คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 377/2483หลักกฎหมาย: กล่าวบรรยายในฟ้องว่า จำเลยขับรถรางโดยประมาทปราศจากความระมัดระวังเป็นเหตุให้ชนรถยนตร์เสียหาย ขอให้ลงโทษตาม พรบ ++ เช่นนี้เพียงพอที่จะทำให้ จำเลยเข้าใจข้อหาซึ่งจะเป็นผิดตาม พรบ จราจรได้แล้ว ไม่เป็นฟ้องที่เคลือบคลุมโจทก์ฟ้องว่า จำเลยขับรถรางโดยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชนเป็นเหตุให้ชนรถยนตร์ประจำทางของเทศบาลนครกรุงเทพฯ เสียหาย ขอให้ ลงโทษตาม พรบ จราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๒๙ พรบ จราจรทางบก (ฉะบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๘๑ มาตรา ๔ กฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๓๖ (๑๕) ศาลล่างทั้ง ๒วินิจฉัยว่า ฟ้องของ โจทก์เป็นฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาเห็นว่า พรบ จราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๒๙ บัญญัติว่า "ห้ามมิให้ผู้ใดขับรถในกรณีต่อไปนี้ ฯลฯ (๔) โดยความประมาทหรือเป็นเหตุน่าหวาดเสียวอาจเกิดอันตรายแก่ประชาชน มาตรานี้ให้ใช้บังคับตลอดถึงรถรางด้วยโดยอนูโลม" เมื่อกฎหมายมืออยุ่ดังนี้ ตาม ที่ โจทก์กล่าวในฟ้องว่า " จำเลยขับรถราง ฯลฯ โดยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน เป็นเหตุให้รถรางซึ่ง จำเลยขับไปนั้น ชนรถยนตร์ ฯลฯ เสียหาย " เช่นนี้เป็นการกล่าวข้อเท็จจริงซึ่งจะเป็นผิดตาม พรบ จราจร ฯลฯ เพียงพอให้ จำเลยเข้าใจได้ดีแล้ว ฟ้องของ โจทก์จึงไม่เคลือบคลุม พิพากษากลับคำ พิพากษา ศาลล่างทั้ง ๒ ให้ ศาลแขวงพระสครใต้ดำเนินคดีนี้ในความผิดตาม พรบ จราจร ที่ โจทก์กล่าวหาต่อไปตาม กระบวนความ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 377/2483พนักงานอัยยการโจทก์นายซื้น พลสิทธิ์ล. พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.2477 ม. 29 พ.ร.บ.จราจรทางบก (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2481 ม. 4 ป.วิ.อ. ม. 158 (5)กล่าวบรรยายในฟ้องว่า จำเลยขับรถรางโดยประมาทปราศจากความระมัดระวังเป็นเหตุให้ชนรถยนตร์เสียหาย ขอให้ลงโทษตาม พรบ ++ เช่นนี้เพียงพอที่จะทำให้ จำเลยเข้าใจข้อหาซึ่งจะเป็นผิดตาม พรบ จราจรได้แล้ว ไม่เป็นฟ้องที่เคลือบคลุมโจทก์ฟ้องว่า จำเลยขับรถรางโดยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชนเป็นเหตุให้ชนรถยนตร์ประจำทางของเทศบาลนครกรุงเทพฯ เสียหาย ขอให้ ลงโทษตาม พรบ จราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๒๙ พรบ จราจรทางบก (ฉะบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๘๑ มาตรา ๔ กฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๓๖ (๑๕) ศาลล่างทั้ง ๒วินิจฉัยว่า ฟ้องของ โจทก์เป็นฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาเห็นว่า พรบ จราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๒๙ บัญญัติว่า "ห้ามมิให้ผู้ใดขับรถในกรณีต่อไปนี้ ฯลฯ (๔) โดยความประมาทหรือเป็นเหตุน่าหวาดเสียวอาจเกิดอันตรายแก่ประชาชน มาตรานี้ให้ใช้บังคับตลอดถึงรถรางด้วยโดยอนูโลม" เมื่อกฎหมายมืออยุ่ดังนี้ ตาม ที่ โจทก์กล่าวในฟ้องว่า " จำเลยขับรถราง ฯลฯ โดยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน เป็นเหตุให้รถรางซึ่ง จำเลยขับไปนั้น ชนรถยนตร์ ฯลฯ เสียหาย " เช่นนี้เป็นการกล่าวข้อเท็จจริงซึ่งจะเป็นผิดตาม พรบ จราจร ฯลฯ เพียงพอให้ จำเลยเข้าใจได้ดีแล้ว ฟ้องของ โจทก์จึงไม่เคลือบคลุม พิพากษากลับคำ พิพากษา ศาลล่างทั้ง ๒ ให้ ศาลแขวงพระสครใต้ดำเนินคดีนี้ในความผิดตาม