คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4692/2538หลักกฎหมาย: โจทก์มิได้ทุจริตหรือประมาทเลินเล่อในการฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งเกี่ยวกับการปฏิบัติงานของจำเลยแต่เป็นการช่วยเหลือลูกค้าที่ประสบปัญหาจากภาวะวิกฤตทางเศรษฐกิจโดยจำเลยก็ได้รับผลประโยชน์จากการเบิกเงินเกินบัญชีและรับซื้อลดตั๋วเงินที่ผิดระเบียบดังกล่าวด้วยและสาขาอื่นของจำเลยก็ปฏิบัติทำนองเดียวกันเป็นการกระทำเพื่อประโยชน์ของจำเลยจึงไม่อาจถือว่าเป็นความผิดร้ายแรงโจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ โดย ไม่เป็นธรรม และ ไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้ บังคับ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย สินจ้าง แทน การ บอกกล่าวล่วงหน้า เงินทุน เลี้ยงชีพ เงินบำเหน็จ พิเศษ เงินโบนัส และค่าเสียหาย พร้อม ดอกเบี้ยจำเลย ให้การ ว่า จำเลย มี คำสั่ง ปลด โจทก์ ออกจาก การ เป็น พนักงานเนื่องจาก โจทก์ จงใจ ปฏิบัติ ฝ่าฝืน ระเบียบ และ คำสั่ง ของ จำเลย ทำให้จำเลย ได้รับ ความเสียหาย อย่างร้ายแรง โจทก์ ไม่มี สิทธิ ได้รับ เงินต่าง ๆ ตาม ฟ้อง ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง พิพากษา ให้ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย จำนวน 202,980 บาทและ เงินทุน เลี้ยงชีพ จำนวน 656,777 บาท พร้อม ดอกเบี้ย ใน อัตราร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วัน เลิกจ้าง สำหรับ ค่าชดเชย และ นับแต่วันฟ้อง สำหรับ เงินทุน เลี้ยงชีพ เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์คำขอ อื่น นอกจาก นี้ ให้ยก เสียจำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา แผนก คดีแรงงาน วินิจฉัย ว่า "คดี มี ปัญหา วินิจฉัย เฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย ตาม อุทธรณ์ จำเลย ว่า การกระทำ ของ โจทก์ เป็น กรณี ร้ายแรงหรือไม่ เห็นว่า ข้อเท็จจริง รับฟัง เป็น ยุติ ตาม คำวินิจฉัย ของศาลแรงงานกลาง ว่า โจทก์ ฝ่าฝืน ระเบียบ และ คำสั่ง เกี่ยวกับ การปฏิบัติงาน ของ จำเลย มิได้ เกิดจาก การทุจริต หรือ ประมาท เลินเล่อหาก แต่ เป็น การ ผ่อน สั้น ผ่อน ยาว ช่วยเหลือ ลูกค้า ที่ ประสบ ปัญหา อันสืบเนื่อง จาก ภาวะ วิกฤตทาง เศรษฐกิจ โดย ธนาคาร จำเลย ก็ ได้รับผลประโยชน์ จาก การ เบิกเงินเกินบัญชี และ รับ ซื้อ ลด ตั๋วเงิน ที่ ผิดระเบียบ ดังกล่าว ด้วย และ สาขา อื่น ของ ธนาคาร จำเลย ก็ มี การ ปฏิบัติ ทำนองข้างต้น ดังนี้ การกระทำ ของ โจทก์ ที่ ฝ่าฝืน ระเบียบ และ คำสั่ง เกี่ยวกับการ ปฏิบัติงาน ของ จำเลย ดังกล่าว จึง เป็น การกระทำ โดย เจตนา เพื่อประโยชน์ ของ ธนาคาร จำเลย หา ได้ มี เจตนา ที่ จะ ก่อ ให้ เกิด ความเสียหายแก่ ธนาคาร จำเลย ไม่ จึง ไม่อาจ ถือ เป็น ความผิด ร้ายแรง ดัง ที่ศาลแรงงานกลาง วินิจฉัย ถูกต้อง แล้ว อุทธรณ์ ของ จำเลย ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4692/2538นาย วิชัย ลีลาสิริโชติโจทก์ธนาคาร กรุงไทย จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47โจทก์มิได้ทุจริตหรือประมาทเลินเล่อในการฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งเกี่ยวกับการปฏิบัติงานของจำเลยแต่เป็นการช่วยเหลือลูกค้าที่ประสบปัญหาจากภาวะวิกฤตทางเศรษฐกิจโดยจำเลยก็ได้รับผลประโยชน์จากการเบิกเงินเกินบัญชีและรับซื้อลดตั๋วเงินที่ผิดระเบียบดังกล่าวด้วยและสาขาอื่นของจำเลยก็ปฏิบัติทำนองเดียวกันเป็นการกระทำเพื่อประโยชน์ของจำเลยจึงไม่อาจถือว่าเป็นความผิดร้ายแรงโจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ โดย ไม่เป็นธรรม และ ไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้ บังคับ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย สินจ้าง แทน การ บอกกล่าวล่วงหน้า เงินทุน เลี้ยงชีพ เงินบำเหน็จ พิเศษ เงินโบนัส และค่าเสียหาย พร้อม ดอกเบี้ยจำเลย ให้การ ว่า จำเลย มี คำสั่ง ปลด โจทก์ ออกจาก การ เป็น พนักงานเนื่องจาก โจทก์ จงใจ ปฏิบัติ ฝ่าฝืน ระเบียบ และ คำสั่ง ของ จำเลย ทำให้จำเลย ได้รับ ความเสียหาย อย่างร้ายแรง โจทก์ ไม่มี สิทธิ ได้รับ เงินต่าง ๆ ตาม ฟ้อง ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง พิพากษา ให้ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย จำนวน 202,980 บาทและ เงินทุน เลี้ยงชีพ จำนวน 656,777 บาท พร้อม ดอกเบี้ย ใน อัตราร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วัน เลิกจ้าง สำหรับ ค่าชดเชย และ นับแต่วันฟ้อง สำหรับ เงินทุน เลี้ยงชีพ เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์คำขอ อื่น นอกจาก นี้ ให้ยก เสียจำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา แผนก คดีแรงงาน วินิจฉัย ว่า "คดี มี ปัญหา วินิจฉัย เฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย ตาม อุทธรณ์ จำเลย ว่า การกระทำ ของ โจทก์ เป็น กรณี ร้ายแรงหรือไม่ เห็นว่า ข้อเท็จจริง รับฟัง เป็น ยุติ ตาม คำวินิจฉัย ของศาลแรงงานกลาง ว่า โจทก์ ฝ่าฝืน ระเบียบ และ คำสั่ง เกี่ยวกับ การปฏิบัติงาน ของ จำเลย มิได้ เกิดจาก การทุจริต หรือ ประมาท เลินเล่อหาก แต่ เป็น การ ผ่อน สั้น ผ่อน ยาว ช่วยเหลือ ลูกค้า ที่ ประสบ ปัญหา อันสืบเนื่อง จาก ภาวะ วิกฤตทาง เศรษฐกิจ โดย ธนาคาร จำเลย ก็ ได้รับผลประโยชน์ จาก การ เบิกเงินเกินบัญชี และ รับ ซื้อ ลด ตั๋วเงิน ที่ ผิดระเบียบ ดังกล่าว ด้วย และ สาขา อื่น ของ ธนาคาร จำเลย ก็ มี การ ปฏิบัติ ทำนองข้างต้น ดังนี้ การกระทำ ของ โจทก์ ที่ ฝ่าฝืน ระเบียบ และ คำสั่ง เกี่ยวกับการ ปฏิบัติงาน ของ จำเลย ดังกล่าว จึง เป็น การกระทำ โดย เจตนา เพื่อประโยชน์ ของ ธนาคาร จำเลย หา ได้ มี เจตนา ที่ จะ ก่อ ให้ เกิด ความเสียหายแก่ ธนาคาร จำเลย ไม่ จึง ไม่อาจ ถือ เป็น ความผิด ร้ายแรง ดัง ที่ศาลแรงงานกลาง วินิจฉัย ถูกต้อง แล้ว อุทธรณ์ ของ จำเลย ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(วินัย วิมลเศรษฐ-ชลิต ประไพศาล-ชูชาติ ศรีแสง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาที่4692/2538วินิจฉัยเรื่องการฝ่าฝืนระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้างในกรณีร้ายแรงซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ 1.