรียน บ้านเม็ง และ ได้ ให้การ กับ พนักงานสอบสวน อีก ว่า เมื่อ สาย ลับ ใช้ เงิน ที่ พยาน มอบ ให้ ไป ล่อ ซื้อ กัญชาจาก นาย แดงและนายแดง ได้รับ เงิน ไว้ แล้ว ได้ นำ ใส่ กระเป๋า กางเกง ด้านหน้า ข้าง ซ้าย แล้ว นำ กัญชา ใน ถุงพลาสติก 1 ถุง เล็ก มอบ ให้ สาย ลับพยาน พร้อม พวก ได้ เข้า ทำการ จับกุม จำเลย จาก คำให้การ ของ พยาน ดังกล่าวแสดง ว่า พยาน รู้เห็น ขณะที่ สาย ลับ ซื้อ กัญชา มาจาก จำเลย และ พยาน เข้า จับจำเลย ทันที ซึ่ง แตกต่าง กับ ที่ พยาน เบิกความ ต่อ ศาล ส่วน จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ให้การ ว่า จุด ที่ พยาน ซุ่ม ดู อยู่ นั้น ห่าง จาก ที่เกิดเหตุ ประมาณ 10 เมตร เท่านั้น โดย ไม่ปรากฏ ว่า ซุ่ม ดู อยู่ ที่ รั้ว ริมสวนห่าง จาก ที่ จำเลย และ สาย ลับ ยืน พูด คุย กัน ประมาณ 20 เมตร ดัง ที่เบิกความ ต่อ ศาล สำหรับ จ่าสิบตำรวจ ประภาส ได้ ให้การ ไว้ ว่า พยาน กับพวก แอบ ซุ่ม ดู การ ล่อ ซื้อ อยู่ ห่าง ๆ สามารถ สังเกต การณ์ ได้ อย่างชัดเจน เมื่อ จำเลย มอบ กัญชา ให้ สาย ลับ พยาน กับพวก ได้ เข้า จับ จำเลยซึ่ง แตกต่าง กัน คำเบิกความ ของ พยาน ใน ชั้นพิจารณา ดังกล่าว ข้างต้น เช่นเดียว กัน เห็น ได้ว่า ใน ชั้นสอบสวน พยานโจทก์ ทั้ง สาม ให้การ ไว้ ว่า เป็น ผู้รู้เห็น สาย ลับ ทำการ ซื้อ กัญชา (ถุง เล็ก ) ของกลาง มาจาก จำเลย แต่ ตอนเบิกความ ต่อ ศาล ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ และ จ่าสิบตำรวจ ประภาส เบิกความ ว่า ไม่รู้ เห็น ตอน ที่ สาย ลับ ซื้อ กัญชา จาก จำเลย และ จับ จำเลยหลังจาก ที่ สาย ลับ นำ กัญชา มา มอบ ให้ พยาน แล้ว ฉะนั้น เมื่อ พยานโจทก์เบิกความ แตกต่าง กัน ใน ข้อ สาระสำคัญ แห่ง คดี จน เป็น ที่ เชื่อ ไม่ได้อีก ทั้ง โจทก์ ไม่ได้ นำ สาย ลับ มา เบิกความ เพื่อ พิสูจน์ ให้ เห็นว่า เป็นจริง ดัง ที่ โจทก์ ฟ้อง แม้ พยานโจทก์ ทั้ง สาม ได้ เบิกความ ยืนยัน ว่า ค้นพบธนบัตร ของกลาง ได้ จาก กระเป๋า กางเกง ด้านซ้าย ที่ จำเลย สวม ใส่ ในขณะ เกิดเหตุ ก็ ตาม แต่ เรื่อง ธนบัตร ของกลาง ได้ วินิจฉัย มา ข้างต้น แล้วว่า คำเบิกความ ของ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ เบิกความ แตกต่าง กับ คำเบิกความ ของ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง และ ขัด กับ บันทึก เอกสาร หมาย จ. 1 ประกอบ กับ จำเลย ให้การ และ นำสืบ ปฏิเสธ ใน ชั้น ศาล ว่าความ จริงธนบัตร ของกลาง นั้น เจ้าพนักงาน ตำรวจ ค้น ได้ จาก นาง เป้ ภรรยา ของ นาย หม่ำ ฉะนั้น แม้ โจทก์ ได้ นำสืบ ว่า จำเลย รับสารภาพ ใน ชั้น จับกุม และ สอบสวน ตาม บันทึก คำให้การ และ บันทึก จับกุม เอกสาร หมาย จ. 6 และจ. 3 ตามลำดับ ที่ ได้ ส่ง ศาล ไว้ ก็ ตาม เมื่อ พยานโจทก์ เบิกความ แตกต่างกัน ใน ข้อสำคัญ จน เป็น พิรุธ สงสัย ไม่ น่าเชื่อ ว่า จำเลย ได้ ขาย กัญชา ให้สาย ลับ ที่ พยานโจทก์ อ้างว่า สาย ลับ นำ กัญชา ของกลาง มา มอบ ให้ เสีย แล้วทำให้ พยานหลักฐาน ของ โจทก์ มี น้ำหนัก น้อย ขาด ความ เชื่อถือ ที่ โจทก์นำสืบ ว่า จำเลย รับสารภาพ ใน ชั้น จับกุม และ สอบสวน โดย มี บันทึก เอกสารหมาย จ. 3 และ จ. 6 เป็น หลักฐาน ดังกล่าว ก็ ไม่มี น้ำหนัก ให้ รับฟังฉะนั้น เกี่ยวกับ ข้อหา ว่า จำเลย จำหน่าย กัญชา จึง รับฟัง ไม่ได้ ปัญหาวินิจฉัย ต่อไป มี ว่า จำเลย ได้ มี กัญชา อีก 1 ถุง ใหญ่ ซึ่ง เป็น ของกลางอีก ส่วน หนึ่ง ที่ พยานโจทก์ ทั้ง สาม เบิกความ ว่า จำเลย ได้ นำ ไป ค้น ได้ที่ ใต้ กอง ฟาง ไว้ ใน ครอบครอง เพื่อ จำหน่าย จริง หรือไม่ ข้อเท็จจริงฟังได้ ดังกล่าว แล้ว ว่า กัญชา อีก 1 ถุง ค้นพบ ได้ ที่ ใต้ กอง ฟาง ห่าง จากกระท่อม ของ จำเลย 500 เมตร โดย โจทก์ นำสืบ ว่า หลังจาก พวก พยานโจทก์เข้า จับกุม และ ตรวจค้น ตัว จำเลย แล้ว ได้ สอบถาม จำเลย ว่า ยัง มี กัญชาอีก ไหม จำเลย บอก ว่า มี และ ได้ พา พยานโจทก์ ไป ค้นพบ กัญชา อีก 1ถุง ใหญ่ ซึ่ง ซ่อน อยู่ ใต้ กอง ฟาง ห่าง กระท่อม จำเลย 500 เมตร ฝ่าย จำเลยนำสืบ ว่า เมื่อ เจ้าพนักงาน ตำรวจ จับ จำเลย และ นาง เป้ แล้ว นำตัว จำเลย กับ นาง เป้ ขึ้น รถ กระบะ ไป ที่ กอง ฟาง เจ้าพนักงาน ตำรวจ ให้ จำเลย ลง จาก รถ ส่วน นาง เป้ อยู่ บน รถ เจ้าพนักงาน ตำรวจ ค้นพบ กัญชา แห้ง 1 ห่อ ซ่อน อยู่ ใต้ กอง ฟาง แล้ว ให้ จำเลย ลงชื่อ รับสารภาพ จำเลย ปฏิเสธว่า กัญชา ดังกล่าว ไม่ใช่ ของ จำเลย เจ้าพนักงาน ตำรวจ คนหนึ่ง ชื่อ ประสิทธิ์ ได้ ตบ หน้า จำเลย 1 ครั้ง แล้ว ถาม จำเลย อีก ว่า จะ รับ หรือ ไม่รับ จำเลย ตอบ ว่า ไม่รับ เจ้าพนักงาน ตำรวจ ดังกล่าว ก็ เตะ ท้อง จำเลยอีก ใน ขณะ นั้น จำเลย ถูก สวม กุญแจ มือ ไข้วหลัง ใน ที่สุด จำเลย ก็ ยอมรับสารภาพ และ ลงชื่อ ใน เอกสาร ที่ บริเวณ กอง ฟาง ต่อมา ได้ ทราบ ว่าเจ้าพนักงาน ตำรวจ ได้ ปล่อย ตัว นาง เป้ ไป เนื่องจาก นาง เป้ ได้ ให้ เงิน แก่ เจ้าพนักงาน ตำรวจ 10,000 บาท พิเคราะห์ แล้ว เห็นว่าถ้า กัญชา ดังกล่าว เป็น ของ จำเลย จริง จำเลย ก็ คง ไม่ บอก ให้ พยานโจทก์ ทราบเพราะ เป็น การ ผิด วิสัย ของ ผู้กระทำผิด ทั่วไป ประกอบ กับ กัญชา ที่ ค้นพบตอนหลัง นี้ อยู่ ห่าง กระท่อม ของ จำเลย ถึง 500 เมตร ทั้ง ยัง ซุกซ่อน อยู่ใต้ กอง ฟาง นอกจาก นี้ ตาม รูปคดี พยานโจทก์ ก็ ยอมรับ ว่า ขณะที่จับ จำเลย นั้น มี ผู้หญิง คนหนึ่ง และ ผู้ชาย คนหนึ่ง อยู่ รวมกับ จำเลย จึงเป็น ข้อสงสัย ว่า เหตุใด พยานโจทก์ จึง ไม่นำ ผู้หญิง คน นั้น ซึ่ง จำเลยนำสืบ ว่า เป็น นาง เป้ ภรรยา ของ นาย หม่ำ ไป ให้ พนักงานสอบสวน สอบ ปากคำ ไว้ เป็น พยาน รวมทั้ง ชาย อีก คนหนึ่ง ดังกล่าว ด้วย เพื่อ จะ ได้ ช่วย พิสูจน์ให้ เห็นว่า เป็น จริง ดัง ที่ พยานโจทก์ กล่าวหา หรือ ว่า เป็น จริง ดัง ที่จำเลย ต่อสู้ จึง เป็นเหตุ พิรุธ สงสัย ไม่ น่าเชื่อ ว่า จำเลย ให้การรับสารภาพ โดย สมัครใจ ส่วน กัญชา ที่ ค้นพบ ใต้ กอง ฟาง ก็ ยัง มีเหตุ สงสัยไม่ น่าเชื่อ เช่นกัน ว่า เป็น ของ จำเลย ต้อง ยก ประโยชน์ แห่ง ความ สงสัยให้ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 วรรคสองโดย ไม่จำต้อง วินิจฉัย พยานหลักฐาน ของ จำเลย อีก ต่อไป เมื่อ ข้อเท็จจริงฟัง ไม่ได้ ว่า จำเลย ได้ กระทำผิด จริง ตาม ฟ้อง แล้ว ก็ ไม่ต้อง วินิจฉัยฎีกา ของ โจทก์ เช่นกัน ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษา มา นั้น ศาลฎีกาไม่เห็น พ้อง ด้วย ฎีกา จำเลย ฟังขึ้น "พิพากษากลับ ให้ บังคับคดี ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 979/2538พนักงานอัยการจังหวัดขอนแก่นโจทก์นาย แดง มีบ้านเกิ้งจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227คดีนี้โจทก์ไม่ได้นำตัวสายสืบที่ทำการล่อซื้อกัญชาของกลางมาเป็นพยานคงมีแต่พยานผู้จับกุมจำนวน2ปากแต่พยานทั้งสองปากนี้เบิกความเป็นพิรุธขัดต่อเหตุผลแตกต่างกันในข้อสาระสำคัญแม้จำเลยรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนไว้ก็ตามอีกทั้งจำเลยยังบอกถึงที่ซ่อนของกัญชาอีกส่วนหนึ่งถ้ากัญชาดังกล่าวเป็นของจำเลยจริงจำเลยก็คงไม่บอกให้พยานโจทก์ทราบเพราะเป็นการผิดวิสัยของผู้กระทำผิดทั่วไปประกอบกับกัญชาอยู่ห่างกระท่อมของจำเลยถึง500เมตรจึงเป็นเหตุพิรุธสงสัยไม่น่าเชื่อว่าจำเลยให้การรับสารภาพโดยสมัครใจส่วนกัญชาที่ค้นพบก็ยังมีเหตุสงสัยไม่น่าเชื่อเช่นกันว่าเป็นของจำเลยต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา227วรรคสองโจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย มี กัญชา แห้ง ไว้ ใน ครอบครอง เพื่อ จำหน่ายและ ได้ จำหน่าย กัญชา ซึ่ง เป็น ส่วน หนึ่ง ของ กัญชา ที่ จำเลย มี แก่ผู้มีชื่อ ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522มาตรา 4, 7, 8, 26, 75, 76, 102 และ ขอให้ นำ โทษ จำเลย ใน คดีอาญาหมายเลขแดง ที่ 1161/2535 ของ ศาลชั้นต้น บวก เข้า กับ โทษ ของ จำเลยใน คดี นี้ และ นับ โทษ ของ จำเลย ใน คดี นี้ ต่อ จาก โทษ ของ จำเลย ใน คดีอาญาหมายเลขดำ ที่ 724/2536 ของ ศาลชั้นต้น ด้วย กับ ขอให้ ริบ กัญชา ของกลางส่วน เงิน ของกลาง ให้ คืน แก่ เจ้าของจำเลย ให้การ ปฏิเสธ แต่ รับ ว่า เป็น บุคคล คนเดียว กับ จำเลย ใน คดีที่ โจทก์ ขอให้ บวก โทษ และ นับ โทษ ต่อศาลชั้นต้น พิพากษายก ฟ้อง ริบ กัญชา ของกลาง ส่วน ธนบัตร ของกลางให้ คืน แก่ เจ้าของโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษากลับ ว่า จำเลย มี ความผิด ตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 26, 75 วรรคแรก ,76 วรรคสอง , 102 การกระทำ ของ จำเลย เป็น ความผิด 2 กรรมเรียง กระทง ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ให้ จำคุกกระทง ละ 2 ปี รวมเป็น จำคุก 4 ปี จำเลย ให้การรับสารภาพ ใน ชั้นสอบสวนเป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา อันเป็น เหตุบรรเทาโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษ ให้ หนึ่ง ใน สาม คง จำคุก 2 ปี8 เดือน ให้ นำ โทษ ของ จำเลย ที่ รอ ไว้ ใน คดีอาญา หมายเลขแดง ที่ 1161/2535ของ ศาลชั้นต้น มี กำหนด 3 เดือน มา บวก เข้า คง เป็น จำคุก 2 ปี 11 เดือนที่ ขอให้ นับ โทษ จำเลย ต่อ จาก คดีอาญา หมายเลขดำ ที่ 724/2536 ไม่ปรากฏ ว่าศาลชั้นต้น ได้ พิพากษา แล้ว จึง ไม่ นับ ต่อ ให้ ริบของกลาง คืน ธนบัตร แก่เจ้าของโจทก์ และ จำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ปัญหา วินิจฉัย ใน ชั้น นี้ มี ว่า จำเลย ได้จำหน่าย กัญชา ให้ สาย ลับ และ มี กัญชา ที่ ค้นพบ ดังกล่าว ไว้ ใน ครอบครอง เพื่อจำหน่าย อันเป็น การกระทำ ความผิด ที่ โจทก์ ฟ้อง ดัง ที่ จำเลย ฎีกา หรือไม่และ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 ไม่ นับ โทษ ของ จำเลย คดี นี้ ต่อ จาก โทษ คดีอาญาหมายเลขดำ ที่ 724/2536 ของ ศาลชั้นต้น เป็น การ ไม่ชอบ ดัง ที่ โจทก์ ฎีกาหรือไม่ จะ วินิจฉัย ปัญหา แรก เสีย ก่อน ว่า จำเลย ได้ กระทำผิด จริง ตาม ฟ้องหรือไม่ โจทก์ มี ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ จ่าสิบตำรวจสำเนียง และ จ่าสิบตำรวจ ประภาส เป็น พยาน เบิกความ ว่า เป็น ผู้ ร่วม จับ จำเลย ได้ พร้อม กัญชา ที่ สาย ลับ นำ มา มอบ ให้ และ กัญชา ที่ ค้น ได้ จาก ใต้ กอง ฟางดังกล่าว ตาม ทางพิจารณา ได้ความ ว่า จ่าสิบตำรวจ สำเนียง เพียง ผู้เดียว ที่ อ้างว่า ไป แอบ ซุ่ม ดู อยู่ ที่ รั้ว ริมสวน ใน ขณะที่ สาย ลับ เข้า ไป ซื้อกัญชา จาก จำเลย โดย อยู่ ห่าง จาก กระท่อม ของ จำเลย 20 เมตร ส่วนร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ และ จ่าสิบตำรวจ ประภาส แอบ ซุ่ม อยู่ ที่ โรงเรียน บ้านเม็ง ห่าง จาก กระท่อม ของ จำเลย ประมาณ 200 เมตร ไม่รู้ และ ไม่เห็น ว่า สาย ลับ เข้า ไป ซื้อ กัญชา มาจาก จำเลย จริง หรือไม่หรือ ว่า เข้า ไป ซื้อ ใน ลักษณะ ใด เพราะ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ เบิกความ ว่า พยาน กับพวก ซุ่ม อยู่ ที่ โรงเรียน บ้านเม็ง และ ได้ ให้ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง เป็น ผู้ติดตาม ดู สาย ลับ ที่ ไป ล่อ ซื้อ หลังจาก นั้น ประมาณ 10 นาที สาย ลับ ก็ เข้า มา หา และ มอบ กัญชา ให้ พยาน 1 ถุงพร้อม กับ แจ้ง ว่า ซื้อ มาจาก นาย แดง ส่วน จ่าสิบตำรวจ ประภาส เบิกความ ว่า พยาน ให้ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ไป แอบ ซุ่ม ดู การ ล่อ ซื้อ อยู่ ที่ ข้าง กระท่อม หลังจาก นั้น ประมาณ 5 นาที สาย ลับ ก็ ขับขี่รถจักรยานยนต์ มา หา พยาน และ มอบ กัญชา ให้ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ โดย ไม่ทราบ ว่า สาย ลับ ซื้อ กัญชา มาจาก ผู้ใด คดี นี้ โจทก์ ไม่ได้นำตัว สาย ลับ มา เบิกความ จึง ไม่ทราบ แน่ ว่า สาย ลับ เป็น ใคร และ สาย ลับได้ ซื้อ กัญชา ของกลาง (ถุง เล็ก ) มาจาก จำเลย จริง หรือไม่ จึง ต้อง พิจารณาคำเบิกความ ของ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ซึ่ง อ้างว่า เป็น ประจักษ์พยาน