คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1122/2496หลักกฎหมาย: ถูกทำร้ายมีบาดแผลปรากฏตามรายงานชันสูตรบาดแผลว่า ตรงกึ่งกลางสันหน้าแข้งขวากว้าง 1 ซ.ม. ยาว 2 ซ.ม. ถลอกบวม และที่คอด้านหลังเป็นแผลบวมฟกช้ำ รักษา ประมาณ7 วันหาย เพียงเท่านี้ยังไม่พอฟังว่าเป็นบาดแผลถึงบาดเจ็บทุพพลภาพตามมาตรา 254ฟ้องว่า จำเลยทำร้ายผู้เสียหายมีบาดแผลบาดเจ็บตามรายการชันสูตรบาดแผลเป็นส่วนหนึ่งของฟ้องด้วยบาดแผลตามรายงานชันสูตรท้ายฟ้องเป็นบาดแผลถึงบาดเจ็บหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้บังอาจใช้กำลังกายตบตีและเตะทำร้ายร่างกาย นางเม้า เฟื่องอักษร ถูกตามร่างกายมีบาดแผลถึงบาดเจ็บปรากฏตามรายงานชันสูตรบาดแผลท้ายฟ้อง ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 254จำเลยให้การรับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์จำเลยไม่สืบพยานศาลชั้นต้นเห็นว่า บาดแผลไม่ถึงบาดเจ็บพิพากษาว่าจำเลยผิดตามมาตรา 338 ปรับ 50 บาท ลดกึ่งตามมาตรา 59 คงปรับ 25 บาทโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า แม้จำเลยจะรับสารภาพตามฟ้อง แต่ตามฟ้องกล่าวว่า ผู้เสียหายมีบาดแผลถึงบาดเจ็บตามรายงานชันสูตรบาดแผลท้ายฟ้องรายงานชันสูตรบาดแผลจึงถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของฟ้อง ปรากฏตามรายงานชันสูตรบาดแผลว่า นางเม้ามีบาดแผล 2 แห่ง แผลที่ 1 ตรงกึ่งกลางสันหน้าแข้งขวากว้าง 1 ซ.ม. ยาว 2 ซ.ม. ถลอกบวม แผลที่ 2 ที่คอด้านหลังเป็นแผลบวมฟกช้ำ รักษาประมาณ 7 วันหาย บาดแผลเพียงเท่าที่ปรากฏนี้ ยังไม่พอฟังว่าเป็นบาดแผลถึงบาดเจ็บจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1122/2496อัยการพิจิตรโจทก์นายแก้ว แสงขานจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 176, ม. 216 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 254, ม. 338 (3)ถูกทำร้ายมีบาดแผลปรากฏตามรายงานชันสูตรบาดแผลว่า ตรงกึ่งกลางสันหน้าแข้งขวากว้าง 1 ซ.ม. ยาว 2 ซ.ม. ถลอกบวม และที่คอด้านหลังเป็นแผลบวมฟกช้ำ รักษา ประมาณ7 วันหาย เพียงเท่านี้ยังไม่พอฟังว่าเป็นบาดแผลถึงบาดเจ็บทุพพลภาพตามมาตรา 254ฟ้องว่า จำเลยทำร้ายผู้เสียหายมีบาดแผลบาดเจ็บตามรายการชันสูตรบาดแผลเป็นส่วนหนึ่งของฟ้องด้วยบาดแผลตามรายงานชันสูตรท้ายฟ้องเป็นบาดแผลถึงบาดเจ็บหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้บังอาจใช้กำลังกายตบตีและเตะทำร้ายร่างกาย นางเม้า เฟื่องอักษร ถูกตามร่างกายมีบาดแผลถึงบาดเจ็บปรากฏตามรายงานชันสูตรบาดแผลท้ายฟ้อง ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 254จำเลยให้การรับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์จำเลยไม่สืบพยานศาลชั้นต้นเห็นว่า บาดแผลไม่ถึงบาดเจ็บพิพากษาว่าจำเลยผิดตามมาตรา 338 ปรับ 50 บาท ลดกึ่งตามมาตรา 59 คงปรับ 25 บาทโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า แม้จำเลยจะรับสารภาพตามฟ้อง แต่ตามฟ้องกล่าวว่า ผู้เสียหายมีบาดแผลถึงบาดเจ็บตามรายงานชันสูตรบาดแผลท้ายฟ้องรายงานชันสูตรบาดแผลจึงถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของฟ้อง ปรากฏตามรายงานชันสูตรบาดแผลว่า นางเม้ามีบาดแผล 2 แห่ง แผลที่ 1 ตรงกึ่งกลางสันหน้าแข้งขวากว้าง 1 ซ.ม. ยาว 2 ซ.