คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1237/2520หลักกฎหมาย: ห้างโจทก์มิใช่ผู้สั่งซื้อสินค้ารายพิพาทและทราบอยู่แล้วว่าบริษัทผู้ขายส่งของมาโดยลงชื่อผู้รับผิดเป็นห้างโจทก์ แท้จริงเจ้าของสินค้าคือจำเลยที่ 2 แต่โจทก์ก็ยังรับใบอินวอยส์ ตั๋วแลกเงิน และใบตราส่งจากธนาคาร ถือได้ว่าโจทก์รับเอกสารต่าง ๆ ดังกล่าวไว้โดยไม่สุจริต โจทก์จึงไม่ใช่ผู้ที่จะได้รับความคุ้มครองหรือรับประโยชน์จากบทกฎหมายมาตรา 614,615 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์โจทก์ฟ้องว่า โจทก์สั่งซื้อสินค้าจำพวกเก้าอี้อะลูมิเนี่ยมจำนวน ๔๘ หีบ จากบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย บริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด ให้บริษัทเบรียนค๊อกอินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด เป็นผู้จัดส่งสินค้าลงบรรทุกเรือชื่อโบรรีฟเวอร์ ของบริษัทเซ้าเทอร์นชิปปิ้งไลน์ จำกัด เพื่อทำการขนส่งมามอบให้โจทก์ที่ท่าเรือกรุงเทพฯ ประเทศไทย ตามใบตราส่งซึ่งมีข้อความระบุชัดแจ้งว่าโจทก์เป็นผู้รับตราส่งแต่ผู้เดียว บริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด จึงออกตั๋วแลกเงินพร้อมกับส่งมอบใบตราส่งและเอกสารที่เกี่ยวข้องมาเก็บเงินค่าสินค้าดังกล่าว โดยผ่านทางธนาคารกรุงเทพ จำกัด โจทก์ได้ชำระเงินให้ธนาคารกรุงเทพ จำกัด ไปแล้ว ธนาคารกรุงเทพ จำกัด ได้สลักหลังใบตราส่งให้แก่โจทก์ โจทก์นำใบตราส่งไปขอรับสินค้าจากจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นตัวแทนของผู้รับขน จำเลยที่ ๑ มีคำสั่งไปยังการท่าเรือแห่งประเทศไทยผู้เก็บรักษาสินค้าให้ส่งมอบสินค้าให้แก่โจทก์ แต่ปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ มีคำสั่งให้การท่าเรือแห่งประเทศไทยมอบสินค้าของโจทก์ให้แก่จำเลยที่ ๒ ไป ทั้งที่จำเลยที่ ๒ มิใช่ผู้รับตราส่ง ทำให้โจทก์รับสินค้าไม่ได้ โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันใช้เงิน ๖๒,๕๘๙.๐๗ บาาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ ๑ ให้การว่า จำเลยเป็นเพียงเอเย่นต์จัดหาสินค้าบรรทุกเรือเท่านั้น เดิมจำเลยที่ ๑ ได้รับคำสั่งให้มอบสินค้าให้โจทก์จริง ต่อมาจำเลยที่ ๑ ได้รับคำสั่งจากผู้จัดส่งสินค้าบรรทุกเรือให้ส่งมอบสินค้าให้จำเลยที่ ๒ ไม่ให้ส่งมอบแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ ได้ปฏิบัติตามคำสั่ง จำเลยที่ ๑ หาต้องรับผิดเป็นส่วนตัวไม่ บริษัทเบรียนค๊อกอินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด ได้สั่งถอนคืนใบตราส่งที่ระบุชื่อโจทก์เป็นผู้รับแล้ว จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ว่าโจทก์ไม่ได้สั่งซื้อสินค้าจำพวกเก้าอี้อะลูมิเนียม จำนวน ๔๘ หีบ จากบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด ประเทศออสเตรเลียดังกล่าวในฟ้อง ความจริงจำเลยที่ ๒ เป็นผู้สั่งซื้อสินค้าจำพวกเก้าอี้อะลูมิเนี่ยมหล่อจำนวน ๖๑ ชิ้น จากบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่นพีทีวาย จำกัด โดยสั่งผ่านห้างหุ้นส่วนจำกัด ช่วงพงศ์พันธ์ซึ่งเป็นตัวแทนบริษัทผู้ผลิต สิ้นค้าที่จำเลยที่ ๒ รับไปทั้งหมดนั้น บริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่นพีทีวาย จำกัด เจตนาส่งให้จำเลยที่ ๒ โดยเฉพาะ แต่จะเกิดการผิดพลาดสำคัญผิดในการปฏิบัติเพราะใครจำเลยทั้งสองไม่ทราบ โจทก์ใช้สิทธิไม่สุจริตและไม่เสียหายดังฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ซื้อทรัพย์พิพาท จำเลยที่ ๑ ส่งมอบทรัพย์พิพาทโดยชอบ พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า สินค้ารายพิพาทนี้จำเลยที่ ๒ เป็นผู้สั่งซื้อจากบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด โดยผ่านทางห้างหุ้นส่วนจำกัดช่วงพงศ์พันธ์ วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า คดีนี้ ข้อเท็จจริงได้ความตามคำของนายพิเชียร ช่วงพงศ์พันธ์ ว่าโจทก์ทราบว่าบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด ส่งของผิดเจ้าของ โจทก์โดยนายพิชัย จารุแสงฤทธิ์ เคยถามนายพิเชียร ช่วงพงศ์พันธ์ ว่ามีสินค้าเฟอร์นิเจอร์อะลูมิเนี่ยมหล่อ ส่งมาจากออสเตรเลียบ้างหรือไม่ นายพิเชียร ช่วงพงศ์พันธ์ ตอบว่ามีสินค้าส่งมาแต่ลงชื่อผู้รับผิด หากโจทก์ได้รับเอกสารก็อย่าเพิ่งไปออกของรายนี้(สินค้ารายพิพาท) นายพิชัย จารุแสงฤทธิ์ พยานโจทก์ก็เบิกความรับว่าโจทก์เคยรับหนังสือจากผู้ขาย (บริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด) ว่าเจ้าของสินค้าคือจำเลยที่ ๒ ไม่ใช่ห้างโจทก์ ดังนั้น เอกสารต่าง ๆ เกี่ยวกับสินค้ารายพิพาทที่โจทก์ได้รับจากธนาคารกรุงเทพ จำกัด ใบอินวอยส์ ตั๋วแลกเงิน ใบตราส่งนั้น แสดงว่าโจทก์รับไว้โดยรู้แล้วว่าโจทก์ไม่ใช่ผู้สั่งซื้อสินค้ารายพิพาท โจทก์รับเอกสารต่าง ๆ ดังกล่าวไว้โดยไม่สุจริต โจทก์จึงไม่ใช่ผู้ที่จะได้รับความคุ้มครองหรือรับประโยชน์จากบทกฎหมายที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๖๑๔, ๖๑๕ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ดังที่โจทก์ฎีกาอ้างมา พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1237/2520ห้างหุ้นส่วนจำกัดสหแสงไฟฟ้า โดยนายพิชัย จารุแสงฤทธิ์ ผู้รับมอบอำนาจโจทก์บริษัทโทรีเซ่น(กรุงเทพ) จำกัด ที่ 1ห้างหุ้นส่วนจำกัดสหแสงอิมปอร์ตเอ๊กซปอร์ต ที่ 2 นายบุญชัย สุรวัติเสถียร ที่ 3ล. ป.พ.พ. ม. 5, ม. 614, ม. 615ห้างโจทก์มิใช่ผู้สั่งซื้อสินค้ารายพิพาทและทราบอยู่แล้วว่าบริษัทผู้ขายส่งของมาโดยลงชื่อผู้รับผิดเป็นห้างโจทก์ แท้จริงเจ้าของสินค้าคือจำเลยที่ 2 แต่โจทก์ก็ยังรับใบอินวอยส์ ตั๋วแลกเงิน และใบตราส่งจากธนาคาร ถือได้ว่าโจทก์รับเอกสารต่าง ๆ ดังกล่าวไว้โดยไม่สุจริต โจทก์จึงไม่ใช่ผู้ที่จะได้รับความคุ้มครองหรือรับประโยชน์จากบทกฎหมายมาตรา 614,615 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์โจทก์ฟ้องว่า