คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2572/2525หลักกฎหมาย: สัญญาประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวกับการเสี่ยงภัยถึงชีวิตเป็นสัญญาประกันชีวิตอย่างหนึ่ง เพราะอาศัยความมรณะของบุคคลเป็นเงื่อนไขแห่งการใช้เงินตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 889 ดังนั้นการที่โจทก์ซึ่งเป็นผู้รับประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลจ่ายเงินให้แก่บุคคล ซึ่งมีสิทธิตามสัญญานี้ไปจึงไม่อาจเข้ารับช่วงสิทธิบุคคลดังกล่าวฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนจากผู้กระทำละเมิดได้โจทก์ซึ่งเป็นบริษัทรับประกันภัยฟ้องขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนในการกระทำละเมิดขับรถยนต์ชนรถยนต์ที่โจทก์รับประกันภัยไว้ โดยโจทก์เป็นผู้รับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยในจำนวนเงินที่จ่ายเป็นค่าซ่อมรถยนต์ ๑๒๐,๐๐๐ บาท กับค่าชดเชยการเสียชีวิตของผู้ขับขี่ ๑๐,๐๐๐ บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันหรือแทนกันใช้เงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ให้การทำนองเดียวกันว่าไม่รับรองการเป็นนิติบุคคลของโจทก์ และปฏิเสธหนังสือมอบอำนาจของโจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เหตุที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของจำเลยที่ ๑ แต่เป็นความผิดของรถยนต์อีกคันหนึ่งที่เลี้ยวกะทันหันเป็นเหตุให้รถยนต์ที่จำเลยที่ ๑ขับตามมาแฉลบออกไปทางขวามือ ลักษณะขวางปิดทางเดินรถยนต์ที่สวนมา พอดีรถยนต์ที่โจทก์รับประกันภัยไว้ขับสวนทางมาไม่อาจหลบหลีกได้ทันจึงเกิดชนกันขึ้น จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ จึงไม่ต้องรับผิดด้วยหากความเสียหายมีจริงโจทก์ก็ไม่ต้องรับผิดตามสัญญากรมธรรม์ประกันภัยเพราะโจทก์ได้ใช้ค่าเสียหายด้วยการสมยอมกับผู้เอาประกันภัย ค่าเสียหายที่โจทก์ฟ้องมาเกินไป ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันรับผิดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ซึ่งรับช่วงสิทธิจากผู้เอาประกันภัย จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายที่ว่า โจทก์มีสิทธิฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนตามสัญญาประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลเกี่ยวกับการตายของนายอุดม งามขำ ลูกจ้างผู้เอาประกันภัยจากผู้ทำละเมิดได้หรือไม่โดยวินิจฉัยว่า สัญญาประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวกับการเสี่ยงภัยถึงชีวิตของนายอุดม งามขำ เป็นสัญญาประกันชีวิตอย่างหนึ่งเพราะอาศัยความรณะของบุคคลเป็นเงื่อนไขแห่งการใช้เงินตามความหมายในมาตรา ๘๘๙ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ตามบทบัญญัติว่าด้วยประกันชีวิตไม่ได้ให้สิทธิผู้รับประกันภัยที่จะเข้ารับช่วงสิทธิแทนกันได้เหมือนอย่างการประกันวินาศภัย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องไล่เบี้ยเอาค่าเสียหายส่วนนี้ ที่ศาลล่างทั้งสองให้จำเลยรับผิดสำหรับรายการนี้ ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสามไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ สำหรับรายการที่โจทก์ได้ใช้ค่าเสียหายให้ทายาทของนายอุดม นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2572/2525บริษัทประกันภัยไทยวิวัฒน์ จำกัดโจทก์นายพูน ล้อมเรียง กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 889 ป.วิ.พ. ม. 249สัญญาประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวกับการเสี่ยงภัยถึงชีวิตเป็นสัญญาประกันชีวิตอย่างหนึ่ง เพราะอาศัยความมรณะของบุคคลเป็นเงื่อนไขแห่งการใช้เงินตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 889 ดังนั้นการที่โจทก์ซึ่งเป็นผู้รับประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลจ่ายเงินให้แก่บุคคล ซึ่งมีสิทธิตามสัญญานี้ไปจึงไม่อาจเข้ารับช่วงสิทธิบุคคลดังกล่าวฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนจากผู้กระทำละเมิดได้โจทก์ซึ่งเป็นบริษัทรับประกันภัยฟ้องขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนในการกระทำละเมิดขับรถยนต์ชนรถยนต์ที่โจทก์รับประกันภัยไว้ โดยโจทก์เป็นผู้รับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยในจำนวนเงินที่จ่ายเป็นค่าซ่อมรถยนต์ ๑๒๐,๐๐๐ บาท กับค่าชดเชยการเสียชีวิตของผู้ขับขี่ ๑๐,๐๐๐ บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันหรือแทนกันใช้เงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ให้การทำนองเดียวกันว่าไม่รับรองการเป็นนิติบุคคลของโจทก์ และปฏิเสธหนังสือมอบอำนาจของโจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เหตุที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของจำเลยที่ ๑ แต่เป็นความผิดของรถยนต์อีกคันหนึ่งที่เลี้ยวกะทันหันเป็นเหตุให้รถยนต์ที่จำเลยที่ ๑ขับตามมาแฉลบออกไปทางขวามือ ลักษณะขวางปิดทางเดินรถยนต์ที่สวนมา พอดีรถยนต์ที่โจทก์รับประกันภัยไว้ขับสวนทางมาไม่อาจหลบหลีกได้ทันจึงเกิดชนกันขึ้น จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ จึงไม่ต้องรับผิดด้วยหากความเสียหายมีจริงโจทก์ก็ไม่ต้องรับผิดตามสัญญากรมธรรม์ประกันภัยเพราะโจทก์ได้ใช้ค่าเสียหายด้วยการสมยอมกับผู้เอาประกันภัย ค่าเสียหายที่โจทก์ฟ้องมาเกินไป ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันรับผิดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ซึ่งรับช่วงสิทธิจากผู้เอาประกันภัย จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายที่ว่า โจทก์มีสิทธิฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนตามสัญญาประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลเกี่ยวกับการตายของนายอุดม งามขำ ลูกจ้างผู้เอาประกันภัยจากผู้ทำละเมิดได้หรือไม่โดยวินิจฉัยว่า สัญญาประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวกับการเสี่ยงภัยถึงชีวิตของนายอุดม งามขำ เป็นสัญญาประกันชีวิตอย่างหนึ่งเพราะอาศัยความรณะของบุคคลเป็นเงื่อนไขแห่งการใช้เงินตามความหมายในมาตรา ๘๘๙ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ตามบทบัญญัติว่าด้วยประกันชีวิตไม่ได้ให้สิทธิผู้รับประกันภัยที่จะเข้ารับช่วงสิทธิแทนกันได้เหมือนอย่างการประกันวินาศภัย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องไล่เบี้ยเอาค่าเสียหายส่วนนี้ ที่ศาลล่างทั้งสองให้จำเลยรับผิดสำหรับรายการนี้ ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสามไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ สำหรับรายการที่โจทก์ได้ใช้ค่าเสียหายให้ทายาทของนายอุดม นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(บรรเทอง ภู่กฤษณา-ชลูตม์ สวัสดิทัต-สุรัช รัตนอุดม)ศาลแพ่ง - นายอากาศ บำรุงชีพศาลอุทธรณ์ - นายสง่า ศิลปประสิทธิ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ซึ่งเป็นบริษัทรับประกันภัยฟ้องขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนในการกระทำละเมิดขับรถยนต์ชนรถยนต์ที่โจทก์รับประกันภัยไว้ โดยโจทก์เป็นผู้รับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยในจำนวนเงินที่จ่ายเป็นค่าซ่อมรถยนต์ ๑๒๐,๐๐๐ บาท กับค่าชดเชยการเสียชีวิตของผู้ขับขี่ ๑๐,๐๐๐ บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันหรือแทนกันใช้เงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ให้การทำนองเดียวกันว่าไม่รับรองการเป็นนิติบุคคลของโจทก์ และปฏิเสธหนังสือมอบอำนาจของโจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เหตุที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของจำเลยที่ ๑ แต่เป็นความผิดของรถยนต์อีกคันหนึ่งที่เลี้ยวกะทันหันเป็นเหตุให้รถยนต์ที่จำเลยที่ ๑ขับตามมาแฉลบออกไปทางขวามือ ลักษณะขวางปิดทางเดินรถยนต์ที่สวนมา พอดีรถยนต์ที่โจทก์รับประกันภัยไว้ขับสวนทางมาไม่อาจหลบหลีกได้ทันจึงเกิดชนกันขึ้น จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ จึงไม่ต้องรับผิดด้วยหากความเสียหายมีจริงโจทก์ก็ไม่ต้องรับผิดตามสัญญากรมธรรม์ประกันภัยเพราะโจทก์ได้ใช้ค่าเสียหายด้วยการสมยอมกับผู้เอาประกันภัย ค่าเสียหายที่โจทก์ฟ้องมาเกินไป ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันรับผิดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ซึ่งรับช่วงสิทธิจากผู้เอาประกันภัย จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายที่ว่า โจทก์มีสิทธิฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนตามสัญญาประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลเกี่ยวกับการตายของนายอุดม งามขำ ลูกจ้างผู้เอาประกันภัยจากผู้ทำละเมิดได้หรือไม่โดยวินิจฉัยว่า สัญญาประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวกับการเสี่ยงภัยถึงชีวิตของนายอุดม