คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1365/2530หลักกฎหมาย: คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้จำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2มีผลทำให้คดีของโจทก์เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 เสร็จสิ้นไป จึงไม่ถือว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา โจทก์มีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวได้ทันที ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในคำฟ้องว่า ให้โจทก์นำส่งสำเนาคำฟ้องและหมายเรียกให้จำเลย ถ้า ส่งไม่ได้ให้โจทก์แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายใน 15 วันนับแต่วันส่งไม่ได้ หากไม่แถลงให้ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง ปรากฏว่าส่งสำเนาคำฟ้องและหมายเรียกให้จำเลยที่ 2 ไม่ได้เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2527 โจทก์ยื่นคำแถลงเมื่อวันที่ 12พฤศจิกายน 2527 ขอให้จัดส่งหมายแก่จำเลยที่ 2 ใหม่ ในคำแถลงดังกล่าวมีข้อความชัด ว่าโจทก์ได้นำส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องให้จำเลยที่ 2 ดังนั้นต้องถือว่าโจทก์ได้ทราบถึงผลของการการส่งหมายว่าส่งไม่ได้ตั้งแต่วันที่ 19 ตุลาคม 2527 ซึ่งเมื่อนับจากวันที่ส่งหมายไม่ได้จนถึงวันที่ 9 พฤศจิกายน 2527 อันเป็นวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าโจทก์ทิ้งฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 นั้นเกิน 15 วันแล้ว การที่โจทก์ไม่แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนด ถือได้ว่าโจทก์เพิกเฉย ไม่ดำเนินคดีภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้เพื่อการนั้น ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 174(2)จึงเป็นการที่โจทก์ทิ้งฟ้องแล้ว ศาลชั้นต้นย่อมสั่งจำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ได้.โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งห้าให้ร่วมกันรับผิดในมูลละเมิด และชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ศาลชั้นต้นสั่งว่า "รับคำฟ้อง หมายส่งสำเนาให้จำเลยโดยให้โจทก์นำส่งภายใน 7 วัน ถ้าส่งไม่ได้ให้โจทก์แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายในกำหนด 15 วัน นับแต่วันส่งไม่ได้หากไม่แถลงให้ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง" พนักงานเดินหมายนำหมายเรียกและส่งสำเนาคำฟ้องไปส่งให้แก่จำเลยที่ 2 เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2527แต่ส่งไม่ได้พนักงานเดินหมายรายงานให้ศาลทราบ เมื่อวันที่ 22ตุลาคม 2527 ซึ่งศาลได้มีคำสั่งเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2527 ว่า"รอฟังโจทก์" ต่อมาเจ้าพนักงานศาลได้รายงานศาลเมื่อวันที่9 พฤศจิกายน 2527 ว่าเกินกำหนด 15 วันแล้ว โจทก์ไม่มาแถลงดำเนินคดีศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่า โจทก์ทิ้งฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 ให้จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 2 ออกจากสารบบความ โจทก์ยื่นคำแถลงลงวันที่ 12 พฤศจิกายน 2527 ขออนุญาตศาลให้จัดส่งหมายเรียกและสำเนาฟ้องให้จำเลยที่ 2 อีกครั้ง โดยการประกาศหนังสือพิมพ์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 2ออกจากสารบบความแล้ว เพราะโจทก์ไม่ดำเนินการภายในกำหนด จึงไม่อนุญาตโจทก์อนุญาตศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ไม่ปรากฏว่าโจทก์มีโอกาสทราบถึงผลการส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องให้จำเลยที่ 2 ถือไม่ได้ว่าโจทก์ทิ้งฟ้องเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 ที่ศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดีเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 นั้น จึงไม่ชอบ พิพากษายกคำสั่งของศาลชั้นต้น ให้ส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องแก่จำเลยที่ 2 ใหม่ แล้วดำเนินการต่อไปจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 2 ว่า โจทก์ทิ้งฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 หรือไม่ และเมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ซึ่งไม่ทำให้คดีเสร็จไปทั้งเรื่อง โจทก์จะอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นได้ทันทีก่อนที่ศาลชั้นต้นมีพิพากษาหรือไม่พิเคราะห์แล้ว