คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1592/2542หลักกฎหมาย: เดิมโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยและบริวารออกจากบ้านซึ่งจำเลยเช่าไปจากโจทก์ อันเป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลใด ๆออกจากอสังหาริมทรัพย์ แต่ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏในสำนวนว่าโจทก์ให้จำเลยเช่าบ้านพิพาทในอัตราค่าเช่าเท่าใดคงได้ความว่า ผู้ร้องเสียค่าเช่าให้โจทก์ในอัตราเดือนละ120 บาท จึงฟังได้ว่าค่าเช่าในขณะยื่นคำฟ้องไม่เกินเดือนละหนึ่งหมื่นบาท คู่ความในคดีฟ้องขับไล่เดิมย่อมต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 248 วรรคสอง เมื่อคดีนี้เป็นคดีเกี่ยวกับการบังคับผู้ร้องซึ่งเป็นบริวารของจำเลยผู้ถูกฟ้องขับไล่และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่งของศาลชั้นต้นไม่ว่าศาลจะฟังว่าผู้ร้องสามารถแสดงอำนาจพิเศษให้ศาลเห็นได้หรือไม่ก็ตามคดีนี้ก็ต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามมาตรา 248 วรรคสาม คดีนี้ผู้ร้องยื่นคำร้องแสดงอำนาจพิเศษต่อศาลอ้างว่ามิใช่บริวารของจำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 296 จัตวา (3) การที่คดีฟ้องขับไล่ระหว่างโจทก์ จำเลยในคดีเดิม จะมีการส่งสำเนาคำฟ้องและหมายเรียก ไปยังภูมิลำเนาของจำเลยถูกต้องผิดพลาดหรือไม่ หาได้มีผล เกี่ยวข้องกับคดีของผู้ร้องไม่ ดังนั้น ผู้ร้องจะร้องขอ ให้ศาลเพิกถอนกระบวนพิจารณาคดีเดิมหาได้ไม่คดีสืบเนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากบ้านเลขที่ 78/2 หมู่ที่ 13 ของโจทก์ และเจ้าพนักงานบังคับคดีได้นำประกาศลงวันที่ 26 มิถุนายน 2539 ไปปิดไว้ที่บ้านเลขที่ 78/2ดังกล่าวข้างต้นเพื่อให้ผู้ที่อ้างว่าไม่ใช่บริวารของจำเลย ยื่นคำร้องแสดงอำนาจพิเศษต่อศาลภายใน 8 วัน นับแต่วันปิดประกาศผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องมิได้เป็นบริวารของจำเลย ผู้ร้องและครอบครัวได้เข้าครอบครองและอยู่อาศัยในบ้านดังกล่าวอันเป็นบ้านพิพาทเนื่องจากผู้ร้องมีอำนาจพิเศษที่จะครอบครองบ้านพิพาทโดยชอบด้วยกฎหมาย กล่าวคือ เดิมจำเลยเช่าบ้านพิพาทจากโจทก์ ต่อมาจำเลยนำบ้านพิพาทให้ผู้ร้องเช่าช่วงโดยความยินยอมของโจทก์ โดยจำเลยเรียกเงินค่าตอบแทน 150,000 บาท จากผู้ร้อง ส่วนโจทก์เรียกเงินค่าโอนสิทธิตามสัญญาเช่าระหว่างโจทก์กับจำเลย 5,000 บาท จากผู้ร้อง ผู้ร้องได้ชำระเงินจำนวนดังกล่าวให้แก่จำเลยและโจทก์แล้ว โจทก์ จำเลย และผู้ร้องร่วมกันไปยื่นคำร้องขอจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมโอนสิทธิการเช่าต่อเจ้าพนักงานที่สำนักงานที่ดิน เมื่อวันที่ 27กรกฎาคม 2533 เจ้าพนักงานประกาศครบ 30 วัน แล้ว โจทก์และจำเลยไม่ยอมไปจดทะเบียนโอนสิทธิการเช่าให้ผู้ร้อง