คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7298/2538หลักกฎหมาย: การที่พ.กรรมการผู้จัดการของบริษัทจำเลยพูดแก่โจทก์ว่าทำอย่างนี้ออกไปดีกว่ายังไม่เป็นการไล่โจทก์ออกจากงานอาจพูดด้วยความไม่พอใจที่ถูกลูกค้าติและโจทก์ได้พูดโต้ตอบพ.ทำให้พ. เกิดโทสะจริตจึงได้พูดกับโจทก์ดังกล่าวไม่มีกิจจะลักษณะว่าจำเลยจะเลิกจ้างโจทก์ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยเรียกค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ46และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา582โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลย ทำหน้าที่กุ๊ก เมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2538 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดและมิได้บอกกล่าวล่วงหน้า โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชย 30 วัน คิดเป็นเงิน 7,000 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 47 วันคิดเป็นเงิน 10,500 บาท ค่าจ้างค้างจ่ายตั้งแต่วันที่ 1ถึงวันที่ 14 มีนาคม 2538 จำนวนเงิน 3,266 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินจำนวนดังกล่าวแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ทะเลาะกับภริยาในสถานที่ทำงานจำเลยได้ตำหนิและว่ากล่าวตักเตือน แต่โจทก์ไม่พอใจวันรุ่งขึ้นโจทก์จึงไม่มาทำงานเอง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า นายพีระพันธ์ โกศลวรรณเป็นผู้มีอำนาจเลิกจ้างโจทก์ได้โต้เถียงกับโจทก์แล้วพูดกับโจทก์ว่าถ้าลื้อทำอย่างนี้ออกไปดีกว่า แม้นายพีระพันธ์จะมิได้พูดเลิกจ้างโจทก์โดยตรง แต่นายพีระพันธ์ก็พูดไล่โจทก์ออกจากงาน การที่โจทก์ไม่มาทำงานอีกต่อไปไม่ถือว่าโจทก์ขาดงาน เมื่อนายพีระพันธ์พูดไล่โจทก์ออกจากงาน โจทก์จึงมีสิทธิได้ค่าชดเชยตามอายุงานสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าจ้างค้างจ่ายตามฟ้อง พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 7,000 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 10,500 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 3,266 บาทแก่โจทก์จำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "จำเลยอุทธรณ์เป็นข้อกฎหมายว่า การที่นายพีระพันธ์กรรมการผู้จัดการบริษัทจำเลยกล่าวแก่โจทก์ว่าทำอย่างนี้ออกไปดีกว่า เป็นเพียงการว่ากล่าวตักเตือนโจทก์ในฐานะลูกจ้างเพราะไม่พอใจผลงานของโจทก์ เพื่อให้โจทก์ปรับปรุงการทำงาน หาได้มีลักษณะเป็นการเลิกจ้างนั้น พิเคร าะห์แล้ว เห็นว่า การที่จำเลยโดยนายพีระพันธ์ โกศลวรรษ กรรมการผู้จัดการของบริษัทจำเลยพูดแก่โจทก์ว่าทำอย่างหนี้ออกไปดีกว่าคำพูดของนายพีระพันธ์ดังกล่าวยังไม่เป็นการไล่โจทก์ออกจากงานอาจพูดด้วยความไม่พอใจที่ถูกลูกค้าติว่าโจทก์ทำอาหารเค็มจัดหวานจัดและโจทก์ได้พูดโต้ตอบนายพีระพันธ์ทำให้นายพีระพันธ์เกิดโทสะจริตจึงได้พูดกับโจทก์ดังกล่าว ไม่มีกิจจะลักษณะว่าจำเลยโดยนายพีระพันธ์จะเลิกจ้างโจทก์ การที่โจทก์ออกจากงานไยังถือไม่ได้ว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยเรียกค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 582 แต่อย่างใด ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าชดเลยให้แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7298/2538นาย ปราโมทย์ ฟักสีม่วงโจทก์บริษัท ทีฆามารค จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 582 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46การที่พ.