คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1053/2529หลักกฎหมาย: จำเลยพาอาวุธปืนไปที่หน้าโรงงานของบริษัทที่เกิดเหตุโดยไม่ได้รับใบอนุญาตจากเจ้าพนักงานให้มีอาวุธปืนติดตัวเนื่องจากนางก.พานางสาวน.ไปพบบิดามารดาของจำเลยที่บ้านจำเลยเพื่อเจรจาในการที่จะสู่ขอนางสาวน.เป็นภรรยาจำเลยนางก.และนางสาวน.จะกลับบ้านเป็นเวลาดึกมากแล้วจำเลยจึงนั่งรถไปส่งบุคคลทั้งสองที่บริษัทการที่จำเลยพาอาวุธปืนไปดังกล่าวถือไม่ได้ว่าเป็นกรณีที่มีเหตุจำเป็นและเร่งด่วนตามสมควรแก่พฤติการณ์เพราะไม่แน่ว่าจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นแต่เป็นกรณีที่สมควรรอการลงโทษจำเลย.โจทก์ ฟ้อง ขอ ให้ ลงโทษ จำเลย ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯ มาตรา7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 371, 91 ริบ หัวกระสุนปืน ของกลาง นาง ผ่อง เผื่อนพินิจ ภริยา ผู้ตาย ขอ เข้า เป็น โจทก์ร่วม ศาล อนุญาต จำเลย ให้การ ปฏิเสธ ศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 72, 371, 91 พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯ มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิฐาน ฆ่า ผู้อื่น โดย บันดาล โทสะ จำคุก 2 ปี ฐาน มี อาวุธปืน มีเครื่องหมาย ทะเบียน ของ บุคคล อื่น พร้อม กระสุนปืน ใน ความ ครอบครอง จำคุก 6 เดือน ฐาน พา อาวุธปืน ไป ใน ทาง สาธารณะ โดย ไม่ มี เหตุสมควร จำคุก 3 เดือน รวม จำคุก 2 ปี 9 เดือน ริบ หัวกระสุนปืน ของกลาง โจทก์ร่วม และ จำเลย อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษา แก้ เป็น ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7, 72 จำคุก 6 เดือน และ ปรับ 1,000 บาท ข้อ นำสืบของ จำเลย เป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา ลดโทษ ให้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คง จำคุก 3 เดือน ปรับ 500 บาทให้ รอ การ ลงโทษ ไว้ 2 ปี คืน หัวกระสุนปืน ของกลาง แก่ เจ้าของคำขอ อื่น นอกจากนี้ ให้ ยก โจทก์ ฎีกา ศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า จำเลย ยิง ผู้ตาย เพื่อ ป้องกัน สิทธิ ของ ตนโดย สมควร แก่ เหตุ ไม่ มี ความผิด ข้อหา ฆ่า ผู้อื่น และ วินิจฉัยปัญหา ข้อกฎหมาย ต่อไป ว่า ข้อเท็จจริง ฟัง ได้ ว่า จำเลย พา อาวุธปืนไป ที่ หน้า โรงงาน ของ บริษัท พูลพิพัฒน์ จำกัด โดย ไม่ ได้ รับใบอนุญาต จาก เจ้าพนักงาน ให้ มี อาวุธปืน ติดตัว เนื่องจาก นาง กิมล้วนพา นางสาว นิยม ไป พบ บิดา มารดา ของ จำเลย ที่ บ้าน จำเลย เพื่อ เจรจาใน การ ที่ จะ สู่ขอ นางสาว นิยม เป็น ภรรยา จำเลย นาง กิมล้วน และนางสาว นิยม จะ กลับ บ้าน เป็น เวลา ดึก มาก แล้ว จำเลย จึง นั่งรถไป ส่ง บุคคล ทั้ง สอง ที่ บริษัท พูลพิพัฒน์ จำกัด ที่ เกิดเหตุการ ที่ จำเลย พา อาวุธปืน ไป ดังกล่าว ถือ ไม่ ได้ ว่า เป็น กรณี มีเหตุ จำเป็น และ เร่งด่วน ตาม สมควร แก่ พฤติการณ์ เพราะ ไม่ แน่ ว่าจะ มี เหตุร้าย เกิดขึ้น แต่ เป็น กรณี ที่ สมควร รอ การ ลงโทษ จำเลยเท่านั้น ศาลอุทธรณ์ พิพากษา ยกฟ้อง ข้อหา นี้ ศาลฎีกา ไม่ เห็นพ้องด้วย ฎีกา โจทก์ ข้อ นี้ ฟัง ขึ้น พิพากษา แก้ เป็น ว่า จำเลย มี ความผิด ฐาน พา อาวุธปืน ไป ใน ทางสาธารณะ ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ วรรคแรก,72 ทวิ วรรคสอง ซึ่ง แก้ไข ใหม่ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 อีก ข้อหาหนึ่ง ให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯ ซึ่ง เป็น บทหนัก ที่สุดจำคุก 3 เดือน ปรับ 1,500 บาท ข้อ นำสืบ ของ จำเลย เป็น ประโยชน์ แก่การ พิจารณา มี เหตุ บรรเทาโทษ ลดโทษ ให้ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่ง ใน สาม คง จำคุก 2 เดือน ปรับ 1,000 บาท แต่ ให้ รอ การ ลงโทษจำคุก ไว้ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 มี กำหนด 2 ปี ไม่ ชำระค่าปรับ ให้ จัดการ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ที่ แก้ไข แล้วนอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1053/2529พนักงาน อัยการ จังหวัด สมุทรปราการโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นาง ผ่อง เผื่อนพินิจโจทก์นาง มงคล สุขสมชื่น หรือ สุขสมรื่นจำเลย ป.อ. ม. 56 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 จำเลยพาอาวุธปืนไปที่หน้าโรงงานของบริษัทที่เกิดเหตุโดยไม่ได้รับใบอนุญาตจากเจ้าพนักงานให้มีอาวุธปืนติดตัวเนื่องจากนางก.พานางสาวน.ไปพบบิดามารดาของจำเลยที่บ้านจำเลยเพื่อเจรจาในการที่จะสู่ขอนางสาวน.เป็นภรรยาจำเลยนางก.และนางสาวน.จะกลับบ้านเป็นเวลาดึกมากแล้วจำเลยจึงนั่งรถไปส่งบุคคลทั้งสองที่บริษัทการที่จำเลยพาอาวุธปืนไปดังกล่าวถือไม่ได้ว่าเป็นกรณีที่มีเหตุจำเป็นและเร่งด่วนตามสมควรแก่พฤติการณ์เพราะไม่แน่ว่าจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นแต่เป็นกรณีที่สมควรรอการลงโทษจำเลย.โจทก์ ฟ้อง ขอ ให้ ลงโทษ จำเลย ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯ มาตรา7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 371, 91 ริบ หัวกระสุนปืน ของกลาง นาง ผ่อง เผื่อนพินิจ ภริยา ผู้ตาย ขอ เข้า เป็น โจทก์ร่วม ศาล อนุญาต จำเลย ให้การ ปฏิเสธ ศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 72, 371, 91 พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯ มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิฐาน ฆ่า ผู้อื่น โดย บันดาล โทสะ จำคุก 2 ปี ฐาน มี อาวุธปืน มีเครื่องหมาย ทะเบียน ของ บุคคล อื่น พร้อม กระสุนปืน ใน ความ ครอบครอง จำคุก 6 เดือน ฐาน พา อาวุธปืน ไป ใน ทาง สาธารณะ โดย ไม่ มี เหตุสมควร จำคุก 3 เดือน รวม จำคุก 2 ปี 9 เดือน ริบ หัวกระสุนปืน ของกลาง โจทก์ร่วม และ จำเลย อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษา แก้ เป็น ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7, 72 จำคุก 6 เดือน และ ปรับ 1,000 บาท ข้อ นำสืบของ จำเลย เป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา ลดโทษ ให้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คง จำคุก 3 เดือน ปรับ 500 บาทให้ รอ การ ลงโทษ ไว้ 2 ปี คืน หัวกระสุนปืน ของกลาง แก่ เจ้าของคำขอ อื่น นอกจากนี้ ให้ ยก โจทก์ ฎีกา ศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า จำเลย ยิง ผู้ตาย เพื่อ ป้องกัน สิทธิ ของ ตนโดย สมควร แก่ เหตุ ไม่ มี ความผิด ข้อหา ฆ่า ผู้อื่น และ วินิจฉัยปัญหา ข้อกฎหมาย ต่อไป ว่า ข้อเท็จจริง ฟัง ได้ ว่า จำเลย พา อาวุธปืนไป ที่ หน้า โรงงาน ของ บริษัท พูลพิพัฒน์ จำกัด โดย ไม่ ได้ รับใบอนุญาต จาก เจ้าพนักงาน ให้ มี อาวุธปืน ติดตัว เนื่องจาก นาง กิมล้วนพา นางสาว นิยม ไป พบ บิดา มารดา ของ จำเลย ที่ บ้าน จำเลย เพื่อ เจรจาใน การ ที่ จะ สู่ขอ นางสาว นิยม เป็น ภรรยา จำเลย นาง กิมล้วน และนางสาว นิยม จะ กลับ บ้าน เป็น เวลา ดึก มาก แล้ว จำเลย จึง นั่งรถไป ส่ง บุคคล ทั้ง สอง ที่ บริษัท พูลพิพัฒน์ จำกัด ที่ เกิดเหตุการ ที่ จำเลย พา อาวุธปืน ไป ดังกล่าว ถือ ไม่ ได้ ว่า เป็น กรณี มีเหตุ จำเป็น และ เร่งด่วน ตาม สมควร แก่ พฤติการณ์ เพราะ ไม่ แน่ ว่าจะ มี เหตุร้าย เกิดขึ้น แต่ เป็น กรณี ที่ สมควร รอ การ ลงโทษ จำเลยเท่านั้น ศาลอุทธรณ์ พิพากษา ยกฟ้อง ข้อหา นี้ ศาลฎีกา ไม่ เห็นพ้องด้วย ฎีกา โจทก์ ข้อ นี้ ฟัง ขึ้น พิพากษา แก้ เป็น ว่า จำเลย มี ความผิด ฐาน พา อาวุธปืน ไป ใน ทางสาธารณะ ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ วรรคแรก,72 ทวิ วรรคสอง ซึ่ง แก้ไข ใหม่ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 อีก ข้อหาหนึ่ง ให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯ ซึ่ง เป็น บทหนัก ที่สุดจำคุก 3 เดือน ปรับ 1,500 บาท ข้อ นำสืบ ของ จำเลย เป็น ประโยชน์ แก่การ พิจารณา มี เหตุ บรรเทาโทษ ลดโทษ ให้ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่ง ใน สาม คง จำคุก 2 เดือน ปรับ 1,000 บาท แต่ ให้ รอ การ ลงโทษจำคุก ไว้ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 มี กำหนด 2 ปี ไม่ ชำระค่าปรับ ให้ จัดการ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ที่ แก้ไข แล้วนอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์.(ดำริ ศุภพิโรจน์-อำนวย อินทุภูติ-สมศักดิ์ เกิดลาภผล)แหล่งที่มาADMINแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ขอ ให้ ลงโทษ จำเลย ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯ มาตรา7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 371, 91 ริบ หัวกระสุนปืน ของกลาง นาง ผ่อง เผื่อนพินิจ ภริยา ผู้ตาย ขอ เข้า เป็น โจทก์ร่วม ศาล อนุญาต จำเลย ให้การ ปฏิเสธ ศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 72, 371, 91 พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯ มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิฐาน ฆ่า ผู้อื่น โดย บันดาล โทสะ จำคุก 2 ปี ฐาน มี อาวุธปืน มีเครื่องหมาย ทะเบียน ของ บุคคล อื่น พร้อม กระสุนปืน ใน ความ ครอบครอง จำคุก 6 เดือน ฐาน พา อาวุธปืน ไป ใน ทาง สาธารณะ โดย ไม่ มี เหตุสมควร จำคุก 3 เดือน รวม จำคุก 2 ปี 9 เดือน ริบ หัวกระสุนปืน ของกลาง โจทก์ร่วม และ จำเลย อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษา แก้ เป็น ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7, 72 จำคุก 6 เดือน และ ปรับ 1,000 บาท ข้อ นำสืบของ จำเลย เป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา ลดโทษ ให้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คง จำคุก 3 เดือน ปรับ 500 บาทให้ รอ การ ลงโทษ ไว้ 2 ปี