คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3919/2533หลักกฎหมาย: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ มาตรา 1477บัญญัติว่าอำนาจจัดการสินสมรส รวมถึงอำนาจจำหน่ายด้วย ดังนั้นที่มาตรา 7 แห่ง พระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติ บรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ฯ ใช้คำว่าอำนาจจัดการก็ย่อมหมายความรวมถึงอำนาจจำหน่ายด้วยเช่นกันแต่ทั้งนี้ต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งบทบัญญัติ มาตรา 1473 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิม สามีซึ่งมีอำนาจจัดการสินบริคณห์หาแต่ก่อนประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่ใช้บังคับ คงมีอำนาจจำหน่ายสินบริคณห์ต่อไปภายหลังประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่ ใช้บังคับแล้ว หากการจำหน่ายสินบริคณห์นั้นไม่ใช่กรณีที่ต้องได้รับความยินยอมจากภริยาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1473 เดิมโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นภริยาโดยชอบด้วยกฎหมายของจำเลยที่ 2จดทะเบียนสมรสกันเมื่อ พ.ศ. 2484 ระหว่างอยู่กินด้วยกันมีทรัพย์สินเป็นที่ดิน น.ส.3 ก. 1 แปลง โดยมีชื่อจำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว เมื่อ พ.ศ. 2528 จำเลยที่ 2 แบ่งขายส่วนหนึ่งของที่ดินแปลงดังกล่าวให้จำเลยที่ 1 โดยไม่ได้รับความยินยอมจากโจทก์โจทก์ได้ให้ทนายความมีหนังสือบอกเลิกสัญญาซื้อขาย ให้จำเลยที่ 1จดทะเบียนโอนที่ดินคืน แต่จำเลยที่ 1 เพิกเฉย ขอให้เพิกถอนทะเบียนซื้อขายที่ดินระหว่างจำเลยทั้งสองจำเลยที่ 1 ให้การว่า การซื้อขายที่ดินระหว่างจำเลยทั้งสองสมบูรณ์ตามกฎหมายจำเลยที่ 1 กระทำโดยสุจริตและเสียค่าตอบแทนโจทก์ไม่ได้คัดค้านหรือโต้แย้ง เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้เพิกถอนการจดทะเบียนซื้อขายที่ดิินแปลงพิพาทระหว่างจำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่ดินตาม น.ส.3ก. เลขที่ 1131 นั้นโจทก์และจำเลยที่ 2 ได้มาในระหว่างที่เป็นสามีภริยากันและมิใช่ได้มาในฐานะเป็นสินส่วนตัวจึงเป็นสินบริคณห์ของโจทก์และจำเลยที่ 2 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิมอันเป็นกฎหมายที่ใช้บังคับขณะที่ได้ทรัพย์สินดังกล่าวมา แม้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519มาตรา 1476 จะบัญญัติว่า "นอกจากสัญญาก่อนสมรสจะกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น สามีและภริยาเป็นผู้จัดการสินสมรสร่วมกัน" และมาตรา 1480วรรคสอง บัญญัติว่า "ในกรณีที่คู่สมรสฝ่ายหนึ่งได้ทำนิติกรรมไปโดยปราศจากความยินยอมตามวรรคหนึ่ง คู่สมรสอีกฝ่ายหนึ่งอาจขอให้ศาลเพิกถอนนิติกรรมนั้นได้ " ก็ตาม แต่พระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติบรรพ 5แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519มาตรา 7 บัญญัติว่า "บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ท้ายพระราชบัญญัตินี้ไม่กระทบกระเทือนถึงอำนาจการจัดการสินบริคณห์ที่คู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้มีอยู่แล้วในวันใช้บังคับบทบัญญัติ บรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ท้ายพระราชบัญญัตินี้" ดังนั้น การที่บทบัญญัติในบรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่จึงต้องอยู่ภายใต้บทบัญญัติในมาตรา 7 ของพระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่พ.ศ. 2519 กรณีของคดีนี้ตามข้อเท็จจริงที่ยุติจำเลยที่ 2เป็นสามีโจทก์ มีอำนาจจัดการเกี่ยวกับที่ดิน น.