คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6033/2541หลักกฎหมาย: โจทก์ที่ 1 ได้ตกลงขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 1และได้มอบอำนาจให้จำเลยที่ 1 ไปทำนิติกรรมซื้อขายที่ดินพิพาท แทน จำเลยที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทจากโจทก์โดยชอบการที่จำเลยที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 4 และจำเลยที่ 4จำนองที่ดินพิพาทไว้แก่จำเลยที่ 5 ก็เป็นการกระทำโดยชอบเช่นกัน โจทก์ที่ 1 ไม่มีอำนาจฟ้องขอให้เพิกถอนการขายและการจำนอง โจทก์ที่ 1 กับโจทก์ที่ 2 จดทะเบียนสมรสกันเมื่อปี 2491 โจทก์ที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทมาเมื่อปี 2504ที่ดินพิพาทจึงเป็นสินสมรส อันเป็นสินบริคณห์ตามมาตรา 1462แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิมซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้บังคับขณะที่โจทก์ได้ที่ดินพิพาทมาเมื่อไม่ปรากฏว่าโจทก์ที่ 1 และโจทก์ที่ 2 ได้ทำสัญญาก่อนสมรสให้โจทก์ที่ 2 เป็นผู้จัดการสินบริคณห์ หรือให้จัดการร่วมกับโจทก์ที่ 1 ดังนั้น โจทก์ที่ 1 จึงยังคงเป็นผู้จัดการสินบริคณห์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิมมาตรา 1468 ที่ดินพิพาทมิใช่สินเดิมของโจทก์ที่ 2 หรือ สินสมรสที่โจทก์ที่ 2 ได้มาโดยการยกให้หรือทางพินัยกรรม และการจำหน่ายที่ดินพิพาทมิใช่เป็นการยกให้โดยเสน่หาโจทก์ที่ 1 จึงไม่ต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ที่ 2 ก่อนดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 1473 เดิม นิติกรรมการซื้อขายที่ดินพิพาท ระหว่างโจทก์ที่ 1 กับจำเลยที่ 1 จึงเป็นไปโดยชอบด้วย กฎหมาย โจทก์ที่ 2 ไม่อาจที่จะฟ้องขอให้เพิกถอนได้ โจทก์ที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 1ขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 4 โดยชอบ เมื่อจำเลยที่ 4บอกกล่าวให้โจทก์ที่ 1 ออกจากที่ดินพิพาทแล้ว โจทก์ที่ 1จึงไม่มีสิทธิอยู่ในที่ดินพิพาทอีกต่อไป การที่โจทก์ที่ 1ยังคงอยู่ในที่ดินพิพาทต่อมาจึงเป็นการอยู่โดยละเมิด ทำให้ จำเลยที่ 4 เสียหาย จำเลยที่ 4 จึงมีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์ที่ 1 ได้ คดีรวมการพิพากษาเข้าด้วยกัน การที่ศาลชั้นต้นและ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้โจทก์ ร่วมใช้ค่าฤชาธรรมเนียมและ ค่าทนายความกับจำเลยทั้งสองสำนวนโดยไม่แยกเป็นรายสำนวน ไม่ถูกต้อง เพราะสำนวนที่สองโจทก์มิได้เป็น คู่ความด้วย ศาลฎีกาเห็นสมควรแก้ไขให้ถูกต้องคดีสองสำนวนนี้ ศาลชั้นต้นรวมพิจารณาและพิพากษาเข้าด้วยกันโดยเรียกโจทก์ที่ 1 สำนวนแรกกับจำเลยในสำนวนหลังว่าโจทก์ที่ 1 และเรียกจำเลยที่ 4 สำนวนแรกกับโจทก์สำนวนหลังว่าจำเลยที่ 4 นอกนั้นให้เรียกตามสำนวนแรกสำนวนแรกโจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้พิพากษาเพิกถอนหรือทำลายหนังสือมอบอำนาจขายที่ดินฉบับลงวันที่ 3 กันยายน 2528 และพิพากษาว่าการมอบอำนาจดังกล่าวเป็นการสำคัญผิดในสาระสำคัญตกเป็นโมฆะ และให้นิติกรรมขายที่ดินเฉพาะส่วนจำนวน 5 ไร่ตามโฉนดที่ดินเลขที่ 5129 ลงวันที่ 20 มิถุนายน 2529 ระหว่างโจทก์ที่ 1 กับจำเลยที่ 1 เป็นโมฆะ ให้จำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ไปจดทะเบียนเพิกถอนการขายที่ดินเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 2530 ให้จำเลยที่ 4 และที่ 5 ไปจดทะเบียนเพิกถอนการจำนองเมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2535 ให้จำเลยที่ 4 ไปจดทะเบียนเปลี่ยนชื่อในโฉนดที่ดินเลขที่ 5129 เนื้อที่เฉพาะส่วน 5 ไร่เป็นชื่อของโจทก์ที่ 1 และหากจำเลยทั้งห้าไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยทั้งห้าจำเลยทั้งห้าให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องสำนวนที่สองจำเลยที่ 4 ฟ้องขอให้บังคับให้โจทก์ที่ 1 และบริวารออกจากที่ดินโฉนดเลขที่ 5129 และเลิกเกี่ยวข้องกับที่ดินของจำเลยที่ 4 ให้โจทก์ที่ 1 ชำระค่าเสียหายในอัตราเดือนละ20,000 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าโจทก์ที่ 1จะออกจากที่ดินพิพาทโจทก์ที่ 1 ให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ที่ 1 และบริวารออกจากที่ดินพิพาทโฉนดเลขที่ 5129 ห้ามโจทก์ที่ 1 กับบริวารเกี่ยวข้องกับที่ดินพิพาท ให้โจทก์ที่ 1 ชำระค่าเสียหายแก่จำเลยที่ 4 เดือนละ1,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะออกจากที่ดินพิพาทให้ยกฟ้องโจทก์ทั้งสองโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ทั้งสองสำนวนศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ทั้งสองฎีกาทั้งสองสำนวนศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงที่คู่ความไม่โต้เถียงกันในชั้นฎีกาฟังได้ว่า โจทก์ทั้งสองเป็นสามีภริยากันโดยจดทะเบียนสมรสเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2491 โจทก์ที่ 1เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมในที่ดินโฉนดเลขที่ 5129 โดยถือกรรมสิทธิ์ร่วมกับนายสุนทร กล้าหาญ ที่ดินส่วนของโจทก์ที่ 1ซึ่งเป็นที่ดินพิพาทคดีนี้มีเนื้อที่ประมาณ 5 ไร่ โดยโจทก์ที่ 1ซื้อที่ดินพิพาทจากพันโทอวน รามโกมุทตั้งแต่ปี 2504 โจทก์ที่ 1ได้ลงลายมือชื่อในช่องผู้มอบอำนาจ และลงลายมือชื่อกำกับการแก้ไขคำผิดและตกเติม 2 แห่ง ในหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ทั้งสองมีว่า โจทก์ที่ 1มอบอำนาจให้จำเลยที่ 1 ทำนิติกรรมขายที่ดินพิพาทหรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงฟังได้ตามทางนำสืบของจำเลยทั้งห้าว่าโจทก์ที่ 1 ได้ตกลงขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 1 และได้มอบอำนาจให้จำเลยที่ 1 ไปทำนิติกรรมซื้อขายที่ดินพิพาทแทน ตามหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 จำเลยที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทจากโจทก์โดยชอบ การที่จำเลยที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 4 และจำเลยที่ 4 จำนองที่ดินพิพาทไว้แก่จำเลยที่ 5 ก็เป็นการกระทำโดยชอบเช่นกัน โจทก์ที่ 1 ไม่มีอำนาจฟ้องขอให้เพิกถอนการขายและการจำนองปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ทั้งสองข้อต่อไปมีว่าโจทก์ที่ 2 จะขอให้เพิกถอนการขายที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์ที่ 1กับจำเลยที่ 1 ได้หรือไม่ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า โจทก์ที่ 1 กับโจทก์ที่ 2 เป็นสามีภริยาจดทะเบียนสมรสกันตั้งแต่วันที่2 กุมภาพันธ์ 2491 โจทก์ที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทมาเมื่อปี 2504ที่ดินพิพาทจึงเป็นสินสมรส อันเป็นสินบริคณห์ ตามมาตรา 1462แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิม ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้บังคับขณะที่โจทก์ได้ที่ดินพิพาทมา แม้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่พ.ศ. 2519 ซึ่งใช้บังคับในขณะที่โจทก์ที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 1 มาตรา 1476 จะบัญญัติไว้ว่า "นอกจากสัญญาก่อนสมรสจะกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น สามีและภริยาเป็นผู้จัดการสินสมรสร่วมกัน" และมาตรา 1480 วรรคสอง บัญญัติว่า "ในกรณีที่คู่สมรสฝ่ายหนึ่งได้ทำนิติกรรมไปโดยปราศจากความยินยอมตามวรรคหนึ่งคู่สมรสอีกฝ่ายหนึ่งอาจขอให้ศาลเพิกถอนนิติกรรมนั้นได้" ก็ตาม แต่พระราชบัญญัติให้ใช้บรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519มาตรา 7 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า "บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ที่ได้ตรวจชำระใหม่ท้ายพระราชบัญญัตินี้ไม่กระทบกระเทือนถึงอำนาจการจัดการสินบริคณห์ที่คู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้มีอยู่แล้วในวันใช้บังคับบทบัญญัติ บรรพ 5แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ท้ายพระราชบัญญัตินี้" ดังนั้น การใช้บทบัญญัติในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่พ.ศ. 2519 จึงต้องอยู่ภายใต้บทบัญญัติมาตรา 7 ดังกล่าวเมื่อไม่ปรากฏว่าโจทก์ที่ 1 และโจทก์ที่ 2 ได้ทำสัญญาก่อนสมรสให้โจทก์ที่ 2 เป็นผู้จัดการสินบริคณห์หรือให้จัดการร่วมกับโจทก์ที่ 1 ดังนั้น โจทก์ที่ 1 จึงยังคงเป็นผู้จัดการสินบริคณห์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิม มาตรา 1468ที่ดินพิพาทมิใช่สินเดิมของโจทก์ที่ 2 หรือสินสมรสที่โจทก์ที่ 2ได้มาโดยการยกให้หรือทางพินัยกรรมและการจำหน่ายที่ดินพิพาทมิใช่เป็นการยกให้โดยเสน่หา โจทก์ที่ 1 จึงไม่ต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ที่ 2 ก่อน ดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 1473 เดิมนิติกรรมการซื้อขายที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์ที่ 1 กับจำเลยที่ 1จึงเป็นไปโดยชอบด้วยกฎหมายโจทก์ที่ 2 ไม่อาจที่จะฟ้องขอให้เพิกถอนได้ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาข้อสุดท้ายของโจทก์ที่ 1 มีว่าจำเลยที่ 4 ได้รับความเสียหายหรือไม่ โดยโจทก์ที่ 1 ฎีกาว่าที่ดินพิพาทยังเป็นของโจทก์ทั้งสอง จำเลยที่ 4 ไม่มีสิทธิให้โจทก์ทั้งสองออกจากที่ดินพิพาทนั้น ข้อเท็จจริงฟังได้ดังที่ได้วินิจฉัยข้างต้นว่า โจทก์ที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 4 โดยชอบ เมื่อจำเลยที่ 4บอกกล่าวให้โจทก์ที่ 1 ออกจากที่ดินพิพาทแล้ว โจทก์ที่ 1 จึงไม่มีสิทธิอยู่ในที่ดินพิพาทอีกต่อไป การที่โจทก์ที่ 1 ยังคงอยู่ในที่ดินพิพาทต่อมาจึงเป็นการอยู่โดยละเมิด ทำให้จำเลยที่ 4 เสียหายจำเลยที่ 4 จึงมีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์ที่ 1 ได้ค่าเสียหายที่ศาลล่างทั้งสองกำหนดมาเป็นจำนวนที่เหมาะสมแล้วอนึ่ง ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาให้โจทก์ที่ 2ร่วมใช้ค่าฤชาธรรมเนียมและค่าทนายความกับจำเลยที่ 1ทั้งสองสำนวนโดยไม่แยกเป็นรายสำนวนไม่ถูกต้อง เพราะสำนวนที่สองโจทก์ที่ 2 มิได้เป็นคู่ความ จึงเห็นสมควรแก้ไขให้ถูกต้องพิพากษายืน ให้โจทก์ทั้งสองใช้ค่าฤชาธรรมเนียมในศาลชั้นต้นแทนจำเลยทั้งห้าในสำนวนแรก โดยกำหนดค่าทนายความ 2,500 บาท และให้โจทก์ที่ 1 ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมในศาลชั้นต้นแทนจำเลยที่ 4 ในสำนวนที่สอง โดยกำหนดค่าทนายความ 2,500 บาทให้โจทก์ทั้งสองใช้ค่าทนายความชั้นอุทธรณ์และชั้นฎีกาในสำนวนแรกรวม 2,500 บาท แทนจำเลยทั้งห้า และให้โจทก์ที่ 1 ใช้ค่าทนายความชั้นอุทธรณ์และชั้นฎีกาในสำนวนที่สองรวม 2,500 บาท แทนจำเลยที่ 4 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6033/2541นาย ออ รามโกมุท กับพวกโจทก์นาย ชัยพร ธุวานนท์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 797, ม. 1462 เดิม, ม. 1468 เดิม, ม. 1476, ม. 1480 วรรคสอง ป.