คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1732/2517หลักกฎหมาย: จำเลยออกเช็คให้กับร้าน ม. เมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเจ้าของร้าน ม. ย่อมได้รับความเสียหาย ต. และ ก.สามีภรรยาเป็นเจ้าของร้าน ม. ร่วมกัน ก.จึงเป็นผู้เสียหายด้วยผู้หนึ่งมีอำนาจร้องทุกข์ให้เจ้าพนักงาน ดำเนินคดีแก่จำเลยในความผิดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คได้โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2515 เวลากลางวันจำเลยได้ออกเช็คธนาคารกรุงไทย จำกัด สาขาชัยภูมิ ลงวันสั่งจ่ายวันที่ 2มกราคม 2516 สั่งจ่ายเงิน 70,000 บาท ให้ร้านเม่งเซ่งฮง ซึ่งมีนางกิมเนย ศรีณวกุล เป็นเจ้าของและผู้จัดการ เป็นค่าซื้อสิ่งของเมื่อเช็คถึงกำหนดสั่งจ่าย นางกิมเนยนำเช็คไปขอรับเงิน ธนาคารกรุงไทย สาขาชัยภูมิ ปฏิเสธการจ่ายเงินเพราะเงินในบัญชีจำเลยมีไม่พอจ่าย ทั้งนี้โดยจำเลยได้ออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค และออกเช็คให้ใช้เงินที่มีจำนวนสูงกว่าจำนวนเงินที่มีอยู่ในบัญชีอันจะพึงใช้เงินได้ในขณะที่ออกเช็คนั้น เหตุเกิดที่ตำบลบ้านขวน อำเภอบำเหน็จณรงค์ และตำบลในเมือง อำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3, 4 และ 5 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ร้านเม่งเซ่งฮงจดทะเบียนการค้าในนามนายเดียวบ๊วย แซ่นา นางกิมเนยเป็นภริยาถูกต้องตามกฎหมายของนายเดียวบ๊วย ย่อมเป็นเจ้าของร่วมในร้านเม่งเซ่งฮงด้วย นางกิมเนยมีส่วนดำเนินกิจการค้าร้านเม่งเซ่งฮง จึงเป็นผู้เสียหายด้วยผู้หนึ่งมีอำนาจร้องทุกข์ได้ จำเลยออกเช็คตามฟ้องเพื่อชำระหนี้ โดยเจตนาจะมิให้มีการใช้เงินตามเช็ค และออกเช็คจำนวนสูงกว่าเงินที่มีอยู่ในบัญชีอันจะพึงใช้เงินได้ในขณะที่ออกเช็ค พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3(1), (3) ให้จำคุกจำเลย 3 เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว คดีนี้ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาเฉพาะข้อ 1 และข้อ 2 ซึ่งเป็นข้อกฎหมาย ฎีกาข้อ 3 เป็นข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 จึงไม่รับ แต่ฎีกาข้อ 1 ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับไว้นั้น เป็นข้อฎีกาที่กล่าวเท้าความถึงคำฟ้อง คำให้การ ตลอดจนคำวินิจฉัยของศาลล่างทั้งสอง ไม่มีข้อโต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จึงไม่จำต้องวินิจฉัยเหลือปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาจำเลยข้อ 2 ที่ว่า นางกิมเนยเป็นผู้เสียหายหรือไม่ พิเคราะห์แล้วจำเลยออกเช็คให้กับร้านเม่งเซ่งฮงเมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน เจ้าของร้านเม่งเซ่งฮงย่อมได้รับความเสียหาย ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าร้านเม่งเซ่งฮงนี้ นายเตียวบ๊วยและนางกิมเนยเป็นเจ้าของร่วมกัน นางกิมเนยจึงเป็นผู้เสียหายด้วยผู้หนึ่ง และมีอำนาจร้องทุกข์ให้เจ้าพนักงานดำเนินคดีนี้ได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1732/2517พนักงานอัยการจังหวัดชัยภูมิโจทก์นายมานิตย์ วัฒนศักด์จำเลย พ.ร.บ.