ส.3 ก. เลขที่ 1131ซึ่งเป็นสินบริคณห์อยู่ก่อนวันใช้บังคับบทบัญญัติบรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่ จึงยังคงมีอำนาจจัดการสินบริคณห์รายนี้ได้ต่อไปตามที่มาตรา 7 ของพระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติ บรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519บัญญัติไว้ และอำนาจจัดการนั้น มาตรา 1477 ที่ได้ตรวจชำระใหม่บัญญัติไว้ว่า ให้รวมถึงอำนาจจำหน่ายด้วย ดังนั้นจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นสามีโจทก์จึงมีอำนาจที่จะจำหน่ายที่ดินอันเป็นสินบริคณห์ได้ ที่ดินสินบริคณห์ที่พิพาทนี้มิใช่สินเดิมของโจทก์หรือสินสมรสที่โจทก์ได้มาโดยทางยกให้หรือพินัยกรรมและการจำหน่ายมิใช่เป็นการให้โดยเสน่หา จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ก่อน ทั้งนี้ไม่เป็นการจัดการที่ฝ่าฝืนบทบัญญัติในมาตรา 1473 เดิม นิติกรรมการซื้อขายระหว่างจำเลยที่ 2 กับจำเลยที่ 1 จึงเป็นไปโดยชอบด้วยบทกฎหมายข้างต้นโจทก์ไม่อาจที่จะมาฟ้องขอให้เพิกถอนได้"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3919/2533นาง จันทร์สมุทร ผิดผาดโจทก์นาง เพ็ญ วรเชษฐ์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 1473, ม. 1476, ม. 1477, ม. 1480 พ.ร.บ.ให้ใช้บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ พ.ศ.2477 ม. 7ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ มาตรา 1477บัญญัติว่าอำนาจจัดการสินสมรส รวมถึงอำนาจจำหน่ายด้วย ดังนั้นที่มาตรา 7 แห่ง พระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติ บรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ฯ ใช้คำว่าอำนาจจัดการก็ย่อมหมายความรวมถึงอำนาจจำหน่ายด้วยเช่นกันแต่ทั้งนี้ต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งบทบัญญัติ มาตรา 1473 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิม สามีซึ่งมีอำนาจจัดการสินบริคณห์หาแต่ก่อนประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่ใช้บังคับ คงมีอำนาจจำหน่ายสินบริคณห์ต่อไปภายหลังประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่ ใช้บังคับแล้ว หากการจำหน่ายสินบริคณห์นั้นไม่ใช่กรณีที่ต้องได้รับความยินยอมจากภริยาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1473 เดิมโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นภริยาโดยชอบด้วยกฎหมายของจำเลยที่ 2จดทะเบียนสมรสกันเมื่อ พ.ศ. 2484 ระหว่างอยู่กินด้วยกันมีทรัพย์สินเป็นที่ดิน น.ส.3 ก. 1 แปลง โดยมีชื่อจำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว เมื่อ พ.ศ. 2528 จำเลยที่ 2 แบ่งขายส่วนหนึ่งของที่ดินแปลงดังกล่าวให้จำเลยที่ 1 โดยไม่ได้รับความยินยอมจากโจทก์โจทก์ได้ให้ทนายความมีหนังสือบอกเลิกสัญญาซื้อขาย ให้จำเลยที่ 1จดทะเบียนโอนที่ดินคืน แต่จำเลยที่ 1 เพิกเฉย ขอให้เพิกถอนทะเบียนซื้อขายที่ดินระหว่างจำเลยทั้งสองจำเลยที่ 1 ให้การว่า การซื้อขายที่ดินระหว่างจำเลยทั้งสองสมบูรณ์ตามกฎหมายจำเลยที่ 1 กระทำโดยสุจริตและเสียค่าตอบแทนโจทก์ไม่ได้คัดค้านหรือโต้แย้ง เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้เพิกถอนการจดทะเบียนซื้อขายที่ดิินแปลงพิพาทระหว่างจำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่ดินตาม น.ส.3ก. เลขที่ 1131 นั้นโจทก์และจำเลยที่ 2 ได้มาในระหว่างที่เป็นสามีภริยากันและมิใช่ได้มาในฐานะเป็นสินส่วนตัวจึงเป็นสินบริคณห์ของโจทก์และจำเลยที่ 2 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิมอันเป็นกฎหมายที่ใช้บังคับขณะที่ได้ทรัพย์สินดังกล่าวมา แม้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519มาตรา 1476 จะบัญญัติว่า "นอกจากสัญญาก่อนสมรสจะกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น สามีและภริยาเป็นผู้จัดการสินสมรสร่วมกัน" และมาตรา 1480วรรคสอง บัญญัติว่า "ในกรณีที่คู่สมรสฝ่ายหนึ่งได้ทำนิติกรรมไปโดยปราศจากความยินยอมตามวรรคหนึ่ง คู่สมรสอีกฝ่ายหนึ่งอาจขอให้ศาลเพิกถอนนิติกรรมนั้นได้ " ก็ตาม