phoneee/thai-legal-corpus huggingface dataset:
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 624664หลักกฎหมาย: คดีที่มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา ผู้ฟ้องคดี ซึ่งเป็นหน่วยงานทางปกครอง ฟ้องบริษัท บ. จำกัด ผู้ถูกฟ้องคดี เพื่อเรียกค่าเสียหายกรณีผู้ถูกฟ้องคดีผิดสัญญาว่าจ้างให้จัดทำระบบสารสนเทศสนับสนุนการตัดสินใจของผู้ฟ้องคดี เมื่อระบบสารสนเทศสนับสนุนการตัดสินใจดังกล่าวมีวัตถุประสงค์เพื่อใช้ในการบริหารกิจการในด้านต่างๆ ของผู้บริหารภายใต้ระบบสารสนเทศ ตามนโยบายและพันธกิจหลักของผู้ฟ้องคดี การดำเนินการตามข้อสัญญาพิพาท จึงเป็นเพียงการที่ผู้ฟ้องคดีมุ่งประสงค์ให้ผู้ถูกฟ้องคดีเข้ามาดำเนินการจัดการงานทางธุรการเพื่อความสะดวกของผู้ฟ้องคดีในการปฏิบัติงานตามอำนาจหน้าที่เท่านั้น สัญญาระหว่างผู้ฟ้องคดีกับผู้ถูกฟ้องคดีจึงไม่มีลักษณะเป็นการว่าจ้างให้ผู้ถูกฟ้องคดีเข้าร่วมจัดทำบริการสาธารณะโดยตรง และไม่มีลักษณะเป็นสัญญาสัมปทาน หรือจัดให้มีสิ่งสาธารณูปโภคหรือแสวงประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติ ที่จะถือว่าเป็นสัญญาทางปกครองตามมาตรา ๓ แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒ อันจะอยู่ ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลปกครอง ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒ มาตรา ๙ วรรคหนึ่ง (๔) แต่เป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับสัญญาทางแพ่งที่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลยุติธรรม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำวินิจฉัยที่ 126/2561ศาลปกครองกลางศาลผู้ส่งความเห็นศาลแขวงพระนครศรีอยุธยาศาลผู้รับความเห็นมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยาผู้ฟ้องคดีบริษัทเบสท์เอ็คซ์เพิร์ทอินฟอร์เมชั่นเทคโนโลยีจำกัดผู้ซื้อทรัพย์ พ.ร.บ.จัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ.2542 พ.ร.บ.มหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ.2547 คดีที่มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา ผู้ฟ้องคดี ซึ่งเป็นหน่วยงานทางปกครอง ฟ้องบริษัท บ. จำกัด ผู้ถูกฟ้องคดี เพื่อเรียกค่าเสียหายกรณีผู้ถูกฟ้องคดีผิดสัญญาว่าจ้างให้จัดทำระบบสารสนเทศสนับสนุนการตัดสินใจของผู้ฟ้องคดี เมื่อระบบสารสนเทศสนับสนุนการตัดสินใจดังกล่าวมีวัตถุประสงค์เพื่อใช้ในการบริหารกิจการในด้านต่างๆ ของผู้บริหารภายใต้ระบบสารสนเทศ ตามนโยบายและพันธกิจหลักของผู้ฟ้องคดี การดำเนินการตามข้อสัญญาพิพาท จึงเป็นเพียงการที่ผู้ฟ้องคดีมุ่งประสงค์ให้ผู้ถูกฟ้องคดีเข้ามาดำเนินการจัดการงานทางธุรการเพื่อความสะดวกของผู้ฟ้องคดีในการปฏิบัติงานตามอำนาจหน้าที่เท่านั้น สัญญาระหว่างผู้ฟ้องคดีกับผู้ถูกฟ้องคดีจึงไม่มีลักษณะเป็นการว่าจ้างให้ผู้ถูกฟ้องคดีเข้าร่วมจัดทำบริการสาธารณะโดยตรง และไม่มีลักษณะเป็นสัญญาสัมปทาน หรือจัดให้มีสิ่งสาธารณูปโภคหรือแสวงประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติ ที่จะถือว่าเป็นสัญญาทางปกครองตามมาตรา ๓ แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒ อันจะอยู่ ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลปกครอง ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒ มาตรา ๙ วรรคหนึ่ง (๔) แต่เป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับสัญญาทางแพ่งที่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลยุติธรรม()แหล่งที่มาสำนักงานเลขานุการคณะกรรมการวินิจฉัยฯแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุเขตอำนาจศาลเกี่ยวกับพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒ มาตรา ๙ วรรคหนึ่ง (๔)
ประกาศคณะกรรมการกํากับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัยเรื่อง กําหนดแบบและรายการสมุดทะเบียนเกี่ยวกับธุรกิจของนายหน้าประกันวินาศภัยพ.ศ. 2551----------------------------------------- อาศัยอํานาจตามความในมาตรา 70 แห่งพระราชบัญญัติประกันวินาศภัย พ.ศ. 2535 ประกอบมาตรา 3 (1) แห่งพระราชบัญญัติคณะกรรมการกํากับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย พ.ศ. 2550 คณะกรรมการกํากับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัยจึงออกประกาศไว้ ดังนี้ข้อ ๑ ประกาศนี้เรียกว่า "ประกาศคณะกรรมการกํากับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย เรื่อง กําหนดแบบและรายการสมุดทะเบียนเกี่ยวกับธุรกิจของนายหน้าประกันวินาศภัย พ.ศ. 2551"ข้อ ๒ ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปข้อ ๓ ให้ยกเลิกประกาศนายทะเบียน เรื่อง กําหนดแบบและรายการสมุดทะเบียนเกี่ยวกับธุรกิจของนายหน้าประกันวินาศภัย ลงวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2549ข้อ ๔ แบบและรายการสมุดทะเบียนเกี่ยวกับธุรกิจของนายหน้าประกันวินาศภัยจะต้องทําตามแบบและให้มีรายการอย่างน้อยตามที่แนบท้ายประกาศนี้ผู้มีอํานาจลงนาม - ประกาศ ณ วันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ศุภรัตน์ ควัฒน์กุล ปลัดกระทรวงการคลัง ประธานคณะกรรมการกํากับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย
ประกาศสํานักงานคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ ที่ สน. 23/2560 เรื่อง หลักเกณฑ์ เงื่อนไข และวิธีการจัดการกองทุนรวมเพื่อ ผู้ลงทุนทั่วไป กองทุนรวมเพื่อผู้ลงทุนที่มิใช่รายย่อย กองทุนรวมเพื่อผู้ลงทุนประเภทสถาบัน และกองทุนส่วนบุคคล (ฉบับที่ 6) \_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_ อาศัยอํานาจตามความในข้อ 6 โดยได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการกํากับตลาดทุน และข้อ 8(6) แห่งประกาศคณะกรรมการกํากับตลาดทุน ที่ ทน. 89/2558 เรื่อง หลักเกณฑ์การจัดการกองทุนรวมเพื่อผู้ลงทุนทั่วไป กองทุนรวมเพื่อผู้ลงทุนที่มิใช่รายย่อย กองทุนรวมเพื่อผู้ลงทุนประเภทสถาบันและกองทุนส่วนบุคคล ลงวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2558 สํานักงานออกประกาศไว้ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นส่วนที่ 1/1 การกําหนดชื่อของกองทุนรวม ข้อ 8/1 ของหมวด 1 หลักเกณฑ์ทั่วไป ในภาค 2 การจัดการกองทุนรวม แห่งประกาศสํานักงานคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ ที่ สน. 87/2558 เรื่อง หลักเกณฑ์ เงื่อนไข และวิธีการจัดการกองทุนรวมเพื่อผู้ลงทุนทั่วไป กองทุนรวมเพื่อผู้ลงทุนที่มิใช่รายย่อย กองทุนรวมเพื่อผู้ลงทุนประเภทสถาบันและกองทุนส่วนบุคคล ลงวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ส่วน ๑/๑ การกําหนดชื่อของกองทุนรวม\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_\_ข้อ ๘/๑ บริษัทจัดการต้องกําหนดชื่อของกองทุนรวมให้เป็นไปตามประกาศคณะกรรมการกํากับตลาดทุนว่าด้วยการจัดตั้งกองทุนรวมเพื่อผู้ลงทุนทั่วไปและเพื่อผู้ลงทุนที่มิใช่รายย่อย และการเข้าทําสัญญารับจัดการกองทุนส่วนบุคคล"ข้อ ๒ ในกรณีเป็นกองทุนรวมเพื่อผู้ลงทุนที่มิใช่รายย่อยที่บริษัทจัดการเสนอขายหน่วยลงทุนครั้งแรกของกองทุนรวมดังกล่าวก่อนหรือในวันที่ประกาศนี้ใช้บังคับและมีลักษณะใดลักษณะหนึ่งดังต่อไปนี้ ให้บริษัทจัดการได้รับยกเว้นการปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ในข้อ 9 วรรคหนึ่ง (3) แห่งประกาศคณะกรรมการกํากับตลาดทุน ที่ ทน. 88/2558 เรื่อง การจัดตั้งกองทุนรวมเพื่อผู้ลงทุนทั่วไปและเพื่อผู้ลงทุนที่มิใช่รายย่อย และการเข้าทําสัญญารับจัดการกองทุนส่วนบุคคล ลงวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศคณะกรรมการกํากับตลาดทุน ที่ ทน. 35/2560 เรื่อง การจัดตั้งกองทุนรวมเพื่อผู้ลงทุนทั่วไปและเพื่อผู้ลงทุนที่มิใช่รายย่อย และการเข้าทําสัญญารับจัดการกองทุนส่วนบุคคล (ฉบับที่ 3) ลงวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2560 (1) เป็นกองทุนรวมที่มีกําหนดระยะเวลาสิ้นสุดอายุโครงการไว้อย่างชัดเจนในโครงการและเสนอขายหน่วยลงทุนเพียงครั้งเดียว (2) เป็นกองทุนรวมอื่นที่ไม่ใช่กองทุนรวมตาม (1) ทั้งนี้ ให้ได้รับยกเว้นเฉพาะในช่วงระยะเวลาไม่เกิน 180 วันนับแต่วันที่ประกาศนี้ใช้บังคับ ข้อ ๓ ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2560 เป็นต้นไปผู้มีอํานาจลงนาม - ประกาศ ณ วันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2560 (นายรพี สุจริตกุล) เลขาธิการ สํานักงานคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 57929หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยขอให้ศาลสั่งปล่อยชั่วคราวในระหว่างฎีกา โดยผู้ขอประกันขอใช้หลักทรัพย์เดิมเป็นหลักประกันหมายเหตุ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 235 วรรคสาม จำเลยอายุไม่เกิน 20 ปีแต่พิเคราะห์พฤติการณ์แห่งคดีแล้วไม่มีเหตุลดมาตราส่วนโทษให้จึงให้จำคุก 2 ปี จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก1 ปีศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยยื่นคำร้องดังกล่าว (สำนวนธุรการอันดับ 24)ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวทั้งในระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ โดยในชั้นอุทธรณ์ตีราคาประกัน100,000 บาท (สำนวนธุรการอันดับ 2,4)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เป็นคดีที่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงสมควรจะได้พิจารณาฎีกาของจำเลยประกอบด้วย แต่จำเลยยังมิได้ยื่นฎีกามา จึงไม่อนุญาตปล่อยชั่วคราวในชั้นนี้ ให้ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1483/2533พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นางสาวบุตร ทองเอี่ยมจำเลยนางสาวบุตร ทองเอี่ยม จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 106, ม. 107, ม. 108ความว่า จำเลยขอให้ศาลสั่งปล่อยชั่วคราวในระหว่างฎีกา โดยผู้ขอประกันขอใช้หลักทรัพย์เดิมเป็นหลักประกันหมายเหตุ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 235 วรรคสาม จำเลยอายุไม่เกิน 20 ปีแต่พิเคราะห์พฤติการณ์แห่งคดีแล้วไม่มีเหตุลดมาตราส่วนโทษให้จึงให้จำคุก 2 ปี จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก1 ปีศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยยื่นคำร้องดังกล่าว (สำนวนธุรการอันดับ 24)ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวทั้งในระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ โดยในชั้นอุทธรณ์ตีราคาประกัน100,000 บาท (สำนวนธุรการอันดับ 2,4)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เป็นคดีที่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงสมควรจะได้พิจารณาฎีกาของจำเลยประกอบด้วย แต่จำเลยยังมิได้ยื่นฎีกามา จึงไม่อนุญาตปล่อยชั่วคราวในชั้นนี้ ให้ยกคำร้อง(พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ-อากาศ บำรุงชีพ-อุดม เฟื่องฟุ้ง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1483/2533พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นางสาวบุตร ทองเอี่ยมจำเลยนางสาวบุตร ทองเอี่ยม จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 106, ม. 107, ม. 108ความว่า จำเลยขอให้ศาลสั่งปล่อยชั่วคราวในระหว่างฎีกา โดยผู้ขอประกันขอใช้หลักทรัพย์เดิมเป็นหลักประกันหมายเหตุ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 235 วรรคสาม จำเลยอายุไม่เกิน 20 