แต่ผู้ร้องได้เข้าครอบครองและอยู่อาศัยที่บ้านดังกล่าวเรื่อยมา ระหว่างที่ผู้ร้องครอบครองและอาศัยอยู่ในบ้านพิพาทโจทก์ให้บุตรสาวมาเก็บค่าเช่าจากผู้ร้องในอัตราค่าเช่าเดือนละ 120 บาท ตลอดมา ถือว่าโจทก์ได้ทำสัญญาใหม่กับผู้ร้องต่อไปโดยไม่มีกำหนดเวลา ผู้ร้องมีสิทธิครอบครองบ้านพิพาทอาศัยตามสัญญาต่างตอบแทนยิ่งกว่าสัญญาเช่าโจทก์ไม่เคยบอกเลิกสัญญาและขับไล่ผู้ร้อง ขอให้งดการบังคับคดีแก่ผู้ร้องโจทก์ไม่ยื่นคำคัดค้านศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ผู้ร้องไม่มีหลักฐานแสดงนิติสัมพันธ์ระหว่างโจทก์กับผู้ร้อง ผู้ร้องจึงไม่มีอำนาจพิเศษที่จะอ้างว่าไม่ใช่บริวารของจำเลย ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้สืบเนื่องมาจากเดิมโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยและบริวารออกจากบ้านเลขที่ 78/2 ซึ่งจำเลยเช่าไปจากโจทก์อันเป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลใด ๆ ออกจากอสังหาริมทรัพย์ แต่ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏในสำนวนว่า โจทก์ให้จำเลยเช่าบ้านพิพาทในอัตราค่าเช่าเท่าใดคงได้ความจากคำร้อง ของ ผู้ร้องว่า ผู้ร้องเสียค่าเช่าให้โจทก์ในอัตราเดือนละ 120 บาท ดังนั้นค่าเช่าในขณะยื่นคำฟ้องจึงฟังได้ว่าไม่เกินเดือนละหนึ่งหมื่นบาท คู่ความในคดีฟ้องขับไล่เดิมนั้นจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสองเมื่อปรากฏว่าคดีนี้เป็นคดีเกี่ยวกับการบังคับผู้ร้อง ซึ่งเป็นบริวารของจำเลยผู้ถูกฟ้องขับไล่และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่งของศาลชั้นต้น ไม่ว่าศาลจะฟังว่าผู้ร้องสามารถแสดงอำนาจพิเศษให้ศาลเห็นได้หรือไม่ก็ตาม คดีก็ต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสาม ที่ผู้ร้องฎีกาว่า ผู้ร้องรับโอนสิทธิการเช่าจากจำเลย โดยโจทก์รู้เห็นยินยอม ผู้ร้องจึงเป็นผู้เช่าโดยตรงจากโจทก์และสัญญาเช่าระหว่างโจทก์กับผู้ร้องเป็นสัญญาเช่าต่างตอบแทนพิเศษยิ่งกว่าสัญญาเช่าธรรมดา ผู้ร้องไม่ใช่บริวารของจำเลยนั้น เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามบทกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของผู้ร้องข้อนี้มาโดยไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยส่วนที่ผู้ร้องฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า การที่ผู้ร้องอุทธรณ์ขอให้ศาลเพิกถอนกระบวนพิจารณาคดีเดิม เป็นเรื่องที่ผู้ร้องเป็นผู้มีส่วนได้เสียเกี่ยวเนื่องโดยตรง หาใช่เป็นเรื่องเฉพาะระหว่างโจทก์จำเลยในคดีเดิมไม่ นั้น เห็นว่า คดีนี้ผู้ร้องยื่นคำร้องแสดงอำนาจพิเศษต่อศาล อ้างว่ามิใช่บริวารของจำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 296 จัตวา (3)การที่คดีฟ้องขับไล่ระหว่างโจทก์จำเลยในคดีเดิม