คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2874/2530หลักกฎหมาย: จำเลยเป็นธนาคารพาณิชย์ ดำเนินธุรกิจการค้าด้าน การเงินดังนั้น บัญชีเงินฝากหรือฐานะการเงินของลูกค้าต้องถือว่าเป็นเรื่องสำคัญไม่พึงเปิดเผยต่อบุคคลภายนอกและต้องถือว่าเป็นความลับ การที่โจทก์เปิดเผยบัญชีเงินฝากของลูกค้าหรือฐานะการเงินของลูกค้า ย่อมทำให้ลูกค้าของจำเลยสิ้นความไว้วางใจจำเลย มีผลกระทบกระเทือนต่อการดำเนินธุรกิจการค้าของจำเลย เป็นการกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงตามข้อบังคับการทำงานของจำเลย ดังนั้น จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3) โจทก์กระทำผิดวินัย แม้จะเกินกว่าหนึ่งปี จำเลยก็มีอำนาจพิจารณาลงโทษโจทก์ได้.โจทก์ฟ้องและแก้ไขฟ้องว่าจำเลยปลดโจทก์ออกจากงาน เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเป็นเงิน753,900 บาท และจำเลยจะต้องจ่ายเงินประเภทต่าง ๆ ดังต่อไปนี้ให้โจทก์ คือค่าชดเชยเป็นเงิน 21,640 บาทสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงิน 3,590 บาท ค่าจ้างการทำงานตั้งแต่วันที่ 1 ถึงวันที่ 3 เมษายน 2529 จำนวน 3 วัน เป็นเงิน309 บาท เงินโบนัสหรือเงินรางวัลซึ่งจำเลยต้องจ่ายเมื่อสิ้นงวดครึ่งปีจำนวน 2 เท่าของเงินเดือนเป็นเงิน 6,180 บาท และเงินสะสมซึ่งจำเลยต้องจ่ายเพิ่มเติมเมื่อทำงานจนครบเกษียณอายุในอัตราร้อยละห้าของค่าจ้างเป็นเงิน 37,695 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 823,214 บาทขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 823,214 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์ และให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในหน้าที่และตำแหน่งเดิมจำเลยให้การว่า การที่จำเลยปลดโจทก์ออกจากงานเพราะโจทก์ประพฤติไม่เหมาะสม ใช้วาจาไม่สุภาพต่อลูกค้าและเปิดเผยความลับของลูกค้าต่อบุคคลภายนอกและโจทก์มีพฤติการณ์ส่อไปในทางไม่ซื่อสัตย์สุจริต การกระทำของโจทก์เป็นการฝ่าฝืนต่อระเบียบข้อบังคับการทำงานของจำเลยอย่างร้ายแรง จำเลยมีสิทธิปลดโจทก์ออกจากงานไม่ต้องจ่ายค่าเสียหาย ค่าชดเชย และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน309 บาท ให้แก่โจทก์ คำขออื่นของโจทก์ให้ยกเสียโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "เห็นว่าโจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย โจทก์และจำเลยมีความสัมพันธ์กันในฐานะนายจ้าง การปฏิบัติงานของโจทก์ตลอดจนวินัยและการลงโทษเป็นเรื่องภายในของจำเลยจึงต้องอยู่ภายใต้ระเบียบข้อบังคับของจำเลย กรณีที่โจทก์กระทำผิดต่อระเบียบข้อบังคับของจำเลย จำเลยมีสิทธิลงโทษหรือเลิกจ้างโจทก์ได้โดยไม่ต้องคำนึงว่าการกระทำนั้นจะเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติการธนาคารพาณิชย์ พ.ศ. 2505 ด้วยหรือไม่ เพราะเป็นคนละกรณีกันส่วนปัญหาที่ว่ากิจการใดถือเป็นความลับนั้นต้องพิจารณาจากประเภทการดำเนินธุรกิจการค้าของนายจ้างเป็นสำคัญ ตามข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยเป็นธนาคารพาณิชย์ ดำเนินธุรกิจการค้าด้านการเงิน บัญชีเงินฝากหรือฐานะการเงินของลูกค้าย่อมเป็นสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งซึ่งจำเลยไม่พึงเปิดเผยต่อบุคคลภายนอก ต้องถือว่าเป็นความลับของจำเลยและตามคำสั่งของจำเลยที่ 20/2493 เรื่อง ให้เจ้าหน้าที่รักษาความลับอันเกี่ยวกับกิจการของธนาคาร เอกสารหมาย ล.2 ข้อ2. กำหนดว่า "ห้ามมิให้เจ้าหน้าที่ทุกคนเปิดเผยข้อความหรือวิธีการปฏิบัติงานของธนาคารอันอยู่ในความรับผิดชอบของตนหรือนำความซึ่งมิใช่หน้าที่ของตนอันควรสงวนไว้เป็นความลับ หรืออันอาจนำมาซึ่งความเสียหายแก่ธนาคาร ไปแจ้งแก่ผู้ไม่มีหน้าที่หรือแก่บุคคลภายนอก" และข้อ 3. กำหนดว่า "ถ้าปรากฏผู้ใดฝ่าฝืนคำสั่งนี้ จะพิจารณาโทษอันถือว่ามีความผิดร้ายแรง" ...