วิ.พ. ม. 28, ม. 55, ม. 142 (5), ม. 161 ให้ใช้บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ.2519 ม. 7 วรรคหนึ่งโจทก์ที่ 1 ได้ตกลงขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 1และได้มอบอำนาจให้จำเลยที่ 1 ไปทำนิติกรรมซื้อขายที่ดินพิพาท แทน จำเลยที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทจากโจทก์โดยชอบการที่จำเลยที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 4 และจำเลยที่ 4จำนองที่ดินพิพาทไว้แก่จำเลยที่ 5 ก็เป็นการกระทำโดยชอบเช่นกัน โจทก์ที่ 1 ไม่มีอำนาจฟ้องขอให้เพิกถอนการขายและการจำนอง โจทก์ที่ 1 กับโจทก์ที่ 2 จดทะเบียนสมรสกันเมื่อปี 2491 โจทก์ที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทมาเมื่อปี 2504ที่ดินพิพาทจึงเป็นสินสมรส อันเป็นสินบริคณห์ตามมาตรา 1462แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิมซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้บังคับขณะที่โจทก์ได้ที่ดินพิพาทมาเมื่อไม่ปรากฏว่าโจทก์ที่ 1 และโจทก์ที่ 2 ได้ทำสัญญาก่อนสมรสให้โจทก์ที่ 2 เป็นผู้จัดการสินบริคณห์ หรือให้จัดการร่วมกับโจทก์ที่ 1 ดังนั้น โจทก์ที่ 1 จึงยังคงเป็นผู้จัดการสินบริคณห์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิมมาตรา 1468 ที่ดินพิพาทมิใช่สินเดิมของโจทก์ที่ 2 หรือ สินสมรสที่โจทก์ที่ 2 ได้มาโดยการยกให้หรือทางพินัยกรรม และการจำหน่ายที่ดินพิพาทมิใช่เป็นการยกให้โดยเสน่หาโจทก์ที่ 1 จึงไม่ต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ที่ 2 ก่อนดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 1473 เดิม นิติกรรมการซื้อขายที่ดินพิพาท ระหว่างโจทก์ที่ 1 กับจำเลยที่ 1 จึงเป็นไปโดยชอบด้วย กฎหมาย โจทก์ที่ 2 ไม่อาจที่จะฟ้องขอให้เพิกถอนได้ โจทก์ที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 1ขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 4 โดยชอบ เมื่อจำเลยที่ 4บอกกล่าวให้โจทก์ที่ 1 ออกจากที่ดินพิพาทแล้ว โจทก์ที่ 1จึงไม่มีสิทธิอยู่ในที่ดินพิพาทอีกต่อไป การที่โจทก์ที่ 1ยังคงอยู่ในที่ดินพิพาทต่อมาจึงเป็นการอยู่โดยละเมิด ทำให้ จำเลยที่ 4 เสียหาย จำเลยที่ 4 จึงมีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์ที่ 1 ได้ คดีรวมการพิพากษาเข้าด้วยกัน การที่ศาลชั้นต้นและ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้โจทก์ ร่วมใช้ค่าฤชาธรรมเนียมและ ค่าทนายความกับจำเลยทั้งสองสำนวนโดยไม่แยกเป็นรายสำนวน ไม่ถูกต้อง เพราะสำนวนที่สองโจทก์มิได้เป็น คู่ความด้วย ศาลฎีกาเห็นสมควรแก้ไขให้ถูกต้องคดีสองสำนวนนี้ ศาลชั้นต้นรวมพิจารณาและพิพากษาเข้าด้วยกันโดยเรียกโจทก์ที่ 1 สำนวนแรกกับจำเลยในสำนวนหลังว่าโจทก์ที่ 1 และเรียกจำเลยที่ 4 สำนวนแรกกับโจทก์สำนวนหลังว่าจำเลยที่ 4 นอกนั้นให้เรียกตามสำนวนแรกสำนวนแรกโจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้พิพากษาเพิกถอนหรือทำลายหนังสือมอบอำนาจขายที่ดินฉบับลงวันที่ 3 กันยายน 2528 และพิพากษาว่าการมอบอำนาจดังกล่าวเป็นการสำคัญผิดในสาระสำคัญตกเป็นโมฆะ และให้นิติกรรมขายที่ดินเฉพาะส่วนจำนวน 5 ไร่ตามโฉนดที่ดินเลขที่ 5129 ลงวันที่ 20 มิถุนายน 2529 ระหว่างโจทก์ที่ 1 กับจำเลยที่ 1 เป็นโมฆะ ให้จำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ไปจดทะเบียนเพิกถอนการขายที่ดินเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 2530 ให้จำเลยที่ 4 และที่ 5 ไปจดทะเบียนเพิกถอนการจำนองเมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2535 ให้จำเลยที่ 4 ไปจดทะเบียนเปลี่ยนชื่อในโฉนดที่ดินเลขที่ 5129 เนื้อที่เฉพาะส่วน 5 ไร่เป็นชื่อของโจทก์ที่ 1 และหากจำเลยทั้งห้าไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยทั้งห้าจำเลยทั้งห้าให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องสำนวนที่สองจำเลยที่ 4 ฟ้องขอให้บังคับให้โจทก์ที่ 1 และบริวารออกจากที่ดินโฉนดเลขที่ 5129 และเลิกเกี่ยวข้องกับที่ดินของจำเลยที่ 4 ให้โจทก์ที่ 1 ชำระค่าเสียหายในอัตราเดือนละ20,000 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าโจทก์ที่ 1จะออกจากที่ดินพิพาทโจทก์ที่ 1 ให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ที่ 1 และบริวารออกจากที่ดินพิพาทโฉนดเลขที่ 5129 ห้ามโจทก์ที่ 1 กับบริวารเกี่ยวข้องกับที่ดินพิพาท ให้โจทก์ที่ 