สำคัญ รู้เห็น เกี่ยวกับ การ ที่ สาย ลับ ไป ล่อ ซื้อ กัญชา มาจาก จำเลย แต่ ตามคำเบิกความ ของ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ว่า พยาน กับ สาย ลับ ขับขี่ รถจักรยานยนต์ คน ละ คัน ไป ถึง โรงเรียน บ้านเม็ง พยาน จอดรถ ไว้ ใน ป่า ข้าง โรงเรียน ส่วน สาย ลับ ขับขี่ รถจักรยานยนต์ เข้า ไป ใน กระท่อมที่ ต้อง สงสัย พยาน ไป แอบ ซุ่ม อยู่ ที่ รั้ว ริมสวน ห่าง กระท่อม ที่ ต้อง สงสัยประมาณ 20 เมตร ซุ่ม อยู่ ประมาณ 5 นาที เห็น สาย ลับ จอดรถ อยู่ที่ หน้า กระท่อม ยืน พูด คุย กับ จำเลย สาย ลับ ล้วง ธนบัตร จำนวน หนึ่ง มอบ ให้จำเลย แล้ว จำเลย ขับขี่ รถจักรยานยนต์ ของ สาย ลับ ออกจาก กระท่อม ไปโดย สาย ลับ นั่ง ซ้อน ท้าย นาน ประมาณ 5 นาที จำเลย ก็ ขับขี่ รถจักรยานยนต์มี สาย ลับ นั่ง ซ้อน ท้าย กลับมา ที่ กระท่อม จำเลย ลง จาก รถ แล้ว เดิน เข้ากระท่อม ส่วน สาย ลับ ขับขี่ รถจักรยานยนต์ ออกจาก กระท่อม ไป สักครู่ หนึ่งร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ กับพวก ขับ รถยนต์ เข้า มา ที่ กระท่อม พยาน จึง ออก มาจาก ที่ ซุ่ม ดู และ เข้า ไป สมทบ พบ จำเลย และ ผู้หญิง หนึ่ง คน กับชาย อีก หนึ่ง คน นั่ง อยู่ ใน กระท่อม พยาน เข้า ตรวจค้น ตัว จำเลย และ สอบถามจำเลย ว่า ได้ ขาย กัญชา ให้ สาย ลับ หรือไม่ ตอนแรก จำเลย ให้การ ปฏิเสธจาก คำเบิกความ ของ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ดังกล่าว เป็น ที่ เห็น ได้ว่า จ่าสิบตำรวจ สำเนียง เพียงแต่ เห็น สาย ลับ ยืน พูด คุย กับ จำเลย แล้ว สาย ลับ ล้วง ธนบัตร จำนวน หนึ่ง มอบ ให้ จำเลย แล้ว จำเลย ขับขี่ รถจักรยานยนต์ของ สาย ลับ โดย สาย ลับ นั่ง ซ้อน ท้าย ออก ไป จาก กระท่อม แล้ว ก็ ขับ รถจักรยานยนต์ กลับมา หลังจาก นั้น จำเลย ก็ เดิน เข้า กระท่อม ส่วน สาย ลับขับขี่ รถจักรยานยนต์ ออก ไป จาก กระท่อม เท่านั้น มิได้ รู้เห็น เลย ว่าจำเลย ขาย และ ส่งมอบ กัญชา ให้ สาย ลับ เมื่อใด และ มอบ ให้ ที่ ตรง ไหน จึง เป็นข้อ พิรุธ สงสัย เพราะ ไม่ทราบ แน่ชัด ว่า สาย ลับ ได้ กัญชา (ถุง เล็ก )ของกลาง มาจาก ผู้ใด คง ได้ความ จาก ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ เพียง คนเดียว ว่า สาย ลับ นำ กัญชา ดังกล่าว มา มอบ ให้ และ บอก ให้ พยาน ทราบ ว่าได้ ซื้อ กัญชา นั้น มาจาก นาย แดง ฉะนั้น เมื่อ โจทก์ ไม่ได้ นำ สาย ลับ มา เบิกความ สนับสนุน ยืนยัน ว่า ได้ ซื้อ กัญชา ดังกล่าว มาจาก จำเลย จริงแล้ว จะ ให้ เชื่อ คำเบิกความ ของ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ ที่ ว่า ได้รับ มอบ กัญชา (ถุง เล็ก ) ดังกล่าว มาจาก สาย ลับ และ สาย ลับ ได้ ซื้อ กัญชาดังกล่าว มาจาก จำเลย ได้ อย่างไร ได้ ตรวจ คำเบิกความ ของ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ แล้ว ก็ มี ข้อ พิรุธ หลาย ประการ เริ่ม ตั้งแต่ ที่ อ้างว่า ได้ นำ ธนบัตร ของกลาง ไป ลง ประจำวัน ไว้ เพื่อ เป็น หลักฐาน ว่า ได้ มอบ ให้สาย ลับ นำ ไป ล่อ ซื้อ ตาม เอกสาร หมาย จ. 1 ซึ่ง มี ข้อความ ระบุ ไว้ ว่าพยาน เป็น ผู้นำ ธนบัตร ฉบับ ละ 100 บาท 2 ฉบับ และ ฉบับ ละ 20 บาท5 ฉบับ รวมเป็น เงิน 300 บาท ไป ลง ประจำวัน แต่ พยาน กลับ เบิกความว่า ได้ นำ ธนบัตร ฉบับ ละ 100 บาท และ ฉบับ ละ 20 บาท รวมเป็น เงินเท่าไร จำ ไม่ได้ นำ ไป ลง บันทึก ประจำวัน ไว้ เท่านั้น คำเบิกความ ที่ ไม่ ตรงกับ บันทึก ดังกล่าว จึง เป็น ข้อ พิรุธ สงสัย ยิ่ง ไป กว่า นั้น จ่าสิบตำรวจ สำเนียง กลับ เบิกความ ว่า พัน ตำรวจ ตรี ชนะ ศรีใหญ่ เป็น ผู้ มอบ ธนบัตร ให้ พยาน นำ ไป ลง บันทึก ประจำวัน ไว้ โดย พยาน เป็น ผู้ เขียน บันทึกเอกสาร หมาย จ. 1 นั้นเอง และ จำนวนเงิน กับ ชนิด ของ ธนบัตร ที่ ไป ลงบันทึก นั้น เป็น ธนบัตร ฉบับ ละ 100 บาท 1 ฉบับ และ ฉบับ ละ 20 บาทอีก กี่ ฉบับ จำ ไม่ได้ คำเบิกความ ของ พยานโจทก์ ทั้ง สอง จึง ขัดแย้ง กันอย่าง เห็น ได้ ชัด นอกจาก นี้ ศาลฎีกา ได้ ตรวจ คำให้การ ชั้นสอบสวน ของพยานโจทก์ ทั้ง สาม ปาก ดังกล่าว ซึ่ง ศาลชั้นต้น เรียก มาจาก โจทก์ ตามเอกสาร หมาย จ. 7 จ. 8 และ จ. 9 ปรากฏว่า ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ ให้การ ไว้ ว่า ได้ มอบ เงิน ให้ สาย ลับ ไป 160 บาท ขณะที่ ทำการ ล่อ ซื้อ นั้นพยาน พร้อม พวก ได้ แอบ ซุ่ม สังเกต การณ์ อยู่ ใน ละแวก ใกล้เคียง ที่เกิดเหตุโดย ไม่ได้ ความ แน่ชัด ว่า ซุ่ม อยู่ ตรง ที่ ใด แต่ ใน ชั้นพิจารณา พยาน ได้เบิกความ ว่า แอบ ซุ่ม อยู่ ที่ โรงเรียน บ้านเม็ง และ ได้ ให้การ กับ พนักงานสอบสวน อีก ว่า เมื่อ สาย ลับ ใช้ เงิน ที่ พยาน มอบ ให้ ไป ล่อ ซื้อ กัญชาจาก นาย แดงและนายแดง ได้รับ เงิน ไว้ แล้ว ได้ นำ ใส่ กระเป๋า กางเกง ด้านหน้า ข้าง ซ้าย แล้ว นำ กัญชา ใน ถุงพลาสติก 1 ถุง เล็ก มอบ ให้ สาย ลับพยาน พร้อม พวก ได้ เข้า ทำการ จับกุม จำเลย จาก คำให้การ ของ พยาน ดังกล่าวแสดง ว่า พยาน รู้เห็น ขณะที่ สาย ลับ ซื้อ กัญชา มาจาก จำเลย และ พยาน เข้า จับจำเลย ทันที ซึ่ง แตกต่าง กับ ที่ พยาน เบิกความ ต่อ ศาล ส่วน จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ให้การ ว่า จุด ที่ พยาน ซุ่ม ดู อยู่ นั้น ห่าง จาก ที่เกิดเหตุ ประมาณ 10 เมตร เท่านั้น โดย ไม่ปรากฏ ว่า ซุ่ม ดู อยู่ ที่ รั้ว ริมสวนห่าง จาก ที่ จำเลย และ สาย ลับ ยืน พูด คุย กัน ประมาณ 20 เมตร ดัง ที่เบิกความ ต่อ ศาล สำหรับ จ่าสิบตำรวจ ประภาส ได้ ให้การ ไว้ ว่า พยาน กับพวก แอบ ซุ่ม ดู การ ล่อ ซื้อ อยู่ ห่าง ๆ สามารถ สังเกต การณ์ ได้ อย่างชัดเจน เมื่อ จำเลย มอบ กัญชา ให้ สาย ลับ พยาน กับพวก ได้ เข้า จับ จำเลยซึ่ง แตกต่าง กัน คำเบิกความ ของ พยาน ใน ชั้นพิจารณา ดังกล่าว ข้างต้น เช่นเดียว กัน เห็น ได้ว่า ใน ชั้นสอบสวน พยานโจทก์ ทั้ง สาม ให้การ ไว้ ว่า เป็น ผู้รู้เห็น สาย ลับ ทำการ ซื้อ กัญชา (ถุง เล็ก ) ของกลาง มาจาก จำเลย แต่ ตอนเบิกความ ต่อ ศาล ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ และ จ่าสิบตำรวจ ประภาส เบิกความ ว่า ไม่รู้ เห็น ตอน ที่ สาย ลับ ซื้อ กัญชา จาก จำเลย และ จับ จำเลยหลังจาก ที่ สาย ลับ นำ กัญชา มา มอบ ให้ พยาน แล้ว ฉะนั้น เมื่อ พยานโจทก์เบิกความ แตกต่าง กัน ใน ข้อ สาระสำคัญ แห่ง คดี จน เป็น ที่ เชื่อ ไม่ได้อีก ทั้ง โจทก์ ไม่ได้ นำ สาย ลับ มา เบิกความ เพื่อ พิสูจน์ ให้ เห็นว่า เป็นจริง ดัง ที่ โจทก์ ฟ้อง แม้ พยานโจทก์ ทั้ง สาม ได้ เบิกความ ยืนยัน ว่า ค้นพบธนบัตร ของกลาง ได้ จาก กระเป๋า กางเกง ด้านซ้าย ที่ จำเลย สวม ใส่ ในขณะ เกิดเหตุ ก็ ตาม แต่ เรื่อง ธนบัตร ของกลาง ได้ วินิจฉัย มา ข้างต้น แล้วว่า คำเบิกความ ของ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ เบิกความ แตกต่าง กับ คำเบิกความ ของ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง และ ขัด กับ บันทึก เอกสาร หมาย จ. 1 ประกอบ กับ จำเลย ให้การ และ นำสืบ ปฏิเสธ ใน ชั้น ศาล ว่าความ จริงธนบัตร ของกลาง นั้น เจ้าพนักงาน ตำรวจ ค้น ได้ จาก นาง เป้ ภรรยา ของ นาย หม่ำ ฉะนั้น แม้ โจทก์ ได้ นำสืบ ว่า จำเลย รับสารภาพ ใน ชั้น จับกุม และ สอบสวน ตาม บันทึก คำให้การ และ บันทึก จับกุม เอกสาร หมาย จ. 6 และจ. 3 ตามลำดับ ที่ ได้ ส่ง ศาล ไว้ ก็ ตาม เมื่อ พยานโจทก์ เบิกความ แตกต่างกัน ใน ข้อสำคัญ จน เป็น พิรุธ สงสัย ไม่ น่าเชื่อ ว่า จำเลย ได้ ขาย กัญชา ให้สาย ลับ ที่ พยานโจทก์ อ้างว่า สาย ลับ นำ กัญชา ของกลาง มา มอบ ให้ เสีย แล้วทำให้ พยานหลักฐาน ของ โจทก์ มี น้ำหนัก น้อย ขาด ความ เชื่อถือ ที่ โจทก์นำสืบ ว่า จำเลย รับสารภาพ ใน ชั้น จับกุม และ สอบสวน โดย มี บันทึก เอกสารหมาย จ. 3 และ จ. 6 เป็น หลักฐาน ดังกล่าว ก็ ไม่มี น้ำหนัก ให้ รับฟังฉะนั้น เกี่ยวกับ ข้อหา ว่า จำเลย จำหน่าย กัญชา จึง รับฟัง ไม่ได้ ปัญหาวินิจฉัย ต่อไป มี ว่า จำเลย ได้ มี กัญชา อีก 1 ถุง ใหญ่ ซึ่ง เป็น ของกลางอีก ส่วน หนึ่ง ที่ พยานโจทก์ ทั้ง สาม เบิกความ ว่า จำเลย ได้ นำ ไป ค้น ได้ที่ ใต้ กอง ฟาง ไว้ ใน ครอบครอง เพื่อ จำหน่าย จริง หรือไม่ ข้อเท็จจริงฟังได้ ดังกล่าว แล้ว ว่า กัญชา อีก 1 ถุง ค้นพบ ได้ ที่ ใต้ กอง ฟาง ห่าง จากกระท่อม ของ จำเลย 500 เมตร โดย โจทก์ นำสืบ ว่า หลังจาก พวก พยานโจทก์เข้า จับกุม และ ตรวจค้น ตัว จำเลย แล้ว ได้ สอบถาม จำเลย ว่า ยัง มี กัญชาอีก ไหม จำเลย บอก ว่า มี และ ได้ พา พยานโจทก์ ไป ค้นพบ กัญชา อีก 1ถุง ใหญ่ ซึ่ง ซ่อน อยู่ ใต้ กอง ฟาง ห่าง กระท่อม จำเลย 500 เมตร ฝ่าย จำเลยนำสืบ ว่า เมื่อ เจ้าพนักงาน ตำรวจ จับ จำเลย และ นาง เป้ แล้ว นำตัว จำเลย กับ นาง เป้ ขึ้น รถ กระบะ ไป ที่ กอง ฟาง เจ้าพนักงาน ตำรวจ ให้ จำเลย ลง จาก รถ ส่วน นาง เป้ อยู่ บน รถ เจ้าพนักงาน ตำรวจ ค้นพบ กัญชา แห้ง 1 ห่อ ซ่อน อยู่ ใต้ กอง ฟาง แล้ว ให้ จำเลย ลงชื่อ รับสารภาพ จำเลย ปฏิเสธว่า กัญชา ดังกล่าว ไม่ใช่ ของ จำเลย เจ้าพนักงาน ตำรวจ คนหนึ่ง ชื่อ ประสิทธิ์ ได้ ตบ หน้า จำเลย 1 ครั้ง แล้ว ถาม จำเลย อีก ว่า จะ รับ หรือ ไม่รับ จำเลย ตอบ ว่า ไม่รับ เจ้าพนักงาน ตำรวจ ดังกล่าว ก็ เตะ ท้อง จำเลยอีก ใน ขณะ นั้น จำเลย ถูก สวม กุญแจ มือ ไข้วหลัง ใน ที่สุด จำเลย ก็ ยอมรับสารภาพ และ ลงชื่อ ใน เอกสาร ที่ บริเวณ กอง ฟาง ต่อมา ได้ ทราบ ว่าเจ้าพนักงาน ตำรวจ ได้ ปล่อย ตัว นาง เป้ ไป เนื่องจาก นาง เป้ ได้ ให้ เงิน แก่ เจ้าพนักงาน ตำรวจ 10,000 บาท พิเคราะห์ แล้ว เห็นว่าถ้า กัญชา ดังกล่าว เป็น ของ จำเลย จริง จำเลย ก็ คง ไม่ บอก ให้ พยานโจทก์ ทราบเพราะ เป็น การ ผิด วิสัย ของ ผู้กระทำผิด ทั่วไป ประกอบ กับ กัญชา ที่ ค้นพบตอนหลัง นี้ อยู่ ห่าง กระท่อม ของ จำเลย ถึง 500 เมตร ทั้ง ยัง ซุกซ่อน อยู่ใต้ กอง ฟาง นอกจาก นี้ ตาม รูปคดี พยานโจทก์ ก็ ยอมรับ ว่า ขณะที่จับ จำเลย นั้น มี ผู้หญิง คนหนึ่ง และ ผู้ชาย คนหนึ่ง อยู่ รวมกับ จำเลย จึงเป็น ข้อสงสัย ว่า เหตุใด พยานโจทก์ จึง ไม่นำ ผู้หญิง คน นั้น ซึ่ง จำเลยนำสืบ ว่า เป็น นาง เป้ ภรรยา ของ นาย หม่ำ ไป ให้ พนักงานสอบสวน สอบ ปากคำ ไว้ เป็น พยาน รวมทั้ง ชาย อีก คนหนึ่ง ดังกล่าว ด้วย เพื่อ จะ ได้ ช่วย พิสูจน์ให้ เห็นว่า เป็น จริง ดัง ที่ พยานโจทก์ กล่าวหา หรือ ว่า เป็น จริง ดัง ที่จำเลย ต่อสู้ จึง เป็นเหตุ พิรุธ สงสัย ไม่ น่าเชื่อ ว่า จำเลย ให้การรับสารภาพ โดย สมัครใจ ส่วน กัญชา ที่ ค้นพบ ใต้ กอง ฟาง ก็ ยัง มีเหตุ สงสัยไม่ น่าเชื่อ เช่นกัน ว่า เป็น ของ จำเลย ต้อง ยก ประโยชน์ แห่ง ความ สงสัยให้ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 วรรคสองโดย ไม่จำต้อง วินิจฉัย พยานหลักฐาน ของ จำเลย อีก ต่อไป เมื่อ ข้อเท็จจริงฟัง ไม่ได้ ว่า จำเลย ได้ กระทำผิด จริง ตาม ฟ้อง แล้ว ก็ ไม่ต้อง วินิจฉัยฎีกา ของ โจทก์ เช่นกัน ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษา มา นั้น ศาลฎีกาไม่เห็น พ้อง ด้วย ฎีกา จำเลย ฟังขึ้น "พิพากษากลับ ให้ บังคับคดี ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้น(จองทรัพย์ เที่ยงธรรม-สมมาตร พรหมานุกูล-ทองเลื่อน พูลพิพัฒน์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้เป็นการวินิจฉัยถึงดุลพินิจของศาลในการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานในกรณีที่เป็นพยานคู่หากพยานคู่เบิกความแตกต่างกันในข้อสาระสำคัญแม้จำเลยให้การรับสารภาพศาลก็ยังถือว่ามีเหตุอันควรสงสัยว่าจำเลยกระทำความผิดจริงหรือไม่เกี่ยวกับพยานคู่นี้มีแนวคำวินิจฉัยของศาลฎีกาที่รับฟังลงโทษได้หรือไม่ได้ไว้ดังนี้ กรณีรับฟังลงโทษไม่ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่1840/2531ประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองเป็นหญิงซึ่งโดยปกติแล้วเมื่อมีเหตุร้ายเกิดขึ้นมักจะตื่นตกใจได้ง่ายแม้ขณะเกิดเหตุจะมีแสงไฟฟ้าขนาด20แรงเทียนเปิดอยู่ก็ตามแต่ก็ได้ความว่าคนร้ายสวมหมวกซึ่งย่อมทำให้การสังเกตจดจำใบหน้าของคนร้ายเป็นไปโดยไม่ง่ายนักทั้งการที่พยานได้ยืนยันกับเจ้าพนักงานตำรวจขณะนำตัวจำเลยมาที่เกิดเหตุว่าจำเลยเป็นคนร้ายแต่จำเลยได้ถามพยานว่าคนร้ายได้สวมเสื้อตัวที่จำเลยสวมอยู่หรือไม่พยานตอบว่าจำไม่ได้จึงยังเป็นที่น่าสงสัยว่าพยานจะจำหน้าคนร้ายได้ว่าเป็นจำเลยหรือไม่เพราะแม้แต่เสื้อคนร้ายซึ่งเจ้าพนักงานตำรวจเพิ่งจับมาให้พยานทั้งสองดูหลังเกิดเหตุไม่นานนักยังจำไม่ได้พยานหลักฐานของโจทก์จึงยังไม่ชัดแจ้งที่จะฟังว่าจำเลยเป็นคนร้ายรายนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่93/2533ขณะเกิดเหตุเป็นเวลากลางคืนผู้เสียหายและ พ. นั่งอยู่ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวริมถนนโดยผู้เสียหายนั่งหันหน้าไปทางถนนส่วน พ.