คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3347/2529หลักกฎหมาย: ปัญหาว่า โจทก์ผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้จำเลยที่ 1 ทำให้ผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 3 หลุดพ้นจากความรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 700 แม้สัญญาค้ำประกันจะมีข้อความให้ถือว่าจำเลยที่ 3 รู้เห็นยินยอมด้วยในการผ่อนเวลาก็เป็นข้อสำคัญที่พิมพ์ไว้ล่วงหน้า ไม่ได้เป็นเจตนาอันแท้จริงของคู่กรณี จึงตกเป็นโมฆะตามมาตรา 113 และมาตรา 368 นั้น จำเลยที่ 3 มิได้ให้การต่อสู้ไว้จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย หนังสือสัญญาค้ำประกันมีข้อความว่า ผู้ค้ำประกันตกลงยินยอมชำระหนี้ทั้งต้นเงินและดอกเบี้ยรวมทั้งอุปกรณ์แห่งหนี้ทั้งสิ้นตามสินเชื่อดังกล่าวข้างต้นให้แก่ธนาคารเป็นจำนวนเงินไม่เกิน 100,000 บาท โดยยอมรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วมเป็นการค้ำประกันอย่างจำกัดจำนวนโดยเมื่อรวมต้นเงินดอกเบี้ยและอุปกรณ์แห่งหนี้เข้าด้วยกันแล้ว ผู้ค้ำประกันจะรับผิดไม่เกิน 100,000 บาท ข้อความที่ว่ายอมรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วม หมายถึงในจำนวนเงิน 100,000 บาท จะรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมหาใช่ขยายจำนวนเงินที่จะรับผิดออกไปจากข้อความตอนต้นไม่ อย่างไรก็ดีหนี้ดังกล่าวเป็นหนี้เงิน จำเลยที่ 3 ต้องชำระดอกเบี้ยแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีระหว่างผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 วรรคหนึ่งเมื่อไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ทวงถามจำเลยที่ 3 เมื่อใด จำเลยที่ 3 จึงต้องเสียดอกเบี้ยในกรณีผิดนัดแก่โจทก์นับแต่วันฟ้องเดิมฟ้องโจทก์เรียกหนี้เบิกเงินเกินบัญชีที่จำเลยที่ ๑ เป็นลูกหนี้และจำเลยที่ ๒ เป็นผู้ค้ำประกันจำนวนหนึ่งด้วย แต่ระหว่างพิจารณาโจทก์ขอถอนฟ้องจำเลยที่ ๒ และแก้ไขคำฟ้องลดจำนวนทุนทรัพย์ลง ศาลชั้นต้นอนุญาต จึงคงเหลือคดีระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๑ และที่ ๓ โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๐ และ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๒๔ จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นผู้เคยค้ากับโจทก์ได้นำเช็คธนาคารไทยพาณิชย์ จำกัด สาขานครปฐม รวม ๒ ฉบับ จำนวนเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ไปขายเพื่อแลกเงินสดจากโจทก์ มีจำเลยที่ ๓ เป็นผู้ค้ำประกัน โดยยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม ครั้นถึงกำหนด ธนาคารตามเช็คปฏิเสธการจ่ายเงิน จึงขอให้บังคับจำเลยที่ ๑ และที่ ๓ ร่วมกันชำระเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ ๑๙ ต่อปีตามสัญญา เป็นเงิน ๒,๘๐๕.๗๔ บาท รวมเป็นเงิน ๑๐๒,๘๐๕.๗๔ บาทแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ ๓ ให้การต่อสู้ว่า จำเลยที่ ๓ ไม่ได้ค้ำประกันหนี้จำเลยที่ ๑ ตามสัญญาขายลดเช็ค ถ้าค้ำประกันจะต้องระบุไว้ในสัญญาโดยชัดแจ้งและโจทก์จะต้องให้จำเลยที่ ๓ ยินยอมด้วย หนี้ที่จำเลยที่ ๓ เข้าค้ำประกัน จำเลยที่ ๑ ได้ชำระเสร็จสิ้นไปแล้ว หากจำเลยที่ ๓ จะต้องรับผิดก็จำกัดไม่เกินวงเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ตามสัญญาและโจทก์จะคิดดอกเบี้ยจากจำเลยที่ ๓ ในอัตราร้อยละ ๑๙ ต่อปีไม่ได้เพราะไม่ได้ระบุไว้ในสัญญาโดยชัดแจ้ง ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ และที่ ๓ ร่วมกันหรือแทนกันชำระเงิน ๑๐๐๐,๐๐๐ บาทแก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยจากต้นเงิน ๗๐,๐๐๐ บาท (ตามเช็คฉบับแรก) อัตราร้อยละ ๑๙ ต่อปี นับแต่วันที่ ๒๙ ธันวาคม ๒๕๒๔ (วันที่เช็คฉบับแรกถูกปฏิเสธการจ่ายเงิน) จนถึงวันที่ ๓ มกราคม ๒๕๒๕ และดอกเบี้ยอัตราเดียวกันจากเงินต้น ๑๐๐,๐๐๐ บาท นับจากวันที่ ๔ มกราคม ๒๕๒๕ (วันที่เช็คฉบับที่ ๒ ถูกปฏิเสธการจ่ายเงิน) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๓ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่า เมื่อวันที่ ๒๕ เมษายน ๒๕๒๔ จำเลยที่ ๓ ทำสัญญาค้ำประกันไว้ต่อธนาคารโจทก์สาขานครปฐมว่า ในการที่ธนาคารโจทก์ได้ปล่อยสินเชื่อให้แก่จำเลยที่ ๑ ไป หากจำเลยที่ ๑ ผิดสัญญาหรือเงื่อนไขแห่งสินเชื่อ จำเลยที่ ๓ ตกลงชำระหนี้ทั้งต้นเงินและดอกเบี้ยรวมทั้งอุปกรณ์แห่งหนี้ทั้งสิ้นให้แก่โจทก์เป็นจำนวนเงินไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท โดยรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วมกับจำเลยที่ ๑ ต่อมาวันที่ ๑๐ และ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๒๔ จำเลยที่ ๑ ได้นำเช็คจำนวนเงิน ๗๐,๐๐๐ บาท และ ๓๐,๐๐๐ บาท ตามลำดับ ไปขายแลกเงินสดจากธนาคารโจทก์สาขานครปฐม โดยตกลงว่าหากผิดนัดจำเลยที่ ๑ ยอมชดใช้เงินตามเช็คพร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ ๑๙ ต่อปี ครั้นเช็คถึงกำหนด โจทก์เรียกเก็บเงินไม่ได้ เพราะธนาคารผู้จ่ายปฏิเสธการจ่ายเงินเมื่อวันที่ ๒๘ ธันวาคม ๒๕๒๔ และ ๔ มกราคม ๒๕๒๕ ตามลำดับ จำเลยที่ ๑ ยังไม่ได้ชำระหนี้ขายลดเช็คนี้ แล้วศาลฎีกาวินิจฉัยในข้อกฎหมายดังนี้ จำเลยที่ ๓ ทำหนังสือสัญญาค้ำประกันไว้เมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๒ แต่สัญญาดังกล่าวไม่ได้มีระยะเวลาจำกัดความรับผิดของจำเลยที่ ๓ ไว้ ทั้งไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ ๓ แสดงความประสงค์ต่อโจทก์ขอเลิกการค้ำประกันเพื่อหนี้อันจำเลยที่ ๑ จะก่อขึ้นในอนาคตแต่อย่างใด สัญญาค้ำประกันที่จำเลยที่ ๓ ทำไว้ยังมีผล เมื่อจำเลยที่ ๑ นำเช็คมาขายลดให้แก่โจทก์เมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๔ แล้วผิดสัญญาและไม่ชำระหนี้จำเลยที่ ๓ ก็ต้องรับผิดชำระแทนตามสัญญาค้ำประกัน จำเลยที่ ๓ ฎีกาว่า โจทก์ผ่อนเวลาให้แก่จำเลยที่ ๑ ทำให้จำเลยที่ ๓ หลุดพ้นจากความรับผิด ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๗๐๐ แม้สัญญาค้ำประกันจะมีข้อความให้ถือว่าจำเลยที่ ๓ รู้เห็นยินยอมด้วยในการผ่อนเวลา ก็เป็นข้อสำคัญที่พิมพ์ไว้ล่วงหน้า ไม่ได้เป็นเจตนาอันแท้จริงของคู่กรณีจึงตกเป็นโมฆะตามมาตรา ๑๑๓ และมาตรา ๓๖๘ นั้น ปรากฏว่าปัญหาข้อนี้จำเลยที่ ๓ ไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ต้องห้ามฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย จำเลยที่ ๓ ฎีกาต่อไปว่า จำเลยที่ ๓ ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ ๑ โดยจำกัดวงเงินไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ศาลจะพิพากษาให้จำเลยที่ ๓ รับผิดรวมทั้งดอกเบี้ยด้วยเกินกว่าวงเงินดังกล่าวไม่ได้ นั้น หนังสือสัญญาค้ำประกันข้อ ๑ มีข้อความว่า ในการที่ธนาคารโจทก์ได้ปล่อยสินเชื่อให้แก่นางเจษรา แซ่จู จำเลยที่ ๑ ไปนั้น หากปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ ปฏิบัติผิดสัญญาหรือผิดเงื่อนไขแห่งสินเชื่อหรือก่อให้เกิดความเสียหายขึ้นไม่ว่าในกรณีใด ๆ อันเกี่ยวกับการที่ได้รับสินเชื่อนั้นไปจากธนาคาร ไม่ว่าจะโดยรวมทุกรายการหรือเพียงรายการหนึ่งรายการใด "ผู้ค้ำประกันตกลงยินยอมชำระหนี้ทั้งต้นเงินและดอกเบี้ยรวมทั้งอุปกรณ์แห่งหนี้ทั้งสิ้นตามสินเชื่อดังกล่าวข้างต้นให้แก่ธนาคารเป็นจำนวนเงินไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท (หนึ่งแสนบาทถ้วน) โดยยอมรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วมกับนางเจษรา แซ่จู ฯลฯ" ดังนี้เห็นว่า จำเลยที่ ๓ ค้ำประกันอย่างจำกัดจำนวน โดยเมื่อรวมต้นเงินดอกเบี้ยและอุปกรณ์อื่น ๆ แห่งหนี้เข้าด้วยกันแล้ว จำเลยที่ ๓ จะรับผิดไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ข้อความที่ว่ายอมรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วมกับจำเลยที่ ๑ หมายถึงในจำนวนเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท จะรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมหาใช่ขยายจำนวนเงินที่จะรับผิดออกไปจากข้อความตอนต้นไม่ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยที่ ๓ ทำสัญญายอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม ต้องร่วมรับผิดชำระเงินจำนวน ๑๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ ๑๙ ต่อปี นับแต่วันที่เช็คแต่ละฉบับขึ้นเงินไม่ได้จนกว่าจะชำระเสร็จ ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย อย่างไรก็ดี หนี้ดังกล่าวเป็นหนี้เงิน จำเลยที่ ๓ ต้องชำระดอกเบี้ยแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในระหว่างผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่และพาณิชย์ มาตรา ๒๒๔ วรรคหนึ่ง เมื่อไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ทวงถามจำเลยที่ ๓ เมื่อใด จำเลยที่ ๓ จึงต้องเสียดอกเบี้ยในกรณีผิดนัดนับแต่วันฟ้อง และเมื่อวินิจฉัยเช่นนี้แล้ว จึงไม่ต้องวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ ๓ ที่ว่า โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ ๑๙ ต่อปีจากจำเลยที่ ๓ อีกต่อไป พิพากษาแก้เป็นว่า ในส่วนที่เกี่ยวกับดอกเบี้ยให้จำเลยที่ ๓ ร่วมรับผิดชำระแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาให้เป็นพับ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3347/2529ธนาคารกรุงเทพ จำกัดโจทก์นางเจษรา แซ่จู กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 113, ม. 224, ม. 368, ม. 680, ม. 681, ม. 683, ม. 686, ม. 691, ม. 698, ม. 699, ม. 700 ป.