คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 90/2507หลักกฎหมาย: ที่พิพาทเป็นของเจ้าของรวม 2 คน จำเลยเช่าจากเจ้าของรวมคนหนึ่งแม้ที่พิพาทจะเปลี่ยนมาเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าของรวมอีกคนหนึ่งแต่ผู้เดียวภายหลังก็ตามตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 569 สัญญาเช่าก็หาได้ระงับไปไม่ โจทก์ต้องรับไปทั้งสิทธิและหน้าที่ที่เจ้าของรวมคนนั้นมีอยู่ต่อจำเลยตามสัญญา ทั้งเมื่อโจทก์ไม่ได้ตั้งประเด็นนำสืบให้ปรากฏว่า โจทก์ไม่ต้องผูกพันตามสัญญาเช่านั้นอย่างใด เช่นนี้แล้ว เมื่อสัญญาเช่ายังไม่ระงับและเป็นการเช่าที่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าโจทก์ก็ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่โจทก์ฟ้องว่า เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2500 ได้มีการรังวัดแบ่งแยกโฉนดเลขที่ 15394 ของโจทก์ จึงทราบว่าบ้านและรั้วของจำเลยรุกล้ำที่ดินโจทก์ ขอให้ขับไล่จำเลยให้การว่า บ้านและรั้วจำเลยซื้อโดยได้รับโอนกรรมสิทธิ์เมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2499 แล้วจำเลยเช่าที่ดินที่บ้านพิพาทปลูกจากนางจีบ นางจีบเป็นเจ้าของรวมกับคนอื่นคือโฉนดเลขที่ 2175 ต่อมา พ.ศ. 2500 มีการแบ่งแยกโฉนด ฉะนั้น ถ้าโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินที่บ้าน และรั้วของจำเลยปลูกจริงโดยรับโอนกรรมสิทธิ์มาโจทก์ก็ต้องรับโอนทั้งสิทธิและหน้าที่ที่เจ้าของเดิมมีอยู่ต่อจำเลยทั้งจำเลยเช่าอยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่ดินที่จำเลยเช่ามาเพื่อปลูกบ้านเป็นที่อยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันฯ ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับขับไล่จำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่พิพาทที่โจทก์หาว่าจำเลยรุกล้ำนั้นเป็นที่ที่จำเลยเช่ามาจากนางจีบเจ้าของรวมกับโจทก์ในขณะจำเลยเช่าแม้ที่พิพาทจะเปลี่ยนมาเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แต่ผู้เดียวตามนัยแห่ง มาตรา 569 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ สัญญาที่จำเลยทำไว้กับนางจีบหาได้ระงับไปไม่ และเมื่อฟังได้ว่าจำเลยเช่าอยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯตลอดมาเมื่อโจทก์รับโอนกรรมสิทธิ์มา ก็ต้องรับโอนทั้งสิทธิและหน้าที่ที่นางจีบมีอยู่ต่อจำเลยตามสัญญาเช่า ส่วนในข้อที่ว่า นางจีบเจ้าของรวมจะมีอำนาจเอาที่พิพาทไปให้จำเลยเช่าหรือไม่ การเช่าได้รับความรู้เห็นยินยอมจากโจทก์ผู้เป็นเจ้าของรวมด้วยหรือไม่ค่าเช่าที่ได้มาจากจำเลย โจทก์ได้รับส่วนแบ่งด้วยหรือไม่ อย่างไรนั้น เป็นเรื่องระหว่างโจทก์กับนางจีบ ทั้งโจทก์ไม่ได้ตั้งประเด็นขึ้นมาและนำสืบให้ปรากฏว่า โจทก์ไม่ต้องผูกพันตามสัญญาเช่าที่นางจีบเจ้าของรวมได้ทำไว้กับจำเลยผู้เช่าแต่อย่างใด เมื่อสัญญาเช่ามิได้ระงับไป และเป็นการเช่าที่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันฯ โจทก์ก็ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่ พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ยกฟ้องโจทก์ตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 90/2507สิบตำรวจเอกเสรี รอดประชาโจทก์นายพยอม กาญจนลักษณ์จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ป.พ.พ. ม. 569, ม. 1358 ที่พิพาทเป็นของเจ้าของรวม 2 คน จำเลยเช่าจากเจ้าของรวมคนหนึ่งแม้ที่พิพาทจะเปลี่ยนมาเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าของรวมอีกคนหนึ่งแต่ผู้เดียวภายหลังก็ตามตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 569 สัญญาเช่าก็หาได้ระงับไปไม่ โจทก์ต้องรับไปทั้งสิทธิและหน้าที่ที่เจ้าของรวมคนนั้นมีอยู่ต่อจำเลยตามสัญญา ทั้งเมื่อโจทก์ไม่ได้ตั้งประเด็นนำสืบให้ปรากฏว่า โจทก์ไม่ต้องผูกพันตามสัญญาเช่านั้นอย่างใด เช่นนี้แล้ว เมื่อสัญญาเช่ายังไม่ระงับและเป็นการเช่าที่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าโจทก์ก็ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่โจทก์ฟ้องว่า เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2500 ได้มีการรังวัดแบ่งแยกโฉนดเลขที่ 15394 ของโจทก์ จึงทราบว่าบ้านและรั้วของจำเลยรุกล้ำที่ดินโจทก์ ขอให้ขับไล่จำเลยให้การว่า บ้านและรั้วจำเลยซื้อโดยได้รับโอนกรรมสิทธิ์เมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2499 แล้วจำเลยเช่าที่ดินที่บ้านพิพาทปลูกจากนางจีบ นางจีบเป็นเจ้าของรวมกับคนอื่นคือโฉนดเลขที่ 2175 ต่อมา พ.