คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1212/2497หลักกฎหมาย: คนต่างด้าวที่เกิดในประเทศไทยได้ขอรับใบสำคัญประจำตัวตามกฎหมายว่าด้วยการทะเบียนคนต่างด้าวแล้วย่อมขาดจากสัญชาติไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ 2)2496 มาตรา 5คนต่างด้าวได้ยื่นฟ้องต่อศาล ขอให้แสดงว่ามีสัญชาติไทยก่อนใช้พระราชบัญญัติสัญชาติ ฉบับที่ 2 ก็ตามหามีผลให้คนต่างด้าวมีสัญชาติไทยไม่พระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ 2)2496 ไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เกิดในประเทศไทยโดยบิดาเป็นคนสัญชาติจีนมารดาเป็นสัญชาติไทย โจทก์มีสัญชาติไทยโดยกำเนิด โจทก์ไปยื่นต่อเจ้าหน้าที่อำเภอเพื่อขอรับบัตรประชาชน แต่เจ้าหน้าที่ไม่ยอมรับคำร้องและสั่งว่าผู้ร้องเป็นคนสัญชาติจีน จึงขอให้ศาลแสดงว่าโจทก์ มีสัญชาติไทยและให้จำเลยรับคำร้องขอบัตรประชาชน และออกบัตรประชาชนให้แก่โจทก์จำเลยให้การว่าโจทก์เป็นคนสัญชาติจีน การออกบัตรประชาชนเป็นหน้าที่ของพนักงานเจ้าหน้าที่โดยเฉพาะ สำหรับรับคำร้องและออกบัตรกระทรวงมหาดไทยไม่ต้องรับผิดวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์ส่งใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวของโจทก์พร้อมทั้งคำร้อง จำเลยแถลงรับว่าบิดาโจทก์มีสัญชาติจีน มารดาเป็นไทย โจทก์เกิดในประเทศไทยศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานแล้วพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าตามพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2496มาตรา 5 บัญญัติว่า โจทก์ขาดจากสัญชาติไทยแล้ว กฎหมายฉบับนี้ไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ และการที่โจทก์เสนอคำฟ้องก่อนประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ ก็หามีผลให้โจทก์มีสัญชาติไทยไม่พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1212/2497นายไคกิ้ม หรือเหลยบุน แซ่จึงโจทก์กระทรวงมหาดไทยจำเลยโดยพลตรีบัญญัติ เทพหัสดิน ณ อยุธยาจำเลย พ.ร.บ.สัญชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2496 ม. 5 รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พุทธศักราช 2475 คนต่างด้าวที่เกิดในประเทศไทยได้ขอรับใบสำคัญประจำตัวตามกฎหมายว่าด้วยการทะเบียนคนต่างด้าวแล้วย่อมขาดจากสัญชาติไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ 2)2496 มาตรา 5คนต่างด้าวได้ยื่นฟ้องต่อศาล ขอให้แสดงว่ามีสัญชาติไทยก่อนใช้พระราชบัญญัติสัญชาติ ฉบับที่ 2 ก็ตามหามีผลให้คนต่างด้าวมีสัญชาติไทยไม่พระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ 2)2496 ไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เกิดในประเทศไทยโดยบิดาเป็นคนสัญชาติจีนมารดาเป็นสัญชาติไทย โจทก์มีสัญชาติไทยโดยกำเนิด โจทก์ไปยื่นต่อเจ้าหน้าที่อำเภอเพื่อขอรับบัตรประชาชน แต่เจ้าหน้าที่ไม่ยอมรับคำร้องและสั่งว่าผู้ร้องเป็นคนสัญชาติจีน จึงขอให้ศาลแสดงว่าโจทก์ มีสัญชาติไทยและให้จำเลยรับคำร้องขอบัตรประชาชน และออกบัตรประชาชนให้แก่โจทก์จำเลยให้การว่าโจทก์เป็นคนสัญชาติจีน การออกบัตรประชาชนเป็นหน้าที่ของพนักงานเจ้าหน้าที่โดยเฉพาะ สำหรับรับคำร้องและออกบัตรกระทรวงมหาดไทยไม่ต้องรับผิดวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์ส่งใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวของโจทก์พร้อมทั้งคำร้อง จำเลยแถลงรับว่าบิดาโจทก์มีสัญชาติจีน มารดาเป็นไทย โจทก์เกิดในประเทศไทยศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานแล้วพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าตามพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2496มาตรา 5 บัญญัติว่า โจทก์ขาดจากสัญชาติไทยแล้ว