คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 275/2542หลักกฎหมาย: พยานโจทก์ทั้งสองเบิกความสอดคล้องต้องกันในข้อสาระสำคัญ และต่างเป็นเจ้าพนักงานตำรวจซึ่งกระทำการตามหน้าที่ ไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อน ทั้งจำเลย ก็เป็นเจ้าพนักงานตำรวจเช่นเดียวกับพยานโจทก์ทั้งสอง จึงไม่มีเหตุผลใดที่จะมาเบิกความปรักปรำจำเลย ส่วนที่พยานโจทก์ทั้งสองเบิกความแตกต่างกันในเรื่องที่ขึ้นไปชั้นสองของตัวบ้านพร้อมกันหรือไม่นั้นเป็นข้อแตกต่างที่ไม่ใช่สาระสำคัญ ไม่ทำให้คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองขาดน้ำหนักที่จะรับฟังแต่อย่างใดเมื่อพิจารณาถึงจำนวนเมทแอมเฟตามีนของกลางที่มีจำนวนมาก และมีราคาสูง ตามปกติวิสัยของคนทั่วไปย่อมต้องวางไว้ ข้างตัวเพื่อจะปกป้องได้ทันหากมีเรื่องไม่คาดหมายเกิดขึ้น จึงน่าเชื่อว่าเป็นของจำเลย และจำนวนเมทแอมเฟตามีน ของกลางก็มีมากเกินกว่าจะมีไว้เสพเอง พยานหลักฐานโจทก์ จึงมีน้ำหนักรับฟังได้ว่า จำเลยมีเมทแอมเฟตามีนของกลาง ไว้ในครอบครองเพื่อขาย ที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยฐานเสพวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 เป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดและลงโทษจำคุก 3 ปี นั้น ยังไม่ถูกต้องเพราะตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดพ.ศ. 2534 มาตรา 3 และมาตรา 10 บัญญัติเพิ่มโทษเฉพาะความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดทางด้านการผลิตนำเข้าส่งออก จำหน่ายหรือมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายเท่านั้น แม้ปัญหานี้จะไม่มีฝ่ายใดฎีกา แต่เป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกามีอำนาจแก้ไขเสียให้ถูกต้องได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 195 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซึ่งเป็นข้าราชการตำรวจตำแหน่งผู้บังคับหมู่งานป้องกันและปราบปรามสถานีตำรวจภูธร อำเภอศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์ ซึ่งเป็นข้าราชการและเจ้าพนักงานตามกฎหมาย ได้กระทำผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน กล่าวคือ จำเลยมีเมทแอมเฟตามีนอันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ตามกฎหมายไว้ในครอบครองเพื่อขาย จำนวน 1,864 เม็ด น้ำหนัก 177.078 กรัม คำนวณเป็นน้ำหนักสารเมทแอมเฟตามีนบริสุทธิ์ได้ 39.807 กรัม เป็นการมีไว้ในครอบครองเกินปริมาณที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขได้ประกาศกำหนดไว้ตามกฎหมาย และจำเลยมีอาวุธปืนพกลูกซองขนาด 12 ชนิดประกอบขึ้นเอง ไม่มีเครื่องหมายทะเบียนประจำอาวุธปืนของเจ้าพนักงานประทับไว้ จำนวน 1 กระบอกและกระสุนปืนขนาด 12 จำนวน 2 นัด ซึ่งอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนดังกล่าวสามารถใช้ยิงได้ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมายทั้งจำเลยได้เสพเมทแอมเฟตามีนอันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 จำนวนไม่แน่ชัด อันเป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมายขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 5, 6, (7 ทวิ), 13 ทวิ,62, 62 ตรี, 89, 106, 106 ทวิ, 106 ตรี, 116พระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 10 พระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 91 ริบวัตถุออกฤทธิ์ของกลางให้แก่กระทรวงสาธารณสุข และริบอาวุธปืนจำนวน 1 กระบอก กระสุนปืนจำนวน 2 นัด ของกลางและลงโทษจำเลยเป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดในคดีนี้ด้วยจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89, 62 ตรี, 106 ตรี, 116 การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกันลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 และเนื่องจากจำเลยเป็นเจ้าพนักงานกระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด ต้องระวางโทษเป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 10 ฐานมีวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2ไว้ในครอบครองเพื่อขาย จำคุก 36 ปี ฐานเสพวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 จำคุก 3 ปี รวมจำคุก 39 ปี ริบวัตถุออกฤทธิ์ของกลางให้แก่กระทรวงสาธารณสุข ข้อหาอื่นและคำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นที่ยุติในเบื้องต้นว่าเมื่อวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตำรวจได้พร้อมเมทแอมเฟตามีนของกลางจำนวน 1,864 เม็ด คำนวณเป็นน้ำหนักสารเมทแอมเฟตามีนบริสุทธิ์ได้ 39,807 กรัม และจำเลยเสพเมทแอมเฟตามีนจำนวนไม่แน่ชัดโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย คงมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยเพียงข้อเดียวว่าจำเลยกระทำผิดฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อขายหรือไม่ โจทก์มีพันตำรวจตรีจรูญ ธนสุทธิเวศย์ และจ่าสิบตำรวจไพโรจน์ สากล่ำซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตำรวจที่ร่วมจับกุมจำเลยเป็นพยานเบิกความว่า จ่าสิบตำรวจไพโรจน์ทราบจากสายลับว่าจำเลยนำเมทแอมเฟตามีนมาจำหน่ายในท้องที่ จึงรายงานให้พันตำรวจตรีจรูญทราบและร่วมกันไปจับจำเลยที่บ้านเกิดเหตุโดยมีเจ้าพนักงานตำรวจอื่นอีกหลายนายร่วมไปด้วย เมื่อไปถึงจ่าสิบตำรวจไพโรจน์แอบดูที่ร่องวงกบประตูห้อง เห็นจำเลยกำลังเสพเมทแอมเฟตามีน จึงรายงานให้พันตำรวจตรีจรูญทราบแล้วกระแทกประตูห้องจนเปิดออก จำเลยเห็นพยานโจทก์ทั้งสองกับพวกก็ลุกขึ้นพร้อมกับคว้ากระเป๋าเดินทางใบหนึ่งซึ่งวางอยู่ข้างตัวขึ้นมา