คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1023/2487หลักกฎหมาย: ผู้ใดจำหน่ายยาสูบในเขตต์จำหน่ายยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาตมีความผิด ผู้จำหน่ายยาสูบเกินราคาที่อธิบดีสรรพสามิตต์กำหนดไม่ว่าในเขตต์หรือนอกเขตต์จำหน่ายยาสูบมีความผิด แต่มีผิดฉะเพาะผู้ขายเป็นการค้า ฟ้องว่าจำหน่ายยาสูบในเขตต์จำหน่ายยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาต+ประกาศกำหนดเขตต์ยาสูบผิดไป ไม่เป็นเหตุยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจจำหน่ายยาซิกาแรต ๑ ซอง โดยไม่มีใบอนุญาตให้จำเลย และจำหน่ายเกินราคาที่อธิบดีกรมสรรพสามิตต์กำหนด ขอให้ลงโทษ จำเลยรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีผิดฐานจำหน่ายยาสูบในเขตต์ยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาตตามมาตรา ๑๗ และ ๓๙ส่วนการจำหน่ายเกินราคาจะต้องเป็นผู้มีสิทธิจำหน่ายยาสูบโดยชอบ จำเลยจึงไม่มีผิดฐานนี้ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สำหรับการจำหน่ายยาสูบโดยมิได้รับอนุญาตนั้น แม้โจทก์อ้างประกาศรัฐมนตรีลงวันที่มกราคม ๒๔๘๕ ซึ่งเป็นการอ้างอิง เพราะประกาศกระทรวงการคลังเรื่องกำหนดเขตต์ยาสูบตาม พ.ร.บ.ยาสูบ พ.ศ.๒๔๘๖ ที่โจทก์อ้างขอให้ลงโทษนั้น ลงวันที่ ๓ กุมภาพันธ์ ๒๔๘๖ ก็ดี แต่อย่างไรก็ดีการกระทำของจำเลยอยู่ในเขตต์จำหน่ายยาสูบหรือไม่ เป็นข้อเท็จจริงซึ่งจำเลยรับสารภาพแล้ว จึงลงโทษตาม ม.๑๗ ได้ข้อหาฐานนี้จึงยุตติ ส่วนการจำหน่ายเกินราคานั้นเห็นว่าตามรูปการควบคุมจำหน่ายยาสูบแบ่งพื้นที่ควบคุมเป็น ๒ ชนิด คือ เขตต์จำหน่ายยาสูบชนิด ๑ นอกเขตต์อีกชนิด ๑ ภายในเขตต์จำหน่ายยาสูบผู้ใดจะจำหน่ายยาสูบต้องได้รับอนุญาต นอกเขตต์ไม่ต้องรับอนุญาต มาตรา ๑๘ กำหนดวิธีการและข้อห้ามไว้สำหรับผู้ได้รับอนุญาตให้ทำการจำหน่ายยาสูบในเขตต์จำหน่ายยาสูบแต่มาตรา ๑๙ มิได้กล่าวถึงเรื่องเขตต์พื้นที่ จึงต้องหมายถึงพื้นที่ทั้งสองชนิด แต่ ม.๑๙ ใช้คำว่าผู้ทำการจำหน่ายยาสูบซึ่งหมายความว่าบุคคลผู้ทำกิจการขายยาสูบให้แก่ผู้บริโภคโดยทั่ว ๆ ไป คือผู้ขายยาสูบเป็นการค้านั่นเอง ซึ่งจะเห็นได้จากกฎกระทรวงคลังข้อ ๒ ซึ่งเก็บค่าธรรมเนียมใบอนุญาตฉะเพาะผู้ขายยาสูบจำนวนมากแก่ผู้บริโภค แต่ฟ้องมิได้บรรยายว่าจำเลยเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบ จึงลงโทษฐานนี้ไม่ได้ พิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1023/2487อัยยการเชียงใหม่โจทก์นายเง็กจือ แซ่ตั้งจำเลย พ.