คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 843/2537หลักกฎหมาย: การฝ่าฝืนข้อ 47(3) แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงานนั้นหมายถึง ในกรณีที่นายจ้างได้เตือนลูกจ้างแล้วลูกจ้างยังฝ่าฝืนกระทำผิดซ้ำคำเตือน นายจ้างมีสิทธิเลิกจ้างได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย การที่จำเลยออกหนังสือเตือนโจทก์เรื่องการลาป่วยผิดระเบียบ มิใช่เตือนเรื่องขาดงานต่อมาโจทก์ขาดงานจึงถือไม่ได้ว่ากระทำผิดซ้ำคำเตือน จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงต้องจ่ายค่าชดเชยโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2536 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิด ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยเป็นเงิน22,680 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 3,276 บาท ค่าเสียหาย22,680 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของเงินแต่ละจำนวนกับให้จ่ายค่าจ้างค้างจ่ายเป็นเงิน 1,008 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละสิบห้าต่อปีจำเลยให้การว่า โจทก์หยุดงานโดยไม่แจ้งผู้บังคับบัญชาทราบเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน จำเลยจึงตักเตือนโจทก์เป็นลายลักษณ์อักษรต่อมาวันที่ 24 พฤษภาคม 2536 โจทก์หยุดงานโดยไม่แจ้งผู้บังคับบัญชาทราบอันเป็นการกระทำผิดซ้ำคำเตือนจำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2536 โดยไม่จำต้องจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าเสียหายให้โจทก์ส่วนค่าจ้างจำเลยจ่ายให้โจทก์ครบถ้วนไม่เคยค้าง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า เนื้อหาตามหนังสือเตือนเอกสารหมายล.2 จำเลยมุ่งประสงค์เตือนโจทก์เรื่องการลาป่วยในวันที่ 19เมษายน 2536 เท่านั้นแต่เท้าความถึงวันที่ 15 และ 16 เมษายน 2536ที่โจทก์ขาดงานและผู้บังคับบัญชาได้ลงโทษตักเตือนด้วยวาจาแล้วการที่โจทก์ขาดงานในวันที่ 24 พฤษภาคม 2536 จึงมิใช่การกระทำผิดซ้ำคำเตือน จำเลยต้องจ่ายค่าชดเชย จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะโจทก์ขาดงาน การขาดงานเป็นการไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับการทำงานเป็นการละทิ้งหน้าที่ จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้า โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยมีเหตุอันสมควรมิใช่การเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมโจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหาย และจำเลยไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยพร้อมดอกเบี้ย คำขออื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่จำเลยอ้างว่าโจทก์ขาดงานไปในวันที่ 19 เมษายน 2536 จำเลยจึงได้เตือนโจทก์เป็นหนังสือตามเอกสารหมาย ล.2 แต่ตามบันทึกบัตรการทำงานของโจทก์เอกสารหมายจ.1 ในช่องวันที่ 19 เมษายน 2536 ระบุว่าโจทก์ลาป่วย และโจทก์ได้ยื่นใบลาตามเอกสารหมาย ล.6 ลงวันที่ 20 เมษายน 2536 ขออนุญาตลาป่วยเนื่องจากอุจจาระร่วง เป็นเวลา 1 วัน ตั้งแต่วันที่ 19เมษายน 2536 ถึงวันที่ 19 เมษายน 2536 และจำเลยได้อนุมัติการลาป่วยของโจทก์ในวันที่ยื่นใบลานั้น เห็นว่าโจทก์ลาป่วยผิดระเบียบข้อบังคับการทำงานว่าด้วยการลาเพราะไม่ได้โทรศัพท์หรือทำหนังสือแจ้งให้จำเลยทราบในวันที่ลานั้น แต่เมื่อโจทก์กลับมาปฏิบัติหน้าที่ก็ได้ยื่นใบลาตามระเบียบและจำเลยได้อนุมัติแล้วด้วยจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ขาดงาน ที่จำเลยออกคำเตือนเป็นหนังสือตามเอกสารหมาย ล.2 แก่โจทก์นั้น ถือได้ว่าเป็นการเตือนโจทก์เรื่องการลาป่วยผิดระเบียบ ให้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามระเบียบในคราวต่อไปมิใช่เป็นการเตือนเรื่องขาดงาน ต่อมาโจทก์ได้ขาดงานในวันที่ 24พฤษภาคม 2536 จึงถือไม่ได้ว่าโจทก์กระทำผิดซ้ำคำเตือน จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงต้องจ่ายค่าชดเชยที่ศาลแรงงานกลางพิพากษานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 843/2537นางสาว ศิริพรรณ สรรศ รีโจทก์บริษัท ฟลาวเวอร์อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 การฝ่าฝืนข้อ 47(3) แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงานนั้นหมายถึง ในกรณีที่นายจ้างได้เตือนลูกจ้างแล้วลูกจ้างยังฝ่าฝืนกระทำผิดซ้ำคำเตือน นายจ้างมีสิทธิเลิกจ้างได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย การที่จำเลยออกหนังสือเตือนโจทก์เรื่องการลาป่วยผิดระเบียบ มิใช่เตือนเรื่องขาดงานต่อมาโจทก์ขาดงานจึงถือไม่ได้ว่ากระทำผิดซ้ำคำเตือน จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงต้องจ่ายค่าชดเชยโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2536 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิด ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยเป็นเงิน22,680 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 3,276 บาท ค่าเสียหาย22,680 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของเงินแต่ละจำนวนกับให้จ่ายค่าจ้างค้างจ่ายเป็นเงิน 