ฉะนั้นการที่โจทก์เปิดเผยบัญชีเงินฝากของลูกค้าหรือฐานะการเงินของลูกค้าย่อมทำให้ลูกค้าสิ้นความไว้วางใจจำเลย มีผลกระทบกระเทือนต่อการดำเนินธุรกิจการค้าของจำเลย ถือว่าเป็นการกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงตามข้อบังคับการทำงานของจำเลยตามเอกสารหมาย ล.9ข้อ 6(5) จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3)ข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์กระทำผิดตั้งแต่ พ.ศ. 2526 แต่จำเลยเพิ่งมีคำสั่งลงโทษเลิกจ้างโจทก์เมื่อ พ.ศ. 2529 เป็นการนำความผิดข้ามปีมาใช้ลงโทษโจทก์ จึงไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่าตามข้อบังคับการทำงานของจำเลยก็ดี หรือประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงานก็ดี ไม่มีข้อใดกำหนดให้การกระทำผิดของโจทก์ระงับไปเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งปี ฉะนั้น แม้โจทก์จะกระทำผิดมาเกินกว่าหนึ่งปีแล้ว จำเลยก็มีอำนาจพิจารณาลงโทษโจทก์ได้ไม่เป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมายแต่อย่างใด"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2874/2530นาง กา ญจนา เกตุภู่พงษ์โจทก์ธนาคาร สห ธนาคาร จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 163 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47จำเลยเป็นธนาคารพาณิชย์ ดำเนินธุรกิจการค้าด้าน การเงินดังนั้น บัญชีเงินฝากหรือฐานะการเงินของลูกค้าต้องถือว่าเป็นเรื่องสำคัญไม่พึงเปิดเผยต่อบุคคลภายนอกและต้องถือว่าเป็นความลับ การที่โจทก์เปิดเผยบัญชีเงินฝากของลูกค้าหรือฐานะการเงินของลูกค้า ย่อมทำให้ลูกค้าของจำเลยสิ้นความไว้วางใจจำเลย มีผลกระทบกระเทือนต่อการดำเนินธุรกิจการค้าของจำเลย เป็นการกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงตามข้อบังคับการทำงานของจำเลย ดังนั้น จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3) โจทก์กระทำผิดวินัย แม้จะเกินกว่าหนึ่งปี จำเลยก็มีอำนาจพิจารณาลงโทษโจทก์ได้.โจทก์ฟ้องและแก้ไขฟ้องว่าจำเลยปลดโจทก์ออกจากงาน เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเป็นเงิน753,900 บาท และจำเลยจะต้องจ่ายเงินประเภทต่าง ๆ ดังต่อไปนี้ให้โจทก์ คือค่าชดเชยเป็นเงิน 21,640 บาทสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงิน 3,590 บาท ค่าจ้างการทำงานตั้งแต่วันที่ 1 ถึงวันที่ 3 เมษายน 2529 จำนวน 3 วัน เป็นเงิน309 บาท เงินโบนัสหรือเงินรางวัลซึ่งจำเลยต้องจ่ายเมื่อสิ้นงวดครึ่งปีจำนวน 2 เท่าของเงินเดือนเป็นเงิน 6,180 บาท และเงินสะสมซึ่งจำเลยต้องจ่ายเพิ่มเติมเมื่อทำงานจนครบเกษียณอายุในอัตราร้อยละห้าของค่าจ้างเป็นเงิน 37,695 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 823,214 บาทขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 823,214 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์ และให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในหน้าที่และตำแหน่งเดิมจำเลยให้การว่า การที่จำเลยปลดโจทก์ออกจากงานเพราะโจทก์ประพฤติไม่เหมาะสม