1 ชำระค่าเสียหายแก่จำเลยที่ 4 เดือนละ1,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะออกจากที่ดินพิพาทให้ยกฟ้องโจทก์ทั้งสองโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ทั้งสองสำนวนศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ทั้งสองฎีกาทั้งสองสำนวนศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงที่คู่ความไม่โต้เถียงกันในชั้นฎีกาฟังได้ว่า โจทก์ทั้งสองเป็นสามีภริยากันโดยจดทะเบียนสมรสเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2491 โจทก์ที่ 1เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมในที่ดินโฉนดเลขที่ 5129 โดยถือกรรมสิทธิ์ร่วมกับนายสุนทร กล้าหาญ ที่ดินส่วนของโจทก์ที่ 1ซึ่งเป็นที่ดินพิพาทคดีนี้มีเนื้อที่ประมาณ 5 ไร่ โดยโจทก์ที่ 1ซื้อที่ดินพิพาทจากพันโทอวน รามโกมุทตั้งแต่ปี 2504 โจทก์ที่ 1ได้ลงลายมือชื่อในช่องผู้มอบอำนาจ และลงลายมือชื่อกำกับการแก้ไขคำผิดและตกเติม 2 แห่ง ในหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ทั้งสองมีว่า โจทก์ที่ 1มอบอำนาจให้จำเลยที่ 1 ทำนิติกรรมขายที่ดินพิพาทหรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงฟังได้ตามทางนำสืบของจำเลยทั้งห้าว่าโจทก์ที่ 1 ได้ตกลงขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 1 และได้มอบอำนาจให้จำเลยที่ 1 ไปทำนิติกรรมซื้อขายที่ดินพิพาทแทน ตามหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 จำเลยที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทจากโจทก์โดยชอบ การที่จำเลยที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 4 และจำเลยที่ 4 จำนองที่ดินพิพาทไว้แก่จำเลยที่ 5 ก็เป็นการกระทำโดยชอบเช่นกัน โจทก์ที่ 1 ไม่มีอำนาจฟ้องขอให้เพิกถอนการขายและการจำนองปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ทั้งสองข้อต่อไปมีว่าโจทก์ที่ 2 จะขอให้เพิกถอนการขายที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์ที่ 1กับจำเลยที่ 1 ได้หรือไม่ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า โจทก์ที่ 1 กับโจทก์ที่ 2 เป็นสามีภริยาจดทะเบียนสมรสกันตั้งแต่วันที่2 กุมภาพันธ์ 2491 โจทก์ที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทมาเมื่อปี 2504ที่ดินพิพาทจึงเป็นสินสมรส อันเป็นสินบริคณห์ ตามมาตรา 1462แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิม ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้บังคับขณะที่โจทก์ได้ที่ดินพิพาทมา แม้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่พ.ศ. 2519 ซึ่งใช้บังคับในขณะที่โจทก์ที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 1 มาตรา 1476 จะบัญญัติไว้ว่า "นอกจากสัญญาก่อนสมรสจะกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น สามีและภริยาเป็นผู้จัดการสินสมรสร่วมกัน" และมาตรา 1480 วรรคสอง บัญญัติว่า "ในกรณีที่คู่สมรสฝ่ายหนึ่งได้ทำนิติกรรมไปโดยปราศจากความยินยอมตามวรรคหนึ่งคู่สมรสอีกฝ่ายหนึ่งอาจขอให้ศาลเพิกถอนนิติกรรมนั้นได้" ก็ตาม แต่พระราชบัญญัติให้ใช้บรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519มาตรา 7 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า "บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ที่ได้ตรวจชำระใหม่ท้ายพระราชบัญญัตินี้ไม่กระทบกระเทือนถึงอำนาจการจัดการสินบริคณห์ที่คู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้มีอยู่แล้วในวันใช้บังคับบทบัญญัติ บรรพ 5แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ท้ายพระราชบัญญัตินี้" ดังนั้น การใช้บทบัญญัติในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่พ.ศ. 2519 จึงต้องอยู่ภายใต้บทบัญญัติมาตรา 7 ดังกล่าวเมื่อไม่ปรากฏว่าโจทก์ที่ 1 และโจทก์ที่ 2 ได้ทำสัญญาก่อนสมรสให้โจทก์ที่ 2 เป็นผู้จัดการสินบริคณห์หรือให้จัดการร่วมกับโจทก์ที่ 1 ดังนั้น โจทก์ที่ 1 จึงยังคงเป็นผู้จัดการสินบริคณห์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิม มาตรา 1468ที่ดินพิพาทมิใช่สินเดิมของโจทก์ที่ 2 หรือสินสมรสที่โจทก์ที่ 2ได้มาโดยการยกให้หรือทางพินัยกรรมและการจำหน่ายที่ดินพิพาทมิใช่เป็นการยกให้โดยเสน่หา โจทก์ที่ 1 จึงไม่ต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ที่ 2 ก่อน ดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 1473 เดิมนิติกรรมการซื้อขายที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์ที่ 1 กับจำเลยที่ 1จึงเป็นไปโดยชอบด้วยกฎหมายโจทก์ที่ 2 ไม่อาจที่จะฟ้องขอให้เพิกถอนได้ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาข้อสุดท้ายของโจทก์ที่ 1 มีว่าจำเลยที่ 4 ได้รับความเสียหายหรือไม่ โดยโจทก์ที่ 1 ฎีกาว่าที่ดินพิพาทยังเป็นของโจทก์ทั้งสอง จำเลยที่ 4 ไม่มีสิทธิให้โจทก์ทั้งสองออกจากที่ดินพิพาทนั้น ข้อเท็จจริงฟังได้ดังที่ได้วินิจฉัยข้างต้นว่า โจทก์ที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 4 โดยชอบ เมื่อจำเลยที่ 4บอกกล่าวให้โจทก์ที่ 1 ออกจากที่ดินพิพาทแล้ว