โจทก์สั่งซื้อสินค้าจำพวกเก้าอี้อะลูมิเนี่ยมจำนวน ๔๘ หีบ จากบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย บริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด ให้บริษัทเบรียนค๊อกอินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด เป็นผู้จัดส่งสินค้าลงบรรทุกเรือชื่อโบรรีฟเวอร์ ของบริษัทเซ้าเทอร์นชิปปิ้งไลน์ จำกัด เพื่อทำการขนส่งมามอบให้โจทก์ที่ท่าเรือกรุงเทพฯ ประเทศไทย ตามใบตราส่งซึ่งมีข้อความระบุชัดแจ้งว่าโจทก์เป็นผู้รับตราส่งแต่ผู้เดียว บริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด จึงออกตั๋วแลกเงินพร้อมกับส่งมอบใบตราส่งและเอกสารที่เกี่ยวข้องมาเก็บเงินค่าสินค้าดังกล่าว โดยผ่านทางธนาคารกรุงเทพ จำกัด โจทก์ได้ชำระเงินให้ธนาคารกรุงเทพ จำกัด ไปแล้ว ธนาคารกรุงเทพ จำกัด ได้สลักหลังใบตราส่งให้แก่โจทก์ โจทก์นำใบตราส่งไปขอรับสินค้าจากจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นตัวแทนของผู้รับขน จำเลยที่ ๑ มีคำสั่งไปยังการท่าเรือแห่งประเทศไทยผู้เก็บรักษาสินค้าให้ส่งมอบสินค้าให้แก่โจทก์ แต่ปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ มีคำสั่งให้การท่าเรือแห่งประเทศไทยมอบสินค้าของโจทก์ให้แก่จำเลยที่ ๒ ไป ทั้งที่จำเลยที่ ๒ มิใช่ผู้รับตราส่ง ทำให้โจทก์รับสินค้าไม่ได้ โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันใช้เงิน ๖๒,๕๘๙.๐๗ บาาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ ๑ ให้การว่า จำเลยเป็นเพียงเอเย่นต์จัดหาสินค้าบรรทุกเรือเท่านั้น เดิมจำเลยที่ ๑ ได้รับคำสั่งให้มอบสินค้าให้โจทก์จริง ต่อมาจำเลยที่ ๑ ได้รับคำสั่งจากผู้จัดส่งสินค้าบรรทุกเรือให้ส่งมอบสินค้าให้จำเลยที่ ๒ ไม่ให้ส่งมอบแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ ได้ปฏิบัติตามคำสั่ง จำเลยที่ ๑ หาต้องรับผิดเป็นส่วนตัวไม่ บริษัทเบรียนค๊อกอินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด ได้สั่งถอนคืนใบตราส่งที่ระบุชื่อโจทก์เป็นผู้รับแล้ว จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ว่าโจทก์ไม่ได้สั่งซื้อสินค้าจำพวกเก้าอี้อะลูมิเนียม จำนวน ๔๘ หีบ จากบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด ประเทศออสเตรเลียดังกล่าวในฟ้อง ความจริงจำเลยที่ ๒ เป็นผู้สั่งซื้อสินค้าจำพวกเก้าอี้อะลูมิเนี่ยมหล่อจำนวน ๖๑ ชิ้น จากบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่นพีทีวาย จำกัด โดยสั่งผ่านห้างหุ้นส่วนจำกัด ช่วงพงศ์พันธ์ซึ่งเป็นตัวแทนบริษัทผู้ผลิต สิ้นค้าที่จำเลยที่ ๒ รับไปทั้งหมดนั้น บริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่นพีทีวาย จำกัด เจตนาส่งให้จำเลยที่ ๒ โดยเฉพาะ แต่จะเกิดการผิดพลาดสำคัญผิดในการปฏิบัติเพราะใครจำเลยทั้งสองไม่ทราบ โจทก์ใช้สิทธิไม่สุจริตและไม่เสียหายดังฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ซื้อทรัพย์พิพาท