ใช้วาจาไม่สุภาพต่อลูกค้าและเปิดเผยความลับของลูกค้าต่อบุคคลภายนอกและโจทก์มีพฤติการณ์ส่อไปในทางไม่ซื่อสัตย์สุจริต การกระทำของโจทก์เป็นการฝ่าฝืนต่อระเบียบข้อบังคับการทำงานของจำเลยอย่างร้ายแรง จำเลยมีสิทธิปลดโจทก์ออกจากงานไม่ต้องจ่ายค่าเสียหาย ค่าชดเชย และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน309 บาท ให้แก่โจทก์ คำขออื่นของโจทก์ให้ยกเสียโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "เห็นว่าโจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย โจทก์และจำเลยมีความสัมพันธ์กันในฐานะนายจ้าง การปฏิบัติงานของโจทก์ตลอดจนวินัยและการลงโทษเป็นเรื่องภายในของจำเลยจึงต้องอยู่ภายใต้ระเบียบข้อบังคับของจำเลย กรณีที่โจทก์กระทำผิดต่อระเบียบข้อบังคับของจำเลย จำเลยมีสิทธิลงโทษหรือเลิกจ้างโจทก์ได้โดยไม่ต้องคำนึงว่าการกระทำนั้นจะเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติการธนาคารพาณิชย์ พ.ศ. 2505 ด้วยหรือไม่ เพราะเป็นคนละกรณีกันส่วนปัญหาที่ว่ากิจการใดถือเป็นความลับนั้นต้องพิจารณาจากประเภทการดำเนินธุรกิจการค้าของนายจ้างเป็นสำคัญ ตามข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยเป็นธนาคารพาณิชย์ ดำเนินธุรกิจการค้าด้านการเงิน บัญชีเงินฝากหรือฐานะการเงินของลูกค้าย่อมเป็นสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งซึ่งจำเลยไม่พึงเปิดเผยต่อบุคคลภายนอก ต้องถือว่าเป็นความลับของจำเลยและตามคำสั่งของจำเลยที่ 20/2493 เรื่อง ให้เจ้าหน้าที่รักษาความลับอันเกี่ยวกับกิจการของธนาคาร เอกสารหมาย ล.2 ข้อ2. กำหนดว่า "ห้ามมิให้เจ้าหน้าที่ทุกคนเปิดเผยข้อความหรือวิธีการปฏิบัติงานของธนาคารอันอยู่ในความรับผิดชอบของตนหรือนำความซึ่งมิใช่หน้าที่ของตนอันควรสงวนไว้เป็นความลับ หรืออันอาจนำมาซึ่งความเสียหายแก่ธนาคาร ไปแจ้งแก่ผู้ไม่มีหน้าที่หรือแก่บุคคลภายนอก" และข้อ 3. กำหนดว่า "ถ้าปรากฏผู้ใดฝ่าฝืนคำสั่งนี้ จะพิจารณาโทษอันถือว่ามีความผิดร้ายแรง" ...ฉะนั้นการที่โจทก์เปิดเผยบัญชีเงินฝากของลูกค้าหรือฐานะการเงินของลูกค้าย่อมทำให้ลูกค้าสิ้นความไว้วางใจจำเลย มีผลกระทบกระเทือนต่อการดำเนินธุรกิจการค้าของจำเลย ถือว่าเป็นการกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงตามข้อบังคับการทำงานของจำเลยตามเอกสารหมาย ล.9ข้อ 6(5) จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3)ข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์กระทำผิดตั้งแต่ พ.ศ. 2526 แต่จำเลยเพิ่งมีคำสั่งลงโทษเลิกจ้างโจทก์เมื่อ พ.ศ. 2529 เป็นการนำความผิดข้ามปีมาใช้ลงโทษโจทก์ จึงไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่าตามข้อบังคับการทำงานของจำเลยก็ดี หรือประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงานก็ดี ไม่มีข้อใดกำหนดให้การกระทำผิดของโจทก์ระงับไปเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งปี ฉะนั้น แม้โจทก์จะกระทำผิดมาเกินกว่าหนึ่งปีแล้ว จำเลยก็มีอำนาจพิจารณาลงโทษโจทก์ได้ไม่เป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมายแต่อย่างใด"พิพากษายืน.