วิ.พ. ม. 249ปัญหาว่า โจทก์ผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้จำเลยที่ 1 ทำให้ผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 3 หลุดพ้นจากความรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 700 แม้สัญญาค้ำประกันจะมีข้อความให้ถือว่าจำเลยที่ 3 รู้เห็นยินยอมด้วยในการผ่อนเวลาก็เป็นข้อสำคัญที่พิมพ์ไว้ล่วงหน้า ไม่ได้เป็นเจตนาอันแท้จริงของคู่กรณี จึงตกเป็นโมฆะตามมาตรา 113 และมาตรา 368 นั้น จำเลยที่ 3 มิได้ให้การต่อสู้ไว้จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย หนังสือสัญญาค้ำประกันมีข้อความว่า ผู้ค้ำประกันตกลงยินยอมชำระหนี้ทั้งต้นเงินและดอกเบี้ยรวมทั้งอุปกรณ์แห่งหนี้ทั้งสิ้นตามสินเชื่อดังกล่าวข้างต้นให้แก่ธนาคารเป็นจำนวนเงินไม่เกิน 100,000 บาท โดยยอมรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วมเป็นการค้ำประกันอย่างจำกัดจำนวนโดยเมื่อรวมต้นเงินดอกเบี้ยและอุปกรณ์แห่งหนี้เข้าด้วยกันแล้ว ผู้ค้ำประกันจะรับผิดไม่เกิน 100,000 บาท ข้อความที่ว่ายอมรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วม หมายถึงในจำนวนเงิน 100,000 บาท จะรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมหาใช่ขยายจำนวนเงินที่จะรับผิดออกไปจากข้อความตอนต้นไม่ อย่างไรก็ดีหนี้ดังกล่าวเป็นหนี้เงิน จำเลยที่ 3 ต้องชำระดอกเบี้ยแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีระหว่างผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 วรรคหนึ่งเมื่อไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ทวงถามจำเลยที่ 3 เมื่อใด จำเลยที่ 3 จึงต้องเสียดอกเบี้ยในกรณีผิดนัดแก่โจทก์นับแต่วันฟ้องเดิมฟ้องโจทก์เรียกหนี้เบิกเงินเกินบัญชีที่จำเลยที่ ๑ เป็นลูกหนี้และจำเลยที่ ๒ เป็นผู้ค้ำประกันจำนวนหนึ่งด้วย แต่ระหว่างพิจารณาโจทก์ขอถอนฟ้องจำเลยที่ ๒ และแก้ไขคำฟ้องลดจำนวนทุนทรัพย์ลง ศาลชั้นต้นอนุญาต จึงคงเหลือคดีระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๑ และที่ ๓ โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๐ และ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๒๔ จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นผู้เคยค้ากับโจทก์ได้นำเช็คธนาคารไทยพาณิชย์ จำกัด สาขานครปฐม รวม ๒ ฉบับ จำนวนเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ไปขายเพื่อแลกเงินสดจากโจทก์ มีจำเลยที่ ๓ เป็นผู้ค้ำประกัน โดยยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม ครั้นถึงกำหนด ธนาคารตามเช็คปฏิเสธการจ่ายเงิน จึงขอให้บังคับจำเลยที่ ๑ และที่ ๓ ร่วมกันชำระเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ ๑๙ ต่อปีตามสัญญา เป็นเงิน ๒,๘๐๕.๗๔ บาท รวมเป็นเงิน ๑๐๒,๘๐๕.๗๔ บาทแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ ๓ ให้การต่อสู้ว่า จำเลยที่ ๓ ไม่ได้ค้ำประกันหนี้จำเลยที่ ๑ ตามสัญญาขายลดเช็ค ถ้าค้ำประกันจะต้องระบุไว้ในสัญญาโดยชัดแจ้งและโจทก์จะต้องให้จำเลยที่ ๓ ยินยอมด้วย หนี้ที่จำเลยที่ ๓ เข้าค้ำประกัน จำเลยที่ ๑ ได้ชำระเสร็จสิ้นไปแล้ว หากจำเลยที่ ๓ จะต้องรับผิดก็จำกัดไม่เกินวงเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ตามสัญญาและโจทก์จะคิดดอกเบี้ยจากจำเลยที่ ๓ ในอัตราร้อยละ ๑๙ ต่อปีไม่ได้เพราะไม่ได้ระบุไว้ในสัญญาโดยชัดแจ้ง ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ และที่ ๓ ร่วมกันหรือแทนกันชำระเงิน ๑๐๐๐,๐๐๐ บาทแก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยจากต้นเงิน ๗๐,๐๐๐ บาท (ตามเช็คฉบับแรก) อัตราร้อยละ ๑๙ ต่อปี นับแต่วันที่ ๒๙ ธันวาคม ๒๕๒๔ (วันที่เช็คฉบับแรกถูกปฏิเสธการจ่ายเงิน) จนถึงวันที่ ๓ มกราคม ๒๕๒๕ และดอกเบี้ยอัตราเดียวกันจากเงินต้น ๑๐๐,๐๐๐ บาท นับจากวันที่ ๔ มกราคม ๒๕๒๕ (วันที่เช็คฉบับที่ ๒ ถูกปฏิเสธการจ่ายเงิน) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๓ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่า