ร.บ.ยาสูบ พ.ศ.2486 ม. 16, ม. 17, ม. 18, ม. 19, ม. 39, ม. 40 กฎกระทรวงการคลัง ออกตามความในพระราชบัญญัติยาสูบ พ.ศ.2481 ม. 2 ประกาศกระทรวงการคลัง ลงวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2486 ป.วิ.อ. ม. 158 (6)ผู้ใดจำหน่ายยาสูบในเขตต์จำหน่ายยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาตมีความผิด ผู้จำหน่ายยาสูบเกินราคาที่อธิบดีสรรพสามิตต์กำหนดไม่ว่าในเขตต์หรือนอกเขตต์จำหน่ายยาสูบมีความผิด แต่มีผิดฉะเพาะผู้ขายเป็นการค้า ฟ้องว่าจำหน่ายยาสูบในเขตต์จำหน่ายยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาต+ประกาศกำหนดเขตต์ยาสูบผิดไป ไม่เป็นเหตุยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจจำหน่ายยาซิกาแรต ๑ ซอง โดยไม่มีใบอนุญาตให้จำเลย และจำหน่ายเกินราคาที่อธิบดีกรมสรรพสามิตต์กำหนด ขอให้ลงโทษ จำเลยรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีผิดฐานจำหน่ายยาสูบในเขตต์ยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาตตามมาตรา ๑๗ และ ๓๙ส่วนการจำหน่ายเกินราคาจะต้องเป็นผู้มีสิทธิจำหน่ายยาสูบโดยชอบ จำเลยจึงไม่มีผิดฐานนี้ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สำหรับการจำหน่ายยาสูบโดยมิได้รับอนุญาตนั้น แม้โจทก์อ้างประกาศรัฐมนตรีลงวันที่มกราคม ๒๔๘๕ ซึ่งเป็นการอ้างอิง เพราะประกาศกระทรวงการคลังเรื่องกำหนดเขตต์ยาสูบตาม พ.ร.บ.ยาสูบ พ.ศ.๒๔๘๖ ที่โจทก์อ้างขอให้ลงโทษนั้น ลงวันที่ ๓ กุมภาพันธ์ ๒๔๘๖ ก็ดี แต่อย่างไรก็ดีการกระทำของจำเลยอยู่ในเขตต์จำหน่ายยาสูบหรือไม่ เป็นข้อเท็จจริงซึ่งจำเลยรับสารภาพแล้ว จึงลงโทษตาม ม.๑๗ ได้ข้อหาฐานนี้จึงยุตติ ส่วนการจำหน่ายเกินราคานั้นเห็นว่าตามรูปการควบคุมจำหน่ายยาสูบแบ่งพื้นที่ควบคุมเป็น ๒ ชนิด คือ เขตต์จำหน่ายยาสูบชนิด ๑ นอกเขตต์อีกชนิด ๑ ภายในเขตต์จำหน่ายยาสูบผู้ใดจะจำหน่ายยาสูบต้องได้รับอนุญาต นอกเขตต์ไม่ต้องรับอนุญาต มาตรา ๑๘ กำหนดวิธีการและข้อห้ามไว้สำหรับผู้ได้รับอนุญาตให้ทำการจำหน่ายยาสูบในเขตต์จำหน่ายยาสูบแต่มาตรา ๑๙ มิได้กล่าวถึงเรื่องเขตต์พื้นที่ จึงต้องหมายถึงพื้นที่ทั้งสองชนิด แต่ ม.