คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 484/2507หลักกฎหมาย: อันบริษัทจำกัดนั้น นอกจากสำนักงานใหญ่แล้ว จะมีสำนักงานสาขาที่ใดอีกก็ได้ และสาขาบริษัทใดก็คือส่วนหนึ่งของบริษัทนั้นนั่นเองไม่ต้องมีการจดทะเบียนให้สาขาเป็นบริษัทขึ้นอีกโจทก์ซึ่งเป็นทบวงการเมืองมีอำนาจหน้าที่จัดเก็บภาษีอากรศุลกากรฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ชำระเงินค่าภาษีศุลกากรขาเข้าเป็นเงิน 908,624 บาท 70 สตางค์ และขอให้จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ร่วมกับจำเลยที่ 1 ชำระเงินยอดเดียวกันนั้นเป็นจำนวน 300,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การรับว่า ได้ทำสัญญาค้ำประกันจริง แต่สัญญามีเงื่อนเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุด สัญญาหมดอายุแล้ว จำเลยที่ 2 จึงหมดภาระผูกพัน โจทก์ประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงไม่ดำเนินการกับจำเลยที่ 1 ให้ชำระ และเป็นความผิดของโจทก์ที่มาฟ้องคดีนี้โดยไม่ร้องขัดทรัพย์ในคดีที่จำเลยที่ 2 นำเจ้าพนักงานยึดทรัพย์ของจำเลยที่ 1 โจทก์ไม่ควรฟ้องจำเลยที่ 2 ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การที่โจทก์ฟ้องธนาคารมณฑลจำกัด สาขาภูเก็ต เป็นจำเลยที่ 2 แต่จำเลยที่ 2 ไม่ได้จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลต่างหากจากธนาคารมณฑลจำกัด นั้น ก็ถือได้ว่า โจทก์ฟ้องธนาคารมณฑลจำกัดซึ่งมีสาขาอยู่ที่ภูเก็ตนั้นเอง ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม พิพากษาให้จำเลยที่ 2 รับผิดตามฟ้องจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาต่อมาศาลฎีกาเห็นว่า การที่ไม่ได้จดทะเบียนสาขาบริษัทเป็นบริษัทอีกต่างหากนั้นเห็นว่าอันบริษัทจำกัดนั้น นอกจากสำนักงานใหญ่แล้วจะมีสำนักงานสาขาที่ใดอีกก็ได้ และสาขาบริษัทก็คือส่วนหนึ่งของบริษัทนั้นนั่นเอง จึงไม่ต้องมีการจดทะเบียนให้สาขาเป็นบริษัทขึ้นอีก คดีนี้โจทก์เรียกจำเลยที่ 2 ว่า "บริษัทธนาคารมณฑลจำกัด สาขาภูเก็ต" และกล่าวความในฟ้องถึงธนาคารมณฑลจำกัดไว้ต่าง ๆ นั้น ต้องถือว่าโจทก์ฟ้องธนาคารมณฑลจำกัดนั่นเอง หาใช่ฟ้องบุคคลอื่นใดไม่ และเห็นว่า ไม่มีเหตุใดที่จะตัดสิทธิมิให้โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 ร่วมกับจำเลยที่ 1 ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 484/2507กรมศุลกากร โดยพลตำรวจตรีอรรถสิทธิ์ สิทธิสุนทร อธิบดีโจทก์บริษัทฟาร์อีสคอนสตรัคชั่นเซอร์วิสอินคอปอเรชั่น จำกัด โดยนายอาร์ จี อาร์ แชพแมน ผู้จัดการบริษัท ที่ 1จำเลยบริษัทธนาคารมณฑล จำกัด สาขาภูเก็ต โดยนายสุวิทย์ ฉางทองคำ ผู้รับมอบอำนาจ ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 71, ม. 1096, ม. 1098 (2), ม. 1111 (7) อันบริษัทจำกัดนั้น นอกจากสำนักงานใหญ่แล้ว จะมีสำนักงานสาขาที่ใดอีกก็ได้ และสาขาบริษัทใดก็คือส่วนหนึ่งของบริษัทนั้นนั่นเองไม่ต้องมีการจดทะเบียนให้สาขาเป็นบริษัทขึ้นอีกโจทก์ซึ่งเป็นทบวงการเมืองมีอำนาจหน้าที่จัดเก็บภาษีอากรศุลกากรฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ชำระเงินค่าภาษีศุลกากรขาเข้าเป็นเงิน 908,624 บาท 70 สตางค์ และขอให้จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ร่วมกับจำเลยที่ 1 ชำระเงินยอดเดียวกันนั้นเป็นจำนวน 300,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การรับว่า