คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3831/2542หลักกฎหมาย: โจทก์มีส่วนร่วมในการประกอบธุรกิจหนังสือพิมพ์ส.โดยได้รับผลตอบแทนตามสัญญาจ้างที่ปรึกษาอันเป็นธุรกิจเช่นเดียวกับ ที่จำเลยประกอบอยู่ และเป็นการแข่งขันกับธุรกิจของจำเลย ในขณะที่โจทก์ยังเป็นลูกจ้างจำเลย ซึ่งตามสัญญาจ้างที่ หนังสือพิมพ์ส. ทำไว้กับโจทก์นั้นระบุว่า "ผู้รับจ้างไม่ได้เป็นพนักงานหรือลูกจ้างของบริษัทฯ นอกจากได้รับค่าจ้าง จากการให้คำปรึกษา ผู้รับจ้างต้องพร้อมตลอดเวลาในการ ให้คำปรึกษาผู้ว่าจ้างตกลงจ่ายค่าจ้างให้กับผู้รับจ้างเป็นประจำทุกเดือนตามอัตราที่ได้ตกลงกับผู้รับจ้าง"จะเห็นได้ว่าตามสัญญาจ้างดังกล่าว โจทก์มีสิทธิได้รับค่าจ้างจากการที่โจทก์ให้คำปรึกษากับหนังสือพิมพ์ส. ซึ่งเป็นคู่แข่งขันกับหนังสือพิมพ์ของจำเลย ถือได้ว่าโจทก์ได้แสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวจากหน้าที่การงานที่โจทก์ทำกับจำเลยโดยทำงานให้แก่ธุรกิจที่แข่งขันกับนายจ้าง ทำให้จำเลยได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง เป็นกรณีโจทก์ฝ่าฝืน ระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยเป็นกรณีที่ร้ายแรงแล้ว จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าและไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดและไม่บอกกล่าวล่วงหน้าตามกฎหมาย ระหว่างที่โจทก์ทำงานให้แก่จำเลย จำเลยค้างจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ตั้งแต่วันที่ 16 ถึงวันที่ 30 สิงหาคม 2540ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชย 39,510 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 7,463 บาท และค่าจ้างค้าง 6,585 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่าโจทก์ละทิ้งหน้าที่ 3 วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรและในเดือนกรกฎาคม 2540 ถึงเดือนสิงหาคม 2540โจทก์ไปทำงานให้กับหนังสือพิมพ์สร้างชาติ ซึ่งเป็นคู่แข่งของจำเลยจึงเป็นการกระทำผิดระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานเป็นกรณีที่ร้ายแรง จำเลยไม่ต้องจ่ายเงินให้โจทก์ตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า โจทก์ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยเป็นกรณีร้ายแรงแล้วตามเอกสารหมาย ล.5 จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้า และไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ข้อ 2.1 ว่าการที่โจทก์ไปทำงานที่หนังสือพิมพ์สร้างชาติไม่ทำให้จำเลยเกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงเพราะโจทก์ยังคงทำงานให้กับจำเลยตามปกติและไม่ได้ใช้เวลาการทำงานของจำเลยจึงไม่เป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานอันเป็นกรณีร้ายแรงดังที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยนั้น เห็นว่า ตามระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยเอกสารหมาย ล.5 ว่าด้วยวินัยและการลงโทษทางวินัยระบุไว้ในข้อ 2 ว่า"แสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวจากหน้าที่การงานหรือเวลาปฏิบัติงานของบริษัท" ถือว่าเป็นการกระทำผิดร้ายแรงซึ่งศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์เข้าไปมีส่วนร่วมในการประกอบธุรกิจหนังสือพิมพ์สร้างชาติโดยได้รับผลตอบแทนตามสัญญาจ้างที่ปรึกษาเอกสารหมาย จ.6 อันเป็นธุรกิจเช่นเดียวกับที่จำเลยประกอบอยู่ และเป็นการแข่งขันกับธุรกิจของจำเลยในขณะที่โจทก์ยังเป็นลูกจ้างจำเลยอยู่ เห็นได้ว่าตามหนังสือสัญญาจ้างที่ปรึกษาผลิตข่าวหนังสือพิมพ์สร้างชาติเอกสารหมายจ.6 ข้อ 3 ระบุว่า "ผู้รับจ้างไม่ได้เป็นพนักงานหรือลูกจ้างของบริษัทฯ นอกจากได้รับค่าจ้างจากการให้คำปรึกษา" ข้อ 5ระบุว่า "ผู้รับจ้างต้องพร้อมตลอดเวลาในการให้คำปรึกษา" และข้อ 6ระบุว่า "ผู้ว่าจ้างตกลงจ่ายค่าจ้างให้กับผู้รับจ้างภายในวันที่ 10 ของเดือนเป็นประจำตามอัตราที่ได้ตกลงกับผู้รับจ้าง" จะเห็นได้ว่าตามหนังสือสัญญาจ้างที่ปรึกษาดังกล่าวที่หนังสือพิมพ์สร้างชาติทำไว้กับโจทก์นั้น โจทก์มีสิทธิได้รับค่าจ้างจากการที่โจทก์ให้คำปรึกษากับหนังสือพิมพ์ดังกล่าวซึ่งเป็นคู่แข่งกับหนังสือพิมพ์ของจำเลย กรณีถือได้ว่าโจทก์ได้แสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวจากหน้าที่การงานที่โจทก์ทำกับจำเลย โดยทำงานให้แก่ธุรกิจที่แข่งขันกับนายจ้าง ทำให้จำเลยได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรงเป็นกรณีที่ถือว่าโจทก์ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยเป็นกรณีที่ร้ายแรงแล้วจำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าและไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยที่ศาลแรงงานกลางพิพากษามานั้นต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาอุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3831/2542นาย นเรศ ทอง แก้วโจทก์บริษัท สยาม รวม ใจ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47โจทก์มีส่วนร่วมในการประกอบธุรกิจหนังสือพิมพ์ส.โดยได้รับผลตอบแทนตามสัญญาจ้างที่ปรึกษาอันเป็นธุรกิจเช่นเดียวกับ ที่จำเลยประกอบอยู่ และเป็นการแข่งขันกับธุรกิจของจำเลย ในขณะที่โจทก์ยังเป็นลูกจ้างจำเลย ซึ่งตามสัญญาจ้างที่ หนังสือพิมพ์ส. ทำไว้กับโจทก์นั้นระบุว่า "ผู้รับจ้างไม่ได้เป็นพนักงานหรือลูกจ้างของบริษัทฯ นอกจากได้รับค่าจ้าง จากการให้คำปรึกษา ผู้รับจ้างต้องพร้อมตลอดเวลาในการ ให้คำปรึกษาผู้ว่าจ้างตกลงจ่ายค่าจ้างให้กับผู้รับจ้างเป็นประจำทุกเดือนตามอัตราที่ได้ตกลงกับผู้รับจ้าง"จะเห็นได้ว่าตามสัญญาจ้างดังกล่าว โจทก์มีสิทธิได้รับค่าจ้างจากการที่โจทก์ให้คำปรึกษากับหนังสือพิมพ์ส. ซึ่งเป็นคู่แข่งขันกับหนังสือพิมพ์ของจำเลย ถือได้ว่าโจทก์ได้แสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวจากหน้าที่การงานที่โจทก์ทำกับจำเลยโดยทำงานให้แก่ธุรกิจที่แข่งขันกับนายจ้าง ทำให้จำเลยได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง เป็นกรณีโจทก์ฝ่าฝืน ระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยเป็นกรณีที่ร้ายแรงแล้ว จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าและไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดและไม่บอกกล่าวล่วงหน้าตามกฎหมาย ระหว่างที่โจทก์ทำงานให้แก่จำเลย จำเลยค้างจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ตั้งแต่วันที่ 16 ถึงวันที่ 30 สิงหาคม 2540ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชย 39,510 