คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 29108หลักกฎหมาย: พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522มาตรา 44 และข้อกำหนดศาลแรงงานว่าด้วยการดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลแรงงานข้อ 10 ให้อำนาจศาลแรงงานสอบถามคู่ความว่าประสงค์จะอ้างและสืบพยานใดบ้างแล้วจดรายชื่อและที่อยู่ของพยานบุคคล สภาพและสถานที่เก็บของพยานเอกสารหรือพยานวัตถุไว้ หรือจะให้คู่ความทำบัญชีระบุพยานยื่นต่อศาลแรงงานในวันนั้นหรือภายในกำหนด 2 วันก็ได้ หากศาลแรงงานเห็นว่าพยานที่คู่ความนำมาสืบยังไม่ได้ข้อเท็จจริงแจ้งชัด ศาลมีอำนาจตามมาตรา 45 ที่จะเรียกพยานหลักฐานมาสืบได้เองตามที่เห็นสมควรและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ซึ่งเป็นกรณีที่มีบทบัญญัติกฎหมายว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีแรงงานเป็นการเฉพาะแล้วไม่อาจนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(2) และมาตรา 88 มาอนุโลมใช้บังคับแก่การดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลแรงงานตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานฯ มาตรา 31 ได้ศาลแรงงานจึงมีอำนาจเรียกพยานมาสืบได้เองหรือกำหนดให้คู่ความนำพยานมาสืบโดยจะยื่นบัญชีระบุพยานหรือไม่ก็ได้หรือแม้บัญชีระบุพยานจะไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 วรรคหนึ่ง ก็ตามคดีทั้งสามสิบห้าสำนวนนี้ศาลแรงงานกลางรวมพิจารณาพิพากษาเข้าด้วยกันกับคดีหมายเลขแดงที่ 5667/2542 ของศาลแรงงานกลางโดยให้เรียกโจทก์เรียงตามลำดับสำนวนว่าโจทก์ที่ 1 ถึงโจทก์ที่ 36 แต่โจทก์ในคดีดังกล่าว (โจทก์ที่ 27)ขอถอนฟ้อง คดีจึงขึ้นมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะสามสิบห้าสำนวนนี้โจทก์ทั้งสามสิบห้าสำนวนฟ้องใจความว่า จำเลยเป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด ประกอบกิจการโรงแรม จำเลยจ้างโจทก์แต่ละคนเข้าทำงานเป็นลูกจ้าง ได้รับค่าจ้างเป็นรายเดือน เดือนละไม่เท่ากัน กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 5 ของทุกเดือนก่อนเข้าทำงานจำเลยเรียกเงินประกันจากโจทก์บางคน ต่อมาโจทก์ทั้งหมดยกเว้นโจทก์ที่ 20 และที่ 33 ซึ่งถูกเลิกจ้างโดยไม่มีความผิดลาออกจากการเป็นลูกจ้างของจำเลยและจำเลยยังคงค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์แต่ละคนไม่เท่ากัน นอกจากนี้ระหว่างทำงานจำเลยได้หักเงินค่าจ้างไว้เป็นเงินสะสมของพนักงานด้วย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่าย ค่าล่วงเวลา เงินประกัน และเงินสะสมแก่โจทก์แต่ละคนตามคำขอท้ายฟ้องแต่ละสำนวนและให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยกับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ที่ 20 และที่ 33 พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ15 ต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ และให้จ่ายเงินเพิ่มอัตราร้อยละ 15 ทุก 7 วันของเงินค่าจ้างนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสามสิบห้าสำนวนให้การว่า โจทก์ทั้งสามสิบห้าละทิ้งงานในหน้าที่เป็นสาเหตุแห่งการขาดงาน อันเป็นการประพฤติผิดระเบียบข้อบังคับว่าด้วยเรื่องวินัยการลงโทษและสิทธิต่าง ๆ ที่จะต้องได้รับ จำเลยจึงมีสิทธิที่จะไม่จ่ายค่าตอบแทนใด ๆ รวมทั้งเงินประกันที่ได้เรียกเก็บเอาไว้ด้วย สำหรับเงินเดือนที่โจทก์แต่ละคนเรียกมานั้นแม้จะเป็นเงินเดือนสุดท้ายที่ได้รับก็ตาม แต่เป็นอัตราที่ยังมิได้มีการหักในส่วนที่ได้ตกลงกันไว้ ดังนั้น จำนวนเงินเดือนที่ระบุในคำฟ้องจึงไม่ถูกต้อง โจทก์แต่ละคนได้รับเงินเดือนน้อยกว่าที่กล่าวมาในฟ้อง จำเลยจึงไม่สามารถจ่ายเงินตามฟ้องได้ ขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณา โจทก์ที่ 20 และที่ 33 