ได้ทำสัญญาค้ำประกันจริง แต่สัญญามีเงื่อนเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุด สัญญาหมดอายุแล้ว จำเลยที่ 2 จึงหมดภาระผูกพัน โจทก์ประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงไม่ดำเนินการกับจำเลยที่ 1 ให้ชำระ และเป็นความผิดของโจทก์ที่มาฟ้องคดีนี้โดยไม่ร้องขัดทรัพย์ในคดีที่จำเลยที่ 2 นำเจ้าพนักงานยึดทรัพย์ของจำเลยที่ 1 โจทก์ไม่ควรฟ้องจำเลยที่ 2 ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การที่โจทก์ฟ้องธนาคารมณฑลจำกัด สาขาภูเก็ต เป็นจำเลยที่ 2 แต่จำเลยที่ 2 ไม่ได้จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลต่างหากจากธนาคารมณฑลจำกัด นั้น ก็ถือได้ว่า โจทก์ฟ้องธนาคารมณฑลจำกัดซึ่งมีสาขาอยู่ที่ภูเก็ตนั้นเอง ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม พิพากษาให้จำเลยที่ 2 รับผิดตามฟ้องจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาต่อมาศาลฎีกาเห็นว่า การที่ไม่ได้จดทะเบียนสาขาบริษัทเป็นบริษัทอีกต่างหากนั้นเห็นว่าอันบริษัทจำกัดนั้น นอกจากสำนักงานใหญ่แล้วจะมีสำนักงานสาขาที่ใดอีกก็ได้ และสาขาบริษัทก็คือส่วนหนึ่งของบริษัทนั้นนั่นเอง จึงไม่ต้องมีการจดทะเบียนให้สาขาเป็นบริษัทขึ้นอีก คดีนี้โจทก์เรียกจำเลยที่ 2 ว่า "บริษัทธนาคารมณฑลจำกัด สาขาภูเก็ต" และกล่าวความในฟ้องถึงธนาคารมณฑลจำกัดไว้ต่าง ๆ นั้น ต้องถือว่าโจทก์ฟ้องธนาคารมณฑลจำกัดนั่นเอง หาใช่ฟ้องบุคคลอื่นใดไม่ และเห็นว่า ไม่มีเหตุใดที่จะตัดสิทธิมิให้โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 ร่วมกับจำเลยที่ 1 ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม พิพากษายืน(การุณย์นราทร-ยง เหลืองรังษี-พร สุขารมณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ซึ่งเป็นทบวงการเมืองมีอำนาจหน้าที่จัดเก็บภาษีอากรศุลกากรฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ชำระเงินค่าภาษีศุลกากรขาเข้าเป็นเงิน 908,624 บาท 70 สตางค์ และขอให้จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ร่วมกับจำเลยที่ 1 ชำระเงินยอดเดียวกันนั้นเป็นจำนวน 300,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การรับว่า ได้ทำสัญญาค้ำประกันจริง แต่สัญญามีเงื่อนเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุด สัญญาหมดอายุแล้ว จำเลยที่ 2 จึงหมดภาระผูกพัน โจทก์ประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงไม่ดำเนินการกับจำเลยที่ 1 ให้ชำระ และเป็นความผิดของโจทก์ที่มาฟ้องคดีนี้โดยไม่ร้องขัดทรัพย์ในคดีที่จำเลยที่ 2 นำเจ้าพนักงานยึดทรัพย์ของจำเลยที่ 1 โจทก์ไม่ควรฟ้องจำเลยที่ 2 ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การที่โจทก์ฟ้องธนาคารมณฑลจำกัด สาขาภูเก็ต เป็นจำเลยที่ 2 แต่จำเลยที่ 2 ไม่ได้จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลต่างหากจากธนาคารมณฑลจำกัด นั้น ก็ถือได้ว่า โจทก์ฟ้องธนาคารมณฑลจำกัดซึ่งมีสาขาอยู่ที่ภูเก็ตนั้นเอง ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม พิพากษาให้จำเลยที่ 2 รับผิดตามฟ้องจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาต่อมาศาลฎีกาเห็นว่า การที่ไม่ได้จดทะเบียนสาขาบริษัทเป็นบริษัทอีกต่างหากนั้นเห็นว่าอันบริษัทจำกัดนั้น นอกจากสำนักงานใหญ่แล้วจะมีสำนักงานสาขาที่ใดอีกก็ได้ และสาขาบริษัทก็คือส่วนหนึ่งของบริษัทนั้นนั่นเอง จึงไม่ต้องมีการจดทะเบียนให้สาขาเป็นบริษัทขึ้นอีก คดีนี้โจทก์เรียกจำเลยที่ 2 ว่า "บริษัทธนาคารมณฑลจำกัด สาขาภูเก็ต" และกล่าวความในฟ้องถึงธนาคารมณฑลจำกัดไว้ต่าง ๆ นั้น ต้องถือว่าโจทก์ฟ้องธนาคารมณฑลจำกัดนั่นเอง หาใช่ฟ้องบุคคลอื่นใดไม่ และเห็นว่า ไม่มีเหตุใดที่จะตัดสิทธิมิให้โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 ร่วมกับจำเลยที่ 1 ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 484/2507กรมศุลกากร โดยพลตำรวจตรีอรรถสิทธิ์ สิทธิสุนทร อธิบดีโจทก์บริษัทฟาร์อีสคอนสตรัคชั่นเซอร์วิสอินคอปอเรชั่น จำกัด โดยนายอาร์ จี อาร์ แชพแมน ผู้จัดการบริษัท ที่ 1จำเลยบริษัทธนาคารมณฑล จำกัด สาขาภูเก็ต โดยนายสุวิทย์ ฉางทองคำ ผู้รับมอบอำนาจ ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 71, ม. 1096, ม. 1098 (2), ม. 1111 (7) อันบริษัทจำกัดนั้น นอกจากสำนักงานใหญ่แล้ว จะมีสำนักงานสาขาที่ใดอีกก็ได้ และสาขาบริษัทใดก็คือส่วนหนึ่งของบริษัทนั้นนั่นเองไม่ต้องมีการจดทะเบียนให้สาขาเป็นบริษัทขึ้นอีกโจทก์ซึ่งเป็นทบวงการเมืองมีอำนาจหน้าที่จัดเก็บภาษีอากรศุลกากรฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ชำระเงินค่าภาษีศุลกากรขาเข้าเป็นเงิน 908,624 บาท 70 สตางค์ และขอให้จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ร่วมกับจำเลยที่ 1 ชำระเงินยอดเดียวกันนั้นเป็นจำนวน 300,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การรับว่า ได้ทำสัญญาค้ำประกันจริง แต่สัญญามีเงื่อนเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุด สัญญาหมดอายุแล้ว จำเลยที่ 2 จึงหมดภาระผูกพัน โจทก์ประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงไม่ดำเนินการกับจำเลยที่ 1 ให้ชำระ และเป็นความผิดของโจทก์ที่มาฟ้องคดีนี้โดยไม่ร้องขัดทรัพย์ในคดีที่จำเลยที่ 2 นำเจ้าพนักงานยึดทรัพย์ของจำเลยที่ 1 โจทก์ไม่ควรฟ้องจำเลยที่ 2 ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การที่โจทก์ฟ้องธนาคารมณฑลจำกัด สาขาภูเก็ต เป็นจำเลยที่ 2 แต่จำเลยที่ 2 ไม่ได้จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลต่างหากจากธนาคารมณฑลจำกัด นั้น ก็ถือได้ว่า โจทก์ฟ้องธนาคารมณฑลจำกัดซึ่งมีสาขาอยู่ที่ภูเก็ตนั้นเอง ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม พิพากษาให้จำเลยที่ 2 รับผิดตามฟ้องจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาต่อมาศาลฎีกาเห็นว่า การที่ไม่ได้จดทะเบียนสาขาบริษัทเป็นบริษัทอีกต่างหากนั้นเห็นว่าอันบริษัทจำกัดนั้น นอกจากสำนักงานใหญ่แล้วจะมีสำนักงานสาขาที่ใดอีกก็ได้ และสาขาบริษัทก็คือส่วนหนึ่งของบริษัทนั้นนั่นเอง จึงไม่ต้องมีการจดทะเบียนให้สาขาเป็นบริษัทขึ้นอีก คดีนี้โจทก์เรียกจำเลยที่ 2 ว่า "บริษัทธนาคารมณฑลจำกัด สาขาภูเก็ต" และกล่าวความในฟ้องถึงธนาคารมณฑลจำกัดไว้ต่าง ๆ นั้น ต้องถือว่าโจทก์ฟ้องธนาคารมณฑลจำกัดนั่นเอง หาใช่ฟ้องบุคคลอื่นใดไม่ และเห็นว่า ไม่มีเหตุใดที่จะตัดสิทธิมิให้โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 ร่วมกับจำเลยที่ 1 ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม พิพากษายืน(การุณย์นราทร-ยง เหลืองรังษี-พร สุขารมณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