(สุพจน์ นาถะพินธุ-จุนท์ จันทรวงศ์-สีนวล คงลาภ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้นายจ้างมีระเบียบห้ามิให้เจ้าหน้าที่ทุกคนเปิดเผยข้อความหรือวิธีการปฏิบัติงานของธนาคารนายจ้างอันอยู่ในความรับผิดชอบของตน หรือนำความซึ่งมิใช่หน้าที่ของตนอันสมควรสงวนไว้เป็นความลับ หรืออันอาจนำมาซึ่งความเสียหายแก่ธนาคารนายจ้าง ไปแจ้งแก่ผู้ไม่มีหน้าที่หรือแก่บุคคลภายนอก หากผู้ใดฝ่าฝืนถือว่ากระทำผิดอย่างร้ายแรง นายจ้างเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยอย่างไรเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับฯ อย่างร้ายแรงนั้น ในประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน มิได้ให้คำนิยามไว้จึงต้องพิจารณาเป็นเรื่อง ๆ ไป ตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถานอธิบายคำว่า "ร้ายแรง" หมายถึง รุนแรง, ร้ายเกินควร. จึงพอสรุปได้ว่าเป็นการกระทำหรือพฤติการณ์ที่รุนแรงเกินกว่าที่คาดคิด และความเสียหายที่เกิดอาจจะคิดคำนวณเป็นตัวเงินได้หรือมีผลกระทบต่อความรู้สึกนึกคิดทางจิตใจ คดีนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการที่ลูกจ้างเปิดเผยบัญชีเงินฝากและฐานะการเงินของลูกค้าธนาคารจำเลยย่อมมีผลกระทบต่อกิจการของธนาคารจำเลย เพราะอาจจะทำให้ลูกค้าถอนเงินออกจากธนาคารจำเลย อย่างไรก็ตามแม้ตามข้อบังคับของนายจ้างมิได้ระบุคำว่า หากทำการฝ่าฝืนระเบียบเป็นการกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรง ถ้าหากการกระทำผิดนั้นมีพฤติการณ์ร้ายแรงเกินกว่าที่คาดคิด นายจ้างย่อมมีอำนาจเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย หรือในทางตรงกันข้ามแม้ระเบียบข้อบังคับของนายจ้างจะระบุว่า การฝ่าฝืนระเบียบเป็นการกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงแต่ตามความรู้สึกของวิญญูชนทั่วไป ไม่ถึงกับร้ายแรงเกินกว่าที่คาดคิด ก็น่าจะไม่เป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับหรือระเบียบของนายจ้างอย่างร้ายแรง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3) อายุความ (Prescription) ในทางแพ่งถือกันมาตั้งแต่ดั้งเดิมว่าถ้าไม่จัดการฟ้องร้องเสียภายในเวลาอันสมควร จะมาฟ้องร้องไม่ได้ซึ่งหลักการดังกล่าวปรากฏในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา163-193 นอกจากนี้มีอายุความในเรื่องละเมิด อายุความในเรื่องการได้กรรมสิทธิ์ในอสังหาริมทรัพย์เป็นต้น ส่วนในทางอาญาตามหลักกฎหมาย (CommonLaw) ถือว่าไม่มีอายุความเพราะจะอ้างอายุความยันต่อรัฐไม่ได้ แต่ในระยะหลังมีกฎหมายกำหนดระยะเวลาการฟ้องคดีในบางเรื่อง ตามกฎหมายตราสามดวงได้กำหนดอายุความการฟ้องร้องคดีอาญาเอาไว้ เหตุผลสำคัญก็คงจะเกี่ยวด้วยเรื่องพยานหลักฐานที่จะนำมาพิสูจน์ความผิดเพื่อลงโทษผู้กระทำความผิด ถ้าหากเป็นระยะเวลานานเกินไป ก็ยากในการหาพยานหลักฐาน และน่าจะเป็นความบกพร่องของเจ้าหน้าที่ของรัฐที่ไม่ดำเนินการเอาตัวผู้กระทำผิดมาลงโทษถ้าหากไม่มีอายุความจะเป็นการทรมานผู้กระทำผิดอย่างแสนสาหัสจนเกินไป เพราะจะต้องหลบซ่อนหนีอาญาแผ่นดินจนตลอดชีพน่าจะไม่เป็นธรรมแก่ผู้กระทำผิด ส่วนในความผิดทางวินัยไม่ว่าจะเป็นวินัยข้าราชการ หรือวินัยของพนักงานรัฐวิสาหกิจ หรือวินัยของบริษัทเอกชนทั่วไป ไม่มีอายุความการลงโทษทางวินัย คดีนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าอายุความการลงโทษทางวินัย ไม่มีกฎหมายกำหนดไว้ ดังนั้นนายจ้างหรือผู้บังคับบัญชาจะหยิบยกกรณีกระทำผิดวินัยขึ้นพิจารณาลงโทษเมื่อไหร่ก็ได้ แต่อย่างไรก็ตามหากเป็นกรณีการกระทำผิดวินัยเกิดขึ้นมาเป็นเวลานานเกินกว่า 10 ปี จึงมาพิจารณาลงโทษน่าจะไม่เป็นธรรมแก่ผู้ถูกลงโทษ และก็หมินเหม่กับการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตอาจเป็นละเมิดได้ ถ้ามีการเลิกจ้างอาจจะเป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมก็ได้แต่ข้าราชการไม่ได้รับประโยชน์ตามกฎหมายแรงงาน ในเรื่องเลิกจ้างไม่เป็นธรรม ซึ่งเคยปรากฏว่าการพิจารณาโทษทางวินัยใช้เวลาเกือบ10 ปี และเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมาเกินกว่า 10 ปี ก็มี. วัชรินทร์ปัจเจกวิญญูสกุล.