คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 225/2530หลักกฎหมาย: โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 2เป็นตัวแทนมาติดต่อตกลงเรื่องค่าเสียหาย จำเลยที่ 2 ในฐานะตัวแทนได้ทำบันทึกชดใช้ค่าซ่อมแซมรถยนต์ของโจทก์ ซึ่งเป็นการทำการภายในขอบอำนาจที่จำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้ โดยโจทก์มิได้กล่าวอ้างว่าจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นตัวแทนได้กระทำไปโดยปราศจากอำนาจหรือทำนอกเหนือขอบอำนาจของตัวแทน จึงไม่ใช่กรณีที่จำเลยที่ 2 จะต้องรับผิดต่อโจทก์ตามความใน ป.พ.พ. มาตรา 823 วรรคสอง แม้ศาลจะให้รับฟ้องในส่วนจำเลยที่ 2 ไว้พิจารณา ก็ไม่มีทางที่ศาลจะพิพากษาให้จำเลยที่ 2 ต้องรับผิดได้ ที่ศาลล่างทั้งสองไม่รับฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 นั้นชอบแล้ว.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถยนต์บรรทุกดั๊มหมายเลขทะเบียนล.ป. 01672 เมื่อวันที่ 2 มกราคม 2520 เวลากลางคืน นายมานิตย์หรือนิด หรือนิต สุรกิจ ลูกจ้างของจำเลยที่ 1 ขับรถบรรทุกคันหมายเลขทะเบียน น.ว. 04066 ของจำเลยที่ 1 แล่นไปตามถนนสายเอเชียจากจังหวัดตากมุ่งหน้าไปทางจังหวัดนครสวรรค์ด้วยความเร็วสูงด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวัง เป็นเหตุให้ชนท้ายรถยนต์ของโจทก์คันดังกล่าวซึ่งขับโดยนายสมศักดิ์ บุญสวัสดิ์ ลูกจ้างของโจทก์และจอดซ่อมเครื่องยนต์อยู่ข้างทางด้านซ้ายของถนน ได้รับความเสียหาย คิเป็นเงิน 29,154 บาท หลังเกิดเหตุแล้วในวันที่ 12 มกราคม2520 จำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนมาติดต่อตกลงเรื่องค่าเสียหาย จำเลยที่ 2 ในฐานะตัวแทนได้ทำบันทึกชดใชค่าซ่อมแซมรถยนต์ของโจทก์กับนายสิงห์ดำ ทองกันทา พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ โดยจำเลยที่ 2 ตกลงเอารถยนต์ของโจทก์ไปทำการซ่อมแซมและเปลี่ยนแปลงชิ้นส่วนตามที่คณะกรรมการได้บันทึก ซึ่งเป็นการทำการภายในอำนาจที่จำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้ หลังจากทำบันทึกดังกล่าวแล้วจำเลยทั้งสองมิได้ทำการซ่อมแซมรถยนต์ของโจทก์แต่อย่างใดขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันนำรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ล.ป. 01672 ของโจทก์ไปทำการซ่อมแซมภายใน 30 วันนับแต่วันที่ศาลมีคำพิพากษา ถ้าไม่ยอมก็ขอให้จำเลยทั้งสองชดใช้เงิน 29,154 บาทพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 25มกราคม 2520 จนถึงวันฟ้องรวมเป็นเงิน 31,508.09 บาท และให้จำเลยทั้งสองใช้ดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปีในเงินต้น 29,154 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า โจทก์บรรยายฟ้องยืนยันว่าจำเลยที่ 2เป็นตัวแทนทำการแทนจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วย ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2โจทก์อุทธรณ์ขอให้รับฟ้องจำเลยที่ 2 ด้วยศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องไว้ชัดแจ้งว่า จำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนรับมอบอำนาจจากจำเลยที่ 1 มีหนังสือมอบอำนาจเป็นหลักฐาน จำเลยที่ 2 กระทำแทนจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วยพิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ที่โจทก์ฎีกาเป็นข้อกฎหมายว่า หลังจากฟ้องแล้วจำเลยที่ 1 ยื่นคำให้การว่ามิได้มอบอำนาจให้จำเลยที่ 2เป็นตัวแทนทำสัญญาตกลงใช้ค่าเสียหายกับโจทก์ จำเลยที่ 2 ทำโดยไม่มีอำนาจ ศาลควรรับฟ้องจำเลยที่ 2 ไว้พิจารณาเพื่อให้โอกาสโจทก์และจำเลยทั้งสองพิสูจน์ว่าจำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 ทำการแทนจำเลยที่ 1 หรือไม่ หากศาลด่วนวินิจฉัยว่าตัวแทนไม่ต้องรับผิดเป็นส่วนตัวแล้วบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 