1,008 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละสิบห้าต่อปีจำเลยให้การว่า โจทก์หยุดงานโดยไม่แจ้งผู้บังคับบัญชาทราบเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน จำเลยจึงตักเตือนโจทก์เป็นลายลักษณ์อักษรต่อมาวันที่ 24 พฤษภาคม 2536 โจทก์หยุดงานโดยไม่แจ้งผู้บังคับบัญชาทราบอันเป็นการกระทำผิดซ้ำคำเตือนจำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2536 โดยไม่จำต้องจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าเสียหายให้โจทก์ส่วนค่าจ้างจำเลยจ่ายให้โจทก์ครบถ้วนไม่เคยค้าง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า เนื้อหาตามหนังสือเตือนเอกสารหมายล.2 จำเลยมุ่งประสงค์เตือนโจทก์เรื่องการลาป่วยในวันที่ 19เมษายน 2536 เท่านั้นแต่เท้าความถึงวันที่ 15 และ 16 เมษายน 2536ที่โจทก์ขาดงานและผู้บังคับบัญชาได้ลงโทษตักเตือนด้วยวาจาแล้วการที่โจทก์ขาดงานในวันที่ 24 พฤษภาคม 2536 จึงมิใช่การกระทำผิดซ้ำคำเตือน จำเลยต้องจ่ายค่าชดเชย จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะโจทก์ขาดงาน การขาดงานเป็นการไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับการทำงานเป็นการละทิ้งหน้าที่ จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้า โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยมีเหตุอันสมควรมิใช่การเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมโจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหาย และจำเลยไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยพร้อมดอกเบี้ย คำขออื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่จำเลยอ้างว่าโจทก์ขาดงานไปในวันที่ 19 เมษายน 2536 จำเลยจึงได้เตือนโจทก์เป็นหนังสือตามเอกสารหมาย ล.2 แต่ตามบันทึกบัตรการทำงานของโจทก์เอกสารหมายจ.1 ในช่องวันที่ 19 เมษายน 2536 ระบุว่าโจทก์ลาป่วย และโจทก์ได้ยื่นใบลาตามเอกสารหมาย ล.6 ลงวันที่ 20 เมษายน 2536 ขออนุญาตลาป่วยเนื่องจากอุจจาระร่วง เป็นเวลา 1 วัน ตั้งแต่วันที่ 19เมษายน 2536 ถึงวันที่ 19 เมษายน 2536 และจำเลยได้อนุมัติการลาป่วยของโจทก์ในวันที่ยื่นใบลานั้น เห็นว่าโจทก์ลาป่วยผิดระเบียบข้อบังคับการทำงานว่าด้วยการลาเพราะไม่ได้โทรศัพท์หรือทำหนังสือแจ้งให้จำเลยทราบในวันที่ลานั้น แต่เมื่อโจทก์กลับมาปฏิบัติหน้าที่ก็ได้ยื่นใบลาตามระเบียบและจำเลยได้อนุมัติแล้วด้วยจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ขาดงาน ที่จำเลยออกคำเตือนเป็นหนังสือตามเอกสารหมาย ล.2 แก่โจทก์นั้น ถือได้ว่าเป็นการเตือนโจทก์เรื่องการลาป่วยผิดระเบียบ ให้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามระเบียบในคราวต่อไปมิใช่เป็นการเตือนเรื่องขาดงาน ต่อมาโจทก์ได้ขาดงานในวันที่ 24พฤษภาคม 2536 จึงถือไม่ได้ว่าโจทก์กระทำผิดซ้ำคำเตือน จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงต้องจ่ายค่าชดเชยที่ศาลแรงงานกลางพิพากษานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ชลิต ประไพศาล-ชลอ ทองแย้ม-ธวัชชัย พิทักษ์พล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 843/2537 วินิจฉัยเรื่องลูกจ้างกระทำผิดซ้ำคำเตือนซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้1.หลักกฎหมาย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47เดิมบัญญัติว่า "ข้อ 47 นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใด ดังต่อไปนี้ (3) ฝ่าฝืนข้อบังคับหรือระเบียบเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างและนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้วเว้นแต่กรณีที่ร้ายแรงนายจ้างไม่จำต้องตักเตือน ข้อ 47 ใหม่ ซึ่งแก้ไขโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) ลงวันที่ 16 สิงหาคม 2536ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 110 ตอนที่ 118 ลงวันที่ 25สิงหาคม 2536 อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2536เป็นต้นมา บัญญัติว่า "ข้อ 47 นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใด ดังต่อไปนี้ (4) ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายและเป็นธรรม และนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว ซึ่งหนังสือเตือนนั้นต้องมีผลบังคับไม่เกินหนึ่งปีนับแต่วันที่ลูกจ้างได้รับทราบหนังสือเตือนเว้นแต่กรณีร้ายแรงนายจ้างไม่จำต้องตักเตือน" คดีตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 843/2537 เหตุเกิดเมื่อวันที่ 26พฤษภาคม 2536 ซึ่งเกิดก่อนประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) มีผลใช้บังคับ จึงต้องบังคับตามข้อ47(3) ในกฎหมายเก่า2. สาระสำคัญของข้อ 47(3) นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้าง 1) ลูกจ้างฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือระเบียบ หรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างในกรณีร้ายแรง 2) ลูกจ้างฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือระเบียบหรือคำสั่ง อันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างในกรณีไม่ร้ายแรงซึ่งนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้วทำผิดซ้ำคำเตือน3. หลักเกณฑ์ของคำเตือน มีดังนี้ 3.1 ผู้ออกคำเตือนต้องเป็นนายจ้าง 3.2 คำเตือนต้องทำเป็นหนังสือ 3.3 คำเตือนต้องระบุข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการกระทำผิดโดยย่ออันมีลักษณะเป็นการเฉพาะเจาะจง 3.4 คำเตือนต้องมีข้อความห้ามทำเช่นที่ถูกเตือนอีก 3.5 ต้องแจ้งคำเตือนให้ผู้ถูกเตือนทราบแล้ว 3.6 คำเตือนต้องไม่เกิน 1 ปี นับแต่วันที่ลูกจ้างทราบคำเตือน 3.7 ลูกจ้างทำผิดซ้ำในลักษณะเดียวกับการกระทำผิดที่ถูกเตือน 3.8 ครบหลักเกณฑ์ ข้อ 1-7 แล้ว นายจ้างเลิกจ้างได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย3.1 ผู้ออกคำเตือนต้องเป็นนายจ้าง คือ ผู้ที่รับลูกจ้างเข้าทำงานและจ่ายค่าจ้าง ส่วนในกรณีนิติบุคคลนั้น คือ ผู้มีอำนาจทำแทนนิติบุคคลนั้น และรวมถึงผู้ซึ่งได้รับมอบหมายให้ทำงานแทนผู้มีอำนาจกระทำการแทนนิติบุคคล กรณีที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเป็นนายจ้าง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4981-4982/2528 วินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2เป็นกรรมการผู้จัดการของบริษัทจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นนายจ้างของโจทก์ จำเลยที่ 1 เป็นผู้มีอำนาจทำการแทน จำเลยที่ 1 จึงมีฐานะเป็นนายจ้างของโจทก์ กรณีที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าไม่เป็นนายจ้าง 1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 180/2526 วินิจฉัยว่า หนังสือที่ลูกจ้างรับสารภาพว่าได้กระทำผิด พร้อมทั้งสัญญาว่าจะไม่ทำผิดอีกไม่ใช่คำเตือนเพราะนายจ้างมิได้เป็นผู้ออกคำเตือน 2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1543/2536 วินิจฉัยว่า หัวหน้าแผนกมิใช่นายจ้างไม่มีสิทธิออกใบเตือน 3.2 คำเตือนต้องทำเป็นหนังสือ การเตือนด้วยวาจา ไม่ว่าจะกี่ครั้ง ก็ไม่มีผลทำให้เลิกจ้างได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3077/2528 วินิจฉัยว่า นายจ้างจะอ้างการเตือนด้วยวาจาหลายครั้งมาเป็นเหตุเลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าชดเชยไม่ได้ 3.3 คำเตือนต้องระบุข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการกระทำผิดโดยย่อ การระบุข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการกระทำผิดโดยย่อคือ ระบุว่าเกิดเหตุเมื่อใด ที่ไหน ใครทำผิด กระทำอย่างไร ผิดระเบียบข้อบังคับข้อใด ศาลฎีกาได้วินิจฉัยไว้เป็นบรรทัดฐานว่า ใบเตือนที่มิได้ระบุข้อเท็จจริงโดยย่อให้รู้ว่า เหตุเกิดที่ไหน เมื่อไร ใครทำผิดและผิดอย่างไรนั้น เป็นคำเตือนที่ไม่สมบูรณ์ 1) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1197/2526 ระบุว่า "ท่านได้ขาดงานโดยลาป่วยและลากิจ" 2) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1746/2528 ระบุข้อความทำนองเตือนให้ลูกจ้างทุกคนระมัดระวังเกี่ยวกับการเงินหากเกิดความเสียหายจะถูกลงโทษ 3) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 838/2531 วินิจฉัยว่า คำเตือนที่มิได้ระบุชัดว่าลูกจ้างทำผิดวินัยในข้อใดบ้าง เป็นคำเตือนที่ไม่สมบูรณ์ 3.4 ลูกจ้างต้องฝ่าฝืน (กระทำผิด) ระเบียบข้อบังคับหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างจึงจะออกคำเตือนได้ หากลูกจ้างมิได้ฝ่าฝืน จะออกคำเตือนไม่ได้ หากออกคำเตือนไปคำเตือนนั้นก็ไม่มีผล ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยว่าการกระทำของลูกจ้างในกรณีต่าง ๆ ต่อไปนี้ถือว่าเป็นการฝ่าฝืนที่ไม่ร้ายแรง สามารถออกคำเตือนได้ 1) มีระเบียบห้ามเล่นแชร์ แต่เล่นแชร์ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่2448/2523) 2) มาทำงานสาย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 281/2524) 3) ดื่มสุราในหอพักหรือในที่ทำงาน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่14/2525,2519/2527) 4) ทำร้ายร่างกาย บาดเจ็บไม่มากหรือไม่บาดเจ็บ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3979/2525,2562/2527,964/2533) 5) ทำงานต่ำกว่าเกณฑ์ที่บริษัทตั้งไว้ ซึ่งลูกจ้างอื่นสามารถทำได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1996/2528) 6) ใช้เวลาทำงานประกอบธุรกิจส่วนตัว (คำพิพากษาศาลฎีกาที่2299/2528) 7) นอนหลับในระหว่างเวลาปฏิบัติงาน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่2124/2530) 8) ไม่ตอกบัตรลงเวลาทำงาน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3561/2534,5450/2534) 9) พนักงานทำงานกับเครื่องจักรที่ไม่ก่ออันตรายแก่ผู้อื่นเมาและหลับในระหว่างเวลาทำงาน 10) ส่งเงินของบริษัทเข้าธนาคารช้ากว่ากำหนดไป 1 วัน(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 603/2533) กรณีที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าไม่เป็นการกระทำความผิด นายจ้างไม่มีสิทธิออกใบเตือน หรือออกใบเตือนก็ไม่มีผล คือ 1) ไม่ยอมไปเบิกความที่ศาลตามคำสั่งของนายจ้าง (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2828-2529/2525) 2) ไม่ยอมเซ็นรับทราบคำเตือน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5560/2530) 