จะมีการส่งสำเนาคำฟ้องและหมายเรียกไปยังภูมิลำเนาของจำเลยถูกต้องผิดพลาดหรือไม่หาได้มีผลเกี่ยวข้องกับคดีของผู้ร้องไม่ ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นเรื่องระหว่างโจทก์จำเลยไม่เกี่ยวกับคดีของผู้ร้องชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1592/2542นาง พรพิมล ห รู พิทักษ์โจทก์นาย ธนกร ด่าน จง ถาวรผู้ร้องนาย เสริม ตั้ง บุญ ผลจำเลย ป.วิ.พ. ม. 27, ม. 248, ม. 283, ม. 296 จัตวาเดิมโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยและบริวารออกจากบ้านซึ่งจำเลยเช่าไปจากโจทก์ อันเป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลใด ๆออกจากอสังหาริมทรัพย์ แต่ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏในสำนวนว่าโจทก์ให้จำเลยเช่าบ้านพิพาทในอัตราค่าเช่าเท่าใดคงได้ความว่า ผู้ร้องเสียค่าเช่าให้โจทก์ในอัตราเดือนละ120 บาท จึงฟังได้ว่าค่าเช่าในขณะยื่นคำฟ้องไม่เกินเดือนละหนึ่งหมื่นบาท คู่ความในคดีฟ้องขับไล่เดิมย่อมต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 248 วรรคสอง เมื่อคดีนี้เป็นคดีเกี่ยวกับการบังคับผู้ร้องซึ่งเป็นบริวารของจำเลยผู้ถูกฟ้องขับไล่และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่งของศาลชั้นต้นไม่ว่าศาลจะฟังว่าผู้ร้องสามารถแสดงอำนาจพิเศษให้ศาลเห็นได้หรือไม่ก็ตามคดีนี้ก็ต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามมาตรา 248 วรรคสาม คดีนี้ผู้ร้องยื่นคำร้องแสดงอำนาจพิเศษต่อศาลอ้างว่ามิใช่บริวารของจำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 296 จัตวา (3) การที่คดีฟ้องขับไล่ระหว่างโจทก์ จำเลยในคดีเดิม จะมีการส่งสำเนาคำฟ้องและหมายเรียก ไปยังภูมิลำเนาของจำเลยถูกต้องผิดพลาดหรือไม่ หาได้มีผล เกี่ยวข้องกับคดีของผู้ร้องไม่ ดังนั้น ผู้ร้องจะร้องขอ ให้ศาลเพิกถอนกระบวนพิจารณาคดีเดิมหาได้ไม่คดีสืบเนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากบ้านเลขที่ 78/2 หมู่ที่ 13 ของโจทก์ และเจ้าพนักงานบังคับคดีได้นำประกาศลงวันที่ 26 มิถุนายน 2539 ไปปิดไว้ที่บ้านเลขที่ 78/2ดังกล่าวข้างต้นเพื่อให้ผู้ที่อ้างว่าไม่ใช่บริวารของจำเลย ยื่นคำร้องแสดงอำนาจพิเศษต่อศาลภายใน 8 วัน นับแต่วันปิดประกาศผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องมิได้เป็นบริวารของจำเลย ผู้ร้องและครอบครัวได้เข้าครอบครองและอยู่อาศัยในบ้านดังกล่าวอันเป็นบ้านพิพาทเนื่องจากผู้ร้องมีอำนาจพิเศษที่จะครอบครองบ้านพิพาทโดยชอบด้วยกฎหมาย กล่าวคือ เดิมจำเลยเช่าบ้านพิพาทจากโจทก์ ต่อมาจำเลยนำบ้านพิพาทให้ผู้ร้องเช่าช่วงโดยความยินยอมของโจทก์ โดยจำเลยเรียกเงินค่าตอบแทน 150,000 บาท จากผู้ร้อง ส่วนโจทก์เรียกเงินค่าโอนสิทธิตามสัญญาเช่าระหว่างโจทก์กับจำเลย 5,000 บาท