แถลงไม่ติดใจเรียกร้องค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยค้างจ่ายค่าจ้างและค่าล่วงเวลา รวมทั้งจะต้องคืนเงินประกันและจ่ายเงินสะสมแก่โจทก์ทั้งสามสิบห้า ตามบัญชีค่าจ้างค้างจ่ายเอกสารหมาย จ.2 การที่จำเลยไม่ยอมจ่ายเงินดังกล่าวให้แก่โจทก์ทั้งสามสิบห้าจึงตกเป็นผู้ผิดนัด โจทก์ทั้งสามสิบห้ามีสิทธิคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ15 ต่อปี ของค่าจ้างค้างจ่ายและค่าล่วงเวลาตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 31 ซึ่งใช้บังคับในขณะนั้น และมีสิทธิคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของเงินประกันและเงินสะสมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่าย ค่าล่วงเวลา เงินประกัน และเงินสะสม ตามบัญชีท้ายคำพิพากษาพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของค่าจ้างค้างจ่าย กับค่าล่วงเวลาและอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของเงินประกันกับเงินสะสม นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสามสิบห้าจำเลยทั้งสามสิบห้าสำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยเพียงประการเดียวว่า พยานเอกสารที่โจทก์ทั้งสามสิบห้านำเสนอต่อศาลแรงงานกลางในการพิจารณาคดี ไม่อาจรับฟังเป็นพยานได้เนื่องจากโจทก์ทั้งสามสิบห้าไม่ได้ระบุไว้ในบัญชีพยานหรือไม่ เห็นว่า ข้อเท็จจริงปรากฏตามสำนวนว่าเมื่อวันที่ 26 มีนาคม 2542 โจทก์ทั้งสามสิบห้าได้ยื่นบัญชีพยานต่อศาลแรงงานกลางระบุพยานรวม 7 อันดับ เป็นพยานบุคคล 4 อันดับ และพยานเอกสาร 3 อันดับ และศาลแรงงานกลางได้มีคำสั่งอนุญาตแล้ว แม้พยานเอกสารอันดับ 6 โจทก์ทั้งสามสิบห้าจะระบุพยานเพียงว่า "คำร้องของลูกจ้างให้พนักงานเจ้าหน้าที่เป็นทนายความฯ" ซึ่งมิได้แสดงรายละเอียดให้ชัดเจนถึงสภาพของเอกสารที่อ้าง อันเป็นการระบุพยานที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 วรรคหนึ่ง ก็ตาม แต่พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 29 บัญญัติหลักการสำคัญในการดำเนินกระบวนพิจารณาคดีแรงงานไว้ว่า จะต้องเป็นไปโดยประหยัด สะดวก รวดเร็ว และเที่ยงธรรมหากประเด็นใดคู่ความไม่อาจตกลงหรือประนีประนอมยอมความกันได้ มาตรา 39ก็บัญญัติให้ศาลแรงงานจดเป็นประเด็นข้อพิพาทไว้ ระบุให้คู่ความฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งนำพยานเข้าสืบก่อนหรือหลัง แล้วกำหนดวันสืบพยานไปทันที ในการสืบพยานของคู่ความ มาตรา 44 และข้อกำหนดศาลแรงงานว่าด้วยการดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลแรงงาน ข้อ 10 ซึ่งออกใช้บังคับโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 29 ให้อำนาจศาลแรงงานสอบถามคู่ความแต่ละฝ่ายว่าประสงค์จะอ้างและสืบพยานใดบ้าง แล้วจดรายชื่อและที่อยู่ของพยานบุคคล สภาพและสถานที่เก็บของพยานเอกสารหรือพยานวัตถุไว้ หรือจะให้คู่ความทำบัญชีระบุพยานยื่นต่อศาลแรงงานในวันนั้นหรือภายในกำหนด 2 วันก็ได้ หากศาลแรงงานเห็นว่าพยานที่คู่ความนำมาสืบยังไม่ได้ข้อเท็จจริงแห่งคดีแจ้งชัด ศาลก็มีอำนาจตามมาตรา 45 ที่จะเรียกพยานหลักฐานมาสืบได้เองตามที่เห็นสมควรและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ซึ่งเป็นกรณีที่มีบทบัญญัติกฎหมายว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีแรงงานเป็นการเฉพาะแล้ว ไม่อาจนำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(2) และมาตรา 88 มาอนุโลมใช้บังคับแก่การดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลแรงงานตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31 ได้ เมื่อศาลแรงงานมีอำนาจเรียกพยานมาสืบได้เองหรือกำหนดให้คู่ความนำพยานมาสืบโดยจะให้ยื่นบัญชีระบุพยานหรือไม่ก็ได้ดังกล่าวมาแล้ว การที่ศาลแรงงานกลางรับฟังเอกสารหมาย จ.1 ถึง จ.5 ซึ่งโจทก์ทั้งสามสิบห้าอ้างส่งเป็นพยานจึงชอบด้วยกฎหมายแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยทั้งสามสิบห้าสำนวนฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 385 - 419/2543นางสาว พรเพ็ญ พงศานุวัฒน์ กับพวกโจทก์บริษัท เอ็ม.