แต่พระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติบรรพ 5แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519มาตรา 7 บัญญัติว่า "บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ท้ายพระราชบัญญัตินี้ไม่กระทบกระเทือนถึงอำนาจการจัดการสินบริคณห์ที่คู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้มีอยู่แล้วในวันใช้บังคับบทบัญญัติ บรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ท้ายพระราชบัญญัตินี้" ดังนั้น การที่บทบัญญัติในบรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่จึงต้องอยู่ภายใต้บทบัญญัติในมาตรา 7 ของพระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่พ.ศ. 2519 กรณีของคดีนี้ตามข้อเท็จจริงที่ยุติจำเลยที่ 2เป็นสามีโจทก์ มีอำนาจจัดการเกี่ยวกับที่ดิน น.ส.3 ก. เลขที่ 1131ซึ่งเป็นสินบริคณห์อยู่ก่อนวันใช้บังคับบทบัญญัติบรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่ จึงยังคงมีอำนาจจัดการสินบริคณห์รายนี้ได้ต่อไปตามที่มาตรา 7 ของพระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติ บรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519บัญญัติไว้ และอำนาจจัดการนั้น มาตรา 1477 ที่ได้ตรวจชำระใหม่บัญญัติไว้ว่า ให้รวมถึงอำนาจจำหน่ายด้วย ดังนั้นจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นสามีโจทก์จึงมีอำนาจที่จะจำหน่ายที่ดินอันเป็นสินบริคณห์ได้ ที่ดินสินบริคณห์ที่พิพาทนี้มิใช่สินเดิมของโจทก์หรือสินสมรสที่โจทก์ได้มาโดยทางยกให้หรือพินัยกรรมและการจำหน่ายมิใช่เป็นการให้โดยเสน่หา จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ก่อน ทั้งนี้ไม่เป็นการจัดการที่ฝ่าฝืนบทบัญญัติในมาตรา 1473 เดิม นิติกรรมการซื้อขายระหว่างจำเลยที่ 2 กับจำเลยที่ 1 จึงเป็นไปโดยชอบด้วยบทกฎหมายข้างต้นโจทก์ไม่อาจที่จะมาฟ้องขอให้เพิกถอนได้"พิพากษายืน(อุดม เฟื่องฟุ้ง-พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ-อากาศ บำรุงชีพ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ตัดสินตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 239/2525 ประเด็นหลักก็คือ ที่มาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติบรรพ 5แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519ซึ่งต่อไปจะเรียกว่า "มาตรา 7" บัญญัติว่า บทบัญญัติบรรพ 5ท้ายพระราชบัญญัติไม่กระทบกระเทือนถึงอำนาจการจัดการสินบริคณห์ที่คู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้มีอยู่ก่อนวันใช้บังคับบทบัญญัติบรรพ 5ดังกล่าวนั้น คำว่า อำนาจการจัดการสินบริคณห์ รวมถึง อำนาจจำหน่ายสินบริคณห์ ด้วยหรือไม่ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ฉบับ พ.ศ. 2477 ซึ่งต่อไปจะเรียกว่า "บรรพ 5 เดิม" ไม่ได้บัญญัติว่าอำนาจการจัดการรวมถึงอำนาจจำหน่ายหรืออำนาจฟ้องคดีดังเช่น มาตรา 1477แห่งบรรพ 5 ฉบับ พ.ศ. 2519 แต่บัญญัติแยกมาตรากัน โดยมาตรา1468 บัญญัติถึงการจัดการสินบริคณห์ว่า "สามีเป็นผู้จัดการสินบริคณห์ เว้นแต่ในสัญญาก่อนสมรสจะได้กำหนดให้ภริยาเป็นผู้จัดการหรือให้จัดการร่วมกัน" มาตรา 1469 บัญญัติถึงการฟ้องคดีเกี่ยวกับสินบริคณห์ว่า "สามีมีสิทธิฟ้องคดีที่เกี่ยวกับการสงวน บำรุงรักษาหรือการใด ๆ เพื่อประโยชน์แก่สินบริคณห์ และถ้าภริยาจะฟ้องคดีเช่นนี้ ต้องได้รับอนุญาตจากสามีก่อน เว้นแต่สัญญาก่อนสมรสกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น และหนี้อันเกิดแต่การฟ้องคดีนั้นต้องใช้จากสินบริคณห์" และมาตรา 1473 บัญญัติเกี่ยวกับการจำหน่ายสินบริคณห์ว่า"นอกจากจะมีสัญญาก่อนสมรสไว้เป็นอย่างอื่น สามีมีอำนาจจำหน่ายสินบริคณห์ได้" การบัญญัติไว้คนละมาตราและลักษณะของบทบัญญัติเป็นไปในทำนองเดียวกันเช่นนี้ทำให้เห็นว่า อำนาจจัดการอำนาจฟ้องคดี และอำนาจจำหน่ายแยกต่างหากจากกัน ที่มาตรา 7ใช้คำว่า "อำนาจการจัดการสินบริครห์ที่คู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้มีอยู่แล้วในวันใช้บังคับบทบัญญัติบรรพ 5" เป็นการอ้างอิงถึงอำนาจการจัดการตามบรรพ 5 เดิม ไม่ใช่บรรพ 5 ฉบับ พ.