คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 527/2530หลักกฎหมาย: จำเลยเป็นเยาวชนถูกจับกุมในคดีอื่น ภายหลังพนักงานสอบสวนจึงแจ้งข้อหาในคดีนี้ให้จำเลยทราบ โดยจำเลยถูกควบคุมตัวระหว่างสอบสวนในคดีอื่นมาโดยตลอด ดังนี้ การคำนวณระยะเวลาในการให้พนักงานสอบสวนส่งสำนวนไปยังพนักงานอัยการเพื่อยื่นฟ้องต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนภายใน 30 วัน มิฉะนั้นต้องขอผัดฟ้องต่อศาลในคดีนี้จึงยังไม่เริ่มต้นนับ.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดฐานลักรถจักรยานยนต์ หรือมิฉะนั้นก็รับรถจักรยานยนต์ ซึ่งเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำผิดฐานลักทรัพย์ โดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นของโจร เจ้าพนักงานจับจำเลยได้ในคดีอื่น ภายหลังแจ้งข้อหาคดีนี้ให้ทราบจำเลยเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 34/2529 ของศาลชั้นต้น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334, 335, 357 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525 มาตรา 11 ให้นับโทษจำเลยต่อกับโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 34/2529 ของศาลชั้นต้นศาลชั้นต้นตรวจคำฟ้องแล้วเห็นว่า โจทก์ยื่นฟ้องจำเลยเกิน30 วันนับแต่วันจับกุมโดยมิได้ขอผัดฟ้อง อันเป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 มาตรา 24 ทวิจึงมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยโดยมติที่ประชุมใหญ่ว่า "โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยมิได้ถูกจับกุมในคดีนี้ แต่ถูกเจ้าพนักงานจับกุมในคดีอื่นหลังจากนั้นพนักงานสอบสวนจึงแจ้งข้อหาให้จำเลยทราบ ระหว่างสอบสวนจำเลยถูกควบคุมตัวในคดีอื่น ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ การนับระยะเวลาตามมาตรา 24 ทวิ แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชนพ.ศ. 2494 จึงยังไม่เกิดขึ้น การฟ้องคดีนี้จึงไม่อยู่ในบังคับของมาตรา 24 ทวิ และมาตรา 24 จัตวา แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 ที่ศาลล่างทั้งสองไม่ประทับฟ้องโจทก์นั้น ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา"พิพากษายกคำสั่งของศาลชั้นต้นและพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลชั้นต้นประทับฟ้องโจทก์ไว้พิจารณาต่อไป. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 527/2530พนักงานอัยการ ประจำศาล คดี เด็ก และ เยาวชนโจทก์จังหวัด เชียงใหม่โจทก์เด็ก ชาย จีระเดช ปาวิ นจำเลย พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ.2494 ม. 24 ทวิ, ม. 24 จัตวาจำเลยเป็นเยาวชนถูกจับกุมในคดีอื่น ภายหลังพนักงานสอบสวนจึงแจ้งข้อหาในคดีนี้ให้จำเลยทราบ โดยจำเลยถูกควบคุมตัวระหว่างสอบสวนในคดีอื่นมาโดยตลอด ดังนี้ การคำนวณระยะเวลาในการให้พนักงานสอบสวนส่งสำนวนไปยังพนักงานอัยการเพื่อยื่นฟ้องต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนภายใน 30 วัน มิฉะนั้นต้องขอผัดฟ้องต่อศาลในคดีนี้จึงยังไม่เริ่มต้นนับ.