ศ. 2500 มีการแบ่งแยกโฉนด ฉะนั้น ถ้าโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินที่บ้าน และรั้วของจำเลยปลูกจริงโดยรับโอนกรรมสิทธิ์มาโจทก์ก็ต้องรับโอนทั้งสิทธิและหน้าที่ที่เจ้าของเดิมมีอยู่ต่อจำเลยทั้งจำเลยเช่าอยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่ดินที่จำเลยเช่ามาเพื่อปลูกบ้านเป็นที่อยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันฯ ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับขับไล่จำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่พิพาทที่โจทก์หาว่าจำเลยรุกล้ำนั้นเป็นที่ที่จำเลยเช่ามาจากนางจีบเจ้าของรวมกับโจทก์ในขณะจำเลยเช่าแม้ที่พิพาทจะเปลี่ยนมาเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แต่ผู้เดียวตามนัยแห่ง มาตรา 569 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ สัญญาที่จำเลยทำไว้กับนางจีบหาได้ระงับไปไม่ และเมื่อฟังได้ว่าจำเลยเช่าอยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯตลอดมาเมื่อโจทก์รับโอนกรรมสิทธิ์มา ก็ต้องรับโอนทั้งสิทธิและหน้าที่ที่นางจีบมีอยู่ต่อจำเลยตามสัญญาเช่า ส่วนในข้อที่ว่า นางจีบเจ้าของรวมจะมีอำนาจเอาที่พิพาทไปให้จำเลยเช่าหรือไม่ การเช่าได้รับความรู้เห็นยินยอมจากโจทก์ผู้เป็นเจ้าของรวมด้วยหรือไม่ค่าเช่าที่ได้มาจากจำเลย โจทก์ได้รับส่วนแบ่งด้วยหรือไม่ อย่างไรนั้น เป็นเรื่องระหว่างโจทก์กับนางจีบ ทั้งโจทก์ไม่ได้ตั้งประเด็นขึ้นมาและนำสืบให้ปรากฏว่า โจทก์ไม่ต้องผูกพันตามสัญญาเช่าที่นางจีบเจ้าของรวมได้ทำไว้กับจำเลยผู้เช่าแต่อย่างใด เมื่อสัญญาเช่ามิได้ระงับไป และเป็นการเช่าที่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันฯ โจทก์ก็ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่ พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ยกฟ้องโจทก์ตามศาลชั้นต้น(ประกอบ หุตะสิงห์-สนิท สุมาวงศ์-เพรียง โรจนรัส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2500 ได้มีการรังวัดแบ่งแยกโฉนดเลขที่ 15394 ของโจทก์ จึงทราบว่าบ้านและรั้วของจำเลยรุกล้ำที่ดินโจทก์ ขอให้ขับไล่จำเลยให้การว่า บ้านและรั้วจำเลยซื้อโดยได้รับโอนกรรมสิทธิ์เมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2499 แล้วจำเลยเช่าที่ดินที่บ้านพิพาทปลูกจากนางจีบ นางจีบเป็นเจ้าของรวมกับคนอื่นคือโฉนดเลขที่ 2175 ต่อมา พ.ศ. 2500 มีการแบ่งแยกโฉนด ฉะนั้น ถ้าโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินที่บ้าน และรั้วของจำเลยปลูกจริงโดยรับโอนกรรมสิทธิ์มาโจทก์ก็ต้องรับโอนทั้งสิทธิและหน้าที่ที่เจ้าของเดิมมีอยู่ต่อจำเลยทั้งจำเลยเช่าอยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่ดินที่จำเลยเช่ามาเพื่อปลูกบ้านเป็นที่อยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันฯ ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับขับไล่จำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่พิพาทที่โจทก์หาว่าจำเลยรุกล้ำนั้นเป็นที่ที่จำเลยเช่ามาจากนางจีบเจ้าของรวมกับโจทก์ในขณะจำเลยเช่าแม้ที่พิพาทจะเปลี่ยนมาเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แต่ผู้เดียวตามนัยแห่ง มาตรา 569 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ สัญญาที่จำเลยทำไว้กับนางจีบหาได้ระงับไปไม่ และเมื่อฟังได้ว่าจำเลยเช่าอยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯตลอดมาเมื่อโจทก์รับโอนกรรมสิทธิ์มา ก็ต้องรับโอนทั้งสิทธิและหน้าที่ที่นางจีบมีอยู่ต่อจำเลยตามสัญญาเช่า ส่วนในข้อที่ว่า