กรรมการผู้จัดการของบริษัทจำเลยพูดแก่โจทก์ว่าทำอย่างนี้ออกไปดีกว่ายังไม่เป็นการไล่โจทก์ออกจากงานอาจพูดด้วยความไม่พอใจที่ถูกลูกค้าติและโจทก์ได้พูดโต้ตอบพ.ทำให้พ. เกิดโทสะจริตจึงได้พูดกับโจทก์ดังกล่าวไม่มีกิจจะลักษณะว่าจำเลยจะเลิกจ้างโจทก์ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยเรียกค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ46และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา582โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลย ทำหน้าที่กุ๊ก เมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2538 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดและมิได้บอกกล่าวล่วงหน้า โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชย 30 วัน คิดเป็นเงิน 7,000 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 47 วันคิดเป็นเงิน 10,500 บาท ค่าจ้างค้างจ่ายตั้งแต่วันที่ 1ถึงวันที่ 14 มีนาคม 2538 จำนวนเงิน 3,266 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินจำนวนดังกล่าวแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ทะเลาะกับภริยาในสถานที่ทำงานจำเลยได้ตำหนิและว่ากล่าวตักเตือน แต่โจทก์ไม่พอใจวันรุ่งขึ้นโจทก์จึงไม่มาทำงานเอง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า นายพีระพันธ์ โกศลวรรณเป็นผู้มีอำนาจเลิกจ้างโจทก์ได้โต้เถียงกับโจทก์แล้วพูดกับโจทก์ว่าถ้าลื้อทำอย่างนี้ออกไปดีกว่า แม้นายพีระพันธ์จะมิได้พูดเลิกจ้างโจทก์โดยตรง แต่นายพีระพันธ์ก็พูดไล่โจทก์ออกจากงาน การที่โจทก์ไม่มาทำงานอีกต่อไปไม่ถือว่าโจทก์ขาดงาน เมื่อนายพีระพันธ์พูดไล่โจทก์ออกจากงาน โจทก์จึงมีสิทธิได้ค่าชดเชยตามอายุงานสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าจ้างค้างจ่ายตามฟ้อง พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 7,000 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 10,500 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 3,266 บาทแก่โจทก์จำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "จำเลยอุทธรณ์เป็นข้อกฎหมายว่า การที่นายพีระพันธ์กรรมการผู้จัดการบริษัทจำเลยกล่าวแก่โจทก์ว่าทำอย่างนี้ออกไปดีกว่า เป็นเพียงการว่ากล่าวตักเตือนโจทก์ในฐานะลูกจ้างเพราะไม่พอใจผลงานของโจทก์ เพื่อให้โจทก์ปรับปรุงการทำงาน หาได้มีลักษณะเป็นการเลิกจ้างนั้น พิเคร าะห์แล้ว เห็นว่า การที่จำเลยโดยนายพีระพันธ์ โกศลวรรษ กรรมการผู้จัดการของบริษัทจำเลยพูดแก่โจทก์ว่าทำอย่างหนี้ออกไปดีกว่าคำพูดของนายพีระพันธ์ดังกล่าวยังไม่เป็นการไล่โจทก์ออกจากงานอาจพูดด้วยความไม่พอใจที่ถูกลูกค้าติว่าโจทก์ทำอาหารเค็มจัดหวานจัดและโจทก์ได้พูดโต้ตอบนายพีระพันธ์ทำให้นายพีระพันธ์เกิดโทสะจริตจึงได้พูดกับโจทก์ดังกล่าว ไม่มีกิจจะลักษณะว่าจำเลยโดยนายพีระพันธ์จะเลิกจ้างโจทก์ การที่โจทก์ออกจากงานไยังถือไม่ได้ว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยเรียกค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 582 แต่อย่างใด ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าชดเลยให้แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง(สวรรค์ ศักดารักษ์-พรชัย สมรรถเวช-ชลอ บุณยเนตร)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. คดีนี้ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า "นายพีระพันธ์ฯ ซึ่งเป็นผู้มีอำนาจเลิกจ้างโจทก์ได้โต้เถียงกับโจทก์แล้วพูดกับโจทก์ว่าถ้าลื้อทำอย่างนี้ออกไปดีกว่า แม้นายพีระพันธ์จะมิได้พูด (คำว่า)เลิกจ้างโจทก์โดยตรง แต่นายพีระพันธ์ก็พูดไล่โจทก์ออกจากงานโจทก์ไม่มาทำงานอีกต่อไปไม่ถือว่าโจทก์ขาดงาน" ซึ่งแสดงว่าศาลแรงงานกลางได้ใช้ดุลพินิจในการฟ้องข้อเท็จจริงจากพฤติการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างในคดีนี้แล้วเห็นว่า นายจ้างได้พูดกับลูกจ้างโดยมีเจตนาไล่ลูกจ้างดังกล่าวออกจากงาน และฟังว่าจำเลยได้เลิกจ้างโจทก์แล้ว อันเป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริง ปัญหาว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์หรือไม่ จึงไม่อาจอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาได้ด้วยต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 แต่จำเลยได้อุทธรณ์โดยอ้างถ้อยคำที่พูดกันระหว่างนายพีระพันธ์กับโจทก์ และโต้แย้งว่าถ้อยคำพูดดังกล่าวว่ามีความหมายเป็นการตักเตือน มิใช่การเลิกจ้างซึ่งทำให้เข้าลักษณะเป็นการคัดค้านเกี่ยวกับการตีความหรือแปลปรับถ้อยคำซึ่งเป็นการอุทธรณ์ในข้อกฎหมายอันคู่ความมีสิทธิอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาได้ แต่ผลสุดท้ายอันเป็นวัตถุประสงค์ของการอุทธรณ์ก็คือการขอให้ศาลวินิจฉัยพฤติการณ์ที่เกิดขึ้นว่า"จำเลยมิได้เลิกจ้าง" นั่นเอง จึงอาจถือได้ว่า เป็นการอ้างข้อกฎหมายเพื่อนำไปสู้การฟังข้อเท็จจริงอันเป็นการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงประการหนึ่งได้ 2. ในความสัมพันธ์ระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างนั้นนายจ้างพึงปฎิบัติต่อลูกจ้างด้วยความสุภาพ มีคุณธรรมทั้งมวลที่ควรประพฤติ เช่น ควรมีปิยะวาจาต่อลูกจ้าง ถ้อยคำที่กล่าวต่อลูกจ้างจะต้องเป็นถ้อยคำเชิงสร้างสรรค์ หากจะสั่งสอนงานหรือตักเตือนลูกจ้างก็จะต้องบอกกล่าวให้ชัดแจ้ง เป็นกิจจะลักษณะเพื่อความเข้าใจที่ถูกต้องตรงกันตามวิธีการสื่อสารข้อความ(COMMUNICATION) ที่ดี ดังนั้น คำพูดของนายจ้างที่ว่า"ทำอย่างนี้ออกไปดีกว่า" หรือถ้อยคำอื่นที่ลักษณะแสลงต่อความสัมพันธ์อันดีระหว่างนายจ้างและลูกจ้าง หรือถ้อยคำที่หมิ่นเหม่ต่อการเกิดปัญหากฎหมายแรงงาน จึงเป็นถ้อยคำที่นายจ้างไม่พึงกล่าวแก่ลูกจ้างทั้งสิ้น ในขณะเดียวกัน หากมีการตีความหมายในถ้อยคำ ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์นั้น ๆ ย่อมจะพิเคราะห์ได้ถูกต้องและใกล้เคียงกับเจตนารมณ์ของผู้กล่าวมากที่สุด เพราะได้เห็นสีหน้าทราบถึงอารมณ์ ความจริงจังของการพูดจา ความปรารถนาที่จะให้เกิดผลดังคำพูด