3) ไม่ยอมทำงานล่วงเวลา (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5888/2530) 4) ทำงานไม่เต็มที่ ทำบ้าง คุยบ้าง เล่นบ้าง (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1988/2516) 5) ปฏิบัติงานเคร่งครัดไม่ยอมอะลุ้มอล่วย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่2212/2523) 6) ไม่สามารถปฏิบัติตามคำสั่งที่คนทั่วไปไม่สามารถปฏิบัติได้คือให้เรียงอิฐวันละ 2 คันรถ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2950/2523) 7) ลูกจ้างหย่อนความสามารถ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 608/2524,4136/2530,3366/2530) 8) ลูกจ้างเจ็บป่วย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 12/2532,230/2532,97/2533,2037/2533) 9) มีมลทินมัวหมองหรือมีเหตุไม่น่าไว้วางใจ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1583/2525,39/2536) 10) การกระทำโดยประมาท (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1401/2527) 11) ดื่มสุราจากที่อื่นแล้วมาทำงาน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่2155/2527)ข้อสังเกต ไม่ฝ่าฝืนเพราะระเบียบเขียนห้ามดื่มสุราในโรงงานหรือในระหว่างทำงาน 12) ฝ่าฝืนคำสั่งของนายจ้างที่สั่งห้ามชุมนุมตามกฎหมายแรงงาน(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4386/2528) 13) เล่นการพนันนอกสถานที่ทำงานและนอกเวลางาน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1027/2527) 14) ลากิจ ลาป่วย เกินสิทธิแต่ได้รับอนุญาต (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1919/2529) 15) มีหนี้สินมาก (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 863/2529) 16) ทำงานไม่ได้มาตรฐาน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2931-2932/2530) 17) ชกต่อยอีกฝ่ายเป็นการป้องกันตัว (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2021/2531) 3.5 คำเตือนต้องมีข้อความห้ามลูกจ้างกระทำการฝ่าฝืนเช่นที่ถูกเตือนอีก คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1620/2529 วินิจฉัยว่า ข้อความแจ้งให้ลูกจ้างทราบถึงความผิดที่กระทำและให้แก้ไขปรับปรุงตนเองเป็นคำเตือนแล้ว 3.6 ลูกจ้างทราบคำเตือนแล้ว การให้ทราบคือให้เซ็นทราบ อ่านให้ฟังพร้อมมีพยานรู้เห็นปิดประกาศหรือส่งไปที่ภูมิลำเนาของลูกจ้าง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6251/2534 วินิจฉัยว่า เมื่อแจ้งคำเตือนให้ลูกจ้างผู้ถูกเตือนทราบแล้ว แม้ลูกจ้างนั้นจะไม่ยอมลงชื่อก็ถือว่าทราบคำเตือนแล้ว 3.7 คำเตือนนั้นต้องไม่เกิน 1 ปี นับแต่วันที่ลูกจ้างรับทราบคำเตือนข้อสังเกต เรื่องอายุของคำเตือนนี้ แก้ไขโดยประกาศกระทรวงมหาดไทยการคุ้มครองแรงงาน ฉบับที่ 14 ซึ่งมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่26 สิงหาคม 2536 เป็นต้นไป เดิมนั้นไม่ได้กำหนดอายุของคำเตือนไว้ซึ่งเรื่องนี้ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยวางแนวไว้ว่า คำเตือนที่มีกำหนดเกิน1 ปี แล้วถือว่าสิ้นผล คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 13/2530,800/2532และ 3355/2535) 3.8 ลูกจ้างที่ถูกเตือนกระทำผิดซ้ำคำเตือน กระทำผิดซ้ำคำเตือน มีหลักเกณฑ์ดังนี้ 1) ลูกจ้างได้ฝ่าฝืน (กระทำผิด) ไม่ร้ายแรง 2) ลูกจ้างถูกนายจ้างเตือนเป็นหนังสือ 3) ลูกจ้างกระทำฝ่าฝืนอีกในลักษณะเดียวกับความผิดที่ถูกเตือน 4) การฝ่าฝืนครั้งหลังไม่เกิน 1 ปี นับแต่ลูกจ้างรับทราบคำเตือน กรณีที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเป็นการกระทำผิดซ้ำคำเตือน 1) มาสาย 9 ครั้ง ถูกเตือนเป็นหนังสือแล้ว ยังมาสายอีก(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 683/2525) 2) ครั้งแรกฝ่าฝืนโดยหลอกล้อเล่นกันในระหว่างเวลาทำงานครั้งหลังเล่นหมากฮอส ทั้ง 2 ครั้ง เป็นความผิดลักษณะเดียวกันคือละทิ้งหน้าที่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1047-1048/2531) กรณีที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ไม่ซ้ำคำเตือน มีดังนี้ 1) ครั้งแรกขาดงานโดยไม่มีเหตุผล ครั้งหลังละเลยต่อการปฏิบัติหน้าที่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 245/2529) 2) ครั้งแรกลาผิดระเบียบ ครั้งหลังมาสาย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1510-1511/2531) 3) ความผิดที่เตือนนั้นถูกลงโทษไปแล้ว เท่ากับความผิดนั้นหมดไปจึงไม่มีความผิดให้ซ้ำ นายจ้างจะอ้างความผิดนั้นลงโทษซ้ำอีกไม่ได้(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1083/2527)ข้อสังเกต ต่อมาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า นายจ้างมีสิทธิที่จะลงโทษด้วยและเตือนด้วยในขณะเดียวกันได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3366/2529 และ3631/2529) 4) แม้เตือนลูกจ้างเป็นหนังสือแล้ว แต่จะเลิกจ้างได้หรือไม่นั้นต้องเป็นไปตามขั้นตอนในระเบียบของนายจ้าง หากลงโทษข้ามขั้นตอนก็ถือว่าเป็นการลงโทษที่ไม่ชอบ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5679/2530)4. ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 843/2537 ได้ความว่าจำเลยออกหนังสือเตือนโจทก์ เรื่องการลาป่วยผิดระเบียบ ต่อมาโจทก์ขาดงาน มิใช่ฝ่าฝืนในลักษณะเดียวกับความผิดที่โจทก์ถูกเตือนจึงถือมิได้ว่ากระทำผิดซ้ำคำเตือน เมื่อจำเลยเลิกจ้าง โจทก์จึงต้องจ่ายค่าชดเชย รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2536 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิด ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยเป็นเงิน22,680 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 3,276 บาท ค่าเสียหาย22,680 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของเงินแต่ละจำนวนกับให้จ่ายค่าจ้างค้างจ่ายเป็นเงิน 1,008 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละสิบห้าต่อปีจำเลยให้การว่า โจทก์หยุดงานโดยไม่แจ้งผู้บังคับบัญชาทราบเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน จำเลยจึงตักเตือนโจทก์เป็นลายลักษณ์อักษรต่อมาวันที่ 24 พฤษภาคม 2536 โจทก์หยุดงานโดยไม่แจ้งผู้บังคับบัญชาทราบอันเป็นการกระทำผิดซ้ำคำเตือนจำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2536 โดยไม่จำต้องจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าเสียหายให้โจทก์ส่วนค่าจ้างจำเลยจ่ายให้โจทก์ครบถ้วนไม่เคยค้าง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า เนื้อหาตามหนังสือเตือนเอกสารหมายล.2 จำเลยมุ่งประสงค์เตือนโจทก์เรื่องการลาป่วยในวันที่ 19เมษายน 2536 เท่านั้นแต่เท้าความถึงวันที่ 15 และ 16 เมษายน 2536ที่โจทก์ขาดงานและผู้บังคับบัญชาได้ลงโทษตักเตือนด้วยวาจาแล้วการที่โจทก์ขาดงานในวันที่ 24 พฤษภาคม 2536 จึงมิใช่การกระทำผิดซ้ำคำเตือน จำเลยต้องจ่ายค่าชดเชย จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะโจทก์ขาดงาน การขาดงานเป็นการไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับการทำงานเป็นการละทิ้งหน้าที่ จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้า โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยมีเหตุอันสมควรมิใช่การเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมโจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหาย และจำเลยไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยพร้อมดอกเบี้ย คำขออื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่จำเลยอ้างว่าโจทก์ขาดงานไปในวันที่ 19 เมษายน 2536 จำเลยจึงได้เตือนโจทก์เป็นหนังสือตามเอกสารหมาย ล.2 แต่ตามบันทึกบัตรการทำงานของโจทก์เอกสารหมายจ.1 ในช่องวันที่ 19 เมษายน 2536 ระบุว่าโจทก์ลาป่วย และโจทก์ได้ยื่นใบลาตามเอกสารหมาย ล.6 ลงวันที่ 20 เมษายน 2536 ขออนุญาตลาป่วยเนื่องจากอุจจาระร่วง เป็นเวลา 1 วัน ตั้งแต่วันที่ 19เมษายน 2536 ถึงวันที่ 19 เมษายน 2536 และจำเลยได้อนุมัติการลาป่วยของโจทก์ในวันที่ยื่นใบลานั้น เห็นว่าโจทก์ลาป่วยผิดระเบียบข้อบังคับการทำงานว่าด้วยการลาเพราะไม่ได้โทรศัพท์หรือทำหนังสือแจ้งให้จำเลยทราบในวันที่ลานั้น แต่เมื่อโจทก์กลับมาปฏิบัติหน้าที่ก็ได้ยื่นใบลาตามระเบียบและจำเลยได้อนุมัติแล้วด้วยจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ขาดงาน ที่จำเลยออกคำเตือนเป็นหนังสือตามเอกสารหมาย ล.2 แก่โจทก์นั้น ถือได้ว่าเป็นการเตือนโจทก์เรื่องการลาป่วยผิดระเบียบ ให้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามระเบียบในคราวต่อไปมิใช่เป็นการเตือนเรื่องขาดงาน ต่อมาโจทก์ได้ขาดงานในวันที่ 24พฤษภาคม 2536 จึงถือไม่ได้ว่าโจทก์กระทำผิดซ้ำคำเตือน จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงต้องจ่ายค่าชดเชยที่ศาลแรงงานกลางพิพากษานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 843/2537นางสาว ศิริพรรณ สรรศ รีโจทก์บริษัท ฟลาวเวอร์อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 การฝ่าฝืนข้อ 47(3) แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงานนั้นหมายถึง ในกรณีที่นายจ้างได้เตือนลูกจ้างแล้วลูกจ้างยังฝ่าฝืนกระทำผิดซ้ำคำเตือน นายจ้างมีสิทธิเลิกจ้างได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย การที่จำเลยออกหนังสือเตือนโจทก์เรื่องการลาป่วยผิดระเบียบ มิใช่เตือนเรื่องขาดงานต่อมาโจทก์ขาดงานจึงถือไม่ได้ว่ากระทำผิดซ้ำคำเตือน จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงต้องจ่ายค่าชดเชยโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2536 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิด ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยเป็นเงิน22,680 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 3,276 บาท ค่าเสียหาย22,680 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของเงินแต่ละจำนวนกับให้จ่ายค่าจ้างค้างจ่ายเป็นเงิน 1,008 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละสิบห้าต่อปีจำเลยให้การว่า โจทก์หยุดงานโดยไม่แจ้งผู้บังคับบัญชาทราบเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน จำเลยจึงตักเตือนโจทก์เป็นลายลักษณ์อักษรต่อมาวันที่ 24 พฤษภาคม 2536 