คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2690/2535หลักกฎหมาย: โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยเจตนาเพื่อมิให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วน ได้โอนสิทธิการเช่าโทรศัพท์ของจำเลย อันเป็นทรัพย์สินมูลค่า 28,000 บาท ให้แก่ผู้มีชื่อ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ไม่ได้รับชำระหนี้ตามคำพิพากษา เป็นคำฟ้องที่สมบูรณ์มีความหมายชัดแจ้งอยู่ในตัวแล้วว่า จำเลยได้รู้อยู่แล้วว่าโจทก์ได้ใช้สิทธิทางศาลแล้วซึ่งครบองค์ประกอบแห่งความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350 และเป็นฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) โจทก์ไม่จำต้องบรรยายข้อความที่มีความหมายอย่างเดียวกันซ้ำในฟ้องอีกโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้เจตนาเพื่อมิให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาคดีหมายเลขแดงที่ 2835/2530 ของศาลแพ่งธนบุรี ซึ่งได้ใช้สิทธิทางศาลโดยชอบ แล้วได้รับชำระหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วนได้โอนสิทธิการเช่าโทรศัพท์ของจำเลยเป็นเครื่องหมายเลข 4672047อันเป็นทรัพย์สินอย่างหนึ่ง มูลค่าประมาณ 28,000 บาท ให้แก่ผู้มีชื่อ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายไม่ได้รับชำระหนี้ตามคำพิพากษาของศาลดังกล่าว ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดีโจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยฎีกาว่าตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าฟ้องของโจทก์ครบองค์ประกอบแห่งความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 350 แล้ว จำเลยไม่เห็นด้วยเพราะฟ้องของโจทก์ไม่ได้บรรยายให้ชัดว่า "จำเลยรู้ว่าโจทก์ได้ใช้สิทธิทางศาลแล้วหรือจะใช้สิทธิเรียกร้องทางศาลให้ชำระหนี้" นั้น ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350บัญญัติว่า "ผู้ใดเพื่อมิให้เจ้าหนี้ของตนหรือของผู้อื่นได้รับชำระหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วน ซึ่งได้ใช้หรือจะใช้สิทธิเรียกร้องทางศาลให้ชำระหนี้ ย้ายไปเสีย ซ่อนเร้นหรือโอนไปให้แก่ผู้อื่นซึ่งทรัพย์ใดก็ดี แกล้งให้ตนเองเป็นหนี้จำนวนใดอันไม่เป็นความจริงก็ดี ต้องระวางโทษ..." ซึ่งคำฟ้องของโจทก์ได้บรรยายว่าจำเลยเจตนาเพื่อมิให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาหมายเลขแดงที่2835/2530 ของศาลแพ่งธนบุรี ซึ่งได้ใช้สิทธิทางศาลโดยชอบแล้วได้รับชำระหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วน ได้โอนสิทธิการเช่าโทรศัพท์ของจำเลยเครื่องหมายเลข 4672047 อันเป็นทรัพย์สินมูลค่า 28,000 บาทให้แก่ผู้มีชื่อ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ไม่ได้รับชำระหนี้ตามคำพิพากษา เห็นว่า ฟ้องโจทก์เป็นคำฟ้องที่สมบูรณ์มีความหมายชัดแจ้งอยู่ในตัวแล้วว่า จำเลยได้รู้อยู่แล้วว่าโจทก์ได้ใช้สิทธิทางศาลแล้ว ซึ่งครบองค์ประกอบแห่งความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 350 และเป็นฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 158(5) โจทก์ไม่จำต้องบรรยายข้อความที่มีความหมายอย่างเดียวกันซ้ำในฟ้องอีก ข้ออ้างของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2690/2535นางสาว กฤษณา กุล ธรรม โยธินโจทก์นางสาว ณิศาพร หรือชื่นสุข หรือตุ๊ ระดิ่ง หินจำเลย ป.