คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1938/2500หลักกฎหมาย: ไม้ไข่เขียวเป็นไม้หวงห้าม ซึ่งตามหลักวิชาแล้วฟังว่าอยู่ในจำพวก "ไม้ตะเคียนชนิดอื่น ๆ " แต่กรมป่าไม้เพิ่งชี้ขาดและทางราชการเพิ่งประกาศเมื่อ 8 มิ.ย. 2498 หลังจากที่จำเลยไปตัดไม้นี้มาไว้แล้ว ถือว่าจำเลยยังไม่ควรมีผิด ตามพระราชกฤษฎีกาไม้หวงห้าม "ไม้ตะเคียนสามพอน" ถือว่าเป็นไม้ตะเคียนอยู่ในพวก "ไม้ตะเคียนชนิดอื่น ๆ " นี้ครอบคลุมถึงไม้ตะเคียนทุกชนิด และคำนี้ก็แสดงว่าเป็นไม้ตะเคียนอยู่ในตัวแล้ว จำเลยมิได้เป็นเจ้าของโรงงานไม้แปรรูป ขนไม้ที่ยังมิได้เสียค่าภาคหลวงเข้าไปในโรงงานไม้แปรรูปเพื่อทำการแปรรูปจำเลยยังไม่ผิดตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ 2494 ม.16 เพราะไม่ใช่เจ้าของโรงงานไม้แปรรูป จึงไม่ใช่ผู้รับอนุญาตทำการแปรรูปไม้ ฯ.โจทก์ฟ้องว่าระหว่างวันที่ ๓๑ มีนาคม ๒๔๙๘ ถึงวันที่ ๓ ตุลาคม ๒๔๙๘ จำเลยสมคบกับพวกกระทำผิดกฎหมายคือ ก. จำเลยได้จ้างพวกตัดไม้หวงห้ามคือไม้ตะเคียนสามพอน ไม้ไข่เขียว ซึ่งเป็นไม้ตะเคียนประเภทอื่น กับไม้ตาเสือ ไม้ขานาง ไม้มะม่วงป่า รวม ๑๐๙ ท่อน แล้วชักลากโดยมิได้รับอนุญาต ข. จำเลยสมคบกับพวกนำไม้เข้าไปในโรงงานแปรรูป ๒๔ ท่อน โดยยังไม่ชำระค่าภาคหลวง ค. จำเลยมีไม้ดังกล่าวไว้ในความครอบครองโดยจำเลยพิสูจน์ไม่ได้ว่าเป็นไม้ที่ได้มาโดยชอบ ไม้ดังกล่าวเป็นไม้หวงห้ามตามบัญชีต่อท้าย พระราชกฤษฎีกา กำหนดไม้หวงห้ามในจังหวัดสตูล พ.ศ.๒๔๙๗ ซึ่งเจ้าพนักงานได้ประกาศให้ทราบทั่วกันแล้ว จึงขอให้ศาลลงโทษ จำเลยให้การว่าขณะที่จำเลยทำไม้ดังกล่าวยังไม่มีกฎหมายหวงห้ามตัดไม้ประเภทดังกล่าว ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีผิดฐานมีไม้ตะเคียนสามพอนไว้โดยมิได้รับอนุญาต จึงพิพากษาให้ปรับจำเลย ๕๐๐ บาท จำคุก ๓ ปี แต่ให้รอการลงโทษไว้ โจทก์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้จะฟังว่าไม้ไข่เขียว จะอยู่ในคำว่า "ไม้ตะเคียนชนิดอื่น ๆ " ตามหลักวิชา แต่กรมป่าไม้ก็เพิ่งชี้ขาด และทางราชการเพิ่งประกาศภายหลังเมื่อจำเลยและราษฎรได้ตัดไม้ไข่เขียวแล้ว ทางราชการประกาศภายหลัง ณ ที่ว่าการอำเภอและที่อื่น เมือวันที่ ๘ มิถุนายน ๒๔๙๘ อันไม่เป็นการชอบด้วย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๕ เฉพาะจำเลยในคดีนี้ จึงลงโทษจำเลยเกี่ยวกับไม้ไข่เขียวไม่ได้ ฎีกาจำเลยว่าไม้ตะเคียนสามพอนไม่เป็นไม้หวงห้ามตามพระราชกฤษฎีกาไม้หวงห้าม พ.ศ. ๒๔๙๗ นั้น ศาลเห็นว่า พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ได้ระบุไว้ได้ระบุไว้กว้าง ๆ ว่า "ไม้ตะเคียนชนิดอื่น ๆ " เพื่อครอบคลุมถึงไม้ตะเคียนทุกชนิดไม่เฉพาะไม้ตะเคียนทอง หรือ ไม้ตะเคียนหวายเท่านั้น ได้ความว่าไม้ตะเคียนสามพอนนี้มี่ขึ้นอยู่มากในจังหวัดสตูล พระราชกฤษฎีกาไม้หวงห้าม พ.