พยานโจทก์ทั้งสองกับพวกเข้าไปแย่งเอากระเป๋า และจับกุมจำเลยได้ตรวจกระเป๋าใบดังกล่าวแล้วพบกระป๋องแป้งเด็กแคร์ 1 กระป๋อง และสิ่งอื่น ๆ เมื่อเปิดกระป๋องแป้งออกก็พบเมทแอมเฟตามีนบรรจุในซองพลาสติกสีแดง 9 ซอง มีจำนวนทั้งสิ้น 1,864 เม็ด นั้น เห็นว่า พยานโจทก์ทั้งสองเบิกความสอดคล้องต้องกันในข้อสาระสำคัญและต่างเป็นเจ้าพนักงานตำรวจซึ่งกระทำการตามหน้าที่และไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อน ทั้งจำเลยก็เป็นเจ้าพนักงานตำรวจเช่นเดียวกับพยานโจทก์ทั้งสอง จึงไม่มีเหตุผลใดที่จะมาเบิกความปรักปรำจำเลย ส่วนที่พยานโจทก์ทั้งสองเบิกความแตกต่างกันในเรื่องที่ขึ้นไปชั้นสองของตัวบ้านพร้อมกันหรือไม่และพยานโจทก์ทั้งสองเบิกความแตกต่างกับบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.2 เรื่องสายลับรายงานในครั้งแรกว่าจำเลยเป็นเจ้าพนักงานตำรวจหรือไม่ และห้องที่จำเลยถูกจับอยู่ฝั่งซ้ายหรือขวา ล้วนแต่เป็นข้อแตกต่างที่ไม่ใช่สาระสำคัญไม่ทำให้คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองขาดน้ำหนักที่จะรับฟังแต่อย่างใด เมื่อพิจารณาถึงจำนวนเมทแอมเฟตามีนของกลางที่มีจำนวนมาก และมีราคาสูง ตามปกติวิสัยของคนทั่วไปย่อมต้องวางไว้ข้างตัวเพื่อจะปกป้องได้ทันหากมีเรื่องไม่คาดหมายเกิดขึ้น จึงน่าเชื่อว่าเป็นของจำเลย และจำนวนของเมทแอมเฟตามีนของกลางก็มีมากเกินกว่าจะมีไว้เสพเองพยานหลักฐานโจทก์จึงมีน้ำหนักรับฟังได้ว่า จำเลยมีเมทแอมเฟตามีนของกลางไว้ในครอบครองเพื่อขาย ส่วนที่จำเลยนำสืบปฏิเสธโดยอ้างว่า เมทแอมเฟตามีนเป็นของนายอ้วนซึ่งวิ่งหนีออกจากห้องในขณะที่เจ้าพนักงานตำรวจอยู่ชั้นล่างของตัวบ้านก็เป็นเรื่องที่ขัดต่อเหตุผล เพราะหากเป็นเช่นนั้นนายอ้วนก็คงถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับไว้เป็นแน่พยานหลักฐานจำเลยจึงไม่มีน้ำหนักพอฟังหักล้างพยานหลักฐานโจทก์ และที่จำเลยฎีกาว่า พันตำรวจตรีจรูญและจ่าสิบตำรวจไพโรจน์เบิกความแตกต่างกันในเรื่องที่เมื่อพบของกลางทั้งหมดแล้วจำเลยรับหรือไม่ว่าเป็นของจำเลยนั้นเห็นว่า ขณะนั้นจำเลยเพิ่งเสพเมทแอมเฟตามีนมีอาการมึนเมาการตอบคำถามพยานโจทก์ทั้งสองก็ไม่ได้ความว่า เป็นการตอบคนใดในเวลาใด ระยะเวลาที่ตอบห่างกันเท่าใด จึงเป็นไปได้ที่จำเลยจะตอบปฏิเสธกับจ่าสิบตำรวจไพโรจน์และตอบรับกับพันตรวจตรีจรูญในเวลาต่อมา จึงไม่ทำให้คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองขาดน้ำหนักแต่อย่างใด ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้นแต่ที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยฐานเสพวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 เป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดและลงโทษจำคุก 3 ปี นั้นยังไม่ถูกต้อง เพราะตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 3 และมาตรา 10 บัญญัติเพิ่มโทษเฉพาะความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดทางด้านการผลิต นำเข้า ส่งออก จำหน่าย หรือมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายเท่านั้น แม้ปัญหานี้จะไม่มีฝ่ายใดฎีกา แต่เป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกามีอำนาจแก้ไขเสียให้ถูกต้องได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยฐานเสพวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 จำคุก 1 ปี รวมจำคุก 37 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 275/2542พนักงานอัยการ สำนักงาน อัยการ สูงสุดโจทก์สิบตำรวจโท วิวัฒน์ ทอง ชาติจำเลย ป.วิ.อ. ม. 195, ม. 225, ม. 227 พ.ร.บ.ป้องกันและปราบปรามยาเสพติด พ.ศ.2519 ม. 3, ม. 10พยานโจทก์ทั้งสองเบิกความสอดคล้องต้องกันในข้อสาระสำคัญ และต่างเป็นเจ้าพนักงานตำรวจซึ่งกระทำการตามหน้าที่ ไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อน ทั้งจำเลย ก็เป็นเจ้าพนักงานตำรวจเช่นเดียวกับพยานโจทก์ทั้งสอง จึงไม่มีเหตุผลใดที่จะมาเบิกความปรักปรำจำเลย ส่วนที่พยานโจทก์ทั้งสองเบิกความแตกต่างกันในเรื่องที่ขึ้นไปชั้นสองของตัวบ้านพร้อมกันหรือไม่นั้นเป็นข้อแตกต่างที่ไม่ใช่สาระสำคัญ ไม่ทำให้คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองขาดน้ำหนักที่จะรับฟังแต่อย่างใดเมื่อพิจารณาถึงจำนวนเมทแอมเฟตามีนของกลางที่มีจำนวนมาก และมีราคาสูง ตามปกติวิสัยของคนทั่วไปย่อมต้องวางไว้ ข้างตัวเพื่อจะปกป้องได้ทันหากมีเรื่องไม่คาดหมายเกิดขึ้น จึงน่าเชื่อว่าเป็นของจำเลย และจำนวนเมทแอมเฟตามีน ของกลางก็มีมากเกินกว่าจะมีไว้เสพเอง พยานหลักฐานโจทก์ จึงมีน้ำหนักรับฟังได้ว่า จำเลยมีเมทแอมเฟตามีนของกลาง ไว้ในครอบครองเพื่อขาย ที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยฐานเสพวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 เป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดและลงโทษจำคุก 3 ปี นั้น ยังไม่ถูกต้องเพราะตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดพ.ศ. 2534 มาตรา 3 และมาตรา 10 บัญญัติเพิ่มโทษเฉพาะความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดทางด้านการผลิตนำเข้าส่งออก จำหน่ายหรือมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายเท่านั้น แม้ปัญหานี้จะไม่มีฝ่ายใดฎีกา แต่เป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกามีอำนาจแก้ไขเสียให้ถูกต้องได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 195 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซึ่งเป็นข้าราชการตำรวจตำแหน่งผู้บังคับหมู่งานป้องกันและปราบปรามสถานีตำรวจภูธร อำเภอศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์ ซึ่งเป็นข้าราชการและเจ้าพนักงานตามกฎหมาย ได้กระทำผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน กล่าวคือ จำเลยมีเมทแอมเฟตามีนอันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ตามกฎหมายไว้ในครอบครองเพื่อขาย จำนวน 1,864 เม็ด น้ำหนัก 177.078 กรัม คำนวณเป็นน้ำหนักสารเมทแอมเฟตามีนบริสุทธิ์ได้ 39.807 กรัม เป็นการมีไว้ในครอบครองเกินปริมาณที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขได้ประกาศกำหนดไว้ตามกฎหมาย และจำเลยมีอาวุธปืนพกลูกซองขนาด 12 ชนิดประกอบขึ้นเอง ไม่มีเครื่องหมายทะเบียนประจำอาวุธปืนของเจ้าพนักงานประทับไว้ จำนวน 1 กระบอกและกระสุนปืนขนาด 12 จำนวน 2 นัด ซึ่งอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนดังกล่าวสามารถใช้ยิงได้ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมายทั้งจำเลยได้เสพเมทแอมเฟตามีนอันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 จำนวนไม่แน่ชัด อันเป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมายขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 5, 6, (7 ทวิ), 13 ทวิ,62, 62 ตรี, 89, 106, 106 ทวิ, 106 ตรี, 116พระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 10 พระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 91 ริบวัตถุออกฤทธิ์ของกลางให้แก่กระทรวงสาธารณสุข และริบอาวุธปืนจำนวน 1 กระบอก กระสุนปืนจำนวน 2 นัด ของกลางและลงโทษจำเลยเป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดในคดีนี้ด้วยจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89, 62 ตรี, 106 ตรี, 116 การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกันลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 และเนื่องจากจำเลยเป็นเจ้าพนักงานกระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด ต้องระวางโทษเป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 10 ฐานมีวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2ไว้ในครอบครองเพื่อขาย จำคุก 36 ปี ฐานเสพวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 จำคุก 3 ปี รวมจำคุก 39 ปี ริบวัตถุออกฤทธิ์ของกลางให้แก่กระทรวงสาธารณสุข ข้อหาอื่นและคำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นที่ยุติในเบื้องต้นว่าเมื่อวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตำรวจได้พร้อมเมทแอมเฟตามีนของกลางจำนวน 1,864 เม็ด คำนวณเป็นน้ำหนักสารเมทแอมเฟตามีนบริสุทธิ์ได้ 39,807 กรัม และจำเลยเสพเมทแอมเฟตามีนจำนวนไม่แน่ชัดโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย คงมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยเพียงข้อเดียวว่าจำเลยกระทำผิดฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อขายหรือไม่ โจทก์มีพันตำรวจตรีจรูญ ธนสุทธิเวศย์ และจ่าสิบตำรวจไพโรจน์ สากล่ำซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตำรวจที่ร่วมจับกุมจำเลยเป็นพยานเบิกความว่า จ่าสิบตำรวจไพโรจน์ทราบจากสายลับว่าจำเลยนำเมทแอมเฟตามีนมาจำหน่ายในท้องที่ จึงรายงานให้พันตำรวจตรีจรูญทราบและร่วมกันไปจับจำเลยที่บ้านเกิดเหตุโดยมีเจ้าพนักงานตำรวจอื่นอีกหลายนายร่วมไปด้วย เมื่อไปถึงจ่าสิบตำรวจไพโรจน์แอบดูที่ร่องวงกบประตูห้อง เห็นจำเลยกำลังเสพเมทแอมเฟตามีน จึงรายงานให้พันตำรวจตรีจรูญทราบแล้วกระแทกประตูห้องจนเปิดออก จำเลยเห็นพยานโจทก์ทั้งสองกับพวกก็ลุกขึ้นพร้อมกับคว้ากระเป๋าเดินทางใบหนึ่งซึ่งวางอยู่ข้างตัวขึ้นมา พยานโจทก์ทั้งสองกับพวกเข้าไปแย่งเอากระเป๋า และจับกุมจำเลยได้ตรวจกระเป๋าใบดังกล่าวแล้วพบกระป๋องแป้งเด็กแคร์ 1 กระป๋อง และสิ่งอื่น ๆ เมื่อเปิดกระป๋องแป้งออกก็พบเมทแอมเฟตามีนบรรจุในซองพลาสติกสีแดง 9 ซอง มีจำนวนทั้งสิ้น 1,864 เม็ด นั้น เห็นว่า พยานโจทก์ทั้งสองเบิกความสอดคล้องต้องกันในข้อสาระสำคัญและต่างเป็นเจ้าพนักงานตำรวจซึ่งกระทำการตามหน้าที่และไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อน ทั้งจำเลยก็เป็นเจ้าพนักงานตำรวจเช่นเดียวกับพยานโจทก์ทั้งสอง จึงไม่มีเหตุผลใดที่จะมาเบิกความปรักปรำจำเลย ส่วนที่พยานโจทก์ทั้งสองเบิกความแตกต่างกันในเรื่องที่ขึ้นไปชั้นสองของตัวบ้านพร้อมกันหรือไม่และพยานโจทก์ทั้งสองเบิกความแตกต่างกับบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.2 เรื่องสายลับรายงานในครั้งแรกว่าจำเลยเป็นเจ้าพนักงานตำรวจหรือไม่ และห้องที่จำเลยถูกจับอยู่ฝั่งซ้ายหรือขวา ล้วนแต่เป็นข้อแตกต่างที่ไม่ใช่สาระสำคัญไม่ทำให้คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองขาดน้ำหนักที่จะรับฟังแต่อย่างใด เมื่อพิจารณาถึงจำนวนเมทแอมเฟตามีนของกลางที่มีจำนวนมาก และมีราคาสูง ตามปกติวิสัยของคนทั่วไปย่อมต้องวางไว้ข้างตัวเพื่อจะปกป้องได้ทันหากมีเรื่องไม่คาดหมายเกิดขึ้น จึงน่าเชื่อว่าเป็นของจำเลย และจำนวนของเมทแอมเฟตามีนของกลางก็มีมากเกินกว่าจะมีไว้เสพเองพยานหลักฐานโจทก์จึงมีน้ำหนักรับฟังได้ว่า จำเลยมีเมทแอมเฟตามีนของกลางไว้ในครอบครองเพื่อขาย ส่วนที่จำเลยนำสืบปฏิเสธโดยอ้างว่า เมทแอมเฟตามีนเป็นของนายอ้วนซึ่งวิ่งหนีออกจากห้องในขณะที่เจ้าพนักงานตำรวจอยู่ชั้นล่างของตัวบ้านก็เป็นเรื่องที่ขัดต่อเหตุผล เพราะหากเป็นเช่นนั้นนายอ้วนก็คงถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับไว้เป็นแน่พยานหลักฐานจำเลยจึงไม่มีน้ำหนักพอฟังหักล้างพยานหลักฐานโจทก์ และที่จำเลยฎีกาว่า พันตำรวจตรีจรูญและจ่าสิบตำรวจไพโรจน์เบิกความแตกต่างกันในเรื่องที่เมื่อพบของกลางทั้งหมดแล้วจำเลยรับหรือไม่ว่าเป็นของจำเลยนั้นเห็นว่า ขณะนั้นจำเลยเพิ่งเสพเมทแอมเฟตามีนมีอาการมึนเมาการตอบคำถามพยานโจทก์ทั้งสองก็ไม่ได้ความว่า