เมื่อวันที่ ๒๕ เมษายน ๒๕๒๔ จำเลยที่ ๓ ทำสัญญาค้ำประกันไว้ต่อธนาคารโจทก์สาขานครปฐมว่า ในการที่ธนาคารโจทก์ได้ปล่อยสินเชื่อให้แก่จำเลยที่ ๑ ไป หากจำเลยที่ ๑ ผิดสัญญาหรือเงื่อนไขแห่งสินเชื่อ จำเลยที่ ๓ ตกลงชำระหนี้ทั้งต้นเงินและดอกเบี้ยรวมทั้งอุปกรณ์แห่งหนี้ทั้งสิ้นให้แก่โจทก์เป็นจำนวนเงินไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท โดยรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วมกับจำเลยที่ ๑ ต่อมาวันที่ ๑๐ และ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๒๔ จำเลยที่ ๑ ได้นำเช็คจำนวนเงิน ๗๐,๐๐๐ บาท และ ๓๐,๐๐๐ บาท ตามลำดับ ไปขายแลกเงินสดจากธนาคารโจทก์สาขานครปฐม โดยตกลงว่าหากผิดนัดจำเลยที่ ๑ ยอมชดใช้เงินตามเช็คพร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ ๑๙ ต่อปี ครั้นเช็คถึงกำหนด โจทก์เรียกเก็บเงินไม่ได้ เพราะธนาคารผู้จ่ายปฏิเสธการจ่ายเงินเมื่อวันที่ ๒๘ ธันวาคม ๒๕๒๔ และ ๔ มกราคม ๒๕๒๕ ตามลำดับ จำเลยที่ ๑ ยังไม่ได้ชำระหนี้ขายลดเช็คนี้ แล้วศาลฎีกาวินิจฉัยในข้อกฎหมายดังนี้ จำเลยที่ ๓ ทำหนังสือสัญญาค้ำประกันไว้เมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๒ แต่สัญญาดังกล่าวไม่ได้มีระยะเวลาจำกัดความรับผิดของจำเลยที่ ๓ ไว้ ทั้งไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ ๓ แสดงความประสงค์ต่อโจทก์ขอเลิกการค้ำประกันเพื่อหนี้อันจำเลยที่ ๑ จะก่อขึ้นในอนาคตแต่อย่างใด สัญญาค้ำประกันที่จำเลยที่ ๓ ทำไว้ยังมีผล เมื่อจำเลยที่ ๑ นำเช็คมาขายลดให้แก่โจทก์เมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๔ แล้วผิดสัญญาและไม่ชำระหนี้จำเลยที่ ๓ ก็ต้องรับผิดชำระแทนตามสัญญาค้ำประกัน จำเลยที่ ๓ ฎีกาว่า โจทก์ผ่อนเวลาให้แก่จำเลยที่ ๑ ทำให้จำเลยที่ ๓ หลุดพ้นจากความรับผิด ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๗๐๐ แม้สัญญาค้ำประกันจะมีข้อความให้ถือว่าจำเลยที่ ๓ รู้เห็นยินยอมด้วยในการผ่อนเวลา ก็เป็นข้อสำคัญที่พิมพ์ไว้ล่วงหน้า ไม่ได้เป็นเจตนาอันแท้จริงของคู่กรณีจึงตกเป็นโมฆะตามมาตรา ๑๑๓ และมาตรา ๓๖๘ นั้น ปรากฏว่าปัญหาข้อนี้จำเลยที่ ๓ ไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ต้องห้ามฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย จำเลยที่ ๓ ฎีกาต่อไปว่า จำเลยที่ ๓ ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ ๑ โดยจำกัดวงเงินไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ศาลจะพิพากษาให้จำเลยที่ ๓ รับผิดรวมทั้งดอกเบี้ยด้วยเกินกว่าวงเงินดังกล่าวไม่ได้ นั้น หนังสือสัญญาค้ำประกันข้อ ๑ มีข้อความว่า ในการที่ธนาคารโจทก์ได้ปล่อยสินเชื่อให้แก่นางเจษรา แซ่จู จำเลยที่ ๑ ไปนั้น หากปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ ปฏิบัติผิดสัญญาหรือผิดเงื่อนไขแห่งสินเชื่อหรือก่อให้เกิดความเสียหายขึ้นไม่ว่าในกรณีใด ๆ อันเกี่ยวกับการที่ได้รับสินเชื่อนั้นไปจากธนาคาร ไม่ว่าจะโดยรวมทุกรายการหรือเพียงรายการหนึ่งรายการใด "ผู้ค้ำประกันตกลงยินยอมชำระหนี้ทั้งต้นเงินและดอกเบี้ยรวมทั้งอุปกรณ์แห่งหนี้ทั้งสิ้นตามสินเชื่อดังกล่าวข้างต้นให้แก่ธนาคารเป็นจำนวนเงินไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท (หนึ่งแสนบาทถ้วน) โดยยอมรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วมกับนางเจษรา แซ่จู ฯลฯ" ดังนี้เห็นว่า จำเลยที่ ๓ ค้ำประกันอย่างจำกัดจำนวน โดยเมื่อรวมต้นเงินดอกเบี้ยและอุปกรณ์อื่น ๆ แห่งหนี้เข้าด้วยกันแล้ว จำเลยที่ ๓ จะรับผิดไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ข้อความที่ว่ายอมรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วมกับจำเลยที่ ๑ หมายถึงในจำนวนเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท จะรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมหาใช่ขยายจำนวนเงินที่จะรับผิดออกไปจากข้อความตอนต้นไม่ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยที่ ๓ ทำสัญญายอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม ต้องร่วมรับผิดชำระเงินจำนวน ๑๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ ๑๙ ต่อปี นับแต่วันที่เช็คแต่ละฉบับขึ้นเงินไม่ได้จนกว่าจะชำระเสร็จ ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย อย่างไรก็ดี หนี้ดังกล่าวเป็นหนี้เงิน จำเลยที่ ๓ ต้องชำระดอกเบี้ยแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในระหว่างผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่และพาณิชย์ มาตรา ๒๒๔ วรรคหนึ่ง เมื่อไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ทวงถามจำเลยที่ ๓ เมื่อใด จำเลยที่ ๓ จึงต้องเสียดอกเบี้ยในกรณีผิดนัดนับแต่วันฟ้อง และเมื่อวินิจฉัยเช่นนี้แล้ว จึงไม่ต้องวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ ๓ ที่ว่า โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ ๑๙ ต่อปีจากจำเลยที่ ๓ อีกต่อไป พิพากษาแก้เป็นว่า ในส่วนที่เกี่ยวกับดอกเบี้ยให้จำเลยที่ ๓ ร่วมรับผิดชำระแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาให้เป็นพับ(สมบูรณ์ บุญภินนท์-สุพจน์ นาถะพินธุ-เพียร สุมิระ)ศาลจังหวัดนครปฐม - นายอาทิตย์ นุ่นทิพย์ศาลอุทธรณ์ - นายถาวร ตันตราภรณ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: เดิมฟ้องโจทก์เรียกหนี้เบิกเงินเกินบัญชีที่จำเลยที่ ๑ เป็นลูกหนี้และจำเลยที่ ๒ เป็นผู้ค้ำประกันจำนวนหนึ่งด้วย แต่ระหว่างพิจารณาโจทก์ขอถอนฟ้องจำเลยที่ ๒ และแก้ไขคำฟ้องลดจำนวนทุนทรัพย์ลง ศาลชั้นต้นอนุญาต จึงคงเหลือคดีระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๑ และที่ ๓ โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๐ และ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๒๔ จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นผู้เคยค้ากับโจทก์ได้นำเช็คธนาคารไทยพาณิชย์ จำกัด สาขานครปฐม รวม ๒ ฉบับ จำนวนเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ไปขายเพื่อแลกเงินสดจากโจทก์ มีจำเลยที่ ๓ เป็นผู้ค้ำประกัน โดยยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม ครั้นถึงกำหนด ธนาคารตามเช็คปฏิเสธการจ่ายเงิน จึงขอให้บังคับจำเลยที่ ๑ และที่ ๓ ร่วมกันชำระเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ ๑๙ ต่อปีตามสัญญา เป็นเงิน ๒,๘๐๕.๗๔ บาท รวมเป็นเงิน ๑๐๒,๘๐๕.๗๔ บาทแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ ๓ ให้การต่อสู้ว่า จำเลยที่ ๓ ไม่ได้ค้ำประกันหนี้จำเลยที่ ๑ ตามสัญญาขายลดเช็ค ถ้าค้ำประกันจะต้องระบุไว้ในสัญญาโดยชัดแจ้งและโจทก์จะต้องให้จำเลยที่ ๓ ยินยอมด้วย หนี้ที่จำเลยที่ ๓ เข้าค้ำประกัน จำเลยที่ ๑ ได้ชำระเสร็จสิ้นไปแล้ว หากจำเลยที่ ๓ จะต้องรับผิดก็จำกัดไม่เกินวงเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ตามสัญญาและโจทก์จะคิดดอกเบี้ยจากจำเลยที่ ๓ ในอัตราร้อยละ ๑๙ ต่อปีไม่ได้เพราะไม่ได้ระบุไว้ในสัญญาโดยชัดแจ้ง ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ และที่ ๓ ร่วมกันหรือแทนกันชำระเงิน ๑๐๐๐,๐๐๐ บาทแก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยจากต้นเงิน ๗๐,๐๐๐ บาท (ตามเช็คฉบับแรก) อัตราร้อยละ ๑๙ ต่อปี นับแต่วันที่ ๒๙ ธันวาคม ๒๕๒๔ (วันที่เช็คฉบับแรกถูกปฏิเสธการจ่ายเงิน) จนถึงวันที่ ๓ มกราคม ๒๕๒๕ และดอกเบี้ยอัตราเดียวกันจากเงินต้น ๑๐๐,๐๐๐ บาท นับจากวันที่ ๔ มกราคม ๒๕๒๕ (วันที่เช็คฉบับที่ ๒ ถูกปฏิเสธการจ่ายเงิน) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๓ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่า เมื่อวันที่ ๒๕ เมษายน ๒๕๒๔ จำเลยที่ ๓ ทำสัญญาค้ำประกันไว้ต่อธนาคารโจทก์สาขานครปฐมว่า ในการที่ธนาคารโจทก์ได้ปล่อยสินเชื่อให้แก่จำเลยที่ ๑ ไป หากจำเลยที่ ๑ ผิดสัญญาหรือเงื่อนไขแห่งสินเชื่อ จำเลยที่ ๓ ตกลงชำระหนี้ทั้งต้นเงินและดอกเบี้ยรวมทั้งอุปกรณ์แห่งหนี้ทั้งสิ้นให้แก่โจทก์เป็นจำนวนเงินไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท โดยรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วมกับจำเลยที่ ๑ ต่อมาวันที่ ๑๐ และ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๒๔ จำเลยที่ ๑ ได้นำเช็คจำนวนเงิน ๗๐,๐๐๐ บาท และ ๓๐,๐๐๐ บาท ตามลำดับ ไปขายแลกเงินสดจากธนาคารโจทก์สาขานครปฐม โดยตกลงว่าหากผิดนัดจำเลยที่ ๑ ยอมชดใช้เงินตามเช็คพร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ ๑๙ ต่อปี ครั้นเช็คถึงกำหนด โจทก์เรียกเก็บเงินไม่ได้ เพราะธนาคารผู้จ่ายปฏิเสธการจ่ายเงินเมื่อวันที่ ๒๘ ธันวาคม ๒๕๒๔ และ ๔ มกราคม ๒๕๒๕ ตามลำดับ จำเลยที่ ๑ ยังไม่ได้ชำระหนี้ขายลดเช็คนี้ แล้วศาลฎีกาวินิจฉัยในข้อกฎหมายดังนี้ จำเลยที่ ๓ ทำหนังสือสัญญาค้ำประกันไว้เมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๒ แต่สัญญาดังกล่าวไม่ได้มีระยะเวลาจำกัดความรับผิดของจำเลยที่ ๓ ไว้ ทั้งไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ ๓ แสดงความประสงค์ต่อโจทก์ขอเลิกการค้ำประกันเพื่อหนี้อันจำเลยที่ ๑ จะก่อขึ้นในอนาคตแต่อย่างใด สัญญาค้ำประกันที่จำเลยที่ ๓ ทำไว้ยังมีผล เมื่อจำเลยที่ ๑ นำเช็คมาขายลดให้แก่โจทก์เมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๔ แล้วผิดสัญญาและไม่ชำระหนี้จำเลยที่ ๓ ก็ต้องรับผิดชำระแทนตามสัญญาค้ำประกัน จำเลยที่ ๓ ฎีกาว่า โจทก์ผ่อนเวลาให้แก่จำเลยที่ ๑ ทำให้จำเลยที่ ๓ หลุดพ้นจากความรับผิด ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๗๐๐ แม้สัญญาค้ำประกันจะมีข้อความให้ถือว่าจำเลยที่ ๓ รู้เห็นยินยอมด้วยในการผ่อนเวลา ก็เป็นข้อสำคัญที่พิมพ์ไว้ล่วงหน้า ไม่ได้เป็นเจตนาอันแท้จริงของคู่กรณีจึงตกเป็นโมฆะตามมาตรา ๑๑๓ และมาตรา ๓๖๘ นั้น ปรากฏว่าปัญหาข้อนี้จำเลยที่ ๓ ไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ต้องห้ามฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย จำเลยที่ ๓ ฎีกาต่อไปว่า จำเลยที่ ๓ ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ ๑ โดยจำกัดวงเงินไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ศาลจะพิพากษาให้จำเลยที่ ๓ รับผิดรวมทั้งดอกเบี้ยด้วยเกินกว่าวงเงินดังกล่าวไม่ได้ นั้น หนังสือสัญญาค้ำประกันข้อ ๑ มีข้อความว่า ในการที่ธนาคารโจทก์ได้ปล่อยสินเชื่อให้แก่นางเจษรา แซ่จู จำเลยที่ ๑ ไปนั้น หากปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ ปฏิบัติผิดสัญญาหรือผิดเงื่อนไขแห่งสินเชื่อหรือก่อให้เกิดความเสียหายขึ้นไม่ว่าในกรณีใด ๆ อันเกี่ยวกับการที่ได้รับสินเชื่อนั้นไปจากธนาคาร ไม่ว่าจะโดยรวมทุกรายการหรือเพียงรายการหนึ่งรายการใด "ผู้ค้ำประกันตกลงยินยอมชำระหนี้ทั้งต้นเงินและดอกเบี้ยรวมทั้งอุปกรณ์แห่งหนี้ทั้งสิ้นตามสินเชื่อดังกล่าวข้างต้นให้แก่ธนาคารเป็นจำนวนเงินไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท (หนึ่งแสนบาทถ้วน) โดยยอมรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วมกับนางเจษรา แซ่จู ฯลฯ" ดังนี้เห็นว่า จำเลยที่ ๓ ค้ำประกันอย่างจำกัดจำนวน โดยเมื่อรวมต้นเงินดอกเบี้ยและอุปกรณ์อื่น ๆ แห่งหนี้เข้าด้วยกันแล้ว จำเลยที่ ๓ จะรับผิดไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ข้อความที่ว่ายอมรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วมกับจำเลยที่ ๑ หมายถึงในจำนวนเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท จะรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมหาใช่ขยายจำนวนเงินที่จะรับผิดออกไปจากข้อความตอนต้นไม่ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยที่ ๓ ทำสัญญายอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม ต้องร่วมรับผิดชำระเงินจำนวน ๑๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ ๑๙ ต่อปี นับแต่วันที่เช็คแต่ละฉบับขึ้นเงินไม่ได้จนกว่าจะชำระเสร็จ ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย อย่างไรก็ดี หนี้ดังกล่าวเป็นหนี้เงิน จำเลยที่ ๓ ต้องชำระดอกเบี้ยแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในระหว่างผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่และพาณิชย์ มาตรา ๒๒๔ วรรคหนึ่ง เมื่อไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ทวงถามจำเลยที่ ๓ เมื่อใด จำเลยที่ ๓ จึงต้องเสียดอกเบี้ยในกรณีผิดนัดนับแต่วันฟ้อง และเมื่อวินิจฉัยเช่นนี้แล้ว จึงไม่ต้องวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ ๓ ที่ว่า โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ ๑๙ ต่อปีจากจำเลยที่ ๓ อีกต่อไป พิพากษาแก้เป็นว่า ในส่วนที่เกี่ยวกับดอกเบี้ยให้จำเลยที่ ๓ ร่วมรับผิดชำระแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาให้เป็นพับ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3347/2529ธนาคารกรุงเทพ จำกัดโจทก์นางเจษรา แซ่จู กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 113, ม. 224, ม. 368, ม. 680, ม. 681, ม. 683, ม. 686, ม. 691, ม. 698, ม. 699, ม. 700 ป.วิ.