ศ. 2519ดังนั้นคำว่า "อำนาจการจัดการสินบริคณห์" จึงน่าจะหมายความเฉพาะอำนาจจัดการสินบริคณห์ตามมาตร 1468 เท่านั้น ไม่รวมถึงอำนาจฟ้องคดีตามมาตรา 1469 และมาตรา 1473 ด้วย นอกจากนี้บทบัญญัติบรรพ 5 ฉบับ พ.ศ. 2519 แก้ไขเพื่อให้สอดคล้องกับรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2517 มาตรา 28 ที่บัญญัติว่าชายและหญิงมีสิทธิเท่าเทียมกัน การตีความจำกัดขอบเขตอำนาจการจัดการสินบริคณห์ว่าไม่รวมถึงอำนาจฟ้องคดีและอำนาจจำหน่ายทำให้บรรลุเจตนารมณ์ที่ให้ชายและหญิงมีสิทธิเท่าเทียมกันยิ่งขึ้น ภริยาซึ่งแต่เดิมไม่มีสิทธิมีเสียงในการจำหน่ายสินบริคณห์ นอกจากที่มาตรา 1473แห่งบรรพ 5 เดิม ระบุยกเว้นไว้เป็นพิเศษก็จะได้เข้ามามีอำนาจร่วมในการฟ้องคดีและการจำหน่ายสินบริคณห์ดังกล่าวด้วย การต้องตีความมาตรา 7 เป็นตัวอย่างของการร่างกฎหมายไม่ชัดแจ้งในปัญหาสำคัญ แต่การที่ศาลฎีกาตีความคำว่าอำนาจการจัดการตามมาตรา 7 รวมถึงอำนาจจำหน่ายตามที่มาตรา 1477 ที่ตรวจชำระเมื่อพ.ศ. 2519 บัญญัติไว้ ก็ทำให้เห็นคล้อยตามได้ยาก เพราะบรรพ 5 ฉบับพ.ศ. 2519 วางหลักการว่าการกระทำใดๆ เกี่ยวกับสินสมรส สามีภรรยาต้องกระทำการร่วมกัน มาตรา 1477 ที่ตรวจชำระเมื่อ พ.ศ. 2519 จึงบัญญัติให้อำนาจจัดการสินสมรสรวมถึงอำนาจฟ้องคดีและอำนาจจำหน่ายเพื่อให้รบกับมาตรา 1476 ที่ว่า สามีและภริยาเป็นผู้จัดการสินสมรสร่วมกัน ไม่ต้องบัญญัติแยกอำนาจในการกระทำการแต่ละอย่างไว้เพราะผลไม่ต่างกัน ถ้าจะให้เหตุผลกล้อมแกล้มไปว่าตามบทบัญญัติบรรพ 5 เดิม อำนาจฟ้องคดีและอำนาจจำหน่ายสินบริคณห์เป็นส่วนหนึ่งของอำนาจจัดการสินบริคณห์ดังเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 181/2523 ที่วินิจฉัยว่าอำนาจจัดการสินบริคณห์รวมถึงอำนาจฟ้องคดีด้วย ก็อาจพอเห็นคล้อยตามได้ง่ายกว่า แต่ที่ศาลฎีกาไม่อ้างเหตุผลนี้ไม่ทราบเพราะเห็นว่าตามบทบัญญัติบรรพ 5 เดิม อำนาจจัดการสินบริคณห์ไม่รวมถึงอำนาจจำหน่ายสินบริคณห์หรือไม่ พงศ์เทพเทพกาญจนาคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นภริยาโดยชอบด้วยกฎหมายของจำเลยที่ 2จดทะเบียนสมรสกันเมื่อ พ.ศ. 2484 ระหว่างอยู่กินด้วยกันมีทรัพย์สินเป็นที่ดิน น.ส.3 ก. 1 แปลง โดยมีชื่อจำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว เมื่อ พ.ศ. 2528 จำเลยที่ 2 แบ่งขายส่วนหนึ่งของที่ดินแปลงดังกล่าวให้จำเลยที่ 1 โดยไม่ได้รับความยินยอมจากโจทก์โจทก์ได้ให้ทนายความมีหนังสือบอกเลิกสัญญาซื้อขาย ให้จำเลยที่ 1จดทะเบียนโอนที่ดินคืน แต่จำเลยที่ 1 เพิกเฉย ขอให้เพิกถอนทะเบียนซื้อขายที่ดินระหว่างจำเลยทั้งสองจำเลยที่ 1 ให้การว่า การซื้อขายที่ดินระหว่างจำเลยทั้งสองสมบูรณ์ตามกฎหมายจำเลยที่ 1 กระทำโดยสุจริตและเสียค่าตอบแทนโจทก์ไม่ได้คัดค้านหรือโต้แย้ง เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้เพิกถอนการจดทะเบียนซื้อขายที่ดิินแปลงพิพาทระหว่างจำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่ดินตาม น.ส.3ก. เลขที่ 1131 นั้นโจทก์และจำเลยที่ 2 ได้มาในระหว่างที่เป็นสามีภริยากันและมิใช่ได้มาในฐานะเป็นสินส่วนตัวจึงเป็นสินบริคณห์ของโจทก์และจำเลยที่ 2 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิมอันเป็นกฎหมายที่ใช้บังคับขณะที่ได้ทรัพย์สินดังกล่าวมา แม้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519มาตรา 1476 จะบัญญัติว่า "นอกจากสัญญาก่อนสมรสจะกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น สามีและภริยาเป็นผู้จัดการสินสมรสร่วมกัน" และมาตรา 1480วรรคสอง บัญญัติว่า "ในกรณีที่คู่สมรสฝ่ายหนึ่งได้ทำนิติกรรมไปโดยปราศจากความยินยอมตามวรรคหนึ่ง