โจทก์หยุดงานโดยไม่แจ้งผู้บังคับบัญชาทราบอันเป็นการกระทำผิดซ้ำคำเตือนจำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2536 โดยไม่จำต้องจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าเสียหายให้โจทก์ส่วนค่าจ้างจำเลยจ่ายให้โจทก์ครบถ้วนไม่เคยค้าง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า เนื้อหาตามหนังสือเตือนเอกสารหมายล.2 จำเลยมุ่งประสงค์เตือนโจทก์เรื่องการลาป่วยในวันที่ 19เมษายน 2536 เท่านั้นแต่เท้าความถึงวันที่ 15 และ 16 เมษายน 2536ที่โจทก์ขาดงานและผู้บังคับบัญชาได้ลงโทษตักเตือนด้วยวาจาแล้วการที่โจทก์ขาดงานในวันที่ 24 พฤษภาคม 2536 จึงมิใช่การกระทำผิดซ้ำคำเตือน จำเลยต้องจ่ายค่าชดเชย จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะโจทก์ขาดงาน การขาดงานเป็นการไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับการทำงานเป็นการละทิ้งหน้าที่ จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้า โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยมีเหตุอันสมควรมิใช่การเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมโจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหาย และจำเลยไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยพร้อมดอกเบี้ย คำขออื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่จำเลยอ้างว่าโจทก์ขาดงานไปในวันที่ 19 เมษายน 2536 จำเลยจึงได้เตือนโจทก์เป็นหนังสือตามเอกสารหมาย ล.2 แต่ตามบันทึกบัตรการทำงานของโจทก์เอกสารหมายจ.1 ในช่องวันที่ 19 เมษายน 2536 ระบุว่าโจทก์ลาป่วย และโจทก์ได้ยื่นใบลาตามเอกสารหมาย ล.6 ลงวันที่ 20 เมษายน 2536 ขออนุญาตลาป่วยเนื่องจากอุจจาระร่วง เป็นเวลา 1 วัน ตั้งแต่วันที่ 19เมษายน 2536 ถึงวันที่ 19 เมษายน 2536 และจำเลยได้อนุมัติการลาป่วยของโจทก์ในวันที่ยื่นใบลานั้น เห็นว่าโจทก์ลาป่วยผิดระเบียบข้อบังคับการทำงานว่าด้วยการลาเพราะไม่ได้โทรศัพท์หรือทำหนังสือแจ้งให้จำเลยทราบในวันที่ลานั้น แต่เมื่อโจทก์กลับมาปฏิบัติหน้าที่ก็ได้ยื่นใบลาตามระเบียบและจำเลยได้อนุมัติแล้วด้วยจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ขาดงาน ที่จำเลยออกคำเตือนเป็นหนังสือตามเอกสารหมาย ล.2 แก่โจทก์นั้น ถือได้ว่าเป็นการเตือนโจทก์เรื่องการลาป่วยผิดระเบียบ ให้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามระเบียบในคราวต่อไปมิใช่เป็นการเตือนเรื่องขาดงาน ต่อมาโจทก์ได้ขาดงานในวันที่ 24พฤษภาคม 2536 จึงถือไม่ได้ว่าโจทก์กระทำผิดซ้ำคำเตือน จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงต้องจ่ายค่าชดเชยที่ศาลแรงงานกลางพิพากษานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ชลิต ประไพศาล-ชลอ ทองแย้ม-ธวัชชัย พิทักษ์พล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 843/2537 วินิจฉัยเรื่องลูกจ้างกระทำผิดซ้ำคำเตือนซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้1.หลักกฎหมาย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47เดิมบัญญัติว่า "ข้อ 47 นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใด ดังต่อไปนี้ (3) ฝ่าฝืนข้อบังคับหรือระเบียบเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างและนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้วเว้นแต่กรณีที่ร้ายแรงนายจ้างไม่จำต้องตักเตือน ข้อ 47 ใหม่ ซึ่งแก้ไขโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) ลงวันที่ 16 สิงหาคม 2536ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 110 ตอนที่ 118 ลงวันที่ 25สิงหาคม 2536 อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2536เป็นต้นมา บัญญัติว่า "ข้อ 47 นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใด ดังต่อไปนี้ (4) ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายและเป็นธรรม และนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว ซึ่งหนังสือเตือนนั้นต้องมีผลบังคับไม่เกินหนึ่งปีนับแต่วันที่ลูกจ้างได้รับทราบหนังสือเตือนเว้นแต่กรณีร้ายแรงนายจ้างไม่จำต้องตักเตือน" คดีตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 843/2537 เหตุเกิดเมื่อวันที่ 26พฤษภาคม 2536 ซึ่งเกิดก่อนประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 14) มีผลใช้บังคับ จึงต้องบังคับตามข้อ47(3) ในกฎหมายเก่า2. สาระสำคัญของข้อ 47(3) นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้าง 1) ลูกจ้างฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือระเบียบ หรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างในกรณีร้ายแรง 2) ลูกจ้างฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือระเบียบหรือคำสั่ง อันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างในกรณีไม่ร้ายแรงซึ่งนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้วทำผิดซ้ำคำเตือน3. หลักเกณฑ์ของคำเตือน มีดังนี้ 3.1 ผู้ออกคำเตือนต้องเป็นนายจ้าง 3.2 คำเตือนต้องทำเป็นหนังสือ 3.3 คำเตือนต้องระบุข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการกระทำผิดโดยย่ออันมีลักษณะเป็นการเฉพาะเจาะจง 