คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1567/2506หลักกฎหมาย: การที่จำเลยอ้างว่าใบรับชำระหนี้ซึ่งมีหลักฐานการกู้เป็นหนังสือหายแล้วนำพยานบุคคลเข้าสืบว่า ใบรับนั้นโจทก์ผู้ให้ยืมพิมพ์ลายนิ้วมือให้ไว้ และมีคนลงนามในใบรับนั้นเพียงคนเดียวเช่นนี้ ไม่เป็นการแสดงว่าโจทก์ผู้ให้ยืมได้ลงลายมือชื่อตามกฎหมาย จึงเท่ากับจำเลยไม่มีหลักฐานการใช้เงินเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้ให้ยืมมาแสดงต่อศาลโจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระหนี้ 7,000 บาท ตามสัญญากู้พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า จำเลยชำระเงิน 7,000 บาท ให้โจทก์แล้ว แต่โจทก์หาสัญญากู้ไม่พบ โจทก์จึงทำหนังสือรับชำระหนี้ลงลายมือชื่อโจทก์ให้จำเลย แต่จำเลยทำหนังสือดังกล่าวหายศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงินต้น 7,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่า ไม่น่าเชื่อว่าจำเลยได้ชำระหนี้เงินกู้แก่โจทก์และวินิจฉัยต่อไปว่า การที่จำเลยอ้างว่าใบรับชำระหนี้หาย แล้วนำพยานบุคคลเข้าสืบว่าใบรับนั้นโจทก์พิมพ์ลายนิ้วมือให้ไว้ และมีคนลงนามในใบรับนั้นเพียงคนเดียวเช่นนี้ไม่เป็นการแสดงว่าโจทก์ผู้ให้ยืมได้ลงลายมือชื่อตามกฎหมาย จึงเท่ากับจำเลยไม่มีหลักฐานการใช้เงินเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้ให้ยืมมาแสดงต่อศาลพิพากษากลับคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยใช้เงินต้นและดอกเบี้ยแก่โจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1567/2506นางตีเมาะ บินมะแซโจทก์นายกอเดร์ กะเด็งจำเลย ป.พ.พ. ม. 9, ม. 653 วรรคสองการที่จำเลยอ้างว่าใบรับชำระหนี้ซึ่งมีหลักฐานการกู้เป็นหนังสือหายแล้วนำพยานบุคคลเข้าสืบว่า ใบรับนั้นโจทก์ผู้ให้ยืมพิมพ์ลายนิ้วมือให้ไว้ และมีคนลงนามในใบรับนั้นเพียงคนเดียวเช่นนี้ ไม่เป็นการแสดงว่าโจทก์ผู้ให้ยืมได้ลงลายมือชื่อตามกฎหมาย จึงเท่ากับจำเลยไม่มีหลักฐานการใช้เงินเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้ให้ยืมมาแสดงต่อศาลโจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระหนี้ 7,000 บาท ตามสัญญากู้พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า จำเลยชำระเงิน 7,000 บาท ให้โจทก์แล้ว แต่โจทก์หาสัญญากู้ไม่พบ โจทก์จึงทำหนังสือรับชำระหนี้ลงลายมือชื่อโจทก์ให้จำเลย แต่จำเลยทำหนังสือดังกล่าวหายศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงินต้น 7,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่า ไม่น่าเชื่อว่าจำเลยได้ชำระหนี้เงินกู้แก่โจทก์และวินิจฉัยต่อไปว่า การที่จำเลยอ้างว่าใบรับชำระหนี้หาย แล้วนำพยานบุคคลเข้าสืบว่าใบรับนั้นโจทก์พิมพ์ลายนิ้วมือให้ไว้ และมีคนลงนามในใบรับนั้นเพียงคนเดียวเช่นนี้ไม่เป็นการแสดงว่าโจทก์ผู้ให้ยืมได้ลงลายมือชื่อตามกฎหมาย จึงเท่ากับจำเลยไม่มีหลักฐานการใช้เงินเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้ให้ยืมมาแสดงต่อศาลพิพากษากลับคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยใช้เงินต้นและดอกเบี้ยแก่โจทก์(พร สุขารมณ์-ประมูล สุวรรณศร-ยง เหลืองรังษี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระหนี้ 7,000 บาท ตามสัญญากู้พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า จำเลยชำระเงิน 7,000 บาท ให้โจทก์แล้ว แต่โจทก์หาสัญญากู้ไม่พบ โจทก์จึงทำหนังสือรับชำระหนี้ลงลายมือชื่อโจทก์ให้จำเลย แต่จำเลยทำหนังสือดังกล่าวหายศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงินต้น 7,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่า ไม่น่าเชื่อว่าจำเลยได้ชำระหนี้เงินกู้แก่โจทก์และวินิจฉัยต่อไปว่า การที่จำเลยอ้างว่าใบรับชำระหนี้หาย แล้วนำพยานบุคคลเข้าสืบว่าใบรับนั้นโจทก์พิมพ์ลายนิ้วมือให้ไว้ และมีคนลงนามในใบรับนั้นเพียงคนเดียวเช่นนี้ไม่เป็นการแสดงว่าโจทก์ผู้ให้ยืมได้ลงลายมือชื่อตามกฎหมาย จึงเท่ากับจำเลยไม่มีหลักฐานการใช้เงินเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้ให้ยืมมาแสดงต่อศาลพิพากษากลับคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยใช้เงินต้นและดอกเบี้ยแก่โจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1567/2506นางตีเมาะ บินมะแซโจทก์นายกอเดร์ กะเด็งจำเลย ป.พ.พ. ม. 9, ม. 653 วรรคสองการที่จำเลยอ้างว่าใบรับชำระหนี้ซึ่งมีหลักฐานการกู้เป็นหนังสือหายแล้วนำพยานบุคคลเข้าสืบว่า ใบรับนั้นโจทก์ผู้ให้ยืมพิมพ์ลายนิ้วมือให้ไว้ และมีคนลงนามในใบรับนั้นเพียงคนเดียวเช่นนี้ ไม่เป็นการแสดงว่าโจทก์ผู้ให้ยืมได้ลงลายมือชื่อตามกฎหมาย จึงเท่ากับจำเลยไม่มีหลักฐานการใช้เงินเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้ให้ยืมมาแสดงต่อศาลโจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระหนี้ 7,000 บาท ตามสัญญากู้พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า จำเลยชำระเงิน 7,000 บาท ให้โจทก์แล้ว แต่โจทก์หาสัญญากู้ไม่พบ โจทก์จึงทำหนังสือรับชำระหนี้ลงลายมือชื่อโจทก์ให้จำเลย แต่จำเลยทำหนังสือดังกล่าวหายศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงินต้น 7,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่า ไม่น่าเชื่อว่าจำเลยได้ชำระหนี้เงินกู้แก่โจทก์และวินิจฉัยต่อไปว่า การที่จำเลยอ้างว่าใบรับชำระหนี้หาย แล้วนำพยานบุคคลเข้าสืบว่าใบรับนั้นโจทก์พิมพ์ลายนิ้วมือให้ไว้ และมีคนลงนามในใบรับนั้นเพียงคนเดียวเช่นนี้ไม่เป็นการแสดงว่าโจทก์ผู้ให้ยืมได้ลงลายมือชื่อตามกฎหมาย จึงเท่ากับจำเลยไม่มีหลักฐานการใช้เงินเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้ให้ยืมมาแสดงต่อศาลพิพากษากลับคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยใช้เงินต้นและดอกเบี้ยแก่โจทก์(พร สุขารมณ์-ประมูล สุวรรณศร-ยง เหลืองรังษี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