คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3830/2537หลักกฎหมาย: คำฟ้องของโจทก์ทั้งสามและแผนที่พิพาทไม่ปรากฏว่าจำเลยทั้งแปดร่วมกันทำละเมิดในที่ดินของโจทก์ทั้งสาม โดยปรากฏแต่เพียงว่าจำเลยทั้งแปดเข้าไปยึดถือครอบครองที่ดินของโจทก์คนละส่วนต่างหากจากกัน ซึ่งโจทก์ย่อมฟ้องขับไล่จำเลยเป็นคนละคดีได้และแม้โจทก์จะฟ้องจำเลยทั้งแปดเข้ามาเป็นคดีเดียวกัน แต่การพิจารณาว่าคดีมีทุนทรัพย์เท่าใด ย่อมต้องถือตามราคาที่ดินที่จำเลยแต่ละคนต่างเข้าไปยึดถือครอบครอง มิใช่นับรวมกัน เมื่อที่พิพาททั้งหมดซึ่งมีเนื้อที่รวม 159 ไร่เศษ ราคาประมาณ 640,000 บาท จึงคิดเป็นราคาประมาณไร่ละอย่างสูงไม่เกิน 4,000 บาท ฉะนั้น เมื่อที่ดินที่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ยึดถือครอบครองมีเนื้อที่ไม่ถึงคนละ 50 ไร่ ซึ่งคำนวณเป็นราคาไม่เกินคนละสองแสนบาทจึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งแปดและบริวารออกไปจากที่ดินของโจทก์และห้ามเข้ามาเกี่ยวข้องอีกต่อไปจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ให้การและแก้ไขคำให้การว่าที่พิพาทอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติจึงไม่ใช่ที่ดินของโจทก์ หากเป็นของโจทก์ก็ถูกจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5ถึงที่ 8 แย่งการครอบครองเป็นเวลา 20 กว่าปีแล้ว โจทก์มิได้ฟ้องเพื่อเอาคืนภายใน 1 ปี จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5ถึงที่ 8 ย่อมได้สิทธิครอบครอง ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 4 ขาดนัดยื่นคำให้การ และในระหว่างพิจารณาได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับโจทก์ทั้งสามศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ออกไปจากที่พิพาทและห้ามเข้ามาเกี่ยวข้องอีกต่อไปกับให้ร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ โดยกำหนดค่าทนายความให้ 1,000 บาท สำหรับสัญญาประนีประนอมยอมความซึ่งจำเลยที่ 4ได้ทำกับโจทก์ทั้งสามไว้ในระหว่างการพิจารณาคดีนั้น ได้พิจารณาแล้วเห็นว่าชอบด้วยกฎหมาย จึงพิพากษาให้คดีเป็นอันเสร็จเด็ดขาดไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความนั้นจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "เห็นว่า ตามฟ้องและแผนที่พิพาทเอกสารหมายจ.28 ไม่ปรากฏว่าจำเลยทั้งแปดร่วมกันทำละเมิดในที่ดินของโจทก์ทั้งสามปรากฏแต่เพียงว่าจำเลยทั้งแปดเข้าไปยึดถือครอบครองที่ดินของโจทก์คนละส่วนต่างหากจากกัน ซึ่งโจทก์ย่อมฟ้องขับไล่จำเลยเป็นคนละคดีได้ แม้โจทก์จะฟ้องจำเลยทั้งแปดเข้ามาเป็นคดีเดียวกันก็ตามแต่การพิจารณาว่าคดีมีทุนทรัพย์เท่าใดนั้นย่อมจะต้องถือตามราคาที่ดินที่จำเลยแต่ละคนต่างเข้าไปยึดถือครอบครองมิใช่นับรวมกันเมื่อโจทก์จำเลยทุกคนรับว่าที่พิพาททั้งหมดมีราคาประมาณ 640,000 บาทและปรากฏจากแผนที่พิพาทเอกสารหมาย จ.28 ว่าที่ดินในส่วนที่โจทก์และจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 กับจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 นำชี้ ซึ่งถือว่าเป็นที่พิพาทในคดีนี้มีเนื้อที่ทั้งหมดรวม 159 ไร่ 3 งาน 38 วาจึงคิดเป็นราคาประมาณไร่ละอย่างสูงไม่เกิน 4,000 บาท ที่ดินที่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ยึดถือครอบครองปรากฏว่ามีเนื้อที่ไม่ถึงคนละ 50 ไร่ คำนวณเป็นราคาไม่เกินคนละสองแสนบาทคดีระหว่างโจทก์ทั้งสามกับจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 แต่ละคดีมีทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกินคนละสองแสนบาท จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามมาตรา 248วรรคแรกแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง คดีนี้ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์ที่ 1 ที่ 2 และนายมณีโรจน์เวคะวากยานนท์ โดยโจทก์ที่ 3 ผู้จัดการมรดกของนายมณีโรจน์เป็นผู้มีชื่อในหนังสือรับรองการทำประโยชน์ที่พิพาท แต่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ได้ครอบครองและแสดงเจตนาครอบครองที่พิพาทเป็นของตนเองมาเกินกว่า 