จากผู้ร้อง ผู้ร้องได้ชำระเงินจำนวนดังกล่าวให้แก่จำเลยและโจทก์แล้ว โจทก์ จำเลย และผู้ร้องร่วมกันไปยื่นคำร้องขอจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมโอนสิทธิการเช่าต่อเจ้าพนักงานที่สำนักงานที่ดิน เมื่อวันที่ 27กรกฎาคม 2533 เจ้าพนักงานประกาศครบ 30 วัน แล้ว โจทก์และจำเลยไม่ยอมไปจดทะเบียนโอนสิทธิการเช่าให้ผู้ร้อง แต่ผู้ร้องได้เข้าครอบครองและอยู่อาศัยที่บ้านดังกล่าวเรื่อยมา ระหว่างที่ผู้ร้องครอบครองและอาศัยอยู่ในบ้านพิพาทโจทก์ให้บุตรสาวมาเก็บค่าเช่าจากผู้ร้องในอัตราค่าเช่าเดือนละ 120 บาท ตลอดมา ถือว่าโจทก์ได้ทำสัญญาใหม่กับผู้ร้องต่อไปโดยไม่มีกำหนดเวลา ผู้ร้องมีสิทธิครอบครองบ้านพิพาทอาศัยตามสัญญาต่างตอบแทนยิ่งกว่าสัญญาเช่าโจทก์ไม่เคยบอกเลิกสัญญาและขับไล่ผู้ร้อง ขอให้งดการบังคับคดีแก่ผู้ร้องโจทก์ไม่ยื่นคำคัดค้านศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ผู้ร้องไม่มีหลักฐานแสดงนิติสัมพันธ์ระหว่างโจทก์กับผู้ร้อง ผู้ร้องจึงไม่มีอำนาจพิเศษที่จะอ้างว่าไม่ใช่บริวารของจำเลย ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้สืบเนื่องมาจากเดิมโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยและบริวารออกจากบ้านเลขที่ 78/2 ซึ่งจำเลยเช่าไปจากโจทก์อันเป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลใด ๆ ออกจากอสังหาริมทรัพย์ แต่ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏในสำนวนว่า โจทก์ให้จำเลยเช่าบ้านพิพาทในอัตราค่าเช่าเท่าใดคงได้ความจากคำร้อง ของ ผู้ร้องว่า ผู้ร้องเสียค่าเช่าให้โจทก์ในอัตราเดือนละ 120 บาท ดังนั้นค่าเช่าในขณะยื่นคำฟ้องจึงฟังได้ว่าไม่เกินเดือนละหนึ่งหมื่นบาท คู่ความในคดีฟ้องขับไล่เดิมนั้นจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสองเมื่อปรากฏว่าคดีนี้เป็นคดีเกี่ยวกับการบังคับผู้ร้อง ซึ่งเป็นบริวารของจำเลยผู้ถูกฟ้องขับไล่และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่งของศาลชั้นต้น ไม่ว่าศาลจะฟังว่าผู้ร้องสามารถแสดงอำนาจพิเศษให้ศาลเห็นได้หรือไม่ก็ตาม คดีก็ต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสาม ที่ผู้ร้องฎีกาว่า ผู้ร้องรับโอนสิทธิการเช่าจากจำเลย โดยโจทก์รู้เห็นยินยอม ผู้ร้องจึงเป็นผู้เช่าโดยตรงจากโจทก์และสัญญาเช่าระหว่างโจทก์กับผู้ร้องเป็นสัญญาเช่าต่างตอบแทนพิเศษยิ่งกว่าสัญญาเช่าธรรมดา ผู้ร้องไม่ใช่บริวารของจำเลยนั้น เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามบทกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของผู้ร้องข้อนี้มาโดยไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยส่วนที่ผู้ร้องฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า การที่ผู้ร้องอุทธรณ์ขอให้ศาลเพิกถอนกระบวนพิจารณาคดีเดิม