พ. ม. 249ปัญหาว่า โจทก์ผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้จำเลยที่ 1 ทำให้ผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 3 หลุดพ้นจากความรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 700 แม้สัญญาค้ำประกันจะมีข้อความให้ถือว่าจำเลยที่ 3 รู้เห็นยินยอมด้วยในการผ่อนเวลาก็เป็นข้อสำคัญที่พิมพ์ไว้ล่วงหน้า ไม่ได้เป็นเจตนาอันแท้จริงของคู่กรณี จึงตกเป็นโมฆะตามมาตรา 113 และมาตรา 368 นั้น จำเลยที่ 3 มิได้ให้การต่อสู้ไว้จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย หนังสือสัญญาค้ำประกันมีข้อความว่า ผู้ค้ำประกันตกลงยินยอมชำระหนี้ทั้งต้นเงินและดอกเบี้ยรวมทั้งอุปกรณ์แห่งหนี้ทั้งสิ้นตามสินเชื่อดังกล่าวข้างต้นให้แก่ธนาคารเป็นจำนวนเงินไม่เกิน 100,000 บาท โดยยอมรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วมเป็นการค้ำประกันอย่างจำกัดจำนวนโดยเมื่อรวมต้นเงินดอกเบี้ยและอุปกรณ์แห่งหนี้เข้าด้วยกันแล้ว ผู้ค้ำประกันจะรับผิดไม่เกิน 100,000 บาท ข้อความที่ว่ายอมรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วม หมายถึงในจำนวนเงิน 100,000 บาท จะรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมหาใช่ขยายจำนวนเงินที่จะรับผิดออกไปจากข้อความตอนต้นไม่ อย่างไรก็ดีหนี้ดังกล่าวเป็นหนี้เงิน จำเลยที่ 3 ต้องชำระดอกเบี้ยแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีระหว่างผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 วรรคหนึ่งเมื่อไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ทวงถามจำเลยที่ 3 เมื่อใด จำเลยที่ 3 จึงต้องเสียดอกเบี้ยในกรณีผิดนัดแก่โจทก์นับแต่วันฟ้องเดิมฟ้องโจทก์เรียกหนี้เบิกเงินเกินบัญชีที่จำเลยที่ ๑ เป็นลูกหนี้และจำเลยที่ ๒ เป็นผู้ค้ำประกันจำนวนหนึ่งด้วย แต่ระหว่างพิจารณาโจทก์ขอถอนฟ้องจำเลยที่ ๒ และแก้ไขคำฟ้องลดจำนวนทุนทรัพย์ลง ศาลชั้นต้นอนุญาต จึงคงเหลือคดีระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๑ และที่ ๓ โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๐ และ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๒๔ จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นผู้เคยค้ากับโจทก์ได้นำเช็คธนาคารไทยพาณิชย์ จำกัด สาขานครปฐม รวม ๒ ฉบับ จำนวนเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ไปขายเพื่อแลกเงินสดจากโจทก์ มีจำเลยที่ ๓ เป็นผู้ค้ำประกัน โดยยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม ครั้นถึงกำหนด ธนาคารตามเช็คปฏิเสธการจ่ายเงิน จึงขอให้บังคับจำเลยที่ ๑ และที่ ๓ ร่วมกันชำระเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ ๑๙ ต่อปีตามสัญญา เป็นเงิน ๒,๘๐๕.๗๔ บาท รวมเป็นเงิน ๑๐๒,๘๐๕.๗๔ บาทแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ ๓ ให้การต่อสู้ว่า จำเลยที่ ๓ ไม่ได้ค้ำประกันหนี้จำเลยที่ ๑ ตามสัญญาขายลดเช็ค ถ้าค้ำประกันจะต้องระบุไว้ในสัญญาโดยชัดแจ้งและโจทก์จะต้องให้จำเลยที่ ๓ ยินยอมด้วย หนี้ที่จำเลยที่ ๓ เข้าค้ำประกัน จำเลยที่ ๑ ได้ชำระเสร็จสิ้นไปแล้ว หากจำเลยที่ ๓ จะต้องรับผิดก็จำกัดไม่เกินวงเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ตามสัญญาและโจทก์จะคิดดอกเบี้ยจากจำเลยที่ ๓ ในอัตราร้อยละ ๑๙ ต่อปีไม่ได้เพราะไม่ได้ระบุไว้ในสัญญาโดยชัดแจ้ง ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ และที่ ๓ ร่วมกันหรือแทนกันชำระเงิน ๑๐๐๐,๐๐๐ บาทแก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยจากต้นเงิน ๗๐,๐๐๐ บาท (ตามเช็คฉบับแรก) อัตราร้อยละ ๑๙ ต่อปี นับแต่วันที่ ๒๙ ธันวาคม ๒๕๒๔ (วันที่เช็คฉบับแรกถูกปฏิเสธการจ่ายเงิน) จนถึงวันที่ ๓ มกราคม ๒๕๒๕ และดอกเบี้ยอัตราเดียวกันจากเงินต้น ๑๐๐,๐๐๐ บาท นับจากวันที่ ๔ มกราคม ๒๕๒๕ (วันที่เช็คฉบับที่ ๒ ถูกปฏิเสธการจ่ายเงิน) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๓ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่า เมื่อวันที่ ๒๕ เมษายน ๒๕๒๔ จำเลยที่ ๓ ทำสัญญาค้ำประกันไว้ต่อธนาคารโจทก์สาขานครปฐมว่า ในการที่ธนาคารโจทก์ได้ปล่อยสินเชื่อให้แก่จำเลยที่ ๑ ไป หากจำเลยที่ ๑ ผิดสัญญาหรือเงื่อนไขแห่งสินเชื่อ จำเลยที่ ๓ ตกลงชำระหนี้ทั้งต้นเงินและดอกเบี้ยรวมทั้งอุปกรณ์แห่งหนี้ทั้งสิ้นให้แก่โจทก์เป็นจำนวนเงินไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท โดยรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วมกับจำเลยที่ ๑ ต่อมาวันที่ ๑๐ และ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๒๔ จำเลยที่ ๑ ได้นำเช็คจำนวนเงิน ๗๐,๐๐๐ บาท และ ๓๐,๐๐๐ บาท ตามลำดับ ไปขายแลกเงินสดจากธนาคารโจทก์สาขานครปฐม โดยตกลงว่าหากผิดนัดจำเลยที่ ๑ ยอมชดใช้เงินตามเช็คพร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ ๑๙ ต่อปี ครั้นเช็คถึงกำหนด โจทก์เรียกเก็บเงินไม่ได้ เพราะธนาคารผู้จ่ายปฏิเสธการจ่ายเงินเมื่อวันที่ ๒๘ ธันวาคม ๒๕๒๔ และ ๔ มกราคม ๒๕๒๕ ตามลำดับ จำเลยที่ ๑ ยังไม่ได้ชำระหนี้ขายลดเช็คนี้ แล้วศาลฎีกาวินิจฉัยในข้อกฎหมายดังนี้ จำเลยที่ ๓ ทำหนังสือสัญญาค้ำประกันไว้เมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๒ แต่สัญญาดังกล่าวไม่ได้มีระยะเวลาจำกัดความรับผิดของจำเลยที่ ๓ ไว้ ทั้งไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ ๓ แสดงความประสงค์ต่อโจทก์ขอเลิกการค้ำประกันเพื่อหนี้อันจำเลยที่ ๑ จะก่อขึ้นในอนาคตแต่อย่างใด สัญญาค้ำประกันที่จำเลยที่ ๓ ทำไว้ยังมีผล เมื่อจำเลยที่ ๑ นำเช็คมาขายลดให้แก่โจทก์เมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๔ แล้วผิดสัญญาและไม่ชำระหนี้จำเลยที่ ๓ ก็ต้องรับผิดชำระแทนตามสัญญาค้ำประกัน จำเลยที่ ๓ ฎีกาว่า โจทก์ผ่อนเวลาให้แก่จำเลยที่ ๑ ทำให้จำเลยที่ ๓ หลุดพ้นจากความรับผิด ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๗๐๐ แม้สัญญาค้ำประกันจะมีข้อความให้ถือว่าจำเลยที่ ๓ รู้เห็นยินยอมด้วยในการผ่อนเวลา ก็เป็นข้อสำคัญที่พิมพ์ไว้ล่วงหน้า ไม่ได้เป็นเจตนาอันแท้จริงของคู่กรณีจึงตกเป็นโมฆะตามมาตรา ๑๑๓ และมาตรา ๓๖๘ นั้น ปรากฏว่าปัญหาข้อนี้จำเลยที่ ๓ ไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ต้องห้ามฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย จำเลยที่ ๓ ฎีกาต่อไปว่า จำเลยที่ ๓ ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ ๑ โดยจำกัดวงเงินไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ศาลจะพิพากษาให้จำเลยที่ ๓ รับผิดรวมทั้งดอกเบี้ยด้วยเกินกว่าวงเงินดังกล่าวไม่ได้ นั้น หนังสือสัญญาค้ำประกันข้อ ๑ มีข้อความว่า ในการที่ธนาคารโจทก์ได้ปล่อยสินเชื่อให้แก่นางเจษรา แซ่จู จำเลยที่ ๑ ไปนั้น หากปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ ปฏิบัติผิดสัญญาหรือผิดเงื่อนไขแห่งสินเชื่อหรือก่อให้เกิดความเสียหายขึ้นไม่ว่าในกรณีใด ๆ อันเกี่ยวกับการที่ได้รับสินเชื่อนั้นไปจากธนาคาร ไม่ว่าจะโดยรวมทุกรายการหรือเพียงรายการหนึ่งรายการใด "ผู้ค้ำประกันตกลงยินยอมชำระหนี้ทั้งต้นเงินและดอกเบี้ยรวมทั้งอุปกรณ์แห่งหนี้ทั้งสิ้นตามสินเชื่อดังกล่าวข้างต้นให้แก่ธนาคารเป็นจำนวนเงินไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท (หนึ่งแสนบาทถ้วน) โดยยอมรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วมกับนางเจษรา แซ่จู ฯลฯ" ดังนี้เห็นว่า จำเลยที่ ๓ ค้ำประกันอย่างจำกัดจำนวน โดยเมื่อรวมต้นเงินดอกเบี้ยและอุปกรณ์อื่น ๆ แห่งหนี้เข้าด้วยกันแล้ว จำเลยที่ ๓ จะรับผิดไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ข้อความที่ว่ายอมรับผิดเป็นลูกหนี้ร่วมกับจำเลยที่ ๑ หมายถึงในจำนวนเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท จะรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมหาใช่ขยายจำนวนเงินที่จะรับผิดออกไปจากข้อความตอนต้นไม่ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยที่ ๓ ทำสัญญายอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม ต้องร่วมรับผิดชำระเงินจำนวน ๑๐๐,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ ๑๙ ต่อปี นับแต่วันที่เช็คแต่ละฉบับขึ้นเงินไม่ได้จนกว่าจะชำระเสร็จ ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย อย่างไรก็ดี หนี้ดังกล่าวเป็นหนี้เงิน จำเลยที่ ๓ ต้องชำระดอกเบี้ยแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในระหว่างผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่และพาณิชย์ มาตรา ๒๒๔ วรรคหนึ่ง เมื่อไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ทวงถามจำเลยที่ ๓ เมื่อใด จำเลยที่ ๓ จึงต้องเสียดอกเบี้ยในกรณีผิดนัดนับแต่วันฟ้อง และเมื่อวินิจฉัยเช่นนี้แล้ว จึงไม่ต้องวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ ๓ ที่ว่า โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ ๑๙ ต่อปีจากจำเลยที่ ๓ อีกต่อไป พิพากษาแก้เป็นว่า ในส่วนที่เกี่ยวกับดอกเบี้ยให้จำเลยที่ ๓ ร่วมรับผิดชำระแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาให้เป็นพับ(สมบูรณ์ บุญภินนท์-สุพจน์ นาถะพินธุ-เพียร สุมิระ)ศาลจังหวัดนครปฐม - นายอาทิตย์ นุ่นทิพย์ศาลอุทธรณ์ - นายถาวร ตันตราภรณ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