คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5725/2531หลักกฎหมาย: เครื่องหมายการค้าที่จำเลยยื่นขอจดทะเบียนส่วนที่เป็นเครื่องหมายเป็นเพียงภาพศิลปะที่มุ่งแสดงความหมายซึ่ง ประชาชนโดยทั่วไป โดยเฉพาะประชาชนในชนบทที่ยังไม่คุ้นเคยกับภาพศิลปะดังกล่าว อาจจะมองไม่ออกว่าเป็นรูปคน ส่วนเครื่องหมายการค้าของโจทก์นั้นมองได้ง่ายและชัดเจนว่าเป็นรูปคนกระโดดเพราะเป็นภาพธรรมดา ส่วนที่เป็นตัวอักษรโรมันที่จำเลยยื่นขอจดทะเบียนมีเพียงพยางค์เดียวอ่านว่า จัมพ แต่ของโจทก์มี 3 พยางค์ อ่านว่า จั๊มมาสเตอร์ ลักษณะของเครื่องหมายการค้าที่จำเลยยื่นขอจดทะเบียนกับที่โจทก์จดทะเบียนเป็นเจ้าของไว้แล้วไม่ทำให้ ประชาชนสับสนหรือเข้าใจผิดถึงแหล่งกำเนิดสินค้าจึงไม่คล้ายกันจนถึงนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนโจทก์ฟ้องว่า เครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่า JUMP MASTER อ่านว่า จั๊มมาสเตอร์ และรูปรอยประดิษฐ์คล้ายคนกำลังกระโดดเป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ซึ่งจดทะเบียนไว้แล้ว จำเลยได้ยื่นคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าโดยขอจดอักษรโรมันคำว่า JUMP มีรูปประดิษฐ์คล้ายลูกโป่งลอยลม อักษรโรมันอ่านว่า จัมพ แปลว่ากระโดด โจทก์คัดค้าน นายทะเบียนได้ยกคำคัดค้านของโจทก์ ขอให้พิพากษาให้นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าเพิกถอนคำขอจดทะเบียนของจำเลยและงดจดทะเบียนเครื่องหมาย การค้านั้น จำเลยให้การว่า เครื่องหมายการค้าของโจทก์และจำเลยต่างกันไม่มีลักษณะคล้ายหรือเหมือนกันจนถึงขนาดเป็นการลวงสาธารณชน ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้เพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของจำเลย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยในชั้นนี้เพียงว่าเครื่องหมายการค้าที่จำเลยขอจดทะเบียนต่อนายทะเบียนเครื่องหมายการค้าปรากฏตามเอกสารหมาย จ.๖ คล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.๒, จ.๓, จ.๔ และ จ.๕ จนถึงนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนหรือไม่ ศาลฎีกาได้พิเคราะห์เครื่องหมายการค้าทั้งสองเครื่องหมายโดยละเอียดแล้วเห็นว่า ทั้งเครื่องหมายการค้าที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนไว้และเครื่องหมายการค้าของโจทก์ต่างก็เป็นเครื่องหมายการค้าที่มี ส่วนประกอบ ๒ ส่วนด้วยกัน คือส่วนที่เป็นเครื่องหมายกับส่วนที่เป็นตัวอักษรโรมัน โดยส่วนที่เป็นเครื่องหมายนั้นตามที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนเป็นรูปวงกลมทึบใต้วงกลมเป็นรูปแถบซึ่งเป็นเส้นทึบ ๓ แถบ แถบบนสุดสั้นที่สุดแถบกลางยาวกว่าแถบบนสุดเล็กน้อย ส่วนแถบใต้สุดยาวที่สุด เครื่องหมายดังกล่าวเป็นภาพศิลปะที่ที่มุ่งแสดงความหมายมองได้ว่าเป็นรูปคน ส่วนของโจทก์เป็นรูปคนกระโดดที่ประดิษฐ์ขึ้นด้วยเส้นโค้งและเส้นตรง ส่วนที่เป็นตัวอักษรโรมันนั้นที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนไว้มีพยางค์เดียวคือ JUMP อ่านว่า จัมพ โดยตัวอักษรเขียนด้วยลักษณะสามัญส่วนของโจทก์มี ๓ พยางค์ คือ JUMP MASTER อ่านว่า จั๊มมาสเตอร์ โดยตัวอักษร J เขียนเป็นตัวอักษรประดิษฐ์ เครื่องหมายการค้าทั้งสองมิได้มีเครื่องหมายส่วนใดเด่น หรือมีลักษณะบ่งเฉพาะยิ่งกว่าอีกส่วนหนึ่ง การพิจารณาว่าเครื่องหมายการค้าทั้งสองจะคล้ายกันหรือไม่จึงต้องพิจารณาถึงความสำคัญของส่วนประกอบทั้งสองส่วนเข้าด้วยกันซึ่งเมื่อพิจารณาตามหลักเกณฑ์ดังกล่าวแล้วจะเห็นความแตกต่างระหว่างเครื่องหมายการค้าทั้งสองได้ชัดเจน กล่าวคือ ส่วนที่เป็นเครื่องหมายนั้นที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนเป็นเพียงภาพศิลปะที่มุ่งแสดงความหมายซึ่งประชาชนโดยทั่วไปโดยเฉพาะประชาชนในชนบทที่ยังไม่คุ้นเคยกับภาพศิลปะดังกล่าวอาจจะมองไม่ออกว่าเป็นรูปคน ส่วนของโจทก์นั้นมองได้ง่ายและชัดเจนว่าเป็นรูปคนเพราะเป็นภาพธรรมดา แม้จะประดิษฐ์ด้วยเส้นต้าง ๆ ก็ยังมองได้ง่ายว่าเป็นรูปคนกระโดด สำหรับส่วนที่เป็นตัวอักษรโรมันก็ต่างกันคือ ที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนมีเพียงพยางค์เดียวอ่านว่า จัมพ แต่ของโจทก์มี ๓ พยางค์ อ่านว่า จั๊มมาสเตอร์ ลักษณะของเครื่องหมายการค้าที่จำเลยยื่นขอจดกับที่โจทก์จดทะเบียนเป็นเจ้าของไว้แล้วจึงไม่คล้ายกันจนถึงนับได้ว่า เป็นการลวงสาธารณชนเพราะไม่ทำให้ประชาชนสับสนหรือเข้าใจผิดถึงแหล่งกำเนิดของสินค้า ลักษณะของเครื่องหมายการค้าดังกล่าวประชาชนสามารถแยกแยะได้ง่ายว่าเครื่องหมายการค้าใดเป็นเครื่องหมาย การค้าที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าใดเป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ ยิ่งเมื่อพิจารณาลักษณะ สีสรรของกล่องบรรจุรองเท้าของจำเลยและของโจทก์ตามเอกสารหมาย ล.๓ และ ล.๔ แล้วยิ่งทำให้เห็นความแตกต่างได้ชัดเจนมาก ทั้งยังแสดงถึงความบริสุทธิ์ใจของจำเลยว่าหาได้มีเจตนาจะเลียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์แต่อย่างใดไม่ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้เพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่ ๑๒๗๓๗๖ ของจำเลย ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาจำเลยฟังขึ้น พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5725/2531บริษัทชัยพัฒนสิน จำกัดโจทก์นายประสิทธิ์ กู้กุลประสงค์ล. พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2474 ม. 16, ม. 22เครื่องหมายการค้าที่จำเลยยื่นขอจดทะเบียนส่วนที่เป็นเครื่องหมายเป็นเพียงภาพศิลปะที่มุ่งแสดงความหมายซึ่ง ประชาชนโดยทั่วไป โดยเฉพาะประชาชนในชนบทที่ยังไม่คุ้นเคยกับภาพศิลปะดังกล่าว อาจจะมองไม่ออกว่าเป็นรูปคน ส่วนเครื่องหมายการค้าของโจทก์นั้นมองได้ง่ายและชัดเจนว่าเป็นรูปคนกระโดดเพราะเป็นภาพธรรมดา ส่วนที่เป็นตัวอักษรโรมันที่จำเลยยื่นขอจดทะเบียนมีเพียงพยางค์เดียวอ่านว่า จัมพ แต่ของโจทก์มี 3 พยางค์ อ่านว่า