เป็นการตอบคนใดในเวลาใด ระยะเวลาที่ตอบห่างกันเท่าใด จึงเป็นไปได้ที่จำเลยจะตอบปฏิเสธกับจ่าสิบตำรวจไพโรจน์และตอบรับกับพันตรวจตรีจรูญในเวลาต่อมา จึงไม่ทำให้คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองขาดน้ำหนักแต่อย่างใด ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้นแต่ที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยฐานเสพวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 เป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดและลงโทษจำคุก 3 ปี นั้นยังไม่ถูกต้อง เพราะตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 3 และมาตรา 10 บัญญัติเพิ่มโทษเฉพาะความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดทางด้านการผลิต นำเข้า ส่งออก จำหน่าย หรือมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายเท่านั้น แม้ปัญหานี้จะไม่มีฝ่ายใดฎีกา แต่เป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกามีอำนาจแก้ไขเสียให้ถูกต้องได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยฐานเสพวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 จำคุก 1 ปี รวมจำคุก 37 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ไชยวัฒน์ สัตยาประเสริฐ-พิมล สมานิตย์-ชวลิต ธรรมฤาชุ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 10 บัญญัติว่า "กรรมการหรืออนุกรรมการตามพระราชบัญญัตินี้หรือตามกฎหมายเกี่ยวกับยาเสพติด เจ้าพนักงาน สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งรัฐ สมาชิกสภาจังหวัด สมาชิกสภาเทศบาล หรือสภาท้องถิ่นอื่น ข้าราชการ พนักงานส่วนท้องถิ่นพนักงานองค์การหรือหน่วยงานของรัฐหรือพนักงานรัฐวิสาหกิจผู้ใด กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด หรือกระทำความผิดตามมาตรา 42 ต้องระวางโทษเป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น" ซึ่งความผิดที่เกี่ยวกับยาเสพติด มาตรา 3 แห่งพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามฯ ได้ให้คำนิยามว่า หมายความว่า การผลิต นำเข้า ส่งออก จำหน่าย หรือมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายซึ่งยาเสพติด และให้หมายความรวมถึง การสมคบ สนับสนุน ช่วยเหลือหรือพยายามกระทำความผิดดังกล่าวด้วย และมาตรา 42 บัญญัติว่า "ผู้ใดยักย้าย ซ่อนเร้น เอาไปเสีย ทำให้เสียหายทำลาย ทำให้สูญหายหรือไร้ประโยชน์หรือรับไว้โดยมิชอบด้วยประการใดซึ่งทรัพย์สินที่มีคำสั่งยึดหรืออายัดหรือที่ตนรู้ว่าจะถูกยึดหรืออายัดตามพระราชบัญญัตินี้ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสามปี หรือปรับไม่เกินหกหมื่นบาทหรือทั้งจำทั้งปรับ" ดังนั้น หากผู้ใดเป็นข้าราชการ หรือบุคคลตามที่ระบุไว้ในมาตรา 10 ทำการผลิต นำเข้า ส่งออก จำหน่าย มีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายซึ่งยาเสพติด หรือทำการยักย้าย ซ่อนเร้น เอาไปเสียทำลายหรือกระทำการตามที่ระบุไว้ในมาตรา 42 ซึ่งทรัพย์สินที่มีคำสั่งยึดหรืออายัดหรือที่ตนรู้ว่าจะถูกยึดหรืออายัดก็ต้องระวางโทษเป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น ๆ หากเป็นการกระทำความผิดนอกเหนือจากที่ระบุนี้แล้วก็ไม่สามารถเพิ่มโทษเป็นสามเท่าแก่ผู้กระทำผิดนั้นได้ คำพิพากษาศาลฎีกา 5487/2539 จำเลยที่ 3 มีน้ำยาแอมเฟตามีนมาเก็บไว้เพื่อนำไปผลิตอีเฟดรีน ซึ่งเป็นวัตถุออกฤทธิ์ประเภทที่ 2 ร่วมกับจำเลยที่ 1 จึงเป็นตัวการในการผลิตอีเฟดรีน แต่เมื่อจำเลยที่ 3 เป็นสารวัตรกำนันมีหน้าที่เป็นเพียงผู้ช่วยและรับใช้สอยกำนัน ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457 มาตรา 44 มิได้เป็นเจ้าพนักงานตามกฎหมาย จึงมิอาจเพิ่มโทษตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดพ.ศ. 2534 มาตรา 10 ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 879/2540 จำเลยที่ 3 กับพวกถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับพร้อมเมทแอมเฟตามีน 80,000 เม็ดนับว่าของกลางมีจำนวนมาก ถือได้ว่าเป็นผู้ค้ายาเสพติดรายใหญ่จำเลยที่ 3 รับราชการครูซึ่งสังคมถือว่าเป็นปูชนียบุคคลจึงสมควรประพฤติตนเป็นตัวอย่างที่ดีแก่เด็กและเยาวชน แต่จำเลยที่ 3 กลับกระทำผิดเกี่ยวกับยาเสพติดซึ่งเป็นภัยร้ายแรงต่อสังคมโดยเฉพาะเด็กและเยาวชนเสียเอง ศาลกำหนดโทษจำคุกจำเลยที่ 3 มีกำหนด 50 ปี ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 89 ประกอบพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 10,12 ซึ่งเป็นบทลงโทษข้าราชการกระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด ต้องระวางโทษเป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นแต่ให้กำหนดโทษจำคุกอย่างสูงได้ไม่เกิน 50 ปี แล้วลดโทษให้จำเลยที่ 3 กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 25 ปี เหมาะสมแก่ความผิดแล้ว(ก่อนหน้าที่จะมีการประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 135(พ.