ศ.๒๔๙๔ ก็ได้เคยระบุไว้ตามที่ราษฎรเรียกกัน ทั้งคำที่เรียกว่าไม้ตะเคียนสามพอนก็แสดงในตัวว่าเป็นไม้ตะเคียน จึงแปลความเป็นอื่นไม่ได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น อนึ่ง ที่โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้องข้อ ง. ด้วยนั้น ได้ความว่าจำเลยมิใช่เป็นเจ้าของโรงงานไม้แปรรูป จึงมิใช่เป็นผู้รับอนุญาตทำการแปรรูป หรือเป็นผู้ตั้งโรงงานแปรรูปไม้ จำเลยจึงไม่มีผิด จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1938/2500อัยการจังหวัดสตูลโจทก์นายชูสิน โดนันทน์จำเลย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 ม. 5, ม. 51, ม. 69 พ.ร.บ.ป่าไม้ (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2494 ม. 16 พ.ร.ฎ.กำหนดไม้หวงห้าม พ.ศ.2497 ม. 4ไม้ไข่เขียวเป็นไม้หวงห้าม ซึ่งตามหลักวิชาแล้วฟังว่าอยู่ในจำพวก "ไม้ตะเคียนชนิดอื่น ๆ " แต่กรมป่าไม้เพิ่งชี้ขาดและทางราชการเพิ่งประกาศเมื่อ 8 มิ.ย. 2498 หลังจากที่จำเลยไปตัดไม้นี้มาไว้แล้ว ถือว่าจำเลยยังไม่ควรมีผิด ตามพระราชกฤษฎีกาไม้หวงห้าม "ไม้ตะเคียนสามพอน" ถือว่าเป็นไม้ตะเคียนอยู่ในพวก "ไม้ตะเคียนชนิดอื่น ๆ " นี้ครอบคลุมถึงไม้ตะเคียนทุกชนิด และคำนี้ก็แสดงว่าเป็นไม้ตะเคียนอยู่ในตัวแล้ว จำเลยมิได้เป็นเจ้าของโรงงานไม้แปรรูป ขนไม้ที่ยังมิได้เสียค่าภาคหลวงเข้าไปในโรงงานไม้แปรรูปเพื่อทำการแปรรูปจำเลยยังไม่ผิดตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ 2494 ม.16 เพราะไม่ใช่เจ้าของโรงงานไม้แปรรูป จึงไม่ใช่ผู้รับอนุญาตทำการแปรรูปไม้ ฯ.โจทก์ฟ้องว่าระหว่างวันที่ ๓๑ มีนาคม ๒๔๙๘ ถึงวันที่ ๓ ตุลาคม ๒๔๙๘ จำเลยสมคบกับพวกกระทำผิดกฎหมายคือ ก. จำเลยได้จ้างพวกตัดไม้หวงห้ามคือไม้ตะเคียนสามพอน ไม้ไข่เขียว ซึ่งเป็นไม้ตะเคียนประเภทอื่น กับไม้ตาเสือ ไม้ขานาง ไม้มะม่วงป่า รวม ๑๐๙ ท่อน แล้วชักลากโดยมิได้รับอนุญาต ข. จำเลยสมคบกับพวกนำไม้เข้าไปในโรงงานแปรรูป ๒๔ ท่อน โดยยังไม่ชำระค่าภาคหลวง ค. จำเลยมีไม้ดังกล่าวไว้ในความครอบครองโดยจำเลยพิสูจน์ไม่ได้ว่าเป็นไม้ที่ได้มาโดยชอบ ไม้ดังกล่าวเป็นไม้หวงห้ามตามบัญชีต่อท้าย พระราชกฤษฎีกา กำหนดไม้หวงห้ามในจังหวัดสตูล พ.ศ.