จั๊มมาสเตอร์ ลักษณะของเครื่องหมายการค้าที่จำเลยยื่นขอจดทะเบียนกับที่โจทก์จดทะเบียนเป็นเจ้าของไว้แล้วไม่ทำให้ ประชาชนสับสนหรือเข้าใจผิดถึงแหล่งกำเนิดสินค้าจึงไม่คล้ายกันจนถึงนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนโจทก์ฟ้องว่า เครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่า JUMP MASTER อ่านว่า จั๊มมาสเตอร์ และรูปรอยประดิษฐ์คล้ายคนกำลังกระโดดเป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ซึ่งจดทะเบียนไว้แล้ว จำเลยได้ยื่นคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าโดยขอจดอักษรโรมันคำว่า JUMP มีรูปประดิษฐ์คล้ายลูกโป่งลอยลม อักษรโรมันอ่านว่า จัมพ แปลว่ากระโดด โจทก์คัดค้าน นายทะเบียนได้ยกคำคัดค้านของโจทก์ ขอให้พิพากษาให้นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าเพิกถอนคำขอจดทะเบียนของจำเลยและงดจดทะเบียนเครื่องหมาย การค้านั้น จำเลยให้การว่า เครื่องหมายการค้าของโจทก์และจำเลยต่างกันไม่มีลักษณะคล้ายหรือเหมือนกันจนถึงขนาดเป็นการลวงสาธารณชน ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้เพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของจำเลย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยในชั้นนี้เพียงว่าเครื่องหมายการค้าที่จำเลยขอจดทะเบียนต่อนายทะเบียนเครื่องหมายการค้าปรากฏตามเอกสารหมาย จ.๖ คล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.๒, จ.๓, จ.๔ และ จ.๕ จนถึงนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนหรือไม่ ศาลฎีกาได้พิเคราะห์เครื่องหมายการค้าทั้งสองเครื่องหมายโดยละเอียดแล้วเห็นว่า ทั้งเครื่องหมายการค้าที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนไว้และเครื่องหมายการค้าของโจทก์ต่างก็เป็นเครื่องหมายการค้าที่มี ส่วนประกอบ ๒ ส่วนด้วยกัน คือส่วนที่เป็นเครื่องหมายกับส่วนที่เป็นตัวอักษรโรมัน โดยส่วนที่เป็นเครื่องหมายนั้นตามที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนเป็นรูปวงกลมทึบใต้วงกลมเป็นรูปแถบซึ่งเป็นเส้นทึบ ๓ แถบ แถบบนสุดสั้นที่สุดแถบกลางยาวกว่าแถบบนสุดเล็กน้อย ส่วนแถบใต้สุดยาวที่สุด เครื่องหมายดังกล่าวเป็นภาพศิลปะที่ที่มุ่งแสดงความหมายมองได้ว่าเป็นรูปคน ส่วนของโจทก์เป็นรูปคนกระโดดที่ประดิษฐ์ขึ้นด้วยเส้นโค้งและเส้นตรง ส่วนที่เป็นตัวอักษรโรมันนั้นที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนไว้มีพยางค์เดียวคือ JUMP อ่านว่า จัมพ โดยตัวอักษรเขียนด้วยลักษณะสามัญส่วนของโจทก์มี ๓ พยางค์ คือ JUMP MASTER อ่านว่า จั๊มมาสเตอร์ โดยตัวอักษร J เขียนเป็นตัวอักษรประดิษฐ์ เครื่องหมายการค้าทั้งสองมิได้มีเครื่องหมายส่วนใดเด่น หรือมีลักษณะบ่งเฉพาะยิ่งกว่าอีกส่วนหนึ่ง การพิจารณาว่าเครื่องหมายการค้าทั้งสองจะคล้ายกันหรือไม่จึงต้องพิจารณาถึงความสำคัญของส่วนประกอบทั้งสองส่วนเข้าด้วยกันซึ่งเมื่อพิจารณาตามหลักเกณฑ์ดังกล่าวแล้วจะเห็นความแตกต่างระหว่างเครื่องหมายการค้าทั้งสองได้ชัดเจน