โจทก์ที่ 1 จึงไม่มีสิทธิอยู่ในที่ดินพิพาทอีกต่อไป การที่โจทก์ที่ 1 ยังคงอยู่ในที่ดินพิพาทต่อมาจึงเป็นการอยู่โดยละเมิด ทำให้จำเลยที่ 4 เสียหายจำเลยที่ 4 จึงมีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์ที่ 1 ได้ค่าเสียหายที่ศาลล่างทั้งสองกำหนดมาเป็นจำนวนที่เหมาะสมแล้วอนึ่ง ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาให้โจทก์ที่ 2ร่วมใช้ค่าฤชาธรรมเนียมและค่าทนายความกับจำเลยที่ 1ทั้งสองสำนวนโดยไม่แยกเป็นรายสำนวนไม่ถูกต้อง เพราะสำนวนที่สองโจทก์ที่ 2 มิได้เป็นคู่ความ จึงเห็นสมควรแก้ไขให้ถูกต้องพิพากษายืน ให้โจทก์ทั้งสองใช้ค่าฤชาธรรมเนียมในศาลชั้นต้นแทนจำเลยทั้งห้าในสำนวนแรก โดยกำหนดค่าทนายความ 2,500 บาท และให้โจทก์ที่ 1 ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมในศาลชั้นต้นแทนจำเลยที่ 4 ในสำนวนที่สอง โดยกำหนดค่าทนายความ 2,500 บาทให้โจทก์ทั้งสองใช้ค่าทนายความชั้นอุทธรณ์และชั้นฎีกาในสำนวนแรกรวม 2,500 บาท แทนจำเลยทั้งห้า และให้โจทก์ที่ 1 ใช้ค่าทนายความชั้นอุทธรณ์และชั้นฎีกาในสำนวนที่สองรวม 2,500 บาท แทนจำเลยที่ 4(ชลอ บุณยเนตร-ไพฑูรย์ แสงจันทร์เทศ-บุญอินทร์ ส่งเสริมสกุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีสองสำนวนนี้ ศาลชั้นต้นรวมพิจารณาและพิพากษาเข้าด้วยกันโดยเรียกโจทก์ที่ 1 สำนวนแรกกับจำเลยในสำนวนหลังว่าโจทก์ที่ 1 และเรียกจำเลยที่ 4 สำนวนแรกกับโจทก์สำนวนหลังว่าจำเลยที่ 4 นอกนั้นให้เรียกตามสำนวนแรกสำนวนแรกโจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้พิพากษาเพิกถอนหรือทำลายหนังสือมอบอำนาจขายที่ดินฉบับลงวันที่ 3 กันยายน 2528 และพิพากษาว่าการมอบอำนาจดังกล่าวเป็นการสำคัญผิดในสาระสำคัญตกเป็นโมฆะ และให้นิติกรรมขายที่ดินเฉพาะส่วนจำนวน 5 ไร่ตามโฉนดที่ดินเลขที่ 5129 ลงวันที่ 20 มิถุนายน 2529 ระหว่างโจทก์ที่ 1 กับจำเลยที่ 1 เป็นโมฆะ ให้จำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ไปจดทะเบียนเพิกถอนการขายที่ดินเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 2530 ให้จำเลยที่ 4 และที่ 5 ไปจดทะเบียนเพิกถอนการจำนองเมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2535 ให้จำเลยที่ 4 ไปจดทะเบียนเปลี่ยนชื่อในโฉนดที่ดินเลขที่ 5129 เนื้อที่เฉพาะส่วน 5 ไร่เป็นชื่อของโจทก์ที่ 1 และหากจำเลยทั้งห้าไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยทั้งห้าจำเลยทั้งห้าให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องสำนวนที่สองจำเลยที่ 4 ฟ้องขอให้บังคับให้โจทก์ที่ 1 และบริวารออกจากที่ดินโฉนดเลขที่ 5129 และเลิกเกี่ยวข้องกับที่ดินของจำเลยที่ 4 ให้โจทก์ที่ 1 ชำระค่าเสียหายในอัตราเดือนละ20,000 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าโจทก์ที่ 1จะออกจากที่ดินพิพาทโจทก์ที่ 1 ให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ที่ 1 และบริวารออกจากที่ดินพิพาทโฉนดเลขที่ 5129 ห้ามโจทก์ที่ 1 กับบริวารเกี่ยวข้องกับที่ดินพิพาท ให้โจทก์ที่ 1 ชำระค่าเสียหายแก่จำเลยที่ 4 เดือนละ1,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะออกจากที่ดินพิพาทให้ยกฟ้องโจทก์ทั้งสองโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ทั้งสองสำนวนศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ทั้งสองฎีกาทั้งสองสำนวนศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงที่คู่ความไม่โต้เถียงกันในชั้นฎีกาฟังได้ว่า โจทก์ทั้งสองเป็นสามีภริยากันโดยจดทะเบียนสมรสเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2491 โจทก์ที่ 1เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมในที่ดินโฉนดเลขที่ 5129 โดยถือกรรมสิทธิ์ร่วมกับนายสุนทร กล้าหาญ ที่ดินส่วนของโจทก์ที่ 1ซึ่งเป็นที่ดินพิพาทคดีนี้มีเนื้อที่ประมาณ 5 ไร่ โดยโจทก์ที่ 1ซื้อที่ดินพิพาทจากพันโทอวน รามโกมุทตั้งแต่ปี 2504 โจทก์ที่ 1ได้ลงลายมือชื่อในช่องผู้มอบอำนาจ และลงลายมือชื่อกำกับการแก้ไขคำผิดและตกเติม 2 แห่ง ในหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ทั้งสองมีว่า โจทก์ที่ 1มอบอำนาจให้จำเลยที่ 1 ทำนิติกรรมขายที่ดินพิพาทหรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงฟังได้ตามทางนำสืบของจำเลยทั้งห้าว่าโจทก์ที่ 1 ได้ตกลงขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 1 และได้มอบอำนาจให้จำเลยที่ 1 ไปทำนิติกรรมซื้อขายที่ดินพิพาทแทน ตามหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 จำเลยที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทจากโจทก์โดยชอบ การที่จำเลยที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 4 และจำเลยที่ 4 จำนองที่ดินพิพาทไว้แก่จำเลยที่ 5 ก็เป็นการกระทำโดยชอบเช่นกัน โจทก์ที่ 1 ไม่มีอำนาจฟ้องขอให้เพิกถอนการขายและการจำนองปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ทั้งสองข้อต่อไปมีว่าโจทก์ที่ 2 จะขอให้เพิกถอนการขายที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์ที่ 1กับจำเลยที่ 1 ได้หรือไม่ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า โจทก์ที่ 1 กับโจทก์ที่ 2 เป็นสามีภริยาจดทะเบียนสมรสกันตั้งแต่วันที่2 กุมภาพันธ์ 2491 โจทก์ที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทมาเมื่อปี 2504ที่ดินพิพาทจึงเป็นสินสมรส อันเป็นสินบริคณห์ ตามมาตรา 1462แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิม ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้บังคับขณะที่โจทก์ได้ที่ดินพิพาทมา แม้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่พ.