คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1610/2538หลักกฎหมาย: จำเลยพาผู้เสียหายไปเพื่อการอนาจารแล้วข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายและได้หน่วงเหนี่ยวกักขังผู้เสียหายไว้การกระทำทั้งสามตอนต่อเนื่องเชื่อมโยงอยู่ในวาระเดียวกันพฤติการณ์ของจำเลยมีเจตนาเพียงต้องการข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจึงเป็นการกระทำกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทโจทก์ ฟ้อง ขอให้ ลงโทษ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,91, 276, 283, 284, 310จำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 วรรคสอง , 284 วรรคแรก , 310 วรรคแรก ประกอบ มาตรา 83ให้ เรียง กระทง ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ความผิด ตามมาตรา 276 วรรคสอง , 284 วรรคแรก ให้ ลงโทษ ตาม มาตรา 276 วรรคสองอันเป็น บทหนัก ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 16 ปี ความผิดตาม มาตรา 310 วรรคแรก ให้ ลงโทษ จำคุก 1 ปี รวม จำคุก จำเลยทั้งสิ้น 17 ปี ข้อหา อื่น นอกจาก นี้ ให้ยกจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย มี อายุ ขณะ กระทำผิดยัง ไม่เกิน 17 ปี ลด มาตรา ส่วน โทษ ลง กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 75 แล้ว ให้ ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคสองจำคุก 8 ปี ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310 วรรคแรกจำคุก 6 เดือน รวม จำคุก 8 ปี 6 เดือน นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตามคำพิพากษา ศาลชั้นต้นจำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว ข้อเท็จจริง รับฟัง ได้ว่าเมื่อ วันที่ 10 กรกฎาคม 2531 เวลา ประมาณ 13 นาฬิกา จำเลย ได้ขับ รถจักรยานยนต์ โดย มี นางสาว เกียรติสุดา โพธิ์แป้น ผู้เสียหาย นั่ง ซ้อน ท้าย ตรง กลาง นาย ทวี มโนสงค์ เพื่อน จำเลย นั่ง ซ้อน ท้าย ใน ตอนท้าย จาก บ้าน หมู่ ที่ 2 ตำบล ขุนทะเล อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัด สุราษฎร์ธานี ไป ที่ บ้าน นาย นอบ มโนสงค์ ลุง ของ นาย ทวี ที่ ตำบล ดอนตะโก อำเภอท่าศาลา จังหวัด นครศรีธรรมราช ต่อมา วันที่ 6 กันยายน 2531 ผู้เสียหาย และ บิดา ของ ผู้เสียหาย ได้ เข้าแจ้งความ ต่อ พันตำรวจโท งามศักดิ์ เกื้อจรูญ พนักงานสอบสวน สถานีตำรวจภูธร อำเภอ เมือง สุราษฎร์ธานี ว่า จำเลย กับ นาย ทวี ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย ซึ่ง พันตำรวจโท งามศักดิ์ ได้ ส่งตัว ผู้เสียหาย ไป ตรวจ ร่างกาย ที่ โรงพยาบาล สุราษฎร์ธานี ผล การ ตรวจปรากฏว่า ผู้เสียหาย ตั้ง ครรภ์ ประมาณ 6 อาทิตย์ ตาม ผล การ ตรวจ ชันสูตรของ แพทย์ เอกสาร หมาย จ. 4 ซึ่ง ต่อมา ทาง โรงพยาบาล ได้ ทำแท้งให้ ผู้เสียหาย วันที่ 27 พฤศจิกายน 2533 นาย ดาบตำรวจ ประสิทธิ์ ขุนทองจันทร์ เจ้าพนักงาน ตำรวจ สถานีตำรวจภูธร ตำบล ขุนทะเล ได้ จับ จำเลย ตาม หมายจับ ที่ พนักงานสอบสวน ได้ ออก ไว้ ตาม บันทึก การ จับกุมเอกสาร หมาย จ. 3ปัญหา ที่ ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา ของ จำเลย มี ว่า จำเลย ได้ ร่วม กับนาย ทวี มโนสงค์ ล่อลวง ผู้เสียหาย ไป ทำการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ตาม ฟ้อง หรือไม่ จำเลย กล่าวอ้าง ใน ฎีกา ว่า ผู้เสียหาย เบิกความ เกี่ยวกับพฤติการณ์ ที่ อ้างว่า ถูก จำเลย กับ นาย ทวี เข้า ข่มขืน กระทำ ชำเรา แตกต่าง กับ ที่ ได้ ให้การ ไว้ ใน ชั้นสอบสวน ทำให้ เห็น เป็น พิรุธ ว่า มิได้เบิกความ ตาม ความ เป็น จริง เหตุ ที่ ผู้เสียหาย เบิกความ ว่า จำเลยร่วมกับ นาย ทวี ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย ก็ เพราะ ถูก บิดา ของ ผู้เสียหาย บังคับ ให้ กล่าวหา จำเลย เนื่องจาก ไม่พอ ใจ ที่ จำเลย มี ส่วน เกี่ยวข้องกับ การ หลบหนี ไป ของ ผู้เสียหาย กับ นาย ทวี และ แม้ จำเลย นำ นางสาว มิรินด้า โพธิ์แป้น มา เบิกความ ได้ ก็ ไม่อาจ ชี้ ชัด ได้ว่า ผู้เสียหาย ชอบพอ กับ นาย ทวี และนายนับ สุทธิพันธ์ กำนัน ตำบล ดอนตะโก พยาน จำเลย เบิกความ ว่า เมื่อ พยาน ได้ ถาม ผู้เสียหาย แล้ว ผู้เสียหาย บอก ว่า ผู้เสียหาย สมัครใจ มา กับ นาย ทวี คำเบิกความ ของ นาย นับ ซึ่ง เป็น คนกลาง ไม่มี ส่วนได้เสีย กับ จำเลย จึง มี น้ำหนัก รับฟัง ได้ว่า ผู้เสียหาย ไป กับ นาย ทวี โดย สมัครใจ โดย ที่ จำเลย มิได้ เกี่ยวข้อง กับ การ ร่วมประเวณี ระหว่าง ผู้เสียหาย กับ นาย ทวี แต่อย่างใด พยานหลักฐาน ที่ โจทก์ นำสืบ จึง ยัง เป็น ที่ สงสัย อยู่ ว่า จำเลย ได้ กระทำผิดตาม ฟ้อง หรือไม่ ควร ยก ประโยชน์ แห่ง ความ สงสัย ให้ เป็น คุณ แก่ จำเลยเห็นว่า ผู้เสียหาย เบิกความ ว่า จำเลย บอก ว่า ป้า ของ ผู้เสียหาย ที่ ป่วยอยู่ โรงพยาบาล ใกล้ จะ ถึงแก่ความตาย แล้ว จะ พา ผู้เสียหาย ไป ดูผู้เสียหาย หลงเชื่อ จึง นั่ง ซ้อน ท้ายรถ จักรยานยนต์ ไป กับ จำเลย แต่จำเลย กลับ พา ผู้เสียหาย ไป ที่อื่น แล้ว รับ นาย ทวี เพื่อน จำเลย นั่ง ซ้อน ท้ายรถ จักรยานยนต์ คัน เดียว กัน นั้น ไป ที่ บ้าน ญาติ ของ นาย ทวี ที่ จังหวัด นครศรีธรรมราช โดย นาย ทวี ใช้ อาวุธปืน ขู่ บังคับ ไม่ให้ ผู้เสียหาย ขัดขืน เมื่อ ไป ที่ บ้าน ญาติ นาย ทวี แล้ว ใน ตอน กลางคืน จำเลย ได้ ใช้ อาวุธปืน ขู่ บังคับ ผู้เสียหาย แล้ว ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหายจาก นั้น นาย ทวี ก็ ใช้ อาวุธปืน ขู่ บังคับ ผู้เสียหาย แล้ว ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย อีก ต่อมา จำเลย กับ นาย ทวี ได้ พา ผู้เสียหาย ไป ที่อื่น อีก หลาย แห่ง และ ได้ ผลัด กัน ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย อีกหลาย วัน หลังจาก นั้น นาย ทวี บังคับ ให้ ผู้เสียหาย ไป กับ นาย ทวี และ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย โดย ตลอด จน เวลา เกือบ สอง เดือนผู้เสียหาย จึง หลบหนี ออก มา ได้ เมื่อ หนี ออก มา ได้ แล้ว ผู้เสียหาย ได้ ไป พบพี่สาว ที่ บ้านพัก ศูนย์ ช่าง ที่ 10 แล้ว เล่าเรื่อง ที่ เกิดขึ้น ให้ ฟังพี่สาว ได้ ไป ตาม บิดา ผู้เสียหาย มา จาก นั้น ผู้เสียหาย ได้ ไป แจ้งความต่อ พันตำรวจโท งามศักดิ์ เกื้อจรูญ พนักงานสอบสวน สถานีตำรวจภูธร อำเภอ เมือง สุราษฎร์ธานี ว่า จำเลย กับ นาย ทวี ร่วมกัน ล่อลวง ผู้เสียหาย ไป ทำการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย ซึ่ง ตรง กับ ที่นาง ประไพ โพธิ์แป้น มารดา ผู้เสียหาย ซึ่ง เบิกความ ว่า เมื่อ ผู้เสียหาย หลบหนี มา แล้ว ผู้เสียหาย ได้ เล่า ให้ ฟัง ว่า จำเลย กับนาย ทวี ล่อลวง ไป ทำการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย บิดา ผู้เสียหาย จึง พา ผู้เสียหาย ไป แจ้งความ ต่อ พนักงานสอบสวน พันตำรวจโท งามศักดิ์ พนักงานสอบสวน พยานโจทก์ ก็ เบิกความ ว่า ผู้เสียหาย ได้ มา แจ้งความ ว่า ถูก จำเลย กับ นาย ทวี หลอกลวง พา ไป ทำการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา จน ผู้เสียหาย ต้อง หลบหนี ออก มา คำเบิกความ ของ ผู้เสียหายดังกล่าว ย่อม มี น้ำหนัก รับฟัง ได้ว่า จำเลย ได้ ล่อลวง ผู้เสียหายไป แล้ว ใช้ อาวุธปืน ขู่ บังคับ ผู้เสียหาย แล้ว ข่มขืน กระทำ ชำเราผู้เสียหาย หลาย ครั้ง หลาย วัน เพราะ หาก ไม่เป็น ความจริง แล้วผู้เสียหาย ซึ่ง เป็น ญาติ สนิท กับ จำเลย และ ไม่เคย มี เรื่อง โกรธเคืองกับ จำเลย มา ก่อน คง ไม่ กล้า เบิกความ ยืนยัน ถึง การกระทำ ผิด ของ จำเลยและ เป็น การ ทำให้ ผู้เสียหาย ต้อง ได้รับ ความ อับอายขายหน้า เช่นนั้นและ คำเบิกความ ของ นาย ประไพ กับ พันตำรวจโท งามศักดิ์ ยัง สอดคล้อง ต้อง กัน กับ คำเบิกความ ของ ผู้เสียหาย อีก ด้วย ดังนั้น เมื่อ พิจารณาคำเบิกความ ของ ผู้เสียหาย ประกอบ กับ พยานหลักฐาน อื่น ตาม ที่โจทก์ นำสืบ แล้ว เชื่อ ว่า ผู้เสียหาย ได้ เบิกความ ตาม ความสัตย์ จริงหา ได้ แกล้ง กล่าวหา จำเลย ดัง ที่ จำเลย กล่าวอ้าง ไม่ แม้ คำเบิกความใน ชั้น ศาล ของ ผู้เสียหาย จะ แตกต่าง กับ คำให้การ ชั้นสอบสวน อยู่ บ้างก็ เป็น เพียง แตกต่าง ใน รายละเอียด ปลีกย่อย เท่านั้น หา ทำให้ สาระสำคัญเสีย ไป แต่อย่างใด ไม่ ข้อ ที่ จำเลย กล่าวอ้าง ว่า ผู้เสียหาย รักใคร่ ชอบพอกับ นาย ทวี ผู้เสียหาย จึง สมัครใจ ไป กับ นาย ทวี โดย ที่ นางสาว มิรินด้า โพธิ์แป้น ก็ รู้ ดี นั้น เมื่อ จำเลย ไม่นำ นางสาว มิรินด้า มา เบิกความ ยืนยัน ให้ เห็น เป็น ดัง ที่ จำเลย อ้าง แล้ว ข้ออ้าง ดังกล่าว จึง ไม่มี น้ำหนัก รับฟัง ได้ และ ที่ อ้างว่า นาย นับ สุทธิพันธ์ ได้ เบิกความ ว่า เมื่อ สอบถาม ผู้เสียหาย แล้ว ผู้เสียหาย บอก ว่า สมัครใจ มา กับ นาย ทวี จน นาย นับ ได้ บันทึก ความสมัครใจ ของ ผู้เสียหาย ไว้ จึง แสดง ว่า ผู้เสียหาย สมัครใจ มา กับ นาย ทวี นั้น เห็นว่า คำเบิกความ ของ นาย นับ ไม่ สม เหตุผล เพราะ หาก ได้ บันทึก ถึง ความสมัครใจ ของ ผู้เสียหาย ไว้ จริง แล้ว นาย นับ หรือ จำเลย ย่อม มี บันทึก ดังกล่าว มา แสดง ได้ แต่ นาย นับ ก็ เบิกความ ว่า บันทึก ดังกล่าว หาย ไป แล้ว คำเบิกความ ของ นาย นับ ที่ ว่า ผู้เสียหาย สมัครใจ มา กับ นาย ทวี จึง เป็น พิรุธ ไม่มี น้ำหนัก รับฟัง ได้ ดัง ที่ จำเลย กล่าวอ้าง พยานหลักฐาน โจทก์ จึง รับฟัง ได้ แจ้งชัด ว่า จำเลย ได้ กระทำผิด ตาม ฟ้องที่ ศาลล่าง ทั้ง สอง วินิจฉัย ว่า จำเลย กระทำผิด ตาม ฟ้อง นั้น ชอบแล้วฎีกา ของ จำเลย ฟังไม่ขึ้น แต่ ที่ ศาลล่าง ทั้ง สอง พิพากษา ว่า จำเลย กระทำความผิด ฐาน พา หญิง ไป เพื่อ การ อนาจาร และ ฐาน ข่มขืน กระทำ ชำเราหญิง ซึ่ง มิใช่ ภริยา ของ ตน อัน มี ลักษณะ เป็น การ โทรมหญิง กรรมหนึ่งและ ฐาน หน่วงเหนี่ยว กักขัง ผู้อื่น อีก กรรมหนึ่ง รวมเป็น 2 กรรม นั้นเห็นว่า ความผิด ฐาน พา หญิง ไป เพื่อ การ อนาจาร ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 284 วรรคหนึ่ง ฐาน ข่มขืน กระทำ ชำเรา หญิง ซึ่ง มิใช่ ภริยาของ ตน อัน มี ลักษณะ เป็น การ โทรมหญิง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 วรรคสอง และ ฐาน หน่วงเหนี่ยว กักขัง ผู้อื่น ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310 ตาม ที่ โจทก์ ฟ้อง นั้น การกระทำ ทั้ง สามตอน ดังกล่าว ต่อเนื่อง เชื่อม โยง อยู่ ใน วาระ เดียว กัน พฤติการณ์ ของ จำเลยคดี นี้ มี เจตนา เพียง ต้องการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย เท่านั้นจึง เป็น การกระทำ กรรมเดียว เป็น ความผิด ต่อ กฎหมาย หลายบท ที่ศาลล่าง ทั้ง สอง พิพากษา มา นั้น เป็น การ ไม่ชอบ เห็นควร แก้ไข ให้ ถูกต้อง "พิพากษาแก้ เป็น ว่า ให้ ลงโทษ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 วรรคสอง จำคุก 8 ปี กระทง เดียว นอกจาก ที่ แก้ ให้เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1610/2538พนักงานอัยการจังหวัดสุราษฎร์ธานีโจทก์นาย ชานุรักษ์ คนล้ำจำเลย ป.อ. ม. 90จำเลยพาผู้เสียหายไปเพื่อการอนาจารแล้วข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายและได้หน่วงเหนี่ยวกักขังผู้เสียหายไว้การกระทำทั้งสามตอนต่อเนื่องเชื่อมโยงอยู่ในวาระเดียวกันพฤติการณ์ของจำเลยมีเจตนาเพียงต้องการข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจึงเป็นการกระทำกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทโจทก์ ฟ้อง ขอให้ ลงโทษ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,91, 276, 283, 284, 310จำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 วรรคสอง , 284 วรรคแรก , 310 วรรคแรก ประกอบ มาตรา 83ให้ เรียง กระทง ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ความผิด ตามมาตรา 276 วรรคสอง , 284 วรรคแรก ให้ ลงโทษ ตาม มาตรา 276 วรรคสองอันเป็น บทหนัก ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 16 ปี ความผิดตาม มาตรา 310 วรรคแรก ให้ ลงโทษ จำคุก 1 ปี รวม จำคุก จำเลยทั้งสิ้น 17 ปี ข้อหา อื่น นอกจาก นี้ ให้ยกจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย มี อายุ ขณะ กระทำผิดยัง ไม่เกิน 17 ปี ลด มาตรา ส่วน โทษ ลง กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 75 แล้ว ให้ ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคสองจำคุก 8 ปี ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310 วรรคแรกจำคุก 6 เดือน รวม จำคุก 8 ปี 6 เดือน นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตามคำพิพากษา ศาลชั้นต้นจำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว ข้อเท็จจริง รับฟัง ได้ว่าเมื่อ วันที่ 10 กรกฎาคม 2531 เวลา ประมาณ 13 นาฬิกา จำเลย ได้ขับ รถจักรยานยนต์ โดย มี นางสาว เกียรติสุดา โพธิ์แป้น ผู้เสียหาย นั่ง ซ้อน ท้าย ตรง กลาง นาย ทวี มโนสงค์ เพื่อน จำเลย นั่ง ซ้อน ท้าย ใน ตอนท้าย จาก บ้าน หมู่ ที่ 2 ตำบล ขุนทะเล อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัด สุราษฎร์ธานี ไป ที่ บ้าน นาย นอบ มโนสงค์ ลุง ของ นาย ทวี ที่ ตำบล ดอนตะโก อำเภอท่าศาลา จังหวัด นครศรีธรรมราช ต่อมา วันที่ 6 กันยายน 2531 ผู้เสียหาย และ บิดา ของ ผู้เสียหาย ได้ เข้าแจ้งความ ต่อ พันตำรวจโท งามศักดิ์ เกื้อจรูญ พนักงานสอบสวน สถานีตำรวจภูธร อำเภอ เมือง สุราษฎร์ธานี ว่า จำเลย กับ นาย ทวี ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย ซึ่ง พันตำรวจโท งามศักดิ์ ได้ ส่งตัว ผู้เสียหาย ไป ตรวจ ร่างกาย ที่ โรงพยาบาล สุราษฎร์ธานี ผล การ ตรวจปรากฏว่า ผู้เสียหาย ตั้ง ครรภ์ ประมาณ 6 อาทิตย์ ตาม ผล การ ตรวจ ชันสูตรของ แพทย์ เอกสาร หมาย จ. 4 ซึ่ง ต่อมา ทาง โรงพยาบาล ได้ ทำแท้งให้ ผู้เสียหาย วันที่ 27 พฤศจิกายน 2533 นาย ดาบตำรวจ ประสิทธิ์ ขุนทองจันทร์ เจ้าพนักงาน ตำรวจ สถานีตำรวจภูธร ตำบล ขุนทะเล ได้ จับ จำเลย ตาม หมายจับ ที่ พนักงานสอบสวน ได้ ออก ไว้ ตาม บันทึก การ จับกุมเอกสาร หมาย จ. 3ปัญหา ที่ ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา ของ จำเลย มี ว่า จำเลย ได้ ร่วม กับนาย ทวี มโนสงค์ ล่อลวง ผู้เสียหาย ไป ทำการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ตาม ฟ้อง หรือไม่ จำเลย กล่าวอ้าง ใน ฎีกา ว่า ผู้เสียหาย