คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1028/2531หลักกฎหมาย: การเล่นการพนันบิลเลียดเพื่อความรื่นเริงในสมาคมที่สมาคมผู้ร้องซึ่งมีโต๊ะบิลเลียดทั้งหมด 5 โต๊ะเรียกเก็บค่าเกม ตามสมควรย่อมอยู่ในบังคับของกฎกระทรวงที่ให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาตอันสามารถเล่นการพนันกันได้ตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478มาตรา 4 วรรคสาม โต๊ะบิลเลียด ลูกบิลเลียด และไม้คิว ของกลางที่ผู้ร้องขอคืนจึงไม่เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการเล่นการพนันโดยขัดต่อบทแห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งมาตรา 10 วรรคสองบัญญัติให้ศาลมีอำนาจริบได้คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองกับพวกร่วมกันเล่นการพนันบิลเลียดโดยไม่ได้รับอนุญาตกับริบโต๊ะบิลเลียดลูกบิลเลียด ไม้คิว ของกลาง ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของของกลางและมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดการเล่นการพนันในคดีนี้เป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริง ขอคืนของกลางที่ถูกริบนั้น โจทก์คัดค้าน ขอให้ยกคำร้อง ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งยกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้คืนของกลางแก่ผู้ร้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังได้ว่าผู้ร้องซึ่งเป็นสมาคมจัดให้มีโต๊ะบิลเลียดจำนวน 5 โต๊ะ ตั้งอยู่ในที่ทำการสมาคมซึ่งเป็นที่มิดชิดโดยเก็บค่าเกม เกมละ 10 บาทเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมจำเลยทั้งสองแจ้งข้อหาว่าร่วมกับพวกอีก1 คน เล่นการพนันบิลเลียดและได้ยึดโต๊ะบิลเลียด 1 ตัว ลูกบิลเลียด12 ลูกและไม้คิว 1 อันที่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอคืนพร้อมกับไม้คิวอีก 1 อัน เงินที่พนันกัน 20 บาท และกระดาษจดแต้ม 1 แผ่นเป็นของกลาง จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยและริบของกลาง คดีถึงที่สุดแล้ว ที่โจทก์ฎีกาว่าการเล่นการพนันบิลเลียดในคดีนี้มิใช่เป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริงในสมาคมตามที่กฎกระทรวงฉบับที่ 17 (พ.ศ. 2503) ออกตามความในพระราชบัญญัติ การพนัน พุทธศักราช 2478 ข้อ 13(2) ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงฉบับที่ 18 (พ.ศ. 2504) ออกตามความในพระราชบัญญัติ การพนัน พุทธศักราช 2478 ข้อ 5 กำหนดให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาต การเล่นการพนันดังกล่าวจึงเป็นความผิดและต้องริบของกลางด้วยนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยเล่นการพนันกันเพียง 20 บาท ตามเงินของกลางที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดได้ย่อมเป็นที่เห็นได้ชัดแจ้งว่าเป็นการเล่นการพนันบิลเลียดเพื่อความรื่นเริงในสมาคม ทั้งค่าเกม ที่สมาคมผู้ร้องเรียกเก็บจากจำเลยก็เพียงเกม ละ 10 บาท ถือได้ว่าเป็นค่าเกม ที่เรียกเก็บตามสมควรและผู้ร้องก็มีโต๊ะบิลเลียดทั้งหมดจำนวน 5 โต๊ะเท่านั้นกรณีจึงอยู่ในบังคับของกฎกระทรวงดังกล่าวที่ให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาตอันสามารถเล่นการพนันกันได้ ตามพระราชบัญญัติการพนัน พุทธศักราช 2478 มาตรา 4 วรรคสาม โต๊ะบิลเลียดลูกบิลเลียดและไม้คิว ของกลางที่ผู้ร้องขอคืนจึงไม่เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการเล่นการพนันโดยขัดต่อบทแห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งมาตรา 10 วรรคสอง บัญญัติให้ศาลมีอำนาจริบได้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้คืนของกลางดังกล่าวให้แก่ผู้ร้อง ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1028/2531อัยการ กองคดีศาลแขวงธนบุรี ( ตลิ่งชันโจทก์นาย บุญ สม กสิกร สุนทรชัย กับพวกจำเลยสมาคม กิจ ประชาสัมพันธ์ผู้ร้อง ป.