คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 830/2524หลักกฎหมาย: ปัญหาเกี่ยวกับอำนาจฟ้องเป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย แม้จำเลยเพิ่งจะยกขึ้นอ้างในชั้นฎีกาศาลฎีกาก็มีอำนาจวินิจฉัยจำเลยเป็นพนักงานของการสื่อสารแห่งประเทศไทยทำหน้าที่หัวหน้าที่ทำการไปรษณีย์สาขา ได้รับฝากจดหมายและรับเงินค่าตราไปรษณียากรจากผู้ฝากหลายราย แล้วไม่จัดการผนึกตราไปรษณียากรบนจดหมายและจัดส่งไปตามหน้าที่.กลับยักยอกเอาเงินค่าตราไปรษณียากรซึ่งตกเป็นของการสื่อสารแห่งประเทศไทยแล้วเป็นประโยชน์ส่วนตัวเสียย่อมเกิดความเสียหายแก่การสื่อสารแห่งประเทศไทย การสื่อสารแห่งประเทศไทยจึงเป็นผู้เสียหายตามกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับนายบุญเพิ่มพวกของจำเลยเป็นพนักงานของการสื่อสารแห่งประเทศไทยและเป็นเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญามีหน้าที่ในการไปรษณีย์โทรเลขและอื่น ๆ รวมตลอดถึงการผนึกตราไปรษณียากรลงในไปรษณีย์ภัณฑ์แทนผู้ฝาก และรักษาเงินค่าธรรมเนียมการฝากไปรษณีย์ภัณฑ์พัศดุไปรษณีย์และโทรเลข จำเลยกับพวกดังกล่าวได้สมคบกันเบียดบังเงินค่าธรรมเนียมรับฝากจดหมายไปรษณีย์ภัณฑ์ส่งต่างประเทศ 131 ฉบับ รวมเป็นเงิน 1,384 บาท 65 สตางค์ ของการสือสารแห่งประเทศไทยผู้เสียหาย ซึ่งอยู่ในความครอบครองของจำเลยกับพวกโดยทุจริต และได้กระทำละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบและโดยทุจริตโดยกักจดหมายไปรษณีย์ภัณฑ์ซึ่งส่งทางไปรษณีย์ไปต่างประเทศ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147, 157, 163, 83 พระราชบัญญัติไปรษณีย์พุทธศักราช 2477 มาตรา 48 และให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147, 157, 163(3), 83 พระราชบัญญัติไปรษณีย์ พุทธศักราช 2477 มาตรา 58 ให้ลงโทษจำคุกจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดและให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่การสื่อสารแห่งประเทศไทยผู้เสียหายจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า ในข้อที่จำเลยฎีกาว่าการสื่อสารแห่งประเทศไทยมิใช่ผู้เสียหาย โดยผู้เสียหายที่แท้จริงคือผู้ฝากส่งจดหมายเมื่อผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนการสอบสวนไม่ชอบ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องนั้น แม้ว่าจำเลยเพิ่งจะยกปัญหาข้อกฎหมายดังกล่าวในชั้นฎีกาก็ตาม แต่เป็นปัญหาเกี่ยวกับอำนาจฟ้อง จึงสมควรรับวินิจฉัยให้เห็นว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยรับฝากจดหมายและได้รับเงินค่าตราไปรษณียากรจากผู้ฝากหลายรายแล้วไม่จัดการผนึกตราไปรษณียากรลงบนจดหมายและจัดส่งไปตามหน้าที่ กลับยักยอกเอาเงินค่าตราไปรษณียากรซึ่งตกเป็นของการสื่อสารแห่งประเทศไทยแล้วเป็นประโยชน์ส่วนตัวเสียเช่นนี้ย่อมเกิดความเสียหายแก่การสื่อสารแห่งประเทศไทยอย่างมิพักต้องสงสัย การสื่อสารแห่งประเทศไทยจึงเป็นผู้เสียหายตามกฎหมายพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 830/2524พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์นายจำรูญ เทียนสวัสดิ์จำเลย ป.วิ.อ. ม. 2 (4), ม. 195, ม. 225ปัญหาเกี่ยวกับอำนาจฟ้องเป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย แม้จำเลยเพิ่งจะยกขึ้นอ้างในชั้นฎีกาศาลฎีกาก็มีอำนาจวินิจฉัยจำเลยเป็นพนักงานของการสื่อสารแห่งประเทศไทยทำหน้าที่หัวหน้าที่ทำการไปรษณีย์สาขา ได้รับฝากจดหมายและรับเงินค่าตราไปรษณียากรจากผู้ฝากหลายราย แล้วไม่จัดการผนึกตราไปรษณียากรบนจดหมายและจัดส่งไปตามหน้าที่.กลับยักยอกเอาเงินค่าตราไปรษณียากรซึ่งตกเป็นของการสื่อสารแห่งประเทศไทยแล้วเป็นประโยชน์ส่วนตัวเสียย่อมเกิดความเสียหายแก่การสื่อสารแห่งประเทศไทย การสื่อสารแห่งประเทศไทยจึงเป็นผู้เสียหายตามกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับนายบุญเพิ่มพวกของจำเลยเป็นพนักงานของการสื่อสารแห่งประเทศไทยและเป็นเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญามีหน้าที่ในการไปรษณีย์โทรเลขและอื่น ๆ รวมตลอดถึงการผนึกตราไปรษณียากรลงในไปรษณีย์ภัณฑ์แทนผู้ฝาก และรักษาเงินค่าธรรมเนียมการฝากไปรษณีย์ภัณฑ์พัศดุไปรษณีย์และโทรเลข จำเลยกับพวกดังกล่าวได้สมคบกันเบียดบังเงินค่าธรรมเนียมรับฝากจดหมายไปรษณีย์ภัณฑ์ส่งต่างประเทศ 131 ฉบับ รวมเป็นเงิน 1,384 บาท 65 สตางค์ ของการสือสารแห่งประเทศไทยผู้เสียหาย ซึ่งอยู่ในความครอบครองของจำเลยกับพวกโดยทุจริต และได้กระทำละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบและโดยทุจริตโดยกักจดหมายไปรษณีย์ภัณฑ์ซึ่งส่งทางไปรษณีย์ไปต่างประเทศ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147, 157, 163, 83 พระราชบัญญัติไปรษณีย์พุทธศักราช 2477 มาตรา 48 และให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147, 157, 163(3), 83 พระราชบัญญัติไปรษณีย์ พุทธศักราช 2477 มาตรา 58 ให้ลงโทษจำคุกจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดและให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่การสื่อสารแห่งประเทศไทยผู้เสียหายจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า ในข้อที่จำเลยฎีกาว่าการสื่อสารแห่งประเทศไทยมิใช่ผู้เสียหาย โดยผู้เสียหายที่แท้จริงคือผู้ฝากส่งจดหมายเมื่อผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนการสอบสวนไม่ชอบ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องนั้น แม้ว่าจำเลยเพิ่งจะยกปัญหาข้อกฎหมายดังกล่าวในชั้นฎีกาก็ตาม แต่เป็นปัญหาเกี่ยวกับอำนาจฟ้อง จึงสมควรรับวินิจฉัยให้เห็นว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยรับฝากจดหมายและได้รับเงินค่าตราไปรษณียากรจากผู้ฝากหลายรายแล้วไม่จัดการผนึกตราไปรษณียากรลงบนจดหมายและจัดส่งไปตามหน้าที่ กลับยักยอกเอาเงินค่าตราไปรษณียากรซึ่งตกเป็นของการสื่อสารแห่งประเทศไทยแล้วเป็นประโยชน์ส่วนตัวเสียเช่นนี้ย่อมเกิดความเสียหายแก่การสื่อสารแห่งประเทศไทยอย่างมิพักต้องสงสัย การสื่อสารแห่งประเทศไทยจึงเป็นผู้เสียหายตามกฎหมายพิพากษายืน(อำนวย อินทุภูติ-ปรีชา สุมาวงศ์-สุวรรณพ กองวารี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับนายบุญเพิ่มพวกของจำเลยเป็นพนักงานของการสื่อสารแห่งประเทศไทยและเป็นเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญามีหน้าที่ในการไปรษณีย์โทรเลขและอื่น ๆ รวมตลอดถึงการผนึกตราไปรษณียากรลงในไปรษณีย์ภัณฑ์แทนผู้ฝาก และรักษาเงินค่าธรรมเนียมการฝากไปรษณีย์ภัณฑ์พัศดุไปรษณีย์และโทรเลข จำเลยกับพวกดังกล่าวได้สมคบกันเบียดบังเงินค่าธรรมเนียมรับฝากจดหมายไปรษณีย์ภัณฑ์ส่งต่างประเทศ 131 ฉบับ รวมเป็นเงิน 1,384 บาท 65 สตางค์ ของการสือสารแห่งประเทศไทยผู้เสียหาย ซึ่งอยู่ในความครอบครองของจำเลยกับพวกโดยทุจริต และได้กระทำละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบและโดยทุจริตโดยกักจดหมายไปรษณีย์ภัณฑ์ซึ่งส่งทางไปรษณีย์ไปต่างประเทศ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147, 157, 163, 83 พระราชบัญญัติไปรษณีย์พุทธศักราช 2477 มาตรา 48 และให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147, 157, 163(3), 83 พระราชบัญญัติไปรษณีย์ พุทธศักราช 2477 มาตรา 58 ให้ลงโทษจำคุกจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดและให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่การสื่อสารแห่งประเทศไทยผู้เสียหายจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า ในข้อที่จำเลยฎีกาว่าการสื่อสารแห่งประเทศไทยมิใช่ผู้เสียหาย โดยผู้เสียหายที่แท้จริงคือผู้ฝากส่งจดหมายเมื่อผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนการสอบสวนไม่ชอบ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องนั้น