หลักกฎหมาย ประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ47(4)บัญญัติว่า "(4)ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายและเป็นธรรมและนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้วซึ่งหนังสือเตือนนั้นต้องมีผลบังคับไม่เกินหนึ่งปีนับแต่วันที่ลูกจ้างได้รับทราบหนังสือเตือนเว้นแต่กรณีร้ายแรงนายจ้างไม่จำต้องตักเตือน" สาระสำคัญของการฝ่าฝืนระเบียบหรือคำสั่งในกรณีร้ายแรง 1)ลูกจ้างฝ่าฝืนระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้าง 2)ในกรณีร้ายแรง 3)นายจ้างเลิกจ้างได้ทันทีโดยไม่ต้องตักเตือน 4)นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย 2.การฝ่าฝืนระเบียบหรือคำสั่งในกรณีร้ายแรง กฎหมายมิได้ให้คำนิยามหรือกำหนดหลักเกณฑ์ไว้ว่าอย่างไรจึงถือว่าเป็นกรณีร้ายแรงจึงต้องพิจารณาจากพฤติการณ์และการกระทำของลูกจ้างเป็นรายๆไป ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยเป็นบรรทัดฐานไว้ว่าการฝ่าฝืนระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้างที่ทำให้นายจ้างเสียหายมากถือว่าเป็นกรณีร้ายแรงเช่นโจทก์ไม่ติดตามทวงหนี้ทำให้มีลูกหนี้ของจำเลยค้างชำระหนี้ถึง275เรื่อง(คำพิพากษาศาลฎีกาที่1830/2526)หรือโจทก์ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับของจำเลยจนเป็นเหตุให้จำเลยต้องสูญเงินไปถึง7ล้านบาทเศษ(คำพิพากษาศาลฎีกาที่5559/2530) ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่4692/2538ที่หมายเหตุนี้ได้ความว่าโจทก์เป็นผู้จัดการธนาคารสาขาได้อนุมัติให้เบิกเงินเกินบัญชีและรับซื้อลดตั๋วเงินเกินอำนาจและผิดระเบียบทำให้จำเลยเสียหายเป็นเงิน5แสนบาทเศษนับว่าเป็นการทำให้จำเลยเสียหายค่อนข้างมากแต่การกระทำของโจทก์ได้กระทำโดยเปิดเผยมีการทำสัญญาและลงหลักฐานทางบัญชีไว้สามารถติดตามทวงถามได้และหนี้บางส่วนก็มีหลักทรัพย์และบุคคลค้ำประกันจึงมิใช่เป็นการกระทำโดยประมาทเลินเล่อและโจทก์ได้กระทำดังกล่าวเพื่อประโยชน์แก่จำเลยไม่มีข้อเท็จจริงว่าทำเพื่อแสวงหาประโยชน์เพื่อตัวโจทก์หรือผู้อื่นจึงมิใช่การกระทำโดยทุจริตและยังได้ความว่าธนาคารสาขาอื่นก็ปฏิบัติทำนองเดียวกันนี้อีกทั้งจำเลยก็ได้รับประโยชน์จากการกระทำของโจทก์ดังกล่าวด้วยจึงมิใช่เป็นการฝ่าฝืนในกรณีร้ายแรง 3.หลักเกณฑ์เทียบเคียงกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่4692/2538 3.1การปฏิบัติงานที่ไม่ถูกต้องตามระเบียบข้อบังคับแม้จะทำเพื่อประโยชน์ของนายจ้างก็ยังถือว่าเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับ 3.2การปฏิบัติงานที่ไม่ถูกต้องตามระเบียบข้อบังคับแม้บุคคลอื่นจะปฏิบัติเช่นเดียวกันก็อ้างมาปฏิเสธว่าตนเองไม่ได้กระทำฝ่าฝืนมิได้ 3.3การฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับหากทำโดยประมาทเลินเล่อจนเป็นเหตุให้นายจ้างเสียหายมากเป็นการฝ่าฝืนที่ร้ายแรง 3.4การฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับที่กระทำโดยทุจริตคือทำเพื่อแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้สำหรับตนเองหรือผู้อื่นถือว่าฝ่าฝืนในกรณีร้ายแรง 3.5การฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับแต่ทำเพื่อประโยชน์ของนายจ้างเป็นการฝ่าฝืนที่ไม่ร้ายแรง 3.6นายจ้างได้ยอมรับเอาประโยชน์จากการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับของลูกจ้างแล้วต่อมาจะอ้างว่าการฝ่าฝืนของลูกจ้างเป็นกรณีร้ายแรงมิได้ 3.7การฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับที่กระทำเพื่อประโยชน์ของนายจ้างแม้จะเกิดผลเสียหายแก่นายจ้างจะถือว่าจงใจทำให้นายจ้างเสียหายมิได้ รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์คำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ โดย ไม่เป็นธรรม และ ไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้ บังคับ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย สินจ้าง แทน การ บอกกล่าวล่วงหน้า เงินทุน เลี้ยงชีพ เงินบำเหน็จ พิเศษ เงินโบนัส และค่าเสียหาย พร้อม ดอกเบี้ยจำเลย ให้การ ว่า จำเลย มี คำสั่ง ปลด โจทก์ ออกจาก การ เป็น พนักงานเนื่องจาก โจทก์ จงใจ ปฏิบัติ ฝ่าฝืน ระเบียบ และ คำสั่ง ของ จำเลย ทำให้จำเลย ได้รับ ความเสียหาย อย่างร้ายแรง โจทก์ ไม่มี สิทธิ ได้รับ เงินต่าง ๆ ตาม ฟ้อง ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง พิพากษา ให้ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย จำนวน 202,980 บาทและ เงินทุน เลี้ยงชีพ จำนวน 656,777 บาท พร้อม ดอกเบี้ย ใน อัตราร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วัน เลิกจ้าง สำหรับ ค่าชดเชย และ นับแต่วันฟ้อง สำหรับ เงินทุน เลี้ยงชีพ เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์คำขอ อื่น นอกจาก นี้ ให้ยก เสียจำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา แผนก คดีแรงงาน วินิจฉัย ว่า "คดี มี ปัญหา วินิจฉัย เฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย ตาม อุทธรณ์ จำเลย ว่า การกระทำ ของ โจทก์ เป็น กรณี ร้ายแรงหรือไม่ เห็นว่า ข้อเท็จจริง รับฟัง เป็น ยุติ ตาม คำวินิจฉัย ของศาลแรงงานกลาง ว่า โจทก์ ฝ่าฝืน ระเบียบ และ คำสั่ง เกี่ยวกับ การปฏิบัติงาน ของ จำเลย มิได้ เกิดจาก การทุจริต หรือ ประมาท เลินเล่อหาก แต่ เป็น การ ผ่อน สั้น ผ่อน ยาว ช่วยเหลือ ลูกค้า ที่ ประสบ ปัญหา อันสืบเนื่อง จาก ภาวะ วิกฤตทาง เศรษฐกิจ โดย ธนาคาร จำเลย ก็ ได้รับผลประโยชน์ จาก การ เบิกเงินเกินบัญชี และ รับ ซื้อ ลด ตั๋วเงิน ที่ ผิดระเบียบ ดังกล่าว ด้วย และ สาขา อื่น ของ ธนาคาร จำเลย ก็ มี การ ปฏิบัติ ทำนองข้างต้น ดังนี้ การกระทำ ของ โจทก์ ที่ ฝ่าฝืน ระเบียบ และ คำสั่ง เกี่ยวกับการ ปฏิบัติงาน ของ จำเลย ดังกล่าว จึง เป็น การกระทำ โดย เจตนา เพื่อประโยชน์ ของ ธนาคาร จำเลย หา ได้ มี เจตนา ที่ จะ ก่อ ให้ เกิด ความเสียหายแก่ ธนาคาร จำเลย ไม่ จึง ไม่อาจ ถือ เป็น ความผิด ร้ายแรง ดัง ที่ศาลแรงงานกลาง วินิจฉัย ถูกต้อง แล้ว อุทธรณ์ ของ จำเลย ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4692/2538นาย วิชัย ลีลาสิริโชติโจทก์ธนาคาร กรุงไทย จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47โจทก์มิได้ทุจริตหรือประมาทเลินเล่อในการฝ่าฝืนระเบียบและคำสั่งเกี่ยวกับการปฏิบัติงานของจำเลยแต่เป็นการช่วยเหลือลูกค้าที่ประสบปัญหาจากภาวะวิกฤตทางเศรษฐกิจโดยจำเลยก็ได้รับผลประโยชน์จากการเบิกเงินเกินบัญชีและรับซื้อลดตั๋วเงินที่ผิดระเบียบดังกล่าวด้วยและสาขาอื่นของจำเลยก็ปฏิบัติทำนองเดียวกันเป็นการกระทำเพื่อประโยชน์ของจำเลยจึงไม่อาจถือว่าเป็นความผิดร้ายแรงโจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ โดย ไม่เป็นธรรม และ ไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ขอให้ บังคับ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย สินจ้าง แทน การ บอกกล่าวล่วงหน้า เงินทุน เลี้ยงชีพ เงินบำเหน็จ พิเศษ เงินโบนัส และค่าเสียหาย พร้อม ดอกเบี้ยจำเลย ให้การ ว่า จำเลย มี คำสั่ง ปลด โจทก์ ออกจาก การ เป็น พนักงานเนื่องจาก โจทก์ จงใจ ปฏิบัติ ฝ่าฝืน ระเบียบ และ คำสั่ง ของ จำเลย ทำให้จำเลย ได้รับ ความเสียหาย อย่างร้ายแรง โจทก์ ไม่มี สิทธิ ได้รับ เงินต่าง ๆ ตาม ฟ้อง ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง พิพากษา ให้ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย จำนวน 202,980 บาทและ เงินทุน เลี้ยงชีพ จำนวน 656,777 บาท พร้อม ดอกเบี้ย ใน อัตราร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับแต่ วัน เลิกจ้าง สำหรับ ค่าชดเชย และ นับแต่วันฟ้อง สำหรับ เงินทุน เลี้ยงชีพ เป็นต้น ไป จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์คำขอ อื่น นอกจาก นี้ ให้ยก เสียจำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา แผนก คดีแรงงาน วินิจฉัย ว่า "คดี มี ปัญหา วินิจฉัย เฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย ตาม อุทธรณ์ จำเลย ว่า การกระทำ ของ โจทก์ เป็น กรณี ร้ายแรงหรือไม่ เห็นว่า ข้อเท็จจริง รับฟัง เป็น ยุติ ตาม คำวินิจฉัย ของศาลแรงงานกลาง ว่า โจทก์ ฝ่าฝืน ระเบียบ และ คำสั่ง เกี่ยวกับ การปฏิบัติงาน ของ จำเลย มิได้ เกิดจาก การทุจริต หรือ ประมาท เลินเล่อหาก