เป็นเรื่องที่ผู้ร้องเป็นผู้มีส่วนได้เสียเกี่ยวเนื่องโดยตรง หาใช่เป็นเรื่องเฉพาะระหว่างโจทก์จำเลยในคดีเดิมไม่ นั้น เห็นว่า คดีนี้ผู้ร้องยื่นคำร้องแสดงอำนาจพิเศษต่อศาล อ้างว่ามิใช่บริวารของจำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 296 จัตวา (3)การที่คดีฟ้องขับไล่ระหว่างโจทก์จำเลยในคดีเดิม จะมีการส่งสำเนาคำฟ้องและหมายเรียกไปยังภูมิลำเนาของจำเลยถูกต้องผิดพลาดหรือไม่หาได้มีผลเกี่ยวข้องกับคดีของผู้ร้องไม่ ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นเรื่องระหว่างโจทก์จำเลยไม่เกี่ยวกับคดีของผู้ร้องชอบแล้วพิพากษายืน(สกนธ์ กฤติยาวงศ์-กมล เพียรพิทักษ์-ทองหล่อ โฉมงาม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากบ้านเลขที่ 78/2 หมู่ที่ 13 ของโจทก์ และเจ้าพนักงานบังคับคดีได้นำประกาศลงวันที่ 26 มิถุนายน 2539 ไปปิดไว้ที่บ้านเลขที่ 78/2ดังกล่าวข้างต้นเพื่อให้ผู้ที่อ้างว่าไม่ใช่บริวารของจำเลย ยื่นคำร้องแสดงอำนาจพิเศษต่อศาลภายใน 8 วัน นับแต่วันปิดประกาศผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องมิได้เป็นบริวารของจำเลย ผู้ร้องและครอบครัวได้เข้าครอบครองและอยู่อาศัยในบ้านดังกล่าวอันเป็นบ้านพิพาทเนื่องจากผู้ร้องมีอำนาจพิเศษที่จะครอบครองบ้านพิพาทโดยชอบด้วยกฎหมาย กล่าวคือ เดิมจำเลยเช่าบ้านพิพาทจากโจทก์ ต่อมาจำเลยนำบ้านพิพาทให้ผู้ร้องเช่าช่วงโดยความยินยอมของโจทก์ โดยจำเลยเรียกเงินค่าตอบแทน 150,000 บาท จากผู้ร้อง ส่วนโจทก์เรียกเงินค่าโอนสิทธิตามสัญญาเช่าระหว่างโจทก์กับจำเลย 5,000 บาท จากผู้ร้อง ผู้ร้องได้ชำระเงินจำนวนดังกล่าวให้แก่จำเลยและโจทก์แล้ว โจทก์ จำเลย และผู้ร้องร่วมกันไปยื่นคำร้องขอจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมโอนสิทธิการเช่าต่อเจ้าพนักงานที่สำนักงานที่ดิน เมื่อวันที่ 27กรกฎาคม 2533 เจ้าพนักงานประกาศครบ 30 วัน แล้ว โจทก์และจำเลยไม่ยอมไปจดทะเบียนโอนสิทธิการเช่าให้ผู้ร้อง แต่ผู้ร้องได้เข้าครอบครองและอยู่อาศัยที่บ้านดังกล่าวเรื่อยมา ระหว่างที่ผู้ร้องครอบครองและอาศัยอยู่ในบ้านพิพาทโจทก์ให้บุตรสาวมาเก็บค่าเช่าจากผู้ร้องในอัตราค่าเช่าเดือนละ 120 บาท ตลอดมา ถือว่าโจทก์ได้ทำสัญญาใหม่กับผู้ร้องต่อไปโดยไม่มีกำหนดเวลา ผู้ร้องมีสิทธิครอบครองบ้านพิพาทอาศัยตามสัญญาต่างตอบแทนยิ่งกว่าสัญญาเช่าโจทก์ไม่เคยบอกเลิกสัญญาและขับไล่ผู้ร้อง ขอให้งดการบังคับคดีแก่ผู้ร้องโจทก์ไม่ยื่นคำคัดค้านศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ผู้ร้องไม่มีหลักฐานแสดงนิติสัมพันธ์ระหว่างโจทก์กับผู้ร้อง ผู้ร้องจึงไม่มีอำนาจพิเศษที่จะอ้างว่าไม่ใช่บริวารของจำเลย ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้สืบเนื่องมาจากเดิมโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยและบริวารออกจากบ้านเลขที่ 