จำเลยที่ ๑ ส่งมอบทรัพย์พิพาทโดยชอบ พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า สินค้ารายพิพาทนี้จำเลยที่ ๒ เป็นผู้สั่งซื้อจากบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด โดยผ่านทางห้างหุ้นส่วนจำกัดช่วงพงศ์พันธ์ วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า คดีนี้ ข้อเท็จจริงได้ความตามคำของนายพิเชียร ช่วงพงศ์พันธ์ ว่าโจทก์ทราบว่าบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด ส่งของผิดเจ้าของ โจทก์โดยนายพิชัย จารุแสงฤทธิ์ เคยถามนายพิเชียร ช่วงพงศ์พันธ์ ว่ามีสินค้าเฟอร์นิเจอร์อะลูมิเนี่ยมหล่อ ส่งมาจากออสเตรเลียบ้างหรือไม่ นายพิเชียร ช่วงพงศ์พันธ์ ตอบว่ามีสินค้าส่งมาแต่ลงชื่อผู้รับผิด หากโจทก์ได้รับเอกสารก็อย่าเพิ่งไปออกของรายนี้(สินค้ารายพิพาท) นายพิชัย จารุแสงฤทธิ์ พยานโจทก์ก็เบิกความรับว่าโจทก์เคยรับหนังสือจากผู้ขาย (บริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด) ว่าเจ้าของสินค้าคือจำเลยที่ ๒ ไม่ใช่ห้างโจทก์ ดังนั้น เอกสารต่าง ๆ เกี่ยวกับสินค้ารายพิพาทที่โจทก์ได้รับจากธนาคารกรุงเทพ จำกัด ใบอินวอยส์ ตั๋วแลกเงิน ใบตราส่งนั้น แสดงว่าโจทก์รับไว้โดยรู้แล้วว่าโจทก์ไม่ใช่ผู้สั่งซื้อสินค้ารายพิพาท โจทก์รับเอกสารต่าง ๆ ดังกล่าวไว้โดยไม่สุจริต โจทก์จึงไม่ใช่ผู้ที่จะได้รับความคุ้มครองหรือรับประโยชน์จากบทกฎหมายที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๖๑๔, ๖๑๕ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ดังที่โจทก์ฎีกาอ้างมา พิพากษายืน(วิทูร เทพพิทักษ์-ประถม วิเชียรเนตร-ไพบูลย์ ไวกาสี)ศาลแพ่ง - นายพิบูลย์ วัฒนสุนทรศาลอุทธรณ์ - นายปชงค์ นาคพันธวงศ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์สั่งซื้อสินค้าจำพวกเก้าอี้อะลูมิเนี่ยมจำนวน ๔๘ หีบ จากบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย บริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด ให้บริษัทเบรียนค๊อกอินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด เป็นผู้จัดส่งสินค้าลงบรรทุกเรือชื่อโบรรีฟเวอร์ ของบริษัทเซ้าเทอร์นชิปปิ้งไลน์ จำกัด เพื่อทำการขนส่งมามอบให้โจทก์ที่ท่าเรือกรุงเทพฯ ประเทศไทย ตามใบตราส่งซึ่งมีข้อความระบุชัดแจ้งว่าโจทก์เป็นผู้รับตราส่งแต่ผู้เดียว บริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด จึงออกตั๋วแลกเงินพร้อมกับส่งมอบใบตราส่งและเอกสารที่เกี่ยวข้องมาเก็บเงินค่าสินค้าดังกล่าว โดยผ่านทางธนาคารกรุงเทพ จำกัด โจทก์ได้ชำระเงินให้ธนาคารกรุงเทพ จำกัด ไปแล้ว ธนาคารกรุงเทพ จำกัด ได้สลักหลังใบตราส่งให้แก่โจทก์ โจทก์นำใบตราส่งไปขอรับสินค้าจากจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นตัวแทนของผู้รับขน จำเลยที่ ๑ มีคำสั่งไปยังการท่าเรือแห่งประเทศไทยผู้เก็บรักษาสินค้าให้ส่งมอบสินค้าให้แก่โจทก์ แต่ปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ มีคำสั่งให้การท่าเรือแห่งประเทศไทยมอบสินค้าของโจทก์ให้แก่จำเลยที่ ๒ ไป ทั้งที่จำเลยที่ ๒ มิใช่ผู้รับตราส่ง ทำให้โจทก์รับสินค้าไม่ได้ โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันใช้เงิน ๖๒,๕๘๙.