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 7,463 บาท และค่าจ้างค้าง 6,585 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่าโจทก์ละทิ้งหน้าที่ 3 วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรและในเดือนกรกฎาคม 2540 ถึงเดือนสิงหาคม 2540โจทก์ไปทำงานให้กับหนังสือพิมพ์สร้างชาติ ซึ่งเป็นคู่แข่งของจำเลยจึงเป็นการกระทำผิดระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานเป็นกรณีที่ร้ายแรง จำเลยไม่ต้องจ่ายเงินให้โจทก์ตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า โจทก์ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยเป็นกรณีร้ายแรงแล้วตามเอกสารหมาย ล.5 จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้า และไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ข้อ 2.1 ว่าการที่โจทก์ไปทำงานที่หนังสือพิมพ์สร้างชาติไม่ทำให้จำเลยเกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงเพราะโจทก์ยังคงทำงานให้กับจำเลยตามปกติและไม่ได้ใช้เวลาการทำงานของจำเลยจึงไม่เป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานอันเป็นกรณีร้ายแรงดังที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยนั้น เห็นว่า ตามระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยเอกสารหมาย ล.5 ว่าด้วยวินัยและการลงโทษทางวินัยระบุไว้ในข้อ 2 ว่า"แสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวจากหน้าที่การงานหรือเวลาปฏิบัติงานของบริษัท" ถือว่าเป็นการกระทำผิดร้ายแรงซึ่งศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์เข้าไปมีส่วนร่วมในการประกอบธุรกิจหนังสือพิมพ์สร้างชาติโดยได้รับผลตอบแทนตามสัญญาจ้างที่ปรึกษาเอกสารหมาย จ.6 อันเป็นธุรกิจเช่นเดียวกับที่จำเลยประกอบอยู่ และเป็นการแข่งขันกับธุรกิจของจำเลยในขณะที่โจทก์ยังเป็นลูกจ้างจำเลยอยู่ เห็นได้ว่าตามหนังสือสัญญาจ้างที่ปรึกษาผลิตข่าวหนังสือพิมพ์สร้างชาติเอกสารหมายจ.6 ข้อ 3 ระบุว่า "ผู้รับจ้างไม่ได้เป็นพนักงานหรือลูกจ้างของบริษัทฯ นอกจากได้รับค่าจ้างจากการให้คำปรึกษา" ข้อ 5ระบุว่า "ผู้รับจ้างต้องพร้อมตลอดเวลาในการให้คำปรึกษา" และข้อ 6ระบุว่า "ผู้ว่าจ้างตกลงจ่ายค่าจ้างให้กับผู้รับจ้างภายในวันที่ 10 ของเดือนเป็นประจำตามอัตราที่ได้ตกลงกับผู้รับจ้าง" จะเห็นได้ว่าตามหนังสือสัญญาจ้างที่ปรึกษาดังกล่าวที่หนังสือพิมพ์สร้างชาติทำไว้กับโจทก์นั้น โจทก์มีสิทธิได้รับค่าจ้างจากการที่โจทก์ให้คำปรึกษากับหนังสือพิมพ์ดังกล่าวซึ่งเป็นคู่แข่งกับหนังสือพิมพ์ของจำเลย กรณีถือได้ว่าโจทก์ได้แสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวจากหน้าที่การงานที่โจทก์ทำกับจำเลย โดยทำงานให้แก่ธุรกิจที่แข่งขันกับนายจ้าง ทำให้จำเลยได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรงเป็นกรณีที่ถือว่าโจทก์ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยเป็นกรณีที่ร้ายแรงแล้วจำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าและไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยที่ศาลแรงงานกลางพิพากษามานั้นต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาอุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(กมล เพียรพิทักษ์-พิมล