คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6/2484หลักกฎหมาย: การที่จำเลยเอาเรือลิจงกว้าง 1 วายาวราว 5 วา และไม่ได้บรรทุกสินค้าอย่างใดหรือมีอับเฉาออกไปนอกราชอาณาจักรโดยไม่มีใบปล่อยเรือและแจ้งต่อเจ้าพนักงานดั่งนี้ยังไม่เป็นผิดตามมาตรา 49 แห่ง พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469คดีนี้ได้ความว่าจำเลยพาเรือลิจง ๑ ลำออกไปนอกราชอาณาจักรไทยโดยมิได้ผ่านด่านและแจ้งต่อเจ้าพนักงานศุลกากรตามกฎหมาย อนึ่งจำเลยได้ลักลอบพาสินค้าที่ยังมิได้เสียภาษีเข้ามาในราชอาณาจักรไทยเพื่อหลีกเลี่ยงค่าภาษีศุลากร โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ. ๒๔๖๙ ม.๒๗,๔๙ พ.ร.บ. ศุลกากรแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๗๔ (ฉะบับที่ ๓) ม.๕ และ พ.ร.บ.ศุลกากรแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๘๒ ม.๖,๑๖,๑๗ ศาลจังหวัดนราธิวาสพิพากษาลงโทษจำเลยตามบทกฎหมายที่โจทก์อ้าง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าในข้อหาเรื่องจำเลยพา-เรือออกไปนอกราชอาณาจักรนั้น ปรากฎว่าเรือของจำเลยยาว ๕ วาเศษกว้าง ๑ วาไม่ได้ใช้บรรทุกสินค้าหรือมีอับเฉาออกไปนอกราชอาณาจักร จึงไม่เป็นผิดตาม ม.๔๙ แห่ง พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.๒๔๖๙ พิพากษาแก้ศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์ฉะเพาะในข้อหานี้เสีย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาพิจารณาเห็นว่าเรือลิจงของจำเลยนี้กว้างเพียง ๑ วายาวราว ๕ วา และไม่ได้บรรทุกสินค้าอย่างใดหรือมีอับเฉา การที่จำเลยเอาเรือเช่นนี้ออกไปนอกราชอาณาจักรโดยไม่มีใบปล่อยเรือและแจ้งต่อเจ้าพนักงานตาม ม.๔๙ จึงไม่เป็นความผิด พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6/2484อัยยการนราธิวาสโจทก์นายหะสะแลแมจำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 27, ม. 49 พ.ร.บ.ศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ.2482 ม. 6 พ.ร.บ.ศุลกากรแก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2474 ม. 5, ม. 5การที่จำเลยเอาเรือลิจงกว้าง 1 วายาวราว 5 วา และไม่ได้บรรทุกสินค้าอย่างใดหรือมีอับเฉาออกไปนอกราชอาณาจักรโดยไม่มีใบปล่อยเรือและแจ้งต่อเจ้าพนักงานดั่งนี้ยังไม่เป็นผิดตามมาตรา 49 แห่ง พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469คดีนี้ได้ความว่าจำเลยพาเรือลิจง ๑ ลำออกไปนอกราชอาณาจักรไทยโดยมิได้ผ่านด่านและแจ้งต่อเจ้าพนักงานศุลกากรตามกฎหมาย อนึ่งจำเลยได้ลักลอบพาสินค้าที่ยังมิได้เสียภาษีเข้ามาในราชอาณาจักรไทยเพื่อหลีกเลี่ยงค่าภาษีศุลากร โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ. ๒๔๖๙ ม.๒๗,๔๙ พ.ร.บ. ศุลกากรแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๗๔ (ฉะบับที่ ๓) ม.๕ และ พ.ร.บ.ศุลกากรแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๘๒ ม.๖,๑๖,๑๗ ศาลจังหวัดนราธิวาสพิพากษาลงโทษจำเลยตามบทกฎหมายที่โจทก์อ้าง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าในข้อหาเรื่องจำเลยพา-เรือออกไปนอกราชอาณาจักรนั้น ปรากฎว่าเรือของจำเลยยาว ๕ วาเศษกว้าง ๑ วาไม่ได้ใช้บรรทุกสินค้าหรือมีอับเฉาออกไปนอกราชอาณาจักร จึงไม่เป็นผิดตาม ม.๔๙ แห่ง พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.๒๔๖๙ พิพากษาแก้ศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์ฉะเพาะในข้อหานี้เสีย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาพิจารณาเห็นว่าเรือลิจงของจำเลยนี้กว้างเพียง ๑ วายาวราว ๕ วา และไม่ได้บรรทุกสินค้าอย่างใดหรือมีอับเฉา การที่จำเลยเอาเรือเช่นนี้ออกไปนอกราชอาณาจักรโดยไม่มีใบปล่อยเรือและแจ้งต่อเจ้าพนักงานตาม ม.