คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 479/2506หลักกฎหมาย: มารดาโจทก์ทำสัญญามัดจำขายสวนยางมรดกพิพาทให้แก่จำเลยโจทก์ซึ่งเป็นทายาทร่วมกับมารดาได้รู้เห็นยินยอมด้วยทั้งได้รับเงินส่วนแบ่งค่าขายสวนยางพิพาทไปจากมารดาโจทก์ด้วยแล้วโจทก์กลับมาฟ้องจำเลยอ้างว่าสวนยางเป็นของโจทก์ ดังนี้ ย่อมเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของสวนยางพิพาท ได้มาโดยได้รับมรดกจากบิดาผู้ตายเมื่อ พ.ศ. 2499 และได้ตกลงกับนายซุ้ยมารดา ๆให้แก่โจทก์ โจทก์จึงครอบครองตลอดมาเมื่อเดือนธันวาคม 2503 จำเลยได้ฟ้องนางซุ้ยมารดาโจทก์คือคดีแพ่งแดงที่ 481/2503 โดยอ้างว่านางซุ้ยได้ตกลงทำสัญญามัดจำขายที่สวนยางดังกล่าวให้จำเลยซึ่งความจริงนางซุ้ยได้สละสิทธิไปมีสามีใหม่ ไม่เกี่ยวข้องกับที่สวนยางแปลงนี้แล้ว โจทก์ทราบจึงได้ร้องคัดค้าน แต่ในวันนัดไต่สวนคำร้อง ทนายของโจทก์ป่วยและตัวโจทก์ก็ไม่ทราบเรื่อง ศาลจึงสั่งยกคำร้องของโจทก์ จำเลยกับนางซุ้ยจึงได้ทำยอมความโอนสวนยางพิพาทให้จำเลยเสีย โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ ขอให้ศาลพิพากษาว่าสวนยางพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเกี่ยวข้อง และขอให้พิพากษาว่าคำพิพากษาตามยอมคดีแพ่งแดงที่ 481/2503 ไม่ผูกพันโจทก์จำเลยให้การว่า ที่พิพาทเป็นของนางซุ้ยมารดาโจทก์ หาใช่ของโจทก์ไม่ นางซุ้ยทำสัญญารับมัดจำขายให้จำเลยแล้วโดยโจทก์ก็ทราบดีในการทำสัญญานี้ ทั้งโจทก์ก็ได้รับราคาสวนไปจากนางซุ้ยถึง 6,000 บาท คดีโจทก์ขาดอายุความและเป็นฟ้องซ้ำ ทั้งโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเข้าเกี่ยวข้อง คำพิพากษาคดีแพ่งแดงที่ 481/2503 ไม่ผูกมัดโจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์นำสืบไม่ตรงกับที่ฟ้อง และที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่านางซุ้ยมารดาได้สละสิทธิยอมแบ่งที่พิพาทให้เป็นของโจทก์มาช้านานแล้วนั้น เป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริงคลาดเคลื่อนจากคำพยานที่ปรากฏในสำนวน เพราะโจทก์เบิกความรับว่าบิดาตายแล้วถึง 3 ปี นางซุ้ยจึงได้ออกจากที่พิพาทไปมีสามีใหม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยเชื่อตามคำพยานจำเลย และฟังข้อเท็จจริงว่า เมื่อนางซุ้ยทำสัญญามัดจำขายสวนยางพิพาทให้จำเลยนั้น โจทก์ได้รู้เห็นยินยอมจริง ทั้งได้รับเงินส่วนแบ่งไปจากนางซุ้ยมารดาค่าสวนยางพิพาทไป 6,000 บาทด้วย ฉะนั้น การที่โจทก์กลับมาฟ้องจำเลยอ้างว่าสวนยางพิพาทเป็นของโจทก์นั้น จึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต พิพากษากลับคำพิพากษาศาลล่างทั้งสองโดยให้ยกฟ้องโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 479/2506นายเหลื่อม สิทธิชัยโจทก์นายเอื้อม อ่อนสนิทจำเลย ป.