เบิกความ เกี่ยวกับพฤติการณ์ ที่ อ้างว่า ถูก จำเลย กับ นาย ทวี เข้า ข่มขืน กระทำ ชำเรา แตกต่าง กับ ที่ ได้ ให้การ ไว้ ใน ชั้นสอบสวน ทำให้ เห็น เป็น พิรุธ ว่า มิได้เบิกความ ตาม ความ เป็น จริง เหตุ ที่ ผู้เสียหาย เบิกความ ว่า จำเลยร่วมกับ นาย ทวี ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย ก็ เพราะ ถูก บิดา ของ ผู้เสียหาย บังคับ ให้ กล่าวหา จำเลย เนื่องจาก ไม่พอ ใจ ที่ จำเลย มี ส่วน เกี่ยวข้องกับ การ หลบหนี ไป ของ ผู้เสียหาย กับ นาย ทวี และ แม้ จำเลย นำ นางสาว มิรินด้า โพธิ์แป้น มา เบิกความ ได้ ก็ ไม่อาจ ชี้ ชัด ได้ว่า ผู้เสียหาย ชอบพอ กับ นาย ทวี และนายนับ สุทธิพันธ์ กำนัน ตำบล ดอนตะโก พยาน จำเลย เบิกความ ว่า เมื่อ พยาน ได้ ถาม ผู้เสียหาย แล้ว ผู้เสียหาย บอก ว่า ผู้เสียหาย สมัครใจ มา กับ นาย ทวี คำเบิกความ ของ นาย นับ ซึ่ง เป็น คนกลาง ไม่มี ส่วนได้เสีย กับ จำเลย จึง มี น้ำหนัก รับฟัง ได้ว่า ผู้เสียหาย ไป กับ นาย ทวี โดย สมัครใจ โดย ที่ จำเลย มิได้ เกี่ยวข้อง กับ การ ร่วมประเวณี ระหว่าง ผู้เสียหาย กับ นาย ทวี แต่อย่างใด พยานหลักฐาน ที่ โจทก์ นำสืบ จึง ยัง เป็น ที่ สงสัย อยู่ ว่า จำเลย ได้ กระทำผิดตาม ฟ้อง หรือไม่ ควร ยก ประโยชน์ แห่ง ความ สงสัย ให้ เป็น คุณ แก่ จำเลยเห็นว่า ผู้เสียหาย เบิกความ ว่า จำเลย บอก ว่า ป้า ของ ผู้เสียหาย ที่ ป่วยอยู่ โรงพยาบาล ใกล้ จะ ถึงแก่ความตาย แล้ว จะ พา ผู้เสียหาย ไป ดูผู้เสียหาย หลงเชื่อ จึง นั่ง ซ้อน ท้ายรถ จักรยานยนต์ ไป กับ จำเลย แต่จำเลย กลับ พา ผู้เสียหาย ไป ที่อื่น แล้ว รับ นาย ทวี เพื่อน จำเลย นั่ง ซ้อน ท้ายรถ จักรยานยนต์ คัน เดียว กัน นั้น ไป ที่ บ้าน ญาติ ของ นาย ทวี ที่ จังหวัด นครศรีธรรมราช โดย นาย ทวี ใช้ อาวุธปืน ขู่ บังคับ ไม่ให้ ผู้เสียหาย ขัดขืน เมื่อ ไป ที่ บ้าน ญาติ นาย ทวี แล้ว ใน ตอน กลางคืน จำเลย ได้ ใช้ อาวุธปืน ขู่ บังคับ ผู้เสียหาย แล้ว ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหายจาก นั้น นาย ทวี ก็ ใช้ อาวุธปืน ขู่ บังคับ ผู้เสียหาย แล้ว ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย อีก ต่อมา จำเลย กับ นาย ทวี ได้ พา ผู้เสียหาย ไป ที่อื่น อีก หลาย แห่ง และ ได้ ผลัด กัน ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย อีกหลาย วัน หลังจาก นั้น นาย ทวี บังคับ ให้ ผู้เสียหาย ไป กับ นาย ทวี และ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย โดย ตลอด จน เวลา เกือบ สอง เดือนผู้เสียหาย จึง หลบหนี ออก มา ได้ เมื่อ หนี ออก มา ได้ แล้ว ผู้เสียหาย ได้ ไป พบพี่สาว ที่ บ้านพัก ศูนย์ ช่าง ที่ 10 แล้ว เล่าเรื่อง ที่ เกิดขึ้น ให้ ฟังพี่สาว ได้ ไป ตาม บิดา ผู้เสียหาย มา จาก นั้น ผู้เสียหาย ได้ ไป แจ้งความต่อ พันตำรวจโท งามศักดิ์ เกื้อจรูญ พนักงานสอบสวน สถานีตำรวจภูธร อำเภอ เมือง สุราษฎร์ธานี ว่า จำเลย กับ นาย ทวี ร่วมกัน ล่อลวง ผู้เสียหาย ไป ทำการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย ซึ่ง ตรง กับ ที่นาง ประไพ โพธิ์แป้น มารดา ผู้เสียหาย ซึ่ง เบิกความ ว่า เมื่อ ผู้เสียหาย หลบหนี มา แล้ว ผู้เสียหาย ได้ เล่า ให้ ฟัง ว่า จำเลย กับนาย ทวี ล่อลวง ไป ทำการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย บิดา ผู้เสียหาย จึง พา ผู้เสียหาย ไป แจ้งความ ต่อ พนักงานสอบสวน พันตำรวจโท งามศักดิ์ พนักงานสอบสวน พยานโจทก์ ก็ เบิกความ ว่า ผู้เสียหาย ได้ มา แจ้งความ ว่า ถูก จำเลย กับ นาย ทวี หลอกลวง พา ไป ทำการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา จน ผู้เสียหาย ต้อง หลบหนี ออก มา คำเบิกความ ของ ผู้เสียหายดังกล่าว ย่อม มี น้ำหนัก รับฟัง ได้ว่า จำเลย ได้ ล่อลวง ผู้เสียหายไป แล้ว ใช้ อาวุธปืน ขู่ บังคับ ผู้เสียหาย แล้ว ข่มขืน กระทำ ชำเราผู้เสียหาย หลาย ครั้ง หลาย วัน เพราะ หาก ไม่เป็น ความจริง แล้วผู้เสียหาย ซึ่ง เป็น ญาติ สนิท กับ จำเลย และ ไม่เคย มี เรื่อง โกรธเคืองกับ จำเลย มา ก่อน คง ไม่ กล้า เบิกความ ยืนยัน ถึง การกระทำ ผิด ของ จำเลยและ เป็น การ ทำให้ ผู้เสียหาย ต้อง ได้รับ ความ อับอายขายหน้า เช่นนั้นและ คำเบิกความ ของ นาย ประไพ กับ พันตำรวจโท งามศักดิ์ ยัง สอดคล้อง ต้อง กัน กับ คำเบิกความ ของ ผู้เสียหาย อีก ด้วย ดังนั้น เมื่อ พิจารณาคำเบิกความ ของ ผู้เสียหาย ประกอบ กับ พยานหลักฐาน อื่น ตาม ที่โจทก์ นำสืบ แล้ว เชื่อ ว่า ผู้เสียหาย ได้ เบิกความ ตาม ความสัตย์ จริงหา ได้ แกล้ง กล่าวหา จำเลย ดัง ที่ จำเลย กล่าวอ้าง ไม่ แม้ คำเบิกความใน ชั้น ศาล ของ ผู้เสียหาย จะ แตกต่าง กับ คำให้การ ชั้นสอบสวน อยู่ บ้างก็ เป็น เพียง แตกต่าง ใน รายละเอียด ปลีกย่อย เท่านั้น หา ทำให้ สาระสำคัญเสีย ไป แต่อย่างใด ไม่ ข้อ ที่ จำเลย กล่าวอ้าง ว่า ผู้เสียหาย รักใคร่ ชอบพอกับ นาย ทวี ผู้เสียหาย จึง สมัครใจ ไป กับ นาย ทวี โดย ที่ นางสาว มิรินด้า โพธิ์แป้น ก็ รู้ ดี นั้น เมื่อ จำเลย ไม่นำ นางสาว มิรินด้า มา เบิกความ ยืนยัน ให้ เห็น เป็น ดัง ที่ จำเลย อ้าง แล้ว ข้ออ้าง ดังกล่าว จึง ไม่มี น้ำหนัก รับฟัง ได้ และ ที่ อ้างว่า นาย นับ สุทธิพันธ์ ได้ เบิกความ ว่า เมื่อ สอบถาม ผู้เสียหาย แล้ว ผู้เสียหาย บอก ว่า สมัครใจ มา กับ นาย ทวี จน นาย นับ ได้ บันทึก ความสมัครใจ ของ ผู้เสียหาย ไว้ จึง แสดง ว่า ผู้เสียหาย สมัครใจ มา กับ นาย ทวี นั้น เห็นว่า คำเบิกความ ของ นาย นับ ไม่ สม เหตุผล เพราะ หาก ได้ บันทึก ถึง ความสมัครใจ ของ ผู้เสียหาย ไว้ จริง แล้ว นาย นับ หรือ จำเลย ย่อม มี บันทึก ดังกล่าว มา แสดง ได้ แต่ นาย นับ ก็ เบิกความ ว่า บันทึก ดังกล่าว หาย ไป แล้ว คำเบิกความ ของ นาย นับ ที่ ว่า ผู้เสียหาย สมัครใจ มา กับ นาย ทวี จึง เป็น พิรุธ ไม่มี น้ำหนัก รับฟัง ได้ ดัง ที่ จำเลย กล่าวอ้าง พยานหลักฐาน โจทก์ จึง รับฟัง ได้ แจ้งชัด ว่า จำเลย ได้ กระทำผิด ตาม ฟ้องที่ ศาลล่าง ทั้ง สอง วินิจฉัย ว่า จำเลย กระทำผิด ตาม ฟ้อง นั้น ชอบแล้วฎีกา ของ จำเลย ฟังไม่ขึ้น แต่ ที่ ศาลล่าง ทั้ง สอง พิพากษา ว่า จำเลย กระทำความผิด ฐาน พา หญิง ไป เพื่อ การ อนาจาร และ ฐาน ข่มขืน กระทำ ชำเราหญิง ซึ่ง มิใช่ ภริยา ของ ตน อัน มี ลักษณะ เป็น การ โทรมหญิง กรรมหนึ่งและ ฐาน หน่วงเหนี่ยว กักขัง ผู้อื่น อีก กรรมหนึ่ง รวมเป็น 2 กรรม นั้นเห็นว่า ความผิด ฐาน พา หญิง ไป เพื่อ การ อนาจาร ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 284 วรรคหนึ่ง ฐาน ข่มขืน กระทำ ชำเรา หญิง ซึ่ง มิใช่ ภริยาของ ตน อัน มี ลักษณะ เป็น การ โทรมหญิง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 วรรคสอง และ ฐาน หน่วงเหนี่ยว กักขัง ผู้อื่น ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310 ตาม ที่ โจทก์ ฟ้อง นั้น การกระทำ ทั้ง สามตอน ดังกล่าว ต่อเนื่อง เชื่อม โยง อยู่ ใน วาระ เดียว กัน พฤติการณ์ ของ จำเลยคดี นี้ มี เจตนา เพียง ต้องการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย เท่านั้นจึง เป็น การกระทำ กรรมเดียว เป็น ความผิด ต่อ กฎหมาย หลายบท