ม. ถลอกบวม แผลที่ 2 ที่คอด้านหลังเป็นแผลบวมฟกช้ำ รักษาประมาณ 7 วันหาย บาดแผลเพียงเท่าที่ปรากฏนี้ ยังไม่พอฟังว่าเป็นบาดแผลถึงบาดเจ็บจึงพิพากษายืน(ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-นนทปัญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้บังอาจใช้กำลังกายตบตีและเตะทำร้ายร่างกาย นางเม้า เฟื่องอักษร ถูกตามร่างกายมีบาดแผลถึงบาดเจ็บปรากฏตามรายงานชันสูตรบาดแผลท้ายฟ้อง ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 254จำเลยให้การรับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์จำเลยไม่สืบพยานศาลชั้นต้นเห็นว่า บาดแผลไม่ถึงบาดเจ็บพิพากษาว่าจำเลยผิดตามมาตรา 338 ปรับ 50 บาท ลดกึ่งตามมาตรา 59 คงปรับ 25 บาทโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า แม้จำเลยจะรับสารภาพตามฟ้อง แต่ตามฟ้องกล่าวว่า ผู้เสียหายมีบาดแผลถึงบาดเจ็บตามรายงานชันสูตรบาดแผลท้ายฟ้องรายงานชันสูตรบาดแผลจึงถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของฟ้อง ปรากฏตามรายงานชันสูตรบาดแผลว่า นางเม้ามีบาดแผล 2 แห่ง แผลที่ 1 ตรงกึ่งกลางสันหน้าแข้งขวากว้าง 1 ซ.ม. ยาว 2 ซ.ม. ถลอกบวม แผลที่ 2 ที่คอด้านหลังเป็นแผลบวมฟกช้ำ รักษาประมาณ 7 วันหาย บาดแผลเพียงเท่าที่ปรากฏนี้ ยังไม่พอฟังว่าเป็นบาดแผลถึงบาดเจ็บจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1122/2496อัยการพิจิตรโจทก์นายแก้ว แสงขานจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 176, ม. 216 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 254, ม. 338 (3)ถูกทำร้ายมีบาดแผลปรากฏตามรายงานชันสูตรบาดแผลว่า ตรงกึ่งกลางสันหน้าแข้งขวากว้าง 1 ซ.ม. ยาว 2 ซ.ม. ถลอกบวม และที่คอด้านหลังเป็นแผลบวมฟกช้ำ รักษา ประมาณ7 วันหาย เพียงเท่านี้ยังไม่พอฟังว่าเป็นบาดแผลถึงบาดเจ็บทุพพลภาพตามมาตรา 254ฟ้องว่า จำเลยทำร้ายผู้เสียหายมีบาดแผลบาดเจ็บตามรายการชันสูตรบาดแผลเป็นส่วนหนึ่งของฟ้องด้วยบาดแผลตามรายงานชันสูตรท้ายฟ้องเป็นบาดแผลถึงบาดเจ็บหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้บังอาจใช้กำลังกายตบตีและเตะทำร้ายร่างกาย นางเม้า เฟื่องอักษร ถูกตามร่างกายมีบาดแผลถึงบาดเจ็บปรากฏตามรายงานชันสูตรบาดแผลท้ายฟ้อง ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 254จำเลยให้การรับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์จำเลยไม่สืบพยานศาลชั้นต้นเห็นว่า บาดแผลไม่ถึงบาดเจ็บพิพากษาว่าจำเลยผิดตามมาตรา 338 ปรับ 50 บาท ลดกึ่งตามมาตรา 59 คงปรับ 25 บาทโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า แม้จำเลยจะรับสารภาพตามฟ้อง แต่ตามฟ้องกล่าวว่า ผู้เสียหายมีบาดแผลถึงบาดเจ็บตามรายงานชันสูตรบาดแผลท้ายฟ้องรายงานชันสูตรบาดแผลจึงถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของฟ้อง ปรากฏตามรายงานชันสูตรบาดแผลว่า นางเม้ามีบาดแผล 2 แห่ง แผลที่ 1 ตรงกึ่งกลางสันหน้าแข้งขวากว้าง 1 ซ.ม. ยาว 2 ซ.ม. ถลอกบวม แผลที่ 2 ที่คอด้านหลังเป็นแผลบวมฟกช้ำ รักษาประมาณ 7 วันหาย บาดแผลเพียงเท่าที่ปรากฏนี้ ยังไม่พอฟังว่าเป็นบาดแผลถึงบาดเจ็บจึงพิพากษายืน(ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-นนทปัญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