คู่สมรสอีกฝ่ายหนึ่งอาจขอให้ศาลเพิกถอนนิติกรรมนั้นได้ " ก็ตาม แต่พระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติบรรพ 5แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519มาตรา 7 บัญญัติว่า "บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ท้ายพระราชบัญญัตินี้ไม่กระทบกระเทือนถึงอำนาจการจัดการสินบริคณห์ที่คู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้มีอยู่แล้วในวันใช้บังคับบทบัญญัติ บรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ท้ายพระราชบัญญัตินี้" ดังนั้น การที่บทบัญญัติในบรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่จึงต้องอยู่ภายใต้บทบัญญัติในมาตรา 7 ของพระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่พ.ศ. 2519 กรณีของคดีนี้ตามข้อเท็จจริงที่ยุติจำเลยที่ 2เป็นสามีโจทก์ มีอำนาจจัดการเกี่ยวกับที่ดิน น.ส.3 ก. เลขที่ 1131ซึ่งเป็นสินบริคณห์อยู่ก่อนวันใช้บังคับบทบัญญัติบรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่ จึงยังคงมีอำนาจจัดการสินบริคณห์รายนี้ได้ต่อไปตามที่มาตรา 7 ของพระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติ บรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519บัญญัติไว้ และอำนาจจัดการนั้น มาตรา 1477 ที่ได้ตรวจชำระใหม่บัญญัติไว้ว่า ให้รวมถึงอำนาจจำหน่ายด้วย ดังนั้นจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นสามีโจทก์จึงมีอำนาจที่จะจำหน่ายที่ดินอันเป็นสินบริคณห์ได้ ที่ดินสินบริคณห์ที่พิพาทนี้มิใช่สินเดิมของโจทก์หรือสินสมรสที่โจทก์ได้มาโดยทางยกให้หรือพินัยกรรมและการจำหน่ายมิใช่เป็นการให้โดยเสน่หา จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ก่อน ทั้งนี้ไม่เป็นการจัดการที่ฝ่าฝืนบทบัญญัติในมาตรา 1473 เดิม นิติกรรมการซื้อขายระหว่างจำเลยที่ 2 กับจำเลยที่ 1 จึงเป็นไปโดยชอบด้วยบทกฎหมายข้างต้นโจทก์ไม่อาจที่จะมาฟ้องขอให้เพิกถอนได้"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3919/2533นาง จันทร์สมุทร ผิดผาดโจทก์นาง เพ็ญ วรเชษฐ์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 1473, ม. 1476, ม. 1477, ม. 1480 พ.ร.บ.ให้ใช้บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ พ.ศ.2477 ม. 7ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ มาตรา 1477บัญญัติว่าอำนาจจัดการสินสมรส รวมถึงอำนาจจำหน่ายด้วย ดังนั้นที่มาตรา 7 แห่ง พระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติ บรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ฯ ใช้คำว่าอำนาจจัดการก็ย่อมหมายความรวมถึงอำนาจจำหน่ายด้วยเช่นกันแต่ทั้งนี้ต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งบทบัญญัติ มาตรา 1473 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิม สามีซึ่งมีอำนาจจัดการสินบริคณห์หาแต่ก่อนประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่ใช้บังคับ คงมีอำนาจจำหน่ายสินบริคณห์ต่อไปภายหลังประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่ ใช้บังคับแล้ว หากการจำหน่ายสินบริคณห์นั้นไม่ใช่กรณีที่ต้องได้รับความยินยอมจากภริยาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1473 เดิมโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นภริยาโดยชอบด้วยกฎหมายของจำเลยที่ 2จดทะเบียนสมรสกันเมื่อ พ.ศ. 2484 ระหว่างอยู่กินด้วยกันมีทรัพย์สินเป็นที่ดิน น.ส.3 ก. 1 แปลง โดยมีชื่อจำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว เมื่อ พ.