คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1282/2530หลักกฎหมาย: จำเลยใช้อาวุธปืนยิง ก. ถึงแก่ความตายแล้วหลบหนีไป บ. พยานโจทก์ เบิกความว่า พลตำรวจ ช. กับ บ. และ ป. ได้วิ่งติดตามจำเลยไปเพื่อจะจับจำเลย บ. ได้ยินเสียงปืนดังมาจากทางที่จำเลยวิ่งไปประมาณ 4-5 นัด กระสุนปืนถูกพลตำรวจ ช. ทำให้ถึงแก่ความตายข้อเท็จจริงดังกล่าวฟังได้ว่า จำเลยเป็นคนใช้อาวุธปืนยิงพลตำรวจ ช. แม้จำเลยจะไม่ให้การรับสารภาพ พยานหลักฐานโจทก์ก็พอฟังลงโทษจำเลยได้คำรับสารภาพของจำเลยจึงไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา และไม่มีเหตุบรรเทาโทษอย่างอื่น กรณีไม่สมควรลดโทษให้ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้อาวุธปืนยิงนายกล่อม นุ้ยเอียด โดยเจตนาฆ่า นายกล่อม ถูกกระสุนปืนถึงแก่ความตาย พลตำรวจชิน สุจริต เห็นเหตุการณ์ จึงเข้าจับกุมจำเลย อันเป็นการปฏิบัติตามหน้าที่ จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงขัดขวางโดยเจตนาฆ่าเจ้าพนักงาน พลตำรวจชินถูกกระสุนปืนถึงแก่ความตายทันที ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,289, 91 ให้คืนของกลางแก่เจ้าของจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 289, 91 ในความผิดฐานฆ่าผู้อื่น ลงโทษจำคุกตลอดชีวิต ส่วนในความผิดฐานฆ่าเจ้าพนักงานซึ่งปฏิบัติการตามหน้าที่ลงโทษประหารชีวิตแม้จำเลยจะให้การรับสารภาพแต่เป็นเพราะจำนนต่อพยานหลักฐานโจทก์จึงไม่สมควรลดโทษให้ เมื่อความผิดกระทงหลังมีโทษประหารชีวิตแล้วจึงไม่ต้องนำเอาความผิดกระทงแรกมารวมเข้าด้วยคงให้ประหารชีวิตจำเลยของกลางคือเจ้าของจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ยุติจากทางนำสืบของโจทก์โดยจำเลยไม่โต้เถียงว่า ในวันเวลาเกิดเหตุตามฟ้องจำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงนายกล่อม นุ้ยเอียดทำให้นายกล่อมถึงแก่ความตาย แล้วจำเลยหลบหนีไป พลตำรวจชิน สุจริต กับพวกได้ติดตามจำเลยไปเพื่อจะจับกุมจำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงพลตำรวจชินซึ่งเป็นเจ้าพนักงานกระทำการตามหน้าที่ ทำให้พลตำรวจชินถึงแก่ความตายอีก 1 คน มีปัญหาตามฎีกาของจำเลยว่า มีเหตุสมควรที่จะลดโทษให้จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 หรือไม่ ที่จำเลยอ้างว่าในความผิดฐานฆ่าเจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่ โจทก์ไม่มีพยานที่เบิกความว่าเห็นจำเลยเป็นคนยิงดังนั้นที่จำเลยรับสารภาพจึงเป็นการให้ความรู้แก่ศาล อันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณานั้น เห็นว่า นายบุญช่วย ชูทิตย์ พยานโจทก์เบิกความว่า พลตำรวจชินกับนายบุญช่วยและนายประสิทธิ์ พุฒสม ได้วิ่งติดตามจำเลยไป เพื่อจะจับจำเลย นายบุญช่วยได้ยินเสียปืนดังมาจากทางที่จำเลยวิ่งไปประมาณ 4-5 นัด กระสุนปืนถูกพลตำรวจชินทำให้ถึงแก่ความตาย ข้อเท็จจริงดังกล่าวฟังได้ว่า จำเลยเป็นคนใช้อาวุธปืนยิงพลตำรวจชินแม้จำเลยจะไม่ให้การรับสารภาพพยานหลักฐานโจทก์ก็พอฟังลงโทษจำเลยในความผิดฐานนี้ได้ ดังนั้นคำรับสารภาพของจำเลยจึงไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา และไม่มีเหตุบรรเทาโทษอย่างอื่น กรณีไม่สมควรลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาต้องกันมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1282/2530พนักงานอัยการ จังหวัดตรังโจทก์นายจำรูญ หรือจรูญ ขุนทองจำเลย ป.