คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 894/2493หลักกฎหมาย: การที่ภริยาเคยเอามือดันหลังบิดาสามีตกคูในขณะเดินข้ามสะพานสวนกันและภริยาไปรบเร้าสามีให้หาที่อยู่ แล้วสามีพูดว่าที่นี่ไม่ใช่โรงแรม ภริยาโกรธชกสามี สามีเอาไม้เรียวตีภริยา ภริยาแย่งไม้ได้แล้วตีสามีบ้างคนละทีสองที ต่อมาสามีได้มีจดหมายนัดพบภริยาภริยาก็ไปหาพูดจากันเป็นปกติ ในจดหมายของสามีก็แสดงความรักและอาลัยต่อภริยา หากแต่มีความลำบากเรื่องที่อยู่เพราะผู้ใหญ่พฤติการณ์เหล่านี้ถือว่ายังไม่เป็นเหตุหย่าตามกฎหมายโจทก์ฟ้องขอหย่าจากจำเลยผู้เป็นภรรยาอ้างเหตุหย่าหลายประการจำเลยรับว่าได้ทำบางข้อ แต่ไม่เป็นเหตุร้ายแรงที่จะหย่าได้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์หย่าขาดจากจำเลยศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์กล่าวเหตุหย่ามาหลายประการแต่ได้ความว่ามีมูลอยู่ 2 เรื่องเท่านั้น คือ1. จำเลยเคยเอามือดันหลังบิดาโจทก์ตกคู ในขณะเดินข้ามสะพานสวนกัน2. จำเลยไปรบเร้าโจทก์ให้หาที่อยู่ แล้วโจทก์พูดว่า ที่นี่ไม่ใช่โรงแรม จำเลยโกรธชกโจทก์ โจทก์เอาไม้เรียวตีจำเลย ๆ แย่งไม้ได้ แล้วตีโจทก์บ้างคนละที 2 ทีต่อมาโจทก์มีจดหมายนัดพบจำเลย ๆ ก็ไปหาโจทก์ ก็พูดจากันเป็นปกติ ในจดหมายของโจทก์ก็แสดงความรักและอาลัยต่อจำเลย หากแต่มีความลำบากเรื่องที่อยู่ เพราะผู้ใหญ่ โจทก์จะไปอยู่บ้านจำเลยก็ไม่ได้ จำเลยจะไปอยู่ที่บ้านโจทก์ก็ไม่ได้ เช่นนี้เห็นว่ายังหามีเหตุอันสมควรจะให้หย่ากันไม่ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 894/2493นายชาญ ช้างปุกโจทก์นางอำไพ ช้างปุกจำเลย ป.พ.พ. ม. 1500การที่ภริยาเคยเอามือดันหลังบิดาสามีตกคูในขณะเดินข้ามสะพานสวนกันและภริยาไปรบเร้าสามีให้หาที่อยู่ แล้วสามีพูดว่าที่นี่ไม่ใช่โรงแรม ภริยาโกรธชกสามี สามีเอาไม้เรียวตีภริยา ภริยาแย่งไม้ได้แล้วตีสามีบ้างคนละทีสองที ต่อมาสามีได้มีจดหมายนัดพบภริยาภริยาก็ไปหาพูดจากันเป็นปกติ ในจดหมายของสามีก็แสดงความรักและอาลัยต่อภริยา หากแต่มีความลำบากเรื่องที่อยู่เพราะผู้ใหญ่พฤติการณ์เหล่านี้ถือว่ายังไม่เป็นเหตุหย่าตามกฎหมายโจทก์ฟ้องขอหย่าจากจำเลยผู้เป็นภรรยาอ้างเหตุหย่าหลายประการจำเลยรับว่าได้ทำบางข้อ แต่ไม่เป็นเหตุร้ายแรงที่จะหย่าได้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์หย่าขาดจากจำเลยศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์กล่าวเหตุหย่ามาหลายประการแต่ได้ความว่ามีมูลอยู่ 2 เรื่องเท่านั้น คือ1. จำเลยเคยเอามือดันหลังบิดาโจทก์ตกคู ในขณะเดินข้ามสะพานสวนกัน2. จำเลยไปรบเร้าโจทก์ให้หาที่อยู่ แล้วโจทก์พูดว่า ที่นี่ไม่ใช่โรงแรม จำเลยโกรธชกโจทก์ โจทก์เอาไม้เรียวตีจำเลย ๆ แย่งไม้ได้ แล้วตีโจทก์บ้างคนละที 2 ทีต่อมาโจทก์มีจดหมายนัดพบจำเลย ๆ ก็ไปหาโจทก์ ก็พูดจากันเป็นปกติ ในจดหมายของโจทก์ก็แสดงความรักและอาลัยต่อจำเลย หากแต่มีความลำบากเรื่องที่อยู่ เพราะผู้ใหญ่ โจทก์จะไปอยู่บ้านจำเลยก็ไม่ได้ จำเลยจะไปอยู่ที่บ้านโจทก์ก็ไม่ได้ เช่นนี้เห็นว่ายังหามีเหตุอันสมควรจะให้หย่ากันไม่ จึงพิพากษายืน(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-ปรีชาวินิจฉัย-มนูกิจวิมลอรรถ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอหย่าจากจำเลยผู้เป็นภรรยาอ้างเหตุหย่าหลายประการจำเลยรับว่าได้ทำบางข้อ แต่ไม่เป็นเหตุร้ายแรงที่จะหย่าได้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์หย่าขาดจากจำเลยศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์กล่าวเหตุหย่ามาหลายประการแต่ได้ความว่ามีมูลอยู่ 2 เรื่องเท่านั้น คือ1. จำเลยเคยเอามือดันหลังบิดาโจทก์ตกคู ในขณะเดินข้ามสะพานสวนกัน2. จำเลยไปรบเร้าโจทก์ให้หาที่อยู่ แล้วโจทก์พูดว่า ที่นี่ไม่ใช่โรงแรม จำเลยโกรธชกโจทก์ โจทก์เอาไม้เรียวตีจำเลย ๆ แย่งไม้ได้ แล้วตีโจทก์บ้างคนละที 2 ทีต่อมาโจทก์มีจดหมายนัดพบจำเลย ๆ ก็ไปหาโจทก์ ก็พูดจากันเป็นปกติ ในจดหมายของโจทก์ก็แสดงความรักและอาลัยต่อจำเลย หากแต่มีความลำบากเรื่องที่อยู่ เพราะผู้ใหญ่ โจทก์จะไปอยู่บ้านจำเลยก็ไม่ได้ จำเลยจะไปอยู่ที่บ้านโจทก์ก็ไม่ได้ เช่นนี้เห็นว่ายังหามีเหตุอันสมควรจะให้หย่ากันไม่ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 894/2493นายชาญ ช้างปุกโจทก์นางอำไพ ช้างปุกจำเลย ป.พ.พ. ม. 1500การที่ภริยาเคยเอามือดันหลังบิดาสามีตกคูในขณะเดินข้ามสะพานสวนกันและภริยาไปรบเร้าสามีให้หาที่อยู่ แล้วสามีพูดว่าที่นี่ไม่ใช่โรงแรม ภริยาโกรธชกสามี สามีเอาไม้เรียวตีภริยา ภริยาแย่งไม้ได้แล้วตีสามีบ้างคนละทีสองที ต่อมาสามีได้มีจดหมายนัดพบภริยาภริยาก็ไปหาพูดจากันเป็นปกติ ในจดหมายของสามีก็แสดงความรักและอาลัยต่อภริยา หากแต่มีความลำบากเรื่องที่อยู่เพราะผู้ใหญ่พฤติการณ์เหล่านี้ถือว่ายังไม่เป็นเหตุหย่าตามกฎหมายโจทก์ฟ้องขอหย่าจากจำเลยผู้เป็นภรรยาอ้างเหตุหย่าหลายประการจำเลยรับว่าได้ทำบางข้อ แต่ไม่เป็นเหตุร้ายแรงที่จะหย่าได้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์หย่าขาดจากจำเลยศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์กล่าวเหตุหย่ามาหลายประการแต่ได้ความว่ามีมูลอยู่ 2 เรื่องเท่านั้น คือ1. จำเลยเคยเอามือดันหลังบิดาโจทก์ตกคู ในขณะเดินข้ามสะพานสวนกัน2. จำเลยไปรบเร้าโจทก์ให้หาที่อยู่ แล้วโจทก์พูดว่า ที่นี่ไม่ใช่โรงแรม จำเลยโกรธชกโจทก์ โจทก์เอาไม้เรียวตีจำเลย ๆ แย่งไม้ได้ แล้วตีโจทก์บ้างคนละที 2 ทีต่อมาโจทก์มีจดหมายนัดพบจำเลย ๆ ก็ไปหาโจทก์ ก็พูดจากันเป็นปกติ ในจดหมายของโจทก์ก็แสดงความรักและอาลัยต่อจำเลย หากแต่มีความลำบากเรื่องที่อยู่ เพราะผู้ใหญ่ โจทก์จะไปอยู่บ้านจำเลยก็ไม่ได้ จำเลยจะไปอยู่ที่บ้านโจทก์ก็ไม่ได้ เช่นนี้เห็นว่ายังหามีเหตุอันสมควรจะให้หย่ากันไม่ จึงพิพากษายืน(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-ปรีชาวินิจฉัย-มนูกิจวิมลอรรถ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