สมานิตย์-วิรัตน์ ลัทธิวงศกร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3831/2542 วินิจฉัยเรื่องการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานในกรณีร้ายแรงตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(4)ซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ การฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้างนั้นแบ่งเป็นกรณีร้ายแรงกับกรณีไม่ร้ายแรง ซึ่งมีผลต่างกัน กล่าวคือการฝ่าฝืนในกรณีไม่ร้ายแรง นายจ้างต้องเตือนเป็นหนังสือต่อมาไม่เกิน 1 ปีนับแต่วันฝ่าฝืน ลูกจ้างฝ่าฝืนอีกซ้ำในลักษณะเดียวกับที่ถูกเตือนเป็นหนังสือ นายจ้างจึงสามารถเลิกจ้างลูกจ้างได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย ส่วนการฝ่าฝืนร้ายแรงนั้น นายจ้างสามารถเลิกจ้างได้ทันทีโดยไม่ต้องเตือนก่อนโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ 47(4) บัญญัติไว้แต่เพียงกว้าง ๆ ว่าการฝ่าฝืนในกรณีร้ายแรง นายจ้างไม่จำต้องตักเตือน "แต่มิได้ให้คำนิยามว่าการฝ่าฝืนร้ายแรงนั้น หมายถึงกรณีใดบ้างและมิได้วางขอบเขตหลักเกณฑ์ในการวินิจฉัยไว้จึงให้เป็นดุลพินิจของผู้ที่เกี่ยวข้อง เช่น นายจ้าง ลูกจ้าง พนักงานตรวจแรงงานหรือศาลจะเป็นผู้วินิจฉัยกันเอง ซึ่งเป็นเรื่องยาก เพราะดุลพินิจของแต่ละฝ่ายย่อมไม่เหมือนกันแต่ละฝ่ายอาจจะได้ดุลพินิจเข้าข้างตนเอง เช่น นายจ้างอาจเห็นว่าการฝ่าฝืนนั้นร้ายแรง ขณะเดียวกันลูกจ้างอาจเห็นว่ากรณีดังกล่าวไม่ร้ายแรงเลยเป็นความผิดเพียงเล็กน้อยเท่านั้นของจำเป็นต้องอาศัยผู้ที่เป็นกลางไม่มีส่วนได้เสีย คือ พนักงานตรวจแรงงาน หรือศาลเป็นผู้วินิจฉัย ดังนั้นผู้ที่เกี่ยวข้องมักจะยึดเอาคำพิพากษาของศาลเป็นหลักประกอบการวินิจฉัยของตน เช่น ก่อนที่นายจ้างจะเลิกจ้างลูกจ้างก็ต้องศึกษาดูว่า กรณีดังกล่าวศาลเคยพิพากษาวางแนวไว้หรือไม่ แล้วจึงตัดสินใจเลิกจ้างหรือเตือนลูกจ้าง เพราะตัดสินใจผิดไปจะก่อให้เกิดความเสียหายแก่นายจ้าง ต้องรับผิดจ่ายค่าชดเชย และอาจต้องจ่ายค่าเสียหายฐานเลิกจ้างไม่เป็นธรรมอีกด้วย การฝ่าฝืนร้ายแรงหรือไม่นั้น ต้องพิจารณาเป็น 2 ขั้นตอนซึ่งขั้นตอนแรกต้องพิจารณาว่าลูกจ้างฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือไม่ โดยพิจารณาดูว่ามีระบุไว้ในระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือไม่ หากไม่มีระบุไว้ ถือว่าการกระทำนั้นไม่เป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน แล้วก็ไม่จำเป็นต้องพิจารณาในขั้นตอนที่สองว่าฝ่าฝืนร้ายแรงหรือไม่ เมื่อฟังข้อเท็จจริงว่าลูกจ้างฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานแล้วจึงพิจารณาต่อไปว่าการฝ่าฝืนนั้นร้ายแรงหรือไม่ ซึ่งศาลจะพิจารณาข้อเท็จจริงเป็นเรื่อง ๆ ไปโดยพิเคราะห์ถึงลักษณะการกระทำว่ารุนแรงหรือไม่ กระทำต่อใคร และผลเสียหายที่เกิดขึ้นกับนายจ้างมีมากน้อยเพียงใด ศาลเคยวางแนวไว้ว่า การกระทำใดของลูกจ้างที่เป็นปฏิปักษ์ต่อนายจ้าง เช่นนำความลับเกี่ยวกับการประกอบธุรกิจของนายจ้างไปเปิดเผย ยุยงไม่ให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาหรือทำงานในวันหยุดชักชวนลูกจ้างของนายจ้างไปทำงานอื่น ทำหนังสือไปถึงลูกค้าอย่ามาใช้บริการของนายจ้าง หรือไปทำงานกับคู่แข่งทางการค้าหรือธุรกิจกับนายจ้างถือว่าเป็นการฝ่าฝืนในกรณีร้ายแรง คดีนี้จำเลยมีระเบียบตามเอกสารหมาย ล.5"ห้ามลูกจ้างแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวจากหน้าที่การงานหรือเวลาปฏิบัติงานของบริษัท" การที่โจทก์เข้าไปมีส่วนร่วมในการประกอบธุรกิจหนังสือพิมพ์สร้างชาติ โดยได้รับผลประโยชน์ตอบแทน อันเป็นธุรกิจเช่นเดียวกับที่จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างประกอบอยู่ ย่อมเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย และการกระทำของโจทก์เป็นปฏิปักษ์ต่อจำเลย จึงเป็นการฝ่าฝืนที่ร้ายแรง จำเลยสามารถเลิกจ้างได้ทันที โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดและไม่บอกกล่าวล่วงหน้าตามกฎหมาย ระหว่างที่โจทก์ทำงานให้แก่จำเลย จำเลยค้างจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ตั้งแต่วันที่ 16 ถึงวันที่ 30 สิงหาคม 2540ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชย 39,510 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 7,463 บาท และค่าจ้างค้าง 6,585 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่าโจทก์ละทิ้งหน้าที่ 3 วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรและในเดือนกรกฎาคม 2540 ถึงเดือนสิงหาคม 2540โจทก์ไปทำงานให้กับหนังสือพิมพ์สร้างชาติ ซึ่งเป็นคู่แข่งของจำเลยจึงเป็นการกระทำผิดระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานเป็นกรณีที่ร้ายแรง จำเลยไม่ต้องจ่ายเงินให้โจทก์ตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า โจทก์ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยเป็นกรณีร้ายแรงแล้วตามเอกสารหมาย ล.5 จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้า และไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ข้อ 2.1 ว่าการที่โจทก์ไปทำงานที่หนังสือพิมพ์สร้างชาติไม่ทำให้จำเลยเกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงเพราะโจทก์ยังคงทำงานให้กับจำเลยตามปกติและไม่ได้ใช้เวลาการทำงานของจำเลยจึงไม่เป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานอันเป็นกรณีร้ายแรงดังที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยนั้น เห็นว่า ตามระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยเอกสารหมาย ล.5 ว่าด้วยวินัยและการลงโทษทางวินัยระบุไว้ในข้อ 2 ว่า"แสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวจากหน้าที่การงานหรือเวลาปฏิบัติงานของบริษัท" ถือว่าเป็นการกระทำผิดร้ายแรงซึ่งศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์เข้าไปมีส่วนร่วมในการประกอบธุรกิจหนังสือพิมพ์สร้างชาติโดยได้รับผลตอบแทนตามสัญญาจ้างที่ปรึกษาเอกสารหมาย จ.6 อันเป็นธุรกิจเช่นเดียวกับที่จำเลยประกอบอยู่ และเป็นการแข่งขันกับธุรกิจของจำเลยในขณะที่โจทก์ยังเป็นลูกจ้างจำเลยอยู่ เห็นได้ว่าตามหนังสือสัญญาจ้างที่ปรึกษาผลิตข่าวหนังสือพิมพ์สร้างชาติเอกสารหมายจ.6 ข้อ 3 ระบุว่า "ผู้รับจ้างไม่ได้เป็นพนักงานหรือลูกจ้างของบริษัทฯ นอกจากได้รับค่าจ้างจากการให้คำปรึกษา" ข้อ 5ระบุว่า "ผู้รับจ้างต้องพร้อมตลอดเวลาในการให้คำปรึกษา" และข้อ 6ระบุว่า "ผู้ว่าจ้างตกลงจ่ายค่าจ้างให้กับผู้รับจ้างภายในวันที่ 10 