คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 331/2497หลักกฎหมาย: รับเป็นนายหน้าจัดให้เขาได้เช่าที่ดินของทรัพย์สินพระมหากษัตริย์โดยวิ่งเต้นให้เจ้าหน้าที่ในสำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ใช้ตำแหน่งหน้าที่ช่วยเหลือผู้ขอเช่าดังนี้ ย่อมเป็นการขัดขวางต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนฉะนั้นความตกลงทั้งหลายในกรณีเช่นนี้จึงเป็นโมฆะกรรม ใช้บังคับไม่ได้จึงฟ้องเรียกค่านายหน้าจากผู้เช่า ไม่ได้ด้วยคดีนี้ โจทก์ฟ้องเรียกค่านายหน้าจากจำเลยโดยโจทก์กับพวกได้เป็นสื่อให้จำเลยเข้าทำสัญญากับนายประเชิญ ปรีชาไว จนจำเลยได้ทำสัญญาเช่าที่ดินจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ฯลฯแล้วจำเลยบิดพลิ้วไม่ชำระเงินค่านายหน้าให้โจทก์จำเลยให้การปฏิเสธว่า ตกลงกับโจทก์สำหรับที่ดินอื่น ไม่ใช่รายนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงิน 8,200 บาท ให้โจทก์พร้อมทั้งดอกเบี้ยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาพิจารณาแล้ว เห็นว่าตามข้อเท็จจริงคงได้ความว่าวัตถุประสงค์ที่โจทก์กับพวกกระทำไปก็คือให้นายประเชิญ ใช้ตำแหน่งหน้าที่ช่วยเหลือจำเลยทั้งนี้ย่อมเป็นการขัดขวางต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน เพราะฉะนั้น ความตกลงทั้งหลายในกรณีนี้จึงเป็นโมฆะกรรม ใช้บังคับไม่ได้ อาศัยอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 จึงพิพากษากลับศาลล่างทั้งสอง ให้ยกฟ้องโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 331/2497นายอาภา พสุวัฒโจทก์นายล่อเซี้ยง แซ่เฮ้งจำเลย ป.พ.พ. ม. 113รับเป็นนายหน้าจัดให้เขาได้เช่าที่ดินของทรัพย์สินพระมหากษัตริย์โดยวิ่งเต้นให้เจ้าหน้าที่ในสำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ใช้ตำแหน่งหน้าที่ช่วยเหลือผู้ขอเช่าดังนี้ ย่อมเป็นการขัดขวางต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนฉะนั้นความตกลงทั้งหลายในกรณีเช่นนี้จึงเป็นโมฆะกรรม ใช้บังคับไม่ได้จึงฟ้องเรียกค่านายหน้าจากผู้เช่า ไม่ได้ด้วยคดีนี้ โจทก์ฟ้องเรียกค่านายหน้าจากจำเลยโดยโจทก์กับพวกได้เป็นสื่อให้จำเลยเข้าทำสัญญากับนายประเชิญ ปรีชาไว จนจำเลยได้ทำสัญญาเช่าที่ดินจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ฯลฯแล้วจำเลยบิดพลิ้วไม่ชำระเงินค่านายหน้าให้โจทก์จำเลยให้การปฏิเสธว่า ตกลงกับโจทก์สำหรับที่ดินอื่น ไม่ใช่รายนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงิน 8,200 บาท ให้โจทก์พร้อมทั้งดอกเบี้ยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาพิจารณาแล้ว เห็นว่าตามข้อเท็จจริงคงได้ความว่าวัตถุประสงค์ที่โจทก์กับพวกกระทำไปก็คือให้นายประเชิญ ใช้ตำแหน่งหน้าที่ช่วยเหลือจำเลยทั้งนี้ย่อมเป็นการขัดขวางต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน เพราะฉะนั้น ความตกลงทั้งหลายในกรณีนี้จึงเป็นโมฆะกรรม ใช้บังคับไม่ได้ อาศัยอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 จึงพิพากษากลับศาลล่างทั้งสอง ให้ยกฟ้องโจทก์เสีย(ดุลยกรณ์พิทารณ์-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-จักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ โจทก์ฟ้องเรียกค่านายหน้าจากจำเลยโดยโจทก์กับพวกได้เป็นสื่อให้จำเลยเข้าทำสัญญากับนายประเชิญ ปรีชาไว จนจำเลยได้ทำสัญญาเช่าที่ดินจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ฯลฯแล้วจำเลยบิดพลิ้วไม่ชำระเงินค่านายหน้าให้โจทก์จำเลยให้การปฏิเสธว่า ตกลงกับโจทก์สำหรับที่ดินอื่น ไม่ใช่รายนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงิน 8,200 บาท ให้โจทก์พร้อมทั้งดอกเบี้ยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาพิจารณาแล้ว เห็นว่าตามข้อเท็จจริงคงได้ความว่าวัตถุประสงค์ที่โจทก์กับพวกกระทำไปก็คือให้นายประเชิญ ใช้ตำแหน่งหน้าที่ช่วยเหลือจำเลยทั้งนี้ย่อมเป็นการขัดขวางต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน เพราะฉะนั้น ความตกลงทั้งหลายในกรณีนี้จึงเป็นโมฆะกรรม ใช้บังคับไม่ได้ อาศัยอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 จึงพิพากษากลับศาลล่างทั้งสอง ให้ยกฟ้องโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 331/2497นายอาภา พสุวัฒโจทก์นายล่อเซี้ยง แซ่เฮ้งจำเลย ป.พ.พ. ม. 113รับเป็นนายหน้าจัดให้เขาได้เช่าที่ดินของทรัพย์สินพระมหากษัตริย์โดยวิ่งเต้นให้เจ้าหน้าที่ในสำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ใช้ตำแหน่งหน้าที่ช่วยเหลือผู้ขอเช่าดังนี้ ย่อมเป็นการขัดขวางต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนฉะนั้นความตกลงทั้งหลายในกรณีเช่นนี้จึงเป็นโมฆะกรรม ใช้บังคับไม่ได้จึงฟ้องเรียกค่านายหน้าจากผู้เช่า ไม่ได้ด้วยคดีนี้ โจทก์ฟ้องเรียกค่านายหน้าจากจำเลยโดยโจทก์กับพวกได้เป็นสื่อให้จำเลยเข้าทำสัญญากับนายประเชิญ ปรีชาไว จนจำเลยได้ทำสัญญาเช่าที่ดินจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ฯลฯแล้วจำเลยบิดพลิ้วไม่ชำระเงินค่านายหน้าให้โจทก์จำเลยให้การปฏิเสธว่า ตกลงกับโจทก์สำหรับที่ดินอื่น ไม่ใช่รายนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงิน 8,200 บาท ให้โจทก์พร้อมทั้งดอกเบี้ยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาพิจารณาแล้ว เห็นว่าตามข้อเท็จจริงคงได้ความว่าวัตถุประสงค์ที่โจทก์กับพวกกระทำไปก็คือให้นายประเชิญ ใช้ตำแหน่งหน้าที่ช่วยเหลือจำเลยทั้งนี้ย่อมเป็นการขัดขวางต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน เพราะฉะนั้น ความตกลงทั้งหลายในกรณีนี้จึงเป็นโมฆะกรรม ใช้บังคับไม่ได้ อาศัยอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 จึงพิพากษากลับศาลล่างทั้งสอง ให้ยกฟ้องโจทก์เสีย(ดุลยกรณ์พิทารณ์-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-จักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