คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 404/2515หลักกฎหมาย: วันที่ 13 พฤษภาคม 2506 จำเลยได้ร่วมกันออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้โจทก์ ว่าจะใช้เงิน 390,000 บาท เมื่อโจทก์ทวงถาม ต่อมาวันที่ 11 มีนาคม 2511 โจทก์มอบให้ทนายทวงถามจำเลยและวันที่ 25 กรกฎาคม 2511 โจทก์ยื่นฟ้องขอให้จำเลยร่วมกันใช้เงินตามตั๋วสัญญาใช้เงิน ดังนี้ต้องถือว่า วันที่โจทก์ทวงถามจำเลยให้ใช้เงินเป็นวันเริ่มต้นกำหนดใช้เงิน ฉะนั้นเมื่อนับจากวันที่โจทก์ทวงถามจนถึงวันฟ้องยังไม่เกิน 3 ปี คดีโจทก์จึงไม่ขาด อายุความ(ประชุมใหญ่ครั้งที่ 32/2514)คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม 2506 จำเลยทั้งสามได้ร่วมกันออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้โจทก์ว่าจะใช้เงิน 390,000 บาทเมื่อโจทก์เรียกร้องทวงถาม โดยกำหนดสถานที่ใช้เงินในจังหวัดพระนครต่อมาวันที่ 11 มีนาคม 2511 โจทก์มอบให้ทนายความทวงถามจำเลยที่ 1 ที่ 2 และเมื่อวันที่ 3 เมษายน 2511 ทวงถามจำเลยที่ 3 ให้จำเลยทั้งสามใช้เงินตามตั๋วดังกล่าวแก่โจทก์ภายใน 10 วัน จำเลยไม่ชำระ จึงต้องฟ้องขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันใช้เงิน 390,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้อง จำเลยที่ 1 ที่ 2 ให้การว่า ตามตั๋วสัญญาใช้เงินที่จำเลยออกให้โจทก์ โจทก์อาจทวงถามเรียกร้องให้ใช้เงินได้ทันทีในวันที่13 พฤษภาคม 2506 นั้นเอง เมื่อโจทก์ไม่ฟ้องภายใน 3 ปี คดีโจทก์ขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ขาดนัดยื่นคำให้การ และขาดนัดพิจารณาโจทก์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 แถลงร่วมกันขอให้ศาลวินิจฉัยข้อกฎหมายประเด็นเดียวว่าตั๋วสัญญาใช้เงินตามฟ้องขาดอายุความหรือไม่โดยต่างไม่สืบพยาน ถ้าไม่ขาดอายุความจำเลยทั้งสองยอมใช้เงินตามฟ้องถ้าขาดอายุความ ให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า คดีของโจทก์ไม่ขาดอายุความ พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ร่วมกันชำระเงินให้โจทก์ 390,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยตามฟ้อง ให้ยกฟ้องเฉพาะจำเลยที่ 3 เพราะโจทก์ยังไม่ได้ทวงถามตามที่กำหนดไว้ในตั๋วเงินจำเลยที่ 1 ที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกาว่า ตั๋วสัญญาใช้เงินตามฟ้องขาดอายุความ 3 ปีแล้วนับแต่วันออกตั๋ว ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1001, 169ปัญหาจึงมีว่า ตั๋วสัญญาใช้เงินรายพิพาทนี้ถึงกำหนดใช้เงินเมื่อใดตามมาตรา 913(3) แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บัญญัติวันถึงกำหนดใช้เงินไว้ว่า "เมื่อทวงถาม หรือ เมื่อได้เห็น" ศาลฎีกาเห็นว่า คำว่า "เมื่อทวงถาม หรือ เมื่อได้เห็น" ได้ใช้คำว่า "หรือ" คั่นกลางระหว่างคำทั้งสองนี้ซึ่งแสดงความหมายว่า วันถึงกำหนดใช้เงินเมื่อทวงถาม กับ เมื่อได้เห็น นั้นแตกต่างกัน ด้วยเหตุนี้ตั๋วสัญญาใช้เงินที่ให้ใช้เงินเมื่อทวงถามจึงมีความหมายและผลบังคับแตกต่างกับตั๋วสัญญาใช้เงินเมื่อได้เห็น