805, 807, 812, 823 ก็นำมาใช้บังคับแก่ตัวแทนและตัวการไม่ได้นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยที่ 1 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนมาติดต่อตกลงเรื่องค่าเสียหาย จำเลยที่ 2 ในฐานะตัวแทนได้ทำบันทึกชดใช้ค่าซ่อมแซมรถยนต์ของโจทกื ซึ่งเป็นการทำการภายในขอบอำนาจที่จำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้ โดยโจทก์มิได้กล่าวอ้างว่าจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นตัวแทนได้กระทำการไปโดยปราศจากอำนาจหรือทำนอกเหนือขอบอำนาจของตัวแทนจึงไม่ใช่กรณีที่จำเลยที่ 2 จะต้องรับผิดต่อโจทก์ตามความในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 823 วรรคสอง แม้ศาลจะให้รับฟ้องในส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 ไว้พิจารณา ก็ไม่มีทางที่ศาลจะพิพากษาให้จำเลยที่ 2 ต้องรับผิดได้ ที่ศาลล่างทั้งสองไม่รับฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 นั้นชอบแล้วศาลฎีกาเห้นพ้องด้วยฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 225/2530องค์การอุตสาหกรรมป่าไม้โจทก์นาย ประจวบ วง ค์มีเกียรติ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 812, ม. 823 ป.วิ.พ. ม. 172โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 2เป็นตัวแทนมาติดต่อตกลงเรื่องค่าเสียหาย จำเลยที่ 2 ในฐานะตัวแทนได้ทำบันทึกชดใช้ค่าซ่อมแซมรถยนต์ของโจทก์ ซึ่งเป็นการทำการภายในขอบอำนาจที่จำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้ โดยโจทก์มิได้กล่าวอ้างว่าจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นตัวแทนได้กระทำไปโดยปราศจากอำนาจหรือทำนอกเหนือขอบอำนาจของตัวแทน จึงไม่ใช่กรณีที่จำเลยที่ 2 จะต้องรับผิดต่อโจทก์ตามความใน ป.พ.พ. มาตรา 823 วรรคสอง แม้ศาลจะให้รับฟ้องในส่วนจำเลยที่ 2 ไว้พิจารณา ก็ไม่มีทางที่ศาลจะพิพากษาให้จำเลยที่ 2 ต้องรับผิดได้ ที่ศาลล่างทั้งสองไม่รับฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 นั้นชอบแล้ว.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถยนต์บรรทุกดั๊มหมายเลขทะเบียนล.ป. 01672 เมื่อวันที่ 2 มกราคม 2520 เวลากลางคืน นายมานิตย์หรือนิด หรือนิต สุรกิจ ลูกจ้างของจำเลยที่ 1 ขับรถบรรทุกคันหมายเลขทะเบียน น.ว. 04066 ของจำเลยที่ 1 แล่นไปตามถนนสายเอเชียจากจังหวัดตากมุ่งหน้าไปทางจังหวัดนครสวรรค์ด้วยความเร็วสูงด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวัง เป็นเหตุให้ชนท้ายรถยนต์ของโจทก์คันดังกล่าวซึ่งขับโดยนายสมศักดิ์ บุญสวัสดิ์ ลูกจ้างของโจทก์และจอดซ่อมเครื่องยนต์อยู่ข้างทางด้านซ้ายของถนน ได้รับความเสียหาย คิเป็นเงิน 29,154 บาท หลังเกิดเหตุแล้วในวันที่ 12 มกราคม2520 จำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนมาติดต่อตกลงเรื่องค่าเสียหาย จำเลยที่ 2 ในฐานะตัวแทนได้ทำบันทึกชดใชค่าซ่อมแซมรถยนต์ของโจทก์กับนายสิงห์ดำ ทองกันทา พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ โดยจำเลยที่ 2 ตกลงเอารถยนต์ของโจทก์ไปทำการซ่อมแซมและเปลี่ยนแปลงชิ้นส่วนตามที่คณะกรรมการได้บันทึก ซึ่งเป็นการทำการภายในอำนาจที่จำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้ หลังจากทำบันทึกดังกล่าวแล้วจำเลยทั้งสองมิได้ทำการซ่อมแซมรถยนต์ของโจทก์แต่อย่างใดขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันนำรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ล.