๒๔๙๗ ซึ่งเจ้าพนักงานได้ประกาศให้ทราบทั่วกันแล้ว จึงขอให้ศาลลงโทษ จำเลยให้การว่าขณะที่จำเลยทำไม้ดังกล่าวยังไม่มีกฎหมายหวงห้ามตัดไม้ประเภทดังกล่าว ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีผิดฐานมีไม้ตะเคียนสามพอนไว้โดยมิได้รับอนุญาต จึงพิพากษาให้ปรับจำเลย ๕๐๐ บาท จำคุก ๓ ปี แต่ให้รอการลงโทษไว้ โจทก์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้จะฟังว่าไม้ไข่เขียว จะอยู่ในคำว่า "ไม้ตะเคียนชนิดอื่น ๆ " ตามหลักวิชา แต่กรมป่าไม้ก็เพิ่งชี้ขาด และทางราชการเพิ่งประกาศภายหลังเมื่อจำเลยและราษฎรได้ตัดไม้ไข่เขียวแล้ว ทางราชการประกาศภายหลัง ณ ที่ว่าการอำเภอและที่อื่น เมือวันที่ ๘ มิถุนายน ๒๔๙๘ อันไม่เป็นการชอบด้วย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๕ เฉพาะจำเลยในคดีนี้ จึงลงโทษจำเลยเกี่ยวกับไม้ไข่เขียวไม่ได้ ฎีกาจำเลยว่าไม้ตะเคียนสามพอนไม่เป็นไม้หวงห้ามตามพระราชกฤษฎีกาไม้หวงห้าม พ.ศ. ๒๔๙๗ นั้น ศาลเห็นว่า พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ได้ระบุไว้ได้ระบุไว้กว้าง ๆ ว่า "ไม้ตะเคียนชนิดอื่น ๆ " เพื่อครอบคลุมถึงไม้ตะเคียนทุกชนิดไม่เฉพาะไม้ตะเคียนทอง หรือ ไม้ตะเคียนหวายเท่านั้น ได้ความว่าไม้ตะเคียนสามพอนนี้มี่ขึ้นอยู่มากในจังหวัดสตูล พระราชกฤษฎีกาไม้หวงห้าม พ.ศ.๒๔๙๔ ก็ได้เคยระบุไว้ตามที่ราษฎรเรียกกัน ทั้งคำที่เรียกว่าไม้ตะเคียนสามพอนก็แสดงในตัวว่าเป็นไม้ตะเคียน จึงแปลความเป็นอื่นไม่ได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น อนึ่ง ที่โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้องข้อ ง. ด้วยนั้น ได้ความว่าจำเลยมิใช่เป็นเจ้าของโรงงานไม้แปรรูป จึงมิใช่เป็นผู้รับอนุญาตทำการแปรรูป หรือเป็นผู้ตั้งโรงงานแปรรูปไม้ จำเลยจึงไม่มีผิด จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(ดุลยกรณ์พิทารณ์-ธรรมบัณฑิต-จักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์)ศาลชั้นต้น - จังหวัดสตูล - นายเชิญ โกศินศาลอุทธรณ์ - นายคร้าม สิวายะวิโรจน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าระหว่างวันที่ ๓๑ มีนาคม ๒๔๙๘ ถึงวันที่ ๓ ตุลาคม ๒๔๙๘ จำเลยสมคบกับพวกกระทำผิดกฎหมายคือ ก. จำเลยได้จ้างพวกตัดไม้หวงห้ามคือไม้ตะเคียนสามพอน ไม้ไข่เขียว ซึ่งเป็นไม้ตะเคียนประเภทอื่น กับไม้ตาเสือ ไม้ขานาง ไม้มะม่วงป่า รวม ๑๐๙ ท่อน แล้วชักลากโดยมิได้รับอนุญาต ข. จำเลยสมคบกับพวกนำไม้เข้าไปในโรงงานแปรรูป ๒๔ ท่อน โดยยังไม่ชำระค่าภาคหลวง ค. จำเลยมีไม้ดังกล่าวไว้ในความครอบครองโดยจำเลยพิสูจน์ไม่ได้ว่าเป็นไม้ที่ได้มาโดยชอบ ไม้ดังกล่าวเป็นไม้หวงห้ามตามบัญชีต่อท้าย พระราชกฤษฎีกา กำหนดไม้หวงห้ามในจังหวัดสตูล พ.ศ.