มาตรา 1001แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์บัญญัติว่าในคดีฟ้องผู้ออกตั๋วสัญญาใช้เงิน ห้ามมิให้ฟ้องเมื่อพ้นเวลาสามปีนับแต่วันตั๋วนั้น ๆ ถึงกำหนดใช้เงิน ดังนั้นจึงต้องถือว่า วันที่โจทก์ทวงถามจำเลยให้ใช้เงินตามตั๋วนี้เป็นวันเริ่มต้นถึงกำหนดใช้เงิน เพราะก่อนวันที่โจทก์ทวงถาม จำเลยยังไม่มีหน้าที่ต้องรับผิดในการใช้เงินตามตั๋วพิพาทนี้ เพียงแต่ว่าโจทก์มีสิทธิจะเรียกร้องทวงถามให้ใช้เงินได้ทันที ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ เห็นว่า เมื่อคดีฟังได้ว่า นับแต่วันโจทก์ทวงถามให้ใช้เงินจนถึงวันฟ้องยังไม่เกินสามปี คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1001 ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 404/2515นายตัน เอกเกียดโจทก์บริษัทข้าวนครไชยศรี จำกัด ที่ 1, นายเปน เบญจฤทธิ์ ที่ 2,จำเลยนายเกรียง เบญจฤทธิ์ ที่ 3จำเลย ป.พ.พ. ม. 985, ม. 913, ม. 944, ม. 928, ม. 986 วรรคสอง, ม. 1001วันที่ 13 พฤษภาคม 2506 จำเลยได้ร่วมกันออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้โจทก์ ว่าจะใช้เงิน 390,000 บาท เมื่อโจทก์ทวงถาม ต่อมาวันที่ 11 มีนาคม 2511 โจทก์มอบให้ทนายทวงถามจำเลยและวันที่ 25 กรกฎาคม 2511 โจทก์ยื่นฟ้องขอให้จำเลยร่วมกันใช้เงินตามตั๋วสัญญาใช้เงิน ดังนี้ต้องถือว่า วันที่โจทก์ทวงถามจำเลยให้ใช้เงินเป็นวันเริ่มต้นกำหนดใช้เงิน ฉะนั้นเมื่อนับจากวันที่โจทก์ทวงถามจนถึงวันฟ้องยังไม่เกิน 3 ปี คดีโจทก์จึงไม่ขาด อายุความ(ประชุมใหญ่ครั้งที่ 32/2514)คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม 2506 จำเลยทั้งสามได้ร่วมกันออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้โจทก์ว่าจะใช้เงิน 390,000 บาทเมื่อโจทก์เรียกร้องทวงถาม โดยกำหนดสถานที่ใช้เงินในจังหวัดพระนครต่อมาวันที่ 11 มีนาคม 2511 โจทก์มอบให้ทนายความทวงถามจำเลยที่ 1 ที่ 2 และเมื่อวันที่ 3 เมษายน 2511 ทวงถามจำเลยที่ 3 ให้จำเลยทั้งสามใช้เงินตามตั๋วดังกล่าวแก่โจทก์ภายใน 10 วัน จำเลยไม่ชำระ จึงต้องฟ้องขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันใช้เงิน 390,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้อง จำเลยที่ 1 ที่ 2 ให้การว่า ตามตั๋วสัญญาใช้เงินที่จำเลยออกให้โจทก์ โจทก์อาจทวงถามเรียกร้องให้ใช้เงินได้ทันทีในวันที่13 พฤษภาคม 2506 นั้นเอง เมื่อโจทก์ไม่ฟ้องภายใน 3 ปี คดีโจทก์ขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ขาดนัดยื่นคำให้การ และขาดนัดพิจารณาโจทก์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 แถลงร่วมกันขอให้ศาลวินิจฉัยข้อกฎหมายประเด็นเดียวว่าตั๋วสัญญาใช้เงินตามฟ้องขาดอายุความหรือไม่โดยต่างไม่สืบพยาน ถ้าไม่ขาดอายุความจำเลยทั้งสองยอมใช้เงินตามฟ้องถ้าขาดอายุความ ให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า คดีของโจทก์ไม่ขาดอายุความ พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ร่วมกันชำระเงินให้โจทก์ 