คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 43134หลักกฎหมาย: โจทก์ซื้อสินค้าเสื้อผ้าจากจำเลยเพราะเห็นว่าราคาถูกมิใช่เพราะถูกจำเลยหลอกลวง โจทก์จึงไม่ใช่ผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2(4) ในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 272,274 และพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ.2504 มาตรา 45คดีทั้งสองสำนวนนี้ ศาลชั้นต้นสั่งรวมพิจารณา โดยคำฟ้องของโจทก์บรรยายข้อหาอย่างเดียวกันว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันเลียนเครื่องหมายการค้าของนายเล่งไฮ้ซึ่งได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้แล้วใช้ประทับลงในสินค้าเสื้อกางเกงสำเร็จรูปของจำเลย โดยจำเลยทั้งสองร่วมกันนำตราเครื่องหมายการค้ารูปลักษณะคนขี่ควายดังกล่าวประทับลงบนสินค้าของจำเลยที่ 1 และ จำเลยที่ 1 ร่วมกับจำเลยที่ 2ซึ่งประกอบการค้าปลีกเสื้อผ้ากางเกงสำเร็จรูป ได้ขายและเสนอขายสินค้าดังกล่าวแก่โจทก์และประชาชน โดยหลอกลวงให้หลงเชื่อว่าเป็นสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าของนายเล่งไฮ้โดยเจตนาให้ผู้อื่นหลงเชื่อในคุณภาพและแหล่งกำเนิดว่าเป็นสินค้าที่ผลิตจากนายเล่งไฮ้ทำให้โจทก์ นายเล่งไฮ้ และประชาชนเสียหาย ขอให้ลงโทษศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ทั้งสองสำนวนฎีกา ซึ่งศาลชั้นต้นสั่งรับเฉพาะในข้อกฎหมายที่ว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 2(4) ในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 272, 274และพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2504 มาตรา 45 หรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาและศาลฎีกาต้องฟังปรากฏว่าโจทก์ซื้อเสื้อผ้าจากจำเลยเพราะเห็นว่าราคาถูก มิใช่เพราะถูกจำเลยหลอกลวงโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายืนยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1124 - 1125/2506นายสมพงษ์ พหลยุทธโจทก์นายเก้งยู้ แซ่เฮ้ง ที่ 1จำเลยนายฮิม หรือเล่าฮิม หรือมิน ยี่ห้อฮิมกี่ ที่ 2จำเลยนายศรชัย วงศ์เชื่อมโจทก์นายเก้งยู้ แซ่เฮ้ง ที่ 1จำเลยนายมิน ยี่ห้อฮิมกี่ ที่ 2จำเลย ป.วิ.อ. ม. 2 (4) ป.อ. ม. 272, ม. 274 พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2504 ม. 45โจทก์ซื้อสินค้าเสื้อผ้าจากจำเลยเพราะเห็นว่าราคาถูกมิใช่เพราะถูกจำเลยหลอกลวง โจทก์จึงไม่ใช่ผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2(4) ในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 272,274 และพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ.2504 มาตรา 45คดีทั้งสองสำนวนนี้ ศาลชั้นต้นสั่งรวมพิจารณา โดยคำฟ้องของโจทก์บรรยายข้อหาอย่างเดียวกันว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันเลียนเครื่องหมายการค้าของนายเล่งไฮ้ซึ่งได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้แล้วใช้ประทับลงในสินค้าเสื้อกางเกงสำเร็จรูปของจำเลย โดยจำเลยทั้งสองร่วมกันนำตราเครื่องหมายการค้ารูปลักษณะคนขี่ควายดังกล่าวประทับลงบนสินค้าของจำเลยที่ 1 และ จำเลยที่ 1 ร่วมกับจำเลยที่ 2ซึ่งประกอบการค้าปลีกเสื้อผ้ากางเกงสำเร็จรูป ได้ขายและเสนอขายสินค้าดังกล่าวแก่โจทก์และประชาชน โดยหลอกลวงให้หลงเชื่อว่าเป็นสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าของนายเล่งไฮ้โดยเจตนาให้ผู้อื่นหลงเชื่อในคุณภาพและแหล่งกำเนิดว่าเป็นสินค้าที่ผลิตจากนายเล่งไฮ้ทำให้โจทก์ นายเล่งไฮ้ และประชาชนเสียหาย ขอให้ลงโทษศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ทั้งสองสำนวนฎีกา ซึ่งศาลชั้นต้นสั่งรับเฉพาะในข้อกฎหมายที่ว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 2(4) ในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 272, 274และพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2504 มาตรา 45 หรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาและศาลฎีกาต้องฟังปรากฏว่าโจทก์ซื้อเสื้อผ้าจากจำเลยเพราะเห็นว่าราคาถูก