คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 56351หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้ ทุนทรัพย์ที่พิพาทไม่เกิน 200,000 บาท จึงต้องห้ามฎีกาใน ปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาของจำเลยที่ 1 โต้แย้งเกี่ยวกับการ รับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ เป็นฎีกาในข้อเท็จจริง จึงไม่รับฎีกาจำเลยที่ 1 เห็นว่า คดีนี้ประเด็นที่โจทก์ฟ้องคือการเพิกถอนนิติกรรมในการออกโฉนดที่ดินของจำเลยซึ่งอ้างว่าเป็นการ ออกโดยมิชอบ จำเลยต่อสู้คดีว่านิติกรรมการออกโฉนดที่ดิน ชอบด้วยกฎหมายแล้ว ฉะนั้น การฟ้องคดีของโจทก์จึงเป็นคดีที่ฟ้อง ขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันมิอาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสอง แม้ศาลจะกำหนดให้เป็นคดีที่มีทุนทรัพย์ เนื่องจากจำเลยที่ 1 ต่อสู้เรื่องกรรมสิทธิ์ก็ตาม แต่การโต้เถียงเรื่องกรรมสิทธิ์นั้น เป็นส่วนประกอบในเรื่องการทำนิติกรรมเท่านั้น จะนำทุนทรัพย์ มาปรับเข้ากับประเด็นที่โจทก์ฟ้องหาได้ไม่ แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันที่พิพาทมีราคาสูงขึ้นกว่าเดิมมาก ปรากฏตาม ราคาประเมินที่ดินของพนักงานเจ้าหน้าที่ตามเอกสารท้ายคำร้อง ฎีกาของจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา ความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสอง โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของ จำเลยที่ 1 ไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 214)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์ ให้เพิกถอนโฉนดเลขที่ 12412 ตำบลสูงเนินอำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมาของจำเลยที่ 1 ให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 10,000 บาท ยกฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 และที่ 3ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 209)จำเลยที่ 1 จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 212)คำสั่งคดีนี้โจทก์ฟ้องว่า ที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยทั้งสามเข้าเกี่ยวข้อง และให้ชดใช้ค่าเสียหาย จำเลยที่ 1ให้การต่อสู้กรรมสิทธิ์ จึงเป็นคดีที่มีทุนทรัพย์ ที่ดินพิพาท มีราคาในขณะยื่นฟ้องหนึ่งแสนบาท ศาลอุทธรณ์ภาค 1 มีคำพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ ให้จำเลยที่ 1 ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 10,000 บาท จำเลยที่ 1 ฎีกาขอให้ยกฟ้อง จึงเป็นคดีที่ราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกินสองแสนบาท ต้องห้ามฎีกาใน ข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 การตีราคาของที่ดินพิพาทต้องตีราคาในขณะยื่นฟ้อง มิใช่ตีราคา ในขณะยื่นฎีกา ดังที่จำเลยที่ 1 อ้าง ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับ ฎีกาของจำเลยที่ 1 ชอบแล้ว ให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของ จำเลยที่ 1 คืนค่าคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง ส่วนที่เกิน 40 บาท ให้จำเลยที่ 1 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1583/2536นางกฤษณา แซ่ลิ้มโจทก์นายลือชัย จิตต์ภักดี กับพวกจำเลยนายลือชัย จิตต์ภักดี จำเลยที่ 1ผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248ความว่า จำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้ ทุนทรัพย์ที่พิพาทไม่เกิน 200,000 บาท จึงต้องห้ามฎีกาใน ปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาของจำเลยที่ 1 โต้แย้งเกี่ยวกับการ รับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ เป็นฎีกาในข้อเท็จจริง จึงไม่รับฎีกาจำเลยที่ 1 เห็นว่า คดีนี้ประเด็นที่โจทก์ฟ้องคือการเพิกถอนนิติกรรมในการออกโฉนดที่ดินของจำเลยซึ่งอ้างว่าเป็นการ ออกโดยมิชอบ จำเลยต่อสู้คดีว่านิติกรรมการออกโฉนดที่ดิน ชอบด้วยกฎหมายแล้ว ฉะนั้น การฟ้องคดีของโจทก์จึงเป็นคดีที่ฟ้อง ขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันมิอาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสอง แม้ศาลจะกำหนดให้เป็นคดีที่มีทุนทรัพย์ เนื่องจากจำเลยที่ 1 ต่อสู้เรื่องกรรมสิทธิ์ก็ตาม แต่การโต้เถียงเรื่องกรรมสิทธิ์นั้น เป็นส่วนประกอบในเรื่องการทำนิติกรรมเท่านั้น จะนำทุนทรัพย์ มาปรับเข้ากับประเด็นที่โจทก์ฟ้องหาได้ไม่ แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันที่พิพาทมีราคาสูงขึ้นกว่าเดิมมาก ปรากฏตาม ราคาประเมินที่ดินของพนักงานเจ้าหน้าที่ตามเอกสารท้ายคำร้อง ฎีกาของจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา ความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสอง โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของ จำเลยที่ 1 ไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 214)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์ ให้เพิกถอนโฉนดเลขที่ 12412 ตำบลสูงเนินอำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมาของจำเลยที่ 1 ให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 10,000 บาท ยกฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 และที่ 3ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 209)จำเลยที่ 1 จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 212)คำสั่งคดีนี้โจทก์ฟ้องว่า ที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยทั้งสามเข้าเกี่ยวข้อง และให้ชดใช้ค่าเสียหาย จำเลยที่ 1ให้การต่อสู้กรรมสิทธิ์ จึงเป็นคดีที่มีทุนทรัพย์ ที่ดินพิพาท มีราคาในขณะยื่นฟ้องหนึ่งแสนบาท ศาลอุทธรณ์ภาค 1 มีคำพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ ให้จำเลยที่ 1 ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 10,000 บาท จำเลยที่ 1 ฎีกาขอให้ยกฟ้อง จึงเป็นคดีที่ราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกินสองแสนบาท ต้องห้ามฎีกาใน ข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 การตีราคาของที่ดินพิพาทต้องตีราคาในขณะยื่นฟ้อง มิใช่ตีราคา ในขณะยื่นฎีกา ดังที่จำเลยที่ 1 อ้าง ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับ ฎีกาของจำเลยที่ 1 ชอบแล้ว ให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของ จำเลยที่ 1 คืนค่าคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง ส่วนที่เกิน 40 บาท ให้จำเลยที่ 1(เพ็ง เพ็งนิติ-เจริญ นิลเอสงฆ์-บุญธรรม อยู่พุก)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1583/2536นางกฤษณา แซ่ลิ้มโจทก์นายลือชัย จิตต์ภักดี กับพวกจำเลยนายลือชัย จิตต์ภักดี จำเลยที่ 1ผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248ความว่า จำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้ ทุนทรัพย์ที่พิพาทไม่เกิน 200,000 บาท จึงต้องห้ามฎีกาใน ปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาของจำเลยที่ 1 โต้แย้งเกี่ยวกับการ รับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ เป็นฎีกาในข้อเท็จจริง จึงไม่รับฎีกาจำเลยที่ 1 เห็นว่า คดีนี้ประเด็นที่โจทก์ฟ้องคือการเพิกถอนนิติกรรมในการออกโฉนดที่ดินของจำเลยซึ่งอ้างว่าเป็นการ ออกโดยมิชอบ จำเลยต่อสู้คดีว่านิติกรรมการออกโฉนดที่ดิน ชอบด้วยกฎหมายแล้ว ฉะนั้น การฟ้องคดีของโจทก์จึงเป็นคดีที่ฟ้อง ขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันมิอาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสอง แม้ศาลจะกำหนดให้เป็นคดีที่มีทุนทรัพย์ เนื่องจากจำเลยที่ 1 ต่อสู้เรื่องกรรมสิทธิ์ก็ตาม แต่การโต้เถียงเรื่องกรรมสิทธิ์นั้น เป็นส่วนประกอบในเรื่องการทำนิติกรรมเท่านั้น จะนำทุนทรัพย์ มาปรับเข้ากับประเด็นที่โจทก์ฟ้องหาได้ไม่ แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันที่พิพาทมีราคาสูงขึ้นกว่าเดิมมาก ปรากฏตาม ราคาประเมินที่ดินของพนักงานเจ้าหน้าที่ตามเอกสารท้ายคำร้อง ฎีกาของจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา ความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสอง โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของ จำเลยที่ 1 ไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 214)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์ ให้เพิกถอนโฉนดเลขที่ 12412 ตำบลสูงเนินอำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมาของจำเลยที่ 1 ให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 10,000 บาท ยกฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 และที่ 3ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 209)จำเลยที่ 1 จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 212)คำสั่งคดีนี้โจทก์ฟ้องว่า ที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยทั้งสามเข้าเกี่ยวข้อง และให้ชดใช้ค่าเสียหาย จำเลยที่ 1ให้การต่อสู้กรรมสิทธิ์ จึงเป็นคดีที่มีทุนทรัพย์ ที่ดินพิพาท มีราคาในขณะยื่นฟ้องหนึ่งแสนบาท ศาลอุทธรณ์ภาค 1 มีคำพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ ให้จำเลยที่ 1 ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 10,000 บาท จำเลยที่ 1 ฎีกาขอให้ยกฟ้อง จึงเป็นคดีที่ราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกินสองแสนบาท ต้องห้ามฎีกาใน ข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 การตีราคาของที่ดินพิพาทต้องตีราคาในขณะยื่นฟ้อง มิใช่ตีราคา ในขณะยื่นฎีกา ดังที่จำเลยที่ 1 อ้าง ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับ ฎีกาของจำเลยที่ 1 ชอบแล้ว ให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของ จำเลยที่ 1 คืนค่าคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง ส่วนที่เกิน 40 บาท ให้จำเลยที่ 1(เพ็ง เพ็งนิติ-เจริญ นิลเอสงฆ์-บุญธรรม อยู่พุก)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