คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 235/2534หลักกฎหมาย: ตาม พ.ร.ฎ. จัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยมิได้มีบทมาตราใดกำหนดให้จำเลยรับช่วงโอนกิจการและหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัดมาเป็นของจำเลย คงมีบทบัญญัติกำหนดให้จำเลยพิจารณาบรรจุและแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัดซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกาใช้บังคับเป็นพนักงานของจำเลยตามที่เห็นสมควร ฉะนั้นตามบทบัญญัติดังกล่าวจึงเป็นการกำหนดให้จำเลยใช้ดุลพินิจ ในการรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัดมาเป็นพนักงานของจำเลยตามที่จำเลยเห็นสมควร ดังนี้โจทก์จึงไม่อยู่ในฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลยในวันที่พระราชกฤษฎีกามีผลบังคับใช้โจทก์จะมีฐานะเป็นลูกจ้างจำเลยก็ต่อเมื่อจำเลยใช้ดุลพินิจ รับโจทก์เข้าทำงานแล้วการที่โจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าทำงานกับจำเลย และจำเลยมิได้พิจารณารับโจทก์เข้าเป็นพนักงานโจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างจำเลยแต่ต้น จึงไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยต้องรับโจทก์กลับเข้าทำงานและเรียกค่าจ้างระหว่างพักงานจากจำเลยในฐานะนายจ้างได้.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นรัฐวิสาหกิจ และเป็นนิติบุคคลจัดตั้งขึ้นโดยพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ.2520 บริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด เป็นรัฐวิสาหกิจ และเป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด สังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี มีวัตถุประสงค์ในการประกอบกิจการเกี่ยวกับการสื่อสารมวลชน เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์2518 โจทก์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นพนักงานของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัดตำแหน่งผู้อำนวยการ และหัวหน้าฝ่ายจัดรายการและโฆษณาของสถานีวิทยุกระจายเสียงของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ได้รับค่าจ้างอัตราเดือนละ10,000 บาท เมื่อประมาณต้นปี พ.ศ. 2519 โจทก์ถูกบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัด กล่าวหาว่ากระทำความผิดฐานยักยอกทรัพย์ และผิดพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ โจทก์ถูกพักงานระหว่างสอบสวนและดำเนินคดีจนกว่าคดีจะถึงที่สุด ระหว่างที่โจทก์ถูกพักงานดังกล่าว ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520 ให้จัดตั้งจำเลยเพื่อรับช่วงและโอนกิจการสื่อสารมวลชนทั้งหมดตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวกำหนดให้จำเลยรับโอน บรรจุ และแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัด เป็นพนักงานของจำเลยด้วย ดังนั้น โจทก์ซึ่งยังคงมีฐานะเป็นพนักงานของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด จึงต้องถูกโอนเป็นพนักงานของจำเลยด้วย ต่อมาพนักงานอัยการได้ยื่นฟ้องโจทก์ ศาลอาญาพิพากษายกฟ้องและศาลอุทธรณ์พิพากษายืนเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2529 คดีถึงที่สุดเมื่อคดีถึงที่สุดแล้ว โจทก์จึงชอบที่จะพ้นจากการถูกพักงาน และได้เข้าปฏิบัติหน้าที่เป็นพนักงานของจำเลย โจทก์ได้ยื่นหนังสือต่อจำเลยขอกลับเข้าทำงานเป็นพนักงานของจำเลย ในตำแหน่งที่เทียบเท่ากับตำแหน่งเดิมและอัตราค่าจ้างเท่าเดิม และขอรับเงินเดือนซึ่งเป็นค่าจ้างในระหว่างที่ถูกสั่งพักงาน แต่จำเลยได้แจ้งต่อโจทก์ว่า ไม่สามารถรับโจทก์กลับเข้าทำงานได้ และหากโจทก์ประสงค์จะเข้าทำงานกับจำเลย ก็ให้โจทก์ยื่นใบสมัครเข้าไปใหม่ เพื่อจำเลยจะได้พิจารณาต่อไป การกระทำของจำเลยถือเป็นการแสดงเจตนาไม่รับโจทก์กลับเข้าทำงาน อันเป็นการเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิด จึงขอให้บังคับจำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานเป็นพนักงานของจำเลยในตำแหน่งเดิม หรือตำแหน่งที่เทียบเท่ากับตำแหน่งเดิมในอัตราค่าจ้างไม่น้อยกว่าเดือนละ10,000 บาท และให้จำเลยจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงาน จำนวน 1,650,000บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 8พฤศจิกายน 2531 จนกว่าจะชำระเสร็จให้โจทก์ หากจำเลยไม่ยอมรับโจทก์กลับเข้าทำงาน ขอให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 60,000 บาท และจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานดังกล่าว พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน 2531 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยเป็นนิติบุคคล จัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520 ตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวบัญญัติให้จำเลยพิจารณาบรรจุ และแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด เป็นพนักงานของจำเลยตามที่เห็นสมควร มิได้บัญญัติให้จำเลยรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ทุกคน จำเลยได้ดำเนินการคัดเลือกพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ซึ่งแสดงความจำนงเข้าปฏิบัติงานกับจำเลยเสร็จสิ้นไปแล้ว โจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าปฏิบัติงานกับจำเลย และโจทก์ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดอาญาและถูกบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ตั้งคณะกรรมการสอบสวนความผิดทางวินัย ผลการสอบสวนปรากฏว่าโจทก์ได้ปฏิบัติหน้าที่ส่อไปในทางไม่สุจริต คณะกรรมการของจำเลยจึงมิได้พิจารณาบรรจุโจทก์เข้าเป็นพนักงานของจำเลย จำเลยไม่มีความผูกพันที่จะรับโจทก์กลับเข้าทำงานหรือจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานหรือจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า โจทก์เป็นพนักงานของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2519 บริษัทดังกล่าวได้ตั้งคณะกรรมการสอบสวนโจทก์ แล้วสั่งให้พักงาน ต่อมาได้ดำเนินคดีอาญากับโจทก์ ศาลพิพากษายกฟ้องคดีถึงที่สุด ระหว่างที่โจทก์ถูกพักงานได้มีการยุบเลิกบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด แล้วมีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520เมื่อมีการจัดตั้งจำเลยแล้ว ได้มีการพิจารณาคัดเลือกพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด เข้าปฏิบัติงานให้จำเลย โจทก์มิได้ยื่นความจำนงขอเข้าปฏิบัติงานจนเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2532โจทก์มีหนังสือถึงจำเลยขอกลับเข้าทำงานเป็นพนักงานของจำเลยในตำแหน่งที่เทียบเท่าเดิมและอัตราค่าจ้างเดิม โจทก์มิได้ถูกโอนเป็นพนักงานของจำเลยโดยพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยพ.ศ. 2520 และจำเลยมิได้พิจารณารับโจทก์เป็นพนักงานของจำเลย โจทก์จึงไม่มีฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลย พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "โจทก์อุทธรณ์ว่า ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520ให้จัดตั้งจำเลยขึ้นเพื่อรับช่วงกิจการรวมตลอดทั้งทรัพย์สินและหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด และมาตรา 37 นั้น กำหนดให้จำเลยต้องรับพนักงานทั้งหมดของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด รวมทั้งโจทก์กลับเข้าเป็นพนักงานของจำเลยแล้วให้ดำรงตำแหน่งตามที่เห็นสมควรและจำเลยต้องจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานให้กับโจทก์ เห็นว่า เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวคือ เนื่องจากมีความจำเป็นจะต้องจัดกิจการสื่อสารมวลชนของรัฐให้มีความคล่องตัวมีประสิทธิภาพถูกต้อง รวดเร็ว และเป็นที่เชื่อถือแก่สาธารณชนตามนโยบายของรัฐบาลในการนี้สมควรจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติจัดตั้งองค์การของรัฐบาล พ.ศ. 2496 จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ขึ้น ตามเหตุผลที่ได้ประกาศดังกล่าวนั้นไม่มีกรณีที่เกี่ยวกับการเลิกบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ที่เป็นนายจ้างของโจทก์ และตามบทมาตราต่าง ๆ ที่บัญญัติไว้ในพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวก็ไม่มีบทมาตราใดที่จะให้จำเลยรับช่วงโอนกิจการ และหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นของจำเลยดังที่โจทก์กล่าวอ้างในอุทธรณ์คงมีบัญญัติไว้ในมาตรา 37 ว่า "ให้ อ.ส.ม.ท. พิจารณาบรรจุและแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับ เป็นพนักงานของ อ.ส.ม.ท.ตามที่เห็นสมควร" ตามบทบัญญัติดังกล่าวนั้นกฎหมายกำหนดไว้เป็นการให้ดุลพินิจจำเลยในการที่จะรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยตามที่จำเลยเห็นสมควรกล่าวคือจะรับหรือไม่รับคนใดก็ได้ตามที่เห็นสมควร มิใช่ว่าจะต้องรับทั้งหมดและให้ดำรงตำแหน่งตามที่เห็นสมควรดังที่จำเลยอุทธรณ์โจทก์จึงยังไม่อยู่ในฐานะที่เป็นลูกจ้างของจำเลยในวันที่พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งจำเลยมีผลใช้บังคับโจทก์จะมีฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลยก็ต่อเมื่อจำเลยใช้ดุลพินิจรับโจทก์เข้าทำงานตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 37 ข้อเท็จจริงยุติตามที่ศาลแรงงานกลางฟังมาว่า เมื่อมีการพิจารณารับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยเมื่อพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งจำเลยมีผลใช้บังคับแล้วนั้น โจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าทำงานกับจำเลย และจำเลยก็มิได้พิจารณารับโจทก์เข้ามาเป็นพนักงานของจำเลย โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างของจำเลย เมื่อโจทก์มิได้เป็นลูกจ้างของจำเลยมาแต่ต้นจึงไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกันในอันที่จะฟ้องให้จำเลยต้องรับโจทก์กลับเข้าทำงาน และไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะฟ้องเรียกร้องเอาค่าจ้างระหว่างพักงานจากจำเลยในฐานะนายจ้างได้ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 235/2534นาย อาคม มกรานนท์โจทก์องค์การสื่อสารมวลชน แห่งประเทศ ไทยจำเลย พ.ร.บ.ว่าด้วยการจัดตั้งองค์การของรัฐบาล พ.ศ.2496 พ.ร.ฎ.จัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ.2520 ม. 37 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2ตาม พ.ร.ฎ. จัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยมิได้มีบทมาตราใดกำหนดให้จำเลยรับช่วงโอนกิจการและหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัดมาเป็นของจำเลย คงมีบทบัญญัติกำหนดให้จำเลยพิจารณาบรรจุและแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัดซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกาใช้บังคับเป็นพนักงานของจำเลยตามที่เห็นสมควร ฉะนั้นตามบทบัญญัติดังกล่าวจึงเป็นการกำหนดให้จำเลยใช้ดุลพินิจ ในการรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัดมาเป็นพนักงานของจำเลยตามที่จำเลยเห็นสมควร ดังนี้โจทก์จึงไม่อยู่ในฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลยในวันที่พระราชกฤษฎีกามีผลบังคับใช้โจทก์จะมีฐานะเป็นลูกจ้างจำเลยก็ต่อเมื่อจำเลยใช้ดุลพินิจ รับโจทก์เข้าทำงานแล้วการที่โจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าทำงานกับจำเลย และจำเลยมิได้พิจารณารับโจทก์เข้าเป็นพนักงานโจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างจำเลยแต่ต้น จึงไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยต้องรับโจทก์กลับเข้าทำงานและเรียกค่าจ้างระหว่างพักงานจากจำเลยในฐานะนายจ้างได้.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นรัฐวิสาหกิจ และเป็นนิติบุคคลจัดตั้งขึ้นโดยพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ.2520 บริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด เป็นรัฐวิสาหกิจ และเป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด สังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี มีวัตถุประสงค์ในการประกอบกิจการเกี่ยวกับการสื่อสารมวลชน เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์2518 โจทก์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นพนักงานของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัดตำแหน่งผู้อำนวยการ และหัวหน้าฝ่ายจัดรายการและโฆษณาของสถานีวิทยุกระจายเสียงของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ได้รับค่าจ้างอัตราเดือนละ10,000 บาท เมื่อประมาณต้นปี พ.