คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 772/2497หลักกฎหมาย: การที่ศาลสั่งไม่อนุญาตให้คู่ความอ้างพยานเพิ่มเติมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 วรรคสาม ก็ดีการที่ศาลไม่ไปดูที่พิพาทก็ดีเป็นเรื่องดุลพินิจของศาลการโต้แย้งดุลพินิจของศาลเป็นการโต้แย้งในข้อเท็จจริงโจทก์ฟ้องว่าโจทก์มีส่วนเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ 2487 ตำบลคมบาง อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี เนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ โดยโจทก์ซื้อจากนายเกตุ ได้ทำหนังสือสัญญาซื้อขายกันเองโดยมิได้แก้ทะเบียนหลังโฉนด และได้เข้าครอบครองเป็นเจ้าของมาเป็นเวลา 22 ปีแล้ว โฉนดและสัญญาปลวกกัดกินสูญหายไป จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ ฯลฯจำเลยต่อสู้ว่านายเกตุไม่เคยขายที่ให้โจทก์ศาลชั้นต้นเห็นว่าพยานจำเลยมีน้ำหนักดีกว่า พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าโจทก์นำสืบไม่สมฟ้อง จึงพิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้โจทก์จะฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ เพราะคดีมีทุนทรัพย์เพียง 2,000 บาท และเห็นว่าการที่โจทก์ขออ้างพยานเพิ่มเติมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 วรรค 3 ก็ดี การที่โจทก์ขอให้ศาลไปดูที่พิพาทเป็นเรื่องที่อยู่ในดุลพินิจของศาล ศาลจะอนุญาตก็ได้ไม่อนุญาตก็ได้การโต้แย้งในเรื่องดุลพินิจเป็นการโต้แย้งในข้อเท็จจริง เมื่อศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยมาตรงกันแล้ว จึงฎีกาไม่ได้ จึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 772/2497นายหนิว วิสุทธิรัตน์โจทก์นางสร้อย บำเพ็ญผล ที่ 1 นายสัง วิสุทธิรัตน์ ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 248การที่ศาลสั่งไม่อนุญาตให้คู่ความอ้างพยานเพิ่มเติมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 วรรคสาม ก็ดีการที่ศาลไม่ไปดูที่พิพาทก็ดีเป็นเรื่องดุลพินิจของศาลการโต้แย้งดุลพินิจของศาลเป็นการโต้แย้งในข้อเท็จจริงโจทก์ฟ้องว่าโจทก์มีส่วนเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ 2487 ตำบลคมบาง อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี เนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ โดยโจทก์ซื้อจากนายเกตุ ได้ทำหนังสือสัญญาซื้อขายกันเองโดยมิได้แก้ทะเบียนหลังโฉนด และได้เข้าครอบครองเป็นเจ้าของมาเป็นเวลา 22 ปีแล้ว โฉนดและสัญญาปลวกกัดกินสูญหายไป จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ ฯลฯจำเลยต่อสู้ว่านายเกตุไม่เคยขายที่ให้โจทก์ศาลชั้นต้นเห็นว่าพยานจำเลยมีน้ำหนักดีกว่า พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าโจทก์นำสืบไม่สมฟ้อง จึงพิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้โจทก์จะฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ เพราะคดีมีทุนทรัพย์เพียง 2,000 บาท และเห็นว่าการที่โจทก์ขออ้างพยานเพิ่มเติมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 วรรค 3 ก็ดี การที่โจทก์ขอให้ศาลไปดูที่พิพาทเป็นเรื่องที่อยู่ในดุลพินิจของศาล ศาลจะอนุญาตก็ได้ไม่อนุญาตก็ได้การโต้แย้งในเรื่องดุลพินิจเป็นการโต้แย้งในข้อเท็จจริง เมื่อศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยมาตรงกันแล้ว จึงฎีกาไม่ได้ จึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย(ประศาสน์วินิจฉัย-มนูภันย์วิมลสาร-พิบูลย์ไอศวรรย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าโจทก์มีส่วนเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ 2487 ตำบลคมบาง อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี เนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ โดยโจทก์ซื้อจากนายเกตุ ได้ทำหนังสือสัญญาซื้อขายกันเองโดยมิได้แก้ทะเบียนหลังโฉนด และได้เข้าครอบครองเป็นเจ้าของมาเป็นเวลา 22 ปีแล้ว โฉนดและสัญญาปลวกกัดกินสูญหายไป จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ ฯลฯจำเลยต่อสู้ว่านายเกตุไม่เคยขายที่ให้โจทก์ศาลชั้นต้นเห็นว่าพยานจำเลยมีน้ำหนักดีกว่า พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าโจทก์นำสืบไม่สมฟ้อง จึงพิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้โจทก์จะฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ เพราะคดีมีทุนทรัพย์เพียง 2,000 บาท และเห็นว่าการที่โจทก์ขออ้างพยานเพิ่มเติมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 วรรค 3 ก็ดี การที่โจทก์ขอให้ศาลไปดูที่พิพาทเป็นเรื่องที่อยู่ในดุลพินิจของศาล ศาลจะอนุญาตก็ได้ไม่อนุญาตก็ได้การโต้แย้งในเรื่องดุลพินิจเป็นการโต้แย้งในข้อเท็จจริง เมื่อศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยมาตรงกันแล้ว จึงฎีกาไม่ได้ จึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 772/2497นายหนิว วิสุทธิรัตน์โจทก์นางสร้อย บำเพ็ญผล ที่ 1 นายสัง วิสุทธิรัตน์ ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 248การที่ศาลสั่งไม่อนุญาตให้คู่ความอ้างพยานเพิ่มเติมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 วรรคสาม ก็ดีการที่ศาลไม่ไปดูที่พิพาทก็ดีเป็นเรื่องดุลพินิจของศาลการโต้แย้งดุลพินิจของศาลเป็นการโต้แย้งในข้อเท็จจริงโจทก์ฟ้องว่าโจทก์มีส่วนเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ 2487 ตำบลคมบาง อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี เนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ โดยโจทก์ซื้อจากนายเกตุ ได้ทำหนังสือสัญญาซื้อขายกันเองโดยมิได้แก้ทะเบียนหลังโฉนด และได้เข้าครอบครองเป็นเจ้าของมาเป็นเวลา 22 ปีแล้ว โฉนดและสัญญาปลวกกัดกินสูญหายไป จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ ฯลฯจำเลยต่อสู้ว่านายเกตุไม่เคยขายที่ให้โจทก์ศาลชั้นต้นเห็นว่าพยานจำเลยมีน้ำหนักดีกว่า พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าโจทก์นำสืบไม่สมฟ้อง จึงพิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้โจทก์จะฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ เพราะคดีมีทุนทรัพย์เพียง 2,000 บาท และเห็นว่าการที่โจทก์ขออ้างพยานเพิ่มเติมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 วรรค 3 ก็ดี การที่โจทก์ขอให้ศาลไปดูที่พิพาทเป็นเรื่องที่อยู่ในดุลพินิจของศาล ศาลจะอนุญาตก็ได้ไม่อนุญาตก็ได้การโต้แย้งในเรื่องดุลพินิจเป็นการโต้แย้งในข้อเท็จจริง เมื่อศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยมาตรงกันแล้ว จึงฎีกาไม่ได้ จึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย(ประศาสน์วินิจฉัย-มนูภันย์วิมลสาร-พิบูลย์ไอศวรรย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