1 ปีแล้ว จำเลยทั้งเจ็ดจึงได้สิทธิครอบครองโจทก์ทั้งสามไม่มีอำนาจฟ้องที่โจทก์ฎีกาว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่พิพาท จำเลยทั้งเจ็ดเพิ่งแสดงเจตนายึดถือที่พิพาทเพื่อตนมาจนถึงวันฟ้องไม่เกิน 1 ปี โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องนั้นเป็นฎีกาในข้อเท็จจริงต้องห้ามมิให้ฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษาให้ยกฎีกาของโจทก์ทั้งสาม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3830/2537นาง พจนา กานณรงค์รักษ์ กับพวกโจทก์นาย แดง ทอง ดาษ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248 คำฟ้องของโจทก์ทั้งสามและแผนที่พิพาทไม่ปรากฏว่าจำเลยทั้งแปดร่วมกันทำละเมิดในที่ดินของโจทก์ทั้งสาม โดยปรากฏแต่เพียงว่าจำเลยทั้งแปดเข้าไปยึดถือครอบครองที่ดินของโจทก์คนละส่วนต่างหากจากกัน ซึ่งโจทก์ย่อมฟ้องขับไล่จำเลยเป็นคนละคดีได้และแม้โจทก์จะฟ้องจำเลยทั้งแปดเข้ามาเป็นคดีเดียวกัน แต่การพิจารณาว่าคดีมีทุนทรัพย์เท่าใด ย่อมต้องถือตามราคาที่ดินที่จำเลยแต่ละคนต่างเข้าไปยึดถือครอบครอง มิใช่นับรวมกัน เมื่อที่พิพาททั้งหมดซึ่งมีเนื้อที่รวม 159 ไร่เศษ ราคาประมาณ 640,000 บาท จึงคิดเป็นราคาประมาณไร่ละอย่างสูงไม่เกิน 4,000 บาท ฉะนั้น เมื่อที่ดินที่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ยึดถือครอบครองมีเนื้อที่ไม่ถึงคนละ 50 ไร่ ซึ่งคำนวณเป็นราคาไม่เกินคนละสองแสนบาทจึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งแปดและบริวารออกไปจากที่ดินของโจทก์และห้ามเข้ามาเกี่ยวข้องอีกต่อไปจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ให้การและแก้ไขคำให้การว่าที่พิพาทอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติจึงไม่ใช่ที่ดินของโจทก์ หากเป็นของโจทก์ก็ถูกจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5ถึงที่ 8 แย่งการครอบครองเป็นเวลา 20 กว่าปีแล้ว โจทก์มิได้ฟ้องเพื่อเอาคืนภายใน 1 ปี จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5ถึงที่ 8 ย่อมได้สิทธิครอบครอง ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 4 ขาดนัดยื่นคำให้การ และในระหว่างพิจารณาได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับโจทก์ทั้งสามศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ออกไปจากที่พิพาทและห้ามเข้ามาเกี่ยวข้องอีกต่อไปกับให้ร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ โดยกำหนดค่าทนายความให้ 1,000 บาท สำหรับสัญญาประนีประนอมยอมความซึ่งจำเลยที่ 4ได้ทำกับโจทก์ทั้งสามไว้ในระหว่างการพิจารณาคดีนั้น ได้พิจารณาแล้วเห็นว่าชอบด้วยกฎหมาย จึงพิพากษาให้คดีเป็นอันเสร็จเด็ดขาดไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความนั้นจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "เห็นว่า ตามฟ้องและแผนที่พิพาทเอกสารหมายจ.28 ไม่ปรากฏว่าจำเลยทั้งแปดร่วมกันทำละเมิดในที่ดินของโจทก์ทั้งสามปรากฏแต่เพียงว่าจำเลยทั้งแปดเข้าไปยึดถือครอบครองที่ดินของโจทก์คนละส่วนต่างหากจากกัน ซึ่งโจทก์ย่อมฟ้องขับไล่จำเลยเป็นคนละคดีได้ แม้โจทก์จะฟ้องจำเลยทั้งแปดเข้ามาเป็นคดีเดียวกันก็ตามแต่การพิจารณาว่าคดีมีทุนทรัพย์เท่าใดนั้นย่อมจะต้องถือตามราคาที่ดินที่จำเลยแต่ละคนต่างเข้าไปยึดถือครอบครองมิใช่นับรวมกันเมื่อโจทก์จำเลยทุกคนรับว่าที่พิพาททั้งหมดมีราคาประมาณ 640,000 บาทและปรากฏจากแผนที่พิพาทเอกสารหมาย จ.28 ว่าที่ดินในส่วนที่โจทก์และจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 กับจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 นำชี้ ซึ่งถือว่าเป็นที่พิพาทในคดีนี้มีเนื้อที่ทั้งหมดรวม 159 ไร่ 3 งาน 38 วาจึงคิดเป็นราคาประมาณไร่ละอย่างสูงไม่เกิน 4,000 บาท ที่ดินที่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ยึดถือครอบครองปรากฏว่ามีเนื้อที่ไม่ถึงคนละ 50 ไร่ คำนวณเป็นราคาไม่เกินคนละสองแสนบาทคดีระหว่างโจทก์ทั้งสามกับจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 แต่ละคดีมีทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกินคนละสองแสนบาท จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามมาตรา 248วรรคแรกแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง คดีนี้ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์ที่ 1 ที่ 2 และนายมณีโรจน์เวคะวากยานนท์ โดยโจทก์ที่ 3 ผู้จัดการมรดกของนายมณีโรจน์เป็นผู้มีชื่อในหนังสือรับรองการทำประโยชน์ที่พิพาท แต่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ได้ครอบครองและแสดงเจตนาครอบครองที่พิพาทเป็นของตนเองมาเกินกว่า 1 ปีแล้ว จำเลยทั้งเจ็ดจึงได้สิทธิครอบครองโจทก์ทั้งสามไม่มีอำนาจฟ้องที่โจทก์ฎีกาว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่พิพาท จำเลยทั้งเจ็ดเพิ่งแสดงเจตนายึดถือที่พิพาทเพื่อตนมาจนถึงวันฟ้องไม่เกิน 1 ปี โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องนั้นเป็นฎีกาในข้อเท็จจริงต้องห้ามมิให้ฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษาให้ยกฎีกาของโจทก์ทั้งสาม(สละ เทศรำพรรณ-บุญศรี กอบบุญ-โกษ ปิยสิรานนท์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ การจำกัดสิทธิในการอุทธรณ์ฎีกาเพื่อมิให้คดีขึ้นสู่ศาลสูงมีหลายวิธี เช่น ในระหว่างพิจารณาก็ห้ามมิให้อุทธรณ์หรือฎีกาคำสั่งในระหว่างพิจารณาเสีย (ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 226 และ 247) หรือกรณีที่ศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษาหรือคำสั่งชี้ขาดตัดสินคดีแล้ว ก็มีข้อจำกัดมิให้อุทธรณ์หรือฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง (ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 224 และ 248) และจำกัดในเรื่องความชัดแจ้งแห่งอุทธรณ์ต้องเป็นข้อที่ได้ว่ากันมาแล้วในศาลล่าง ทั้งต้องเป็นสาระแก่คดีทั้งนี้ ไม่ว่าข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมาย (ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 และ 249) ปัญหาทางปฏิบัติที่มีค่อนข้างมาก คือ การอุทธรณ์หรือฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงที่ต้องห้าม (ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 224 และ 248) ซึ่งมีขึ้นมาสู่ศาลสูงเสมอ ทั้งนี้ เนื่องจากศาลชั้นต้นรับอุทธรณ์ที่ต้องห้ามนั้น เป็นเหตุให้ศาลสูงวินิจฉัยปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามนี้อยู่เสมอ บทบัญญัติว่าด้วยกรณีต้องห้ามอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงมีการแก้ไขเพิ่มเติมหลายครั้ง แนวคิดในการแก้ไขในภาพรวม คือ เพิ่มเงื่อนไขที่จะอุทธรณ์หรือฎีกาในข้อเท็จจริงมากขึ้น หมายความว่าเพิ่มข้อจำกัดที่จะอุทธรณ์หรือฎีกาในข้อเท็จจริงมากขึ้น โดยเน้นหนักไปในเรื่องทุนทรัพย์ที่พิพาทเป็นสำคัญ ปัญหาที่ใคร่นำมาว่าในคำพิพากษาศาลฎีกาตามที่หมายเหตุนี้คือ เรื่องทุนทรัพย์ที่จะอุทธรณ์ฎีกาได้ว่าจะถือทุนทรัพย์ที่พิพาทในศาลชั้นต้นหรือทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นอุทธรณ์หรือทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาตามบทบัญญัติครั้งหลังสุดก่อนแก้ไขให้ถือทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในศาลชั้นต้นเป็นทุนทรัพย์ที่พิจารณาว่าจะอุทธรณ์หรือฎีกาได้ ตามบทบัญญัติปัจจุบันถือทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นอุทธรณ์หรือชั้นฎีกาแล้วแต่กรณี เป็นทุนทรัพย์ที่จะอุทธรณ์หรือฎีกาในข้อเท็จจริงได้ กล่าวคือ ทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นอุทธรณ์ถ้าไม่เกินกว่า 50,000 บาท ย่อมต้องห้ามมิให้คู่ความอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง(มาตรา 224 วรรคแรก) และถ้าจำนวนทุนทรัพย์หรือราคาทรัพย์สินที่พิพาทในชั้นฎีกาไม่เกิน 200,000 บาท ต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริง (มาตรา 