พี. โฮเต็ลแอนด์รีสอร์ท จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 87, ม. 88 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 29, ม. 31, ม. 44, ม. 45พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522มาตรา 44 และข้อกำหนดศาลแรงงานว่าด้วยการดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลแรงงานข้อ 10 ให้อำนาจศาลแรงงานสอบถามคู่ความว่าประสงค์จะอ้างและสืบพยานใดบ้างแล้วจดรายชื่อและที่อยู่ของพยานบุคคล สภาพและสถานที่เก็บของพยานเอกสารหรือพยานวัตถุไว้ หรือจะให้คู่ความทำบัญชีระบุพยานยื่นต่อศาลแรงงานในวันนั้นหรือภายในกำหนด 2 วันก็ได้ หากศาลแรงงานเห็นว่าพยานที่คู่ความนำมาสืบยังไม่ได้ข้อเท็จจริงแจ้งชัด ศาลมีอำนาจตามมาตรา 45 ที่จะเรียกพยานหลักฐานมาสืบได้เองตามที่เห็นสมควรและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ซึ่งเป็นกรณีที่มีบทบัญญัติกฎหมายว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีแรงงานเป็นการเฉพาะแล้วไม่อาจนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(2) และมาตรา 88 มาอนุโลมใช้บังคับแก่การดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลแรงงานตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานฯ มาตรา 31 ได้ศาลแรงงานจึงมีอำนาจเรียกพยานมาสืบได้เองหรือกำหนดให้คู่ความนำพยานมาสืบโดยจะยื่นบัญชีระบุพยานหรือไม่ก็ได้หรือแม้บัญชีระบุพยานจะไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 วรรคหนึ่ง ก็ตามคดีทั้งสามสิบห้าสำนวนนี้ศาลแรงงานกลางรวมพิจารณาพิพากษาเข้าด้วยกันกับคดีหมายเลขแดงที่ 5667/2542 ของศาลแรงงานกลางโดยให้เรียกโจทก์เรียงตามลำดับสำนวนว่าโจทก์ที่ 1 ถึงโจทก์ที่ 36 แต่โจทก์ในคดีดังกล่าว (โจทก์ที่ 27)ขอถอนฟ้อง คดีจึงขึ้นมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะสามสิบห้าสำนวนนี้โจทก์ทั้งสามสิบห้าสำนวนฟ้องใจความว่า จำเลยเป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด ประกอบกิจการโรงแรม จำเลยจ้างโจทก์แต่ละคนเข้าทำงานเป็นลูกจ้าง ได้รับค่าจ้างเป็นรายเดือน เดือนละไม่เท่ากัน กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 5 ของทุกเดือนก่อนเข้าทำงานจำเลยเรียกเงินประกันจากโจทก์บางคน ต่อมาโจทก์ทั้งหมดยกเว้นโจทก์ที่ 20 และที่ 33 ซึ่งถูกเลิกจ้างโดยไม่มีความผิดลาออกจากการเป็นลูกจ้างของจำเลยและจำเลยยังคงค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์แต่ละคนไม่เท่ากัน นอกจากนี้ระหว่างทำงานจำเลยได้หักเงินค่าจ้างไว้เป็นเงินสะสมของพนักงานด้วย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่าย ค่าล่วงเวลา เงินประกัน และเงินสะสมแก่โจทก์แต่ละคนตามคำขอท้ายฟ้องแต่ละสำนวนและให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยกับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ที่ 20 และที่ 33 พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ15 ต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ และให้จ่ายเงินเพิ่มอัตราร้อยละ 15 ทุก 7 วันของเงินค่าจ้างนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสามสิบห้าสำนวนให้การว่า โจทก์ทั้งสามสิบห้าละทิ้งงานในหน้าที่เป็นสาเหตุแห่งการขาดงาน อันเป็นการประพฤติผิดระเบียบข้อบังคับว่าด้วยเรื่องวินัยการลงโทษและสิทธิต่าง ๆ ที่จะต้องได้รับ จำเลยจึงมีสิทธิที่จะไม่จ่ายค่าตอบแทนใด ๆ รวมทั้งเงินประกันที่ได้เรียกเก็บเอาไว้ด้วย