อ. ม. 33, ม. 36 พ.ร.บ.การพนัน พ.ศ.2478 ม. 4, ม. 10การเล่นการพนันบิลเลียดเพื่อความรื่นเริงในสมาคมที่สมาคมผู้ร้องซึ่งมีโต๊ะบิลเลียดทั้งหมด 5 โต๊ะเรียกเก็บค่าเกม ตามสมควรย่อมอยู่ในบังคับของกฎกระทรวงที่ให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาตอันสามารถเล่นการพนันกันได้ตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478มาตรา 4 วรรคสาม โต๊ะบิลเลียด ลูกบิลเลียด และไม้คิว ของกลางที่ผู้ร้องขอคืนจึงไม่เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการเล่นการพนันโดยขัดต่อบทแห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งมาตรา 10 วรรคสองบัญญัติให้ศาลมีอำนาจริบได้คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองกับพวกร่วมกันเล่นการพนันบิลเลียดโดยไม่ได้รับอนุญาตกับริบโต๊ะบิลเลียดลูกบิลเลียด ไม้คิว ของกลาง ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของของกลางและมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดการเล่นการพนันในคดีนี้เป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริง ขอคืนของกลางที่ถูกริบนั้น โจทก์คัดค้าน ขอให้ยกคำร้อง ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งยกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้คืนของกลางแก่ผู้ร้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังได้ว่าผู้ร้องซึ่งเป็นสมาคมจัดให้มีโต๊ะบิลเลียดจำนวน 5 โต๊ะ ตั้งอยู่ในที่ทำการสมาคมซึ่งเป็นที่มิดชิดโดยเก็บค่าเกม เกมละ 10 บาทเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมจำเลยทั้งสองแจ้งข้อหาว่าร่วมกับพวกอีก1 คน เล่นการพนันบิลเลียดและได้ยึดโต๊ะบิลเลียด 1 ตัว ลูกบิลเลียด12 ลูกและไม้คิว 1 อันที่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอคืนพร้อมกับไม้คิวอีก 1 อัน เงินที่พนันกัน 20 บาท และกระดาษจดแต้ม 1 แผ่นเป็นของกลาง จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยและริบของกลาง คดีถึงที่สุดแล้ว ที่โจทก์ฎีกาว่าการเล่นการพนันบิลเลียดในคดีนี้มิใช่เป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริงในสมาคมตามที่กฎกระทรวงฉบับที่ 17 (พ.ศ. 2503) ออกตามความในพระราชบัญญัติ การพนัน พุทธศักราช 2478 ข้อ 13(2) ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงฉบับที่ 18 (พ.ศ. 2504) ออกตามความในพระราชบัญญัติ การพนัน พุทธศักราช 2478 ข้อ 5 กำหนดให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาต การเล่นการพนันดังกล่าวจึงเป็นความผิดและต้องริบของกลางด้วยนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยเล่นการพนันกันเพียง 20 บาท ตามเงินของกลางที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดได้ย่อมเป็นที่เห็นได้ชัดแจ้งว่าเป็นการเล่นการพนันบิลเลียดเพื่อความรื่นเริงในสมาคม ทั้งค่าเกม ที่สมาคมผู้ร้องเรียกเก็บจากจำเลยก็เพียงเกม ละ 10 บาท ถือได้ว่าเป็นค่าเกม ที่เรียกเก็บตามสมควรและผู้ร้องก็มีโต๊ะบิลเลียดทั้งหมดจำนวน 5 โต๊ะเท่านั้นกรณีจึงอยู่ในบังคับของกฎกระทรวงดังกล่าวที่ให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาตอันสามารถเล่นการพนันกันได้ ตามพระราชบัญญัติการพนัน พุทธศักราช 2478 มาตรา 4 วรรคสาม โต๊ะบิลเลียดลูกบิลเลียดและไม้คิว ของกลางที่ผู้ร้องขอคืนจึงไม่เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการเล่นการพนันโดยขัดต่อบทแห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งมาตรา 10 วรรคสอง บัญญัติให้ศาลมีอำนาจริบได้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้คืนของกลางดังกล่าวให้แก่ผู้ร้อง ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(เจริญ นิลเอสงฆ์-สมศักดิ์ เกิดลาภผล-สุนทร จันทรศักดิ์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการร้องขอคืนของกลางตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา36 ประเด็นที่ผู้ร้องต้องนำสืบมีเพียงว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของแท้จริงซึ่งทรัพย์สินของกลางที่ศาลสั่งริบ และผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลย ส่วนปัญหาที่ว่า ทรัพย์สินของกลางที่ศาลสั่งริบเป็นทรัพย์สินที่จำเลยได้ใช้ในการกระทำความผิดหรือไม่นั้น เมื่อโจทก์บรรยายไว้ในคำฟ้องว่าทรัพย์ของกลางเป็นทรัพย์ที่ได้ใช้ในการกระทำความผิด ซึ่งจำเลยให้การรับสารภาพและศาลพิพากษาถึงที่สุดให้ลงโทษจำเลยและริบของกลางไปแล้วเช่นนี้ ข้อเท็จจริงตามปัญหาดังกล่าวจึงยุติไปแล้วจะมาโต้เถียงกันในชั้นขอคืนของกลางนี้อีกไม่ได้ คำพิพากษาฎีกาที่ 336/2530"โจทก์บรรยายในคำฟ้องว่าเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยรถยนต์บรรทุกซึ่งจำเลยใช้เป็นพาหนะในการกระทำความผิดเป็นของกลางจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลฟังข้อเท็จจริงตามคำฟ้องประกอบคำรับสารภาพของจำเลยว่ารถยนต์บรรทุกที่ผู้ร้องขอคืนเป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิด ซึ่งต้องริบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33(1)เมื่อจำเลยมิได้อุทธรณ์ คำสั่งศาลที่ให้ริบรถยนต์ดังกล่าวจึงเป็นอันยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์จะวินิจฉัยให้คืนรถยนต์ของกลางด้วยเหตุว่ารถยนต์ของกลางดังกล่าวมิใช่ทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิดไม่ได้ การขอคืนของกลางที่ศาลสั่งริบตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 36 นั้น เป็นส่วนหนึ่งของคดีอาญา เมื่อผู้ร้องอ้างว่าของกลางที่ศาลสั่งริบเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลย ก็เป็นหน้าที่ของผู้ร้องที่จะต้องนำสืบให้ได้ความตามที่กล่าวอ้าง"(และดูคำพิพากษาฎีกาที่ 705/25292529 ฎ.337,4190/25292529ฎ.2407,1724/25302530 ฎ.1197,1128/25312531ฎ.554) คดีที่บันทึกนี้ โจทก์ฟ้องและจำเลยให้การรับสารภาพว่า เล่นการพนันบิลเลียดโดยไม่ได้รับอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษาถึงที่สุดให้ลงโทษจำเลยและริบของกลาง ความมาปรากฏในชั้นขอคืนของกลางว่า การเล่นพนันบิลเลียดของจำเลยเป็นการเล่นพนันในสมาคมของผู้ร้องซึ่งมีโต๊ะบิลเลียด 5 โต๊ะ ตามกฎกระทรวงฉบับที่ 17(พ.ศ. 2503)แก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงฉบับที่ 18(พ.