คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 26759หลักกฎหมาย: จำเลยผู้รับใบอนุญาตซื้อแร่นำแร่ออกจากสถานที่ซื้อแร่ไปแต่งและฝากไว้ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตให้ขนแร่ การขนแร่ออกนอกสถานที่ซื้อแร่จึงเป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนต่อพระราชบัญญัติแร่ มาตรา 108 จำเลยจะอ้างเหตุดังกล่าวมาเป็นข้อพิสูจน์ตามมาตรา 152 ตรีว่าการที่แร่ขาดบัญชีมิใช่ความผิดของจำเลยหาได้ไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดมีจำเลยที่ 3 เป็นผู้จัดการจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นผู้ได้รับใบอนุญาตให้ซื้อแร่ ต้องเก็บแร่ไว้ในสถานซื้อแร่ของจำเลยจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 โดยจำเลยที่ 3 ได้ทำให้แร่ดีบุกและแร่วุลแฟรมขาดหายไปจากบัญชีแสดงแร่คงเหลือของจำเลย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510ที่แก้ไขแล้ว มาตรา 10, 17, 152 ตรีจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยทั้งสามมีความผิดตามฟ้อง ลงโทษปรับจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 152 ตรีแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแร่ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 มาตรา 25 มีใจความว่าในกรณีที่ปรากฏว่าแร่ขาดหายไปจากบัญชีแสดงแร่คงเหลือของผู้รับใบอนุญาตซื้อแร่โดยไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่า การขาดหายของแร่นั้นมิได้เกิดจากความผิดของตน ผู้รับใบอนุญาตซื้อแร่ต้องระวางโทษ ฯลฯ และตามกฎกระทรวงฉบับที่ 29 (พ.ศ. 2517)ออกตามความในพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 กำหนดให้ผู้รับใบอนุญตซื้อแร่ต้องเก็บแร่ไว้ในสถานที่ที่ระบุไว้ในใบอนุญาตซื้อแร่ หรือในสถานที่เก็บแร่ที่ตนได้รับอนุญาตแสดงว่าผู้รับใบอนุญาตซื้อแร่จะต้องเก็บแร่ที่ซื้อไว้ ณ สถานที่ซึ่งระบุไว้เท่านั้น จะนำแร่ไปเก็บนอกสถานที่ดังกล่าวไม่ได้ การขนย้ายจะกระทำได้ก็ต้องขออนุญาตตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 108 และการขนแร่จากที่แห่งหนึ่งไปยังอีกแห่งหนึ่งที่กำหนดในใบอนุญาตแต่ละคราวต้องขนได้ตามปริมาณที่กำหนดในใบอนุญาตเท่านั้น จะเห็นได้ว่าตามพระราชบัญญัตินี้มุ่งหมายที่จะควบคุมทั้งจำนวนแร่ และสถานที่เก็บแร่ กล่าวคือ ให้เก็บได้เฉพาะสถานที่ตามที่ระบุไว้ในใบอนุญาตเท่านั้น ถ้าจะขนย้ายก็ต้องได้รับอนุญาตทั้งการขนแต่ละครั้งต้องขนตามปริมาณที่กำหนดในใบอนุญาต ดังนั้นการที่จำเลยทั้งสามต้องการขนแร่ออกนอกสถานที่เก็บแร่ตามใบอนุญาตก็ต้องขออนุญาต แต่ไม่ปรากฏหลักฐานว่าจำเลยทั้งสามได้ขออนุญาต การขนแร่ดังกล่าวจึงเป็นการไม่ชอบ ในวันเกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ของศูนย์ปฏิบัติการปราบปรามการลักลอบทำแร่ฯ ตรวจพบว่าที่ร้านของจำเลยทั้งสามไม่มีแร่อยู่ตามบัญชีแสดงแร่คงเหลือ จำเลยทั้งสามอ้างว่านำแร่ไปแต่งและฝากที่นอกร้านรับซื้อแร่เป็นเหตุให้แร่ขาดบัญชีไป เมื่อการนำแร่ออกจากสถานที่ซื้อแร่โดยไม่ได้รับอนุญาตขนแร่ เป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎหมาย จำเลยทั้งสามจะอ้างเหตุดังกล่าวเป็นการพิสูจน์ว่าการที่แร่ขาดบัญชีมิใช่ความผิดของจำเลยหาได้ไม่ การกระทำของจำเลยทั้งสามเป็นความผิดตามโจทก์ฟ้องพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4449 - 4450/2530พนักงานอัยการ จังหวัดระนองโจทก์นายอำนวย กิติตพงษ์พิศาล กับพวกจำเลย พ.