คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3025/2522หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระค่าจ้างที่โจทก์จะต้องจ้างผู้อื่นทำการซ่อมแซมแก้ไขความชำรุดบกพร่องของสิ่งก่อสร้าง ตามที่โจทก์กับจำเลยได้ทำสัญญาไว้ เป็นเรื่องฟ้องให้จำเลยรับผิดตามสัญญาจ้างธรรมดาซึ่งไม่มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้โดยเฉพาะจึงต้องใช้อายุความสิบปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164 หาใช่เป็นการฟ้องเรียกค่าเสียหายเพื่อการที่ทำชำรุดบกพร่องอันมีอายุความหนึ่งมีตามมาตรา 601 ไม่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ และที่ ๓ เป็นนิติบุคคล จำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่๒ ในฐานะหุ้นส่วนผู้จัดการและฐานะส่วนตัวได้ทำสัญญารับจ้างเหมาก่อสร้างบ้านพักพนักงานจำนวน ๔ ครอบครัว และถมดิน ณ การไฟฟ้าอำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม จากโจทก์ตกลงราคาเหมารวมทั้งสิ่งของสัมภาระและค่าแรงงานเป็นเงิน ๑๙๕,๐๐๐ บาท จำเลยที่ ๓ ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ ๑ ไว้กับโจทก์ภายในวงเงินไม่เกิน ๑๙,๕๐๐ บาท จำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๒ ได้ก่อสร้างและส่งมอบงานให้โจทก์เมื่อวันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๑๘ โจทก์ได้ชำระค่าจ้างเหมาจำนวน ๑๙๕,๐๐๐ บาท ให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ รับไปเรียบร้อยแล้ว ปรากฏต่อโจทก์เมื่อประมาณเดือนธันวาคม ๒๕๑๘ ซึ่งอยู่ในกำหนดเวลา ๑ ปี นับแต่วันส่งมอบงานว่า งานก่อสร้างชำรุดบกพร่องเสียหายหลายแห่ง จำเลยมีหน้าที่ต้องซ่อมแซมแก้ไขให้โจทก์ตามสัญญา โจทก์ได้มีหนังสือแจ้งการชำรุดบกพร่องให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ทราบ และให้จัดการซ่อมแซมแก้ไข จำเลยทั้งสองได้รับแล้วเพิกเฉย โจทก์ได้ให้ช่างของโจทก์สำรวจประมาณการค่าใช้จ่ายในการจัดซ่อมแซมและแก้ไขคิดเป็นเงินค่าวัสดุอุปกรณ์และค่าแรงงานรวมทั้งสิ้น ๓๔,๗๕๐ โจทก์บอกกล่าวให้จำเลยที่ ๓ ในฐานผู้ค้ำประกันชำระค่าเสียหายภายในวงเงินประกัน และให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ชำระค่าเสียหายส่วนเกินจากวงเงินค้ำประกันของจำเลยที่ ๓ แก่โจทก์ จำเลยทั้งสามได้รับแล้วเพิกเฉย จำเลยที่ ๓ ได้รับหนังสือบอกกล่าวของโจทก์เมื่อวันที่ ๕ กรกฎาคม ๒๕๑๘ ถือว่าจำเลยที่ ๓ ผิดนัดนับแต่วันนั้นต้องเสียดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในวงเงิน ๑๙,๕๐๐ บาท ถึงเดือนที่ฟ้องเป็นเงิน ๘๕๓.๑๓ บาท จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ผิดนัดตั้งแต่วันที่ ๘ กรกฎาคม ๒๕๑๙ เป็นดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในวงเงิน ๑๕,๒๕๐ บาท ถึงเดือนที่ฟ้องเป็นเงิน ๖๖๗.๑๙ บาท ขอให้พิพากษาให้จำเลยที่ ๓ ใช้ค่าเสียหายรวมทั้งดอกเบี้ยเป็นเงิน ๒๐,๓๕๓.๑๓ บาท และให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ใช้ค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยเป็นเงิน ๑๕,๙๑๗.๑๙ บาทแก่โจทก์ ให้จำเลยที่ ๓ เสียดอกเบี้ยในเงิน ๑๙,๕๐๐ บาท และให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ เสียดอกเบี้ยในเงิน ๑๕,๒๕๐ บาท ในอัตราร้อยละ เจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่เดือนฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจำเลยที่ ๓ ไม่ยอมชดใช้หรือไม่อาจเรียกเอาค่าเสียหายจากจำเลยที่ ๓ ได้ ให้จำเลยที่ ๑ ที่๒ ใช้ค่าเสียหายทั้งหมดรวม ๓๖,๒๗๐.๓๒ บาทแก่โจทก์ และให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ เสียดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในเงิน ๓๔,๓๗๕๐ บาท นับแต่เดือนฟ้องไปจนหว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ให้การว่า ปรากฏตามฟ้องว่าโจทก์ได้ทราบถึงความชำรุดบกพร่องของงานก่อสร้างที่จำเลยทั้งสองส่งมอบตั้งแต่เดือนธันวาคม ๒๕๑๘ แต่โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ เกิน ๑ ปี คดีโจทก์จึงขาดอายุความ จำเลยทั้งสองได้ก่อสร้างตามแบบแปลนมิได้บกพร่อง หากชำรุดก็เกิดจากการกระทำของโจทก์ ค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมหากมีก็เพียงเล็กน้อย ซึ่งจำเลยก็ได้แก้ไขให้โจทก์แล้ว ที่โจทก์สำรวจประมาณค่าใช้จ่ายต่าดงๆ เพื่อซ่อมแซมแก้ไข ก็ไม่เป็นความจริง จำเลยที่ ๓ ให้การว่า ได้ออกหนังสือค้ำประกันจริง แต่เป็นการค้ำประกันความเสียหายที่จำเลยที่ ๑ รับทำการก่อสร้างให้โจทก์ เมื่อโจทก์ยอมรับงานก่อสร้างจากจำเลยที่ ๑ โดยไม่ทักท้วงย่อมแสงว่าจำเลยที่ ๑ ได้ทำการก่อสร้างถูกต้องครบถ้วนตามสัญญาแล้ว จำเลยที่ ๓ ย่อมหลุดพ้นความรับผิด ค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมแก้ไขตามฟ้องเป็นแต่เพียงประมาณการและสูงเกินไป โจทก์ยังไม่ได้จ้างผู้ใดแก้ไขซ่อมแซม จึงยังไม่มีสิทธิเรียกให้จำเลยที่ ๑ ชดใช้ให้ จำเลยที่ ๓ ไม่เคยได้รับคำบอกกล่าวทวงถาม ไม่ได้ผิดนัด โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง โจทก์ทราบถึงความชำรุดบกพร่องของงานตั้งแต่วันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๑๘ แต่โจทก์ยื่นฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ เกิน ๑ ปี คดีโจทก์จึงขาดอายุความ ศาลชั้นต้นพิจารณาปัญหาข้อกฎหมายเรื่องอายุความและวินิจฉัยชี้ขาดเบื้องต้นในปัญหาดังกล่าวว่า ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๑ บัญญัติห้ามมิให้ฟ้องผู้รับจ้างเมื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่วันการชำรุดบกพร่องได้ปรากฏขึ้น ปรากฏตามฟ้องว่าโจทก์ทราบถึงความชำรุดบกพร่องเมื่อเดือนธันวาคม ๒๕๑๘ โจทก์ฟ้องคดีนี้ เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ เกินกำหนดหนึ่งปี คดีโจทก์จึงขาดอายุความ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระค่าจ้างที่โจทก์จะต้องจ้างผู้อื่นทำการซ่อมแซมแก้ไขตามที่โจทก์กับจำเลยได้สัญญากันไว้ เป็นเรื่องฟ้องให้จำเลยรับผิดตามสัญญา ซึ่งผูกพันกันอยู่อีกส่วนหนึ่งต่างหากซึ่งไม่มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้โดยเฉพาะจึงต้องใช้อายุความสิบปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๔ หาใช่เป็นการฟ้องเรียกค่าเสียหายเพื่อการที่ทำชำรุดบกพร่องอันมีอายุความหนึ่งปีตามมาตรา ๖๐๑ ไม่คดีได้ความตามฟ้องซึ่งจำเลยมิได้โต้เถียงว่าโจทก์แจ้งให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ซ่อมแซมแก้ไขบ้านพักที่ก่อสร้างเมื่อเดือนมกราคม ๒๕๑๙ โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาในประเด็นอื่นที่คู่ความยังโต้เถียงกันต่อไปแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี จำเลยทั้งสามฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พิเคราะห์แล้วตามสัญญาจ้างเหมาก่อสร้างบ้านพักพนักงานเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข ๒ มีความในข้อ ๕ ว่า "ภายในกำหนด ๑ ปี นับแต่วันที่ผู้จ้างได้รับมอบงานนี้จากผู้รับจ้างเป็นต้นไป ถ้ามีเหตุชำรุดเสียหายเกิดขึ้นแก่งานจ้างนี้ โดยผู้รับจ้างทำไว้ไม่เรียบร้อยหรือใช้สัมภาระที่ไม่ดี ผู้รับจ้างรับทำแก้ไขใหม่โดยไม่คิดเอาค่าสิ่งของ สัมภาระ และค่าแรงงานจากผู้จ้างอีก ถ้าผู้รับจ้างบิดพลิ้วไม่รีบจัดการแก้ไขหรือซ่อมให้เป็นที่เรียบร้อยภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งเป็นหนังหสือจากผู้จ้างเป็นต้นไป ผู้จ้างมีอำนาจที่จะจ้างผู้อื่นทำการแทนต่อไปได้ โดยผู้รับจ้างยินยอมจ่ายเงินค่าจ้างเท่าที่จ้างจริงโดยสิ้นเชิง" คดีนี้โจทก์ฟ้องอ้างว่างานก่อสร้างที่จำเลยที่ ๑ รับจ้างทำ และส่งมอบให้โจทก์แล้วเกิดชำรุดบกพร่องเสียหายและไม่เรียบร้อยภายใน ๑ ปี นับแต่วันส่งมอบ โจทก์ได้มีหนังสือแจ้งให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ซ่อมแซมแก้ไขแล้ว จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ กลับเพิกเฉยโจทก์ให้ช่างของโจทก์สำรวจทำประมาณค่าใช้จ่ายเป็นค่าวัสดุอุปกรณ์และค่าแรงงานแล้ว รวมเป็นเงิน ๓๔,๗๕๐ บาท จึงฟ้องให้จำเลยชำระค่าจ้างที่โจทก์จะต้องจ่ายผู้อื่นทำการซ่อมแซมแก้ไข ดังนี้ หาใช่เป็นการฟ้องเรียกค่าเสียหายเพื่อการที่ทำชำรุดบกพร่องอันมีอายุความ ๑ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๑ ไม่ บทบัญญัติแห่งมาตรา ๖๐๑ นั้น ต้องเป็นกรณีที่เกิดขึ้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๐ เมื่อไม่มีข้อตกลงในสัญญาเป็นอย่างอื่น กล่าวคือ เมื่อได้ส่งมอบงานกันแล้ว แต่ปรากฏงานที่จ้างมีการชำรุดบกพร่องเกิดขึ้นภายหลัง จึงกำหนดให้ฟ้องคดีภายใน ๑ ปี นับแต่วันการชำรุดบกพร่องได้ปรากฏขึ้น แต่กรณีของโจทก์นี้มีข้อสัญญาตกลงกันไว้ดังกล่าว โจทก์จำเลยต้องผูกพันปฏิบัติตามสัญญาต่อกันอยู่อีก จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ผู้รับจ้างได้รับแจ้งแล้วไม่จัดการแก้ไขหรือซ่อมแซมให้เป็นที่เรียบร้อยภายใน ๓๐ วัน นับแต่วันที่ได้รับแจ้ง ผู้จ้างมีสิทธิจ้างผู้อื่นทำแทนต่อไปและเรียกค่าจ้างที่ต้องเสียไปเพราะจ้างผู้อื่นทำแทนนั้นได้ ฉะนั้น เมื่อมีข้อตกลงกันเช่นนี้แล้ว จำเลยไม่ปฏิบัติตามข้อสัญญานั้น ย่อมถือว่าเป็นการผิดสัญญา ซึ่งเข้าลักษณะสัญญาจ้างธรรมดา โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยรับผิดได้ กรณีเช่นนี้ไม่มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้โดยเฉพาะ จึงต้องใช้อายุความทั่วไป คือ ๑๐ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๔ คดีได้ความตามฟ้องโดยจำเลยมิได้โต้เถียงว่า โจทก์แจ้งให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ซ่อมแซมแก้ไขบ้านพักที่ก่อสร้างเมื่อเดือนมกราคม ๒๕๑๙และกำหนดให้ดำเนินการให้แล้วเสร็จภายในเดือนกุมภาพันธ์ ๒๕๑๙ โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ จึงหาขาดอายุความไม่ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษา ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ดำเนินการพิจารณาแล้วพิพากษาใหม่นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3025/2522การไฟฟ้าส่วนภูมิภาคโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัดวุฒิ กับพวกล. ป.