คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2874/2535หลักกฎหมาย: โจทก์เป็นรัฐวิสาหกิจมีวัตถุประสงค์จ่ายกระแสไฟฟ้าแก่ประชาชนได้รับทุนจากงบประมาณแผ่นดิน โจทก์จึงมิใช่พ่อค้าตาม ป.พ.พ.มาตรา 165(1) โจทก์ต้องฟ้องเรียกค่ากระแสไฟฟ้าภายในอายุความ10 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 164 จำเลยขอใช้ไฟฟ้าในบ้านของตนต่อโจทก์ แม้ต่อมาจำเลยจะโอนบ้านให้ผู้อื่นไป แต่จำเลยมิได้บอกเลิกหรือโอนการใช้ไฟฟ้าแก่ผู้อื่นให้โจทก์ทราบ จำเลยย่อมรับผิดในค่าไฟฟ้าตลอดไปตามข้อบังคับการบริการและใช้ไฟฟ้าของโจทก์.โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ได้ติดตั้งเครื่องวัดกระแสไฟฟ้า ให้แก่จำเลยที่บ้านเลขที่ 2/3 ซอยแสงเพชร แขวงบางแคเหนือ เขตภาษีเจริญกรุงเทพมหานคร ตามที่จำเลยขอใช้ไฟฟ้า ครั้นเดือนมีนาคม 2526ถึงเดือนเมษายน 2527 จำเลยค้างชำระค่าไฟฟ้ารวมเป็นเงิน 61,862.41บาท โจทก์ทวงถามหลายครั้งแต่จำเลยเพิกเฉย จึงขอคิดดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 30 มกราคม2530 ซึ่งเป็นวันที่โจทก์กำหนดให้จำเลยชำระหนี้ให้แล้วเสร็จถึงวันฟ้องเป็นเงิน 3,334.63 บาท รวมเป็นเงิน 65,197.04 บาทขอให้บังคับจำเลยชำระเงินจำนวนดังกล่าว พร้อมด้วยดอกเบี้ยจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า จำเลยได้โอนขายบ้านที่จำเลยได้ขอใช้ไฟฟ้าให้แก่นางสาวลตนาฎ ไปแล้วตั้งแต่ปี 2523 หลังจากนั้นจำเลยไม่ได้ใช้ไฟฟ้าของโจทก์อีกเลยจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดใช้ค่าไฟฟ้าแก่โจทก์โจทก์ฟ้องคดีเมื่อเกิน 2 ปี จึงขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับเป็นว่า ให้จำเลยชำระเงินจำนวน61,862.41 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ในต้นเงินดังกล่าว นับตั้งแต่วันที่ 30 มกราคม 2530 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเงินเสร็จแก่โจทก์ แต่ดอกเบี้ยนับถึงวันฟ้องต้องไม่เกิน3,334.63 บาท ตามที่โจทก์ขอจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลตามพระราชบัญญัติการไฟฟ้านครหลวง พ.ศ.2501 มีวัตถุประสงค์ในการจัดให้ได้มาและจำหน่ายพลังงานไฟฟ้าอันเป็นกิจการสาธารณูปโภค จำเลยเป็นผู้ยื่นคำขอใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์สำหรับบ้านเลขที่2/3 หมู่ที่ 2 ซอยแสงเพชร แขวงบางแคเหนือ เขตภาษีเจริญกรุงเทพมหานคร โจทก์อนุมัติและได้ติดตั้งเครื่องวัดกระแสไฟฟ้าให้จำเลยในวันที่ 30 ธันวาคม 2520 หลังจากนั้นโจทก์ได้จ่ายกระแสไฟฟ้าให้จำเลยตลอดมา และจำเลยได้ชำระค่าไฟฟ้าให้โจทก์จนกระทั่งเดือนมีนาคม 2526 ถึงเดือนเมษายน 2527 ผู้ใช้ไฟฟ้าในบ้านดังกล่าวไม่ชำระค่าไฟฟ้าให้โจทก์รวม 13 เดือน คิดเป็นเงิน61,862.41 บาท โดยข้อเท็จจริงฟังได้ต่อไปว่า จำเลยได้จดทะเบียนโอนขายกรรมสิทธิ์บ้านเลขที่ดังกล่าวให้แก่นายแผ้ว กลิ่นชูเดช ไปตั้งแต่วันที่ 14 พฤษภาคม 2522 แต่จำเลยมิได้แจ้งบอกเลิกการใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์ หรือแจ้งการโอนใช้ไฟฟ้าแก่ผู้อื่นต่อโจทก์เป็นลายลักษณ์อักษร คดีมีปัญหาตามฎีกาจำเลยว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ และจำเลยจะต้องรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์หรือไม่เพียงใดพิเคราะห์แล้ว ปัญหาเรื่องอายุความนั้น จำเลยอ้างว่าลักษณะกิจการของโจทก์ดำเนินไปในทางแสวงหากำไรในทางเศรษฐกิจอันเป็นลักษณะของพ่อค้าตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 165(1) ซึ่งมีกำหนดอายุความสองปี และโจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อเกินกำหนดสองปีแล้ว ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์คดีนี้เป็นนิติบุคคลตามพระราชบัญญัติการไฟฟ้านครหลวง พ.