ร.บ.แร่ พ.ศ.2510 ม. 108, ม. 152 ตรีจำเลยผู้รับใบอนุญาตซื้อแร่นำแร่ออกจากสถานที่ซื้อแร่ไปแต่งและฝากไว้ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตให้ขนแร่ การขนแร่ออกนอกสถานที่ซื้อแร่จึงเป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนต่อพระราชบัญญัติแร่ มาตรา 108 จำเลยจะอ้างเหตุดังกล่าวมาเป็นข้อพิสูจน์ตามมาตรา 152 ตรีว่าการที่แร่ขาดบัญชีมิใช่ความผิดของจำเลยหาได้ไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดมีจำเลยที่ 3 เป็นผู้จัดการจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นผู้ได้รับใบอนุญาตให้ซื้อแร่ ต้องเก็บแร่ไว้ในสถานซื้อแร่ของจำเลยจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 โดยจำเลยที่ 3 ได้ทำให้แร่ดีบุกและแร่วุลแฟรมขาดหายไปจากบัญชีแสดงแร่คงเหลือของจำเลย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510ที่แก้ไขแล้ว มาตรา 10, 17, 152 ตรีจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยทั้งสามมีความผิดตามฟ้อง ลงโทษปรับจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 152 ตรีแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแร่ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 มาตรา 25 มีใจความว่าในกรณีที่ปรากฏว่าแร่ขาดหายไปจากบัญชีแสดงแร่คงเหลือของผู้รับใบอนุญาตซื้อแร่โดยไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่า การขาดหายของแร่นั้นมิได้เกิดจากความผิดของตน ผู้รับใบอนุญาตซื้อแร่ต้องระวางโทษ ฯลฯ และตามกฎกระทรวงฉบับที่ 29 (พ.ศ. 2517)ออกตามความในพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 กำหนดให้ผู้รับใบอนุญตซื้อแร่ต้องเก็บแร่ไว้ในสถานที่ที่ระบุไว้ในใบอนุญาตซื้อแร่ หรือในสถานที่เก็บแร่ที่ตนได้รับอนุญาตแสดงว่าผู้รับใบอนุญาตซื้อแร่จะต้องเก็บแร่ที่ซื้อไว้ ณ สถานที่ซึ่งระบุไว้เท่านั้น จะนำแร่ไปเก็บนอกสถานที่ดังกล่าวไม่ได้ การขนย้ายจะกระทำได้ก็ต้องขออนุญาตตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 108 และการขนแร่จากที่แห่งหนึ่งไปยังอีกแห่งหนึ่งที่กำหนดในใบอนุญาตแต่ละคราวต้องขนได้ตามปริมาณที่กำหนดในใบอนุญาตเท่านั้น จะเห็นได้ว่าตามพระราชบัญญัตินี้มุ่งหมายที่จะควบคุมทั้งจำนวนแร่ และสถานที่เก็บแร่ กล่าวคือ ให้เก็บได้เฉพาะสถานที่ตามที่ระบุไว้ในใบอนุญาตเท่านั้น ถ้าจะขนย้ายก็ต้องได้รับอนุญาตทั้งการขนแต่ละครั้งต้องขนตามปริมาณที่กำหนดในใบอนุญาต ดังนั้นการที่จำเลยทั้งสามต้องการขนแร่ออกนอกสถานที่เก็บแร่ตามใบอนุญาตก็ต้องขออนุญาต แต่ไม่ปรากฏหลักฐานว่าจำเลยทั้งสามได้ขออนุญาต การขนแร่ดังกล่าวจึงเป็นการไม่ชอบ ในวันเกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ของศูนย์ปฏิบัติการปราบปรามการลักลอบทำแร่ฯ ตรวจพบว่าที่ร้านของจำเลยทั้งสามไม่มีแร่อยู่ตามบัญชีแสดงแร่คงเหลือ จำเลยทั้งสามอ้างว่านำแร่ไปแต่งและฝากที่นอกร้านรับซื้อแร่เป็นเหตุให้แร่ขาดบัญชีไป เมื่อการนำแร่ออกจากสถานที่ซื้อแร่โดยไม่ได้รับอนุญาตขนแร่ เป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎหมาย จำเลยทั้งสามจะอ้างเหตุดังกล่าวเป็นการพิสูจน์ว่าการที่แร่ขาดบัญชีมิใช่ความผิดของจำเลยหาได้ไม่ การกระทำของจำเลยทั้งสามเป็นความผิดตามโจทก์ฟ้องพิพากษายืน(สมบูรณ์ ฤกษ์สำราญ-ไพรัช วงศ์วัฒนะ-ไพจิตร วิเศษโกสิน)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดมีจำเลยที่ 3 เป็นผู้จัดการจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นผู้ได้รับใบอนุญาตให้ซื้อแร่ ต้องเก็บแร่ไว้ในสถานซื้อแร่ของจำเลยจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 โดยจำเลยที่ 3 ได้ทำให้แร่ดีบุกและแร่วุลแฟรมขาดหายไปจากบัญชีแสดงแร่คงเหลือของจำเลย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510ที่แก้ไขแล้ว มาตรา 10, 17, 152 ตรีจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยทั้งสามมีความผิดตามฟ้อง ลงโทษปรับจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 152 ตรีแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแร่ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 มาตรา 25 มีใจความว่าในกรณีที่ปรากฏว่าแร่ขาดหายไปจากบัญชีแสดงแร่คงเหลือของผู้รับใบอนุญาตซื้อแร่โดยไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่า การขาดหายของแร่นั้นมิได้เกิดจากความผิดของตน ผู้รับใบอนุญาตซื้อแร่ต้องระวางโทษ ฯลฯ และตามกฎกระทรวงฉบับที่ 29 (พ.ศ. 2517)ออกตามความในพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 กำหนดให้ผู้รับใบอนุญตซื้อแร่ต้องเก็บแร่ไว้ในสถานที่ที่ระบุไว้ในใบอนุญาตซื้อแร่ หรือในสถานที่เก็บแร่ที่ตนได้รับอนุญาตแสดงว่าผู้รับใบอนุญาตซื้อแร่จะต้องเก็บแร่ที่ซื้อไว้ ณ สถานที่ซึ่งระบุไว้เท่านั้น จะนำแร่ไปเก็บนอกสถานที่ดังกล่าวไม่ได้ การขนย้ายจะกระทำได้ก็ต้องขออนุญาตตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 108 และการขนแร่จากที่แห่งหนึ่งไปยังอีกแห่งหนึ่งที่กำหนดในใบอนุญาตแต่ละคราวต้องขนได้ตามปริมาณที่กำหนดในใบอนุญาตเท่านั้น จะเห็นได้ว่าตามพระราชบัญญัตินี้มุ่งหมายที่จะควบคุมทั้งจำนวนแร่ และสถานที่เก็บแร่ กล่าวคือ ให้เก็บได้เฉพาะสถานที่ตามที่ระบุไว้ในใบอนุญาตเท่านั้น ถ้าจะขนย้ายก็ต้องได้รับอนุญาตทั้งการขนแต่ละครั้งต้องขนตามปริมาณที่กำหนดในใบอนุญาต ดังนั้นการที่จำเลยทั้งสามต้องการขนแร่ออกนอกสถานที่เก็บแร่ตามใบอนุญาตก็ต้องขออนุญาต แต่ไม่ปรากฏหลักฐานว่าจำเลยทั้งสามได้ขออนุญาต การขนแร่ดังกล่าวจึงเป็นการไม่ชอบ ในวันเกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ของศูนย์ปฏิบัติการปราบปรามการลักลอบทำแร่ฯ ตรวจพบว่าที่ร้านของจำเลยทั้งสามไม่มีแร่อยู่ตามบัญชีแสดงแร่คงเหลือ จำเลยทั้งสามอ้างว่านำแร่ไปแต่งและฝากที่นอกร้านรับซื้อแร่เป็นเหตุให้แร่ขาดบัญชีไป เมื่อการนำแร่ออกจากสถานที่ซื้อแร่โดยไม่ได้รับอนุญาตขนแร่ เป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎหมาย จำเลยทั้งสามจะอ้างเหตุดังกล่าวเป็นการพิสูจน์ว่าการที่แร่ขาดบัญชีมิใช่ความผิดของจำเลยหาได้ไม่ การกระทำของจำเลยทั้งสามเป็นความผิดตามโจทก์ฟ้องพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4449 - 4450/2530พนักงานอัยการ จังหวัดระนองโจทก์นายอำนวย กิติตพงษ์พิศาล กับพวกจำเลย พ.ร.บ.แร่ พ.