ที่ศาลล่าง ทั้ง สอง พิพากษา มา นั้น เป็น การ ไม่ชอบ เห็นควร แก้ไข ให้ ถูกต้อง "พิพากษาแก้ เป็น ว่า ให้ ลงโทษ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 วรรคสอง จำคุก 8 ปี กระทง เดียว นอกจาก ที่ แก้ ให้เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์ ภาค 3(อธิราช มณีภาค-มงคล สระฏัน-วุฒิ คราวุฒิ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการวินิจฉัยปัญหาเรื่องการกระทำความผิดหลายบทและการกระทำความผิดหลายกรรมในทางทฤษฎีใช้หลักวินิจฉัยว่า"เจตนาเดียวหรือหลายเจตนา"ถ้าเป็นการกระทำที่เกิดจากเจตนากระทำความผิดเจตนาเดียวในการกระทำนั้นแต่ต้องด้วยบทบัญญัติที่เป็นความผิดหลายบทถือเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทต้องลงโทษบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา90แต่ถ้าเป็นการกระทำที่เกิดจากการกระทำหลายเจตนาในการกระทำของผู้นั้น ถือเป็นการกระทำความผิดหลายกรรมต้องลงโทษทุกกรรมแต่ไม่เกินโทษขั้นสูงที่ประมวลกฎหมายอาญามาตรา91กำหนด จากแนววินิจฉัยของศาลฎีกาการหลอกลวงหญิงไปเพื่อการอนาจารหน่วงเหนี่ยวกักขังและข่มขืนกระทำชำเราหญิงนั้นอาจเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทหรือเป็นความผิดหลายกรรมก็ได้ทั้งนี้โดยศาลวางหลักในการวินิจฉัยในเรื่องนี้โดยอาศัยหลักพิจารณาเรื่อง"ความมุ่งหมายอันเดียวกันในการกระทำนั้น"กล่าวคือถ้าผู้กระทำกระทำความผิดโดยมีความมุ่งหมายที่จะทำให้บรรลุวัตถุประสงค์ของตนเป็นอย่างเดียวกันแล้วแม้ว่ากระทำการฝ่าฝืนกฎหมายหลายอย่างศาลก็วินิจฉัยว่าเป็นการกระทำความผิดกรรมเดียวกันดังข้อเท็จจริงในคดีนี้ซึ่งศาลฎีกาเห็นว่า"การกระทำทั้งสามตอนดังกล่าวต่อเนื่องเชื่อมโยงอยู่ในวาระเดียวกันพฤติการณ์ของจำเลยในคดีนี้มีเจตนาเพียงเพื่อต้องการข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายเท่านั้นจึงเป็นการกระทำความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท" ข้อเท็จจริงในทำนองดังกล่าวศาลฎีกาเคยวางแนววินิจฉัยไว้หลายฉบับดังนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่2105/2527 จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายเป็นความผิดเสร็จเด็ดขาดไปแล้วและผู้เสียหายจะกลับบ้านจำเลยไม่ยอมให้กลับกอดรัดและขู่ว่าจะทำร้ายหน่วงเหนี่ยวกักขังผู้เสียหายไปตลอดคืนเป็นหลายกระทงคือกระทงแรกความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราตามมาตรา276ส่วนอีกกระทงหนึ่งคือหน่วงเหนี่ยวกักขังตามมาตรา310 คำพิพากษาศาลฎีกาที่1518/2522 ฉุดพาหญิงไปข่มขืนกระทำชำเราและกักขังไว้เป็นความผิดฐานฉุดหญิงตามมาตรา284กระทงหนึ่งมาตรา310ฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังอีกกระทงหนึ่งกับฐานข่มขืนกระทำชำเราโดยการโทรมหญิงตามมาตรา276วรรคสองอีกกระทงหนึ่งการข่มขืนตามมาตรา276กระทำหลายครั้งหลายวันก็เป็นความผิดกรรมเดียวต่อเนื่องกันจากเจตนาเดิม คำพิพากษาศาลฎีกาที่1514/2532(ประชุมใหญ่) จำเลยที่1กับพวกขับรถพาผู้เสียหายไปยังที่เปลี่ยวแล้วปลุกปล้ำจับหน้าอกและถอดเสื้อกางเกงผู้เสียหายพอดีมีรถบรรทุกผ่านมาจำเลยที่1จึงขับรถพาผู้เสียหายไปยังบ่อเลี้ยงปลาและดึงตัวผู้เสียหายลงมาจากรถจำเลยที่1กอดจูบผู้เสียหายจำเลยที่2กระชากกางเกงของผู้เสียหายออกผู้เสียหายดิ้นหลุดแล้วโดดลงไปในบ่อเลี้ยงปลาจำเลยที่1และที่2กับพวกพูดข่มขู่ว่าถ้าไม่ขึ้นมาจะตามลงไปกดน้ำให้ตายบ้างเอาไฟช็อตบ้างทั้งมีพวกจำเลยบางคนถอดเสื้อกางเกงออกหมดบางคนเหลือแต่กางเกงในเป็นเหตุให้ผู้เสียหายไม่กล้าขึ้นต้องทนทรมานอยู่ในบ่อถึง1ชั่วโมงเศษและที่ผู้เสียหายขึ้นจากบ่อก็เพราะถูกหลอกว่าพวกจำเลยไปหมดแล้วผู้เสียหายจึงขึ้นมาแล้วถูกจำเลยที่1ที่2กับพวกจับตัวข่มขืนกระทำชำเราการกระทำของจำเลยที่1และที่2จึงเป็นความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารและฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังผู้อื่นให้ปราศจากเสรีภาพ การที่จำเลยที่1และที่2หน่วงเหนี่ยวผู้เสียหายไว้ก็เพื่อมุ่งประสงค์ที่จะเอาตัวผู้เสียหายไปข่มขืนกระทำชำเราซึ่งเป็นความประสงค์แต่แรกแล้วการกระทำดังกล่าวจึงต่อเนื่องตลอดมาโดยไม่ขาดตอนการกระทำของจำเลยที่1และที่2จึงเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ข้อเท็จจริงจากคำพิพากษาทั้งสามฉบับดูประหนึ่งว่าจะวินิจฉัยไปคนละทางแต่หากพิจารณาแล้วเห็นได้ว่าศาลถือเอาการกระทำที่ต่อเนื่องกับความมุ่งหมายที่จะกระทำผิดเป็นเกณฑ์ในการตัดสินว่าจะลงโทษผู้กระทำกรรมเดียวหรือหลายกรรมซึ่งในประเด็นนี้ศาสตราจารย์ จิตติติงศภัทิย์ เคยให้ความเห็นในทำนองไม่เห็นด้วยไว้ในบันทึกท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาที่1514/2532ไว้โดยท่านให้ข้อคิดไว้ว่า "ความประสงค์เดียวกันตั้งแต่แรกจนจบเพื่อข่มขืนกระทำชำเรานั้นไม่ใช่หลักที่จะวินิจฉัยว่าเป็นกรรมเดียวในกรณีที่เจตนากระทำความผิดต่างฐานกันซึ่งยังเป็นความเข้าใจที่ผิดในความหมายของหลักที่ว่าเจตนาเดียวกันในการกระทำหลายๆอันที่ถือเป็นกรรมเดียวกันแต่ถ้าศาลถือว่าการกระทำที่เป็นการหน่วงเหนี่ยวกักขังและการข่มขืนกระทำชำเราเป็นการกระทำที่ต่อเนื่องกันไปจึงมีเจตนาเดียวก็ไม่ผิดหลักแต่ศาลมิได้ถือเช่นนั้น" ถ้าถือตามหลักที่ท่านศาสตราจารย์ จิตติติงศภัทิย์ ได้วางไว้ในบันทึกดังกล่าวเหตุผลของศาลฎีกาในคำพิพากษาศาลฎีกาที่1610/2538ซึ่งวินิจฉัยว่าเป็นการกระทำกรรมเดียวโดยถือว่าเป็นการกระทำที่ต่อเนื่องเชื่อมโยงในวาระเดียวกันโดยมีเจตนาเพื่อข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจึงเป็นการวินิจฉัยที่ไม่น่าจะตรงกับความหมายของคำว่า"กรรมเดียวโดยถือหลักเจตนาเดียวกัน"ตามที่ท่านได้อรรถาธิบายซึ่งถ้าพิจารณาจากข้อเท็จจริงในคดีแล้วเห็นได้ว่าเป็นการกระทำที่ถือได้ว่ามีเจตนากระทำความผิดต่างกันคือการพาหญิงไปเพื่อการอนาจารการข่มขืนกระทำชำเราในลักษณะโทรมหญิงและการหน่วงเหนี่ยวกักขังไว้จึงถือว่าเป็นความผิดหลายกรรมดังเช่นคำวินิจฉัยของคำพิพากษาศาลฎีกาที่1518/2522ข้างต้น อย่างไรก็ดีคำว่า"เจตนาเดียวกัน"ในการวินิจฉัยว่าเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทหรือหลายกรรมนั้นมิได้หมายความว่าเป็นเจตนาที่จะกระทำความผิดต่างฐานกันเพราะมิฉะนั้นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทคงจะต้องถือว่าเป็นหลายเจตนาเนื่องจากเป็นเจตนาที่แยกออกได้ในแต่ละฐานแต่ความหมายว่าผู้กระทำมีเจตนาที่จะกระทำการเรื่องเดียวกันนั้นและในการกระทำโดยเจตนาเดียวนั้นได้กระทำฝ่าฝืนกฎหมายหลายบทด้วยกันจึงถือว่าเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ดังนั้นถ้าพิเคราะห์ได้ว่าการกระทำของจำเลยได้กระทำโดยมีเจตนาจะพาผู้เสียหายไปเพื่อการอนาจารโดยการหน่วงเหนี่ยวกักขังและประสงค์จะข่มขืนกระทำชำเราโดยการโทรมหญิงมาตั้งแต่แรกจึงได้ดำเนินการตามที่เจตนาร่วมกันดังกล่าวถือได้ว่าเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทแต่ถ้าพิเคราะห์แล้วเห็นว่าจำเลยได้พาหญิงไปเพื่อการอนาจารและข่มขืนกระทำชำเราในลักษณะโทรมหญิงเมื่อกระทำเสร็จแล้วจึงกักขังไว้ต่อเพื่อจะกระทำการข่มขืนในวันต่อๆไปดังนี้มีลักษณะของการกระทำความผิดที่แยกเจตนาในการกระทำแต่ละครั้งแม้จะมีกระทำที่ต่อเนื่องกันก็ไม่ถือว่าเป็นเจตนาเดียวต้องถือว่าเป็นการกระทำผิดหลายกรรม ?