สำหรับข้อที่ว่าโจทก์จะอุทธรณ์ได้ทันทีหรือไม่นั้น เห็นว่าเมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 อันเป็นเหตุให้คดีของโจทก์เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 เสร็จสิ้นไปจึงไม่ถือว่าเป็นคำสั่งในระหว่างพิจารณา โจทก์จึงมีสิทธิอุทธรณ์ได้สำหรับปัญหาว่า โจทก์ทิ้งฟ้องเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 หรือไม่นั้นปรากฏว่า ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในคำฟ้องว่า ให้โจทก์นำส่งสำเนาคำฟ้องและหมายเรียกให้จำเลย ถ้าส่งไม่ได้ให้โจทก์แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายในกำหนด 15 วัน นับแต่วันส่งไม่ได้ หากไม่แถลงให้ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง ต่อมาเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2527 พนักงานเดินหมายได้นำหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องไปส่งให้จำเลยที่ 2 แต่ส่งไม่ได้จึงรายงานให้ศาลชั้นต้นทราบตามรายงานการเดินหมายฉบับลงวันที่22 ตุลาคม 2527 ศาลชั้นต้นสั่งเมื่อวันที่ 31 เดือนเดียวกัน ว่ารอฟังโจทก์ ต่อมาวันที่ 9 พฤศจิกายน 2527 เจ้าหน้าที่ศาลได้รายงานต่อศาลว่า พ้นกำหนด 15 วัน นับแต่วันส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องให้จำเลยที่ 2 ไม่ได้แล้ว โจทก์ไม่มาแถลงเพื่อดำเนินคดี ศาลชั้นต้นสั่งว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง ให้จำเลยคดีเฉพาะจำเลยที่ 2 ออกจากสารบบความตามคำแถลงโจทก์ฉบับลงวันที่ 12 พฤศจิกายน 2527 ที่ขอให้จัดส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องแก่จำเลยที่ 2 ใหม่นั้น ในคำแถลงดังกล่าวมีข้อความชัดว่าโจทก์ได้นำส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องให้จำเลยที่ 2ดังนั้น ต้องถือว่าโจทก์ได้ทราบถึงผลการส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องว่าส่งไม่ได้ตั้งแต่วันที่ 19 ตุลาคม 2527 ซึ่งเมื่อนับจากวันที่ส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องไม่ได้จนถึงวันที่ 9 พฤศจิกายน 2527อันเป็นวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า โจทก์ทิ้งฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2นั้นเกิน 15 วันแล้ว การที่โจทก์ไม่แถลงเพื่อดำเนินการส่งต่อไปภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนดถือได้ว่าโจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้เพื่อการนั้นโดยชอบแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ มาตรา 174(2) จึงเป็นการทิ้งฟ้องแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยที่ 2 ฟังขึ้นพิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำสั่งของศาลชั้นต้น". ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1365/2530นาย เติม ยิ่ง เจีย ง ประดิษฐ์โจทก์นาย ทวี เพ็ชรมิ่ง กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 132 (1), ม. 174 (2), ม. 226คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้จำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2มีผลทำให้คดีของโจทก์เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 เสร็จสิ้นไป จึงไม่ถือว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา โจทก์มีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวได้ทันที ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในคำฟ้องว่า ให้โจทก์นำส่งสำเนาคำฟ้องและหมายเรียกให้จำเลย ถ้า ส่งไม่ได้ให้โจทก์แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายใน 15 วันนับแต่วันส่งไม่ได้ หากไม่แถลงให้ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง ปรากฏว่าส่งสำเนาคำฟ้องและหมายเรียกให้จำเลยที่ 2 ไม่ได้เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2527 โจทก์ยื่นคำแถลงเมื่อวันที่ 12พฤศจิกายน 2527 ขอให้จัดส่งหมายแก่จำเลยที่ 2 ใหม่ ในคำแถลงดังกล่าวมีข้อความชัด ว่าโจทก์ได้นำส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องให้จำเลยที่ 2 ดังนั้นต้องถือว่าโจทก์ได้ทราบถึงผลของการการส่งหมายว่าส่งไม่ได้ตั้งแต่วันที่ 19 ตุลาคม 2527 ซึ่งเมื่อนับจากวันที่ส่งหมายไม่ได้จนถึงวันที่ 9 พฤศจิกายน 2527 อันเป็นวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าโจทก์ทิ้งฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 นั้นเกิน 15 วันแล้ว การที่โจทก์ไม่แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนด ถือได้ว่าโจทก์เพิกเฉย ไม่ดำเนินคดีภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้เพื่อการนั้น ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 174(2)จึงเป็นการที่โจทก์ทิ้งฟ้องแล้ว ศาลชั้นต้นย่อมสั่งจำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ได้.โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งห้าให้ร่วมกันรับผิดในมูลละเมิด และชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ศาลชั้นต้นสั่งว่า "รับคำฟ้อง หมายส่งสำเนาให้จำเลยโดยให้โจทก์นำส่งภายใน 7 วัน ถ้าส่งไม่ได้ให้โจทก์แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายในกำหนด 15 วัน นับแต่วันส่งไม่ได้หากไม่แถลงให้ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง" พนักงานเดินหมายนำหมายเรียกและส่งสำเนาคำฟ้องไปส่งให้แก่จำเลยที่ 2 เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2527แต่ส่งไม่ได้พนักงานเดินหมายรายงานให้ศาลทราบ เมื่อวันที่ 22ตุลาคม 2527 ซึ่งศาลได้มีคำสั่งเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2527 ว่า"รอฟังโจทก์" ต่อมาเจ้าพนักงานศาลได้รายงานศาลเมื่อวันที่9 พฤศจิกายน 2527 ว่าเกินกำหนด 15 วันแล้ว โจทก์ไม่มาแถลงดำเนินคดีศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่า โจทก์ทิ้งฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 ให้จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 2 ออกจากสารบบความ โจทก์ยื่นคำแถลงลงวันที่ 12 พฤศจิกายน 2527 ขออนุญาตศาลให้จัดส่งหมายเรียกและสำเนาฟ้องให้จำเลยที่ 2 อีกครั้ง โดยการประกาศหนังสือพิมพ์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 2ออกจากสารบบความแล้ว เพราะโจทก์ไม่ดำเนินการภายในกำหนด จึงไม่อนุญาตโจทก์อนุญาตศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ไม่ปรากฏว่าโจทก์มีโอกาสทราบถึงผลการส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องให้จำเลยที่ 2 ถือไม่ได้ว่าโจทก์ทิ้งฟ้องเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 ที่ศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดีเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 นั้น จึงไม่ชอบ พิพากษายกคำสั่งของศาลชั้นต้น ให้ส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องแก่จำเลยที่ 2 ใหม่ แล้วดำเนินการต่อไปจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 2 ว่า โจทก์ทิ้งฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 หรือไม่ และเมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ซึ่งไม่ทำให้คดีเสร็จไปทั้งเรื่อง โจทก์จะอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นได้ทันทีก่อนที่ศาลชั้นต้นมีพิพากษาหรือไม่พิเคราะห์แล้ว สำหรับข้อที่ว่าโจทก์จะอุทธรณ์ได้ทันทีหรือไม่นั้น เห็นว่าเมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 อันเป็นเหตุให้คดีของโจทก์เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 เสร็จสิ้นไปจึงไม่ถือว่าเป็นคำสั่งในระหว่างพิจารณา โจทก์จึงมีสิทธิอุทธรณ์ได้สำหรับปัญหาว่า โจทก์ทิ้งฟ้องเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 หรือไม่นั้นปรากฏว่า ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในคำฟ้องว่า ให้โจทก์นำส่งสำเนาคำฟ้องและหมายเรียกให้จำเลย ถ้าส่งไม่ได้ให้โจทก์แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายในกำหนด 15 วัน นับแต่วันส่งไม่ได้ หากไม่แถลงให้ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง ต่อมาเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2527 พนักงานเดินหมายได้นำหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องไปส่งให้จำเลยที่ 2 แต่ส่งไม่ได้จึงรายงานให้ศาลชั้นต้นทราบตามรายงานการเดินหมายฉบับลงวันที่22 ตุลาคม 2527 ศาลชั้นต้นสั่งเมื่อวันที่ 31 เดือนเดียวกัน ว่ารอฟังโจทก์ ต่อมาวันที่ 9 พฤศจิกายน 2527 เจ้าหน้าที่ศาลได้รายงานต่อศาลว่า พ้นกำหนด 15 วัน นับแต่วันส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องให้จำเลยที่ 2 ไม่ได้แล้ว โจทก์ไม่มาแถลงเพื่อดำเนินคดี ศาลชั้นต้นสั่งว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง ให้จำเลยคดีเฉพาะจำเลยที่ 2 ออกจากสารบบความตามคำแถลงโจทก์ฉบับลงวันที่ 12 พฤศจิกายน 2527 