ว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ.2497 ป.วิ.อ. ม. 2 (4), ม. 2 (7)จำเลยออกเช็คให้กับร้าน ม. เมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเจ้าของร้าน ม. ย่อมได้รับความเสียหาย ต. และ ก.สามีภรรยาเป็นเจ้าของร้าน ม. ร่วมกัน ก.จึงเป็นผู้เสียหายด้วยผู้หนึ่งมีอำนาจร้องทุกข์ให้เจ้าพนักงาน ดำเนินคดีแก่จำเลยในความผิดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คได้โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2515 เวลากลางวันจำเลยได้ออกเช็คธนาคารกรุงไทย จำกัด สาขาชัยภูมิ ลงวันสั่งจ่ายวันที่ 2มกราคม 2516 สั่งจ่ายเงิน 70,000 บาท ให้ร้านเม่งเซ่งฮง ซึ่งมีนางกิมเนย ศรีณวกุล เป็นเจ้าของและผู้จัดการ เป็นค่าซื้อสิ่งของเมื่อเช็คถึงกำหนดสั่งจ่าย นางกิมเนยนำเช็คไปขอรับเงิน ธนาคารกรุงไทย สาขาชัยภูมิ ปฏิเสธการจ่ายเงินเพราะเงินในบัญชีจำเลยมีไม่พอจ่าย ทั้งนี้โดยจำเลยได้ออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค และออกเช็คให้ใช้เงินที่มีจำนวนสูงกว่าจำนวนเงินที่มีอยู่ในบัญชีอันจะพึงใช้เงินได้ในขณะที่ออกเช็คนั้น เหตุเกิดที่ตำบลบ้านขวน อำเภอบำเหน็จณรงค์ และตำบลในเมือง อำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3, 4 และ 5 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ร้านเม่งเซ่งฮงจดทะเบียนการค้าในนามนายเดียวบ๊วย แซ่นา นางกิมเนยเป็นภริยาถูกต้องตามกฎหมายของนายเดียวบ๊วย ย่อมเป็นเจ้าของร่วมในร้านเม่งเซ่งฮงด้วย นางกิมเนยมีส่วนดำเนินกิจการค้าร้านเม่งเซ่งฮง จึงเป็นผู้เสียหายด้วยผู้หนึ่งมีอำนาจร้องทุกข์ได้ จำเลยออกเช็คตามฟ้องเพื่อชำระหนี้ โดยเจตนาจะมิให้มีการใช้เงินตามเช็ค และออกเช็คจำนวนสูงกว่าเงินที่มีอยู่ในบัญชีอันจะพึงใช้เงินได้ในขณะที่ออกเช็ค พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3(1), (3) ให้จำคุกจำเลย 3 เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว คดีนี้ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาเฉพาะข้อ 1 และข้อ 2 ซึ่งเป็นข้อกฎหมาย ฎีกาข้อ 3 เป็นข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 จึงไม่รับ แต่ฎีกาข้อ 1 ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับไว้นั้น เป็นข้อฎีกาที่กล่าวเท้าความถึงคำฟ้อง คำให้การ ตลอดจนคำวินิจฉัยของศาลล่างทั้งสอง ไม่มีข้อโต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จึงไม่จำต้องวินิจฉัยเหลือปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาจำเลยข้อ 2 ที่ว่า นางกิมเนยเป็นผู้เสียหายหรือไม่ พิเคราะห์แล้วจำเลยออกเช็คให้กับร้านเม่งเซ่งฮงเมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน เจ้าของร้านเม่งเซ่งฮงย่อมได้รับความเสียหาย ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าร้านเม่งเซ่งฮงนี้ นายเตียวบ๊วยและนางกิมเนยเป็นเจ้าของร่วมกัน นางกิมเนยจึงเป็นผู้เสียหายด้วยผู้หนึ่ง และมีอำนาจร้องทุกข์ให้เจ้าพนักงานดำเนินคดีนี้ได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(อุดม ทันด่วน-พิชัย รชตะนันทน์-ศวิต สมหวัง)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2515 เวลากลางวันจำเลยได้ออกเช็คธนาคารกรุงไทย