อ. ม. 78จำเลยใช้อาวุธปืนยิง ก. ถึงแก่ความตายแล้วหลบหนีไป บ. พยานโจทก์ เบิกความว่า พลตำรวจ ช. กับ บ. และ ป. ได้วิ่งติดตามจำเลยไปเพื่อจะจับจำเลย บ. ได้ยินเสียงปืนดังมาจากทางที่จำเลยวิ่งไปประมาณ 4-5 นัด กระสุนปืนถูกพลตำรวจ ช. ทำให้ถึงแก่ความตายข้อเท็จจริงดังกล่าวฟังได้ว่า จำเลยเป็นคนใช้อาวุธปืนยิงพลตำรวจ ช. แม้จำเลยจะไม่ให้การรับสารภาพ พยานหลักฐานโจทก์ก็พอฟังลงโทษจำเลยได้คำรับสารภาพของจำเลยจึงไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา และไม่มีเหตุบรรเทาโทษอย่างอื่น กรณีไม่สมควรลดโทษให้ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้อาวุธปืนยิงนายกล่อม นุ้ยเอียด โดยเจตนาฆ่า นายกล่อม ถูกกระสุนปืนถึงแก่ความตาย พลตำรวจชิน สุจริต เห็นเหตุการณ์ จึงเข้าจับกุมจำเลย อันเป็นการปฏิบัติตามหน้าที่ จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงขัดขวางโดยเจตนาฆ่าเจ้าพนักงาน พลตำรวจชินถูกกระสุนปืนถึงแก่ความตายทันที ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,289, 91 ให้คืนของกลางแก่เจ้าของจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 289, 91 ในความผิดฐานฆ่าผู้อื่น ลงโทษจำคุกตลอดชีวิต ส่วนในความผิดฐานฆ่าเจ้าพนักงานซึ่งปฏิบัติการตามหน้าที่ลงโทษประหารชีวิตแม้จำเลยจะให้การรับสารภาพแต่เป็นเพราะจำนนต่อพยานหลักฐานโจทก์จึงไม่สมควรลดโทษให้ เมื่อความผิดกระทงหลังมีโทษประหารชีวิตแล้วจึงไม่ต้องนำเอาความผิดกระทงแรกมารวมเข้าด้วยคงให้ประหารชีวิตจำเลยของกลางคือเจ้าของจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ยุติจากทางนำสืบของโจทก์โดยจำเลยไม่โต้เถียงว่า ในวันเวลาเกิดเหตุตามฟ้องจำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงนายกล่อม นุ้ยเอียดทำให้นายกล่อมถึงแก่ความตาย แล้วจำเลยหลบหนีไป พลตำรวจชิน สุจริต กับพวกได้ติดตามจำเลยไปเพื่อจะจับกุมจำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงพลตำรวจชินซึ่งเป็นเจ้าพนักงานกระทำการตามหน้าที่ ทำให้พลตำรวจชินถึงแก่ความตายอีก 1 คน มีปัญหาตามฎีกาของจำเลยว่า มีเหตุสมควรที่จะลดโทษให้จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 หรือไม่ ที่จำเลยอ้างว่าในความผิดฐานฆ่าเจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่ โจทก์ไม่มีพยานที่เบิกความว่าเห็นจำเลยเป็นคนยิงดังนั้นที่จำเลยรับสารภาพจึงเป็นการให้ความรู้แก่ศาล อันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณานั้น เห็นว่า นายบุญช่วย ชูทิตย์ พยานโจทก์เบิกความว่า พลตำรวจชินกับนายบุญช่วยและนายประสิทธิ์ พุฒสม ได้วิ่งติดตามจำเลยไป เพื่อจะจับจำเลย นายบุญช่วยได้ยินเสียปืนดังมาจากทางที่จำเลยวิ่งไปประมาณ 4-5 นัด กระสุนปืนถูกพลตำรวจชินทำให้ถึงแก่ความตาย ข้อเท็จจริงดังกล่าวฟังได้ว่า จำเลยเป็นคนใช้อาวุธปืนยิงพลตำรวจชินแม้จำเลยจะไม่ให้การรับสารภาพพยานหลักฐานโจทก์ก็พอฟังลงโทษจำเลยในความผิดฐานนี้ได้ ดังนั้นคำรับสารภาพของจำเลยจึงไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา และไม่มีเหตุบรรเทาโทษอย่างอื่น