๐๗ บาาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ ๑ ให้การว่า จำเลยเป็นเพียงเอเย่นต์จัดหาสินค้าบรรทุกเรือเท่านั้น เดิมจำเลยที่ ๑ ได้รับคำสั่งให้มอบสินค้าให้โจทก์จริง ต่อมาจำเลยที่ ๑ ได้รับคำสั่งจากผู้จัดส่งสินค้าบรรทุกเรือให้ส่งมอบสินค้าให้จำเลยที่ ๒ ไม่ให้ส่งมอบแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ ได้ปฏิบัติตามคำสั่ง จำเลยที่ ๑ หาต้องรับผิดเป็นส่วนตัวไม่ บริษัทเบรียนค๊อกอินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด ได้สั่งถอนคืนใบตราส่งที่ระบุชื่อโจทก์เป็นผู้รับแล้ว จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ว่าโจทก์ไม่ได้สั่งซื้อสินค้าจำพวกเก้าอี้อะลูมิเนียม จำนวน ๔๘ หีบ จากบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด ประเทศออสเตรเลียดังกล่าวในฟ้อง ความจริงจำเลยที่ ๒ เป็นผู้สั่งซื้อสินค้าจำพวกเก้าอี้อะลูมิเนี่ยมหล่อจำนวน ๖๑ ชิ้น จากบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่นพีทีวาย จำกัด โดยสั่งผ่านห้างหุ้นส่วนจำกัด ช่วงพงศ์พันธ์ซึ่งเป็นตัวแทนบริษัทผู้ผลิต สิ้นค้าที่จำเลยที่ ๒ รับไปทั้งหมดนั้น บริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่นพีทีวาย จำกัด เจตนาส่งให้จำเลยที่ ๒ โดยเฉพาะ แต่จะเกิดการผิดพลาดสำคัญผิดในการปฏิบัติเพราะใครจำเลยทั้งสองไม่ทราบ โจทก์ใช้สิทธิไม่สุจริตและไม่เสียหายดังฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ซื้อทรัพย์พิพาท จำเลยที่ ๑ ส่งมอบทรัพย์พิพาทโดยชอบ พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า สินค้ารายพิพาทนี้จำเลยที่ ๒ เป็นผู้สั่งซื้อจากบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด โดยผ่านทางห้างหุ้นส่วนจำกัดช่วงพงศ์พันธ์ วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า คดีนี้ ข้อเท็จจริงได้ความตามคำของนายพิเชียร ช่วงพงศ์พันธ์ ว่าโจทก์ทราบว่าบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด ส่งของผิดเจ้าของ โจทก์โดยนายพิชัย จารุแสงฤทธิ์ เคยถามนายพิเชียร ช่วงพงศ์พันธ์ ว่ามีสินค้าเฟอร์นิเจอร์อะลูมิเนี่ยมหล่อ ส่งมาจากออสเตรเลียบ้างหรือไม่ นายพิเชียร ช่วงพงศ์พันธ์ ตอบว่ามีสินค้าส่งมาแต่ลงชื่อผู้รับผิด หากโจทก์ได้รับเอกสารก็อย่าเพิ่งไปออกของรายนี้(สินค้ารายพิพาท) นายพิชัย จารุแสงฤทธิ์ พยานโจทก์ก็เบิกความรับว่าโจทก์เคยรับหนังสือจากผู้ขาย (บริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด) ว่าเจ้าของสินค้าคือจำเลยที่ ๒ ไม่ใช่ห้างโจทก์ ดังนั้น เอกสารต่าง ๆ เกี่ยวกับสินค้ารายพิพาทที่โจทก์ได้รับจากธนาคารกรุงเทพ จำกัด ใบอินวอยส์ ตั๋วแลกเงิน ใบตราส่งนั้น