ณรงค์ใจหาญ?คำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ขอให้ ลงโทษ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,91, 276, 283, 284, 310จำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 วรรคสอง , 284 วรรคแรก , 310 วรรคแรก ประกอบ มาตรา 83ให้ เรียง กระทง ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ความผิด ตามมาตรา 276 วรรคสอง , 284 วรรคแรก ให้ ลงโทษ ตาม มาตรา 276 วรรคสองอันเป็น บทหนัก ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 16 ปี ความผิดตาม มาตรา 310 วรรคแรก ให้ ลงโทษ จำคุก 1 ปี รวม จำคุก จำเลยทั้งสิ้น 17 ปี ข้อหา อื่น นอกจาก นี้ ให้ยกจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย มี อายุ ขณะ กระทำผิดยัง ไม่เกิน 17 ปี ลด มาตรา ส่วน โทษ ลง กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 75 แล้ว ให้ ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคสองจำคุก 8 ปี ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310 วรรคแรกจำคุก 6 เดือน รวม จำคุก 8 ปี 6 เดือน นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตามคำพิพากษา ศาลชั้นต้นจำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว ข้อเท็จจริง รับฟัง ได้ว่าเมื่อ วันที่ 10 กรกฎาคม 2531 เวลา ประมาณ 13 นาฬิกา จำเลย ได้ขับ รถจักรยานยนต์ โดย มี นางสาว เกียรติสุดา โพธิ์แป้น ผู้เสียหาย นั่ง ซ้อน ท้าย ตรง กลาง นาย ทวี มโนสงค์ เพื่อน จำเลย นั่ง ซ้อน ท้าย ใน ตอนท้าย จาก บ้าน หมู่ ที่ 2 ตำบล ขุนทะเล อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัด สุราษฎร์ธานี ไป ที่ บ้าน นาย นอบ มโนสงค์ ลุง ของ นาย ทวี ที่ ตำบล ดอนตะโก อำเภอท่าศาลา จังหวัด นครศรีธรรมราช ต่อมา วันที่ 6 กันยายน 2531 ผู้เสียหาย และ บิดา ของ ผู้เสียหาย ได้ เข้าแจ้งความ ต่อ พันตำรวจโท งามศักดิ์ เกื้อจรูญ พนักงานสอบสวน สถานีตำรวจภูธร อำเภอ เมือง สุราษฎร์ธานี ว่า จำเลย กับ นาย ทวี ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย ซึ่ง พันตำรวจโท งามศักดิ์ ได้ ส่งตัว ผู้เสียหาย ไป ตรวจ ร่างกาย ที่ โรงพยาบาล สุราษฎร์ธานี ผล การ ตรวจปรากฏว่า ผู้เสียหาย ตั้ง ครรภ์ ประมาณ 6 อาทิตย์ ตาม ผล การ ตรวจ ชันสูตรของ แพทย์ เอกสาร หมาย จ. 4 ซึ่ง ต่อมา ทาง โรงพยาบาล ได้ ทำแท้งให้ ผู้เสียหาย วันที่ 27 พฤศจิกายน 2533 นาย ดาบตำรวจ ประสิทธิ์ ขุนทองจันทร์ เจ้าพนักงาน ตำรวจ สถานีตำรวจภูธร ตำบล ขุนทะเล ได้ จับ จำเลย ตาม หมายจับ ที่ พนักงานสอบสวน ได้ ออก ไว้ ตาม บันทึก การ จับกุมเอกสาร หมาย จ. 3ปัญหา ที่ ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา ของ จำเลย มี ว่า จำเลย ได้ ร่วม กับนาย ทวี มโนสงค์ ล่อลวง ผู้เสียหาย ไป ทำการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ตาม ฟ้อง หรือไม่ จำเลย กล่าวอ้าง ใน ฎีกา ว่า ผู้เสียหาย เบิกความ เกี่ยวกับพฤติการณ์ ที่ อ้างว่า ถูก จำเลย กับ นาย ทวี เข้า ข่มขืน กระทำ ชำเรา แตกต่าง กับ ที่ ได้ ให้การ ไว้ ใน ชั้นสอบสวน ทำให้ เห็น เป็น พิรุธ ว่า มิได้เบิกความ ตาม ความ เป็น จริง เหตุ ที่ ผู้เสียหาย เบิกความ ว่า จำเลยร่วมกับ นาย ทวี ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย ก็ เพราะ ถูก บิดา ของ ผู้เสียหาย บังคับ ให้ กล่าวหา จำเลย เนื่องจาก ไม่พอ ใจ ที่ จำเลย มี ส่วน เกี่ยวข้องกับ การ หลบหนี ไป ของ ผู้เสียหาย กับ นาย ทวี และ แม้ จำเลย นำ นางสาว มิรินด้า โพธิ์แป้น มา เบิกความ ได้ ก็ ไม่อาจ ชี้ ชัด ได้ว่า ผู้เสียหาย ชอบพอ กับ นาย ทวี และนายนับ สุทธิพันธ์ กำนัน ตำบล ดอนตะโก พยาน จำเลย เบิกความ ว่า เมื่อ พยาน ได้ ถาม ผู้เสียหาย แล้ว ผู้เสียหาย บอก ว่า ผู้เสียหาย สมัครใจ มา กับ นาย ทวี คำเบิกความ ของ นาย นับ ซึ่ง เป็น คนกลาง ไม่มี ส่วนได้เสีย กับ จำเลย จึง มี น้ำหนัก รับฟัง ได้ว่า ผู้เสียหาย ไป กับ นาย ทวี โดย สมัครใจ โดย ที่ จำเลย มิได้ เกี่ยวข้อง กับ การ ร่วมประเวณี ระหว่าง ผู้เสียหาย กับ นาย ทวี แต่อย่างใด พยานหลักฐาน ที่ โจทก์ นำสืบ จึง ยัง เป็น ที่ สงสัย อยู่ ว่า จำเลย ได้ กระทำผิดตาม ฟ้อง หรือไม่ ควร ยก ประโยชน์ แห่ง ความ สงสัย ให้ เป็น คุณ แก่ จำเลยเห็นว่า ผู้เสียหาย เบิกความ ว่า จำเลย บอก ว่า ป้า ของ ผู้เสียหาย ที่ ป่วยอยู่ โรงพยาบาล ใกล้ จะ ถึงแก่ความตาย แล้ว จะ พา ผู้เสียหาย ไป ดูผู้เสียหาย หลงเชื่อ จึง นั่ง ซ้อน ท้ายรถ จักรยานยนต์ ไป กับ จำเลย แต่จำเลย กลับ พา ผู้เสียหาย ไป ที่อื่น แล้ว รับ นาย ทวี เพื่อน จำเลย นั่ง ซ้อน ท้ายรถ จักรยานยนต์ คัน เดียว กัน นั้น ไป ที่ บ้าน ญาติ ของ นาย ทวี ที่ จังหวัด นครศรีธรรมราช โดย นาย ทวี ใช้ อาวุธปืน ขู่ บังคับ ไม่ให้ ผู้เสียหาย ขัดขืน เมื่อ ไป ที่ บ้าน ญาติ นาย ทวี แล้ว ใน ตอน กลางคืน จำเลย ได้ ใช้ อาวุธปืน ขู่ บังคับ ผู้เสียหาย แล้ว ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหายจาก นั้น นาย ทวี ก็ ใช้ อาวุธปืน ขู่ บังคับ ผู้เสียหาย แล้ว ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย อีก ต่อมา จำเลย กับ นาย ทวี ได้ พา ผู้เสียหาย ไป ที่อื่น อีก หลาย แห่ง และ ได้ ผลัด กัน ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย อีกหลาย วัน หลังจาก นั้น นาย ทวี บังคับ ให้ ผู้เสียหาย ไป กับ นาย ทวี และ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย โดย ตลอด จน เวลา เกือบ สอง เดือนผู้เสียหาย จึง หลบหนี ออก มา ได้ เมื่อ หนี ออก มา ได้ แล้ว ผู้เสียหาย ได้ ไป พบพี่สาว ที่ บ้านพัก ศูนย์ ช่าง ที่ 10 แล้ว เล่าเรื่อง ที่ เกิดขึ้น ให้ ฟังพี่สาว ได้ ไป ตาม บิดา ผู้เสียหาย มา จาก นั้น ผู้เสียหาย ได้ ไป แจ้งความต่อ พันตำรวจโท งามศักดิ์ เกื้อจรูญ พนักงานสอบสวน สถานีตำรวจภูธร อำเภอ เมือง สุราษฎร์ธานี ว่า จำเลย กับ นาย ทวี ร่วมกัน ล่อลวง ผู้เสียหาย ไป ทำการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย ซึ่ง ตรง กับ ที่นาง ประไพ โพธิ์แป้น มารดา ผู้เสียหาย ซึ่ง เบิกความ ว่า เมื่อ ผู้เสียหาย หลบหนี มา แล้ว ผู้เสียหาย ได้ เล่า ให้ ฟัง ว่า จำเลย กับนาย ทวี ล่อลวง ไป ทำการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย บิดา ผู้เสียหาย จึง พา ผู้เสียหาย ไป แจ้งความ ต่อ พนักงานสอบสวน พันตำรวจโท งามศักดิ์ พนักงานสอบสวน พยานโจทก์ ก็ เบิกความ ว่า ผู้เสียหาย ได้ มา แจ้งความ ว่า ถูก จำเลย กับ นาย ทวี หลอกลวง พา ไป ทำการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา จน ผู้เสียหาย ต้อง หลบหนี ออก มา คำเบิกความ ของ ผู้เสียหายดังกล่าว ย่อม มี น้ำหนัก รับฟัง ได้ว่า จำเลย ได้ ล่อลวง ผู้เสียหายไป แล้ว ใช้ อาวุธปืน ขู่ บังคับ ผู้เสียหาย แล้ว ข่มขืน กระทำ ชำเราผู้เสียหาย หลาย ครั้ง หลาย วัน เพราะ หาก ไม่เป็น ความจริง