ศ. 2504) ออกตามความในพระราชบัญญัติการพนันฯ ยอมให้มีการเล่นพนันบิลเลียดได้โดยไม่ต้องขออนุญาต ถ้าเป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริงในสมาคมโดยสมาคมเรียกเก็บค่าเกม ตามสมควรและผู้จัดมิได้เรียกเก็บหรือรับผลประโยชน์อื่นใดจากการเล่นนั้น จึงน่ามีเหตุผลตามหลักความยุติธรรมที่ศาลฎีกาวินิจฉัยในประเด็นว่าการเล่นพนันที่จำเลยถูกฟ้องนั้นเป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริงในสมาคมหรือไม่ตามที่โจทก์ฎีกาขึ้นมาและคงต้องถือว่าข้อเท็จจริงในคดีเรื่องนี้แตกต่างจากข้อเท็จจริงในคดีข้างต้นซึ่งไม่มีปัญหาว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิด บัณฑิตรชตะนันทน์คำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองกับพวกร่วมกันเล่นการพนันบิลเลียดโดยไม่ได้รับอนุญาตกับริบโต๊ะบิลเลียดลูกบิลเลียด ไม้คิว ของกลาง ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของของกลางและมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดการเล่นการพนันในคดีนี้เป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริง ขอคืนของกลางที่ถูกริบนั้น โจทก์คัดค้าน ขอให้ยกคำร้อง ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งยกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้คืนของกลางแก่ผู้ร้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังได้ว่าผู้ร้องซึ่งเป็นสมาคมจัดให้มีโต๊ะบิลเลียดจำนวน 5 โต๊ะ ตั้งอยู่ในที่ทำการสมาคมซึ่งเป็นที่มิดชิดโดยเก็บค่าเกม เกมละ 10 บาทเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมจำเลยทั้งสองแจ้งข้อหาว่าร่วมกับพวกอีก1 คน เล่นการพนันบิลเลียดและได้ยึดโต๊ะบิลเลียด 1 ตัว ลูกบิลเลียด12 ลูกและไม้คิว 1 อันที่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอคืนพร้อมกับไม้คิวอีก 1 อัน เงินที่พนันกัน 20 บาท และกระดาษจดแต้ม 1 แผ่นเป็นของกลาง จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยและริบของกลาง คดีถึงที่สุดแล้ว ที่โจทก์ฎีกาว่าการเล่นการพนันบิลเลียดในคดีนี้มิใช่เป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริงในสมาคมตามที่กฎกระทรวงฉบับที่ 17 (พ.ศ. 2503) ออกตามความในพระราชบัญญัติ การพนัน พุทธศักราช 2478 ข้อ 13(2) ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงฉบับที่ 18 (พ.ศ. 2504) ออกตามความในพระราชบัญญัติ การพนัน พุทธศักราช 2478 ข้อ 5 กำหนดให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาต การเล่นการพนันดังกล่าวจึงเป็นความผิดและต้องริบของกลางด้วยนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยเล่นการพนันกันเพียง 20 บาท ตามเงินของกลางที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดได้ย่อมเป็นที่เห็นได้ชัดแจ้งว่าเป็นการเล่นการพนันบิลเลียดเพื่อความรื่นเริงในสมาคม ทั้งค่าเกม ที่สมาคมผู้ร้องเรียกเก็บจากจำเลยก็เพียงเกม ละ 10 บาท ถือได้ว่าเป็นค่าเกม ที่เรียกเก็บตามสมควรและผู้ร้องก็มีโต๊ะบิลเลียดทั้งหมดจำนวน 5 โต๊ะเท่านั้นกรณีจึงอยู่ในบังคับของกฎกระทรวงดังกล่าวที่ให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาตอันสามารถเล่นการพนันกันได้ ตามพระราชบัญญัติการพนัน พุทธศักราช 2478 มาตรา 4 วรรคสาม โต๊ะบิลเลียดลูกบิลเลียดและไม้คิว ของกลางที่ผู้ร้องขอคืนจึงไม่เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการเล่นการพนันโดยขัดต่อบทแห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งมาตรา 10 วรรคสอง บัญญัติให้ศาลมีอำนาจริบได้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้คืนของกลางดังกล่าวให้แก่ผู้ร้อง ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1028/2531อัยการ กองคดีศาลแขวงธนบุรี ( ตลิ่งชันโจทก์นาย บุญ สม กสิกร สุนทรชัย กับพวกจำเลยสมาคม กิจ ประชาสัมพันธ์ผู้ร้อง ป.