ศ. 2519 ซึ่งใช้บังคับในขณะที่โจทก์ที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 1 มาตรา 1476 จะบัญญัติไว้ว่า "นอกจากสัญญาก่อนสมรสจะกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น สามีและภริยาเป็นผู้จัดการสินสมรสร่วมกัน" และมาตรา 1480 วรรคสอง บัญญัติว่า "ในกรณีที่คู่สมรสฝ่ายหนึ่งได้ทำนิติกรรมไปโดยปราศจากความยินยอมตามวรรคหนึ่งคู่สมรสอีกฝ่ายหนึ่งอาจขอให้ศาลเพิกถอนนิติกรรมนั้นได้" ก็ตาม แต่พระราชบัญญัติให้ใช้บรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519มาตรา 7 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า "บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ที่ได้ตรวจชำระใหม่ท้ายพระราชบัญญัตินี้ไม่กระทบกระเทือนถึงอำนาจการจัดการสินบริคณห์ที่คู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้มีอยู่แล้วในวันใช้บังคับบทบัญญัติ บรรพ 5แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ท้ายพระราชบัญญัตินี้" ดังนั้น การใช้บทบัญญัติในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่พ.ศ. 2519 จึงต้องอยู่ภายใต้บทบัญญัติมาตรา 7 ดังกล่าวเมื่อไม่ปรากฏว่าโจทก์ที่ 1 และโจทก์ที่ 2 ได้ทำสัญญาก่อนสมรสให้โจทก์ที่ 2 เป็นผู้จัดการสินบริคณห์หรือให้จัดการร่วมกับโจทก์ที่ 1 ดังนั้น โจทก์ที่ 1 จึงยังคงเป็นผู้จัดการสินบริคณห์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิม มาตรา 1468ที่ดินพิพาทมิใช่สินเดิมของโจทก์ที่ 2 หรือสินสมรสที่โจทก์ที่ 2ได้มาโดยการยกให้หรือทางพินัยกรรมและการจำหน่ายที่ดินพิพาทมิใช่เป็นการยกให้โดยเสน่หา โจทก์ที่ 1 จึงไม่ต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ที่ 2 ก่อน ดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 1473 เดิมนิติกรรมการซื้อขายที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์ที่ 1 กับจำเลยที่ 1จึงเป็นไปโดยชอบด้วยกฎหมายโจทก์ที่ 2 ไม่อาจที่จะฟ้องขอให้เพิกถอนได้ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาข้อสุดท้ายของโจทก์ที่ 1 มีว่าจำเลยที่ 4 ได้รับความเสียหายหรือไม่ โดยโจทก์ที่ 1 ฎีกาว่าที่ดินพิพาทยังเป็นของโจทก์ทั้งสอง จำเลยที่ 4 ไม่มีสิทธิให้โจทก์ทั้งสองออกจากที่ดินพิพาทนั้น ข้อเท็จจริงฟังได้ดังที่ได้วินิจฉัยข้างต้นว่า โจทก์ที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 4 โดยชอบ เมื่อจำเลยที่ 4บอกกล่าวให้โจทก์ที่ 1 ออกจากที่ดินพิพาทแล้ว โจทก์ที่ 1 จึงไม่มีสิทธิอยู่ในที่ดินพิพาทอีกต่อไป การที่โจทก์ที่ 1 ยังคงอยู่ในที่ดินพิพาทต่อมาจึงเป็นการอยู่โดยละเมิด ทำให้จำเลยที่ 4 เสียหายจำเลยที่ 4 จึงมีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์ที่ 1 ได้ค่าเสียหายที่ศาลล่างทั้งสองกำหนดมาเป็นจำนวนที่เหมาะสมแล้วอนึ่ง ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาให้โจทก์ที่ 2ร่วมใช้ค่าฤชาธรรมเนียมและค่าทนายความกับจำเลยที่ 1ทั้งสองสำนวนโดยไม่แยกเป็นรายสำนวนไม่ถูกต้อง เพราะสำนวนที่สองโจทก์ที่ 2 มิได้เป็นคู่ความ จึงเห็นสมควรแก้ไขให้ถูกต้องพิพากษายืน ให้โจทก์ทั้งสองใช้ค่าฤชาธรรมเนียมในศาลชั้นต้นแทนจำเลยทั้งห้าในสำนวนแรก โดยกำหนดค่าทนายความ 2,500 บาท และให้โจทก์ที่ 1 ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมในศาลชั้นต้นแทนจำเลยที่ 4 ในสำนวนที่สอง โดยกำหนดค่าทนายความ 2,500 บาทให้โจทก์ทั้งสองใช้ค่าทนายความชั้นอุทธรณ์และชั้นฎีกาในสำนวนแรกรวม 2,500 บาท แทนจำเลยทั้งห้า และให้โจทก์ที่ 1 ใช้ค่าทนายความชั้นอุทธรณ์และชั้นฎีกาในสำนวนที่สองรวม 2,500 บาท แทนจำเลยที่ 4 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6033/2541นาย ออ รามโกมุท กับพวกโจทก์นาย ชัยพร ธุวานนท์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 797, ม. 1462 เดิม, ม. 1468 เดิม, ม. 1476, ม. 1480 วรรคสอง ป.วิ.