คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 356/2509หลักกฎหมาย: ฟ้องผิดตำบล ถ้าจำเลยไม่หลงข้อต่อสู้ ศาลพิพากษาลงโทษได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้บังอาจลักสร้อยคอทองคำและพระเลี่ยมทองคำซึ่งบุตรผู้เสียหายสวมใส่อยู่ โดยจำเลยใช้กิริยาฉกฉวยกระชากสร้อยคอและพระเลี่ยมดังกล่าวไปซึ่งหน้า เหตุเกิดที่ตำบลชนะสงคราม อำเภอพระนคร จังหวัดพระนครจำเลยให้การปฏิเสธฟ้องชั้นพิจารณา จำเลยยื่นคำแถลงต่อสู้ในปัญหาข้อกฎหมายว่าท้องสนามหลวง ซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุนั้นอยู่ในตำบลพระบรมมหาราชวังและหาใช่ตำบลชนะสงครามดังที่โจทก์ฟ้องและนำสืบไม่ แล้วจำเลยนำพยานบุคคลเข้าสืบเพียงปากเดียวถึงตำบลของสถานที่เกิดเหตุเท่านั้นศาลชั้นต้นเห็นว่าสถานที่เกิดเหตุนั้น ฝ่ายโจทก์ว่าอยู่ในตำบลชนะสงคราม ส่วนฝ่ายจำเลยเข้าใจว่าอยู่ในตำบลพระบรมมหาราชวังซึ่งแท้ที่จริงแล้วก็คือท้องสนามหลวงนั่นเอง จึงไม่ใช่สารสำคัญและไม่ทำให้จำเลยหลงข้อต่อสู้ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ท้องสนามหลวงซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุนั้นอยู่ในตำบลพระบรมมหาราชวังดังที่จำเลยกล่าวอ้าง แต่จำเลยมิได้หลงข้อต่อสู้ พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า ท้องสนามหลวงอยู่ในตำบลพระบรมมหาราชวัง แต่จำเลยก็ได้ถูกจับกุมในเวลาอันกระชั้นชิดกับเวลาเกิดเหตุนั่นเองซึ่งปรากฏว่าจำเลยก็มิได้นำสืบโต้แย้งในข้อนี้แต่ประการใด ฉะนั้นแม้โจทก์จะฟ้องผิดตำบลที่เกิดเหตุก็ตาม แต่ก็หาใช่แตกต่างในข้อสารสำคัญไม่ จำเลยมิได้หลงข้อต่อสู้แต่ประการใด ศาลย่อมลงโทษจำเลยตามข้อเท็จจริงที่ได้ความมาได้ ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ 1576/2500 พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 356/2509อัยการกรมอัยการโจทก์นายกมล แก้วนิลจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคสอง ฟ้องผิดตำบล ถ้าจำเลยไม่หลงข้อต่อสู้ ศาลพิพากษาลงโทษได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้บังอาจลักสร้อยคอทองคำและพระเลี่ยมทองคำซึ่งบุตรผู้เสียหายสวมใส่อยู่ โดยจำเลยใช้กิริยาฉกฉวยกระชากสร้อยคอและพระเลี่ยมดังกล่าวไปซึ่งหน้า เหตุเกิดที่ตำบลชนะสงคราม อำเภอพระนคร จังหวัดพระนครจำเลยให้การปฏิเสธฟ้องชั้นพิจารณา จำเลยยื่นคำแถลงต่อสู้ในปัญหาข้อกฎหมายว่าท้องสนามหลวง ซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุนั้นอยู่ในตำบลพระบรมมหาราชวังและหาใช่ตำบลชนะสงครามดังที่โจทก์ฟ้องและนำสืบไม่ แล้วจำเลยนำพยานบุคคลเข้าสืบเพียงปากเดียวถึงตำบลของสถานที่เกิดเหตุเท่านั้นศาลชั้นต้นเห็นว่าสถานที่เกิดเหตุนั้น ฝ่ายโจทก์ว่าอยู่ในตำบลชนะสงคราม ส่วนฝ่ายจำเลยเข้าใจว่าอยู่ในตำบลพระบรมมหาราชวังซึ่งแท้ที่จริงแล้วก็คือท้องสนามหลวงนั่นเอง จึงไม่ใช่สารสำคัญและไม่ทำให้จำเลยหลงข้อต่อสู้ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ท้องสนามหลวงซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุนั้นอยู่ในตำบลพระบรมมหาราชวังดังที่จำเลยกล่าวอ้าง แต่จำเลยมิได้หลงข้อต่อสู้ พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า ท้องสนามหลวงอยู่ในตำบลพระบรมมหาราชวัง แต่จำเลยก็ได้ถูกจับกุมในเวลาอันกระชั้นชิดกับเวลาเกิดเหตุนั่นเองซึ่งปรากฏว่าจำเลยก็มิได้นำสืบโต้แย้งในข้อนี้แต่ประการใด ฉะนั้นแม้โจทก์จะฟ้องผิดตำบลที่เกิดเหตุก็ตาม แต่ก็หาใช่แตกต่างในข้อสารสำคัญไม่ จำเลยมิได้หลงข้อต่อสู้แต่ประการใด ศาลย่อมลงโทษจำเลยตามข้อเท็จจริงที่ได้ความมาได้ ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ 1576/2500 พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย(สุทิน