นั่งหันหลังให้ถนนคนร้ายเดินเข้ามาทางด้านหน้าของผู้เสียหายและเดินมาด้านหลังของ พ. ขณะนั้นผู้เสียหายคิดว่าเป็นคนมากินก๋วยเตี๋ยวเพิ่งมาสนใจต่อเมื่อมีคนร้ายคนหนึ่งใช้ปืนจี้ที่ศีรษะและถูกคนร้ายอีกคนหนึ่งซึ่งไปยืนทางด้านซ้ายของผู้เสียหายแกะสร้อยคอประกอบกับระยะเวลาที่คนร้ายกระทำผิดเป็นระยะเวลาสั้นมากถึงแม้จะมีแสงไฟฟ้าก็ไม่มีช่วงใดที่ผู้เสียหายและ พ. จะมีโอกาสมองดูหน้าคนร้ายได้ชัดเจนอีกทั้งผู้เสียหายและ พ. ต่างก็ไม่เคยเห็นหน้าคนร้ายมาก่อนคนร้ายไม่มีลักษณะพิเศษแตกต่างจากคนทั่วไปและจับคนร้ายได้หลังเกิดเหตุแล้วถึง3เดือนเศษกรณียังเป็นที่สงสัยจึงยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้แก่จำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่196/2533ผู้เสียหายนำความไปแจ้งต่อเจ้าพนักงานให้ดำเนินคดีแก่จำเลยทั้งสองก็เพราะสงสัยว่าจำเลยทั้งสองจะเป็นคนร้ายดังนั้นการที่ลูกจ้างของผู้เสียหายให้การต่อพนักงานสอบสวนภายหลังจากนั้นว่าจำเลยทั้งสองเป็นคนร้ายจึงมีน้ำหนักน้อยและเมื่อลูกจ้างคนหนึ่งของผู้เสียหายกลับมาเบิกความในชั้นพิจารณาว่าไม่เคยเห็นจำเลยทั้งสองเป็นคนร้ายแต่อย่างใดส่วนลูกจ้างอีกคนหนึ่งกลับว่าที่จำเลยทั้งสองเป็นคนร้ายเพราะจำเลยทั้งสองได้บอกให้ทราบคำของประจักษ์พยานทั้งสองของโจทก์จึงไม่อยู่กับร่องกับรอยรับฟังเป็นความจริงไม่ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่471/2534โจทก์ทั้งสองกับจำเลยที่1ที่2มีสาเหตุกันจนกระทั่งจำเลยที่1ได้ฟ้องโจทก์ทั้งสองเป็นคดีแพ่งขอให้เปิดทางภาระจำยอมคดีอยู่ในระหว่างพิจารณาปรากฏว่าประจักษ์พยานโจทก์คงมีแต่ตัวโจทก์ทั้งสองและ ส.บุตรโจทก์ทั้งสองดังนี้การรับฟังคำเบิกความของประจักษ์พยานโจทก์ต้องรับฟังด้วยความระมัดระวังเมื่อพยานหลักฐานโจทก์ทั้งสองมีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยที่1ที่2กระทำความผิดหรือไม่ก็ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้แก่จำเลยที่1ที่2ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา227วรรคสอง คำพิพากษาศาลฎีกาที่31/2535 พ. และ ป. ผู้เสียหายทั้งสองซึ่งเป็นประจักษ์พยานโจทก์เป็นพยานคู่กันแต่กลับเบิกความแตกต่างกันในสาระสำคัญหลังเกิดเหตุ พ. ไปที่บ้าน ส. เมื่อ ส. สอบถามถึงเรื่องคนร้ายแต่ พ. ก็ไม่ยอมบอกทั้งได้แจ้งความต่อเจ้าพนักงานตำรวจล่าช้าหลังจากเกิดเหตุ8วันเหตุเกิดเวลากลางคืนขณะเกิดเหตุเป็นเวลากะทันหันโดย พ. และ ป. ไม่คิดมาก่อนว่าจะมีเหตุการณ์เกิดขึ้นจึงไม่น่าเชื่อว่า พ. และ ป. เห็นจำเลยเป็นคนร้ายขณะเกิดเหตุพยานหลักฐานโจทก์จึงไม่มีน้ำหนักพอที่จะฟังลงโทษจำเลยได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่2025/2535 ท.ด.และต. พยานโจทก์ทั้งสามปากต่างยืนยันว่าจำกระบือของโจทก์ร่วมได้เพราะมีตำหนิพิเศษคือเดินขาหลังข้างขวาเป๋แต่ไม่ปรากฏว่าพยานทั้งสามปากได้รีบบอกเรื่องที่เห็นจำเลยจูงกระบือดังกล่าวไปให้โจทก์ร่วมหรือ น. ซึ่งเป็นผู้รับฝากกระบือของโจทก์ร่วมไว้ทราบหากแต่บอกเมื่อเวลาล่วงเลยหลังเกิดเหตุแล้วหลายเดือนและข้อเท็จจริงปรากฏว่า ท.พยานโจทก์อยู่บ้านใกล้กับ น. ข้ออ้างของ ท. ว่าเหตุที่ไม่แจ้งให้ น.ทราบในวันเกิดเหตุเพราะกลัวมีภัยนั้นไม่สมเหตุผลสำหรับ ด. และ ต. พยานโจทก์ก็ไม่เคยให้การไว้ในชั้นสอบสวนทำให้มีเหตุระแวงว่าจะเห็นจำเลยจริงหรือไม่อีกทั้งชั้นจับกุมและสอบสวนจำเลยให้การปฏิเสธตลอดมาพยานโจทก์ไม่มั่นคงพอที่จะฟังลงโทษจำเลยต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่62/2536ประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองซึ่งเป็นผู้จับกุมจำเลยเบิกความยืนยันว่าเห็นจำเลยนอนเสพฝิ่นกับ ส.แต่ในบันทึกการจับกุมและบันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุต่างระบุตรงกันว่าเป็นเรื่องมีฝิ่นไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตมิได้ระบุข้อกล่าวหาว่าจำเลยเสพฝิ่นนอกจากนี้พยานเบิกความถึงเหตุการณ์ตอนจับกุมจำเลยขัดกับที่ได้บันทึกไว้ในบันทึกการจับกุมและพนักงานสอบสวนได้แจ้งข้อหาฐานเสพฝิ่นเพิ่มเติมภายหลังดังนี้พยานหลักฐานโจทก์มีความสงสัยตามสมควรให้ยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่173/2536พยานโจทก์2ปากซึ่งเป็นผู้ตรวจค้นและจับกุมจำเลยร่วมกันแต่เบิกความถึงการสืบสวนเบื้องต้นการตรวจค้นจับกุมลักษณะของยาเม็ดของกลางตลอดจนลักษณะสำคัญของบ้านจำเลยแตกต่างกันทุกขั้นตอนโดยตลอดเป็นพิรุธถือว่าพยานหลักฐานโจทก์มีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยได้กระทำหรือไม่ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่412/2536พยานโจทก์แม้จะไม่เคยมีสาเหตุอะไรกับจำเลยมาก่อนแต่ก็เป็นพนักงานของห้องอาหารที่เกิดเหตุซึ่งก่อนหน้านี้จำเลยเคยก่อเหตุมาแล้วและข้อเท็จจริงได้ความจากจ. พยานโจทก์ว่าขณะไฟฟ้าเปิดสว่างนั้นมีแขกโต๊ะอื่นยังรับประทานอาหารอยู่2โต๊ะแสดงว่าแขกดังกล่าวย่อมจะเห็นเหตุการณ์แน่นอนซึ่งถือเป็นพยานกลางพนักงานสอบสวนน่าจะสอบไว้เป็นพยานบ้างแต่ก็ไม่ปรากฏส่วนร้อยตำรวจตรี จ.สิบตำรวจโท ว.และสิบตำรวจตรี ท.แม้จะได้รับแจ้งว่าเกิดเหตุคดีนี้และเมื่อไปถึงที่เกิดเหตุเห็นจำเลยเมาสุราและอยู่ห่างโต๊ะที่อาวุธปืนของกลางวางอยู่ประมาณ1เมตรก็ตามแต่ก็ไม่ได้เห็นขณะจำเลยถืออาวุธของกลางทั้งร้อยตำรวจตรี จ.ปรากฏว่าเคยมีสาเหตุกับจำเลยมาก่อนพยานหลักฐานต่างๆที่โจทก์นำสืบมามีน้ำหนักน้อยยังมีความสงสัยตามควรว่าพยานโจทก์เห็นจำเลยเป็นผู้ถืออาวุธปืนของกลางเข้าไปวางบนโต๊ะอาหารในห้องอาหารที่เกิดเหตุจริงหรือไม่จึงให้ยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้แก่จำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่143/2538โจทก์มีพยานที่รู้เห็นขณะเกิดเหตุรวม6ปากเบิกความเป็นทำนองเดียวกันว่าไม่เห็นใครเป็นผู้ยิงผู้ตายทั้งตามพฤติการณ์แห่งคดีก็ไม่มีเหตุบ่งชี้ว่าจะเบิกความบ่ายเบี่ยงข้อเท็จจริงเพื่อช่วยเหลือจำเลยประกอบกับขณะเกิดเหตุเป็นเวลากลางคืนซึ่งขณะนั้นพยานโจทก์ทั้งหกมีอาการเมาสุรามากคำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งหกจึงมีน้ำหนักเชื่อได้ว่าเบิกความไปตามจริงยิ่งกว่าคำให้การชั้นสอบสวนที่ยืนยันว่าจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายซึ่งเป็นพยานบอกเล่าและจำเลยไม่มีโอกาสได้ซักค้านเมื่อโจทก์ไม่มีพยานอื่นมาประกอบจึงไม่มีน้ำหนักที่จะรับฟังลงโทษจำเลยได้ กรณีรับฟังลงโทษได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่1368/2531 ว. ประจักษ์พยานโจทก์ไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยและเบิกความสอดคล้องกับคำของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นพยานคู่แม้จะเบิกความคนละคราวก็เป็นไปตามกระบวนพิจารณาที่ศาลที่ส่งประเด็นไปสืบ ว.และทนายจำเลยก็ตามประเด็นไปถามค้านแล้วดังนี้พยานหลักฐานโจทก์มีน้ำหนักรับฟังลงโทษจำเลยได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่2386/2531โจทก์มี ส. เบิกความยืนยันว่าจำเลยที่1มาติดต่อขอให้หามือปืนไปฆ่าคน ส. จัดให้จำเลยที่1พบและตกลงว่าจ้างจำเลยที่2กับ ป. ราคา45,000บาท ส. รับฝากเงินค่าจ้างงวดแรก15,000บาทจากจำเลยที่1ไปมอบให้ ป. หลังจากผู้ตายถูกยิงแล้ว ส. รับเงินค่าจ้างงวดที่สอง30,000บาทจากจำเลยที่1ฝาก ฉ.ไปมอบให้จำเลยที่2อีก ฉ.เบิกความสอดคล้องต้องกันประกอบกับจำเลยที่1ให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและสอบสวนรับฟังได้ว่าจำเลยที่1เป็นผู้ว่าจ้างจำเลยที่2กับพวกให้ไปฆ่าผู้ตายจริงอันเป็นการไตร่ตรองไว้ก่อน คำพิพากษาศาลฎีกาที่63/2533ชั้นสอบสวนพยานโจทก์ทั้งสองให้การว่าพยานอยู่ในเหตุการณ์และยืนยันว่าจำเลยเป็นคนใช้อาวุธปืนสั้นยิงผู้เสียหายแม้คำให้การชั้นสอบสวนจะเป็นเพียงพยานบอกเล่าและในชั้นศาลพยานโจทก์ทั้งสองปากนี้เบิกความบ่ายเบี่ยงเป็นทำนองช่วยเหลือจำเลยแต่คำให้การชั้นสอบสวนดังกล่าวพนักงานสอบสวนได้ทำการสอบสวนในวันรุ่งขึ้นจากวันเกิดเหตุอันถือได้ว่าเป็นระยะเวลากระชั้นชิดกับเวลาเกิดเหตุพยานยังไม่น่าจะทันมีโอกาสไตร่ตรองเพื่อบิดเบือนข้อเท็จจริงไปเป็นอย่างอื่นทั้งคำให้การดังกล่าวสอดคล้องกับคำของผู้เสียหายจึงรับฟังมาประกอบคำของผู้เสียหายได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่15/2534 ว.กับส.พยานโจทก์รู้จักกับจำเลยมาก่อนไม่มีเรื่องโกรธเคืองกันบริเวณที่เกิดเหตุมีแสงไฟฟ้าจากเสาไฟฟ้าข้างทางและจากบ้านทั้งสองข้างทางและบิดามารดาของพยานโจทก์ทั้งสองซึ่งเข้าไปห้ามปรามก็ถูกพวกจำเลยตีทำร้ายเอา ว. ถึงได้ตะโกนให้หยุดโดยขู่ว่ามิฉะนั้นจะเอาปืนมายิงพวกจำเลยจึงได้ล่าถอยไปแสดงว่าพยานได้มีส่วนแก้ไขในเหตุการณ์ด้วยไม่ใช่เพียงรู้เห็นเหตุการณ์อย่างเดียวในคืนเกิดเหตุภายหลังเกิดเหตุแล้วเมื่อเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมพวกของจำเลยได้พยานโจทก์ทั้งสองก็ชี้ตัวว่าเป็นคนร้ายต่อมาเมื่อ ส. เห็นจำเลยที่ลานสเกตก็เป็นคนโทรศัพท์แจ้งเจ้าพนักงานตำรวจไปจับกุมจำเลยได้ที่ลานสเกตดังกล่าวดังนี้จึงเชื่อว่าพยานโจทก์ทั้งสองต้องสนใจและจำจำเลยได้ไม่ผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่39/2534พยานโจทก์เป็นเจ้าพนักงานป.ป.ส.และเจ้าพนักงานตำรวจต่างกระทำการตามหน้าที่ไม่มีสาเหตุกับจำเลยที่3มาก่อนเบิกความได้ข้อเท็จจริงที่เชื่อมโยงและสอดคล้องต้องกันนับตั้งแต่การสืบทราบว่าจำเลยที่3มีพฤติการณ์ในการค้าและผลิต เมทแอมเฟตามีน วันเกิดเหตุได้นำของกลางไปส่งให้จำเลยที่1ตรวจค้นรถที่จำเลยที่3กับพวกนั่งมาพบเงินและ เมทแอมเฟตามีนในกระเป๋าถือของจำเลยที่3และเมื่อตรวจค้นบ้านของจำเลยที่3ก็พบ เมทแอมเฟตามีนอีกจำนวนหนึ่งทั้งชั้นจับกุมจำเลยที่3ให้การรับสารภาพพยานหลักฐานโจทก์จึงรับฟังได้โดยปราศจากสงสัยว่าจำเลยที่3ได้ร่วมกับพวกกระทำผิดตามฟ้อง คำพิพากษาศาลฎีกาที่108/2534จากแสงสว่างของหลอดไฟฟ้านีออนขนาดยาวซึ่งเปิดอยู่ที่หลังร้านในร้านและหน้าร้านที่เกิดเหตุในขณะเกิดเหตุน่าเชื่อว่า ม. กับ ส. ประจักษ์พยานจำคนร้ายได้โดยเฉพาะ ม. รู้จักจำเลยมาก่อนเกิดเหตุเพราะบ้านอยู่ใกล้กันและพยานทั้งสองไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อนจึงไม่มีเหตุที่จะปรักปรำจำเลยแม้ ส. ไม่เคยรู้จักจำเลยมาก่อนเกิดเหตุก็ได้แจ้งรูปพรรณคนร้ายให้ตำรวจทราบและเมื่อตำรวจจับจำเลยมาให้ส. ดูตัวก็ยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้ายที่ยิงผู้ตายพยานโจทก์มีน้ำหนักมั่นคงเพียงพอที่จะฟังว่าจำเลยเป็นคนร้าย คำพิพากษาศาลฎีกาที่2778/2534โจทก์มีพยาน4ปากเบิกความสอดคล้องต้องกันในข้อสาระข้อสำคัญประกอบกับที่เกิดเหตุมีแสงสว่างจากไฟฟ้าสาธารณะสามารถมองเห็นได้ชัดในระยะ10เมตรพยานโจทก์ทั้ง4ปากต่างไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยทั้งสองมาก่อนจึงรับฟังได้โดยปราศจากข้อสงสัยว่าพยานดังกล่าวได้เห็นจำเลยทั้งสองร่วมกันทำร้ายผู้เสียหายจริง คำพิพากษาศาลฎีกาที่2350/2535ขณะเกิดเหตุจำเลยที่1นุ่งโสร่งและใส่เสื้อแขนสั้นตรงกับจำเลยที่1แต่งกายในตอนเช้าและในตอนเย็นขณะเจ้าพนักงานตำรวจไปจับกุมก็ยังแต่งกายชุดเดิมการปล้นกระทำกันในระยะประชิดโดยจำเลยที่1วิ่งจากข้างทางมายืนขวางหน้ารถแล้วยกอาวุธปืนขึ้นจ้องขู่บังคับให้หยุดรถแม้ขณะเกิดเหตุจำเลยที่1จะสวมหมวกถักด้วยไหมพรมแต่ใบหน้าตั้งแต่ระดับคิ้วลงมาจดคางไม่มีสิ่งใดปิดบังเหตุเกิดเวลากลางวัน ส. และ ว.