พ. ม. 28, ม. 55, ม. 142 (5), ม. 161 ให้ใช้บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ.2519 ม. 7 วรรคหนึ่งโจทก์ที่ 1 ได้ตกลงขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 1และได้มอบอำนาจให้จำเลยที่ 1 ไปทำนิติกรรมซื้อขายที่ดินพิพาท แทน จำเลยที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทจากโจทก์โดยชอบการที่จำเลยที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 4 และจำเลยที่ 4จำนองที่ดินพิพาทไว้แก่จำเลยที่ 5 ก็เป็นการกระทำโดยชอบเช่นกัน โจทก์ที่ 1 ไม่มีอำนาจฟ้องขอให้เพิกถอนการขายและการจำนอง โจทก์ที่ 1 กับโจทก์ที่ 2 จดทะเบียนสมรสกันเมื่อปี 2491 โจทก์ที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทมาเมื่อปี 2504ที่ดินพิพาทจึงเป็นสินสมรส อันเป็นสินบริคณห์ตามมาตรา 1462แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิมซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้บังคับขณะที่โจทก์ได้ที่ดินพิพาทมาเมื่อไม่ปรากฏว่าโจทก์ที่ 1 และโจทก์ที่ 2 ได้ทำสัญญาก่อนสมรสให้โจทก์ที่ 2 เป็นผู้จัดการสินบริคณห์ หรือให้จัดการร่วมกับโจทก์ที่ 1 ดังนั้น โจทก์ที่ 1 จึงยังคงเป็นผู้จัดการสินบริคณห์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิมมาตรา 1468 ที่ดินพิพาทมิใช่สินเดิมของโจทก์ที่ 2 หรือ สินสมรสที่โจทก์ที่ 2 ได้มาโดยการยกให้หรือทางพินัยกรรม และการจำหน่ายที่ดินพิพาทมิใช่เป็นการยกให้โดยเสน่หาโจทก์ที่ 1 จึงไม่ต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ที่ 2 ก่อนดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 1473 เดิม นิติกรรมการซื้อขายที่ดินพิพาท ระหว่างโจทก์ที่ 1 กับจำเลยที่ 1 จึงเป็นไปโดยชอบด้วย กฎหมาย โจทก์ที่ 2 ไม่อาจที่จะฟ้องขอให้เพิกถอนได้ โจทก์ที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 1ขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 4 โดยชอบ เมื่อจำเลยที่ 4บอกกล่าวให้โจทก์ที่ 1 ออกจากที่ดินพิพาทแล้ว โจทก์ที่ 1จึงไม่มีสิทธิอยู่ในที่ดินพิพาทอีกต่อไป การที่โจทก์ที่ 1ยังคงอยู่ในที่ดินพิพาทต่อมาจึงเป็นการอยู่โดยละเมิด ทำให้ จำเลยที่ 4 เสียหาย จำเลยที่ 4 จึงมีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์ที่ 1 ได้ คดีรวมการพิพากษาเข้าด้วยกัน การที่ศาลชั้นต้นและ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้โจทก์ ร่วมใช้ค่าฤชาธรรมเนียมและ ค่าทนายความกับจำเลยทั้งสองสำนวนโดยไม่แยกเป็นรายสำนวน ไม่ถูกต้อง เพราะสำนวนที่สองโจทก์มิได้เป็น คู่ความด้วย ศาลฎีกาเห็นสมควรแก้ไขให้ถูกต้องคดีสองสำนวนนี้ ศาลชั้นต้นรวมพิจารณาและพิพากษาเข้าด้วยกันโดยเรียกโจทก์ที่ 1 สำนวนแรกกับจำเลยในสำนวนหลังว่าโจทก์ที่ 1 และเรียกจำเลยที่ 4 สำนวนแรกกับโจทก์สำนวนหลังว่าจำเลยที่ 4 นอกนั้นให้เรียกตามสำนวนแรกสำนวนแรกโจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้พิพากษาเพิกถอนหรือทำลายหนังสือมอบอำนาจขายที่ดินฉบับลงวันที่ 3 กันยายน 2528 และพิพากษาว่าการมอบอำนาจดังกล่าวเป็นการสำคัญผิดในสาระสำคัญตกเป็นโมฆะ และให้นิติกรรมขายที่ดินเฉพาะส่วนจำนวน 5 ไร่ตามโฉนดที่ดินเลขที่ 5129 ลงวันที่ 20 มิถุนายน 2529 ระหว่างโจทก์ที่ 1 กับจำเลยที่ 1 เป็นโมฆะ ให้จำเลยที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ไปจดทะเบียนเพิกถอนการขายที่ดินเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 2530 ให้จำเลยที่ 4 และที่ 5 ไปจดทะเบียนเพิกถอนการจำนองเมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2535 ให้จำเลยที่ 4 ไปจดทะเบียนเปลี่ยนชื่อในโฉนดที่ดินเลขที่ 5129 เนื้อที่เฉพาะส่วน 5 ไร่เป็นชื่อของโจทก์ที่ 1 และหากจำเลยทั้งห้าไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยทั้งห้าจำเลยทั้งห้าให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องสำนวนที่สองจำเลยที่ 4 ฟ้องขอให้บังคับให้โจทก์ที่ 1 และบริวารออกจากที่ดินโฉนดเลขที่ 5129 และเลิกเกี่ยวข้องกับที่ดินของจำเลยที่ 4 ให้โจทก์ที่ 1 ชำระค่าเสียหายในอัตราเดือนละ20,000 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าโจทก์ที่ 1จะออกจากที่ดินพิพาทโจทก์ที่ 1 ให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ที่ 1 และบริวารออกจากที่ดินพิพาทโฉนดเลขที่ 5129 ห้ามโจทก์ที่ 1 กับบริวารเกี่ยวข้องกับที่ดินพิพาท ให้โจทก์ที่ 1 ชำระค่าเสียหายแก่จำเลยที่ 4 เดือนละ1,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะออกจากที่ดินพิพาทให้ยกฟ้องโจทก์ทั้งสองโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ทั้งสองสำนวนศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ทั้งสองฎีกาทั้งสองสำนวนศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงที่คู่ความไม่โต้เถียงกันในชั้นฎีกาฟังได้ว่า โจทก์ทั้งสองเป็นสามีภริยากันโดยจดทะเบียนสมรสเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2491 โจทก์ที่ 1เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมในที่ดินโฉนดเลขที่ 5129 โดยถือกรรมสิทธิ์ร่วมกับนายสุนทร กล้าหาญ ที่ดินส่วนของโจทก์ที่ 1ซึ่งเป็นที่ดินพิพาทคดีนี้มีเนื้อที่ประมาณ 5 ไร่ โดยโจทก์ที่ 1ซื้อที่ดินพิพาทจากพันโทอวน รามโกมุทตั้งแต่ปี 2504 โจทก์ที่ 1ได้ลงลายมือชื่อในช่องผู้มอบอำนาจ และลงลายมือชื่อกำกับการแก้ไขคำผิดและตกเติม 2 แห่ง ในหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ทั้งสองมีว่า โจทก์ที่ 1มอบอำนาจให้จำเลยที่ 1 ทำนิติกรรมขายที่ดินพิพาทหรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงฟังได้ตามทางนำสืบของจำเลยทั้งห้าว่าโจทก์ที่ 1 