ศ. 2519 โจทก์ถูกบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัด กล่าวหาว่ากระทำความผิดฐานยักยอกทรัพย์ และผิดพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ โจทก์ถูกพักงานระหว่างสอบสวนและดำเนินคดีจนกว่าคดีจะถึงที่สุด ระหว่างที่โจทก์ถูกพักงานดังกล่าว ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520 ให้จัดตั้งจำเลยเพื่อรับช่วงและโอนกิจการสื่อสารมวลชนทั้งหมดตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวกำหนดให้จำเลยรับโอน บรรจุ และแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัด เป็นพนักงานของจำเลยด้วย ดังนั้น โจทก์ซึ่งยังคงมีฐานะเป็นพนักงานของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด จึงต้องถูกโอนเป็นพนักงานของจำเลยด้วย ต่อมาพนักงานอัยการได้ยื่นฟ้องโจทก์ ศาลอาญาพิพากษายกฟ้องและศาลอุทธรณ์พิพากษายืนเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2529 คดีถึงที่สุดเมื่อคดีถึงที่สุดแล้ว โจทก์จึงชอบที่จะพ้นจากการถูกพักงาน และได้เข้าปฏิบัติหน้าที่เป็นพนักงานของจำเลย โจทก์ได้ยื่นหนังสือต่อจำเลยขอกลับเข้าทำงานเป็นพนักงานของจำเลย ในตำแหน่งที่เทียบเท่ากับตำแหน่งเดิมและอัตราค่าจ้างเท่าเดิม และขอรับเงินเดือนซึ่งเป็นค่าจ้างในระหว่างที่ถูกสั่งพักงาน แต่จำเลยได้แจ้งต่อโจทก์ว่า ไม่สามารถรับโจทก์กลับเข้าทำงานได้ และหากโจทก์ประสงค์จะเข้าทำงานกับจำเลย ก็ให้โจทก์ยื่นใบสมัครเข้าไปใหม่ เพื่อจำเลยจะได้พิจารณาต่อไป การกระทำของจำเลยถือเป็นการแสดงเจตนาไม่รับโจทก์กลับเข้าทำงาน อันเป็นการเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิด จึงขอให้บังคับจำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานเป็นพนักงานของจำเลยในตำแหน่งเดิม หรือตำแหน่งที่เทียบเท่ากับตำแหน่งเดิมในอัตราค่าจ้างไม่น้อยกว่าเดือนละ10,000 บาท และให้จำเลยจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงาน จำนวน 1,650,000บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 8พฤศจิกายน 2531 จนกว่าจะชำระเสร็จให้โจทก์ หากจำเลยไม่ยอมรับโจทก์กลับเข้าทำงาน ขอให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 60,000 บาท และจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานดังกล่าว พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน 2531 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยเป็นนิติบุคคล จัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520 ตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวบัญญัติให้จำเลยพิจารณาบรรจุ และแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด เป็นพนักงานของจำเลยตามที่เห็นสมควร มิได้บัญญัติให้จำเลยรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ทุกคน จำเลยได้ดำเนินการคัดเลือกพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ซึ่งแสดงความจำนงเข้าปฏิบัติงานกับจำเลยเสร็จสิ้นไปแล้ว โจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าปฏิบัติงานกับจำเลย และโจทก์ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดอาญาและถูกบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ตั้งคณะกรรมการสอบสวนความผิดทางวินัย ผลการสอบสวนปรากฏว่าโจทก์ได้ปฏิบัติหน้าที่ส่อไปในทางไม่สุจริต คณะกรรมการของจำเลยจึงมิได้พิจารณาบรรจุโจทก์เข้าเป็นพนักงานของจำเลย จำเลยไม่มีความผูกพันที่จะรับโจทก์กลับเข้าทำงานหรือจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานหรือจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า โจทก์เป็นพนักงานของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2519 บริษัทดังกล่าวได้ตั้งคณะกรรมการสอบสวนโจทก์ แล้วสั่งให้พักงาน ต่อมาได้ดำเนินคดีอาญากับโจทก์ ศาลพิพากษายกฟ้องคดีถึงที่สุด ระหว่างที่โจทก์ถูกพักงานได้มีการยุบเลิกบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด แล้วมีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520เมื่อมีการจัดตั้งจำเลยแล้ว ได้มีการพิจารณาคัดเลือกพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด เข้าปฏิบัติงานให้จำเลย โจทก์มิได้ยื่นความจำนงขอเข้าปฏิบัติงานจนเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2532โจทก์มีหนังสือถึงจำเลยขอกลับเข้าทำงานเป็นพนักงานของจำเลยในตำแหน่งที่เทียบเท่าเดิมและอัตราค่าจ้างเดิม โจทก์มิได้ถูกโอนเป็นพนักงานของจำเลยโดยพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยพ.ศ. 2520 และจำเลยมิได้พิจารณารับโจทก์เป็นพนักงานของจำเลย โจทก์จึงไม่มีฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลย พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "โจทก์อุทธรณ์ว่า ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520ให้จัดตั้งจำเลยขึ้นเพื่อรับช่วงกิจการรวมตลอดทั้งทรัพย์สินและหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด และมาตรา 37 นั้น กำหนดให้จำเลยต้องรับพนักงานทั้งหมดของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด รวมทั้งโจทก์กลับเข้าเป็นพนักงานของจำเลยแล้วให้ดำรงตำแหน่งตามที่เห็นสมควรและจำเลยต้องจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานให้กับโจทก์ เห็นว่า เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวคือ เนื่องจากมีความจำเป็นจะต้องจัดกิจการสื่อสารมวลชนของรัฐให้มีความคล่องตัวมีประสิทธิภาพถูกต้อง รวดเร็ว และเป็นที่เชื่อถือแก่สาธารณชนตามนโยบายของรัฐบาลในการนี้สมควรจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติจัดตั้งองค์การของรัฐบาล พ.ศ. 2496 จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ขึ้น ตามเหตุผลที่ได้ประกาศดังกล่าวนั้นไม่มีกรณีที่เกี่ยวกับการเลิกบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ที่เป็นนายจ้างของโจทก์ และตามบทมาตราต่าง ๆ ที่บัญญัติไว้ในพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวก็ไม่มีบทมาตราใดที่จะให้จำเลยรับช่วงโอนกิจการ และหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นของจำเลยดังที่โจทก์กล่าวอ้างในอุทธรณ์คงมีบัญญัติไว้ในมาตรา 37 ว่า "ให้ อ.ส.ม.ท. พิจารณาบรรจุและแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับ เป็นพนักงานของ อ.ส.ม.ท.ตามที่เห็นสมควร" ตามบทบัญญัติดังกล่าวนั้นกฎหมายกำหนดไว้เป็นการให้ดุลพินิจจำเลยในการที่จะรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยตามที่จำเลยเห็นสมควรกล่าวคือจะรับหรือไม่รับคนใดก็ได้ตามที่เห็นสมควร มิใช่ว่าจะต้องรับทั้งหมดและให้ดำรงตำแหน่งตามที่เห็นสมควรดังที่จำเลยอุทธรณ์โจทก์จึงยังไม่อยู่ในฐานะที่เป็นลูกจ้างของจำเลยในวันที่พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งจำเลยมีผลใช้บังคับโจทก์จะมีฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลยก็ต่อเมื่อจำเลยใช้ดุลพินิจรับโจทก์เข้าทำงานตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 37 ข้อเท็จจริงยุติตามที่ศาลแรงงานกลางฟังมาว่า เมื่อมีการพิจารณารับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยเมื่อพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งจำเลยมีผลใช้บังคับแล้วนั้น โจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าทำงานกับจำเลย และจำเลยก็มิได้พิจารณารับโจทก์เข้ามาเป็นพนักงานของจำเลย โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างของจำเลย เมื่อโจทก์มิได้เป็นลูกจ้างของจำเลยมาแต่ต้นจึงไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกันในอันที่จะฟ้องให้จำเลยต้องรับโจทก์กลับเข้าทำงาน และไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะฟ้องเรียกร้องเอาค่าจ้างระหว่างพักงานจากจำเลยในฐานะนายจ้างได้ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน.(อุดม เฟื่องฟุ้ง-ครีภูมิ สุวรรณโรจน์-พรชัย สมรรถเวช)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลบังคับจำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในอัตราค่าจ้างไม่น้อยกว่าเดิม และให้จ่ายค่าจ้างระหว่างที่ถูกพักงาน ซึ่งกรณีขอให้รับโจทก์กลับเข้าทำงานนั้น โจทก์จะต้องอ้างข้อหาในฟ้องว่า จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างกระทำการอันไม่เป็นธรรมตามมาตรา 121 หรือมาตรา 123 แห่งพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 หรือจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรมตามมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522ตามคำฟ้องของโจทก์บรรยายว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดจึงอาจอนุโลมว่า โจทก์อ้างข้อหาเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมตามมาตรา 49(ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 967/2529) ซึ่งปัญหาที่น่าวิเคราะห์ก็คือโจทก์ถูกเลิกจ้างเมื่อใด และใครเป็นผู้เลิกจ้างโจทก์ ข้อเท็จจริงตามฟ้องโจทก์ถูกสั่งพักงานเมื่อต้นปี 2519 และมิได้ปรากฏว่ามีคำสั่งเลิกจ้างจากบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด นายจ้าง จนกระทั่งมีการยุบเลิกบริษัทดังกล่าว เมื่อโจทก์มิได้ถูกโอนไปเป็นลูกจ้างขององค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520 นิติสัมพันธ์ระหว่างโจทก์กับบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ก็จะยังคงอยู่ต่อไปจนกว่าสัญญาจ้างแรงงานจะสิ้นสุดลง ซึ่งกรณีนี้น่าจะต้องถือว่าบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ได้เลิกจ้างโจทก์เมื่อยุบเลิกกิจการ (แม้จะไม่มีคำสั่งเลิกจ้างก็ตาม)อย่างไรก็ดี การเลิกจ้างเนื่องจากยุบเลิกกิจการนั้นคงถือไม่ได้ว่าเป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม และหากการเลิกจ้างดังกล่าวเป็นการเลิกจ้างก่อนวันที่ 12 พฤษภาคม 2522 อันเป็นวันที่พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 ใช้บังคับโจทก์ก็ไม่อาจฟ้องบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด นายจ้าง ในข้อหาเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมตามมาตรา 49 ได้ (คำพิพากษาฎีกาที่ 1646/2523) ข้อกฎหมายที่สำคัญในคำพิพากษาฎีกาฉบับนี้ก็คือ การแปลบทบัญญัติในมาตรา 37 แห่งพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520 ซึ่งใช้คำว่า "ให้ อ.ส.ม.ท. พิจารณา...ตามที่เห็นสมควร..." ทำให้โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัดไม่ถูกโอนไปเป็นลูกจ้างของจำเลยโดยอัตโนมัติ เมื่อโจทก์มิได้เป็นลูกจ้างของจำเลย สิทธิเรียกร้องตามฟ้องก็ไม่อาจเกิดขึ้นได้ ดังนั้นในการบัญญัติกฎหมายเพื่อโอนลูกจ้างพนักงานหรือการทำสัญญาโอนลูกจ้างพนักงานในโอกาสต่อไป จึงน่าที่จะต้องพิเคราะห์ถึงถ้อยคำบางคำ เช่นคำว่า "พิจารณา..." ว่าควรจะนำมาใช้เพียงใด โดยเฉพาะการโอนในกรณีแปรรูปรัฐวิสาหกิจ (privatisation) ซึ่งพนักงานมักจะต่อต้านเพราะเกรงว่าตนจะสูญเสียการงานและสภาพการจ้างเดิมของตนไปในขณะเปลี่ยนเจ้าของหรือผู้ดำเนินการนั้น 2. ข้อน่าสนใจอีกประการหนึ่งก็คือ นายจ้างมี "สิทธิที่จะสั่งพักงาน" เพียงใด นายจ้างจำนวนไม่น้อยจะสั่งพักงานลูกจ้างจนกว่าคดีจะถึงที่สุดซึ่งหากพิจารณาข้อเท็จจริงคดีนี้ จะเห็นได้ว่าโจทก์ถูกสั่งพักงานตั้งแต่ต้นปี 2519 คดีถึงที่สุดเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม2529 เป็นเวลานานถึง 10 ปีเศษ การสั่งพักงานเพื่อรอผลการสอบสวนและรอผลคดีนี้น่าจะถือว่าเป็นการกระทำเพื่อเอาตัวลูกจ้างไว้สอบสวนหาความผิด หากมีความผิดก็จะลงโทษทางวินัย เป็นการหาประโยชน์จากสภาพการเป็นลูกจ้าง (ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 2897/2526) ลูกจ้างควรจะได้ค่าจ้างจากนายจ้างตลอดระยะเวลานั้น รวมทั้งผลประโยชน์อื่นที่ควรจะได้รับหากมิได้มีการพักงานด้วย ในเรื่องการพักงานลูกจ้างนี้ได้เคยมีการเสนอขอแก้ไขปรับปรุงกฎหมายคุ้มครองแรงงาน เพื่อกำหนดเงื่อนไขและระยะเวลาในการพักงานนี้ต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้องแล้ว แต่ยังไม่มีกฎหมายดังกล่าวออกมาใช้บังคับ อย่างไรก็ตาม ในแง่ของกฎหมายซึ่งเกี่ยวกับสัญญาจ้างแรงงานที่ใช้บังคับอยู่ หากสัญญาจ้างแรงงานยังมิได้เลิก นายจ้างก็ยังต้องมีหน้าที่จ่ายสินจ้างตลอดระยะเวลานั้น นายจ้างจะไม่มอบงานให้ลูกจ้างทำก็ได้หรือจะให้ลูกจ้างหยุดทำงานชั่วคราวก็ได้ แต่หน้าที่ในการจ่ายสินจ้างไม่อาจระงับไป(เทียบเคียงคำพิพากษาฎีกาที่ 118/2525,391/2525,1479/2526,2509/2526,1277-8/2529) ส่วนระเบียบข้อบังคับเรื่องการพักงานเพื่อสอบสวนนั้น น่าจะถือว่าเป็นประกาศของนายจ้างฝ่ายเดียวและเพื่อประโยชน์ของนายจ้างเป็นส่วนใหญ่ จึงไม่น่าจะนำมาพิจารณาในทางที่จะทำให้ลูกจ้างต้องเสียสิทธิที่จะได้ค่าจ้างในระหว่างพักงานนั้น.