พ.พ. ม. 5, ม. 1361 มารดาโจทก์ทำสัญญามัดจำขายสวนยางมรดกพิพาทให้แก่จำเลยโจทก์ซึ่งเป็นทายาทร่วมกับมารดาได้รู้เห็นยินยอมด้วยทั้งได้รับเงินส่วนแบ่งค่าขายสวนยางพิพาทไปจากมารดาโจทก์ด้วยแล้วโจทก์กลับมาฟ้องจำเลยอ้างว่าสวนยางเป็นของโจทก์ ดังนี้ ย่อมเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของสวนยางพิพาท ได้มาโดยได้รับมรดกจากบิดาผู้ตายเมื่อ พ.ศ. 2499 และได้ตกลงกับนายซุ้ยมารดา ๆให้แก่โจทก์ โจทก์จึงครอบครองตลอดมาเมื่อเดือนธันวาคม 2503 จำเลยได้ฟ้องนางซุ้ยมารดาโจทก์คือคดีแพ่งแดงที่ 481/2503 โดยอ้างว่านางซุ้ยได้ตกลงทำสัญญามัดจำขายที่สวนยางดังกล่าวให้จำเลยซึ่งความจริงนางซุ้ยได้สละสิทธิไปมีสามีใหม่ ไม่เกี่ยวข้องกับที่สวนยางแปลงนี้แล้ว โจทก์ทราบจึงได้ร้องคัดค้าน แต่ในวันนัดไต่สวนคำร้อง ทนายของโจทก์ป่วยและตัวโจทก์ก็ไม่ทราบเรื่อง ศาลจึงสั่งยกคำร้องของโจทก์ จำเลยกับนางซุ้ยจึงได้ทำยอมความโอนสวนยางพิพาทให้จำเลยเสีย โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ ขอให้ศาลพิพากษาว่าสวนยางพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเกี่ยวข้อง และขอให้พิพากษาว่าคำพิพากษาตามยอมคดีแพ่งแดงที่ 481/2503 ไม่ผูกพันโจทก์จำเลยให้การว่า ที่พิพาทเป็นของนางซุ้ยมารดาโจทก์ หาใช่ของโจทก์ไม่ นางซุ้ยทำสัญญารับมัดจำขายให้จำเลยแล้วโดยโจทก์ก็ทราบดีในการทำสัญญานี้ ทั้งโจทก์ก็ได้รับราคาสวนไปจากนางซุ้ยถึง 6,000 บาท คดีโจทก์ขาดอายุความและเป็นฟ้องซ้ำ ทั้งโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเข้าเกี่ยวข้อง คำพิพากษาคดีแพ่งแดงที่ 481/2503 ไม่ผูกมัดโจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์นำสืบไม่ตรงกับที่ฟ้อง และที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่านางซุ้ยมารดาได้สละสิทธิยอมแบ่งที่พิพาทให้เป็นของโจทก์มาช้านานแล้วนั้น เป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริงคลาดเคลื่อนจากคำพยานที่ปรากฏในสำนวน เพราะโจทก์เบิกความรับว่าบิดาตายแล้วถึง 3 ปี นางซุ้ยจึงได้ออกจากที่พิพาทไปมีสามีใหม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยเชื่อตามคำพยานจำเลย และฟังข้อเท็จจริงว่า เมื่อนางซุ้ยทำสัญญามัดจำขายสวนยางพิพาทให้จำเลยนั้น โจทก์ได้รู้เห็นยินยอมจริง ทั้งได้รับเงินส่วนแบ่งไปจากนางซุ้ยมารดาค่าสวนยางพิพาทไป 6,000 บาทด้วย ฉะนั้น การที่โจทก์กลับมาฟ้องจำเลยอ้างว่าสวนยางพิพาทเป็นของโจทก์นั้น จึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต พิพากษากลับคำพิพากษาศาลล่างทั้งสองโดยให้ยกฟ้องโจทก์เสีย(สำราญ ศิริพันธ์-ชวน สิงหลกะ-คร้าม สิวายะวิโรจน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของสวนยางพิพาท ได้มาโดยได้รับมรดกจากบิดาผู้ตายเมื่อ พ.