เกษคุปต์-ยง เหลืองรังษี-วงษ์ วีระพงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้บังอาจลักสร้อยคอทองคำและพระเลี่ยมทองคำซึ่งบุตรผู้เสียหายสวมใส่อยู่ โดยจำเลยใช้กิริยาฉกฉวยกระชากสร้อยคอและพระเลี่ยมดังกล่าวไปซึ่งหน้า เหตุเกิดที่ตำบลชนะสงคราม อำเภอพระนคร จังหวัดพระนครจำเลยให้การปฏิเสธฟ้องชั้นพิจารณา จำเลยยื่นคำแถลงต่อสู้ในปัญหาข้อกฎหมายว่าท้องสนามหลวง ซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุนั้นอยู่ในตำบลพระบรมมหาราชวังและหาใช่ตำบลชนะสงครามดังที่โจทก์ฟ้องและนำสืบไม่ แล้วจำเลยนำพยานบุคคลเข้าสืบเพียงปากเดียวถึงตำบลของสถานที่เกิดเหตุเท่านั้นศาลชั้นต้นเห็นว่าสถานที่เกิดเหตุนั้น ฝ่ายโจทก์ว่าอยู่ในตำบลชนะสงคราม ส่วนฝ่ายจำเลยเข้าใจว่าอยู่ในตำบลพระบรมมหาราชวังซึ่งแท้ที่จริงแล้วก็คือท้องสนามหลวงนั่นเอง จึงไม่ใช่สารสำคัญและไม่ทำให้จำเลยหลงข้อต่อสู้ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ท้องสนามหลวงซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุนั้นอยู่ในตำบลพระบรมมหาราชวังดังที่จำเลยกล่าวอ้าง แต่จำเลยมิได้หลงข้อต่อสู้ พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า ท้องสนามหลวงอยู่ในตำบลพระบรมมหาราชวัง แต่จำเลยก็ได้ถูกจับกุมในเวลาอันกระชั้นชิดกับเวลาเกิดเหตุนั่นเองซึ่งปรากฏว่าจำเลยก็มิได้นำสืบโต้แย้งในข้อนี้แต่ประการใด ฉะนั้นแม้โจทก์จะฟ้องผิดตำบลที่เกิดเหตุก็ตาม แต่ก็หาใช่แตกต่างในข้อสารสำคัญไม่ จำเลยมิได้หลงข้อต่อสู้แต่ประการใด ศาลย่อมลงโทษจำเลยตามข้อเท็จจริงที่ได้ความมาได้ ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ 1576/2500 พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 356/2509อัยการกรมอัยการโจทก์นายกมล แก้วนิลจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคสอง ฟ้องผิดตำบล ถ้าจำเลยไม่หลงข้อต่อสู้ ศาลพิพากษาลงโทษได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้บังอาจลักสร้อยคอทองคำและพระเลี่ยมทองคำซึ่งบุตรผู้เสียหายสวมใส่อยู่ โดยจำเลยใช้กิริยาฉกฉวยกระชากสร้อยคอและพระเลี่ยมดังกล่าวไปซึ่งหน้า เหตุเกิดที่ตำบลชนะสงคราม อำเภอพระนคร จังหวัดพระนครจำเลยให้การปฏิเสธฟ้องชั้นพิจารณา จำเลยยื่นคำแถลงต่อสู้ในปัญหาข้อกฎหมายว่าท้องสนามหลวง ซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุนั้นอยู่ในตำบลพระบรมมหาราชวังและหาใช่ตำบลชนะสงครามดังที่โจทก์ฟ้องและนำสืบไม่ แล้วจำเลยนำพยานบุคคลเข้าสืบเพียงปากเดียวถึงตำบลของสถานที่เกิดเหตุเท่านั้นศาลชั้นต้นเห็นว่าสถานที่เกิดเหตุนั้น ฝ่ายโจทก์ว่าอยู่ในตำบลชนะสงคราม ส่วนฝ่ายจำเลยเข้าใจว่าอยู่ในตำบลพระบรมมหาราชวังซึ่งแท้ที่จริงแล้วก็คือท้องสนามหลวงนั่นเอง จึงไม่ใช่สารสำคัญและไม่ทำให้จำเลยหลงข้อต่อสู้ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ท้องสนามหลวงซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุนั้นอยู่ในตำบลพระบรมมหาราชวังดังที่จำเลยกล่าวอ้าง แต่จำเลยมิได้หลงข้อต่อสู้ พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า ท้องสนามหลวงอยู่ในตำบลพระบรมมหาราชวัง แต่จำเลยก็ได้ถูกจับกุมในเวลาอันกระชั้นชิดกับเวลาเกิดเหตุนั่นเองซึ่งปรากฏว่าจำเลยก็มิได้นำสืบโต้แย้งในข้อนี้แต่ประการใด ฉะนั้นแม้โจทก์จะฟ้องผิดตำบลที่เกิดเหตุก็ตาม แต่ก็หาใช่แตกต่างในข้อสารสำคัญไม่ จำเลยมิได้หลงข้อต่อสู้แต่ประการใด ศาลย่อมลงโทษจำเลยตามข้อเท็จจริงที่ได้ความมาได้ ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ 1576/2500 พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย(สุทิน เกษคุปต์-ยง เหลืองรังษี-วงษ์ วีระพงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