ศ. 2539) เรื่องระบุชื่อและประเภทยาเสพติดให้โทษเมทแอมเฟตามีนยังเป็นวัตถุออกฤทธิ์ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 อยู่) สำหรับการลงโทษผู้กระทำความผิดตามมาตรา 10 นี้ศาลจะลงโทษจำคุกอย่างสูงได้ไม่เกินห้าสิบปี ตามที่มาตรา 12กำหนดไว้ว่า "การกำหนดโทษจำคุกที่จะลงแก่ผู้กระทำความผิดตามมาตรา 9 มาตรา 10 หรือมาตรา 11 ให้กำหนดโทษจำคุกอย่างสูงที่สุดได้ไม่เกินห้าสิบปี" แต่ถ้าหากศาลจะลงโทษปรับกรณีเช่นนี้ไม่มีกฎหมายระบุห้ามไว้เหมือนเช่นการลงโทษจำคุกดังนั้น ศาลจะลงโทษปรับเท่าใดก็ได้ แล้วแต่ดุลพินิจของศาลแต่ต้องปรับภายในจำนวนเงินที่กำหนดไว้ในกฎหมายเท่านั้น ข้อเท็จจริงคดีนี้ ปรากฏว่า จำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกัน คือ ฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อขายและฐานเสพเมทแอมเฟตามีน ฉะนั้น เมื่อจำเลยเป็นข้าราชการจึงต้องเพิ่มโทษจำเลยเป็นสามเท่าของโทษที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อขาย แต่โทษจำคุกในฐานนี้ต้องไม่เกิน 50 ปี ตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามฯ มาตรา 3,10,12 ส่วนความผิดในฐานเสพเมทแอมเฟตามีนมิได้เป็นฐานความผิดที่จะเพิ่มโทษเป็นสามเท่าได้ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์จึงไม่อาจเพิ่มโทษจำเลยในความผิดฐานนี้ได้ เมื่อปัญหาดังกล่าวเป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้ไม่มีคู่ความฝ่ายใดฎีกาประเด็นนี้ขึ้นมาศาลฎีกาก็มีอำนาจแก้ไขให้ถูกต้องได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสองประกอบมาตรา 225 จิตฤดี วีระเวสส์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซึ่งเป็นข้าราชการตำรวจตำแหน่งผู้บังคับหมู่งานป้องกันและปราบปรามสถานีตำรวจภูธร อำเภอศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์ ซึ่งเป็นข้าราชการและเจ้าพนักงานตามกฎหมาย ได้กระทำผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน กล่าวคือ จำเลยมีเมทแอมเฟตามีนอันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ตามกฎหมายไว้ในครอบครองเพื่อขาย จำนวน 1,864 เม็ด น้ำหนัก 177.078 กรัม คำนวณเป็นน้ำหนักสารเมทแอมเฟตามีนบริสุทธิ์ได้ 39.807 กรัม เป็นการมีไว้ในครอบครองเกินปริมาณที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขได้ประกาศกำหนดไว้ตามกฎหมาย และจำเลยมีอาวุธปืนพกลูกซองขนาด 12 ชนิดประกอบขึ้นเอง ไม่มีเครื่องหมายทะเบียนประจำอาวุธปืนของเจ้าพนักงานประทับไว้ จำนวน 1 กระบอกและกระสุนปืนขนาด 12 จำนวน 2 นัด ซึ่งอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนดังกล่าวสามารถใช้ยิงได้ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมายทั้งจำเลยได้เสพเมทแอมเฟตามีนอันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 จำนวนไม่แน่ชัด อันเป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมายขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 5, 6, (7 ทวิ), 13 ทวิ,62, 62 ตรี, 89, 106, 106 ทวิ, 106 ตรี, 116พระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 10 พระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 91 ริบวัตถุออกฤทธิ์ของกลางให้แก่กระทรวงสาธารณสุข และริบอาวุธปืนจำนวน 1 กระบอก กระสุนปืนจำนวน 2 นัด ของกลางและลงโทษจำเลยเป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดในคดีนี้ด้วยจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89, 62 ตรี, 106 ตรี, 116 การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกันลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 และเนื่องจากจำเลยเป็นเจ้าพนักงานกระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด ต้องระวางโทษเป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 10 ฐานมีวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2ไว้ในครอบครองเพื่อขาย จำคุก 36 ปี ฐานเสพวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 จำคุก 3 ปี รวมจำคุก 39 ปี ริบวัตถุออกฤทธิ์ของกลางให้แก่กระทรวงสาธารณสุข ข้อหาอื่นและคำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นที่ยุติในเบื้องต้นว่าเมื่อวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตำรวจได้พร้อมเมทแอมเฟตามีนของกลางจำนวน 1,864 เม็ด คำนวณเป็นน้ำหนักสารเมทแอมเฟตามีนบริสุทธิ์ได้ 39,807 กรัม และจำเลยเสพเมทแอมเฟตามีนจำนวนไม่แน่ชัดโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย คงมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยเพียงข้อเดียวว่าจำเลยกระทำผิดฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อขายหรือไม่ โจทก์มีพันตำรวจตรีจรูญ ธนสุทธิเวศย์ และจ่าสิบตำรวจไพโรจน์ สากล่ำซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตำรวจที่ร่วมจับกุมจำเลยเป็นพยานเบิกความว่า จ่าสิบตำรวจไพโรจน์ทราบจากสายลับว่าจำเลยนำเมทแอมเฟตามีนมาจำหน่ายในท้องที่ จึงรายงานให้พันตำรวจตรีจรูญทราบและร่วมกันไปจับจำเลยที่บ้านเกิดเหตุโดยมีเจ้าพนักงานตำรวจอื่นอีกหลายนายร่วมไปด้วย เมื่อไปถึงจ่าสิบตำรวจไพโรจน์แอบดูที่ร่องวงกบประตูห้อง เห็นจำเลยกำลังเสพเมทแอมเฟตามีน จึงรายงานให้พันตำรวจตรีจรูญทราบแล้วกระแทกประตูห้องจนเปิดออก จำเลยเห็นพยานโจทก์ทั้งสองกับพวกก็ลุกขึ้นพร้อมกับคว้ากระเป๋าเดินทางใบหนึ่งซึ่งวางอยู่ข้างตัวขึ้นมา พยานโจทก์ทั้งสองกับพวกเข้าไปแย่งเอากระเป๋า และจับกุมจำเลยได้ตรวจกระเป๋าใบดังกล่าวแล้วพบกระป๋องแป้งเด็กแคร์ 1 กระป๋อง และสิ่งอื่น ๆ เมื่อเปิดกระป๋องแป้งออกก็พบเมทแอมเฟตามีนบรรจุในซองพลาสติกสีแดง 9 ซอง มีจำนวนทั้งสิ้น 1,864 เม็ด นั้น เห็นว่า พยานโจทก์ทั้งสองเบิกความสอดคล้องต้องกันในข้อสาระสำคัญและต่างเป็นเจ้าพนักงานตำรวจซึ่งกระทำการตามหน้าที่และไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อน ทั้งจำเลยก็เป็นเจ้าพนักงานตำรวจเช่นเดียวกับพยานโจทก์ทั้งสอง จึงไม่มีเหตุผลใดที่จะมาเบิกความปรักปรำจำเลย ส่วนที่พยานโจทก์ทั้งสองเบิกความแตกต่างกันในเรื่องที่ขึ้นไปชั้นสองของตัวบ้านพร้อมกันหรือไม่และพยานโจทก์ทั้งสองเบิกความแตกต่างกับบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.2 เรื่องสายลับรายงานในครั้งแรกว่าจำเลยเป็นเจ้าพนักงานตำรวจหรือไม่ และห้องที่จำเลยถูกจับอยู่ฝั่งซ้ายหรือขวา