คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3077/2531หลักกฎหมาย: โจทก์ส่งของออกนอกราชอาณาจักรโดยมิได้เสียภาษีอันเป็นการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากร พุทธศักราช 2469 มาตรา 27เป็นเหตุให้จำเลยผู้ขนส่งไม่อาจออกใบตราส่งให้โจทก์ได้การที่โจทก์นำคดีมาฟ้องเรียกค่าเสียหายเนื่องจากจำเลยไม่ออกใบตราส่งให้จึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จ้างจำเลยขนไม้สักไปยังประเทศญี่ปุ่นผู้รับจ้างได้ขนไม้ดังกล่าวขึ้นเรือของจำเลยแล้ว จำเลยไม่ยอมออกใบตราส่งเป็นเหตุให้บริษัทผู้ซื้อที่ประเทศญี่ปุ่นไม่สามารถรับไม้สักได้จึงบอกเลิกสัญญากับโจทก์ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยที่ 1 ให้การว่า จำเลยที่ 1 รับสินค้าของโจทก์ขึ้นเรือเพราะโจทก์กล่าวเท็จว่าโจทก์เสียภาษีแล้ว ต่อมาจำเลยที่ 1 จึงทราบว่าโจทก์ส่งสินค้าออกโดยไม่ชำระภาษีอันเป็นความผิดต่อกฎหมาย ข้อตกลงในการขนส่งจึงตกเป็นโมฆะจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องออกใบตราส่งและไม่ต้องรับผิดชำระค่าเสียหายตามฟ้อง โจทก์ขอถอนฟ้องจำเลยที่ 2 ศาลชั้นต้นอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์ส่งไม้สักไปยังลูกค้าที่ประเทศญี่ปุ่นหลังจากขนสินค้าขึ้นเรือของจำเลยที่ 1 และเรือออกจากประเทศไทยแล้วความปรากฏว่า โจทก์ยังไม่ได้เสียภาษีศุลกากร สินค้าดังกล่าวจึงไม่มีใบขนสินค้าขาออก ปัญหาว่าโจทก์เรียกร้องให้จำเลยออกใบตราส่งให้โจทก์ได้หรือไม่พระราชบัญญัติศุลกากร พุทธศักราช 2469 มาตรา 27 บัญญัติว่าผู้ส่งหรือพาของที่ยังไม่ได้เสียภาษีออกไปนอกราชอาณาจักรโดยเจตนาจะฉ้อค่าภาษีสำหรับของนั้นมีความผิด ให้ปรับสี่เท่าของราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยแล้ว หรือจำคุกไม่เกิน10 ปี หรือทั้งจำทั้งปรับ เห็นว่า การกระทำดังกล่าวโจทก์อาจต้องรับโทษตามบทกฎหมายดังกล่าวและหากจำเลยออกใบตราส่งสำหรับสินค้าดังกล่าวให้แก่โจทก์ทั้ง ๆ ที่ทราบอยู่แล้วว่าเป็นของที่ยังมิได้เสียค่าภาษี ก็อาจเป็นการร่วมกระทำความผิดกับโจทก์ด้วย โจทก์ละเมิดกฎหมายโดยส่งของออกไปนอกราชอาณาจักรโดยมิได้เสียค่าภาษี หากบังคับให้จำเลยต้องออกใบตราส่งให้โจทก์ในกรณีเช่นนี้ โจทก์ก็อาจนำใบตราส่งสินค้าไปรับเงินค่าสินค้าจากธนาคาร และส่งใบตราส่งดังกล่าวไปให้ผู้ซื้อสินค้ในต่างประเทศไปรับสินค้าดังกล่าวได้ ก็เท่ากับส่งเสริมและสนับสนุนให้โจทก์ดำเนินธุรกิจมีรายได้โดยไม่ต้องเสียค่าภาษีคดีจึงเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้องของประชาชน เมื่อโจทก์มิได้เสียภาษีสำหรับสินค้าดังกล่าว จึงไม่อาจเรีอกให้จำเลยออกใบตราส่งให้โจทกืได้ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์นำคดีมาฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยเป็นการใช้สิทธิไม่สุจริตนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3077/2531ห้างหุ้นส่วนจำกัด