คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 239/2536หลักกฎหมาย: โจทก์ขอแก้ไขคำฟ้องเกี่ยวกับทิศทางสิ่งของรถยนต์ที่เกิดเหตุจากข้อความที่ว่า "รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ขับจากจังหวัดตากมุ่งหน้ามาจังหวัดกำแพงเพชร" เป็น "รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ ขับจากจังหวัดกำแพงเพชรมุ่งหน้ามาจังหวัดตาก" เป็นการแก้ไขข้อเท็จจริงให้เป็นตามความเป็นจริงไม่ก่อให้เกิดผลตามกฎหมายที่แตกต่างกัน เพราะจำเลยที่ 3 ก็ให้การรับอยู่แล้ว การแก้ไขดังกล่าวเป็นเรื่องการแก้ไขข้อผิดพลาดบกพร่องในคำฟ้องเพียงเล็กน้อยไม่ทำให้จำเลยที่ 3 เสียเปรียบในการต่อสู้คดีไม่อยู่ในบังคับที่จะต้องปฏิบัติตาม ป.วิ.พ. มาตรา 180 ศาลสั่งอนุญาตจึงชอบด้วยกฎหมาย.โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 ได้รับประกันภัยหมายเลขทะเบียน ม-0144 กำแพงเพชร ไว้จากโจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นเจ้าของผู้ครอบครองรถยนต์โดยคุ้มครองถึงชีวิตร่างกายของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 โจทก์ที่ 3 และโจทก์ที่ 4 เป็นบุตรของนายวันเชิดหรือเชิดสินทรัพย์ ซึ่งเป็นผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ในขณะเกิดเหตุ จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของผู้ครอบครองรถยนต์บรรทุกสิบล้อยี่ห้อฮีโน่หมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ และเป็นนายจ้างหรือผู้สั่งให้ผู้ขับรถยนต์คันดังกล่าวปฏิบัติตามคำสั่งเพื่อประโยชน์ของตน จำเลยที่ 2 เป็นนิติบุคคลประเภทห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคล ประกอบการขนส่งในนามและเพื่อประโยชน์ของตน จำเลยที่ 3 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด ได้รับประกันภัยรถยนต์ไว้จากจำเลยที่ 1 เมื่อวันที่ 13 มีนาคม 2528 เวลาประมาณ 3 นาฬิกา ผู้ขับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ ของจำเลยที่ 1 ได้ขับรถยนต์ดังกล่าวมาตามถนนพหลโยธินจากจังหวัดกำแพงเพชรมุ่งหน้าไปจังหวัดตาก ด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวัง โดยขับด้วยความเร็วสูงเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด ทำให้ไม่สามารถบังคับให้รถที่ขับอยู่ในช่องเดินรถของตนเองได้ และขับล้ำกึ่งกลางทางเดินรถไปทางขวามือซึ่งเป็นช่องเดินรถที่สวนมาและชนกับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียนม-0144 กำแพงเพชรของโจทก์ที่ 2 ซึ่งขับสวนทางมาทำให้รถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เสียหายและนายวันเชิดหรือเชิด สินทรัพย์ผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ถึงแก่ความตาย โจทก์ที่ 1 ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่โจทก์ที่ 2 ผู้เอาประกันภัยสำหรับความเสียหายของรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เป็นเงิน 60,000 บาท และค่าสินไหมทดแทนสำหรับชีวิตร่างกายของผู้ขับรถยนต์คันดังกล่าวเป็นเงิน 30,000 บาทรวมเป็นเงิน 90,000 บาท ขณะเกิดเหตุรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 มีราคา 140,000 บาท ถูกชนเสียหายใช้การไม่ได้ทั้งคัน ได้รับการชดใช้จากผู้รับประกันภัยแล้ว 60,000 บาท และได้รับเงินจากการขายซากรถที่เสียหาย 20,000 บาท ยังขาดค่าเสียหายเป็นเงิน 60,000 บาท และค่าขาดประโยชน์ใช้รถยนต์คันดังกล่าว เป็นเงิน 10,000 บาท โจทก์ที่ 3 และโจทก์ที่ 4 เป็นบุตรของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ที่เสียชีวิต โดยขณะเกิดเหตุ โจทก์ที่ 3 อายุ 16 ปี และโจทก์ที่ 4อายุ 13 ปีโจทก์ทั้งสองจึงขอคิดค่าอุปการะเลี้ยงดูคนละ 1,000 บาทต่อเดือนจนกว่าโจทก์ทั้งสองจะบรรลุนิติภาวะ เป็นค่าเสียหายของโจทก์ที่ 3 เป็นเงิน 48,000 บาท และโจทก์ที่ 4 เป็นเงิน 84,000 บาทโจทก์ที่ 3 ที่ 4 ได้ใช้เงินไปในการเคลื่อนย้ายศพและจัดพิธีสวดและปฏิบัติตามประเพณีสิ้นเงินไป 40,000 บาท รวมเป็นค่าเสียหาย172,000 บาท ค่าเสียหายของโจทก์ที่ 1 ถึงโจทก์ที่ 4 รวมทั้งหมดเป็นเงิน 332,000 บาท เมื่อรวมดอกเบี้ยจนถึงวันฟ้องแล้วเป็นเงินทั้งสิ้น 356,900 บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันใช้เงินแก่โจทก์ทั้งสี่จำนวน 356,900 บาท และดอกเบี้ยจนกว่าชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นเจ้าของหรือใช้รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ เหตุเกิดจากความประมาทของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เอง ค่าเสียหายที่โจทก์ทั้งสี่เรียกร้องมาไม่ถูกต้องและสูงเกินความเป็นจริง ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ให้การและฟ้องแย้งว่า เหตุเกิดขึ้นเพราะความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ขับรถด้วยความเร็วสูงและขับล้ำเส้นแบ่งกึ่งกลางถนนเข้ามาชนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 เป็นเหตุให้รถยนต์ของจำเลยที่ 1 ได้รับความเสียหายจำเลยที่ 3 ในฐานะผู้รับประกันภัยรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ได้ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เอาประกันจึงมีสิทธิฟ้องโจทก์ที่ 1 ในฐานะผู้รับประกันภัยแล้ว โจทก์ทั้งสี่ไม่มีสิทธิที่จะเรียกร้องค่าเสียหายใด ๆ จำเลยที่ 3 ในฐานะผู้รับประกันภัยได้จ่ายเงินค่าซ่อมจำนวน 74,000 บาท ค่ารถยกอีก 4,000 บาท รวมเป็นเงิน78,000 บาท จึงมีสิทธิที่จะเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนดังกล่าวจากโจทก์ทั้งสี่ ฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม ขอให้ยกฟ้อง และให้โจทก์ทั้งสี่ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนจำนวน 78,000 บาท ให้แก่จำเลยที่ 3พร้อมดอกเบี้ยโจทก์ทั้งสี่ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า สิทธิเรียกร้องค่าเสียหายของจำเลยที่ 3 ขาดอายุความแล้ว โดยไม่ได้ฟ้องภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ไม่ได้เป็นลูกจ้างปฏิบัติงานในทางการที่จ้างของโจทก์ที่ 2 โจทก์ที่ 2 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วยโจทก์ที่ 1 เป็นผู้รับประกันภัยจะต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่บุคคลภายนอกในนามของผู้เอาประกันภัยต่อเมื่อผู้เอาประกันภัยต้องรับผิดตามกฎหมายเท่านั้น แต่ในกรณีนี้ผู้เอาประกันภัยไม่ต้องรับผิด เหตุเกิดจากความประมาทของผู้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1ขับรถด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวังค่าเสียหายของรถยนต์จำเลยที่ 1 ไม่เกิน 10,000 บาท ขอให้ยกฟ้องแย้งของจำเลยที่ 3ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3 ร่วมกันรับผิดใช้เงินให้โจทก์ที่ 1 จำนวน 90,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 