คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1232/2514หลักกฎหมาย: เมื่อโจทก์ยื่นฟ้องอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นได้สั่งให้โจทก์นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้จำเลยภายใน 15 วัน ซึ่งทนายโจทก์ได้ทราบคำสั่งแล้วมิได้จัดการตามคำสั่งแต่อย่างใด จนเกินเวลาที่ศาลได้กำหนดไว้ ที่ทนายโจทก์อ้างว่าได้มอบเงินค่าส่งหมายให้คนรับใช้นำไปวางศาลแล้ว แต่คนรับใช้ยักยอกเอาเงินนั้นไป จะถือว่าโจทก์ได้จัดการตามหน้าที่ที่กฎหมายบัญญัติไว้แล้วหาได้ไม่ และถือได้ว่าโจทก์ได้ทิ้งฟ้องคดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์ เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2511 จำเลยที่ 1 ขี่รถจักรยานยนต์คันดังกล่าวไปในทางการที่จ้างด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวังของจำเลยที่ 1 รถจักรยานยนต์ที่จำเลยที่ 1 ขับขี่ได้ชนโจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัส ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ 20,000 บาทจำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 รถจักรยานยนต์ที่ชนโจทก์ไม่ใช่รถของจำเลยที่ 2 โจทก์วิ่งข้ามถนนตัดหน้ารถที่จำเลยที่ 1 ขับขี่ จำเลยที่ 1 ห้ามล้อรถกระทันหัน เป็นเหตุให้โจทก์ชนรถมีบาดเจ็บเล็กน้อยศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ 2การที่รถชนโจทก์เป็นเพราะความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าสินไหมทดแทนโจทก์ 18,317 บาท ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2โจทก์อุทธรณ์ขอให้จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 โดยยื่นอุทธรณ์เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2512 ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ให้โจทก์นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้แก่จำเลยที่ 2 ภายใน 15 วันต่อมาวันที่ 15 มีนาคม 2512 เจ้าพนักงานศาลชั้นต้นรายงานศาลว่าโจทก์ได้ทราบคำสั่งศาลเมื่อวันที่ 21 มกราคม 2512 ล่วงเลยมา 2 เดือน4 วันแล้ว โจทก์มิได้นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้จำเลย ศาลชั้นต้นสั่งให้ส่งสำนวนไปศาลอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174 จึงสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความของศาลอุทธรณ์โจทก์ฎีกาว่า ทนายโจทก์ได้มอบเงินค่าส่งหมายให้คนรับใช้ของทนายโจทก์เพื่อนำมาวางศาล แต่คนรับใช้ได้ยักยอกเงินจำนวนนี้เป็นประโยชน์ส่วนตัวเสีย ทนายโจทก์มิได้จงใจละทิ้งคดีแต่อย่างใด ขอให้ศาลฎีกามีคำสั่งไต่สวนและอนุญาตให้วางเงินค่าส่งหมายใหม่อีกครั้งหนึ่งศาลฎีกาเห็นว่า คำฟ้องซึ่งร่วมทั้งฟ้องอุทธรณ์ กฎหมายกำหนดให้เจ้าพนักงานศาลเป็นผู้ส่งสำเนาให้อีกฝ่ายหนึ่ง และให้โจทก์เป็นผู้มีหน้าที่จัดการนำส่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 70 เมื่อโจทก์ยื่นฟ้องอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นได้สั่งให้โจทก์นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้จำเลยที่ 2 ภายใน 15 วัน ซึ่งทนายโจทก์ได้ทราบคำสั่งแล้วก็มิได้จัดการตามคำสั่งศาลแต่อย่างใด ที่ทนายโจทก์อ้างว่าได้มอบเงินค่าส่งหมายให้คนรับใช้นำไปวางศาลแล้ว แต่คนรับใช้ยักยอกเอาเงินนั้นไป จะถือว่าโจทก์ได้จัดการตามหน้าที่ที่กฎหมายบัญญัติไว้แล้วหาได้ไม่ ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งชอบแล้วให้ยกฎีกาของโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1232/2514เด็กชายอำนาจ อิ่มสกุล โดยนายจันทร์ อิ่มสกุล บิดา ผู้แทนโดยชอบธรรมโจทก์นายสุทัศน์ มงคลรังสฤษฎ์ ที่ 1 นายมนต์ชัย นิมิตรพรชัย ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 70, ม. 174เมื่อโจทก์ยื่นฟ้องอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นได้สั่งให้โจทก์นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้จำเลยภายใน 15 วัน ซึ่งทนายโจทก์ได้ทราบคำสั่งแล้วมิได้จัดการตามคำสั่งแต่อย่างใด จนเกินเวลาที่ศาลได้กำหนดไว้ ที่ทนายโจทก์อ้างว่าได้มอบเงินค่าส่งหมายให้คนรับใช้นำไปวางศาลแล้ว แต่คนรับใช้ยักยอกเอาเงินนั้นไป จะถือว่าโจทก์ได้จัดการตามหน้าที่ที่กฎหมายบัญญัติไว้แล้วหาได้ไม่ และถือได้ว่าโจทก์ได้ทิ้งฟ้องคดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์ เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2511 จำเลยที่ 1 ขี่รถจักรยานยนต์คันดังกล่าวไปในทางการที่จ้างด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวังของจำเลยที่ 1 รถจักรยานยนต์ที่จำเลยที่ 1 ขับขี่ได้ชนโจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัส ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ 20,000 บาทจำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 รถจักรยานยนต์ที่ชนโจทก์ไม่ใช่รถของจำเลยที่ 2 โจทก์วิ่งข้ามถนนตัดหน้ารถที่จำเลยที่ 1 ขับขี่ จำเลยที่ 1 ห้ามล้อรถกระทันหัน เป็นเหตุให้โจทก์ชนรถมีบาดเจ็บเล็กน้อยศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ 2การที่รถชนโจทก์เป็นเพราะความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าสินไหมทดแทนโจทก์ 18,317 บาท ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2โจทก์อุทธรณ์ขอให้จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 โดยยื่นอุทธรณ์เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2512 ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ให้โจทก์นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้แก่จำเลยที่ 2 ภายใน 15 วันต่อมาวันที่ 15 มีนาคม 2512 เจ้าพนักงานศาลชั้นต้นรายงานศาลว่าโจทก์ได้ทราบคำสั่งศาลเมื่อวันที่ 21 มกราคม 2512 ล่วงเลยมา 2 เดือน4 วันแล้ว โจทก์มิได้นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้จำเลย ศาลชั้นต้นสั่งให้ส่งสำนวนไปศาลอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174 จึงสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความของศาลอุทธรณ์โจทก์ฎีกาว่า ทนายโจทก์ได้มอบเงินค่าส่งหมายให้คนรับใช้ของทนายโจทก์เพื่อนำมาวางศาล แต่คนรับใช้ได้ยักยอกเงินจำนวนนี้เป็นประโยชน์ส่วนตัวเสีย ทนายโจทก์มิได้จงใจละทิ้งคดีแต่อย่างใด ขอให้ศาลฎีกามีคำสั่งไต่สวนและอนุญาตให้วางเงินค่าส่งหมายใหม่อีกครั้งหนึ่งศาลฎีกาเห็นว่า คำฟ้องซึ่งร่วมทั้งฟ้องอุทธรณ์ กฎหมายกำหนดให้เจ้าพนักงานศาลเป็นผู้ส่งสำเนาให้อีกฝ่ายหนึ่ง และให้โจทก์เป็นผู้มีหน้าที่จัดการนำส่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 70 เมื่อโจทก์ยื่นฟ้องอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นได้สั่งให้โจทก์นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้จำเลยที่ 2 ภายใน 15 วัน ซึ่งทนายโจทก์ได้ทราบคำสั่งแล้วก็มิได้จัดการตามคำสั่งศาลแต่อย่างใด ที่ทนายโจทก์อ้างว่าได้มอบเงินค่าส่งหมายให้คนรับใช้นำไปวางศาลแล้ว