390,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยตามฟ้อง ให้ยกฟ้องเฉพาะจำเลยที่ 3 เพราะโจทก์ยังไม่ได้ทวงถามตามที่กำหนดไว้ในตั๋วเงินจำเลยที่ 1 ที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกาว่า ตั๋วสัญญาใช้เงินตามฟ้องขาดอายุความ 3 ปีแล้วนับแต่วันออกตั๋ว ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1001, 169ปัญหาจึงมีว่า ตั๋วสัญญาใช้เงินรายพิพาทนี้ถึงกำหนดใช้เงินเมื่อใดตามมาตรา 913(3) แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บัญญัติวันถึงกำหนดใช้เงินไว้ว่า "เมื่อทวงถาม หรือ เมื่อได้เห็น" ศาลฎีกาเห็นว่า คำว่า "เมื่อทวงถาม หรือ เมื่อได้เห็น" ได้ใช้คำว่า "หรือ" คั่นกลางระหว่างคำทั้งสองนี้ซึ่งแสดงความหมายว่า วันถึงกำหนดใช้เงินเมื่อทวงถาม กับ เมื่อได้เห็น นั้นแตกต่างกัน ด้วยเหตุนี้ตั๋วสัญญาใช้เงินที่ให้ใช้เงินเมื่อทวงถามจึงมีความหมายและผลบังคับแตกต่างกับตั๋วสัญญาใช้เงินเมื่อได้เห็น มาตรา 1001แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์บัญญัติว่าในคดีฟ้องผู้ออกตั๋วสัญญาใช้เงิน ห้ามมิให้ฟ้องเมื่อพ้นเวลาสามปีนับแต่วันตั๋วนั้น ๆ ถึงกำหนดใช้เงิน ดังนั้นจึงต้องถือว่า วันที่โจทก์ทวงถามจำเลยให้ใช้เงินตามตั๋วนี้เป็นวันเริ่มต้นถึงกำหนดใช้เงิน เพราะก่อนวันที่โจทก์ทวงถาม จำเลยยังไม่มีหน้าที่ต้องรับผิดในการใช้เงินตามตั๋วพิพาทนี้ เพียงแต่ว่าโจทก์มีสิทธิจะเรียกร้องทวงถามให้ใช้เงินได้ทันที ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ เห็นว่า เมื่อคดีฟังได้ว่า นับแต่วันโจทก์ทวงถามให้ใช้เงินจนถึงวันฟ้องยังไม่เกินสามปี คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1001 ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(วินัย ทองลงยา-ประสาท สุคนธมาน-เฉลิม กรพุกกะณะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม 2506 จำเลยทั้งสามได้ร่วมกันออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้โจทก์ว่าจะใช้เงิน 390,000 บาทเมื่อโจทก์เรียกร้องทวงถาม โดยกำหนดสถานที่ใช้เงินในจังหวัดพระนครต่อมาวันที่ 11 มีนาคม 2511 โจทก์มอบให้ทนายความทวงถามจำเลยที่ 1 ที่ 2 และเมื่อวันที่ 3 เมษายน 2511 ทวงถามจำเลยที่ 3 ให้จำเลยทั้งสามใช้เงินตามตั๋วดังกล่าวแก่โจทก์ภายใน 10 วัน จำเลยไม่ชำระ จึงต้องฟ้องขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันใช้เงิน 390,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้อง จำเลยที่ 1 ที่ 2 ให้การว่า ตามตั๋วสัญญาใช้เงินที่จำเลยออกให้โจทก์ โจทก์อาจทวงถามเรียกร้องให้ใช้เงินได้ทันทีในวันที่13 พฤษภาคม 2506 นั้นเอง เมื่อโจทก์ไม่ฟ้องภายใน 3 ปี คดีโจทก์ขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ขาดนัดยื่นคำให้การ และขาดนัดพิจารณาโจทก์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 แถลงร่วมกันขอให้ศาลวินิจฉัยข้อกฎหมายประเด็นเดียวว่าตั๋วสัญญาใช้เงินตามฟ้องขาดอายุความหรือไม่โดยต่างไม่สืบพยาน ถ้าไม่ขาดอายุความจำเลยทั้งสองยอมใช้เงินตามฟ้องถ้าขาดอายุความ ให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า คดีของโจทก์ไม่ขาดอายุความ พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ร่วมกันชำระเงินให้โจทก์ 390,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยตามฟ้อง ให้ยกฟ้องเฉพาะจำเลยที่ 3 เพราะโจทก์ยังไม่ได้ทวงถามตามที่กำหนดไว้ในตั๋วเงินจำเลยที่ 1 ที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกาว่า ตั๋วสัญญาใช้เงินตามฟ้องขาดอายุความ 3 ปีแล้วนับแต่วันออกตั๋ว ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1001, 169ปัญหาจึงมีว่า ตั๋วสัญญาใช้เงินรายพิพาทนี้ถึงกำหนดใช้เงินเมื่อใดตามมาตรา 913(3) แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บัญญัติวันถึงกำหนดใช้เงินไว้ว่า "เมื่อทวงถาม หรือ เมื่อได้เห็น" ศาลฎีกาเห็นว่า คำว่า "เมื่อทวงถาม หรือ เมื่อได้เห็น" ได้ใช้คำว่า "หรือ" คั่นกลางระหว่างคำทั้งสองนี้ซึ่งแสดงความหมายว่า วันถึงกำหนดใช้เงินเมื่อทวงถาม กับ เมื่อได้เห็น นั้นแตกต่างกัน ด้วยเหตุนี้ตั๋วสัญญาใช้เงินที่ให้ใช้เงินเมื่อทวงถามจึงมีความหมายและผลบังคับแตกต่างกับตั๋วสัญญาใช้เงินเมื่อได้เห็น มาตรา 1001แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์บัญญัติว่าในคดีฟ้องผู้ออกตั๋วสัญญาใช้เงิน ห้ามมิให้ฟ้องเมื่อพ้นเวลาสามปีนับแต่วันตั๋วนั้น ๆ ถึงกำหนดใช้เงิน ดังนั้นจึงต้องถือว่า วันที่โจทก์ทวงถามจำเลยให้ใช้เงินตามตั๋วนี้เป็นวันเริ่มต้นถึงกำหนดใช้เงิน เพราะก่อนวันที่โจทก์ทวงถาม จำเลยยังไม่มีหน้าที่ต้องรับผิดในการใช้เงินตามตั๋วพิพาทนี้ เพียงแต่ว่าโจทก์มีสิทธิจะเรียกร้องทวงถามให้ใช้เงินได้ทันที ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ เห็นว่า เมื่อคดีฟังได้ว่า นับแต่วันโจทก์ทวงถามให้ใช้เงินจนถึงวันฟ้องยังไม่เกินสามปี คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1001 ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 404/2515นายตัน เอกเกียดโจทก์บริษัทข้าวนครไชยศรี จำกัด ที่ 1, นายเปน เบญจฤทธิ์ ที่ 2,จำเลยนายเกรียง เบญจฤทธิ์ ที่ 3จำเลย ป.พ.พ. ม. 985, ม. 913, ม. 944, ม. 928, ม. 986 วรรคสอง, ม. 1001วันที่ 13 พฤษภาคม 2506 จำเลยได้ร่วมกันออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้โจทก์ ว่าจะใช้เงิน 390,000 บาท เมื่อโจทก์ทวงถาม ต่อมาวันที่ 11 มีนาคม 2511 โจทก์มอบให้ทนายทวงถามจำเลยและวันที่ 25 กรกฎาคม 2511 โจทก์ยื่นฟ้องขอให้จำเลยร่วมกันใช้เงินตามตั๋วสัญญาใช้เงิน ดังนี้ต้องถือว่า วันที่โจทก์ทวงถามจำเลยให้ใช้เงินเป็นวันเริ่มต้นกำหนดใช้เงิน ฉะนั้นเมื่อนับจากวันที่โจทก์ทวงถามจนถึงวันฟ้องยังไม่เกิน 3 ปี คดีโจทก์จึงไม่ขาด อายุความ(ประชุมใหญ่ครั้งที่ 32/2514)คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม 2506 จำเลยทั้งสามได้ร่วมกันออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้โจทก์ว่าจะใช้เงิน 390,000 บาทเมื่อโจทก์เรียกร้องทวงถาม โดยกำหนดสถานที่ใช้เงินในจังหวัดพระนครต่อมาวันที่ 11 