สำหรับเงินเดือนที่โจทก์แต่ละคนเรียกมานั้นแม้จะเป็นเงินเดือนสุดท้ายที่ได้รับก็ตาม แต่เป็นอัตราที่ยังมิได้มีการหักในส่วนที่ได้ตกลงกันไว้ ดังนั้น จำนวนเงินเดือนที่ระบุในคำฟ้องจึงไม่ถูกต้อง โจทก์แต่ละคนได้รับเงินเดือนน้อยกว่าที่กล่าวมาในฟ้อง จำเลยจึงไม่สามารถจ่ายเงินตามฟ้องได้ ขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณา โจทก์ที่ 20 และที่ 33 แถลงไม่ติดใจเรียกร้องค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยค้างจ่ายค่าจ้างและค่าล่วงเวลา รวมทั้งจะต้องคืนเงินประกันและจ่ายเงินสะสมแก่โจทก์ทั้งสามสิบห้า ตามบัญชีค่าจ้างค้างจ่ายเอกสารหมาย จ.2 การที่จำเลยไม่ยอมจ่ายเงินดังกล่าวให้แก่โจทก์ทั้งสามสิบห้าจึงตกเป็นผู้ผิดนัด โจทก์ทั้งสามสิบห้ามีสิทธิคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ15 ต่อปี ของค่าจ้างค้างจ่ายและค่าล่วงเวลาตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 31 ซึ่งใช้บังคับในขณะนั้น และมีสิทธิคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของเงินประกันและเงินสะสมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่าย ค่าล่วงเวลา เงินประกัน และเงินสะสม ตามบัญชีท้ายคำพิพากษาพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของค่าจ้างค้างจ่าย กับค่าล่วงเวลาและอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของเงินประกันกับเงินสะสม นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสามสิบห้าจำเลยทั้งสามสิบห้าสำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยเพียงประการเดียวว่า พยานเอกสารที่โจทก์ทั้งสามสิบห้านำเสนอต่อศาลแรงงานกลางในการพิจารณาคดี ไม่อาจรับฟังเป็นพยานได้เนื่องจากโจทก์ทั้งสามสิบห้าไม่ได้ระบุไว้ในบัญชีพยานหรือไม่ เห็นว่า ข้อเท็จจริงปรากฏตามสำนวนว่าเมื่อวันที่ 26 มีนาคม 2542 โจทก์ทั้งสามสิบห้าได้ยื่นบัญชีพยานต่อศาลแรงงานกลางระบุพยานรวม 7 อันดับ เป็นพยานบุคคล 4 อันดับ และพยานเอกสาร 3 อันดับ และศาลแรงงานกลางได้มีคำสั่งอนุญาตแล้ว แม้พยานเอกสารอันดับ 6 โจทก์ทั้งสามสิบห้าจะระบุพยานเพียงว่า "คำร้องของลูกจ้างให้พนักงานเจ้าหน้าที่เป็นทนายความฯ" ซึ่งมิได้แสดงรายละเอียดให้ชัดเจนถึงสภาพของเอกสารที่อ้าง อันเป็นการระบุพยานที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 วรรคหนึ่ง ก็ตาม แต่พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 29 บัญญัติหลักการสำคัญในการดำเนินกระบวนพิจารณาคดีแรงงานไว้ว่า จะต้องเป็นไปโดยประหยัด สะดวก รวดเร็ว และเที่ยงธรรมหากประเด็นใดคู่ความไม่อาจตกลงหรือประนีประนอมยอมความกันได้ มาตรา 39ก็บัญญัติให้ศาลแรงงานจดเป็นประเด็นข้อพิพาทไว้ ระบุให้คู่ความฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งนำพยานเข้าสืบก่อนหรือหลัง แล้วกำหนดวันสืบพยานไปทันที ในการสืบพยานของคู่ความ มาตรา 44 และข้อกำหนดศาลแรงงานว่าด้วยการดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลแรงงาน ข้อ 10 ซึ่งออกใช้บังคับโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 29 ให้อำนาจศาลแรงงานสอบถามคู่ความแต่ละฝ่ายว่าประสงค์จะอ้างและสืบพยานใดบ้าง แล้วจดรายชื่อและที่อยู่ของพยานบุคคล สภาพและสถานที่เก็บของพยานเอกสารหรือพยานวัตถุไว้ หรือจะให้คู่ความทำบัญชีระบุพยานยื่นต่อศาลแรงงานในวันนั้นหรือภายในกำหนด 2 วันก็ได้ หากศาลแรงงานเห็นว่าพยานที่คู่ความนำมาสืบยังไม่ได้ข้อเท็จจริงแห่งคดีแจ้งชัด ศาลก็มีอำนาจตามมาตรา 45 ที่จะเรียกพยานหลักฐานมาสืบได้เองตามที่เห็นสมควรและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ซึ่งเป็นกรณีที่มีบทบัญญัติกฎหมายว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีแรงงานเป็นการเฉพาะแล้ว ไม่อาจนำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(2) และมาตรา 