คืน หัวกระสุนปืน ของกลาง แก่ เจ้าของคำขอ อื่น นอกจากนี้ ให้ ยก โจทก์ ฎีกา ศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า จำเลย ยิง ผู้ตาย เพื่อ ป้องกัน สิทธิ ของ ตนโดย สมควร แก่ เหตุ ไม่ มี ความผิด ข้อหา ฆ่า ผู้อื่น และ วินิจฉัยปัญหา ข้อกฎหมาย ต่อไป ว่า ข้อเท็จจริง ฟัง ได้ ว่า จำเลย พา อาวุธปืนไป ที่ หน้า โรงงาน ของ บริษัท พูลพิพัฒน์ จำกัด โดย ไม่ ได้ รับใบอนุญาต จาก เจ้าพนักงาน ให้ มี อาวุธปืน ติดตัว เนื่องจาก นาง กิมล้วนพา นางสาว นิยม ไป พบ บิดา มารดา ของ จำเลย ที่ บ้าน จำเลย เพื่อ เจรจาใน การ ที่ จะ สู่ขอ นางสาว นิยม เป็น ภรรยา จำเลย นาง กิมล้วน และนางสาว นิยม จะ กลับ บ้าน เป็น เวลา ดึก มาก แล้ว จำเลย จึง นั่งรถไป ส่ง บุคคล ทั้ง สอง ที่ บริษัท พูลพิพัฒน์ จำกัด ที่ เกิดเหตุการ ที่ จำเลย พา อาวุธปืน ไป ดังกล่าว ถือ ไม่ ได้ ว่า เป็น กรณี มีเหตุ จำเป็น และ เร่งด่วน ตาม สมควร แก่ พฤติการณ์ เพราะ ไม่ แน่ ว่าจะ มี เหตุร้าย เกิดขึ้น แต่ เป็น กรณี ที่ สมควร รอ การ ลงโทษ จำเลยเท่านั้น ศาลอุทธรณ์ พิพากษา ยกฟ้อง ข้อหา นี้ ศาลฎีกา ไม่ เห็นพ้องด้วย ฎีกา โจทก์ ข้อ นี้ ฟัง ขึ้น พิพากษา แก้ เป็น ว่า จำเลย มี ความผิด ฐาน พา อาวุธปืน ไป ใน ทางสาธารณะ ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ วรรคแรก,72 ทวิ วรรคสอง ซึ่ง แก้ไข ใหม่ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 อีก ข้อหาหนึ่ง ให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯ ซึ่ง เป็น บทหนัก ที่สุดจำคุก 3 เดือน ปรับ 1,500 บาท ข้อ นำสืบ ของ จำเลย เป็น ประโยชน์ แก่การ พิจารณา มี เหตุ บรรเทาโทษ ลดโทษ ให้ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่ง ใน สาม คง จำคุก 2 เดือน ปรับ 1,000 บาท แต่ ให้ รอ การ ลงโทษจำคุก ไว้ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 มี กำหนด 2 ปี ไม่ ชำระค่าปรับ ให้ จัดการ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ที่ แก้ไข แล้วนอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1053/2529พนักงาน อัยการ จังหวัด สมุทรปราการโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นาง ผ่อง เผื่อนพินิจโจทก์นาง มงคล สุขสมชื่น หรือ สุขสมรื่นจำเลย ป.อ. ม. 56 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 จำเลยพาอาวุธปืนไปที่หน้าโรงงานของบริษัทที่เกิดเหตุโดยไม่ได้รับใบอนุญาตจากเจ้าพนักงานให้มีอาวุธปืนติดตัวเนื่องจากนางก.พานางสาวน.ไปพบบิดามารดาของจำเลยที่บ้านจำเลยเพื่อเจรจาในการที่จะสู่ขอนางสาวน.เป็นภรรยาจำเลยนางก.และนางสาวน.จะกลับบ้านเป็นเวลาดึกมากแล้วจำเลยจึงนั่งรถไปส่งบุคคลทั้งสองที่บริษัทการที่จำเลยพาอาวุธปืนไปดังกล่าวถือไม่ได้ว่าเป็นกรณีที่มีเหตุจำเป็นและเร่งด่วนตามสมควรแก่พฤติการณ์เพราะไม่แน่ว่าจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นแต่เป็นกรณีที่สมควรรอการลงโทษจำเลย.