๔๙ จึงไม่เป็นความผิด พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(พลางกูร-นิติศาสตร์-วิเศษ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ได้ความว่าจำเลยพาเรือลิจง ๑ ลำออกไปนอกราชอาณาจักรไทยโดยมิได้ผ่านด่านและแจ้งต่อเจ้าพนักงานศุลกากรตามกฎหมาย อนึ่งจำเลยได้ลักลอบพาสินค้าที่ยังมิได้เสียภาษีเข้ามาในราชอาณาจักรไทยเพื่อหลีกเลี่ยงค่าภาษีศุลากร โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ. ๒๔๖๙ ม.๒๗,๔๙ พ.ร.บ. ศุลกากรแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๗๔ (ฉะบับที่ ๓) ม.๕ และ พ.ร.บ.ศุลกากรแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๘๒ ม.๖,๑๖,๑๗ ศาลจังหวัดนราธิวาสพิพากษาลงโทษจำเลยตามบทกฎหมายที่โจทก์อ้าง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าในข้อหาเรื่องจำเลยพา-เรือออกไปนอกราชอาณาจักรนั้น ปรากฎว่าเรือของจำเลยยาว ๕ วาเศษกว้าง ๑ วาไม่ได้ใช้บรรทุกสินค้าหรือมีอับเฉาออกไปนอกราชอาณาจักร จึงไม่เป็นผิดตาม ม.๔๙ แห่ง พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.๒๔๖๙ พิพากษาแก้ศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์ฉะเพาะในข้อหานี้เสีย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาพิจารณาเห็นว่าเรือลิจงของจำเลยนี้กว้างเพียง ๑ วายาวราว ๕ วา และไม่ได้บรรทุกสินค้าอย่างใดหรือมีอับเฉา การที่จำเลยเอาเรือเช่นนี้ออกไปนอกราชอาณาจักรโดยไม่มีใบปล่อยเรือและแจ้งต่อเจ้าพนักงานตาม ม.๔๙ จึงไม่เป็นความผิด พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6/2484อัยยการนราธิวาสโจทก์นายหะสะแลแมจำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 27, ม. 49 พ.ร.บ.ศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ.2482 ม. 6 พ.ร.บ.ศุลกากรแก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2474 ม. 5, ม. 5การที่จำเลยเอาเรือลิจงกว้าง 1 วายาวราว 5 วา และไม่ได้บรรทุกสินค้าอย่างใดหรือมีอับเฉาออกไปนอกราชอาณาจักรโดยไม่มีใบปล่อยเรือและแจ้งต่อเจ้าพนักงานดั่งนี้ยังไม่เป็นผิดตามมาตรา 49 แห่ง พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469คดีนี้ได้ความว่าจำเลยพาเรือลิจง ๑ ลำออกไปนอกราชอาณาจักรไทยโดยมิได้ผ่านด่านและแจ้งต่อเจ้าพนักงานศุลกากรตามกฎหมาย อนึ่งจำเลยได้ลักลอบพาสินค้าที่ยังมิได้เสียภาษีเข้ามาในราชอาณาจักรไทยเพื่อหลีกเลี่ยงค่าภาษีศุลากร โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ. ๒๔๖๙ ม.๒๗,๔๙ พ.ร.บ. ศุลกากรแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๗๔ (ฉะบับที่ ๓) ม.๕ และ พ.ร.บ.ศุลกากรแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๘๒ ม.๖,๑๖,๑๗ ศาลจังหวัดนราธิวาสพิพากษาลงโทษจำเลยตามบทกฎหมายที่โจทก์อ้าง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าในข้อหาเรื่องจำเลยพา-เรือออกไปนอกราชอาณาจักรนั้น ปรากฎว่าเรือของจำเลยยาว ๕ วาเศษกว้าง ๑ วาไม่ได้ใช้บรรทุกสินค้าหรือมีอับเฉาออกไปนอกราชอาณาจักร จึงไม่เป็นผิดตาม ม.๔๙ แห่ง พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.๒๔๖๙ พิพากษาแก้ศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์ฉะเพาะในข้อหานี้เสีย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาพิจารณาเห็นว่าเรือลิจงของจำเลยนี้กว้างเพียง ๑ วายาวราว ๕ วา และไม่ได้บรรทุกสินค้าอย่างใดหรือมีอับเฉา การที่จำเลยเอาเรือเช่นนี้ออกไปนอกราชอาณาจักรโดยไม่มีใบปล่อยเรือและแจ้งต่อเจ้าพนักงานตาม ม.๔๙ จึงไม่เป็นความผิด พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(พลางกูร-นิติศาสตร์-วิเศษ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