คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3139/2533หลักกฎหมาย: จำเลยไม่นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่ต้องใช้ แทนโจทก์มาวางศาลภายในกำหนดที่ศาลชั้นต้นขยายระยะเวลาให้ ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยต่อ มาจำเลยยื่นคำร้องขอนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวาง คำร้องดังกล่าวเป็นการขอขยายระยะเวลาตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ซึ่ง จำเลยจะต้องมีคำร้องขอเสียก่อนครบกำหนด มิฉะนั้นจะขอขยายระยะเวลาอีกไม่ได้เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย การที่จำเลยป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ก็ดีและหาเงินได้ไม่ทันก็ดีถือ ไม่ได้ว่าเป็นกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย จำเลยจึงไม่มีสิทธินำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางตาม คำร้อง.คดีสืบเนื่องจากจำเลยอุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นพร้อมกับยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาวางเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่ต้องใช้แทนโจทก์ไปอีก 5 วัน ศาลชั้นต้นอนุญาต แต่เมื่อครบกำหนดจำเลยไม่นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมดังกล่าวมาวาง ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลย หลังจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าวแล้วต่อมาจำเลยมายื่นคำร้องขอนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางอ้างว่าที่ไม่สามารถนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางได้ตามกำหนดเพราะหาเงินได้ไม่ครบต้องเดินทางไปขอยืมจากญาติพี่น้องที่จังหวัดภูเก็ตแล้วเกิดป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ต้องพักรักษาตัวอยู่ที่จังหวัดดังกล่าวเป็นเวลา 5วัน เมื่อหายแล้วจึงได้รีบเดินทางกลับมาศาลชั้นต้น สั่งยกคำร้องจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาที่จำเลยจะต้องนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางภายในวันที่ 1 กันยายน 2531 ครั้นครบกำหนดแล้วจำเลยมิได้ปฏิบัติตามคำสั่ง ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลย ต่อมาวันที่7 กันยายน 2531 จำเลยจึงได้มายื่นคำร้องขอนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวาง ดังนี้ มีข้อวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยมีสิทธินำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางตามคำร้องได้หรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ที่จำเลยยื่นคำร้องดังกล่าวเป็นการขอขยายระยะเวลาตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ซึ่งจำเลยจะต้องมีคำร้องขอเสียภายในวันที่ 1 กันยายน 2531 เป็นอย่างช้าพ้นวันดังกล่าวนี้แล้วจะขอขยายระยะเวลาอีกไม่ได้ เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย จึงจะขอขยายระยะเวลาต่อไปอีกได้ แต่ข้ออ้างของจำเลยที่ว่า จำเลยป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ก็ดี และหาเงินได้ไม่ทันก็ดี ถือไม่ได้ว่าเป็นกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย จำเลยจึงไม่มีสิทธินำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางตามคำร้อง ศาลอุทธรณ์สั่งยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยชอบแล้ว"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3139/2533นาง ขอ ติเหย๊าะ ฤทธิ โตโจทก์นาย กริยา บิล ละจำเลย ป.วิ.พ. ม. 23, ม. 229จำเลยไม่นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่ต้องใช้ แทนโจทก์มาวางศาลภายในกำหนดที่ศาลชั้นต้นขยายระยะเวลาให้ ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยต่อ มาจำเลยยื่นคำร้องขอนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวาง คำร้องดังกล่าวเป็นการขอขยายระยะเวลาตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ซึ่ง จำเลยจะต้องมีคำร้องขอเสียก่อนครบกำหนด มิฉะนั้นจะขอขยายระยะเวลาอีกไม่ได้เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย การที่จำเลยป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ก็ดีและหาเงินได้ไม่ทันก็ดีถือ ไม่ได้ว่าเป็นกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย จำเลยจึงไม่มีสิทธินำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางตาม คำร้อง.คดีสืบเนื่องจากจำเลยอุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นพร้อมกับยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาวางเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่ต้องใช้แทนโจทก์ไปอีก 5 วัน ศาลชั้นต้นอนุญาต แต่เมื่อครบกำหนดจำเลยไม่นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมดังกล่าวมาวาง ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลย หลังจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าวแล้วต่อมาจำเลยมายื่นคำร้องขอนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางอ้างว่าที่ไม่สามารถนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางได้ตามกำหนดเพราะหาเงินได้ไม่ครบต้องเดินทางไปขอยืมจากญาติพี่น้องที่จังหวัดภูเก็ตแล้วเกิดป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ต้องพักรักษาตัวอยู่ที่จังหวัดดังกล่าวเป็นเวลา 5วัน เมื่อหายแล้วจึงได้รีบเดินทางกลับมาศาลชั้นต้น สั่งยกคำร้องจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาที่จำเลยจะต้องนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางภายในวันที่ 1 กันยายน 2531 ครั้นครบกำหนดแล้วจำเลยมิได้ปฏิบัติตามคำสั่ง ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลย ต่อมาวันที่7 กันยายน 2531 จำเลยจึงได้มายื่นคำร้องขอนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวาง ดังนี้ มีข้อวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยมีสิทธินำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางตามคำร้องได้หรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ที่จำเลยยื่นคำร้องดังกล่าวเป็นการขอขยายระยะเวลาตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ซึ่งจำเลยจะต้องมีคำร้องขอเสียภายในวันที่ 1 กันยายน 2531 เป็นอย่างช้าพ้นวันดังกล่าวนี้แล้วจะขอขยายระยะเวลาอีกไม่ได้ เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย จึงจะขอขยายระยะเวลาต่อไปอีกได้ แต่ข้ออ้างของจำเลยที่ว่า จำเลยป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ก็ดี และหาเงินได้ไม่ทันก็ดี ถือไม่ได้ว่าเป็นกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย จำเลยจึงไม่มีสิทธินำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางตามคำร้อง ศาลอุทธรณ์สั่งยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยชอบแล้ว"พิพากษายืน.