มีนาคม 2511 โจทก์มอบให้ทนายความทวงถามจำเลยที่ 1 ที่ 2 และเมื่อวันที่ 3 เมษายน 2511 ทวงถามจำเลยที่ 3 ให้จำเลยทั้งสามใช้เงินตามตั๋วดังกล่าวแก่โจทก์ภายใน 10 วัน จำเลยไม่ชำระ จึงต้องฟ้องขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันใช้เงิน 390,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้อง จำเลยที่ 1 ที่ 2 ให้การว่า ตามตั๋วสัญญาใช้เงินที่จำเลยออกให้โจทก์ โจทก์อาจทวงถามเรียกร้องให้ใช้เงินได้ทันทีในวันที่13 พฤษภาคม 2506 นั้นเอง เมื่อโจทก์ไม่ฟ้องภายใน 3 ปี คดีโจทก์ขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 ขาดนัดยื่นคำให้การ และขาดนัดพิจารณาโจทก์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 แถลงร่วมกันขอให้ศาลวินิจฉัยข้อกฎหมายประเด็นเดียวว่าตั๋วสัญญาใช้เงินตามฟ้องขาดอายุความหรือไม่โดยต่างไม่สืบพยาน ถ้าไม่ขาดอายุความจำเลยทั้งสองยอมใช้เงินตามฟ้องถ้าขาดอายุความ ให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า คดีของโจทก์ไม่ขาดอายุความ พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ร่วมกันชำระเงินให้โจทก์ 390,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยตามฟ้อง ให้ยกฟ้องเฉพาะจำเลยที่ 3 เพราะโจทก์ยังไม่ได้ทวงถามตามที่กำหนดไว้ในตั๋วเงินจำเลยที่ 1 ที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ที่ 2 ฎีกาว่า ตั๋วสัญญาใช้เงินตามฟ้องขาดอายุความ 3 ปีแล้วนับแต่วันออกตั๋ว ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1001, 169ปัญหาจึงมีว่า ตั๋วสัญญาใช้เงินรายพิพาทนี้ถึงกำหนดใช้เงินเมื่อใดตามมาตรา 913(3) แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บัญญัติวันถึงกำหนดใช้เงินไว้ว่า "เมื่อทวงถาม หรือ เมื่อได้เห็น" ศาลฎีกาเห็นว่า คำว่า "เมื่อทวงถาม หรือ เมื่อได้เห็น" ได้ใช้คำว่า "หรือ" คั่นกลางระหว่างคำทั้งสองนี้ซึ่งแสดงความหมายว่า วันถึงกำหนดใช้เงินเมื่อทวงถาม กับ เมื่อได้เห็น นั้นแตกต่างกัน ด้วยเหตุนี้ตั๋วสัญญาใช้เงินที่ให้ใช้เงินเมื่อทวงถามจึงมีความหมายและผลบังคับแตกต่างกับตั๋วสัญญาใช้เงินเมื่อได้เห็น มาตรา 1001แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์บัญญัติว่าในคดีฟ้องผู้ออกตั๋วสัญญาใช้เงิน ห้ามมิให้ฟ้องเมื่อพ้นเวลาสามปีนับแต่วันตั๋วนั้น ๆ ถึงกำหนดใช้เงิน ดังนั้นจึงต้องถือว่า วันที่โจทก์ทวงถามจำเลยให้ใช้เงินตามตั๋วนี้เป็นวันเริ่มต้นถึงกำหนดใช้เงิน เพราะก่อนวันที่โจทก์ทวงถาม จำเลยยังไม่มีหน้าที่ต้องรับผิดในการใช้เงินตามตั๋วพิพาทนี้ เพียงแต่ว่าโจทก์มีสิทธิจะเรียกร้องทวงถามให้ใช้เงินได้ทันที ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ เห็นว่า เมื่อคดีฟังได้ว่า นับแต่วันโจทก์ทวงถามให้ใช้เงินจนถึงวันฟ้องยังไม่เกินสามปี คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1001 ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(วินัย ทองลงยา-ประสาท สุคนธมาน-เฉลิม กรพุกกะณะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