คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1165/2517หลักกฎหมาย: โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างโจทก์ จำเลยที่ 1กับ ส. สมคบกันเอาเงินสดของโจทก์ไป และนำเช็คมาเข้าบัญชีไว้แทน ขอให้จำเลยที่ 1 ชดใช้เงินให้โจทก์ ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นว่า จำเลยที่ 1 กระทำทุจริตต่อโจทก์หรือไม่ ซึ่งหมายถึงว่าจำเลยได้ทุจริตเอาเงินของโจทก์ไปหรือไม่ เมื่อข้อเท็จจริงในทางพิจารณาได้ความว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้เอาเงินของโจทก์ไปเลย เพียงแต่จำเลยที่ 1 ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อเท่านั้น โจทก์มิได้ฟ้องขอให้จำเลยที่ 1 ชดใช้ค่าเสียหายเพราะเหตุจำเลยที่ 1 ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อ ดังนี้ศาลจะพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชดใช้เงินให้โจทก์ตามฟ้องไม่ได้ เพราะเป็นการนอกฟ้องนอกประเด็นโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างโจทก์ จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ในการเข้าทำงานกับโจทก์ ขณะที่จำเลยที่ 1ยังทำหน้าที่เป็นหัวหน้าแผนกคลังเงินของโจทก์ ได้รับเช็คจำนวนเงิน135,888 บาทจากนายสอาด สุวรรณพิทักษ์ พนักงานของโจทก์ซึ่งมีหน้าที่นำเงินมาส่งให้โจทก์ จำเลยที่ 1 นำเช็คเข้าธนาคารตามหน้าที่แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน หน้าที่ของจำเลยที่ 1 จะต้องรายงานให้นางพิรุณ นายนามกับโจทก์ทราบ แต่จำเลยที่ 1 ทำการทุจริตต่อหน้าที่ของตัวแทน โดยเก็บเช็คดังกล่าว ไม่รายงานให้ผู้บังคับบัญชาทราบตามลำดับชั้น โจทก์สอบสวนทราบว่าจำเลยที่ 1 กับนายสอาดได้ร่วมมือสมคบกันเอาเงินสดไปและนำเช็คดังกล่าวแล้วมาเข้าบัญชีแทนขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ใช้เงินให้โจทก์ หากจำเลยที่ 1 ไม่ใช้ก็ให้จำเลยที่ 2 ร่วมกันและแทนกันกับจำเลยที่ 1 ใช้เงินค่าค้ำประกันให้โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 1 มิได้มีหน้าที่กระทำการแทนโจทก์ดังโจทก์ฟ้องและมิได้กระทำการทุจริตต่อหน้าที่การงานแต่อย่างใด เช็คที่โจทก์ฟ้องหากจำเลยที่ 1 รับไว้แล้วไม่มีเงินเป็นเรื่องของโจทก์จะจัดการเร่งรัดเรียกร้องเอาจากผู้ออกเช็คจำเลยไม่ต้องรับผิดโจทก์ฟ้องนายสอาดผู้ออกเช็ค และศาลพิพากษาให้โจทก์ชนะคดีแล้ว ถือว่าโจทก์ได้รับชำระหนี้แล้วหมดสิทธิฟ้องจำเลยเป็นฟ้องซ้ำ จำเลยที่ 2 ต่อสู้ว่าไม่ต้องรับผิด เพราะไม่เข้าเงื่อนไขสัญญาค้ำประกัน คดีขาดอายุความศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้เงิน 131,516.10 บาทให้โจทก์ ถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ใช้ ให้จำเลยที่ 2 ใช้แทนจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า กรณีเป็นเรื่องละเมิด คดีโจทก์ขาดอายุความ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยที่ 1 รับเช็คไว้ตามหน้าที่หัวหน้าแผนกคลังเงินเมื่อเบิกเงินตามเช็คไม่ได้ ก็ยอมให้มีการเปลี่ยนเช็คถึง 7 ฉบับโดยพลการ ไม่แจ้งให้ผู้บังคับบัญชาทราบจนนายสอาดผู้สลักหลังเช็คและมอบเช็คให้จำเลยที่ 1 หลบหนีไป จึงแจ้งให้ผู้บังคับบัญชาทราบพฤติการณ์เช่นนี้เห็นได้ว่าจำเลยที่ 1ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อ หาได้เอาเงินของโจทก์ไปไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยที่ 