พ.พ. ม. 164, ม. 600, ม. 601โจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระค่าจ้างที่โจทก์จะต้องจ้างผู้อื่นทำการซ่อมแซมแก้ไขความชำรุดบกพร่องของสิ่งก่อสร้าง ตามที่โจทก์กับจำเลยได้ทำสัญญาไว้ เป็นเรื่องฟ้องให้จำเลยรับผิดตามสัญญาจ้างธรรมดาซึ่งไม่มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้โดยเฉพาะจึงต้องใช้อายุความสิบปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164 หาใช่เป็นการฟ้องเรียกค่าเสียหายเพื่อการที่ทำชำรุดบกพร่องอันมีอายุความหนึ่งมีตามมาตรา 601 ไม่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ และที่ ๓ เป็นนิติบุคคล จำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่๒ ในฐานะหุ้นส่วนผู้จัดการและฐานะส่วนตัวได้ทำสัญญารับจ้างเหมาก่อสร้างบ้านพักพนักงานจำนวน ๔ ครอบครัว และถมดิน ณ การไฟฟ้าอำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม จากโจทก์ตกลงราคาเหมารวมทั้งสิ่งของสัมภาระและค่าแรงงานเป็นเงิน ๑๙๕,๐๐๐ บาท จำเลยที่ ๓ ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ ๑ ไว้กับโจทก์ภายในวงเงินไม่เกิน ๑๙,๕๐๐ บาท จำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๒ ได้ก่อสร้างและส่งมอบงานให้โจทก์เมื่อวันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๑๘ โจทก์ได้ชำระค่าจ้างเหมาจำนวน ๑๙๕,๐๐๐ บาท ให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ รับไปเรียบร้อยแล้ว ปรากฏต่อโจทก์เมื่อประมาณเดือนธันวาคม ๒๕๑๘ ซึ่งอยู่ในกำหนดเวลา ๑ ปี นับแต่วันส่งมอบงานว่า งานก่อสร้างชำรุดบกพร่องเสียหายหลายแห่ง จำเลยมีหน้าที่ต้องซ่อมแซมแก้ไขให้โจทก์ตามสัญญา โจทก์ได้มีหนังสือแจ้งการชำรุดบกพร่องให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ทราบ และให้จัดการซ่อมแซมแก้ไข จำเลยทั้งสองได้รับแล้วเพิกเฉย โจทก์ได้ให้ช่างของโจทก์สำรวจประมาณการค่าใช้จ่ายในการจัดซ่อมแซมและแก้ไขคิดเป็นเงินค่าวัสดุอุปกรณ์และค่าแรงงานรวมทั้งสิ้น ๓๔,๗๕๐ โจทก์บอกกล่าวให้จำเลยที่ ๓ ในฐานผู้ค้ำประกันชำระค่าเสียหายภายในวงเงินประกัน และให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ชำระค่าเสียหายส่วนเกินจากวงเงินค้ำประกันของจำเลยที่ ๓ แก่โจทก์ จำเลยทั้งสามได้รับแล้วเพิกเฉย จำเลยที่ ๓ ได้รับหนังสือบอกกล่าวของโจทก์เมื่อวันที่ ๕ กรกฎาคม ๒๕๑๘ ถือว่าจำเลยที่ ๓ ผิดนัดนับแต่วันนั้นต้องเสียดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในวงเงิน ๑๙,๕๐๐ บาท ถึงเดือนที่ฟ้องเป็นเงิน ๘๕๓.๑๓ บาท จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ผิดนัดตั้งแต่วันที่ ๘ กรกฎาคม ๒๕๑๙ เป็นดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในวงเงิน ๑๕,๒๕๐ บาท ถึงเดือนที่ฟ้องเป็นเงิน ๖๖๗.๑๙ บาท ขอให้พิพากษาให้จำเลยที่ ๓ ใช้ค่าเสียหายรวมทั้งดอกเบี้ยเป็นเงิน ๒๐,๓๕๓.๑๓ บาท และให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ใช้ค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยเป็นเงิน ๑๕,๙๑๗.๑๙ บาทแก่โจทก์ ให้จำเลยที่ ๓ เสียดอกเบี้ยในเงิน ๑๙,๕๐๐ บาท และให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ เสียดอกเบี้ยในเงิน ๑๕,๒๕๐ บาท ในอัตราร้อยละ เจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่เดือนฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจำเลยที่ ๓ ไม่ยอมชดใช้หรือไม่อาจเรียกเอาค่าเสียหายจากจำเลยที่ ๓ ได้ ให้จำเลยที่ ๑ ที่๒ ใช้ค่าเสียหายทั้งหมดรวม ๓๖,๒๗๐.๓๒ บาทแก่โจทก์ และให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ เสียดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในเงิน ๓๔,๓๗๕๐ บาท นับแต่เดือนฟ้องไปจนหว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ให้การว่า ปรากฏตามฟ้องว่าโจทก์ได้ทราบถึงความชำรุดบกพร่องของงานก่อสร้างที่จำเลยทั้งสองส่งมอบตั้งแต่เดือนธันวาคม ๒๕๑๘ แต่โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ เกิน ๑ ปี คดีโจทก์จึงขาดอายุความ จำเลยทั้งสองได้ก่อสร้างตามแบบแปลนมิได้บกพร่อง หากชำรุดก็เกิดจากการกระทำของโจทก์ ค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมหากมีก็เพียงเล็กน้อย ซึ่งจำเลยก็ได้แก้ไขให้โจทก์แล้ว ที่โจทก์สำรวจประมาณค่าใช้จ่ายต่าดงๆ เพื่อซ่อมแซมแก้ไข ก็ไม่เป็นความจริง จำเลยที่ ๓ ให้การว่า ได้ออกหนังสือค้ำประกันจริง แต่เป็นการค้ำประกันความเสียหายที่จำเลยที่ ๑ รับทำการก่อสร้างให้โจทก์ เมื่อโจทก์ยอมรับงานก่อสร้างจากจำเลยที่ ๑ โดยไม่ทักท้วงย่อมแสงว่าจำเลยที่ ๑ ได้ทำการก่อสร้างถูกต้องครบถ้วนตามสัญญาแล้ว จำเลยที่ ๓ ย่อมหลุดพ้นความรับผิด ค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมแก้ไขตามฟ้องเป็นแต่เพียงประมาณการและสูงเกินไป โจทก์ยังไม่ได้จ้างผู้ใดแก้ไขซ่อมแซม จึงยังไม่มีสิทธิเรียกให้จำเลยที่ ๑ ชดใช้ให้ จำเลยที่ ๓ ไม่เคยได้รับคำบอกกล่าวทวงถาม ไม่ได้ผิดนัด โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง โจทก์ทราบถึงความชำรุดบกพร่องของงานตั้งแต่วันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๑๘ แต่โจทก์ยื่นฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ เกิน ๑ ปี คดีโจทก์จึงขาดอายุความ ศาลชั้นต้นพิจารณาปัญหาข้อกฎหมายเรื่องอายุความและวินิจฉัยชี้ขาดเบื้องต้นในปัญหาดังกล่าวว่า ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๑ บัญญัติห้ามมิให้ฟ้องผู้รับจ้างเมื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่วันการชำรุดบกพร่องได้ปรากฏขึ้น ปรากฏตามฟ้องว่าโจทก์ทราบถึงความชำรุดบกพร่องเมื่อเดือนธันวาคม ๒๕๑๘ โจทก์ฟ้องคดีนี้ เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ เกินกำหนดหนึ่งปี คดีโจทก์จึงขาดอายุความ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระค่าจ้างที่โจทก์จะต้องจ้างผู้อื่นทำการซ่อมแซมแก้ไขตามที่โจทก์กับจำเลยได้สัญญากันไว้ เป็นเรื่องฟ้องให้จำเลยรับผิดตามสัญญา ซึ่งผูกพันกันอยู่อีกส่วนหนึ่งต่างหากซึ่งไม่มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้โดยเฉพาะจึงต้องใช้อายุความสิบปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๔ หาใช่เป็นการฟ้องเรียกค่าเสียหายเพื่อการที่ทำชำรุดบกพร่องอันมีอายุความหนึ่งปีตามมาตรา ๖๐๑ ไม่คดีได้ความตามฟ้องซึ่งจำเลยมิได้โต้เถียงว่าโจทก์แจ้งให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ซ่อมแซมแก้ไขบ้านพักที่ก่อสร้างเมื่อเดือนมกราคม ๒๕๑๙ โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาในประเด็นอื่นที่คู่ความยังโต้เถียงกันต่อไปแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี จำเลยทั้งสามฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พิเคราะห์แล้วตามสัญญาจ้างเหมาก่อสร้างบ้านพักพนักงานเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข ๒ มีความในข้อ ๕ ว่า "ภายในกำหนด ๑ ปี นับแต่วันที่ผู้จ้างได้รับมอบงานนี้จากผู้รับจ้างเป็นต้นไป ถ้ามีเหตุชำรุดเสียหายเกิดขึ้นแก่งานจ้างนี้ โดยผู้รับจ้างทำไว้ไม่เรียบร้อยหรือใช้สัมภาระที่ไม่ดี ผู้รับจ้างรับทำแก้ไขใหม่โดยไม่คิดเอาค่าสิ่งของ สัมภาระ และค่าแรงงานจากผู้จ้างอีก ถ้าผู้รับจ้างบิดพลิ้วไม่รีบจัดการแก้ไขหรือซ่อมให้เป็นที่เรียบร้อยภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งเป็นหนังหสือจากผู้จ้างเป็นต้นไป ผู้จ้างมีอำนาจที่จะจ้างผู้อื่นทำการแทนต่อไปได้ โดยผู้รับจ้างยินยอมจ่ายเงินค่าจ้างเท่าที่จ้างจริงโดยสิ้นเชิง" คดีนี้โจทก์ฟ้องอ้างว่างานก่อสร้างที่จำเลยที่ ๑ รับจ้างทำ และส่งมอบให้โจทก์แล้วเกิดชำรุดบกพร่องเสียหายและไม่เรียบร้อยภายใน ๑ ปี นับแต่วันส่งมอบ โจทก์ได้มีหนังสือแจ้งให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ซ่อมแซมแก้ไขแล้ว จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ กลับเพิกเฉยโจทก์ให้ช่างของโจทก์สำรวจทำประมาณค่าใช้จ่ายเป็นค่าวัสดุอุปกรณ์และค่าแรงงานแล้ว รวมเป็นเงิน ๓๔,๗๕๐ บาท จึงฟ้องให้จำเลยชำระค่าจ้างที่โจทก์จะต้องจ่ายผู้อื่นทำการซ่อมแซมแก้ไข ดังนี้ หาใช่เป็นการฟ้องเรียกค่าเสียหายเพื่อการที่ทำชำรุดบกพร่องอันมีอายุความ ๑ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๑ ไม่ บทบัญญัติแห่งมาตรา ๖๐๑ นั้น ต้องเป็นกรณีที่เกิดขึ้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๐ เมื่อไม่มีข้อตกลงในสัญญาเป็นอย่างอื่น กล่าวคือ เมื่อได้ส่งมอบงานกันแล้ว แต่ปรากฏงานที่จ้างมีการชำรุดบกพร่องเกิดขึ้นภายหลัง จึงกำหนดให้ฟ้องคดีภายใน ๑ ปี นับแต่วันการชำรุดบกพร่องได้ปรากฏขึ้น แต่กรณีของโจทก์นี้มีข้อสัญญาตกลงกันไว้ดังกล่าว โจทก์จำเลยต้องผูกพันปฏิบัติตามสัญญาต่อกันอยู่อีก จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ผู้รับจ้างได้รับแจ้งแล้วไม่จัดการแก้ไขหรือซ่อมแซมให้เป็นที่เรียบร้อยภายใน ๓๐ วัน นับแต่วันที่ได้รับแจ้ง ผู้จ้างมีสิทธิจ้างผู้อื่นทำแทนต่อไปและเรียกค่าจ้างที่ต้องเสียไปเพราะจ้างผู้อื่นทำแทนนั้นได้ ฉะนั้น เมื่อมีข้อตกลงกันเช่นนี้แล้ว จำเลยไม่ปฏิบัติตามข้อสัญญานั้น ย่อมถือว่าเป็นการผิดสัญญา ซึ่งเข้าลักษณะสัญญาจ้างธรรมดา โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยรับผิดได้ กรณีเช่นนี้ไม่มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้โดยเฉพาะ จึงต้องใช้อายุความทั่วไป คือ ๑๐ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๔ คดีได้ความตามฟ้องโดยจำเลยมิได้โต้เถียงว่า โจทก์แจ้งให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ซ่อมแซมแก้ไขบ้านพักที่ก่อสร้างเมื่อเดือนมกราคม ๒๕๑๙และกำหนดให้ดำเนินการให้แล้วเสร็จภายในเดือนกุมภาพันธ์ ๒๕๑๙ โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ จึงหาขาดอายุความไม่ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษา ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ดำเนินการพิจารณาแล้วพิพากษาใหม่นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย พิพากษายืน.