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและแก้ไขฟ้องว่าจำเลยปลดโจทก์ออกจากงาน เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเป็นเงิน753,900 บาท และจำเลยจะต้องจ่ายเงินประเภทต่าง ๆ ดังต่อไปนี้ให้โจทก์ คือค่าชดเชยเป็นเงิน 21,640 บาทสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงิน 3,590 บาท ค่าจ้างการทำงานตั้งแต่วันที่ 1 ถึงวันที่ 3 เมษายน 2529 จำนวน 3 วัน เป็นเงิน309 บาท เงินโบนัสหรือเงินรางวัลซึ่งจำเลยต้องจ่ายเมื่อสิ้นงวดครึ่งปีจำนวน 2 เท่าของเงินเดือนเป็นเงิน 6,180 บาท และเงินสะสมซึ่งจำเลยต้องจ่ายเพิ่มเติมเมื่อทำงานจนครบเกษียณอายุในอัตราร้อยละห้าของค่าจ้างเป็นเงิน 37,695 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 823,214 บาทขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 823,214 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์ และให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในหน้าที่และตำแหน่งเดิมจำเลยให้การว่า การที่จำเลยปลดโจทก์ออกจากงานเพราะโจทก์ประพฤติไม่เหมาะสม ใช้วาจาไม่สุภาพต่อลูกค้าและเปิดเผยความลับของลูกค้าต่อบุคคลภายนอกและโจทก์มีพฤติการณ์ส่อไปในทางไม่ซื่อสัตย์สุจริต การกระทำของโจทก์เป็นการฝ่าฝืนต่อระเบียบข้อบังคับการทำงานของจำเลยอย่างร้ายแรง จำเลยมีสิทธิปลดโจทก์ออกจากงานไม่ต้องจ่ายค่าเสียหาย ค่าชดเชย และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน309 บาท ให้แก่โจทก์ คำขออื่นของโจทก์ให้ยกเสียโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "เห็นว่าโจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย โจทก์และจำเลยมีความสัมพันธ์กันในฐานะนายจ้าง การปฏิบัติงานของโจทก์ตลอดจนวินัยและการลงโทษเป็นเรื่องภายในของจำเลยจึงต้องอยู่ภายใต้ระเบียบข้อบังคับของจำเลย กรณีที่โจทก์กระทำผิดต่อระเบียบข้อบังคับของจำเลย จำเลยมีสิทธิลงโทษหรือเลิกจ้างโจทก์ได้โดยไม่ต้องคำนึงว่าการกระทำนั้นจะเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติการธนาคารพาณิชย์ พ.ศ. 2505 ด้วยหรือไม่ เพราะเป็นคนละกรณีกันส่วนปัญหาที่ว่ากิจการใดถือเป็นความลับนั้นต้องพิจารณาจากประเภทการดำเนินธุรกิจการค้าของนายจ้างเป็นสำคัญ ตามข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยเป็นธนาคารพาณิชย์ ดำเนินธุรกิจการค้าด้านการเงิน บัญชีเงินฝากหรือฐานะการเงินของลูกค้าย่อมเป็นสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งซึ่งจำเลยไม่พึงเปิดเผยต่อบุคคลภายนอก ต้องถือว่าเป็นความลับของจำเลยและตามคำสั่งของจำเลยที่ 20/2493 เรื่อง ให้เจ้าหน้าที่รักษาความลับอันเกี่ยวกับกิจการของธนาคาร เอกสารหมาย ล.2 ข้อ2. กำหนดว่า "ห้ามมิให้เจ้าหน้าที่ทุกคนเปิดเผยข้อความหรือวิธีการปฏิบัติงานของธนาคารอันอยู่ในความรับผิดชอบของตนหรือนำความซึ่งมิใช่หน้าที่ของตนอันควรสงวนไว้เป็นความลับ หรืออันอาจนำมาซึ่งความเสียหายแก่ธนาคาร ไปแจ้งแก่ผู้ไม่มีหน้าที่หรือแก่บุคคลภายนอก" และข้อ 3. กำหนดว่า "ถ้าปรากฏผู้ใดฝ่าฝืนคำสั่งนี้ จะพิจารณาโทษอันถือว่ามีความผิดร้ายแรง" ...