กรณีไม่สมควรลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาต้องกันมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(ประวิทย์ ขัมภรัตน์-อภินย์ ปุษปาคม-ชวลิต นราลัย)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุแนวคำพิพากษาศาลฎีกาเรื่องการลดโทษเพราะจำเลยรับสารภาพต่อศาลเป็นเหตุบรรเทาโทษ มีหลักเกณฑ์ 2 ประการคือ 1. จำเลยให้ความรู้แก่ศาลอันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2548/2525) หากพยานหลักฐานโจทก์ฟังได้ว่าจำเลยกระทำความผิดจริงแม้จำเลยรับสารภาพ ก็ถือว่าเป็นการจำนนต่อพยานหลักฐาน ไม่มีเหตุบรรเทาโทษ ซึ่งตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาส่วนใหญ่ว่าถ้าโจทก์มีประจักษ์พยานยืนยันมั่นคง ไม่ต้องอาศัยคำรับสารภาพของจำเลย คำรับสารภาพนั้นไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1614/2513,1913/2514,1875/2520,3294/2527) บางคดีโจทก์ไม่มีประจักษ์พยาน แต่มีพยานแวดล้อมกรณีหนาแน่นรับฟังได้มั่นคงคำรับสารภาพของจำเลยไม่เป็นเหตุบรรเทาโทษเช่นเดียวกัน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2707/2527) 2. พฤติการณ์การกระทำความผิดของจำเลย ซึ่งศาลพิจารณาควบคู่กันกับหลักเกณฑ์ข้อที่ 1 กล่าวคือ ถ้าคำรับสารภาพของจำเลยไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณาและพฤติการณ์โหดเหี้ยมร้ายแรง ไม่มีเหตุลดโทษให้จำเลย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 175/2527,2537/2528) อย่างไรก็ดีศาลฎีกาเคยวินิจฉัยว่า แม้โจทก์ไม่มีประจักษ์พยานรู้เห็นในขณะจำเลยกระทำผิด และคำให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและสอบสวนของจำเลยเป็นประโยชน์ในการพิจารณาอยู่บ้าง แต่การกระทำของจำเลยแสดงให้เห็นจิตใจอันเหี้ยมโหดหินชาติผิดมนุษย์ของจำเลย ไม่สมควรลดหย่อนผ่อนโทษ(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2707/2527). จิรนิติ หะวานนท์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้อาวุธปืนยิงนายกล่อม นุ้ยเอียด โดยเจตนาฆ่า นายกล่อม ถูกกระสุนปืนถึงแก่ความตาย พลตำรวจชิน สุจริต เห็นเหตุการณ์ จึงเข้าจับกุมจำเลย อันเป็นการปฏิบัติตามหน้าที่ จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงขัดขวางโดยเจตนาฆ่าเจ้าพนักงาน พลตำรวจชินถูกกระสุนปืนถึงแก่ความตายทันที ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,289, 91 ให้คืนของกลางแก่เจ้าของจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 289, 91 ในความผิดฐานฆ่าผู้อื่น ลงโทษจำคุกตลอดชีวิต ส่วนในความผิดฐานฆ่าเจ้าพนักงานซึ่งปฏิบัติการตามหน้าที่ลงโทษประหารชีวิตแม้จำเลยจะให้การรับสารภาพแต่เป็นเพราะจำนนต่อพยานหลักฐานโจทก์จึงไม่สมควรลดโทษให้ เมื่อความผิดกระทงหลังมีโทษประหารชีวิตแล้วจึงไม่ต้องนำเอาความผิดกระทงแรกมารวมเข้าด้วยคงให้ประหารชีวิตจำเลยของกลางคือเจ้าของจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ยุติจากทางนำสืบของโจทก์โดยจำเลยไม่โต้เถียงว่า ในวันเวลาเกิดเหตุตามฟ้องจำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงนายกล่อม นุ้ยเอียดทำให้นายกล่อมถึงแก่ความตาย แล้วจำเลยหลบหนีไป พลตำรวจชิน สุจริต