ซึ่งเป็นประจักษ์พยานโจทก์เคยเห็นหน้าจำเลยที่1มาก่อนเกิดเหตุเพียงไม่กี่ชั่วโมงและเห็นรอยแผลเป็นที่บริเวณใกล้ข้อมือซ้ายของจำเลยที่1ขณะยกอาวุธปืนจ้องขู่บังคับอยู่ตรงหน้ารถพยานโจทก์ย่อมจำคนร้ายได้ถูกต้องและหลังเกิดเหตุยังได้ระบุตำหนิรูปพรรณคนร้ายจนเป็นเหตุให้เจ้าพนักงานตำรวจติดตามไปจับจำเลยที่1ได้แล้วจำเลยที่1ซัดทอดว่าจำเลยที่2เป็นคนร้ายและนำเจ้าพนักงานตำรวจไปจับจำเลยที่2ได้พร้อมของกลางจำเลยที่2ให้การรับว่าเงินของกลางได้มาจากการปล้นทรัพย์ผู้เสียหายชั้นสอบสวนจำเลยที่1และที่2ให้การรับสารภาพพยานหลักฐานโจทก์จึงมีน้ำหนักรับฟังได้โดยปราศจากสงสัยว่าจำเลยที่1กระทำผิดจริงตามฟ้อง คำพิพากษาศาลฎีกาที่3053/2535โจทก์มีนาง ท. ซึ่งเป็นน้องภริยาจำเลยกับนาง ต.ป้าจำเลยเป็นพยานเบิกความประกอบบันทึกคำให้การชั้นสอบสวนว่าเห็นจำเลยถือมีดยืนท้าทายผู้ตายแล้วถูกผู้ตายยิงแต่จำเลยหลบทันกระสุนเลยพลาดไปถูกนาง ส. แม้พยานทั้งสองจะมิได้เบิกความถึงเหตุการณ์ต่อมาตอนที่ผู้ตายถูกยิงแต่พยานทั้งสองเคยให้การในชั้นสอบสวนว่าเห็นจำเลยเป็นคนยิงผู้ตายแม้จะให้การหลังเกิดเหตุถึง1เดือนเศษก็ไม่ปรากฏว่าพยานทั้งสองมุ่งปรักปรำจำเลยแต่กลับมุ่งช่วยจำเลยว่าเป็นการยิงป้องกันตัวเพราะเป็นญาติกับจำเลยคำให้การชั้นสอบสวนแม้เป็นพยานบอกเล่าก็อาจนำไปฟังประกอบกับพยานหลักฐานอื่นได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่52/2536นอกจาก ส. แล้วโจทก์มี จ. เบิกความสนับสนุนว่าปลอมเป็นพ่อค้าติดต่อซื้อเฮโรอีนกับจำเลยที่1และพวกเป็นผู้เข้าไปร่วมในเหตุการณ์สามารถรู้เห็นการกระทำของจำเลยทั้งหมดได้อย่างใกล้ชิดคำเบิกความของพยานทั้งสองสอดคล้องต้องกันแม้จะแตกต่างกันบ้างก็ในส่วนที่เป็นรายละเอียดเมื่อพยานดังกล่าวดำเนินการติดต่อกับจำเลยที่1แล้วจะรายงานให้พันตำรวจเอกค.ทราบทุกขั้นตอนซึ่งพันตำรวจเอก ค. ก็เบิกความรับรองในข้อนี้จากการวางแผนล่อซื้อเฮโรอีนดังกล่าวสามารถทำให้จับกุมจำเลยทั้งหมดคำพยานโจทก์เชื่อมโยงกันตั้งแต่ต้นจนจบพยานดังกล่าวเบิกความไปตามหน้าที่ไม่ปรากฏว่ามีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยคนใดคนหนึ่งมาก่อนที่จะฟังว่าพยานแกล้งเบิกความปรักปรำให้จำเลยได้รับโทษคำเบิกความของพยานโจทก์จึงมีน้ำหนักควรแก่การรับฟัง คำพิพากษาศาลฎีกาที่410/2536พยานโจทก์ทั้งสามปากเบิกความสอดคล้องเชื่อมโยงกันโดยตลอดได้ความว่าจำเลยได้จำหน่ายเฮโรอีนที่มีไว้ในครอบครองให้แก่ผู้ล่อซื้อ1หลอดในราคา550บาทโดยมิได้รับอนุญาตเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมเฮโรอีน3หลอดและธนบัตรที่ใช้ล่อซื้อเป็นของกลางแม้การเบิกความบางตอนจะแตกต่างกันบ้างก็เป็นเพียงพลความมิใช่สาระสำคัญที่จะทำให้คำพยานโจทก์เหล่านั้นมีน้ำหนักน้อยลงถึงกับรับฟังไม่ได้โดยเฉพาะพยานโจทก์ทั้งสามต่างเป็นข้าราชการตำรวจปฏิบัติราชการตามหน้าที่ไม่รู้จักจำเลยมาก่อนไม่มีเหตุน่าระแวงสงสัยว่าจะเบิกความปรักปรำจำเลยให้ต้องรับโทษจำเลยก็รับอยู่ว่าในวันเกิดเหตุเจ้าพนักงานตำรวจยึดเฮโรอีนพร้อมเงินสดจำนวน600บาทของกลางได้จากจำเลยจริงเพียงแต่บ่ายเบี่ยงว่าของกลางที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดได้นั้นมีผู้นำมาฝากจำเลยไว้โดยจำเลยไม่ทราบว่าของที่นำมาฝากนั้นเป็นเฮโรอีนซึ่งผิดวิสัยที่คนทั่วไปจะรับของฝากไว้โดยไม่รู้จักกับคนที่ฝากเลยดังนี้พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบมามีน้ำหนักมั่นคงฟังได้โดยปราศจากสงสัยว่าจำเลยได้กระทำผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่413/2536โจทก์มีเจ้าพนักงานตำรวจที่ไปซุ่มดูและเข้าตรวจค้นจับกุมจำเลยมาเบิกความเป็นพยานสอดคล้องต้องกันมีเหตุผลเชื่อมโยงตั้งแต่ต้นจนจบทั้งเบิกความตามหน้าที่ไม่ปรากฏว่ามีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อนส่วนจำเลยมีเพียงจำเลยเพียงปากเดียวเบิกความลอยๆไม่มีพยานหลักฐานอื่นสนับสนุนไม่มีน้ำหนักหักล้างพยานโจทก์จึงฟังว่าจำเลยมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายและจำหน่ายเฮโรอีนตามฟ้องได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่426/2536ผู้เสียหายกับภริยาต่างยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้กระชากสร้อยคอผู้เสียหายไปผู้เสียหายและภริยาต่างรู้จักกับจำเลยมีบ้านอยู่ในซอยเดียวกันและไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อนหลังเกิดเหตุผู้เสียหายไปแจ้งความพาเจ้าพนักงานตำรวจมาที่เกิดเหตุและตามจับจำเลยได้พยานหลักฐานโจทก์มั่นคงรับฟังได้ว่าจำเลยกระชากสร้อยคอผู้เสียหายจริง คำพิพากษาศาลฎีกาที่410/2536พยานโจทก์เบิกความสอดคล้องเชื่อมโยงกันโดยตลอดได้ความว่าจำเลยได้จำหน่ายเฮโรอีนที่มีไว้ในครอบครองให้แก่ผู้ล่อซื้อ1หลอดในราคา550บาทโดยมิได้รับอนุญาตเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมเฮโรอีน3หลอดและธนบัตรที่ใช้ล่อซื้อเป็นของกลางแม้การเบิกความบางตอนจะแตกต่างกันบ้างก็เป็นเพียงพลความมิใช่สาระสำคัญที่จะทำให้คำพยานโจทก์เหล่านั้นมีน้ำหนักน้อยลงถึงกับรับฟังไม่ได้โดยเฉพาะพยานโจทก์ทั้งสามต่างเป็นข้าราชการตำรวจปฏิบัติราชการตามหน้าที่ไม่รู้จักจำเลยมาก่อนไม่มีเหตุน่าระแวงสงสัยว่าจะเบิกความปรักปรำจำเลยให้ต้องรับโทษจำเลยก็รับอยู่ว่าในวันเกิดเหตุเจ้าพนักงานตำรวจยึดเฮโรอีนพร้อมเงินสดจำนวน600บาทของกลางได้จากจำเลยจริงเพียงแต่บ่ายเบี่ยงว่าของกลางที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดได้นั้นมีผู้นำมาฝากจำเลยไว้โดยจำเลยไม่ทราบว่าของที่นำมาฝากนั้นเป็นเฮโรอีนซึ่งผิดวิสัยที่คนทั่วไปจะรับของฝากไว้โดยไม่รู้จักกับคนที่ฝากเลยดังนี้พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบมามีน้ำหนักมั่นคงฟังได้โดยปราศจากสงสัยว่าจำเลยได้กระทำผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่69/2538พยานโจทก์ทั้งสี่ไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองจำเลยที่1มาก่อนไม่มีเหตุที่จะเบิกความปรักปรำจำเลยที่1ทั้งเบิกความได้สอดคล้องเชื่อมโยงกันเชื่อได้ว่าพยานโจทก์ทั้งสี่เบิกความตามความเป็นจริงฟังได้ว่าจำเลยที่1เดินทางเข้ามาในประเทศไทยแล้วมาพักอยู่กับจำเลยที่2และที่3ตลอดจนไปไหนมาไหนด้วยกันโดยจำเลยที่1เป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายค่าอาหารกับค่าบริการต่างๆให้จำเลยที่2และที่3ด้วยเป็นการชี้ให้เห็นว่าจำเลยที่1เดินทางเข้ามาในประเทศไทยโดยมีวัตถุประสงค์ร่วมกระทำผิดกับจำเลยที่2และที่3ตรงตามที่พยานโจทก์ได้ทราบจากสายลับก่อนแล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่47/2538ประจักษ์พยานทั้งสามของโจทก์เบิกความได้สอดคล้องต้องกันและรับกันเป็นอย่างดีไม่มีตอนใดขัดต่อเหตุผลหรือขัดกันเองโดยเฉพาะการรู้เห็นของพยานทั้งสามมิได้เห็นเหตุการณ์ตลอดหมดทุกคนแต่เห็นเหตุการณ์คนละตอนกันเหตุการณ์ตอนใดที่พยานคนใดไม่รู้เห็นก็ไม่เบิกความถึงคำเบิกความจึงน่าเชื่อถือประกอบกับชั้นจับกุมและสอบสวนจำเลยทั้งสี่ก็ให้การรับสารภาพโดยมีรายละเอียดเจือสมพยานโจทก์เมื่อฟังคำให้การชั้นสอบสวนประกอบกับคำเบิกความของประจักษ์พยานโจทก์แล้วเชื่อโดยปราศจากสงสัยว่าจำเลยทั้งสี่ร่วมเป็นคนร้าย ?ปฏิกรณ์คงพิพิธ?คำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย มี กัญชา แห้ง ไว้ ใน ครอบครอง เพื่อ จำหน่ายและ ได้ จำหน่าย กัญชา ซึ่ง เป็น ส่วน หนึ่ง ของ กัญชา ที่ จำเลย มี แก่ผู้มีชื่อ ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522มาตรา 4, 7, 8, 26, 75, 76, 102 และ ขอให้ นำ โทษ จำเลย ใน คดีอาญาหมายเลขแดง ที่ 1161/2535 ของ ศาลชั้นต้น บวก เข้า กับ โทษ ของ จำเลยใน คดี นี้ และ นับ โทษ ของ จำเลย ใน คดี นี้ ต่อ จาก โทษ ของ จำเลย ใน คดีอาญาหมายเลขดำ ที่ 724/2536 ของ ศาลชั้นต้น ด้วย กับ ขอให้ ริบ กัญชา ของกลางส่วน เงิน ของกลาง ให้ คืน แก่ เจ้าของจำเลย ให้การ ปฏิเสธ แต่ รับ ว่า เป็น บุคคล คนเดียว กับ จำเลย ใน คดีที่ โจทก์ ขอให้ บวก โทษ และ นับ โทษ ต่อศาลชั้นต้น พิพากษายก ฟ้อง ริบ กัญชา ของกลาง ส่วน ธนบัตร ของกลางให้ คืน แก่ เจ้าของโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษากลับ ว่า จำเลย มี ความผิด ตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 26, 75 วรรคแรก ,76 วรรคสอง , 102 การกระทำ ของ จำเลย เป็น ความผิด 2 กรรมเรียง กระทง ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ให้ จำคุกกระทง ละ 2 ปี รวมเป็น จำคุก 4 ปี จำเลย ให้การรับสารภาพ ใน ชั้นสอบสวนเป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา อันเป็น เหตุบรรเทาโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษ ให้ หนึ่ง ใน สาม คง จำคุก 2 ปี8 เดือน ให้ นำ โทษ ของ จำเลย ที่ รอ ไว้ ใน คดีอาญา หมายเลขแดง ที่ 1161/2535ของ ศาลชั้นต้น มี กำหนด 3 เดือน มา บวก เข้า คง เป็น จำคุก 2 ปี 11 เดือนที่ ขอให้ นับ โทษ จำเลย ต่อ จาก คดีอาญา หมายเลขดำ ที่ 724/2536 ไม่ปรากฏ ว่าศาลชั้นต้น ได้ พิพากษา แล้ว จึง ไม่ นับ ต่อ ให้ ริบของกลาง คืน ธนบัตร แก่เจ้าของโจทก์ และ จำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ปัญหา วินิจฉัย ใน ชั้น นี้ มี ว่า จำเลย ได้จำหน่าย กัญชา ให้ สาย ลับ และ มี กัญชา ที่ ค้นพบ ดังกล่าว ไว้ ใน ครอบครอง เพื่อจำหน่าย อันเป็น การกระทำ ความผิด ที่ โจทก์ ฟ้อง ดัง ที่ จำเลย ฎีกา หรือไม่และ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 ไม่ นับ โทษ ของ จำเลย คดี นี้ ต่อ จาก โทษ คดีอาญาหมายเลขดำ ที่ 724/2536 ของ ศาลชั้นต้น เป็น การ ไม่ชอบ ดัง ที่ โจทก์ ฎีกาหรือไม่ จะ วินิจฉัย ปัญหา แรก เสีย ก่อน ว่า จำเลย ได้ กระทำผิด จริง ตาม ฟ้องหรือไม่ โจทก์ มี ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ จ่าสิบตำรวจสำเนียง และ จ่าสิบตำรวจ ประภาส เป็น พยาน เบิกความ ว่า เป็น ผู้ ร่วม จับ จำเลย ได้ พร้อม กัญชา ที่ สาย ลับ นำ มา มอบ ให้ และ กัญชา ที่ ค้น ได้ จาก ใต้ กอง ฟางดังกล่าว ตาม ทางพิจารณา ได้ความ ว่า จ่าสิบตำรวจ สำเนียง เพียง ผู้เดียว ที่ อ้างว่า ไป แอบ ซุ่ม ดู อยู่ ที่ รั้ว ริมสวน ใน ขณะที่ สาย ลับ เข้า ไป ซื้อกัญชา จาก จำเลย โดย อยู่ ห่าง จาก กระท่อม ของ จำเลย 20 เมตร ส่วนร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ และ จ่าสิบตำรวจ ประภาส แอบ ซุ่ม อยู่ ที่ โรงเรียน บ้านเม็ง ห่าง จาก กระท่อม ของ จำเลย ประมาณ 200 เมตร ไม่รู้ และ ไม่เห็น ว่า สาย ลับ เข้า ไป ซื้อ กัญชา มาจาก จำเลย จริง หรือไม่หรือ ว่า เข้า ไป ซื้อ ใน ลักษณะ ใด เพราะ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ เบิกความ ว่า พยาน กับพวก ซุ่ม อยู่ ที่ โรงเรียน บ้านเม็ง และ ได้ ให้ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง เป็น ผู้ติดตาม ดู สาย ลับ ที่ ไป ล่อ ซื้อ หลังจาก นั้น ประมาณ 10 นาที สาย ลับ ก็ เข้า มา หา และ มอบ กัญชา ให้ พยาน 1 ถุงพร้อม กับ แจ้ง ว่า ซื้อ มาจาก นาย แดง ส่วน จ่าสิบตำรวจ ประภาส เบิกความ ว่า พยาน ให้ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ไป แอบ ซุ่ม ดู การ ล่อ ซื้อ อยู่ ที่ ข้าง กระท่อม หลังจาก นั้น ประมาณ 5 นาที สาย ลับ ก็ ขับขี่รถจักรยานยนต์ มา หา พยาน และ มอบ กัญชา ให้ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ โดย ไม่ทราบ ว่า สาย ลับ ซื้อ กัญชา มาจาก ผู้ใด คดี นี้ โจทก์ ไม่ได้นำตัว สาย ลับ มา เบิกความ จึง ไม่ทราบ แน่ ว่า สาย ลับ เป็น ใคร และ สาย ลับได้ ซื้อ กัญชา ของกลาง (ถุง เล็ก ) มาจาก จำเลย จริง หรือไม่ จึง ต้อง พิจารณาคำเบิกความ ของ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ซึ่ง อ้างว่า เป็น ประจักษ์พยาน สำคัญ รู้เห็น เกี่ยวกับ การ ที่ สาย ลับ ไป ล่อ ซื้อ กัญชา มาจาก จำเลย แต่ ตามคำเบิกความ ของ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ว่า พยาน กับ สาย ลับ ขับขี่ รถจักรยานยนต์ คน ละ คัน ไป ถึง โรงเรียน บ้านเม็ง พยาน จอดรถ ไว้ ใน ป่า ข้าง โรงเรียน ส่วน สาย ลับ ขับขี่ รถจักรยานยนต์ เข้า ไป ใน กระท่อมที่ ต้อง สงสัย พยาน ไป แอบ ซุ่ม อยู่ ที่ รั้ว ริมสวน ห่าง กระท่อม ที่ ต้อง สงสัยประมาณ 20 เมตร ซุ่ม อยู่ ประมาณ 5 นาที เห็น สาย ลับ จอดรถ อยู่ที่ หน้า กระท่อม ยืน พูด คุย กับ จำเลย สาย ลับ ล้วง ธนบัตร จำนวน หนึ่ง มอบ ให้จำเลย แล้ว จำเลย ขับขี่ รถจักรยานยนต์ ของ สาย ลับ ออกจาก กระท่อม ไปโดย สาย ลับ นั่ง ซ้อน ท้าย นาน ประมาณ 5 นาที จำเลย ก็ ขับขี่ รถจักรยานยนต์มี สาย ลับ นั่ง ซ้อน ท้าย กลับมา ที่ กระท่อม จำเลย ลง จาก รถ แล้ว เดิน เข้ากระท่อม ส่วน สาย ลับ ขับขี่ รถจักรยานยนต์ ออกจาก กระท่อม ไป สักครู่ หนึ่งร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ กับพวก ขับ รถยนต์ เข้า มา ที่ กระท่อม พยาน จึง ออก มาจาก ที่ ซุ่ม ดู และ เข้า ไป สมทบ พบ จำเลย และ ผู้หญิง หนึ่ง คน กับชาย อีก หนึ่ง คน นั่ง อยู่ ใน กระท่อม พยาน เข้า ตรวจค้น ตัว จำเลย และ สอบถามจำเลย ว่า ได้ ขาย กัญชา ให้ สาย ลับ หรือไม่ ตอนแรก จำเลย ให้การ ปฏิเสธจาก คำเบิกความ ของ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ดังกล่าว เป็น ที่ เห็น ได้ว่า จ่าสิบตำรวจ สำเนียง เพียงแต่ เห็น สาย ลับ ยืน พูด คุย กับ จำเลย แล้ว สาย ลับ ล้วง ธนบัตร จำนวน หนึ่ง มอบ ให้ จำเลย แล้ว จำเลย ขับขี่ รถจักรยานยนต์ของ สาย ลับ โดย สาย ลับ นั่ง ซ้อน ท้าย ออก ไป จาก กระท่อม แล้ว ก็ ขับ รถจักรยานยนต์ กลับมา หลังจาก นั้น จำเลย ก็ เดิน เข้า กระท่อม ส่วน สาย ลับขับขี่ รถจักรยานยนต์ ออก ไป จาก กระท่อม เท่านั้น มิได้ รู้เห็น เลย ว่าจำเลย ขาย และ ส่งมอบ กัญชา ให้ สาย ลับ เมื่อใด และ มอบ ให้ ที่ ตรง ไหน จึง เป็นข้อ พิรุธ สงสัย เพราะ ไม่ทราบ แน่ชัด ว่า สาย ลับ ได้ กัญชา (ถุง เล็ก )ของกลาง มาจาก ผู้ใด คง ได้ความ จาก ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ เพียง คนเดียว ว่า สาย ลับ นำ กัญชา ดังกล่าว มา มอบ ให้ และ บอก ให้ พยาน ทราบ ว่าได้ ซื้อ กัญชา นั้น มาจาก นาย แดง ฉะนั้น เมื่อ โจทก์ ไม่ได้ นำ สาย ลับ มา เบิกความ สนับสนุน ยืนยัน ว่า ได้ ซื้อ กัญชา ดังกล่าว มาจาก จำเลย จริงแล้ว จะ ให้ เชื่อ คำเบิกความ ของ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ ที่ ว่า ได้รับ มอบ กัญชา (ถุง เล็ก ) ดังกล่าว มาจาก สาย ลับ และ สาย ลับ ได้ ซื้อ กัญชาดังกล่าว มาจาก จำเลย ได้ อย่างไร ได้ ตรวจ คำเบิกความ ของ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ แล้ว ก็ มี ข้อ พิรุธ หลาย ประการ เริ่ม ตั้งแต่ ที่ อ้างว่า ได้ นำ ธนบัตร ของกลาง ไป ลง ประจำวัน ไว้ เพื่อ เป็น หลักฐาน ว่า ได้ มอบ ให้สาย ลับ นำ ไป ล่อ ซื้อ ตาม เอกสาร หมาย จ. 1 ซึ่ง มี ข้อความ ระบุ ไว้ ว่าพยาน เป็น ผู้นำ ธนบัตร ฉบับ ละ 100 บาท 2 ฉบับ และ ฉบับ ละ 20 บาท5 ฉบับ รวมเป็น เงิน 300 บาท ไป ลง ประจำวัน แต่ พยาน กลับ เบิกความว่า ได้ นำ ธนบัตร ฉบับ ละ 100 บาท และ ฉบับ ละ 20 บาท รวมเป็น เงินเท่าไร จำ ไม่ได้ นำ ไป ลง บันทึก ประจำวัน ไว้ เท่านั้น คำเบิกความ ที่ ไม่ ตรงกับ บันทึก ดังกล่าว จึง เป็น ข้อ พิรุธ สงสัย ยิ่ง ไป กว่า นั้น จ่าสิบตำรวจ สำเนียง กลับ เบิกความ ว่า พัน ตำรวจ ตรี ชนะ ศรีใหญ่ เป็น ผู้ มอบ ธนบัตร ให้ พยาน นำ ไป ลง บันทึก ประจำวัน ไว้ โดย พยาน เป็น ผู้ เขียน บันทึกเอกสาร หมาย จ. 1 นั้นเอง และ จำนวนเงิน กับ ชนิด ของ ธนบัตร ที่ ไป ลงบันทึก นั้น เป็น ธนบัตร ฉบับ ละ 100 บาท 1 ฉบับ และ ฉบับ ละ 20 บาทอีก กี่ ฉบับ จำ ไม่ได้ คำเบิกความ ของ พยานโจทก์ ทั้ง สอง จึง ขัดแย้ง กันอย่าง เห็น ได้ ชัด นอกจาก นี้ ศาลฎีกา ได้ ตรวจ คำให้การ ชั้นสอบสวน ของพยานโจทก์ ทั้ง สาม ปาก ดังกล่าว ซึ่ง ศาลชั้นต้น เรียก มาจาก โจทก์ ตามเอกสาร หมาย จ. 7 จ. 8 และ จ. 9 ปรากฏว่า ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ ให้การ ไว้ ว่า ได้ มอบ เงิน ให้ สาย ลับ ไป 160 บาท ขณะที่ ทำการ ล่อ ซื้อ นั้นพยาน พร้อม พวก ได้ แอบ ซุ่ม สังเกต การณ์ อยู่ ใน ละแวก ใกล้เคียง ที่เกิดเหตุโดย ไม่ได้ ความ แน่ชัด ว่า ซุ่ม อยู่ ตรง ที่ ใด แต่ ใน ชั้นพิจารณา พยาน ได้เบิกความ ว่า แอบ ซุ่ม อยู่ ที่ โรงเรียน บ้านเม็ง และ ได้ ให้การ กับ พนักงานสอบสวน อีก ว่า เมื่อ สาย ลับ ใช้ เงิน ที่ พยาน มอบ ให้ ไป ล่อ ซื้อ กัญชาจาก นาย แดงและนายแดง ได้รับ เงิน ไว้ แล้ว ได้ นำ ใส่ กระเป๋า กางเกง ด้านหน้า ข้าง ซ้าย แล้ว นำ กัญชา ใน ถุงพลาสติก 1 ถุง เล็ก มอบ ให้ สาย ลับพยาน พร้อม พวก ได้ เข้า ทำการ จับกุม จำเลย จาก คำให้การ ของ พยาน ดังกล่าวแสดง ว่า พยาน รู้เห็น ขณะที่ สาย ลับ ซื้อ กัญชา มาจาก จำเลย และ พยาน เข้า จับจำเลย ทันที ซึ่ง แตกต่าง กับ ที่ พยาน เบิกความ ต่อ ศาล ส่วน จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ให้การ ว่า จุด ที่ พยาน ซุ่ม ดู อยู่ นั้น ห่าง จาก ที่เกิดเหตุ ประมาณ 10 เมตร เท่านั้น โดย ไม่ปรากฏ ว่า ซุ่ม ดู อยู่ ที่ รั้ว ริมสวนห่าง จาก ที่ จำเลย และ สาย ลับ ยืน พูด คุย กัน ประมาณ 20 เมตร ดัง ที่เบิกความ ต่อ ศาล สำหรับ จ่าสิบตำรวจ ประภาส ได้ ให้การ ไว้ ว่า พยาน กับพวก แอบ ซุ่ม ดู การ ล่อ ซื้อ อยู่ ห่าง ๆ สามารถ สังเกต การณ์ ได้ อย่างชัดเจน เมื่อ จำเลย มอบ กัญชา ให้ สาย ลับ พยาน กับพวก ได้ เข้า จับ จำเลยซึ่ง แตกต่าง กัน คำเบิกความ ของ พยาน ใน ชั้นพิจารณา ดังกล่าว ข้างต้น เช่นเดียว กัน เห็น ได้ว่า ใน ชั้นสอบสวน พยานโจทก์ ทั้ง สาม ให้การ ไว้ ว่า เป็น ผู้รู้เห็น สาย ลับ ทำการ ซื้อ กัญชา (ถุง เล็ก ) ของกลาง มาจาก จำเลย แต่ ตอนเบิกความ ต่อ ศาล ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ และ จ่าสิบตำรวจ ประภาส เบิกความ ว่า ไม่รู้ เห็น ตอน ที่ สาย ลับ ซื้อ กัญชา จาก จำเลย และ จับ จำเลยหลังจาก ที่ สาย ลับ นำ กัญชา มา มอบ ให้ พยาน แล้ว ฉะนั้น เมื่อ พยานโจทก์เบิกความ แตกต่าง กัน ใน ข้อ สาระสำคัญ แห่ง คดี จน เป็น ที่ เชื่อ ไม่ได้อีก ทั้ง โจทก์ ไม่ได้ นำ สาย ลับ มา เบิกความ เพื่อ พิสูจน์ ให้ เห็นว่า เป็นจริง ดัง ที่ โจทก์ ฟ้อง แม้ พยานโจทก์ ทั้ง สาม ได้ เบิกความ ยืนยัน ว่า ค้นพบธนบัตร ของกลาง ได้ จาก กระเป๋า กางเกง ด้านซ้าย ที่ จำเลย สวม ใส่ ในขณะ เกิดเหตุ ก็ ตาม แต่ เรื่อง ธนบัตร ของกลาง ได้ วินิจฉัย มา ข้างต้น แล้วว่า คำเบิกความ ของ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ เบิกความ แตกต่าง กับ คำเบิกความ ของ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง และ ขัด กับ บันทึก เอกสาร หมาย จ. 1 ประกอบ กับ จำเลย ให้การ และ นำสืบ ปฏิเสธ ใน ชั้น ศาล ว่าความ จริงธนบัตร ของกลาง นั้น เจ้าพนักงาน ตำรวจ ค้น ได้ จาก นาง เป้ ภรรยา ของ นาย หม่ำ ฉะนั้น แม้ โจทก์ ได้ นำสืบ ว่า จำเลย รับสารภาพ ใน ชั้น จับกุม และ สอบสวน ตาม บันทึก คำให้การ และ บันทึก จับกุม เอกสาร หมาย จ. 6 และจ. 3 ตามลำดับ ที่ ได้ ส่ง ศาล ไว้ ก็ ตาม เมื่อ พยานโจทก์ เบิกความ แตกต่างกัน ใน ข้อสำคัญ จน เป็น พิรุธ สงสัย ไม่ น่าเชื่อ ว่า จำเลย ได้ ขาย กัญชา ให้สาย ลับ ที่ พยานโจทก์ อ้างว่า สาย ลับ นำ กัญชา ของกลาง มา มอบ ให้ เสีย แล้วทำให้ พยานหลักฐาน ของ โจทก์ มี น้ำหนัก น้อย ขาด ความ เชื่อถือ ที่ โจทก์นำสืบ ว่า จำเลย รับสารภาพ ใน ชั้น จับกุม และ สอบสวน โดย มี บันทึก เอกสารหมาย จ. 3 และ จ. 6 เป็น หลักฐาน ดังกล่าว ก็ ไม่มี น้ำหนัก ให้ รับฟังฉะนั้น เกี่ยวกับ ข้อหา ว่า จำเลย จำหน่าย กัญชา จึง รับฟัง ไม่ได้ ปัญหาวินิจฉัย ต่อไป มี ว่า จำเลย ได้ มี กัญชา อีก 1 ถุง ใหญ่ ซึ่ง เป็น ของกลางอีก ส่วน หนึ่ง ที่ พยานโจทก์ ทั้ง สาม เบิกความ ว่า จำเลย ได้ นำ ไป ค้น ได้ที่ ใต้ กอง ฟาง ไว้ ใน ครอบครอง เพื่อ จำหน่าย จริง หรือไม่ ข้อเท็จจริงฟังได้ ดังกล่าว แล้ว ว่า กัญชา อีก 1 ถุง ค้นพบ ได้ ที่ ใต้ กอง ฟาง ห่าง จากกระท่อม ของ จำเลย 500 เมตร โดย โจทก์ นำสืบ ว่า หลังจาก พวก พยานโจทก์เข้า จับกุม และ ตรวจค้น ตัว จำเลย แล้ว ได้ สอบถาม จำเลย ว่า ยัง มี กัญชาอีก ไหม จำเลย บอก ว่า มี และ ได้ พา พยานโจทก์ ไป ค้นพบ กัญชา อีก 1ถุง ใหญ่ ซึ่ง ซ่อน อยู่ ใต้ กอง ฟาง ห่าง กระท่อม จำเลย 500 เมตร ฝ่าย จำเลยนำสืบ ว่า เมื่อ เจ้าพนักงาน ตำรวจ จับ จำเลย และ นาง เป้ แล้ว นำตัว จำเลย กับ นาง เป้ ขึ้น รถ กระบะ ไป ที่ กอง ฟาง เจ้าพนักงาน ตำรวจ ให้ จำเลย ลง จาก รถ ส่วน นาง เป้ อยู่ บน รถ เจ้าพนักงาน ตำรวจ ค้นพบ กัญชา แห้ง 1 ห่อ ซ่อน อยู่ ใต้ กอง ฟาง แล้ว ให้ จำเลย ลงชื่อ รับสารภาพ จำเลย ปฏิเสธว่า กัญชา ดังกล่าว ไม่ใช่ ของ จำเลย เจ้าพนักงาน ตำรวจ คนหนึ่ง ชื่อ ประสิทธิ์ ได้ ตบ หน้า จำเลย 1 ครั้ง แล้ว ถาม จำเลย อีก ว่า จะ รับ หรือ ไม่รับ จำเลย ตอบ ว่า ไม่รับ เจ้าพนักงาน ตำรวจ ดังกล่าว ก็ เตะ ท้อง จำเลยอีก ใน ขณะ นั้น จำเลย ถูก สวม กุญแจ มือ ไข้วหลัง ใน ที่สุด จำเลย ก็ ยอมรับสารภาพ และ ลงชื่อ ใน เอกสาร ที่ บริเวณ กอง ฟาง ต่อมา ได้ ทราบ ว่าเจ้าพนักงาน ตำรวจ ได้ ปล่อย ตัว นาง เป้ ไป เนื่องจาก นาง เป้ ได้ ให้ เงิน แก่ เจ้าพนักงาน ตำรวจ 10,000 บาท พิเคราะห์ แล้ว เห็นว่าถ้า กัญชา ดังกล่าว เป็น ของ จำเลย จริง จำเลย ก็ คง ไม่ บอก ให้ พยานโจทก์ ทราบเพราะ เป็น การ ผิด วิสัย ของ ผู้กระทำผิด ทั่วไป ประกอบ กับ กัญชา ที่ ค้นพบตอนหลัง นี้ อยู่ ห่าง กระท่อม ของ จำเลย ถึง 500 เมตร ทั้ง ยัง ซุกซ่อน อยู่ใต้ กอง ฟาง นอกจาก นี้ ตาม รูปคดี พยานโจทก์ ก็ ยอมรับ ว่า ขณะที่จับ จำเลย นั้น มี ผู้หญิง คนหนึ่ง และ ผู้ชาย คนหนึ่ง อยู่ รวมกับ จำเลย จึงเป็น ข้อสงสัย ว่า เหตุใด พยานโจทก์ จึง ไม่นำ ผู้หญิง คน นั้น ซึ่ง จำเลยนำสืบ ว่า เป็น นาง เป้ ภรรยา ของ นาย หม่ำ ไป ให้ พนักงานสอบสวน สอบ ปากคำ ไว้ เป็น พยาน รวมทั้ง ชาย อีก คนหนึ่ง ดังกล่าว ด้วย เพื่อ จะ ได้ ช่วย พิสูจน์ให้ เห็นว่า เป็น จริง ดัง ที่ พยานโจทก์ กล่าวหา หรือ ว่า เป็น จริง ดัง ที่จำเลย ต่อสู้ จึง เป็นเหตุ พิรุธ สงสัย ไม่ น่าเชื่อ ว่า จำเลย ให้การรับสารภาพ โดย สมัครใจ ส่วน กัญชา ที่ ค้นพบ ใต้ กอง ฟาง ก็ ยัง มีเหตุ สงสัยไม่ น่าเชื่อ เช่นกัน ว่า เป็น ของ จำเลย ต้อง ยก ประโยชน์ แห่ง ความ สงสัยให้ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 วรรคสองโดย ไม่จำต้อง วินิจฉัย พยานหลักฐาน ของ จำเลย อีก ต่อไป เมื่อ ข้อเท็จจริงฟัง ไม่ได้ ว่า จำเลย ได้ กระทำผิด จริง ตาม ฟ้อง แล้ว ก็ ไม่ต้อง วินิจฉัยฎีกา ของ โจทก์ เช่นกัน ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษา มา นั้น ศาลฎีกาไม่เห็น พ้อง ด้วย ฎีกา จำเลย ฟังขึ้น "พิพากษากลับ ให้ บังคับคดี ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 979/2538พนักงานอัยการจังหวัดขอนแก่นโจทก์นาย แดง มีบ้านเกิ้งจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227คดีนี้โจทก์ไม่ได้นำตัวสายสืบที่ทำการล่อซื้อกัญชาของกลางมาเป็นพยานคงมีแต่พยานผู้จับกุมจำนวน2ปากแต่พยานทั้งสองปากนี้เบิกความเป็นพิรุธขัดต่อเหตุผลแตกต่างกันในข้อสาระสำคัญแม้จำเลยรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนไว้ก็ตามอีกทั้งจำเลยยังบอกถึงที่ซ่อนของกัญชาอีกส่วนหนึ่งถ้ากัญชาดังกล่าวเป็นของจำเลยจริงจำเลยก็คงไม่บอกให้พยานโจทก์ทราบเพราะเป็นการผิดวิสัยของผู้กระทำผิดทั่วไปประกอบกับกัญชาอยู่ห่างกระท่อมของจำเลยถึง500เมตรจึงเป็นเหตุพิรุธสงสัยไม่น่าเชื่อว่าจำเลยให้การรับสารภาพโดยสมัครใจส่วนกัญชาที่ค้นพบก็ยังมีเหตุสงสัยไม่น่าเชื่อเช่นกันว่าเป็นของจำเลยต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา227วรรคสองโจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย มี กัญชา แห้ง ไว้ ใน ครอบครอง เพื่อ จำหน่ายและ ได้ จำหน่าย กัญชา ซึ่ง เป็น ส่วน หนึ่ง ของ กัญชา ที่ จำเลย มี แก่ผู้มีชื่อ ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522มาตรา 4, 7, 8, 26, 75, 76, 102 และ ขอให้ นำ โทษ จำเลย ใน คดีอาญาหมายเลขแดง ที่ 1161/2535 ของ ศาลชั้นต้น บวก เข้า กับ โทษ ของ จำเลยใน คดี นี้ และ นับ โทษ ของ จำเลย ใน คดี นี้ ต่อ จาก โทษ ของ จำเลย ใน คดีอาญาหมายเลขดำ ที่ 724/2536 ของ ศาลชั้นต้น ด้วย กับ ขอให้ ริบ กัญชา ของกลางส่วน เงิน ของกลาง ให้ คืน แก่ เจ้าของจำเลย ให้การ ปฏิเสธ แต่ รับ ว่า เป็น บุคคล คนเดียว กับ จำเลย ใน คดีที่ โจทก์ ขอให้ บวก โทษ และ นับ โทษ ต่อศาลชั้นต้น พิพากษายก ฟ้อง ริบ กัญชา ของกลาง ส่วน ธนบัตร ของกลางให้ คืน แก่ เจ้าของโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษากลับ ว่า จำเลย มี ความผิด ตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 26, 75 วรรคแรก ,76 วรรคสอง , 102 การกระทำ ของ จำเลย เป็น ความผิด 2 กรรมเรียง กระทง ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ให้ จำคุกกระทง ละ 2 ปี รวมเป็น จำคุก 4 ปี จำเลย ให้การรับสารภาพ ใน ชั้นสอบสวนเป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา อันเป็น เหตุบรรเทาโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษ ให้ หนึ่ง ใน สาม คง จำคุก 2 ปี8 เดือน ให้ นำ โทษ ของ จำเลย ที่ รอ ไว้ ใน คดีอาญา หมายเลขแดง ที่ 1161/2535ของ ศาลชั้นต้น มี กำหนด 3 เดือน มา บวก เข้า คง เป็น จำคุก 2 ปี 11 เดือนที่ ขอให้ นับ โทษ จำเลย ต่อ จาก คดีอาญา หมายเลขดำ ที่ 724/2536 ไม่ปรากฏ ว่าศาลชั้นต้น ได้ พิพากษา แล้ว จึง ไม่ นับ ต่อ ให้ ริบของกลาง คืน ธนบัตร แก่เจ้าของโจทก์ และ จำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ปัญหา วินิจฉัย ใน ชั้น นี้ มี ว่า จำเลย ได้จำหน่าย กัญชา ให้ สาย ลับ และ มี กัญชา ที่ ค้นพบ ดังกล่าว ไว้ ใน ครอบครอง เพื่อจำหน่าย อันเป็น การกระทำ ความผิด ที่ โจทก์ ฟ้อง ดัง ที่ จำเลย ฎีกา หรือไม่และ ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 ไม่ นับ โทษ ของ จำเลย คดี นี้ ต่อ จาก โทษ คดีอาญาหมายเลขดำ ที่ 724/2536 ของ ศาลชั้นต้น เป็น การ ไม่ชอบ ดัง ที่ โจทก์ ฎีกาหรือไม่ จะ วินิจฉัย ปัญหา แรก เสีย ก่อน ว่า จำเลย ได้ กระทำผิด จริง ตาม ฟ้องหรือไม่ โจทก์ มี ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ จ่าสิบตำรวจสำเนียง และ จ่าสิบตำรวจ ประภาส เป็น พยาน เบิกความ ว่า เป็น ผู้ ร่วม จับ จำเลย ได้ พร้อม กัญชา ที่ สาย ลับ นำ มา มอบ ให้ และ กัญชา ที่ ค้น ได้ จาก ใต้ กอง ฟางดังกล่าว ตาม ทางพิจารณา ได้ความ ว่า จ่าสิบตำรวจ สำเนียง เพียง ผู้เดียว ที่ อ้างว่า ไป แอบ ซุ่ม ดู อยู่ ที่ รั้ว ริมสวน ใน ขณะที่ สาย ลับ เข้า ไป ซื้อกัญชา จาก จำเลย โดย อยู่ ห่าง จาก กระท่อม ของ จำเลย 20 เมตร ส่วนร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ และ จ่าสิบตำรวจ ประภาส แอบ ซุ่ม อยู่ ที่ โรงเรียน บ้านเม็ง ห่าง จาก กระท่อม ของ จำเลย ประมาณ 200 เมตร ไม่รู้ และ ไม่เห็น ว่า สาย ลับ เข้า ไป ซื้อ กัญชา มาจาก จำเลย จริง หรือไม่หรือ ว่า เข้า ไป ซื้อ ใน ลักษณะ ใด เพราะ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ เบิกความ ว่า พยาน กับพวก ซุ่ม อยู่ ที่ โรงเรียน บ้านเม็ง และ ได้ ให้ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง เป็น ผู้ติดตาม ดู สาย ลับ ที่ ไป ล่อ ซื้อ หลังจาก นั้น ประมาณ 10 นาที สาย ลับ ก็ เข้า มา หา และ มอบ กัญชา ให้ พยาน 1 ถุงพร้อม กับ แจ้ง ว่า ซื้อ มาจาก นาย แดง ส่วน จ่าสิบตำรวจ ประภาส เบิกความ ว่า พยาน ให้ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ไป แอบ ซุ่ม ดู การ ล่อ ซื้อ อยู่ ที่ ข้าง กระท่อม หลังจาก นั้น ประมาณ 5 นาที สาย ลับ ก็ ขับขี่รถจักรยานยนต์ มา หา พยาน และ มอบ กัญชา ให้ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ โดย ไม่ทราบ ว่า สาย ลับ ซื้อ กัญชา มาจาก ผู้ใด คดี นี้ โจทก์ ไม่ได้นำตัว สาย ลับ มา เบิกความ จึง ไม่ทราบ แน่ ว่า สาย ลับ เป็น ใคร และ สาย ลับได้ ซื้อ กัญชา ของกลาง (ถุง เล็ก ) มาจาก จำเลย จริง หรือไม่ จึง ต้อง พิจารณาคำเบิกความ ของ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ซึ่ง อ้างว่า เป็น ประจักษ์พยาน สำคัญ รู้เห็น เกี่ยวกับ การ ที่ สาย ลับ ไป ล่อ ซื้อ กัญชา มาจาก จำเลย แต่ ตามคำเบิกความ ของ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ว่า พยาน กับ สาย ลับ ขับขี่ รถจักรยานยนต์ คน ละ คัน ไป ถึง โรงเรียน บ้านเม็ง พยาน จอดรถ ไว้ ใน ป่า ข้าง โรงเรียน ส่วน สาย ลับ ขับขี่ รถจักรยานยนต์ เข้า ไป ใน กระท่อมที่ ต้อง สงสัย พยาน ไป แอบ ซุ่ม อยู่ ที่ รั้ว ริมสวน ห่าง กระท่อม ที่ ต้อง สงสัยประมาณ 20 เมตร ซุ่ม อยู่ ประมาณ 5 นาที เห็น สาย ลับ จอดรถ อยู่ที่ หน้า กระท่อม ยืน พูด คุย กับ จำเลย สาย ลับ ล้วง ธนบัตร จำนวน หนึ่ง มอบ ให้จำเลย แล้ว จำเลย ขับขี่ รถจักรยานยนต์ ของ สาย ลับ ออกจาก กระท่อม ไปโดย สาย ลับ นั่ง ซ้อน ท้าย นาน ประมาณ 5 นาที จำเลย ก็ ขับขี่ รถจักรยานยนต์มี สาย ลับ นั่ง ซ้อน ท้าย กลับมา ที่ กระท่อม จำเลย ลง จาก รถ แล้ว เดิน เข้ากระท่อม ส่วน สาย ลับ ขับขี่ รถจักรยานยนต์ ออกจาก กระท่อม ไป สักครู่ หนึ่งร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ กับพวก ขับ รถยนต์ เข้า มา ที่ กระท่อม พยาน จึง ออก มาจาก ที่ ซุ่ม ดู และ เข้า ไป สมทบ พบ จำเลย และ ผู้หญิง หนึ่ง คน กับชาย อีก หนึ่ง คน นั่ง อยู่ ใน กระท่อม พยาน เข้า ตรวจค้น ตัว จำเลย และ สอบถามจำเลย ว่า ได้ ขาย กัญชา ให้ สาย ลับ หรือไม่ ตอนแรก จำเลย ให้การ ปฏิเสธจาก คำเบิกความ ของ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ดังกล่าว เป็น ที่ เห็น ได้ว่า จ่าสิบตำรวจ สำเนียง เพียงแต่ เห็น สาย ลับ ยืน พูด คุย กับ จำเลย แล้ว สาย ลับ ล้วง ธนบัตร จำนวน หนึ่ง มอบ ให้ จำเลย แล้ว จำเลย ขับขี่ รถจักรยานยนต์ของ สาย ลับ โดย สาย ลับ นั่ง ซ้อน ท้าย ออก ไป จาก กระท่อม แล้ว ก็ ขับ รถจักรยานยนต์ กลับมา หลังจาก นั้น จำเลย ก็ เดิน เข้า กระท่อม ส่วน สาย ลับขับขี่ รถจักรยานยนต์ ออก ไป จาก กระท่อม เท่านั้น มิได้ รู้เห็น เลย ว่าจำเลย ขาย และ ส่งมอบ กัญชา ให้ สาย ลับ เมื่อใด และ มอบ ให้ ที่ ตรง ไหน จึง เป็นข้อ พิรุธ สงสัย เพราะ ไม่ทราบ แน่ชัด ว่า สาย ลับ ได้ กัญชา (ถุง เล็ก )ของกลาง มาจาก ผู้ใด คง ได้ความ จาก ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ เพียง คนเดียว ว่า สาย ลับ นำ กัญชา ดังกล่าว มา มอบ ให้ และ บอก ให้ พยาน ทราบ ว่าได้ ซื้อ กัญชา นั้น มาจาก นาย แดง ฉะนั้น เมื่อ โจทก์ ไม่ได้ นำ สาย ลับ มา เบิกความ สนับสนุน ยืนยัน ว่า ได้ ซื้อ กัญชา ดังกล่าว มาจาก จำเลย จริงแล้ว จะ ให้ เชื่อ คำเบิกความ ของ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ ที่ ว่า ได้รับ มอบ กัญชา (ถุง เล็ก ) ดังกล่าว มาจาก สาย ลับ และ สาย ลับ ได้ ซื้อ กัญชาดังกล่าว มาจาก จำเลย ได้ อย่างไร ได้ ตรวจ คำเบิกความ ของ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ แล้ว ก็ มี ข้อ พิรุธ หลาย ประการ เริ่ม ตั้งแต่ ที่ อ้างว่า ได้ นำ ธนบัตร ของกลาง ไป ลง ประจำวัน ไว้ เพื่อ เป็น หลักฐาน ว่า ได้ มอบ ให้สาย ลับ นำ ไป ล่อ ซื้อ ตาม เอกสาร หมาย จ. 1 ซึ่ง มี ข้อความ ระบุ ไว้ ว่าพยาน เป็น ผู้นำ ธนบัตร ฉบับ ละ 100 บาท 2 ฉบับ และ ฉบับ ละ 20 บาท5 ฉบับ รวมเป็น เงิน 300 บาท ไป ลง ประจำวัน แต่ พยาน กลับ เบิกความว่า ได้ นำ ธนบัตร ฉบับ ละ 100 บาท และ ฉบับ ละ 20 บาท รวมเป็น เงินเท่าไร จำ ไม่ได้ นำ ไป ลง บันทึก ประจำวัน ไว้ เท่านั้น คำเบิกความ ที่ ไม่ ตรงกับ บันทึก ดังกล่าว จึง เป็น ข้อ พิรุธ สงสัย ยิ่ง ไป กว่า นั้น จ่าสิบตำรวจ สำเนียง กลับ เบิกความ ว่า พัน ตำรวจ ตรี ชนะ ศรีใหญ่ เป็น ผู้ มอบ ธนบัตร ให้ พยาน นำ ไป ลง บันทึก ประจำวัน ไว้ โดย พยาน เป็น ผู้ เขียน บันทึกเอกสาร หมาย จ. 1 นั้นเอง และ จำนวนเงิน กับ ชนิด ของ ธนบัตร ที่ ไป ลงบันทึก นั้น เป็น ธนบัตร ฉบับ ละ 100 บาท 1 ฉบับ และ ฉบับ ละ 20 บาทอีก กี่ ฉบับ จำ ไม่ได้ คำเบิกความ ของ พยานโจทก์ ทั้ง สอง จึง ขัดแย้ง กันอย่าง เห็น ได้ ชัด นอกจาก นี้ ศาลฎีกา ได้ ตรวจ คำให้การ ชั้นสอบสวน ของพยานโจทก์ ทั้ง สาม ปาก ดังกล่าว ซึ่ง ศาลชั้นต้น เรียก มาจาก โจทก์ ตามเอกสาร หมาย จ. 7 จ. 8 และ จ. 9 ปรากฏว่า ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ ให้การ ไว้ ว่า ได้ มอบ เงิน ให้ สาย ลับ ไป 160 บาท ขณะที่ ทำการ ล่อ ซื้อ นั้นพยาน พร้อม พวก ได้ แอบ ซุ่ม สังเกต การณ์ อยู่ ใน ละแวก ใกล้เคียง ที่เกิดเหตุโดย ไม่ได้ ความ แน่ชัด ว่า ซุ่ม อยู่ ตรง ที่ ใด แต่ ใน ชั้นพิจารณา พยาน ได้เบิกความ ว่า แอบ ซุ่ม อยู่ ที่ โรงเรียน บ้านเม็ง และ ได้ ให้การ กับ พนักงานสอบสวน อีก ว่า เมื่อ สาย ลับ ใช้ เงิน ที่ พยาน มอบ ให้ ไป ล่อ ซื้อ กัญชาจาก นาย แดงและนายแดง ได้รับ เงิน ไว้ แล้ว ได้ นำ ใส่ กระเป๋า กางเกง ด้านหน้า ข้าง ซ้าย แล้ว นำ กัญชา ใน ถุงพลาสติก 1 ถุง เล็ก มอบ ให้ สาย ลับพยาน พร้อม พวก ได้ เข้า ทำการ จับกุม จำเลย จาก คำให้การ ของ พยาน ดังกล่าวแสดง ว่า พยาน รู้เห็น ขณะที่ สาย ลับ ซื้อ กัญชา มาจาก จำเลย และ พยาน เข้า จับจำเลย ทันที ซึ่ง แตกต่าง กับ ที่ พยาน เบิกความ ต่อ ศาล ส่วน จ่าสิบตำรวจ สำเนียง ให้การ ว่า จุด ที่ พยาน ซุ่ม ดู อยู่ นั้น ห่าง จาก ที่เกิดเหตุ ประมาณ 10 เมตร เท่านั้น โดย ไม่ปรากฏ ว่า ซุ่ม ดู อยู่ ที่ รั้ว ริมสวนห่าง จาก ที่ จำเลย และ สาย ลับ ยืน พูด คุย กัน ประมาณ 20 เมตร ดัง ที่เบิกความ ต่อ ศาล สำหรับ จ่าสิบตำรวจ ประภาส ได้ ให้การ ไว้ ว่า พยาน กับพวก แอบ ซุ่ม ดู การ ล่อ ซื้อ อยู่ ห่าง ๆ สามารถ สังเกต การณ์ ได้ อย่างชัดเจน เมื่อ จำเลย มอบ กัญชา ให้ สาย ลับ พยาน กับพวก ได้ เข้า จับ จำเลยซึ่ง แตกต่าง กัน คำเบิกความ ของ พยาน ใน ชั้นพิจารณา ดังกล่าว ข้างต้น เช่นเดียว กัน เห็น ได้ว่า ใน ชั้นสอบสวน พยานโจทก์ ทั้ง สาม ให้การ ไว้ ว่า เป็น ผู้รู้เห็น สาย ลับ ทำการ ซื้อ กัญชา (ถุง เล็ก ) ของกลาง มาจาก จำเลย แต่ ตอนเบิกความ ต่อ ศาล ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ และ จ่าสิบตำรวจ ประภาส เบิกความ ว่า ไม่รู้ เห็น ตอน ที่ สาย ลับ ซื้อ กัญชา จาก จำเลย และ จับ จำเลยหลังจาก ที่ สาย ลับ นำ กัญชา มา มอบ ให้ พยาน แล้ว ฉะนั้น เมื่อ พยานโจทก์เบิกความ แตกต่าง กัน ใน ข้อ สาระสำคัญ แห่ง คดี จน เป็น ที่ เชื่อ ไม่ได้อีก ทั้ง โจทก์ ไม่ได้ นำ สาย ลับ มา เบิกความ เพื่อ พิสูจน์ ให้ เห็นว่า เป็นจริง ดัง ที่ โจทก์ ฟ้อง แม้ พยานโจทก์ ทั้ง สาม ได้ เบิกความ ยืนยัน ว่า ค้นพบธนบัตร ของกลาง ได้ จาก กระเป๋า กางเกง ด้านซ้าย ที่ จำเลย สวม ใส่ ในขณะ เกิดเหตุ ก็ ตาม แต่ เรื่อง ธนบัตร ของกลาง ได้ วินิจฉัย มา ข้างต้น แล้วว่า คำเบิกความ ของ ร้อยตำรวจเอก สุขสันต์ เบิกความ แตกต่าง กับ คำเบิกความ ของ จ่าสิบตำรวจ สำเนียง และ ขัด กับ บันทึก เอกสาร หมาย จ. 1 ประกอบ กับ จำเลย ให้การ และ นำสืบ ปฏิเสธ ใน ชั้น ศาล ว่าความ จริงธนบัตร ของกลาง นั้น เจ้าพนักงาน ตำรวจ ค้น ได้ จาก นาง เป้ ภรรยา ของ นาย หม่ำ ฉะนั้น แม้ โจทก์ ได้ นำสืบ ว่า จำเลย รับสารภาพ ใน ชั้น จับกุม และ สอบสวน ตาม บันทึก คำให้การ และ บันทึก จับกุม เอกสาร หมาย จ. 6 และจ. 3 ตามลำดับ ที่ ได้ ส่ง ศาล ไว้ ก็ ตาม เมื่อ พยานโจทก์ เบิกความ แตกต่างกัน ใน ข้อสำคัญ จน เป็น พิรุธ สงสัย ไม่ น่าเชื่อ ว่า จำเลย ได้ ขาย กัญชา ให้สาย ลับ ที่ พยานโจทก์ อ้างว่า