78/2 ซึ่งจำเลยเช่าไปจากโจทก์อันเป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลใด ๆ ออกจากอสังหาริมทรัพย์ แต่ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏในสำนวนว่า โจทก์ให้จำเลยเช่าบ้านพิพาทในอัตราค่าเช่าเท่าใดคงได้ความจากคำร้อง ของ ผู้ร้องว่า ผู้ร้องเสียค่าเช่าให้โจทก์ในอัตราเดือนละ 120 บาท ดังนั้นค่าเช่าในขณะยื่นคำฟ้องจึงฟังได้ว่าไม่เกินเดือนละหนึ่งหมื่นบาท คู่ความในคดีฟ้องขับไล่เดิมนั้นจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสองเมื่อปรากฏว่าคดีนี้เป็นคดีเกี่ยวกับการบังคับผู้ร้อง ซึ่งเป็นบริวารของจำเลยผู้ถูกฟ้องขับไล่และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่งของศาลชั้นต้น ไม่ว่าศาลจะฟังว่าผู้ร้องสามารถแสดงอำนาจพิเศษให้ศาลเห็นได้หรือไม่ก็ตาม คดีก็ต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสาม ที่ผู้ร้องฎีกาว่า ผู้ร้องรับโอนสิทธิการเช่าจากจำเลย โดยโจทก์รู้เห็นยินยอม ผู้ร้องจึงเป็นผู้เช่าโดยตรงจากโจทก์และสัญญาเช่าระหว่างโจทก์กับผู้ร้องเป็นสัญญาเช่าต่างตอบแทนพิเศษยิ่งกว่าสัญญาเช่าธรรมดา ผู้ร้องไม่ใช่บริวารของจำเลยนั้น เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามบทกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของผู้ร้องข้อนี้มาโดยไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยส่วนที่ผู้ร้องฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า การที่ผู้ร้องอุทธรณ์ขอให้ศาลเพิกถอนกระบวนพิจารณาคดีเดิม เป็นเรื่องที่ผู้ร้องเป็นผู้มีส่วนได้เสียเกี่ยวเนื่องโดยตรง หาใช่เป็นเรื่องเฉพาะระหว่างโจทก์จำเลยในคดีเดิมไม่ นั้น เห็นว่า คดีนี้ผู้ร้องยื่นคำร้องแสดงอำนาจพิเศษต่อศาล อ้างว่ามิใช่บริวารของจำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 296 จัตวา (3)การที่คดีฟ้องขับไล่ระหว่างโจทก์จำเลยในคดีเดิม จะมีการส่งสำเนาคำฟ้องและหมายเรียกไปยังภูมิลำเนาของจำเลยถูกต้องผิดพลาดหรือไม่หาได้มีผลเกี่ยวข้องกับคดีของผู้ร้องไม่ ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นเรื่องระหว่างโจทก์จำเลยไม่เกี่ยวกับคดีของผู้ร้องชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1592/2542นาง พรพิมล ห รู พิทักษ์โจทก์นาย ธนกร ด่าน จง ถาวรผู้ร้องนาย เสริม ตั้ง บุญ ผลจำเลย ป.วิ.