กล่าวคือ ส่วนที่เป็นเครื่องหมายนั้นที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนเป็นเพียงภาพศิลปะที่มุ่งแสดงความหมายซึ่งประชาชนโดยทั่วไปโดยเฉพาะประชาชนในชนบทที่ยังไม่คุ้นเคยกับภาพศิลปะดังกล่าวอาจจะมองไม่ออกว่าเป็นรูปคน ส่วนของโจทก์นั้นมองได้ง่ายและชัดเจนว่าเป็นรูปคนเพราะเป็นภาพธรรมดา แม้จะประดิษฐ์ด้วยเส้นต้าง ๆ ก็ยังมองได้ง่ายว่าเป็นรูปคนกระโดด สำหรับส่วนที่เป็นตัวอักษรโรมันก็ต่างกันคือ ที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนมีเพียงพยางค์เดียวอ่านว่า จัมพ แต่ของโจทก์มี ๓ พยางค์ อ่านว่า จั๊มมาสเตอร์ ลักษณะของเครื่องหมายการค้าที่จำเลยยื่นขอจดกับที่โจทก์จดทะเบียนเป็นเจ้าของไว้แล้วจึงไม่คล้ายกันจนถึงนับได้ว่า เป็นการลวงสาธารณชนเพราะไม่ทำให้ประชาชนสับสนหรือเข้าใจผิดถึงแหล่งกำเนิดของสินค้า ลักษณะของเครื่องหมายการค้าดังกล่าวประชาชนสามารถแยกแยะได้ง่ายว่าเครื่องหมายการค้าใดเป็นเครื่องหมาย การค้าที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าใดเป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ ยิ่งเมื่อพิจารณาลักษณะ สีสรรของกล่องบรรจุรองเท้าของจำเลยและของโจทก์ตามเอกสารหมาย ล.๓ และ ล.๔ แล้วยิ่งทำให้เห็นความแตกต่างได้ชัดเจนมาก ทั้งยังแสดงถึงความบริสุทธิ์ใจของจำเลยว่าหาได้มีเจตนาจะเลียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์แต่อย่างใดไม่ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้เพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่ ๑๒๗๓๗๖ ของจำเลย ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาจำเลยฟังขึ้น พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์(วิศิษฏ์ ลิมานนท์-สหัส สิงหวิริยะ-ปิ่นทิพย์ สุจริตกุล)ศาลชั้นต้น - นายจรัญ หัตถกรรมศาลอุทธรณ์ - นายประคนธ์ พันธุ์วิชาติกุลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่า JUMP MASTER อ่านว่า จั๊มมาสเตอร์ และรูปรอยประดิษฐ์คล้ายคนกำลังกระโดดเป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ซึ่งจดทะเบียนไว้แล้ว จำเลยได้ยื่นคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าโดยขอจดอักษรโรมันคำว่า JUMP มีรูปประดิษฐ์คล้ายลูกโป่งลอยลม อักษรโรมันอ่านว่า จัมพ แปลว่ากระโดด โจทก์คัดค้าน นายทะเบียนได้ยกคำคัดค้านของโจทก์ ขอให้พิพากษาให้นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าเพิกถอนคำขอจดทะเบียนของจำเลยและงดจดทะเบียนเครื่องหมาย การค้านั้น จำเลยให้การว่า เครื่องหมายการค้าของโจทก์และจำเลยต่างกันไม่มีลักษณะคล้ายหรือเหมือนกันจนถึงขนาดเป็นการลวงสาธารณชน ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้เพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของจำเลย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยในชั้นนี้เพียงว่าเครื่องหมายการค้าที่จำเลยขอจดทะเบียนต่อนายทะเบียนเครื่องหมายการค้าปรากฏตามเอกสารหมาย จ.