คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 731/2509หลักกฎหมาย: บันทึกนำส่งรายงานการเดินทางและรายงานการใช้จ่ายค่าพาหนะและค่าที่พักของตำรวจซึ่งอ้างว่าไปราชการ ข้อความในเอกสารเหล่านี้เป็นความเท็จ และจำเลยได้ปลอมลายเซ็นผู้บังคับบัญชาว่าได้ตรวจเอกสารเหล่านี้แล้วเพื่อจำเลยจะได้ใช้เอกสารเหล่านี้เบิกเงินจากทางราชการกรมตำรวจเอกสารเหล่านี้เป็นเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการข้อเท็จจริงมีว่าจำเลยทั้งสามเป็นตำรวจสันติบาล ได้ร่วมกันทำบันทึกกับรายงานการเดินทาง และรายงานการใช้จ่ายค่าพาหนะและค่าที่พักในการไปราชการต่างจังหวัด อันเป็นความเท็จทั้งสิ้น ทั้งยังบันทึกในเอกสารเหล่านั้นว่า ตรวจแล้ว และปลอมลายเซ็นของผู้บังคับบัญชาลงใต้คำว่า ตรวจแล้ว นั้น ต่อมาได้นำเอกสารเหล่านี้เสนอผู้บังคับบัญชาชั้นสูงขึ้นไปอีก เพื่อให้เซ็นชื่อรับรองและส่งไปให้กองการเงินขอเบิกเงินตามจำนวนในเอกสารเหล่านั้น เพื่อหักใช้เงินที่จำเลยที่ 1 ได้ขอยืมทดรองเพื่อไปราชการในครั้งนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า เอกสารเหล่านี้เป็นเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการจำเลยฎีกาฝ่ายเดียวว่า เอกสารเหล่านี้ไม่ใช่เอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เอกสารเหล่านี้เป็นเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 266(1) เพราะจำเลยทำขึ้นในการเบิกหักผลักส่งเงินที่จำเลยที่ 1 ยืมไปจากทางราชการตำรวจ และเมื่อจำเลยปลอมลายเซ็นผู้บังคับบัญชาใต้คำว่า"ตรวจแล้ว" แสดงว่าเจ้าพนักงานดังกล่าวได้ตรวจและรับรองเอกสารนั้นตามหน้าที่ อันเป็นผลให้จำเลยอยู่ในฐานะที่จะเบิกหักผลักส่งเงินที่จำเลยที่ 1 ยืมไปจากทางราชการพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 731/2509พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์พลตำรวจวิทยา อุดมุดี ที่ 1 สิบตำรวจเอกบุญลอย ภักดี ที่ 2จำเลยพลตำรวจปลอดภัย ซุ่นเซ่ง ที่ 3จำเลย ป.อ. ม. 266 (1), ม. 1 (8), ม. 1 (9) บันทึกนำส่งรายงานการเดินทางและรายงานการใช้จ่ายค่าพาหนะและค่าที่พักของตำรวจซึ่งอ้างว่าไปราชการ ข้อความในเอกสารเหล่านี้เป็นความเท็จ และจำเลยได้ปลอมลายเซ็นผู้บังคับบัญชาว่าได้ตรวจเอกสารเหล่านี้แล้วเพื่อจำเลยจะได้ใช้เอกสารเหล่านี้เบิกเงินจากทางราชการกรมตำรวจเอกสารเหล่านี้เป็นเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการข้อเท็จจริงมีว่าจำเลยทั้งสามเป็นตำรวจสันติบาล ได้ร่วมกันทำบันทึกกับรายงานการเดินทาง และรายงานการใช้จ่ายค่าพาหนะและค่าที่พักในการไปราชการต่างจังหวัด อันเป็นความเท็จทั้งสิ้น ทั้งยังบันทึกในเอกสารเหล่านั้นว่า ตรวจแล้ว และปลอมลายเซ็นของผู้บังคับบัญชาลงใต้คำว่า ตรวจแล้ว นั้น ต่อมาได้นำเอกสารเหล่านี้เสนอผู้บังคับบัญชาชั้นสูงขึ้นไปอีก เพื่อให้เซ็นชื่อรับรองและส่งไปให้กองการเงินขอเบิกเงินตามจำนวนในเอกสารเหล่านั้น เพื่อหักใช้เงินที่จำเลยที่ 1 ได้ขอยืมทดรองเพื่อไปราชการในครั้งนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า เอกสารเหล่านี้เป็นเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการจำเลยฎีกาฝ่ายเดียวว่า เอกสารเหล่านี้ไม่ใช่เอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เอกสารเหล่านี้เป็นเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 266(1) เพราะจำเลยทำขึ้นในการเบิกหักผลักส่งเงินที่จำเลยที่ 1 ยืมไปจากทางราชการตำรวจ และเมื่อจำเลยปลอมลายเซ็นผู้บังคับบัญชาใต้คำว่า"ตรวจแล้ว" แสดงว่าเจ้าพนักงานดังกล่าวได้ตรวจและรับรองเอกสารนั้นตามหน้าที่ อันเป็นผลให้จำเลยอยู่ในฐานะที่จะเบิกหักผลักส่งเงินที่จำเลยที่ 1 ยืมไปจากทางราชการพิพากษายืน(ไฉน บุญยก-จิตติ ติงศภัทิย์-เพรียง โรจนรัส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ข้อเท็จจริงมีว่าจำเลยทั้งสามเป็นตำรวจสันติบาล ได้ร่วมกันทำบันทึกกับรายงานการเดินทาง และรายงานการใช้จ่ายค่าพาหนะและค่าที่พักในการไปราชการต่างจังหวัด อันเป็นความเท็จทั้งสิ้น ทั้งยังบันทึกในเอกสารเหล่านั้นว่า ตรวจแล้ว และปลอมลายเซ็นของผู้บังคับบัญชาลงใต้คำว่า ตรวจแล้ว นั้น ต่อมาได้นำเอกสารเหล่านี้เสนอผู้บังคับบัญชาชั้นสูงขึ้นไปอีก เพื่อให้เซ็นชื่อรับรองและส่งไปให้กองการเงินขอเบิกเงินตามจำนวนในเอกสารเหล่านั้น เพื่อหักใช้เงินที่จำเลยที่ 1 ได้ขอยืมทดรองเพื่อไปราชการในครั้งนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า เอกสารเหล่านี้เป็นเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการจำเลยฎีกาฝ่ายเดียวว่า เอกสารเหล่านี้ไม่ใช่เอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เอกสารเหล่านี้เป็นเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 266(1) เพราะจำเลยทำขึ้นในการเบิกหักผลักส่งเงินที่จำเลยที่ 1 ยืมไปจากทางราชการตำรวจ และเมื่อจำเลยปลอมลายเซ็นผู้บังคับบัญชาใต้คำว่า"ตรวจแล้ว" แสดงว่าเจ้าพนักงานดังกล่าวได้ตรวจและรับรองเอกสารนั้นตามหน้าที่ อันเป็นผลให้จำเลยอยู่ในฐานะที่จะเบิกหักผลักส่งเงินที่จำเลยที่ 1 ยืมไปจากทางราชการพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 731/2509พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์พลตำรวจวิทยา อุดมุดี ที่ 1 สิบตำรวจเอกบุญลอย ภักดี ที่ 2จำเลยพลตำรวจปลอดภัย ซุ่นเซ่ง ที่ 3จำเลย ป.อ. ม. 266 (1), ม. 1 (8), ม. 1 (9) บันทึกนำส่งรายงานการเดินทางและรายงานการใช้จ่ายค่าพาหนะและค่าที่พักของตำรวจซึ่งอ้างว่าไปราชการ ข้อความในเอกสารเหล่านี้เป็นความเท็จ และจำเลยได้ปลอมลายเซ็นผู้บังคับบัญชาว่าได้ตรวจเอกสารเหล่านี้แล้วเพื่อจำเลยจะได้ใช้เอกสารเหล่านี้เบิกเงินจากทางราชการกรมตำรวจเอกสารเหล่านี้เป็นเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการข้อเท็จจริงมีว่าจำเลยทั้งสามเป็นตำรวจสันติบาล ได้ร่วมกันทำบันทึกกับรายงานการเดินทาง และรายงานการใช้จ่ายค่าพาหนะและค่าที่พักในการไปราชการต่างจังหวัด อันเป็นความเท็จทั้งสิ้น ทั้งยังบันทึกในเอกสารเหล่านั้นว่า ตรวจแล้ว และปลอมลายเซ็นของผู้บังคับบัญชาลงใต้คำว่า ตรวจแล้ว นั้น ต่อมาได้นำเอกสารเหล่านี้เสนอผู้บังคับบัญชาชั้นสูงขึ้นไปอีก เพื่อให้เซ็นชื่อรับรองและส่งไปให้กองการเงินขอเบิกเงินตามจำนวนในเอกสารเหล่านั้น เพื่อหักใช้เงินที่จำเลยที่ 1 ได้ขอยืมทดรองเพื่อไปราชการในครั้งนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า เอกสารเหล่านี้เป็นเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการจำเลยฎีกาฝ่ายเดียวว่า เอกสารเหล่านี้ไม่ใช่เอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เอกสารเหล่านี้เป็นเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 266(1) เพราะจำเลยทำขึ้นในการเบิกหักผลักส่งเงินที่จำเลยที่ 1 ยืมไปจากทางราชการตำรวจ และเมื่อจำเลยปลอมลายเซ็นผู้บังคับบัญชาใต้คำว่า"ตรวจแล้ว" แสดงว่าเจ้าพนักงานดังกล่าวได้ตรวจและรับรองเอกสารนั้นตามหน้าที่ อันเป็นผลให้จำเลยอยู่ในฐานะที่จะเบิกหักผลักส่งเงินที่จำเลยที่ 1 ยืมไปจากทางราชการพิพากษายืน(ไฉน บุญยก-จิตติ ติงศภัทิย์-เพรียง โรจนรัส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