สหลัม เบอร์โจทก์สาย เดิน เรือ เมอสก์ สาขา กรุงเทพ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 4, ม. 613 พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 27โจทก์ส่งของออกนอกราชอาณาจักรโดยมิได้เสียภาษีอันเป็นการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากร พุทธศักราช 2469 มาตรา 27เป็นเหตุให้จำเลยผู้ขนส่งไม่อาจออกใบตราส่งให้โจทก์ได้การที่โจทก์นำคดีมาฟ้องเรียกค่าเสียหายเนื่องจากจำเลยไม่ออกใบตราส่งให้จึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จ้างจำเลยขนไม้สักไปยังประเทศญี่ปุ่นผู้รับจ้างได้ขนไม้ดังกล่าวขึ้นเรือของจำเลยแล้ว จำเลยไม่ยอมออกใบตราส่งเป็นเหตุให้บริษัทผู้ซื้อที่ประเทศญี่ปุ่นไม่สามารถรับไม้สักได้จึงบอกเลิกสัญญากับโจทก์ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยที่ 1 ให้การว่า จำเลยที่ 1 รับสินค้าของโจทก์ขึ้นเรือเพราะโจทก์กล่าวเท็จว่าโจทก์เสียภาษีแล้ว ต่อมาจำเลยที่ 1 จึงทราบว่าโจทก์ส่งสินค้าออกโดยไม่ชำระภาษีอันเป็นความผิดต่อกฎหมาย ข้อตกลงในการขนส่งจึงตกเป็นโมฆะจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องออกใบตราส่งและไม่ต้องรับผิดชำระค่าเสียหายตามฟ้อง โจทก์ขอถอนฟ้องจำเลยที่ 2 ศาลชั้นต้นอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์ส่งไม้สักไปยังลูกค้าที่ประเทศญี่ปุ่นหลังจากขนสินค้าขึ้นเรือของจำเลยที่ 1 และเรือออกจากประเทศไทยแล้วความปรากฏว่า โจทก์ยังไม่ได้เสียภาษีศุลกากร สินค้าดังกล่าวจึงไม่มีใบขนสินค้าขาออก ปัญหาว่าโจทก์เรียกร้องให้จำเลยออกใบตราส่งให้โจทก์ได้หรือไม่พระราชบัญญัติศุลกากร พุทธศักราช 2469 มาตรา 27 บัญญัติว่าผู้ส่งหรือพาของที่ยังไม่ได้เสียภาษีออกไปนอกราชอาณาจักรโดยเจตนาจะฉ้อค่าภาษีสำหรับของนั้นมีความผิด ให้ปรับสี่เท่าของราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยแล้ว หรือจำคุกไม่เกิน10 ปี หรือทั้งจำทั้งปรับ เห็นว่า การกระทำดังกล่าวโจทก์อาจต้องรับโทษตามบทกฎหมายดังกล่าวและหากจำเลยออกใบตราส่งสำหรับสินค้าดังกล่าวให้แก่โจทก์ทั้ง ๆ ที่ทราบอยู่แล้วว่าเป็นของที่ยังมิได้เสียค่าภาษี ก็อาจเป็นการร่วมกระทำความผิดกับโจทก์ด้วย โจทก์ละเมิดกฎหมายโดยส่งของออกไปนอกราชอาณาจักรโดยมิได้เสียค่าภาษี หากบังคับให้จำเลยต้องออกใบตราส่งให้โจทก์ในกรณีเช่นนี้ โจทก์ก็อาจนำใบตราส่งสินค้าไปรับเงินค่าสินค้าจากธนาคาร และส่งใบตราส่งดังกล่าวไปให้ผู้ซื้อสินค้ในต่างประเทศไปรับสินค้าดังกล่าวได้ ก็เท่ากับส่งเสริมและสนับสนุนให้โจทก์ดำเนินธุรกิจมีรายได้โดยไม่ต้องเสียค่าภาษีคดีจึงเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้องของประชาชน เมื่อโจทก์มิได้เสียภาษีสำหรับสินค้าดังกล่าว จึงไม่อาจเรีอกให้จำเลยออกใบตราส่งให้โจทกืได้ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์นำคดีมาฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยเป็นการใช้สิทธิไม่สุจริตนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย พิพากษายืน.