แต่ เป็น การ ผ่อน สั้น ผ่อน ยาว ช่วยเหลือ ลูกค้า ที่ ประสบ ปัญหา อันสืบเนื่อง จาก ภาวะ วิกฤตทาง เศรษฐกิจ โดย ธนาคาร จำเลย ก็ ได้รับผลประโยชน์ จาก การ เบิกเงินเกินบัญชี และ รับ ซื้อ ลด ตั๋วเงิน ที่ ผิดระเบียบ ดังกล่าว ด้วย และ สาขา อื่น ของ ธนาคาร จำเลย ก็ มี การ ปฏิบัติ ทำนองข้างต้น ดังนี้ การกระทำ ของ โจทก์ ที่ ฝ่าฝืน ระเบียบ และ คำสั่ง เกี่ยวกับการ ปฏิบัติงาน ของ จำเลย ดังกล่าว จึง เป็น การกระทำ โดย เจตนา เพื่อประโยชน์ ของ ธนาคาร จำเลย หา ได้ มี เจตนา ที่ จะ ก่อ ให้ เกิด ความเสียหายแก่ ธนาคาร จำเลย ไม่ จึง ไม่อาจ ถือ เป็น ความผิด ร้ายแรง ดัง ที่ศาลแรงงานกลาง วินิจฉัย ถูกต้อง แล้ว อุทธรณ์ ของ จำเลย ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(วินัย วิมลเศรษฐ-ชลิต ประไพศาล-ชูชาติ ศรีแสง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาที่4692/2538วินิจฉัยเรื่องการฝ่าฝืนระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้างในกรณีร้ายแรงซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ 1.หลักกฎหมาย ประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ47(4)บัญญัติว่า "(4)ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายและเป็นธรรมและนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้วซึ่งหนังสือเตือนนั้นต้องมีผลบังคับไม่เกินหนึ่งปีนับแต่วันที่ลูกจ้างได้รับทราบหนังสือเตือนเว้นแต่กรณีร้ายแรงนายจ้างไม่จำต้องตักเตือน" สาระสำคัญของการฝ่าฝืนระเบียบหรือคำสั่งในกรณีร้ายแรง 1)ลูกจ้างฝ่าฝืนระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้าง 2)ในกรณีร้ายแรง 3)นายจ้างเลิกจ้างได้ทันทีโดยไม่ต้องตักเตือน 4)นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย 2.การฝ่าฝืนระเบียบหรือคำสั่งในกรณีร้ายแรง กฎหมายมิได้ให้คำนิยามหรือกำหนดหลักเกณฑ์ไว้ว่าอย่างไรจึงถือว่าเป็นกรณีร้ายแรงจึงต้องพิจารณาจากพฤติการณ์และการกระทำของลูกจ้างเป็นรายๆไป ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยเป็นบรรทัดฐานไว้ว่าการฝ่าฝืนระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้างที่ทำให้นายจ้างเสียหายมากถือว่าเป็นกรณีร้ายแรงเช่นโจทก์ไม่ติดตามทวงหนี้ทำให้มีลูกหนี้ของจำเลยค้างชำระหนี้ถึง275เรื่อง(คำพิพากษาศาลฎีกาที่1830/2526)หรือโจทก์ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับของจำเลยจนเป็นเหตุให้จำเลยต้องสูญเงินไปถึง7ล้านบาทเศษ(คำพิพากษาศาลฎีกาที่5559/2530) ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่4692/2538ที่หมายเหตุนี้ได้ความว่าโจทก์เป็นผู้จัดการธนาคารสาขาได้อนุมัติให้เบิกเงินเกินบัญชีและรับซื้อลดตั๋วเงินเกินอำนาจและผิดระเบียบทำให้จำเลยเสียหายเป็นเงิน5แสนบาทเศษนับว่าเป็นการทำให้จำเลยเสียหายค่อนข้างมากแต่การกระทำของโจทก์ได้กระทำโดยเปิดเผยมีการทำสัญญาและลงหลักฐานทางบัญชีไว้สามารถติดตามทวงถามได้และหนี้บางส่วนก็มีหลักทรัพย์และบุคคลค้ำประกันจึงมิใช่เป็นการกระทำโดยประมาทเลินเล่อและโจทก์ได้กระทำดังกล่าวเพื่อประโยชน์แก่จำเลยไม่มีข้อเท็จจริงว่าทำเพื่อแสวงหาประโยชน์เพื่อตัวโจทก์หรือผู้อื่นจึงมิใช่การกระทำโดยทุจริตและยังได้ความว่าธนาคารสาขาอื่นก็ปฏิบัติทำนองเดียวกันนี้อีกทั้งจำเลยก็ได้รับประโยชน์จากการกระทำของโจทก์ดังกล่าวด้วยจึงมิใช่เป็นการฝ่าฝืนในกรณีร้ายแรง 3.หลักเกณฑ์เทียบเคียงกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่4692/2538 3.1การปฏิบัติงานที่ไม่ถูกต้องตามระเบียบข้อบังคับแม้จะทำเพื่อประโยชน์ของนายจ้างก็ยังถือว่าเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับ 3.2การปฏิบัติงานที่ไม่ถูกต้องตามระเบียบข้อบังคับแม้บุคคลอื่นจะปฏิบัติเช่นเดียวกันก็อ้างมาปฏิเสธว่าตนเองไม่ได้กระทำฝ่าฝืนมิได้ 3.3การฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับหากทำโดยประมาทเลินเล่อจนเป็นเหตุให้นายจ้างเสียหายมากเป็นการฝ่าฝืนที่ร้ายแรง 3.4การฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับที่กระทำโดยทุจริตคือทำเพื่อแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้สำหรับตนเองหรือผู้อื่นถือว่าฝ่าฝืนในกรณีร้ายแรง 3.5การฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับแต่ทำเพื่อประโยชน์ของนายจ้างเป็นการฝ่าฝืนที่ไม่ร้ายแรง 3.6นายจ้างได้ยอมรับเอาประโยชน์จากการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับของลูกจ้างแล้วต่อมาจะอ้างว่าการฝ่าฝืนของลูกจ้างเป็นกรณีร้ายแรงมิได้ 3.7การฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับที่กระทำเพื่อประโยชน์ของนายจ้างแม้จะเกิดผลเสียหายแก่นายจ้างจะถือว่าจงใจทำให้นายจ้างเสียหายมิได้ รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์หมายเหตุ: คำพิพากษาศาลฎีกาที่4692/2538วินิจฉัยเรื่องการฝ่าฝืนระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้างในกรณีร้ายแรงซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ 1.หลักกฎหมาย ประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ47(4)บัญญัติว่า "(4)ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายและเป็นธรรมและนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้วซึ่งหนังสือเตือนนั้นต้องมีผลบังคับไม่เกินหนึ่งปีนับแต่วันที่ลูกจ้างได้รับทราบหนังสือเตือนเว้นแต่กรณีร้ายแรงนายจ้างไม่จำต้องตักเตือน" สาระสำคัญของการฝ่าฝืนระเบียบหรือคำสั่งในกรณีร้ายแรง 1)ลูกจ้างฝ่าฝืนระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้าง 2)ในกรณีร้ายแรง 3)นายจ้างเลิกจ้างได้ทันทีโดยไม่ต้องตักเตือน 4)นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย 2.การฝ่าฝืนระเบียบหรือคำสั่งในกรณีร้ายแรง กฎหมายมิได้ให้คำนิยามหรือกำหนดหลักเกณฑ์ไว้ว่าอย่างไรจึงถือว่าเป็นกรณีร้ายแรงจึงต้องพิจารณาจากพฤติการณ์และการกระทำของลูกจ้างเป็นรายๆไป ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยเป็นบรรทัดฐานไว้ว่าการฝ่าฝืนระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้างที่ทำให้นายจ้างเสียหายมากถือว่าเป็นกรณีร้ายแรงเช่นโจทก์ไม่ติดตามทวงหนี้ทำให้มีลูกหนี้ของจำเลยค้างชำระหนี้ถึง275เรื่อง(คำพิพากษาศาลฎีกาที่1830/2526)หรือโจทก์ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับของจำเลยจนเป็นเหตุให้จำเลยต้องสูญเงินไปถึง7ล้านบาทเศษ(คำพิพากษาศาลฎีกาที่5559/2530) ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่4692/2538ที่หมายเหตุนี้ได้ความว่าโจทก์เป็นผู้จัดการธนาคารสาขาได้อนุมัติให้เบิกเงินเกินบัญชีและรับซื้อลดตั๋วเงินเกินอำนาจและผิดระเบียบทำให้จำเลยเสียหายเป็นเงิน5แสนบาทเศษนับว่าเป็นการทำให้จำเลยเสียหายค่อนข้างมากแต่การกระทำของโจทก์ได้กระทำโดยเปิดเผยมีการทำสัญญาและลงหลักฐานทางบัญชีไว้สามารถติดตามทวงถามได้และหนี้บางส่วนก็มีหลักทรัพย์และบุคคลค้ำประกันจึงมิใช่เป็นการกระทำโดยประมาทเลินเล่อและโจทก์ได้กระทำดังกล่าวเพื่อประโยชน์แก่จำเลยไม่มีข้อเท็จจริงว่าทำเพื่อแสวงหาประโยชน์เพื่อตัวโจทก์หรือผู้อื่นจึงมิใช่การกระทำโดยทุจริตและยังได้ความว่าธนาคารสาขาอื่นก็ปฏิบัติทำนองเดียวกันนี้อีกทั้งจำเลยก็ได้รับประโยชน์จากการกระทำของโจทก์ดังกล่าวด้วยจึงมิใช่เป็นการฝ่าฝืนในกรณีร้ายแรง 3.หลักเกณฑ์เทียบเคียงกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่4692/2538 3.1การปฏิบัติงานที่ไม่ถูกต้องตามระเบียบข้อบังคับแม้จะทำเพื่อประโยชน์ของนายจ้างก็ยังถือว่าเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับ 3.2การปฏิบัติงานที่ไม่ถูกต้องตามระเบียบข้อบังคับแม้บุคคลอื่นจะปฏิบัติเช่นเดียวกันก็อ้างมาปฏิเสธว่าตนเองไม่ได้กระทำฝ่าฝืนมิได้ 3.3การฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับหากทำโดยประมาทเลินเล่อจนเป็นเหตุให้นายจ้างเสียหายมากเป็นการฝ่าฝืนที่ร้ายแรง 3.4การฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับที่กระทำโดยทุจริตคือทำเพื่อแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้สำหรับตนเองหรือผู้อื่นถือว่าฝ่าฝืนในกรณีร้ายแรง 3.5การฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับแต่ทำเพื่อประโยชน์ของนายจ้างเป็นการฝ่าฝืนที่ไม่ร้ายแรง 3.6นายจ้างได้ยอมรับเอาประโยชน์จากการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับของลูกจ้างแล้วต่อมาจะอ้างว่าการฝ่าฝืนของลูกจ้างเป็นกรณีร้ายแรงมิได้ 3.7การฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับที่กระทำเพื่อประโยชน์ของนายจ้างแม้จะเกิดผลเสียหายแก่นายจ้างจะถือว่าจงใจทำให้นายจ้างเสียหายมิได้ รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์