ศ. 2528 จำเลยที่ 2 แบ่งขายส่วนหนึ่งของที่ดินแปลงดังกล่าวให้จำเลยที่ 1 โดยไม่ได้รับความยินยอมจากโจทก์โจทก์ได้ให้ทนายความมีหนังสือบอกเลิกสัญญาซื้อขาย ให้จำเลยที่ 1จดทะเบียนโอนที่ดินคืน แต่จำเลยที่ 1 เพิกเฉย ขอให้เพิกถอนทะเบียนซื้อขายที่ดินระหว่างจำเลยทั้งสองจำเลยที่ 1 ให้การว่า การซื้อขายที่ดินระหว่างจำเลยทั้งสองสมบูรณ์ตามกฎหมายจำเลยที่ 1 กระทำโดยสุจริตและเสียค่าตอบแทนโจทก์ไม่ได้คัดค้านหรือโต้แย้ง เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้เพิกถอนการจดทะเบียนซื้อขายที่ดิินแปลงพิพาทระหว่างจำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่ดินตาม น.ส.3ก. เลขที่ 1131 นั้นโจทก์และจำเลยที่ 2 ได้มาในระหว่างที่เป็นสามีภริยากันและมิใช่ได้มาในฐานะเป็นสินส่วนตัวจึงเป็นสินบริคณห์ของโจทก์และจำเลยที่ 2 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิมอันเป็นกฎหมายที่ใช้บังคับขณะที่ได้ทรัพย์สินดังกล่าวมา แม้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519มาตรา 1476 จะบัญญัติว่า "นอกจากสัญญาก่อนสมรสจะกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น สามีและภริยาเป็นผู้จัดการสินสมรสร่วมกัน" และมาตรา 1480วรรคสอง บัญญัติว่า "ในกรณีที่คู่สมรสฝ่ายหนึ่งได้ทำนิติกรรมไปโดยปราศจากความยินยอมตามวรรคหนึ่ง คู่สมรสอีกฝ่ายหนึ่งอาจขอให้ศาลเพิกถอนนิติกรรมนั้นได้ " ก็ตาม แต่พระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติบรรพ 5แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519มาตรา 7 บัญญัติว่า "บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ท้ายพระราชบัญญัตินี้ไม่กระทบกระเทือนถึงอำนาจการจัดการสินบริคณห์ที่คู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้มีอยู่แล้วในวันใช้บังคับบทบัญญัติ บรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ท้ายพระราชบัญญัตินี้" ดังนั้น การที่บทบัญญัติในบรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่จึงต้องอยู่ภายใต้บทบัญญัติในมาตรา 7 ของพระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่พ.ศ. 2519 กรณีของคดีนี้ตามข้อเท็จจริงที่ยุติจำเลยที่ 2เป็นสามีโจทก์ มีอำนาจจัดการเกี่ยวกับที่ดิน น.ส.3 ก. เลขที่ 1131ซึ่งเป็นสินบริคณห์อยู่ก่อนวันใช้บังคับบทบัญญัติบรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่ จึงยังคงมีอำนาจจัดการสินบริคณห์รายนี้ได้ต่อไปตามที่มาตรา 7 ของพระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติ บรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519บัญญัติไว้ และอำนาจจัดการนั้น มาตรา 1477 ที่ได้ตรวจชำระใหม่บัญญัติไว้ว่า ให้รวมถึงอำนาจจำหน่ายด้วย ดังนั้นจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นสามีโจทก์จึงมีอำนาจที่จะจำหน่ายที่ดินอันเป็นสินบริคณห์ได้ ที่ดินสินบริคณห์ที่พิพาทนี้มิใช่สินเดิมของโจทก์หรือสินสมรสที่โจทก์ได้มาโดยทางยกให้หรือพินัยกรรมและการจำหน่ายมิใช่เป็นการให้โดยเสน่หา จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ก่อน ทั้งนี้ไม่เป็นการจัดการที่ฝ่าฝืนบทบัญญัติในมาตรา 1473 เดิม นิติกรรมการซื้อขายระหว่างจำเลยที่ 2 กับจำเลยที่ 1 จึงเป็นไปโดยชอบด้วยบทกฎหมายข้างต้นโจทก์ไม่อาจที่จะมาฟ้องขอให้เพิกถอนได้"พิพากษายืน(อุดม เฟื่องฟุ้ง-พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ-อากาศ บำรุงชีพ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ตัดสินตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 239/2525 ประเด็นหลักก็คือ ที่มาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติบรรพ 5แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519ซึ่งต่อไปจะเรียกว่า "มาตรา 7" บัญญัติว่า บทบัญญัติบรรพ 5ท้ายพระราชบัญญัติไม่กระทบกระเทือนถึงอำนาจการจัดการสินบริคณห์ที่คู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้มีอยู่ก่อนวันใช้บังคับบทบัญญัติบรรพ 5ดังกล่าวนั้น คำว่า อำนาจการจัดการสินบริคณห์ รวมถึง อำนาจจำหน่ายสินบริคณห์ ด้วยหรือไม่ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ฉบับ พ.