๒๔๙๗ ซึ่งเจ้าพนักงานได้ประกาศให้ทราบทั่วกันแล้ว จึงขอให้ศาลลงโทษ จำเลยให้การว่าขณะที่จำเลยทำไม้ดังกล่าวยังไม่มีกฎหมายหวงห้ามตัดไม้ประเภทดังกล่าว ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีผิดฐานมีไม้ตะเคียนสามพอนไว้โดยมิได้รับอนุญาต จึงพิพากษาให้ปรับจำเลย ๕๐๐ บาท จำคุก ๓ ปี แต่ให้รอการลงโทษไว้ โจทก์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้จะฟังว่าไม้ไข่เขียว จะอยู่ในคำว่า "ไม้ตะเคียนชนิดอื่น ๆ " ตามหลักวิชา แต่กรมป่าไม้ก็เพิ่งชี้ขาด และทางราชการเพิ่งประกาศภายหลังเมื่อจำเลยและราษฎรได้ตัดไม้ไข่เขียวแล้ว ทางราชการประกาศภายหลัง ณ ที่ว่าการอำเภอและที่อื่น เมือวันที่ ๘ มิถุนายน ๒๔๙๘ อันไม่เป็นการชอบด้วย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๕ เฉพาะจำเลยในคดีนี้ จึงลงโทษจำเลยเกี่ยวกับไม้ไข่เขียวไม่ได้ ฎีกาจำเลยว่าไม้ตะเคียนสามพอนไม่เป็นไม้หวงห้ามตามพระราชกฤษฎีกาไม้หวงห้าม พ.ศ. ๒๔๙๗ นั้น ศาลเห็นว่า พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ได้ระบุไว้ได้ระบุไว้กว้าง ๆ ว่า "ไม้ตะเคียนชนิดอื่น ๆ " เพื่อครอบคลุมถึงไม้ตะเคียนทุกชนิดไม่เฉพาะไม้ตะเคียนทอง หรือ ไม้ตะเคียนหวายเท่านั้น ได้ความว่าไม้ตะเคียนสามพอนนี้มี่ขึ้นอยู่มากในจังหวัดสตูล พระราชกฤษฎีกาไม้หวงห้าม พ.ศ.๒๔๙๔ ก็ได้เคยระบุไว้ตามที่ราษฎรเรียกกัน ทั้งคำที่เรียกว่าไม้ตะเคียนสามพอนก็แสดงในตัวว่าเป็นไม้ตะเคียน จึงแปลความเป็นอื่นไม่ได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น อนึ่ง ที่โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้องข้อ ง. ด้วยนั้น ได้ความว่าจำเลยมิใช่เป็นเจ้าของโรงงานไม้แปรรูป จึงมิใช่เป็นผู้รับอนุญาตทำการแปรรูป หรือเป็นผู้ตั้งโรงงานแปรรูปไม้ จำเลยจึงไม่มีผิด จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1938/2500อัยการจังหวัดสตูลโจทก์นายชูสิน โดนันทน์จำเลย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 ม. 5, ม. 51, ม. 69 พ.ร.บ.ป่าไม้ (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2494 ม. 16 พ.ร.ฎ.กำหนดไม้หวงห้าม พ.ศ.2497 ม. 4ไม้ไข่เขียวเป็นไม้หวงห้าม ซึ่งตามหลักวิชาแล้วฟังว่าอยู่ในจำพวก "ไม้ตะเคียนชนิดอื่น ๆ " แต่กรมป่าไม้เพิ่งชี้ขาดและทางราชการเพิ่งประกาศเมื่อ 8 มิ.ย. 2498 หลังจากที่จำเลยไปตัดไม้นี้มาไว้แล้ว ถือว่าจำเลยยังไม่ควรมีผิด ตามพระราชกฤษฎีกาไม้หวงห้าม "ไม้ตะเคียนสามพอน" ถือว่าเป็นไม้ตะเคียนอยู่ในพวก "ไม้ตะเคียนชนิดอื่น ๆ " นี้ครอบคลุมถึงไม้ตะเคียนทุกชนิด และคำนี้ก็แสดงว่าเป็นไม้ตะเคียนอยู่ในตัวแล้ว จำเลยมิได้เป็นเจ้าของโรงงานไม้แปรรูป ขนไม้ที่ยังมิได้เสียค่าภาคหลวงเข้าไปในโรงงานไม้แปรรูปเพื่อทำการแปรรูปจำเลยยังไม่ผิดตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ 2494 ม.16 เพราะไม่ใช่เจ้าของโรงงานไม้แปรรูป จึงไม่ใช่ผู้รับอนุญาตทำการแปรรูปไม้ ฯ.