ศ.2510 ม. 108, ม. 152 ตรีจำเลยผู้รับใบอนุญาตซื้อแร่นำแร่ออกจากสถานที่ซื้อแร่ไปแต่งและฝากไว้ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตให้ขนแร่ การขนแร่ออกนอกสถานที่ซื้อแร่จึงเป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนต่อพระราชบัญญัติแร่ มาตรา 108 จำเลยจะอ้างเหตุดังกล่าวมาเป็นข้อพิสูจน์ตามมาตรา 152 ตรีว่าการที่แร่ขาดบัญชีมิใช่ความผิดของจำเลยหาได้ไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดมีจำเลยที่ 3 เป็นผู้จัดการจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นผู้ได้รับใบอนุญาตให้ซื้อแร่ ต้องเก็บแร่ไว้ในสถานซื้อแร่ของจำเลยจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 โดยจำเลยที่ 3 ได้ทำให้แร่ดีบุกและแร่วุลแฟรมขาดหายไปจากบัญชีแสดงแร่คงเหลือของจำเลย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510ที่แก้ไขแล้ว มาตรา 10, 17, 152 ตรีจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยทั้งสามมีความผิดตามฟ้อง ลงโทษปรับจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 152 ตรีแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแร่ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 มาตรา 25 มีใจความว่าในกรณีที่ปรากฏว่าแร่ขาดหายไปจากบัญชีแสดงแร่คงเหลือของผู้รับใบอนุญาตซื้อแร่โดยไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่า การขาดหายของแร่นั้นมิได้เกิดจากความผิดของตน ผู้รับใบอนุญาตซื้อแร่ต้องระวางโทษ ฯลฯ และตามกฎกระทรวงฉบับที่ 29 (พ.ศ. 2517)ออกตามความในพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 กำหนดให้ผู้รับใบอนุญตซื้อแร่ต้องเก็บแร่ไว้ในสถานที่ที่ระบุไว้ในใบอนุญาตซื้อแร่ หรือในสถานที่เก็บแร่ที่ตนได้รับอนุญาตแสดงว่าผู้รับใบอนุญาตซื้อแร่จะต้องเก็บแร่ที่ซื้อไว้ ณ สถานที่ซึ่งระบุไว้เท่านั้น จะนำแร่ไปเก็บนอกสถานที่ดังกล่าวไม่ได้ การขนย้ายจะกระทำได้ก็ต้องขออนุญาตตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 108 และการขนแร่จากที่แห่งหนึ่งไปยังอีกแห่งหนึ่งที่กำหนดในใบอนุญาตแต่ละคราวต้องขนได้ตามปริมาณที่กำหนดในใบอนุญาตเท่านั้น จะเห็นได้ว่าตามพระราชบัญญัตินี้มุ่งหมายที่จะควบคุมทั้งจำนวนแร่ และสถานที่เก็บแร่ กล่าวคือ ให้เก็บได้เฉพาะสถานที่ตามที่ระบุไว้ในใบอนุญาตเท่านั้น ถ้าจะขนย้ายก็ต้องได้รับอนุญาตทั้งการขนแต่ละครั้งต้องขนตามปริมาณที่กำหนดในใบอนุญาต ดังนั้นการที่จำเลยทั้งสามต้องการขนแร่ออกนอกสถานที่เก็บแร่ตามใบอนุญาตก็ต้องขออนุญาต แต่ไม่ปรากฏหลักฐานว่าจำเลยทั้งสามได้ขออนุญาต การขนแร่ดังกล่าวจึงเป็นการไม่ชอบ ในวันเกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ของศูนย์ปฏิบัติการปราบปรามการลักลอบทำแร่ฯ ตรวจพบว่าที่ร้านของจำเลยทั้งสามไม่มีแร่อยู่ตามบัญชีแสดงแร่คงเหลือ จำเลยทั้งสามอ้างว่านำแร่ไปแต่งและฝากที่นอกร้านรับซื้อแร่เป็นเหตุให้แร่ขาดบัญชีไป เมื่อการนำแร่ออกจากสถานที่ซื้อแร่โดยไม่ได้รับอนุญาตขนแร่ เป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎหมาย จำเลยทั้งสามจะอ้างเหตุดังกล่าวเป็นการพิสูจน์ว่าการที่แร่ขาดบัญชีมิใช่ความผิดของจำเลยหาได้ไม่ การกระทำของจำเลยทั้งสามเป็นความผิดตามโจทก์ฟ้องพิพากษายืน(สมบูรณ์ ฤกษ์สำราญ-ไพรัช วงศ์วัฒนะ-ไพจิตร วิเศษโกสิน)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