(ขจร หะวานนท์-พิสัณห์ สีตะเวทย์-จรัญ สำเร็จประสงค์)ศาลจังหวัดนครปฐม - ม.ล.เฉลิมชัย เกษมสันต์ศาลอุทธรณ์ - นายสมบูรณ์ บุญภินนท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ และที่ ๓ เป็นนิติบุคคล จำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่๒ ในฐานะหุ้นส่วนผู้จัดการและฐานะส่วนตัวได้ทำสัญญารับจ้างเหมาก่อสร้างบ้านพักพนักงานจำนวน ๔ ครอบครัว และถมดิน ณ การไฟฟ้าอำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม จากโจทก์ตกลงราคาเหมารวมทั้งสิ่งของสัมภาระและค่าแรงงานเป็นเงิน ๑๙๕,๐๐๐ บาท จำเลยที่ ๓ ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ ๑ ไว้กับโจทก์ภายในวงเงินไม่เกิน ๑๙,๕๐๐ บาท จำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๒ ได้ก่อสร้างและส่งมอบงานให้โจทก์เมื่อวันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๑๘ โจทก์ได้ชำระค่าจ้างเหมาจำนวน ๑๙๕,๐๐๐ บาท ให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ รับไปเรียบร้อยแล้ว ปรากฏต่อโจทก์เมื่อประมาณเดือนธันวาคม ๒๕๑๘ ซึ่งอยู่ในกำหนดเวลา ๑ ปี นับแต่วันส่งมอบงานว่า งานก่อสร้างชำรุดบกพร่องเสียหายหลายแห่ง จำเลยมีหน้าที่ต้องซ่อมแซมแก้ไขให้โจทก์ตามสัญญา โจทก์ได้มีหนังสือแจ้งการชำรุดบกพร่องให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ทราบ และให้จัดการซ่อมแซมแก้ไข จำเลยทั้งสองได้รับแล้วเพิกเฉย โจทก์ได้ให้ช่างของโจทก์สำรวจประมาณการค่าใช้จ่ายในการจัดซ่อมแซมและแก้ไขคิดเป็นเงินค่าวัสดุอุปกรณ์และค่าแรงงานรวมทั้งสิ้น ๓๔,๗๕๐ โจทก์บอกกล่าวให้จำเลยที่ ๓ ในฐานผู้ค้ำประกันชำระค่าเสียหายภายในวงเงินประกัน และให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ชำระค่าเสียหายส่วนเกินจากวงเงินค้ำประกันของจำเลยที่ ๓ แก่โจทก์ จำเลยทั้งสามได้รับแล้วเพิกเฉย จำเลยที่ ๓ ได้รับหนังสือบอกกล่าวของโจทก์เมื่อวันที่ ๕ กรกฎาคม ๒๕๑๘ ถือว่าจำเลยที่ ๓ ผิดนัดนับแต่วันนั้นต้องเสียดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในวงเงิน ๑๙,๕๐๐ บาท ถึงเดือนที่ฟ้องเป็นเงิน ๘๕๓.๑๓ บาท จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ผิดนัดตั้งแต่วันที่ ๘ กรกฎาคม ๒๕๑๙ เป็นดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในวงเงิน ๑๕,๒๕๐ บาท ถึงเดือนที่ฟ้องเป็นเงิน ๖๖๗.๑๙ บาท ขอให้พิพากษาให้จำเลยที่ ๓ ใช้ค่าเสียหายรวมทั้งดอกเบี้ยเป็นเงิน ๒๐,๓๕๓.๑๓ บาท และให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ใช้ค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยเป็นเงิน ๑๕,๙๑๗.๑๙ บาทแก่โจทก์ ให้จำเลยที่ ๓ เสียดอกเบี้ยในเงิน ๑๙,๕๐๐ บาท และให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ เสียดอกเบี้ยในเงิน ๑๕,๒๕๐ บาท ในอัตราร้อยละ เจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่เดือนฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจำเลยที่ ๓ ไม่ยอมชดใช้หรือไม่อาจเรียกเอาค่าเสียหายจากจำเลยที่ ๓ ได้ ให้จำเลยที่ ๑ ที่๒ ใช้ค่าเสียหายทั้งหมดรวม ๓๖,๒๗๐.๓๒ บาทแก่โจทก์ และให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ เสียดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในเงิน ๓๔,๓๗๕๐ บาท นับแต่เดือนฟ้องไปจนหว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ให้การว่า ปรากฏตามฟ้องว่าโจทก์ได้ทราบถึงความชำรุดบกพร่องของงานก่อสร้างที่จำเลยทั้งสองส่งมอบตั้งแต่เดือนธันวาคม ๒๕๑๘ แต่โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ เกิน ๑ ปี คดีโจทก์จึงขาดอายุความ จำเลยทั้งสองได้ก่อสร้างตามแบบแปลนมิได้บกพร่อง หากชำรุดก็เกิดจากการกระทำของโจทก์ ค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมหากมีก็เพียงเล็กน้อย ซึ่งจำเลยก็ได้แก้ไขให้โจทก์แล้ว ที่โจทก์สำรวจประมาณค่าใช้จ่ายต่าดงๆ เพื่อซ่อมแซมแก้ไข ก็ไม่เป็นความจริง จำเลยที่ ๓ ให้การว่า ได้ออกหนังสือค้ำประกันจริง แต่เป็นการค้ำประกันความเสียหายที่จำเลยที่ ๑ รับทำการก่อสร้างให้โจทก์ เมื่อโจทก์ยอมรับงานก่อสร้างจากจำเลยที่ ๑ โดยไม่ทักท้วงย่อมแสงว่าจำเลยที่ ๑ ได้ทำการก่อสร้างถูกต้องครบถ้วนตามสัญญาแล้ว จำเลยที่ ๓ ย่อมหลุดพ้นความรับผิด ค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมแก้ไขตามฟ้องเป็นแต่เพียงประมาณการและสูงเกินไป โจทก์ยังไม่ได้จ้างผู้ใดแก้ไขซ่อมแซม จึงยังไม่มีสิทธิเรียกให้จำเลยที่ ๑ ชดใช้ให้ จำเลยที่ ๓ ไม่เคยได้รับคำบอกกล่าวทวงถาม ไม่ได้ผิดนัด โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง โจทก์ทราบถึงความชำรุดบกพร่องของงานตั้งแต่วันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๑๘ แต่โจทก์ยื่นฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ เกิน ๑ ปี คดีโจทก์จึงขาดอายุความ ศาลชั้นต้นพิจารณาปัญหาข้อกฎหมายเรื่องอายุความและวินิจฉัยชี้ขาดเบื้องต้นในปัญหาดังกล่าวว่า ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๑ บัญญัติห้ามมิให้ฟ้องผู้รับจ้างเมื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่วันการชำรุดบกพร่องได้ปรากฏขึ้น ปรากฏตามฟ้องว่าโจทก์ทราบถึงความชำรุดบกพร่องเมื่อเดือนธันวาคม ๒๕๑๘ โจทก์ฟ้องคดีนี้ เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ เกินกำหนดหนึ่งปี คดีโจทก์จึงขาดอายุความ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระค่าจ้างที่โจทก์จะต้องจ้างผู้อื่นทำการซ่อมแซมแก้ไขตามที่โจทก์กับจำเลยได้สัญญากันไว้ เป็นเรื่องฟ้องให้จำเลยรับผิดตามสัญญา ซึ่งผูกพันกันอยู่อีกส่วนหนึ่งต่างหากซึ่งไม่มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้โดยเฉพาะจึงต้องใช้อายุความสิบปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๔ หาใช่เป็นการฟ้องเรียกค่าเสียหายเพื่อการที่ทำชำรุดบกพร่องอันมีอายุความหนึ่งปีตามมาตรา ๖๐๑ ไม่คดีได้ความตามฟ้องซึ่งจำเลยมิได้โต้เถียงว่าโจทก์แจ้งให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ซ่อมแซมแก้ไขบ้านพักที่ก่อสร้างเมื่อเดือนมกราคม ๒๕๑๙ โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาในประเด็นอื่นที่คู่ความยังโต้เถียงกันต่อไปแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี จำเลยทั้งสามฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พิเคราะห์แล้วตามสัญญาจ้างเหมาก่อสร้างบ้านพักพนักงานเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข ๒ มีความในข้อ ๕ ว่า "ภายในกำหนด ๑ ปี นับแต่วันที่ผู้จ้างได้รับมอบงานนี้จากผู้รับจ้างเป็นต้นไป ถ้ามีเหตุชำรุดเสียหายเกิดขึ้นแก่งานจ้างนี้ โดยผู้รับจ้างทำไว้ไม่เรียบร้อยหรือใช้สัมภาระที่ไม่ดี ผู้รับจ้างรับทำแก้ไขใหม่โดยไม่คิดเอาค่าสิ่งของ สัมภาระ และค่าแรงงานจากผู้จ้างอีก ถ้าผู้รับจ้างบิดพลิ้วไม่รีบจัดการแก้ไขหรือซ่อมให้เป็นที่เรียบร้อยภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งเป็นหนังหสือจากผู้จ้างเป็นต้นไป ผู้จ้างมีอำนาจที่จะจ้างผู้อื่นทำการแทนต่อไปได้ โดยผู้รับจ้างยินยอมจ่ายเงินค่าจ้างเท่าที่จ้างจริงโดยสิ้นเชิง" คดีนี้โจทก์ฟ้องอ้างว่างานก่อสร้างที่จำเลยที่ ๑ รับจ้างทำ และส่งมอบให้โจทก์แล้วเกิดชำรุดบกพร่องเสียหายและไม่เรียบร้อยภายใน ๑ ปี นับแต่วันส่งมอบ โจทก์ได้มีหนังสือแจ้งให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ซ่อมแซมแก้ไขแล้ว จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ กลับเพิกเฉยโจทก์ให้ช่างของโจทก์สำรวจทำประมาณค่าใช้จ่ายเป็นค่าวัสดุอุปกรณ์และค่าแรงงานแล้ว รวมเป็นเงิน ๓๔,๗๕๐ บาท จึงฟ้องให้จำเลยชำระค่าจ้างที่โจทก์จะต้องจ่ายผู้อื่นทำการซ่อมแซมแก้ไข ดังนี้ หาใช่เป็นการฟ้องเรียกค่าเสียหายเพื่อการที่ทำชำรุดบกพร่องอันมีอายุความ ๑ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๑ ไม่ บทบัญญัติแห่งมาตรา ๖๐๑ นั้น ต้องเป็นกรณีที่เกิดขึ้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๐ เมื่อไม่มีข้อตกลงในสัญญาเป็นอย่างอื่น กล่าวคือ เมื่อได้ส่งมอบงานกันแล้ว แต่ปรากฏงานที่จ้างมีการชำรุดบกพร่องเกิดขึ้นภายหลัง จึงกำหนดให้ฟ้องคดีภายใน ๑ ปี นับแต่วันการชำรุดบกพร่องได้ปรากฏขึ้น แต่กรณีของโจทก์นี้มีข้อสัญญาตกลงกันไว้ดังกล่าว โจทก์จำเลยต้องผูกพันปฏิบัติตามสัญญาต่อกันอยู่อีก จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ผู้รับจ้างได้รับแจ้งแล้วไม่จัดการแก้ไขหรือซ่อมแซมให้เป็นที่เรียบร้อยภายใน ๓๐ วัน นับแต่วันที่ได้รับแจ้ง ผู้จ้างมีสิทธิจ้างผู้อื่นทำแทนต่อไปและเรียกค่าจ้างที่ต้องเสียไปเพราะจ้างผู้อื่นทำแทนนั้นได้ ฉะนั้น เมื่อมีข้อตกลงกันเช่นนี้แล้ว จำเลยไม่ปฏิบัติตามข้อสัญญานั้น ย่อมถือว่าเป็นการผิดสัญญา ซึ่งเข้าลักษณะสัญญาจ้างธรรมดา โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยรับผิดได้ กรณีเช่นนี้ไม่มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้โดยเฉพาะ จึงต้องใช้อายุความทั่วไป คือ ๑๐ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๔ คดีได้ความตามฟ้องโดยจำเลยมิได้โต้เถียงว่า โจทก์แจ้งให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ซ่อมแซมแก้ไขบ้านพักที่ก่อสร้างเมื่อเดือนมกราคม ๒๕๑๙และกำหนดให้ดำเนินการให้แล้วเสร็จภายในเดือนกุมภาพันธ์ ๒๕๑๙ โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ จึงหาขาดอายุความไม่ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษา ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ดำเนินการพิจารณาแล้วพิพากษาใหม่นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3025/2522การไฟฟ้าส่วนภูมิภาคโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัดวุฒิ กับพวกล. ป.พ.