อ. ม. 350 ป.วิ.อ. ม. 158โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยเจตนาเพื่อมิให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วน ได้โอนสิทธิการเช่าโทรศัพท์ของจำเลย อันเป็นทรัพย์สินมูลค่า 28,000 บาท ให้แก่ผู้มีชื่อ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ไม่ได้รับชำระหนี้ตามคำพิพากษา เป็นคำฟ้องที่สมบูรณ์มีความหมายชัดแจ้งอยู่ในตัวแล้วว่า จำเลยได้รู้อยู่แล้วว่าโจทก์ได้ใช้สิทธิทางศาลแล้วซึ่งครบองค์ประกอบแห่งความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350 และเป็นฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) โจทก์ไม่จำต้องบรรยายข้อความที่มีความหมายอย่างเดียวกันซ้ำในฟ้องอีกโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้เจตนาเพื่อมิให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาคดีหมายเลขแดงที่ 2835/2530 ของศาลแพ่งธนบุรี ซึ่งได้ใช้สิทธิทางศาลโดยชอบ แล้วได้รับชำระหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วนได้โอนสิทธิการเช่าโทรศัพท์ของจำเลยเป็นเครื่องหมายเลข 4672047อันเป็นทรัพย์สินอย่างหนึ่ง มูลค่าประมาณ 28,000 บาท ให้แก่ผู้มีชื่อ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายไม่ได้รับชำระหนี้ตามคำพิพากษาของศาลดังกล่าว ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดีโจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยฎีกาว่าตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าฟ้องของโจทก์ครบองค์ประกอบแห่งความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 350 แล้ว จำเลยไม่เห็นด้วยเพราะฟ้องของโจทก์ไม่ได้บรรยายให้ชัดว่า "จำเลยรู้ว่าโจทก์ได้ใช้สิทธิทางศาลแล้วหรือจะใช้สิทธิเรียกร้องทางศาลให้ชำระหนี้" นั้น ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350บัญญัติว่า "ผู้ใดเพื่อมิให้เจ้าหนี้ของตนหรือของผู้อื่นได้รับชำระหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วน ซึ่งได้ใช้หรือจะใช้สิทธิเรียกร้องทางศาลให้ชำระหนี้ ย้ายไปเสีย ซ่อนเร้นหรือโอนไปให้แก่ผู้อื่นซึ่งทรัพย์ใดก็ดี แกล้งให้ตนเองเป็นหนี้จำนวนใดอันไม่เป็นความจริงก็ดี ต้องระวางโทษ..." ซึ่งคำฟ้องของโจทก์ได้บรรยายว่าจำเลยเจตนาเพื่อมิให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาหมายเลขแดงที่2835/2530 ของศาลแพ่งธนบุรี ซึ่งได้ใช้สิทธิทางศาลโดยชอบแล้วได้รับชำระหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วน ได้โอนสิทธิการเช่าโทรศัพท์ของจำเลยเครื่องหมายเลข 4672047 อันเป็นทรัพย์สินมูลค่า 28,000 บาทให้แก่ผู้มีชื่อ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ไม่ได้รับชำระหนี้ตามคำพิพากษา เห็นว่า ฟ้องโจทก์เป็นคำฟ้องที่สมบูรณ์มีความหมายชัดแจ้งอยู่ในตัวแล้วว่า จำเลยได้รู้อยู่แล้วว่าโจทก์ได้ใช้สิทธิทางศาลแล้ว ซึ่งครบองค์ประกอบแห่งความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 350 และเป็นฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 