ของเดือนเป็นประจำตามอัตราที่ได้ตกลงกับผู้รับจ้าง" จะเห็นได้ว่าตามหนังสือสัญญาจ้างที่ปรึกษาดังกล่าวที่หนังสือพิมพ์สร้างชาติทำไว้กับโจทก์นั้น โจทก์มีสิทธิได้รับค่าจ้างจากการที่โจทก์ให้คำปรึกษากับหนังสือพิมพ์ดังกล่าวซึ่งเป็นคู่แข่งกับหนังสือพิมพ์ของจำเลย กรณีถือได้ว่าโจทก์ได้แสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวจากหน้าที่การงานที่โจทก์ทำกับจำเลย โดยทำงานให้แก่ธุรกิจที่แข่งขันกับนายจ้าง ทำให้จำเลยได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรงเป็นกรณีที่ถือว่าโจทก์ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยเป็นกรณีที่ร้ายแรงแล้วจำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าและไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยที่ศาลแรงงานกลางพิพากษามานั้นต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาอุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3831/2542นาย นเรศ ทอง แก้วโจทก์บริษัท สยาม รวม ใจ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47โจทก์มีส่วนร่วมในการประกอบธุรกิจหนังสือพิมพ์ส.โดยได้รับผลตอบแทนตามสัญญาจ้างที่ปรึกษาอันเป็นธุรกิจเช่นเดียวกับ ที่จำเลยประกอบอยู่ และเป็นการแข่งขันกับธุรกิจของจำเลย ในขณะที่โจทก์ยังเป็นลูกจ้างจำเลย ซึ่งตามสัญญาจ้างที่ หนังสือพิมพ์ส. ทำไว้กับโจทก์นั้นระบุว่า "ผู้รับจ้างไม่ได้เป็นพนักงานหรือลูกจ้างของบริษัทฯ นอกจากได้รับค่าจ้าง จากการให้คำปรึกษา ผู้รับจ้างต้องพร้อมตลอดเวลาในการ ให้คำปรึกษาผู้ว่าจ้างตกลงจ่ายค่าจ้างให้กับผู้รับจ้างเป็นประจำทุกเดือนตามอัตราที่ได้ตกลงกับผู้รับจ้าง"จะเห็นได้ว่าตามสัญญาจ้างดังกล่าว โจทก์มีสิทธิได้รับค่าจ้างจากการที่โจทก์ให้คำปรึกษากับหนังสือพิมพ์ส. ซึ่งเป็นคู่แข่งขันกับหนังสือพิมพ์ของจำเลย ถือได้ว่าโจทก์ได้แสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวจากหน้าที่การงานที่โจทก์ทำกับจำเลยโดยทำงานให้แก่ธุรกิจที่แข่งขันกับนายจ้าง ทำให้จำเลยได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง เป็นกรณีโจทก์ฝ่าฝืน ระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยเป็นกรณีที่ร้ายแรงแล้ว จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าและไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดและไม่บอกกล่าวล่วงหน้าตามกฎหมาย ระหว่างที่โจทก์ทำงานให้แก่จำเลย จำเลยค้างจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ตั้งแต่วันที่ 16 ถึงวันที่ 30 สิงหาคม 2540ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชย 39,510 บาท สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 7,463 บาท และค่าจ้างค้าง 6,585 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่าโจทก์ละทิ้งหน้าที่ 3 วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรและในเดือนกรกฎาคม 2540 ถึงเดือนสิงหาคม 2540โจทก์ไปทำงานให้กับหนังสือพิมพ์สร้างชาติ ซึ่งเป็นคู่แข่งของจำเลยจึงเป็นการกระทำผิดระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานเป็นกรณีที่ร้ายแรง จำเลยไม่ต้องจ่ายเงินให้โจทก์ตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า โจทก์ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยเป็นกรณีร้ายแรงแล้วตามเอกสารหมาย