กับพวกได้ติดตามจำเลยไปเพื่อจะจับกุมจำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงพลตำรวจชินซึ่งเป็นเจ้าพนักงานกระทำการตามหน้าที่ ทำให้พลตำรวจชินถึงแก่ความตายอีก 1 คน มีปัญหาตามฎีกาของจำเลยว่า มีเหตุสมควรที่จะลดโทษให้จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 หรือไม่ ที่จำเลยอ้างว่าในความผิดฐานฆ่าเจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่ โจทก์ไม่มีพยานที่เบิกความว่าเห็นจำเลยเป็นคนยิงดังนั้นที่จำเลยรับสารภาพจึงเป็นการให้ความรู้แก่ศาล อันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณานั้น เห็นว่า นายบุญช่วย ชูทิตย์ พยานโจทก์เบิกความว่า พลตำรวจชินกับนายบุญช่วยและนายประสิทธิ์ พุฒสม ได้วิ่งติดตามจำเลยไป เพื่อจะจับจำเลย นายบุญช่วยได้ยินเสียปืนดังมาจากทางที่จำเลยวิ่งไปประมาณ 4-5 นัด กระสุนปืนถูกพลตำรวจชินทำให้ถึงแก่ความตาย ข้อเท็จจริงดังกล่าวฟังได้ว่า จำเลยเป็นคนใช้อาวุธปืนยิงพลตำรวจชินแม้จำเลยจะไม่ให้การรับสารภาพพยานหลักฐานโจทก์ก็พอฟังลงโทษจำเลยในความผิดฐานนี้ได้ ดังนั้นคำรับสารภาพของจำเลยจึงไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา และไม่มีเหตุบรรเทาโทษอย่างอื่น กรณีไม่สมควรลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาต้องกันมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1282/2530พนักงานอัยการ จังหวัดตรังโจทก์นายจำรูญ หรือจรูญ ขุนทองจำเลย ป.อ. ม. 78จำเลยใช้อาวุธปืนยิง ก. ถึงแก่ความตายแล้วหลบหนีไป บ. พยานโจทก์ เบิกความว่า พลตำรวจ ช. กับ บ. และ ป. ได้วิ่งติดตามจำเลยไปเพื่อจะจับจำเลย บ. ได้ยินเสียงปืนดังมาจากทางที่จำเลยวิ่งไปประมาณ 4-5 นัด กระสุนปืนถูกพลตำรวจ ช. ทำให้ถึงแก่ความตายข้อเท็จจริงดังกล่าวฟังได้ว่า จำเลยเป็นคนใช้อาวุธปืนยิงพลตำรวจ ช. แม้จำเลยจะไม่ให้การรับสารภาพ พยานหลักฐานโจทก์ก็พอฟังลงโทษจำเลยได้คำรับสารภาพของจำเลยจึงไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา และไม่มีเหตุบรรเทาโทษอย่างอื่น กรณีไม่สมควรลดโทษให้ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้อาวุธปืนยิงนายกล่อม นุ้ยเอียด โดยเจตนาฆ่า นายกล่อม ถูกกระสุนปืนถึงแก่ความตาย พลตำรวจชิน สุจริต เห็นเหตุการณ์ จึงเข้าจับกุมจำเลย อันเป็นการปฏิบัติตามหน้าที่ จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงขัดขวางโดยเจตนาฆ่าเจ้าพนักงาน พลตำรวจชินถูกกระสุนปืนถึงแก่ความตายทันที ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,289, 91 ให้คืนของกลางแก่เจ้าของจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 289, 91 ในความผิดฐานฆ่าผู้อื่น ลงโทษจำคุกตลอดชีวิต ส่วนในความผิดฐานฆ่าเจ้าพนักงานซึ่งปฏิบัติการตามหน้าที่ลงโทษประหารชีวิตแม้จำเลยจะให้การรับสารภาพแต่เป็นเพราะจำนนต่อพยานหลักฐานโจทก์จึงไม่สมควรลดโทษให้ เมื่อความผิดกระทงหลังมีโทษประหารชีวิตแล้วจึงไม่ต้องนำเอาความผิดกระทงแรกมารวมเข้าด้วยคงให้ประหารชีวิตจำเลยของกลางคือเจ้าของจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ยุติจากทางนำสืบของโจทก์โดยจำเลยไม่โต้เถียงว่า ในวันเวลาเกิดเหตุตามฟ้องจำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงนายกล่อม นุ้ยเอียดทำให้นายกล่อมถึงแก่ความตาย