ป. 01672 ของโจทก์ไปทำการซ่อมแซมภายใน 30 วันนับแต่วันที่ศาลมีคำพิพากษา ถ้าไม่ยอมก็ขอให้จำเลยทั้งสองชดใช้เงิน 29,154 บาทพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 25มกราคม 2520 จนถึงวันฟ้องรวมเป็นเงิน 31,508.09 บาท และให้จำเลยทั้งสองใช้ดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปีในเงินต้น 29,154 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า โจทก์บรรยายฟ้องยืนยันว่าจำเลยที่ 2เป็นตัวแทนทำการแทนจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วย ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2โจทก์อุทธรณ์ขอให้รับฟ้องจำเลยที่ 2 ด้วยศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องไว้ชัดแจ้งว่า จำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนรับมอบอำนาจจากจำเลยที่ 1 มีหนังสือมอบอำนาจเป็นหลักฐาน จำเลยที่ 2 กระทำแทนจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วยพิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ที่โจทก์ฎีกาเป็นข้อกฎหมายว่า หลังจากฟ้องแล้วจำเลยที่ 1 ยื่นคำให้การว่ามิได้มอบอำนาจให้จำเลยที่ 2เป็นตัวแทนทำสัญญาตกลงใช้ค่าเสียหายกับโจทก์ จำเลยที่ 2 ทำโดยไม่มีอำนาจ ศาลควรรับฟ้องจำเลยที่ 2 ไว้พิจารณาเพื่อให้โอกาสโจทก์และจำเลยทั้งสองพิสูจน์ว่าจำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 ทำการแทนจำเลยที่ 1 หรือไม่ หากศาลด่วนวินิจฉัยว่าตัวแทนไม่ต้องรับผิดเป็นส่วนตัวแล้วบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 805, 807, 812, 823 ก็นำมาใช้บังคับแก่ตัวแทนและตัวการไม่ได้นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยที่ 1 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนมาติดต่อตกลงเรื่องค่าเสียหาย จำเลยที่ 2 ในฐานะตัวแทนได้ทำบันทึกชดใช้ค่าซ่อมแซมรถยนต์ของโจทกื ซึ่งเป็นการทำการภายในขอบอำนาจที่จำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้ โดยโจทก์มิได้กล่าวอ้างว่าจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นตัวแทนได้กระทำการไปโดยปราศจากอำนาจหรือทำนอกเหนือขอบอำนาจของตัวแทนจึงไม่ใช่กรณีที่จำเลยที่ 2 จะต้องรับผิดต่อโจทก์ตามความในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 823 วรรคสอง แม้ศาลจะให้รับฟ้องในส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 ไว้พิจารณา ก็ไม่มีทางที่ศาลจะพิพากษาให้จำเลยที่ 2 ต้องรับผิดได้ ที่ศาลล่างทั้งสองไม่รับฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 นั้นชอบแล้วศาลฎีกาเห้นพ้องด้วยฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น..."พิพากษายืน.(สุนทร จันทรศักดิ์-สมศักดิ์ เกิดลาภผล-สาระ เสาวมล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. การตรวจคำคู่ความทั่วไป ๆ ไป ศาลมีอำนาจออกคำสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18 คือ รับ ไม่รับและคืนให้ไปทำมาใหม่ให้ถูกต้องส่วนการตรวจคำฟ้องโดยเฉาพะนั้นมาตรา 172 วรรคท้าย บัญญัติว่า "ให้ศาลตรวจคำฟ้องนั้นแล้วสั่งให้รับไว้ หรือให้ยกเสีย หรือให้คืนไปตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 18"ซึ่งคำว่า "มีคำสั่งไม่รับ" ในมาตรา 18 กับคำว่า "ให้ยกเสีย"ในมาตรา 172 ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยเป็นบรรทัดฐานไว้ว่ามีความหมายอย่างเดียวกันหรือกฎหมายประสงค์ให้มีผลอย่างเดียวกัน คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 724/2490 ในชั้นตรวจคำฟ้องหรือคำคู่ความนั้น ศาลอาจทำได้สามประกอบคือ สั่งรับ สั่งไม่รับ และสั่งให้คืนไปแม้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 ใช้คำว่า ยกเสียหากชั้นสีสั่งฟ้องก็มีความหมายอย่างเดียวกับคำว่า มีคำสั่งไม่รับตามมาตรา 18 ไม่ใช่เป็นคำวินิจฉัยชี้ขาด ประเด็นแห่งคดีตามมาตรา 131 คำพิพากษาศาลฎีกา 396/2506 ตามบทบัญญาแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสาม มาตรา 18วรรคสอง สามและห้า จะเห็นระบบการดังนี้ คือ ในชั้นตรวจคำฟ้องหรือคำคู่ความนั้นศาลอาจกระทำได้เพียง 3 ประการ คือ สั่งรับสั่งไม่รับ และคืนไปเท่านั้น เมื่อสั่งไม่รับฟ้องใว้พิจารณาแล้วก็จะพิพากษายกฟ้องไม่ได้ คำว่า "ให้ยกเสีย" ในมาตรา 172 กับคำว่า "มีคำสั่งไม่รับ"ในมาตรา 18 กฎหมายประสงค์ให้มีผลอย่างเดียวกัน เพราะคำว่า"ให้ยกเสีย" ตามมาตรา 172 จะถือว่าเป็นการวินิจฉัยชี้ขาดประเด็นแห่งคดีตามมาตรา 131 มิได้ ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 724/2490 ศาลชั้นต้นสั่งในชั้นตรวจคำฟ้องว่า "...