ศ. 2501 มีฐานะเป็นรัฐวิสาหกิจ มีวัตถุประสงค์ในการจ่ายกระแสไฟฟ้าแก่ประชาชนในเขตกรุงเทพมหานครอันมีลักษณะเป็นสาธารณูปโภค และได้รับทุนในการดำเนินการจากงบประมาณแผ่นดิน โจทก์จึงมิได้เป็นพ่อค้าตามความในมาตรา 165(1) แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เมื่อมิได้มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้เป็นอย่างอื่นก็ต้องถืออายุความสิบปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164 ฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความส่วนปัญหาว่าจำเลยจะต้องรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์หรือไม่เพียงใดนั้น เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าจำเลยเป็นผู้ขอใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์ สำหรับบ้านเลขที่ 2/3 โจทก์อนุมัติและได้ติดตั้งเครื่องวัดกระแสไฟฟ้าพร้อมทั้งจ่ายกระแสไฟฟ้าให้จำเลยแล้วตั้งแต่ปี 2520 และจำเลยยังไม่เคยแจ้งบอกเลิกหรือโอนการใช้ไฟฟ้าแก่ผู้อื่นให้โจทก์ทราบเป็นลายลักษณ์อักษณ จำเลยย่อมต้องรับผิดชอบในการชำระค่าไฟฟ้าที่ใช้ไปในบ้านดังกล่าวตลอดไป ตามความในข้อบังคับการบริการและใช้ไฟฟ้าบทที่ 3 (ก) ของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.3ส่วนที่ข้อบังคับดังกล่าวในบทที่ 3 (ข) วรรคสอง ระบุว่า "ถ้าผู้ใช้ไฟฟ้าเดิมไม่ได้บอกเลิกการใช้ไฟฟ้า แต่ผู้มาอยู่ใหม่ได้ใช้ไฟฟ้าแทนผู้ใช้ไฟฟ้าเดิมก็ต้องถือว่าผู้มาอยู่ใหม่นั้นยินดีที่จะใช้ไฟฟ้าต่อไปและรับรองจะปฏิบัติให้ถูกต้องตามข้อบังคับนี้จนกว่าจะได้บอกเลิกการใช้ไฟฟ้าเป็นลายลักษณ์อักษร" นั้น เป็นกรณีที่โจทก์มีสิทธิให้ผู้ที่เข้ามาอยู่ในบ้านดังกล่าวรายใหม่ต้องรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าในกรณีที่จำเลยผู้ใช้ไฟฟ้าเดิมไม่ได้บอกเลิกการใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์อีกทางหนึ่งด้วย กล่าวคือ โจทก์มีสิทธิจะให้จำเลยรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์ตามข้อบังคับดังกล่าวในบทที่ 3 (ก) หรือจะให้ผู้มาอยู่ใหม่รับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์ตามข้อบังคับดังกล่าวในบทที่ 3 (ข) วรรคสอง ก็ได้ เมื่อโจทก์ใช้สิทธิให้จำเลยรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์ จำเลยจึงหาหลุดพ้นความรับผิดดังกล่าวไปแล้วดังที่จำเลยฎีกาโต้เถียงไว้ไม่..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2874/2535การไฟฟ้านครหลวงโจทก์นาย จำรัส ศ รี จันทร์จำเลย ป.พ.พ. ม. 164, ม. 165 (1), ม. 368โจทก์เป็นรัฐวิสาหกิจมีวัตถุประสงค์จ่ายกระแสไฟฟ้าแก่ประชาชนได้รับทุนจากงบประมาณแผ่นดิน โจทก์จึงมิใช่พ่อค้าตาม ป.พ.พ.มาตรา 165(1) โจทก์ต้องฟ้องเรียกค่ากระแสไฟฟ้าภายในอายุความ10 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 164 จำเลยขอใช้ไฟฟ้าในบ้านของตนต่อโจทก์ แม้ต่อมาจำเลยจะโอนบ้านให้ผู้อื่นไป แต่จำเลยมิได้บอกเลิกหรือโอนการใช้ไฟฟ้าแก่ผู้อื่นให้โจทก์ทราบ จำเลยย่อมรับผิดในค่าไฟฟ้าตลอดไปตามข้อบังคับการบริการและใช้ไฟฟ้าของโจทก์.โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ได้ติดตั้งเครื่องวัดกระแสไฟฟ้า ให้แก่จำเลยที่บ้านเลขที่ 2/3 ซอยแสงเพชร แขวงบางแคเหนือ เขตภาษีเจริญกรุงเทพมหานคร ตามที่จำเลยขอใช้ไฟฟ้า ครั้นเดือนมีนาคม 2526ถึงเดือนเมษายน 2527 จำเลยค้างชำระค่าไฟฟ้ารวมเป็นเงิน 61,862.41บาท โจทก์ทวงถามหลายครั้งแต่จำเลยเพิกเฉย จึงขอคิดดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 30 มกราคม2530 ซึ่งเป็นวันที่โจทก์กำหนดให้จำเลยชำระหนี้ให้แล้วเสร็จถึงวันฟ้องเป็นเงิน 3,334.63 บาท รวมเป็นเงิน 65,197.04 บาทขอให้บังคับจำเลยชำระเงินจำนวนดังกล่าว พร้อมด้วยดอกเบี้ยจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า จำเลยได้โอนขายบ้านที่จำเลยได้ขอใช้ไฟฟ้าให้แก่นางสาวลตนาฎ ไปแล้วตั้งแต่ปี 2523 หลังจากนั้นจำเลยไม่ได้ใช้ไฟฟ้าของโจทก์อีกเลยจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดใช้ค่าไฟฟ้าแก่โจทก์โจทก์ฟ้องคดีเมื่อเกิน 2 ปี จึงขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับเป็นว่า ให้จำเลยชำระเงินจำนวน61,862.41 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ในต้นเงินดังกล่าว นับตั้งแต่วันที่ 30 มกราคม 2530 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเงินเสร็จแก่โจทก์ แต่ดอกเบี้ยนับถึงวันฟ้องต้องไม่เกิน3,334.63 บาท ตามที่โจทก์ขอจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลตามพระราชบัญญัติการไฟฟ้านครหลวง พ.ศ.2501 มีวัตถุประสงค์ในการจัดให้ได้มาและจำหน่ายพลังงานไฟฟ้าอันเป็นกิจการสาธารณูปโภค จำเลยเป็นผู้ยื่นคำขอใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์สำหรับบ้านเลขที่2/3 หมู่ที่ 2 ซอยแสงเพชร แขวงบางแคเหนือ เขตภาษีเจริญกรุงเทพมหานคร โจทก์อนุมัติและได้ติดตั้งเครื่องวัดกระแสไฟฟ้าให้จำเลยในวันที่ 30 ธันวาคม 2520 หลังจากนั้นโจทก์ได้จ่ายกระแสไฟฟ้าให้จำเลยตลอดมา และจำเลยได้ชำระค่าไฟฟ้าให้โจทก์จนกระทั่งเดือนมีนาคม 2526 ถึงเดือนเมษายน 2527 ผู้ใช้ไฟฟ้าในบ้านดังกล่าวไม่ชำระค่าไฟฟ้าให้โจทก์รวม 13 เดือน คิดเป็นเงิน61,862.41 บาท โดยข้อเท็จจริงฟังได้ต่อไปว่า จำเลยได้จดทะเบียนโอนขายกรรมสิทธิ์บ้านเลขที่ดังกล่าวให้แก่นายแผ้ว กลิ่นชูเดช ไปตั้งแต่วันที่ 14 พฤษภาคม 2522 แต่จำเลยมิได้แจ้งบอกเลิกการใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์ หรือแจ้งการโอนใช้ไฟฟ้าแก่ผู้อื่นต่อโจทก์เป็นลายลักษณ์อักษร คดีมีปัญหาตามฎีกาจำเลยว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ และจำเลยจะต้องรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์หรือไม่เพียงใดพิเคราะห์แล้ว ปัญหาเรื่องอายุความนั้น จำเลยอ้างว่าลักษณะกิจการของโจทก์ดำเนินไปในทางแสวงหากำไรในทางเศรษฐกิจอันเป็นลักษณะของพ่อค้าตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 165(1) ซึ่งมีกำหนดอายุความสองปี และโจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อเกินกำหนดสองปีแล้ว ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์คดีนี้เป็นนิติบุคคลตามพระราชบัญญัติการไฟฟ้านครหลวง พ.ศ. 2501 มีฐานะเป็นรัฐวิสาหกิจ มีวัตถุประสงค์ในการจ่ายกระแสไฟฟ้าแก่ประชาชนในเขตกรุงเทพมหานครอันมีลักษณะเป็นสาธารณูปโภค และได้รับทุนในการดำเนินการจากงบประมาณแผ่นดิน โจทก์จึงมิได้เป็นพ่อค้าตามความในมาตรา 165(1) แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เมื่อมิได้มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้เป็นอย่างอื่นก็ต้องถืออายุความสิบปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164 ฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความส่วนปัญหาว่าจำเลยจะต้องรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์หรือไม่เพียงใดนั้น เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าจำเลยเป็นผู้ขอใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์ สำหรับบ้านเลขที่ 2/3 โจทก์อนุมัติและได้ติดตั้งเครื่องวัดกระแสไฟฟ้าพร้อมทั้งจ่ายกระแสไฟฟ้าให้จำเลยแล้วตั้งแต่ปี 2520 และจำเลยยังไม่เคยแจ้งบอกเลิกหรือโอนการใช้ไฟฟ้าแก่ผู้อื่นให้โจทก์ทราบเป็นลายลักษณ์อักษณ จำเลยย่อมต้องรับผิดชอบในการชำระค่าไฟฟ้าที่ใช้ไปในบ้านดังกล่าวตลอดไป ตามความในข้อบังคับการบริการและใช้ไฟฟ้าบทที่ 3 (ก) ของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.3ส่วนที่ข้อบังคับดังกล่าวในบทที่ 3 (ข) วรรคสอง ระบุว่า "ถ้าผู้ใช้ไฟฟ้าเดิมไม่ได้บอกเลิกการใช้ไฟฟ้า แต่ผู้มาอยู่ใหม่ได้ใช้ไฟฟ้าแทนผู้ใช้ไฟฟ้าเดิมก็ต้องถือว่าผู้มาอยู่ใหม่นั้นยินดีที่จะใช้ไฟฟ้าต่อไปและรับรองจะปฏิบัติให้ถูกต้องตามข้อบังคับนี้จนกว่าจะได้บอกเลิกการใช้ไฟฟ้าเป็นลายลักษณ์อักษร" นั้น เป็นกรณีที่โจทก์มีสิทธิให้ผู้ที่เข้ามาอยู่ในบ้านดังกล่าวรายใหม่ต้องรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าในกรณีที่จำเลยผู้ใช้ไฟฟ้าเดิมไม่ได้บอกเลิกการใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์อีกทางหนึ่งด้วย กล่าวคือ โจทก์มีสิทธิจะให้จำเลยรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์ตามข้อบังคับดังกล่าวในบทที่ 3 (ก) หรือจะให้ผู้มาอยู่ใหม่รับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์ตามข้อบังคับดังกล่าวในบทที่ 3 (ข) วรรคสอง ก็ได้ เมื่อโจทก์ใช้สิทธิให้จำเลยรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์ จำเลยจึงหาหลุดพ้นความรับผิดดังกล่าวไปแล้วดังที่จำเลยฎีกาโต้เถียงไว้ไม่..."พิพากษายืน.(ไพศาล รางชางกูร-วิทวัส อยู่วัฒนา-ประสิทธิ์ แสนศิริ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ผู้เขียนเข้าใจว่า ตอนที่จำเลยยื่นคำขอใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์ ในคำขอจะต้องมีระบุว่าจำเลยยินดีปฏิบัติตามข้อบังคับการบริการและใช้ไฟฟ้าของโจทก์ด้วย เป็นการทำคำเสนอต่อโจทก์ เมื่อโจทก์ติดตั้งเครื่องวัดกระแสไฟฟ้าพร้อมทั้งจ่ายกระแสไฟฟ้าให้จำเลย ถือว่าโจทก์ได้ทำคำสนองต่อจำเลยสัญญาการใช้ไฟฟ้าระหว่างโจทก์จำเลยจึงเกิดขึ้น จำเลยจึงต้องปฏิบัติตามคำขอและข้อบังคับของโจทก์ตลอดไปจนกว่าจำเลยจะแจ้งบอกเลิกสัญญาหรือโอนสัญญาไปให้บุคคลภายนอกให้โจทก์ทราบเป็นลายลักษณ์อักษร ดังนั้นแม้จำเลยโอนขายบ้านให้ผู้อื่นไป แต่เมื่อยังไม่แจ้งให้โจทก์ทราบ และผู้อื่นเป็นผู้ใช้ไฟฟ้า จำเลยก็ยังต้องใช้ค่าไฟฟ้าดังกล่าวแก่โจทก์ตามข้อบังคับการบริการและใช้ไฟฟ้าบทที่ 3(ก) ส่วนข้อบังคับการบริการและใช้ไฟฟ้าของโจทก์บทที่ 3(ข)วรรคสอง ที่กำหนดให้ผู้มาอยู่ใหม่ต้องปฏิบัติตามข้อบังคับของโจทก์โดยต้องชำระค่าไฟฟ้าให้โจทก์ด้วยนั้น ผู้เขียนเห็นว่าเป็นการเขียนสัญญาให้มีผลผูกพันบุคคลภายนอกที่มิใช่คู่สัญญา ซึ่งตามกฎหมายไม่น่าจะบังคับผู้มาอยู่ใหม่ตามสัญญาดังกล่าวได้เพราะผู้เขียนเข้าใจว่าผู้มาอยู่ใหม่คงจะไม่ได้ลงชื่อรับทราบหรือยอมปฏิบัติตามข้อบังคับดังกล่าวด้วย ดังนั้นที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าโจทก์มีสิทธิจะให้ผู้มาอยู่ใหม่รับผิดชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์ตามข้อบังคับของโจทก์ในบทที่ 3(ข) วรรคสอง จึงเป็นข้อที่ยังน่าสงสัยอยู่อย่างยิ่ง ผู้เขียนเห็นว่าหากจะให้ผู้มาอยู่ใหม่รับผิดใช้ค่าไฟฟ้าต่อโจทก์ก็อาจจะอ้างได้ว่าหลังจากที่จำเลยโอนบ้านให้นายแผ้วกลิ่นชูเดชผู้มาอยู่ใหม่ตั้งแต่วันที่14พฤษภาคม2522นายแผ้วได้ชำระค่าไฟฟ้าให้โจทก์เรื่อยมาจนกระทั่งค้างชำระตั้งแต่เดือนมีนาคม2526 ถึงเดือนเมษายน 2527 การกระทำของนายแผ้วถือว่าได้ทำสัญญาใช้ไฟฟ้ากับโจทก์โดยปริยายแล้ว นิติสัมพันธ์รวมทั้งความรับผิดระหว่างโจทก์กับนายแผ้วจึงน่าจะเกิดจากสัญญาดังกล่าวมากกว่า. ทวีประจวบลาภ.