ปีแต่พิเคราะห์พฤติการณ์แห่งคดีแล้วไม่มีเหตุลดมาตราส่วนโทษให้จึงให้จำคุก 2 ปี จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก1 ปีศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยยื่นคำร้องดังกล่าว (สำนวนธุรการอันดับ 24)ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวทั้งในระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ โดยในชั้นอุทธรณ์ตีราคาประกัน100,000 บาท (สำนวนธุรการอันดับ 2,4)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เป็นคดีที่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงสมควรจะได้พิจารณาฎีกาของจำเลยประกอบด้วย แต่จำเลยยังมิได้ยื่นฎีกามา จึงไม่อนุญาตปล่อยชั่วคราวในชั้นนี้ ให้ยกคำร้อง(พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ-อากาศ บำรุงชีพ-อุดม เฟื่องฟุ้ง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
พระราชกฤษฎีกาพระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างในเขตเพลิงไหม้พุทธศักราช ๒๔๗๖ ในบริเวณเขตเพลิงไหม้ที่ตำบลตะพานหิน อำเภอตะพานหินจังหวัดพิจิตรพ.ศ. ๒๔๙๖ ภูมิพลอดุลยเดชป.ร.ให้ไว้ณ วันที่ ๒๑ กันยายน พ.ศ. ๒๔๙๖เป็นปีที่๘ ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่าโดยที่เป็นการสมควรควบคุมการก่อสร้างในบริเวณเขตเพลิงไหม้ที่ตำบลตะพานหิน อำเภอตะพานหิน จังหวัดพิจิตร ซึ่งเกิดเพลิงไหม้เมื่อวันที่ ๑๙กรกฎาคม ๒๔๙๖อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๙๕ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยพุทธศักราช ๒๔๗๕ แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๙๕ และมาตรา ๓แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างในเขตเพลิงไหม้ พุทธศักราช ๒๔๗๖จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างในเขตเพลิงไหม้พุทธศักราช ๒๔๗๖ ในบริเวณเขตเพลิงไหม้ ที่ตำบลตะพานหิน อำเภอตะพานหินจังหวัดพิจิตร พ.ศ. ๒๔๙๖มาตรา ๒[๑]พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา ๓ ให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างในเขตเพลิงไหม้พุทธศักราช ๒๔๗๖ ในบริเวณเขตเพลิงไหม้ ที่ตำบลตะพานหิน อำเภอตะพานหินจังหวัดพิจิตร ภายในแนวเขตตามแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้มาตรา ๔ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการจอมพลป. พิบูลสงครามนายกรัฐมนตรี[เอกสารแนบท้าย]๑.แผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างในเขตเพลิงไหม้พุทธศักราช ๒๔๗๖ ที่ตำบลตะพานหิน อำเภอตะพานหิน จังหวัดพิจิตร พ.ศ. ๒๔๙๖(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือเนื่องจากได้เกิดเพลิงไหม้ขึ้นที่ตำบลตะพานหิน อำเภอตะพานหิน จังหวัดพิจิตรเมื่อวันที่ ๑๙ กรกฎาคม ๒๔๙๖จึงเป็นการสมควรที่จะควบคุมการก่อสร้างภายในบริเวณเขตเพลิงไหม้ตามแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้ เพื่อจะได้ป้องกันและระงับอัคคีภัยเพื่อความมั่นคงแข็งแรง และเพื่อประโยชน์ในทางอนามัย โดยประกาศพระราชกฤษฎีกาตามความในมาตรา ๓ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างในเขตเพลิงไหม้ พุทธศักราช๒๔๗๖สรัลพร/พิมพ์๑๑มิถุนายน ๒๕๕๑ฐิติพงษ์/ตรวจ๑๒มิถุนายน ๒๕๕๑[๑]ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๗๐/ตอนที่ ๖๓/หน้า ๑๒๓๖/๖ ตุลาคม ๒๔๙๖
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 59791หลักกฎหมาย: ความว่า โจทก์ฎีกา มีทางชนะคดี โปรดอนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อนหมายเหตุ จำเลยแถลงคัดค้าน (อันดับ 90)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้อง ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์เป็นเงิน4,000 บาท ยกฟ้องแย้งของจำเลยศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ให้ขับไล่โจทก์และบริวารออกจากที่พิพาทโจทก์ฎีกา พร้อมกับยื่นคำร้องดังกล่าว (อันดับ 83,82)คำสั่งอนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้โดยห้ามโจทก์ทำนิติกรรมใด ๆเกี่ยวกับที่ดินพิพาทในระหว่างฎีกา ให้ศาลชั้นต้นแจ้งคำสั่งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทราบ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1938/2532นางสาวบัว ประดับเพชรโจทก์นางคูณ ใจสุขจำเลยนายพิทยากูล หงษ์ภักดี ทนายโจทก์ผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 231ความว่า โจทก์ฎีกา มีทางชนะคดี โปรดอนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อนหมายเหตุ จำเลยแถลงคัดค้าน (อันดับ 90)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้อง ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์เป็นเงิน4,000 บาท ยกฟ้องแย้งของจำเลยศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ให้ขับไล่โจทก์และบริวารออกจากที่พิพาทโจทก์ฎีกา พร้อมกับยื่นคำร้องดังกล่าว (อันดับ 83,82)คำสั่งอนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้โดยห้ามโจทก์ทำนิติกรรมใด ๆเกี่ยวกับที่ดินพิพาทในระหว่างฎีกา ให้ศาลชั้นต้นแจ้งคำสั่งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทราบ(อากาศ บำรุงชีพ-ประชา บุญวนิช-พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1938/2532นางสาวบัว ประดับเพชรโจทก์นางคูณ ใจสุขจำเลยนายพิทยากูล หงษ์ภักดี ทนายโจทก์ผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 231ความว่า โจทก์ฎีกา มีทางชนะคดี โปรดอนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อนหมายเหตุ จำเลยแถลงคัดค้าน (อันดับ 90)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้อง ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์เป็นเงิน4,000 บาท ยกฟ้องแย้งของจำเลยศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ให้ขับไล่โจทก์และบริวารออกจากที่พิพาทโจทก์ฎีกา พร้อมกับยื่นคำร้องดังกล่าว (อันดับ 83,82)คำสั่งอนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้โดยห้ามโจทก์ทำนิติกรรมใด ๆเกี่ยวกับที่ดินพิพาทในระหว่างฎีกา ให้ศาลชั้นต้นแจ้งคำสั่งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทราบ(อากาศ บำรุงชีพ-ประชา บุญวนิช-พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมฉบับที่ 4668 (พ.ศ. 2558)ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมพ.ศ. 2511เรื่องกําหนดมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมการหาปริมาณแมกนีเซียมในน้ํายางสดและน้ํายางขันด้วยการไทเทรต (วิธีปราศจากไซยาไนด์)---------------------------------อื่นๆ - อาศัยอํานาจตามความในมาตรา 15 แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ. 2511 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมออกประกาศกําหนดมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมการหาปริมาณแมกนีเซียมในน้ํายางสดและน้ํายางขันด้วยการไทเทรต (วิธีปราสจากไซยาไนด์) มาตรฐานเลขที่ มอก.2627 - 2558 ไว้ ดังมีรายการละเอียดต่อท้ายประกาศนี้ ทั้งนี้ ให้มีผลตั้งแต่วันที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปผู้มีอํานาจลงนาม - ประกาศ ณ วันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2558 จักรมณฑ์ ผาสุกวนิชรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
