คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 822/2541หลักกฎหมาย: ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานนำเข้ายางกัญชาและฐานพยายามส่งออกยางกัญชา จำคุกกระทงละ 2 ปี โดยปรับบทว่าความผิดฐานมีไว้ในครอบครองเป็นกรรมเดียวกับฐานพยายามส่งออก ให้ลงโทษฐานพยายามส่งออกซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้โดยยังคงให้ลงโทษจำเลยฐานนำเข้ายางกัญชา และฐานพยายามส่งออกยางกัญชา จำคุกกระทงละ 2 ปี แต่ปรับบท เป็นว่าความผิดฐานมีไว้ในครอบครองเป็นกรรมเดียวกับฐานนำเข้า ให้ลงโทษฐานนำเข้าอันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด ดังนี้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงเป็นการแก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นเพียงเล็กน้อย และให้ลงโทษจำคุกจำเลยกระทงละไม่เกิน 5 ปีจึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่ง ที่จำเลยฎีกาว่า การกระทำของจำเลยมีเจตนาเดียวคือนำยางกัญชา ของกลางจำนวนเดียวกันจากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินเพื่อไปเขตบริหารพิเศษฮ่องกง โดยจำเลยครอบครองยางกัญชาจำนวนดังกล่าวต่อเนื่องกันจนกระทั่งถูกจับการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานมียางกัญชาไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตเพียงกรรมเดียว ไม่เป็นความผิดฐานนำเข้าและพยายามส่งออกยางกัญชาดังกล่าวแต่อย่างใด แต่โจทก์บรรยายฟ้องแยกการกระทำของจำเลยว่าเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายจึงมีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ปัญหาว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย จำเลยยกขึ้นอ้างได้แม้จะไม่ได้ยกขึ้นในศาลล่างทั้งสองตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสองประกอบมาตรา 225 โจทก์บรรยายฟ้องว่า เมื่อวันที่20 ธันวาคม 2539 จำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกันกล่าวคือ ก. จำเลยมียางกัญชา จำนวน 15 แท่ง น้ำหนัก 4,974 กรัม ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ข.จำเลย นำยางกัญชาตามข้อ ก. จากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบิน และ ค. หลังจากนั้น จำเลยส่งยางกัญชาซึ่งจำเลยมีไว้ในครอบครองตามข้อ ก. และนำเข้ามาในราชอาณาจักรไทยตามข้อ ข. ออกนอกราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินไปยังเขตบริหารพิเศษฮ่องกง จำเลยลงมือกระทำความผิดแล้วแต่กระทำไปไม่ตลอด เพราะเจ้าพนักงานตรวจพบก่อนที่จำเลยจะขึ้นเครื่องบิน เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยกระเป๋า 1 ใบ รองเท้า 1 คู่ ซึ่งจำเลยใช้ซุกซ่อนยางกัญชาดังกล่าวเป็นของกลาง เหตุเกิดที่แขวงตลาดบางเขนเขตดอนเมืองกรุงเทพมหานครดังนี้ฟ้องโจทก์ข้อค.ได้กล่าวถึงการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดในข้อหาพยายามส่งยางกัญชาของกลางออกนอกราชอาณาจักรโดยกล่าวถึงข้อเท็จจริงและรายละเอียดที่เกี่ยวกับเวลาและสถานที่อีกทั้งบุคคลหรือสิ่งของที่เกี่ยวข้องพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) แล้วฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุมโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2539 เวลาประมาณ18 นาฬิกา จำเลยมียางกัญชา อันเป็นยาเสพติดให้โทษในประเภท 5จำนวน 15 แท่ง น้ำหนัก 4,974 กรัม ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตและจำเลยได้นำยางกัญชาที่จำเลยมีไว้ในครอบครองจำนวน 15 แท่งดังกล่าว จากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด อันเป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมาย หลังจากนั้นจำเลยส่งยางกัญชาที่จำเลยมีไว้ในครอบครองและนำเข้ามาในราชอาณาจักร จำนวน 15 แท่ง นั้นออกนอกราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด ไปยังประเทศฮ่องกง (ที่ถูกคือเขตบริหารพิเศษฮ่องกง) แต่กระทำไปไม่ตลอดเพราะเจ้าพนักงานตรวจพบและจับจำเลยได้เสียก่อน ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8,26, 75, 76, 102 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91พระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 3, 7 ริบของกลางทั้งหมดจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8, 26,75, 76, 102 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91 พระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534มาตรา 3, 7 ลงโทษฐานนำเข้ายางกัญชาจำคุก 4 ปี ฐานพยายามส่งออกยางกัญชาโดยถือเป็นความผิดสำเร็จอันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดจำคุก 4 ปี รวมจำคุก 8 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 4 ปี ริบของกลางทั้งหมดจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 26 วรรคหนึ่ง, 75 วรรคหนึ่ง,76 วรรคหนึ่ง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 ฐานมีไว้ในครอบครองและนำเข้าซึ่งยางกัญชาเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทลงโทษฐานนำเข้ายางกัญชาอันเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 4 ปี กระทงหนึ่งฐานพยายามส่งออกซึ่งยางกัญชาต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นเช่นเดียวกับผู้กระทำความผิดสำเร็จ ตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534มาตรา 7 จำคุก 4 ปี อีกกระทงหนึ่ง รวมจำคุก 8 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 4 ปี นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานนำเข้ายางกัญชาและฐานพยายามส่งออกยางกัญชา จำคุกกระทงละ2 ปี โดยปรับบทว่า ความผิดฐานมีไว้ในครอบครองเป็นกรรมเดียวกับฐานพยายามส่งออก ให้ลงโทษฐานพยายามส่งออกซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้โดยยังคงให้ลงโทษจำเลยฐานนำเข้ายางกัญชาและฐานพยายามส่งออกยางกัญชา