(ถวิล ทองสว่างรัตน์-บุญส่ง คล้ายแก้ว-ธีรศักดิ์ กรรณสูต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จ้างจำเลยขนไม้สักไปยังประเทศญี่ปุ่นผู้รับจ้างได้ขนไม้ดังกล่าวขึ้นเรือของจำเลยแล้ว จำเลยไม่ยอมออกใบตราส่งเป็นเหตุให้บริษัทผู้ซื้อที่ประเทศญี่ปุ่นไม่สามารถรับไม้สักได้จึงบอกเลิกสัญญากับโจทก์ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยที่ 1 ให้การว่า จำเลยที่ 1 รับสินค้าของโจทก์ขึ้นเรือเพราะโจทก์กล่าวเท็จว่าโจทก์เสียภาษีแล้ว ต่อมาจำเลยที่ 1 จึงทราบว่าโจทก์ส่งสินค้าออกโดยไม่ชำระภาษีอันเป็นความผิดต่อกฎหมาย ข้อตกลงในการขนส่งจึงตกเป็นโมฆะจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องออกใบตราส่งและไม่ต้องรับผิดชำระค่าเสียหายตามฟ้อง โจทก์ขอถอนฟ้องจำเลยที่ 2 ศาลชั้นต้นอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์ส่งไม้สักไปยังลูกค้าที่ประเทศญี่ปุ่นหลังจากขนสินค้าขึ้นเรือของจำเลยที่ 1 และเรือออกจากประเทศไทยแล้วความปรากฏว่า โจทก์ยังไม่ได้เสียภาษีศุลกากร สินค้าดังกล่าวจึงไม่มีใบขนสินค้าขาออก ปัญหาว่าโจทก์เรียกร้องให้จำเลยออกใบตราส่งให้โจทก์ได้หรือไม่พระราชบัญญัติศุลกากร พุทธศักราช 2469 มาตรา 27 บัญญัติว่าผู้ส่งหรือพาของที่ยังไม่ได้เสียภาษีออกไปนอกราชอาณาจักรโดยเจตนาจะฉ้อค่าภาษีสำหรับของนั้นมีความผิด ให้ปรับสี่เท่าของราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยแล้ว หรือจำคุกไม่เกิน10 ปี หรือทั้งจำทั้งปรับ เห็นว่า การกระทำดังกล่าวโจทก์อาจต้องรับโทษตามบทกฎหมายดังกล่าวและหากจำเลยออกใบตราส่งสำหรับสินค้าดังกล่าวให้แก่โจทก์ทั้ง ๆ ที่ทราบอยู่แล้วว่าเป็นของที่ยังมิได้เสียค่าภาษี ก็อาจเป็นการร่วมกระทำความผิดกับโจทก์ด้วย โจทก์ละเมิดกฎหมายโดยส่งของออกไปนอกราชอาณาจักรโดยมิได้เสียค่าภาษี หากบังคับให้จำเลยต้องออกใบตราส่งให้โจทก์ในกรณีเช่นนี้ โจทก์ก็อาจนำใบตราส่งสินค้าไปรับเงินค่าสินค้าจากธนาคาร และส่งใบตราส่งดังกล่าวไปให้ผู้ซื้อสินค้ในต่างประเทศไปรับสินค้าดังกล่าวได้ ก็เท่ากับส่งเสริมและสนับสนุนให้โจทก์ดำเนินธุรกิจมีรายได้โดยไม่ต้องเสียค่าภาษีคดีจึงเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้องของประชาชน เมื่อโจทก์มิได้เสียภาษีสำหรับสินค้าดังกล่าว จึงไม่อาจเรีอกให้จำเลยออกใบตราส่งให้โจทกืได้ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์นำคดีมาฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยเป็นการใช้สิทธิไม่สุจริตนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3077/2531ห้างหุ้นส่วนจำกัด สหลัม เบอร์โจทก์สาย เดิน เรือ เมอสก์ สาขา กรุงเทพ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 4, ม. 613 พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 