งามขำ เป็นสัญญาประกันชีวิตอย่างหนึ่งเพราะอาศัยความรณะของบุคคลเป็นเงื่อนไขแห่งการใช้เงินตามความหมายในมาตรา ๘๘๙ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ตามบทบัญญัติว่าด้วยประกันชีวิตไม่ได้ให้สิทธิผู้รับประกันภัยที่จะเข้ารับช่วงสิทธิแทนกันได้เหมือนอย่างการประกันวินาศภัย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องไล่เบี้ยเอาค่าเสียหายส่วนนี้ ที่ศาลล่างทั้งสองให้จำเลยรับผิดสำหรับรายการนี้ ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสามไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ สำหรับรายการที่โจทก์ได้ใช้ค่าเสียหายให้ทายาทของนายอุดม นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2572/2525บริษัทประกันภัยไทยวิวัฒน์ จำกัดโจทก์นายพูน ล้อมเรียง กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 889 ป.วิ.พ. ม. 249สัญญาประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวกับการเสี่ยงภัยถึงชีวิตเป็นสัญญาประกันชีวิตอย่างหนึ่ง เพราะอาศัยความมรณะของบุคคลเป็นเงื่อนไขแห่งการใช้เงินตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 889 ดังนั้นการที่โจทก์ซึ่งเป็นผู้รับประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลจ่ายเงินให้แก่บุคคล ซึ่งมีสิทธิตามสัญญานี้ไปจึงไม่อาจเข้ารับช่วงสิทธิบุคคลดังกล่าวฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนจากผู้กระทำละเมิดได้โจทก์ซึ่งเป็นบริษัทรับประกันภัยฟ้องขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนในการกระทำละเมิดขับรถยนต์ชนรถยนต์ที่โจทก์รับประกันภัยไว้ โดยโจทก์เป็นผู้รับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยในจำนวนเงินที่จ่ายเป็นค่าซ่อมรถยนต์ ๑๒๐,๐๐๐ บาท กับค่าชดเชยการเสียชีวิตของผู้ขับขี่ ๑๐,๐๐๐ บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันหรือแทนกันใช้เงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ให้การทำนองเดียวกันว่าไม่รับรองการเป็นนิติบุคคลของโจทก์ และปฏิเสธหนังสือมอบอำนาจของโจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เหตุที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของจำเลยที่ ๑ แต่เป็นความผิดของรถยนต์อีกคันหนึ่งที่เลี้ยวกะทันหันเป็นเหตุให้รถยนต์ที่จำเลยที่ ๑ขับตามมาแฉลบออกไปทางขวามือ ลักษณะขวางปิดทางเดินรถยนต์ที่สวนมา พอดีรถยนต์ที่โจทก์รับประกันภัยไว้ขับสวนทางมาไม่อาจหลบหลีกได้ทันจึงเกิดชนกันขึ้น จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ จึงไม่ต้องรับผิดด้วยหากความเสียหายมีจริงโจทก์ก็ไม่ต้องรับผิดตามสัญญากรมธรรม์ประกันภัยเพราะโจทก์ได้ใช้ค่าเสียหายด้วยการสมยอมกับผู้เอาประกันภัย ค่าเสียหายที่โจทก์ฟ้องมาเกินไป ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันรับผิดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ซึ่งรับช่วงสิทธิจากผู้เอาประกันภัย จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายที่ว่า โจทก์มีสิทธิฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนตามสัญญาประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลเกี่ยวกับการตายของนายอุดม งามขำ ลูกจ้างผู้เอาประกันภัยจากผู้ทำละเมิดได้หรือไม่โดยวินิจฉัยว่า สัญญาประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคลเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวกับการเสี่ยงภัยถึงชีวิตของนายอุดม งามขำ เป็นสัญญาประกันชีวิตอย่างหนึ่งเพราะอาศัยความรณะของบุคคลเป็นเงื่อนไขแห่งการใช้เงินตามความหมายในมาตรา ๘๘๙ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ตามบทบัญญัติว่าด้วยประกันชีวิตไม่ได้ให้สิทธิผู้รับประกันภัยที่จะเข้ารับช่วงสิทธิแทนกันได้เหมือนอย่างการประกันวินาศภัย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องไล่เบี้ยเอาค่าเสียหายส่วนนี้ ที่ศาลล่างทั้งสองให้จำเลยรับผิดสำหรับรายการนี้ ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสามไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ สำหรับรายการที่โจทก์ได้ใช้ค่าเสียหายให้ทายาทของนายอุดม นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(บรรเทอง ภู่กฤษณา-ชลูตม์ สวัสดิทัต-สุรัช รัตนอุดม)ศาลแพ่ง - นายอากาศ บำรุงชีพศาลอุทธรณ์ - นายสง่า ศิลปประสิทธิ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