๖ คล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.๒, จ.๓, จ.๔ และ จ.๕ จนถึงนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนหรือไม่ ศาลฎีกาได้พิเคราะห์เครื่องหมายการค้าทั้งสองเครื่องหมายโดยละเอียดแล้วเห็นว่า ทั้งเครื่องหมายการค้าที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนไว้และเครื่องหมายการค้าของโจทก์ต่างก็เป็นเครื่องหมายการค้าที่มี ส่วนประกอบ ๒ ส่วนด้วยกัน คือส่วนที่เป็นเครื่องหมายกับส่วนที่เป็นตัวอักษรโรมัน โดยส่วนที่เป็นเครื่องหมายนั้นตามที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนเป็นรูปวงกลมทึบใต้วงกลมเป็นรูปแถบซึ่งเป็นเส้นทึบ ๓ แถบ แถบบนสุดสั้นที่สุดแถบกลางยาวกว่าแถบบนสุดเล็กน้อย ส่วนแถบใต้สุดยาวที่สุด เครื่องหมายดังกล่าวเป็นภาพศิลปะที่ที่มุ่งแสดงความหมายมองได้ว่าเป็นรูปคน ส่วนของโจทก์เป็นรูปคนกระโดดที่ประดิษฐ์ขึ้นด้วยเส้นโค้งและเส้นตรง ส่วนที่เป็นตัวอักษรโรมันนั้นที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนไว้มีพยางค์เดียวคือ JUMP อ่านว่า จัมพ โดยตัวอักษรเขียนด้วยลักษณะสามัญส่วนของโจทก์มี ๓ พยางค์ คือ JUMP MASTER อ่านว่า จั๊มมาสเตอร์ โดยตัวอักษร J เขียนเป็นตัวอักษรประดิษฐ์ เครื่องหมายการค้าทั้งสองมิได้มีเครื่องหมายส่วนใดเด่น หรือมีลักษณะบ่งเฉพาะยิ่งกว่าอีกส่วนหนึ่ง การพิจารณาว่าเครื่องหมายการค้าทั้งสองจะคล้ายกันหรือไม่จึงต้องพิจารณาถึงความสำคัญของส่วนประกอบทั้งสองส่วนเข้าด้วยกันซึ่งเมื่อพิจารณาตามหลักเกณฑ์ดังกล่าวแล้วจะเห็นความแตกต่างระหว่างเครื่องหมายการค้าทั้งสองได้ชัดเจน กล่าวคือ ส่วนที่เป็นเครื่องหมายนั้นที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนเป็นเพียงภาพศิลปะที่มุ่งแสดงความหมายซึ่งประชาชนโดยทั่วไปโดยเฉพาะประชาชนในชนบทที่ยังไม่คุ้นเคยกับภาพศิลปะดังกล่าวอาจจะมองไม่ออกว่าเป็นรูปคน ส่วนของโจทก์นั้นมองได้ง่ายและชัดเจนว่าเป็นรูปคนเพราะเป็นภาพธรรมดา แม้จะประดิษฐ์ด้วยเส้นต้าง ๆ ก็ยังมองได้ง่ายว่าเป็นรูปคนกระโดด สำหรับส่วนที่เป็นตัวอักษรโรมันก็ต่างกันคือ ที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนมีเพียงพยางค์เดียวอ่านว่า จัมพ แต่ของโจทก์มี ๓ พยางค์ อ่านว่า จั๊มมาสเตอร์ ลักษณะของเครื่องหมายการค้าที่จำเลยยื่นขอจดกับที่โจทก์จดทะเบียนเป็นเจ้าของไว้แล้วจึงไม่คล้ายกันจนถึงนับได้ว่า เป็นการลวงสาธารณชนเพราะไม่ทำให้ประชาชนสับสนหรือเข้าใจผิดถึงแหล่งกำเนิดของสินค้า ลักษณะของเครื่องหมายการค้าดังกล่าวประชาชนสามารถแยกแยะได้ง่ายว่าเครื่องหมายการค้าใดเป็นเครื่องหมาย การค้าที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าใดเป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ ยิ่งเมื่อพิจารณาลักษณะ สีสรรของกล่องบรรจุรองเท้าของจำเลยและของโจทก์ตามเอกสารหมาย ล.๓ และ ล.