1 กับนายสอาดได้สมคบกันเอาเงินสด 135,888 บาทของโจทก์ไป นำเช็คมาเข้าบัญชีไว้แทนศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นว่า จำเลยที่ 1 ได้กระทำการทุจริตต่อโจทก์หรือไม่ ซึ่งย่อมหมายความว่าศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นว่าจำเลยที่ 1ได้ทุจริตเอาเงินของโจทก์ไปหรือไม่ เมื่อข้อเท็จจริงในทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยที่ 1 ไม่ได้เอาเงินของโจทก์ไปเลย เพียงแต่จำเลยที่ 1 ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อเท่านั้น โจทก์มิได้ฟ้องขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเพราะเหตุจำเลยที่ 1 ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อ ศาลจึงพิพากษาให้จำเลยชดใช้เงินให้โจทก์ไม่ได้ เป็นการนอกฟ้องนอกประเด็น ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผลพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1165/2517องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ โดยพลโทจิตต์ สุนทานนท์ ผู้อำนวยการโจทก์นายประเสริฐ สงค์รอด ที่ 1 พันเอกเสวตร กุศลวงศ์ ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 420 ป.วิ.พ. ม. 142, ม. 172, ม. 183โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างโจทก์ จำเลยที่ 1กับ ส. สมคบกันเอาเงินสดของโจทก์ไป และนำเช็คมาเข้าบัญชีไว้แทน ขอให้จำเลยที่ 1 ชดใช้เงินให้โจทก์ ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นว่า จำเลยที่ 1 กระทำทุจริตต่อโจทก์หรือไม่ ซึ่งหมายถึงว่าจำเลยได้ทุจริตเอาเงินของโจทก์ไปหรือไม่ เมื่อข้อเท็จจริงในทางพิจารณาได้ความว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้เอาเงินของโจทก์ไปเลย เพียงแต่จำเลยที่ 1 ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อเท่านั้น โจทก์มิได้ฟ้องขอให้จำเลยที่ 1 ชดใช้ค่าเสียหายเพราะเหตุจำเลยที่ 1 ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อ ดังนี้ศาลจะพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชดใช้เงินให้โจทก์ตามฟ้องไม่ได้ เพราะเป็นการนอกฟ้องนอกประเด็นโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างโจทก์ จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ในการเข้าทำงานกับโจทก์ ขณะที่จำเลยที่ 1ยังทำหน้าที่เป็นหัวหน้าแผนกคลังเงินของโจทก์ ได้รับเช็คจำนวนเงิน135,888 บาทจากนายสอาด สุวรรณพิทักษ์ พนักงานของโจทก์ซึ่งมีหน้าที่นำเงินมาส่งให้โจทก์ จำเลยที่ 1 นำเช็คเข้าธนาคารตามหน้าที่แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน หน้าที่ของจำเลยที่ 1 จะต้องรายงานให้นางพิรุณ นายนามกับโจทก์ทราบ แต่จำเลยที่ 1 ทำการทุจริตต่อหน้าที่ของตัวแทน โดยเก็บเช็คดังกล่าว ไม่รายงานให้ผู้บังคับบัญชาทราบตามลำดับชั้น โจทก์สอบสวนทราบว่าจำเลยที่ 1 กับนายสอาดได้ร่วมมือสมคบกันเอาเงินสดไปและนำเช็คดังกล่าวแล้วมาเข้าบัญชีแทนขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ใช้เงินให้โจทก์ หากจำเลยที่ 1 ไม่ใช้ก็ให้จำเลยที่ 2 ร่วมกันและแทนกันกับจำเลยที่ 1 ใช้เงินค่าค้ำประกันให้โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 1 มิได้มีหน้าที่กระทำการแทนโจทก์ดังโจทก์ฟ้องและมิได้กระทำการทุจริตต่อหน้าที่การงานแต่อย่างใด เช็คที่โจทก์ฟ้องหากจำเลยที่ 1 