โจทก์ฟ้องว่าระหว่างวันที่ ๓๑ มีนาคม ๒๔๙๘ ถึงวันที่ ๓ ตุลาคม ๒๔๙๘ จำเลยสมคบกับพวกกระทำผิดกฎหมายคือ ก. จำเลยได้จ้างพวกตัดไม้หวงห้ามคือไม้ตะเคียนสามพอน ไม้ไข่เขียว ซึ่งเป็นไม้ตะเคียนประเภทอื่น กับไม้ตาเสือ ไม้ขานาง ไม้มะม่วงป่า รวม ๑๐๙ ท่อน แล้วชักลากโดยมิได้รับอนุญาต ข. จำเลยสมคบกับพวกนำไม้เข้าไปในโรงงานแปรรูป ๒๔ ท่อน โดยยังไม่ชำระค่าภาคหลวง ค. จำเลยมีไม้ดังกล่าวไว้ในความครอบครองโดยจำเลยพิสูจน์ไม่ได้ว่าเป็นไม้ที่ได้มาโดยชอบ ไม้ดังกล่าวเป็นไม้หวงห้ามตามบัญชีต่อท้าย พระราชกฤษฎีกา กำหนดไม้หวงห้ามในจังหวัดสตูล พ.ศ.๒๔๙๗ ซึ่งเจ้าพนักงานได้ประกาศให้ทราบทั่วกันแล้ว จึงขอให้ศาลลงโทษ จำเลยให้การว่าขณะที่จำเลยทำไม้ดังกล่าวยังไม่มีกฎหมายหวงห้ามตัดไม้ประเภทดังกล่าว ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีผิดฐานมีไม้ตะเคียนสามพอนไว้โดยมิได้รับอนุญาต จึงพิพากษาให้ปรับจำเลย ๕๐๐ บาท จำคุก ๓ ปี แต่ให้รอการลงโทษไว้ โจทก์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้จะฟังว่าไม้ไข่เขียว จะอยู่ในคำว่า "ไม้ตะเคียนชนิดอื่น ๆ " ตามหลักวิชา แต่กรมป่าไม้ก็เพิ่งชี้ขาด และทางราชการเพิ่งประกาศภายหลังเมื่อจำเลยและราษฎรได้ตัดไม้ไข่เขียวแล้ว ทางราชการประกาศภายหลัง ณ ที่ว่าการอำเภอและที่อื่น เมือวันที่ ๘ มิถุนายน ๒๔๙๘ อันไม่เป็นการชอบด้วย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๕ เฉพาะจำเลยในคดีนี้ จึงลงโทษจำเลยเกี่ยวกับไม้ไข่เขียวไม่ได้ ฎีกาจำเลยว่าไม้ตะเคียนสามพอนไม่เป็นไม้หวงห้ามตามพระราชกฤษฎีกาไม้หวงห้าม พ.ศ. ๒๔๙๗ นั้น ศาลเห็นว่า พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ได้ระบุไว้ได้ระบุไว้กว้าง ๆ ว่า "ไม้ตะเคียนชนิดอื่น ๆ " เพื่อครอบคลุมถึงไม้ตะเคียนทุกชนิดไม่เฉพาะไม้ตะเคียนทอง หรือ ไม้ตะเคียนหวายเท่านั้น ได้ความว่าไม้ตะเคียนสามพอนนี้มี่ขึ้นอยู่มากในจังหวัดสตูล พระราชกฤษฎีกาไม้หวงห้าม พ.ศ.๒๔๙๔ ก็ได้เคยระบุไว้ตามที่ราษฎรเรียกกัน ทั้งคำที่เรียกว่าไม้ตะเคียนสามพอนก็แสดงในตัวว่าเป็นไม้ตะเคียน จึงแปลความเป็นอื่นไม่ได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น อนึ่ง ที่โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้องข้อ ง. ด้วยนั้น ได้ความว่าจำเลยมิใช่เป็นเจ้าของโรงงานไม้แปรรูป จึงมิใช่เป็นผู้รับอนุญาตทำการแปรรูป หรือเป็นผู้ตั้งโรงงานแปรรูปไม้ จำเลยจึงไม่มีผิด จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(ดุลยกรณ์พิทารณ์-ธรรมบัณฑิต-จักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์)ศาลชั้นต้น - จังหวัดสตูล - นายเชิญ โกศินศาลอุทธรณ์ - นายคร้าม สิวายะวิโรจน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