ประกาศกระทรวงพาณิชย์ประกาศกระทรวงพาณิชย์เรื่อง กำหนดด่านศุลกากรที่ผู้ส่งหรือนำสินค้ามาตรฐานปุยนุ่นออกนอกราชอาณาจักรต้องแสดงใบรับรองมาตรฐานสินค้า และปริมาณสินค้ามาตรฐานปุยนุ่นที่ไม่ต้องแสดงใบรับรองมาตรฐานสินค้า ตามที่ได้มีประกาศกระทรวงพาณิชย์เรื่อง กำหนดด่านศุลกากรที่ผู้ส่งหรือนำสินค้ามาตรฐานปุยนุ่นออกนอกราชอาณาจักรต้องแสดงใบรับรองมาตรฐานสินค้า ลงวันที่ ๔ สิงหาคม ๒๕๒๔ ไปแล้วนั้นอาศัยอำนาจตามความในมาตรา๔ และมาตรา ๑๖ แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก พ.ศ. ๒๕๐๓ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติมาตรฐานสินค้าขาออก (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๒๒รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์โดยคำแนะนำของคณะกรรมการมาตรฐานสินค้าจึงออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้ข้อ๑ ให้ยกเลิกประกาศกระทรวงพาณิชย์เรื่อง กำหนดด่านศุลกากรที่ผู้ส่งหรือนำสินค้ามาตรฐานปุยนุ่นออกนอกราชอาณาจักรต้องแสดงใบรับรองมาตรฐานสินค้า ลงวันที่ ๔ สิงหาคม ๒๕๒๔ข้อ๒ กำหนดให้ด่านศุลกากรต่อไปนี้คือท่ากรุงเทพฯ ด่านศุลกากรแหลมฉบัง จังหวัดชลบุรี และด่านศุลกากรมาบตาพุดจังหวัดระยองเป็นด่านศุลกากรที่ผู้ส่งหรือนำสินค้ามาตรฐานปุยนุ่นออกนอกราชอาณาจักรต้องแสดงใบรับรองมาตรฐานสินค้าต่อเจ้าพนักงานศุลกากรข้อ๓ ให้ปุยนุ่นที่มีปริมาณไม่เกินรายละ๒ เมตริกตัน ต่อหนึ่งเที่ยวเรือที่ส่งหรือนำออกนอกราชอาณาจักรทางด่านศุลกากรตามที่กำหนดไว้ในข้อ ๒ได้รับยกเว้นไม่ต้องแสดงใบรับรองมาตรฐานสินค้าข้อ๔[๑] ประกาศฉบับนี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนด๖๐ วัน นับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปประกาศ ณ วันที่ ๓๑กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๔อดิศัย โพธารามิกรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ดวงเพ็ญ/พิมพ์๒๙ สิงหาคม ๒๕๕๔อุษมล/ผู้จัดทำ๕ กันยายน ๒๕๕๔[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๑๘/ตอนที่ ๗๘ ง/หน้า ๑๙/๒๗ กันยายน ๒๕๔๔
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1040/2479หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยรับของโจร พิจารณาได้ความว่าเป็นความผิดฐานยักยอกลงโทษจำเลยไม่ได้คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานรับของโจร ทางพิจารณาปรากฎข้อเท็จจริงว่าไก่ของ ป.พลัดไปตีไก่ของจำเลย ๆ จับไก่นั้นไว้ และยักยอกเอาไก่นั้นเสียโดยเจตนาทุจจริตอันเป็นความผิดตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๑๘ ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ว่า ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๑๙๒ วรรค ๒ บัญญัติไว้ชัดเจนว่าถ้าข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในทางพิจารณาต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้อง ให้ศาลยกฟ้องคดีเช่นนั้นเสีย ฉะนั้นจึงให้ยกฟ้องโจทก์ในคดีนี้เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1040/2479อัยยการชัยนาทโจทก์นายหยอย เสนน่วมจำเลย ป.อ. ม. 318-321โจทก์ฟ้องว่าจำเลยรับของโจร พิจารณาได้ความว่าเป็นความผิดฐานยักยอกลงโทษจำเลยไม่ได้คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานรับของโจร ทางพิจารณาปรากฎข้อเท็จจริงว่าไก่ของ ป.พลัดไปตีไก่ของจำเลย ๆ จับไก่นั้นไว้ และยักยอกเอาไก่นั้นเสียโดยเจตนาทุจจริตอันเป็นความผิดตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๑๘ ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ว่า ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๑๙๒ วรรค ๒ บัญญัติไว้ชัดเจนว่าถ้าข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในทางพิจารณาต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้อง ให้ศาลยกฟ้องคดีเช่นนั้นเสีย ฉะนั้นจึงให้ยกฟ้องโจทก์ในคดีนี้เสีย(อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-มนธา-พลางกูร)ศาลชั้นต้น - นายชนิต วินิจฉัยภาคศาลอุทธรณ์ - นาย อาร์.