158(5) โจทก์ไม่จำต้องบรรยายข้อความที่มีความหมายอย่างเดียวกันซ้ำในฟ้องอีก ข้ออ้างของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ชลิต ประไพศาล-อากาศ บำรุงชีพ-ดำรุพงศ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59 วรรคสาม บัญญัติว่า"ถ้าผู้กระทำมิได้รู้ข้อเท็จจริงอันเป็นองค์ประกอบของความผิดจะถือว่าผู้กระทำประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้นมิได้" ข้อที่ว่าผู้กระทำรู้ถึงข้อเท็จจริงอันเป็นองค์ประกอบของความผิดหรือไม่ จึงเป็นหลักการหนึ่งของการกระทำโดยเจตนาความรับผิดทางอาญามีองค์ประกอบที่เป็นการทั่วไปอยู่ว่าต้องเป็นการกระทำโดยเจตนา ดังนั้น เมื่อฟ้องโจทก์บรรยายว่าจำเลยกระทำโดยเจตนา แม้ไม่ได้บรรยายว่าจำเลยได้รู้ข้อเท็จจริงอันเป็นองค์ประกอบของความผิดแล้ว ก็ถือว่าเป็นคำฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) ความผิดฐานโกงเจ้าหนี้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350ไม่ได้บัญญัติข้อที่ว่า ผู้กระทำได้รู้ว่าเจ้าหนี้ได้ใช้หรือจะใช้สิทธิเรียกร้องทางศาลให้ชำระหนี้เป็นองค์ประกอบของความผิดจึงไม่ต้องบรรยายมาในฟ้องซึ่งต่างกับความผิดตามมาตรา 173,187,214,244,345,368 ที่ได้บัญญัติว่าโดยรู้ว่าข้อเท็จจริงอะไรเป็นองค์ประกอบของความผิดไว้โดยชัดแจ้ง จึงต้องบรรยายว่าจำเลยได้รู้ข้อเท็จจริงดังกล่าวมาในฟ้องด้วย คำพิพากษาฎีกาที่ 873/2504 การฟ้องความผิดฐานรับของโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 ไม่จำต้องบรรยายว่า จำเลยรับไว้โดยรู้อยู่ว่าเป็นของร้ายอย่างในกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 321 ฉะนั้นเมื่อโจทก์บรรยายเพียงว่า จำเลยบังอาจรับทรัพย์ของผู้เสียหายซึ่งถูกลักไปนั้นไว้จากคนร้ายผู้ได้ทรัพย์นั้นมาในการทำผิดฐานลักทรัพย์ ดังนี้ ก็ครบองค์ความผิดและชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) แล้ว เพราะการกระทำผิดฐานนี้ต้องประกอบด้วยเจตนาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 59 ไพโรจน์ วายุภาพคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้เจตนาเพื่อมิให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาคดีหมายเลขแดงที่ 2835/2530 ของศาลแพ่งธนบุรี ซึ่งได้ใช้สิทธิทางศาลโดยชอบ แล้วได้รับชำระหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วนได้โอนสิทธิการเช่าโทรศัพท์ของจำเลยเป็นเครื่องหมายเลข 4672047อันเป็นทรัพย์สินอย่างหนึ่ง มูลค่าประมาณ 28,000 บาท ให้แก่ผู้มีชื่อ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายไม่ได้รับชำระหนี้ตามคำพิพากษาของศาลดังกล่าว ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดีโจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยฎีกาว่าตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าฟ้องของโจทก์ครบองค์ประกอบแห่งความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 350 แล้ว จำเลยไม่เห็นด้วยเพราะฟ้องของโจทก์ไม่ได้บรรยายให้ชัดว่า "จำเลยรู้ว่าโจทก์ได้ใช้สิทธิทางศาลแล้วหรือจะใช้สิทธิเรียกร้องทางศาลให้ชำระหนี้" นั้น ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350บัญญัติว่า "ผู้ใดเพื่อมิให้เจ้าหนี้ของตนหรือของผู้อื่นได้รับชำระหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วน