สาย ลับ นำ กัญชา ของกลาง มา มอบ ให้ เสีย แล้วทำให้ พยานหลักฐาน ของ โจทก์ มี น้ำหนัก น้อย ขาด ความ เชื่อถือ ที่ โจทก์นำสืบ ว่า จำเลย รับสารภาพ ใน ชั้น จับกุม และ สอบสวน โดย มี บันทึก เอกสารหมาย จ. 3 และ จ. 6 เป็น หลักฐาน ดังกล่าว ก็ ไม่มี น้ำหนัก ให้ รับฟังฉะนั้น เกี่ยวกับ ข้อหา ว่า จำเลย จำหน่าย กัญชา จึง รับฟัง ไม่ได้ ปัญหาวินิจฉัย ต่อไป มี ว่า จำเลย ได้ มี กัญชา อีก 1 ถุง ใหญ่ ซึ่ง เป็น ของกลางอีก ส่วน หนึ่ง ที่ พยานโจทก์ ทั้ง สาม เบิกความ ว่า จำเลย ได้ นำ ไป ค้น ได้ที่ ใต้ กอง ฟาง ไว้ ใน ครอบครอง เพื่อ จำหน่าย จริง หรือไม่ ข้อเท็จจริงฟังได้ ดังกล่าว แล้ว ว่า กัญชา อีก 1 ถุง ค้นพบ ได้ ที่ ใต้ กอง ฟาง ห่าง จากกระท่อม ของ จำเลย 500 เมตร โดย โจทก์ นำสืบ ว่า หลังจาก พวก พยานโจทก์เข้า จับกุม และ ตรวจค้น ตัว จำเลย แล้ว ได้ สอบถาม จำเลย ว่า ยัง มี กัญชาอีก ไหม จำเลย บอก ว่า มี และ ได้ พา พยานโจทก์ ไป ค้นพบ กัญชา อีก 1ถุง ใหญ่ ซึ่ง ซ่อน อยู่ ใต้ กอง ฟาง ห่าง กระท่อม จำเลย 500 เมตร ฝ่าย จำเลยนำสืบ ว่า เมื่อ เจ้าพนักงาน ตำรวจ จับ จำเลย และ นาง เป้ แล้ว นำตัว จำเลย กับ นาง เป้ ขึ้น รถ กระบะ ไป ที่ กอง ฟาง เจ้าพนักงาน ตำรวจ ให้ จำเลย ลง จาก รถ ส่วน นาง เป้ อยู่ บน รถ เจ้าพนักงาน ตำรวจ ค้นพบ กัญชา แห้ง 1 ห่อ ซ่อน อยู่ ใต้ กอง ฟาง แล้ว ให้ จำเลย ลงชื่อ รับสารภาพ จำเลย ปฏิเสธว่า กัญชา ดังกล่าว ไม่ใช่ ของ จำเลย เจ้าพนักงาน ตำรวจ คนหนึ่ง ชื่อ ประสิทธิ์ ได้ ตบ หน้า จำเลย 1 ครั้ง แล้ว ถาม จำเลย อีก ว่า จะ รับ หรือ ไม่รับ จำเลย ตอบ ว่า ไม่รับ เจ้าพนักงาน ตำรวจ ดังกล่าว ก็ เตะ ท้อง จำเลยอีก ใน ขณะ นั้น จำเลย ถูก สวม กุญแจ มือ ไข้วหลัง ใน ที่สุด จำเลย ก็ ยอมรับสารภาพ และ ลงชื่อ ใน เอกสาร ที่ บริเวณ กอง ฟาง ต่อมา ได้ ทราบ ว่าเจ้าพนักงาน ตำรวจ ได้ ปล่อย ตัว นาง เป้ ไป เนื่องจาก นาง เป้ ได้ ให้ เงิน แก่ เจ้าพนักงาน ตำรวจ 10,000 บาท พิเคราะห์ แล้ว เห็นว่าถ้า กัญชา ดังกล่าว เป็น ของ จำเลย จริง จำเลย ก็ คง ไม่ บอก ให้ พยานโจทก์ ทราบเพราะ เป็น การ ผิด วิสัย ของ ผู้กระทำผิด ทั่วไป ประกอบ กับ กัญชา ที่ ค้นพบตอนหลัง นี้ อยู่ ห่าง กระท่อม ของ จำเลย ถึง 500 เมตร ทั้ง ยัง ซุกซ่อน อยู่ใต้ กอง ฟาง นอกจาก นี้ ตาม รูปคดี พยานโจทก์ ก็ ยอมรับ ว่า ขณะที่จับ จำเลย นั้น มี ผู้หญิง คนหนึ่ง และ ผู้ชาย คนหนึ่ง อยู่ รวมกับ จำเลย จึงเป็น ข้อสงสัย ว่า เหตุใด พยานโจทก์ จึง ไม่นำ ผู้หญิง คน นั้น ซึ่ง จำเลยนำสืบ ว่า เป็น นาง เป้ ภรรยา ของ นาย หม่ำ ไป ให้ พนักงานสอบสวน สอบ ปากคำ ไว้ เป็น พยาน รวมทั้ง ชาย อีก คนหนึ่ง ดังกล่าว ด้วย เพื่อ จะ ได้ ช่วย พิสูจน์ให้ เห็นว่า เป็น จริง ดัง ที่ พยานโจทก์ กล่าวหา หรือ ว่า เป็น จริง ดัง ที่จำเลย ต่อสู้ จึง เป็นเหตุ พิรุธ สงสัย ไม่ น่าเชื่อ ว่า จำเลย ให้การรับสารภาพ โดย สมัครใจ ส่วน กัญชา ที่ ค้นพบ ใต้ กอง ฟาง ก็ ยัง มีเหตุ สงสัยไม่ น่าเชื่อ เช่นกัน ว่า เป็น ของ จำเลย ต้อง ยก ประโยชน์ แห่ง ความ สงสัยให้ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 วรรคสองโดย ไม่จำต้อง วินิจฉัย พยานหลักฐาน ของ จำเลย อีก ต่อไป เมื่อ ข้อเท็จจริงฟัง ไม่ได้ ว่า จำเลย ได้ กระทำผิด จริง ตาม ฟ้อง แล้ว ก็ ไม่ต้อง วินิจฉัยฎีกา ของ โจทก์ เช่นกัน ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษา มา นั้น ศาลฎีกาไม่เห็น พ้อง ด้วย ฎีกา จำเลย ฟังขึ้น "พิพากษากลับ ให้ บังคับคดี ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้น(จองทรัพย์ เที่ยงธรรม-สมมาตร พรหมานุกูล-ทองเลื่อน พูลพิพัฒน์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้เป็นการวินิจฉัยถึงดุลพินิจของศาลในการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานในกรณีที่เป็นพยานคู่หากพยานคู่เบิกความแตกต่างกันในข้อสาระสำคัญแม้จำเลยให้การรับสารภาพศาลก็ยังถือว่ามีเหตุอันควรสงสัยว่าจำเลยกระทำความผิดจริงหรือไม่เกี่ยวกับพยานคู่นี้มีแนวคำวินิจฉัยของศาลฎีกาที่รับฟังลงโทษได้หรือไม่ได้ไว้ดังนี้ กรณีรับฟังลงโทษไม่ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่1840/2531ประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองเป็นหญิงซึ่งโดยปกติแล้วเมื่อมีเหตุร้ายเกิดขึ้นมักจะตื่นตกใจได้ง่ายแม้ขณะเกิดเหตุจะมีแสงไฟฟ้าขนาด20แรงเทียนเปิดอยู่ก็ตามแต่ก็ได้ความว่าคนร้ายสวมหมวกซึ่งย่อมทำให้การสังเกตจดจำใบหน้าของคนร้ายเป็นไปโดยไม่ง่ายนักทั้งการที่พยานได้ยืนยันกับเจ้าพนักงานตำรวจขณะนำตัวจำเลยมาที่เกิดเหตุว่าจำเลยเป็นคนร้ายแต่จำเลยได้ถามพยานว่าคนร้ายได้สวมเสื้อตัวที่จำเลยสวมอยู่หรือไม่พยานตอบว่าจำไม่ได้จึงยังเป็นที่น่าสงสัยว่าพยานจะจำหน้าคนร้ายได้ว่าเป็นจำเลยหรือไม่เพราะแม้แต่เสื้อคนร้ายซึ่งเจ้าพนักงานตำรวจเพิ่งจับมาให้พยานทั้งสองดูหลังเกิดเหตุไม่นานนักยังจำไม่ได้พยานหลักฐานของโจทก์จึงยังไม่ชัดแจ้งที่จะฟังว่าจำเลยเป็นคนร้ายรายนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่93/2533ขณะเกิดเหตุเป็นเวลากลางคืนผู้เสียหายและ พ. นั่งอยู่ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวริมถนนโดยผู้เสียหายนั่งหันหน้าไปทางถนนส่วน พ.นั่งหันหลังให้ถนนคนร้ายเดินเข้ามาทางด้านหน้าของผู้เสียหายและเดินมาด้านหลังของ พ. ขณะนั้นผู้เสียหายคิดว่าเป็นคนมากินก๋วยเตี๋ยวเพิ่งมาสนใจต่อเมื่อมีคนร้ายคนหนึ่งใช้ปืนจี้ที่ศีรษะและถูกคนร้ายอีกคนหนึ่งซึ่งไปยืนทางด้านซ้ายของผู้เสียหายแกะสร้อยคอประกอบกับระยะเวลาที่คนร้ายกระทำผิดเป็นระยะเวลาสั้นมากถึงแม้จะมีแสงไฟฟ้าก็ไม่มีช่วงใดที่ผู้เสียหายและ พ. จะมีโอกาสมองดูหน้าคนร้ายได้ชัดเจนอีกทั้งผู้เสียหายและ พ. ต่างก็ไม่เคยเห็นหน้าคนร้ายมาก่อนคนร้ายไม่มีลักษณะพิเศษแตกต่างจากคนทั่วไปและจับคนร้ายได้หลังเกิดเหตุแล้วถึง3เดือนเศษกรณียังเป็นที่สงสัยจึงยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้แก่จำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่196/2533ผู้เสียหายนำความไปแจ้งต่อเจ้าพนักงานให้ดำเนินคดีแก่จำเลยทั้งสองก็เพราะสงสัยว่าจำเลยทั้งสองจะเป็นคนร้ายดังนั้นการที่ลูกจ้างของผู้เสียหายให้การต่อพนักงานสอบสวนภายหลังจากนั้นว่าจำเลยทั้งสองเป็นคนร้ายจึงมีน้ำหนักน้อยและเมื่อลูกจ้างคนหนึ่งของผู้เสียหายกลับมาเบิกความในชั้นพิจารณาว่าไม่เคยเห็นจำเลยทั้งสองเป็นคนร้ายแต่อย่างใดส่วนลูกจ้างอีกคนหนึ่งกลับว่าที่จำเลยทั้งสองเป็นคนร้ายเพราะจำเลยทั้งสองได้บอกให้ทราบคำของประจักษ์พยานทั้งสองของโจทก์จึงไม่อยู่กับร่องกับรอยรับฟังเป็นความจริงไม่ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่471/2534โจทก์ทั้งสองกับจำเลยที่1ที่2มีสาเหตุกันจนกระทั่งจำเลยที่1ได้ฟ้องโจทก์ทั้งสองเป็นคดีแพ่งขอให้เปิดทางภาระจำยอมคดีอยู่ในระหว่างพิจารณาปรากฏว่าประจักษ์พยานโจทก์คงมีแต่ตัวโจทก์ทั้งสองและ ส.บุตรโจทก์ทั้งสองดังนี้การรับฟังคำเบิกความของประจักษ์พยานโจทก์ต้องรับฟังด้วยความระมัดระวังเมื่อพยานหลักฐานโจทก์ทั้งสองมีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยที่1ที่2กระทำความผิดหรือไม่ก็ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้แก่จำเลยที่1ที่2ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา227วรรคสอง คำพิพากษาศาลฎีกาที่31/2535 พ. และ ป. ผู้เสียหายทั้งสองซึ่งเป็นประจักษ์พยานโจทก์เป็นพยานคู่กันแต่กลับเบิกความแตกต่างกันในสาระสำคัญหลังเกิดเหตุ พ. ไปที่บ้าน ส. เมื่อ ส. สอบถามถึงเรื่องคนร้ายแต่ พ. ก็ไม่ยอมบอกทั้งได้แจ้งความต่อเจ้าพนักงานตำรวจล่าช้าหลังจากเกิดเหตุ8วันเหตุเกิดเวลากลางคืนขณะเกิดเหตุเป็นเวลากะทันหันโดย พ. และ ป. ไม่คิดมาก่อนว่าจะมีเหตุการณ์เกิดขึ้นจึงไม่น่าเชื่อว่า พ. และ ป. เห็นจำเลยเป็นคนร้ายขณะเกิดเหตุพยานหลักฐานโจทก์จึงไม่มีน้ำหนักพอที่จะฟังลงโทษจำเลยได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่2025/2535 ท.ด.และต. พยานโจทก์ทั้งสามปากต่างยืนยันว่าจำกระบือของโจทก์ร่วมได้เพราะมีตำหนิพิเศษคือเดินขาหลังข้างขวาเป๋แต่ไม่ปรากฏว่าพยานทั้งสามปากได้รีบบอกเรื่องที่เห็นจำเลยจูงกระบือดังกล่าวไปให้โจทก์ร่วมหรือ น. ซึ่งเป็นผู้รับฝากกระบือของโจทก์ร่วมไว้ทราบหากแต่บอกเมื่อเวลาล่วงเลยหลังเกิดเหตุแล้วหลายเดือนและข้อเท็จจริงปรากฏว่า ท.พยานโจทก์อยู่บ้านใกล้กับ น. ข้ออ้างของ ท. ว่าเหตุที่ไม่แจ้งให้ น.ทราบในวันเกิดเหตุเพราะกลัวมีภัยนั้นไม่สมเหตุผลสำหรับ ด. และ ต. พยานโจทก์ก็ไม่เคยให้การไว้ในชั้นสอบสวนทำให้มีเหตุระแวงว่าจะเห็นจำเลยจริงหรือไม่อีกทั้งชั้นจับกุมและสอบสวนจำเลยให้การปฏิเสธตลอดมาพยานโจทก์ไม่มั่นคงพอที่จะฟังลงโทษจำเลยต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่62/2536ประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองซึ่งเป็นผู้จับกุมจำเลยเบิกความยืนยันว่าเห็นจำเลยนอนเสพฝิ่นกับ ส.แต่ในบันทึกการจับกุมและบันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุต่างระบุตรงกันว่าเป็นเรื่องมีฝิ่นไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตมิได้ระบุข้อกล่าวหาว่าจำเลยเสพฝิ่นนอกจากนี้พยานเบิกความถึงเหตุการณ์ตอนจับกุมจำเลยขัดกับที่ได้บันทึกไว้ในบันทึกการจับกุมและพนักงานสอบสวนได้แจ้งข้อหาฐานเสพฝิ่นเพิ่มเติมภายหลังดังนี้พยานหลักฐานโจทก์มีความสงสัยตามสมควรให้ยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่173/2536พยานโจทก์2ปากซึ่งเป็นผู้ตรวจค้นและจับกุมจำเลยร่วมกันแต่เบิกความถึงการสืบสวนเบื้องต้นการตรวจค้นจับกุมลักษณะของยาเม็ดของกลางตลอดจนลักษณะสำคัญของบ้านจำเลยแตกต่างกันทุกขั้นตอนโดยตลอดเป็นพิรุธถือว่าพยานหลักฐานโจทก์มีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยได้กระทำหรือไม่ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่412/2536พยานโจทก์แม้จะไม่เคยมีสาเหตุอะไรกับจำเลยมาก่อนแต่ก็เป็นพนักงานของห้องอาหารที่เกิดเหตุซึ่งก่อนหน้านี้จำเลยเคยก่อเหตุมาแล้วและข้อเท็จจริงได้ความจากจ. พยานโจทก์ว่าขณะไฟฟ้าเปิดสว่างนั้นมีแขกโต๊ะอื่นยังรับประทานอาหารอยู่2โต๊ะแสดงว่าแขกดังกล่าวย่อมจะเห็นเหตุการณ์แน่นอนซึ่งถือเป็นพยานกลางพนักงานสอบสวนน่าจะสอบไว้เป็นพยานบ้างแต่ก็ไม่ปรากฏส่วนร้อยตำรวจตรี จ.สิบตำรวจโท ว.และสิบตำรวจตรี ท.แม้จะได้รับแจ้งว่าเกิดเหตุคดีนี้และเมื่อไปถึงที่เกิดเหตุเห็นจำเลยเมาสุราและอยู่ห่างโต๊ะที่อาวุธปืนของกลางวางอยู่ประมาณ1เมตรก็ตามแต่ก็ไม่ได้เห็นขณะจำเลยถืออาวุธของกลางทั้งร้อยตำรวจตรี จ.ปรากฏว่าเคยมีสาเหตุกับจำเลยมาก่อนพยานหลักฐานต่างๆที่โจทก์นำสืบมามีน้ำหนักน้อยยังมีความสงสัยตามควรว่าพยานโจทก์เห็นจำเลยเป็นผู้ถืออาวุธปืนของกลางเข้าไปวางบนโต๊ะอาหารในห้องอาหารที่เกิดเหตุจริงหรือไม่จึงให้ยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้แก่จำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่143/2538โจทก์มีพยานที่รู้เห็นขณะเกิดเหตุรวม6ปากเบิกความเป็นทำนองเดียวกันว่าไม่เห็นใครเป็นผู้ยิงผู้ตายทั้งตามพฤติการณ์แห่งคดีก็ไม่มีเหตุบ่งชี้ว่าจะเบิกความบ่ายเบี่ยงข้อเท็จจริงเพื่อช่วยเหลือจำเลยประกอบกับขณะเกิดเหตุเป็นเวลากลางคืนซึ่งขณะนั้นพยานโจทก์ทั้งหกมีอาการเมาสุรามากคำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งหกจึงมีน้ำหนักเชื่อได้ว่าเบิกความไปตามจริงยิ่งกว่าคำให้การชั้นสอบสวนที่ยืนยันว่าจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายซึ่งเป็นพยานบอกเล่าและจำเลยไม่มีโอกาสได้ซักค้านเมื่อโจทก์ไม่มีพยานอื่นมาประกอบจึงไม่มีน้ำหนักที่จะรับฟังลงโทษจำเลยได้ กรณีรับฟังลงโทษได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่1368/2531 ว. ประจักษ์พยานโจทก์ไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยและเบิกความสอดคล้องกับคำของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นพยานคู่แม้จะเบิกความคนละคราวก็เป็นไปตามกระบวนพิจารณาที่ศาลที่ส่งประเด็นไปสืบ ว.