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ได้ติดตั้งเครื่องวัดกระแสไฟฟ้า ให้แก่จำเลยที่บ้านเลขที่ 2/3 ซอยแสงเพชร แขวงบางแคเหนือ เขตภาษีเจริญกรุงเทพมหานคร ตามที่จำเลยขอใช้ไฟฟ้า ครั้นเดือนมีนาคม 2526ถึงเดือนเมษายน 2527 จำเลยค้างชำระค่าไฟฟ้ารวมเป็นเงิน 61,862.41บาท โจทก์ทวงถามหลายครั้งแต่จำเลยเพิกเฉย จึงขอคิดดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 30 มกราคม2530 ซึ่งเป็นวันที่โจทก์กำหนดให้จำเลยชำระหนี้ให้แล้วเสร็จถึงวันฟ้องเป็นเงิน 3,334.63 บาท รวมเป็นเงิน 65,197.04 บาทขอให้บังคับจำเลยชำระเงินจำนวนดังกล่าว พร้อมด้วยดอกเบี้ยจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า จำเลยได้โอนขายบ้านที่จำเลยได้ขอใช้ไฟฟ้าให้แก่นางสาวลตนาฎ ไปแล้วตั้งแต่ปี 2523 หลังจากนั้นจำเลยไม่ได้ใช้ไฟฟ้าของโจทก์อีกเลยจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดใช้ค่าไฟฟ้าแก่โจทก์โจทก์ฟ้องคดีเมื่อเกิน 2 ปี จึงขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับเป็นว่า ให้จำเลยชำระเงินจำนวน61,862.41 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ในต้นเงินดังกล่าว นับตั้งแต่วันที่ 30 มกราคม 2530 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเงินเสร็จแก่โจทก์ แต่ดอกเบี้ยนับถึงวันฟ้องต้องไม่เกิน3,334.63 บาท ตามที่โจทก์ขอจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลตามพระราชบัญญัติการไฟฟ้านครหลวง พ.ศ.2501 มีวัตถุประสงค์ในการจัดให้ได้มาและจำหน่ายพลังงานไฟฟ้าอันเป็นกิจการสาธารณูปโภค จำเลยเป็นผู้ยื่นคำขอใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์สำหรับบ้านเลขที่2/3 หมู่ที่ 2 ซอยแสงเพชร แขวงบางแคเหนือ เขตภาษีเจริญกรุงเทพมหานคร โจทก์อนุมัติและได้ติดตั้งเครื่องวัดกระแสไฟฟ้าให้จำเลยในวันที่ 30 ธันวาคม 2520 หลังจากนั้นโจทก์ได้จ่ายกระแสไฟฟ้าให้จำเลยตลอดมา และจำเลยได้ชำระค่าไฟฟ้าให้โจทก์จนกระทั่งเดือนมีนาคม 2526 ถึงเดือนเมษายน 2527 ผู้ใช้ไฟฟ้าในบ้านดังกล่าวไม่ชำระค่าไฟฟ้าให้โจทก์รวม 13 เดือน คิดเป็นเงิน61,862.41 บาท โดยข้อเท็จจริงฟังได้ต่อไปว่า จำเลยได้จดทะเบียนโอนขายกรรมสิทธิ์บ้านเลขที่ดังกล่าวให้แก่นายแผ้ว กลิ่นชูเดช ไปตั้งแต่วันที่ 14 พฤษภาคม 2522 แต่จำเลยมิได้แจ้งบอกเลิกการใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์ หรือแจ้งการโอนใช้ไฟฟ้าแก่ผู้อื่นต่อโจทก์เป็นลายลักษณ์อักษร คดีมีปัญหาตามฎีกาจำเลยว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ และจำเลยจะต้องรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์หรือไม่เพียงใดพิเคราะห์แล้ว ปัญหาเรื่องอายุความนั้น จำเลยอ้างว่าลักษณะกิจการของโจทก์ดำเนินไปในทางแสวงหากำไรในทางเศรษฐกิจอันเป็นลักษณะของพ่อค้าตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 165(1) ซึ่งมีกำหนดอายุความสองปี และโจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อเกินกำหนดสองปีแล้ว ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์คดีนี้เป็นนิติบุคคลตามพระราชบัญญัติการไฟฟ้านครหลวง พ.