รับไว้แล้วไม่มีเงินเป็นเรื่องของโจทก์จะจัดการเร่งรัดเรียกร้องเอาจากผู้ออกเช็คจำเลยไม่ต้องรับผิดโจทก์ฟ้องนายสอาดผู้ออกเช็ค และศาลพิพากษาให้โจทก์ชนะคดีแล้ว ถือว่าโจทก์ได้รับชำระหนี้แล้วหมดสิทธิฟ้องจำเลยเป็นฟ้องซ้ำ จำเลยที่ 2 ต่อสู้ว่าไม่ต้องรับผิด เพราะไม่เข้าเงื่อนไขสัญญาค้ำประกัน คดีขาดอายุความศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้เงิน 131,516.10 บาทให้โจทก์ ถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ใช้ ให้จำเลยที่ 2 ใช้แทนจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า กรณีเป็นเรื่องละเมิด คดีโจทก์ขาดอายุความ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยที่ 1 รับเช็คไว้ตามหน้าที่หัวหน้าแผนกคลังเงินเมื่อเบิกเงินตามเช็คไม่ได้ ก็ยอมให้มีการเปลี่ยนเช็คถึง 7 ฉบับโดยพลการ ไม่แจ้งให้ผู้บังคับบัญชาทราบจนนายสอาดผู้สลักหลังเช็คและมอบเช็คให้จำเลยที่ 1 หลบหนีไป จึงแจ้งให้ผู้บังคับบัญชาทราบพฤติการณ์เช่นนี้เห็นได้ว่าจำเลยที่ 1ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อ หาได้เอาเงินของโจทก์ไปไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยที่ 1 กับนายสอาดได้สมคบกันเอาเงินสด 135,888 บาทของโจทก์ไป นำเช็คมาเข้าบัญชีไว้แทนศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นว่า จำเลยที่ 1 ได้กระทำการทุจริตต่อโจทก์หรือไม่ ซึ่งย่อมหมายความว่าศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นว่าจำเลยที่ 1ได้ทุจริตเอาเงินของโจทก์ไปหรือไม่ เมื่อข้อเท็จจริงในทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยที่ 1 ไม่ได้เอาเงินของโจทก์ไปเลย เพียงแต่จำเลยที่ 1 ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อเท่านั้น โจทก์มิได้ฟ้องขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเพราะเหตุจำเลยที่ 1 ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อ ศาลจึงพิพากษาให้จำเลยชดใช้เงินให้โจทก์ไม่ได้ เป็นการนอกฟ้องนอกประเด็น ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผลพิพากษายืน(ล้วน นิลกำแหง-สวัสดิ์ ภู่งาม-ยงยุทธ เลอลภ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างโจทก์ จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ในการเข้าทำงานกับโจทก์ ขณะที่จำเลยที่ 1ยังทำหน้าที่เป็นหัวหน้าแผนกคลังเงินของโจทก์ ได้รับเช็คจำนวนเงิน135,888 บาทจากนายสอาด สุวรรณพิทักษ์ พนักงานของโจทก์ซึ่งมีหน้าที่นำเงินมาส่งให้โจทก์ จำเลยที่ 1 นำเช็คเข้าธนาคารตามหน้าที่แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน หน้าที่ของจำเลยที่ 1 จะต้องรายงานให้นางพิรุณ นายนามกับโจทก์ทราบ แต่จำเลยที่ 1 ทำการทุจริตต่อหน้าที่ของตัวแทน โดยเก็บเช็คดังกล่าว ไม่รายงานให้ผู้บังคับบัญชาทราบตามลำดับชั้น โจทก์สอบสวนทราบว่าจำเลยที่ 1 กับนายสอาดได้ร่วมมือสมคบกันเอาเงินสดไปและนำเช็คดังกล่าวแล้วมาเข้าบัญชีแทนขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ใช้เงินให้โจทก์ หากจำเลยที่ 1 ไม่ใช้ก็ให้จำเลยที่ 2 ร่วมกันและแทนกันกับจำเลยที่ 1 ใช้เงินค่าค้ำประกันให้โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 1 มิได้มีหน้าที่กระทำการแทนโจทก์ดังโจทก์ฟ้องและมิได้กระทำการทุจริตต่อหน้าที่การงานแต่อย่างใด เช็คที่โจทก์ฟ้องหากจำเลยที่ 1 