แล้วจำเลยหลบหนีไป พลตำรวจชิน สุจริต กับพวกได้ติดตามจำเลยไปเพื่อจะจับกุมจำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงพลตำรวจชินซึ่งเป็นเจ้าพนักงานกระทำการตามหน้าที่ ทำให้พลตำรวจชินถึงแก่ความตายอีก 1 คน มีปัญหาตามฎีกาของจำเลยว่า มีเหตุสมควรที่จะลดโทษให้จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 หรือไม่ ที่จำเลยอ้างว่าในความผิดฐานฆ่าเจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่ โจทก์ไม่มีพยานที่เบิกความว่าเห็นจำเลยเป็นคนยิงดังนั้นที่จำเลยรับสารภาพจึงเป็นการให้ความรู้แก่ศาล อันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณานั้น เห็นว่า นายบุญช่วย ชูทิตย์ พยานโจทก์เบิกความว่า พลตำรวจชินกับนายบุญช่วยและนายประสิทธิ์ พุฒสม ได้วิ่งติดตามจำเลยไป เพื่อจะจับจำเลย นายบุญช่วยได้ยินเสียปืนดังมาจากทางที่จำเลยวิ่งไปประมาณ 4-5 นัด กระสุนปืนถูกพลตำรวจชินทำให้ถึงแก่ความตาย ข้อเท็จจริงดังกล่าวฟังได้ว่า จำเลยเป็นคนใช้อาวุธปืนยิงพลตำรวจชินแม้จำเลยจะไม่ให้การรับสารภาพพยานหลักฐานโจทก์ก็พอฟังลงโทษจำเลยในความผิดฐานนี้ได้ ดังนั้นคำรับสารภาพของจำเลยจึงไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา และไม่มีเหตุบรรเทาโทษอย่างอื่น กรณีไม่สมควรลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาต้องกันมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(ประวิทย์ ขัมภรัตน์-อภินย์ ปุษปาคม-ชวลิต นราลัย)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุแนวคำพิพากษาศาลฎีกาเรื่องการลดโทษเพราะจำเลยรับสารภาพต่อศาลเป็นเหตุบรรเทาโทษ มีหลักเกณฑ์ 2 ประการคือ 1. จำเลยให้ความรู้แก่ศาลอันเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2548/2525) หากพยานหลักฐานโจทก์ฟังได้ว่าจำเลยกระทำความผิดจริงแม้จำเลยรับสารภาพ ก็ถือว่าเป็นการจำนนต่อพยานหลักฐาน ไม่มีเหตุบรรเทาโทษ ซึ่งตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาส่วนใหญ่ว่าถ้าโจทก์มีประจักษ์พยานยืนยันมั่นคง ไม่ต้องอาศัยคำรับสารภาพของจำเลย คำรับสารภาพนั้นไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1614/2513,1913/2514,1875/2520,3294/2527) บางคดีโจทก์ไม่มีประจักษ์พยาน แต่มีพยานแวดล้อมกรณีหนาแน่นรับฟังได้มั่นคงคำรับสารภาพของจำเลยไม่เป็นเหตุบรรเทาโทษเช่นเดียวกัน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2707/2527) 2. พฤติการณ์การกระทำความผิดของจำเลย ซึ่งศาลพิจารณาควบคู่กันกับหลักเกณฑ์ข้อที่ 1 กล่าวคือ ถ้าคำรับสารภาพของจำเลยไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณาและพฤติการณ์โหดเหี้ยมร้ายแรง ไม่มีเหตุลดโทษให้จำเลย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 175/2527,2537/2528) อย่างไรก็ดีศาลฎีกาเคยวินิจฉัยว่า แม้โจทก์ไม่มีประจักษ์พยานรู้เห็นในขณะจำเลยกระทำผิด และคำให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและสอบสวนของจำเลยเป็นประโยชน์ในการพิจารณาอยู่บ้าง แต่การกระทำของจำเลยแสดงให้เห็นจิตใจอันเหี้ยมโหดหินชาติผิดมนุษย์ของจำเลย ไม่สมควรลดหย่อนผ่อนโทษ(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2707/2527). จิรนิติ หะวานนท์