88 มาอนุโลมใช้บังคับแก่การดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลแรงงานตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31 ได้ เมื่อศาลแรงงานมีอำนาจเรียกพยานมาสืบได้เองหรือกำหนดให้คู่ความนำพยานมาสืบโดยจะให้ยื่นบัญชีระบุพยานหรือไม่ก็ได้ดังกล่าวมาแล้ว การที่ศาลแรงงานกลางรับฟังเอกสารหมาย จ.1 ถึง จ.5 ซึ่งโจทก์ทั้งสามสิบห้าอ้างส่งเป็นพยานจึงชอบด้วยกฎหมายแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยทั้งสามสิบห้าสำนวนฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ปัญญา สุทธิบดี-สละ เทศรำพรรณ-รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีทั้งสามสิบห้าสำนวนนี้ศาลแรงงานกลางรวมพิจารณาพิพากษาเข้าด้วยกันกับคดีหมายเลขแดงที่ 5667/2542 ของศาลแรงงานกลางโดยให้เรียกโจทก์เรียงตามลำดับสำนวนว่าโจทก์ที่ 1 ถึงโจทก์ที่ 36 แต่โจทก์ในคดีดังกล่าว (โจทก์ที่ 27)ขอถอนฟ้อง คดีจึงขึ้นมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะสามสิบห้าสำนวนนี้โจทก์ทั้งสามสิบห้าสำนวนฟ้องใจความว่า จำเลยเป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด ประกอบกิจการโรงแรม จำเลยจ้างโจทก์แต่ละคนเข้าทำงานเป็นลูกจ้าง ได้รับค่าจ้างเป็นรายเดือน เดือนละไม่เท่ากัน กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 5 ของทุกเดือนก่อนเข้าทำงานจำเลยเรียกเงินประกันจากโจทก์บางคน ต่อมาโจทก์ทั้งหมดยกเว้นโจทก์ที่ 20 และที่ 33 ซึ่งถูกเลิกจ้างโดยไม่มีความผิดลาออกจากการเป็นลูกจ้างของจำเลยและจำเลยยังคงค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์แต่ละคนไม่เท่ากัน นอกจากนี้ระหว่างทำงานจำเลยได้หักเงินค่าจ้างไว้เป็นเงินสะสมของพนักงานด้วย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่าย ค่าล่วงเวลา เงินประกัน และเงินสะสมแก่โจทก์แต่ละคนตามคำขอท้ายฟ้องแต่ละสำนวนและให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยกับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ที่ 20 และที่ 33 พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ15 ต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ และให้จ่ายเงินเพิ่มอัตราร้อยละ 15 ทุก 7 วันของเงินค่าจ้างนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสามสิบห้าสำนวนให้การว่า โจทก์ทั้งสามสิบห้าละทิ้งงานในหน้าที่เป็นสาเหตุแห่งการขาดงาน อันเป็นการประพฤติผิดระเบียบข้อบังคับว่าด้วยเรื่องวินัยการลงโทษและสิทธิต่าง ๆ ที่จะต้องได้รับ จำเลยจึงมีสิทธิที่จะไม่จ่ายค่าตอบแทนใด ๆ รวมทั้งเงินประกันที่ได้เรียกเก็บเอาไว้ด้วย สำหรับเงินเดือนที่โจทก์แต่ละคนเรียกมานั้นแม้จะเป็นเงินเดือนสุดท้ายที่ได้รับก็ตาม แต่เป็นอัตราที่ยังมิได้มีการหักในส่วนที่ได้ตกลงกันไว้ ดังนั้น จำนวนเงินเดือนที่ระบุในคำฟ้องจึงไม่ถูกต้อง โจทก์แต่ละคนได้รับเงินเดือนน้อยกว่าที่กล่าวมาในฟ้อง จำเลยจึงไม่สามารถจ่ายเงินตามฟ้องได้ ขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณา โจทก์ที่ 20 และที่ 33 แถลงไม่ติดใจเรียกร้องค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยค้างจ่ายค่าจ้างและค่าล่วงเวลา รวมทั้งจะต้องคืนเงินประกันและจ่ายเงินสะสมแก่โจทก์ทั้งสามสิบห้า ตามบัญชีค่าจ้างค้างจ่ายเอกสารหมาย จ.2 การที่จำเลยไม่ยอมจ่ายเงินดังกล่าวให้แก่โจทก์ทั้งสามสิบห้าจึงตกเป็นผู้ผิดนัด โจทก์ทั้งสามสิบห้ามีสิทธิคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ15 ต่อปี ของค่าจ้างค้างจ่ายและค่าล่วงเวลาตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 31 ซึ่งใช้บังคับในขณะนั้น และมีสิทธิคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของเงินประกันและเงินสะสมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่าย