ศ. 2477 ซึ่งต่อไปจะเรียกว่า "บรรพ 5 เดิม" ไม่ได้บัญญัติว่าอำนาจการจัดการรวมถึงอำนาจจำหน่ายหรืออำนาจฟ้องคดีดังเช่น มาตรา 1477แห่งบรรพ 5 ฉบับ พ.ศ. 2519 แต่บัญญัติแยกมาตรากัน โดยมาตรา1468 บัญญัติถึงการจัดการสินบริคณห์ว่า "สามีเป็นผู้จัดการสินบริคณห์ เว้นแต่ในสัญญาก่อนสมรสจะได้กำหนดให้ภริยาเป็นผู้จัดการหรือให้จัดการร่วมกัน" มาตรา 1469 บัญญัติถึงการฟ้องคดีเกี่ยวกับสินบริคณห์ว่า "สามีมีสิทธิฟ้องคดีที่เกี่ยวกับการสงวน บำรุงรักษาหรือการใด ๆ เพื่อประโยชน์แก่สินบริคณห์ และถ้าภริยาจะฟ้องคดีเช่นนี้ ต้องได้รับอนุญาตจากสามีก่อน เว้นแต่สัญญาก่อนสมรสกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น และหนี้อันเกิดแต่การฟ้องคดีนั้นต้องใช้จากสินบริคณห์" และมาตรา 1473 บัญญัติเกี่ยวกับการจำหน่ายสินบริคณห์ว่า"นอกจากจะมีสัญญาก่อนสมรสไว้เป็นอย่างอื่น สามีมีอำนาจจำหน่ายสินบริคณห์ได้" การบัญญัติไว้คนละมาตราและลักษณะของบทบัญญัติเป็นไปในทำนองเดียวกันเช่นนี้ทำให้เห็นว่า อำนาจจัดการอำนาจฟ้องคดี และอำนาจจำหน่ายแยกต่างหากจากกัน ที่มาตรา 7ใช้คำว่า "อำนาจการจัดการสินบริครห์ที่คู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้มีอยู่แล้วในวันใช้บังคับบทบัญญัติบรรพ 5" เป็นการอ้างอิงถึงอำนาจการจัดการตามบรรพ 5 เดิม ไม่ใช่บรรพ 5 ฉบับ พ.ศ. 2519ดังนั้นคำว่า "อำนาจการจัดการสินบริคณห์" จึงน่าจะหมายความเฉพาะอำนาจจัดการสินบริคณห์ตามมาตร 1468 เท่านั้น ไม่รวมถึงอำนาจฟ้องคดีตามมาตรา 1469 และมาตรา 1473 ด้วย นอกจากนี้บทบัญญัติบรรพ 5 ฉบับ พ.ศ. 2519 แก้ไขเพื่อให้สอดคล้องกับรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2517 มาตรา 28 ที่บัญญัติว่าชายและหญิงมีสิทธิเท่าเทียมกัน การตีความจำกัดขอบเขตอำนาจการจัดการสินบริคณห์ว่าไม่รวมถึงอำนาจฟ้องคดีและอำนาจจำหน่ายทำให้บรรลุเจตนารมณ์ที่ให้ชายและหญิงมีสิทธิเท่าเทียมกันยิ่งขึ้น ภริยาซึ่งแต่เดิมไม่มีสิทธิมีเสียงในการจำหน่ายสินบริคณห์ นอกจากที่มาตรา 1473แห่งบรรพ 5 เดิม ระบุยกเว้นไว้เป็นพิเศษก็จะได้เข้ามามีอำนาจร่วมในการฟ้องคดีและการจำหน่ายสินบริคณห์ดังกล่าวด้วย การต้องตีความมาตรา 7 เป็นตัวอย่างของการร่างกฎหมายไม่ชัดแจ้งในปัญหาสำคัญ แต่การที่ศาลฎีกาตีความคำว่าอำนาจการจัดการตามมาตรา 7 รวมถึงอำนาจจำหน่ายตามที่มาตรา 1477 ที่ตรวจชำระเมื่อพ.ศ. 2519 บัญญัติไว้ ก็ทำให้เห็นคล้อยตามได้ยาก เพราะบรรพ 5 ฉบับพ.ศ. 2519 วางหลักการว่าการกระทำใดๆ เกี่ยวกับสินสมรส สามีภรรยาต้องกระทำการร่วมกัน มาตรา 1477 ที่ตรวจชำระเมื่อ พ.ศ. 2519 จึงบัญญัติให้อำนาจจัดการสินสมรสรวมถึงอำนาจฟ้องคดีและอำนาจจำหน่ายเพื่อให้รบกับมาตรา 1476 ที่ว่า สามีและภริยาเป็นผู้จัดการสินสมรสร่วมกัน ไม่ต้องบัญญัติแยกอำนาจในการกระทำการแต่ละอย่างไว้เพราะผลไม่ต่างกัน ถ้าจะให้เหตุผลกล้อมแกล้มไปว่าตามบทบัญญัติบรรพ 5 เดิม อำนาจฟ้องคดีและอำนาจจำหน่ายสินบริคณห์เป็นส่วนหนึ่งของอำนาจจัดการสินบริคณห์ดังเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 181/2523 ที่วินิจฉัยว่าอำนาจจัดการสินบริคณห์รวมถึงอำนาจฟ้องคดีด้วย ก็อาจพอเห็นคล้อยตามได้ง่ายกว่า แต่ที่ศาลฎีกาไม่อ้างเหตุผลนี้ไม่ทราบเพราะเห็นว่าตามบทบัญญัติบรรพ 5 เดิม อำนาจจัดการสินบริคณห์ไม่รวมถึงอำนาจจำหน่ายสินบริคณห์หรือไม่ พงศ์เทพเทพกาญจนาหมายเหตุ: คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ตัดสินตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 239/2525 ประเด็นหลักก็คือ ที่มาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติบรรพ 5แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519ซึ่งต่อไปจะเรียกว่า "มาตรา 7" บัญญัติว่า บทบัญญัติบรรพ 5ท้ายพระราชบัญญัติไม่กระทบกระเทือนถึงอำนาจการจัดการสินบริคณห์ที่คู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้มีอยู่ก่อนวันใช้บังคับบทบัญญัติบรรพ 5ดังกล่าวนั้น คำว่า อำนาจการจัดการสินบริคณห์ รวมถึง อำนาจจำหน่ายสินบริคณห์ ด้วยหรือไม่ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ฉบับ พ.