คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 182/2492หลักกฎหมาย: จำเลยได้เช่าอาคารเฉพาะกองไม้กระดานเพื่อจำหน่าย ไม่ได้ใช้เป็นที่อยู่อาศัย ไม่ได้รับความคุ้มครองตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯความว่า โจทก์ได้ทำสัญญาเช่าที่พิพาทจากนางละมัย แล้วมาทำสัญญาให้จำเลยที่ 1 เช่า สำหรับเป็นที่เก็บไม้กระดานเพื่อจำหน่าย มีกำหนด 1 ปี ครบกำหนดสัญญาแล้ว ผู้เช่ากับผู้ให้เช่ามิได้ทำสัญญากันใหม่ คงอยู่และเสียค่าเช่าเรื่อย ๆ มา ต่อมาโจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยทั้งสองออกจากสถานที่เช่าและเลิกใช้สถานที่เช่าแล้ว จำเลยไม่กระทำตาม จึงฟ้องขอให้ขับไล่ จำเลยที่ 1 ให้การว่าไม่ได้เกี่ยวข้องอยู่ในที่พิพาทแล้ว ส่วนจำเลยที่ 2 ว่าเป็นหุ้นส่วนกับจำเลยที่ 1 นอกจากใช้ที่พิพาทเป็นที่จำหน่ายไม้กระดานแล้ว ยังใช้เป็นที่อยู่อาศัยด้วย จึงได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯพิพากษาให้ขับไล่จำเลยศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า อาคารที่พิพาทจำเลยไม่ได้ใช้เป็นที่อยู่อาศัย ไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ส่วนจำเลยที่ 2 แม้จะเป็นหุ้นส่วนกับจำเลยที่ 1 ก็ไม่ได้รับความคุ้มครองเช่นเดียวกันพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 182/2492นายเฮียงสูน แซ่โง้วโจทก์นายเต็กพงศ์ แซ่ห่าน ที่ 1 นายคุมพก แซ่โหง่ว ที่ 2จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ป.พ.พ. ม. 537จำเลยได้เช่าอาคารเฉพาะกองไม้กระดานเพื่อจำหน่าย ไม่ได้ใช้เป็นที่อยู่อาศัย ไม่ได้รับความคุ้มครองตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯความว่า โจทก์ได้ทำสัญญาเช่าที่พิพาทจากนางละมัย แล้วมาทำสัญญาให้จำเลยที่ 1 เช่า สำหรับเป็นที่เก็บไม้กระดานเพื่อจำหน่าย มีกำหนด 1 ปี ครบกำหนดสัญญาแล้ว ผู้เช่ากับผู้ให้เช่ามิได้ทำสัญญากันใหม่ คงอยู่และเสียค่าเช่าเรื่อย ๆ มา ต่อมาโจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยทั้งสองออกจากสถานที่เช่าและเลิกใช้สถานที่เช่าแล้ว จำเลยไม่กระทำตาม จึงฟ้องขอให้ขับไล่ จำเลยที่ 1 ให้การว่าไม่ได้เกี่ยวข้องอยู่ในที่พิพาทแล้ว ส่วนจำเลยที่ 2 ว่าเป็นหุ้นส่วนกับจำเลยที่ 1 นอกจากใช้ที่พิพาทเป็นที่จำหน่ายไม้กระดานแล้ว ยังใช้เป็นที่อยู่อาศัยด้วย จึงได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯพิพากษาให้ขับไล่จำเลยศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า อาคารที่พิพาทจำเลยไม่ได้ใช้เป็นที่อยู่อาศัย ไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ส่วนจำเลยที่ 2 แม้จะเป็นหุ้นส่วนกับจำเลยที่ 1 ก็ไม่ได้รับความคุ้มครองเช่นเดียวกันพิพากษายืน(ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-นาถปรีชา-นนทปัญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ความว่า โจทก์ได้ทำสัญญาเช่าที่พิพาทจากนางละมัย แล้วมาทำสัญญาให้จำเลยที่ 1 เช่า สำหรับเป็นที่เก็บไม้กระดานเพื่อจำหน่าย มีกำหนด 1 ปี ครบกำหนดสัญญาแล้ว ผู้เช่ากับผู้ให้เช่ามิได้ทำสัญญากันใหม่ คงอยู่และเสียค่าเช่าเรื่อย ๆ มา ต่อมาโจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยทั้งสองออกจากสถานที่เช่าและเลิกใช้สถานที่เช่าแล้ว จำเลยไม่กระทำตาม จึงฟ้องขอให้ขับไล่ จำเลยที่ 1 ให้การว่าไม่ได้เกี่ยวข้องอยู่ในที่พิพาทแล้ว ส่วนจำเลยที่ 2 ว่าเป็นหุ้นส่วนกับจำเลยที่ 1 นอกจากใช้ที่พิพาทเป็นที่จำหน่ายไม้กระดานแล้ว ยังใช้เป็นที่อยู่อาศัยด้วย จึงได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯพิพากษาให้ขับไล่จำเลยศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า อาคารที่พิพาทจำเลยไม่ได้ใช้เป็นที่อยู่อาศัย ไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ส่วนจำเลยที่ 2 แม้จะเป็นหุ้นส่วนกับจำเลยที่ 1 ก็ไม่ได้รับความคุ้มครองเช่นเดียวกันพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 182/2492นายเฮียงสูน แซ่โง้วโจทก์นายเต็กพงศ์ แซ่ห่าน ที่ 1 นายคุมพก แซ่โหง่ว ที่ 2จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ป.พ.พ. ม. 537จำเลยได้เช่าอาคารเฉพาะกองไม้กระดานเพื่อจำหน่าย ไม่ได้ใช้เป็นที่อยู่อาศัย ไม่ได้รับความคุ้มครองตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯความว่า โจทก์ได้ทำสัญญาเช่าที่พิพาทจากนางละมัย แล้วมาทำสัญญาให้จำเลยที่ 1 เช่า สำหรับเป็นที่เก็บไม้กระดานเพื่อจำหน่าย มีกำหนด 1 ปี ครบกำหนดสัญญาแล้ว ผู้เช่ากับผู้ให้เช่ามิได้ทำสัญญากันใหม่ คงอยู่และเสียค่าเช่าเรื่อย ๆ มา ต่อมาโจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยทั้งสองออกจากสถานที่เช่าและเลิกใช้สถานที่เช่าแล้ว จำเลยไม่กระทำตาม จึงฟ้องขอให้ขับไล่ จำเลยที่ 1 ให้การว่าไม่ได้เกี่ยวข้องอยู่ในที่พิพาทแล้ว ส่วนจำเลยที่ 2 ว่าเป็นหุ้นส่วนกับจำเลยที่ 1 นอกจากใช้ที่พิพาทเป็นที่จำหน่ายไม้กระดานแล้ว ยังใช้เป็นที่อยู่อาศัยด้วย จึงได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯพิพากษาให้ขับไล่จำเลยศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า อาคารที่พิพาทจำเลยไม่ได้ใช้เป็นที่อยู่อาศัย ไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ส่วนจำเลยที่ 2 แม้จะเป็นหุ้นส่วนกับจำเลยที่ 1 ก็ไม่ได้รับความคุ้มครองเช่นเดียวกันพิพากษายืน(ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-นาถปรีชา-นนทปัญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