248) ขอให้สังเกตด้วยว่าถือเอาราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นอุทธรณ์หรือที่พิพาทในชั้นฎีกาเป็นสำคัญ แม้ตัวบทจะชัดเจนเช่นนี้ก็ยังมีการโต้เถียงกันอยู่ในหมู่นักกฎหมาย แต่บัดนี้มีบรรทัดฐานออกมาหลายเรื่องแล้ว คดีนี้เป็นตัวอย่างอีกคดีหนึ่งที่สนับสนุนบทบัญญัติมาตรา 224 และ 248 ว่าต้องเป็นทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นอุทธรณ์หรือพิพาทในชั้นฎีกาเป็นเกณฑ์ว่าจะอุทธรณ์หรือฎีกาในข้อเท็จจริงได้ต่อไป คำว่าทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นอุทธรณ์หรือชั้นฎีกา หมายความว่าทุนทรัพย์ที่ยังพิพาทกันอยู่ในชั้นที่จะอุทธรณ์หรือฎีกาแล้วแต่กรณีเช่น ตัวอย่างตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 695/2537 โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ 1 กับพวกคืนรถยนต์ที่เช่าซื้อหากส่งคืนไม่ได้ให้ใช้ราคา 59,698 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปี กับชำระค่าเสียหายอีก 40,000 บาท และต่อไปอีกเดือนละ 2,000 บาท นับแต่วันฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 กับพวกส่งมอบรถยนต์ที่เช่าซื้อคืนแก่โจทก์หากส่งคืนไม่ได้ให้ใช้ราคาเป็นเงิน 59,698 บาทกับชำระค่าเสียหายอีก 30,000 บาท และชำระค่าเสียหายต่อไปอีกเดือนละ 1,500 บาท นับแต่วันฟ้องฯ จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้จำเลยทั้งสามส่งมอบรถยนต์ที่เช่าซื้อคืนให้โจทก์หากส่งคืนไม่ได้ให้ใช้ราคาเป็นเงิน 59,698 บาท ให้จำเลยทั้งสามชำระค่าเสียหายให้โจทก์เป็นเงิน 30,000 บาท และชำระค่าเสียหายต่อไปอีกเดือนละ 1,500 บาท นับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะส่งคืนรถยนต์หรือใช้ราคาให้แก่โจทก์ ทั้งนี้หากยังไม่ส่งมอบรถยนต์ที่เช่าซื้อหรือใช้ราคาให้เรียกค่าเสียหายได้มีกำหนด 6 เดือน จำเลยที่ 1ฎีกาขอให้ยกฟ้อง จึงเป็นคดีที่ราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกิน 200,000 บาท ที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่าความประสงค์ของจำเลยที่ 1 ต้องการกู้ยืมเงินโจทก์ไปซื้อรถยนต์ของจำเลยที่ 3 โจทก์มิได้มีเจตนาที่จะเป็นเจ้าของรถยนต์ที่เช่าซื้ออย่างแท้จริง เป็นการใส่ชื่อไว้แทนจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 มิได้เปลี่ยนเจตนาเดิมมาผูกพันตามสัญญาเช่าซื้อโดยสมัครใจแต่เป็นการจำยอมทำสัญญาไปนั้น เห็นว่า เป็นฎีกาโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ที่ฟังว่าความประสงค์เดิมของจำเลยที่ 1 ต้องการกู้ยืมเงินโจทก์ โจทก์ต้องการให้จำเลยที่ 1 โอนรถยนต์มาเป็นของโจทก์ก่อน การกระทำของจำเลยที่ 1 จึงเป็นการเปลี่ยนเจตนาเดิมมายินยอมผูกพันตามสัญญาเช่าซื้อโดยสมัครใจ สัญญาเช่าซื้อจึงมิใช่นิติกรรมอำพราง เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่งศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ พิพากษายกฎีกาของจำเลยที่ 1" คดีตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 695/2537 ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น คือ ให้คืนรถยนต์ที่เช่าซื้อแก่โจทก์หากส่งคืนไม่ได้ให้ใช้ราคา 59,698 บาท และชำระค่าเสียหายอีก30,000 บาท จำเลยที่ 1 ฎีกาขอให้ยกฟ้องยอดเงินที่พิพาทที่จะขอให้ยกฟ้องรวมกันแล้วประมาณ 90,000 บาท เท่านั้น จึงเป็นทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นฎีกา ซึ่งไม่เกิน 200,000 บาท เมื่อทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นอุทธรณ์หรือฎีกาไม่เกิน 200,000บาท ย่อมต้องห้ามมิให้อุทธรณ์หรือฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 แม้ศาลชั้นต้นจะรับฎีกาขึ้นมา ศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 808/2537) บรรทัดฐานตามคำพิพากษาศาลฎีกาตามหัวข้อหมายเหตุและที่อ้างถึงคงเป็นแนวทางสำหรับผู้จะอุทธรณ์หรือฎีกาว่าก่อนอุทธรณ์หรือฎีกาควรต้องพิจารณาเสียก่อนว่าคดีของตนนั้นทุนทรัพย์หรือราคาทรัพย์สินที่พิพาทในชั้นอุทธรณ์หรือชั้นฎีกาต้องห้ามหรือไม่ ถ้าต้องห้ามแม้อุทธรณ์หรือฎีกาและศาลชั้นต้นมีคำสั่งรับอุทธรณ์หรือฎีกาไว้ศาลสูงก็ไม่อาจรับวินิจฉัยให้ได้ ทางแก้ควรพิจารณาขอให้รับรองหรืออนุญาตให้อุทธรณ์หรือฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 224 วรรคแรก และมาตรา 248 วรรคแรก จะได้ประโยชน์มากกว่าแต่อย่างไรก็ดีย่อมอยู่ในดุลพินิจของบุคคลผู้มีอำนาจจะรับรองหรืออนุญาตหรือไม่ก็ได้ พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษาคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งแปดและบริวารออกไปจากที่ดินของโจทก์และห้ามเข้ามาเกี่ยวข้องอีกต่อไปจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ให้การและแก้ไขคำให้การว่าที่พิพาทอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติจึงไม่ใช่ที่ดินของโจทก์ หากเป็นของโจทก์ก็ถูกจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5ถึงที่ 8 แย่งการครอบครองเป็นเวลา 20 กว่าปีแล้ว โจทก์มิได้ฟ้องเพื่อเอาคืนภายใน 1 ปี จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5ถึงที่ 8 ย่อมได้สิทธิครอบครอง ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 4 ขาดนัดยื่นคำให้การ และในระหว่างพิจารณาได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับโจทก์ทั้งสามศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ออกไปจากที่พิพาทและห้ามเข้ามาเกี่ยวข้องอีกต่อไปกับให้ร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ โดยกำหนดค่าทนายความให้ 1,000 บาท สำหรับสัญญาประนีประนอมยอมความซึ่งจำเลยที่ 4ได้ทำกับโจทก์ทั้งสามไว้ในระหว่างการพิจารณาคดีนั้น ได้พิจารณาแล้วเห็นว่าชอบด้วยกฎหมาย จึงพิพากษาให้คดีเป็นอันเสร็จเด็ดขาดไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความนั้นจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "เห็นว่า ตามฟ้องและแผนที่พิพาทเอกสารหมายจ.28 ไม่ปรากฏว่าจำเลยทั้งแปดร่วมกันทำละเมิดในที่ดินของโจทก์ทั้งสามปรากฏแต่เพียงว่าจำเลยทั้งแปดเข้าไปยึดถือครอบครองที่ดินของโจทก์คนละส่วนต่างหากจากกัน ซึ่งโจทก์ย่อมฟ้องขับไล่จำเลยเป็นคนละคดีได้ แม้โจทก์จะฟ้องจำเลยทั้งแปดเข้ามาเป็นคดีเดียวกันก็ตามแต่การพิจารณาว่าคดีมีทุนทรัพย์เท่าใดนั้นย่อมจะต้องถือตามราคาที่ดินที่จำเลยแต่ละคนต่างเข้าไปยึดถือครอบครองมิใช่นับรวมกันเมื่อโจทก์จำเลยทุกคนรับว่าที่พิพาททั้งหมดมีราคาประมาณ 640,000 บาทและปรากฏจากแผนที่พิพาทเอกสารหมาย จ.28 ว่าที่ดินในส่วนที่โจทก์และจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 กับจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 นำชี้ ซึ่งถือว่าเป็นที่พิพาทในคดีนี้มีเนื้อที่ทั้งหมดรวม 159 ไร่ 3 งาน 38 วาจึงคิดเป็นราคาประมาณไร่ละอย่างสูงไม่เกิน 4,000 บาท ที่ดินที่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ยึดถือครอบครองปรากฏว่ามีเนื้อที่ไม่ถึงคนละ 50 ไร่ คำนวณเป็นราคาไม่เกินคนละสองแสนบาทคดีระหว่างโจทก์ทั้งสามกับจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 แต่ละคดีมีทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกินคนละสองแสนบาท จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามมาตรา 248วรรคแรกแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง คดีนี้ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์ที่ 1 ที่ 2 และนายมณีโรจน์เวคะวากยานนท์ โดยโจทก์ที่ 3 ผู้จัดการมรดกของนายมณีโรจน์เป็นผู้มีชื่อในหนังสือรับรองการทำประโยชน์ที่พิพาท แต่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ได้ครอบครองและแสดงเจตนาครอบครองที่พิพาทเป็นของตนเองมาเกินกว่า 1 ปีแล้ว จำเลยทั้งเจ็ดจึงได้สิทธิครอบครองโจทก์ทั้งสามไม่มีอำนาจฟ้องที่โจทก์ฎีกาว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่พิพาท จำเลยทั้งเจ็ดเพิ่งแสดงเจตนายึดถือที่พิพาทเพื่อตนมาจนถึงวันฟ้องไม่เกิน 1 ปี โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องนั้นเป็นฎีกาในข้อเท็จจริงต้องห้ามมิให้ฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษาให้ยกฎีกาของโจทก์ทั้งสาม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3830/2537นาง