ล้วนแต่เป็นข้อแตกต่างที่ไม่ใช่สาระสำคัญไม่ทำให้คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองขาดน้ำหนักที่จะรับฟังแต่อย่างใด เมื่อพิจารณาถึงจำนวนเมทแอมเฟตามีนของกลางที่มีจำนวนมาก และมีราคาสูง ตามปกติวิสัยของคนทั่วไปย่อมต้องวางไว้ข้างตัวเพื่อจะปกป้องได้ทันหากมีเรื่องไม่คาดหมายเกิดขึ้น จึงน่าเชื่อว่าเป็นของจำเลย และจำนวนของเมทแอมเฟตามีนของกลางก็มีมากเกินกว่าจะมีไว้เสพเองพยานหลักฐานโจทก์จึงมีน้ำหนักรับฟังได้ว่า จำเลยมีเมทแอมเฟตามีนของกลางไว้ในครอบครองเพื่อขาย ส่วนที่จำเลยนำสืบปฏิเสธโดยอ้างว่า เมทแอมเฟตามีนเป็นของนายอ้วนซึ่งวิ่งหนีออกจากห้องในขณะที่เจ้าพนักงานตำรวจอยู่ชั้นล่างของตัวบ้านก็เป็นเรื่องที่ขัดต่อเหตุผล เพราะหากเป็นเช่นนั้นนายอ้วนก็คงถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับไว้เป็นแน่พยานหลักฐานจำเลยจึงไม่มีน้ำหนักพอฟังหักล้างพยานหลักฐานโจทก์ และที่จำเลยฎีกาว่า พันตำรวจตรีจรูญและจ่าสิบตำรวจไพโรจน์เบิกความแตกต่างกันในเรื่องที่เมื่อพบของกลางทั้งหมดแล้วจำเลยรับหรือไม่ว่าเป็นของจำเลยนั้นเห็นว่า ขณะนั้นจำเลยเพิ่งเสพเมทแอมเฟตามีนมีอาการมึนเมาการตอบคำถามพยานโจทก์ทั้งสองก็ไม่ได้ความว่า เป็นการตอบคนใดในเวลาใด ระยะเวลาที่ตอบห่างกันเท่าใด จึงเป็นไปได้ที่จำเลยจะตอบปฏิเสธกับจ่าสิบตำรวจไพโรจน์และตอบรับกับพันตรวจตรีจรูญในเวลาต่อมา จึงไม่ทำให้คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองขาดน้ำหนักแต่อย่างใด ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้นแต่ที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยฐานเสพวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 เป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดและลงโทษจำคุก 3 ปี นั้นยังไม่ถูกต้อง เพราะตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 3 และมาตรา 10 บัญญัติเพิ่มโทษเฉพาะความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดทางด้านการผลิต นำเข้า ส่งออก จำหน่าย หรือมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายเท่านั้น แม้ปัญหานี้จะไม่มีฝ่ายใดฎีกา แต่เป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกามีอำนาจแก้ไขเสียให้ถูกต้องได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยฐานเสพวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 จำคุก 1 ปี รวมจำคุก 37 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 275/2542พนักงานอัยการ สำนักงาน อัยการ สูงสุดโจทก์สิบตำรวจโท วิวัฒน์ ทอง ชาติจำเลย ป.วิ.อ. ม. 195, ม. 225, ม. 227 พ.ร.บ.ป้องกันและปราบปรามยาเสพติด พ.ศ.2519 ม. 3, ม. 10พยานโจทก์ทั้งสองเบิกความสอดคล้องต้องกันในข้อสาระสำคัญ และต่างเป็นเจ้าพนักงานตำรวจซึ่งกระทำการตามหน้าที่ ไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อน ทั้งจำเลย ก็เป็นเจ้าพนักงานตำรวจเช่นเดียวกับพยานโจทก์ทั้งสอง จึงไม่มีเหตุผลใดที่จะมาเบิกความปรักปรำจำเลย ส่วนที่พยานโจทก์ทั้งสองเบิกความแตกต่างกันในเรื่องที่ขึ้นไปชั้นสองของตัวบ้านพร้อมกันหรือไม่นั้นเป็นข้อแตกต่างที่ไม่ใช่สาระสำคัญ ไม่ทำให้คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองขาดน้ำหนักที่จะรับฟังแต่อย่างใดเมื่อพิจารณาถึงจำนวนเมทแอมเฟตามีนของกลางที่มีจำนวนมาก และมีราคาสูง ตามปกติวิสัยของคนทั่วไปย่อมต้องวางไว้ ข้างตัวเพื่อจะปกป้องได้ทันหากมีเรื่องไม่คาดหมายเกิดขึ้น จึงน่าเชื่อว่าเป็นของจำเลย และจำนวนเมทแอมเฟตามีน ของกลางก็มีมากเกินกว่าจะมีไว้เสพเอง พยานหลักฐานโจทก์ จึงมีน้ำหนักรับฟังได้ว่า จำเลยมีเมทแอมเฟตามีนของกลาง ไว้ในครอบครองเพื่อขาย ที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยฐานเสพวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 เป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดและลงโทษจำคุก 3 ปี นั้น ยังไม่ถูกต้องเพราะตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดพ.ศ. 2534 มาตรา 3 และมาตรา 10 บัญญัติเพิ่มโทษเฉพาะความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดทางด้านการผลิตนำเข้าส่งออก จำหน่ายหรือมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายเท่านั้น แม้ปัญหานี้จะไม่มีฝ่ายใดฎีกา แต่เป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกามีอำนาจแก้ไขเสียให้ถูกต้องได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 195 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซึ่งเป็นข้าราชการตำรวจตำแหน่งผู้บังคับหมู่งานป้องกันและปราบปรามสถานีตำรวจภูธร อำเภอศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์ ซึ่งเป็นข้าราชการและเจ้าพนักงานตามกฎหมาย ได้กระทำผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน กล่าวคือ จำเลยมีเมทแอมเฟตามีนอันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ตามกฎหมายไว้ในครอบครองเพื่อขาย จำนวน 1,864 เม็ด น้ำหนัก 177.078 กรัม คำนวณเป็นน้ำหนักสารเมทแอมเฟตามีนบริสุทธิ์ได้ 39.807 กรัม เป็นการมีไว้ในครอบครองเกินปริมาณที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขได้ประกาศกำหนดไว้ตามกฎหมาย และจำเลยมีอาวุธปืนพกลูกซองขนาด 12 ชนิดประกอบขึ้นเอง ไม่มีเครื่องหมายทะเบียนประจำอาวุธปืนของเจ้าพนักงานประทับไว้ จำนวน 1 กระบอกและกระสุนปืนขนาด 12 จำนวน 2 นัด ซึ่งอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนดังกล่าวสามารถใช้ยิงได้ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมายทั้งจำเลยได้เสพเมทแอมเฟตามีนอันเป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 จำนวนไม่แน่ชัด