พ. ม. 164, ม. 600, ม. 601โจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระค่าจ้างที่โจทก์จะต้องจ้างผู้อื่นทำการซ่อมแซมแก้ไขความชำรุดบกพร่องของสิ่งก่อสร้าง ตามที่โจทก์กับจำเลยได้ทำสัญญาไว้ เป็นเรื่องฟ้องให้จำเลยรับผิดตามสัญญาจ้างธรรมดาซึ่งไม่มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้โดยเฉพาะจึงต้องใช้อายุความสิบปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164 หาใช่เป็นการฟ้องเรียกค่าเสียหายเพื่อการที่ทำชำรุดบกพร่องอันมีอายุความหนึ่งมีตามมาตรา 601 ไม่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ และที่ ๓ เป็นนิติบุคคล จำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่๒ ในฐานะหุ้นส่วนผู้จัดการและฐานะส่วนตัวได้ทำสัญญารับจ้างเหมาก่อสร้างบ้านพักพนักงานจำนวน ๔ ครอบครัว และถมดิน ณ การไฟฟ้าอำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม จากโจทก์ตกลงราคาเหมารวมทั้งสิ่งของสัมภาระและค่าแรงงานเป็นเงิน ๑๙๕,๐๐๐ บาท จำเลยที่ ๓ ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ ๑ ไว้กับโจทก์ภายในวงเงินไม่เกิน ๑๙,๕๐๐ บาท จำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๒ ได้ก่อสร้างและส่งมอบงานให้โจทก์เมื่อวันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๑๘ โจทก์ได้ชำระค่าจ้างเหมาจำนวน ๑๙๕,๐๐๐ บาท ให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ รับไปเรียบร้อยแล้ว ปรากฏต่อโจทก์เมื่อประมาณเดือนธันวาคม ๒๕๑๘ ซึ่งอยู่ในกำหนดเวลา ๑ ปี นับแต่วันส่งมอบงานว่า งานก่อสร้างชำรุดบกพร่องเสียหายหลายแห่ง จำเลยมีหน้าที่ต้องซ่อมแซมแก้ไขให้โจทก์ตามสัญญา โจทก์ได้มีหนังสือแจ้งการชำรุดบกพร่องให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ทราบ และให้จัดการซ่อมแซมแก้ไข จำเลยทั้งสองได้รับแล้วเพิกเฉย โจทก์ได้ให้ช่างของโจทก์สำรวจประมาณการค่าใช้จ่ายในการจัดซ่อมแซมและแก้ไขคิดเป็นเงินค่าวัสดุอุปกรณ์และค่าแรงงานรวมทั้งสิ้น ๓๔,๗๕๐ โจทก์บอกกล่าวให้จำเลยที่ ๓ ในฐานผู้ค้ำประกันชำระค่าเสียหายภายในวงเงินประกัน และให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ชำระค่าเสียหายส่วนเกินจากวงเงินค้ำประกันของจำเลยที่ ๓ แก่โจทก์ จำเลยทั้งสามได้รับแล้วเพิกเฉย จำเลยที่ ๓ ได้รับหนังสือบอกกล่าวของโจทก์เมื่อวันที่ ๕ กรกฎาคม ๒๕๑๘ ถือว่าจำเลยที่ ๓ ผิดนัดนับแต่วันนั้นต้องเสียดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในวงเงิน ๑๙,๕๐๐ บาท ถึงเดือนที่ฟ้องเป็นเงิน ๘๕๓.๑๓ บาท จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ผิดนัดตั้งแต่วันที่ ๘ กรกฎาคม ๒๕๑๙ เป็นดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในวงเงิน ๑๕,๒๕๐ บาท ถึงเดือนที่ฟ้องเป็นเงิน ๖๖๗.๑๙ บาท ขอให้พิพากษาให้จำเลยที่ ๓ ใช้ค่าเสียหายรวมทั้งดอกเบี้ยเป็นเงิน ๒๐,๓๕๓.๑๓ บาท และให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ใช้ค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยเป็นเงิน ๑๕,๙๑๗.๑๙ บาทแก่โจทก์ ให้จำเลยที่ ๓ เสียดอกเบี้ยในเงิน ๑๙,๕๐๐ บาท และให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ เสียดอกเบี้ยในเงิน ๑๕,๒๕๐ บาท ในอัตราร้อยละ เจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่เดือนฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจำเลยที่ ๓ ไม่ยอมชดใช้หรือไม่อาจเรียกเอาค่าเสียหายจากจำเลยที่ ๓ ได้ ให้จำเลยที่ ๑ ที่๒ ใช้ค่าเสียหายทั้งหมดรวม ๓๖,๒๗๐.๓๒ บาทแก่โจทก์ และให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ เสียดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในเงิน ๓๔,๓๗๕๐ บาท นับแต่เดือนฟ้องไปจนหว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ให้การว่า ปรากฏตามฟ้องว่าโจทก์ได้ทราบถึงความชำรุดบกพร่องของงานก่อสร้างที่จำเลยทั้งสองส่งมอบตั้งแต่เดือนธันวาคม ๒๕๑๘ แต่โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ เกิน ๑ ปี คดีโจทก์จึงขาดอายุความ จำเลยทั้งสองได้ก่อสร้างตามแบบแปลนมิได้บกพร่อง หากชำรุดก็เกิดจากการกระทำของโจทก์ ค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมหากมีก็เพียงเล็กน้อย ซึ่งจำเลยก็ได้แก้ไขให้โจทก์แล้ว ที่โจทก์สำรวจประมาณค่าใช้จ่ายต่าดงๆ เพื่อซ่อมแซมแก้ไข ก็ไม่เป็นความจริง จำเลยที่ ๓ ให้การว่า ได้ออกหนังสือค้ำประกันจริง แต่เป็นการค้ำประกันความเสียหายที่จำเลยที่ ๑ รับทำการก่อสร้างให้โจทก์ เมื่อโจทก์ยอมรับงานก่อสร้างจากจำเลยที่ ๑ โดยไม่ทักท้วงย่อมแสงว่าจำเลยที่ ๑ ได้ทำการก่อสร้างถูกต้องครบถ้วนตามสัญญาแล้ว จำเลยที่ ๓ ย่อมหลุดพ้นความรับผิด ค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมแก้ไขตามฟ้องเป็นแต่เพียงประมาณการและสูงเกินไป โจทก์ยังไม่ได้จ้างผู้ใดแก้ไขซ่อมแซม จึงยังไม่มีสิทธิเรียกให้จำเลยที่ ๑ ชดใช้ให้ จำเลยที่ ๓ ไม่เคยได้รับคำบอกกล่าวทวงถาม ไม่ได้ผิดนัด โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง โจทก์ทราบถึงความชำรุดบกพร่องของงานตั้งแต่วันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๑๘ แต่โจทก์ยื่นฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ เกิน ๑ ปี คดีโจทก์จึงขาดอายุความ ศาลชั้นต้นพิจารณาปัญหาข้อกฎหมายเรื่องอายุความและวินิจฉัยชี้ขาดเบื้องต้นในปัญหาดังกล่าวว่า ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๑ บัญญัติห้ามมิให้ฟ้องผู้รับจ้างเมื่อพ้นปีหนึ่งนับแต่วันการชำรุดบกพร่องได้ปรากฏขึ้น ปรากฏตามฟ้องว่าโจทก์ทราบถึงความชำรุดบกพร่องเมื่อเดือนธันวาคม ๒๕๑๘ โจทก์ฟ้องคดีนี้ เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ เกินกำหนดหนึ่งปี คดีโจทก์จึงขาดอายุความ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระค่าจ้างที่โจทก์จะต้องจ้างผู้อื่นทำการซ่อมแซมแก้ไขตามที่โจทก์กับจำเลยได้สัญญากันไว้ เป็นเรื่องฟ้องให้จำเลยรับผิดตามสัญญา ซึ่งผูกพันกันอยู่อีกส่วนหนึ่งต่างหากซึ่งไม่มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้โดยเฉพาะจึงต้องใช้อายุความสิบปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๔ หาใช่เป็นการฟ้องเรียกค่าเสียหายเพื่อการที่ทำชำรุดบกพร่องอันมีอายุความหนึ่งปีตามมาตรา ๖๐๑ ไม่คดีได้ความตามฟ้องซึ่งจำเลยมิได้โต้เถียงว่าโจทก์แจ้งให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ซ่อมแซมแก้ไขบ้านพักที่ก่อสร้างเมื่อเดือนมกราคม ๒๕๑๙ โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาในประเด็นอื่นที่คู่ความยังโต้เถียงกันต่อไปแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี จำเลยทั้งสามฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พิเคราะห์แล้วตามสัญญาจ้างเหมาก่อสร้างบ้านพักพนักงานเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข ๒ มีความในข้อ ๕ ว่า "ภายในกำหนด ๑ ปี นับแต่วันที่ผู้จ้างได้รับมอบงานนี้จากผู้รับจ้างเป็นต้นไป ถ้ามีเหตุชำรุดเสียหายเกิดขึ้นแก่งานจ้างนี้ โดยผู้รับจ้างทำไว้ไม่เรียบร้อยหรือใช้สัมภาระที่ไม่ดี ผู้รับจ้างรับทำแก้ไขใหม่โดยไม่คิดเอาค่าสิ่งของ สัมภาระ และค่าแรงงานจากผู้จ้างอีก ถ้าผู้รับจ้างบิดพลิ้วไม่รีบจัดการแก้ไขหรือซ่อมให้เป็นที่เรียบร้อยภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งเป็นหนังหสือจากผู้จ้างเป็นต้นไป ผู้จ้างมีอำนาจที่จะจ้างผู้อื่นทำการแทนต่อไปได้ โดยผู้รับจ้างยินยอมจ่ายเงินค่าจ้างเท่าที่จ้างจริงโดยสิ้นเชิง" คดีนี้โจทก์ฟ้องอ้างว่างานก่อสร้างที่จำเลยที่ ๑ รับจ้างทำ และส่งมอบให้โจทก์แล้วเกิดชำรุดบกพร่องเสียหายและไม่เรียบร้อยภายใน ๑ ปี นับแต่วันส่งมอบ โจทก์ได้มีหนังสือแจ้งให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ซ่อมแซมแก้ไขแล้ว จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ กลับเพิกเฉยโจทก์ให้ช่างของโจทก์สำรวจทำประมาณค่าใช้จ่ายเป็นค่าวัสดุอุปกรณ์และค่าแรงงานแล้ว รวมเป็นเงิน ๓๔,๗๕๐ บาท จึงฟ้องให้จำเลยชำระค่าจ้างที่โจทก์จะต้องจ่ายผู้อื่นทำการซ่อมแซมแก้ไข ดังนี้ หาใช่เป็นการฟ้องเรียกค่าเสียหายเพื่อการที่ทำชำรุดบกพร่องอันมีอายุความ ๑ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๑ ไม่ บทบัญญัติแห่งมาตรา ๖๐๑ นั้น ต้องเป็นกรณีที่เกิดขึ้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๐๐ เมื่อไม่มีข้อตกลงในสัญญาเป็นอย่างอื่น กล่าวคือ เมื่อได้ส่งมอบงานกันแล้ว แต่ปรากฏงานที่จ้างมีการชำรุดบกพร่องเกิดขึ้นภายหลัง จึงกำหนดให้ฟ้องคดีภายใน ๑ ปี นับแต่วันการชำรุดบกพร่องได้ปรากฏขึ้น แต่กรณีของโจทก์นี้มีข้อสัญญาตกลงกันไว้ดังกล่าว โจทก์จำเลยต้องผูกพันปฏิบัติตามสัญญาต่อกันอยู่อีก จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ผู้รับจ้างได้รับแจ้งแล้วไม่จัดการแก้ไขหรือซ่อมแซมให้เป็นที่เรียบร้อยภายใน ๓๐ วัน นับแต่วันที่ได้รับแจ้ง ผู้จ้างมีสิทธิจ้างผู้อื่นทำแทนต่อไปและเรียกค่าจ้างที่ต้องเสียไปเพราะจ้างผู้อื่นทำแทนนั้นได้ ฉะนั้น เมื่อมีข้อตกลงกันเช่นนี้แล้ว จำเลยไม่ปฏิบัติตามข้อสัญญานั้น ย่อมถือว่าเป็นการผิดสัญญา ซึ่งเข้าลักษณะสัญญาจ้างธรรมดา โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยรับผิดได้ กรณีเช่นนี้ไม่มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้โดยเฉพาะ จึงต้องใช้อายุความทั่วไป คือ ๑๐ ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๔ คดีได้ความตามฟ้องโดยจำเลยมิได้โต้เถียงว่า โจทก์แจ้งให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ซ่อมแซมแก้ไขบ้านพักที่ก่อสร้างเมื่อเดือนมกราคม ๒๕๑๙และกำหนดให้ดำเนินการให้แล้วเสร็จภายในเดือนกุมภาพันธ์ ๒๕๑๙ โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๐ จึงหาขาดอายุความไม่ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษา ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ดำเนินการพิจารณาแล้วพิพากษาใหม่นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย พิพากษายืน.(ขจร หะวานนท์-พิสัณห์ สีตะเวทย์-จรัญ สำเร็จประสงค์)ศาลจังหวัดนครปฐม - ม.ล.เฉลิมชัย เกษมสันต์ศาลอุทธรณ์ - นายสมบูรณ์ บุญภินนท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