ที่ขอให้จัดส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องแก่จำเลยที่ 2 ใหม่นั้น ในคำแถลงดังกล่าวมีข้อความชัดว่าโจทก์ได้นำส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องให้จำเลยที่ 2ดังนั้น ต้องถือว่าโจทก์ได้ทราบถึงผลการส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องว่าส่งไม่ได้ตั้งแต่วันที่ 19 ตุลาคม 2527 ซึ่งเมื่อนับจากวันที่ส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องไม่ได้จนถึงวันที่ 9 พฤศจิกายน 2527อันเป็นวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า โจทก์ทิ้งฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2นั้นเกิน 15 วันแล้ว การที่โจทก์ไม่แถลงเพื่อดำเนินการส่งต่อไปภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนดถือได้ว่าโจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้เพื่อการนั้นโดยชอบแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ มาตรา 174(2) จึงเป็นการทิ้งฟ้องแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยที่ 2 ฟังขึ้นพิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำสั่งของศาลชั้นต้น".(สมบูรณ์ ฤกษ์สำราญ-ไพรัช วงศ์วัฒนะ-ไพจิตร วิเศษโกสิน)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุปกติเราจะยึดหลักว่าคำสั่งใดที่ศาลสั่งแล้ว ไม่มีกระบวนพิจารณาใดที่จะต้องดำเนินการต่อไปในศาลนั้นอีก จะไม่ถือว่าคำสั่งนั้นเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาของศาลนั้นคู่ความสามารถอุทธรณ์ได้ทันทีแต่ถ้าศาลมีคำสั่งใดแล้วศาลยังต้องดำเนินกระบวนพิจารณาอย่างใดในศาลนั้นต่อไปอีก คำสั่งนั้นจะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาซึ่งต้องห้ามอุทธรณ์ทันทีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226เสมอ เว้นแต่จะเป็นคำสั่งอย่างใดอย่างหนึ่งตามที่ระบุไว้ในมาตรา 227และ 228 คำสั่งของศาลชั้นต้นในคดีนี้สั่งให้จำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ผลของคำสั่งดังกล่าวศาลยังต้องดำเนินกระวนพิจารณาต่อไปอีกสำหรับโจทก์ จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3 ถึง 5 ซึ่งดูเผิน ๆก็น่าจะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาที่ต้องห้ามอุทธรณ์ทันทีตามมาตรา 226 แต่เหตุที่ไม่ถือว่าคำสั่งดังกล่าวเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาคงเป็นเพราะเมื่อศาลมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 2แล้วแม้ศาลจะต้องดำเนินกระบวนพิจารณาสำหรับจำเลยอื่นต่อไปอีกแต่ผลของคำสั่งทำให้คดีระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 2 เสร็จสิ้นไปไม่มีกระบวนพิจารณาใดต้องทำอีกในส่วนที่เกี่ยวกับโจทก์และจำเลยที่ 2คำสั่งดังกล่าวจึงไม่เป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา ทั้งนี้ เฉพาะสำหรับโจทก์กับจำเลยที่ 2 เท่านั้น กล่าวคือเฉพาะโจทก์หรือจำเลยที่ 2เท่านั้นที่จะอุทธรณ์หรือฎีกาต่อไปได้ ฉะนั้นการที่จะถือว่าคำสั่งใดเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาจะยึดหลักเพียงว่าเมื่อศาลมีคำสั่งแล้วยังต้องดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปอีก คำสั่งนั้นเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาเสมอไปไม่ได้ จะต้องพิจารณาต่อไปว่าผลของคำสั่งนั้นมีผลทำให้คดีเสร็จสิ้นไปจากศาลสำหรับคู่ความฝ่ายใดหรือไม่ด้วย ทั้งนี้โดยเฉพาะในคดีมีคู่ความหลายฝ่าย หรือในคดีที่แต่ละฝ่ายมีคู่ความหลายคน มีปัญหาน่าคิดว่า หากศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 2 เพราะเหตุโจทก์ทิ้งฟ้องโดยผิดหลง เช่น ยังไม่ครบ 15 วันนับแต่วันส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องไม่ได้ หรือพนักงานเดินหมายรายงานให้ศาลทราบถึงวันที่ส่งหมายไม่ได้ผิดพลาดไป และศาลชั้นต้นตรวจพบภายหลัง จึงมีคำสั่งให้เพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีดังกล่าวตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27 คำสั่งดังกล่าวจะถือว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาหรือไม่ ปัญหานี้หากพิจารณาเฉพาะผลของคำสั่งจะเห็นได้ว่าเมื่อศาลมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 2 เสียแล้ว คดีระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 2ก็ยังไม่เสร็จสิ้นไป กล่าวคือจะต้องมีการดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปประกอบคำสั่งดังกล่าวก็เป็นคำสั่งที่มีผลต่อเนื่องมาจากคำสั่งจำหน่ายคดีเดิม