ซี.มิงแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานรับของโจร ทางพิจารณาปรากฎข้อเท็จจริงว่าไก่ของ ป.พลัดไปตีไก่ของจำเลย ๆ จับไก่นั้นไว้ และยักยอกเอาไก่นั้นเสียโดยเจตนาทุจจริตอันเป็นความผิดตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๑๘ ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ว่า ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๑๙๒ วรรค ๒ บัญญัติไว้ชัดเจนว่าถ้าข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในทางพิจารณาต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้อง ให้ศาลยกฟ้องคดีเช่นนั้นเสีย ฉะนั้นจึงให้ยกฟ้องโจทก์ในคดีนี้เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1040/2479อัยยการชัยนาทโจทก์นายหยอย เสนน่วมจำเลย ป.อ. ม. 318-321โจทก์ฟ้องว่าจำเลยรับของโจร พิจารณาได้ความว่าเป็นความผิดฐานยักยอกลงโทษจำเลยไม่ได้คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานรับของโจร ทางพิจารณาปรากฎข้อเท็จจริงว่าไก่ของ ป.พลัดไปตีไก่ของจำเลย ๆ จับไก่นั้นไว้ และยักยอกเอาไก่นั้นเสียโดยเจตนาทุจจริตอันเป็นความผิดตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๑๘ ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ว่า ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๑๙๒ วรรค ๒ บัญญัติไว้ชัดเจนว่าถ้าข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในทางพิจารณาต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้อง ให้ศาลยกฟ้องคดีเช่นนั้นเสีย ฉะนั้นจึงให้ยกฟ้องโจทก์ในคดีนี้เสีย(อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-มนธา-พลางกูร)ศาลชั้นต้น - นายชนิต วินิจฉัยภาคศาลอุทธรณ์ - นาย อาร์.ซี.มิงแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1591/2537หลักกฎหมาย: จำเลยให้โจทก์เช่าฉางเก็บข้าวเปลือกโดยรับข้าวเปลือกจากโจทก์ ณ ฉาง เมื่อพนักงานของโจทก์สั่งจ่ายข้าวเปลือก จำเลยหรือผู้แทนของจำเลยก็ทำการจ่ายข้าวเปลือก ณ ฉางนั้นตลอดมา ฉางของจำเลยจึงเป็นสำนักทำการงานของจำเลยด้วย การที่เจ้าพนักงานศาลส่งหมายเรียกสำเนาคำฟ้องและหมายนัดแก่จำเลย ณ ฉาง ดังกล่าวจึงชอบด้วย ป.วิ.พ. มาตรา 74 (2) แล้ว ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1591/2537องค์การตลาดเพื่อเกษตรกรโจทก์นายบุญไทย แซ่อึ้งจำเลย ป.วิ.พ. ม. 74 (2)จำเลยให้โจทก์เช่าฉางเก็บข้าวเปลือกโดยรับข้าวเปลือกจากโจทก์ ณ ฉาง เมื่อพนักงานของโจทก์สั่งจ่ายข้าวเปลือก จำเลยหรือผู้แทนของจำเลยก็ทำการจ่ายข้าวเปลือก ณ ฉางนั้นตลอดมา ฉางของจำเลยจึงเป็นสำนักทำการงานของจำเลยด้วย การที่เจ้าพนักงานศาลส่งหมายเรียกสำเนาคำฟ้องและหมายนัดแก่จำเลย ณ ฉาง ดังกล่าวจึงชอบด้วย ป.วิ.พ. มาตรา 74 (2) แล้ว(สมมาตร พรหมานุกูล-จองทรัพย์ เที่ยงธรรม-ทองเลื่อน พูลพิพัฒน์)ศาลจังหวัดสุรินทร์ - นายวิทยา ยิ่งวิริยะศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายประชา ประสงค์จรรยาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1591/2537องค์การตลาดเพื่อเกษตรกรโจทก์นายบุญไทย แซ่อึ้งจำเลย ป.วิ.พ. ม. 74 (2)จำเลยให้โจทก์เช่าฉางเก็บข้าวเปลือกโดยรับข้าวเปลือกจากโจทก์ ณ ฉาง เมื่อพนักงานของโจทก์สั่งจ่ายข้าวเปลือก จำเลยหรือผู้แทนของจำเลยก็ทำการจ่ายข้าวเปลือก ณ ฉางนั้นตลอดมา ฉางของจำเลยจึงเป็นสำนักทำการงานของจำเลยด้วย การที่เจ้าพนักงานศาลส่งหมายเรียกสำเนาคำฟ้องและหมายนัดแก่จำเลย ณ ฉาง ดังกล่าวจึงชอบด้วย ป.วิ.