ศ. 2499 และได้ตกลงกับนายซุ้ยมารดา ๆให้แก่โจทก์ โจทก์จึงครอบครองตลอดมาเมื่อเดือนธันวาคม 2503 จำเลยได้ฟ้องนางซุ้ยมารดาโจทก์คือคดีแพ่งแดงที่ 481/2503 โดยอ้างว่านางซุ้ยได้ตกลงทำสัญญามัดจำขายที่สวนยางดังกล่าวให้จำเลยซึ่งความจริงนางซุ้ยได้สละสิทธิไปมีสามีใหม่ ไม่เกี่ยวข้องกับที่สวนยางแปลงนี้แล้ว โจทก์ทราบจึงได้ร้องคัดค้าน แต่ในวันนัดไต่สวนคำร้อง ทนายของโจทก์ป่วยและตัวโจทก์ก็ไม่ทราบเรื่อง ศาลจึงสั่งยกคำร้องของโจทก์ จำเลยกับนางซุ้ยจึงได้ทำยอมความโอนสวนยางพิพาทให้จำเลยเสีย โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ ขอให้ศาลพิพากษาว่าสวนยางพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเกี่ยวข้อง และขอให้พิพากษาว่าคำพิพากษาตามยอมคดีแพ่งแดงที่ 481/2503 ไม่ผูกพันโจทก์จำเลยให้การว่า ที่พิพาทเป็นของนางซุ้ยมารดาโจทก์ หาใช่ของโจทก์ไม่ นางซุ้ยทำสัญญารับมัดจำขายให้จำเลยแล้วโดยโจทก์ก็ทราบดีในการทำสัญญานี้ ทั้งโจทก์ก็ได้รับราคาสวนไปจากนางซุ้ยถึง 6,000 บาท คดีโจทก์ขาดอายุความและเป็นฟ้องซ้ำ ทั้งโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเข้าเกี่ยวข้อง คำพิพากษาคดีแพ่งแดงที่ 481/2503 ไม่ผูกมัดโจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์นำสืบไม่ตรงกับที่ฟ้อง และที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่านางซุ้ยมารดาได้สละสิทธิยอมแบ่งที่พิพาทให้เป็นของโจทก์มาช้านานแล้วนั้น เป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริงคลาดเคลื่อนจากคำพยานที่ปรากฏในสำนวน เพราะโจทก์เบิกความรับว่าบิดาตายแล้วถึง 3 ปี นางซุ้ยจึงได้ออกจากที่พิพาทไปมีสามีใหม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยเชื่อตามคำพยานจำเลย และฟังข้อเท็จจริงว่า เมื่อนางซุ้ยทำสัญญามัดจำขายสวนยางพิพาทให้จำเลยนั้น โจทก์ได้รู้เห็นยินยอมจริง ทั้งได้รับเงินส่วนแบ่งไปจากนางซุ้ยมารดาค่าสวนยางพิพาทไป 6,000 บาทด้วย ฉะนั้น การที่โจทก์กลับมาฟ้องจำเลยอ้างว่าสวนยางพิพาทเป็นของโจทก์นั้น จึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต พิพากษากลับคำพิพากษาศาลล่างทั้งสองโดยให้ยกฟ้องโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 479/2506นายเหลื่อม สิทธิชัยโจทก์นายเอื้อม อ่อนสนิทจำเลย ป.พ.