ฟ้องโจทก์จึง ไม่เป็นฟ้องที่จะรับไว้ จึงให้ยกเสีย..." ส่วนคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 396/2506 ศาลชั้นต้นสั่งว่า"...จึงไม่มีมูลหนี้ที่โจทก์จะฟ้องจำเลยในคดีนี้อีกได้ ไม่รับฟ้องโจทก์ไว้พิจารณาให้ยกฟ้องโจทก์" จึงมีข้อน่าสังเกตว่าตามคำพิพากษาศาลฎีกาดังกล่าวศาลยังมิได้มีคำสั่งรับฟ้องไว้ ซึ่งน่าจะสรุปหลักเกณฑ์จากคำพิพากษาทั้งสองเรื่องนี้ได้ว่า การพิพากษายกฟ้องก่อนศาลสั่งรับฟ้องไว้พิจารณานั้นทำไม่ได้ 2. แต่ถ้าศาลชั้นต้นสั่งรับคำฟ้องเสียก่อนแล้วจึงพิพากษายกฟ้องภายหลังย่อมน่าจะทำได้โดยชอบด้วยกฎหมาย แต่คำสั่งหรือคำพิพากษานั้นจะต้องประกอบด้วยองค์คณะผู้พิพากษาตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรม กรณีนี้ย่อมถือว่าศาลได้วินิจฉัยชี้ขาดประเด็นแห่งคดีแล้ว ดังเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 996/2508(ประชุมใหญ่) วินิจฉัยว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 131(2),133,139 นั้นเมื่อจำเลยยื่นคำให้การฟ้องแย้งศาลชั้นต้นสั่งว่า "ส่วนฟ้องแย้งของจำเลยนั้นศาลได้พิจารณาแล้ว...จึงพร้อมกันมีคำสั่งให้ยกฟ้องแย้งเสีย ค่าธรรมเนียมเป็นพับ" เช่นนี้เป็นปริยายว่า ศาลชั้นต้นพิจารณาเสร็จแล้ว จึงชี้ขาดฟ้องแย้งโดยทำเป็นคำสั่งให้ยกฟ้องแย้งไม่ใช่คำสั่งให้คืนไปหรือไม่รับตามมาตรา 18 ฟ้องแย้งว่า โจทก์มีหนังสือขอให้จำเลยไปพบ เพื่อรับคำบอกกล่าวขับไล่หรือทำสัญญาเช่าแล้วแต่กรณี จำเลยได้ทำหนังสือขอทำสัญญาเช่าแต่โจทก์เรียกเงินกินเปล่า 30,000 บาท กับชำระค่าเช่าที่ค้างจำเลยขอให้ 25,000 บาท จึงไม่ตกลงกันเช่นนี้นับว่ายังมิได้มีสัญญาต่อกัน จำเลยไม่มีอำนาจแห่งมูลหนี้ที่จะฟ้องแย้งโจทก์ให้ทำสัญญาเช่า เมื่อศาลเห็นว่า แม้เป็นจริงดังฟ้องแย้งจำเลยก็ไม่มีทางชนะคดี ศาลยกฟ้องแย้งเสียเลยได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 996/2508 แม้จะเป็นเรื่องของฟ้องแย้งแต่เห็นว่าน่าจะนำไปใช้กับฟ้องธรรมดาได้เช่นเดียวกัน ถ้าฟ้องนั้นไม่เป็นฟ้องหรือข้อเท็จจริงที่บรรยายมาไม่มีทางชนะคดีได้ 3. คดีนี้ศาลชั้นต้นตรวจคำฟ้องแล้วมีคำสั่งว่า "โจทก์บรรยายฟ้องยืนยันว่าจำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนทำการแทนจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วย ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2"(ในคำพิพากษาศาลฎีกาไม่ปรากฎว่าคำสั่งศาลชั้นต้นสั่งโดยผู้พิพากษานายเดียวหรือประกอบด้วยองค์คณะผู้พิพากษา 2 นาย) ซึ่งน่าสังเกตว่าคำสั่งของศาลชั้นต้นในคดีนี้ไม่มีคำว่า ไม่เป็นฟ้องที่จะรับไว้หรือไม่รับฟ้องโจทก์ไว้พิจารณา ดังเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 724/2490 และ396/2506 หรือมีคำอื่นใดในทำนองไม่รับฟ้องปรากฎอยู่เลย ซึ่งถ้าคำสั่งของศาลชั้นต้นประกอบด้วยองค์คณะผู้พิพากษา 2 นาย น่าจะถือได้ว่าศาลชั้นต้นสั่งรับคำฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 โดยปริยายและวินิจฉัยชี้ขาดในประเด็นแห่งคดีสำหรับจำเลยที่ 2 เสร็จแล้ว โดยทำเป็นคำสั่งให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 ไม่ใช่คำสั่งให้คืนไปหรือไม่รีบตามมาตรา 18(เทียบคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 996/2508) แต่เมื่อศาลฎีกาพิพากษาคดีนี้โดยใช้คำว่า "...