พ. มาตรา 74 (2) แล้ว(สมมาตร พรหมานุกูล-จองทรัพย์ เที่ยงธรรม-ทองเลื่อน พูลพิพัฒน์)ศาลจังหวัดสุรินทร์ - นายวิทยา ยิ่งวิริยะศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายประชา ประสงค์จรรยาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศธนาคารแห่งประเทศไทยประกาศธนาคารแห่งประเทศไทยเรื่องการเป็นกรรมการในบริษัทลูกหนี้ของกรรมการและผู้บริหารระดับสูงธนาคารพาณิชย์------------------ การให้สินเชื่อของธนาคารพาณิชย์บางกรณี แก่บริษัทจำกัดที่มีกรรมการหรือผู้บริหารระดับสูงตั้งแต่ตำแหน่งผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการใหญ่ของธนาคารพาณิชย์นั้นเป็นกรรมการอยู่ด้วยไม่ว่าจะกระทำโดยสุจริต หรือเพื่อดูแลกิจการลูกหนี้ บางครั้งอาจขาดการวิเคราะห์ตามที่ควรจะเป็นอาจถูกมองว่ามีการเอื้ออำนวยผลประโยชน์แก่กันจะด้วยเจตนาหรือด้วยความเกรงใจในกรรมการร่วมก็ตามแต่ข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นแล้วก็คือคุณภาพของลูกหนี้โดยทั่วไปรวมทั้งกลุ่มนี้จำนวนหนึ่งไม่เป็นไปตามมาตรฐาน และกลายเป็นลูกหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ซึ่งเป็นภาระของธนาคารพาณิชย์ซึ่งย่อมไม่เป็นผลดีต่อระบบสถาบันการเงินเพราะทำให้เกิดความเคลือบแคลงใจในผู้บริหารธนาคารพาณิชย์รวมทั้งอาจถูกกล่าวหาได้ว่าการพิจารณาสินเชื่อแก่ลูกค้าทั่วไปจะไม่ได้รับการปฏิบัติโดยเท่าเทียมกัน ดังนั้นเพื่อพิทักษ์รักษาผลประโยชน์ของประชาชน อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 22 (8) แห่งพระราชบัญญัติการธนาคารพาณิชย์ พ.ศ. 2505 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติการธนาคารพาณิชย์พ.ศ. 2505 พ.ศ. 2528ธนาคารแห่งประเทศไทยออกข้อกำหนด ดังต่อไปนี้ ข้อ 1ให้ธนาคารพาณิชย์ทุกธนาคารระงับการให้สินเชื่อแก่บริษัทจำกัด ที่มีกรรมการร่วมกับธนาคารพาณิชย์นั้นรวมทั้งให้ทยอยลดยอดคงค้างสินเชื่อลงจนมียอดคงค้างไม่เกินอัตราที่กำหนดใน (1)หรือดำเนินการให้ผู้ถือหุ้นของบริษัทจำกัดถอดถอนกรรมการร่วมนั้นจากการเป็นกรรมการบริษัทจำกัดเมื่อบริษัทจำกัดดังกล่าวมีลักษณะอย่างใดอย่างหนึ่ง ดังต่อไปนี้ (1) มีสินเชื่อคงค้างกับธนาคารพาณิชย์นั้นสูงกว่าร้อยละ50 ของส่วนผู้ถือหุ้นของบริษัทจำกัดนั้นหรือสูงกว่าร้อยละ 25 ของยอดหนี้สินรวมของบริษัทจำกัดนั้น หรือสูงกว่าร้อยละ 5ของเงินกองทุนชั้นที่ 1ของธนาคารพาณิชย์นั้นจำนวนใดจำนวนหนึ่งแล้วแต่จำนวนใดจะต่ำกว่า (2) มีกรรมการหรือผู้บริหารระดับสูงตั้งแต่ตำแหน่งผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการใหญ่ของธนาคารพาณิชย์เป็นกรรมการและผู้ถือหุ้นมากกว่าร้อยละ 1.0ของจำนวนหุ้นที่จำหน่ายได้แล้วทั้งหมดของบริษัทจำกัดนั้น ทั้งนี้ข้อกำหนดดังกล่าวข้างต้นไม่บังคับถึงบริษัทจำกัดที่มีกรรมการหรือผู้บริหารระดับสูงของธนาคารพาณิชย์เป็นกรรมการร่วมอันเนื่องจากการปรับโครงสร้างหนี้ตามหลักการปรับปรุงโครงสร้างหนี้ของธนาคารแห่งประเทศไทย อนึ่งการเป็นกรรมการหรือผู้บริหารระดับสูงตั้งแต่ตำแหน่งผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการใหญ่ของธนาคารพาณิชย์มีความสำคัญยิ่งยวด ผู้ได้รับเกียรติดังกล่าวจึงควรอุทิศความรู้ความสามารถและเวลาให้แก่ธนาคารพาณิชย์นั้นๆ อย่างเต็มที่ไม่ควรเป็นกรรมการในบริษัทจำกัดอื่นหลายแห่งจนเกินพอดีซึ่งธนาคารเห็นว่าน่าจะไม่เกิน 3แห่งรวมทั้งไม่ควรเป็นกรรมการที่มีอำนาจบริหารงานระดับสูงในบริษัทลูกหนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตำแหน่งกรรมการผู้จัดการใหญ่ ดังนั้น เพื่อให้การประกอบธุรกิจของธนาคารพาณิชย์และบริษัทลูกหนี้ที่เกี่ยวข้องดังกล่าวเป็นไปโดยเหมาะสมไม่ขัดต่อเจตนารมณ์ในการกำกับดูแลรวมทั้งลูกค้าโดยทั่วไปยอมรับได้จึงขอให้ธนาคารพาณิชย์ถือปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ที่ได้กล่าวมาเป็นลำดับ โดยเคร่งครัด ข้อ 2ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป ประกาศ ณวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2542 หม่อมราชวงศ์จัตุมงคล โสณกุล ผู้ว่าการ ธนาคารแห่งประเทศไทย