อันเป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมายขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 5, 6, (7 ทวิ), 13 ทวิ,62, 62 ตรี, 89, 106, 106 ทวิ, 106 ตรี, 116พระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 10 พระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 91 ริบวัตถุออกฤทธิ์ของกลางให้แก่กระทรวงสาธารณสุข และริบอาวุธปืนจำนวน 1 กระบอก กระสุนปืนจำนวน 2 นัด ของกลางและลงโทษจำเลยเป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดในคดีนี้ด้วยจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89, 62 ตรี, 106 ตรี, 116 การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกันลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 และเนื่องจากจำเลยเป็นเจ้าพนักงานกระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด ต้องระวางโทษเป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 10 ฐานมีวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2ไว้ในครอบครองเพื่อขาย จำคุก 36 ปี ฐานเสพวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 จำคุก 3 ปี รวมจำคุก 39 ปี ริบวัตถุออกฤทธิ์ของกลางให้แก่กระทรวงสาธารณสุข ข้อหาอื่นและคำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นที่ยุติในเบื้องต้นว่าเมื่อวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตำรวจได้พร้อมเมทแอมเฟตามีนของกลางจำนวน 1,864 เม็ด คำนวณเป็นน้ำหนักสารเมทแอมเฟตามีนบริสุทธิ์ได้ 39,807 กรัม และจำเลยเสพเมทแอมเฟตามีนจำนวนไม่แน่ชัดโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย คงมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยเพียงข้อเดียวว่าจำเลยกระทำผิดฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อขายหรือไม่ โจทก์มีพันตำรวจตรีจรูญ ธนสุทธิเวศย์ และจ่าสิบตำรวจไพโรจน์ สากล่ำซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตำรวจที่ร่วมจับกุมจำเลยเป็นพยานเบิกความว่า จ่าสิบตำรวจไพโรจน์ทราบจากสายลับว่าจำเลยนำเมทแอมเฟตามีนมาจำหน่ายในท้องที่ จึงรายงานให้พันตำรวจตรีจรูญทราบและร่วมกันไปจับจำเลยที่บ้านเกิดเหตุโดยมีเจ้าพนักงานตำรวจอื่นอีกหลายนายร่วมไปด้วย เมื่อไปถึงจ่าสิบตำรวจไพโรจน์แอบดูที่ร่องวงกบประตูห้อง เห็นจำเลยกำลังเสพเมทแอมเฟตามีน จึงรายงานให้พันตำรวจตรีจรูญทราบแล้วกระแทกประตูห้องจนเปิดออก จำเลยเห็นพยานโจทก์ทั้งสองกับพวกก็ลุกขึ้นพร้อมกับคว้ากระเป๋าเดินทางใบหนึ่งซึ่งวางอยู่ข้างตัวขึ้นมา พยานโจทก์ทั้งสองกับพวกเข้าไปแย่งเอากระเป๋า และจับกุมจำเลยได้ตรวจกระเป๋าใบดังกล่าวแล้วพบกระป๋องแป้งเด็กแคร์ 1 กระป๋อง และสิ่งอื่น ๆ เมื่อเปิดกระป๋องแป้งออกก็พบเมทแอมเฟตามีนบรรจุในซองพลาสติกสีแดง 9 ซอง มีจำนวนทั้งสิ้น 1,864 เม็ด นั้น เห็นว่า พยานโจทก์ทั้งสองเบิกความสอดคล้องต้องกันในข้อสาระสำคัญและต่างเป็นเจ้าพนักงานตำรวจซึ่งกระทำการตามหน้าที่และไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อน ทั้งจำเลยก็เป็นเจ้าพนักงานตำรวจเช่นเดียวกับพยานโจทก์ทั้งสอง จึงไม่มีเหตุผลใดที่จะมาเบิกความปรักปรำจำเลย ส่วนที่พยานโจทก์ทั้งสองเบิกความแตกต่างกันในเรื่องที่ขึ้นไปชั้นสองของตัวบ้านพร้อมกันหรือไม่และพยานโจทก์ทั้งสองเบิกความแตกต่างกับบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.2 เรื่องสายลับรายงานในครั้งแรกว่าจำเลยเป็นเจ้าพนักงานตำรวจหรือไม่ และห้องที่จำเลยถูกจับอยู่ฝั่งซ้ายหรือขวา ล้วนแต่เป็นข้อแตกต่างที่ไม่ใช่สาระสำคัญไม่ทำให้คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองขาดน้ำหนักที่จะรับฟังแต่อย่างใด เมื่อพิจารณาถึงจำนวนเมทแอมเฟตามีนของกลางที่มีจำนวนมาก และมีราคาสูง ตามปกติวิสัยของคนทั่วไปย่อมต้องวางไว้ข้างตัวเพื่อจะปกป้องได้ทันหากมีเรื่องไม่คาดหมายเกิดขึ้น จึงน่าเชื่อว่าเป็นของจำเลย และจำนวนของเมทแอมเฟตามีนของกลางก็มีมากเกินกว่าจะมีไว้เสพเองพยานหลักฐานโจทก์จึงมีน้ำหนักรับฟังได้ว่า จำเลยมีเมทแอมเฟตามีนของกลางไว้ในครอบครองเพื่อขาย ส่วนที่จำเลยนำสืบปฏิเสธโดยอ้างว่า เมทแอมเฟตามีนเป็นของนายอ้วนซึ่งวิ่งหนีออกจากห้องในขณะที่เจ้าพนักงานตำรวจอยู่ชั้นล่างของตัวบ้านก็เป็นเรื่องที่ขัดต่อเหตุผล เพราะหากเป็นเช่นนั้นนายอ้วนก็คงถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับไว้เป็นแน่พยานหลักฐานจำเลยจึงไม่มีน้ำหนักพอฟังหักล้างพยานหลักฐานโจทก์ และที่จำเลยฎีกาว่า พันตำรวจตรีจรูญและจ่าสิบตำรวจไพโรจน์เบิกความแตกต่างกันในเรื่องที่เมื่อพบของกลางทั้งหมดแล้วจำเลยรับหรือไม่ว่าเป็นของจำเลยนั้นเห็นว่า ขณะนั้นจำเลยเพิ่งเสพเมทแอมเฟตามีนมีอาการมึนเมาการตอบคำถามพยานโจทก์ทั้งสองก็ไม่ได้ความว่า เป็นการตอบคนใดในเวลาใด ระยะเวลาที่ตอบห่างกันเท่าใด จึงเป็นไปได้ที่จำเลยจะตอบปฏิเสธกับจ่าสิบตำรวจไพโรจน์และตอบรับกับพันตรวจตรีจรูญในเวลาต่อมา จึงไม่ทำให้คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองขาดน้ำหนักแต่อย่างใด ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้นแต่ที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยฐานเสพวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 เป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดและลงโทษจำคุก 3 ปี นั้นยังไม่ถูกต้อง เพราะตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 3 และมาตรา 10 บัญญัติเพิ่มโทษเฉพาะความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดทางด้านการผลิต นำเข้า ส่งออก จำหน่าย หรือมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายเท่านั้น แม้ปัญหานี้จะไม่มีฝ่ายใดฎีกา