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดฐานลักรถจักรยานยนต์ หรือมิฉะนั้นก็รับรถจักรยานยนต์ ซึ่งเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำผิดฐานลักทรัพย์ โดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นของโจร เจ้าพนักงานจับจำเลยได้ในคดีอื่น ภายหลังแจ้งข้อหาคดีนี้ให้ทราบจำเลยเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 34/2529 ของศาลชั้นต้น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334, 335, 357 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525 มาตรา 11 ให้นับโทษจำเลยต่อกับโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 34/2529 ของศาลชั้นต้นศาลชั้นต้นตรวจคำฟ้องแล้วเห็นว่า โจทก์ยื่นฟ้องจำเลยเกิน30 วันนับแต่วันจับกุมโดยมิได้ขอผัดฟ้อง อันเป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 มาตรา 24 ทวิจึงมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยโดยมติที่ประชุมใหญ่ว่า "โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยมิได้ถูกจับกุมในคดีนี้ แต่ถูกเจ้าพนักงานจับกุมในคดีอื่นหลังจากนั้นพนักงานสอบสวนจึงแจ้งข้อหาให้จำเลยทราบ ระหว่างสอบสวนจำเลยถูกควบคุมตัวในคดีอื่น ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ การนับระยะเวลาตามมาตรา 24 ทวิ แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชนพ.ศ. 2494 จึงยังไม่เกิดขึ้น การฟ้องคดีนี้จึงไม่อยู่ในบังคับของมาตรา 24 ทวิ และมาตรา 24 จัตวา แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 ที่ศาลล่างทั้งสองไม่ประทับฟ้องโจทก์นั้น ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา"พิพากษายกคำสั่งของศาลชั้นต้นและพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลชั้นต้นประทับฟ้องโจทก์ไว้พิจารณาต่อไป.(ยรรยง อิทธิพงษ์-อภินย์ ปุษปาคม-ไพจิตร วิเศษโกสิน)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการฟ้องคดีอาญาที่เด็กหรือเยาวชนเป็นจำเลยต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกฎหมายได้กำหนดวิธีการไว้คล้าย ๆ กับการฟ้องคดีอาญาจำเลยต่อศาลแขวง กล่าวคือ กฎหมายจะกำหนดระยะเวลาในการฟ้องไว้ด้วย โดยถือเอาวันที่จำเลยถูกจับเป็นจุดเริ่มต้นของการนับระยะเวลาในการฟ้อง ทั้งนี้ โดยไม่คำนึงว่าเมื่อจำเลยถูกจับมาแล้วจะควบคุมตัวจำเลยไว้หรือปล่อยชั่วคราวจำเลยไปในระหว่างการสอบสวนซึ่งแตกต่างจากการฟ้องคดีอาญาจำเลยต่อศาลจังหวัดหรือศาลอาญาหรือศาลอาญาธนบุรีที่กฎหมายไม่ได้กำหนดระยะเวลาในการฟ้องไว้ กฎหมายคงกำหนดระยะเวลาเฉพาะการควบคุมผู้ต้องหาในระหว่างการสอบสวนเพียงอย่างเดียว การนับระยะเวลาในการฟ้องคดีอาญาเด็กหรือเยาวชนต่อศาลเด็กและเยาวชนนั้นพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชนพ.ศ. 2494 ได้กำหนดให้พนักงานอัยการฟ้องภายใน 30 วัน นับแต่วันที่เด็กหรือเยาวชนถูกจับ ถ้าฟ้องไม่ทันก็จะต้องมีการขอผัดฟ้องได้คราวละไม่เกิน 15 วัน รวมแล้วต้องไม่เกิน 4 คราว เว้นแต่เป็นคดีอาญาซึ่งมีอัตราโทษอย่างต่ำให้จำคุกตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไป หรือโทษสถานที่หนักกว่านั้น ศาลจะอนุญาตให้ผัดฟ้องกี่คราวก็ได้ (มาตรา24 ทวิ) และถ้ายังฟ้งไม่ทันอีกกฎหมายห้ามมิให้ยกฟ้อง เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการเสียก่อน (มาตรา 24 จัตวา)เช่น คดีพยายามฆ่าพนักงานสอบสวนขอผัดฟ้อง 5 ครั้ง แล้วขอปล่อยตัวผู้ต้องหาโดยมิได้ขอผัดฟ้องอีก อัยการฟ้องคดีนั้นถือว่าพ้นกำหนดเวลาตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชนฯ มาตรา 24 ทวิ,24 จัตวา เมื่อมิได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการก่อน ศาลไม่รับฟ้องจะนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 141 มาใช้ไม่ได้เพราะพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชนบัญญัติไว้โดยเฉพาะแล้ว (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 91/2522) ส่วนการนับระยะเวลาในการฟ้องคดีอาญาต่อศาลแขวงนั้นพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงพ.ศ. 2494 ได้กำหนดให้พนักงานอัยการฟ้องภายใน 72 ชั่วโมง นับแต่เวลาที่ผู้ต้องหาถูกจับ ถ้าฟ้องไม่ทันจะต้องผัดฟ้องเป็นคราว ๆซึ่งศาลมีอำนาจอนุญาตให้ผัดฟ้องได้คราวละไม่เกิน 6 วัน รวมแล้วต้องไม่เกิน 5 คราว (มาตรา 7) และถ้ายังฟ้องไม่ทันอีกกฎหมายห้ามมิให้ฟ้อง เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการ (มาตรา 9)เช่น จำเลยถูกจับ 2 ข้อหา คือ ข้อหาดูดทรายในแม่น้ำเจ้าพระยากับข้อหาควบคุมเรือยนต์และเครื่องจักรเรือยนต์โดยไม่มีประกาศนียบัตรอัยการไม่ฟ้องข้อหาดูดทรายซึ่งอยู่ในอำนาจศาลจังหวัด พนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาควบคุมเรือยนต์โดยไม่มีประกาศนียบัตรอีกครั้ง แต่ครั้งแรกอัยการมิได้ผัดฟ้อง และมิได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการให้ฟ้องก่อนโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3314/2522) โดยเหตุที่อาจมีกรณีซึ่งพนักงานอัยการฟ้องจำเลยโดยที่จำเลยนั้นไม่ได้ถูกจับในคดีที่ถูกฟ้องนั้น เช่น จำเลยเข้ามอบตัวเอง หรือจำเลยถูกจับมาในคดีอื่น มีปัญหาว่า หากมีกรณีเช่นนี้จะนับระยะเวลาในการฟ้องจากวันใด ปัญหานี้นักกฎหมายมีความเห็นแตกต่างกันอยู่2 ฝ่าย โดยฝ่ายแรกเห็นว่า แม้ไม่มีการจับกุมจำเลย ก็ต้องฟ้องภายในระยะเวลาตามที่กฎหมายกำหนดไว้ โดยถือเอาวันที่พนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาคดีที่ฟ้องนั้นให้ทราบ เป็นจุดเริ่มต้นในการนับระยะเวลาหรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ถือเอาวันแจ้งข้อหาเป็นวันถูกจับกุมทั้งนี้ โดยฝ่ายแรกให้เหตุผลว่าการตัดเสรีภาพของจำเลยที่เป็นเด็กหรือเยาวชนหรือจำเลยที่กระทำผิดคดีเล็ก ๆ น้อย ซึ่งขึ้นศาลแขวงจะต้องกระทำโดยเคร่งครัดกว่าการตัดเสรีภาพของผู้ใหญ่หรือคดีที่มีโทษสูง การปล่อยให้พนักงานอัยการฟ้องคดีเด็กหรือเยาวชนหรือคดีที่มีโทษเล็กน้อยเมื่อใดก็ได้ตามอำเภอใจโดยไม่มีจุดเริ่มต้นนับระยะเวลาฟ้องนั้น ย่อมไม่ต้องด้วยเจตนารมณ์ของกฎหมาย ส่วนฝ่ายที่สองเห็นว่า เมื่อจำเลยไม่ได้ถูกจับในคดีที่ถูกฟ้องจุดเริ่มต้นนับระยะในการฟ้องตามกฎหมายจึงยังไม่มี คดีย่อมไม่อยู่ในบังคับของกฎหมายดังกล่าวพนักงานอัยการสามารถฟ้องคดีได้แม้จะเกินกำหนดนับแต่วันที่ได้แจ้งข้อหาในคดีที่ถูกฟ้องนั้น โดยไม่ต้องขอผัดฟ้องและไม่ต้องได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการก่อนจะถือเอาวันแจ้งข้อหาเป็นวันถูกจับในคดีที่ถูกฟ้องไม่ได้ ความเห็นของฝ่ายแรกมีคำพิพากษาศาลฎีกาสนับสนุน เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 630/2515 ชั้นแรกพนักงานสอบสวนดำเนินคดีแก่จำเลยในข้อหาทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ซึ่งอยู่ในอำนาจศาลจังหวัด พนักงานสอบสวนเห็นควรสั่งไม่ฟ้อง แต่พนักงานอัยการสั่งฟ้องในข้อหาลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334 ซึ่งอยู่ในอำนาจศาลแขวง พนักงานสอบสวนจึงแจ้งข้อหาตามมาตรา 334 ให้จำเลยทราบและผู้ว่าคดี (กฎหมายในขณะนั้น) ได้ยื่นฟ้องต่อศาลแขวงในวันเดียวกันกรณีนี้ย่อมถือว่าจำเลยเพิ่งถูกจับในข้อหาของคดีที่อยู่ในอำนาจศาลแขวงตั้งแต่วันแจ้งข้อหาตาม มาตรา 334 เมื่อผู้ว่าคดียื่นฟ้องจำเลยต่อศาลแขวงภายในกำหนด 72 ชั่วโมงแล้ว จึงไม่มีเหตุที่จะต้องขอผัดฟ้องหรือขออนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการอีก คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2450/2527 การที่จำเลยต้องหาว่ากระทำผิดฐานหมิ่นประมาทได้เข้ามอบตัวต่อพนักงานสอบสวน พนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาและทำการสอบสวนแล้วส่งตัวให้พนักงานอัยการฟ้อง พนักงานอัยการได้ปล่อยตัวจำเลยชั่วคราวโดยมีประกันในวันเดียวกับวันที่ได้รับตัวจำเลยจากพนักงานสอบสวนไปจนถึงวันฟ้อง ดังนี้ แสดงว่าเป็นการจับกุมจำเลยในวันที่จำเลยเข้ามอบตัวต่อพนักงานสอบสวน เมื่อพนักงานอัยการฟ้องจำเลยเกิน 72 ชั่วโมง โดยมิได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ส่วนความเห็นของฝ่ายที่สองนี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาสนับสนุนอยู่หลายเรื่อง เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 586/2511 จำเลยถูกจับในคดีอื่น แล้วถูกสอบสวนอีกคดีหนึ่ง ถือว่าสอบสวนตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงฯ แม้พนักงานสอบสวนจะเคยผัดฟ้องมาบ้างก็ไม่เป็นเหตุให้ต้องฟ้องคดีภายในกำหนดเวลาตามมาตรา 9 แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1319/2522 อัยการฟ้องบริษัทจำกัดเป็นจำเลยต่อศาลแขวงไม่ได้จับตัวจำเลย จึงไม่ต้องดำเนินการตามมาตรา 7แห่ง พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงฯ โจทก์ฟ้องได้โดยไม่ต้องอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1849/2522 คดีที่ไม่มีการจับและควบคุมผู้ต้องหา ไม่มีการนับเวลา 72 ชั่วโมง ไม่อยู่ในบังคับมาตรา 9แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงฯ ที่ต้องขออนุญาตฟ้องต่ออธิบดีกรมอัยการก่อน คำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ซึ่งตัดสินโดยมติที่ประชุมใหญ่ก็ตรงตามแนวความเห็นของฝ่ายที่สองเช่นเดียวกัน จึงน่าจะต้องถือเป็นแนวบรรทัดฐานกันต่อไป. ประดิษฐ์ เอกมณีคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดฐานลักรถจักรยานยนต์ หรือมิฉะนั้นก็รับรถจักรยานยนต์ ซึ่งเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำผิดฐานลักทรัพย์ โดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นของโจร เจ้าพนักงานจับจำเลยได้ในคดีอื่น ภายหลังแจ้งข้อหาคดีนี้ให้ทราบจำเลยเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 34/2529 ของศาลชั้นต้น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334, 335, 357 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525 มาตรา 11 ให้นับโทษจำเลยต่อกับโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 34/2529 ของศาลชั้นต้นศาลชั้นต้นตรวจคำฟ้องแล้วเห็นว่า โจทก์ยื่นฟ้องจำเลยเกิน30 วันนับแต่วันจับกุมโดยมิได้ขอผัดฟ้อง อันเป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 มาตรา 24 ทวิจึงมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยโดยมติที่ประชุมใหญ่ว่า "โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยมิได้ถูกจับกุมในคดีนี้ แต่ถูกเจ้าพนักงานจับกุมในคดีอื่นหลังจากนั้นพนักงานสอบสวนจึงแจ้งข้อหาให้จำเลยทราบ ระหว่างสอบสวนจำเลยถูกควบคุมตัวในคดีอื่น ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ การนับระยะเวลาตามมาตรา 24 ทวิ แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชนพ.ศ. 2494 จึงยังไม่เกิดขึ้น การฟ้องคดีนี้จึงไม่อยู่ในบังคับของมาตรา 24 ทวิ และมาตรา 24 จัตวา แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 ที่ศาลล่างทั้งสองไม่ประทับฟ้องโจทก์นั้น ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา"พิพากษายกคำสั่งของศาลชั้นต้นและพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลชั้นต้นประทับฟ้องโจทก์ไว้พิจารณาต่อไป. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 527/2530พนักงานอัยการ ประจำศาล คดี เด็ก และ เยาวชนโจทก์จังหวัด เชียงใหม่โจทก์เด็ก ชาย จีระเดช ปาวิ นจำเลย พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ.2494 ม. 24 ทวิ, ม. 24 จัตวาจำเลยเป็นเยาวชนถูกจับกุมในคดีอื่น ภายหลังพนักงานสอบสวนจึงแจ้งข้อหาในคดีนี้ให้จำเลยทราบ โดยจำเลยถูกควบคุมตัวระหว่างสอบสวนในคดีอื่นมาโดยตลอด ดังนี้ การคำนวณระยะเวลาในการให้พนักงานสอบสวนส่งสำนวนไปยังพนักงานอัยการเพื่อยื่นฟ้องต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนภายใน 30 วัน มิฉะนั้นต้องขอผัดฟ้องต่อศาลในคดีนี้จึงยังไม่เริ่มต้นนับ.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดฐานลักรถจักรยานยนต์ หรือมิฉะนั้นก็รับรถจักรยานยนต์ ซึ่งเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำผิดฐานลักทรัพย์ โดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นของโจร เจ้าพนักงานจับจำเลยได้ในคดีอื่น ภายหลังแจ้งข้อหาคดีนี้ให้ทราบจำเลยเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 34/2529 ของศาลชั้นต้น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334, 335, 357 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525 มาตรา 11 ให้นับโทษจำเลยต่อกับโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 34/2529 ของศาลชั้นต้นศาลชั้นต้นตรวจคำฟ้องแล้วเห็นว่า โจทก์ยื่นฟ้องจำเลยเกิน30 วันนับแต่วันจับกุมโดยมิได้ขอผัดฟ้อง อันเป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 มาตรา 24 ทวิจึงมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยโดยมติที่ประชุมใหญ่ว่า "โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยมิได้ถูกจับกุมในคดีนี้ แต่ถูกเจ้าพนักงานจับกุมในคดีอื่นหลังจากนั้นพนักงานสอบสวนจึงแจ้งข้อหาให้จำเลยทราบ ระหว่างสอบสวนจำเลยถูกควบคุมตัวในคดีอื่น ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ การนับระยะเวลาตามมาตรา 24 ทวิ แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชนพ.ศ. 2494 จึงยังไม่เกิดขึ้น การฟ้องคดีนี้จึงไม่อยู่ในบังคับของมาตรา 24 ทวิ และมาตรา 24 จัตวา แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 ที่ศาลล่างทั้งสองไม่ประทับฟ้องโจทก์นั้น ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา"พิพากษายกคำสั่งของศาลชั้นต้นและพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลชั้นต้นประทับฟ้องโจทก์ไว้พิจารณาต่อไป.(ยรรยง อิทธิพงษ์-อภินย์ ปุษปาคม-ไพจิตร วิเศษโกสิน)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการฟ้องคดีอาญาที่เด็กหรือเยาวชนเป็นจำเลยต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกฎหมายได้กำหนดวิธีการไว้คล้าย ๆ กับการฟ้องคดีอาญาจำเลยต่อศาลแขวง กล่าวคือ กฎหมายจะกำหนดระยะเวลาในการฟ้องไว้ด้วย โดยถือเอาวันที่จำเลยถูกจับเป็นจุดเริ่มต้นของการนับระยะเวลาในการฟ้อง ทั้งนี้ โดยไม่คำนึงว่าเมื่อจำเลยถูกจับมาแล้วจะควบคุมตัวจำเลยไว้หรือปล่อยชั่วคราวจำเลยไปในระหว่างการสอบสวนซึ่งแตกต่างจากการฟ้องคดีอาญาจำเลยต่อศาลจังหวัดหรือศาลอาญาหรือศาลอาญาธนบุรีที่กฎหมายไม่ได้กำหนดระยะเวลาในการฟ้องไว้ กฎหมายคงกำหนดระยะเวลาเฉพาะการควบคุมผู้ต้องหาในระหว่างการสอบสวนเพียงอย่างเดียว การนับระยะเวลาในการฟ้องคดีอาญาเด็กหรือเยาวชนต่อศาลเด็กและเยาวชนนั้นพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชนพ.ศ. 2494 ได้กำหนดให้พนักงานอัยการฟ้องภายใน 30 วัน นับแต่วันที่เด็กหรือเยาวชนถูกจับ ถ้าฟ้องไม่ทันก็จะต้องมีการขอผัดฟ้องได้คราวละไม่เกิน 15 วัน รวมแล้วต้องไม่เกิน 4 คราว เว้นแต่เป็นคดีอาญาซึ่งมีอัตราโทษอย่างต่ำให้จำคุกตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไป หรือโทษสถานที่หนักกว่านั้น ศาลจะอนุญาตให้ผัดฟ้องกี่คราวก็ได้ (มาตรา24 ทวิ) และถ้ายังฟ้งไม่ทันอีกกฎหมายห้ามมิให้ยกฟ้อง เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการเสียก่อน (มาตรา 24 จัตวา)เช่น คดีพยายามฆ่าพนักงานสอบสวนขอผัดฟ้อง 5 ครั้ง แล้วขอปล่อยตัวผู้ต้องหาโดยมิได้ขอผัดฟ้องอีก อัยการฟ้องคดีนั้นถือว่าพ้นกำหนดเวลาตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชนฯ มาตรา 24 ทวิ,24 จัตวา เมื่อมิได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการก่อน ศาลไม่รับฟ้องจะนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 141 มาใช้ไม่ได้เพราะพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชนบัญญัติไว้โดยเฉพาะแล้ว (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 91/2522) ส่วนการนับระยะเวลาในการฟ้องคดีอาญาต่อศาลแขวงนั้นพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงพ.ศ. 2494 ได้กำหนดให้พนักงานอัยการฟ้องภายใน 72 ชั่วโมง นับแต่เวลาที่ผู้ต้องหาถูกจับ ถ้าฟ้องไม่ทันจะต้องผัดฟ้องเป็นคราว ๆซึ่งศาลมีอำนาจอนุญาตให้ผัดฟ้องได้คราวละไม่เกิน 6 วัน รวมแล้วต้องไม่เกิน 5 คราว (มาตรา 7) และถ้ายังฟ้องไม่ทันอีกกฎหมายห้ามมิให้ฟ้อง เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการ (มาตรา 9)เช่น จำเลยถูกจับ 2 ข้อหา คือ ข้อหาดูดทรายในแม่น้ำเจ้าพระยากับข้อหาควบคุมเรือยนต์และเครื่องจักรเรือยนต์โดยไม่มีประกาศนียบัตรอัยการไม่ฟ้องข้อหาดูดทรายซึ่งอยู่ในอำนาจศาลจังหวัด พนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาควบคุมเรือยนต์โดยไม่มีประกาศนียบัตรอีกครั้ง แต่ครั้งแรกอัยการมิได้ผัดฟ้อง และมิได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการให้ฟ้องก่อนโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3314/2522) โดยเหตุที่อาจมีกรณีซึ่งพนักงานอัยการฟ้องจำเลยโดยที่จำเลยนั้นไม่ได้ถูกจับในคดีที่ถูกฟ้องนั้น เช่น จำเลยเข้ามอบตัวเอง หรือจำเลยถูกจับมาในคดีอื่น มีปัญหาว่า หากมีกรณีเช่นนี้จะนับระยะเวลาในการฟ้องจากวันใด ปัญหานี้นักกฎหมายมีความเห็นแตกต่างกันอยู่2 ฝ่าย โดยฝ่ายแรกเห็นว่า แม้ไม่มีการจับกุมจำเลย ก็ต้องฟ้องภายในระยะเวลาตามที่กฎหมายกำหนดไว้ โดยถือเอาวันที่พนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาคดีที่ฟ้องนั้นให้ทราบ เป็นจุดเริ่มต้นในการนับระยะเวลาหรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ถือเอาวันแจ้งข้อหาเป็นวันถูกจับกุมทั้งนี้ โดยฝ่ายแรกให้เหตุผลว่าการตัดเสรีภาพของจำเลยที่เป็นเด็กหรือเยาวชนหรือจำเลยที่กระทำผิดคดีเล็ก ๆ น้อย ซึ่งขึ้นศาลแขวงจะต้องกระทำโดยเคร่งครัดกว่าการตัดเสรีภาพของผู้ใหญ่หรือคดีที่มีโทษสูง