อ. ม. 33, ม. 36 พ.ร.บ.การพนัน พ.ศ.2478 ม. 4, ม. 10การเล่นการพนันบิลเลียดเพื่อความรื่นเริงในสมาคมที่สมาคมผู้ร้องซึ่งมีโต๊ะบิลเลียดทั้งหมด 5 โต๊ะเรียกเก็บค่าเกม ตามสมควรย่อมอยู่ในบังคับของกฎกระทรวงที่ให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาตอันสามารถเล่นการพนันกันได้ตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478มาตรา 4 วรรคสาม โต๊ะบิลเลียด ลูกบิลเลียด และไม้คิว ของกลางที่ผู้ร้องขอคืนจึงไม่เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการเล่นการพนันโดยขัดต่อบทแห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งมาตรา 10 วรรคสองบัญญัติให้ศาลมีอำนาจริบได้คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองกับพวกร่วมกันเล่นการพนันบิลเลียดโดยไม่ได้รับอนุญาตกับริบโต๊ะบิลเลียดลูกบิลเลียด ไม้คิว ของกลาง ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของของกลางและมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดการเล่นการพนันในคดีนี้เป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริง ขอคืนของกลางที่ถูกริบนั้น โจทก์คัดค้าน ขอให้ยกคำร้อง ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งยกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้คืนของกลางแก่ผู้ร้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังได้ว่าผู้ร้องซึ่งเป็นสมาคมจัดให้มีโต๊ะบิลเลียดจำนวน 5 โต๊ะ ตั้งอยู่ในที่ทำการสมาคมซึ่งเป็นที่มิดชิดโดยเก็บค่าเกม เกมละ 10 บาทเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมจำเลยทั้งสองแจ้งข้อหาว่าร่วมกับพวกอีก1 คน เล่นการพนันบิลเลียดและได้ยึดโต๊ะบิลเลียด 1 ตัว ลูกบิลเลียด12 ลูกและไม้คิว 1 อันที่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอคืนพร้อมกับไม้คิวอีก 1 อัน เงินที่พนันกัน 20 บาท และกระดาษจดแต้ม 1 แผ่นเป็นของกลาง จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยและริบของกลาง คดีถึงที่สุดแล้ว ที่โจทก์ฎีกาว่าการเล่นการพนันบิลเลียดในคดีนี้มิใช่เป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริงในสมาคมตามที่กฎกระทรวงฉบับที่ 17 (พ.ศ. 2503) ออกตามความในพระราชบัญญัติ การพนัน พุทธศักราช 2478 ข้อ 13(2) ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงฉบับที่ 18 (พ.ศ. 2504) ออกตามความในพระราชบัญญัติ การพนัน พุทธศักราช 2478 ข้อ 5 กำหนดให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาต การเล่นการพนันดังกล่าวจึงเป็นความผิดและต้องริบของกลางด้วยนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยเล่นการพนันกันเพียง 20 บาท ตามเงินของกลางที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดได้ย่อมเป็นที่เห็นได้ชัดแจ้งว่าเป็นการเล่นการพนันบิลเลียดเพื่อความรื่นเริงในสมาคม ทั้งค่าเกม ที่สมาคมผู้ร้องเรียกเก็บจากจำเลยก็เพียงเกม ละ 10 บาท ถือได้ว่าเป็นค่าเกม ที่เรียกเก็บตามสมควรและผู้ร้องก็มีโต๊ะบิลเลียดทั้งหมดจำนวน 5 โต๊ะเท่านั้นกรณีจึงอยู่ในบังคับของกฎกระทรวงดังกล่าวที่ให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาตอันสามารถเล่นการพนันกันได้ ตามพระราชบัญญัติการพนัน พุทธศักราช 2478 มาตรา 4 วรรคสาม โต๊ะบิลเลียดลูกบิลเลียดและไม้คิว ของกลางที่ผู้ร้องขอคืนจึงไม่เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการเล่นการพนันโดยขัดต่อบทแห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งมาตรา 