โจทก์ ฟ้อง ขอ ให้ ลงโทษ จำเลย ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯ มาตรา7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 371, 91 ริบ หัวกระสุนปืน ของกลาง นาง ผ่อง เผื่อนพินิจ ภริยา ผู้ตาย ขอ เข้า เป็น โจทก์ร่วม ศาล อนุญาต จำเลย ให้การ ปฏิเสธ ศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 72, 371, 91 พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯ มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิฐาน ฆ่า ผู้อื่น โดย บันดาล โทสะ จำคุก 2 ปี ฐาน มี อาวุธปืน มีเครื่องหมาย ทะเบียน ของ บุคคล อื่น พร้อม กระสุนปืน ใน ความ ครอบครอง จำคุก 6 เดือน ฐาน พา อาวุธปืน ไป ใน ทาง สาธารณะ โดย ไม่ มี เหตุสมควร จำคุก 3 เดือน รวม จำคุก 2 ปี 9 เดือน ริบ หัวกระสุนปืน ของกลาง โจทก์ร่วม และ จำเลย อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษา แก้ เป็น ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7, 72 จำคุก 6 เดือน และ ปรับ 1,000 บาท ข้อ นำสืบของ จำเลย เป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา ลดโทษ ให้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คง จำคุก 3 เดือน ปรับ 500 บาทให้ รอ การ ลงโทษ ไว้ 2 ปี คืน หัวกระสุนปืน ของกลาง แก่ เจ้าของคำขอ อื่น นอกจากนี้ ให้ ยก โจทก์ ฎีกา ศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า จำเลย ยิง ผู้ตาย เพื่อ ป้องกัน สิทธิ ของ ตนโดย สมควร แก่ เหตุ ไม่ มี ความผิด ข้อหา ฆ่า ผู้อื่น และ วินิจฉัยปัญหา ข้อกฎหมาย ต่อไป ว่า ข้อเท็จจริง ฟัง ได้ ว่า จำเลย พา อาวุธปืนไป ที่ หน้า โรงงาน ของ บริษัท พูลพิพัฒน์ จำกัด โดย ไม่ ได้ รับใบอนุญาต จาก เจ้าพนักงาน ให้ มี อาวุธปืน ติดตัว เนื่องจาก นาง กิมล้วนพา นางสาว นิยม ไป พบ บิดา มารดา ของ จำเลย ที่ บ้าน จำเลย เพื่อ เจรจาใน การ ที่ จะ สู่ขอ นางสาว นิยม เป็น ภรรยา จำเลย นาง กิมล้วน และนางสาว นิยม จะ กลับ บ้าน เป็น เวลา ดึก มาก แล้ว จำเลย จึง นั่งรถไป ส่ง บุคคล ทั้ง สอง ที่ บริษัท พูลพิพัฒน์ จำกัด ที่ เกิดเหตุการ ที่ จำเลย พา อาวุธปืน ไป ดังกล่าว ถือ ไม่ ได้ ว่า เป็น กรณี มีเหตุ จำเป็น และ เร่งด่วน ตาม สมควร แก่ พฤติการณ์ เพราะ ไม่ แน่ ว่าจะ มี เหตุร้าย เกิดขึ้น แต่ เป็น กรณี ที่ สมควร รอ การ ลงโทษ จำเลยเท่านั้น ศาลอุทธรณ์ พิพากษา ยกฟ้อง ข้อหา นี้ ศาลฎีกา ไม่ เห็นพ้องด้วย ฎีกา โจทก์ ข้อ นี้ ฟัง ขึ้น พิพากษา แก้ เป็น ว่า จำเลย มี ความผิด ฐาน พา อาวุธปืน ไป ใน ทางสาธารณะ ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ วรรคแรก,72 ทวิ วรรคสอง ซึ่ง แก้ไข ใหม่ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 อีก ข้อหาหนึ่ง ให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืนฯ ซึ่ง เป็น บทหนัก ที่สุดจำคุก 3 เดือน ปรับ 1,500 บาท ข้อ นำสืบ ของ จำเลย เป็น ประโยชน์ แก่การ พิจารณา มี เหตุ บรรเทาโทษ ลดโทษ ให้ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่ง ใน สาม คง จำคุก 2 เดือน ปรับ 1,000 บาท แต่ ให้ รอ การ ลงโทษจำคุก ไว้ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 มี กำหนด 2 ปี ไม่ ชำระค่าปรับ ให้ จัดการ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ที่ แก้ไข แล้วนอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์.(ดำริ ศุภพิโรจน์-อำนวย อินทุภูติ-สมศักดิ์ เกิดลาภผล)แหล่งที่มาADMINแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