ที่ศาลล่างทั้งสองไม่รับฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 นั้นชอบแล้ว..." ก็ทำให้แปลไปได้ว่า ศาลฎีกาเห็นว่าคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวเป็นเพียงคำสั่งไม่รับฟ้อง สำหรับจำเลยที่ 2 เท่านั้น มิใช่เป็นการวินิจฉัยชี้ขาดในประเด็นแห่งคดี 4. การที่วินิจฉัยว่าคำสั่งของศาลชั้นต้นเป็นคำสั่งไม่รับคำฟ้อง หรือเป็นการวินิจฉัยชี้ขาดในประเด็นแห่งคดีนั้น มีผลกระทบถึงการที่โจทก์จะฟ้องจำเลยเป็นคดีใหม่ เพราะถ้าเป็นเพียงคำสั่งไม่รับฟ้อง โจทก์ก็ฟ้องจำเลยในเรื่องเดียวกันนั้นอีกได้ แต่ถ้าเป็นการวินิจฉัยชี้ขาดในประเด็นแห่งคดีแล้วโจทก์ฟ้องไม่ได้เพราะเป็นฟ้องซ้ำ. สมจิตร์ทองศรี.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถยนต์บรรทุกดั๊มหมายเลขทะเบียนล.ป. 01672 เมื่อวันที่ 2 มกราคม 2520 เวลากลางคืน นายมานิตย์หรือนิด หรือนิต สุรกิจ ลูกจ้างของจำเลยที่ 1 ขับรถบรรทุกคันหมายเลขทะเบียน น.ว. 04066 ของจำเลยที่ 1 แล่นไปตามถนนสายเอเชียจากจังหวัดตากมุ่งหน้าไปทางจังหวัดนครสวรรค์ด้วยความเร็วสูงด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวัง เป็นเหตุให้ชนท้ายรถยนต์ของโจทก์คันดังกล่าวซึ่งขับโดยนายสมศักดิ์ บุญสวัสดิ์ ลูกจ้างของโจทก์และจอดซ่อมเครื่องยนต์อยู่ข้างทางด้านซ้ายของถนน ได้รับความเสียหาย คิเป็นเงิน 29,154 บาท หลังเกิดเหตุแล้วในวันที่ 12 มกราคม2520 จำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนมาติดต่อตกลงเรื่องค่าเสียหาย จำเลยที่ 2 ในฐานะตัวแทนได้ทำบันทึกชดใชค่าซ่อมแซมรถยนต์ของโจทก์กับนายสิงห์ดำ ทองกันทา พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ โดยจำเลยที่ 2 ตกลงเอารถยนต์ของโจทก์ไปทำการซ่อมแซมและเปลี่ยนแปลงชิ้นส่วนตามที่คณะกรรมการได้บันทึก ซึ่งเป็นการทำการภายในอำนาจที่จำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้ หลังจากทำบันทึกดังกล่าวแล้วจำเลยทั้งสองมิได้ทำการซ่อมแซมรถยนต์ของโจทก์แต่อย่างใดขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันนำรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ล.ป. 01672 ของโจทก์ไปทำการซ่อมแซมภายใน 30 วันนับแต่วันที่ศาลมีคำพิพากษา ถ้าไม่ยอมก็ขอให้จำเลยทั้งสองชดใช้เงิน 29,154 บาทพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 25มกราคม 2520 จนถึงวันฟ้องรวมเป็นเงิน 31,508.09 บาท และให้จำเลยทั้งสองใช้ดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปีในเงินต้น 29,154 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า โจทก์บรรยายฟ้องยืนยันว่าจำเลยที่ 2เป็นตัวแทนทำการแทนจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วย ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2โจทก์อุทธรณ์ขอให้รับฟ้องจำเลยที่ 2 ด้วยศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องไว้ชัดแจ้งว่า จำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนรับมอบอำนาจจากจำเลยที่ 1 มีหนังสือมอบอำนาจเป็นหลักฐาน จำเลยที่ 2 กระทำแทนจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วยพิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ที่โจทก์ฎีกาเป็นข้อกฎหมายว่า หลังจากฟ้องแล้วจำเลยที่ 1 ยื่นคำให้การว่ามิได้มอบอำนาจให้จำเลยที่ 2เป็นตัวแทนทำสัญญาตกลงใช้ค่าเสียหายกับโจทก์ จำเลยที่ 2 ทำโดยไม่มีอำนาจ ศาลควรรับฟ้องจำเลยที่ 2 ไว้พิจารณาเพื่อให้โอกาสโจทก์และจำเลยทั้งสองพิสูจน์ว่าจำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 ทำการแทนจำเลยที่ 1 หรือไม่ หากศาลด่วนวินิจฉัยว่าตัวแทนไม่ต้องรับผิดเป็นส่วนตัวแล้วบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 805, 807, 812, 823 ก็นำมาใช้บังคับแก่ตัวแทนและตัวการไม่ได้นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยที่ 1 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนมาติดต่อตกลงเรื่องค่าเสียหาย จำเลยที่ 2 ในฐานะตัวแทนได้ทำบันทึกชดใช้ค่าซ่อมแซมรถยนต์ของโจทกื ซึ่งเป็นการทำการภายในขอบอำนาจที่จำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้ โดยโจทก์มิได้กล่าวอ้างว่าจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นตัวแทนได้กระทำการไปโดยปราศจากอำนาจหรือทำนอกเหนือขอบอำนาจของตัวแทนจึงไม่ใช่กรณีที่จำเลยที่ 2 จะต้องรับผิดต่อโจทก์ตามความในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 823 วรรคสอง แม้ศาลจะให้รับฟ้องในส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 ไว้พิจารณา ก็ไม่มีทางที่ศาลจะพิพากษาให้จำเลยที่ 2 ต้องรับผิดได้ ที่ศาลล่างทั้งสองไม่รับฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 นั้นชอบแล้วศาลฎีกาเห้นพ้องด้วยฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 225/2530องค์การอุตสาหกรรมป่าไม้โจทก์นาย ประจวบ วง ค์มีเกียรติ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 812, ม. 823 ป.วิ.พ. ม. 172โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 2เป็นตัวแทนมาติดต่อตกลงเรื่องค่าเสียหาย จำเลยที่ 2 ในฐานะตัวแทนได้ทำบันทึกชดใช้ค่าซ่อมแซมรถยนต์ของโจทก์ ซึ่งเป็นการทำการภายในขอบอำนาจที่จำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้ โดยโจทก์มิได้กล่าวอ้างว่าจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นตัวแทนได้กระทำไปโดยปราศจากอำนาจหรือทำนอกเหนือขอบอำนาจของตัวแทน จึงไม่ใช่กรณีที่จำเลยที่ 2 จะต้องรับผิดต่อโจทก์ตามความใน ป.พ.พ. มาตรา 823 วรรคสอง แม้ศาลจะให้รับฟ้องในส่วนจำเลยที่ 2 ไว้พิจารณา ก็ไม่มีทางที่ศาลจะพิพากษาให้จำเลยที่ 2 ต้องรับผิดได้ ที่ศาลล่างทั้งสองไม่รับฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 นั้นชอบแล้ว.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถยนต์บรรทุกดั๊มหมายเลขทะเบียนล.ป. 01672 เมื่อวันที่ 2 มกราคม 2520 เวลากลางคืน นายมานิตย์หรือนิด หรือนิต สุรกิจ ลูกจ้างของจำเลยที่ 1 ขับรถบรรทุกคันหมายเลขทะเบียน น.ว. 04066 ของจำเลยที่ 1 แล่นไปตามถนนสายเอเชียจากจังหวัดตากมุ่งหน้าไปทางจังหวัดนครสวรรค์ด้วยความเร็วสูงด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวัง เป็นเหตุให้ชนท้ายรถยนต์ของโจทก์คันดังกล่าวซึ่งขับโดยนายสมศักดิ์ บุญสวัสดิ์ ลูกจ้างของโจทก์และจอดซ่อมเครื่องยนต์อยู่ข้างทางด้านซ้ายของถนน ได้รับความเสียหาย คิเป็นเงิน 29,154 บาท หลังเกิดเหตุแล้วในวันที่ 12 มกราคม2520 จำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนมาติดต่อตกลงเรื่องค่าเสียหาย จำเลยที่ 2 ในฐานะตัวแทนได้ทำบันทึกชดใชค่าซ่อมแซมรถยนต์ของโจทก์กับนายสิงห์ดำ ทองกันทา พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ โดยจำเลยที่ 2 ตกลงเอารถยนต์ของโจทก์ไปทำการซ่อมแซมและเปลี่ยนแปลงชิ้นส่วนตามที่คณะกรรมการได้บันทึก ซึ่งเป็นการทำการภายในอำนาจที่จำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้ หลังจากทำบันทึกดังกล่าวแล้วจำเลยทั้งสองมิได้ทำการซ่อมแซมรถยนต์ของโจทก์แต่อย่างใดขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันนำรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ล.ป. 01672 ของโจทก์ไปทำการซ่อมแซมภายใน 30 วันนับแต่วันที่ศาลมีคำพิพากษา ถ้าไม่ยอมก็ขอให้จำเลยทั้งสองชดใช้เงิน 29,154 บาทพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 25มกราคม 2520 จนถึงวันฟ้องรวมเป็นเงิน 31,508.09 บาท และให้จำเลยทั้งสองใช้ดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปีในเงินต้น 29,154 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า โจทก์บรรยายฟ้องยืนยันว่าจำเลยที่ 2เป็นตัวแทนทำการแทนจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วย ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2โจทก์อุทธรณ์ขอให้รับฟ้องจำเลยที่ 2 ด้วยศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องไว้ชัดแจ้งว่า จำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนรับมอบอำนาจจากจำเลยที่ 