คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 58907หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งไม่อนุญาตให้จำเลยฎีกา ในปัญหาข้อเท็จจริง ส่วนที่จำเลยอ้างในฎีกาว่า เป็นปัญหาข้อกฎหมายนั้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่าเป็นฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงไม่ใช่ฎีกาข้อกฎหมาย จึงไม่รับฎีกาจำเลยเห็นว่า ฎีกาของจำเลยเป็นปัญหาข้อกฎหมาย และเป็นข้อที่ยกขึ้นมาว่ากันแล้วในศาลชั้นต้น และศาลอุทธรณ์ โปรดมีคำสั่งรับฎีกาของจำเลยด้วยหมายเหตุ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าโจทก์ได้รับสำเนา คำร้องหรือไม่โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาลงโทษจำเลย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175,177,180 และ 91ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175 มาตรา 177 วรรคสอง เป็นความผิดสองกรรม ลงโทษทุกกรรม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91ฐานฟ้องเท็จให้จำคุก 2 ปี ฐานเบิกความเท็จจำคุก 3 ปี รวมจำคุก 5 ปี คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว (อันดับ 76)จำเลยยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 87)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ที่จำเลยฎีกาอ้างว่า เป็นข้อกฎหมายเพราะจำเลยมิได้เอาความ อันเป็นเท็จฟ้องโจทก์ ในคดีนั้นแม้ศาลจะฟัง ไม่ได้ว่าโจทก์หลอกลวงจำเลยก็มิได้หมายความว่า จำเลยมีเจตนาฟ้องเท็จไม่ และในการเบิกความ ต่อศาลจำเลยก็เบิกความไปตามความจริงนั้น ล้วนเป็นฎีกาโต้เถียงในข้อเท็จจริงทั้งสิ้น ต้องห้าม มิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรก ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกา ของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2775/2537นางสุกัญญา ประจวบเหมาะโจทก์นายฮาร์จรัญซิงห์ สิงห์ประสงค์จำเลยนายฮาร์จรัญซิงห์ สิงห์ประสงค์ จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 218 วรรคแรกความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งไม่อนุญาตให้จำเลยฎีกา ในปัญหาข้อเท็จจริง ส่วนที่จำเลยอ้างในฎีกาว่า เป็นปัญหาข้อกฎหมายนั้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่าเป็นฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงไม่ใช่ฎีกาข้อกฎหมาย จึงไม่รับฎีกาจำเลยเห็นว่า ฎีกาของจำเลยเป็นปัญหาข้อกฎหมาย และเป็นข้อที่ยกขึ้นมาว่ากันแล้วในศาลชั้นต้น และศาลอุทธรณ์ โปรดมีคำสั่งรับฎีกาของจำเลยด้วยหมายเหตุ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าโจทก์ได้รับสำเนา คำร้องหรือไม่โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาลงโทษจำเลย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175,177,180 และ 91ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175 มาตรา 177 วรรคสอง เป็นความผิดสองกรรม ลงโทษทุกกรรม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91ฐานฟ้องเท็จให้จำคุก 2 ปี ฐานเบิกความเท็จจำคุก 3 ปี รวมจำคุก 5 ปี คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว (อันดับ 76)จำเลยยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 87)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ที่จำเลยฎีกาอ้างว่า เป็นข้อกฎหมายเพราะจำเลยมิได้เอาความ อันเป็นเท็จฟ้องโจทก์ ในคดีนั้นแม้ศาลจะฟัง ไม่ได้ว่าโจทก์หลอกลวงจำเลยก็มิได้หมายความว่า จำเลยมีเจตนาฟ้องเท็จไม่ และในการเบิกความ ต่อศาลจำเลยก็เบิกความไปตามความจริงนั้น ล้วนเป็นฎีกาโต้เถียงในข้อเท็จจริงทั้งสิ้น ต้องห้าม มิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรก ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกา ของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(บุญธรรม อยู่พุก-ณรงค์ ตันติเตมิท-ปรีชา บูรณะไทย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2775/2537นางสุกัญญา ประจวบเหมาะโจทก์นายฮาร์จรัญซิงห์ สิงห์ประสงค์จำเลยนายฮาร์จรัญซิงห์ สิงห์ประสงค์ จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 218 วรรคแรกความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งไม่อนุญาตให้จำเลยฎีกา ในปัญหาข้อเท็จจริง ส่วนที่จำเลยอ้างในฎีกาว่า เป็นปัญหาข้อกฎหมายนั้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่าเป็นฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงไม่ใช่ฎีกาข้อกฎหมาย จึงไม่รับฎีกาจำเลยเห็นว่า ฎีกาของจำเลยเป็นปัญหาข้อกฎหมาย และเป็นข้อที่ยกขึ้นมาว่ากันแล้วในศาลชั้นต้น และศาลอุทธรณ์ โปรดมีคำสั่งรับฎีกาของจำเลยด้วยหมายเหตุ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าโจทก์ได้รับสำเนา คำร้องหรือไม่โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาลงโทษจำเลย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175,177,180 และ 91ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175 มาตรา 177 วรรคสอง เป็นความผิดสองกรรม ลงโทษทุกกรรม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91ฐานฟ้องเท็จให้จำคุก 2 ปี ฐานเบิกความเท็จจำคุก 3 ปี รวมจำคุก 5 ปี คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว (อันดับ 76)จำเลยยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 87)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ที่จำเลยฎีกาอ้างว่า เป็นข้อกฎหมายเพราะจำเลยมิได้เอาความ อันเป็นเท็จฟ้องโจทก์ ในคดีนั้นแม้ศาลจะฟัง ไม่ได้ว่าโจทก์หลอกลวงจำเลยก็มิได้หมายความว่า จำเลยมีเจตนาฟ้องเท็จไม่ และในการเบิกความ ต่อศาลจำเลยก็เบิกความไปตามความจริงนั้น ล้วนเป็นฎีกาโต้เถียงในข้อเท็จจริงทั้งสิ้น ต้องห้าม มิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรก ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกา ของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(บุญธรรม อยู่พุก-ณรงค์ ตันติเตมิท-ปรีชา บูรณะไทย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