ศ. 2501 มีฐานะเป็นรัฐวิสาหกิจ มีวัตถุประสงค์ในการจ่ายกระแสไฟฟ้าแก่ประชาชนในเขตกรุงเทพมหานครอันมีลักษณะเป็นสาธารณูปโภค และได้รับทุนในการดำเนินการจากงบประมาณแผ่นดิน โจทก์จึงมิได้เป็นพ่อค้าตามความในมาตรา 165(1) แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เมื่อมิได้มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้เป็นอย่างอื่นก็ต้องถืออายุความสิบปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164 ฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความส่วนปัญหาว่าจำเลยจะต้องรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์หรือไม่เพียงใดนั้น เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าจำเลยเป็นผู้ขอใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์ สำหรับบ้านเลขที่ 2/3 โจทก์อนุมัติและได้ติดตั้งเครื่องวัดกระแสไฟฟ้าพร้อมทั้งจ่ายกระแสไฟฟ้าให้จำเลยแล้วตั้งแต่ปี 2520 และจำเลยยังไม่เคยแจ้งบอกเลิกหรือโอนการใช้ไฟฟ้าแก่ผู้อื่นให้โจทก์ทราบเป็นลายลักษณ์อักษณ จำเลยย่อมต้องรับผิดชอบในการชำระค่าไฟฟ้าที่ใช้ไปในบ้านดังกล่าวตลอดไป ตามความในข้อบังคับการบริการและใช้ไฟฟ้าบทที่ 3 (ก) ของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.3ส่วนที่ข้อบังคับดังกล่าวในบทที่ 3 (ข) วรรคสอง ระบุว่า "ถ้าผู้ใช้ไฟฟ้าเดิมไม่ได้บอกเลิกการใช้ไฟฟ้า แต่ผู้มาอยู่ใหม่ได้ใช้ไฟฟ้าแทนผู้ใช้ไฟฟ้าเดิมก็ต้องถือว่าผู้มาอยู่ใหม่นั้นยินดีที่จะใช้ไฟฟ้าต่อไปและรับรองจะปฏิบัติให้ถูกต้องตามข้อบังคับนี้จนกว่าจะได้บอกเลิกการใช้ไฟฟ้าเป็นลายลักษณ์อักษร" นั้น เป็นกรณีที่โจทก์มีสิทธิให้ผู้ที่เข้ามาอยู่ในบ้านดังกล่าวรายใหม่ต้องรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าในกรณีที่จำเลยผู้ใช้ไฟฟ้าเดิมไม่ได้บอกเลิกการใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์อีกทางหนึ่งด้วย กล่าวคือ โจทก์มีสิทธิจะให้จำเลยรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์ตามข้อบังคับดังกล่าวในบทที่ 3 (ก) หรือจะให้ผู้มาอยู่ใหม่รับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์ตามข้อบังคับดังกล่าวในบทที่ 3 (ข) วรรคสอง ก็ได้ เมื่อโจทก์ใช้สิทธิให้จำเลยรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์ จำเลยจึงหาหลุดพ้นความรับผิดดังกล่าวไปแล้วดังที่จำเลยฎีกาโต้เถียงไว้ไม่..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2874/2535การไฟฟ้านครหลวงโจทก์นาย จำรัส ศ รี จันทร์จำเลย ป.พ.พ. ม. 164, ม. 165 (1), ม. 368โจทก์เป็นรัฐวิสาหกิจมีวัตถุประสงค์จ่ายกระแสไฟฟ้าแก่ประชาชนได้รับทุนจากงบประมาณแผ่นดิน โจทก์จึงมิใช่พ่อค้าตาม ป.พ.พ.มาตรา 165(1) โจทก์ต้องฟ้องเรียกค่ากระแสไฟฟ้าภายในอายุความ10 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 164 จำเลยขอใช้ไฟฟ้าในบ้านของตนต่อโจทก์ แม้ต่อมาจำเลยจะโอนบ้านให้ผู้อื่นไป แต่จำเลยมิได้บอกเลิกหรือโอนการใช้ไฟฟ้าแก่ผู้อื่นให้โจทก์ทราบ จำเลยย่อมรับผิดในค่าไฟฟ้าตลอดไปตามข้อบังคับการบริการและใช้ไฟฟ้าของโจทก์.โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ได้ติดตั้งเครื่องวัดกระแสไฟฟ้า ให้แก่จำเลยที่บ้านเลขที่ 2/3 ซอยแสงเพชร แขวงบางแคเหนือ เขตภาษีเจริญกรุงเทพมหานคร ตามที่จำเลยขอใช้ไฟฟ้า ครั้นเดือนมีนาคม 2526ถึงเดือนเมษายน 2527 จำเลยค้างชำระค่าไฟฟ้ารวมเป็นเงิน 61,862.41บาท โจทก์ทวงถามหลายครั้งแต่จำเลยเพิกเฉย จึงขอคิดดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 30 มกราคม2530 ซึ่งเป็นวันที่โจทก์กำหนดให้จำเลยชำระหนี้ให้แล้วเสร็จถึงวันฟ้องเป็นเงิน 3,334.63 บาท รวมเป็นเงิน 65,197.04 บาทขอให้บังคับจำเลยชำระเงินจำนวนดังกล่าว พร้อมด้วยดอกเบี้ยจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า จำเลยได้โอนขายบ้านที่จำเลยได้ขอใช้ไฟฟ้าให้แก่นางสาวลตนาฎ ไปแล้วตั้งแต่ปี 2523 หลังจากนั้นจำเลยไม่ได้ใช้ไฟฟ้าของโจทก์อีกเลยจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดใช้ค่าไฟฟ้าแก่โจทก์โจทก์ฟ้องคดีเมื่อเกิน 2 ปี จึงขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับเป็นว่า ให้จำเลยชำระเงินจำนวน61,862.41 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ในต้นเงินดังกล่าว นับตั้งแต่วันที่ 30 มกราคม 2530 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเงินเสร็จแก่โจทก์ แต่ดอกเบี้ยนับถึงวันฟ้องต้องไม่เกิน3,334.63 บาท ตามที่โจทก์ขอจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลตามพระราชบัญญัติการไฟฟ้านครหลวง พ.ศ.2501 มีวัตถุประสงค์ในการจัดให้ได้มาและจำหน่ายพลังงานไฟฟ้าอันเป็นกิจการสาธารณูปโภค จำเลยเป็นผู้ยื่นคำขอใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์สำหรับบ้านเลขที่2/3 หมู่ที่ 2 ซอยแสงเพชร แขวงบางแคเหนือ เขตภาษีเจริญกรุงเทพมหานคร โจทก์อนุมัติและได้ติดตั้งเครื่องวัดกระแสไฟฟ้าให้จำเลยในวันที่ 30 ธันวาคม 2520 หลังจากนั้นโจทก์ได้จ่ายกระแสไฟฟ้าให้จำเลยตลอดมา และจำเลยได้ชำระค่าไฟฟ้าให้โจทก์จนกระทั่งเดือนมีนาคม 2526 ถึงเดือนเมษายน 2527 ผู้ใช้ไฟฟ้าในบ้านดังกล่าวไม่ชำระค่าไฟฟ้าให้โจทก์รวม 13 เดือน คิดเป็นเงิน61,862.41 บาท โดยข้อเท็จจริงฟังได้ต่อไปว่า จำเลยได้จดทะเบียนโอนขายกรรมสิทธิ์บ้านเลขที่ดังกล่าวให้แก่นายแผ้ว กลิ่นชูเดช ไปตั้งแต่วันที่ 14 พฤษภาคม 2522 แต่จำเลยมิได้แจ้งบอกเลิกการใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์ หรือแจ้งการโอนใช้ไฟฟ้าแก่ผู้อื่นต่อโจทก์เป็นลายลักษณ์อักษร คดีมีปัญหาตามฎีกาจำเลยว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ และจำเลยจะต้องรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์หรือไม่เพียงใดพิเคราะห์แล้ว ปัญหาเรื่องอายุความนั้น จำเลยอ้างว่าลักษณะกิจการของโจทก์ดำเนินไปในทางแสวงหากำไรในทางเศรษฐกิจอันเป็นลักษณะของพ่อค้าตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 165(1) ซึ่งมีกำหนดอายุความสองปี และโจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อเกินกำหนดสองปีแล้ว ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์คดีนี้เป็นนิติบุคคลตามพระราชบัญญัติการไฟฟ้านครหลวง พ.ศ. 2501 มีฐานะเป็นรัฐวิสาหกิจ มีวัตถุประสงค์ในการจ่ายกระแสไฟฟ้าแก่ประชาชนในเขตกรุงเทพมหานครอันมีลักษณะเป็นสาธารณูปโภค และได้รับทุนในการดำเนินการจากงบประมาณแผ่นดิน โจทก์จึงมิได้เป็นพ่อค้าตามความในมาตรา 165(1) แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เมื่อมิได้มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้เป็นอย่างอื่นก็ต้องถืออายุความสิบปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164 ฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความส่วนปัญหาว่าจำเลยจะต้องรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์หรือไม่เพียงใดนั้น เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าจำเลยเป็นผู้ขอใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์ สำหรับบ้านเลขที่ 2/3 โจทก์อนุมัติและได้ติดตั้งเครื่องวัดกระแสไฟฟ้าพร้อมทั้งจ่ายกระแสไฟฟ้าให้จำเลยแล้วตั้งแต่ปี 