พจนา กานณรงค์รักษ์ กับพวกโจทก์นาย แดง ทอง ดาษ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248 คำฟ้องของโจทก์ทั้งสามและแผนที่พิพาทไม่ปรากฏว่าจำเลยทั้งแปดร่วมกันทำละเมิดในที่ดินของโจทก์ทั้งสาม โดยปรากฏแต่เพียงว่าจำเลยทั้งแปดเข้าไปยึดถือครอบครองที่ดินของโจทก์คนละส่วนต่างหากจากกัน ซึ่งโจทก์ย่อมฟ้องขับไล่จำเลยเป็นคนละคดีได้และแม้โจทก์จะฟ้องจำเลยทั้งแปดเข้ามาเป็นคดีเดียวกัน แต่การพิจารณาว่าคดีมีทุนทรัพย์เท่าใด ย่อมต้องถือตามราคาที่ดินที่จำเลยแต่ละคนต่างเข้าไปยึดถือครอบครอง มิใช่นับรวมกัน เมื่อที่พิพาททั้งหมดซึ่งมีเนื้อที่รวม 159 ไร่เศษ ราคาประมาณ 640,000 บาท จึงคิดเป็นราคาประมาณไร่ละอย่างสูงไม่เกิน 4,000 บาท ฉะนั้น เมื่อที่ดินที่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ยึดถือครอบครองมีเนื้อที่ไม่ถึงคนละ 50 ไร่ ซึ่งคำนวณเป็นราคาไม่เกินคนละสองแสนบาทจึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งแปดและบริวารออกไปจากที่ดินของโจทก์และห้ามเข้ามาเกี่ยวข้องอีกต่อไปจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ให้การและแก้ไขคำให้การว่าที่พิพาทอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติจึงไม่ใช่ที่ดินของโจทก์ หากเป็นของโจทก์ก็ถูกจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5ถึงที่ 8 แย่งการครอบครองเป็นเวลา 20 กว่าปีแล้ว โจทก์มิได้ฟ้องเพื่อเอาคืนภายใน 1 ปี จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5ถึงที่ 8 ย่อมได้สิทธิครอบครอง ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 4 ขาดนัดยื่นคำให้การ และในระหว่างพิจารณาได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับโจทก์ทั้งสามศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ออกไปจากที่พิพาทและห้ามเข้ามาเกี่ยวข้องอีกต่อไปกับให้ร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ โดยกำหนดค่าทนายความให้ 1,000 บาท สำหรับสัญญาประนีประนอมยอมความซึ่งจำเลยที่ 4ได้ทำกับโจทก์ทั้งสามไว้ในระหว่างการพิจารณาคดีนั้น ได้พิจารณาแล้วเห็นว่าชอบด้วยกฎหมาย จึงพิพากษาให้คดีเป็นอันเสร็จเด็ดขาดไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความนั้นจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "เห็นว่า ตามฟ้องและแผนที่พิพาทเอกสารหมายจ.28 ไม่ปรากฏว่าจำเลยทั้งแปดร่วมกันทำละเมิดในที่ดินของโจทก์ทั้งสามปรากฏแต่เพียงว่าจำเลยทั้งแปดเข้าไปยึดถือครอบครองที่ดินของโจทก์คนละส่วนต่างหากจากกัน ซึ่งโจทก์ย่อมฟ้องขับไล่จำเลยเป็นคนละคดีได้ แม้โจทก์จะฟ้องจำเลยทั้งแปดเข้ามาเป็นคดีเดียวกันก็ตามแต่การพิจารณาว่าคดีมีทุนทรัพย์เท่าใดนั้นย่อมจะต้องถือตามราคาที่ดินที่จำเลยแต่ละคนต่างเข้าไปยึดถือครอบครองมิใช่นับรวมกันเมื่อโจทก์จำเลยทุกคนรับว่าที่พิพาททั้งหมดมีราคาประมาณ 640,000 บาทและปรากฏจากแผนที่พิพาทเอกสารหมาย จ.28 ว่าที่ดินในส่วนที่โจทก์และจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 กับจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 นำชี้ ซึ่งถือว่าเป็นที่พิพาทในคดีนี้มีเนื้อที่ทั้งหมดรวม 159 ไร่ 3 งาน 38 วาจึงคิดเป็นราคาประมาณไร่ละอย่างสูงไม่เกิน 4,000 บาท ที่ดินที่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ยึดถือครอบครองปรากฏว่ามีเนื้อที่ไม่ถึงคนละ 50 ไร่ คำนวณเป็นราคาไม่เกินคนละสองแสนบาทคดีระหว่างโจทก์ทั้งสามกับจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 แต่ละคดีมีทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกินคนละสองแสนบาท จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงตามมาตรา 248วรรคแรกแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง คดีนี้ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์ที่ 1 ที่ 2 และนายมณีโรจน์เวคะวากยานนท์ โดยโจทก์ที่ 