แสดงว่าโจทก์รับไว้โดยรู้แล้วว่าโจทก์ไม่ใช่ผู้สั่งซื้อสินค้ารายพิพาท โจทก์รับเอกสารต่าง ๆ ดังกล่าวไว้โดยไม่สุจริต โจทก์จึงไม่ใช่ผู้ที่จะได้รับความคุ้มครองหรือรับประโยชน์จากบทกฎหมายที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๖๑๔, ๖๑๕ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ดังที่โจทก์ฎีกาอ้างมา พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1237/2520ห้างหุ้นส่วนจำกัดสหแสงไฟฟ้า โดยนายพิชัย จารุแสงฤทธิ์ ผู้รับมอบอำนาจโจทก์บริษัทโทรีเซ่น(กรุงเทพ) จำกัด ที่ 1ห้างหุ้นส่วนจำกัดสหแสงอิมปอร์ตเอ๊กซปอร์ต ที่ 2 นายบุญชัย สุรวัติเสถียร ที่ 3ล. ป.พ.พ. ม. 5, ม. 614, ม. 615ห้างโจทก์มิใช่ผู้สั่งซื้อสินค้ารายพิพาทและทราบอยู่แล้วว่าบริษัทผู้ขายส่งของมาโดยลงชื่อผู้รับผิดเป็นห้างโจทก์ แท้จริงเจ้าของสินค้าคือจำเลยที่ 2 แต่โจทก์ก็ยังรับใบอินวอยส์ ตั๋วแลกเงิน และใบตราส่งจากธนาคาร ถือได้ว่าโจทก์รับเอกสารต่าง ๆ ดังกล่าวไว้โดยไม่สุจริต โจทก์จึงไม่ใช่ผู้ที่จะได้รับความคุ้มครองหรือรับประโยชน์จากบทกฎหมายมาตรา 614,615 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์โจทก์ฟ้องว่า โจทก์สั่งซื้อสินค้าจำพวกเก้าอี้อะลูมิเนี่ยมจำนวน ๔๘ หีบ จากบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย บริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด ให้บริษัทเบรียนค๊อกอินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด เป็นผู้จัดส่งสินค้าลงบรรทุกเรือชื่อโบรรีฟเวอร์ ของบริษัทเซ้าเทอร์นชิปปิ้งไลน์ จำกัด เพื่อทำการขนส่งมามอบให้โจทก์ที่ท่าเรือกรุงเทพฯ ประเทศไทย ตามใบตราส่งซึ่งมีข้อความระบุชัดแจ้งว่าโจทก์เป็นผู้รับตราส่งแต่ผู้เดียว บริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด จึงออกตั๋วแลกเงินพร้อมกับส่งมอบใบตราส่งและเอกสารที่เกี่ยวข้องมาเก็บเงินค่าสินค้าดังกล่าว โดยผ่านทางธนาคารกรุงเทพ จำกัด โจทก์ได้ชำระเงินให้ธนาคารกรุงเทพ จำกัด ไปแล้ว ธนาคารกรุงเทพ จำกัด ได้สลักหลังใบตราส่งให้แก่โจทก์ โจทก์นำใบตราส่งไปขอรับสินค้าจากจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นตัวแทนของผู้รับขน จำเลยที่ ๑ มีคำสั่งไปยังการท่าเรือแห่งประเทศไทยผู้เก็บรักษาสินค้าให้ส่งมอบสินค้าให้แก่โจทก์ แต่ปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ มีคำสั่งให้การท่าเรือแห่งประเทศไทยมอบสินค้าของโจทก์ให้แก่จำเลยที่ ๒ ไป ทั้งที่จำเลยที่ ๒ มิใช่ผู้รับตราส่ง ทำให้โจทก์รับสินค้าไม่ได้ โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันใช้เงิน ๖๒,๕๘๙.