ก็น่าจะถือว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาได้แต่อย่างไรก็ดีปัญหานี้ที่ประชุมใหญ่ของศาลฎีกาในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1692/2516 เห็นว่าไม่เป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาอันต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226(1) เหตุผลคงเพราะว่าเมื่อศาลมีคำสั่งจำหน่ายคดีแล้วย่อมทำให้คดีเสร็จไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 131(2) เมื่อคดีเสร็จไปแล้วย่อมไม่มีการพิจารณาคดีต่อไปอีกในส่วนที่เกี่ยวกับโจทก์และจำเลยที่ 2 คำสั่งที่ให้เพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีดังกล่าวจึงเป็นคำสั่งที่ศาลชั้นต้นสั่งเมื่อคดีเสร็จการพิจารณาไปแล้ว มิใช่สั่งในระหว่างพิจารณาคดีสำหรับโจทก์กับจำเลยที่ 2 กรณีเช่นนี้จำเลยที่ 2 ย่อมอุทธรณ์คำสั่งนั้นทันทีได้เช่นกัน. ปริญญาดีผดุง.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งห้าให้ร่วมกันรับผิดในมูลละเมิด และชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ศาลชั้นต้นสั่งว่า "รับคำฟ้อง หมายส่งสำเนาให้จำเลยโดยให้โจทก์นำส่งภายใน 7 วัน ถ้าส่งไม่ได้ให้โจทก์แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายในกำหนด 15 วัน นับแต่วันส่งไม่ได้หากไม่แถลงให้ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง" พนักงานเดินหมายนำหมายเรียกและส่งสำเนาคำฟ้องไปส่งให้แก่จำเลยที่ 2 เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2527แต่ส่งไม่ได้พนักงานเดินหมายรายงานให้ศาลทราบ เมื่อวันที่ 22ตุลาคม 2527 ซึ่งศาลได้มีคำสั่งเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2527 ว่า"รอฟังโจทก์" ต่อมาเจ้าพนักงานศาลได้รายงานศาลเมื่อวันที่9 พฤศจิกายน 2527 ว่าเกินกำหนด 15 วันแล้ว โจทก์ไม่มาแถลงดำเนินคดีศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่า โจทก์ทิ้งฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 ให้จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 2 ออกจากสารบบความ โจทก์ยื่นคำแถลงลงวันที่ 12 พฤศจิกายน 2527 ขออนุญาตศาลให้จัดส่งหมายเรียกและสำเนาฟ้องให้จำเลยที่ 2 อีกครั้ง โดยการประกาศหนังสือพิมพ์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 2ออกจากสารบบความแล้ว เพราะโจทก์ไม่ดำเนินการภายในกำหนด จึงไม่อนุญาตโจทก์อนุญาตศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ไม่ปรากฏว่าโจทก์มีโอกาสทราบถึงผลการส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องให้จำเลยที่ 2 ถือไม่ได้ว่าโจทก์ทิ้งฟ้องเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 ที่ศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดีเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 นั้น จึงไม่ชอบ พิพากษายกคำสั่งของศาลชั้นต้น ให้ส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องแก่จำเลยที่ 2 ใหม่ แล้วดำเนินการต่อไปจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 2 ว่า โจทก์ทิ้งฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 หรือไม่ และเมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ซึ่งไม่ทำให้คดีเสร็จไปทั้งเรื่อง โจทก์จะอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นได้ทันทีก่อนที่ศาลชั้นต้นมีพิพากษาหรือไม่พิเคราะห์แล้ว สำหรับข้อที่ว่าโจทก์จะอุทธรณ์ได้ทันทีหรือไม่นั้น เห็นว่าเมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 อันเป็นเหตุให้คดีของโจทก์เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 เสร็จสิ้นไปจึงไม่ถือว่าเป็นคำสั่งในระหว่างพิจารณา โจทก์จึงมีสิทธิอุทธรณ์ได้สำหรับปัญหาว่า โจทก์ทิ้งฟ้องเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 หรือไม่นั้นปรากฏว่า ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในคำฟ้องว่า ให้โจทก์นำส่งสำเนาคำฟ้องและหมายเรียกให้จำเลย ถ้าส่งไม่ได้ให้โจทก์แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายในกำหนด 15 วัน นับแต่วันส่งไม่ได้ หากไม่แถลงให้ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง ต่อมาเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2527 พนักงานเดินหมายได้นำหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องไปส่งให้จำเลยที่ 2 