กฎหมายฉบับนี้ไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ และการที่โจทก์เสนอคำฟ้องก่อนประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ ก็หามีผลให้โจทก์มีสัญชาติไทยไม่พิพากษายืน(ดุลยการณ์โกวิท-นนทประชา-นนทปัญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เกิดในประเทศไทยโดยบิดาเป็นคนสัญชาติจีนมารดาเป็นสัญชาติไทย โจทก์มีสัญชาติไทยโดยกำเนิด โจทก์ไปยื่นต่อเจ้าหน้าที่อำเภอเพื่อขอรับบัตรประชาชน แต่เจ้าหน้าที่ไม่ยอมรับคำร้องและสั่งว่าผู้ร้องเป็นคนสัญชาติจีน จึงขอให้ศาลแสดงว่าโจทก์ มีสัญชาติไทยและให้จำเลยรับคำร้องขอบัตรประชาชน และออกบัตรประชาชนให้แก่โจทก์จำเลยให้การว่าโจทก์เป็นคนสัญชาติจีน การออกบัตรประชาชนเป็นหน้าที่ของพนักงานเจ้าหน้าที่โดยเฉพาะ สำหรับรับคำร้องและออกบัตรกระทรวงมหาดไทยไม่ต้องรับผิดวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์ส่งใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวของโจทก์พร้อมทั้งคำร้อง จำเลยแถลงรับว่าบิดาโจทก์มีสัญชาติจีน มารดาเป็นไทย โจทก์เกิดในประเทศไทยศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานแล้วพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าตามพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2496มาตรา 5 บัญญัติว่า โจทก์ขาดจากสัญชาติไทยแล้ว กฎหมายฉบับนี้ไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ และการที่โจทก์เสนอคำฟ้องก่อนประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ ก็หามีผลให้โจทก์มีสัญชาติไทยไม่พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1212/2497นายไคกิ้ม หรือเหลยบุน แซ่จึงโจทก์กระทรวงมหาดไทยจำเลยโดยพลตรีบัญญัติ เทพหัสดิน ณ อยุธยาจำเลย พ.ร.บ.สัญชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2496 ม. 5 รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พุทธศักราช 2475 คนต่างด้าวที่เกิดในประเทศไทยได้ขอรับใบสำคัญประจำตัวตามกฎหมายว่าด้วยการทะเบียนคนต่างด้าวแล้วย่อมขาดจากสัญชาติไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ 2)2496 มาตรา 5คนต่างด้าวได้ยื่นฟ้องต่อศาล ขอให้แสดงว่ามีสัญชาติไทยก่อนใช้พระราชบัญญัติสัญชาติ ฉบับที่ 2 ก็ตามหามีผลให้คนต่างด้าวมีสัญชาติไทยไม่พระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ 2)2496 ไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เกิดในประเทศไทยโดยบิดาเป็นคนสัญชาติจีนมารดาเป็นสัญชาติไทย โจทก์มีสัญชาติไทยโดยกำเนิด โจทก์ไปยื่นต่อเจ้าหน้าที่อำเภอเพื่อขอรับบัตรประชาชน แต่เจ้าหน้าที่ไม่ยอมรับคำร้องและสั่งว่าผู้ร้องเป็นคนสัญชาติจีน จึงขอให้ศาลแสดงว่าโจทก์ มีสัญชาติไทยและให้จำเลยรับคำร้องขอบัตรประชาชน และออกบัตรประชาชนให้แก่โจทก์จำเลยให้การว่าโจทก์เป็นคนสัญชาติจีน การออกบัตรประชาชนเป็นหน้าที่ของพนักงานเจ้าหน้าที่โดยเฉพาะ สำหรับรับคำร้องและออกบัตรกระทรวงมหาดไทยไม่ต้องรับผิดวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์ส่งใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวของโจทก์พร้อมทั้งคำร้อง จำเลยแถลงรับว่าบิดาโจทก์มีสัญชาติจีน มารดาเป็นไทย โจทก์เกิดในประเทศไทยศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานแล้วพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าตามพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2496มาตรา 5 บัญญัติว่า โจทก์ขาดจากสัญชาติไทยแล้ว กฎหมายฉบับนี้ไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ และการที่โจทก์เสนอคำฟ้องก่อนประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ ก็หามีผลให้โจทก์มีสัญชาติไทยไม่พิพากษายืน(ดุลยการณ์โกวิท-นนทประชา-นนทปัญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