และมีความสามารถในการหยั่งรู้จิตใจอันเกิดแต่ความคุ้นเคยกันมา คดีนี้โจทก์เข้าใจและตีความหมายคำพูดของนายจ้างในทางที่เป็นการเสียหายแก่ตน เมื่อโจทก์กล่าวอ้างว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงน่าจะเป็นข้อเท็จจริงที่ควรรับฟังเป็นอย่างยิ่ง เกษมสันต์ วิลาวรรณคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลย ทำหน้าที่กุ๊ก เมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2538 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดและมิได้บอกกล่าวล่วงหน้า โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชย 30 วัน คิดเป็นเงิน 7,000 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 47 วันคิดเป็นเงิน 10,500 บาท ค่าจ้างค้างจ่ายตั้งแต่วันที่ 1ถึงวันที่ 14 มีนาคม 2538 จำนวนเงิน 3,266 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินจำนวนดังกล่าวแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ทะเลาะกับภริยาในสถานที่ทำงานจำเลยได้ตำหนิและว่ากล่าวตักเตือน แต่โจทก์ไม่พอใจวันรุ่งขึ้นโจทก์จึงไม่มาทำงานเอง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า นายพีระพันธ์ โกศลวรรณเป็นผู้มีอำนาจเลิกจ้างโจทก์ได้โต้เถียงกับโจทก์แล้วพูดกับโจทก์ว่าถ้าลื้อทำอย่างนี้ออกไปดีกว่า แม้นายพีระพันธ์จะมิได้พูดเลิกจ้างโจทก์โดยตรง แต่นายพีระพันธ์ก็พูดไล่โจทก์ออกจากงาน การที่โจทก์ไม่มาทำงานอีกต่อไปไม่ถือว่าโจทก์ขาดงาน เมื่อนายพีระพันธ์พูดไล่โจทก์ออกจากงาน โจทก์จึงมีสิทธิได้ค่าชดเชยตามอายุงานสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าจ้างค้างจ่ายตามฟ้อง พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 7,000 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 10,500 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 3,266 บาทแก่โจทก์จำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "จำเลยอุทธรณ์เป็นข้อกฎหมายว่า การที่นายพีระพันธ์กรรมการผู้จัดการบริษัทจำเลยกล่าวแก่โจทก์ว่าทำอย่างนี้ออกไปดีกว่า เป็นเพียงการว่ากล่าวตักเตือนโจทก์ในฐานะลูกจ้างเพราะไม่พอใจผลงานของโจทก์ เพื่อให้โจทก์ปรับปรุงการทำงาน หาได้มีลักษณะเป็นการเลิกจ้างนั้น พิเคร าะห์แล้ว เห็นว่า การที่จำเลยโดยนายพีระพันธ์ โกศลวรรษ กรรมการผู้จัดการของบริษัทจำเลยพูดแก่โจทก์ว่าทำอย่างหนี้ออกไปดีกว่าคำพูดของนายพีระพันธ์ดังกล่าวยังไม่เป็นการไล่โจทก์ออกจากงานอาจพูดด้วยความไม่พอใจที่ถูกลูกค้าติว่าโจทก์ทำอาหารเค็มจัดหวานจัดและโจทก์ได้พูดโต้ตอบนายพีระพันธ์ทำให้นายพีระพันธ์เกิดโทสะจริตจึงได้พูดกับโจทก์ดังกล่าว ไม่มีกิจจะลักษณะว่าจำเลยโดยนายพีระพันธ์จะเลิกจ้างโจทก์ การที่โจทก์ออกจากงานไยังถือไม่ได้ว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยเรียกค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 582 แต่อย่างใด ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าชดเลยให้แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7298/2538นาย ปราโมทย์ ฟักสีม่วงโจทก์บริษัท ทีฆามารค จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 582 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46การที่พ.