๑๙ ใช้คำว่าผู้ทำการจำหน่ายยาสูบซึ่งหมายความว่าบุคคลผู้ทำกิจการขายยาสูบให้แก่ผู้บริโภคโดยทั่ว ๆ ไป คือผู้ขายยาสูบเป็นการค้านั่นเอง ซึ่งจะเห็นได้จากกฎกระทรวงคลังข้อ ๒ ซึ่งเก็บค่าธรรมเนียมใบอนุญาตฉะเพาะผู้ขายยาสูบจำนวนมากแก่ผู้บริโภค แต่ฟ้องมิได้บรรยายว่าจำเลยเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบ จึงลงโทษฐานนี้ไม่ได้ พิพากษายืนตามศาลล่าง(ประมูล สุวรรณศร-คง อิสรภักดี-คง อิสรภักดี)ศาลชั้นต้น - นายเนียบ สุจารีกุลศาลอุทธรณ์ - นายบันจบ สรลัมภ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจจำหน่ายยาซิกาแรต ๑ ซอง โดยไม่มีใบอนุญาตให้จำเลย และจำหน่ายเกินราคาที่อธิบดีกรมสรรพสามิตต์กำหนด ขอให้ลงโทษ จำเลยรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีผิดฐานจำหน่ายยาสูบในเขตต์ยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาตตามมาตรา ๑๗ และ ๓๙ส่วนการจำหน่ายเกินราคาจะต้องเป็นผู้มีสิทธิจำหน่ายยาสูบโดยชอบ จำเลยจึงไม่มีผิดฐานนี้ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สำหรับการจำหน่ายยาสูบโดยมิได้รับอนุญาตนั้น แม้โจทก์อ้างประกาศรัฐมนตรีลงวันที่มกราคม ๒๔๘๕ ซึ่งเป็นการอ้างอิง เพราะประกาศกระทรวงการคลังเรื่องกำหนดเขตต์ยาสูบตาม พ.ร.บ.ยาสูบ พ.ศ.๒๔๘๖ ที่โจทก์อ้างขอให้ลงโทษนั้น ลงวันที่ ๓ กุมภาพันธ์ ๒๔๘๖ ก็ดี แต่อย่างไรก็ดีการกระทำของจำเลยอยู่ในเขตต์จำหน่ายยาสูบหรือไม่ เป็นข้อเท็จจริงซึ่งจำเลยรับสารภาพแล้ว จึงลงโทษตาม ม.๑๗ ได้ข้อหาฐานนี้จึงยุตติ ส่วนการจำหน่ายเกินราคานั้นเห็นว่าตามรูปการควบคุมจำหน่ายยาสูบแบ่งพื้นที่ควบคุมเป็น ๒ ชนิด คือ เขตต์จำหน่ายยาสูบชนิด ๑ นอกเขตต์อีกชนิด ๑ ภายในเขตต์จำหน่ายยาสูบผู้ใดจะจำหน่ายยาสูบต้องได้รับอนุญาต นอกเขตต์ไม่ต้องรับอนุญาต มาตรา ๑๘ กำหนดวิธีการและข้อห้ามไว้สำหรับผู้ได้รับอนุญาตให้ทำการจำหน่ายยาสูบในเขตต์จำหน่ายยาสูบแต่มาตรา ๑๙ มิได้กล่าวถึงเรื่องเขตต์พื้นที่ จึงต้องหมายถึงพื้นที่ทั้งสองชนิด แต่ ม.๑๙ ใช้คำว่าผู้ทำการจำหน่ายยาสูบซึ่งหมายความว่าบุคคลผู้ทำกิจการขายยาสูบให้แก่ผู้บริโภคโดยทั่ว ๆ ไป คือผู้ขายยาสูบเป็นการค้านั่นเอง ซึ่งจะเห็นได้จากกฎกระทรวงคลังข้อ ๒ ซึ่งเก็บค่าธรรมเนียมใบอนุญาตฉะเพาะผู้ขายยาสูบจำนวนมากแก่ผู้บริโภค แต่ฟ้องมิได้บรรยายว่าจำเลยเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบ จึงลงโทษฐานนี้ไม่ได้ พิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1023/2487อัยยการเชียงใหม่โจทก์นายเง็กจือ แซ่ตั้งจำเลย พ.ร.บ.ยาสูบ พ.ศ.2486 ม. 16, ม. 17, ม. 18, ม. 19, ม. 39, ม. 40 กฎกระทรวงการคลัง ออกตามความในพระราชบัญญัติยาสูบ พ.ศ.2481 ม. 2 ประกาศกระทรวงการคลัง ลงวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2486 ป.