ศ. 2477 ซึ่งต่อไปจะเรียกว่า "บรรพ 5 เดิม" ไม่ได้บัญญัติว่าอำนาจการจัดการรวมถึงอำนาจจำหน่ายหรืออำนาจฟ้องคดีดังเช่น มาตรา 1477แห่งบรรพ 5 ฉบับ พ.ศ. 2519 แต่บัญญัติแยกมาตรากัน โดยมาตรา1468 บัญญัติถึงการจัดการสินบริคณห์ว่า "สามีเป็นผู้จัดการสินบริคณห์ เว้นแต่ในสัญญาก่อนสมรสจะได้กำหนดให้ภริยาเป็นผู้จัดการหรือให้จัดการร่วมกัน" มาตรา 1469 บัญญัติถึงการฟ้องคดีเกี่ยวกับสินบริคณห์ว่า "สามีมีสิทธิฟ้องคดีที่เกี่ยวกับการสงวน บำรุงรักษาหรือการใด ๆ เพื่อประโยชน์แก่สินบริคณห์ และถ้าภริยาจะฟ้องคดีเช่นนี้ ต้องได้รับอนุญาตจากสามีก่อน เว้นแต่สัญญาก่อนสมรสกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น และหนี้อันเกิดแต่การฟ้องคดีนั้นต้องใช้จากสินบริคณห์" และมาตรา 1473 บัญญัติเกี่ยวกับการจำหน่ายสินบริคณห์ว่า"นอกจากจะมีสัญญาก่อนสมรสไว้เป็นอย่างอื่น สามีมีอำนาจจำหน่ายสินบริคณห์ได้" การบัญญัติไว้คนละมาตราและลักษณะของบทบัญญัติเป็นไปในทำนองเดียวกันเช่นนี้ทำให้เห็นว่า อำนาจจัดการอำนาจฟ้องคดี และอำนาจจำหน่ายแยกต่างหากจากกัน ที่มาตรา 7ใช้คำว่า "อำนาจการจัดการสินบริครห์ที่คู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้มีอยู่แล้วในวันใช้บังคับบทบัญญัติบรรพ 5" เป็นการอ้างอิงถึงอำนาจการจัดการตามบรรพ 5 เดิม ไม่ใช่บรรพ 5 ฉบับ พ.ศ. 2519ดังนั้นคำว่า "อำนาจการจัดการสินบริคณห์" จึงน่าจะหมายความเฉพาะอำนาจจัดการสินบริคณห์ตามมาตร 1468 เท่านั้น ไม่รวมถึงอำนาจฟ้องคดีตามมาตรา 1469 และมาตรา 1473 ด้วย นอกจากนี้บทบัญญัติบรรพ 5 ฉบับ พ.ศ. 2519 แก้ไขเพื่อให้สอดคล้องกับรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2517 มาตรา 28 ที่บัญญัติว่าชายและหญิงมีสิทธิเท่าเทียมกัน การตีความจำกัดขอบเขตอำนาจการจัดการสินบริคณห์ว่าไม่รวมถึงอำนาจฟ้องคดีและอำนาจจำหน่ายทำให้บรรลุเจตนารมณ์ที่ให้ชายและหญิงมีสิทธิเท่าเทียมกันยิ่งขึ้น ภริยาซึ่งแต่เดิมไม่มีสิทธิมีเสียงในการจำหน่ายสินบริคณห์ นอกจากที่มาตรา 1473แห่งบรรพ 5 เดิม ระบุยกเว้นไว้เป็นพิเศษก็จะได้เข้ามามีอำนาจร่วมในการฟ้องคดีและการจำหน่ายสินบริคณห์ดังกล่าวด้วย การต้องตีความมาตรา 7 เป็นตัวอย่างของการร่างกฎหมายไม่ชัดแจ้งในปัญหาสำคัญ แต่การที่ศาลฎีกาตีความคำว่าอำนาจการจัดการตามมาตรา 7 รวมถึงอำนาจจำหน่ายตามที่มาตรา 1477 ที่ตรวจชำระเมื่อพ.ศ. 2519 บัญญัติไว้ ก็ทำให้เห็นคล้อยตามได้ยาก เพราะบรรพ 5 ฉบับพ.ศ. 2519 วางหลักการว่าการกระทำใดๆ เกี่ยวกับสินสมรส สามีภรรยาต้องกระทำการร่วมกัน มาตรา 1477 ที่ตรวจชำระเมื่อ พ.ศ. 2519 จึงบัญญัติให้อำนาจจัดการสินสมรสรวมถึงอำนาจฟ้องคดีและอำนาจจำหน่ายเพื่อให้รบกับมาตรา 1476 ที่ว่า สามีและภริยาเป็นผู้จัดการสินสมรสร่วมกัน ไม่ต้องบัญญัติแยกอำนาจในการกระทำการแต่ละอย่างไว้เพราะผลไม่ต่างกัน ถ้าจะให้เหตุผลกล้อมแกล้มไปว่าตามบทบัญญัติบรรพ 5 เดิม อำนาจฟ้องคดีและอำนาจจำหน่ายสินบริคณห์เป็นส่วนหนึ่งของอำนาจจัดการสินบริคณห์ดังเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 181/2523 ที่วินิจฉัยว่าอำนาจจัดการสินบริคณห์รวมถึงอำนาจฟ้องคดีด้วย ก็อาจพอเห็นคล้อยตามได้ง่ายกว่า แต่ที่ศาลฎีกาไม่อ้างเหตุผลนี้ไม่ทราบเพราะเห็นว่าตามบทบัญญัติบรรพ 5 เดิม อำนาจจัดการสินบริคณห์ไม่รวมถึงอำนาจจำหน่ายสินบริคณห์หรือไม่ พงศ์เทพเทพกาญจนา52258. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3919/2533 พิมพ์คำพิพากษาฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3919/2533()แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