50,000บาท และโจทก์ที่ 3 และโจทก์ที่ 4 จำนวน 30,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 และยกฟ้องแย้งของจำเลยที่ 3จำเลยที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว จำเลยที่ 3 ฎีกาว่าการแก้ไขคำฟ้องของโจทก์เกี่ยวกับทิศทางของรถถือว่าเป็นการแก้ไขข้อสำคัญของคำฟ้อง ก่อให้เกิดผลตามกฎหมายแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทำให้จำเลยที่ 3 เสียเปรียบในการต่อสู้ คดีไม่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน และโจทก์สามารถแก้ไขได้ก่อนวันสืบพยาน แต่โจทก์กลับมาขอแก้ไขในวันสืบพยานซึ่งไม่ชอบด้วยกฎหมายตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 4580/2528 และคำพิพากษาฎีกาที่ 4795/2528 ศาลไม่ควรอนุญาตให้แก้ไขและมีผลให้การนำสืบของโจทก์เป็นการนำสืบนอกคำฟ้อง เห็นว่า โจทก์บรรยายฟ้องไว้ว่า ผู้ขับรถยนต์บรรทุกสิบล้อคันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ ซึ่งเป็นรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ขับรถสวนทางกับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ม-0144 กำแพงเพชร ของโจทก์ที่ 2 โดยขับล้ำกึ่งกลางทางเดินรถเข้าไปทางขวามือซึ่งเป็นช่องเดินรถของรถยนต์โจทก์ที่ 2 ที่แล่นสวนทางมา และรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ชนรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เสียหายซึ่งจำเลยที่ 3 ผู้รับประกันภัยรถยนต์ของจำเลยที่ 1 คันดังกล่าวให้การว่า เหตุตามฟ้องเกิดขึ้นเพราะความผิดของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ที่ขับด้วยความเร็วสูงและขับล้ำเส้นแบ่งกึ่งกลางถนนเข้ามาชนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 เองตามคำฟ้องของโจทก์และคำให้การจำเลยที่ 3 จึงฟังข้อเท็จจริงได้ต้องกันว่ารถยนต์เกิดเหตุทั้งสองคันดังกล่าวแล่นสวนทางกัน และเกิดเฉี่ยวชนกันขึ้น ดังนั้นการที่โจทก์ขอแก้ไขคำฟ้องเกี่ยวกับทิศทางวิ่งของรถยนต์ที่เกิดเหตุจากข้อความที่ว่า "รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ ขับจากจังหวัดตากมุ่งหน้ามาจังหวัดกำแพงเพชร" เป็น "รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314เชียงใหม่ ขับจากจังหวัดกำแพงเพชร มุ่งหน้ามาจังหวัดตาก" จึงเป็นการแก้ไขข้อเท็จจริงให้เป็นไปตามความเป็นจริง ไม่ก่อให้เกิดผลตามกฎหมายที่แตกต่างกันเพราะจำเลยที่ 3 ก็ให้การรับอยู่แล้วว่ารถยนต์เกิดเหตุทั้งสองคันแล่นสวนทางกันแล้วเกิดชนกัน เพียงแต่จำเลยที่ 3ต่อสู้ว่าเหตุที่ชนกันเป็นเพราะรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 แล่นล้ำกึ่งกลางทางเดินรถเข้าไปชนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 เท่านั้น การที่โจทก์ขอแก้ไขคำฟ้องดังกล่าวจึงเป็นการขอแก้ไขข้อผิดพลาดบกพร่องในคำฟ้องเพียงเล็กน้อย ไม่ทำให้จำเลยที่ 3 เสียเปรียบในการต่อสู้คดีแต่ประการใดไม่อยู่ในบังคับที่จะต้องปฏิบัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 180 วรรคสอง แม้การขอแก้ไขคำฟ้องดังกล่าวจะกระทำในวันสืบพยาน โจทก์ย่อมมีสิทธิกระทำได้ไม่ต้องห้ามตามกฎหมาย ข้อเท็จจริงในคำพิพากษาฎีกาที่จำเลยที่ 3 กล่าวอ้างไม่ตรงกับข้อเท็จจริงในคดีนี้ คำสั่งของศาลชั้นต้นที่อนุญาตให้โจทก์แก้ไขคำฟ้องดังกล่าวชอบแล้ว การนำสืบของโจทก์จึงไม่เป็นการนำสืบนอกฟ้อง ฎีกาจำเลยที่ 3 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 239/2536บริษัท วิริยะ ประกันภัย จำกัด กับพวกโจทก์นาย พา นทอง เดชกุล กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 180โจทก์ขอแก้ไขคำฟ้องเกี่ยวกับทิศทางสิ่งของรถยนต์ที่เกิดเหตุจากข้อความที่ว่า "รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ขับจากจังหวัดตากมุ่งหน้ามาจังหวัดกำแพงเพชร" เป็น "รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ ขับจากจังหวัดกำแพงเพชรมุ่งหน้ามาจังหวัดตาก" เป็นการแก้ไขข้อเท็จจริงให้เป็นตามความเป็นจริงไม่ก่อให้เกิดผลตามกฎหมายที่แตกต่างกัน เพราะจำเลยที่ 3 ก็ให้การรับอยู่แล้ว การแก้ไขดังกล่าวเป็นเรื่องการแก้ไขข้อผิดพลาดบกพร่องในคำฟ้องเพียงเล็กน้อยไม่ทำให้จำเลยที่ 3 เสียเปรียบในการต่อสู้คดีไม่อยู่ในบังคับที่จะต้องปฏิบัติตาม ป.วิ.พ. มาตรา 180 ศาลสั่งอนุญาตจึงชอบด้วยกฎหมาย.โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 ได้รับประกันภัยหมายเลขทะเบียน ม-0144 กำแพงเพชร ไว้จากโจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นเจ้าของผู้ครอบครองรถยนต์โดยคุ้มครองถึงชีวิตร่างกายของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 โจทก์ที่ 3 และโจทก์ที่ 4 เป็นบุตรของนายวันเชิดหรือเชิดสินทรัพย์ ซึ่งเป็นผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ในขณะเกิดเหตุ จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของผู้ครอบครองรถยนต์บรรทุกสิบล้อยี่ห้อฮีโน่หมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ และเป็นนายจ้างหรือผู้สั่งให้ผู้ขับรถยนต์คันดังกล่าวปฏิบัติตามคำสั่งเพื่อประโยชน์ของตน จำเลยที่ 2 เป็นนิติบุคคลประเภทห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคล ประกอบการขนส่งในนามและเพื่อประโยชน์ของตน จำเลยที่ 3 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด ได้รับประกันภัยรถยนต์ไว้จากจำเลยที่ 1 เมื่อวันที่ 13 มีนาคม 2528 เวลาประมาณ 3 นาฬิกา ผู้ขับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ ของจำเลยที่ 1 ได้ขับรถยนต์ดังกล่าวมาตามถนนพหลโยธินจากจังหวัดกำแพงเพชรมุ่งหน้าไปจังหวัดตาก ด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวัง โดยขับด้วยความเร็วสูงเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด ทำให้ไม่สามารถบังคับให้รถที่ขับอยู่ในช่องเดินรถของตนเองได้ และขับล้ำกึ่งกลางทางเดินรถไปทางขวามือซึ่งเป็นช่องเดินรถที่สวนมาและชนกับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียนม-0144 กำแพงเพชรของโจทก์ที่ 2 ซึ่งขับสวนทางมาทำให้รถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เสียหายและนายวันเชิดหรือเชิด สินทรัพย์ผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ถึงแก่ความตาย โจทก์ที่ 1 ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่โจทก์ที่ 2 ผู้เอาประกันภัยสำหรับความเสียหายของรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เป็นเงิน 60,000 บาท และค่าสินไหมทดแทนสำหรับชีวิตร่างกายของผู้ขับรถยนต์คันดังกล่าวเป็นเงิน 30,000 บาทรวมเป็นเงิน 90,000 บาท ขณะเกิดเหตุรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 มีราคา 140,000 บาท ถูกชนเสียหายใช้การไม่ได้ทั้งคัน ได้รับการชดใช้จากผู้รับประกันภัยแล้ว 