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นรัฐวิสาหกิจ และเป็นนิติบุคคลจัดตั้งขึ้นโดยพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ.2520 บริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด เป็นรัฐวิสาหกิจ และเป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด สังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี มีวัตถุประสงค์ในการประกอบกิจการเกี่ยวกับการสื่อสารมวลชน เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์2518 โจทก์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นพนักงานของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัดตำแหน่งผู้อำนวยการ และหัวหน้าฝ่ายจัดรายการและโฆษณาของสถานีวิทยุกระจายเสียงของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ได้รับค่าจ้างอัตราเดือนละ10,000 บาท เมื่อประมาณต้นปี พ.ศ. 2519 โจทก์ถูกบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัด กล่าวหาว่ากระทำความผิดฐานยักยอกทรัพย์ และผิดพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ โจทก์ถูกพักงานระหว่างสอบสวนและดำเนินคดีจนกว่าคดีจะถึงที่สุด ระหว่างที่โจทก์ถูกพักงานดังกล่าว ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520 ให้จัดตั้งจำเลยเพื่อรับช่วงและโอนกิจการสื่อสารมวลชนทั้งหมดตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวกำหนดให้จำเลยรับโอน บรรจุ และแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัด เป็นพนักงานของจำเลยด้วย ดังนั้น โจทก์ซึ่งยังคงมีฐานะเป็นพนักงานของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด จึงต้องถูกโอนเป็นพนักงานของจำเลยด้วย ต่อมาพนักงานอัยการได้ยื่นฟ้องโจทก์ ศาลอาญาพิพากษายกฟ้องและศาลอุทธรณ์พิพากษายืนเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2529 คดีถึงที่สุดเมื่อคดีถึงที่สุดแล้ว โจทก์จึงชอบที่จะพ้นจากการถูกพักงาน และได้เข้าปฏิบัติหน้าที่เป็นพนักงานของจำเลย โจทก์ได้ยื่นหนังสือต่อจำเลยขอกลับเข้าทำงานเป็นพนักงานของจำเลย ในตำแหน่งที่เทียบเท่ากับตำแหน่งเดิมและอัตราค่าจ้างเท่าเดิม และขอรับเงินเดือนซึ่งเป็นค่าจ้างในระหว่างที่ถูกสั่งพักงาน แต่จำเลยได้แจ้งต่อโจทก์ว่า ไม่สามารถรับโจทก์กลับเข้าทำงานได้ และหากโจทก์ประสงค์จะเข้าทำงานกับจำเลย ก็ให้โจทก์ยื่นใบสมัครเข้าไปใหม่ เพื่อจำเลยจะได้พิจารณาต่อไป การกระทำของจำเลยถือเป็นการแสดงเจตนาไม่รับโจทก์กลับเข้าทำงาน อันเป็นการเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิด จึงขอให้บังคับจำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานเป็นพนักงานของจำเลยในตำแหน่งเดิม หรือตำแหน่งที่เทียบเท่ากับตำแหน่งเดิมในอัตราค่าจ้างไม่น้อยกว่าเดือนละ10,000 บาท และให้จำเลยจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงาน จำนวน 1,650,000บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 8พฤศจิกายน 2531 จนกว่าจะชำระเสร็จให้โจทก์ หากจำเลยไม่ยอมรับโจทก์กลับเข้าทำงาน ขอให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 60,000 บาท และจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานดังกล่าว พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน 2531 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยเป็นนิติบุคคล จัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520 ตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวบัญญัติให้จำเลยพิจารณาบรรจุ และแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด เป็นพนักงานของจำเลยตามที่เห็นสมควร มิได้บัญญัติให้จำเลยรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ทุกคน จำเลยได้ดำเนินการคัดเลือกพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ซึ่งแสดงความจำนงเข้าปฏิบัติงานกับจำเลยเสร็จสิ้นไปแล้ว โจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าปฏิบัติงานกับจำเลย และโจทก์ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดอาญาและถูกบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ตั้งคณะกรรมการสอบสวนความผิดทางวินัย ผลการสอบสวนปรากฏว่าโจทก์ได้ปฏิบัติหน้าที่ส่อไปในทางไม่สุจริต คณะกรรมการของจำเลยจึงมิได้พิจารณาบรรจุโจทก์เข้าเป็นพนักงานของจำเลย จำเลยไม่มีความผูกพันที่จะรับโจทก์กลับเข้าทำงานหรือจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานหรือจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า โจทก์เป็นพนักงานของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2519 บริษัทดังกล่าวได้ตั้งคณะกรรมการสอบสวนโจทก์ แล้วสั่งให้พักงาน ต่อมาได้ดำเนินคดีอาญากับโจทก์ ศาลพิพากษายกฟ้องคดีถึงที่สุด ระหว่างที่โจทก์ถูกพักงานได้มีการยุบเลิกบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด แล้วมีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520เมื่อมีการจัดตั้งจำเลยแล้ว ได้มีการพิจารณาคัดเลือกพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด เข้าปฏิบัติงานให้จำเลย โจทก์มิได้ยื่นความจำนงขอเข้าปฏิบัติงานจนเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2532โจทก์มีหนังสือถึงจำเลยขอกลับเข้าทำงานเป็นพนักงานของจำเลยในตำแหน่งที่เทียบเท่าเดิมและอัตราค่าจ้างเดิม โจทก์มิได้ถูกโอนเป็นพนักงานของจำเลยโดยพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยพ.ศ. 2520 และจำเลยมิได้พิจารณารับโจทก์เป็นพนักงานของจำเลย โจทก์จึงไม่มีฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลย พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "โจทก์อุทธรณ์ว่า ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520ให้จัดตั้งจำเลยขึ้นเพื่อรับช่วงกิจการรวมตลอดทั้งทรัพย์สินและหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด และมาตรา 37 นั้น กำหนดให้จำเลยต้องรับพนักงานทั้งหมดของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด รวมทั้งโจทก์กลับเข้าเป็นพนักงานของจำเลยแล้วให้ดำรงตำแหน่งตามที่เห็นสมควรและจำเลยต้องจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานให้กับโจทก์ เห็นว่า เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวคือ เนื่องจากมีความจำเป็นจะต้องจัดกิจการสื่อสารมวลชนของรัฐให้มีความคล่องตัวมีประสิทธิภาพถูกต้อง รวดเร็ว และเป็นที่เชื่อถือแก่สาธารณชนตามนโยบายของรัฐบาลในการนี้สมควรจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติจัดตั้งองค์การของรัฐบาล พ.ศ. 2496 จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ขึ้น ตามเหตุผลที่ได้ประกาศดังกล่าวนั้นไม่มีกรณีที่เกี่ยวกับการเลิกบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ที่เป็นนายจ้างของโจทก์ และตามบทมาตราต่าง ๆ ที่บัญญัติไว้ในพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวก็ไม่มีบทมาตราใดที่จะให้จำเลยรับช่วงโอนกิจการ และหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นของจำเลยดังที่โจทก์กล่าวอ้างในอุทธรณ์คงมีบัญญัติไว้ในมาตรา 37 ว่า "ให้ อ.ส.ม.ท. พิจารณาบรรจุและแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับ เป็นพนักงานของ อ.ส.ม.ท.ตามที่เห็นสมควร" ตามบทบัญญัติดังกล่าวนั้นกฎหมายกำหนดไว้เป็นการให้ดุลพินิจจำเลยในการที่จะรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยตามที่จำเลยเห็นสมควรกล่าวคือจะรับหรือไม่รับคนใดก็ได้ตามที่เห็นสมควร มิใช่ว่าจะต้องรับทั้งหมดและให้ดำรงตำแหน่งตามที่เห็นสมควรดังที่จำเลยอุทธรณ์โจทก์จึงยังไม่อยู่ในฐานะที่เป็นลูกจ้างของจำเลยในวันที่พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งจำเลยมีผลใช้บังคับโจทก์จะมีฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลยก็ต่อเมื่อจำเลยใช้ดุลพินิจรับโจทก์เข้าทำงานตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 37 ข้อเท็จจริงยุติตามที่ศาลแรงงานกลางฟังมาว่า เมื่อมีการพิจารณารับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยเมื่อพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งจำเลยมีผลใช้บังคับแล้วนั้น โจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าทำงานกับจำเลย และจำเลยก็มิได้พิจารณารับโจทก์เข้ามาเป็นพนักงานของจำเลย โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างของจำเลย เมื่อโจทก์มิได้เป็นลูกจ้างของจำเลยมาแต่ต้นจึงไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกันในอันที่จะฟ้องให้จำเลยต้องรับโจทก์กลับเข้าทำงาน และไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะฟ้องเรียกร้องเอาค่าจ้างระหว่างพักงานจากจำเลยในฐานะนายจ้างได้ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 235/2534นาย อาคม มกรานนท์โจทก์องค์การสื่อสารมวลชน แห่งประเทศ ไทยจำเลย พ.ร.บ.ว่าด้วยการจัดตั้งองค์การของรัฐบาล พ.ศ.2496 พ.ร.ฎ.จัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ.2520 ม. 37 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2ตาม พ.ร.ฎ. จัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยมิได้มีบทมาตราใดกำหนดให้จำเลยรับช่วงโอนกิจการและหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัดมาเป็นของจำเลย คงมีบทบัญญัติกำหนดให้จำเลยพิจารณาบรรจุและแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัดซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกาใช้บังคับเป็นพนักงานของจำเลยตามที่เห็นสมควร ฉะนั้นตามบทบัญญัติดังกล่าวจึงเป็นการกำหนดให้จำเลยใช้ดุลพินิจ ในการรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัดมาเป็นพนักงานของจำเลยตามที่จำเลยเห็นสมควร ดังนี้โจทก์จึงไม่อยู่ในฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลยในวันที่พระราชกฤษฎีกามีผลบังคับใช้โจทก์จะมีฐานะเป็นลูกจ้างจำเลยก็ต่อเมื่อจำเลยใช้ดุลพินิจ รับโจทก์เข้าทำงานแล้วการที่โจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าทำงานกับจำเลย และจำเลยมิได้พิจารณารับโจทก์เข้าเป็นพนักงานโจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างจำเลยแต่ต้น จึงไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยต้องรับโจทก์กลับเข้าทำงานและเรียกค่าจ้างระหว่างพักงานจากจำเลยในฐานะนายจ้างได้.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นรัฐวิสาหกิจ และเป็นนิติบุคคลจัดตั้งขึ้นโดยพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ.2520 บริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด เป็นรัฐวิสาหกิจ และเป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด สังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี มีวัตถุประสงค์ในการประกอบกิจการเกี่ยวกับการสื่อสารมวลชน เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์2518 โจทก์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นพนักงานของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัดตำแหน่งผู้อำนวยการ และหัวหน้าฝ่ายจัดรายการและโฆษณาของสถานีวิทยุกระจายเสียงของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ได้รับค่าจ้างอัตราเดือนละ10,000 บาท เมื่อประมาณต้นปี พ.