คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1043/2493หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีสวนยาง 1 แปลงโดยซื้อไว้จากผู้มีชื่อดังสำเนาท้ายฟ้อง และได้ครอบครองมาประมาณ 9 ปีเศษ จำเลยบุกรุกเข้ากรีดยางในที่ของโจทก์ตอนหนึ่ง จึงขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเป็นเงินจำนวนหนึ่งดังนี้ แสดงว่าโจทก์อ้างถึงสิทธิครอบครองอย่างเดียว คำขอท้ายฟ้องก็ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้ามารบกวนสิทธิครอบครองของโจทก์เท่านั้น หาเกี่ยวกับกรรมสิทธิ์ไม่โจทก์ชอบที่จะฟ้องได้ แม้โจทก์จะยังไม่ได้กรรมสิทธิ์มาตามสัญญาซื้อขายโจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีสวนยาง เนื้อที่ 211 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา โดยโจทก์ซื้อไว้จากนายจินนายกเวลลาจามีได้ครอบครองมาประมาณ 9 ปีเศษ จำเลยบุกรุกเข้ากรีดยางในที่ของโจทก์ตอนหนึ่ง จึงฟ้องเรียกค่าเสียหาย 6,000 บาท และขอให้ขับไล่จำเลยจำเลยต่อสู้ว่า ที่ตอนนั้นเป็นของจำเลยที่ 1, 2 ไม่ใช่ที่ของโจทก์ ค่าเสียหายไม่ถึง 6,000 บาทศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การซื้อขายที่ดินเป็นโมฆะ โจทก์ครอบครองยังไม่ถึง 10 ปียังไม่ได้กรรมสิทธิ์ โจทก์อ้างเป็นเจ้าของที่ดินโดยการได้กรรมสิทธิ์เพราะการซื้อขาย แต่กลับสืบไม่สมจึงไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยได้พิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ดำเนินการพิจารณาพิพากษาใหม่จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ข้อความตามฟ้องและสัญญาท้ายฟ้องแสดงชัดว่าโจทก์อ้างถึงสิทธิครอบครองอย่างเดียว คำขอท้ายฟ้องก็ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้ามารบกวนสิทธิครอบครองของโจทก์เท่านั้น หาเกี่ยวกับกรรมสิทธิ์ดังความเห็นศาลชั้นต้นไม่โจทก์ชอบที่จะฟ้องได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1043/2493นายอาลากู หรืออะลากูโจทก์นายบีบี ช่วยต่อ ที่ 1จำเลยนายอะบิซิง หรือบิเซ่ง ที่ 2จำเลยนายเต่ เครือสนิท ที่ 3จำเลยนายลั่น แซ่ซอ ที่ 4 นางปริก วีระกิจ ที่ 5จำเลยนายเฉื่อย เครือสนิท ที่ 6จำเลย ป.วิ.พ. ม. 172, ม. 142, ม. 18 ป.พ.พ. ม. 456, ม. 1367, ม. 1374, ม. 1375, ม. 1377, ม. 1378, ม. 1382โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีสวนยาง 1 แปลงโดยซื้อไว้จากผู้มีชื่อดังสำเนาท้ายฟ้อง และได้ครอบครองมาประมาณ 9 ปีเศษ จำเลยบุกรุกเข้ากรีดยางในที่ของโจทก์ตอนหนึ่ง จึงขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเป็นเงินจำนวนหนึ่งดังนี้ แสดงว่าโจทก์อ้างถึงสิทธิครอบครองอย่างเดียว คำขอท้ายฟ้องก็ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้ามารบกวนสิทธิครอบครองของโจทก์เท่านั้น หาเกี่ยวกับกรรมสิทธิ์ไม่โจทก์ชอบที่จะฟ้องได้ แม้โจทก์จะยังไม่ได้กรรมสิทธิ์มาตามสัญญาซื้อขายโจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีสวนยาง เนื้อที่ 211 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา โดยโจทก์ซื้อไว้จากนายจินนายกเวลลาจามีได้ครอบครองมาประมาณ 9 ปีเศษ จำเลยบุกรุกเข้ากรีดยางในที่ของโจทก์ตอนหนึ่ง จึงฟ้องเรียกค่าเสียหาย 6,000 บาท และขอให้ขับไล่จำเลยจำเลยต่อสู้ว่า ที่ตอนนั้นเป็นของจำเลยที่ 1, 2 ไม่ใช่ที่ของโจทก์ ค่าเสียหายไม่ถึง 6,000 บาทศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การซื้อขายที่ดินเป็นโมฆะ โจทก์ครอบครองยังไม่ถึง 10 ปียังไม่ได้กรรมสิทธิ์ โจทก์อ้างเป็นเจ้าของที่ดินโดยการได้กรรมสิทธิ์เพราะการซื้อขาย แต่กลับสืบไม่สมจึงไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยได้พิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ดำเนินการพิจารณาพิพากษาใหม่จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ข้อความตามฟ้องและสัญญาท้ายฟ้องแสดงชัดว่าโจทก์อ้างถึงสิทธิครอบครองอย่างเดียว