1 มีหนังสือมอบอำนาจเป็นหลักฐาน จำเลยที่ 2 กระทำแทนจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วยพิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ที่โจทก์ฎีกาเป็นข้อกฎหมายว่า หลังจากฟ้องแล้วจำเลยที่ 1 ยื่นคำให้การว่ามิได้มอบอำนาจให้จำเลยที่ 2เป็นตัวแทนทำสัญญาตกลงใช้ค่าเสียหายกับโจทก์ จำเลยที่ 2 ทำโดยไม่มีอำนาจ ศาลควรรับฟ้องจำเลยที่ 2 ไว้พิจารณาเพื่อให้โอกาสโจทก์และจำเลยทั้งสองพิสูจน์ว่าจำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 ทำการแทนจำเลยที่ 1 หรือไม่ หากศาลด่วนวินิจฉัยว่าตัวแทนไม่ต้องรับผิดเป็นส่วนตัวแล้วบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 805, 807, 812, 823 ก็นำมาใช้บังคับแก่ตัวแทนและตัวการไม่ได้นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยที่ 1 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนมาติดต่อตกลงเรื่องค่าเสียหาย จำเลยที่ 2 ในฐานะตัวแทนได้ทำบันทึกชดใช้ค่าซ่อมแซมรถยนต์ของโจทกื ซึ่งเป็นการทำการภายในขอบอำนาจที่จำเลยที่ 1 มอบอำนาจให้ โดยโจทก์มิได้กล่าวอ้างว่าจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นตัวแทนได้กระทำการไปโดยปราศจากอำนาจหรือทำนอกเหนือขอบอำนาจของตัวแทนจึงไม่ใช่กรณีที่จำเลยที่ 2 จะต้องรับผิดต่อโจทก์ตามความในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 823 วรรคสอง แม้ศาลจะให้รับฟ้องในส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 ไว้พิจารณา ก็ไม่มีทางที่ศาลจะพิพากษาให้จำเลยที่ 2 ต้องรับผิดได้ ที่ศาลล่างทั้งสองไม่รับฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 นั้นชอบแล้วศาลฎีกาเห้นพ้องด้วยฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น..."พิพากษายืน.(สุนทร จันทรศักดิ์-สมศักดิ์ เกิดลาภผล-สาระ เสาวมล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. การตรวจคำคู่ความทั่วไป ๆ ไป ศาลมีอำนาจออกคำสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18 คือ รับ ไม่รับและคืนให้ไปทำมาใหม่ให้ถูกต้องส่วนการตรวจคำฟ้องโดยเฉาพะนั้นมาตรา 172 วรรคท้าย บัญญัติว่า "ให้ศาลตรวจคำฟ้องนั้นแล้วสั่งให้รับไว้ หรือให้ยกเสีย หรือให้คืนไปตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 18"ซึ่งคำว่า "มีคำสั่งไม่รับ" ในมาตรา 18 กับคำว่า "ให้ยกเสีย"ในมาตรา 172 ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยเป็นบรรทัดฐานไว้ว่ามีความหมายอย่างเดียวกันหรือกฎหมายประสงค์ให้มีผลอย่างเดียวกัน คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 724/2490 ในชั้นตรวจคำฟ้องหรือคำคู่ความนั้น ศาลอาจทำได้สามประกอบคือ สั่งรับ สั่งไม่รับ และสั่งให้คืนไปแม้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 ใช้คำว่า ยกเสียหากชั้นสีสั่งฟ้องก็มีความหมายอย่างเดียวกับคำว่า มีคำสั่งไม่รับตามมาตรา 18 ไม่ใช่เป็นคำวินิจฉัยชี้ขาด ประเด็นแห่งคดีตามมาตรา 131 คำพิพากษาศาลฎีกา 396/2506 ตามบทบัญญาแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสาม มาตรา 18วรรคสอง สามและห้า จะเห็นระบบการดังนี้ คือ ในชั้นตรวจคำฟ้องหรือคำคู่ความนั้นศาลอาจกระทำได้เพียง 3 ประการ คือ สั่งรับสั่งไม่รับ และคืนไปเท่านั้น เมื่อสั่งไม่รับฟ้องใว้พิจารณาแล้วก็จะพิพากษายกฟ้องไม่ได้ คำว่า "ให้ยกเสีย" ในมาตรา 172 กับคำว่า "มีคำสั่งไม่รับ"ในมาตรา 18 กฎหมายประสงค์ให้มีผลอย่างเดียวกัน เพราะคำว่า"ให้ยกเสีย" ตามมาตรา 172 จะถือว่าเป็นการวินิจฉัยชี้ขาดประเด็นแห่งคดีตามมาตรา 131 มิได้ ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 724/2490 ศาลชั้นต้นสั่งในชั้นตรวจคำฟ้องว่า "...ฟ้องโจทก์จึง ไม่เป็นฟ้องที่จะรับไว้ จึงให้ยกเสีย..." ส่วนคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 396/2506 ศาลชั้นต้นสั่งว่า"...จึงไม่มีมูลหนี้ที่โจทก์จะฟ้องจำเลยในคดีนี้อีกได้ ไม่รับฟ้องโจทก์ไว้พิจารณาให้ยกฟ้องโจทก์" จึงมีข้อน่าสังเกตว่าตามคำพิพากษาศาลฎีกาดังกล่าวศาลยังมิได้มีคำสั่งรับฟ้องไว้ ซึ่งน่าจะสรุปหลักเกณฑ์จากคำพิพากษาทั้งสองเรื่องนี้ได้ว่า การพิพากษายกฟ้องก่อนศาลสั่งรับฟ้องไว้พิจารณานั้นทำไม่ได้ 2. แต่ถ้าศาลชั้นต้นสั่งรับคำฟ้องเสียก่อนแล้วจึงพิพากษายกฟ้องภายหลังย่อมน่าจะทำได้โดยชอบด้วยกฎหมาย แต่คำสั่งหรือคำพิพากษานั้นจะต้องประกอบด้วยองค์คณะผู้พิพากษาตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรม กรณีนี้ย่อมถือว่าศาลได้วินิจฉัยชี้ขาดประเด็นแห่งคดีแล้ว ดังเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 996/2508(ประชุมใหญ่) วินิจฉัยว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 131(2),133,139 นั้นเมื่อจำเลยยื่นคำให้การฟ้องแย้งศาลชั้นต้นสั่งว่า "ส่วนฟ้องแย้งของจำเลยนั้นศาลได้พิจารณาแล้ว...จึงพร้อมกันมีคำสั่งให้ยกฟ้องแย้งเสีย ค่าธรรมเนียมเป็นพับ" เช่นนี้เป็นปริยายว่า ศาลชั้นต้นพิจารณาเสร็จแล้ว จึงชี้ขาดฟ้องแย้งโดยทำเป็นคำสั่งให้ยกฟ้องแย้งไม่ใช่คำสั่งให้คืนไปหรือไม่รับตามมาตรา 18 ฟ้องแย้งว่า โจทก์มีหนังสือขอให้จำเลยไปพบ เพื่อรับคำบอกกล่าวขับไล่หรือทำสัญญาเช่าแล้วแต่กรณี จำเลยได้ทำหนังสือขอทำสัญญาเช่าแต่โจทก์เรียกเงินกินเปล่า 30,000 บาท กับชำระค่าเช่าที่ค้างจำเลยขอให้ 25,000 บาท จึงไม่ตกลงกันเช่นนี้นับว่ายังมิได้มีสัญญาต่อกัน จำเลยไม่มีอำนาจแห่งมูลหนี้ที่จะฟ้องแย้งโจทก์ให้ทำสัญญาเช่า เมื่อศาลเห็นว่า แม้เป็นจริงดังฟ้องแย้งจำเลยก็ไม่มีทางชนะคดี ศาลยกฟ้องแย้งเสียเลยได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 996/2508 แม้จะเป็นเรื่องของฟ้องแย้งแต่เห็นว่าน่าจะนำไปใช้กับฟ้องธรรมดาได้เช่นเดียวกัน ถ้าฟ้องนั้นไม่เป็นฟ้องหรือข้อเท็จจริงที่บรรยายมาไม่มีทางชนะคดีได้ 3. คดีนี้ศาลชั้นต้นตรวจคำฟ้องแล้วมีคำสั่งว่า "โจทก์บรรยายฟ้องยืนยันว่าจำเลยที่ 2 เป็นตัวแทนทำการแทนจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2จึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วย ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2"(ในคำพิพากษาศาลฎีกาไม่ปรากฎว่าคำสั่งศาลชั้นต้นสั่งโดยผู้พิพากษานายเดียวหรือประกอบด้วยองค์คณะผู้พิพากษา 2 นาย) ซึ่งน่าสังเกตว่าคำสั่งของศาลชั้นต้นในคดีนี้ไม่มีคำว่า ไม่เป็นฟ้องที่จะรับไว้หรือไม่รับฟ้องโจทก์ไว้พิจารณา ดังเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 724/2490 และ396/2506 หรือมีคำอื่นใดในทำนองไม่รับฟ้องปรากฎอยู่เลย ซึ่งถ้าคำสั่งของศาลชั้นต้นประกอบด้วยองค์คณะผู้พิพากษา 2 นาย น่าจะถือได้ว่าศาลชั้นต้นสั่งรับคำฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 โดยปริยายและวินิจฉัยชี้ขาดในประเด็นแห่งคดีสำหรับจำเลยที่ 2 เสร็จแล้ว โดยทำเป็นคำสั่งให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 ไม่ใช่คำสั่งให้คืนไปหรือไม่รีบตามมาตรา 18(เทียบคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 996/2508) แต่เมื่อศาลฎีกาพิพากษาคดีนี้โดยใช้คำว่า "...ที่ศาลล่างทั้งสองไม่รับฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 นั้นชอบแล้ว..." ก็ทำให้แปลไปได้ว่า ศาลฎีกาเห็นว่าคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวเป็นเพียงคำสั่งไม่รับฟ้อง สำหรับจำเลยที่ 2 เท่านั้น มิใช่เป็นการวินิจฉัยชี้ขาดในประเด็นแห่งคดี 4. การที่วินิจฉัยว่าคำสั่งของศาลชั้นต้นเป็นคำสั่งไม่รับคำฟ้อง หรือเป็นการวินิจฉัยชี้ขาดในประเด็นแห่งคดีนั้น มีผลกระทบถึงการที่โจทก์จะฟ้องจำเลยเป็นคดีใหม่ เพราะถ้าเป็นเพียงคำสั่งไม่รับฟ้อง โจทก์ก็ฟ้องจำเลยในเรื่องเดียวกันนั้นอีกได้ แต่ถ้าเป็นการวินิจฉัยชี้ขาดในประเด็นแห่งคดีแล้วโจทก์ฟ้องไม่ได้เพราะเป็นฟ้องซ้ำ. สมจิตร์ทองศรี.