แต่ส่งไม่ได้จึงรายงานให้ศาลชั้นต้นทราบตามรายงานการเดินหมายฉบับลงวันที่22 ตุลาคม 2527 ศาลชั้นต้นสั่งเมื่อวันที่ 31 เดือนเดียวกัน ว่ารอฟังโจทก์ ต่อมาวันที่ 9 พฤศจิกายน 2527 เจ้าหน้าที่ศาลได้รายงานต่อศาลว่า พ้นกำหนด 15 วัน นับแต่วันส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องให้จำเลยที่ 2 ไม่ได้แล้ว โจทก์ไม่มาแถลงเพื่อดำเนินคดี ศาลชั้นต้นสั่งว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง ให้จำเลยคดีเฉพาะจำเลยที่ 2 ออกจากสารบบความตามคำแถลงโจทก์ฉบับลงวันที่ 12 พฤศจิกายน 2527 ที่ขอให้จัดส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องแก่จำเลยที่ 2 ใหม่นั้น ในคำแถลงดังกล่าวมีข้อความชัดว่าโจทก์ได้นำส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องให้จำเลยที่ 2ดังนั้น ต้องถือว่าโจทก์ได้ทราบถึงผลการส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องว่าส่งไม่ได้ตั้งแต่วันที่ 19 ตุลาคม 2527 ซึ่งเมื่อนับจากวันที่ส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องไม่ได้จนถึงวันที่ 9 พฤศจิกายน 2527อันเป็นวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า โจทก์ทิ้งฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2นั้นเกิน 15 วันแล้ว การที่โจทก์ไม่แถลงเพื่อดำเนินการส่งต่อไปภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนดถือได้ว่าโจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้เพื่อการนั้นโดยชอบแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ มาตรา 174(2) จึงเป็นการทิ้งฟ้องแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยที่ 2 ฟังขึ้นพิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำสั่งของศาลชั้นต้น". ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1365/2530นาย เติม ยิ่ง เจีย ง ประดิษฐ์โจทก์นาย ทวี เพ็ชรมิ่ง กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 132 (1), ม. 174 (2), ม. 226คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้จำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2มีผลทำให้คดีของโจทก์เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 เสร็จสิ้นไป จึงไม่ถือว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา โจทก์มีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวได้ทันที ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในคำฟ้องว่า ให้โจทก์นำส่งสำเนาคำฟ้องและหมายเรียกให้จำเลย ถ้า ส่งไม่ได้ให้โจทก์แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายใน 15 วันนับแต่วันส่งไม่ได้ หากไม่แถลงให้ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง ปรากฏว่าส่งสำเนาคำฟ้องและหมายเรียกให้จำเลยที่ 2 ไม่ได้เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2527 โจทก์ยื่นคำแถลงเมื่อวันที่ 12พฤศจิกายน 2527 ขอให้จัดส่งหมายแก่จำเลยที่ 2 ใหม่ ในคำแถลงดังกล่าวมีข้อความชัด ว่าโจทก์ได้นำส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องให้จำเลยที่ 2 ดังนั้นต้องถือว่าโจทก์ได้ทราบถึงผลของการการส่งหมายว่าส่งไม่ได้ตั้งแต่วันที่ 19 ตุลาคม 2527 ซึ่งเมื่อนับจากวันที่ส่งหมายไม่ได้จนถึงวันที่ 9 พฤศจิกายน 2527 อันเป็นวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าโจทก์ทิ้งฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 นั้นเกิน 15 วันแล้ว การที่โจทก์ไม่แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนด ถือได้ว่าโจทก์เพิกเฉย ไม่ดำเนินคดีภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้เพื่อการนั้น ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 174(2)จึงเป็นการที่โจทก์ทิ้งฟ้องแล้ว ศาลชั้นต้นย่อมสั่งจำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ได้.โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งห้าให้ร่วมกันรับผิดในมูลละเมิด และชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ศาลชั้นต้นสั่งว่า "รับคำฟ้อง หมายส่งสำเนาให้จำเลยโดยให้โจทก์นำส่งภายใน 7 วัน ถ้าส่งไม่ได้ให้โจทก์แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายในกำหนด 15 วัน นับแต่วันส่งไม่ได้หากไม่แถลงให้ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง" พนักงานเดินหมายนำหมายเรียกและส่งสำเนาคำฟ้องไปส่งให้แก่จำเลยที่ 2 เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2527แต่ส่งไม่ได้พนักงานเดินหมายรายงานให้ศาลทราบ เมื่อวันที่ 22ตุลาคม 2527 ซึ่งศาลได้มีคำสั่งเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2527 ว่า"รอฟังโจทก์" ต่อมาเจ้าพนักงานศาลได้รายงานศาลเมื่อวันที่9 พฤศจิกายน 2527 ว่าเกินกำหนด 15 วันแล้ว โจทก์ไม่มาแถลงดำเนินคดีศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่า โจทก์ทิ้งฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 ให้จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 2 ออกจากสารบบความ โจทก์ยื่นคำแถลงลงวันที่ 12 พฤศจิกายน 2527 ขออนุญาตศาลให้จัดส่งหมายเรียกและสำเนาฟ้องให้จำเลยที่ 2 อีกครั้ง โดยการประกาศหนังสือพิมพ์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 2ออกจากสารบบความแล้ว เพราะโจทก์ไม่ดำเนินการภายในกำหนด จึงไม่อนุญาตโจทก์อนุญาตศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ไม่ปรากฏว่าโจทก์มีโอกาสทราบถึงผลการส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องให้จำเลยที่ 2 ถือไม่ได้ว่าโจทก์ทิ้งฟ้องเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 ที่ศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดีเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 นั้น จึงไม่ชอบ พิพากษายกคำสั่งของศาลชั้นต้น ให้ส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องแก่จำเลยที่ 2 ใหม่ แล้วดำเนินการต่อไปจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 2 ว่า โจทก์ทิ้งฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 หรือไม่ และเมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ซึ่งไม่ทำให้คดีเสร็จไปทั้งเรื่อง โจทก์จะอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นได้ทันทีก่อนที่ศาลชั้นต้นมีพิพากษาหรือไม่พิเคราะห์แล้ว สำหรับข้อที่ว่าโจทก์จะอุทธรณ์ได้ทันทีหรือไม่นั้น เห็นว่าเมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 อันเป็นเหตุให้คดีของโจทก์เกี่ยวกับจำเลยที่ 2 เสร็จสิ้นไปจึงไม่ถือว่าเป็นคำสั่งในระหว่างพิจารณา โจทก์จึงมีสิทธิอุทธรณ์ได้สำหรับปัญหาว่า โจทก์ทิ้งฟ้องเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 หรือไม่นั้นปรากฏว่า ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในคำฟ้องว่า ให้โจทก์นำส่งสำเนาคำฟ้องและหมายเรียกให้จำเลย ถ้าส่งไม่ได้ให้โจทก์แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายในกำหนด 15 วัน นับแต่วันส่งไม่ได้ หากไม่แถลงให้ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง ต่อมาเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2527 พนักงานเดินหมายได้นำหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องไปส่งให้จำเลยที่ 2 แต่ส่งไม่ได้จึงรายงานให้ศาลชั้นต้นทราบตามรายงานการเดินหมายฉบับลงวันที่22 ตุลาคม 2527 ศาลชั้นต้นสั่งเมื่อวันที่ 31 เดือนเดียวกัน ว่ารอฟังโจทก์ ต่อมาวันที่ 9 พฤศจิกายน 2527 เจ้าหน้าที่ศาลได้รายงานต่อศาลว่า พ้นกำหนด 15 วัน นับแต่วันส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องให้จำเลยที่ 2 ไม่ได้แล้ว โจทก์ไม่มาแถลงเพื่อดำเนินคดี ศาลชั้นต้นสั่งว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง ให้จำเลยคดีเฉพาะจำเลยที่ 2 ออกจากสารบบความตามคำแถลงโจทก์ฉบับลงวันที่ 12 พฤศจิกายน 2527 ที่ขอให้จัดส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องแก่จำเลยที่ 2 ใหม่นั้น ในคำแถลงดังกล่าวมีข้อความชัดว่าโจทก์ได้นำส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องให้จำเลยที่ 2ดังนั้น ต้องถือว่าโจทก์ได้ทราบถึงผลการส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องว่าส่งไม่ได้ตั้งแต่วันที่ 19 ตุลาคม 2527 ซึ่งเมื่อนับจากวันที่ส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องไม่ได้จนถึงวันที่ 9 พฤศจิกายน 2527อันเป็นวันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า โจทก์ทิ้งฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2นั้นเกิน 15 วันแล้ว การที่โจทก์ไม่แถลงเพื่อดำเนินการส่งต่อไปภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนดถือได้ว่าโจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้เพื่อการนั้นโดยชอบแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ มาตรา 174(2) จึงเป็นการทิ้งฟ้องแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยที่ 2 ฟังขึ้นพิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำสั่งของศาลชั้นต้น".