คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 399/2477หลักกฎหมาย: เงินเดือนเป็นเงินที่มีกำหนดจ่ายเป็นระยะเวลาอายุความเรียกร้องมีกำหนด 5 ปี ตามมาตรา 166 ไม่ใช่มาตรา 165 อนุมาตรา 8+บังคับเรียกเอาค่าจ้าง+ไม่กำหนดจ่ายเป็นระยะเวลา ลูกหนี้ร่วมกันตกลงให้ลูกหนี้ร่วมคน 1 รับผิด+หนี้สินรายนั้นแต่ผู้เดียว +เจ้าหนี้ไม่รู้เห็นยินยอม+นั้นข้อตกลงนั้นไม่ผูก+เจ้าหนี้คดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกเงินเดือนที่ค้างจากจำเลยทั้ง ๓ ซึ่งเป็นหุ้นส่วนกัน จำเลยทั้ง ๓ ให้การปฏฺเสธแลว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความ ศาลเดิมพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ แต่ผู้เดียวเป็นผู้รับผิดชอบใช้เงินรายนี้แก่โจทก์แลเห็นว่าฟ้องโจทก์ยังไม่ขาดอายุความตามประมวลแพ่งมาตรา ๑๖๖ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยทั้ง ๓ รับผิดร่วมกันใช้เงินแก่โจทก์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความ เพราะสิทธิเรียกร้องเอาเงินที่มีกำหนดจ่ายเป็นระยะเวลาอยู่ในบังคับแห่งมาตรา ๑๖๖ กำหนดอายุความ ๕ ปี ส่วนมาตรา ๑๖๕ อนุมาตรา ๘ ใช้บังคับสำหรับเรียกเอาค่าจ้างที่ไม่กำหนดจ่ายเป็นระยะเวลาแลเห็นว่าทางพิจารณาปรากฎว่าเมื่อตกลงคิดเงินเดือนให้โจทก์นั้นจำเลยทั้ง ๓ ยังคงเป็นหุ้นส่วนกันอยู่ การที่จำเลยว่าได้ตกลงเลิกหุ้นส่วนวกันโอนหนี้สินของห้าง ไปให้ตกอยู่แก่จำเลยที่ ๑ ผู้เดียวนั้นไม่ปรากฎว่าโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ได้รู้เห็นยินยอมด้วย ข้อตกลงระวางจำเลยจึงไม่ผูกพันโจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้ตามประมวลแพ่งมาตรา ๓๕๐ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 399/2477นายทวี เฮงลี้โจทก์นายลก แซ่ลิ้มที่ 1จำเลยขุนเพ็ชร์เกษตร์นิวาศที่2 ป.พ.พ. ม. 8-166-350เงินเดือนเป็นเงินที่มีกำหนดจ่ายเป็นระยะเวลาอายุความเรียกร้องมีกำหนด 5 ปี ตามมาตรา 166 ไม่ใช่มาตรา 165 อนุมาตรา 8+บังคับเรียกเอาค่าจ้าง+ไม่กำหนดจ่ายเป็นระยะเวลา ลูกหนี้ร่วมกันตกลงให้ลูกหนี้ร่วมคน 1 รับผิด+หนี้สินรายนั้นแต่ผู้เดียว +เจ้าหนี้ไม่รู้เห็นยินยอม+นั้นข้อตกลงนั้นไม่ผูก+เจ้าหนี้คดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกเงินเดือนที่ค้างจากจำเลยทั้ง ๓ ซึ่งเป็นหุ้นส่วนกัน จำเลยทั้ง ๓ ให้การปฏฺเสธแลว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความ ศาลเดิมพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ แต่ผู้เดียวเป็นผู้รับผิดชอบใช้เงินรายนี้แก่โจทก์แลเห็นว่าฟ้องโจทก์ยังไม่ขาดอายุความตามประมวลแพ่งมาตรา ๑๖๖ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยทั้ง ๓ รับผิดร่วมกันใช้เงินแก่โจทก์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความ เพราะสิทธิเรียกร้องเอาเงินที่มีกำหนดจ่ายเป็นระยะเวลาอยู่ในบังคับแห่งมาตรา ๑๖๖ กำหนดอายุความ ๕ ปี ส่วนมาตรา ๑๖๕ อนุมาตรา ๘ ใช้บังคับสำหรับเรียกเอาค่าจ้างที่ไม่กำหนดจ่ายเป็นระยะเวลาแลเห็นว่าทางพิจารณาปรากฎว่าเมื่อตกลงคิดเงินเดือนให้โจทก์นั้นจำเลยทั้ง ๓ ยังคงเป็นหุ้นส่วนกันอยู่ การที่จำเลยว่าได้ตกลงเลิกหุ้นส่วนวกันโอนหนี้สินของห้าง ไปให้ตกอยู่แก่จำเลยที่ ๑ ผู้เดียวนั้นไม่ปรากฎว่าโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ได้รู้เห็นยินยอมด้วย ข้อตกลงระวางจำเลยจึงไม่ผูกพันโจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้ตามประมวลแพ่งมาตรา ๓๕๐ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(พลางกูร-พรหม-มนธา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกเงินเดือนที่ค้างจากจำเลยทั้ง ๓ ซึ่งเป็นหุ้นส่วนกัน จำเลยทั้ง ๓ ให้การปฏฺเสธแลว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความ ศาลเดิมพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ แต่ผู้เดียวเป็นผู้รับผิดชอบใช้เงินรายนี้แก่โจทก์แลเห็นว่าฟ้องโจทก์ยังไม่ขาดอายุความตามประมวลแพ่งมาตรา ๑๖๖ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยทั้ง ๓ รับผิดร่วมกันใช้เงินแก่โจทก์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความ เพราะสิทธิเรียกร้องเอาเงินที่มีกำหนดจ่ายเป็นระยะเวลาอยู่ในบังคับแห่งมาตรา ๑๖๖ กำหนดอายุความ ๕ ปี ส่วนมาตรา ๑๖๕ อนุมาตรา ๘ ใช้บังคับสำหรับเรียกเอาค่าจ้างที่ไม่กำหนดจ่ายเป็นระยะเวลาแลเห็นว่าทางพิจารณาปรากฎว่าเมื่อตกลงคิดเงินเดือนให้โจทก์นั้นจำเลยทั้ง ๓ ยังคงเป็นหุ้นส่วนกันอยู่ การที่จำเลยว่าได้ตกลงเลิกหุ้นส่วนวกันโอนหนี้สินของห้าง ไปให้ตกอยู่แก่จำเลยที่ ๑ ผู้เดียวนั้นไม่ปรากฎว่าโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ได้รู้เห็นยินยอมด้วย ข้อตกลงระวางจำเลยจึงไม่ผูกพันโจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้ตามประมวลแพ่งมาตรา ๓๕๐ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 399/2477นายทวี เฮงลี้โจทก์นายลก แซ่ลิ้มที่ 1จำเลยขุนเพ็ชร์เกษตร์นิวาศที่2 ป.พ.พ. ม. 8-166-350เงินเดือนเป็นเงินที่มีกำหนดจ่ายเป็นระยะเวลาอายุความเรียกร้องมีกำหนด 5 ปี ตามมาตรา 166 ไม่ใช่มาตรา 165 อนุมาตรา 8+บังคับเรียกเอาค่าจ้าง+ไม่กำหนดจ่ายเป็นระยะเวลา ลูกหนี้ร่วมกันตกลงให้ลูกหนี้ร่วมคน 1 รับผิด+หนี้สินรายนั้นแต่ผู้เดียว +เจ้าหนี้ไม่รู้เห็นยินยอม+นั้นข้อตกลงนั้นไม่ผูก+เจ้าหนี้คดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกเงินเดือนที่ค้างจากจำเลยทั้ง ๓ ซึ่งเป็นหุ้นส่วนกัน จำเลยทั้ง ๓ ให้การปฏฺเสธแลว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความ ศาลเดิมพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ แต่ผู้เดียวเป็นผู้รับผิดชอบใช้เงินรายนี้แก่โจทก์แลเห็นว่าฟ้องโจทก์ยังไม่ขาดอายุความตามประมวลแพ่งมาตรา ๑๖๖ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยทั้ง ๓ รับผิดร่วมกันใช้เงินแก่โจทก์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความ เพราะสิทธิเรียกร้องเอาเงินที่มีกำหนดจ่ายเป็นระยะเวลาอยู่ในบังคับแห่งมาตรา ๑๖๖ กำหนดอายุความ ๕ ปี ส่วนมาตรา ๑๖๕ อนุมาตรา ๘ ใช้บังคับสำหรับเรียกเอาค่าจ้างที่ไม่กำหนดจ่ายเป็นระยะเวลาแลเห็นว่าทางพิจารณาปรากฎว่าเมื่อตกลงคิดเงินเดือนให้โจทก์นั้นจำเลยทั้ง ๓ ยังคงเป็นหุ้นส่วนกันอยู่ การที่จำเลยว่าได้ตกลงเลิกหุ้นส่วนวกันโอนหนี้สินของห้าง ไปให้ตกอยู่แก่จำเลยที่ ๑ ผู้เดียวนั้นไม่ปรากฎว่าโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ได้รู้เห็นยินยอมด้วย ข้อตกลงระวางจำเลยจึงไม่ผูกพันโจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้ตามประมวลแพ่งมาตรา ๓๕๐ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(พลางกูร-พรหม-มนธา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุหมายเหตุ: 112017. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 398/2477 พิมพ์คำพิพากษาฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 398/2477()แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