60,000 บาท และได้รับเงินจากการขายซากรถที่เสียหาย 20,000 บาท ยังขาดค่าเสียหายเป็นเงิน 60,000 บาท และค่าขาดประโยชน์ใช้รถยนต์คันดังกล่าว เป็นเงิน 10,000 บาท โจทก์ที่ 3 และโจทก์ที่ 4 เป็นบุตรของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ที่เสียชีวิต โดยขณะเกิดเหตุ โจทก์ที่ 3 อายุ 16 ปี และโจทก์ที่ 4อายุ 13 ปีโจทก์ทั้งสองจึงขอคิดค่าอุปการะเลี้ยงดูคนละ 1,000 บาทต่อเดือนจนกว่าโจทก์ทั้งสองจะบรรลุนิติภาวะ เป็นค่าเสียหายของโจทก์ที่ 3 เป็นเงิน 48,000 บาท และโจทก์ที่ 4 เป็นเงิน 84,000 บาทโจทก์ที่ 3 ที่ 4 ได้ใช้เงินไปในการเคลื่อนย้ายศพและจัดพิธีสวดและปฏิบัติตามประเพณีสิ้นเงินไป 40,000 บาท รวมเป็นค่าเสียหาย172,000 บาท ค่าเสียหายของโจทก์ที่ 1 ถึงโจทก์ที่ 4 รวมทั้งหมดเป็นเงิน 332,000 บาท เมื่อรวมดอกเบี้ยจนถึงวันฟ้องแล้วเป็นเงินทั้งสิ้น 356,900 บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันใช้เงินแก่โจทก์ทั้งสี่จำนวน 356,900 บาท และดอกเบี้ยจนกว่าชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นเจ้าของหรือใช้รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ เหตุเกิดจากความประมาทของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เอง ค่าเสียหายที่โจทก์ทั้งสี่เรียกร้องมาไม่ถูกต้องและสูงเกินความเป็นจริง ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ให้การและฟ้องแย้งว่า เหตุเกิดขึ้นเพราะความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ขับรถด้วยความเร็วสูงและขับล้ำเส้นแบ่งกึ่งกลางถนนเข้ามาชนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 เป็นเหตุให้รถยนต์ของจำเลยที่ 1 ได้รับความเสียหายจำเลยที่ 3 ในฐานะผู้รับประกันภัยรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ได้ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เอาประกันจึงมีสิทธิฟ้องโจทก์ที่ 1 ในฐานะผู้รับประกันภัยแล้ว โจทก์ทั้งสี่ไม่มีสิทธิที่จะเรียกร้องค่าเสียหายใด ๆ จำเลยที่ 3 ในฐานะผู้รับประกันภัยได้จ่ายเงินค่าซ่อมจำนวน 74,000 บาท ค่ารถยกอีก 4,000 บาท รวมเป็นเงิน78,000 บาท จึงมีสิทธิที่จะเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนดังกล่าวจากโจทก์ทั้งสี่ ฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม ขอให้ยกฟ้อง และให้โจทก์ทั้งสี่ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนจำนวน 78,000 บาท ให้แก่จำเลยที่ 3พร้อมดอกเบี้ยโจทก์ทั้งสี่ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า สิทธิเรียกร้องค่าเสียหายของจำเลยที่ 3 ขาดอายุความแล้ว โดยไม่ได้ฟ้องภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ไม่ได้เป็นลูกจ้างปฏิบัติงานในทางการที่จ้างของโจทก์ที่ 2 โจทก์ที่ 2 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วยโจทก์ที่ 1 เป็นผู้รับประกันภัยจะต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่บุคคลภายนอกในนามของผู้เอาประกันภัยต่อเมื่อผู้เอาประกันภัยต้องรับผิดตามกฎหมายเท่านั้น แต่ในกรณีนี้ผู้เอาประกันภัยไม่ต้องรับผิด เหตุเกิดจากความประมาทของผู้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1ขับรถด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวังค่าเสียหายของรถยนต์จำเลยที่ 1 ไม่เกิน 10,000 บาท ขอให้ยกฟ้องแย้งของจำเลยที่ 3ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3 ร่วมกันรับผิดใช้เงินให้โจทก์ที่ 1 จำนวน 90,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 50,000บาท และโจทก์ที่ 3 และโจทก์ที่ 4 จำนวน 30,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 และยกฟ้องแย้งของจำเลยที่ 3จำเลยที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว จำเลยที่ 3 ฎีกาว่าการแก้ไขคำฟ้องของโจทก์เกี่ยวกับทิศทางของรถถือว่าเป็นการแก้ไขข้อสำคัญของคำฟ้อง ก่อให้เกิดผลตามกฎหมายแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทำให้จำเลยที่ 3 เสียเปรียบในการต่อสู้ คดีไม่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน และโจทก์สามารถแก้ไขได้ก่อนวันสืบพยาน แต่โจทก์กลับมาขอแก้ไขในวันสืบพยานซึ่งไม่ชอบด้วยกฎหมายตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 4580/2528 และคำพิพากษาฎีกาที่ 4795/2528 ศาลไม่ควรอนุญาตให้แก้ไขและมีผลให้การนำสืบของโจทก์เป็นการนำสืบนอกคำฟ้อง เห็นว่า โจทก์บรรยายฟ้องไว้ว่า ผู้ขับรถยนต์บรรทุกสิบล้อคันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ ซึ่งเป็นรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ขับรถสวนทางกับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ม-0144 กำแพงเพชร ของโจทก์ที่ 2 โดยขับล้ำกึ่งกลางทางเดินรถเข้าไปทางขวามือซึ่งเป็นช่องเดินรถของรถยนต์โจทก์ที่ 2 ที่แล่นสวนทางมา และรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ชนรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เสียหายซึ่งจำเลยที่ 3 ผู้รับประกันภัยรถยนต์ของจำเลยที่ 1 คันดังกล่าวให้การว่า เหตุตามฟ้องเกิดขึ้นเพราะความผิดของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ที่ขับด้วยความเร็วสูงและขับล้ำเส้นแบ่งกึ่งกลางถนนเข้ามาชนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 เองตามคำฟ้องของโจทก์และคำให้การจำเลยที่ 3 จึงฟังข้อเท็จจริงได้ต้องกันว่ารถยนต์เกิดเหตุทั้งสองคันดังกล่าวแล่นสวนทางกัน และเกิดเฉี่ยวชนกันขึ้น ดังนั้นการที่โจทก์ขอแก้ไขคำฟ้องเกี่ยวกับทิศทางวิ่งของรถยนต์ที่เกิดเหตุจากข้อความที่ว่า "รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ ขับจากจังหวัดตากมุ่งหน้ามาจังหวัดกำแพงเพชร" เป็น "รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314เชียงใหม่ ขับจากจังหวัดกำแพงเพชร มุ่งหน้ามาจังหวัดตาก" จึงเป็นการแก้ไขข้อเท็จจริงให้เป็นไปตามความเป็นจริง ไม่ก่อให้เกิดผลตามกฎหมายที่แตกต่างกันเพราะจำเลยที่ 3 ก็ให้การรับอยู่แล้วว่ารถยนต์เกิดเหตุทั้งสองคันแล่นสวนทางกันแล้วเกิดชนกัน เพียงแต่จำเลยที่ 3ต่อสู้ว่าเหตุที่ชนกันเป็นเพราะรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 แล่นล้ำกึ่งกลางทางเดินรถเข้าไปชนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 เท่านั้น การที่โจทก์ขอแก้ไขคำฟ้องดังกล่าวจึงเป็นการขอแก้ไขข้อผิดพลาดบกพร่องในคำฟ้องเพียงเล็กน้อย ไม่ทำให้จำเลยที่ 3 เสียเปรียบในการต่อสู้คดีแต่ประการใดไม่อยู่ในบังคับที่จะต้องปฏิบัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 180 วรรคสอง แม้การขอแก้ไขคำฟ้องดังกล่าวจะกระทำในวันสืบพยาน โจทก์ย่อมมีสิทธิกระทำได้ไม่ต้องห้ามตามกฎหมาย ข้อเท็จจริงในคำพิพากษาฎีกาที่จำเลยที่ 3 กล่าวอ้างไม่ตรงกับข้อเท็จจริงในคดีนี้ คำสั่งของศาลชั้นต้นที่อนุญาตให้โจทก์แก้ไขคำฟ้องดังกล่าวชอบแล้ว การนำสืบของโจทก์จึงไม่เป็นการนำสืบนอกฟ้อง ฎีกาจำเลยที่ 3 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น..."