ค่าล่วงเวลา เงินประกัน และเงินสะสม ตามบัญชีท้ายคำพิพากษาพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของค่าจ้างค้างจ่าย กับค่าล่วงเวลาและอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของเงินประกันกับเงินสะสม นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสามสิบห้าจำเลยทั้งสามสิบห้าสำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยเพียงประการเดียวว่า พยานเอกสารที่โจทก์ทั้งสามสิบห้านำเสนอต่อศาลแรงงานกลางในการพิจารณาคดี ไม่อาจรับฟังเป็นพยานได้เนื่องจากโจทก์ทั้งสามสิบห้าไม่ได้ระบุไว้ในบัญชีพยานหรือไม่ เห็นว่า ข้อเท็จจริงปรากฏตามสำนวนว่าเมื่อวันที่ 26 มีนาคม 2542 โจทก์ทั้งสามสิบห้าได้ยื่นบัญชีพยานต่อศาลแรงงานกลางระบุพยานรวม 7 อันดับ เป็นพยานบุคคล 4 อันดับ และพยานเอกสาร 3 อันดับ และศาลแรงงานกลางได้มีคำสั่งอนุญาตแล้ว แม้พยานเอกสารอันดับ 6 โจทก์ทั้งสามสิบห้าจะระบุพยานเพียงว่า "คำร้องของลูกจ้างให้พนักงานเจ้าหน้าที่เป็นทนายความฯ" ซึ่งมิได้แสดงรายละเอียดให้ชัดเจนถึงสภาพของเอกสารที่อ้าง อันเป็นการระบุพยานที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 วรรคหนึ่ง ก็ตาม แต่พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 29 บัญญัติหลักการสำคัญในการดำเนินกระบวนพิจารณาคดีแรงงานไว้ว่า จะต้องเป็นไปโดยประหยัด สะดวก รวดเร็ว และเที่ยงธรรมหากประเด็นใดคู่ความไม่อาจตกลงหรือประนีประนอมยอมความกันได้ มาตรา 39ก็บัญญัติให้ศาลแรงงานจดเป็นประเด็นข้อพิพาทไว้ ระบุให้คู่ความฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งนำพยานเข้าสืบก่อนหรือหลัง แล้วกำหนดวันสืบพยานไปทันที ในการสืบพยานของคู่ความ มาตรา 44 และข้อกำหนดศาลแรงงานว่าด้วยการดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลแรงงาน ข้อ 10 ซึ่งออกใช้บังคับโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 29 ให้อำนาจศาลแรงงานสอบถามคู่ความแต่ละฝ่ายว่าประสงค์จะอ้างและสืบพยานใดบ้าง แล้วจดรายชื่อและที่อยู่ของพยานบุคคล สภาพและสถานที่เก็บของพยานเอกสารหรือพยานวัตถุไว้ หรือจะให้คู่ความทำบัญชีระบุพยานยื่นต่อศาลแรงงานในวันนั้นหรือภายในกำหนด 2 วันก็ได้ หากศาลแรงงานเห็นว่าพยานที่คู่ความนำมาสืบยังไม่ได้ข้อเท็จจริงแห่งคดีแจ้งชัด ศาลก็มีอำนาจตามมาตรา 45 ที่จะเรียกพยานหลักฐานมาสืบได้เองตามที่เห็นสมควรและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ซึ่งเป็นกรณีที่มีบทบัญญัติกฎหมายว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีแรงงานเป็นการเฉพาะแล้ว ไม่อาจนำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(2) และมาตรา 88 มาอนุโลมใช้บังคับแก่การดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลแรงงานตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31 ได้ เมื่อศาลแรงงานมีอำนาจเรียกพยานมาสืบได้เองหรือกำหนดให้คู่ความนำพยานมาสืบโดยจะให้ยื่นบัญชีระบุพยานหรือไม่ก็ได้ดังกล่าวมาแล้ว การที่ศาลแรงงานกลางรับฟังเอกสารหมาย จ.1 ถึง จ.5 ซึ่งโจทก์ทั้งสามสิบห้าอ้างส่งเป็นพยานจึงชอบด้วยกฎหมายแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยทั้งสามสิบห้าสำนวนฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 385 - 419/2543นางสาว พรเพ็ญ พงศานุวัฒน์ กับพวกโจทก์บริษัท เอ็ม.