ฉะนั้นการที่โจทก์เปิดเผยบัญชีเงินฝากของลูกค้าหรือฐานะการเงินของลูกค้าย่อมทำให้ลูกค้าสิ้นความไว้วางใจจำเลย มีผลกระทบกระเทือนต่อการดำเนินธุรกิจการค้าของจำเลย ถือว่าเป็นการกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงตามข้อบังคับการทำงานของจำเลยตามเอกสารหมาย ล.9ข้อ 6(5) จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3)ข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์กระทำผิดตั้งแต่ พ.ศ. 2526 แต่จำเลยเพิ่งมีคำสั่งลงโทษเลิกจ้างโจทก์เมื่อ พ.ศ. 2529 เป็นการนำความผิดข้ามปีมาใช้ลงโทษโจทก์ จึงไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่าตามข้อบังคับการทำงานของจำเลยก็ดี หรือประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงานก็ดี ไม่มีข้อใดกำหนดให้การกระทำผิดของโจทก์ระงับไปเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งปี ฉะนั้น แม้โจทก์จะกระทำผิดมาเกินกว่าหนึ่งปีแล้ว จำเลยก็มีอำนาจพิจารณาลงโทษโจทก์ได้ไม่เป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมายแต่อย่างใด"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2874/2530นาง กา ญจนา เกตุภู่พงษ์โจทก์ธนาคาร สห ธนาคาร จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 163 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47จำเลยเป็นธนาคารพาณิชย์ ดำเนินธุรกิจการค้าด้าน การเงินดังนั้น บัญชีเงินฝากหรือฐานะการเงินของลูกค้าต้องถือว่าเป็นเรื่องสำคัญไม่พึงเปิดเผยต่อบุคคลภายนอกและต้องถือว่าเป็นความลับ การที่โจทก์เปิดเผยบัญชีเงินฝากของลูกค้าหรือฐานะการเงินของลูกค้า ย่อมทำให้ลูกค้าของจำเลยสิ้นความไว้วางใจจำเลย มีผลกระทบกระเทือนต่อการดำเนินธุรกิจการค้าของจำเลย เป็นการกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงตามข้อบังคับการทำงานของจำเลย ดังนั้น จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3) โจทก์กระทำผิดวินัย แม้จะเกินกว่าหนึ่งปี จำเลยก็มีอำนาจพิจารณาลงโทษโจทก์ได้.โจทก์ฟ้องและแก้ไขฟ้องว่าจำเลยปลดโจทก์ออกจากงาน เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเป็นเงิน753,900 บาท และจำเลยจะต้องจ่ายเงินประเภทต่าง ๆ ดังต่อไปนี้ให้โจทก์ คือค่าชดเชยเป็นเงิน 21,640 บาทสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงิน 3,590 บาท ค่าจ้างการทำงานตั้งแต่วันที่ 1 ถึงวันที่ 3 เมษายน 2529 จำนวน 3 วัน เป็นเงิน309 บาท เงินโบนัสหรือเงินรางวัลซึ่งจำเลยต้องจ่ายเมื่อสิ้นงวดครึ่งปีจำนวน 2 เท่าของเงินเดือนเป็นเงิน 6,180 บาท และเงินสะสมซึ่งจำเลยต้องจ่ายเพิ่มเติมเมื่อทำงานจนครบเกษียณอายุในอัตราร้อยละห้าของค่าจ้างเป็นเงิน 37,695 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 823,214 บาทขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 823,214 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์ และให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในหน้าที่และตำแหน่งเดิมจำเลยให้การว่า การที่จำเลยปลดโจทก์ออกจากงานเพราะโจทก์ประพฤติไม่เหมาะสม ใช้วาจาไม่สุภาพต่อลูกค้าและเปิดเผยความลับของลูกค้าต่อบุคคลภายนอกและโจทก์มีพฤติการณ์ส่อไปในทางไม่ซื่อสัตย์สุจริต การกระทำของโจทก์เป็นการฝ่าฝืนต่อระเบียบข้อบังคับการทำงานของจำเลยอย่างร้ายแรง จำเลยมีสิทธิปลดโจทก์ออกจากงานไม่ต้องจ่ายค่าเสียหาย ค่าชดเชย และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน309 บาท ให้แก่โจทก์ คำขออื่นของโจทก์ให้ยกเสียโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "เห็นว่าโจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย โจทก์และจำเลยมีความสัมพันธ์กันในฐานะนายจ้าง การปฏิบัติงานของโจทก์ตลอดจนวินัยและการลงโทษเป็นเรื่องภายในของจำเลยจึงต้องอยู่ภายใต้ระเบียบข้อบังคับของจำเลย กรณีที่โจทก์กระทำผิดต่อระเบียบข้อบังคับของจำเลย จำเลยมีสิทธิลงโทษหรือเลิกจ้างโจทก์ได้โดยไม่ต้องคำนึงว่าการกระทำนั้นจะเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติการธนาคารพาณิชย์ พ.ศ. 2505 ด้วยหรือไม่ เพราะเป็นคนละกรณีกันส่วนปัญหาที่ว่ากิจการใดถือเป็นความลับนั้นต้องพิจารณาจากประเภทการดำเนินธุรกิจการค้าของนายจ้างเป็นสำคัญ ตามข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยเป็นธนาคารพาณิชย์ ดำเนินธุรกิจการค้าด้านการเงิน บัญชีเงินฝากหรือฐานะการเงินของลูกค้าย่อมเป็นสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งซึ่งจำเลยไม่พึงเปิดเผยต่อบุคคลภายนอก ต้องถือว่าเป็นความลับของจำเลยและตามคำสั่งของจำเลยที่ 20/2493 เรื่อง ให้เจ้าหน้าที่รักษาความลับอันเกี่ยวกับกิจการของธนาคาร เอกสารหมาย ล.2 ข้อ2. กำหนดว่า "ห้ามมิให้เจ้าหน้าที่ทุกคนเปิดเผยข้อความหรือวิธีการปฏิบัติงานของธนาคารอันอยู่ในความรับผิดชอบของตนหรือนำความซึ่งมิใช่หน้าที่ของตนอันควรสงวนไว้เป็นความลับ หรืออันอาจนำมาซึ่งความเสียหายแก่ธนาคาร ไปแจ้งแก่ผู้ไม่มีหน้าที่หรือแก่บุคคลภายนอก" และข้อ 3. กำหนดว่า "ถ้าปรากฏผู้ใดฝ่าฝืนคำสั่งนี้ จะพิจารณาโทษอันถือว่ามีความผิดร้ายแรง" ...ฉะนั้นการที่โจทก์เปิดเผยบัญชีเงินฝากของลูกค้าหรือฐานะการเงินของลูกค้าย่อมทำให้ลูกค้าสิ้นความไว้วางใจจำเลย มีผลกระทบกระเทือนต่อการดำเนินธุรกิจการค้าของจำเลย ถือว่าเป็นการกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงตามข้อบังคับการทำงานของจำเลยตามเอกสารหมาย ล.9ข้อ 6(5) จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3)ข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์กระทำผิดตั้งแต่ พ.ศ. 2526 แต่จำเลยเพิ่งมีคำสั่งลงโทษเลิกจ้างโจทก์เมื่อ พ.ศ. 2529 เป็นการนำความผิดข้ามปีมาใช้ลงโทษโจทก์ จึงไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่าตามข้อบังคับการทำงานของจำเลยก็ดี หรือประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงานก็ดี ไม่มีข้อใดกำหนดให้การกระทำผิดของโจทก์ระงับไปเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งปี ฉะนั้น แม้โจทก์จะกระทำผิดมาเกินกว่าหนึ่งปีแล้ว จำเลยก็มีอำนาจพิจารณาลงโทษโจทก์ได้ไม่เป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมายแต่อย่างใด"พิพากษายืน.(สุพจน์ นาถะพินธุ-จุนท์ จันทรวงศ์-สีนวล คงลาภ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้นายจ้างมีระเบียบห้ามิให้เจ้าหน้าที่ทุกคนเปิดเผยข้อความหรือวิธีการปฏิบัติงานของธนาคารนายจ้างอันอยู่ในความรับผิดชอบของตน หรือนำความซึ่งมิใช่หน้าที่ของตนอันสมควรสงวนไว้เป็นความลับ หรืออันอาจนำมาซึ่งความเสียหายแก่ธนาคารนายจ้าง ไปแจ้งแก่ผู้ไม่มีหน้าที่หรือแก่บุคคลภายนอก หากผู้ใดฝ่าฝืนถือว่ากระทำผิดอย่างร้ายแรง นายจ้างเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยอย่างไรเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับฯ อย่างร้ายแรงนั้น ในประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน มิได้ให้คำนิยามไว้จึงต้องพิจารณาเป็นเรื่อง ๆ ไป ตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถานอธิบายคำว่า "ร้ายแรง" หมายถึง รุนแรง, ร้ายเกินควร. จึงพอสรุปได้ว่าเป็นการกระทำหรือพฤติการณ์ที่รุนแรงเกินกว่าที่คาดคิด และความเสียหายที่เกิดอาจจะคิดคำนวณเป็นตัวเงินได้หรือมีผลกระทบต่อความรู้สึกนึกคิดทางจิตใจ คดีนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการที่ลูกจ้างเปิดเผยบัญชีเงินฝากและฐานะการเงินของลูกค้าธนาคารจำเลยย่อมมีผลกระทบต่อกิจการของธนาคารจำเลย เพราะอาจจะทำให้ลูกค้าถอนเงินออกจากธนาคารจำเลย อย่างไรก็ตามแม้ตามข้อบังคับของนายจ้างมิได้ระบุคำว่า หากทำการฝ่าฝืนระเบียบเป็นการกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรง ถ้าหากการกระทำผิดนั้นมีพฤติการณ์ร้ายแรงเกินกว่าที่คาดคิด นายจ้างย่อมมีอำนาจเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย หรือในทางตรงกันข้ามแม้ระเบียบข้อบังคับของนายจ้างจะระบุว่า การฝ่าฝืนระเบียบเป็นการกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงแต่ตามความรู้สึกของวิญญูชนทั่วไป ไม่ถึงกับร้ายแรงเกินกว่าที่คาดคิด ก็น่าจะไม่เป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับหรือระเบียบของนายจ้างอย่างร้ายแรง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3) อายุความ (Prescription) ในทางแพ่งถือกันมาตั้งแต่ดั้งเดิมว่าถ้าไม่จัดการฟ้องร้องเสียภายในเวลาอันสมควร จะมาฟ้องร้องไม่ได้ซึ่งหลักการดังกล่าวปรากฏในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา163-193 นอกจากนี้มีอายุความในเรื่องละเมิด อายุความในเรื่องการได้กรรมสิทธิ์ในอสังหาริมทรัพย์เป็นต้น ส่วนในทางอาญาตามหลักกฎหมาย (CommonLaw) ถือว่าไม่มีอายุความเพราะจะอ้างอายุความยันต่อรัฐไม่ได้ แต่ในระยะหลังมีกฎหมายกำหนดระยะเวลาการฟ้องคดีในบางเรื่อง ตามกฎหมายตราสามดวงได้กำหนดอายุความการฟ้องร้องคดีอาญาเอาไว้ เหตุผลสำคัญก็คงจะเกี่ยวด้วยเรื่องพยานหลักฐานที่จะนำมาพิสูจน์ความผิดเพื่อลงโทษผู้กระทำความผิด ถ้าหากเป็นระยะเวลานานเกินไป ก็ยากในการหาพยานหลักฐาน และน่าจะเป็นความบกพร่องของเจ้าหน้าที่ของรัฐที่ไม่ดำเนินการเอาตัวผู้กระทำผิดมาลงโทษถ้าหากไม่มีอายุความจะเป็นการทรมานผู้กระทำผิดอย่างแสนสาหัสจนเกินไป เพราะจะต้องหลบซ่อนหนีอาญาแผ่นดินจนตลอดชีพน่าจะไม่เป็นธรรมแก่ผู้กระทำผิด ส่วนในความผิดทางวินัยไม่ว่าจะเป็นวินัยข้าราชการ หรือวินัยของพนักงานรัฐวิสาหกิจ หรือวินัยของบริษัทเอกชนทั่วไป ไม่มีอายุความการลงโทษทางวินัย คดีนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าอายุความการลงโทษทางวินัย ไม่มีกฎหมายกำหนดไว้ ดังนั้นนายจ้างหรือผู้บังคับบัญชาจะหยิบยกกรณีกระทำผิดวินัยขึ้นพิจารณาลงโทษเมื่อไหร่ก็ได้ แต่อย่างไรก็ตามหากเป็นกรณีการกระทำผิดวินัยเกิดขึ้นมาเป็นเวลานานเกินกว่า 10 ปี จึงมาพิจารณาลงโทษน่าจะไม่เป็นธรรมแก่ผู้ถูกลงโทษ และก็หมินเหม่กับการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตอาจเป็นละเมิดได้ ถ้ามีการเลิกจ้างอาจจะเป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมก็ได้แต่ข้าราชการไม่ได้รับประโยชน์ตามกฎหมายแรงงาน ในเรื่องเลิกจ้างไม่เป็นธรรม ซึ่งเคยปรากฏว่าการพิจารณาโทษทางวินัยใช้เวลาเกือบ10 ปี และเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมาเกินกว่า 10 ปี ก็มี. วัชรินทร์ปัจเจกวิญญูสกุล.