การปล่อยให้พนักงานอัยการฟ้องคดีเด็กหรือเยาวชนหรือคดีที่มีโทษเล็กน้อยเมื่อใดก็ได้ตามอำเภอใจโดยไม่มีจุดเริ่มต้นนับระยะเวลาฟ้องนั้น ย่อมไม่ต้องด้วยเจตนารมณ์ของกฎหมาย ส่วนฝ่ายที่สองเห็นว่า เมื่อจำเลยไม่ได้ถูกจับในคดีที่ถูกฟ้องจุดเริ่มต้นนับระยะในการฟ้องตามกฎหมายจึงยังไม่มี คดีย่อมไม่อยู่ในบังคับของกฎหมายดังกล่าวพนักงานอัยการสามารถฟ้องคดีได้แม้จะเกินกำหนดนับแต่วันที่ได้แจ้งข้อหาในคดีที่ถูกฟ้องนั้น โดยไม่ต้องขอผัดฟ้องและไม่ต้องได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการก่อนจะถือเอาวันแจ้งข้อหาเป็นวันถูกจับในคดีที่ถูกฟ้องไม่ได้ ความเห็นของฝ่ายแรกมีคำพิพากษาศาลฎีกาสนับสนุน เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 630/2515 ชั้นแรกพนักงานสอบสวนดำเนินคดีแก่จำเลยในข้อหาทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ซึ่งอยู่ในอำนาจศาลจังหวัด พนักงานสอบสวนเห็นควรสั่งไม่ฟ้อง แต่พนักงานอัยการสั่งฟ้องในข้อหาลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334 ซึ่งอยู่ในอำนาจศาลแขวง พนักงานสอบสวนจึงแจ้งข้อหาตามมาตรา 334 ให้จำเลยทราบและผู้ว่าคดี (กฎหมายในขณะนั้น) ได้ยื่นฟ้องต่อศาลแขวงในวันเดียวกันกรณีนี้ย่อมถือว่าจำเลยเพิ่งถูกจับในข้อหาของคดีที่อยู่ในอำนาจศาลแขวงตั้งแต่วันแจ้งข้อหาตาม มาตรา 334 เมื่อผู้ว่าคดียื่นฟ้องจำเลยต่อศาลแขวงภายในกำหนด 72 ชั่วโมงแล้ว จึงไม่มีเหตุที่จะต้องขอผัดฟ้องหรือขออนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการอีก คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2450/2527 การที่จำเลยต้องหาว่ากระทำผิดฐานหมิ่นประมาทได้เข้ามอบตัวต่อพนักงานสอบสวน พนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาและทำการสอบสวนแล้วส่งตัวให้พนักงานอัยการฟ้อง พนักงานอัยการได้ปล่อยตัวจำเลยชั่วคราวโดยมีประกันในวันเดียวกับวันที่ได้รับตัวจำเลยจากพนักงานสอบสวนไปจนถึงวันฟ้อง ดังนี้ แสดงว่าเป็นการจับกุมจำเลยในวันที่จำเลยเข้ามอบตัวต่อพนักงานสอบสวน เมื่อพนักงานอัยการฟ้องจำเลยเกิน 72 ชั่วโมง โดยมิได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ส่วนความเห็นของฝ่ายที่สองนี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาสนับสนุนอยู่หลายเรื่อง เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 586/2511 จำเลยถูกจับในคดีอื่น แล้วถูกสอบสวนอีกคดีหนึ่ง ถือว่าสอบสวนตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงฯ แม้พนักงานสอบสวนจะเคยผัดฟ้องมาบ้างก็ไม่เป็นเหตุให้ต้องฟ้องคดีภายในกำหนดเวลาตามมาตรา 9 แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าว คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1319/2522 อัยการฟ้องบริษัทจำกัดเป็นจำเลยต่อศาลแขวงไม่ได้จับตัวจำเลย จึงไม่ต้องดำเนินการตามมาตรา 7แห่ง พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงฯ โจทก์ฟ้องได้โดยไม่ต้องอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1849/2522 คดีที่ไม่มีการจับและควบคุมผู้ต้องหา ไม่มีการนับเวลา 72 ชั่วโมง ไม่อยู่ในบังคับมาตรา 9แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงฯ ที่ต้องขออนุญาตฟ้องต่ออธิบดีกรมอัยการก่อน คำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ซึ่งตัดสินโดยมติที่ประชุมใหญ่ก็ตรงตามแนวความเห็นของฝ่ายที่สองเช่นเดียวกัน จึงน่าจะต้องถือเป็นแนวบรรทัดฐานกันต่อไป. ประดิษฐ์ เอกมณี