ศ. 2519 โจทก์ถูกบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัด กล่าวหาว่ากระทำความผิดฐานยักยอกทรัพย์ และผิดพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ โจทก์ถูกพักงานระหว่างสอบสวนและดำเนินคดีจนกว่าคดีจะถึงที่สุด ระหว่างที่โจทก์ถูกพักงานดังกล่าว ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520 ให้จัดตั้งจำเลยเพื่อรับช่วงและโอนกิจการสื่อสารมวลชนทั้งหมดตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวกำหนดให้จำเลยรับโอน บรรจุ และแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัด เป็นพนักงานของจำเลยด้วย ดังนั้น โจทก์ซึ่งยังคงมีฐานะเป็นพนักงานของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด จึงต้องถูกโอนเป็นพนักงานของจำเลยด้วย ต่อมาพนักงานอัยการได้ยื่นฟ้องโจทก์ ศาลอาญาพิพากษายกฟ้องและศาลอุทธรณ์พิพากษายืนเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2529 คดีถึงที่สุดเมื่อคดีถึงที่สุดแล้ว โจทก์จึงชอบที่จะพ้นจากการถูกพักงาน และได้เข้าปฏิบัติหน้าที่เป็นพนักงานของจำเลย โจทก์ได้ยื่นหนังสือต่อจำเลยขอกลับเข้าทำงานเป็นพนักงานของจำเลย ในตำแหน่งที่เทียบเท่ากับตำแหน่งเดิมและอัตราค่าจ้างเท่าเดิม และขอรับเงินเดือนซึ่งเป็นค่าจ้างในระหว่างที่ถูกสั่งพักงาน แต่จำเลยได้แจ้งต่อโจทก์ว่า ไม่สามารถรับโจทก์กลับเข้าทำงานได้ และหากโจทก์ประสงค์จะเข้าทำงานกับจำเลย ก็ให้โจทก์ยื่นใบสมัครเข้าไปใหม่ เพื่อจำเลยจะได้พิจารณาต่อไป การกระทำของจำเลยถือเป็นการแสดงเจตนาไม่รับโจทก์กลับเข้าทำงาน อันเป็นการเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิด จึงขอให้บังคับจำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานเป็นพนักงานของจำเลยในตำแหน่งเดิม หรือตำแหน่งที่เทียบเท่ากับตำแหน่งเดิมในอัตราค่าจ้างไม่น้อยกว่าเดือนละ10,000 บาท และให้จำเลยจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงาน จำนวน 1,650,000บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 8พฤศจิกายน 2531 จนกว่าจะชำระเสร็จให้โจทก์ หากจำเลยไม่ยอมรับโจทก์กลับเข้าทำงาน ขอให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 60,000 บาท และจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานดังกล่าว พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน 2531 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยเป็นนิติบุคคล จัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520 ตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวบัญญัติให้จำเลยพิจารณาบรรจุ และแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด เป็นพนักงานของจำเลยตามที่เห็นสมควร มิได้บัญญัติให้จำเลยรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ทุกคน จำเลยได้ดำเนินการคัดเลือกพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ซึ่งแสดงความจำนงเข้าปฏิบัติงานกับจำเลยเสร็จสิ้นไปแล้ว โจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าปฏิบัติงานกับจำเลย และโจทก์ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดอาญาและถูกบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ตั้งคณะกรรมการสอบสวนความผิดทางวินัย ผลการสอบสวนปรากฏว่าโจทก์ได้ปฏิบัติหน้าที่ส่อไปในทางไม่สุจริต คณะกรรมการของจำเลยจึงมิได้พิจารณาบรรจุโจทก์เข้าเป็นพนักงานของจำเลย จำเลยไม่มีความผูกพันที่จะรับโจทก์กลับเข้าทำงานหรือจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานหรือจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า โจทก์เป็นพนักงานของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2519 บริษัทดังกล่าวได้ตั้งคณะกรรมการสอบสวนโจทก์ แล้วสั่งให้พักงาน ต่อมาได้ดำเนินคดีอาญากับโจทก์ ศาลพิพากษายกฟ้องคดีถึงที่สุด ระหว่างที่โจทก์ถูกพักงานได้มีการยุบเลิกบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด แล้วมีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520เมื่อมีการจัดตั้งจำเลยแล้ว ได้มีการพิจารณาคัดเลือกพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด เข้าปฏิบัติงานให้จำเลย โจทก์มิได้ยื่นความจำนงขอเข้าปฏิบัติงานจนเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2532โจทก์มีหนังสือถึงจำเลยขอกลับเข้าทำงานเป็นพนักงานของจำเลยในตำแหน่งที่เทียบเท่าเดิมและอัตราค่าจ้างเดิม โจทก์มิได้ถูกโอนเป็นพนักงานของจำเลยโดยพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยพ.ศ. 2520 และจำเลยมิได้พิจารณารับโจทก์เป็นพนักงานของจำเลย โจทก์จึงไม่มีฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลย พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "โจทก์อุทธรณ์ว่า ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520ให้จัดตั้งจำเลยขึ้นเพื่อรับช่วงกิจการรวมตลอดทั้งทรัพย์สินและหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด และมาตรา 37 นั้น กำหนดให้จำเลยต้องรับพนักงานทั้งหมดของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด รวมทั้งโจทก์กลับเข้าเป็นพนักงานของจำเลยแล้วให้ดำรงตำแหน่งตามที่เห็นสมควรและจำเลยต้องจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานให้กับโจทก์ เห็นว่า เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวคือ เนื่องจากมีความจำเป็นจะต้องจัดกิจการสื่อสารมวลชนของรัฐให้มีความคล่องตัวมีประสิทธิภาพถูกต้อง รวดเร็ว และเป็นที่เชื่อถือแก่สาธารณชนตามนโยบายของรัฐบาลในการนี้สมควรจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติจัดตั้งองค์การของรัฐบาล พ.ศ. 2496 จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ขึ้น ตามเหตุผลที่ได้ประกาศดังกล่าวนั้นไม่มีกรณีที่เกี่ยวกับการเลิกบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ที่เป็นนายจ้างของโจทก์ และตามบทมาตราต่าง ๆ ที่บัญญัติไว้ในพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวก็ไม่มีบทมาตราใดที่จะให้จำเลยรับช่วงโอนกิจการ และหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นของจำเลยดังที่โจทก์กล่าวอ้างในอุทธรณ์คงมีบัญญัติไว้ในมาตรา 37 ว่า "ให้ อ.ส.ม.ท. พิจารณาบรรจุและแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับ เป็นพนักงานของ อ.ส.ม.ท.ตามที่เห็นสมควร" ตามบทบัญญัติดังกล่าวนั้นกฎหมายกำหนดไว้เป็นการให้ดุลพินิจจำเลยในการที่จะรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยตามที่จำเลยเห็นสมควรกล่าวคือจะรับหรือไม่รับคนใดก็ได้ตามที่เห็นสมควร มิใช่ว่าจะต้องรับทั้งหมดและให้ดำรงตำแหน่งตามที่เห็นสมควรดังที่จำเลยอุทธรณ์โจทก์จึงยังไม่อยู่ในฐานะที่เป็นลูกจ้างของจำเลยในวันที่พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งจำเลยมีผลใช้บังคับโจทก์จะมีฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลยก็ต่อเมื่อจำเลยใช้ดุลพินิจรับโจทก์เข้าทำงานตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 37 ข้อเท็จจริงยุติตามที่ศาลแรงงานกลางฟังมาว่า เมื่อมีการพิจารณารับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยเมื่อพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งจำเลยมีผลใช้บังคับแล้วนั้น โจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าทำงานกับจำเลย และจำเลยก็มิได้พิจารณารับโจทก์เข้ามาเป็นพนักงานของจำเลย โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างของจำเลย เมื่อโจทก์มิได้เป็นลูกจ้างของจำเลยมาแต่ต้นจึงไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกันในอันที่จะฟ้องให้จำเลยต้องรับโจทก์กลับเข้าทำงาน และไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะฟ้องเรียกร้องเอาค่าจ้างระหว่างพักงานจากจำเลยในฐานะนายจ้างได้ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน.(อุดม เฟื่องฟุ้ง-ครีภูมิ สุวรรณโรจน์-พรชัย สมรรถเวช)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลบังคับจำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในอัตราค่าจ้างไม่น้อยกว่าเดิม และให้จ่ายค่าจ้างระหว่างที่ถูกพักงาน ซึ่งกรณีขอให้รับโจทก์กลับเข้าทำงานนั้น โจทก์จะต้องอ้างข้อหาในฟ้องว่า จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างกระทำการอันไม่เป็นธรรมตามมาตรา 121 หรือมาตรา 123 แห่งพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 หรือจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรมตามมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522ตามคำฟ้องของโจทก์บรรยายว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดจึงอาจอนุโลมว่า โจทก์อ้างข้อหาเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมตามมาตรา 49(ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 967/2529) ซึ่งปัญหาที่น่าวิเคราะห์ก็คือโจทก์ถูกเลิกจ้างเมื่อใด และใครเป็นผู้เลิกจ้างโจทก์ ข้อเท็จจริงตามฟ้องโจทก์ถูกสั่งพักงานเมื่อต้นปี 2519 และมิได้ปรากฏว่ามีคำสั่งเลิกจ้างจากบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด นายจ้าง จนกระทั่งมีการยุบเลิกบริษัทดังกล่าว เมื่อโจทก์มิได้ถูกโอนไปเป็นลูกจ้างขององค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520 นิติสัมพันธ์ระหว่างโจทก์กับบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ก็จะยังคงอยู่ต่อไปจนกว่าสัญญาจ้างแรงงานจะสิ้นสุดลง ซึ่งกรณีนี้น่าจะต้องถือว่าบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ได้เลิกจ้างโจทก์เมื่อยุบเลิกกิจการ (แม้จะไม่มีคำสั่งเลิกจ้างก็ตาม)อย่างไรก็ดี การเลิกจ้างเนื่องจากยุบเลิกกิจการนั้นคงถือไม่ได้ว่าเป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม และหากการเลิกจ้างดังกล่าวเป็นการเลิกจ้างก่อนวันที่ 12 พฤษภาคม 2522 อันเป็นวันที่พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 ใช้บังคับโจทก์ก็ไม่อาจฟ้องบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด นายจ้าง ในข้อหาเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมตามมาตรา 49 ได้ (คำพิพากษาฎีกาที่ 1646/2523) ข้อกฎหมายที่สำคัญในคำพิพากษาฎีกาฉบับนี้ก็คือ การแปลบทบัญญัติในมาตรา 37 แห่งพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520 ซึ่งใช้คำว่า "ให้ อ.ส.ม.ท. พิจารณา...ตามที่เห็นสมควร..." ทำให้โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัดไม่ถูกโอนไปเป็นลูกจ้างของจำเลยโดยอัตโนมัติ เมื่อโจทก์มิได้เป็นลูกจ้างของจำเลย สิทธิเรียกร้องตามฟ้องก็ไม่อาจเกิดขึ้นได้ ดังนั้นในการบัญญัติกฎหมายเพื่อโอนลูกจ้างพนักงานหรือการทำสัญญาโอนลูกจ้างพนักงานในโอกาสต่อไป จึงน่าที่จะต้องพิเคราะห์ถึงถ้อยคำบางคำ เช่นคำว่า "พิจารณา..." ว่าควรจะนำมาใช้เพียงใด โดยเฉพาะการโอนในกรณีแปรรูปรัฐวิสาหกิจ (privatisation) ซึ่งพนักงานมักจะต่อต้านเพราะเกรงว่าตนจะสูญเสียการงานและสภาพการจ้างเดิมของตนไปในขณะเปลี่ยนเจ้าของหรือผู้ดำเนินการนั้น 2. ข้อน่าสนใจอีกประการหนึ่งก็คือ นายจ้างมี "สิทธิที่จะสั่งพักงาน" เพียงใด นายจ้างจำนวนไม่น้อยจะสั่งพักงานลูกจ้างจนกว่าคดีจะถึงที่สุดซึ่งหากพิจารณาข้อเท็จจริงคดีนี้ จะเห็นได้ว่าโจทก์ถูกสั่งพักงานตั้งแต่ต้นปี 2519 คดีถึงที่สุดเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม2529 เป็นเวลานานถึง 10 ปีเศษ การสั่งพักงานเพื่อรอผลการสอบสวนและรอผลคดีนี้น่าจะถือว่าเป็นการกระทำเพื่อเอาตัวลูกจ้างไว้สอบสวนหาความผิด หากมีความผิดก็จะลงโทษทางวินัย เป็นการหาประโยชน์จากสภาพการเป็นลูกจ้าง (ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 2897/2526) ลูกจ้างควรจะได้ค่าจ้างจากนายจ้างตลอดระยะเวลานั้น รวมทั้งผลประโยชน์อื่นที่ควรจะได้รับหากมิได้มีการพักงานด้วย ในเรื่องการพักงานลูกจ้างนี้ได้เคยมีการเสนอขอแก้ไขปรับปรุงกฎหมายคุ้มครองแรงงาน เพื่อกำหนดเงื่อนไขและระยะเวลาในการพักงานนี้ต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้องแล้ว แต่ยังไม่มีกฎหมายดังกล่าวออกมาใช้บังคับ อย่างไรก็ตาม ในแง่ของกฎหมายซึ่งเกี่ยวกับสัญญาจ้างแรงงานที่ใช้บังคับอยู่ หากสัญญาจ้างแรงงานยังมิได้เลิก นายจ้างก็ยังต้องมีหน้าที่จ่ายสินจ้างตลอดระยะเวลานั้น นายจ้างจะไม่มอบงานให้ลูกจ้างทำก็ได้หรือจะให้ลูกจ้างหยุดทำงานชั่วคราวก็ได้ แต่หน้าที่ในการจ่ายสินจ้างไม่อาจระงับไป(เทียบเคียงคำพิพากษาฎีกาที่ 118/2525,391/2525,1479/2526,2509/2526,1277-8/2529) ส่วนระเบียบข้อบังคับเรื่องการพักงานเพื่อสอบสวนนั้น น่าจะถือว่าเป็นประกาศของนายจ้างฝ่ายเดียวและเพื่อประโยชน์ของนายจ้างเป็นส่วนใหญ่ จึงไม่น่าจะนำมาพิจารณาในทางที่จะทำให้ลูกจ้างต้องเสียสิทธิที่จะได้ค่าจ้างในระหว่างพักงานนั้น.