จำคุกกระทงละ2 ปี แต่ปรับบทเป็นว่าความผิดฐานมีไว้ในครอบครองเป็นกรรมเดียวกับฐานนำเข้าให้ลงโทษฐานนำเข้าอันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดดังนี้ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงเป็นการแก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นเพียงเล็กน้อย และให้ลงโทษจำคุกจำเลยกระทงละไม่เกิน 5 ปีต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่ง ที่จำเลยฎีกาว่าการกระทำของจำเลยมีเจตนาเดียวคือ นำยางกัญชาของกลางจำนวนเดียวกันจากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด เพื่อไปเขตบริหารพิเศษฮ่องกงโดยจำเลยครอบครองยางกัญชาจำนวนดังกล่าวต่อเนื่องกันจนกระทั่งถูกจับ การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานมียางกัญชาไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตเพียงกรรมเดียว ไม่เป็นความผิดฐานนำเข้าและพยายามส่งออกยางกัญชาดังกล่าวแต่อย่างใด แต่โจทก์บรรยายฟ้องแยกการกระทำของจำเลยว่าเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่า ฎีกาของจำเลยข้อนี้เป็นปัญหาข้อเท็จจริง เพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายจึงมีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง และที่จำเลยฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษนั้น ก็เป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการลงโทษของศาลอุทธรณ์เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเช่นเดียวกัน ทั้งสองกรณีต้องห้ามฎีกาตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ คงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยเพียงว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่โดยจำเลยฎีกาว่า ฟ้องโจทก์กล่าวอ้างว่าจำเลยลงมือกระทำความผิดฐานส่งออกยางกัญชาแล้วแต่กระทำไปไม่ตลอด โดยไม่ได้บรรยายฟ้องว่ากระทำอย่างไร แค่ไหน เพียงใด ที่ถือว่าจำเลยลงมือกระทำความผิดเพราะการพยายามกระทำความผิดแตกต่างไปจากการกระทำที่อยู่ในขั้นตระเตรียมการกระทำความผิด ฟ้องโจทก์ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 เห็นว่า ปัญหาว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย จำเลยยกขึ้นอ้างได้ แม้ว่าจะไม่ได้ยกขึ้นในศาลล่างทั้งสอง ทั้งนี้ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225 คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2539 เวลาประมาณ 18 นาฬิกาจำเลยกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน กล่าวคือก. จำเลยมียางกัญชา จำนวน 15 แท่ง น้ำหนัก 4,974 กรัม ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ข. จำเลยนำยางกัญชาตามข้อ ก.จากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด และ ค. หลังจากนั้น จำเลยส่งยางกัญชา ซึ่งจำเลยมีไว้ในครอบครองตามข้อ ก. และนำเข้ามาในราชอาณาจักรไทยตามข้อ ข. ออกนอกราชอาณาจักรไทย โดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด ไปยังเขตบริหารพิเศษฮ่องกง จำเลยลงมือกระทำความผิดแล้วแต่กระทำไปไม่ตลอด เพราะเจ้าพนักงานตรวจพบการกระทำของจำเลยดังกล่าวก่อนที่จำเลยจะขึ้นเครื่องบินโดยสาร จำเลยจึงไม่สามารถส่งยางกัญชาดังกล่าวออกไปนอกราชอาณาจักรไทยได้ เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยกระเป๋า 1 ใบ รองเท้า 1 คู่ ซึ่งจำเลยใช้ซุกซ่อนยางกัญชาดังกล่าวเป็นของกลาง เหตุตามข้อ ก. ข. และ ค. เกิดที่แขวงตลาดบางเขนเขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร ดังนี้ ฟ้องโจทก์ข้อ ค. จึงได้กล่าวถึงการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดในข้อหาพยายามส่งยางกัญชาของกลางออกนอกราชอาณาจักรโดยกล่าวถึงข้อเท็จจริงและรายละเอียดที่เกี่ยวกับเวลาและสถานที่ซึ่งเกิดการกระทำผิดในข้อหาดังกล่าว อีกทั้งบุคคลหรือสิ่งของที่เกี่ยวข้องพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) แล้ว ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุมฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 822/2541พนักงานอัยการ สำนักงาน อัยการ สูงสุดโจทก์นาย เบน ท์ แดน พีเดอเสนจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 195 วรรคสอง, ม. 218, ม. 225ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานนำเข้ายางกัญชาและฐานพยายามส่งออกยางกัญชา จำคุกกระทงละ 2 ปี โดยปรับบทว่าความผิดฐานมีไว้ในครอบครองเป็นกรรมเดียวกับฐานพยายามส่งออก ให้ลงโทษฐานพยายามส่งออกซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้โดยยังคงให้ลงโทษจำเลยฐานนำเข้ายางกัญชา และฐานพยายามส่งออกยางกัญชา จำคุกกระทงละ 2 ปี แต่ปรับบท เป็นว่าความผิดฐานมีไว้ในครอบครองเป็นกรรมเดียวกับฐานนำเข้า ให้ลงโทษฐานนำเข้าอันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด ดังนี้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงเป็นการแก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นเพียงเล็กน้อย และให้ลงโทษจำคุกจำเลยกระทงละไม่เกิน 5 ปีจึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่ง ที่จำเลยฎีกาว่า การกระทำของจำเลยมีเจตนาเดียวคือนำยางกัญชา ของกลางจำนวนเดียวกันจากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินเพื่อไปเขตบริหารพิเศษฮ่องกง โดยจำเลยครอบครองยางกัญชาจำนวนดังกล่าวต่อเนื่องกันจนกระทั่งถูกจับการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานมียางกัญชาไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตเพียงกรรมเดียว ไม่เป็นความผิดฐานนำเข้าและพยายามส่งออกยางกัญชาดังกล่าวแต่อย่างใด แต่โจทก์บรรยายฟ้องแยกการกระทำของจำเลยว่าเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายจึงมีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ปัญหาว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย จำเลยยกขึ้นอ้างได้แม้จะไม่ได้ยกขึ้นในศาลล่างทั้งสองตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสองประกอบมาตรา 225 โจทก์บรรยายฟ้องว่า เมื่อวันที่20 ธันวาคม 2539 จำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกันกล่าวคือ ก. จำเลยมียางกัญชา จำนวน 15 แท่ง น้ำหนัก 4,974 กรัม ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ข.