(สมบูรณ์ ฤกษ์สำราญ-ไพรัช วงศ์วัฒนะ-ไพจิตร วิเศษโกสิน)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุปกติเราจะยึดหลักว่าคำสั่งใดที่ศาลสั่งแล้ว ไม่มีกระบวนพิจารณาใดที่จะต้องดำเนินการต่อไปในศาลนั้นอีก จะไม่ถือว่าคำสั่งนั้นเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาของศาลนั้นคู่ความสามารถอุทธรณ์ได้ทันทีแต่ถ้าศาลมีคำสั่งใดแล้วศาลยังต้องดำเนินกระบวนพิจารณาอย่างใดในศาลนั้นต่อไปอีก คำสั่งนั้นจะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาซึ่งต้องห้ามอุทธรณ์ทันทีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226เสมอ เว้นแต่จะเป็นคำสั่งอย่างใดอย่างหนึ่งตามที่ระบุไว้ในมาตรา 227และ 228 คำสั่งของศาลชั้นต้นในคดีนี้สั่งให้จำหน่ายคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ผลของคำสั่งดังกล่าวศาลยังต้องดำเนินกระวนพิจารณาต่อไปอีกสำหรับโจทก์ จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3 ถึง 5 ซึ่งดูเผิน ๆก็น่าจะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาที่ต้องห้ามอุทธรณ์ทันทีตามมาตรา 226 แต่เหตุที่ไม่ถือว่าคำสั่งดังกล่าวเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาคงเป็นเพราะเมื่อศาลมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 2แล้วแม้ศาลจะต้องดำเนินกระบวนพิจารณาสำหรับจำเลยอื่นต่อไปอีกแต่ผลของคำสั่งทำให้คดีระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 2 เสร็จสิ้นไปไม่มีกระบวนพิจารณาใดต้องทำอีกในส่วนที่เกี่ยวกับโจทก์และจำเลยที่ 2คำสั่งดังกล่าวจึงไม่เป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา ทั้งนี้ เฉพาะสำหรับโจทก์กับจำเลยที่ 2 เท่านั้น กล่าวคือเฉพาะโจทก์หรือจำเลยที่ 2เท่านั้นที่จะอุทธรณ์หรือฎีกาต่อไปได้ ฉะนั้นการที่จะถือว่าคำสั่งใดเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาจะยึดหลักเพียงว่าเมื่อศาลมีคำสั่งแล้วยังต้องดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปอีก คำสั่งนั้นเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาเสมอไปไม่ได้ จะต้องพิจารณาต่อไปว่าผลของคำสั่งนั้นมีผลทำให้คดีเสร็จสิ้นไปจากศาลสำหรับคู่ความฝ่ายใดหรือไม่ด้วย ทั้งนี้โดยเฉพาะในคดีมีคู่ความหลายฝ่าย หรือในคดีที่แต่ละฝ่ายมีคู่ความหลายคน มีปัญหาน่าคิดว่า หากศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 2 เพราะเหตุโจทก์ทิ้งฟ้องโดยผิดหลง เช่น ยังไม่ครบ 15 วันนับแต่วันส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องไม่ได้ หรือพนักงานเดินหมายรายงานให้ศาลทราบถึงวันที่ส่งหมายไม่ได้ผิดพลาดไป และศาลชั้นต้นตรวจพบภายหลัง จึงมีคำสั่งให้เพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีดังกล่าวตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27 คำสั่งดังกล่าวจะถือว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาหรือไม่ ปัญหานี้หากพิจารณาเฉพาะผลของคำสั่งจะเห็นได้ว่าเมื่อศาลมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 2 เสียแล้ว คดีระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 2ก็ยังไม่เสร็จสิ้นไป กล่าวคือจะต้องมีการดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปประกอบคำสั่งดังกล่าวก็เป็นคำสั่งที่มีผลต่อเนื่องมาจากคำสั่งจำหน่ายคดีเดิม ก็น่าจะถือว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาได้แต่อย่างไรก็ดีปัญหานี้ที่ประชุมใหญ่ของศาลฎีกาในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1692/2516 เห็นว่าไม่เป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาอันต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226(1) เหตุผลคงเพราะว่าเมื่อศาลมีคำสั่งจำหน่ายคดีแล้วย่อมทำให้คดีเสร็จไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 131(2) เมื่อคดีเสร็จไปแล้วย่อมไม่มีการพิจารณาคดีต่อไปอีกในส่วนที่เกี่ยวกับโจทก์และจำเลยที่ 2 คำสั่งที่ให้เพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีดังกล่าวจึงเป็นคำสั่งที่ศาลชั้นต้นสั่งเมื่อคดีเสร็จการพิจารณาไปแล้ว มิใช่สั่งในระหว่างพิจารณาคดีสำหรับโจทก์กับจำเลยที่ 2 กรณีเช่นนี้จำเลยที่ 2 ย่อมอุทธรณ์คำสั่งนั้นทันทีได้เช่นกัน. ปริญญาดีผดุง.