แต่คนรับใช้ยักยอกเอาเงินนั้นไป จะถือว่าโจทก์ได้จัดการตามหน้าที่ที่กฎหมายบัญญัติไว้แล้วหาได้ไม่ ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งชอบแล้วให้ยกฎีกาของโจทก์เสีย(ทองคำ จารุเหติ-ชวน พูนคำ-ประพนธ์ ศาตะมาน)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์ เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2511 จำเลยที่ 1 ขี่รถจักรยานยนต์คันดังกล่าวไปในทางการที่จ้างด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวังของจำเลยที่ 1 รถจักรยานยนต์ที่จำเลยที่ 1 ขับขี่ได้ชนโจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัส ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ 20,000 บาทจำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 รถจักรยานยนต์ที่ชนโจทก์ไม่ใช่รถของจำเลยที่ 2 โจทก์วิ่งข้ามถนนตัดหน้ารถที่จำเลยที่ 1 ขับขี่ จำเลยที่ 1 ห้ามล้อรถกระทันหัน เป็นเหตุให้โจทก์ชนรถมีบาดเจ็บเล็กน้อยศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ 2การที่รถชนโจทก์เป็นเพราะความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าสินไหมทดแทนโจทก์ 18,317 บาท ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2โจทก์อุทธรณ์ขอให้จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 โดยยื่นอุทธรณ์เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2512 ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ให้โจทก์นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้แก่จำเลยที่ 2 ภายใน 15 วันต่อมาวันที่ 15 มีนาคม 2512 เจ้าพนักงานศาลชั้นต้นรายงานศาลว่าโจทก์ได้ทราบคำสั่งศาลเมื่อวันที่ 21 มกราคม 2512 ล่วงเลยมา 2 เดือน4 วันแล้ว โจทก์มิได้นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้จำเลย ศาลชั้นต้นสั่งให้ส่งสำนวนไปศาลอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174 จึงสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความของศาลอุทธรณ์โจทก์ฎีกาว่า ทนายโจทก์ได้มอบเงินค่าส่งหมายให้คนรับใช้ของทนายโจทก์เพื่อนำมาวางศาล แต่คนรับใช้ได้ยักยอกเงินจำนวนนี้เป็นประโยชน์ส่วนตัวเสีย ทนายโจทก์มิได้จงใจละทิ้งคดีแต่อย่างใด ขอให้ศาลฎีกามีคำสั่งไต่สวนและอนุญาตให้วางเงินค่าส่งหมายใหม่อีกครั้งหนึ่งศาลฎีกาเห็นว่า คำฟ้องซึ่งร่วมทั้งฟ้องอุทธรณ์ กฎหมายกำหนดให้เจ้าพนักงานศาลเป็นผู้ส่งสำเนาให้อีกฝ่ายหนึ่ง และให้โจทก์เป็นผู้มีหน้าที่จัดการนำส่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 70 เมื่อโจทก์ยื่นฟ้องอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นได้สั่งให้โจทก์นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้จำเลยที่ 2 ภายใน 15 วัน ซึ่งทนายโจทก์ได้ทราบคำสั่งแล้วก็มิได้จัดการตามคำสั่งศาลแต่อย่างใด ที่ทนายโจทก์อ้างว่าได้มอบเงินค่าส่งหมายให้คนรับใช้นำไปวางศาลแล้ว แต่คนรับใช้ยักยอกเอาเงินนั้นไป จะถือว่าโจทก์ได้จัดการตามหน้าที่ที่กฎหมายบัญญัติไว้แล้วหาได้ไม่ ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งชอบแล้วให้ยกฎีกาของโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1232/2514เด็กชายอำนาจ อิ่มสกุล โดยนายจันทร์ อิ่มสกุล บิดา ผู้แทนโดยชอบธรรมโจทก์นายสุทัศน์ มงคลรังสฤษฎ์ ที่ 1 นายมนต์ชัย นิมิตรพรชัย ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 70, ม. 