จำเลย นำยางกัญชาตามข้อ ก. จากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบิน และ ค. หลังจากนั้น จำเลยส่งยางกัญชาซึ่งจำเลยมีไว้ในครอบครองตามข้อ ก. และนำเข้ามาในราชอาณาจักรไทยตามข้อ ข. ออกนอกราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินไปยังเขตบริหารพิเศษฮ่องกง จำเลยลงมือกระทำความผิดแล้วแต่กระทำไปไม่ตลอด เพราะเจ้าพนักงานตรวจพบก่อนที่จำเลยจะขึ้นเครื่องบิน เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยกระเป๋า 1 ใบ รองเท้า 1 คู่ ซึ่งจำเลยใช้ซุกซ่อนยางกัญชาดังกล่าวเป็นของกลาง เหตุเกิดที่แขวงตลาดบางเขนเขตดอนเมืองกรุงเทพมหานครดังนี้ฟ้องโจทก์ข้อค.ได้กล่าวถึงการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดในข้อหาพยายามส่งยางกัญชาของกลางออกนอกราชอาณาจักรโดยกล่าวถึงข้อเท็จจริงและรายละเอียดที่เกี่ยวกับเวลาและสถานที่อีกทั้งบุคคลหรือสิ่งของที่เกี่ยวข้องพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) แล้วฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุมโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2539 เวลาประมาณ18 นาฬิกา จำเลยมียางกัญชา อันเป็นยาเสพติดให้โทษในประเภท 5จำนวน 15 แท่ง น้ำหนัก 4,974 กรัม ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตและจำเลยได้นำยางกัญชาที่จำเลยมีไว้ในครอบครองจำนวน 15 แท่งดังกล่าว จากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด อันเป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมาย หลังจากนั้นจำเลยส่งยางกัญชาที่จำเลยมีไว้ในครอบครองและนำเข้ามาในราชอาณาจักร จำนวน 15 แท่ง นั้นออกนอกราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด ไปยังประเทศฮ่องกง (ที่ถูกคือเขตบริหารพิเศษฮ่องกง) แต่กระทำไปไม่ตลอดเพราะเจ้าพนักงานตรวจพบและจับจำเลยได้เสียก่อน ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8,26, 75, 76, 102 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91พระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 3, 7 ริบของกลางทั้งหมดจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8, 26,75, 76, 102 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91 พระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534มาตรา 3, 7 ลงโทษฐานนำเข้ายางกัญชาจำคุก 4 ปี ฐานพยายามส่งออกยางกัญชาโดยถือเป็นความผิดสำเร็จอันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดจำคุก 4 ปี รวมจำคุก 8 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 4 ปี ริบของกลางทั้งหมดจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 26 วรรคหนึ่ง, 75 วรรคหนึ่ง,76 วรรคหนึ่ง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 ฐานมีไว้ในครอบครองและนำเข้าซึ่งยางกัญชาเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทลงโทษฐานนำเข้ายางกัญชาอันเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 4 ปี กระทงหนึ่งฐานพยายามส่งออกซึ่งยางกัญชาต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นเช่นเดียวกับผู้กระทำความผิดสำเร็จ ตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534มาตรา 7 จำคุก 4 ปี อีกกระทงหนึ่ง รวมจำคุก 8 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 4 ปี นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานนำเข้ายางกัญชาและฐานพยายามส่งออกยางกัญชา จำคุกกระทงละ2 ปี โดยปรับบทว่า ความผิดฐานมีไว้ในครอบครองเป็นกรรมเดียวกับฐานพยายามส่งออก ให้ลงโทษฐานพยายามส่งออกซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้โดยยังคงให้ลงโทษจำเลยฐานนำเข้ายางกัญชาและฐานพยายามส่งออกยางกัญชา จำคุกกระทงละ2 ปี แต่ปรับบทเป็นว่าความผิดฐานมีไว้ในครอบครองเป็นกรรมเดียวกับฐานนำเข้าให้ลงโทษฐานนำเข้าอันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดดังนี้ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงเป็นการแก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นเพียงเล็กน้อย และให้ลงโทษจำคุกจำเลยกระทงละไม่เกิน 5 ปีต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่ง ที่จำเลยฎีกาว่าการกระทำของจำเลยมีเจตนาเดียวคือ นำยางกัญชาของกลางจำนวนเดียวกันจากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด เพื่อไปเขตบริหารพิเศษฮ่องกงโดยจำเลยครอบครองยางกัญชาจำนวนดังกล่าวต่อเนื่องกันจนกระทั่งถูกจับ การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานมียางกัญชาไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตเพียงกรรมเดียว ไม่เป็นความผิดฐานนำเข้าและพยายามส่งออกยางกัญชาดังกล่าวแต่อย่างใด แต่โจทก์บรรยายฟ้องแยกการกระทำของจำเลยว่าเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่า ฎีกาของจำเลยข้อนี้เป็นปัญหาข้อเท็จจริง เพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายจึงมีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง และที่จำเลยฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษนั้น ก็เป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการลงโทษของศาลอุทธรณ์เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเช่นเดียวกัน ทั้งสองกรณีต้องห้ามฎีกาตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ คงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยเพียงว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่โดยจำเลยฎีกาว่า ฟ้องโจทก์กล่าวอ้างว่าจำเลยลงมือกระทำความผิดฐานส่งออกยางกัญชาแล้วแต่กระทำไปไม่ตลอด โดยไม่ได้บรรยายฟ้องว่ากระทำอย่างไร แค่ไหน เพียงใด ที่ถือว่าจำเลยลงมือกระทำความผิดเพราะการพยายามกระทำความผิดแตกต่างไปจากการกระทำที่อยู่ในขั้นตระเตรียมการกระทำความผิด ฟ้องโจทก์ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 เห็นว่า ปัญหาว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย จำเลยยกขึ้นอ้างได้ แม้ว่าจะไม่ได้ยกขึ้นในศาลล่างทั้งสอง ทั้งนี้ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225 คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2539 เวลาประมาณ 18 นาฬิกาจำเลยกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน กล่าวคือก. จำเลยมียางกัญชา จำนวน 15 แท่ง น้ำหนัก 4,974 กรัม ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ข. จำเลยนำยางกัญชาตามข้อ ก.จากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด และ ค. หลังจากนั้น จำเลยส่งยางกัญชา ซึ่งจำเลยมีไว้ในครอบครองตามข้อ ก. และนำเข้ามาในราชอาณาจักรไทยตามข้อ ข. ออกนอกราชอาณาจักรไทย โดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด ไปยังเขตบริหารพิเศษฮ่องกง จำเลยลงมือกระทำความผิดแล้วแต่กระทำไปไม่ตลอด เพราะเจ้าพนักงานตรวจพบการกระทำของจำเลยดังกล่าวก่อนที่จำเลยจะขึ้นเครื่องบินโดยสาร จำเลยจึงไม่สามารถส่งยางกัญชาดังกล่าวออกไปนอกราชอาณาจักรไทยได้ เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยกระเป๋า 1 ใบ รองเท้า 1 คู่ ซึ่งจำเลยใช้ซุกซ่อนยางกัญชาดังกล่าวเป็นของกลาง เหตุตามข้อ ก. ข. และ ค. เกิดที่แขวงตลาดบางเขนเขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร ดังนี้ ฟ้องโจทก์ข้อ ค. จึงได้กล่าวถึงการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดในข้อหาพยายามส่งยางกัญชาของกลางออกนอกราชอาณาจักรโดยกล่าวถึงข้อเท็จจริงและรายละเอียดที่เกี่ยวกับเวลาและสถานที่ซึ่งเกิดการกระทำผิดในข้อหาดังกล่าว อีกทั้งบุคคลหรือสิ่งของที่เกี่ยวข้องพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) แล้ว ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุมฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ไพฑูรย์ แสงจันทร์เทศ-วุฒิ คราวุฒิ-อำนวย หมวดเมือง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุโทษที่โจทก์ขอให้ลงแก่จำเลยในคดีนี้มีอัตราโทษจำคุกขั้นต่ำไม่ถึง 5 ปี เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพ ศาลจึงพิพากษาลงโทษจำเลยโดยไม่ต้องสืบพยานตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 176เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพและศาลได้พิพากษาลงโทษตามฟ้องของบางคดีศาลฎีกาวินิจฉัยให้ บางคดีศาลฎีกาไม่วินิจฉัยให้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับว่า การอุทธรณ์โจทก์แล้วยังมีจำเลยที่ไม่พอใจคำพิพากษาและได้อุทธรณ์โต้แย้งคำพิพากษาจนคดีขึ้นสู่ศาลฎีกาเป็นจำนวนมากเป็นอุทธรณ์โต้แย้งปัญหาข้อกฎหมายหรือว่าโต้แย้งปัญหาข้อเท็จจริง 1. กรณีที่ศาลฎีกาไม่วินิจฉัยให้โดยอ้างเหตุแตกต่างกันดังนี้ 1.1 เมื่อรับสารภาพแล้วต้องฟังข้อเท็จจริงตามฟ้อง จะอุทธรณ์ภายหลังไม่ได้ เพราะไม่ได้โต้เถียงกันไว้ในศาลชั้นต้น เช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 573/2528,1659/2534 เป็นต้น 1.2 เป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่จำเลยให้การรับสารภาพแล้วเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1706/2530 1.3 เป็นข้อที่ไม่ได้ว่ากันมาในศาลล่าง ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2342/2532 1.4 เถียงเป็นอย่างอื่นหาได้ไม่ เพราะขัดกับคำรับสารภาพเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4665/2529 1.5 เป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่จำเลยรับสารภาพและยกข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่โดยมิได้ว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5062/2533 ส่วนคดีที่หมายเหตุนี้ศาลฎีกาได้วินิจฉัยไว้แตกต่างจากแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ได้กล่าวข้างต้น กล่าวคือ อ้างเหตุผลว่าเป็นปัญหาข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายจึงมีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกา มีข้อพิจารณาว่า เหตุผลที่ศาลฎีกาวินิจฉัยไว้ต่างกันเช่นนี้เหตุผลใดจะเป็นเหตุผลที่ถูกต้อง ในเบื้องต้นต้องดูว่าคดีต้องห้ามอุทธรณ์หรือฎีกาหรือไม่ หากต้องห้ามก็ต้องใช้เหตุผลตามที่ศาลฎีกาวินิจฉัยไว้ในคดีที่หมายเหตุนี้ กล่าวคือให้เหตุผลว่าเป็นอุทธรณ์หรือฎีกาในข้อเท็จจริง ต้องห้ามอุทธรณ์หรือฎีกา แล้วไม่รับวินิจฉัยให้แต่ถ้าไม่ต้องห้ามก็ใช้เหตุผลอื่นได้แต่เหตุผลของศาลฎีกาที่วินิจฉัยว่าเป็นข้อที่มิได้ว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ (ศาลล่าง) น่าจะเป็นเหตุที่ตรงกับตัวบทมากที่สุด หากข้อเท็จจริงที่ปรากฏตามคำฟ้องของโจทก์มิได้เป็นความผิดตามที่โจทก์เข้าใจ และขอให้ลงโทษตามคำขอท้ายฟ้อง ศาลก็พิพากษาในข้อหาฐานความผิดที่ถูกต้องได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2063/2515 โจทก์ฟ้องว่าจำเลยรับถ้วยเคลือบอย่างเก่าซึ่งฝังอยู่ที่ผนังโบสถ์ซึ่งเป็นวัตถุในทางศาสนา อันเป็นที่สักการะบูชาของประชาชนย่อมมีความหมายแต่เพียงว่า โบสถ์นั้นเป็นที่สักการะบูชาของประชาชน แม้จะเป็นความจริงเช่นนั้น แต่ถ้วยเคลือบอย่างเก่าซึ่งฝังอยู่ที่ผนังโบสถ์ก็เป็นวัตถุที่เห็นได้ชัดว่า ไม่ใช่วัตถุในทางศาสนาซึ่งเป็นที่สักการะบูชาของประชาชนไปด้วย จำเลยรับเอาถ้วยเคลือบนั้นไปจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ทวิ ในคดีดังกล่าวโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335 ทวิ จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง แต่ศาลมิได้ปรับบทลงโทษตามที่โจทก์ขอ หากแต่ปรับบทลงโทษไปตามความผิดที่จำเลยกระทำขึ้น หากจำเลยอุทธรณ์โต้เถียงคำพิพากษาของศาลชั้นต้นหรือฎีกาคัดค้าน คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ในปัญหาข้อกฎหมาย จำเลยย่อมมีสิทธิที่จะกระทำได้ เช่น ในคดีที่หมายเหตุนี้ หากจำเลยอุทธรณ์ว่า ข้อเท็จจริงตามฟ้องของโจทก์เป็นการกระทำกรรมเดียวมิใช่สองกรรมต่างกัน เช่นนี้เป็นการอุทธรณ์ในปัญหาข้อกฎหมายซึ่งศาลก็จะต้องวินิจฉัยให้ ซึ่งเคยมีคดีตัวอย่างที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดต่างกรรมต่างวาระ จำเลยให้การรับสารภาพแต่ศาลพิพากษาเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4816/2529 การที่จำเลยมียาสูบที่มีผู้นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากรอันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ กับมียาสูบจำนวนเดียวกันโดยมิได้ปิดแสตมป์ยาสูบ อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติยาสูบฯในวันเวลาเดียวกัน ดังนี้เห็นได้ว่า จำเลยมีเจตนาในผลอย่างเดียวกันคือการหลีกเลี่ยงที่จะไม่ต้องเสียภาษีอากรตามกฎหมาย ถือได้ว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทแม้โจทก์จะบรรยายฟ้องแยกการกระทำความผิดของจำเลยเป็น 2 ข้อและจำเลยให้การรับสารภาพ ศาลก็ลงโทษจำเลยหลายกรรมเป็นกระทงความผิดไม่ได้ ศิริชัย วัฒนโยธินคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2539 เวลาประมาณ18 นาฬิกา จำเลยมียางกัญชา อันเป็นยาเสพติดให้โทษในประเภท 5จำนวน 15 แท่ง น้ำหนัก 4,974 กรัม ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตและจำเลยได้นำยางกัญชาที่จำเลยมีไว้ในครอบครองจำนวน 15 แท่งดังกล่าว จากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด อันเป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมาย หลังจากนั้นจำเลยส่งยางกัญชาที่จำเลยมีไว้ในครอบครองและนำเข้ามาในราชอาณาจักร จำนวน 15 แท่ง นั้นออกนอกราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด ไปยังประเทศฮ่องกง (ที่ถูกคือเขตบริหารพิเศษฮ่องกง) แต่กระทำไปไม่ตลอดเพราะเจ้าพนักงานตรวจพบและจับจำเลยได้เสียก่อน ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8,26, 75, 76, 102 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91พระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 3, 7 ริบของกลางทั้งหมดจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8, 26,75, 76, 102 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91 พระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534มาตรา 3, 7 ลงโทษฐานนำเข้ายางกัญชาจำคุก 4 ปี ฐานพยายามส่งออกยางกัญชาโดยถือเป็นความผิดสำเร็จอันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดจำคุก 4 ปี รวมจำคุก 8 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 4 ปี ริบของกลางทั้งหมดจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 26 วรรคหนึ่ง, 75 วรรคหนึ่ง,76 วรรคหนึ่ง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 ฐานมีไว้ในครอบครองและนำเข้าซึ่งยางกัญชาเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทลงโทษฐานนำเข้ายางกัญชาอันเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 4 ปี กระทงหนึ่งฐานพยายามส่งออกซึ่งยางกัญชาต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นเช่นเดียวกับผู้กระทำความผิดสำเร็จ ตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534มาตรา 7 จำคุก 4 ปี อีกกระทงหนึ่ง รวมจำคุก 8 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 4 ปี นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานนำเข้ายางกัญชาและฐานพยายามส่งออกยางกัญชา จำคุกกระทงละ2 ปี โดยปรับบทว่า ความผิดฐานมีไว้ในครอบครองเป็นกรรมเดียวกับฐานพยายามส่งออก ให้ลงโทษฐานพยายามส่งออกซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้โดยยังคงให้ลงโทษจำเลยฐานนำเข้ายางกัญชาและฐานพยายามส่งออกยางกัญชา จำคุกกระทงละ2 ปี แต่ปรับบทเป็นว่าความผิดฐานมีไว้ในครอบครองเป็นกรรมเดียวกับฐานนำเข้าให้ลงโทษฐานนำเข้าอันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดดังนี้ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงเป็นการแก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นเพียงเล็กน้อย และให้ลงโทษจำคุกจำเลยกระทงละไม่เกิน 5 ปีต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่ง ที่จำเลยฎีกาว่าการกระทำของจำเลยมีเจตนาเดียวคือ นำยางกัญชาของกลางจำนวนเดียวกันจากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด เพื่อไปเขตบริหารพิเศษฮ่องกงโดยจำเลยครอบครองยางกัญชาจำนวนดังกล่าวต่อเนื่องกันจนกระทั่งถูกจับ การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานมียางกัญชาไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตเพียงกรรมเดียว ไม่เป็นความผิดฐานนำเข้าและพยายามส่งออกยางกัญชาดังกล่าวแต่อย่างใด แต่โจทก์บรรยายฟ้องแยกการกระทำของจำเลยว่าเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่า ฎีกาของจำเลยข้อนี้เป็นปัญหาข้อเท็จจริง เพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายจึงมีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง และที่จำเลยฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษนั้น ก็เป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการลงโทษของศาลอุทธรณ์เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเช่นเดียวกัน ทั้งสองกรณีต้องห้ามฎีกาตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ คงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยเพียงว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่โดยจำเลยฎีกาว่า ฟ้องโจทก์กล่าวอ้างว่าจำเลยลงมือกระทำความผิดฐานส่งออกยางกัญชาแล้วแต่กระทำไปไม่ตลอด โดยไม่ได้บรรยายฟ้องว่ากระทำอย่างไร แค่ไหน เพียงใด ที่ถือว่าจำเลยลงมือกระทำความผิดเพราะการพยายามกระทำความผิดแตกต่างไปจากการกระทำที่อยู่ในขั้นตระเตรียมการกระทำความผิด ฟ้องโจทก์ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 เห็นว่า ปัญหาว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย จำเลยยกขึ้นอ้างได้ แม้ว่าจะไม่ได้ยกขึ้นในศาลล่างทั้งสอง ทั้งนี้ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225 คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2539 เวลาประมาณ 18 นาฬิกาจำเลยกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน กล่าวคือก. จำเลยมียางกัญชา จำนวน 15 แท่ง น้ำหนัก 4,974 กรัม ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ข. จำเลยนำยางกัญชาตามข้อ ก.จากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด และ ค. หลังจากนั้น จำเลยส่งยางกัญชา ซึ่งจำเลยมีไว้ในครอบครองตามข้อ ก. และนำเข้ามาในราชอาณาจักรไทยตามข้อ ข. ออกนอกราชอาณาจักรไทย โดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด ไปยังเขตบริหารพิเศษฮ่องกง จำเลยลงมือกระทำความผิดแล้วแต่กระทำไปไม่ตลอด เพราะเจ้าพนักงานตรวจพบการกระทำของจำเลยดังกล่าวก่อนที่จำเลยจะขึ้นเครื่องบินโดยสาร จำเลยจึงไม่สามารถส่งยางกัญชาดังกล่าวออกไปนอกราชอาณาจักรไทยได้ เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยกระเป๋า 1 ใบ รองเท้า 1 คู่ ซึ่งจำเลยใช้ซุกซ่อนยางกัญชาดังกล่าวเป็นของกลาง เหตุตามข้อ ก. ข. และ ค. เกิดที่แขวงตลาดบางเขนเขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร ดังนี้ ฟ้องโจทก์ข้อ ค. จึงได้กล่าวถึงการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดในข้อหาพยายามส่งยางกัญชาของกลางออกนอกราชอาณาจักรโดยกล่าวถึงข้อเท็จจริงและรายละเอียดที่เกี่ยวกับเวลาและสถานที่ซึ่งเกิดการกระทำผิดในข้อหาดังกล่าว อีกทั้งบุคคลหรือสิ่งของที่เกี่ยวข้องพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) แล้ว ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุมฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 822/2541พนักงานอัยการ สำนักงาน อัยการ สูงสุดโจทก์นาย เบน ท์ แดน พีเดอเสนจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 195 วรรคสอง, ม. 218, ม. 225ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานนำเข้ายางกัญชาและฐานพยายามส่งออกยางกัญชา จำคุกกระทงละ 2 ปี โดยปรับบทว่าความผิดฐานมีไว้ในครอบครองเป็นกรรมเดียวกับฐานพยายามส่งออก ให้ลงโทษฐานพยายามส่งออกซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้โดยยังคงให้ลงโทษจำเลยฐานนำเข้ายางกัญชา และฐานพยายามส่งออกยางกัญชา จำคุกกระทงละ 2 ปี แต่ปรับบท เป็นว่าความผิดฐานมีไว้ในครอบครองเป็นกรรมเดียวกับฐานนำเข้า ให้ลงโทษฐานนำเข้าอันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด ดังนี้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงเป็นการแก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นเพียงเล็กน้อย และให้ลงโทษจำคุกจำเลยกระทงละไม่เกิน 5 ปีจึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่ง ที่จำเลยฎีกาว่า การกระทำของจำเลยมีเจตนาเดียวคือนำยางกัญชา ของกลางจำนวนเดียวกันจากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินเพื่อไปเขตบริหารพิเศษฮ่องกง โดยจำเลยครอบครองยางกัญชาจำนวนดังกล่าวต่อเนื่องกันจนกระทั่งถูกจับการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานมียางกัญชาไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตเพียงกรรมเดียว ไม่เป็นความผิดฐานนำเข้าและพยายามส่งออกยางกัญชาดังกล่าวแต่อย่างใด แต่โจทก์บรรยายฟ้องแยกการกระทำของจำเลยว่าเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายจึงมีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ปัญหาว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย จำเลยยกขึ้นอ้างได้แม้จะไม่ได้ยกขึ้นในศาลล่างทั้งสองตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสองประกอบมาตรา 225 โจทก์บรรยายฟ้องว่า เมื่อวันที่20 ธันวาคม 2539 จำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกันกล่าวคือ ก. จำเลยมียางกัญชา จำนวน 15 แท่ง น้ำหนัก 4,974 กรัม ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ข.จำเลย นำยางกัญชาตามข้อ ก. จากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบิน และ ค. หลังจากนั้น จำเลยส่งยางกัญชาซึ่งจำเลยมีไว้ในครอบครองตามข้อ ก. และนำเข้ามาในราชอาณาจักรไทยตามข้อ ข. ออกนอกราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินไปยังเขตบริหารพิเศษฮ่องกง จำเลยลงมือกระทำความผิดแล้วแต่กระทำไปไม่ตลอด เพราะเจ้าพนักงานตรวจพบก่อนที่จำเลยจะขึ้นเครื่องบิน เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยกระเป๋า 1 ใบ รองเท้า 1 คู่ ซึ่งจำเลยใช้ซุกซ่อนยางกัญชาดังกล่าวเป็นของกลาง เหตุเกิดที่แขวงตลาดบางเขนเขตดอนเมืองกรุงเทพมหานครดังนี้ฟ้องโจทก์ข้อค.