๔ แล้วยิ่งทำให้เห็นความแตกต่างได้ชัดเจนมาก ทั้งยังแสดงถึงความบริสุทธิ์ใจของจำเลยว่าหาได้มีเจตนาจะเลียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์แต่อย่างใดไม่ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้เพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่ ๑๒๗๓๗๖ ของจำเลย ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาจำเลยฟังขึ้น พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5725/2531บริษัทชัยพัฒนสิน จำกัดโจทก์นายประสิทธิ์ กู้กุลประสงค์ล. พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2474 ม. 16, ม. 22เครื่องหมายการค้าที่จำเลยยื่นขอจดทะเบียนส่วนที่เป็นเครื่องหมายเป็นเพียงภาพศิลปะที่มุ่งแสดงความหมายซึ่ง ประชาชนโดยทั่วไป โดยเฉพาะประชาชนในชนบทที่ยังไม่คุ้นเคยกับภาพศิลปะดังกล่าว อาจจะมองไม่ออกว่าเป็นรูปคน ส่วนเครื่องหมายการค้าของโจทก์นั้นมองได้ง่ายและชัดเจนว่าเป็นรูปคนกระโดดเพราะเป็นภาพธรรมดา ส่วนที่เป็นตัวอักษรโรมันที่จำเลยยื่นขอจดทะเบียนมีเพียงพยางค์เดียวอ่านว่า จัมพ แต่ของโจทก์มี 3 พยางค์ อ่านว่า จั๊มมาสเตอร์ ลักษณะของเครื่องหมายการค้าที่จำเลยยื่นขอจดทะเบียนกับที่โจทก์จดทะเบียนเป็นเจ้าของไว้แล้วไม่ทำให้ ประชาชนสับสนหรือเข้าใจผิดถึงแหล่งกำเนิดสินค้าจึงไม่คล้ายกันจนถึงนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนโจทก์ฟ้องว่า เครื่องหมายการค้าอักษรโรมันคำว่า JUMP MASTER อ่านว่า จั๊มมาสเตอร์ และรูปรอยประดิษฐ์คล้ายคนกำลังกระโดดเป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ซึ่งจดทะเบียนไว้แล้ว จำเลยได้ยื่นคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าโดยขอจดอักษรโรมันคำว่า JUMP มีรูปประดิษฐ์คล้ายลูกโป่งลอยลม อักษรโรมันอ่านว่า จัมพ แปลว่ากระโดด โจทก์คัดค้าน นายทะเบียนได้ยกคำคัดค้านของโจทก์ ขอให้พิพากษาให้นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าเพิกถอนคำขอจดทะเบียนของจำเลยและงดจดทะเบียนเครื่องหมาย การค้านั้น จำเลยให้การว่า เครื่องหมายการค้าของโจทก์และจำเลยต่างกันไม่มีลักษณะคล้ายหรือเหมือนกันจนถึงขนาดเป็นการลวงสาธารณชน ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้เพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของจำเลย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยในชั้นนี้เพียงว่าเครื่องหมายการค้าที่จำเลยขอจดทะเบียนต่อนายทะเบียนเครื่องหมายการค้าปรากฏตามเอกสารหมาย จ.๖ คล้ายกับเครื่องหมายการค้าของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.๒, จ.๓, จ.๔ และ จ.๕ จนถึงนับได้ว่าเป็นการลวงสาธารณชนหรือไม่ ศาลฎีกาได้พิเคราะห์เครื่องหมายการค้าทั้งสองเครื่องหมายโดยละเอียดแล้วเห็นว่า ทั้งเครื่องหมายการค้าที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนไว้และเครื่องหมายการค้าของโจทก์ต่างก็เป็นเครื่องหมายการค้าที่มี ส่วนประกอบ ๒ ส่วนด้วยกัน คือส่วนที่เป็นเครื่องหมายกับส่วนที่เป็นตัวอักษรโรมัน