10 วรรคสอง บัญญัติให้ศาลมีอำนาจริบได้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้คืนของกลางดังกล่าวให้แก่ผู้ร้อง ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(เจริญ นิลเอสงฆ์-สมศักดิ์ เกิดลาภผล-สุนทร จันทรศักดิ์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการร้องขอคืนของกลางตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา36 ประเด็นที่ผู้ร้องต้องนำสืบมีเพียงว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของแท้จริงซึ่งทรัพย์สินของกลางที่ศาลสั่งริบ และผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลย ส่วนปัญหาที่ว่า ทรัพย์สินของกลางที่ศาลสั่งริบเป็นทรัพย์สินที่จำเลยได้ใช้ในการกระทำความผิดหรือไม่นั้น เมื่อโจทก์บรรยายไว้ในคำฟ้องว่าทรัพย์ของกลางเป็นทรัพย์ที่ได้ใช้ในการกระทำความผิด ซึ่งจำเลยให้การรับสารภาพและศาลพิพากษาถึงที่สุดให้ลงโทษจำเลยและริบของกลางไปแล้วเช่นนี้ ข้อเท็จจริงตามปัญหาดังกล่าวจึงยุติไปแล้วจะมาโต้เถียงกันในชั้นขอคืนของกลางนี้อีกไม่ได้ คำพิพากษาฎีกาที่ 336/2530"โจทก์บรรยายในคำฟ้องว่าเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยรถยนต์บรรทุกซึ่งจำเลยใช้เป็นพาหนะในการกระทำความผิดเป็นของกลางจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลฟังข้อเท็จจริงตามคำฟ้องประกอบคำรับสารภาพของจำเลยว่ารถยนต์บรรทุกที่ผู้ร้องขอคืนเป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิด ซึ่งต้องริบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33(1)เมื่อจำเลยมิได้อุทธรณ์ คำสั่งศาลที่ให้ริบรถยนต์ดังกล่าวจึงเป็นอันยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์จะวินิจฉัยให้คืนรถยนต์ของกลางด้วยเหตุว่ารถยนต์ของกลางดังกล่าวมิใช่ทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิดไม่ได้ การขอคืนของกลางที่ศาลสั่งริบตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 36 นั้น เป็นส่วนหนึ่งของคดีอาญา เมื่อผู้ร้องอ้างว่าของกลางที่ศาลสั่งริบเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดของจำเลย ก็เป็นหน้าที่ของผู้ร้องที่จะต้องนำสืบให้ได้ความตามที่กล่าวอ้าง"(และดูคำพิพากษาฎีกาที่ 705/25292529 ฎ.337,4190/25292529ฎ.2407,1724/25302530 ฎ.1197,1128/25312531ฎ.554) คดีที่บันทึกนี้ โจทก์ฟ้องและจำเลยให้การรับสารภาพว่า เล่นการพนันบิลเลียดโดยไม่ได้รับอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษาถึงที่สุดให้ลงโทษจำเลยและริบของกลาง ความมาปรากฏในชั้นขอคืนของกลางว่า การเล่นพนันบิลเลียดของจำเลยเป็นการเล่นพนันในสมาคมของผู้ร้องซึ่งมีโต๊ะบิลเลียด 5 โต๊ะ ตามกฎกระทรวงฉบับที่ 17(พ.ศ. 2503)แก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงฉบับที่ 18(พ.ศ. 2504) ออกตามความในพระราชบัญญัติการพนันฯ ยอมให้มีการเล่นพนันบิลเลียดได้โดยไม่ต้องขออนุญาต ถ้าเป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริงในสมาคมโดยสมาคมเรียกเก็บค่าเกม ตามสมควรและผู้จัดมิได้เรียกเก็บหรือรับผลประโยชน์อื่นใดจากการเล่นนั้น จึงน่ามีเหตุผลตามหลักความยุติธรรมที่ศาลฎีกาวินิจฉัยในประเด็นว่าการเล่นพนันที่จำเลยถูกฟ้องนั้นเป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริงในสมาคมหรือไม่ตามที่โจทก์ฎีกาขึ้นมาและคงต้องถือว่าข้อเท็จจริงในคดีเรื่องนี้แตกต่างจากข้อเท็จจริงในคดีข้างต้นซึ่งไม่มีปัญหาว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิด บัณฑิตรชตะนันทน์