มิใช่เพราะถูกจำเลยหลอกลวงโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายืนยกฎีกาโจทก์(คร้าม สิวายะวิโรจน์-ชวน สิงหลกะ-สำราญ ศิริพันธ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีทั้งสองสำนวนนี้ ศาลชั้นต้นสั่งรวมพิจารณา โดยคำฟ้องของโจทก์บรรยายข้อหาอย่างเดียวกันว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันเลียนเครื่องหมายการค้าของนายเล่งไฮ้ซึ่งได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้แล้วใช้ประทับลงในสินค้าเสื้อกางเกงสำเร็จรูปของจำเลย โดยจำเลยทั้งสองร่วมกันนำตราเครื่องหมายการค้ารูปลักษณะคนขี่ควายดังกล่าวประทับลงบนสินค้าของจำเลยที่ 1 และ จำเลยที่ 1 ร่วมกับจำเลยที่ 2ซึ่งประกอบการค้าปลีกเสื้อผ้ากางเกงสำเร็จรูป ได้ขายและเสนอขายสินค้าดังกล่าวแก่โจทก์และประชาชน โดยหลอกลวงให้หลงเชื่อว่าเป็นสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าของนายเล่งไฮ้โดยเจตนาให้ผู้อื่นหลงเชื่อในคุณภาพและแหล่งกำเนิดว่าเป็นสินค้าที่ผลิตจากนายเล่งไฮ้ทำให้โจทก์ นายเล่งไฮ้ และประชาชนเสียหาย ขอให้ลงโทษศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ทั้งสองสำนวนฎีกา ซึ่งศาลชั้นต้นสั่งรับเฉพาะในข้อกฎหมายที่ว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 2(4) ในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 272, 274และพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2504 มาตรา 45 หรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาและศาลฎีกาต้องฟังปรากฏว่าโจทก์ซื้อเสื้อผ้าจากจำเลยเพราะเห็นว่าราคาถูก มิใช่เพราะถูกจำเลยหลอกลวงโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายืนยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1124 - 1125/2506นายสมพงษ์ พหลยุทธโจทก์นายเก้งยู้ แซ่เฮ้ง ที่ 1จำเลยนายฮิม หรือเล่าฮิม หรือมิน ยี่ห้อฮิมกี่ ที่ 2จำเลยนายศรชัย วงศ์เชื่อมโจทก์นายเก้งยู้ แซ่เฮ้ง ที่ 1จำเลยนายมิน ยี่ห้อฮิมกี่ ที่ 2จำเลย ป.วิ.อ. ม. 2 (4) ป.อ. ม. 272, ม. 274 พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2504 ม. 45โจทก์ซื้อสินค้าเสื้อผ้าจากจำเลยเพราะเห็นว่าราคาถูกมิใช่เพราะถูกจำเลยหลอกลวง โจทก์จึงไม่ใช่ผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2(4) ในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 272,274 และพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ.2504 มาตรา 45คดีทั้งสองสำนวนนี้ ศาลชั้นต้นสั่งรวมพิจารณา โดยคำฟ้องของโจทก์บรรยายข้อหาอย่างเดียวกันว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันเลียนเครื่องหมายการค้าของนายเล่งไฮ้ซึ่งได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้แล้วใช้ประทับลงในสินค้าเสื้อกางเกงสำเร็จรูปของจำเลย โดยจำเลยทั้งสองร่วมกันนำตราเครื่องหมายการค้ารูปลักษณะคนขี่ควายดังกล่าวประทับลงบนสินค้าของจำเลยที่ 1 และ จำเลยที่ 1 ร่วมกับจำเลยที่ 2ซึ่งประกอบการค้าปลีกเสื้อผ้ากางเกงสำเร็จรูป ได้ขายและเสนอขายสินค้าดังกล่าวแก่โจทก์และประชาชน โดยหลอกลวงให้หลงเชื่อว่าเป็นสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าของนายเล่งไฮ้โดยเจตนาให้ผู้อื่นหลงเชื่อในคุณภาพและแหล่งกำเนิดว่าเป็นสินค้าที่ผลิตจากนายเล่งไฮ้ทำให้โจทก์ นายเล่งไฮ้ และประชาชนเสียหาย ขอให้ลงโทษศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ทั้งสองสำนวนฎีกา ซึ่งศาลชั้นต้นสั่งรับเฉพาะในข้อกฎหมายที่ว่า โจทก์เป็นผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 2(4) ในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 272, 274และพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2504 มาตรา 45 หรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาและศาลฎีกาต้องฟังปรากฏว่าโจทก์ซื้อเสื้อผ้าจากจำเลยเพราะเห็นว่าราคาถูก มิใช่เพราะถูกจำเลยหลอกลวงโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายืนยกฎีกาโจทก์(คร้าม สิวายะวิโรจน์-ชวน สิงหลกะ-สำราญ ศิริพันธ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