พี. โฮเต็ลแอนด์รีสอร์ท จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 87, ม. 88 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 29, ม. 31, ม. 44, ม. 45พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522มาตรา 44 และข้อกำหนดศาลแรงงานว่าด้วยการดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลแรงงานข้อ 10 ให้อำนาจศาลแรงงานสอบถามคู่ความว่าประสงค์จะอ้างและสืบพยานใดบ้างแล้วจดรายชื่อและที่อยู่ของพยานบุคคล สภาพและสถานที่เก็บของพยานเอกสารหรือพยานวัตถุไว้ หรือจะให้คู่ความทำบัญชีระบุพยานยื่นต่อศาลแรงงานในวันนั้นหรือภายในกำหนด 2 วันก็ได้ หากศาลแรงงานเห็นว่าพยานที่คู่ความนำมาสืบยังไม่ได้ข้อเท็จจริงแจ้งชัด ศาลมีอำนาจตามมาตรา 45 ที่จะเรียกพยานหลักฐานมาสืบได้เองตามที่เห็นสมควรและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ซึ่งเป็นกรณีที่มีบทบัญญัติกฎหมายว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีแรงงานเป็นการเฉพาะแล้วไม่อาจนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(2) และมาตรา 88 มาอนุโลมใช้บังคับแก่การดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลแรงงานตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานฯ มาตรา 31 ได้ศาลแรงงานจึงมีอำนาจเรียกพยานมาสืบได้เองหรือกำหนดให้คู่ความนำพยานมาสืบโดยจะยื่นบัญชีระบุพยานหรือไม่ก็ได้หรือแม้บัญชีระบุพยานจะไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 วรรคหนึ่ง ก็ตามคดีทั้งสามสิบห้าสำนวนนี้ศาลแรงงานกลางรวมพิจารณาพิพากษาเข้าด้วยกันกับคดีหมายเลขแดงที่ 5667/2542 ของศาลแรงงานกลางโดยให้เรียกโจทก์เรียงตามลำดับสำนวนว่าโจทก์ที่ 1 ถึงโจทก์ที่ 36 แต่โจทก์ในคดีดังกล่าว (โจทก์ที่ 27)ขอถอนฟ้อง คดีจึงขึ้นมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะสามสิบห้าสำนวนนี้โจทก์ทั้งสามสิบห้าสำนวนฟ้องใจความว่า จำเลยเป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด ประกอบกิจการโรงแรม จำเลยจ้างโจทก์แต่ละคนเข้าทำงานเป็นลูกจ้าง ได้รับค่าจ้างเป็นรายเดือน เดือนละไม่เท่ากัน กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 5 ของทุกเดือนก่อนเข้าทำงานจำเลยเรียกเงินประกันจากโจทก์บางคน ต่อมาโจทก์ทั้งหมดยกเว้นโจทก์ที่ 20 และที่ 33 ซึ่งถูกเลิกจ้างโดยไม่มีความผิดลาออกจากการเป็นลูกจ้างของจำเลยและจำเลยยังคงค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์แต่ละคนไม่เท่ากัน นอกจากนี้ระหว่างทำงานจำเลยได้หักเงินค่าจ้างไว้เป็นเงินสะสมของพนักงานด้วย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่าย ค่าล่วงเวลา เงินประกัน และเงินสะสมแก่โจทก์แต่ละคนตามคำขอท้ายฟ้องแต่ละสำนวนและให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยกับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ที่ 20 และที่ 33 พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ15 ต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ และให้จ่ายเงินเพิ่มอัตราร้อยละ 15 ทุก 7 วันของเงินค่าจ้างนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสามสิบห้าสำนวนให้การว่า โจทก์ทั้งสามสิบห้าละทิ้งงานในหน้าที่เป็นสาเหตุแห่งการขาดงาน อันเป็นการประพฤติผิดระเบียบข้อบังคับว่าด้วยเรื่องวินัยการลงโทษและสิทธิต่าง ๆ ที่จะต้องได้รับ จำเลยจึงมีสิทธิที่จะไม่จ่ายค่าตอบแทนใด ๆ รวมทั้งเงินประกันที่ได้เรียกเก็บเอาไว้ด้วย สำหรับเงินเดือนที่โจทก์แต่ละคนเรียกมานั้นแม้จะเป็นเงินเดือนสุดท้ายที่ได้รับก็ตาม แต่เป็นอัตราที่ยังมิได้มีการหักในส่วนที่ได้ตกลงกันไว้ ดังนั้น จำนวนเงินเดือนที่ระบุในคำฟ้องจึงไม่ถูกต้อง โจทก์แต่ละคนได้รับเงินเดือนน้อยกว่าที่กล่าวมาในฟ้อง จำเลยจึงไม่สามารถจ่ายเงินตามฟ้องได้ ขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณา โจทก์ที่ 20 และที่ 33 แถลงไม่ติดใจเรียกร้องค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยค้างจ่ายค่าจ้างและค่าล่วงเวลา รวมทั้งจะต้องคืนเงินประกันและจ่ายเงินสะสมแก่โจทก์ทั้งสามสิบห้า ตามบัญชีค่าจ้างค้างจ่ายเอกสารหมาย จ.2 การที่จำเลยไม่ยอมจ่ายเงินดังกล่าวให้แก่โจทก์ทั้งสามสิบห้าจึงตกเป็นผู้ผิดนัด