3 ผู้จัดการมรดกของนายมณีโรจน์เป็นผู้มีชื่อในหนังสือรับรองการทำประโยชน์ที่พิพาท แต่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 และจำเลยที่ 5 ถึงที่ 8 ได้ครอบครองและแสดงเจตนาครอบครองที่พิพาทเป็นของตนเองมาเกินกว่า 1 ปีแล้ว จำเลยทั้งเจ็ดจึงได้สิทธิครอบครองโจทก์ทั้งสามไม่มีอำนาจฟ้องที่โจทก์ฎีกาว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่พิพาท จำเลยทั้งเจ็ดเพิ่งแสดงเจตนายึดถือที่พิพาทเพื่อตนมาจนถึงวันฟ้องไม่เกิน 1 ปี โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องนั้นเป็นฎีกาในข้อเท็จจริงต้องห้ามมิให้ฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษาให้ยกฎีกาของโจทก์ทั้งสาม(สละ เทศรำพรรณ-บุญศรี กอบบุญ-โกษ ปิยสิรานนท์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ การจำกัดสิทธิในการอุทธรณ์ฎีกาเพื่อมิให้คดีขึ้นสู่ศาลสูงมีหลายวิธี เช่น ในระหว่างพิจารณาก็ห้ามมิให้อุทธรณ์หรือฎีกาคำสั่งในระหว่างพิจารณาเสีย (ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 226 และ 247) หรือกรณีที่ศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษาหรือคำสั่งชี้ขาดตัดสินคดีแล้ว ก็มีข้อจำกัดมิให้อุทธรณ์หรือฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง (ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 224 และ 248) และจำกัดในเรื่องความชัดแจ้งแห่งอุทธรณ์ต้องเป็นข้อที่ได้ว่ากันมาแล้วในศาลล่าง ทั้งต้องเป็นสาระแก่คดีทั้งนี้ ไม่ว่าข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมาย (ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 และ 249) ปัญหาทางปฏิบัติที่มีค่อนข้างมาก คือ การอุทธรณ์หรือฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงที่ต้องห้าม (ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 224 และ 248) ซึ่งมีขึ้นมาสู่ศาลสูงเสมอ ทั้งนี้ เนื่องจากศาลชั้นต้นรับอุทธรณ์ที่ต้องห้ามนั้น เป็นเหตุให้ศาลสูงวินิจฉัยปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามนี้อยู่เสมอ บทบัญญัติว่าด้วยกรณีต้องห้ามอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงมีการแก้ไขเพิ่มเติมหลายครั้ง แนวคิดในการแก้ไขในภาพรวม คือ เพิ่มเงื่อนไขที่จะอุทธรณ์หรือฎีกาในข้อเท็จจริงมากขึ้น หมายความว่าเพิ่มข้อจำกัดที่จะอุทธรณ์หรือฎีกาในข้อเท็จจริงมากขึ้น โดยเน้นหนักไปในเรื่องทุนทรัพย์ที่พิพาทเป็นสำคัญ ปัญหาที่ใคร่นำมาว่าในคำพิพากษาศาลฎีกาตามที่หมายเหตุนี้คือ เรื่องทุนทรัพย์ที่จะอุทธรณ์ฎีกาได้ว่าจะถือทุนทรัพย์ที่พิพาทในศาลชั้นต้นหรือทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นอุทธรณ์หรือทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาตามบทบัญญัติครั้งหลังสุดก่อนแก้ไขให้ถือทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในศาลชั้นต้นเป็นทุนทรัพย์ที่พิจารณาว่าจะอุทธรณ์หรือฎีกาได้ ตามบทบัญญัติปัจจุบันถือทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นอุทธรณ์หรือชั้นฎีกาแล้วแต่กรณี เป็นทุนทรัพย์ที่จะอุทธรณ์หรือฎีกาในข้อเท็จจริงได้ กล่าวคือ ทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นอุทธรณ์ถ้าไม่เกินกว่า 50,000 บาท ย่อมต้องห้ามมิให้คู่ความอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง(มาตรา 224 วรรคแรก) และถ้าจำนวนทุนทรัพย์หรือราคาทรัพย์สินที่พิพาทในชั้นฎีกาไม่เกิน 200,000 บาท ต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริง (มาตรา 248) ขอให้สังเกตด้วยว่าถือเอาราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นอุทธรณ์หรือที่พิพาทในชั้นฎีกาเป็นสำคัญ แม้ตัวบทจะชัดเจนเช่นนี้ก็ยังมีการโต้เถียงกันอยู่ในหมู่นักกฎหมาย แต่บัดนี้มีบรรทัดฐานออกมาหลายเรื่องแล้ว คดีนี้เป็นตัวอย่างอีกคดีหนึ่งที่สนับสนุนบทบัญญัติมาตรา 224 และ 248 ว่าต้องเป็นทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นอุทธรณ์หรือพิพาทในชั้นฎีกาเป็นเกณฑ์ว่าจะอุทธรณ์หรือฎีกาในข้อเท็จจริงได้ต่อไป