2520 และจำเลยยังไม่เคยแจ้งบอกเลิกหรือโอนการใช้ไฟฟ้าแก่ผู้อื่นให้โจทก์ทราบเป็นลายลักษณ์อักษณ จำเลยย่อมต้องรับผิดชอบในการชำระค่าไฟฟ้าที่ใช้ไปในบ้านดังกล่าวตลอดไป ตามความในข้อบังคับการบริการและใช้ไฟฟ้าบทที่ 3 (ก) ของโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.3ส่วนที่ข้อบังคับดังกล่าวในบทที่ 3 (ข) วรรคสอง ระบุว่า "ถ้าผู้ใช้ไฟฟ้าเดิมไม่ได้บอกเลิกการใช้ไฟฟ้า แต่ผู้มาอยู่ใหม่ได้ใช้ไฟฟ้าแทนผู้ใช้ไฟฟ้าเดิมก็ต้องถือว่าผู้มาอยู่ใหม่นั้นยินดีที่จะใช้ไฟฟ้าต่อไปและรับรองจะปฏิบัติให้ถูกต้องตามข้อบังคับนี้จนกว่าจะได้บอกเลิกการใช้ไฟฟ้าเป็นลายลักษณ์อักษร" นั้น เป็นกรณีที่โจทก์มีสิทธิให้ผู้ที่เข้ามาอยู่ในบ้านดังกล่าวรายใหม่ต้องรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าในกรณีที่จำเลยผู้ใช้ไฟฟ้าเดิมไม่ได้บอกเลิกการใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์อีกทางหนึ่งด้วย กล่าวคือ โจทก์มีสิทธิจะให้จำเลยรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์ตามข้อบังคับดังกล่าวในบทที่ 3 (ก) หรือจะให้ผู้มาอยู่ใหม่รับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์ตามข้อบังคับดังกล่าวในบทที่ 3 (ข) วรรคสอง ก็ได้ เมื่อโจทก์ใช้สิทธิให้จำเลยรับผิดชอบชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์ จำเลยจึงหาหลุดพ้นความรับผิดดังกล่าวไปแล้วดังที่จำเลยฎีกาโต้เถียงไว้ไม่..."พิพากษายืน.(ไพศาล รางชางกูร-วิทวัส อยู่วัฒนา-ประสิทธิ์ แสนศิริ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ผู้เขียนเข้าใจว่า ตอนที่จำเลยยื่นคำขอใช้ไฟฟ้าต่อโจทก์ ในคำขอจะต้องมีระบุว่าจำเลยยินดีปฏิบัติตามข้อบังคับการบริการและใช้ไฟฟ้าของโจทก์ด้วย เป็นการทำคำเสนอต่อโจทก์ เมื่อโจทก์ติดตั้งเครื่องวัดกระแสไฟฟ้าพร้อมทั้งจ่ายกระแสไฟฟ้าให้จำเลย ถือว่าโจทก์ได้ทำคำสนองต่อจำเลยสัญญาการใช้ไฟฟ้าระหว่างโจทก์จำเลยจึงเกิดขึ้น จำเลยจึงต้องปฏิบัติตามคำขอและข้อบังคับของโจทก์ตลอดไปจนกว่าจำเลยจะแจ้งบอกเลิกสัญญาหรือโอนสัญญาไปให้บุคคลภายนอกให้โจทก์ทราบเป็นลายลักษณ์อักษร ดังนั้นแม้จำเลยโอนขายบ้านให้ผู้อื่นไป แต่เมื่อยังไม่แจ้งให้โจทก์ทราบ และผู้อื่นเป็นผู้ใช้ไฟฟ้า จำเลยก็ยังต้องใช้ค่าไฟฟ้าดังกล่าวแก่โจทก์ตามข้อบังคับการบริการและใช้ไฟฟ้าบทที่ 3(ก) ส่วนข้อบังคับการบริการและใช้ไฟฟ้าของโจทก์บทที่ 3(ข)วรรคสอง ที่กำหนดให้ผู้มาอยู่ใหม่ต้องปฏิบัติตามข้อบังคับของโจทก์โดยต้องชำระค่าไฟฟ้าให้โจทก์ด้วยนั้น ผู้เขียนเห็นว่าเป็นการเขียนสัญญาให้มีผลผูกพันบุคคลภายนอกที่มิใช่คู่สัญญา ซึ่งตามกฎหมายไม่น่าจะบังคับผู้มาอยู่ใหม่ตามสัญญาดังกล่าวได้เพราะผู้เขียนเข้าใจว่าผู้มาอยู่ใหม่คงจะไม่ได้ลงชื่อรับทราบหรือยอมปฏิบัติตามข้อบังคับดังกล่าวด้วย ดังนั้นที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าโจทก์มีสิทธิจะให้ผู้มาอยู่ใหม่รับผิดชำระค่าไฟฟ้าแก่โจทก์ตามข้อบังคับของโจทก์ในบทที่ 3(ข) วรรคสอง จึงเป็นข้อที่ยังน่าสงสัยอยู่อย่างยิ่ง ผู้เขียนเห็นว่าหากจะให้ผู้มาอยู่ใหม่รับผิดใช้ค่าไฟฟ้าต่อโจทก์ก็อาจจะอ้างได้ว่าหลังจากที่จำเลยโอนบ้านให้นายแผ้วกลิ่นชูเดชผู้มาอยู่ใหม่ตั้งแต่วันที่14พฤษภาคม2522นายแผ้วได้ชำระค่าไฟฟ้าให้โจทก์เรื่อยมาจนกระทั่งค้างชำระตั้งแต่เดือนมีนาคม2526 ถึงเดือนเมษายน 2527 การกระทำของนายแผ้วถือว่าได้ทำสัญญาใช้ไฟฟ้ากับโจทก์โดยปริยายแล้ว นิติสัมพันธ์รวมทั้งความรับผิดระหว่างโจทก์กับนายแผ้วจึงน่าจะเกิดจากสัญญาดังกล่าวมากกว่า. ทวีประจวบลาภ.