พิพากษายืน.(ดำรุพงศ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา-อากาศ บำรุงชีพ-ชลิต ประไพศาล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุแต่เดิมการแก้ไขข้อผิดพลาดหรือผิดหลงเล็กน้อย ไม่มีบัญญัติอยู่ในกฎหมาย เป็นแต่เพียงแนวของคำพิพากษาศาลฎีกาซึ่งศาลฎีกาวางแนวไว้ว่าเป็นเรื่องของการแก้ไขเล็กน้อย ซึ่งไม่ใช่เรื่องของมาตรา 179 แต่มาปัจจุบันนี้ได้เอาเรื่องของการแก้ไขข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือผิดหลงเล็กน้อย มาบัญญัติไว้เป็นกฎหมาย โดยเอามาเป็นข้อยกเว้นของมาตรา 180 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง (ฉบับที่ 13) พ.ศ. 2535 มาตรา 180(เก่า) การแก้ไขคำฟ้องหรือคำให้การที่คู่ความเสนอต่อศาลแต่แรกนั้น ให้ทำเป็นคำร้อง ถ้าศาลเห็นว่า (1) คำฟ้องที่เสนอแต่แรก และคำฟ้องที่เสนอภายหลังโดยทำเป็นคำร้องนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน หรือ (2) คู่ความที่ขอแก้ไขคำฟ้องหรือคำให้การอาจยื่นคำร้องได้ก่อนวันชี้สองสถานหรือก่อนวันสืบพยาน แล้วแต่กรณี และคดีไม่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ให้ศาลมีคำสั่งยกคำร้องนั้นเสีย มาตรา 180(ใหม่) การแก้ไขคำฟ้องหรือคำให้การที่คู่ความเสนอต่อศาลไว้แล้วให้ทำเป็นคำร้องยื่นต่อศาลก่อนวันชี้สองสถานไม่น้อยกว่ายี่สิบเอ็ดวันหรือก่อนวันสืบพยานแล้วแต่กรณี เว้นแต่มีเหตุอันสมควรที่ไม่อาจยื่นคำร้องได้ก่อนนั้น หรือเป็นการขอแก้ไขในเรื่องที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน หรือเป็นการแก้ไขข้อผิดพลาดเล็กน้อย หรือข้อผิดหลงเล็กน้อย (แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง(ฉบับที่ 13) พ.ศ. 2535) และการแก้ไขกรณีนี้เป็นการแก้ไขคำฟ้องหรือคำให้การให้ตรงตามความเป็นจริงตามหลักฐานที่มีอยู่ในสำนวน จึงจะเรียกว่าการแก้ไขข้อผิดพลาดหรือผิดหลงเล็กน้อยเช่น การขอแก้วันเดือนปี, เลขที่โฉนด,เลขที่ของเช็ค, เลขทะเบียนรถยนต์, หรือการพิมพ์ชื่อจำเลยสลับกับเป็นต้น การขอแก้ไขในเรื่องเหล่านี้จะขอแก้เมื่อไรก็ได้ ในระหว่างการพิจารณาก่อนศาลชั้นต้นตัดสินคดีแล้ว การขอแก้ไขในกรณีนี้ไม่ต้องปฏิบัติตามมาตรา 181 ศาลก็อนุญาตได้ เพราะว่าการแก้ไขชนิดนี้นั้นคงเพียงแค่ส่งสำเนาให้อีกฝ่ายหนึ่งแล้วก็อนุญาตได้ ก็เพราะว่าการแก้ไขชนิดนี้นั้น โจทก์ก็ดี จำเลยก็ดี อาจจะไม่ขอแก้ไขก็ได้คือปล่อยไว้อย่างนั้นไม่เสียหายอะไรเพราะว่าเวลานำสืบก็สืบไปให้ตรงกับความจริง ตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่ถือว่าเป็นการแก้ไขเล็กน้อย เช่น - แก้วันที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2188/2527 โจทก์ขอแก้ไขคำฟ้องภายหลังจากที่เสร็จการพิจารณาแล้ว เมื่อเป็นเพียงแก้ไขรายการตามบัญชีแนบท้ายฟ้องเกี่ยวกับวันซื้อหุ้นจากวันที่ 26 เมษายน 2521 เป็นวันที่ 26 พฤษภาคม 2521 ซึ่งเป็นรายละเอียดที่โจทก์นำสืบตามข้อความที่ถูกต้องในเอกสารที่โจทก์อ้างโดยไม่จำเป็นต้องขอแก้ไขคำฟ้อง ดังนี้ศาลชั้นต้นอนุญาตให้แก้ได้ - แก้เลขทะเบียนรถยนต์ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1001/2514 คำฟ้องของโจทก์ระบุเลขทะเบียนรถยนต์ของจำเลยคันที่ชนโจทก์ผิดพลาด จำเลยมิได้ให้การปฏิเสธว่ารถยนต์นั้นมิใช่ของจำเลยคงต่อสู้ว่าคนขับมิใช่ลูกจ้างของจำเลยหลังจากสืบพยานโจทก์เสร็จแล้ว โจทก์ขอแก้ฟ้องให้ถูกต้อง ดังนี้เป็นเรื่องแก้ไขความผิดพลาดเล็กน้อย แม้จะขอแก้ภายหลังกำหนดเวลาตามมาตรา 180 ศาลก็มีอำนาจอนุญาตให้แก้ได้ - แก้เลขที่ของเช็ค คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 493/2526 ภายหลังการชี้สองสถานโจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขเลขที่ของเช็คในคำฟ้อง การขอแก้ไขดังกล่าวเป็นเรื่องแก้ไขรายละเอียดหาใช่เป็นเรื่องแก้ไขคำฟ้องตามมาตรา 179ไม่ จึงไม่อยู่ในบังคับที่จะต้องขอแก้ในระยะเวลาตามมาตรา 180 - แก้ชื่อจำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 603/2523 โจทก์ขอแก้ชื่อจำเลยจากบริาัทรัชดาเฟอร์นิเจอร์และก่อสร้าง จำกัด เป็นบริษัทชฎาเฟอร์นิเจอร์และก่อสร้างจำกัด เป็นกรณีชื่อจำเลยตามฟ้องโจทก์ผิดเพี้ยนกับจำเลยเล็กน้อย จำเลยยื่นคำให้การมิได้อ้างว่าไม่ใช่จำเลยที่โจทก์ฟ้อง การแก้ไขชื่อจำเลยให้ตรงตามความจริง ตามที่เข้าใจกันอยู่แล้วเช่นนี้ ไม่อยู่ในบังคับที่จะต้องปฏิบัติตามมาตรา21,181 แม้ศาลชั้นต้น ยอมให้แก้ไขโดยมิได้ฟังจำเลยก่อน และมิได้ส่งสำเนาคำร้องแก่จำเลยก็หาถึงกับเป็นการไม่ชอบไม่ - แก้ปี พ.ศ. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1425/2494 จำเลยยื่นคำร้องในวันพิจารณาว่าอ้างเลขคดีในคำให้การของจำเลยผิดปีไปนั้น โดยพิมพ์เลข พ.ศ. 2489เป็น 2491 นั้น เป็นเรื่องไม่ใช่แก้ข้อความ แต่เป็นเรื่องแก้เลขพ.ศ. ของคดีที่พิมพ์ผิดพลาดมาเล็กน้อยเท่านั้น แม้จะเพิ่งมาขอแก้ภายหลังชี้สองสถานแล้ว ก็ควรอนุญาตให้แก้ได้ สรุปการแก้ไขรายละเอียดในฟ้อง ไม่อยู่ในบังคับที่จะต้องขอแก้ไขในระยะเวลาตามมาตรา 180 ต่างกับกรณีคำที่แก้ไขเป็นถ้อยคำที่ก่อให้เกิดผลตามกฎหมายขึ้นแตกต่างกัน เช่นจากคำว่ามัดจำเป็นเงินที่จ่ายล่วงหน้า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4580/2528 คำฟ้องของโจทก์ที่ขอแก้ไขจากคำว่า "เงินมัดจำ" เป็น "เงินที่จ่ายล่วงหน้า" เป็นถ้อยคำที่ก่อให้เกิดผลตามกฎหมายขึ้นแตกต่างกัน จึงมิใช่การแก้ไขข้อผิดพลาดเล็กน้อยการที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้โจทก์แก้ไขฟ้องหลังจากวันชี้สองสถาน จึงขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 180 ถ้าข้อความที่ขอแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การเป็นเรื่องที่จำเลยยกข้อต่อสู้ขึ้นใหม่เป็นข้อแก้ข้อหาเดิมเปลี่ยนแปลงข้ออ้างหรือข้อเถียง เพื่อสนับสนุนข้อหาหรือเพื่อหักล้างข้อหาของคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่งตามมาตรา 179(3) แล้วก็ไม่ใช่การแก้ไขข้อบกพร่องหรือผิดหลงเล็กน้อย ฉะนั้นต้องปฏิบัติตามมาตรา 180 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 241/2535 ข้อความที่จำเลยขอแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การเป็นเรื่องจำเลยยกข้อต่อสู้ขึ้นใหม่เป็นข้อแก้ข้อหาเดิมเปลี่ยนแปลงข้ออ้างข้อเถียง เพื่อสนับสนุนข้อหาหรือเพื่อหักล้างข้อหาของคู่ความอีกฝ่ายหนึ่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 179(3) ไม่ใช่เป็นการแก้ไขข้อบกพร่องหรือข้อผิดพลาดเล็กน้อยในรายละเอียด จำเลยจึงต้องขอแก้ไขเสียก่อนวันชี้สองสถานเมื่อจำเลยได้ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำให้การหลังจากวันชี้สองสถาน โดยไม่ปรากฏว่ามิอาจยื่นคำร้องขอแก้ไขก่อนวันชี้สองสถานและมิใช่เรื่องเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนจึงเป็นการยื่นคำร้องขอแก้ไขคำให้การนี้ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 180 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานมาตรา 31. ปฏิกรณ์คงพิพิธ.