แล้วผู้เสียหาย ซึ่ง เป็น ญาติ สนิท กับ จำเลย และ ไม่เคย มี เรื่อง โกรธเคืองกับ จำเลย มา ก่อน คง ไม่ กล้า เบิกความ ยืนยัน ถึง การกระทำ ผิด ของ จำเลยและ เป็น การ ทำให้ ผู้เสียหาย ต้อง ได้รับ ความ อับอายขายหน้า เช่นนั้นและ คำเบิกความ ของ นาย ประไพ กับ พันตำรวจโท งามศักดิ์ ยัง สอดคล้อง ต้อง กัน กับ คำเบิกความ ของ ผู้เสียหาย อีก ด้วย ดังนั้น เมื่อ พิจารณาคำเบิกความ ของ ผู้เสียหาย ประกอบ กับ พยานหลักฐาน อื่น ตาม ที่โจทก์ นำสืบ แล้ว เชื่อ ว่า ผู้เสียหาย ได้ เบิกความ ตาม ความสัตย์ จริงหา ได้ แกล้ง กล่าวหา จำเลย ดัง ที่ จำเลย กล่าวอ้าง ไม่ แม้ คำเบิกความใน ชั้น ศาล ของ ผู้เสียหาย จะ แตกต่าง กับ คำให้การ ชั้นสอบสวน อยู่ บ้างก็ เป็น เพียง แตกต่าง ใน รายละเอียด ปลีกย่อย เท่านั้น หา ทำให้ สาระสำคัญเสีย ไป แต่อย่างใด ไม่ ข้อ ที่ จำเลย กล่าวอ้าง ว่า ผู้เสียหาย รักใคร่ ชอบพอกับ นาย ทวี ผู้เสียหาย จึง สมัครใจ ไป กับ นาย ทวี โดย ที่ นางสาว มิรินด้า โพธิ์แป้น ก็ รู้ ดี นั้น เมื่อ จำเลย ไม่นำ นางสาว มิรินด้า มา เบิกความ ยืนยัน ให้ เห็น เป็น ดัง ที่ จำเลย อ้าง แล้ว ข้ออ้าง ดังกล่าว จึง ไม่มี น้ำหนัก รับฟัง ได้ และ ที่ อ้างว่า นาย นับ สุทธิพันธ์ ได้ เบิกความ ว่า เมื่อ สอบถาม ผู้เสียหาย แล้ว ผู้เสียหาย บอก ว่า สมัครใจ มา กับ นาย ทวี จน นาย นับ ได้ บันทึก ความสมัครใจ ของ ผู้เสียหาย ไว้ จึง แสดง ว่า ผู้เสียหาย สมัครใจ มา กับ นาย ทวี นั้น เห็นว่า คำเบิกความ ของ นาย นับ ไม่ สม เหตุผล เพราะ หาก ได้ บันทึก ถึง ความสมัครใจ ของ ผู้เสียหาย ไว้ จริง แล้ว นาย นับ หรือ จำเลย ย่อม มี บันทึก ดังกล่าว มา แสดง ได้ แต่ นาย นับ ก็ เบิกความ ว่า บันทึก ดังกล่าว หาย ไป แล้ว คำเบิกความ ของ นาย นับ ที่ ว่า ผู้เสียหาย สมัครใจ มา กับ นาย ทวี จึง เป็น พิรุธ ไม่มี น้ำหนัก รับฟัง ได้ ดัง ที่ จำเลย กล่าวอ้าง พยานหลักฐาน โจทก์ จึง รับฟัง ได้ แจ้งชัด ว่า จำเลย ได้ กระทำผิด ตาม ฟ้องที่ ศาลล่าง ทั้ง สอง วินิจฉัย ว่า จำเลย กระทำผิด ตาม ฟ้อง นั้น ชอบแล้วฎีกา ของ จำเลย ฟังไม่ขึ้น แต่ ที่ ศาลล่าง ทั้ง สอง พิพากษา ว่า จำเลย กระทำความผิด ฐาน พา หญิง ไป เพื่อ การ อนาจาร และ ฐาน ข่มขืน กระทำ ชำเราหญิง ซึ่ง มิใช่ ภริยา ของ ตน อัน มี ลักษณะ เป็น การ โทรมหญิง กรรมหนึ่งและ ฐาน หน่วงเหนี่ยว กักขัง ผู้อื่น อีก กรรมหนึ่ง รวมเป็น 2 กรรม นั้นเห็นว่า ความผิด ฐาน พา หญิง ไป เพื่อ การ อนาจาร ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 284 วรรคหนึ่ง ฐาน ข่มขืน กระทำ ชำเรา หญิง ซึ่ง มิใช่ ภริยาของ ตน อัน มี ลักษณะ เป็น การ โทรมหญิง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 วรรคสอง และ ฐาน หน่วงเหนี่ยว กักขัง ผู้อื่น ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310 ตาม ที่ โจทก์ ฟ้อง นั้น การกระทำ ทั้ง สามตอน ดังกล่าว ต่อเนื่อง เชื่อม โยง อยู่ ใน วาระ เดียว กัน พฤติการณ์ ของ จำเลยคดี นี้ มี เจตนา เพียง ต้องการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย เท่านั้นจึง เป็น การกระทำ กรรมเดียว เป็น ความผิด ต่อ กฎหมาย หลายบท ที่ศาลล่าง ทั้ง สอง พิพากษา มา นั้น เป็น การ ไม่ชอบ เห็นควร แก้ไข ให้ ถูกต้อง "พิพากษาแก้ เป็น ว่า ให้ ลงโทษ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 วรรคสอง จำคุก 8 ปี กระทง เดียว นอกจาก ที่ แก้ ให้เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1610/2538พนักงานอัยการจังหวัดสุราษฎร์ธานีโจทก์นาย ชานุรักษ์ คนล้ำจำเลย ป.อ. ม. 90จำเลยพาผู้เสียหายไปเพื่อการอนาจารแล้วข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายและได้หน่วงเหนี่ยวกักขังผู้เสียหายไว้การกระทำทั้งสามตอนต่อเนื่องเชื่อมโยงอยู่ในวาระเดียวกันพฤติการณ์ของจำเลยมีเจตนาเพียงต้องการข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจึงเป็นการกระทำกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทโจทก์ ฟ้อง ขอให้ ลงโทษ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,91, 276, 283, 284, 310จำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 วรรคสอง , 284 วรรคแรก , 310 วรรคแรก ประกอบ มาตรา 83ให้ เรียง กระทง ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ความผิด ตามมาตรา 276 วรรคสอง , 284 วรรคแรก ให้ ลงโทษ ตาม มาตรา 276 วรรคสองอันเป็น บทหนัก ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 16 ปี ความผิดตาม มาตรา 310 วรรคแรก ให้ ลงโทษ จำคุก 1 ปี รวม จำคุก จำเลยทั้งสิ้น 17 ปี ข้อหา อื่น นอกจาก นี้ ให้ยกจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย มี อายุ ขณะ กระทำผิดยัง ไม่เกิน 17 ปี ลด มาตรา ส่วน โทษ ลง กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 75 แล้ว ให้ ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคสองจำคุก 8 ปี ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310 วรรคแรกจำคุก 6 เดือน รวม จำคุก 8 ปี 6 เดือน นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตามคำพิพากษา ศาลชั้นต้นจำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว ข้อเท็จจริง รับฟัง ได้ว่าเมื่อ วันที่ 10 กรกฎาคม 2531 เวลา ประมาณ 13 นาฬิกา จำเลย ได้ขับ รถจักรยานยนต์ โดย มี นางสาว เกียรติสุดา โพธิ์แป้น ผู้เสียหาย นั่ง ซ้อน ท้าย ตรง กลาง นาย ทวี มโนสงค์ เพื่อน จำเลย นั่ง ซ้อน ท้าย ใน ตอนท้าย จาก บ้าน หมู่ ที่ 2 ตำบล ขุนทะเล อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัด สุราษฎร์ธานี ไป ที่ บ้าน นาย นอบ มโนสงค์ ลุง ของ นาย ทวี ที่ ตำบล ดอนตะโก อำเภอท่าศาลา จังหวัด นครศรีธรรมราช ต่อมา วันที่ 6 กันยายน 2531 ผู้เสียหาย และ บิดา ของ ผู้เสียหาย ได้ เข้าแจ้งความ ต่อ พันตำรวจโท งามศักดิ์ เกื้อจรูญ พนักงานสอบสวน สถานีตำรวจภูธร อำเภอ เมือง สุราษฎร์ธานี ว่า จำเลย กับ นาย ทวี ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย ซึ่ง พันตำรวจโท งามศักดิ์ ได้ ส่งตัว ผู้เสียหาย ไป ตรวจ ร่างกาย ที่ โรงพยาบาล สุราษฎร์ธานี ผล การ ตรวจปรากฏว่า ผู้เสียหาย ตั้ง ครรภ์ ประมาณ 6 อาทิตย์ ตาม ผล การ ตรวจ ชันสูตรของ แพทย์ เอกสาร หมาย จ. 4 ซึ่ง ต่อมา ทาง โรงพยาบาล ได้ ทำแท้งให้ ผู้เสียหาย วันที่ 27 พฤศจิกายน 2533 นาย ดาบตำรวจ ประสิทธิ์ ขุนทองจันทร์ เจ้าพนักงาน ตำรวจ สถานีตำรวจภูธร ตำบล ขุนทะเล ได้ จับ จำเลย ตาม หมายจับ ที่ พนักงานสอบสวน ได้ ออก ไว้ ตาม บันทึก การ จับกุมเอกสาร หมาย จ. 3ปัญหา ที่ ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา ของ จำเลย มี ว่า จำเลย ได้ ร่วม กับนาย ทวี มโนสงค์ ล่อลวง ผู้เสียหาย ไป ทำการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ตาม ฟ้อง หรือไม่ จำเลย กล่าวอ้าง ใน ฎีกา ว่า ผู้เสียหาย เบิกความ เกี่ยวกับพฤติการณ์ ที่ อ้างว่า ถูก จำเลย กับ นาย ทวี เข้า ข่มขืน กระทำ ชำเรา แตกต่าง กับ ที่ ได้ ให้การ ไว้ ใน ชั้นสอบสวน ทำให้ เห็น เป็น พิรุธ ว่า มิได้เบิกความ ตาม