นางจีบเจ้าของรวมจะมีอำนาจเอาที่พิพาทไปให้จำเลยเช่าหรือไม่ การเช่าได้รับความรู้เห็นยินยอมจากโจทก์ผู้เป็นเจ้าของรวมด้วยหรือไม่ค่าเช่าที่ได้มาจากจำเลย โจทก์ได้รับส่วนแบ่งด้วยหรือไม่ อย่างไรนั้น เป็นเรื่องระหว่างโจทก์กับนางจีบ ทั้งโจทก์ไม่ได้ตั้งประเด็นขึ้นมาและนำสืบให้ปรากฏว่า โจทก์ไม่ต้องผูกพันตามสัญญาเช่าที่นางจีบเจ้าของรวมได้ทำไว้กับจำเลยผู้เช่าแต่อย่างใด เมื่อสัญญาเช่ามิได้ระงับไป และเป็นการเช่าที่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันฯ โจทก์ก็ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่ พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ยกฟ้องโจทก์ตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 90/2507สิบตำรวจเอกเสรี รอดประชาโจทก์นายพยอม กาญจนลักษณ์จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ป.พ.พ. ม. 569, ม. 1358 ที่พิพาทเป็นของเจ้าของรวม 2 คน จำเลยเช่าจากเจ้าของรวมคนหนึ่งแม้ที่พิพาทจะเปลี่ยนมาเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าของรวมอีกคนหนึ่งแต่ผู้เดียวภายหลังก็ตามตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 569 สัญญาเช่าก็หาได้ระงับไปไม่ โจทก์ต้องรับไปทั้งสิทธิและหน้าที่ที่เจ้าของรวมคนนั้นมีอยู่ต่อจำเลยตามสัญญา ทั้งเมื่อโจทก์ไม่ได้ตั้งประเด็นนำสืบให้ปรากฏว่า โจทก์ไม่ต้องผูกพันตามสัญญาเช่านั้นอย่างใด เช่นนี้แล้ว เมื่อสัญญาเช่ายังไม่ระงับและเป็นการเช่าที่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าโจทก์ก็ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่โจทก์ฟ้องว่า เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2500 ได้มีการรังวัดแบ่งแยกโฉนดเลขที่ 15394 ของโจทก์ จึงทราบว่าบ้านและรั้วของจำเลยรุกล้ำที่ดินโจทก์ ขอให้ขับไล่จำเลยให้การว่า บ้านและรั้วจำเลยซื้อโดยได้รับโอนกรรมสิทธิ์เมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2499 แล้วจำเลยเช่าที่ดินที่บ้านพิพาทปลูกจากนางจีบ นางจีบเป็นเจ้าของรวมกับคนอื่นคือโฉนดเลขที่ 2175 ต่อมา พ.ศ. 2500 มีการแบ่งแยกโฉนด ฉะนั้น ถ้าโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินที่บ้าน และรั้วของจำเลยปลูกจริงโดยรับโอนกรรมสิทธิ์มาโจทก์ก็ต้องรับโอนทั้งสิทธิและหน้าที่ที่เจ้าของเดิมมีอยู่ต่อจำเลยทั้งจำเลยเช่าอยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่ดินที่จำเลยเช่ามาเพื่อปลูกบ้านเป็นที่อยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันฯ ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับขับไล่จำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่พิพาทที่โจทก์หาว่าจำเลยรุกล้ำนั้นเป็นที่ที่จำเลยเช่ามาจากนางจีบเจ้าของรวมกับโจทก์ในขณะจำเลยเช่าแม้ที่พิพาทจะเปลี่ยนมาเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แต่ผู้เดียวตามนัยแห่ง มาตรา 569 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ สัญญาที่จำเลยทำไว้กับนางจีบหาได้ระงับไปไม่ และเมื่อฟังได้ว่าจำเลยเช่าอยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯตลอดมาเมื่อโจทก์รับโอนกรรมสิทธิ์มา ก็ต้องรับโอนทั้งสิทธิและหน้าที่ที่นางจีบมีอยู่ต่อจำเลยตามสัญญาเช่า ส่วนในข้อที่ว่า นางจีบเจ้าของรวมจะมีอำนาจเอาที่พิพาทไปให้จำเลยเช่าหรือไม่ การเช่าได้รับความรู้เห็นยินยอมจากโจทก์ผู้เป็นเจ้าของรวมด้วยหรือไม่ค่าเช่าที่ได้มาจากจำเลย โจทก์ได้รับส่วนแบ่งด้วยหรือไม่ อย่างไรนั้น เป็นเรื่องระหว่างโจทก์กับนางจีบ ทั้งโจทก์ไม่ได้ตั้งประเด็นขึ้นมาและนำสืบให้ปรากฏว่า โจทก์ไม่ต้องผูกพันตามสัญญาเช่าที่นางจีบเจ้าของรวมได้ทำไว้กับจำเลยผู้เช่าแต่อย่างใด เมื่อสัญญาเช่ามิได้ระงับไป และเป็นการเช่าที่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันฯ โจทก์ก็ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่ พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ยกฟ้องโจทก์ตามศาลชั้นต้น(ประกอบ หุตะสิงห์-สนิท สุมาวงศ์-เพรียง โรจนรัส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