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 ได้รับประกันภัยหมายเลขทะเบียน ม-0144 กำแพงเพชร ไว้จากโจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นเจ้าของผู้ครอบครองรถยนต์โดยคุ้มครองถึงชีวิตร่างกายของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 โจทก์ที่ 3 และโจทก์ที่ 4 เป็นบุตรของนายวันเชิดหรือเชิดสินทรัพย์ ซึ่งเป็นผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ในขณะเกิดเหตุ จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของผู้ครอบครองรถยนต์บรรทุกสิบล้อยี่ห้อฮีโน่หมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ และเป็นนายจ้างหรือผู้สั่งให้ผู้ขับรถยนต์คันดังกล่าวปฏิบัติตามคำสั่งเพื่อประโยชน์ของตน จำเลยที่ 2 เป็นนิติบุคคลประเภทห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคล ประกอบการขนส่งในนามและเพื่อประโยชน์ของตน จำเลยที่ 3 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด ได้รับประกันภัยรถยนต์ไว้จากจำเลยที่ 1 เมื่อวันที่ 13 มีนาคม 2528 เวลาประมาณ 3 นาฬิกา ผู้ขับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ ของจำเลยที่ 1 ได้ขับรถยนต์ดังกล่าวมาตามถนนพหลโยธินจากจังหวัดกำแพงเพชรมุ่งหน้าไปจังหวัดตาก ด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวัง โดยขับด้วยความเร็วสูงเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด ทำให้ไม่สามารถบังคับให้รถที่ขับอยู่ในช่องเดินรถของตนเองได้ และขับล้ำกึ่งกลางทางเดินรถไปทางขวามือซึ่งเป็นช่องเดินรถที่สวนมาและชนกับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียนม-0144 กำแพงเพชรของโจทก์ที่ 2 ซึ่งขับสวนทางมาทำให้รถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เสียหายและนายวันเชิดหรือเชิด สินทรัพย์ผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ถึงแก่ความตาย โจทก์ที่ 1 ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่โจทก์ที่ 2 ผู้เอาประกันภัยสำหรับความเสียหายของรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เป็นเงิน 60,000 บาท และค่าสินไหมทดแทนสำหรับชีวิตร่างกายของผู้ขับรถยนต์คันดังกล่าวเป็นเงิน 30,000 บาทรวมเป็นเงิน 90,000 บาท ขณะเกิดเหตุรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 มีราคา 140,000 บาท ถูกชนเสียหายใช้การไม่ได้ทั้งคัน ได้รับการชดใช้จากผู้รับประกันภัยแล้ว 60,000 บาท และได้รับเงินจากการขายซากรถที่เสียหาย 20,000 บาท ยังขาดค่าเสียหายเป็นเงิน 60,000 บาท และค่าขาดประโยชน์ใช้รถยนต์คันดังกล่าว เป็นเงิน 10,000 บาท โจทก์ที่ 3 และโจทก์ที่ 4 เป็นบุตรของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ที่เสียชีวิต โดยขณะเกิดเหตุ โจทก์ที่ 3 อายุ 16 ปี และโจทก์ที่ 4อายุ 13 ปีโจทก์ทั้งสองจึงขอคิดค่าอุปการะเลี้ยงดูคนละ 1,000 บาทต่อเดือนจนกว่าโจทก์ทั้งสองจะบรรลุนิติภาวะ เป็นค่าเสียหายของโจทก์ที่ 3 เป็นเงิน 48,000 บาท และโจทก์ที่ 4 เป็นเงิน 84,000 บาทโจทก์ที่ 3 ที่ 4 ได้ใช้เงินไปในการเคลื่อนย้ายศพและจัดพิธีสวดและปฏิบัติตามประเพณีสิ้นเงินไป 40,000 บาท รวมเป็นค่าเสียหาย172,000 บาท ค่าเสียหายของโจทก์ที่ 1 ถึงโจทก์ที่ 4 รวมทั้งหมดเป็นเงิน 332,000 บาท เมื่อรวมดอกเบี้ยจนถึงวันฟ้องแล้วเป็นเงินทั้งสิ้น 356,900 บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันใช้เงินแก่โจทก์ทั้งสี่จำนวน 356,900 บาท และดอกเบี้ยจนกว่าชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นเจ้าของหรือใช้รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ เหตุเกิดจากความประมาทของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เอง ค่าเสียหายที่โจทก์ทั้งสี่เรียกร้องมาไม่ถูกต้องและสูงเกินความเป็นจริง ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ให้การและฟ้องแย้งว่า เหตุเกิดขึ้นเพราะความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ขับรถด้วยความเร็วสูงและขับล้ำเส้นแบ่งกึ่งกลางถนนเข้ามาชนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 เป็นเหตุให้รถยนต์ของจำเลยที่ 1 ได้รับความเสียหายจำเลยที่ 3 ในฐานะผู้รับประกันภัยรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ได้ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เอาประกันจึงมีสิทธิฟ้องโจทก์ที่ 1 ในฐานะผู้รับประกันภัยแล้ว โจทก์ทั้งสี่ไม่มีสิทธิที่จะเรียกร้องค่าเสียหายใด ๆ จำเลยที่ 3 ในฐานะผู้รับประกันภัยได้จ่ายเงินค่าซ่อมจำนวน 74,000 บาท ค่ารถยกอีก 4,000 บาท รวมเป็นเงิน78,000 บาท จึงมีสิทธิที่จะเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนดังกล่าวจากโจทก์ทั้งสี่ ฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม ขอให้ยกฟ้อง และให้โจทก์ทั้งสี่ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนจำนวน 78,000 บาท ให้แก่จำเลยที่ 3พร้อมดอกเบี้ยโจทก์ทั้งสี่ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า สิทธิเรียกร้องค่าเสียหายของจำเลยที่ 3 ขาดอายุความแล้ว โดยไม่ได้ฟ้องภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ไม่ได้เป็นลูกจ้างปฏิบัติงานในทางการที่จ้างของโจทก์ที่ 2 โจทก์ที่ 2 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วยโจทก์ที่ 1 เป็นผู้รับประกันภัยจะต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่บุคคลภายนอกในนามของผู้เอาประกันภัยต่อเมื่อผู้เอาประกันภัยต้องรับผิดตามกฎหมายเท่านั้น แต่ในกรณีนี้ผู้เอาประกันภัยไม่ต้องรับผิด เหตุเกิดจากความประมาทของผู้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1ขับรถด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวังค่าเสียหายของรถยนต์จำเลยที่ 1 ไม่เกิน 10,000 บาท ขอให้ยกฟ้องแย้งของจำเลยที่ 3ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3 ร่วมกันรับผิดใช้เงินให้โจทก์ที่ 1 จำนวน 90,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 50,000บาท และโจทก์ที่ 3 และโจทก์ที่ 4 จำนวน 30,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 และยกฟ้องแย้งของจำเลยที่ 3จำเลยที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว จำเลยที่ 3 ฎีกาว่าการแก้ไขคำฟ้องของโจทก์เกี่ยวกับทิศทางของรถถือว่าเป็นการแก้ไขข้อสำคัญของคำฟ้อง