โจทก์ทั้งสามสิบห้ามีสิทธิคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ15 ต่อปี ของค่าจ้างค้างจ่ายและค่าล่วงเวลาตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 31 ซึ่งใช้บังคับในขณะนั้น และมีสิทธิคิดดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของเงินประกันและเงินสะสมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่าย ค่าล่วงเวลา เงินประกัน และเงินสะสม ตามบัญชีท้ายคำพิพากษาพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของค่าจ้างค้างจ่าย กับค่าล่วงเวลาและอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของเงินประกันกับเงินสะสม นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสามสิบห้าจำเลยทั้งสามสิบห้าสำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยเพียงประการเดียวว่า พยานเอกสารที่โจทก์ทั้งสามสิบห้านำเสนอต่อศาลแรงงานกลางในการพิจารณาคดี ไม่อาจรับฟังเป็นพยานได้เนื่องจากโจทก์ทั้งสามสิบห้าไม่ได้ระบุไว้ในบัญชีพยานหรือไม่ เห็นว่า ข้อเท็จจริงปรากฏตามสำนวนว่าเมื่อวันที่ 26 มีนาคม 2542 โจทก์ทั้งสามสิบห้าได้ยื่นบัญชีพยานต่อศาลแรงงานกลางระบุพยานรวม 7 อันดับ เป็นพยานบุคคล 4 อันดับ และพยานเอกสาร 3 อันดับ และศาลแรงงานกลางได้มีคำสั่งอนุญาตแล้ว แม้พยานเอกสารอันดับ 6 โจทก์ทั้งสามสิบห้าจะระบุพยานเพียงว่า "คำร้องของลูกจ้างให้พนักงานเจ้าหน้าที่เป็นทนายความฯ" ซึ่งมิได้แสดงรายละเอียดให้ชัดเจนถึงสภาพของเอกสารที่อ้าง อันเป็นการระบุพยานที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 วรรคหนึ่ง ก็ตาม แต่พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 29 บัญญัติหลักการสำคัญในการดำเนินกระบวนพิจารณาคดีแรงงานไว้ว่า จะต้องเป็นไปโดยประหยัด สะดวก รวดเร็ว และเที่ยงธรรมหากประเด็นใดคู่ความไม่อาจตกลงหรือประนีประนอมยอมความกันได้ มาตรา 39ก็บัญญัติให้ศาลแรงงานจดเป็นประเด็นข้อพิพาทไว้ ระบุให้คู่ความฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งนำพยานเข้าสืบก่อนหรือหลัง แล้วกำหนดวันสืบพยานไปทันที ในการสืบพยานของคู่ความ มาตรา 44 และข้อกำหนดศาลแรงงานว่าด้วยการดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลแรงงาน ข้อ 10 ซึ่งออกใช้บังคับโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 29 ให้อำนาจศาลแรงงานสอบถามคู่ความแต่ละฝ่ายว่าประสงค์จะอ้างและสืบพยานใดบ้าง แล้วจดรายชื่อและที่อยู่ของพยานบุคคล สภาพและสถานที่เก็บของพยานเอกสารหรือพยานวัตถุไว้ หรือจะให้คู่ความทำบัญชีระบุพยานยื่นต่อศาลแรงงานในวันนั้นหรือภายในกำหนด 2 วันก็ได้ หากศาลแรงงานเห็นว่าพยานที่คู่ความนำมาสืบยังไม่ได้ข้อเท็จจริงแห่งคดีแจ้งชัด ศาลก็มีอำนาจตามมาตรา 45 ที่จะเรียกพยานหลักฐานมาสืบได้เองตามที่เห็นสมควรและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ซึ่งเป็นกรณีที่มีบทบัญญัติกฎหมายว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีแรงงานเป็นการเฉพาะแล้ว ไม่อาจนำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(2) และมาตรา 88 มาอนุโลมใช้บังคับแก่การดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลแรงงานตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31 ได้ เมื่อศาลแรงงานมีอำนาจเรียกพยานมาสืบได้เองหรือกำหนดให้คู่ความนำพยานมาสืบโดยจะให้ยื่นบัญชีระบุพยานหรือไม่ก็ได้ดังกล่าวมาแล้ว การที่ศาลแรงงานกลางรับฟังเอกสารหมาย จ.1 ถึง จ.5 ซึ่งโจทก์ทั้งสามสิบห้าอ้างส่งเป็นพยานจึงชอบด้วยกฎหมายแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยทั้งสามสิบห้าสำนวนฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ปัญญา สุทธิบดี-สละ เทศรำพรรณ-รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