คำว่าทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นอุทธรณ์หรือชั้นฎีกา หมายความว่าทุนทรัพย์ที่ยังพิพาทกันอยู่ในชั้นที่จะอุทธรณ์หรือฎีกาแล้วแต่กรณีเช่น ตัวอย่างตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 695/2537 โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ 1 กับพวกคืนรถยนต์ที่เช่าซื้อหากส่งคืนไม่ได้ให้ใช้ราคา 59,698 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปี กับชำระค่าเสียหายอีก 40,000 บาท และต่อไปอีกเดือนละ 2,000 บาท นับแต่วันฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 กับพวกส่งมอบรถยนต์ที่เช่าซื้อคืนแก่โจทก์หากส่งคืนไม่ได้ให้ใช้ราคาเป็นเงิน 59,698 บาทกับชำระค่าเสียหายอีก 30,000 บาท และชำระค่าเสียหายต่อไปอีกเดือนละ 1,500 บาท นับแต่วันฟ้องฯ จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้จำเลยทั้งสามส่งมอบรถยนต์ที่เช่าซื้อคืนให้โจทก์หากส่งคืนไม่ได้ให้ใช้ราคาเป็นเงิน 59,698 บาท ให้จำเลยทั้งสามชำระค่าเสียหายให้โจทก์เป็นเงิน 30,000 บาท และชำระค่าเสียหายต่อไปอีกเดือนละ 1,500 บาท นับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะส่งคืนรถยนต์หรือใช้ราคาให้แก่โจทก์ ทั้งนี้หากยังไม่ส่งมอบรถยนต์ที่เช่าซื้อหรือใช้ราคาให้เรียกค่าเสียหายได้มีกำหนด 6 เดือน จำเลยที่ 1ฎีกาขอให้ยกฟ้อง จึงเป็นคดีที่ราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกิน 200,000 บาท ที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่าความประสงค์ของจำเลยที่ 1 ต้องการกู้ยืมเงินโจทก์ไปซื้อรถยนต์ของจำเลยที่ 3 โจทก์มิได้มีเจตนาที่จะเป็นเจ้าของรถยนต์ที่เช่าซื้ออย่างแท้จริง เป็นการใส่ชื่อไว้แทนจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 มิได้เปลี่ยนเจตนาเดิมมาผูกพันตามสัญญาเช่าซื้อโดยสมัครใจแต่เป็นการจำยอมทำสัญญาไปนั้น เห็นว่า เป็นฎีกาโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ที่ฟังว่าความประสงค์เดิมของจำเลยที่ 1 ต้องการกู้ยืมเงินโจทก์ โจทก์ต้องการให้จำเลยที่ 1 โอนรถยนต์มาเป็นของโจทก์ก่อน การกระทำของจำเลยที่ 1 จึงเป็นการเปลี่ยนเจตนาเดิมมายินยอมผูกพันตามสัญญาเช่าซื้อโดยสมัครใจ สัญญาเช่าซื้อจึงมิใช่นิติกรรมอำพราง เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่งศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ พิพากษายกฎีกาของจำเลยที่ 1" คดีตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 695/2537 ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น คือ ให้คืนรถยนต์ที่เช่าซื้อแก่โจทก์หากส่งคืนไม่ได้ให้ใช้ราคา 59,698 บาท และชำระค่าเสียหายอีก30,000 บาท จำเลยที่ 1 ฎีกาขอให้ยกฟ้องยอดเงินที่พิพาทที่จะขอให้ยกฟ้องรวมกันแล้วประมาณ 90,000 บาท เท่านั้น จึงเป็นทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นฎีกา ซึ่งไม่เกิน 200,000 บาท เมื่อทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นอุทธรณ์หรือฎีกาไม่เกิน 200,000บาท ย่อมต้องห้ามมิให้อุทธรณ์หรือฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 แม้ศาลชั้นต้นจะรับฎีกาขึ้นมา ศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 808/2537) บรรทัดฐานตามคำพิพากษาศาลฎีกาตามหัวข้อหมายเหตุและที่อ้างถึงคงเป็นแนวทางสำหรับผู้จะอุทธรณ์หรือฎีกาว่าก่อนอุทธรณ์หรือฎีกาควรต้องพิจารณาเสียก่อนว่าคดีของตนนั้นทุนทรัพย์หรือราคาทรัพย์สินที่พิพาทในชั้นอุทธรณ์หรือชั้นฎีกาต้องห้ามหรือไม่ ถ้าต้องห้ามแม้อุทธรณ์หรือฎีกาและศาลชั้นต้นมีคำสั่งรับอุทธรณ์หรือฎีกาไว้ศาลสูงก็ไม่อาจรับวินิจฉัยให้ได้ ทางแก้ควรพิจารณาขอให้รับรองหรืออนุญาตให้อุทธรณ์หรือฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 224 วรรคแรก และมาตรา 248 วรรคแรก จะได้ประโยชน์มากกว่าแต่อย่างไรก็ดีย่อมอยู่ในดุลพินิจของบุคคลผู้มีอำนาจจะรับรองหรืออนุญาตหรือไม่ก็ได้ พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษา