คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3116/2537หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 2 ร่วมคบคิดกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 มาก่อนเกิดเหตุเพื่อที่จะมากระทำผิดโดยเขียนแผนที่เพื่อประโยชน์ในการเข้ากระทำผิดและหลบหนี และขณะที่จำเลยที่ 1 และที่ 3 กระทำผิดฐานชิงทรัพย์จำเลยที่ 2 รออยู่ ณ ที่ตามที่นัดหมายกันไว้ พร้อมกับมีรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่งเพื่อช่วยเหลือจำเลยที่ 1 และที่ 3 หลังจากได้กระทำความผิดสำเร็จและขาดตอนไปแล้ว โดยไม่ปรากฏว่าขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 2 รออยู่ในที่ ๆ ใกล้ชิดเพียงพอที่จะช่วยเหลือจำเลยที่ 1และที่ 3 ในขณะกระทำผิดได้ ไม่พอฟังว่าเป็นการร่วมเป็นตัวการในการกระทำผิดกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 คงเป็นการช่วยเหลือจำเลยที่ 1 และที่ 3 ก่อนการกระทำผิด จำเลยที่ 2 จึงเป็นเพียงผู้สนับสนุนในการกระทำความผิดฐานชิงทรัพย์ จำเลยที่ 1 และที่ 3 เข้าไปในบ้านผู้ตาย ผู้ตายเรียก ช.เข้าไปในบ้าน จำเลยที่ 3 เอาวิทยุโทรศัพท์มือถือของผู้ตายยื่นให้ ช.นำไปมอบแก่ภริยาผู้ตายช. ไม่ยอมรับ จำเลยที่ 1 ดึงมือช. พาเข้าไปยืนที่หน้าโต๊ะทำงานของผู้ตาย จำเลยที่ 3 สั่งให้ผู้ตายส่งลูกกุญแจให้ แล้วจำเลยที่ 3 ส่งกุญแจต่อให้จำเลยที่ 1จำเลยที่ 1 ไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานของผู้ตายเอาเงินสดไป ขณะเดียวกันจำเลยที่ 3 เตะปลายคาง ช. และชักอาวุธปืนสั้นออกมายิงผู้ตาย1 นัด แล้วจำเลยที่ 1 และที่ 3 เดินออกไปขับรถจักรยานยนต์ซ้อนท้ายพากันหลบหนีไป ดังนี้ การกระทำความผิดฐานชิงทรัพย์กับการฆ่าผู้ตายได้กระทำต่อเนื่องกันไปอันเป็นการฆ่าเพื่อสะดวกในการชิงทรัพย์และการพาทรัพย์นั้นไป ทั้งเพื่อให้พ้นการจับกุม จึงเป็นความผิดกรรมเดียวแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบทโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340, 340 ตรี,371, 289, 91, 90, 83, 33 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 14, 15พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2522 มาตรา 5, 7 คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 44 ลงวันที่ 21 ตุลาคม2519 ข้อ 3, 6, 7 ริบอาวุธปืน กระสุนปืน ปลอกกระสุนปืน แม็กกาซีนซองพกอ่อนและกระดาษเขียนแผนที่เกิดเหตุของกลางจำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพข้อหาฐานชิงทรัพย์โดยมีอาวุธปืนแต่ให้การปฏิเสธข้อหาฐานปล้นทรัพย์และฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาจำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธจำเลยที่ 3 ให้การรับสารภาพข้อหาฐานมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนโดยไม่ได้รับใบอนุญาต ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาตและไม่มีเหตุสมควรฐานชิงทรัพย์โดยมีอาวุธปืนและใช้ยานพาหนะ ฐานฆ่าผู้อื่น แต่ให้การปฏิเสธข้อหาฐานปล้นทรัพย์ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคสอง วรรคสี่ และวรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรี ให้ประหารชีวิต เฉพาะจำเลยที่ 3 ยังมีความผิดอีกสามกรรม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(7) กรรมหนึ่งให้ประหารชีวิตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7 ประกอบมาตรา 72 วรรคหนึ่งกรรมหนึ่ง ให้จำคุก 1 ปี และตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 8 ทวิวรรคหนึ่ง ประกอบมาตรา 72 ทวิ วรรคสอง กับประมวลกฎหมายอาญา มาตรา371 อันเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 8 ทวิ วรรคหนึ่ง ประกอบมาตรา 72 ทวิวรรคสอง อีกกรรมหนึ่งให้จำคุก 1 ปี คำให้การชั้นสอบสวนและทางนำสืบของจำเลยที่ 1 และที่ 3 เป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้จำเลยที่ 1 กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบด้วยมาตรา 52 ให้จำคุก 50 ปี ส่วนจำเลยที่ 3 ให้จำคุกตลอดชีวิตเมื่อศาลลงโทษจำคุกตลอดชีวิตแล้ว จึงไม่อาจนำโทษในกระทงอื่นมารวมลงโทษจำเลยที่ 3 ได้อีก คงลงโทษจำคุกจำเลยที่ 3 ตลอดชีวิตสถานเดียว ริบอาวุธปืน กระสุนปืน แม็กกาซีน ซองพก ปลอกกระสุนปืนและกระดาษเขียนแผนที่ของกลางจำเลยที่ 2 อุทธรณ์โจทก์ จำเลยที่ 1 และที่ 3 ต่างไม่อุทธรณ์ เนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 3 ให้จำคุกตลอดชีวิตสำหรับความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรี และมาตรา 289(7) ศาลชั้นต้นจึงส่งสำนวนมายังศาลอุทธรณ์ภาค 3 เพื่อพิจารณาพิพากษาคดีส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3 ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 245 วรรคสองศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิจารณาแล้วพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคท้าย ประกอบมาตรา340 ตรี และมาตรา 83 จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 339 วรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรี และมาตรา 86 ส่วนจำเลยที่ 3 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรี และมาตรา 83 บทหนึ่ง และมาตรา 289(7) อีกบทหนึ่งแต่เนื่องจากมาตรา 339 วรรคท้าย มีอัตราโทษสูงสุดถึงขั้นประหารชีวิตหรือจำคุกตลอดชีวิตแล้ว จึงไม่อาจลงโทษให้หนักขึ้นอีกกึ่งหนึ่งตามมาตรา 340 ตรี ได้อีก ให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 ไว้ตลอดชีวิตส่วนจำเลยที่ 2 เมื่อนำประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 53 มาประกอบการคำนวณโทษแล้ว ให้ลงโทษจำคุก 33 ปี 4 เดือน การกระทำของจำเลยที่ 3ดังกล่าวข้างต้นเป็นความผิดกรรมเดียวกันผิดต่อกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(7) ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้ประหารชีวิตจำเลยที่ 3คำให้การรับสารภาพของจำเลยที่ 1 และที่ 3 ในชั้นสอบสวนและชั้นพิจารณาเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอย่างมาก มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 คนละกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78ประกอบมาตรา 52(2) และมาตรา 53 แล้ว คงให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1มีกำหนด 25 ปี ลงโทษจำเลยที่ 3 สำหรับความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 289(7) ให้จำคุกตลอดชีวิต ส่วนความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7 ประกอบมาตรา 72 วรรคหนึ่ง และมาตรา8 ทวิ วรรคหนึ่ง ประกอบมาตรา 72 ทวิ วรรคสอง คงให้จำคุกกระทงละ6 เดือน รวมโทษทุกกระทงแล้ว คงจำคุกจำเลยที่ 3 ไว้ตลอดชีวิตตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91(3) นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2534 จำเลยที่ 1 และที่ 3ได้ขับรถจักรยานยนต์นั่งซ้อนท้ายกันมาจอดแล้วเข้าไปในร้านค้าของนายสงวน ทองลิ่ม ผู้ตายบังคับเอาวิทยุโทรศัพท์มือถือของผู้ตายและให้ผู้ตายมอบกุญแจลิ้นชักโต๊ะให้ เปิดเอาเงินในลิ้นชักไป 11,700 บาท แล้วจำเลยที่ 3 ใช้อาวุธปืนสั้นที่มีไว้โดยไม่ได้รับอนุญาต และนำติดตัวมายิงผู้ตายซึ่งถึงแก่ความตายในเวลาต่อมาก่อนที่จำเลยที่ 1 และที่ 3 จะขับรถจักรยานยนต์ซ้อนท้ายกันหนีไปเจ้าพนักงานตำรวจออกติดตามไปเป็นระยะทางประมาณ 12-13 กิโลเมตรพบจำเลยที่ 2 กำลังขับรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่ง มีจำเลยที่ 3นั่งซ้อนท้าย ส่วนจำเลยที่ 1 ขับรถจักรยานยนต์คันที่ขับหนีมาจากบ้านผู้ตาย จึงไล่จับกุม จนในที่สุดจับจำเลยทั้งสามได้แล้วนำมาดำเนินคดีในประเด็นที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 นั้น จำเลยที่ 2 ฎีกาว่าพยานหลักฐานฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 ได้กระทำผิดใด ๆ ส่วนโจทก์ฎีกาว่า พยานหลักฐานโจทก์ฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 ได้กระทำความผิดฐานเป็นตัวการร่วมกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 มิใช่เพียงเป็นผู้สนับสนุนดังที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 วินิจฉัย ซึ่งข้อเท็จจริงที่จำเลยที่ 2ขับรถจักรยานยนต์ไปกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 และเดิมน้ำมันก่อนเกิดเหตุเพียงชั่วโมงเศษ อยู่ห่างบ้านเกิดเหตุประมาณ 500 เมตรจำเลยที่ 2 เป็นผู้เขียนแผนที่เกี่ยวกับบ้านเกิดเหตุเอกสารหมายจ.8 และหลังจากเกิดเหตุแล้ว ระหว่างที่จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3ขับรถจักรยานยนต์คันที่ขับไป กระทำผิดหนีและเจ้าพนักงานตำรวจติดตามไปติด ๆ ห่างจากที่เกิดเหตุประมาณ 12-13 กิโลเมตรก็ปรากฏว่ามีจำเลยที่ 2 ขับรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่งให้จำเลยที่ 3นั่งซ้อนท้ายไป เจ้าพนักงานตำรวจเรียกให้หยุดก็ไม่หยุด จึงได้ไล่จับกุมจนจับมาได้ในวันเดียวกันนั้น ข้อเท็จจริงเหล่านี้บ่งชี้แสดงว่า จำเลยที่ 2 ร่วมคบคิดกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 มาก่อนเกิดเหตุเพื่อที่จะมากระทำผิดคดีนี้ ได้เขียนแผนที่เพื่อประโยชน์ในการเข้ากระทำผิดและหลบหนี และขณะที่จำเลยที่ 1 และที่ 3 กระทำผิดฐานชิงทรัพย์ จำเลยที่ 2 รออยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งตามที่นัดหมายกันไว้พร้อมกับมีรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่งเพื่อช่วยเหลือจำเลยที่ 1และที่ 3 หลังจากได้กระทำความผิดสำเร็จและขาดตอนไปแล้ว โดยโจทก์ไม่นำสืบให้เห็นได้ว่าขณะเกิดเหตุ จำเลยที่ 2 รออยู่ในที่ ๆใกล้ชิดเพียงพอที่จะช่วยเหลือจำเลยที่ 1 และที่ 3 ในขณะกระทำผิดได้คงเป็นการช่วยเหลือจำเลยที่ 1 และที่ 3 ก่อนการกระทำผิด ตามนัยแห่งประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 แต่ไม่พอฟังว่าเป็นการร่วมเป็นตัวการในการกระทำผิดกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 ศาลอุทธรณ์ภาค 3ฟังว่า จำเลยที่ 2 เป็นผู้สนับสนุนการกระทำผิดฐานชิงทรัพย์ของจำเลยที่ 1 และที่ 3 มิใช่ร่วมเป็นตัวการด้วยชอบแล้ว ฎีกาโจทก์และจำเลยที่ 2 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยที่ 3 ต้องมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคท้าย ประกอบกับมาตรา 340 ตรีกระทงหนึ่ง และผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 287(7) (ที่ถูกน่าจะเป็น มาตรา 289(7)) อีกกระทงหนึ่งมิใช่เป็นความผิดกรรมเดียวกันแต่ผิดกฎหมายหลายบท ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 นั้น จากพยานหลักฐานโจทก์ได้ความว่า จำเลยที่ 1 และที่ 3 เข้าไปในบ้านผู้ตายผู้ตายเรียกนายเชวงเข้าไปในบ้าน จำเลยที่ 3 เอาวิทยุโทรศัพท์มือถือของผู้ตายยื่นให้นายเชวงนำไปมอบแก่ภริยาผู้ตาย นายเชวงไม่ยอมรับ จำเลยที่ 1 ดึงมือนายเชวงพาเข้าไปยืนที่หน้าโต๊ะทำงานของผู้ตาย จำเลยที่ 3 สั่งให้ผู้ตายส่งลูกกุญแจให้ แล้วจำเลยที่ 3ส่งกุญแจต่อให้จำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานของผู้ตายเอาเงินสดไป ขณะเดียวกันจำเลยที่ 3 เตะปลายคางนายเชวงและชักอาวุธปืนสั้นออกมายิงผู้ตาย 1 นัด แล้วจำเลยที่ 1 และที่ 3เดินออกไปขับรถจักรยานยนต์ซ้อนท้ายพากันหลบหนีไป ซึ่งจะเห็นได้ว่าการกระทำความผิดฐานชิงทรัพย์กับการฆ่าผู้ตายได้กระทำต่อเนื่องกันไป อันเป็นการฆ่าเพื่อสะดวกในการชิงทรัพย์และการพาทรัพย์นั้นไป ทั้งเพื่อให้พ้นจากการจับกุมนั่นเอง จึงเป็นความผิดกรรมเดียวแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบท คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ในส่วนนี้จึงชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นเช่นเดียวกัน"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3116/2537พนักงานอัยการ ประจำศาล จังหวัด ตะกั่ว ป่าโจทก์นาย ประวิตรหรือดำ ประทีป ณ ถลาง กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 86, ม. 90 จำเลยที่ 2 ร่วมคบคิดกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 มาก่อนเกิดเหตุเพื่อที่จะมากระทำผิดโดยเขียนแผนที่เพื่อประโยชน์ในการเข้ากระทำผิดและหลบหนี และขณะที่จำเลยที่ 1 และที่ 3 กระทำผิดฐานชิงทรัพย์จำเลยที่ 2 รออยู่ ณ ที่ตามที่นัดหมายกันไว้ พร้อมกับมีรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่งเพื่อช่วยเหลือจำเลยที่ 1 และที่ 3 หลังจากได้กระทำความผิดสำเร็จและขาดตอนไปแล้ว โดยไม่ปรากฏว่าขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 2 รออยู่ในที่ ๆ ใกล้ชิดเพียงพอที่จะช่วยเหลือจำเลยที่ 1และที่ 3 ในขณะกระทำผิดได้ ไม่พอฟังว่าเป็นการร่วมเป็นตัวการในการกระทำผิดกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 คงเป็นการช่วยเหลือจำเลยที่ 1 และที่ 3 ก่อนการกระทำผิด จำเลยที่ 2 จึงเป็นเพียงผู้สนับสนุนในการกระทำความผิดฐานชิงทรัพย์ จำเลยที่ 1 และที่ 3 เข้าไปในบ้านผู้ตาย ผู้ตายเรียก ช.เข้าไปในบ้าน จำเลยที่ 3 เอาวิทยุโทรศัพท์มือถือของผู้ตายยื่นให้ ช.นำไปมอบแก่ภริยาผู้ตายช. ไม่ยอมรับ จำเลยที่ 1 ดึงมือช. พาเข้าไปยืนที่หน้าโต๊ะทำงานของผู้ตาย จำเลยที่ 3 สั่งให้ผู้ตายส่งลูกกุญแจให้ แล้วจำเลยที่ 3 ส่งกุญแจต่อให้จำเลยที่ 1จำเลยที่ 1 ไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานของผู้ตายเอาเงินสดไป ขณะเดียวกันจำเลยที่ 3 เตะปลายคาง ช. และชักอาวุธปืนสั้นออกมายิงผู้ตาย1 นัด แล้วจำเลยที่ 1 และที่ 3 เดินออกไปขับรถจักรยานยนต์ซ้อนท้ายพากันหลบหนีไป ดังนี้ การกระทำความผิดฐานชิงทรัพย์กับการฆ่าผู้ตายได้กระทำต่อเนื่องกันไปอันเป็นการฆ่าเพื่อสะดวกในการชิงทรัพย์และการพาทรัพย์นั้นไป ทั้งเพื่อให้พ้นการจับกุม จึงเป็นความผิดกรรมเดียวแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบทโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340, 340 ตรี,371, 289, 91, 90, 83, 33 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 14, 15พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2522 มาตรา 5, 7 คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 44 ลงวันที่ 21 ตุลาคม2519 ข้อ 3, 6, 7 ริบอาวุธปืน กระสุนปืน ปลอกกระสุนปืน แม็กกาซีนซองพกอ่อนและกระดาษเขียนแผนที่เกิดเหตุของกลางจำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพข้อหาฐานชิงทรัพย์โดยมีอาวุธปืนแต่ให้การปฏิเสธข้อหาฐานปล้นทรัพย์และฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาจำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธจำเลยที่ 3 ให้การรับสารภาพข้อหาฐานมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนโดยไม่ได้รับใบอนุญาต ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาตและไม่มีเหตุสมควรฐานชิงทรัพย์โดยมีอาวุธปืนและใช้ยานพาหนะ ฐานฆ่าผู้อื่น แต่ให้การปฏิเสธข้อหาฐานปล้นทรัพย์ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคสอง วรรคสี่ และวรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรี ให้ประหารชีวิต เฉพาะจำเลยที่ 3 ยังมีความผิดอีกสามกรรม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(7) กรรมหนึ่งให้ประหารชีวิตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7 ประกอบมาตรา 72 วรรคหนึ่งกรรมหนึ่ง ให้จำคุก 1 ปี และตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 8 ทวิวรรคหนึ่ง ประกอบมาตรา 72 ทวิ วรรคสอง กับประมวลกฎหมายอาญา มาตรา371 อันเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 8 ทวิ วรรคหนึ่ง ประกอบมาตรา 72 ทวิวรรคสอง อีกกรรมหนึ่งให้จำคุก 1 ปี คำให้การชั้นสอบสวนและทางนำสืบของจำเลยที่ 1 และที่ 3 เป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้จำเลยที่ 1 กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบด้วยมาตรา 52 ให้จำคุก 50 ปี ส่วนจำเลยที่ 3 ให้จำคุกตลอดชีวิตเมื่อศาลลงโทษจำคุกตลอดชีวิตแล้ว จึงไม่อาจนำโทษในกระทงอื่นมารวมลงโทษจำเลยที่ 3 ได้อีก คงลงโทษจำคุกจำเลยที่ 3 ตลอดชีวิตสถานเดียว ริบอาวุธปืน กระสุนปืน แม็กกาซีน ซองพก ปลอกกระสุนปืนและกระดาษเขียนแผนที่ของกลางจำเลยที่ 2 อุทธรณ์โจทก์ จำเลยที่ 1 และที่ 3 ต่างไม่อุทธรณ์ เนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 3 ให้จำคุกตลอดชีวิตสำหรับความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรี และมาตรา 289(7) ศาลชั้นต้นจึงส่งสำนวนมายังศาลอุทธรณ์ภาค 3 เพื่อพิจารณาพิพากษาคดีส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3 ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 245 วรรคสองศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิจารณาแล้วพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคท้าย ประกอบมาตรา340 ตรี และมาตรา 83 จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 339 วรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรี และมาตรา 86 ส่วนจำเลยที่ 3 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรี และมาตรา 83 บทหนึ่ง และมาตรา 289(7) อีกบทหนึ่งแต่เนื่องจากมาตรา 339 วรรคท้าย มีอัตราโทษสูงสุดถึงขั้นประหารชีวิตหรือจำคุกตลอดชีวิตแล้ว จึงไม่อาจลงโทษให้หนักขึ้นอีกกึ่งหนึ่งตามมาตรา 340 ตรี ได้อีก ให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 ไว้ตลอดชีวิตส่วนจำเลยที่ 2 เมื่อนำประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 53 มาประกอบการคำนวณโทษแล้ว ให้ลงโทษจำคุก 33 ปี 4 เดือน การกระทำของจำเลยที่ 3ดังกล่าวข้างต้นเป็นความผิดกรรมเดียวกันผิดต่อกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(7) ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้ประหารชีวิตจำเลยที่ 3คำให้การรับสารภาพของจำเลยที่ 1 และที่ 3 ในชั้นสอบสวนและชั้นพิจารณาเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอย่างมาก มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 คนละกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78ประกอบมาตรา 52(2) และมาตรา 53 แล้ว คงให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1มีกำหนด 25 ปี ลงโทษจำเลยที่ 3 สำหรับความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 289(7) ให้จำคุกตลอดชีวิต ส่วนความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7 ประกอบมาตรา 72 วรรคหนึ่ง และมาตรา8 ทวิ วรรคหนึ่ง ประกอบมาตรา 72 ทวิ วรรคสอง คงให้จำคุกกระทงละ6 เดือน รวมโทษทุกกระทงแล้ว คงจำคุกจำเลยที่ 3 ไว้ตลอดชีวิตตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91(3) นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2534 จำเลยที่ 1 และที่ 3ได้ขับรถจักรยานยนต์นั่งซ้อนท้ายกันมาจอดแล้วเข้าไปในร้านค้าของนายสงวน ทองลิ่ม ผู้ตายบังคับเอาวิทยุโทรศัพท์มือถือของผู้ตายและให้ผู้ตายมอบกุญแจลิ้นชักโต๊ะให้ เปิดเอาเงินในลิ้นชักไป 11,700 บาท แล้วจำเลยที่ 3 ใช้อาวุธปืนสั้นที่มีไว้โดยไม่ได้รับอนุญาต และนำติดตัวมายิงผู้ตายซึ่งถึงแก่ความตายในเวลาต่อมาก่อนที่จำเลยที่ 1 และที่ 3 จะขับรถจักรยานยนต์ซ้อนท้ายกันหนีไปเจ้าพนักงานตำรวจออกติดตามไปเป็นระยะทางประมาณ 12-13 กิโลเมตรพบจำเลยที่ 2 กำลังขับรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่ง มีจำเลยที่ 3นั่งซ้อนท้าย ส่วนจำเลยที่ 1 ขับรถจักรยานยนต์คันที่ขับหนีมาจากบ้านผู้ตาย จึงไล่จับกุม จนในที่สุดจับจำเลยทั้งสามได้แล้วนำมาดำเนินคดีในประเด็นที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 นั้น จำเลยที่ 2 ฎีกาว่าพยานหลักฐานฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 ได้กระทำผิดใด ๆ ส่วนโจทก์ฎีกาว่า พยานหลักฐานโจทก์ฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 ได้กระทำความผิดฐานเป็นตัวการร่วมกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 มิใช่เพียงเป็นผู้สนับสนุนดังที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 วินิจฉัย ซึ่งข้อเท็จจริงที่จำเลยที่ 2ขับรถจักรยานยนต์ไปกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 และเดิมน้ำมันก่อนเกิดเหตุเพียงชั่วโมงเศษ อยู่ห่างบ้านเกิดเหตุประมาณ 500 เมตรจำเลยที่ 2 เป็นผู้เขียนแผนที่เกี่ยวกับบ้านเกิดเหตุเอกสารหมายจ.8 และหลังจากเกิดเหตุแล้ว ระหว่างที่จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3ขับรถจักรยานยนต์คันที่ขับไป กระทำผิดหนีและเจ้าพนักงานตำรวจติดตามไปติด ๆ ห่างจากที่เกิดเหตุประมาณ 12-13 กิโลเมตรก็ปรากฏว่ามีจำเลยที่ 2 ขับรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่งให้จำเลยที่ 3นั่งซ้อนท้ายไป เจ้าพนักงานตำรวจเรียกให้หยุดก็ไม่หยุด จึงได้ไล่จับกุมจนจับมาได้ในวันเดียวกันนั้น ข้อเท็จจริงเหล่านี้บ่งชี้แสดงว่า จำเลยที่ 2 ร่วมคบคิดกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 มาก่อนเกิดเหตุเพื่อที่จะมากระทำผิดคดีนี้ ได้เขียนแผนที่เพื่อประโยชน์ในการเข้ากระทำผิดและหลบหนี และขณะที่จำเลยที่ 1 และที่ 3 กระทำผิดฐานชิงทรัพย์ จำเลยที่ 2 รออยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งตามที่นัดหมายกันไว้พร้อมกับมีรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่งเพื่อช่วยเหลือจำเลยที่ 1และที่ 3 หลังจากได้กระทำความผิดสำเร็จและขาดตอนไปแล้ว โดยโจทก์ไม่นำสืบให้เห็นได้ว่าขณะเกิดเหตุ จำเลยที่ 2 รออยู่ในที่ ๆใกล้ชิดเพียงพอที่จะช่วยเหลือจำเลยที่ 1 และที่ 3 ในขณะกระทำผิดได้คงเป็นการช่วยเหลือจำเลยที่ 1 และที่ 3 ก่อนการกระทำผิด ตามนัยแห่งประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 แต่ไม่พอฟังว่าเป็นการร่วมเป็นตัวการในการกระทำผิดกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 ศาลอุทธรณ์ภาค 3ฟังว่า จำเลยที่ 2 เป็นผู้สนับสนุนการกระทำผิดฐานชิงทรัพย์ของจำเลยที่ 1 และที่ 3 มิใช่ร่วมเป็นตัวการด้วยชอบแล้ว ฎีกาโจทก์และจำเลยที่ 2 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยที่ 3 ต้องมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคท้าย ประกอบกับมาตรา 340 ตรีกระทงหนึ่ง และผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 287(7) (ที่ถูกน่าจะเป็น มาตรา 289(7)) อีกกระทงหนึ่งมิใช่เป็นความผิดกรรมเดียวกันแต่ผิดกฎหมายหลายบท ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 นั้น จากพยานหลักฐานโจทก์ได้ความว่า จำเลยที่ 1 และที่ 3 เข้าไปในบ้านผู้ตายผู้ตายเรียกนายเชวงเข้าไปในบ้าน จำเลยที่ 3 เอาวิทยุโทรศัพท์มือถือของผู้ตายยื่นให้นายเชวงนำไปมอบแก่ภริยาผู้ตาย นายเชวงไม่ยอมรับ จำเลยที่ 1 ดึงมือนายเชวงพาเข้าไปยืนที่หน้าโต๊ะทำงานของผู้ตาย จำเลยที่ 3 สั่งให้ผู้ตายส่งลูกกุญแจให้ แล้วจำเลยที่ 3ส่งกุญแจต่อให้จำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานของผู้ตายเอาเงินสดไป ขณะเดียวกันจำเลยที่ 3 เตะปลายคางนายเชวงและชักอาวุธปืนสั้นออกมายิงผู้ตาย 1 นัด แล้วจำเลยที่ 1 และที่ 3เดินออกไปขับรถจักรยานยนต์ซ้อนท้ายพากันหลบหนีไป ซึ่งจะเห็นได้ว่าการกระทำความผิดฐานชิงทรัพย์กับการฆ่าผู้ตายได้กระทำต่อเนื่องกันไป อันเป็นการฆ่าเพื่อสะดวกในการชิงทรัพย์และการพาทรัพย์นั้นไป ทั้งเพื่อให้พ้นจากการจับกุมนั่นเอง จึงเป็นความผิดกรรมเดียวแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบท คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ในส่วนนี้จึงชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นเช่นเดียวกัน"พิพากษายืน(นิเวศน์ คำผอง-ไพศาล รางชางกูร-ประสิทธิ์ แสนศิริ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ(1) ข้อที่ว่า "ไม่ปรากฏว่า ขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 2 รออยู่ในที่ที่ใกล้ชิดเพียงพอที่จะช่วยเหลือจำนวนที่ 1 และที่ 3 ในขณะกระทำผิดได้" นั้น ไม่เป็นเหตุผลทางกฎหมายสำหรับคดีนี้ ข้อเท็จจริงทำนองเดียวกับตามฎีกาฉบับนี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาไว้มากมายหลายเรื่องแล้วว่าเป็นการร่วมเป็นตัวการในการกระทำผิดด้วย (ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1600/2511,1235/2519,1453/2522,464/2523 ฯลฯ)นอกจากนี้ ข้อเท็จจริงคดีนี้ยังได้ความอีกว่า จำเลยที่ 2 ได้ร่วมคบคิดกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 มาก่อนเกิดเหตุที่จะมากระทำผิดโดยขนาดเขียนแผนที่เพื่อประโยชน์ในการเข้ากระทำผิดและหลบหนีและขณะที่จำเลยที่ 1 ที่ 3 กระทำผิดฐานชิงทรัพย์ จำเลยที่ 2 รออยู่ณ ที่ตามที่นัดหมายกันไว้ พร้อมกับมีรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่งเพื่อคอยช่วยเหลือจำเลยที่ 1 ที่ 3 พฤติการณ์เห็นได้อย่างชัดแจ้งมาตลอดว่าจำเลยทั้งสามได้แบ่งหน้าที่กันทำ เพื่อให้การกระทำความผิดสำเร็จให้จงได้ ดังนี้จะยังไม่ถือว่าจำเลยที่ 2 เป็นตัวการกระไรได้จำเลยที่ 2 จะรออยู่ใกล้ไกลแค่ไหนก็ไม่สำคัญ แม้จะไกลแค่ไหนถึงขนาดอยู่กันคนละมุมเมืองมุมประเทศก็ตาม โดยเฉพาะปัจจุบันนี้การติดต่อสื่อสารย่อมทำกันได้โดยง่าย โดยวิทยุหรือโทรศัพท์มือถือถ้าหากมีข้อเท็จจริงอันเป็นการช่วยเหลือในการกระทำผิดอันเนื่องมาจากการแบ่งหน้าที่กันทำแล้ว ก็ย่อมถือได้ว่าเป็นตัวการทั้งสิ้นจะถือว่าเป็นเพียงการช่วยเหลือก่อนจำเลยที่ 1 ที่ 3 กระทำผิดเท่านั้นคงไม่ได้ จึงเห็นว่าจำเลยที่ 2 ร่วมเป็นตัวการในการกระทำผิดฐานชิงทรัพย์คือปล้นทรัพย์กับจำเลยที่ 1 ที่ 3 ด้วย (2) แต่ถ้าหากไม่มีข้อเท็จจริงก่อนการกระทำผิดฐานชิงทรัพย์ดังกล่าว มีแต่ข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 2 รู้ว่าจำเลยที่ 1 ที่ 3จะเข้าชิงทรัพย์ จึงเตรียมรถจักรยานยนต์มาคอยช่วยเหลือ ไม่ได้คบคิดกับจำเลยที่ 1 ที่ 3 มาแต่แรกเริ่ม ดังนี้ ย่อมเห็นได้ว่าเป็นเพียงผู้สนับสนุนเท่านั้น (3) มีอุทาหรณ์ที่จะเปรียบเทียบให้เห็นในลักษณะที่คล้ายคลึงกัน เช่น ก. ข. และ ค.ตกลงกันจะเข้าชิงทรัพย์ที่บ้านง.ตกลงกันให้ ค. คอยดูต้นทางที่ปากซอย 30 ถ้าหากเจ้าหน้าที่ตำรวจมา ก็ให้คอยส่งสัญญาณหรือแจ้งให้ ก. ข. ทราบ ดังนี้ ถ้า ก. ข.เข้ากระทำการชิงทรัพย์ที่บ้าน ง.ดังนี้ก.ข.ค. ทุกคนเป็นตัวการในความผิดฐานปล้นทรัพย์ แต่ถ้า ก. ข. สองคนตกลงกันจะเข้าชิงทรัพย์ที่บ้าน ง.ค. ไม่ทราบเรื่องมาก่อน ไม่ร่วมตกลงด้วย ก. ข. จะรู้ว่า ค. จะคอยช่วยเหลือให้สัญญาณหรือแจ้งให้ทราบขณะกระทำผิดหรือไม่ ก็ไม่สำคัญ แต่เห็นว่า ก. ข. เป็นเพื่อนของตน จึงคอยช่วยเหลือโดย ค. ดูต้นทางที่ปากซอย 30เหมือนกัน ถ้าหากเจ้าหน้าที่ตำรวจมา ก็คอยส่งสัญญาณหรือแจ้งให้ก. ข. ทราบ ดังนี้ถ้า ก. ข. เข้าทำการชิงทรัพย์ที่บ้านของง.ก.ข.เป็นตัวการในความผิดฐานชิงทรัพย์แต่ค. เป็นผู้สนับสนุนในความผิดดังกล่าว ไพจิตรปุญญพันธุ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340, 340 ตรี,371, 289, 91, 90, 83, 33 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 14, 15พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2522 มาตรา 5, 7 คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 44 ลงวันที่ 21 ตุลาคม2519 ข้อ 3, 6, 7 ริบอาวุธปืน กระสุนปืน ปลอกกระสุนปืน แม็กกาซีนซองพกอ่อนและกระดาษเขียนแผนที่เกิดเหตุของกลางจำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพข้อหาฐานชิงทรัพย์โดยมีอาวุธปืนแต่ให้การปฏิเสธข้อหาฐานปล้นทรัพย์และฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาจำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธจำเลยที่ 3 ให้การรับสารภาพข้อหาฐานมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนโดยไม่ได้รับใบอนุญาต ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาตและไม่มีเหตุสมควรฐานชิงทรัพย์โดยมีอาวุธปืนและใช้ยานพาหนะ ฐานฆ่าผู้อื่น แต่ให้การปฏิเสธข้อหาฐานปล้นทรัพย์ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคสอง วรรคสี่ และวรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรี ให้ประหารชีวิต เฉพาะจำเลยที่ 3 ยังมีความผิดอีกสามกรรม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(7) กรรมหนึ่งให้ประหารชีวิตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7 ประกอบมาตรา 72 วรรคหนึ่งกรรมหนึ่ง ให้จำคุก 1 ปี และตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 8 ทวิวรรคหนึ่ง ประกอบมาตรา 72 ทวิ วรรคสอง กับประมวลกฎหมายอาญา มาตรา371 อันเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 8 ทวิ วรรคหนึ่ง ประกอบมาตรา 72 ทวิวรรคสอง อีกกรรมหนึ่งให้จำคุก 1 ปี คำให้การชั้นสอบสวนและทางนำสืบของจำเลยที่ 1 และที่ 3 เป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้จำเลยที่ 1 กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบด้วยมาตรา 52 ให้จำคุก 50 ปี ส่วนจำเลยที่ 3 ให้จำคุกตลอดชีวิตเมื่อศาลลงโทษจำคุกตลอดชีวิตแล้ว จึงไม่อาจนำโทษในกระทงอื่นมารวมลงโทษจำเลยที่ 3 ได้อีก คงลงโทษจำคุกจำเลยที่ 3 ตลอดชีวิตสถานเดียว ริบอาวุธปืน กระสุนปืน แม็กกาซีน ซองพก ปลอกกระสุนปืนและกระดาษเขียนแผนที่ของกลางจำเลยที่ 2 อุทธรณ์โจทก์ จำเลยที่ 1 และที่ 3 ต่างไม่อุทธรณ์ เนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 3 ให้จำคุกตลอดชีวิตสำหรับความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรี และมาตรา 289(7) ศาลชั้นต้นจึงส่งสำนวนมายังศาลอุทธรณ์ภาค 3 เพื่อพิจารณาพิพากษาคดีส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3 ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 245 วรรคสองศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิจารณาแล้วพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคท้าย ประกอบมาตรา340 ตรี และมาตรา 83 จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 339 วรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรี และมาตรา 86 ส่วนจำเลยที่ 3 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรี และมาตรา 83 บทหนึ่ง และมาตรา 289(7) อีกบทหนึ่งแต่เนื่องจากมาตรา 339 วรรคท้าย มีอัตราโทษสูงสุดถึงขั้นประหารชีวิตหรือจำคุกตลอดชีวิตแล้ว จึงไม่อาจลงโทษให้หนักขึ้นอีกกึ่งหนึ่งตามมาตรา 340 ตรี ได้อีก ให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 ไว้ตลอดชีวิตส่วนจำเลยที่ 2 เมื่อนำประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 53 มาประกอบการคำนวณโทษแล้ว ให้ลงโทษจำคุก 33 ปี 4 เดือน การกระทำของจำเลยที่ 3ดังกล่าวข้างต้นเป็นความผิดกรรมเดียวกันผิดต่อกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(7) ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้ประหารชีวิตจำเลยที่ 3คำให้การรับสารภาพของจำเลยที่ 1 และที่ 3 ในชั้นสอบสวนและชั้นพิจารณาเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอย่างมาก มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 คนละกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78ประกอบมาตรา 52(2) และมาตรา 53 แล้ว คงให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1มีกำหนด 25 ปี ลงโทษจำเลยที่ 3 สำหรับความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 289(7) ให้จำคุกตลอดชีวิต ส่วนความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7 ประกอบมาตรา 72 วรรคหนึ่ง และมาตรา8 ทวิ วรรคหนึ่ง ประกอบมาตรา 72 ทวิ วรรคสอง คงให้จำคุกกระทงละ6 เดือน รวมโทษทุกกระทงแล้ว คงจำคุกจำเลยที่ 3 ไว้ตลอดชีวิตตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91(3) นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2534 จำเลยที่ 1 และที่ 3ได้ขับรถจักรยานยนต์นั่งซ้อนท้ายกันมาจอดแล้วเข้าไปในร้านค้าของนายสงวน ทองลิ่ม ผู้ตายบังคับเอาวิทยุโทรศัพท์มือถือของผู้ตายและให้ผู้ตายมอบกุญแจลิ้นชักโต๊ะให้ เปิดเอาเงินในลิ้นชักไป 11,700 บาท แล้วจำเลยที่ 3 ใช้อาวุธปืนสั้นที่มีไว้โดยไม่ได้รับอนุญาต และนำติดตัวมายิงผู้ตายซึ่งถึงแก่ความตายในเวลาต่อมาก่อนที่จำเลยที่ 1 และที่ 3 จะขับรถจักรยานยนต์ซ้อนท้ายกันหนีไปเจ้าพนักงานตำรวจออกติดตามไปเป็นระยะทางประมาณ 12-13 กิโลเมตรพบจำเลยที่ 2 กำลังขับรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่ง มีจำเลยที่ 3นั่งซ้อนท้าย ส่วนจำเลยที่ 1 ขับรถจักรยานยนต์คันที่ขับหนีมาจากบ้านผู้ตาย จึงไล่จับกุม จนในที่สุดจับจำเลยทั้งสามได้แล้วนำมาดำเนินคดีในประเด็นที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 นั้น จำเลยที่ 2 ฎีกาว่าพยานหลักฐานฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 ได้กระทำผิดใด ๆ ส่วนโจทก์ฎีกาว่า พยานหลักฐานโจทก์ฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 ได้กระทำความผิดฐานเป็นตัวการร่วมกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 มิใช่เพียงเป็นผู้สนับสนุนดังที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 วินิจฉัย ซึ่งข้อเท็จจริงที่จำเลยที่ 2ขับรถจักรยานยนต์ไปกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 และเดิมน้ำมันก่อนเกิดเหตุเพียงชั่วโมงเศษ อยู่ห่างบ้านเกิดเหตุประมาณ 500 เมตรจำเลยที่ 2 เป็นผู้เขียนแผนที่เกี่ยวกับบ้านเกิดเหตุเอกสารหมายจ.8 และหลังจากเกิดเหตุแล้ว ระหว่างที่จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3ขับรถจักรยานยนต์คันที่ขับไป กระทำผิดหนีและเจ้าพนักงานตำรวจติดตามไปติด ๆ ห่างจากที่เกิดเหตุประมาณ 12-13 กิโลเมตรก็ปรากฏว่ามีจำเลยที่ 2 ขับรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่งให้จำเลยที่ 3นั่งซ้อนท้ายไป เจ้าพนักงานตำรวจเรียกให้หยุดก็ไม่หยุด จึงได้ไล่จับกุมจนจับมาได้ในวันเดียวกันนั้น ข้อเท็จจริงเหล่านี้บ่งชี้แสดงว่า จำเลยที่ 2 ร่วมคบคิดกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 มาก่อนเกิดเหตุเพื่อที่จะมากระทำผิดคดีนี้ ได้เขียนแผนที่เพื่อประโยชน์ในการเข้ากระทำผิดและหลบหนี และขณะที่จำเลยที่ 1 และที่ 3 กระทำผิดฐานชิงทรัพย์ จำเลยที่ 2 รออยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งตามที่นัดหมายกันไว้พร้อมกับมีรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่งเพื่อช่วยเหลือจำเลยที่ 1และที่ 3 หลังจากได้กระทำความผิดสำเร็จและขาดตอนไปแล้ว โดยโจทก์ไม่นำสืบให้เห็นได้ว่าขณะเกิดเหตุ จำเลยที่ 2 รออยู่ในที่ ๆใกล้ชิดเพียงพอที่จะช่วยเหลือจำเลยที่ 1 และที่ 3 ในขณะกระทำผิดได้คงเป็นการช่วยเหลือจำเลยที่ 1 และที่ 3 ก่อนการกระทำผิด ตามนัยแห่งประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 แต่ไม่พอฟังว่าเป็นการร่วมเป็นตัวการในการกระทำผิดกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 ศาลอุทธรณ์ภาค 3ฟังว่า จำเลยที่ 2 เป็นผู้สนับสนุนการกระทำผิดฐานชิงทรัพย์ของจำเลยที่ 1 และที่ 3 มิใช่ร่วมเป็นตัวการด้วยชอบแล้ว ฎีกาโจทก์และจำเลยที่ 2 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยที่ 3 ต้องมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคท้าย ประกอบกับมาตรา 340 ตรีกระทงหนึ่ง และผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 287(7) (ที่ถูกน่าจะเป็น มาตรา 289(7)) อีกกระทงหนึ่งมิใช่เป็นความผิดกรรมเดียวกันแต่ผิดกฎหมายหลายบท ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 นั้น จากพยานหลักฐานโจทก์ได้ความว่า จำเลยที่ 1 และที่ 3 เข้าไปในบ้านผู้ตายผู้ตายเรียกนายเชวงเข้าไปในบ้าน จำเลยที่ 3 เอาวิทยุโทรศัพท์มือถือของผู้ตายยื่นให้นายเชวงนำไปมอบแก่ภริยาผู้ตาย นายเชวงไม่ยอมรับ จำเลยที่ 1 ดึงมือนายเชวงพาเข้าไปยืนที่หน้าโต๊ะทำงานของผู้ตาย จำเลยที่ 3 สั่งให้ผู้ตายส่งลูกกุญแจให้ แล้วจำเลยที่ 3ส่งกุญแจต่อให้จำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานของผู้ตายเอาเงินสดไป ขณะเดียวกันจำเลยที่ 3 เตะปลายคางนายเชวงและชักอาวุธปืนสั้นออกมายิงผู้ตาย 1 นัด แล้วจำเลยที่ 1 และที่ 3เดินออกไปขับรถจักรยานยนต์ซ้อนท้ายพากันหลบหนีไป ซึ่งจะเห็นได้ว่าการกระทำความผิดฐานชิงทรัพย์กับการฆ่าผู้ตายได้กระทำต่อเนื่องกันไป อันเป็นการฆ่าเพื่อสะดวกในการชิงทรัพย์และการพาทรัพย์นั้นไป ทั้งเพื่อให้พ้นจากการจับกุมนั่นเอง จึงเป็นความผิดกรรมเดียวแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบท คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ในส่วนนี้จึงชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นเช่นเดียวกัน"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3116/2537พนักงานอัยการ ประจำศาล จังหวัด ตะกั่ว ป่าโจทก์นาย ประวิตรหรือดำ ประทีป ณ ถลาง กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 86, ม. 90 จำเลยที่ 2 ร่วมคบคิดกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 มาก่อนเกิดเหตุเพื่อที่จะมากระทำผิดโดยเขียนแผนที่เพื่อประโยชน์ในการเข้ากระทำผิดและหลบหนี และขณะที่จำเลยที่ 1 และที่ 3 กระทำผิดฐานชิงทรัพย์จำเลยที่ 2 รออยู่ ณ ที่ตามที่นัดหมายกันไว้ พร้อมกับมีรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่งเพื่อช่วยเหลือจำเลยที่ 1 และที่ 3 หลังจากได้กระทำความผิดสำเร็จและขาดตอนไปแล้ว โดยไม่ปรากฏว่าขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 2 รออยู่ในที่ ๆ ใกล้ชิดเพียงพอที่จะช่วยเหลือจำเลยที่ 1และที่ 3 ในขณะกระทำผิดได้ ไม่พอฟังว่าเป็นการร่วมเป็นตัวการในการกระทำผิดกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 คงเป็นการช่วยเหลือจำเลยที่ 1 และที่ 3 ก่อนการกระทำผิด จำเลยที่ 2 จึงเป็นเพียงผู้สนับสนุนในการกระทำความผิดฐานชิงทรัพย์ จำเลยที่ 1 และที่ 3 เข้าไปในบ้านผู้ตาย ผู้ตายเรียก ช.เข้าไปในบ้าน จำเลยที่ 3 เอาวิทยุโทรศัพท์มือถือของผู้ตายยื่นให้ ช.นำไปมอบแก่ภริยาผู้ตายช. ไม่ยอมรับ จำเลยที่ 1 ดึงมือช. พาเข้าไปยืนที่หน้าโต๊ะทำงานของผู้ตาย จำเลยที่ 3 สั่งให้ผู้ตายส่งลูกกุญแจให้ แล้วจำเลยที่ 3 ส่งกุญแจต่อให้จำเลยที่ 1จำเลยที่ 1 ไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานของผู้ตายเอาเงินสดไป ขณะเดียวกันจำเลยที่ 3 เตะปลายคาง ช. และชักอาวุธปืนสั้นออกมายิงผู้ตาย1 นัด แล้วจำเลยที่ 1 และที่ 3 เดินออกไปขับรถจักรยานยนต์ซ้อนท้ายพากันหลบหนีไป ดังนี้ การกระทำความผิดฐานชิงทรัพย์กับการฆ่าผู้ตายได้กระทำต่อเนื่องกันไปอันเป็นการฆ่าเพื่อสะดวกในการชิงทรัพย์และการพาทรัพย์นั้นไป ทั้งเพื่อให้พ้นการจับกุม จึงเป็นความผิดกรรมเดียวแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบทโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340, 340 ตรี,371, 289, 91, 90, 83, 33 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 14, 15พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2522 มาตรา 5, 7 คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 44 ลงวันที่ 21 ตุลาคม2519 ข้อ 3, 6, 7 ริบอาวุธปืน กระสุนปืน ปลอกกระสุนปืน แม็กกาซีนซองพกอ่อนและกระดาษเขียนแผนที่เกิดเหตุของกลางจำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพข้อหาฐานชิงทรัพย์โดยมีอาวุธปืนแต่ให้การปฏิเสธข้อหาฐานปล้นทรัพย์และฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาจำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธจำเลยที่ 3 ให้การรับสารภาพข้อหาฐานมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนโดยไม่ได้รับใบอนุญาต ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาตและไม่มีเหตุสมควรฐานชิงทรัพย์โดยมีอาวุธปืนและใช้ยานพาหนะ ฐานฆ่าผู้อื่น แต่ให้การปฏิเสธข้อหาฐานปล้นทรัพย์ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคสอง วรรคสี่ และวรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรี ให้ประหารชีวิต เฉพาะจำเลยที่ 3 ยังมีความผิดอีกสามกรรม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(7) กรรมหนึ่งให้ประหารชีวิตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7 ประกอบมาตรา 72 วรรคหนึ่งกรรมหนึ่ง ให้จำคุก 1 ปี และตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 8 ทวิวรรคหนึ่ง ประกอบมาตรา 72 ทวิ วรรคสอง กับประมวลกฎหมายอาญา มาตรา371 อันเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 8 ทวิ วรรคหนึ่ง ประกอบมาตรา 72 ทวิวรรคสอง อีกกรรมหนึ่งให้จำคุก 1 ปี คำให้การชั้นสอบสวนและทางนำสืบของจำเลยที่ 1 และที่ 3 เป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้จำเลยที่ 1 กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบด้วยมาตรา 52 ให้จำคุก 50 ปี ส่วนจำเลยที่ 3 ให้จำคุกตลอดชีวิตเมื่อศาลลงโทษจำคุกตลอดชีวิตแล้ว จึงไม่อาจนำโทษในกระทงอื่นมารวมลงโทษจำเลยที่ 3 ได้อีก คงลงโทษจำคุกจำเลยที่ 3 ตลอดชีวิตสถานเดียว ริบอาวุธปืน กระสุนปืน แม็กกาซีน ซองพก ปลอกกระสุนปืนและกระดาษเขียนแผนที่ของกลางจำเลยที่ 2 อุทธรณ์โจทก์ จำเลยที่ 1 และที่ 3 ต่างไม่อุทธรณ์ เนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 3 ให้จำคุกตลอดชีวิตสำหรับความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรี และมาตรา 289(7) ศาลชั้นต้นจึงส่งสำนวนมายังศาลอุทธรณ์ภาค 3 เพื่อพิจารณาพิพากษาคดีส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3 ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 245 วรรคสองศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิจารณาแล้วพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคท้าย ประกอบมาตรา340 ตรี และมาตรา 83 จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 339 วรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรี และมาตรา 86 ส่วนจำเลยที่ 3 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคท้าย ประกอบมาตรา 340 ตรี และมาตรา 83 บทหนึ่ง และมาตรา 289(7) อีกบทหนึ่งแต่เนื่องจากมาตรา 339 วรรคท้าย มีอัตราโทษสูงสุดถึงขั้นประหารชีวิตหรือจำคุกตลอดชีวิตแล้ว จึงไม่อาจลงโทษให้หนักขึ้นอีกกึ่งหนึ่งตามมาตรา 340 ตรี ได้อีก ให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 ไว้ตลอดชีวิตส่วนจำเลยที่ 2 เมื่อนำประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 53 มาประกอบการคำนวณโทษแล้ว ให้ลงโทษจำคุก 33 ปี 4 เดือน การกระทำของจำเลยที่ 3ดังกล่าวข้างต้นเป็นความผิดกรรมเดียวกันผิดต่อกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(7) ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้ประหารชีวิตจำเลยที่ 3คำให้การรับสารภาพของจำเลยที่ 1 และที่ 3 ในชั้นสอบสวนและชั้นพิจารณาเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอย่างมาก มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 คนละกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78ประกอบมาตรา 52(2) และมาตรา 53 แล้ว คงให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1มีกำหนด 25 ปี ลงโทษจำเลยที่ 3 สำหรับความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 289(7) ให้จำคุกตลอดชีวิต ส่วนความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7 ประกอบมาตรา 72 วรรคหนึ่ง และมาตรา8 ทวิ วรรคหนึ่ง ประกอบมาตรา 72 ทวิ วรรคสอง คงให้จำคุกกระทงละ6 เดือน รวมโทษทุกกระทงแล้ว คงจำคุกจำเลยที่ 3 ไว้ตลอดชีวิตตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91(3) นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2534 จำเลยที่ 1 และที่ 3ได้ขับรถจักรยานยนต์นั่งซ้อนท้ายกันมาจอดแล้วเข้าไปในร้านค้าของนายสงวน ทองลิ่ม ผู้ตายบังคับเอาวิทยุโทรศัพท์มือถือของผู้ตายและให้ผู้ตายมอบกุญแจลิ้นชักโต๊ะให้ เปิดเอาเงินในลิ้นชักไป 11,700 บาท แล้วจำเลยที่ 3 ใช้อาวุธปืนสั้นที่มีไว้โดยไม่ได้รับอนุญาต และนำติดตัวมายิงผู้ตายซึ่งถึงแก่ความตายในเวลาต่อมาก่อนที่จำเลยที่ 1 และที่ 3 จะขับรถจักรยานยนต์ซ้อนท้ายกันหนีไปเจ้าพนักงานตำรวจออกติดตามไปเป็นระยะทางประมาณ 12-13 กิโลเมตรพบจำเลยที่ 2 กำลังขับรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่ง มีจำเลยที่ 3นั่งซ้อนท้าย ส่วนจำเลยที่ 1 ขับรถจักรยานยนต์คันที่ขับหนีมาจากบ้านผู้ตาย จึงไล่จับกุม จนในที่สุดจับจำเลยทั้งสามได้แล้วนำมาดำเนินคดีในประเด็นที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 นั้น จำเลยที่ 2 ฎีกาว่าพยานหลักฐานฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 ได้กระทำผิดใด ๆ ส่วนโจทก์ฎีกาว่า พยานหลักฐานโจทก์ฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 ได้กระทำความผิดฐานเป็นตัวการร่วมกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 มิใช่เพียงเป็นผู้สนับสนุนดังที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 วินิจฉัย ซึ่งข้อเท็จจริงที่จำเลยที่ 2ขับรถจักรยานยนต์ไปกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 และเดิมน้ำมันก่อนเกิดเหตุเพียงชั่วโมงเศษ อยู่ห่างบ้านเกิดเหตุประมาณ 500 เมตรจำเลยที่ 2 เป็นผู้เขียนแผนที่เกี่ยวกับบ้านเกิดเหตุเอกสารหมายจ.8 และหลังจากเกิดเหตุแล้ว ระหว่างที่จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3ขับรถจักรยานยนต์คันที่ขับไป กระทำผิดหนีและเจ้าพนักงานตำรวจติดตามไปติด ๆ ห่างจากที่เกิดเหตุประมาณ 12-13 กิโลเมตรก็ปรากฏว่ามีจำเลยที่ 2 ขับรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่งให้จำเลยที่ 3นั่งซ้อนท้ายไป เจ้าพนักงานตำรวจเรียกให้หยุดก็ไม่หยุด จึงได้ไล่จับกุมจนจับมาได้ในวันเดียวกันนั้น ข้อเท็จจริงเหล่านี้บ่งชี้แสดงว่า จำเลยที่ 2 ร่วมคบคิดกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 มาก่อนเกิดเหตุเพื่อที่จะมากระทำผิดคดีนี้ ได้เขียนแผนที่เพื่อประโยชน์ในการเข้ากระทำผิดและหลบหนี และขณะที่จำเลยที่ 1 และที่ 3 กระทำผิดฐานชิงทรัพย์ จำเลยที่ 2 รออยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งตามที่นัดหมายกันไว้พร้อมกับมีรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่งเพื่อช่วยเหลือจำเลยที่ 1และที่ 3 หลังจากได้กระทำความผิดสำเร็จและขาดตอนไปแล้ว โดยโจทก์ไม่นำสืบให้เห็นได้ว่าขณะเกิดเหตุ จำเลยที่ 2 รออยู่ในที่ ๆใกล้ชิดเพียงพอที่จะช่วยเหลือจำเลยที่ 1 และที่ 3 ในขณะกระทำผิดได้คงเป็นการช่วยเหลือจำเลยที่ 1 และที่ 3 ก่อนการกระทำผิด ตามนัยแห่งประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 แต่ไม่พอฟังว่าเป็นการร่วมเป็นตัวการในการกระทำผิดกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 ศาลอุทธรณ์ภาค 3ฟังว่า จำเลยที่ 2 เป็นผู้สนับสนุนการกระทำผิดฐานชิงทรัพย์ของจำเลยที่ 1 และที่ 3 มิใช่ร่วมเป็นตัวการด้วยชอบแล้ว ฎีกาโจทก์และจำเลยที่ 2 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยที่ 3 ต้องมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคท้าย ประกอบกับมาตรา 340 ตรีกระทงหนึ่ง และผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 287(7) (ที่ถูกน่าจะเป็น มาตรา 289(7)) อีกกระทงหนึ่งมิใช่เป็นความผิดกรรมเดียวกันแต่ผิดกฎหมายหลายบท ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 นั้น จากพยานหลักฐานโจทก์ได้ความว่า จำเลยที่ 1 และที่ 3 เข้าไปในบ้านผู้ตายผู้ตายเรียกนายเชวงเข้าไปในบ้าน จำเลยที่ 3 เอาวิทยุโทรศัพท์มือถือของผู้ตายยื่นให้นายเชวงนำไปมอบแก่ภริยาผู้ตาย นายเชวงไม่ยอมรับ จำเลยที่ 1 ดึงมือนายเชวงพาเข้าไปยืนที่หน้าโต๊ะทำงานของผู้ตาย จำเลยที่ 3 สั่งให้ผู้ตายส่งลูกกุญแจให้ แล้วจำเลยที่ 3ส่งกุญแจต่อให้จำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานของผู้ตายเอาเงินสดไป ขณะเดียวกันจำเลยที่ 3 เตะปลายคางนายเชวงและชักอาวุธปืนสั้นออกมายิงผู้ตาย 1 นัด แล้วจำเลยที่ 1 และที่ 3เดินออกไปขับรถจักรยานยนต์ซ้อนท้ายพากันหลบหนีไป ซึ่งจะเห็นได้ว่าการกระทำความผิดฐานชิงทรัพย์กับการฆ่าผู้ตายได้กระทำต่อเนื่องกันไป อันเป็นการฆ่าเพื่อสะดวกในการชิงทรัพย์และการพาทรัพย์นั้นไป ทั้งเพื่อให้พ้นจากการจับกุมนั่นเอง จึงเป็นความผิดกรรมเดียวแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบท คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ในส่วนนี้จึงชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นเช่นเดียวกัน"พิพากษายืน(นิเวศน์ คำผอง-ไพศาล รางชางกูร-ประสิทธิ์ แสนศิริ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ(1) ข้อที่ว่า "ไม่ปรากฏว่า ขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 2 รออยู่ในที่ที่ใกล้ชิดเพียงพอที่จะช่วยเหลือจำนวนที่ 1 และที่ 3 ในขณะกระทำผิดได้" นั้น ไม่เป็นเหตุผลทางกฎหมายสำหรับคดีนี้ ข้อเท็จจริงทำนองเดียวกับตามฎีกาฉบับนี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาไว้มากมายหลายเรื่องแล้วว่าเป็นการร่วมเป็นตัวการในการกระทำผิดด้วย (ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1600/2511,1235/2519,1453/2522,464/2523 ฯลฯ)นอกจากนี้ ข้อเท็จจริงคดีนี้ยังได้ความอีกว่า จำเลยที่ 2 ได้ร่วมคบคิดกับจำเลยที่ 1 และที่ 3 มาก่อนเกิดเหตุที่จะมากระทำผิดโดยขนาดเขียนแผนที่เพื่อประโยชน์ในการเข้ากระทำผิดและหลบหนีและขณะที่จำเลยที่ 1 ที่ 3 กระทำผิดฐานชิงทรัพย์ จำเลยที่ 2 รออยู่ณ ที่ตามที่นัดหมายกันไว้ พร้อมกับมีรถจักรยานยนต์อีกคันหนึ่งเพื่อคอยช่วยเหลือจำเลยที่ 1 ที่ 3 พฤติการณ์เห็นได้อย่างชัดแจ้งมาตลอดว่าจำเลยทั้งสามได้แบ่งหน้าที่กันทำ เพื่อให้การกระทำความผิดสำเร็จให้จงได้ ดังนี้จะยังไม่ถือว่าจำเลยที่ 2 เป็นตัวการกระไรได้จำเลยที่ 2 จะรออยู่ใกล้ไกลแค่ไหนก็ไม่สำคัญ แม้จะไกลแค่ไหนถึงขนาดอยู่กันคนละมุมเมืองมุมประเทศก็ตาม โดยเฉพาะปัจจุบันนี้การติดต่อสื่อสารย่อมทำกันได้โดยง่าย โดยวิทยุหรือโทรศัพท์มือถือถ้าหากมีข้อเท็จจริงอันเป็นการช่วยเหลือในการกระทำผิดอันเนื่องมาจากการแบ่งหน้าที่กันทำแล้ว ก็ย่อมถือได้ว่าเป็นตัวการทั้งสิ้นจะถือว่าเป็นเพียงการช่วยเหลือก่อนจำเลยที่ 1 ที่ 3 กระทำผิดเท่านั้นคงไม่ได้ จึงเห็นว่าจำเลยที่ 2 ร่วมเป็นตัวการในการกระทำผิดฐานชิงทรัพย์คือปล้นทรัพย์กับจำเลยที่ 1 ที่ 3 ด้วย (2) แต่ถ้าหากไม่มีข้อเท็จจริงก่อนการกระทำผิดฐานชิงทรัพย์ดังกล่าว มีแต่ข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 2 รู้ว่าจำเลยที่ 1 ที่ 3จะเข้าชิงทรัพย์ จึงเตรียมรถจักรยานยนต์มาคอยช่วยเหลือ ไม่ได้คบคิดกับจำเลยที่ 1 ที่ 3 มาแต่แรกเริ่ม ดังนี้ ย่อมเห็นได้ว่าเป็นเพียงผู้สนับสนุนเท่านั้น (3) มีอุทาหรณ์ที่จะเปรียบเทียบให้เห็นในลักษณะที่คล้ายคลึงกัน เช่น ก. ข. และ ค.ตกลงกันจะเข้าชิงทรัพย์ที่บ้านง.ตกลงกันให้ ค. คอยดูต้นทางที่ปากซอย 30 ถ้าหากเจ้าหน้าที่ตำรวจมา ก็ให้คอยส่งสัญญาณหรือแจ้งให้ ก. ข. ทราบ ดังนี้ ถ้า ก. ข.เข้ากระทำการชิงทรัพย์ที่บ้าน ง.ดังนี้ก.ข.ค. ทุกคนเป็นตัวการในความผิดฐานปล้นทรัพย์ แต่ถ้า ก. ข. สองคนตกลงกันจะเข้าชิงทรัพย์ที่บ้าน ง.ค. ไม่ทราบเรื่องมาก่อน ไม่ร่วมตกลงด้วย ก. ข. จะรู้ว่า ค. จะคอยช่วยเหลือให้สัญญาณหรือแจ้งให้ทราบขณะกระทำผิดหรือไม่ ก็ไม่สำคัญ แต่เห็นว่า ก. ข. เป็นเพื่อนของตน จึงคอยช่วยเหลือโดย ค. ดูต้นทางที่ปากซอย 30เหมือนกัน ถ้าหากเจ้าหน้าที่ตำรวจมา ก็คอยส่งสัญญาณหรือแจ้งให้ก. ข. ทราบ ดังนี้ถ้า ก. ข. เข้าทำการชิงทรัพย์ที่บ้านของง.ก.ข.เป็นตัวการในความผิดฐานชิงทรัพย์แต่ค. เป็นผู้สนับสนุนในความผิดดังกล่าว ไพจิตรปุญญพันธุ์