27โจทก์ส่งของออกนอกราชอาณาจักรโดยมิได้เสียภาษีอันเป็นการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากร พุทธศักราช 2469 มาตรา 27เป็นเหตุให้จำเลยผู้ขนส่งไม่อาจออกใบตราส่งให้โจทก์ได้การที่โจทก์นำคดีมาฟ้องเรียกค่าเสียหายเนื่องจากจำเลยไม่ออกใบตราส่งให้จึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จ้างจำเลยขนไม้สักไปยังประเทศญี่ปุ่นผู้รับจ้างได้ขนไม้ดังกล่าวขึ้นเรือของจำเลยแล้ว จำเลยไม่ยอมออกใบตราส่งเป็นเหตุให้บริษัทผู้ซื้อที่ประเทศญี่ปุ่นไม่สามารถรับไม้สักได้จึงบอกเลิกสัญญากับโจทก์ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยที่ 1 ให้การว่า จำเลยที่ 1 รับสินค้าของโจทก์ขึ้นเรือเพราะโจทก์กล่าวเท็จว่าโจทก์เสียภาษีแล้ว ต่อมาจำเลยที่ 1 จึงทราบว่าโจทก์ส่งสินค้าออกโดยไม่ชำระภาษีอันเป็นความผิดต่อกฎหมาย ข้อตกลงในการขนส่งจึงตกเป็นโมฆะจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องออกใบตราส่งและไม่ต้องรับผิดชำระค่าเสียหายตามฟ้อง โจทก์ขอถอนฟ้องจำเลยที่ 2 ศาลชั้นต้นอนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์ส่งไม้สักไปยังลูกค้าที่ประเทศญี่ปุ่นหลังจากขนสินค้าขึ้นเรือของจำเลยที่ 1 และเรือออกจากประเทศไทยแล้วความปรากฏว่า โจทก์ยังไม่ได้เสียภาษีศุลกากร สินค้าดังกล่าวจึงไม่มีใบขนสินค้าขาออก ปัญหาว่าโจทก์เรียกร้องให้จำเลยออกใบตราส่งให้โจทก์ได้หรือไม่พระราชบัญญัติศุลกากร พุทธศักราช 2469 มาตรา 27 บัญญัติว่าผู้ส่งหรือพาของที่ยังไม่ได้เสียภาษีออกไปนอกราชอาณาจักรโดยเจตนาจะฉ้อค่าภาษีสำหรับของนั้นมีความผิด ให้ปรับสี่เท่าของราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยแล้ว หรือจำคุกไม่เกิน10 ปี หรือทั้งจำทั้งปรับ เห็นว่า การกระทำดังกล่าวโจทก์อาจต้องรับโทษตามบทกฎหมายดังกล่าวและหากจำเลยออกใบตราส่งสำหรับสินค้าดังกล่าวให้แก่โจทก์ทั้ง ๆ ที่ทราบอยู่แล้วว่าเป็นของที่ยังมิได้เสียค่าภาษี ก็อาจเป็นการร่วมกระทำความผิดกับโจทก์ด้วย โจทก์ละเมิดกฎหมายโดยส่งของออกไปนอกราชอาณาจักรโดยมิได้เสียค่าภาษี หากบังคับให้จำเลยต้องออกใบตราส่งให้โจทก์ในกรณีเช่นนี้ โจทก์ก็อาจนำใบตราส่งสินค้าไปรับเงินค่าสินค้าจากธนาคาร และส่งใบตราส่งดังกล่าวไปให้ผู้ซื้อสินค้ในต่างประเทศไปรับสินค้าดังกล่าวได้ ก็เท่ากับส่งเสริมและสนับสนุนให้โจทก์ดำเนินธุรกิจมีรายได้โดยไม่ต้องเสียค่าภาษีคดีจึงเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้องของประชาชน เมื่อโจทก์มิได้เสียภาษีสำหรับสินค้าดังกล่าว จึงไม่อาจเรีอกให้จำเลยออกใบตราส่งให้โจทกืได้ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์นำคดีมาฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยเป็นการใช้สิทธิไม่สุจริตนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย พิพากษายืน.(ถวิล ทองสว่างรัตน์-บุญส่ง คล้ายแก้ว-ธีรศักดิ์ กรรณสูต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