ก่อให้เกิดผลตามกฎหมายแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทำให้จำเลยที่ 3 เสียเปรียบในการต่อสู้ คดีไม่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน และโจทก์สามารถแก้ไขได้ก่อนวันสืบพยาน แต่โจทก์กลับมาขอแก้ไขในวันสืบพยานซึ่งไม่ชอบด้วยกฎหมายตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 4580/2528 และคำพิพากษาฎีกาที่ 4795/2528 ศาลไม่ควรอนุญาตให้แก้ไขและมีผลให้การนำสืบของโจทก์เป็นการนำสืบนอกคำฟ้อง เห็นว่า โจทก์บรรยายฟ้องไว้ว่า ผู้ขับรถยนต์บรรทุกสิบล้อคันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ ซึ่งเป็นรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ขับรถสวนทางกับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ม-0144 กำแพงเพชร ของโจทก์ที่ 2 โดยขับล้ำกึ่งกลางทางเดินรถเข้าไปทางขวามือซึ่งเป็นช่องเดินรถของรถยนต์โจทก์ที่ 2 ที่แล่นสวนทางมา และรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ชนรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เสียหายซึ่งจำเลยที่ 3 ผู้รับประกันภัยรถยนต์ของจำเลยที่ 1 คันดังกล่าวให้การว่า เหตุตามฟ้องเกิดขึ้นเพราะความผิดของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ที่ขับด้วยความเร็วสูงและขับล้ำเส้นแบ่งกึ่งกลางถนนเข้ามาชนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 เองตามคำฟ้องของโจทก์และคำให้การจำเลยที่ 3 จึงฟังข้อเท็จจริงได้ต้องกันว่ารถยนต์เกิดเหตุทั้งสองคันดังกล่าวแล่นสวนทางกัน และเกิดเฉี่ยวชนกันขึ้น ดังนั้นการที่โจทก์ขอแก้ไขคำฟ้องเกี่ยวกับทิศทางวิ่งของรถยนต์ที่เกิดเหตุจากข้อความที่ว่า "รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ ขับจากจังหวัดตากมุ่งหน้ามาจังหวัดกำแพงเพชร" เป็น "รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314เชียงใหม่ ขับจากจังหวัดกำแพงเพชร มุ่งหน้ามาจังหวัดตาก" จึงเป็นการแก้ไขข้อเท็จจริงให้เป็นไปตามความเป็นจริง ไม่ก่อให้เกิดผลตามกฎหมายที่แตกต่างกันเพราะจำเลยที่ 3 ก็ให้การรับอยู่แล้วว่ารถยนต์เกิดเหตุทั้งสองคันแล่นสวนทางกันแล้วเกิดชนกัน เพียงแต่จำเลยที่ 3ต่อสู้ว่าเหตุที่ชนกันเป็นเพราะรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 แล่นล้ำกึ่งกลางทางเดินรถเข้าไปชนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 เท่านั้น การที่โจทก์ขอแก้ไขคำฟ้องดังกล่าวจึงเป็นการขอแก้ไขข้อผิดพลาดบกพร่องในคำฟ้องเพียงเล็กน้อย ไม่ทำให้จำเลยที่ 3 เสียเปรียบในการต่อสู้คดีแต่ประการใดไม่อยู่ในบังคับที่จะต้องปฏิบัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 180 วรรคสอง แม้การขอแก้ไขคำฟ้องดังกล่าวจะกระทำในวันสืบพยาน โจทก์ย่อมมีสิทธิกระทำได้ไม่ต้องห้ามตามกฎหมาย ข้อเท็จจริงในคำพิพากษาฎีกาที่จำเลยที่ 3 กล่าวอ้างไม่ตรงกับข้อเท็จจริงในคดีนี้ คำสั่งของศาลชั้นต้นที่อนุญาตให้โจทก์แก้ไขคำฟ้องดังกล่าวชอบแล้ว การนำสืบของโจทก์จึงไม่เป็นการนำสืบนอกฟ้อง ฎีกาจำเลยที่ 3 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 239/2536บริษัท วิริยะ ประกันภัย จำกัด กับพวกโจทก์นาย พา นทอง เดชกุล กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 180โจทก์ขอแก้ไขคำฟ้องเกี่ยวกับทิศทางสิ่งของรถยนต์ที่เกิดเหตุจากข้อความที่ว่า "รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ขับจากจังหวัดตากมุ่งหน้ามาจังหวัดกำแพงเพชร" เป็น "รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ ขับจากจังหวัดกำแพงเพชรมุ่งหน้ามาจังหวัดตาก" เป็นการแก้ไขข้อเท็จจริงให้เป็นตามความเป็นจริงไม่ก่อให้เกิดผลตามกฎหมายที่แตกต่างกัน เพราะจำเลยที่ 3 ก็ให้การรับอยู่แล้ว การแก้ไขดังกล่าวเป็นเรื่องการแก้ไขข้อผิดพลาดบกพร่องในคำฟ้องเพียงเล็กน้อยไม่ทำให้จำเลยที่ 3 เสียเปรียบในการต่อสู้คดีไม่อยู่ในบังคับที่จะต้องปฏิบัติตาม ป.วิ.พ. มาตรา 180 ศาลสั่งอนุญาตจึงชอบด้วยกฎหมาย.โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 ได้รับประกันภัยหมายเลขทะเบียน ม-0144 กำแพงเพชร ไว้จากโจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นเจ้าของผู้ครอบครองรถยนต์โดยคุ้มครองถึงชีวิตร่างกายของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 โจทก์ที่ 3 และโจทก์ที่ 4 เป็นบุตรของนายวันเชิดหรือเชิดสินทรัพย์ ซึ่งเป็นผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ในขณะเกิดเหตุ จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของผู้ครอบครองรถยนต์บรรทุกสิบล้อยี่ห้อฮีโน่หมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ และเป็นนายจ้างหรือผู้สั่งให้ผู้ขับรถยนต์คันดังกล่าวปฏิบัติตามคำสั่งเพื่อประโยชน์ของตน จำเลยที่ 2 เป็นนิติบุคคลประเภทห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคล ประกอบการขนส่งในนามและเพื่อประโยชน์ของตน จำเลยที่ 3 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด ได้รับประกันภัยรถยนต์ไว้จากจำเลยที่ 1 เมื่อวันที่ 13 มีนาคม 2528 เวลาประมาณ 3 นาฬิกา ผู้ขับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ ของจำเลยที่ 1 ได้ขับรถยนต์ดังกล่าวมาตามถนนพหลโยธินจากจังหวัดกำแพงเพชรมุ่งหน้าไปจังหวัดตาก ด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวัง โดยขับด้วยความเร็วสูงเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด ทำให้ไม่สามารถบังคับให้รถที่ขับอยู่ในช่องเดินรถของตนเองได้ และขับล้ำกึ่งกลางทางเดินรถไปทางขวามือซึ่งเป็นช่องเดินรถที่สวนมาและชนกับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียนม-0144 กำแพงเพชรของโจทก์ที่ 2 ซึ่งขับสวนทางมาทำให้รถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เสียหายและนายวันเชิดหรือเชิด สินทรัพย์ผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ถึงแก่ความตาย โจทก์ที่ 1 ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่โจทก์ที่ 2 ผู้เอาประกันภัยสำหรับความเสียหายของรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เป็นเงิน 60,000 บาท และค่าสินไหมทดแทนสำหรับชีวิตร่างกายของผู้ขับรถยนต์คันดังกล่าวเป็นเงิน 30,000 บาทรวมเป็นเงิน 90,000 บาท ขณะเกิดเหตุรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 มีราคา 140,000 บาท ถูกชนเสียหายใช้การไม่ได้ทั้งคัน ได้รับการชดใช้จากผู้รับประกันภัยแล้ว 60,000 บาท และได้รับเงินจากการขายซากรถที่เสียหาย 20,000 บาท ยังขาดค่าเสียหายเป็นเงิน 60,000 บาท และค่าขาดประโยชน์ใช้รถยนต์คันดังกล่าว เป็นเงิน 10,000 บาท โจทก์ที่ 3 และโจทก์ที่ 4 เป็นบุตรของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ที่เสียชีวิต โดยขณะเกิดเหตุ โจทก์ที่ 3 อายุ 16 ปี และโจทก์ที่ 4อายุ 13 