ล.5 จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้า และไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ข้อ 2.1 ว่าการที่โจทก์ไปทำงานที่หนังสือพิมพ์สร้างชาติไม่ทำให้จำเลยเกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงเพราะโจทก์ยังคงทำงานให้กับจำเลยตามปกติและไม่ได้ใช้เวลาการทำงานของจำเลยจึงไม่เป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานอันเป็นกรณีร้ายแรงดังที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยนั้น เห็นว่า ตามระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยเอกสารหมาย ล.5 ว่าด้วยวินัยและการลงโทษทางวินัยระบุไว้ในข้อ 2 ว่า"แสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวจากหน้าที่การงานหรือเวลาปฏิบัติงานของบริษัท" ถือว่าเป็นการกระทำผิดร้ายแรงซึ่งศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์เข้าไปมีส่วนร่วมในการประกอบธุรกิจหนังสือพิมพ์สร้างชาติโดยได้รับผลตอบแทนตามสัญญาจ้างที่ปรึกษาเอกสารหมาย จ.6 อันเป็นธุรกิจเช่นเดียวกับที่จำเลยประกอบอยู่ และเป็นการแข่งขันกับธุรกิจของจำเลยในขณะที่โจทก์ยังเป็นลูกจ้างจำเลยอยู่ เห็นได้ว่าตามหนังสือสัญญาจ้างที่ปรึกษาผลิตข่าวหนังสือพิมพ์สร้างชาติเอกสารหมายจ.6 ข้อ 3 ระบุว่า "ผู้รับจ้างไม่ได้เป็นพนักงานหรือลูกจ้างของบริษัทฯ นอกจากได้รับค่าจ้างจากการให้คำปรึกษา" ข้อ 5ระบุว่า "ผู้รับจ้างต้องพร้อมตลอดเวลาในการให้คำปรึกษา" และข้อ 6ระบุว่า "ผู้ว่าจ้างตกลงจ่ายค่าจ้างให้กับผู้รับจ้างภายในวันที่ 10 ของเดือนเป็นประจำตามอัตราที่ได้ตกลงกับผู้รับจ้าง" จะเห็นได้ว่าตามหนังสือสัญญาจ้างที่ปรึกษาดังกล่าวที่หนังสือพิมพ์สร้างชาติทำไว้กับโจทก์นั้น โจทก์มีสิทธิได้รับค่าจ้างจากการที่โจทก์ให้คำปรึกษากับหนังสือพิมพ์ดังกล่าวซึ่งเป็นคู่แข่งกับหนังสือพิมพ์ของจำเลย กรณีถือได้ว่าโจทก์ได้แสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวจากหน้าที่การงานที่โจทก์ทำกับจำเลย โดยทำงานให้แก่ธุรกิจที่แข่งขันกับนายจ้าง ทำให้จำเลยได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรงเป็นกรณีที่ถือว่าโจทก์ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยเป็นกรณีที่ร้ายแรงแล้วจำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าและไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยที่ศาลแรงงานกลางพิพากษามานั้นต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาอุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(กมล เพียรพิทักษ์-พิมล สมานิตย์-วิรัตน์ ลัทธิวงศกร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3831/2542 วินิจฉัยเรื่องการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานในกรณีร้ายแรงตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(4)ซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ การฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้างนั้นแบ่งเป็นกรณีร้ายแรงกับกรณีไม่ร้ายแรง ซึ่งมีผลต่างกัน กล่าวคือการฝ่าฝืนในกรณีไม่ร้ายแรง นายจ้างต้องเตือนเป็นหนังสือต่อมาไม่เกิน 1 ปีนับแต่วันฝ่าฝืน ลูกจ้างฝ่าฝืนอีกซ้ำในลักษณะเดียวกับที่ถูกเตือนเป็นหนังสือ นายจ้างจึงสามารถเลิกจ้างลูกจ้างได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย ส่วนการฝ่าฝืนร้ายแรงนั้น นายจ้างสามารถเลิกจ้างได้ทันทีโดยไม่ต้องเตือนก่อนโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ 47(4) บัญญัติไว้แต่เพียงกว้าง ๆ ว่าการฝ่าฝืนในกรณีร้ายแรง นายจ้างไม่จำต้องตักเตือน "แต่มิได้ให้คำนิยามว่าการฝ่าฝืนร้ายแรงนั้น หมายถึงกรณีใดบ้างและมิได้วางขอบเขตหลักเกณฑ์ในการวินิจฉัยไว้จึงให้เป็นดุลพินิจของผู้ที่เกี่ยวข้อง เช่น นายจ้าง ลูกจ้าง พนักงานตรวจแรงงานหรือศาลจะเป็นผู้วินิจฉัยกันเอง ซึ่งเป็นเรื่องยาก เพราะดุลพินิจของแต่ละฝ่ายย่อมไม่เหมือนกันแต่ละฝ่ายอาจจะได้ดุลพินิจเข้าข้างตนเอง เช่น นายจ้างอาจเห็นว่าการฝ่าฝืนนั้นร้ายแรง ขณะเดียวกันลูกจ้างอาจเห็นว่ากรณีดังกล่าวไม่ร้ายแรงเลยเป็นความผิดเพียงเล็กน้อยเท่านั้นของจำเป็นต้องอาศัยผู้ที่เป็นกลางไม่มีส่วนได้เสีย คือ พนักงานตรวจแรงงาน หรือศาลเป็นผู้วินิจฉัย ดังนั้นผู้ที่เกี่ยวข้องมักจะยึดเอาคำพิพากษาของศาลเป็นหลักประกอบการวินิจฉัยของตน เช่น ก่อนที่นายจ้างจะเลิกจ้างลูกจ้างก็ต้องศึกษาดูว่า กรณีดังกล่าวศาลเคยพิพากษาวางแนวไว้หรือไม่ แล้วจึงตัดสินใจเลิกจ้างหรือเตือนลูกจ้าง เพราะตัดสินใจผิดไปจะก่อให้เกิดความเสียหายแก่นายจ้าง ต้องรับผิดจ่ายค่าชดเชย และอาจต้องจ่ายค่าเสียหายฐานเลิกจ้างไม่เป็นธรรมอีกด้วย การฝ่าฝืนร้ายแรงหรือไม่นั้น ต้องพิจารณาเป็น 2 ขั้นตอนซึ่งขั้นตอนแรกต้องพิจารณาว่าลูกจ้างฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือไม่ โดยพิจารณาดูว่ามีระบุไว้ในระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือไม่ หากไม่มีระบุไว้ ถือว่าการกระทำนั้นไม่เป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน แล้วก็ไม่จำเป็นต้องพิจารณาในขั้นตอนที่สองว่าฝ่าฝืนร้ายแรงหรือไม่ เมื่อฟังข้อเท็จจริงว่าลูกจ้างฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานแล้วจึงพิจารณาต่อไปว่าการฝ่าฝืนนั้นร้ายแรงหรือไม่ ซึ่งศาลจะพิจารณาข้อเท็จจริงเป็นเรื่อง ๆ ไปโดยพิเคราะห์ถึงลักษณะการกระทำว่ารุนแรงหรือไม่ กระทำต่อใคร และผลเสียหายที่เกิดขึ้นกับนายจ้างมีมากน้อยเพียงใด ศาลเคยวางแนวไว้ว่า การกระทำใดของลูกจ้างที่เป็นปฏิปักษ์ต่อนายจ้าง เช่นนำความลับเกี่ยวกับการประกอบธุรกิจของนายจ้างไปเปิดเผย ยุยงไม่ให้ลูกจ้างทำงานล่วงเวลาหรือทำงานในวันหยุดชักชวนลูกจ้างของนายจ้างไปทำงานอื่น ทำหนังสือไปถึงลูกค้าอย่ามาใช้บริการของนายจ้าง หรือไปทำงานกับคู่แข่งทางการค้าหรือธุรกิจกับนายจ้างถือว่าเป็นการฝ่าฝืนในกรณีร้ายแรง คดีนี้จำเลยมีระเบียบตามเอกสารหมาย ล.5"ห้ามลูกจ้างแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวจากหน้าที่การงานหรือเวลาปฏิบัติงานของบริษัท" การที่โจทก์เข้าไปมีส่วนร่วมในการประกอบธุรกิจหนังสือพิมพ์สร้างชาติ โดยได้รับผลประโยชน์ตอบแทน อันเป็นธุรกิจเช่นเดียวกับที่จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างประกอบอยู่ ย่อมเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย และการกระทำของโจทก์เป็นปฏิปักษ์ต่อจำเลย จึงเป็นการฝ่าฝืนที่ร้ายแรง จำเลยสามารถเลิกจ้างได้ทันที โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์