กรรมการผู้จัดการของบริษัทจำเลยพูดแก่โจทก์ว่าทำอย่างนี้ออกไปดีกว่ายังไม่เป็นการไล่โจทก์ออกจากงานอาจพูดด้วยความไม่พอใจที่ถูกลูกค้าติและโจทก์ได้พูดโต้ตอบพ.ทำให้พ. เกิดโทสะจริตจึงได้พูดกับโจทก์ดังกล่าวไม่มีกิจจะลักษณะว่าจำเลยจะเลิกจ้างโจทก์ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยเรียกค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ46และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา582โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลย ทำหน้าที่กุ๊ก เมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2538 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดและมิได้บอกกล่าวล่วงหน้า โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชย 30 วัน คิดเป็นเงิน 7,000 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 47 วันคิดเป็นเงิน 10,500 บาท ค่าจ้างค้างจ่ายตั้งแต่วันที่ 1ถึงวันที่ 14 มีนาคม 2538 จำนวนเงิน 3,266 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินจำนวนดังกล่าวแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ทะเลาะกับภริยาในสถานที่ทำงานจำเลยได้ตำหนิและว่ากล่าวตักเตือน แต่โจทก์ไม่พอใจวันรุ่งขึ้นโจทก์จึงไม่มาทำงานเอง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า นายพีระพันธ์ โกศลวรรณเป็นผู้มีอำนาจเลิกจ้างโจทก์ได้โต้เถียงกับโจทก์แล้วพูดกับโจทก์ว่าถ้าลื้อทำอย่างนี้ออกไปดีกว่า แม้นายพีระพันธ์จะมิได้พูดเลิกจ้างโจทก์โดยตรง แต่นายพีระพันธ์ก็พูดไล่โจทก์ออกจากงาน การที่โจทก์ไม่มาทำงานอีกต่อไปไม่ถือว่าโจทก์ขาดงาน เมื่อนายพีระพันธ์พูดไล่โจทก์ออกจากงาน โจทก์จึงมีสิทธิได้ค่าชดเชยตามอายุงานสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าจ้างค้างจ่ายตามฟ้อง พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 7,000 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 10,500 บาท และค่าจ้างค้างจ่ายจำนวน 3,266 บาทแก่โจทก์จำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "จำเลยอุทธรณ์เป็นข้อกฎหมายว่า การที่นายพีระพันธ์กรรมการผู้จัดการบริษัทจำเลยกล่าวแก่โจทก์ว่าทำอย่างนี้ออกไปดีกว่า เป็นเพียงการว่ากล่าวตักเตือนโจทก์ในฐานะลูกจ้างเพราะไม่พอใจผลงานของโจทก์ เพื่อให้โจทก์ปรับปรุงการทำงาน หาได้มีลักษณะเป็นการเลิกจ้างนั้น พิเคร าะห์แล้ว เห็นว่า การที่จำเลยโดยนายพีระพันธ์ โกศลวรรษ กรรมการผู้จัดการของบริษัทจำเลยพูดแก่โจทก์ว่าทำอย่างหนี้ออกไปดีกว่าคำพูดของนายพีระพันธ์ดังกล่าวยังไม่เป็นการไล่โจทก์ออกจากงานอาจพูดด้วยความไม่พอใจที่ถูกลูกค้าติว่าโจทก์ทำอาหารเค็มจัดหวานจัดและโจทก์ได้พูดโต้ตอบนายพีระพันธ์ทำให้นายพีระพันธ์เกิดโทสะจริตจึงได้พูดกับโจทก์ดังกล่าว ไม่มีกิจจะลักษณะว่าจำเลยโดยนายพีระพันธ์จะเลิกจ้างโจทก์ การที่โจทก์ออกจากงานไยังถือไม่ได้ว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยเรียกค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 582 แต่อย่างใด ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าชดเลยให้แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง(สวรรค์ ศักดารักษ์-พรชัย สมรรถเวช-ชลอ บุณยเนตร)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. คดีนี้ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า "นายพีระพันธ์ฯ ซึ่งเป็นผู้มีอำนาจเลิกจ้างโจทก์ได้โต้เถียงกับโจทก์แล้วพูดกับโจทก์ว่าถ้าลื้อทำอย่างนี้ออกไปดีกว่า แม้นายพีระพันธ์จะมิได้พูด (คำว่า)เลิกจ้างโจทก์โดยตรง แต่นายพีระพันธ์ก็พูดไล่โจทก์ออกจากงานโจทก์ไม่มาทำงานอีกต่อไปไม่ถือว่าโจทก์ขาดงาน" ซึ่งแสดงว่าศาลแรงงานกลางได้ใช้ดุลพินิจในการฟ้องข้อเท็จจริงจากพฤติการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างในคดีนี้แล้วเห็นว่า นายจ้างได้พูดกับลูกจ้างโดยมีเจตนาไล่ลูกจ้างดังกล่าวออกจากงาน และฟังว่าจำเลยได้เลิกจ้างโจทก์แล้ว อันเป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริง ปัญหาว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์หรือไม่ จึงไม่อาจอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาได้ด้วยต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 แต่จำเลยได้อุทธรณ์โดยอ้างถ้อยคำที่พูดกันระหว่างนายพีระพันธ์กับโจทก์ และโต้แย้งว่าถ้อยคำพูดดังกล่าวว่ามีความหมายเป็นการตักเตือน มิใช่การเลิกจ้างซึ่งทำให้เข้าลักษณะเป็นการคัดค้านเกี่ยวกับการตีความหรือแปลปรับถ้อยคำซึ่งเป็นการอุทธรณ์ในข้อกฎหมายอันคู่ความมีสิทธิอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาได้ แต่ผลสุดท้ายอันเป็นวัตถุประสงค์ของการอุทธรณ์ก็คือการขอให้ศาลวินิจฉัยพฤติการณ์ที่เกิดขึ้นว่า"จำเลยมิได้เลิกจ้าง" นั่นเอง จึงอาจถือได้ว่า เป็นการอ้างข้อกฎหมายเพื่อนำไปสู้การฟังข้อเท็จจริงอันเป็นการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงประการหนึ่งได้ 2. ในความสัมพันธ์ระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างนั้นนายจ้างพึงปฎิบัติต่อลูกจ้างด้วยความสุภาพ มีคุณธรรมทั้งมวลที่ควรประพฤติ เช่น ควรมีปิยะวาจาต่อลูกจ้าง ถ้อยคำที่กล่าวต่อลูกจ้างจะต้องเป็นถ้อยคำเชิงสร้างสรรค์ หากจะสั่งสอนงานหรือตักเตือนลูกจ้างก็จะต้องบอกกล่าวให้ชัดแจ้ง เป็นกิจจะลักษณะเพื่อความเข้าใจที่ถูกต้องตรงกันตามวิธีการสื่อสารข้อความ(COMMUNICATION) ที่ดี ดังนั้น คำพูดของนายจ้างที่ว่า"ทำอย่างนี้ออกไปดีกว่า" หรือถ้อยคำอื่นที่ลักษณะแสลงต่อความสัมพันธ์อันดีระหว่างนายจ้างและลูกจ้าง หรือถ้อยคำที่หมิ่นเหม่ต่อการเกิดปัญหากฎหมายแรงงาน จึงเป็นถ้อยคำที่นายจ้างไม่พึงกล่าวแก่ลูกจ้างทั้งสิ้น ในขณะเดียวกัน หากมีการตีความหมายในถ้อยคำ ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์นั้น ๆ ย่อมจะพิเคราะห์ได้ถูกต้องและใกล้เคียงกับเจตนารมณ์ของผู้กล่าวมากที่สุด เพราะได้เห็นสีหน้าทราบถึงอารมณ์ ความจริงจังของการพูดจา ความปรารถนาที่จะให้เกิดผลดังคำพูด และมีความสามารถในการหยั่งรู้จิตใจอันเกิดแต่ความคุ้นเคยกันมา คดีนี้โจทก์เข้าใจและตีความหมายคำพูดของนายจ้างในทางที่เป็นการเสียหายแก่ตน เมื่อโจทก์กล่าวอ้างว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงน่าจะเป็นข้อเท็จจริงที่ควรรับฟังเป็นอย่างยิ่ง เกษมสันต์ วิลาวรรณ