3.4 คำเตือนต้องมีข้อความห้ามทำเช่นที่ถูกเตือนอีก 3.5 ต้องแจ้งคำเตือนให้ผู้ถูกเตือนทราบแล้ว 3.6 คำเตือนต้องไม่เกิน 1 ปี นับแต่วันที่ลูกจ้างทราบคำเตือน 3.7 ลูกจ้างทำผิดซ้ำในลักษณะเดียวกับการกระทำผิดที่ถูกเตือน 3.8 ครบหลักเกณฑ์ ข้อ 1-7 แล้ว นายจ้างเลิกจ้างได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย3.1 ผู้ออกคำเตือนต้องเป็นนายจ้าง คือ ผู้ที่รับลูกจ้างเข้าทำงานและจ่ายค่าจ้าง ส่วนในกรณีนิติบุคคลนั้น คือ ผู้มีอำนาจทำแทนนิติบุคคลนั้น และรวมถึงผู้ซึ่งได้รับมอบหมายให้ทำงานแทนผู้มีอำนาจกระทำการแทนนิติบุคคล กรณีที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเป็นนายจ้าง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4981-4982/2528 วินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2เป็นกรรมการผู้จัดการของบริษัทจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นนายจ้างของโจทก์ จำเลยที่ 1 เป็นผู้มีอำนาจทำการแทน จำเลยที่ 1 จึงมีฐานะเป็นนายจ้างของโจทก์ กรณีที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าไม่เป็นนายจ้าง 1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 180/2526 วินิจฉัยว่า หนังสือที่ลูกจ้างรับสารภาพว่าได้กระทำผิด พร้อมทั้งสัญญาว่าจะไม่ทำผิดอีกไม่ใช่คำเตือนเพราะนายจ้างมิได้เป็นผู้ออกคำเตือน 2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1543/2536 วินิจฉัยว่า หัวหน้าแผนกมิใช่นายจ้างไม่มีสิทธิออกใบเตือน 3.2 คำเตือนต้องทำเป็นหนังสือ การเตือนด้วยวาจา ไม่ว่าจะกี่ครั้ง ก็ไม่มีผลทำให้เลิกจ้างได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3077/2528 วินิจฉัยว่า นายจ้างจะอ้างการเตือนด้วยวาจาหลายครั้งมาเป็นเหตุเลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าชดเชยไม่ได้ 3.3 คำเตือนต้องระบุข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการกระทำผิดโดยย่อ การระบุข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการกระทำผิดโดยย่อคือ ระบุว่าเกิดเหตุเมื่อใด ที่ไหน ใครทำผิด กระทำอย่างไร ผิดระเบียบข้อบังคับข้อใด ศาลฎีกาได้วินิจฉัยไว้เป็นบรรทัดฐานว่า ใบเตือนที่มิได้ระบุข้อเท็จจริงโดยย่อให้รู้ว่า เหตุเกิดที่ไหน เมื่อไร ใครทำผิดและผิดอย่างไรนั้น เป็นคำเตือนที่ไม่สมบูรณ์ 1) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1197/2526 ระบุว่า "ท่านได้ขาดงานโดยลาป่วยและลากิจ" 2) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1746/2528 ระบุข้อความทำนองเตือนให้ลูกจ้างทุกคนระมัดระวังเกี่ยวกับการเงินหากเกิดความเสียหายจะถูกลงโทษ 3) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 838/2531 วินิจฉัยว่า คำเตือนที่มิได้ระบุชัดว่าลูกจ้างทำผิดวินัยในข้อใดบ้าง เป็นคำเตือนที่ไม่สมบูรณ์ 3.4 ลูกจ้างต้องฝ่าฝืน (กระทำผิด) ระเบียบข้อบังคับหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างจึงจะออกคำเตือนได้ หากลูกจ้างมิได้ฝ่าฝืน จะออกคำเตือนไม่ได้ หากออกคำเตือนไปคำเตือนนั้นก็ไม่มีผล ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยว่าการกระทำของลูกจ้างในกรณีต่าง ๆ ต่อไปนี้ถือว่าเป็นการฝ่าฝืนที่ไม่ร้ายแรง สามารถออกคำเตือนได้ 1) มีระเบียบห้ามเล่นแชร์ แต่เล่นแชร์ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่2448/2523) 2) มาทำงานสาย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 281/2524) 3) ดื่มสุราในหอพักหรือในที่ทำงาน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่14/2525,2519/2527) 4) ทำร้ายร่างกาย บาดเจ็บไม่มากหรือไม่บาดเจ็บ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3979/2525,2562/2527,964/2533) 5) ทำงานต่ำกว่าเกณฑ์ที่บริษัทตั้งไว้ ซึ่งลูกจ้างอื่นสามารถทำได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1996/2528) 6) ใช้เวลาทำงานประกอบธุรกิจส่วนตัว (คำพิพากษาศาลฎีกาที่2299/2528) 7) นอนหลับในระหว่างเวลาปฏิบัติงาน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่2124/2530) 8) ไม่ตอกบัตรลงเวลาทำงาน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3561/2534,5450/2534) 9) พนักงานทำงานกับเครื่องจักรที่ไม่ก่ออันตรายแก่ผู้อื่นเมาและหลับในระหว่างเวลาทำงาน 10) ส่งเงินของบริษัทเข้าธนาคารช้ากว่ากำหนดไป 1 วัน(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 603/2533) กรณีที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าไม่เป็นการกระทำความผิด นายจ้างไม่มีสิทธิออกใบเตือน หรือออกใบเตือนก็ไม่มีผล คือ 1) ไม่ยอมไปเบิกความที่ศาลตามคำสั่งของนายจ้าง (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2828-2529/2525) 2) ไม่ยอมเซ็นรับทราบคำเตือน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5560/2530) 3) ไม่ยอมทำงานล่วงเวลา (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5888/2530) 4) ทำงานไม่เต็มที่ ทำบ้าง คุยบ้าง เล่นบ้าง (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1988/2516) 5) ปฏิบัติงานเคร่งครัดไม่ยอมอะลุ้มอล่วย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่2212/2523) 