ความ เป็น จริง เหตุ ที่ ผู้เสียหาย เบิกความ ว่า จำเลยร่วมกับ นาย ทวี ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย ก็ เพราะ ถูก บิดา ของ ผู้เสียหาย บังคับ ให้ กล่าวหา จำเลย เนื่องจาก ไม่พอ ใจ ที่ จำเลย มี ส่วน เกี่ยวข้องกับ การ หลบหนี ไป ของ ผู้เสียหาย กับ นาย ทวี และ แม้ จำเลย นำ นางสาว มิรินด้า โพธิ์แป้น มา เบิกความ ได้ ก็ ไม่อาจ ชี้ ชัด ได้ว่า ผู้เสียหาย ชอบพอ กับ นาย ทวี และนายนับ สุทธิพันธ์ กำนัน ตำบล ดอนตะโก พยาน จำเลย เบิกความ ว่า เมื่อ พยาน ได้ ถาม ผู้เสียหาย แล้ว ผู้เสียหาย บอก ว่า ผู้เสียหาย สมัครใจ มา กับ นาย ทวี คำเบิกความ ของ นาย นับ ซึ่ง เป็น คนกลาง ไม่มี ส่วนได้เสีย กับ จำเลย จึง มี น้ำหนัก รับฟัง ได้ว่า ผู้เสียหาย ไป กับ นาย ทวี โดย สมัครใจ โดย ที่ จำเลย มิได้ เกี่ยวข้อง กับ การ ร่วมประเวณี ระหว่าง ผู้เสียหาย กับ นาย ทวี แต่อย่างใด พยานหลักฐาน ที่ โจทก์ นำสืบ จึง ยัง เป็น ที่ สงสัย อยู่ ว่า จำเลย ได้ กระทำผิดตาม ฟ้อง หรือไม่ ควร ยก ประโยชน์ แห่ง ความ สงสัย ให้ เป็น คุณ แก่ จำเลยเห็นว่า ผู้เสียหาย เบิกความ ว่า จำเลย บอก ว่า ป้า ของ ผู้เสียหาย ที่ ป่วยอยู่ โรงพยาบาล ใกล้ จะ ถึงแก่ความตาย แล้ว จะ พา ผู้เสียหาย ไป ดูผู้เสียหาย หลงเชื่อ จึง นั่ง ซ้อน ท้ายรถ จักรยานยนต์ ไป กับ จำเลย แต่จำเลย กลับ พา ผู้เสียหาย ไป ที่อื่น แล้ว รับ นาย ทวี เพื่อน จำเลย นั่ง ซ้อน ท้ายรถ จักรยานยนต์ คัน เดียว กัน นั้น ไป ที่ บ้าน ญาติ ของ นาย ทวี ที่ จังหวัด นครศรีธรรมราช โดย นาย ทวี ใช้ อาวุธปืน ขู่ บังคับ ไม่ให้ ผู้เสียหาย ขัดขืน เมื่อ ไป ที่ บ้าน ญาติ นาย ทวี แล้ว ใน ตอน กลางคืน จำเลย ได้ ใช้ อาวุธปืน ขู่ บังคับ ผู้เสียหาย แล้ว ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหายจาก นั้น นาย ทวี ก็ ใช้ อาวุธปืน ขู่ บังคับ ผู้เสียหาย แล้ว ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย อีก ต่อมา จำเลย กับ นาย ทวี ได้ พา ผู้เสียหาย ไป ที่อื่น อีก หลาย แห่ง และ ได้ ผลัด กัน ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย อีกหลาย วัน หลังจาก นั้น นาย ทวี บังคับ ให้ ผู้เสียหาย ไป กับ นาย ทวี และ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย โดย ตลอด จน เวลา เกือบ สอง เดือนผู้เสียหาย จึง หลบหนี ออก มา ได้ เมื่อ หนี ออก มา ได้ แล้ว ผู้เสียหาย ได้ ไป พบพี่สาว ที่ บ้านพัก ศูนย์ ช่าง ที่ 10 แล้ว เล่าเรื่อง ที่ เกิดขึ้น ให้ ฟังพี่สาว ได้ ไป ตาม บิดา ผู้เสียหาย มา จาก นั้น ผู้เสียหาย ได้ ไป แจ้งความต่อ พันตำรวจโท งามศักดิ์ เกื้อจรูญ พนักงานสอบสวน สถานีตำรวจภูธร อำเภอ เมือง สุราษฎร์ธานี ว่า จำเลย กับ นาย ทวี ร่วมกัน ล่อลวง ผู้เสียหาย ไป ทำการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย ซึ่ง ตรง กับ ที่นาง ประไพ โพธิ์แป้น มารดา ผู้เสียหาย ซึ่ง เบิกความ ว่า เมื่อ ผู้เสียหาย หลบหนี มา แล้ว ผู้เสียหาย ได้ เล่า ให้ ฟัง ว่า จำเลย กับนาย ทวี ล่อลวง ไป ทำการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย บิดา ผู้เสียหาย จึง พา ผู้เสียหาย ไป แจ้งความ ต่อ พนักงานสอบสวน พันตำรวจโท งามศักดิ์ พนักงานสอบสวน พยานโจทก์ ก็ เบิกความ ว่า ผู้เสียหาย ได้ มา แจ้งความ ว่า ถูก จำเลย กับ นาย ทวี หลอกลวง พา ไป ทำการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา จน ผู้เสียหาย ต้อง หลบหนี ออก มา คำเบิกความ ของ ผู้เสียหายดังกล่าว ย่อม มี น้ำหนัก รับฟัง ได้ว่า จำเลย ได้ ล่อลวง ผู้เสียหายไป แล้ว ใช้ อาวุธปืน ขู่ บังคับ ผู้เสียหาย แล้ว ข่มขืน กระทำ ชำเราผู้เสียหาย หลาย ครั้ง หลาย วัน เพราะ หาก ไม่เป็น ความจริง แล้วผู้เสียหาย ซึ่ง เป็น ญาติ สนิท กับ จำเลย และ ไม่เคย มี เรื่อง โกรธเคืองกับ จำเลย มา ก่อน คง ไม่ กล้า เบิกความ ยืนยัน ถึง การกระทำ ผิด ของ จำเลยและ เป็น การ ทำให้ ผู้เสียหาย ต้อง ได้รับ ความ อับอายขายหน้า เช่นนั้นและ คำเบิกความ ของ นาย ประไพ กับ พันตำรวจโท งามศักดิ์ ยัง สอดคล้อง ต้อง กัน กับ คำเบิกความ ของ ผู้เสียหาย อีก ด้วย ดังนั้น เมื่อ พิจารณาคำเบิกความ ของ ผู้เสียหาย ประกอบ กับ พยานหลักฐาน อื่น ตาม ที่โจทก์ นำสืบ แล้ว เชื่อ ว่า ผู้เสียหาย ได้ เบิกความ ตาม ความสัตย์ จริงหา ได้ แกล้ง กล่าวหา จำเลย ดัง ที่ จำเลย กล่าวอ้าง ไม่ แม้ คำเบิกความใน ชั้น ศาล ของ ผู้เสียหาย จะ แตกต่าง กับ คำให้การ ชั้นสอบสวน อยู่ บ้างก็ เป็น เพียง แตกต่าง ใน รายละเอียด ปลีกย่อย เท่านั้น หา ทำให้ สาระสำคัญเสีย ไป แต่อย่างใด ไม่ ข้อ ที่ จำเลย กล่าวอ้าง ว่า ผู้เสียหาย รักใคร่ ชอบพอกับ นาย ทวี ผู้เสียหาย จึง สมัครใจ ไป กับ นาย ทวี โดย ที่ นางสาว มิรินด้า โพธิ์แป้น ก็ รู้ ดี นั้น เมื่อ จำเลย ไม่นำ นางสาว มิรินด้า มา เบิกความ ยืนยัน ให้ เห็น เป็น ดัง ที่ จำเลย อ้าง แล้ว ข้ออ้าง ดังกล่าว จึง ไม่มี น้ำหนัก รับฟัง ได้ และ ที่ อ้างว่า นาย นับ สุทธิพันธ์ ได้ เบิกความ ว่า เมื่อ สอบถาม ผู้เสียหาย แล้ว ผู้เสียหาย บอก ว่า สมัครใจ มา กับ นาย ทวี จน นาย นับ ได้ บันทึก ความสมัครใจ ของ ผู้เสียหาย ไว้ จึง แสดง ว่า ผู้เสียหาย สมัครใจ มา กับ นาย ทวี นั้น เห็นว่า คำเบิกความ ของ นาย นับ ไม่ สม เหตุผล เพราะ หาก ได้ บันทึก ถึง ความสมัครใจ ของ ผู้เสียหาย ไว้ จริง แล้ว นาย นับ หรือ จำเลย ย่อม มี บันทึก ดังกล่าว มา แสดง ได้ แต่ นาย นับ ก็ เบิกความ ว่า บันทึก ดังกล่าว หาย ไป แล้ว คำเบิกความ ของ นาย นับ ที่ ว่า ผู้เสียหาย สมัครใจ มา กับ นาย ทวี จึง เป็น พิรุธ ไม่มี น้ำหนัก รับฟัง ได้ ดัง ที่ จำเลย กล่าวอ้าง พยานหลักฐาน โจทก์ จึง รับฟัง ได้ แจ้งชัด ว่า จำเลย ได้ กระทำผิด ตาม ฟ้องที่ ศาลล่าง ทั้ง สอง วินิจฉัย ว่า จำเลย กระทำผิด ตาม ฟ้อง นั้น ชอบแล้วฎีกา ของ จำเลย ฟังไม่ขึ้น แต่ ที่ ศาลล่าง ทั้ง สอง พิพากษา ว่า จำเลย กระทำความผิด ฐาน พา หญิง ไป เพื่อ การ อนาจาร และ ฐาน ข่มขืน กระทำ ชำเราหญิง ซึ่ง มิใช่ ภริยา ของ ตน อัน มี ลักษณะ เป็น การ โทรมหญิง กรรมหนึ่งและ ฐาน หน่วงเหนี่ยว กักขัง ผู้อื่น อีก กรรมหนึ่ง รวมเป็น 2 กรรม นั้นเห็นว่า ความผิด ฐาน พา หญิง ไป เพื่อ การ อนาจาร ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 284 วรรคหนึ่ง ฐาน ข่มขืน กระทำ ชำเรา หญิง ซึ่ง มิใช่ ภริยาของ ตน อัน มี ลักษณะ เป็น การ โทรมหญิง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 วรรคสอง และ ฐาน หน่วงเหนี่ยว กักขัง ผู้อื่น ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310 ตาม ที่ โจทก์ ฟ้อง นั้น การกระทำ ทั้ง สามตอน ดังกล่าว ต่อเนื่อง เชื่อม โยง อยู่ ใน วาระ เดียว กัน พฤติการณ์ ของ จำเลยคดี นี้ มี เจตนา เพียง ต้องการ ข่มขืน กระทำ ชำเรา ผู้เสียหาย เท่านั้นจึง เป็น การกระทำ กรรมเดียว เป็น ความผิด ต่อ กฎหมาย หลายบท ที่ศาลล่าง ทั้ง สอง พิพากษา มา นั้น เป็น การ ไม่ชอบ เห็นควร แก้ไข ให้ ถูกต้อง "พิพากษาแก้ เป็น ว่า ให้ ลงโทษ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 วรรคสอง จำคุก 8 ปี กระทง เดียว นอกจาก ที่ แก้ ให้เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์ ภาค 3(อธิราช มณีภาค-มงคล สระฏัน-วุฒิ คราวุฒิ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการวินิจฉัยปัญหาเรื่องการกระทำความผิดหลายบทและการกระทำความผิดหลายกรรมในทางทฤษฎีใช้หลักวินิจฉัยว่า"เจตนาเดียวหรือหลายเจตนา"ถ้าเป็นการกระทำที่เกิดจากเจตนากระทำความผิดเจตนาเดียวในการกระทำนั้นแต่ต้องด้วยบทบัญญัติที่เป็นความผิดหลายบทถือเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทต้องลงโทษบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา90แต่ถ้าเป็นการกระทำที่เกิดจากการกระทำหลายเจตนาในการกระทำของผู้นั้น ถือเป็นการกระทำความผิดหลายกรรมต้องลงโทษทุกกรรมแต่ไม่เกินโทษขั้นสูงที่ประมวลกฎหมายอาญามาตรา91กำหนด จากแนววินิจฉัยของศาลฎีกาการหลอกลวงหญิงไปเพื่อการอนาจารหน่วงเหนี่ยวกักขังและข่มขืนกระทำชำเราหญิงนั้นอาจเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทหรือเป็นความผิดหลายกรรมก็ได้ทั้งนี้โดยศาลวางหลักในการวินิจฉัยในเรื่องนี้โดยอาศัยหลักพิจารณาเรื่อง"ความมุ่งหมายอันเดียวกันในการกระทำนั้น"กล่าวคือถ้าผู้กระทำกระทำความผิดโดยมีความมุ่งหมายที่จะทำให้บรรลุวัตถุประสงค์ของตนเป็นอย่างเดียวกันแล้วแม้ว่ากระทำการฝ่าฝืนกฎหมายหลายอย่างศาลก็วินิจฉัยว่าเป็นการกระทำความผิดกรรมเดียวกันดังข้อเท็จจริงในคดีนี้ซึ่งศาลฎีกาเห็นว่า"การกระทำทั้งสามตอนดังกล่าวต่อเนื่องเชื่อมโยงอยู่ในวาระเดียวกันพฤติการณ์ของจำเลยในคดีนี้มีเจตนาเพียงเพื่อต้องการข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายเท่านั้นจึงเป็นการกระทำความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท" ข้อเท็จจริงในทำนองดังกล่าวศาลฎีกาเคยวางแนววินิจฉัยไว้หลายฉบับดังนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่2105/2527 จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายเป็นความผิดเสร็จเด็ดขาดไปแล้วและผู้เสียหายจะกลับบ้านจำเลยไม่ยอมให้กลับกอดรัดและขู่ว่าจะทำร้ายหน่วงเหนี่ยวกักขังผู้เสียหายไปตลอดคืนเป็นหลายกระทงคือกระทงแรกความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราตามมาตรา276ส่วนอีกกระทงหนึ่งคือหน่วงเหนี่ยวกักขังตามมาตรา310 คำพิพากษาศาลฎีกาที่1518/2522 ฉุดพาหญิงไปข่มขืนกระทำชำเราและกักขังไว้เป็นความผิดฐานฉุดหญิงตามมาตรา284กระทงหนึ่งมาตรา310ฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังอีกกระทงหนึ่งกับฐานข่มขืนกระทำชำเราโดยการโทรมหญิงตามมาตรา276วรรคสองอีกกระทงหนึ่งการข่มขืนตามมาตรา276กระทำหลายครั้งหลายวันก็เป็นความผิดกรรมเดียวต่อเนื่องกันจากเจตนาเดิม คำพิพากษาศาลฎีกาที่1514/2532(ประชุมใหญ่) จำเลยที่1กับพวกขับรถพาผู้เสียหายไปยังที่เปลี่ยวแล้วปลุกปล้ำจับหน้าอกและถอดเสื้อกางเกงผู้เสียหายพอดีมีรถบรรทุกผ่านมาจำเลยที่1จึงขับรถพาผู้เสียหายไปยังบ่อเลี้ยงปลาและดึงตัวผู้เสียหายลงมาจากรถจำเลยที่1กอดจูบผู้เสียหายจำเลยที่2กระชากกางเกงของผู้เสียหายออกผู้เสียหายดิ้นหลุดแล้วโดดลงไปในบ่อเลี้ยงปลาจำเลยที่1และที่2กับพวกพูดข่มขู่ว่าถ้าไม่ขึ้นมาจะตามลงไปกดน้ำให้ตายบ้างเอาไฟช็อตบ้างทั้งมีพวกจำเลยบางคนถอดเสื้อกางเกงออกหมดบางคนเหลือแต่กางเกงในเป็นเหตุให้ผู้เสียหายไม่กล้าขึ้นต้องทนทรมานอยู่ในบ่อถึง1ชั่วโมงเศษและที่ผู้เสียหายขึ้นจากบ่อก็เพราะถูกหลอกว่าพวกจำเลยไปหมดแล้วผู้เสียหายจึงขึ้นมาแล้วถูกจำเลยที่1ที่2กับพวกจับตัวข่มขืนกระทำชำเราการกระทำของจำเลยที่1และที่2จึงเป็นความผิดฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจารและฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังผู้อื่นให้ปราศจากเสรีภาพ การที่จำเลยที่1และที่2หน่วงเหนี่ยวผู้เสียหายไว้ก็เพื่อมุ่งประสงค์ที่จะเอาตัวผู้เสียหายไปข่มขืนกระทำชำเราซึ่งเป็นความประสงค์แต่แรกแล้วการกระทำดังกล่าวจึงต่อเนื่องตลอดมาโดยไม่ขาดตอนการกระทำของจำเลยที่1และที่2จึงเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ข้อเท็จจริงจากคำพิพากษาทั้งสามฉบับดูประหนึ่งว่าจะวินิจฉัยไปคนละทางแต่หากพิจารณาแล้วเห็นได้ว่าศาลถือเอาการกระทำที่ต่อเนื่องกับความมุ่งหมายที่จะกระทำผิดเป็นเกณฑ์ในการตัดสินว่าจะลงโทษผู้กระทำกรรมเดียวหรือหลายกรรมซึ่งในประเด็นนี้ศาสตราจารย์ จิตติติงศภัทิย์ เคยให้ความเห็นในทำนองไม่เห็นด้วยไว้ในบันทึกท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาที่1514/2532ไว้โดยท่านให้ข้อคิดไว้ว่า "ความประสงค์เดียวกันตั้งแต่แรกจนจบเพื่อข่มขืนกระทำชำเรานั้นไม่ใช่หลักที่จะวินิจฉัยว่าเป็นกรรมเดียวในกรณีที่เจตนากระทำความผิดต่างฐานกันซึ่งยังเป็นความเข้าใจที่ผิดในความหมายของหลักที่ว่าเจตนาเดียวกันในการกระทำหลายๆอันที่ถือเป็นกรรมเดียวกันแต่ถ้าศาลถือว่าการกระทำที่เป็นการหน่วงเหนี่ยวกักขังและการข่มขืนกระทำชำเราเป็นการกระทำที่ต่อเนื่องกันไปจึงมีเจตนาเดียวก็ไม่ผิดหลักแต่ศาลมิได้ถือเช่นนั้น" ถ้าถือตามหลักที่ท่านศาสตราจารย์ จิตติติงศภัทิย์ ได้วางไว้ในบันทึกดังกล่าวเหตุผลของศาลฎีกาในคำพิพากษาศาลฎีกาที่1610/2538ซึ่งวินิจฉัยว่าเป็นการกระทำกรรมเดียวโดยถือว่าเป็นการกระทำที่ต่อเนื่องเชื่อมโยงในวาระเดียวกันโดยมีเจตนาเพื่อข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจึงเป็นการวินิจฉัยที่ไม่น่าจะตรงกับความหมายของคำว่า"กรรมเดียวโดยถือหลักเจตนาเดียวกัน"ตามที่ท่านได้อรรถาธิบายซึ่งถ้าพิจารณาจากข้อเท็จจริงในคดีแล้วเห็นได้ว่าเป็นการกระทำที่ถือได้ว่ามีเจตนากระทำความผิดต่างกันคือการพาหญิงไปเพื่อการอนาจารการข่มขืนกระทำชำเราในลักษณะโทรมหญิงและการหน่วงเหนี่ยวกักขังไว้จึงถือว่าเป็นความผิดหลายกรรมดังเช่นคำวินิจฉัยของคำพิพากษาศาลฎีกาที่1518/2522ข้างต้น อย่างไรก็ดีคำว่า"เจตนาเดียวกัน"ในการวินิจฉัยว่าเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทหรือหลายกรรมนั้นมิได้หมายความว่าเป็นเจตนาที่จะกระทำความผิดต่างฐานกันเพราะมิฉะนั้นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทคงจะต้องถือว่าเป็นหลายเจตนาเนื่องจากเป็นเจตนาที่แยกออกได้ในแต่ละฐานแต่ความหมายว่าผู้กระทำมีเจตนาที่จะกระทำการเรื่องเดียวกันนั้นและในการกระทำโดยเจตนาเดียวนั้นได้กระทำฝ่าฝืนกฎหมายหลายบทด้วยกันจึงถือว่าเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ดังนั้นถ้าพิเคราะห์ได้ว่าการกระทำของจำเลยได้กระทำโดยมีเจตนาจะพาผู้เสียหายไปเพื่อการอนาจารโดยการหน่วงเหนี่ยวกักขังและประสงค์จะข่มขืนกระทำชำเราโดยการโทรมหญิงมาตั้งแต่แรกจึงได้ดำเนินการตามที่เจตนาร่วมกันดังกล่าวถือได้ว่าเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทแต่ถ้าพิเคราะห์แล้วเห็นว่าจำเลยได้พาหญิงไปเพื่อการอนาจารและข่มขืนกระทำชำเราในลักษณะโทรมหญิงเมื่อกระทำเสร็จแล้วจึงกักขังไว้ต่อเพื่อจะกระทำการข่มขืนในวันต่อๆไปดังนี้มีลักษณะของการกระทำความผิดที่แยกเจตนาในการกระทำแต่ละครั้งแม้จะมีกระทำที่ต่อเนื่องกันก็ไม่ถือว่าเป็นเจตนาเดียวต้องถือว่าเป็นการกระทำผิดหลายกรรม ?ณรงค์ใจหาญ?