ปีโจทก์ทั้งสองจึงขอคิดค่าอุปการะเลี้ยงดูคนละ 1,000 บาทต่อเดือนจนกว่าโจทก์ทั้งสองจะบรรลุนิติภาวะ เป็นค่าเสียหายของโจทก์ที่ 3 เป็นเงิน 48,000 บาท และโจทก์ที่ 4 เป็นเงิน 84,000 บาทโจทก์ที่ 3 ที่ 4 ได้ใช้เงินไปในการเคลื่อนย้ายศพและจัดพิธีสวดและปฏิบัติตามประเพณีสิ้นเงินไป 40,000 บาท รวมเป็นค่าเสียหาย172,000 บาท ค่าเสียหายของโจทก์ที่ 1 ถึงโจทก์ที่ 4 รวมทั้งหมดเป็นเงิน 332,000 บาท เมื่อรวมดอกเบี้ยจนถึงวันฟ้องแล้วเป็นเงินทั้งสิ้น 356,900 บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันใช้เงินแก่โจทก์ทั้งสี่จำนวน 356,900 บาท และดอกเบี้ยจนกว่าชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นเจ้าของหรือใช้รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ เหตุเกิดจากความประมาทของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เอง ค่าเสียหายที่โจทก์ทั้งสี่เรียกร้องมาไม่ถูกต้องและสูงเกินความเป็นจริง ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ให้การและฟ้องแย้งว่า เหตุเกิดขึ้นเพราะความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ขับรถด้วยความเร็วสูงและขับล้ำเส้นแบ่งกึ่งกลางถนนเข้ามาชนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 เป็นเหตุให้รถยนต์ของจำเลยที่ 1 ได้รับความเสียหายจำเลยที่ 3 ในฐานะผู้รับประกันภัยรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ได้ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เอาประกันจึงมีสิทธิฟ้องโจทก์ที่ 1 ในฐานะผู้รับประกันภัยแล้ว โจทก์ทั้งสี่ไม่มีสิทธิที่จะเรียกร้องค่าเสียหายใด ๆ จำเลยที่ 3 ในฐานะผู้รับประกันภัยได้จ่ายเงินค่าซ่อมจำนวน 74,000 บาท ค่ารถยกอีก 4,000 บาท รวมเป็นเงิน78,000 บาท จึงมีสิทธิที่จะเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนดังกล่าวจากโจทก์ทั้งสี่ ฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม ขอให้ยกฟ้อง และให้โจทก์ทั้งสี่ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนจำนวน 78,000 บาท ให้แก่จำเลยที่ 3พร้อมดอกเบี้ยโจทก์ทั้งสี่ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า สิทธิเรียกร้องค่าเสียหายของจำเลยที่ 3 ขาดอายุความแล้ว โดยไม่ได้ฟ้องภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ไม่ได้เป็นลูกจ้างปฏิบัติงานในทางการที่จ้างของโจทก์ที่ 2 โจทก์ที่ 2 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วยโจทก์ที่ 1 เป็นผู้รับประกันภัยจะต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่บุคคลภายนอกในนามของผู้เอาประกันภัยต่อเมื่อผู้เอาประกันภัยต้องรับผิดตามกฎหมายเท่านั้น แต่ในกรณีนี้ผู้เอาประกันภัยไม่ต้องรับผิด เหตุเกิดจากความประมาทของผู้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1ขับรถด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวังค่าเสียหายของรถยนต์จำเลยที่ 1 ไม่เกิน 10,000 บาท ขอให้ยกฟ้องแย้งของจำเลยที่ 3ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3 ร่วมกันรับผิดใช้เงินให้โจทก์ที่ 1 จำนวน 90,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 50,000บาท และโจทก์ที่ 3 และโจทก์ที่ 4 จำนวน 30,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 และยกฟ้องแย้งของจำเลยที่ 3จำเลยที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว จำเลยที่ 3 ฎีกาว่าการแก้ไขคำฟ้องของโจทก์เกี่ยวกับทิศทางของรถถือว่าเป็นการแก้ไขข้อสำคัญของคำฟ้อง ก่อให้เกิดผลตามกฎหมายแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทำให้จำเลยที่ 3 เสียเปรียบในการต่อสู้ คดีไม่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน และโจทก์สามารถแก้ไขได้ก่อนวันสืบพยาน แต่โจทก์กลับมาขอแก้ไขในวันสืบพยานซึ่งไม่ชอบด้วยกฎหมายตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 4580/2528 และคำพิพากษาฎีกาที่ 4795/2528 ศาลไม่ควรอนุญาตให้แก้ไขและมีผลให้การนำสืบของโจทก์เป็นการนำสืบนอกคำฟ้อง เห็นว่า โจทก์บรรยายฟ้องไว้ว่า ผู้ขับรถยนต์บรรทุกสิบล้อคันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ ซึ่งเป็นรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ขับรถสวนทางกับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ม-0144 กำแพงเพชร ของโจทก์ที่ 2 โดยขับล้ำกึ่งกลางทางเดินรถเข้าไปทางขวามือซึ่งเป็นช่องเดินรถของรถยนต์โจทก์ที่ 2 ที่แล่นสวนทางมา และรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ชนรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เสียหายซึ่งจำเลยที่ 3 ผู้รับประกันภัยรถยนต์ของจำเลยที่ 1 คันดังกล่าวให้การว่า เหตุตามฟ้องเกิดขึ้นเพราะความผิดของผู้ขับรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ที่ขับด้วยความเร็วสูงและขับล้ำเส้นแบ่งกึ่งกลางถนนเข้ามาชนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 เองตามคำฟ้องของโจทก์และคำให้การจำเลยที่ 3 จึงฟังข้อเท็จจริงได้ต้องกันว่ารถยนต์เกิดเหตุทั้งสองคันดังกล่าวแล่นสวนทางกัน และเกิดเฉี่ยวชนกันขึ้น ดังนั้นการที่โจทก์ขอแก้ไขคำฟ้องเกี่ยวกับทิศทางวิ่งของรถยนต์ที่เกิดเหตุจากข้อความที่ว่า "รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314 เชียงใหม่ ขับจากจังหวัดตากมุ่งหน้ามาจังหวัดกำแพงเพชร" เป็น "รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 80-4314เชียงใหม่ ขับจากจังหวัดกำแพงเพชร มุ่งหน้ามาจังหวัดตาก" จึงเป็นการแก้ไขข้อเท็จจริงให้เป็นไปตามความเป็นจริง ไม่ก่อให้เกิดผลตามกฎหมายที่แตกต่างกันเพราะจำเลยที่ 3 ก็ให้การรับอยู่แล้วว่ารถยนต์เกิดเหตุทั้งสองคันแล่นสวนทางกันแล้วเกิดชนกัน เพียงแต่จำเลยที่ 3ต่อสู้ว่าเหตุที่ชนกันเป็นเพราะรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 แล่นล้ำกึ่งกลางทางเดินรถเข้าไปชนรถยนต์ของจำเลยที่ 1 เท่านั้น การที่โจทก์ขอแก้ไขคำฟ้องดังกล่าวจึงเป็นการขอแก้ไขข้อผิดพลาดบกพร่องในคำฟ้องเพียงเล็กน้อย ไม่ทำให้จำเลยที่ 3 เสียเปรียบในการต่อสู้คดีแต่ประการใดไม่อยู่ในบังคับที่จะต้องปฏิบัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 180 วรรคสอง แม้การขอแก้ไขคำฟ้องดังกล่าวจะกระทำในวันสืบพยาน โจทก์ย่อมมีสิทธิกระทำได้ไม่ต้องห้ามตามกฎหมาย ข้อเท็จจริงในคำพิพากษาฎีกาที่จำเลยที่ 3 กล่าวอ้างไม่ตรงกับข้อเท็จจริงในคดีนี้ คำสั่งของศาลชั้นต้นที่อนุญาตให้โจทก์แก้ไขคำฟ้องดังกล่าวชอบแล้ว การนำสืบของโจทก์จึงไม่เป็นการนำสืบนอกฟ้อง ฎีกาจำเลยที่ 3 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น..."พิพากษายืน.