174เมื่อโจทก์ยื่นฟ้องอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นได้สั่งให้โจทก์นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้จำเลยภายใน 15 วัน ซึ่งทนายโจทก์ได้ทราบคำสั่งแล้วมิได้จัดการตามคำสั่งแต่อย่างใด จนเกินเวลาที่ศาลได้กำหนดไว้ ที่ทนายโจทก์อ้างว่าได้มอบเงินค่าส่งหมายให้คนรับใช้นำไปวางศาลแล้ว แต่คนรับใช้ยักยอกเอาเงินนั้นไป จะถือว่าโจทก์ได้จัดการตามหน้าที่ที่กฎหมายบัญญัติไว้แล้วหาได้ไม่ และถือได้ว่าโจทก์ได้ทิ้งฟ้องคดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์ เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2511 จำเลยที่ 1 ขี่รถจักรยานยนต์คันดังกล่าวไปในทางการที่จ้างด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวังของจำเลยที่ 1 รถจักรยานยนต์ที่จำเลยที่ 1 ขับขี่ได้ชนโจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัส ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์ 20,000 บาทจำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 รถจักรยานยนต์ที่ชนโจทก์ไม่ใช่รถของจำเลยที่ 2 โจทก์วิ่งข้ามถนนตัดหน้ารถที่จำเลยที่ 1 ขับขี่ จำเลยที่ 1 ห้ามล้อรถกระทันหัน เป็นเหตุให้โจทก์ชนรถมีบาดเจ็บเล็กน้อยศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ 2การที่รถชนโจทก์เป็นเพราะความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าสินไหมทดแทนโจทก์ 18,317 บาท ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2โจทก์อุทธรณ์ขอให้จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 โดยยื่นอุทธรณ์เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2512 ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ให้โจทก์นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้แก่จำเลยที่ 2 ภายใน 15 วันต่อมาวันที่ 15 มีนาคม 2512 เจ้าพนักงานศาลชั้นต้นรายงานศาลว่าโจทก์ได้ทราบคำสั่งศาลเมื่อวันที่ 21 มกราคม 2512 ล่วงเลยมา 2 เดือน4 วันแล้ว โจทก์มิได้นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้จำเลย ศาลชั้นต้นสั่งให้ส่งสำนวนไปศาลอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174 จึงสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความของศาลอุทธรณ์โจทก์ฎีกาว่า ทนายโจทก์ได้มอบเงินค่าส่งหมายให้คนรับใช้ของทนายโจทก์เพื่อนำมาวางศาล แต่คนรับใช้ได้ยักยอกเงินจำนวนนี้เป็นประโยชน์ส่วนตัวเสีย ทนายโจทก์มิได้จงใจละทิ้งคดีแต่อย่างใด ขอให้ศาลฎีกามีคำสั่งไต่สวนและอนุญาตให้วางเงินค่าส่งหมายใหม่อีกครั้งหนึ่งศาลฎีกาเห็นว่า คำฟ้องซึ่งร่วมทั้งฟ้องอุทธรณ์ กฎหมายกำหนดให้เจ้าพนักงานศาลเป็นผู้ส่งสำเนาให้อีกฝ่ายหนึ่ง และให้โจทก์เป็นผู้มีหน้าที่จัดการนำส่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 70 เมื่อโจทก์ยื่นฟ้องอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นได้สั่งให้โจทก์นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้จำเลยที่ 2 ภายใน 15 วัน ซึ่งทนายโจทก์ได้ทราบคำสั่งแล้วก็มิได้จัดการตามคำสั่งศาลแต่อย่างใด ที่ทนายโจทก์อ้างว่าได้มอบเงินค่าส่งหมายให้คนรับใช้นำไปวางศาลแล้ว แต่คนรับใช้ยักยอกเอาเงินนั้นไป จะถือว่าโจทก์ได้จัดการตามหน้าที่ที่กฎหมายบัญญัติไว้แล้วหาได้ไม่ ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งชอบแล้วให้ยกฎีกาของโจทก์เสีย(ทองคำ จารุเหติ-ชวน พูนคำ-ประพนธ์ ศาตะมาน)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