กฎกระทรวงกฎกระทรวงกำหนดลักษณะของประเภทภาพยนตร์พ.ศ. ๒๕๕๒[๑] อาศัยอำนาจตามความในมาตรา๖ และมาตรา ๒๖ วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติภาพยนตร์และวีดิทัศน์ พ.ศ. ๒๕๕๑อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๓ มาตรา ๔๑ มาตรา ๔๓ และมาตรา ๔๕ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ ภาพยนตร์ที่ส่งเสริมการเรียนรู้และควรส่งเสริมให้มีการดูมีลักษณะอย่างหนึ่งอย่างใด ดังต่อไปนี้(๑)เนื้อหาส่งเสริมการศึกษา จริยธรรม ศิลปวัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมประเพณีหรือศีลธรรมอันดีของชาติ(๒)เนื้อหาส่งเสริมความรู้หรือความเข้าใจในการพัฒนาสังคม ครอบครัว หรือคุณภาพชีวิต หรือการรักษาทรัพยากรธรรมชาติหรือสิ่งแวดล้อม(๓)เนื้อหาส่งเสริมความรู้ ความเข้าใจ ความรับผิดชอบหรือจิตสำนึกเกี่ยวกับการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขหรือประวัติศาสตร์ของชาติข้อ ๒ ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้ดูทั่วไป มีลักษณะดังต่อไปนี้(๑)เนื้อหาที่ให้ความรู้หรือก่อให้เกิดประโยชน์ต่อการดำเนินชีวิตประจำวันของประชาชน หรือให้ความบันเทิงเป็นการทั่วไป(๒)ไม่มีลักษณะของภาพยนตร์ตามข้อ ๓ ข้อ ๔ และข้อ ๕ข้อ ๓ ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่สิบสามปีขึ้นไปต้องไม่มีลักษณะ ดังต่อไปนี้(๑)เนื้อหาที่น่ากลัวสยองขวัญ หรือแสดงการกระทำที่รุนแรง ทารุณโหดร้ายหรือขาดมนุษยธรรม(๒)เนื้อหาที่แสดงพฤติกรรมทางเพศที่ส่อไปในทางลามกอนาจาร(๓)เนื้อหาที่แสดงวิธีการก่ออาชญากรรมหรือใช้อาวุธซึ่งอาจชักจูงหรือส่งเสริมให้เกิดพฤติกรรมเลียนแบบ(๔)เนื้อหาที่แสดงวิธีการใช้สารเสพติด(๕)เนื้อหาเกี่ยวกับลัทธิหรือคำสั่งสอนที่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยศีลธรรมอันดีหรือขนบธรรมเนียมประเพณี ซึ่งอาจชักจูงให้ผู้ชมหลงเชื่อ(๖)ใช้ภาษาที่ไม่เหมาะสมในลักษณะของคำหยาบคายหรือลามกข้อ ๔ ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่สิบห้าปีขึ้นไปต้องไม่มีลักษณะ ดังต่อไปนี้(๑)เนื้อหาที่สยองขวัญ หรือแสดงการกระทำที่รุนแรง ทารุณโหดร้าย หรือขาดมนุษยธรรม(๒)เนื้อหาที่แสดงพฤติกรรมทางเพศที่ส่อไปในทางลามกอนาจาร(๓)เนื้อหาที่แสดงวิธีการก่ออาชญากรรมหรือใช้อาวุธซึ่งอาจชักจูงหรือส่งเสริมให้เกิดพฤติกรรมเลียนแบบ(๔)เนื้อหาที่แสดงวิธีการใช้สารเสพติด(๕)เนื้อหาเกี่ยวกับลัทธิหรือคำสั่งสอนที่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยศีลธรรมอันดีหรือขนบธรรมเนียมประเพณี ซึ่งอาจชักจูงให้ผู้ชมหลงเชื่อข้อ ๕ ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่สิบแปดปีขึ้นไปต้องไม่มีลักษณะ ดังต่อไปนี้(๑)เนื้อหาที่แสดงการมีเพศสัมพันธ์ที่เห็นอวัยวะเพศ(๒)เนื้อหาที่แสดงวิธีการก่ออาชญากรรมที่มีผลกระทบต่อสังคมอย่างรุนแรงและอาจชักจูงหรือส่งเสริมให้เกิดพฤติกรรมเลียนแบบ(๓)เนื้อหาที่แสดงวิธีการใช้สารเสพติดซึ่งอาจชักจูงใจให้ผู้ชมเกิดพฤติกรรมเลียนแบบข้อ ๖ ภาพยนตร์ที่ห้ามผู้มีอายุต่ำกว่ายี่สิบปีดูมีลักษณะอย่างหนึ่งอย่างใด ดังต่อไปนี้(๑)เนื้อหาที่แสดงการมีเพศสัมพันธ์ที่เห็นอวัยวะเพศหรือการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองหรือผู้อื่น(๒)เนื้อหาที่แสดงวิธีการก่ออาชญากรรมซึ่งอาจชักจูงหรือส่งเสริมให้เกิดพฤติกรรมเลียนแบบ(๓)เนื้อหาที่แสดงวิธีการใช้สารเสพติด(๔)เนื้อหาเกี่ยวกับลัทธิหรือคำสั่งสอนที่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยศีลธรรมอันดีหรือขนบธรรมเนียมประเพณี ซึ่งอาจชักจูงให้ผู้ชมหลงเชื่อข้อ ๗ ภาพยนตร์ที่ห้ามเผยแพร่ในราชอาณาจักรมีลักษณะอย่างหนึ่งอย่างใด ดังต่อไปนี้(๑)เนื้อหาที่กระทบกระเทือนต่อสถาบันพระมหากษัตริย์หรือการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข(๒)สาระสำคัญของเรื่องเป็นการเหยียดหยามหรือนำความเสื่อมเสียมาสู่ศาสนา หรือไม่เคารพต่อปูชนียบุคคลปูชนียสถาน หรือปูชนียวัตถุ(๓)เนื้อหาที่ก่อให้เกิดการแตกความสามัคคีระหว่างคนในชาติ(๔)เนื้อหาที่กระทบกระเทือนต่อสัมพันธไมตรีระหว่างประเทศ(๕)สาระสำคัญของเรื่องเกี่ยวกับการมีเพศสัมพันธ์(๖)เนื้อหาที่แสดงการมีเพศสัมพันธ์ที่เห็นอวัยวะเพศให้ไว้ ณ วันที่ ๔สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๒ธีระ สลักเพชรรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมหมายเหตุ :-เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๒๖วรรคสองแห่งพระราชบัญญัติภาพยนตร์และวีดิทัศน์ พ.ศ. ๒๕๕๑บัญญัติให้รัฐมนตรีออกกฎกระทรวงกำหนดหลักเกณฑ์ในการกำหนดว่าภาพยนตร์ลักษณะใดควรจัดอยู่ในภาพยนตร์ประเภทใดจึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้ปริญสินีย์/ผู้จัดทำ๒๕ เมษายน ๒๕๕๕วิชพงษ์/ผู้ตรวจ๓๐ เมษายน ๒๕๕๕[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๒๖/ตอนที่ ๕๒ ก/หน้า ๑๓/๑๐ สิงหาคม ๒๕๕๒