รับไว้แล้วไม่มีเงินเป็นเรื่องของโจทก์จะจัดการเร่งรัดเรียกร้องเอาจากผู้ออกเช็คจำเลยไม่ต้องรับผิดโจทก์ฟ้องนายสอาดผู้ออกเช็ค และศาลพิพากษาให้โจทก์ชนะคดีแล้ว ถือว่าโจทก์ได้รับชำระหนี้แล้วหมดสิทธิฟ้องจำเลยเป็นฟ้องซ้ำ จำเลยที่ 2 ต่อสู้ว่าไม่ต้องรับผิด เพราะไม่เข้าเงื่อนไขสัญญาค้ำประกัน คดีขาดอายุความศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้เงิน 131,516.10 บาทให้โจทก์ ถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ใช้ ให้จำเลยที่ 2 ใช้แทนจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า กรณีเป็นเรื่องละเมิด คดีโจทก์ขาดอายุความ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยที่ 1 รับเช็คไว้ตามหน้าที่หัวหน้าแผนกคลังเงินเมื่อเบิกเงินตามเช็คไม่ได้ ก็ยอมให้มีการเปลี่ยนเช็คถึง 7 ฉบับโดยพลการ ไม่แจ้งให้ผู้บังคับบัญชาทราบจนนายสอาดผู้สลักหลังเช็คและมอบเช็คให้จำเลยที่ 1 หลบหนีไป จึงแจ้งให้ผู้บังคับบัญชาทราบพฤติการณ์เช่นนี้เห็นได้ว่าจำเลยที่ 1ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อ หาได้เอาเงินของโจทก์ไปไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยที่ 1 กับนายสอาดได้สมคบกันเอาเงินสด 135,888 บาทของโจทก์ไป นำเช็คมาเข้าบัญชีไว้แทนศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นว่า จำเลยที่ 1 ได้กระทำการทุจริตต่อโจทก์หรือไม่ ซึ่งย่อมหมายความว่าศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นว่าจำเลยที่ 1ได้ทุจริตเอาเงินของโจทก์ไปหรือไม่ เมื่อข้อเท็จจริงในทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยที่ 1 ไม่ได้เอาเงินของโจทก์ไปเลย เพียงแต่จำเลยที่ 1 ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อเท่านั้น โจทก์มิได้ฟ้องขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเพราะเหตุจำเลยที่ 1 ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อ ศาลจึงพิพากษาให้จำเลยชดใช้เงินให้โจทก์ไม่ได้ เป็นการนอกฟ้องนอกประเด็น ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผลพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1165/2517องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ โดยพลโทจิตต์ สุนทานนท์ ผู้อำนวยการโจทก์นายประเสริฐ สงค์รอด ที่ 1 พันเอกเสวตร กุศลวงศ์ ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 420 ป.วิ.พ. ม. 142, ม. 172, ม. 183โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างโจทก์ จำเลยที่ 1กับ ส. สมคบกันเอาเงินสดของโจทก์ไป และนำเช็คมาเข้าบัญชีไว้แทน ขอให้จำเลยที่ 1 ชดใช้เงินให้โจทก์ ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นว่า จำเลยที่ 1 กระทำทุจริตต่อโจทก์หรือไม่ ซึ่งหมายถึงว่าจำเลยได้ทุจริตเอาเงินของโจทก์ไปหรือไม่ เมื่อข้อเท็จจริงในทางพิจารณาได้ความว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้เอาเงินของโจทก์ไปเลย เพียงแต่จำเลยที่ 1 ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อเท่านั้น โจทก์มิได้ฟ้องขอให้จำเลยที่ 1 ชดใช้ค่าเสียหายเพราะเหตุจำเลยที่ 1 ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อ ดังนี้ศาลจะพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชดใช้เงินให้โจทก์ตามฟ้องไม่ได้ เพราะเป็นการนอกฟ้องนอกประเด็นโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างโจทก์ จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ในการเข้าทำงานกับโจทก์ ขณะที่จำเลยที่ 1ยังทำหน้าที่เป็นหัวหน้าแผนกคลังเงินของโจทก์ ได้รับเช็คจำนวนเงิน135,888 บาทจากนายสอาด สุวรรณพิทักษ์ พนักงานของโจทก์ซึ่งมีหน้าที่นำเงินมาส่งให้โจทก์ จำเลยที่ 1 นำเช็คเข้าธนาคารตามหน้าที่แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน หน้าที่ของจำเลยที่ 1 จะต้องรายงานให้นางพิรุณ นายนามกับโจทก์ทราบ แต่จำเลยที่ 1 ทำการทุจริตต่อหน้าที่ของตัวแทน โดยเก็บเช็คดังกล่าว ไม่รายงานให้ผู้บังคับบัญชาทราบตามลำดับชั้น โจทก์สอบสวนทราบว่าจำเลยที่ 1 กับนายสอาดได้ร่วมมือสมคบกันเอาเงินสดไปและนำเช็คดังกล่าวแล้วมาเข้าบัญชีแทนขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ใช้เงินให้โจทก์ หากจำเลยที่ 1 ไม่ใช้ก็ให้จำเลยที่ 2 ร่วมกันและแทนกันกับจำเลยที่ 1 ใช้เงินค่าค้ำประกันให้โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 1 มิได้มีหน้าที่กระทำการแทนโจทก์ดังโจทก์ฟ้องและมิได้กระทำการทุจริตต่อหน้าที่การงานแต่อย่างใด เช็คที่โจทก์ฟ้องหากจำเลยที่ 1 รับไว้แล้วไม่มีเงินเป็นเรื่องของโจทก์จะจัดการเร่งรัดเรียกร้องเอาจากผู้ออกเช็คจำเลยไม่ต้องรับผิดโจทก์ฟ้องนายสอาดผู้ออกเช็ค และศาลพิพากษาให้โจทก์ชนะคดีแล้ว ถือว่าโจทก์ได้รับชำระหนี้แล้วหมดสิทธิฟ้องจำเลยเป็นฟ้องซ้ำ จำเลยที่ 2 ต่อสู้ว่าไม่ต้องรับผิด เพราะไม่เข้าเงื่อนไขสัญญาค้ำประกัน คดีขาดอายุความศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้เงิน 131,516.10 บาทให้โจทก์ ถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ใช้ ให้จำเลยที่ 2 ใช้แทนจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า กรณีเป็นเรื่องละเมิด คดีโจทก์ขาดอายุความ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยที่ 1 รับเช็คไว้ตามหน้าที่หัวหน้าแผนกคลังเงินเมื่อเบิกเงินตามเช็คไม่ได้ ก็ยอมให้มีการเปลี่ยนเช็คถึง 7 ฉบับโดยพลการ ไม่แจ้งให้ผู้บังคับบัญชาทราบจนนายสอาดผู้สลักหลังเช็คและมอบเช็คให้จำเลยที่ 1 หลบหนีไป จึงแจ้งให้ผู้บังคับบัญชาทราบพฤติการณ์เช่นนี้เห็นได้ว่าจำเลยที่ 1ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อ หาได้เอาเงินของโจทก์ไปไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยที่ 1 กับนายสอาดได้สมคบกันเอาเงินสด 135,888 บาทของโจทก์ไป นำเช็คมาเข้าบัญชีไว้แทนศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นว่า จำเลยที่ 1 ได้กระทำการทุจริตต่อโจทก์หรือไม่ ซึ่งย่อมหมายความว่าศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นว่าจำเลยที่ 1ได้ทุจริตเอาเงินของโจทก์ไปหรือไม่ เมื่อข้อเท็จจริงในทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยที่ 1 ไม่ได้เอาเงินของโจทก์ไปเลย เพียงแต่จำเลยที่ 1 ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อเท่านั้น โจทก์มิได้ฟ้องขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเพราะเหตุจำเลยที่ 1 ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อ ศาลจึงพิพากษาให้จำเลยชดใช้เงินให้โจทก์ไม่ได้ เป็นการนอกฟ้องนอกประเด็น ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผลพิพากษายืน(ล้วน นิลกำแหง-สวัสดิ์ ภู่งาม-ยงยุทธ เลอลภ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