โดยส่วนที่เป็นเครื่องหมายนั้นตามที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนเป็นรูปวงกลมทึบใต้วงกลมเป็นรูปแถบซึ่งเป็นเส้นทึบ ๓ แถบ แถบบนสุดสั้นที่สุดแถบกลางยาวกว่าแถบบนสุดเล็กน้อย ส่วนแถบใต้สุดยาวที่สุด เครื่องหมายดังกล่าวเป็นภาพศิลปะที่ที่มุ่งแสดงความหมายมองได้ว่าเป็นรูปคน ส่วนของโจทก์เป็นรูปคนกระโดดที่ประดิษฐ์ขึ้นด้วยเส้นโค้งและเส้นตรง ส่วนที่เป็นตัวอักษรโรมันนั้นที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนไว้มีพยางค์เดียวคือ JUMP อ่านว่า จัมพ โดยตัวอักษรเขียนด้วยลักษณะสามัญส่วนของโจทก์มี ๓ พยางค์ คือ JUMP MASTER อ่านว่า จั๊มมาสเตอร์ โดยตัวอักษร J เขียนเป็นตัวอักษรประดิษฐ์ เครื่องหมายการค้าทั้งสองมิได้มีเครื่องหมายส่วนใดเด่น หรือมีลักษณะบ่งเฉพาะยิ่งกว่าอีกส่วนหนึ่ง การพิจารณาว่าเครื่องหมายการค้าทั้งสองจะคล้ายกันหรือไม่จึงต้องพิจารณาถึงความสำคัญของส่วนประกอบทั้งสองส่วนเข้าด้วยกันซึ่งเมื่อพิจารณาตามหลักเกณฑ์ดังกล่าวแล้วจะเห็นความแตกต่างระหว่างเครื่องหมายการค้าทั้งสองได้ชัดเจน กล่าวคือ ส่วนที่เป็นเครื่องหมายนั้นที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนเป็นเพียงภาพศิลปะที่มุ่งแสดงความหมายซึ่งประชาชนโดยทั่วไปโดยเฉพาะประชาชนในชนบทที่ยังไม่คุ้นเคยกับภาพศิลปะดังกล่าวอาจจะมองไม่ออกว่าเป็นรูปคน ส่วนของโจทก์นั้นมองได้ง่ายและชัดเจนว่าเป็นรูปคนเพราะเป็นภาพธรรมดา แม้จะประดิษฐ์ด้วยเส้นต้าง ๆ ก็ยังมองได้ง่ายว่าเป็นรูปคนกระโดด สำหรับส่วนที่เป็นตัวอักษรโรมันก็ต่างกันคือ ที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนมีเพียงพยางค์เดียวอ่านว่า จัมพ แต่ของโจทก์มี ๓ พยางค์ อ่านว่า จั๊มมาสเตอร์ ลักษณะของเครื่องหมายการค้าที่จำเลยยื่นขอจดกับที่โจทก์จดทะเบียนเป็นเจ้าของไว้แล้วจึงไม่คล้ายกันจนถึงนับได้ว่า เป็นการลวงสาธารณชนเพราะไม่ทำให้ประชาชนสับสนหรือเข้าใจผิดถึงแหล่งกำเนิดของสินค้า ลักษณะของเครื่องหมายการค้าดังกล่าวประชาชนสามารถแยกแยะได้ง่ายว่าเครื่องหมายการค้าใดเป็นเครื่องหมาย การค้าที่จำเลยยื่นคำขอจดทะเบียนเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าใดเป็นเครื่องหมายการค้าของโจทก์ ยิ่งเมื่อพิจารณาลักษณะ สีสรรของกล่องบรรจุรองเท้าของจำเลยและของโจทก์ตามเอกสารหมาย ล.๓ และ ล.๔ แล้วยิ่งทำให้เห็นความแตกต่างได้ชัดเจนมาก ทั้งยังแสดงถึงความบริสุทธิ์ใจของจำเลยว่าหาได้มีเจตนาจะเลียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์แต่อย่างใดไม่ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้เพิกถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่ ๑๒๗๓๗๖ ของจำเลย ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาจำเลยฟังขึ้น พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์(วิศิษฏ์ ลิมานนท์-สหัส สิงหวิริยะ-ปิ่นทิพย์ สุจริตกุล)ศาลชั้นต้น - นายจรัญ หัตถกรรมศาลอุทธรณ์ - นายประคนธ์ พันธุ์วิชาติกุลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