ซึ่งได้ใช้หรือจะใช้สิทธิเรียกร้องทางศาลให้ชำระหนี้ ย้ายไปเสีย ซ่อนเร้นหรือโอนไปให้แก่ผู้อื่นซึ่งทรัพย์ใดก็ดี แกล้งให้ตนเองเป็นหนี้จำนวนใดอันไม่เป็นความจริงก็ดี ต้องระวางโทษ..." ซึ่งคำฟ้องของโจทก์ได้บรรยายว่าจำเลยเจตนาเพื่อมิให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาหมายเลขแดงที่2835/2530 ของศาลแพ่งธนบุรี ซึ่งได้ใช้สิทธิทางศาลโดยชอบแล้วได้รับชำระหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วน ได้โอนสิทธิการเช่าโทรศัพท์ของจำเลยเครื่องหมายเลข 4672047 อันเป็นทรัพย์สินมูลค่า 28,000 บาทให้แก่ผู้มีชื่อ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ไม่ได้รับชำระหนี้ตามคำพิพากษา เห็นว่า ฟ้องโจทก์เป็นคำฟ้องที่สมบูรณ์มีความหมายชัดแจ้งอยู่ในตัวแล้วว่า จำเลยได้รู้อยู่แล้วว่าโจทก์ได้ใช้สิทธิทางศาลแล้ว ซึ่งครบองค์ประกอบแห่งความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 350 และเป็นฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 158(5) โจทก์ไม่จำต้องบรรยายข้อความที่มีความหมายอย่างเดียวกันซ้ำในฟ้องอีก ข้ออ้างของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2690/2535นางสาว กฤษณา กุล ธรรม โยธินโจทก์นางสาว ณิศาพร หรือชื่นสุข หรือตุ๊ ระดิ่ง หินจำเลย ป.อ. ม. 350 ป.วิ.อ. ม. 158โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยเจตนาเพื่อมิให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วน ได้โอนสิทธิการเช่าโทรศัพท์ของจำเลย อันเป็นทรัพย์สินมูลค่า 28,000 บาท ให้แก่ผู้มีชื่อ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ไม่ได้รับชำระหนี้ตามคำพิพากษา เป็นคำฟ้องที่สมบูรณ์มีความหมายชัดแจ้งอยู่ในตัวแล้วว่า จำเลยได้รู้อยู่แล้วว่าโจทก์ได้ใช้สิทธิทางศาลแล้วซึ่งครบองค์ประกอบแห่งความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350 และเป็นฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) โจทก์ไม่จำต้องบรรยายข้อความที่มีความหมายอย่างเดียวกันซ้ำในฟ้องอีกโจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้เจตนาเพื่อมิให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาคดีหมายเลขแดงที่ 2835/2530 ของศาลแพ่งธนบุรี ซึ่งได้ใช้สิทธิทางศาลโดยชอบ แล้วได้รับชำระหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วนได้โอนสิทธิการเช่าโทรศัพท์ของจำเลยเป็นเครื่องหมายเลข 4672047อันเป็นทรัพย์สินอย่างหนึ่ง มูลค่าประมาณ 28,000 บาท ให้แก่ผู้มีชื่อ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายไม่ได้รับชำระหนี้ตามคำพิพากษาของศาลดังกล่าว ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดีโจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยฎีกาว่าตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าฟ้องของโจทก์ครบองค์ประกอบแห่งความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 350 แล้ว จำเลยไม่เห็นด้วยเพราะฟ้องของโจทก์ไม่ได้บรรยายให้ชัดว่า "จำเลยรู้ว่าโจทก์ได้ใช้สิทธิทางศาลแล้วหรือจะใช้สิทธิเรียกร้องทางศาลให้ชำระหนี้" นั้น ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350บัญญัติว่า "ผู้ใดเพื่อมิให้เจ้าหนี้ของตนหรือของผู้อื่นได้รับชำระหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วน ซึ่งได้ใช้หรือจะใช้สิทธิเรียกร้องทางศาลให้ชำระหนี้ ย้ายไปเสีย ซ่อนเร้นหรือโอนไปให้แก่ผู้อื่นซึ่งทรัพย์ใดก็ดี แกล้งให้ตนเองเป็นหนี้จำนวนใดอันไม่เป็นความจริงก็ดี ต้องระวางโทษ..." ซึ่งคำฟ้องของโจทก์ได้บรรยายว่าจำเลยเจตนาเพื่อมิให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาหมายเลขแดงที่2835/2530 ของศาลแพ่งธนบุรี ซึ่งได้ใช้สิทธิทางศาลโดยชอบแล้วได้รับชำระหนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วน ได้โอนสิทธิการเช่าโทรศัพท์ของจำเลยเครื่องหมายเลข 4672047 อันเป็นทรัพย์สินมูลค่า 28,000 บาทให้แก่ผู้มีชื่อ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ไม่ได้รับชำระหนี้ตามคำพิพากษา เห็นว่า ฟ้องโจทก์เป็นคำฟ้องที่สมบูรณ์มีความหมายชัดแจ้งอยู่ในตัวแล้วว่า จำเลยได้รู้อยู่แล้วว่าโจทก์ได้ใช้สิทธิทางศาลแล้ว ซึ่งครบองค์ประกอบแห่งความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 350 และเป็นฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 158(5) โจทก์ไม่จำต้องบรรยายข้อความที่มีความหมายอย่างเดียวกันซ้ำในฟ้องอีก ข้ออ้างของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ชลิต ประไพศาล-อากาศ บำรุงชีพ-ดำรุพงศ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59 วรรคสาม บัญญัติว่า"ถ้าผู้กระทำมิได้รู้ข้อเท็จจริงอันเป็นองค์ประกอบของความผิดจะถือว่าผู้กระทำประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้นมิได้" ข้อที่ว่าผู้กระทำรู้ถึงข้อเท็จจริงอันเป็นองค์ประกอบของความผิดหรือไม่ จึงเป็นหลักการหนึ่งของการกระทำโดยเจตนาความรับผิดทางอาญามีองค์ประกอบที่เป็นการทั่วไปอยู่ว่าต้องเป็นการกระทำโดยเจตนา ดังนั้น เมื่อฟ้องโจทก์บรรยายว่าจำเลยกระทำโดยเจตนา แม้ไม่ได้บรรยายว่าจำเลยได้รู้ข้อเท็จจริงอันเป็นองค์ประกอบของความผิดแล้ว ก็ถือว่าเป็นคำฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) ความผิดฐานโกงเจ้าหนี้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350ไม่ได้บัญญัติข้อที่ว่า ผู้กระทำได้รู้ว่าเจ้าหนี้ได้ใช้หรือจะใช้สิทธิเรียกร้องทางศาลให้ชำระหนี้เป็นองค์ประกอบของความผิดจึงไม่ต้องบรรยายมาในฟ้องซึ่งต่างกับความผิดตามมาตรา 173,187,214,244,345,368 ที่ได้บัญญัติว่าโดยรู้ว่าข้อเท็จจริงอะไรเป็นองค์ประกอบของความผิดไว้โดยชัดแจ้ง จึงต้องบรรยายว่าจำเลยได้รู้ข้อเท็จจริงดังกล่าวมาในฟ้องด้วย คำพิพากษาฎีกาที่ 873/2504 การฟ้องความผิดฐานรับของโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 ไม่จำต้องบรรยายว่า จำเลยรับไว้โดยรู้อยู่ว่าเป็นของร้ายอย่างในกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 321 ฉะนั้นเมื่อโจทก์บรรยายเพียงว่า จำเลยบังอาจรับทรัพย์ของผู้เสียหายซึ่งถูกลักไปนั้นไว้จากคนร้ายผู้ได้ทรัพย์นั้นมาในการทำผิดฐานลักทรัพย์ ดังนี้ ก็ครบองค์ความผิดและชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) แล้ว เพราะการกระทำผิดฐานนี้ต้องประกอบด้วยเจตนาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 59 ไพโรจน์ วายุภาพ