(นาม ยิ้มแย้ม-บุญส่ง วรรณกลาง-ประคนธ์ พันธุ์วิชาติกุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องจากจำเลยอุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นพร้อมกับยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาวางเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่ต้องใช้แทนโจทก์ไปอีก 5 วัน ศาลชั้นต้นอนุญาต แต่เมื่อครบกำหนดจำเลยไม่นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมดังกล่าวมาวาง ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลย หลังจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าวแล้วต่อมาจำเลยมายื่นคำร้องขอนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางอ้างว่าที่ไม่สามารถนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางได้ตามกำหนดเพราะหาเงินได้ไม่ครบต้องเดินทางไปขอยืมจากญาติพี่น้องที่จังหวัดภูเก็ตแล้วเกิดป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ต้องพักรักษาตัวอยู่ที่จังหวัดดังกล่าวเป็นเวลา 5วัน เมื่อหายแล้วจึงได้รีบเดินทางกลับมาศาลชั้นต้น สั่งยกคำร้องจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาที่จำเลยจะต้องนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางภายในวันที่ 1 กันยายน 2531 ครั้นครบกำหนดแล้วจำเลยมิได้ปฏิบัติตามคำสั่ง ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลย ต่อมาวันที่7 กันยายน 2531 จำเลยจึงได้มายื่นคำร้องขอนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวาง ดังนี้ มีข้อวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยมีสิทธินำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางตามคำร้องได้หรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ที่จำเลยยื่นคำร้องดังกล่าวเป็นการขอขยายระยะเวลาตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ซึ่งจำเลยจะต้องมีคำร้องขอเสียภายในวันที่ 1 กันยายน 2531 เป็นอย่างช้าพ้นวันดังกล่าวนี้แล้วจะขอขยายระยะเวลาอีกไม่ได้ เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย จึงจะขอขยายระยะเวลาต่อไปอีกได้ แต่ข้ออ้างของจำเลยที่ว่า จำเลยป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ก็ดี และหาเงินได้ไม่ทันก็ดี ถือไม่ได้ว่าเป็นกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย จำเลยจึงไม่มีสิทธินำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางตามคำร้อง ศาลอุทธรณ์สั่งยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยชอบแล้ว"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3139/2533นาง ขอ ติเหย๊าะ ฤทธิ โตโจทก์นาย กริยา บิล ละจำเลย ป.วิ.พ. ม. 23, ม. 229จำเลยไม่นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่ต้องใช้ แทนโจทก์มาวางศาลภายในกำหนดที่ศาลชั้นต้นขยายระยะเวลาให้ ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยต่อ มาจำเลยยื่นคำร้องขอนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวาง คำร้องดังกล่าวเป็นการขอขยายระยะเวลาตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ซึ่ง จำเลยจะต้องมีคำร้องขอเสียก่อนครบกำหนด มิฉะนั้นจะขอขยายระยะเวลาอีกไม่ได้เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย การที่จำเลยป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ก็ดีและหาเงินได้ไม่ทันก็ดีถือ ไม่ได้ว่าเป็นกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย จำเลยจึงไม่มีสิทธินำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางตาม คำร้อง.คดีสืบเนื่องจากจำเลยอุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นพร้อมกับยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาวางเงินค่าฤชาธรรมเนียมที่ต้องใช้แทนโจทก์ไปอีก 5 วัน ศาลชั้นต้นอนุญาต แต่เมื่อครบกำหนดจำเลยไม่นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมดังกล่าวมาวาง ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลย หลังจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าวแล้วต่อมาจำเลยมายื่นคำร้องขอนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางอ้างว่าที่ไม่สามารถนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางได้ตามกำหนดเพราะหาเงินได้ไม่ครบต้องเดินทางไปขอยืมจากญาติพี่น้องที่จังหวัดภูเก็ตแล้วเกิดป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ต้องพักรักษาตัวอยู่ที่จังหวัดดังกล่าวเป็นเวลา 5วัน เมื่อหายแล้วจึงได้รีบเดินทางกลับมาศาลชั้นต้น สั่งยกคำร้องจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายระยะเวลาที่จำเลยจะต้องนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางภายในวันที่ 1 กันยายน 2531 ครั้นครบกำหนดแล้วจำเลยมิได้ปฏิบัติตามคำสั่ง ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลย ต่อมาวันที่7 กันยายน 2531 จำเลยจึงได้มายื่นคำร้องขอนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวาง ดังนี้ มีข้อวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยมีสิทธินำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางตามคำร้องได้หรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ที่จำเลยยื่นคำร้องดังกล่าวเป็นการขอขยายระยะเวลาตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ซึ่งจำเลยจะต้องมีคำร้องขอเสียภายในวันที่ 1 กันยายน 2531 เป็นอย่างช้าพ้นวันดังกล่าวนี้แล้วจะขอขยายระยะเวลาอีกไม่ได้ เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย จึงจะขอขยายระยะเวลาต่อไปอีกได้ แต่ข้ออ้างของจำเลยที่ว่า จำเลยป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ก็ดี และหาเงินได้ไม่ทันก็ดี ถือไม่ได้ว่าเป็นกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย จำเลยจึงไม่มีสิทธินำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางตามคำร้อง ศาลอุทธรณ์สั่งยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยชอบแล้ว"พิพากษายืน.(นาม ยิ้มแย้ม-บุญส่ง วรรณกลาง-ประคนธ์ พันธุ์วิชาติกุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