วิ.อ. ม. 158 (6)ผู้ใดจำหน่ายยาสูบในเขตต์จำหน่ายยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาตมีความผิด ผู้จำหน่ายยาสูบเกินราคาที่อธิบดีสรรพสามิตต์กำหนดไม่ว่าในเขตต์หรือนอกเขตต์จำหน่ายยาสูบมีความผิด แต่มีผิดฉะเพาะผู้ขายเป็นการค้า ฟ้องว่าจำหน่ายยาสูบในเขตต์จำหน่ายยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาต+ประกาศกำหนดเขตต์ยาสูบผิดไป ไม่เป็นเหตุยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจจำหน่ายยาซิกาแรต ๑ ซอง โดยไม่มีใบอนุญาตให้จำเลย และจำหน่ายเกินราคาที่อธิบดีกรมสรรพสามิตต์กำหนด ขอให้ลงโทษ จำเลยรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีผิดฐานจำหน่ายยาสูบในเขตต์ยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาตตามมาตรา ๑๗ และ ๓๙ส่วนการจำหน่ายเกินราคาจะต้องเป็นผู้มีสิทธิจำหน่ายยาสูบโดยชอบ จำเลยจึงไม่มีผิดฐานนี้ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สำหรับการจำหน่ายยาสูบโดยมิได้รับอนุญาตนั้น แม้โจทก์อ้างประกาศรัฐมนตรีลงวันที่มกราคม ๒๔๘๕ ซึ่งเป็นการอ้างอิง เพราะประกาศกระทรวงการคลังเรื่องกำหนดเขตต์ยาสูบตาม พ.ร.บ.ยาสูบ พ.ศ.๒๔๘๖ ที่โจทก์อ้างขอให้ลงโทษนั้น ลงวันที่ ๓ กุมภาพันธ์ ๒๔๘๖ ก็ดี แต่อย่างไรก็ดีการกระทำของจำเลยอยู่ในเขตต์จำหน่ายยาสูบหรือไม่ เป็นข้อเท็จจริงซึ่งจำเลยรับสารภาพแล้ว จึงลงโทษตาม ม.๑๗ ได้ข้อหาฐานนี้จึงยุตติ ส่วนการจำหน่ายเกินราคานั้นเห็นว่าตามรูปการควบคุมจำหน่ายยาสูบแบ่งพื้นที่ควบคุมเป็น ๒ ชนิด คือ เขตต์จำหน่ายยาสูบชนิด ๑ นอกเขตต์อีกชนิด ๑ ภายในเขตต์จำหน่ายยาสูบผู้ใดจะจำหน่ายยาสูบต้องได้รับอนุญาต นอกเขตต์ไม่ต้องรับอนุญาต มาตรา ๑๘ กำหนดวิธีการและข้อห้ามไว้สำหรับผู้ได้รับอนุญาตให้ทำการจำหน่ายยาสูบในเขตต์จำหน่ายยาสูบแต่มาตรา ๑๙ มิได้กล่าวถึงเรื่องเขตต์พื้นที่ จึงต้องหมายถึงพื้นที่ทั้งสองชนิด แต่ ม.๑๙ ใช้คำว่าผู้ทำการจำหน่ายยาสูบซึ่งหมายความว่าบุคคลผู้ทำกิจการขายยาสูบให้แก่ผู้บริโภคโดยทั่ว ๆ ไป คือผู้ขายยาสูบเป็นการค้านั่นเอง ซึ่งจะเห็นได้จากกฎกระทรวงคลังข้อ ๒ ซึ่งเก็บค่าธรรมเนียมใบอนุญาตฉะเพาะผู้ขายยาสูบจำนวนมากแก่ผู้บริโภค แต่ฟ้องมิได้บรรยายว่าจำเลยเป็นผู้ทำการจำหน่ายยาสูบ จึงลงโทษฐานนี้ไม่ได้ พิพากษายืนตามศาลล่าง(ประมูล สุวรรณศร-คง อิสรภักดี-คง อิสรภักดี)ศาลชั้นต้น - นายเนียบ สุจารีกุลศาลอุทธรณ์ - นายบันจบ สรลัมภ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