พรบ จราจร ที่ โจทก์กล่าวหาต่อไปตาม กระบวนความ(พลางกูร-นิติศาสตร์-วิเศษ)ศาลชั้นต้น - ++ศาลอุทธรณ์ - ++แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขับรถรางโดยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชนเป็นเหตุให้ชนรถยนตร์ประจำทางของเทศบาลนครกรุงเทพฯ เสียหาย ขอให้ ลงโทษตาม พรบ จราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๒๙ พรบ จราจรทางบก (ฉะบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๘๑ มาตรา ๔ กฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๓๖ (๑๕) ศาลล่างทั้ง ๒วินิจฉัยว่า ฟ้องของ โจทก์เป็นฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาเห็นว่า พรบ จราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๒๙ บัญญัติว่า "ห้ามมิให้ผู้ใดขับรถในกรณีต่อไปนี้ ฯลฯ (๔) โดยความประมาทหรือเป็นเหตุน่าหวาดเสียวอาจเกิดอันตรายแก่ประชาชน มาตรานี้ให้ใช้บังคับตลอดถึงรถรางด้วยโดยอนูโลม" เมื่อกฎหมายมืออยุ่ดังนี้ ตาม ที่ โจทก์กล่าวในฟ้องว่า " จำเลยขับรถราง ฯลฯ โดยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน เป็นเหตุให้รถรางซึ่ง จำเลยขับไปนั้น ชนรถยนตร์ ฯลฯ เสียหาย " เช่นนี้เป็นการกล่าวข้อเท็จจริงซึ่งจะเป็นผิดตาม พรบ จราจร ฯลฯ เพียงพอให้ จำเลยเข้าใจได้ดีแล้ว ฟ้องของ โจทก์จึงไม่เคลือบคลุม พิพากษากลับคำ พิพากษา ศาลล่างทั้ง ๒ ให้ ศาลแขวงพระสครใต้ดำเนินคดีนี้ในความผิดตาม พรบ จราจร ที่ โจทก์กล่าวหาต่อไปตาม กระบวนความ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 377/2483พนักงานอัยยการโจทก์นายซื้น พลสิทธิ์ล. พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.2477 ม. 29 พ.ร.บ.จราจรทางบก (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2481 ม. 4 ป.วิ.อ. ม. 158 (5)กล่าวบรรยายในฟ้องว่า จำเลยขับรถรางโดยประมาทปราศจากความระมัดระวังเป็นเหตุให้ชนรถยนตร์เสียหาย ขอให้ลงโทษตาม พรบ ++ เช่นนี้เพียงพอที่จะทำให้ จำเลยเข้าใจข้อหาซึ่งจะเป็นผิดตาม พรบ จราจรได้แล้ว ไม่เป็นฟ้องที่เคลือบคลุมโจทก์ฟ้องว่า จำเลยขับรถรางโดยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชนเป็นเหตุให้ชนรถยนตร์ประจำทางของเทศบาลนครกรุงเทพฯ เสียหาย ขอให้ ลงโทษตาม พรบ จราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๒๙ พรบ จราจรทางบก (ฉะบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๘๑ มาตรา ๔ กฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๓๖ (๑๕) ศาลล่างทั้ง ๒วินิจฉัยว่า ฟ้องของ โจทก์เป็นฟ้องเคลือบคลุม ศาลฎีกาเห็นว่า พรบ จราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๒๙ บัญญัติว่า "ห้ามมิให้ผู้ใดขับรถในกรณีต่อไปนี้ ฯลฯ (๔) โดยความประมาทหรือเป็นเหตุน่าหวาดเสียวอาจเกิดอันตรายแก่ประชาชน มาตรานี้ให้ใช้บังคับตลอดถึงรถรางด้วยโดยอนูโลม" เมื่อกฎหมายมืออยุ่ดังนี้ ตาม ที่ โจทก์กล่าวในฟ้องว่า " จำเลยขับรถราง ฯลฯ โดยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน เป็นเหตุให้รถรางซึ่ง จำเลยขับไปนั้น ชนรถยนตร์ ฯลฯ เสียหาย " เช่นนี้เป็นการกล่าวข้อเท็จจริงซึ่งจะเป็นผิดตาม พรบ จราจร ฯลฯ เพียงพอให้ จำเลยเข้าใจได้ดีแล้ว ฟ้องของ โจทก์จึงไม่เคลือบคลุม พิพากษากลับคำ พิพากษา ศาลล่างทั้ง ๒ ให้ ศาลแขวงพระสครใต้ดำเนินคดีนี้ในความผิดตาม พรบ จราจร ที่ โจทก์กล่าวหาต่อไปตาม กระบวนความ(พลางกูร-นิติศาสตร์-วิเศษ)ศาลชั้นต้น - ++ศาลอุทธรณ์ - ++แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