และทนายจำเลยก็ตามประเด็นไปถามค้านแล้วดังนี้พยานหลักฐานโจทก์มีน้ำหนักรับฟังลงโทษจำเลยได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่2386/2531โจทก์มี ส. เบิกความยืนยันว่าจำเลยที่1มาติดต่อขอให้หามือปืนไปฆ่าคน ส. จัดให้จำเลยที่1พบและตกลงว่าจ้างจำเลยที่2กับ ป. ราคา45,000บาท ส. รับฝากเงินค่าจ้างงวดแรก15,000บาทจากจำเลยที่1ไปมอบให้ ป. หลังจากผู้ตายถูกยิงแล้ว ส. รับเงินค่าจ้างงวดที่สอง30,000บาทจากจำเลยที่1ฝาก ฉ.ไปมอบให้จำเลยที่2อีก ฉ.เบิกความสอดคล้องต้องกันประกอบกับจำเลยที่1ให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและสอบสวนรับฟังได้ว่าจำเลยที่1เป็นผู้ว่าจ้างจำเลยที่2กับพวกให้ไปฆ่าผู้ตายจริงอันเป็นการไตร่ตรองไว้ก่อน คำพิพากษาศาลฎีกาที่63/2533ชั้นสอบสวนพยานโจทก์ทั้งสองให้การว่าพยานอยู่ในเหตุการณ์และยืนยันว่าจำเลยเป็นคนใช้อาวุธปืนสั้นยิงผู้เสียหายแม้คำให้การชั้นสอบสวนจะเป็นเพียงพยานบอกเล่าและในชั้นศาลพยานโจทก์ทั้งสองปากนี้เบิกความบ่ายเบี่ยงเป็นทำนองช่วยเหลือจำเลยแต่คำให้การชั้นสอบสวนดังกล่าวพนักงานสอบสวนได้ทำการสอบสวนในวันรุ่งขึ้นจากวันเกิดเหตุอันถือได้ว่าเป็นระยะเวลากระชั้นชิดกับเวลาเกิดเหตุพยานยังไม่น่าจะทันมีโอกาสไตร่ตรองเพื่อบิดเบือนข้อเท็จจริงไปเป็นอย่างอื่นทั้งคำให้การดังกล่าวสอดคล้องกับคำของผู้เสียหายจึงรับฟังมาประกอบคำของผู้เสียหายได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่15/2534 ว.กับส.พยานโจทก์รู้จักกับจำเลยมาก่อนไม่มีเรื่องโกรธเคืองกันบริเวณที่เกิดเหตุมีแสงไฟฟ้าจากเสาไฟฟ้าข้างทางและจากบ้านทั้งสองข้างทางและบิดามารดาของพยานโจทก์ทั้งสองซึ่งเข้าไปห้ามปรามก็ถูกพวกจำเลยตีทำร้ายเอา ว. ถึงได้ตะโกนให้หยุดโดยขู่ว่ามิฉะนั้นจะเอาปืนมายิงพวกจำเลยจึงได้ล่าถอยไปแสดงว่าพยานได้มีส่วนแก้ไขในเหตุการณ์ด้วยไม่ใช่เพียงรู้เห็นเหตุการณ์อย่างเดียวในคืนเกิดเหตุภายหลังเกิดเหตุแล้วเมื่อเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมพวกของจำเลยได้พยานโจทก์ทั้งสองก็ชี้ตัวว่าเป็นคนร้ายต่อมาเมื่อ ส. เห็นจำเลยที่ลานสเกตก็เป็นคนโทรศัพท์แจ้งเจ้าพนักงานตำรวจไปจับกุมจำเลยได้ที่ลานสเกตดังกล่าวดังนี้จึงเชื่อว่าพยานโจทก์ทั้งสองต้องสนใจและจำจำเลยได้ไม่ผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่39/2534พยานโจทก์เป็นเจ้าพนักงานป.ป.ส.และเจ้าพนักงานตำรวจต่างกระทำการตามหน้าที่ไม่มีสาเหตุกับจำเลยที่3มาก่อนเบิกความได้ข้อเท็จจริงที่เชื่อมโยงและสอดคล้องต้องกันนับตั้งแต่การสืบทราบว่าจำเลยที่3มีพฤติการณ์ในการค้าและผลิต เมทแอมเฟตามีน วันเกิดเหตุได้นำของกลางไปส่งให้จำเลยที่1ตรวจค้นรถที่จำเลยที่3กับพวกนั่งมาพบเงินและ เมทแอมเฟตามีนในกระเป๋าถือของจำเลยที่3และเมื่อตรวจค้นบ้านของจำเลยที่3ก็พบ เมทแอมเฟตามีนอีกจำนวนหนึ่งทั้งชั้นจับกุมจำเลยที่3ให้การรับสารภาพพยานหลักฐานโจทก์จึงรับฟังได้โดยปราศจากสงสัยว่าจำเลยที่3ได้ร่วมกับพวกกระทำผิดตามฟ้อง คำพิพากษาศาลฎีกาที่108/2534จากแสงสว่างของหลอดไฟฟ้านีออนขนาดยาวซึ่งเปิดอยู่ที่หลังร้านในร้านและหน้าร้านที่เกิดเหตุในขณะเกิดเหตุน่าเชื่อว่า ม. กับ ส. ประจักษ์พยานจำคนร้ายได้โดยเฉพาะ ม. รู้จักจำเลยมาก่อนเกิดเหตุเพราะบ้านอยู่ใกล้กันและพยานทั้งสองไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อนจึงไม่มีเหตุที่จะปรักปรำจำเลยแม้ ส. ไม่เคยรู้จักจำเลยมาก่อนเกิดเหตุก็ได้แจ้งรูปพรรณคนร้ายให้ตำรวจทราบและเมื่อตำรวจจับจำเลยมาให้ส. ดูตัวก็ยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้ายที่ยิงผู้ตายพยานโจทก์มีน้ำหนักมั่นคงเพียงพอที่จะฟังว่าจำเลยเป็นคนร้าย คำพิพากษาศาลฎีกาที่2778/2534โจทก์มีพยาน4ปากเบิกความสอดคล้องต้องกันในข้อสาระข้อสำคัญประกอบกับที่เกิดเหตุมีแสงสว่างจากไฟฟ้าสาธารณะสามารถมองเห็นได้ชัดในระยะ10เมตรพยานโจทก์ทั้ง4ปากต่างไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยทั้งสองมาก่อนจึงรับฟังได้โดยปราศจากข้อสงสัยว่าพยานดังกล่าวได้เห็นจำเลยทั้งสองร่วมกันทำร้ายผู้เสียหายจริง คำพิพากษาศาลฎีกาที่2350/2535ขณะเกิดเหตุจำเลยที่1นุ่งโสร่งและใส่เสื้อแขนสั้นตรงกับจำเลยที่1แต่งกายในตอนเช้าและในตอนเย็นขณะเจ้าพนักงานตำรวจไปจับกุมก็ยังแต่งกายชุดเดิมการปล้นกระทำกันในระยะประชิดโดยจำเลยที่1วิ่งจากข้างทางมายืนขวางหน้ารถแล้วยกอาวุธปืนขึ้นจ้องขู่บังคับให้หยุดรถแม้ขณะเกิดเหตุจำเลยที่1จะสวมหมวกถักด้วยไหมพรมแต่ใบหน้าตั้งแต่ระดับคิ้วลงมาจดคางไม่มีสิ่งใดปิดบังเหตุเกิดเวลากลางวัน ส. และ ว.ซึ่งเป็นประจักษ์พยานโจทก์เคยเห็นหน้าจำเลยที่1มาก่อนเกิดเหตุเพียงไม่กี่ชั่วโมงและเห็นรอยแผลเป็นที่บริเวณใกล้ข้อมือซ้ายของจำเลยที่1ขณะยกอาวุธปืนจ้องขู่บังคับอยู่ตรงหน้ารถพยานโจทก์ย่อมจำคนร้ายได้ถูกต้องและหลังเกิดเหตุยังได้ระบุตำหนิรูปพรรณคนร้ายจนเป็นเหตุให้เจ้าพนักงานตำรวจติดตามไปจับจำเลยที่1ได้แล้วจำเลยที่1ซัดทอดว่าจำเลยที่2เป็นคนร้ายและนำเจ้าพนักงานตำรวจไปจับจำเลยที่2ได้พร้อมของกลางจำเลยที่2ให้การรับว่าเงินของกลางได้มาจากการปล้นทรัพย์ผู้เสียหายชั้นสอบสวนจำเลยที่1และที่2ให้การรับสารภาพพยานหลักฐานโจทก์จึงมีน้ำหนักรับฟังได้โดยปราศจากสงสัยว่าจำเลยที่1กระทำผิดจริงตามฟ้อง คำพิพากษาศาลฎีกาที่3053/2535โจทก์มีนาง ท. ซึ่งเป็นน้องภริยาจำเลยกับนาง ต.ป้าจำเลยเป็นพยานเบิกความประกอบบันทึกคำให้การชั้นสอบสวนว่าเห็นจำเลยถือมีดยืนท้าทายผู้ตายแล้วถูกผู้ตายยิงแต่จำเลยหลบทันกระสุนเลยพลาดไปถูกนาง ส. แม้พยานทั้งสองจะมิได้เบิกความถึงเหตุการณ์ต่อมาตอนที่ผู้ตายถูกยิงแต่พยานทั้งสองเคยให้การในชั้นสอบสวนว่าเห็นจำเลยเป็นคนยิงผู้ตายแม้จะให้การหลังเกิดเหตุถึง1เดือนเศษก็ไม่ปรากฏว่าพยานทั้งสองมุ่งปรักปรำจำเลยแต่กลับมุ่งช่วยจำเลยว่าเป็นการยิงป้องกันตัวเพราะเป็นญาติกับจำเลยคำให้การชั้นสอบสวนแม้เป็นพยานบอกเล่าก็อาจนำไปฟังประกอบกับพยานหลักฐานอื่นได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่52/2536นอกจาก ส. แล้วโจทก์มี จ. เบิกความสนับสนุนว่าปลอมเป็นพ่อค้าติดต่อซื้อเฮโรอีนกับจำเลยที่1และพวกเป็นผู้เข้าไปร่วมในเหตุการณ์สามารถรู้เห็นการกระทำของจำเลยทั้งหมดได้อย่างใกล้ชิดคำเบิกความของพยานทั้งสองสอดคล้องต้องกันแม้จะแตกต่างกันบ้างก็ในส่วนที่เป็นรายละเอียดเมื่อพยานดังกล่าวดำเนินการติดต่อกับจำเลยที่1แล้วจะรายงานให้พันตำรวจเอกค.ทราบทุกขั้นตอนซึ่งพันตำรวจเอก ค. ก็เบิกความรับรองในข้อนี้จากการวางแผนล่อซื้อเฮโรอีนดังกล่าวสามารถทำให้จับกุมจำเลยทั้งหมดคำพยานโจทก์เชื่อมโยงกันตั้งแต่ต้นจนจบพยานดังกล่าวเบิกความไปตามหน้าที่ไม่ปรากฏว่ามีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยคนใดคนหนึ่งมาก่อนที่จะฟังว่าพยานแกล้งเบิกความปรักปรำให้จำเลยได้รับโทษคำเบิกความของพยานโจทก์จึงมีน้ำหนักควรแก่การรับฟัง คำพิพากษาศาลฎีกาที่410/2536พยานโจทก์ทั้งสามปากเบิกความสอดคล้องเชื่อมโยงกันโดยตลอดได้ความว่าจำเลยได้จำหน่ายเฮโรอีนที่มีไว้ในครอบครองให้แก่ผู้ล่อซื้อ1หลอดในราคา550บาทโดยมิได้รับอนุญาตเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมเฮโรอีน3หลอดและธนบัตรที่ใช้ล่อซื้อเป็นของกลางแม้การเบิกความบางตอนจะแตกต่างกันบ้างก็เป็นเพียงพลความมิใช่สาระสำคัญที่จะทำให้คำพยานโจทก์เหล่านั้นมีน้ำหนักน้อยลงถึงกับรับฟังไม่ได้โดยเฉพาะพยานโจทก์ทั้งสามต่างเป็นข้าราชการตำรวจปฏิบัติราชการตามหน้าที่ไม่รู้จักจำเลยมาก่อนไม่มีเหตุน่าระแวงสงสัยว่าจะเบิกความปรักปรำจำเลยให้ต้องรับโทษจำเลยก็รับอยู่ว่าในวันเกิดเหตุเจ้าพนักงานตำรวจยึดเฮโรอีนพร้อมเงินสดจำนวน600บาทของกลางได้จากจำเลยจริงเพียงแต่บ่ายเบี่ยงว่าของกลางที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดได้นั้นมีผู้นำมาฝากจำเลยไว้โดยจำเลยไม่ทราบว่าของที่นำมาฝากนั้นเป็นเฮโรอีนซึ่งผิดวิสัยที่คนทั่วไปจะรับของฝากไว้โดยไม่รู้จักกับคนที่ฝากเลยดังนี้พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบมามีน้ำหนักมั่นคงฟังได้โดยปราศจากสงสัยว่าจำเลยได้กระทำผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่413/2536โจทก์มีเจ้าพนักงานตำรวจที่ไปซุ่มดูและเข้าตรวจค้นจับกุมจำเลยมาเบิกความเป็นพยานสอดคล้องต้องกันมีเหตุผลเชื่อมโยงตั้งแต่ต้นจนจบทั้งเบิกความตามหน้าที่ไม่ปรากฏว่ามีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อนส่วนจำเลยมีเพียงจำเลยเพียงปากเดียวเบิกความลอยๆไม่มีพยานหลักฐานอื่นสนับสนุนไม่มีน้ำหนักหักล้างพยานโจทก์จึงฟังว่าจำเลยมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายและจำหน่ายเฮโรอีนตามฟ้องได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่426/2536ผู้เสียหายกับภริยาต่างยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้กระชากสร้อยคอผู้เสียหายไปผู้เสียหายและภริยาต่างรู้จักกับจำเลยมีบ้านอยู่ในซอยเดียวกันและไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อนหลังเกิดเหตุผู้เสียหายไปแจ้งความพาเจ้าพนักงานตำรวจมาที่เกิดเหตุและตามจับจำเลยได้พยานหลักฐานโจทก์มั่นคงรับฟังได้ว่าจำเลยกระชากสร้อยคอผู้เสียหายจริง คำพิพากษาศาลฎีกาที่410/2536พยานโจทก์เบิกความสอดคล้องเชื่อมโยงกันโดยตลอดได้ความว่าจำเลยได้จำหน่ายเฮโรอีนที่มีไว้ในครอบครองให้แก่ผู้ล่อซื้อ1หลอดในราคา550บาทโดยมิได้รับอนุญาตเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมเฮโรอีน3หลอดและธนบัตรที่ใช้ล่อซื้อเป็นของกลางแม้การเบิกความบางตอนจะแตกต่างกันบ้างก็เป็นเพียงพลความมิใช่สาระสำคัญที่จะทำให้คำพยานโจทก์เหล่านั้นมีน้ำหนักน้อยลงถึงกับรับฟังไม่ได้โดยเฉพาะพยานโจทก์ทั้งสามต่างเป็นข้าราชการตำรวจปฏิบัติราชการตามหน้าที่ไม่รู้จักจำเลยมาก่อนไม่มีเหตุน่าระแวงสงสัยว่าจะเบิกความปรักปรำจำเลยให้ต้องรับโทษจำเลยก็รับอยู่ว่าในวันเกิดเหตุเจ้าพนักงานตำรวจยึดเฮโรอีนพร้อมเงินสดจำนวน600บาทของกลางได้จากจำเลยจริงเพียงแต่บ่ายเบี่ยงว่าของกลางที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดได้นั้นมีผู้นำมาฝากจำเลยไว้โดยจำเลยไม่ทราบว่าของที่นำมาฝากนั้นเป็นเฮโรอีนซึ่งผิดวิสัยที่คนทั่วไปจะรับของฝากไว้โดยไม่รู้จักกับคนที่ฝากเลยดังนี้พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบมามีน้ำหนักมั่นคงฟังได้โดยปราศจากสงสัยว่าจำเลยได้กระทำผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่69/2538พยานโจทก์ทั้งสี่ไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองจำเลยที่1มาก่อนไม่มีเหตุที่จะเบิกความปรักปรำจำเลยที่1ทั้งเบิกความได้สอดคล้องเชื่อมโยงกันเชื่อได้ว่าพยานโจทก์ทั้งสี่เบิกความตามความเป็นจริงฟังได้ว่าจำเลยที่1เดินทางเข้ามาในประเทศไทยแล้วมาพักอยู่กับจำเลยที่2และที่3ตลอดจนไปไหนมาไหนด้วยกันโดยจำเลยที่1เป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายค่าอาหารกับค่าบริการต่างๆให้จำเลยที่2และที่3ด้วยเป็นการชี้ให้เห็นว่าจำเลยที่1เดินทางเข้ามาในประเทศไทยโดยมีวัตถุประสงค์ร่วมกระทำผิดกับจำเลยที่2และที่3ตรงตามที่พยานโจทก์ได้ทราบจากสายลับก่อนแล้ว คำพิพากษาศาลฎีกาที่47/2538ประจักษ์พยานทั้งสามของโจทก์เบิกความได้สอดคล้องต้องกันและรับกันเป็นอย่างดีไม่มีตอนใดขัดต่อเหตุผลหรือขัดกันเองโดยเฉพาะการรู้เห็นของพยานทั้งสามมิได้เห็นเหตุการณ์ตลอดหมดทุกคนแต่เห็นเหตุการณ์คนละตอนกันเหตุการณ์ตอนใดที่พยานคนใดไม่รู้เห็นก็ไม่เบิกความถึงคำเบิกความจึงน่าเชื่อถือประกอบกับชั้นจับกุมและสอบสวนจำเลยทั้งสี่ก็ให้การรับสารภาพโดยมีรายละเอียดเจือสมพยานโจทก์เมื่อฟังคำให้การชั้นสอบสวนประกอบกับคำเบิกความของประจักษ์พยานโจทก์แล้วเชื่อโดยปราศจากสงสัยว่าจำเลยทั้งสี่ร่วมเป็นคนร้าย ?ปฏิกรณ์คงพิพิธ?