(ดำรุพงศ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา-อากาศ บำรุงชีพ-ชลิต ประไพศาล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุแต่เดิมการแก้ไขข้อผิดพลาดหรือผิดหลงเล็กน้อย ไม่มีบัญญัติอยู่ในกฎหมาย เป็นแต่เพียงแนวของคำพิพากษาศาลฎีกาซึ่งศาลฎีกาวางแนวไว้ว่าเป็นเรื่องของการแก้ไขเล็กน้อย ซึ่งไม่ใช่เรื่องของมาตรา 179 แต่มาปัจจุบันนี้ได้เอาเรื่องของการแก้ไขข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือผิดหลงเล็กน้อย มาบัญญัติไว้เป็นกฎหมาย โดยเอามาเป็นข้อยกเว้นของมาตรา 180 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง (ฉบับที่ 13) พ.ศ. 2535 มาตรา 180(เก่า) การแก้ไขคำฟ้องหรือคำให้การที่คู่ความเสนอต่อศาลแต่แรกนั้น ให้ทำเป็นคำร้อง ถ้าศาลเห็นว่า (1) คำฟ้องที่เสนอแต่แรก และคำฟ้องที่เสนอภายหลังโดยทำเป็นคำร้องนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน หรือ (2) คู่ความที่ขอแก้ไขคำฟ้องหรือคำให้การอาจยื่นคำร้องได้ก่อนวันชี้สองสถานหรือก่อนวันสืบพยาน แล้วแต่กรณี และคดีไม่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ให้ศาลมีคำสั่งยกคำร้องนั้นเสีย มาตรา 180(ใหม่) การแก้ไขคำฟ้องหรือคำให้การที่คู่ความเสนอต่อศาลไว้แล้วให้ทำเป็นคำร้องยื่นต่อศาลก่อนวันชี้สองสถานไม่น้อยกว่ายี่สิบเอ็ดวันหรือก่อนวันสืบพยานแล้วแต่กรณี เว้นแต่มีเหตุอันสมควรที่ไม่อาจยื่นคำร้องได้ก่อนนั้น หรือเป็นการขอแก้ไขในเรื่องที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน หรือเป็นการแก้ไขข้อผิดพลาดเล็กน้อย หรือข้อผิดหลงเล็กน้อย (แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง(ฉบับที่ 13) พ.ศ. 2535) และการแก้ไขกรณีนี้เป็นการแก้ไขคำฟ้องหรือคำให้การให้ตรงตามความเป็นจริงตามหลักฐานที่มีอยู่ในสำนวน จึงจะเรียกว่าการแก้ไขข้อผิดพลาดหรือผิดหลงเล็กน้อยเช่น การขอแก้วันเดือนปี, เลขที่โฉนด,เลขที่ของเช็ค, เลขทะเบียนรถยนต์, หรือการพิมพ์ชื่อจำเลยสลับกับเป็นต้น การขอแก้ไขในเรื่องเหล่านี้จะขอแก้เมื่อไรก็ได้ ในระหว่างการพิจารณาก่อนศาลชั้นต้นตัดสินคดีแล้ว การขอแก้ไขในกรณีนี้ไม่ต้องปฏิบัติตามมาตรา 181 ศาลก็อนุญาตได้ เพราะว่าการแก้ไขชนิดนี้นั้นคงเพียงแค่ส่งสำเนาให้อีกฝ่ายหนึ่งแล้วก็อนุญาตได้ ก็เพราะว่าการแก้ไขชนิดนี้นั้น โจทก์ก็ดี จำเลยก็ดี อาจจะไม่ขอแก้ไขก็ได้คือปล่อยไว้อย่างนั้นไม่เสียหายอะไรเพราะว่าเวลานำสืบก็สืบไปให้ตรงกับความจริง ตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่ถือว่าเป็นการแก้ไขเล็กน้อย เช่น - แก้วันที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2188/2527 โจทก์ขอแก้ไขคำฟ้องภายหลังจากที่เสร็จการพิจารณาแล้ว เมื่อเป็นเพียงแก้ไขรายการตามบัญชีแนบท้ายฟ้องเกี่ยวกับวันซื้อหุ้นจากวันที่ 26 เมษายน 2521 เป็นวันที่ 26 พฤษภาคม 2521 ซึ่งเป็นรายละเอียดที่โจทก์นำสืบตามข้อความที่ถูกต้องในเอกสารที่โจทก์อ้างโดยไม่จำเป็นต้องขอแก้ไขคำฟ้อง ดังนี้ศาลชั้นต้นอนุญาตให้แก้ได้ - แก้เลขทะเบียนรถยนต์ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1001/2514 คำฟ้องของโจทก์ระบุเลขทะเบียนรถยนต์ของจำเลยคันที่ชนโจทก์ผิดพลาด จำเลยมิได้ให้การปฏิเสธว่ารถยนต์นั้นมิใช่ของจำเลยคงต่อสู้ว่าคนขับมิใช่ลูกจ้างของจำเลยหลังจากสืบพยานโจทก์เสร็จแล้ว โจทก์ขอแก้ฟ้องให้ถูกต้อง ดังนี้เป็นเรื่องแก้ไขความผิดพลาดเล็กน้อย แม้จะขอแก้ภายหลังกำหนดเวลาตามมาตรา 180 ศาลก็มีอำนาจอนุญาตให้แก้ได้ - แก้เลขที่ของเช็ค คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 493/2526 ภายหลังการชี้สองสถานโจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขเลขที่ของเช็คในคำฟ้อง การขอแก้ไขดังกล่าวเป็นเรื่องแก้ไขรายละเอียดหาใช่เป็นเรื่องแก้ไขคำฟ้องตามมาตรา 179ไม่ จึงไม่อยู่ในบังคับที่จะต้องขอแก้ในระยะเวลาตามมาตรา 180 - แก้ชื่อจำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 603/2523 โจทก์ขอแก้ชื่อจำเลยจากบริาัทรัชดาเฟอร์นิเจอร์และก่อสร้าง จำกัด เป็นบริษัทชฎาเฟอร์นิเจอร์และก่อสร้างจำกัด เป็นกรณีชื่อจำเลยตามฟ้องโจทก์ผิดเพี้ยนกับจำเลยเล็กน้อย จำเลยยื่นคำให้การมิได้อ้างว่าไม่ใช่จำเลยที่โจทก์ฟ้อง การแก้ไขชื่อจำเลยให้ตรงตามความจริง ตามที่เข้าใจกันอยู่แล้วเช่นนี้ ไม่อยู่ในบังคับที่จะต้องปฏิบัติตามมาตรา21,181 แม้ศาลชั้นต้น ยอมให้แก้ไขโดยมิได้ฟังจำเลยก่อน และมิได้ส่งสำเนาคำร้องแก่จำเลยก็หาถึงกับเป็นการไม่ชอบไม่ - แก้ปี พ.ศ. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1425/2494 จำเลยยื่นคำร้องในวันพิจารณาว่าอ้างเลขคดีในคำให้การของจำเลยผิดปีไปนั้น โดยพิมพ์เลข พ.ศ. 2489เป็น 2491 นั้น เป็นเรื่องไม่ใช่แก้ข้อความ แต่เป็นเรื่องแก้เลขพ.ศ. ของคดีที่พิมพ์ผิดพลาดมาเล็กน้อยเท่านั้น แม้จะเพิ่งมาขอแก้ภายหลังชี้สองสถานแล้ว ก็ควรอนุญาตให้แก้ได้ สรุปการแก้ไขรายละเอียดในฟ้อง ไม่อยู่ในบังคับที่จะต้องขอแก้ไขในระยะเวลาตามมาตรา 180 ต่างกับกรณีคำที่แก้ไขเป็นถ้อยคำที่ก่อให้เกิดผลตามกฎหมายขึ้นแตกต่างกัน เช่นจากคำว่ามัดจำเป็นเงินที่จ่ายล่วงหน้า คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4580/2528 คำฟ้องของโจทก์ที่ขอแก้ไขจากคำว่า "เงินมัดจำ" เป็น "เงินที่จ่ายล่วงหน้า" เป็นถ้อยคำที่ก่อให้เกิดผลตามกฎหมายขึ้นแตกต่างกัน จึงมิใช่การแก้ไขข้อผิดพลาดเล็กน้อยการที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้โจทก์แก้ไขฟ้องหลังจากวันชี้สองสถาน จึงขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 180 ถ้าข้อความที่ขอแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การเป็นเรื่องที่จำเลยยกข้อต่อสู้ขึ้นใหม่เป็นข้อแก้ข้อหาเดิมเปลี่ยนแปลงข้ออ้างหรือข้อเถียง เพื่อสนับสนุนข้อหาหรือเพื่อหักล้างข้อหาของคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่งตามมาตรา 179(3) แล้วก็ไม่ใช่การแก้ไขข้อบกพร่องหรือผิดหลงเล็กน้อย ฉะนั้นต้องปฏิบัติตามมาตรา 180 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 241/2535 ข้อความที่จำเลยขอแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การเป็นเรื่องจำเลยยกข้อต่อสู้ขึ้นใหม่เป็นข้อแก้ข้อหาเดิมเปลี่ยนแปลงข้ออ้างข้อเถียง เพื่อสนับสนุนข้อหาหรือเพื่อหักล้างข้อหาของคู่ความอีกฝ่ายหนึ่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 179(3) ไม่ใช่เป็นการแก้ไขข้อบกพร่องหรือข้อผิดพลาดเล็กน้อยในรายละเอียด จำเลยจึงต้องขอแก้ไขเสียก่อนวันชี้สองสถานเมื่อจำเลยได้ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำให้การหลังจากวันชี้สองสถาน โดยไม่ปรากฏว่ามิอาจยื่นคำร้องขอแก้ไขก่อนวันชี้สองสถานและมิใช่เรื่องเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนจึงเป็นการยื่นคำร้องขอแก้ไขคำให้การนี้ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 180 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานมาตรา 31. ปฏิกรณ์คงพิพิธ.