พ. ม. 27, ม. 248, ม. 283, ม. 296 จัตวาเดิมโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยและบริวารออกจากบ้านซึ่งจำเลยเช่าไปจากโจทก์ อันเป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลใด ๆออกจากอสังหาริมทรัพย์ แต่ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏในสำนวนว่าโจทก์ให้จำเลยเช่าบ้านพิพาทในอัตราค่าเช่าเท่าใดคงได้ความว่า ผู้ร้องเสียค่าเช่าให้โจทก์ในอัตราเดือนละ120 บาท จึงฟังได้ว่าค่าเช่าในขณะยื่นคำฟ้องไม่เกินเดือนละหนึ่งหมื่นบาท คู่ความในคดีฟ้องขับไล่เดิมย่อมต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 248 วรรคสอง เมื่อคดีนี้เป็นคดีเกี่ยวกับการบังคับผู้ร้องซึ่งเป็นบริวารของจำเลยผู้ถูกฟ้องขับไล่และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่งของศาลชั้นต้นไม่ว่าศาลจะฟังว่าผู้ร้องสามารถแสดงอำนาจพิเศษให้ศาลเห็นได้หรือไม่ก็ตามคดีนี้ก็ต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามมาตรา 248 วรรคสาม คดีนี้ผู้ร้องยื่นคำร้องแสดงอำนาจพิเศษต่อศาลอ้างว่ามิใช่บริวารของจำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 296 จัตวา (3) การที่คดีฟ้องขับไล่ระหว่างโจทก์ จำเลยในคดีเดิม จะมีการส่งสำเนาคำฟ้องและหมายเรียก ไปยังภูมิลำเนาของจำเลยถูกต้องผิดพลาดหรือไม่ หาได้มีผล เกี่ยวข้องกับคดีของผู้ร้องไม่ ดังนั้น ผู้ร้องจะร้องขอ ให้ศาลเพิกถอนกระบวนพิจารณาคดีเดิมหาได้ไม่คดีสืบเนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากบ้านเลขที่ 78/2 หมู่ที่ 13 ของโจทก์ และเจ้าพนักงานบังคับคดีได้นำประกาศลงวันที่ 26 มิถุนายน 2539 ไปปิดไว้ที่บ้านเลขที่ 78/2ดังกล่าวข้างต้นเพื่อให้ผู้ที่อ้างว่าไม่ใช่บริวารของจำเลย ยื่นคำร้องแสดงอำนาจพิเศษต่อศาลภายใน 8 วัน นับแต่วันปิดประกาศผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องมิได้เป็นบริวารของจำเลย ผู้ร้องและครอบครัวได้เข้าครอบครองและอยู่อาศัยในบ้านดังกล่าวอันเป็นบ้านพิพาทเนื่องจากผู้ร้องมีอำนาจพิเศษที่จะครอบครองบ้านพิพาทโดยชอบด้วยกฎหมาย กล่าวคือ เดิมจำเลยเช่าบ้านพิพาทจากโจทก์ ต่อมาจำเลยนำบ้านพิพาทให้ผู้ร้องเช่าช่วงโดยความยินยอมของโจทก์ โดยจำเลยเรียกเงินค่าตอบแทน 150,000 บาท จากผู้ร้อง ส่วนโจทก์เรียกเงินค่าโอนสิทธิตามสัญญาเช่าระหว่างโจทก์กับจำเลย 5,000 บาท จากผู้ร้อง ผู้ร้องได้ชำระเงินจำนวนดังกล่าวให้แก่จำเลยและโจทก์แล้ว โจทก์ จำเลย และผู้ร้องร่วมกันไปยื่นคำร้องขอจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมโอนสิทธิการเช่าต่อเจ้าพนักงานที่สำนักงานที่ดิน เมื่อวันที่ 27กรกฎาคม 2533 เจ้าพนักงานประกาศครบ 30 วัน แล้ว โจทก์และจำเลยไม่ยอมไปจดทะเบียนโอนสิทธิการเช่าให้ผู้ร้อง แต่ผู้ร้องได้เข้าครอบครองและอยู่อาศัยที่บ้านดังกล่าวเรื่อยมา ระหว่างที่ผู้ร้องครอบครองและอาศัยอยู่ในบ้านพิพาทโจทก์ให้บุตรสาวมาเก็บค่าเช่าจากผู้ร้องในอัตราค่าเช่าเดือนละ 120 บาท ตลอดมา ถือว่าโจทก์ได้ทำสัญญาใหม่กับผู้ร้องต่อไปโดยไม่มีกำหนดเวลา ผู้ร้องมีสิทธิครอบครองบ้านพิพาทอาศัยตามสัญญาต่างตอบแทนยิ่งกว่าสัญญาเช่าโจทก์ไม่เคยบอกเลิกสัญญาและขับไล่ผู้ร้อง