ได้ตกลงขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 1 และได้มอบอำนาจให้จำเลยที่ 1 ไปทำนิติกรรมซื้อขายที่ดินพิพาทแทน ตามหนังสือมอบอำนาจเอกสารหมาย จ.6 จำเลยที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทจากโจทก์โดยชอบ การที่จำเลยที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 4 และจำเลยที่ 4 จำนองที่ดินพิพาทไว้แก่จำเลยที่ 5 ก็เป็นการกระทำโดยชอบเช่นกัน โจทก์ที่ 1 ไม่มีอำนาจฟ้องขอให้เพิกถอนการขายและการจำนองปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ทั้งสองข้อต่อไปมีว่าโจทก์ที่ 2 จะขอให้เพิกถอนการขายที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์ที่ 1กับจำเลยที่ 1 ได้หรือไม่ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า โจทก์ที่ 1 กับโจทก์ที่ 2 เป็นสามีภริยาจดทะเบียนสมรสกันตั้งแต่วันที่2 กุมภาพันธ์ 2491 โจทก์ที่ 1 ซื้อที่ดินพิพาทมาเมื่อปี 2504ที่ดินพิพาทจึงเป็นสินสมรส อันเป็นสินบริคณห์ ตามมาตรา 1462แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิม ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้บังคับขณะที่โจทก์ได้ที่ดินพิพาทมา แม้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่พ.ศ. 2519 ซึ่งใช้บังคับในขณะที่โจทก์ที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 1 มาตรา 1476 จะบัญญัติไว้ว่า "นอกจากสัญญาก่อนสมรสจะกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น สามีและภริยาเป็นผู้จัดการสินสมรสร่วมกัน" และมาตรา 1480 วรรคสอง บัญญัติว่า "ในกรณีที่คู่สมรสฝ่ายหนึ่งได้ทำนิติกรรมไปโดยปราศจากความยินยอมตามวรรคหนึ่งคู่สมรสอีกฝ่ายหนึ่งอาจขอให้ศาลเพิกถอนนิติกรรมนั้นได้" ก็ตาม แต่พระราชบัญญัติให้ใช้บรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ. 2519มาตรา 7 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า "บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ที่ได้ตรวจชำระใหม่ท้ายพระราชบัญญัตินี้ไม่กระทบกระเทือนถึงอำนาจการจัดการสินบริคณห์ที่คู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้มีอยู่แล้วในวันใช้บังคับบทบัญญัติ บรรพ 5แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่ได้ตรวจชำระใหม่ท้ายพระราชบัญญัตินี้" ดังนั้น การใช้บทบัญญัติในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ที่ได้ตรวจชำระใหม่พ.ศ. 2519 จึงต้องอยู่ภายใต้บทบัญญัติมาตรา 7 ดังกล่าวเมื่อไม่ปรากฏว่าโจทก์ที่ 1 และโจทก์ที่ 2 ได้ทำสัญญาก่อนสมรสให้โจทก์ที่ 2 เป็นผู้จัดการสินบริคณห์หรือให้จัดการร่วมกับโจทก์ที่ 1 ดังนั้น โจทก์ที่ 1 จึงยังคงเป็นผู้จัดการสินบริคณห์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 เดิม มาตรา 1468ที่ดินพิพาทมิใช่สินเดิมของโจทก์ที่ 2 หรือสินสมรสที่โจทก์ที่ 2ได้มาโดยการยกให้หรือทางพินัยกรรมและการจำหน่ายที่ดินพิพาทมิใช่เป็นการยกให้โดยเสน่หา โจทก์ที่ 1 จึงไม่ต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ที่ 2 ก่อน ดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 1473 เดิมนิติกรรมการซื้อขายที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์ที่ 1 กับจำเลยที่ 1จึงเป็นไปโดยชอบด้วยกฎหมายโจทก์ที่ 2 ไม่อาจที่จะฟ้องขอให้เพิกถอนได้ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาข้อสุดท้ายของโจทก์ที่ 1 มีว่าจำเลยที่ 4 ได้รับความเสียหายหรือไม่ โดยโจทก์ที่ 1 ฎีกาว่าที่ดินพิพาทยังเป็นของโจทก์ทั้งสอง จำเลยที่ 4 ไม่มีสิทธิให้โจทก์ทั้งสองออกจากที่ดินพิพาทนั้น ข้อเท็จจริงฟังได้ดังที่ได้วินิจฉัยข้างต้นว่า โจทก์ที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 1 ขายที่ดินพิพาทให้แก่จำเลยที่ 4 โดยชอบ เมื่อจำเลยที่ 4บอกกล่าวให้โจทก์ที่ 1 ออกจากที่ดินพิพาทแล้ว โจทก์ที่ 1 จึงไม่มีสิทธิอยู่ในที่ดินพิพาทอีกต่อไป การที่โจทก์ที่ 1 ยังคงอยู่ในที่ดินพิพาทต่อมาจึงเป็นการอยู่โดยละเมิด ทำให้จำเลยที่ 4 เสียหายจำเลยที่ 4 จึงมีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากโจทก์ที่ 1 ได้ค่าเสียหายที่ศาลล่างทั้งสองกำหนดมาเป็นจำนวนที่เหมาะสมแล้วอนึ่ง ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาให้โจทก์ที่ 2ร่วมใช้ค่าฤชาธรรมเนียมและค่าทนายความกับจำเลยที่ 1ทั้งสองสำนวนโดยไม่แยกเป็นรายสำนวนไม่ถูกต้อง เพราะสำนวนที่สองโจทก์ที่ 2 มิได้เป็นคู่ความ จึงเห็นสมควรแก้ไขให้ถูกต้องพิพากษายืน ให้โจทก์ทั้งสองใช้ค่าฤชาธรรมเนียมในศาลชั้นต้นแทนจำเลยทั้งห้าในสำนวนแรก โดยกำหนดค่าทนายความ 2,500 บาท และให้โจทก์ที่ 1 ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมในศาลชั้นต้นแทนจำเลยที่ 4 ในสำนวนที่สอง โดยกำหนดค่าทนายความ 2,500 บาทให้โจทก์ทั้งสองใช้ค่าทนายความชั้นอุทธรณ์และชั้นฎีกาในสำนวนแรกรวม 2,500 บาท แทนจำเลยทั้งห้า และให้โจทก์ที่ 1 ใช้ค่าทนายความชั้นอุทธรณ์และชั้นฎีกาในสำนวนที่สองรวม 2,500 บาท แทนจำเลยที่ 4(ชลอ บุณยเนตร-ไพฑูรย์ แสงจันทร์เทศ-บุญอินทร์ ส่งเสริมสกุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