คำขอท้ายฟ้องก็ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้ามารบกวนสิทธิครอบครองของโจทก์เท่านั้น หาเกี่ยวกับกรรมสิทธิ์ดังความเห็นศาลชั้นต้นไม่โจทก์ชอบที่จะฟ้องได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน(นนทปัญญา-มนูภันย์วิมลสาร-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีสวนยาง เนื้อที่ 211 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา โดยโจทก์ซื้อไว้จากนายจินนายกเวลลาจามีได้ครอบครองมาประมาณ 9 ปีเศษ จำเลยบุกรุกเข้ากรีดยางในที่ของโจทก์ตอนหนึ่ง จึงฟ้องเรียกค่าเสียหาย 6,000 บาท และขอให้ขับไล่จำเลยจำเลยต่อสู้ว่า ที่ตอนนั้นเป็นของจำเลยที่ 1, 2 ไม่ใช่ที่ของโจทก์ ค่าเสียหายไม่ถึง 6,000 บาทศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การซื้อขายที่ดินเป็นโมฆะ โจทก์ครอบครองยังไม่ถึง 10 ปียังไม่ได้กรรมสิทธิ์ โจทก์อ้างเป็นเจ้าของที่ดินโดยการได้กรรมสิทธิ์เพราะการซื้อขาย แต่กลับสืบไม่สมจึงไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยได้พิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ดำเนินการพิจารณาพิพากษาใหม่จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ข้อความตามฟ้องและสัญญาท้ายฟ้องแสดงชัดว่าโจทก์อ้างถึงสิทธิครอบครองอย่างเดียว คำขอท้ายฟ้องก็ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้ามารบกวนสิทธิครอบครองของโจทก์เท่านั้น หาเกี่ยวกับกรรมสิทธิ์ดังความเห็นศาลชั้นต้นไม่โจทก์ชอบที่จะฟ้องได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1043/2493นายอาลากู หรืออะลากูโจทก์นายบีบี ช่วยต่อ ที่ 1จำเลยนายอะบิซิง หรือบิเซ่ง ที่ 2จำเลยนายเต่ เครือสนิท ที่ 3จำเลยนายลั่น แซ่ซอ ที่ 4 นางปริก วีระกิจ ที่ 5จำเลยนายเฉื่อย เครือสนิท ที่ 6จำเลย ป.วิ.พ. ม. 172, ม. 142, ม. 18 ป.พ.พ. ม. 456, ม. 1367, ม. 1374, ม. 1375, ม. 1377, ม. 1378, ม. 1382โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีสวนยาง 1 แปลงโดยซื้อไว้จากผู้มีชื่อดังสำเนาท้ายฟ้อง และได้ครอบครองมาประมาณ 9 ปีเศษ จำเลยบุกรุกเข้ากรีดยางในที่ของโจทก์ตอนหนึ่ง จึงขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเป็นเงินจำนวนหนึ่งดังนี้ แสดงว่าโจทก์อ้างถึงสิทธิครอบครองอย่างเดียว คำขอท้ายฟ้องก็ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้ามารบกวนสิทธิครอบครองของโจทก์เท่านั้น หาเกี่ยวกับกรรมสิทธิ์ไม่โจทก์ชอบที่จะฟ้องได้ แม้โจทก์จะยังไม่ได้กรรมสิทธิ์มาตามสัญญาซื้อขายโจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีสวนยาง เนื้อที่ 211 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา โดยโจทก์ซื้อไว้จากนายจินนายกเวลลาจามีได้ครอบครองมาประมาณ 9 ปีเศษ จำเลยบุกรุกเข้ากรีดยางในที่ของโจทก์ตอนหนึ่ง จึงฟ้องเรียกค่าเสียหาย 6,000 บาท และขอให้ขับไล่จำเลยจำเลยต่อสู้ว่า ที่ตอนนั้นเป็นของจำเลยที่ 1, 2 ไม่ใช่ที่ของโจทก์ ค่าเสียหายไม่ถึง 6,000 บาทศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การซื้อขายที่ดินเป็นโมฆะ โจทก์ครอบครองยังไม่ถึง 10 ปียังไม่ได้กรรมสิทธิ์ โจทก์อ้างเป็นเจ้าของที่ดินโดยการได้กรรมสิทธิ์เพราะการซื้อขาย แต่กลับสืบไม่สมจึงไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยได้พิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ดำเนินการพิจารณาพิพากษาใหม่จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ข้อความตามฟ้องและสัญญาท้ายฟ้องแสดงชัดว่าโจทก์อ้างถึงสิทธิครอบครองอย่างเดียว คำขอท้ายฟ้องก็ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้ามารบกวนสิทธิครอบครองของโจทก์เท่านั้น หาเกี่ยวกับกรรมสิทธิ์ดังความเห็นศาลชั้นต้นไม่โจทก์ชอบที่จะฟ้องได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน(นนทปัญญา-มนูภันย์วิมลสาร-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