พ. ม. 5, ม. 1361 มารดาโจทก์ทำสัญญามัดจำขายสวนยางมรดกพิพาทให้แก่จำเลยโจทก์ซึ่งเป็นทายาทร่วมกับมารดาได้รู้เห็นยินยอมด้วยทั้งได้รับเงินส่วนแบ่งค่าขายสวนยางพิพาทไปจากมารดาโจทก์ด้วยแล้วโจทก์กลับมาฟ้องจำเลยอ้างว่าสวนยางเป็นของโจทก์ ดังนี้ ย่อมเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของสวนยางพิพาท ได้มาโดยได้รับมรดกจากบิดาผู้ตายเมื่อ พ.ศ. 2499 และได้ตกลงกับนายซุ้ยมารดา ๆให้แก่โจทก์ โจทก์จึงครอบครองตลอดมาเมื่อเดือนธันวาคม 2503 จำเลยได้ฟ้องนางซุ้ยมารดาโจทก์คือคดีแพ่งแดงที่ 481/2503 โดยอ้างว่านางซุ้ยได้ตกลงทำสัญญามัดจำขายที่สวนยางดังกล่าวให้จำเลยซึ่งความจริงนางซุ้ยได้สละสิทธิไปมีสามีใหม่ ไม่เกี่ยวข้องกับที่สวนยางแปลงนี้แล้ว โจทก์ทราบจึงได้ร้องคัดค้าน แต่ในวันนัดไต่สวนคำร้อง ทนายของโจทก์ป่วยและตัวโจทก์ก็ไม่ทราบเรื่อง ศาลจึงสั่งยกคำร้องของโจทก์ จำเลยกับนางซุ้ยจึงได้ทำยอมความโอนสวนยางพิพาทให้จำเลยเสีย โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ ขอให้ศาลพิพากษาว่าสวนยางพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเกี่ยวข้อง และขอให้พิพากษาว่าคำพิพากษาตามยอมคดีแพ่งแดงที่ 481/2503 ไม่ผูกพันโจทก์จำเลยให้การว่า ที่พิพาทเป็นของนางซุ้ยมารดาโจทก์ หาใช่ของโจทก์ไม่ นางซุ้ยทำสัญญารับมัดจำขายให้จำเลยแล้วโดยโจทก์ก็ทราบดีในการทำสัญญานี้ ทั้งโจทก์ก็ได้รับราคาสวนไปจากนางซุ้ยถึง 6,000 บาท คดีโจทก์ขาดอายุความและเป็นฟ้องซ้ำ ทั้งโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเข้าเกี่ยวข้อง คำพิพากษาคดีแพ่งแดงที่ 481/2503 ไม่ผูกมัดโจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์นำสืบไม่ตรงกับที่ฟ้อง และที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่านางซุ้ยมารดาได้สละสิทธิยอมแบ่งที่พิพาทให้เป็นของโจทก์มาช้านานแล้วนั้น เป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริงคลาดเคลื่อนจากคำพยานที่ปรากฏในสำนวน เพราะโจทก์เบิกความรับว่าบิดาตายแล้วถึง 3 ปี นางซุ้ยจึงได้ออกจากที่พิพาทไปมีสามีใหม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยเชื่อตามคำพยานจำเลย และฟังข้อเท็จจริงว่า เมื่อนางซุ้ยทำสัญญามัดจำขายสวนยางพิพาทให้จำเลยนั้น โจทก์ได้รู้เห็นยินยอมจริง ทั้งได้รับเงินส่วนแบ่งไปจากนางซุ้ยมารดาค่าสวนยางพิพาทไป 6,000 บาทด้วย ฉะนั้น การที่โจทก์กลับมาฟ้องจำเลยอ้างว่าสวนยางพิพาทเป็นของโจทก์นั้น จึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต พิพากษากลับคำพิพากษาศาลล่างทั้งสองโดยให้ยกฟ้องโจทก์เสีย(สำราญ ศิริพันธ์-ชวน สิงหลกะ-คร้าม สิวายะวิโรจน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