6) ไม่สามารถปฏิบัติตามคำสั่งที่คนทั่วไปไม่สามารถปฏิบัติได้คือให้เรียงอิฐวันละ 2 คันรถ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2950/2523) 7) ลูกจ้างหย่อนความสามารถ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 608/2524,4136/2530,3366/2530) 8) ลูกจ้างเจ็บป่วย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 12/2532,230/2532,97/2533,2037/2533) 9) มีมลทินมัวหมองหรือมีเหตุไม่น่าไว้วางใจ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1583/2525,39/2536) 10) การกระทำโดยประมาท (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1401/2527) 11) ดื่มสุราจากที่อื่นแล้วมาทำงาน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่2155/2527)ข้อสังเกต ไม่ฝ่าฝืนเพราะระเบียบเขียนห้ามดื่มสุราในโรงงานหรือในระหว่างทำงาน 12) ฝ่าฝืนคำสั่งของนายจ้างที่สั่งห้ามชุมนุมตามกฎหมายแรงงาน(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4386/2528) 13) เล่นการพนันนอกสถานที่ทำงานและนอกเวลางาน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1027/2527) 14) ลากิจ ลาป่วย เกินสิทธิแต่ได้รับอนุญาต (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1919/2529) 15) มีหนี้สินมาก (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 863/2529) 16) ทำงานไม่ได้มาตรฐาน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2931-2932/2530) 17) ชกต่อยอีกฝ่ายเป็นการป้องกันตัว (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2021/2531) 3.5 คำเตือนต้องมีข้อความห้ามลูกจ้างกระทำการฝ่าฝืนเช่นที่ถูกเตือนอีก คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1620/2529 วินิจฉัยว่า ข้อความแจ้งให้ลูกจ้างทราบถึงความผิดที่กระทำและให้แก้ไขปรับปรุงตนเองเป็นคำเตือนแล้ว 3.6 ลูกจ้างทราบคำเตือนแล้ว การให้ทราบคือให้เซ็นทราบ อ่านให้ฟังพร้อมมีพยานรู้เห็นปิดประกาศหรือส่งไปที่ภูมิลำเนาของลูกจ้าง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6251/2534 วินิจฉัยว่า เมื่อแจ้งคำเตือนให้ลูกจ้างผู้ถูกเตือนทราบแล้ว แม้ลูกจ้างนั้นจะไม่ยอมลงชื่อก็ถือว่าทราบคำเตือนแล้ว 3.7 คำเตือนนั้นต้องไม่เกิน 1 ปี นับแต่วันที่ลูกจ้างรับทราบคำเตือนข้อสังเกต เรื่องอายุของคำเตือนนี้ แก้ไขโดยประกาศกระทรวงมหาดไทยการคุ้มครองแรงงาน ฉบับที่ 14 ซึ่งมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่26 สิงหาคม 2536 เป็นต้นไป เดิมนั้นไม่ได้กำหนดอายุของคำเตือนไว้ซึ่งเรื่องนี้ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยวางแนวไว้ว่า คำเตือนที่มีกำหนดเกิน1 ปี แล้วถือว่าสิ้นผล คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 13/2530,800/2532และ 3355/2535) 3.8 ลูกจ้างที่ถูกเตือนกระทำผิดซ้ำคำเตือน กระทำผิดซ้ำคำเตือน มีหลักเกณฑ์ดังนี้ 1) ลูกจ้างได้ฝ่าฝืน (กระทำผิด) ไม่ร้ายแรง 2) ลูกจ้างถูกนายจ้างเตือนเป็นหนังสือ 3) ลูกจ้างกระทำฝ่าฝืนอีกในลักษณะเดียวกับความผิดที่ถูกเตือน 4) การฝ่าฝืนครั้งหลังไม่เกิน 1 ปี นับแต่ลูกจ้างรับทราบคำเตือน กรณีที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเป็นการกระทำผิดซ้ำคำเตือน 1) มาสาย 9 ครั้ง ถูกเตือนเป็นหนังสือแล้ว ยังมาสายอีก(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 683/2525) 2) ครั้งแรกฝ่าฝืนโดยหลอกล้อเล่นกันในระหว่างเวลาทำงานครั้งหลังเล่นหมากฮอส ทั้ง 2 ครั้ง เป็นความผิดลักษณะเดียวกันคือละทิ้งหน้าที่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1047-1048/2531) กรณีที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ไม่ซ้ำคำเตือน มีดังนี้ 1) ครั้งแรกขาดงานโดยไม่มีเหตุผล ครั้งหลังละเลยต่อการปฏิบัติหน้าที่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 245/2529) 2) ครั้งแรกลาผิดระเบียบ ครั้งหลังมาสาย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1510-1511/2531) 3) ความผิดที่เตือนนั้นถูกลงโทษไปแล้ว เท่ากับความผิดนั้นหมดไปจึงไม่มีความผิดให้ซ้ำ นายจ้างจะอ้างความผิดนั้นลงโทษซ้ำอีกไม่ได้(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1083/2527)ข้อสังเกต ต่อมาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า นายจ้างมีสิทธิที่จะลงโทษด้วยและเตือนด้วยในขณะเดียวกันได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3366/2529 และ3631/2529) 4) แม้เตือนลูกจ้างเป็นหนังสือแล้ว แต่จะเลิกจ้างได้หรือไม่นั้นต้องเป็นไปตามขั้นตอนในระเบียบของนายจ้าง หากลงโทษข้ามขั้นตอนก็ถือว่าเป็นการลงโทษที่ไม่ชอบ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5679/2530)4. ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 843/2537 ได้ความว่าจำเลยออกหนังสือเตือนโจทก์ เรื่องการลาป่วยผิดระเบียบ ต่อมาโจทก์ขาดงาน มิใช่ฝ่าฝืนในลักษณะเดียวกับความผิดที่โจทก์ถูกเตือนจึงถือมิได้ว่ากระทำผิดซ้ำคำเตือน เมื่อจำเลยเลิกจ้าง โจทก์จึงต้องจ่ายค่าชดเชย รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์