๐๗ บาาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ ๑ ให้การว่า จำเลยเป็นเพียงเอเย่นต์จัดหาสินค้าบรรทุกเรือเท่านั้น เดิมจำเลยที่ ๑ ได้รับคำสั่งให้มอบสินค้าให้โจทก์จริง ต่อมาจำเลยที่ ๑ ได้รับคำสั่งจากผู้จัดส่งสินค้าบรรทุกเรือให้ส่งมอบสินค้าให้จำเลยที่ ๒ ไม่ให้ส่งมอบแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ ได้ปฏิบัติตามคำสั่ง จำเลยที่ ๑ หาต้องรับผิดเป็นส่วนตัวไม่ บริษัทเบรียนค๊อกอินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด ได้สั่งถอนคืนใบตราส่งที่ระบุชื่อโจทก์เป็นผู้รับแล้ว จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ว่าโจทก์ไม่ได้สั่งซื้อสินค้าจำพวกเก้าอี้อะลูมิเนียม จำนวน ๔๘ หีบ จากบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด ประเทศออสเตรเลียดังกล่าวในฟ้อง ความจริงจำเลยที่ ๒ เป็นผู้สั่งซื้อสินค้าจำพวกเก้าอี้อะลูมิเนี่ยมหล่อจำนวน ๖๑ ชิ้น จากบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่นพีทีวาย จำกัด โดยสั่งผ่านห้างหุ้นส่วนจำกัด ช่วงพงศ์พันธ์ซึ่งเป็นตัวแทนบริษัทผู้ผลิต สิ้นค้าที่จำเลยที่ ๒ รับไปทั้งหมดนั้น บริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่นพีทีวาย จำกัด เจตนาส่งให้จำเลยที่ ๒ โดยเฉพาะ แต่จะเกิดการผิดพลาดสำคัญผิดในการปฏิบัติเพราะใครจำเลยทั้งสองไม่ทราบ โจทก์ใช้สิทธิไม่สุจริตและไม่เสียหายดังฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ซื้อทรัพย์พิพาท จำเลยที่ ๑ ส่งมอบทรัพย์พิพาทโดยชอบ พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า สินค้ารายพิพาทนี้จำเลยที่ ๒ เป็นผู้สั่งซื้อจากบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด โดยผ่านทางห้างหุ้นส่วนจำกัดช่วงพงศ์พันธ์ วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า คดีนี้ ข้อเท็จจริงได้ความตามคำของนายพิเชียร ช่วงพงศ์พันธ์ ว่าโจทก์ทราบว่าบริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด ส่งของผิดเจ้าของ โจทก์โดยนายพิชัย จารุแสงฤทธิ์ เคยถามนายพิเชียร ช่วงพงศ์พันธ์ ว่ามีสินค้าเฟอร์นิเจอร์อะลูมิเนี่ยมหล่อ ส่งมาจากออสเตรเลียบ้างหรือไม่ นายพิเชียร ช่วงพงศ์พันธ์ ตอบว่ามีสินค้าส่งมาแต่ลงชื่อผู้รับผิด หากโจทก์ได้รับเอกสารก็อย่าเพิ่งไปออกของรายนี้(สินค้ารายพิพาท) นายพิชัย จารุแสงฤทธิ์ พยานโจทก์ก็เบิกความรับว่าโจทก์เคยรับหนังสือจากผู้ขาย (บริษัทเอนเดิสลีโปรดั๊กชั่น จำกัด) ว่าเจ้าของสินค้าคือจำเลยที่ ๒ ไม่ใช่ห้างโจทก์ ดังนั้น เอกสารต่าง ๆ เกี่ยวกับสินค้ารายพิพาทที่โจทก์ได้รับจากธนาคารกรุงเทพ จำกัด ใบอินวอยส์ ตั๋วแลกเงิน ใบตราส่งนั้น แสดงว่าโจทก์รับไว้โดยรู้แล้วว่าโจทก์ไม่ใช่ผู้สั่งซื้อสินค้ารายพิพาท โจทก์รับเอกสารต่าง ๆ ดังกล่าวไว้โดยไม่สุจริต โจทก์จึงไม่ใช่ผู้ที่จะได้รับความคุ้มครองหรือรับประโยชน์จากบทกฎหมายที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๖๑๔, ๖๑๕ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ดังที่โจทก์ฎีกาอ้างมา พิพากษายืน(วิทูร เทพพิทักษ์-ประถม วิเชียรเนตร-ไพบูลย์ ไวกาสี)ศาลแพ่ง - นายพิบูลย์ วัฒนสุนทรศาลอุทธรณ์ - นายปชงค์ นาคพันธวงศ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