แต่เป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกามีอำนาจแก้ไขเสียให้ถูกต้องได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยฐานเสพวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 จำคุก 1 ปี รวมจำคุก 37 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ไชยวัฒน์ สัตยาประเสริฐ-พิมล สมานิตย์-ชวลิต ธรรมฤาชุ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 10 บัญญัติว่า "กรรมการหรืออนุกรรมการตามพระราชบัญญัตินี้หรือตามกฎหมายเกี่ยวกับยาเสพติด เจ้าพนักงาน สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งรัฐ สมาชิกสภาจังหวัด สมาชิกสภาเทศบาล หรือสภาท้องถิ่นอื่น ข้าราชการ พนักงานส่วนท้องถิ่นพนักงานองค์การหรือหน่วยงานของรัฐหรือพนักงานรัฐวิสาหกิจผู้ใด กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด หรือกระทำความผิดตามมาตรา 42 ต้องระวางโทษเป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น" ซึ่งความผิดที่เกี่ยวกับยาเสพติด มาตรา 3 แห่งพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามฯ ได้ให้คำนิยามว่า หมายความว่า การผลิต นำเข้า ส่งออก จำหน่าย หรือมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายซึ่งยาเสพติด และให้หมายความรวมถึง การสมคบ สนับสนุน ช่วยเหลือหรือพยายามกระทำความผิดดังกล่าวด้วย และมาตรา 42 บัญญัติว่า "ผู้ใดยักย้าย ซ่อนเร้น เอาไปเสีย ทำให้เสียหายทำลาย ทำให้สูญหายหรือไร้ประโยชน์หรือรับไว้โดยมิชอบด้วยประการใดซึ่งทรัพย์สินที่มีคำสั่งยึดหรืออายัดหรือที่ตนรู้ว่าจะถูกยึดหรืออายัดตามพระราชบัญญัตินี้ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสามปี หรือปรับไม่เกินหกหมื่นบาทหรือทั้งจำทั้งปรับ" ดังนั้น หากผู้ใดเป็นข้าราชการ หรือบุคคลตามที่ระบุไว้ในมาตรา 10 ทำการผลิต นำเข้า ส่งออก จำหน่าย มีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายซึ่งยาเสพติด หรือทำการยักย้าย ซ่อนเร้น เอาไปเสียทำลายหรือกระทำการตามที่ระบุไว้ในมาตรา 42 ซึ่งทรัพย์สินที่มีคำสั่งยึดหรืออายัดหรือที่ตนรู้ว่าจะถูกยึดหรืออายัดก็ต้องระวางโทษเป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น ๆ หากเป็นการกระทำความผิดนอกเหนือจากที่ระบุนี้แล้วก็ไม่สามารถเพิ่มโทษเป็นสามเท่าแก่ผู้กระทำผิดนั้นได้ คำพิพากษาศาลฎีกา 5487/2539 จำเลยที่ 3 มีน้ำยาแอมเฟตามีนมาเก็บไว้เพื่อนำไปผลิตอีเฟดรีน ซึ่งเป็นวัตถุออกฤทธิ์ประเภทที่ 2 ร่วมกับจำเลยที่ 1 จึงเป็นตัวการในการผลิตอีเฟดรีน แต่เมื่อจำเลยที่ 3 เป็นสารวัตรกำนันมีหน้าที่เป็นเพียงผู้ช่วยและรับใช้สอยกำนัน ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457 มาตรา 44 มิได้เป็นเจ้าพนักงานตามกฎหมาย จึงมิอาจเพิ่มโทษตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดพ.ศ. 2534 มาตรา 10 ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 879/2540 จำเลยที่ 3 กับพวกถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับพร้อมเมทแอมเฟตามีน 80,000 เม็ดนับว่าของกลางมีจำนวนมาก ถือได้ว่าเป็นผู้ค้ายาเสพติดรายใหญ่จำเลยที่ 3 รับราชการครูซึ่งสังคมถือว่าเป็นปูชนียบุคคลจึงสมควรประพฤติตนเป็นตัวอย่างที่ดีแก่เด็กและเยาวชน แต่จำเลยที่ 3 กลับกระทำผิดเกี่ยวกับยาเสพติดซึ่งเป็นภัยร้ายแรงต่อสังคมโดยเฉพาะเด็กและเยาวชนเสียเอง ศาลกำหนดโทษจำคุกจำเลยที่ 3 มีกำหนด 50 ปี ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 89 ประกอบพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 10,12 ซึ่งเป็นบทลงโทษข้าราชการกระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด ต้องระวางโทษเป็นสามเท่าของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นแต่ให้กำหนดโทษจำคุกอย่างสูงได้ไม่เกิน 50 ปี แล้วลดโทษให้จำเลยที่ 3 กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 25 ปี เหมาะสมแก่ความผิดแล้ว(ก่อนหน้าที่จะมีการประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 135(พ.ศ. 2539) เรื่องระบุชื่อและประเภทยาเสพติดให้โทษเมทแอมเฟตามีนยังเป็นวัตถุออกฤทธิ์ตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 อยู่) สำหรับการลงโทษผู้กระทำความผิดตามมาตรา 10 นี้ศาลจะลงโทษจำคุกอย่างสูงได้ไม่เกินห้าสิบปี ตามที่มาตรา 12กำหนดไว้ว่า "การกำหนดโทษจำคุกที่จะลงแก่ผู้กระทำความผิดตามมาตรา 9 มาตรา 10 หรือมาตรา 11 ให้กำหนดโทษจำคุกอย่างสูงที่สุดได้ไม่เกินห้าสิบปี" แต่ถ้าหากศาลจะลงโทษปรับกรณีเช่นนี้ไม่มีกฎหมายระบุห้ามไว้เหมือนเช่นการลงโทษจำคุกดังนั้น ศาลจะลงโทษปรับเท่าใดก็ได้ แล้วแต่ดุลพินิจของศาลแต่ต้องปรับภายในจำนวนเงินที่กำหนดไว้ในกฎหมายเท่านั้น ข้อเท็จจริงคดีนี้ ปรากฏว่า จำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกัน คือ ฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อขายและฐานเสพเมทแอมเฟตามีน ฉะนั้น เมื่อจำเลยเป็นข้าราชการจึงต้องเพิ่มโทษจำเลยเป็นสามเท่าของโทษที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อขาย แต่โทษจำคุกในฐานนี้ต้องไม่เกิน 50 ปี ตามพระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามฯ มาตรา 3,10,12 ส่วนความผิดในฐานเสพเมทแอมเฟตามีนมิได้เป็นฐานความผิดที่จะเพิ่มโทษเป็นสามเท่าได้ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์จึงไม่อาจเพิ่มโทษจำเลยในความผิดฐานนี้ได้ เมื่อปัญหาดังกล่าวเป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้ไม่มีคู่ความฝ่ายใดฎีกาประเด็นนี้ขึ้นมาศาลฎีกาก็มีอำนาจแก้ไขให้ถูกต้องได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสองประกอบมาตรา 225 จิตฤดี วีระเวสส์