แม้ว่าจำเลยเพิ่งจะยกปัญหาข้อกฎหมายดังกล่าวในชั้นฎีกาก็ตาม แต่เป็นปัญหาเกี่ยวกับอำนาจฟ้อง จึงสมควรรับวินิจฉัยให้เห็นว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยรับฝากจดหมายและได้รับเงินค่าตราไปรษณียากรจากผู้ฝากหลายรายแล้วไม่จัดการผนึกตราไปรษณียากรลงบนจดหมายและจัดส่งไปตามหน้าที่ กลับยักยอกเอาเงินค่าตราไปรษณียากรซึ่งตกเป็นของการสื่อสารแห่งประเทศไทยแล้วเป็นประโยชน์ส่วนตัวเสียเช่นนี้ย่อมเกิดความเสียหายแก่การสื่อสารแห่งประเทศไทยอย่างมิพักต้องสงสัย การสื่อสารแห่งประเทศไทยจึงเป็นผู้เสียหายตามกฎหมายพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 830/2524พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์นายจำรูญ เทียนสวัสดิ์จำเลย ป.วิ.อ. ม. 2 (4), ม. 195, ม. 225ปัญหาเกี่ยวกับอำนาจฟ้องเป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย แม้จำเลยเพิ่งจะยกขึ้นอ้างในชั้นฎีกาศาลฎีกาก็มีอำนาจวินิจฉัยจำเลยเป็นพนักงานของการสื่อสารแห่งประเทศไทยทำหน้าที่หัวหน้าที่ทำการไปรษณีย์สาขา ได้รับฝากจดหมายและรับเงินค่าตราไปรษณียากรจากผู้ฝากหลายราย แล้วไม่จัดการผนึกตราไปรษณียากรบนจดหมายและจัดส่งไปตามหน้าที่.กลับยักยอกเอาเงินค่าตราไปรษณียากรซึ่งตกเป็นของการสื่อสารแห่งประเทศไทยแล้วเป็นประโยชน์ส่วนตัวเสียย่อมเกิดความเสียหายแก่การสื่อสารแห่งประเทศไทย การสื่อสารแห่งประเทศไทยจึงเป็นผู้เสียหายตามกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับนายบุญเพิ่มพวกของจำเลยเป็นพนักงานของการสื่อสารแห่งประเทศไทยและเป็นเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญามีหน้าที่ในการไปรษณีย์โทรเลขและอื่น ๆ รวมตลอดถึงการผนึกตราไปรษณียากรลงในไปรษณีย์ภัณฑ์แทนผู้ฝาก และรักษาเงินค่าธรรมเนียมการฝากไปรษณีย์ภัณฑ์พัศดุไปรษณีย์และโทรเลข จำเลยกับพวกดังกล่าวได้สมคบกันเบียดบังเงินค่าธรรมเนียมรับฝากจดหมายไปรษณีย์ภัณฑ์ส่งต่างประเทศ 131 ฉบับ รวมเป็นเงิน 1,384 บาท 65 สตางค์ ของการสือสารแห่งประเทศไทยผู้เสียหาย ซึ่งอยู่ในความครอบครองของจำเลยกับพวกโดยทุจริต และได้กระทำละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบและโดยทุจริตโดยกักจดหมายไปรษณีย์ภัณฑ์ซึ่งส่งทางไปรษณีย์ไปต่างประเทศ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147, 157, 163, 83 พระราชบัญญัติไปรษณีย์พุทธศักราช 2477 มาตรา 48 และให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147, 157, 163(3), 83 พระราชบัญญัติไปรษณีย์ พุทธศักราช 2477 มาตรา 58 ให้ลงโทษจำคุกจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดและให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่การสื่อสารแห่งประเทศไทยผู้เสียหายจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า ในข้อที่จำเลยฎีกาว่าการสื่อสารแห่งประเทศไทยมิใช่ผู้เสียหาย โดยผู้เสียหายที่แท้จริงคือผู้ฝากส่งจดหมายเมื่อผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนการสอบสวนไม่ชอบ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องนั้น แม้ว่าจำเลยเพิ่งจะยกปัญหาข้อกฎหมายดังกล่าวในชั้นฎีกาก็ตาม แต่เป็นปัญหาเกี่ยวกับอำนาจฟ้อง จึงสมควรรับวินิจฉัยให้เห็นว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยรับฝากจดหมายและได้รับเงินค่าตราไปรษณียากรจากผู้ฝากหลายรายแล้วไม่จัดการผนึกตราไปรษณียากรลงบนจดหมายและจัดส่งไปตามหน้าที่ กลับยักยอกเอาเงินค่าตราไปรษณียากรซึ่งตกเป็นของการสื่อสารแห่งประเทศไทยแล้วเป็นประโยชน์ส่วนตัวเสียเช่นนี้ย่อมเกิดความเสียหายแก่การสื่อสารแห่งประเทศไทยอย่างมิพักต้องสงสัย การสื่อสารแห่งประเทศไทยจึงเป็นผู้เสียหายตามกฎหมายพิพากษายืน(อำนวย อินทุภูติ-ปรีชา สุมาวงศ์-สุวรรณพ กองวารี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