ขอให้งดการบังคับคดีแก่ผู้ร้องโจทก์ไม่ยื่นคำคัดค้านศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ผู้ร้องไม่มีหลักฐานแสดงนิติสัมพันธ์ระหว่างโจทก์กับผู้ร้อง ผู้ร้องจึงไม่มีอำนาจพิเศษที่จะอ้างว่าไม่ใช่บริวารของจำเลย ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้สืบเนื่องมาจากเดิมโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยและบริวารออกจากบ้านเลขที่ 78/2 ซึ่งจำเลยเช่าไปจากโจทก์อันเป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลใด ๆ ออกจากอสังหาริมทรัพย์ แต่ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏในสำนวนว่า โจทก์ให้จำเลยเช่าบ้านพิพาทในอัตราค่าเช่าเท่าใดคงได้ความจากคำร้อง ของ ผู้ร้องว่า ผู้ร้องเสียค่าเช่าให้โจทก์ในอัตราเดือนละ 120 บาท ดังนั้นค่าเช่าในขณะยื่นคำฟ้องจึงฟังได้ว่าไม่เกินเดือนละหนึ่งหมื่นบาท คู่ความในคดีฟ้องขับไล่เดิมนั้นจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสองเมื่อปรากฏว่าคดีนี้เป็นคดีเกี่ยวกับการบังคับผู้ร้อง ซึ่งเป็นบริวารของจำเลยผู้ถูกฟ้องขับไล่และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่งของศาลชั้นต้น ไม่ว่าศาลจะฟังว่าผู้ร้องสามารถแสดงอำนาจพิเศษให้ศาลเห็นได้หรือไม่ก็ตาม คดีก็ต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสาม ที่ผู้ร้องฎีกาว่า ผู้ร้องรับโอนสิทธิการเช่าจากจำเลย โดยโจทก์รู้เห็นยินยอม ผู้ร้องจึงเป็นผู้เช่าโดยตรงจากโจทก์และสัญญาเช่าระหว่างโจทก์กับผู้ร้องเป็นสัญญาเช่าต่างตอบแทนพิเศษยิ่งกว่าสัญญาเช่าธรรมดา ผู้ร้องไม่ใช่บริวารของจำเลยนั้น เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามบทกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของผู้ร้องข้อนี้มาโดยไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยส่วนที่ผู้ร้องฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า การที่ผู้ร้องอุทธรณ์ขอให้ศาลเพิกถอนกระบวนพิจารณาคดีเดิม เป็นเรื่องที่ผู้ร้องเป็นผู้มีส่วนได้เสียเกี่ยวเนื่องโดยตรง หาใช่เป็นเรื่องเฉพาะระหว่างโจทก์จำเลยในคดีเดิมไม่ นั้น เห็นว่า คดีนี้ผู้ร้องยื่นคำร้องแสดงอำนาจพิเศษต่อศาล อ้างว่ามิใช่บริวารของจำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 296 จัตวา (3)การที่คดีฟ้องขับไล่ระหว่างโจทก์จำเลยในคดีเดิม จะมีการส่งสำเนาคำฟ้องและหมายเรียกไปยังภูมิลำเนาของจำเลยถูกต้องผิดพลาดหรือไม่หาได้มีผลเกี่ยวข้องกับคดีของผู้ร้องไม่ ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเป็นเรื่องระหว่างโจทก์จำเลยไม่เกี่ยวกับคดีของผู้ร้องชอบแล้วพิพากษายืน(สกนธ์ กฤติยาวงศ์-กมล เพียรพิทักษ์-ทองหล่อ โฉมงาม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