ได้กล่าวถึงการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดในข้อหาพยายามส่งยางกัญชาของกลางออกนอกราชอาณาจักรโดยกล่าวถึงข้อเท็จจริงและรายละเอียดที่เกี่ยวกับเวลาและสถานที่อีกทั้งบุคคลหรือสิ่งของที่เกี่ยวข้องพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) แล้วฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุมโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2539 เวลาประมาณ18 นาฬิกา จำเลยมียางกัญชา อันเป็นยาเสพติดให้โทษในประเภท 5จำนวน 15 แท่ง น้ำหนัก 4,974 กรัม ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตและจำเลยได้นำยางกัญชาที่จำเลยมีไว้ในครอบครองจำนวน 15 แท่งดังกล่าว จากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด อันเป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมาย หลังจากนั้นจำเลยส่งยางกัญชาที่จำเลยมีไว้ในครอบครองและนำเข้ามาในราชอาณาจักร จำนวน 15 แท่ง นั้นออกนอกราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด ไปยังประเทศฮ่องกง (ที่ถูกคือเขตบริหารพิเศษฮ่องกง) แต่กระทำไปไม่ตลอดเพราะเจ้าพนักงานตรวจพบและจับจำเลยได้เสียก่อน ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8,26, 75, 76, 102 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91พระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 3, 7 ริบของกลางทั้งหมดจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8, 26,75, 76, 102 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91 พระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534มาตรา 3, 7 ลงโทษฐานนำเข้ายางกัญชาจำคุก 4 ปี ฐานพยายามส่งออกยางกัญชาโดยถือเป็นความผิดสำเร็จอันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดจำคุก 4 ปี รวมจำคุก 8 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 4 ปี ริบของกลางทั้งหมดจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 26 วรรคหนึ่ง, 75 วรรคหนึ่ง,76 วรรคหนึ่ง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 ฐานมีไว้ในครอบครองและนำเข้าซึ่งยางกัญชาเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทลงโทษฐานนำเข้ายางกัญชาอันเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 4 ปี กระทงหนึ่งฐานพยายามส่งออกซึ่งยางกัญชาต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นเช่นเดียวกับผู้กระทำความผิดสำเร็จ ตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534มาตรา 7 จำคุก 4 ปี อีกกระทงหนึ่ง รวมจำคุก 8 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 4 ปี นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานนำเข้ายางกัญชาและฐานพยายามส่งออกยางกัญชา จำคุกกระทงละ2 ปี โดยปรับบทว่า ความผิดฐานมีไว้ในครอบครองเป็นกรรมเดียวกับฐานพยายามส่งออก ให้ลงโทษฐานพยายามส่งออกซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้โดยยังคงให้ลงโทษจำเลยฐานนำเข้ายางกัญชาและฐานพยายามส่งออกยางกัญชา จำคุกกระทงละ2 ปี แต่ปรับบทเป็นว่าความผิดฐานมีไว้ในครอบครองเป็นกรรมเดียวกับฐานนำเข้าให้ลงโทษฐานนำเข้าอันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดดังนี้ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงเป็นการแก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นเพียงเล็กน้อย และให้ลงโทษจำคุกจำเลยกระทงละไม่เกิน 5 ปีต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่ง ที่จำเลยฎีกาว่าการกระทำของจำเลยมีเจตนาเดียวคือ นำยางกัญชาของกลางจำนวนเดียวกันจากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด เพื่อไปเขตบริหารพิเศษฮ่องกงโดยจำเลยครอบครองยางกัญชาจำนวนดังกล่าวต่อเนื่องกันจนกระทั่งถูกจับ การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานมียางกัญชาไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตเพียงกรรมเดียว ไม่เป็นความผิดฐานนำเข้าและพยายามส่งออกยางกัญชาดังกล่าวแต่อย่างใด แต่โจทก์บรรยายฟ้องแยกการกระทำของจำเลยว่าเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่า ฎีกาของจำเลยข้อนี้เป็นปัญหาข้อเท็จจริง เพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายจึงมีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง และที่จำเลยฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษนั้น ก็เป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการลงโทษของศาลอุทธรณ์เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเช่นเดียวกัน ทั้งสองกรณีต้องห้ามฎีกาตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ คงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยเพียงว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่โดยจำเลยฎีกาว่า ฟ้องโจทก์กล่าวอ้างว่าจำเลยลงมือกระทำความผิดฐานส่งออกยางกัญชาแล้วแต่กระทำไปไม่ตลอด โดยไม่ได้บรรยายฟ้องว่ากระทำอย่างไร แค่ไหน เพียงใด ที่ถือว่าจำเลยลงมือกระทำความผิดเพราะการพยายามกระทำความผิดแตกต่างไปจากการกระทำที่อยู่ในขั้นตระเตรียมการกระทำความผิด ฟ้องโจทก์ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 เห็นว่า ปัญหาว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย จำเลยยกขึ้นอ้างได้ แม้ว่าจะไม่ได้ยกขึ้นในศาลล่างทั้งสอง ทั้งนี้ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225 คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2539 เวลาประมาณ 18 นาฬิกาจำเลยกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน กล่าวคือก. จำเลยมียางกัญชา จำนวน 15 แท่ง น้ำหนัก 4,974 กรัม ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ข. จำเลยนำยางกัญชาตามข้อ ก.จากประเทศเนปาลเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด และ ค. หลังจากนั้น จำเลยส่งยางกัญชา ซึ่งจำเลยมีไว้ในครอบครองตามข้อ ก. และนำเข้ามาในราชอาณาจักรไทยตามข้อ ข. ออกนอกราชอาณาจักรไทย โดยทางเครื่องบินโดยสารของบริษัทการบินไทย จำกัด ไปยังเขตบริหารพิเศษฮ่องกง จำเลยลงมือกระทำความผิดแล้วแต่กระทำไปไม่ตลอด เพราะเจ้าพนักงานตรวจพบการกระทำของจำเลยดังกล่าวก่อนที่จำเลยจะขึ้นเครื่องบินโดยสาร จำเลยจึงไม่สามารถส่งยางกัญชาดังกล่าวออกไปนอกราชอาณาจักรไทยได้ เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยกระเป๋า 1 ใบ รองเท้า 1 คู่ ซึ่งจำเลยใช้ซุกซ่อนยางกัญชาดังกล่าวเป็นของกลาง เหตุตามข้อ ก. ข. และ ค. เกิดที่แขวงตลาดบางเขนเขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร ดังนี้ ฟ้องโจทก์ข้อ ค. จึงได้กล่าวถึงการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดในข้อหาพยายามส่งยางกัญชาของกลางออกนอกราชอาณาจักรโดยกล่าวถึงข้อเท็จจริงและรายละเอียดที่เกี่ยวกับเวลาและสถานที่ซึ่งเกิดการกระทำผิดในข้อหาดังกล่าว อีกทั้งบุคคลหรือสิ่งของที่เกี่ยวข้องพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) แล้ว ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุมฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ไพฑูรย์ แสงจันทร์เทศ-วุฒิ คราวุฒิ-อำนวย หมวดเมือง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุโทษที่โจทก์ขอให้ลงแก่จำเลยในคดีนี้มีอัตราโทษจำคุกขั้นต่ำไม่ถึง 5 ปี เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพ ศาลจึงพิพากษาลงโทษจำเลยโดยไม่ต้องสืบพยานตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 176เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพและศาลได้พิพากษาลงโทษตามฟ้องของบางคดีศาลฎีกาวินิจฉัยให้ บางคดีศาลฎีกาไม่วินิจฉัยให้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับว่า การอุทธรณ์โจทก์แล้วยังมีจำเลยที่ไม่พอใจคำพิพากษาและได้อุทธรณ์โต้แย้งคำพิพากษาจนคดีขึ้นสู่ศาลฎีกาเป็นจำนวนมากเป็นอุทธรณ์โต้แย้งปัญหาข้อกฎหมายหรือว่าโต้แย้งปัญหาข้อเท็จจริง 1. กรณีที่ศาลฎีกาไม่วินิจฉัยให้โดยอ้างเหตุแตกต่างกันดังนี้ 1.1 เมื่อรับสารภาพแล้วต้องฟังข้อเท็จจริงตามฟ้อง จะอุทธรณ์ภายหลังไม่ได้ เพราะไม่ได้โต้เถียงกันไว้ในศาลชั้นต้น เช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 573/2528,1659/2534 เป็นต้น 1.2 เป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่จำเลยให้การรับสารภาพแล้วเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1706/2530 1.3 เป็นข้อที่ไม่ได้ว่ากันมาในศาลล่าง ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2342/2532 1.4 เถียงเป็นอย่างอื่นหาได้ไม่ เพราะขัดกับคำรับสารภาพเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4665/2529 1.5 เป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่จำเลยรับสารภาพและยกข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่โดยมิได้ว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5062/2533 ส่วนคดีที่หมายเหตุนี้ศาลฎีกาได้วินิจฉัยไว้แตกต่างจากแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ได้กล่าวข้างต้น กล่าวคือ อ้างเหตุผลว่าเป็นปัญหาข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายจึงมีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกา มีข้อพิจารณาว่า เหตุผลที่ศาลฎีกาวินิจฉัยไว้ต่างกันเช่นนี้เหตุผลใดจะเป็นเหตุผลที่ถูกต้อง ในเบื้องต้นต้องดูว่าคดีต้องห้ามอุทธรณ์หรือฎีกาหรือไม่ หากต้องห้ามก็ต้องใช้เหตุผลตามที่ศาลฎีกาวินิจฉัยไว้ในคดีที่หมายเหตุนี้ กล่าวคือให้เหตุผลว่าเป็นอุทธรณ์หรือฎีกาในข้อเท็จจริง ต้องห้ามอุทธรณ์หรือฎีกา แล้วไม่รับวินิจฉัยให้แต่ถ้าไม่ต้องห้ามก็ใช้เหตุผลอื่นได้แต่เหตุผลของศาลฎีกาที่วินิจฉัยว่าเป็นข้อที่มิได้ว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ (ศาลล่าง) น่าจะเป็นเหตุที่ตรงกับตัวบทมากที่สุด หากข้อเท็จจริงที่ปรากฏตามคำฟ้องของโจทก์มิได้เป็นความผิดตามที่โจทก์เข้าใจ และขอให้ลงโทษตามคำขอท้ายฟ้อง ศาลก็พิพากษาในข้อหาฐานความผิดที่ถูกต้องได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2063/2515 โจทก์ฟ้องว่าจำเลยรับถ้วยเคลือบอย่างเก่าซึ่งฝังอยู่ที่ผนังโบสถ์ซึ่งเป็นวัตถุในทางศาสนา อันเป็นที่สักการะบูชาของประชาชนย่อมมีความหมายแต่เพียงว่า โบสถ์นั้นเป็นที่สักการะบูชาของประชาชน แม้จะเป็นความจริงเช่นนั้น แต่ถ้วยเคลือบอย่างเก่าซึ่งฝังอยู่ที่ผนังโบสถ์ก็เป็นวัตถุที่เห็นได้ชัดว่า ไม่ใช่วัตถุในทางศาสนาซึ่งเป็นที่สักการะบูชาของประชาชนไปด้วย จำเลยรับเอาถ้วยเคลือบนั้นไปจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ทวิ ในคดีดังกล่าวโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335 ทวิ จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง แต่ศาลมิได้ปรับบทลงโทษตามที่โจทก์ขอ หากแต่ปรับบทลงโทษไปตามความผิดที่จำเลยกระทำขึ้น หากจำเลยอุทธรณ์โต้เถียงคำพิพากษาของศาลชั้นต้นหรือฎีกาคัดค้าน คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ในปัญหาข้อกฎหมาย จำเลยย่อมมีสิทธิที่จะกระทำได้ เช่น ในคดีที่หมายเหตุนี้ หากจำเลยอุทธรณ์ว่า ข้อเท็จจริงตามฟ้องของโจทก์เป็นการกระทำกรรมเดียวมิใช่สองกรรมต่างกัน เช่นนี้เป็นการอุทธรณ์ในปัญหาข้อกฎหมายซึ่งศาลก็จะต้องวินิจฉัยให้ ซึ่งเคยมีคดีตัวอย่างที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดต่างกรรมต่างวาระ จำเลยให้การรับสารภาพแต่ศาลพิพากษาเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4816/2529 การที่จำเลยมียาสูบที่มีผู้นำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยหลีกเลี่ยงอากรอันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ กับมียาสูบจำนวนเดียวกันโดยมิได้ปิดแสตมป์ยาสูบ อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติยาสูบฯในวันเวลาเดียวกัน ดังนี้เห็นได้ว่า จำเลยมีเจตนาในผลอย่างเดียวกันคือการหลีกเลี่ยงที่จะไม่ต้องเสียภาษีอากรตามกฎหมาย ถือได้ว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทแม้โจทก์จะบรรยายฟ้องแยกการกระทำความผิดของจำเลยเป็น 2 ข้อและจำเลยให้การรับสารภาพ ศาลก็ลงโทษจำเลยหลายกรรมเป็นกระทงความผิดไม่ได้ ศิริชัย วัฒนโยธิน