จำกัด สาขาชัยภูมิ ลงวันสั่งจ่ายวันที่ 2มกราคม 2516 สั่งจ่ายเงิน 70,000 บาท ให้ร้านเม่งเซ่งฮง ซึ่งมีนางกิมเนย ศรีณวกุล เป็นเจ้าของและผู้จัดการ เป็นค่าซื้อสิ่งของเมื่อเช็คถึงกำหนดสั่งจ่าย นางกิมเนยนำเช็คไปขอรับเงิน ธนาคารกรุงไทย สาขาชัยภูมิ ปฏิเสธการจ่ายเงินเพราะเงินในบัญชีจำเลยมีไม่พอจ่าย ทั้งนี้โดยจำเลยได้ออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค และออกเช็คให้ใช้เงินที่มีจำนวนสูงกว่าจำนวนเงินที่มีอยู่ในบัญชีอันจะพึงใช้เงินได้ในขณะที่ออกเช็คนั้น เหตุเกิดที่ตำบลบ้านขวน อำเภอบำเหน็จณรงค์ และตำบลในเมือง อำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3, 4 และ 5 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ร้านเม่งเซ่งฮงจดทะเบียนการค้าในนามนายเดียวบ๊วย แซ่นา นางกิมเนยเป็นภริยาถูกต้องตามกฎหมายของนายเดียวบ๊วย ย่อมเป็นเจ้าของร่วมในร้านเม่งเซ่งฮงด้วย นางกิมเนยมีส่วนดำเนินกิจการค้าร้านเม่งเซ่งฮง จึงเป็นผู้เสียหายด้วยผู้หนึ่งมีอำนาจร้องทุกข์ได้ จำเลยออกเช็คตามฟ้องเพื่อชำระหนี้ โดยเจตนาจะมิให้มีการใช้เงินตามเช็ค และออกเช็คจำนวนสูงกว่าเงินที่มีอยู่ในบัญชีอันจะพึงใช้เงินได้ในขณะที่ออกเช็ค พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3(1), (3) ให้จำคุกจำเลย 3 เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว คดีนี้ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาเฉพาะข้อ 1 และข้อ 2 ซึ่งเป็นข้อกฎหมาย ฎีกาข้อ 3 เป็นข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 จึงไม่รับ แต่ฎีกาข้อ 1 ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับไว้นั้น เป็นข้อฎีกาที่กล่าวเท้าความถึงคำฟ้อง คำให้การ ตลอดจนคำวินิจฉัยของศาลล่างทั้งสอง ไม่มีข้อโต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จึงไม่จำต้องวินิจฉัยเหลือปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาจำเลยข้อ 2 ที่ว่า นางกิมเนยเป็นผู้เสียหายหรือไม่ พิเคราะห์แล้วจำเลยออกเช็คให้กับร้านเม่งเซ่งฮงเมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน เจ้าของร้านเม่งเซ่งฮงย่อมได้รับความเสียหาย ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าร้านเม่งเซ่งฮงนี้ นายเตียวบ๊วยและนางกิมเนยเป็นเจ้าของร่วมกัน นางกิมเนยจึงเป็นผู้เสียหายด้วยผู้หนึ่ง และมีอำนาจร้องทุกข์ให้เจ้าพนักงานดำเนินคดีนี้ได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1732/2517พนักงานอัยการจังหวัดชัยภูมิโจทก์นายมานิตย์ วัฒนศักด์จำเลย พ.ร.บ.ว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ.2497 ป.วิ.อ. ม. 2 (4), ม. 2 (7)จำเลยออกเช็คให้กับร้าน ม. เมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเจ้าของร้าน ม. ย่อมได้รับความเสียหาย ต. และ ก.สามีภรรยาเป็นเจ้าของร้าน ม. ร่วมกัน ก.จึงเป็นผู้เสียหายด้วยผู้หนึ่งมีอำนาจร้องทุกข์ให้เจ้าพนักงาน ดำเนินคดีแก่จำเลยในความผิดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คได้โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2515 เวลากลางวันจำเลยได้ออกเช็คธนาคารกรุงไทย จำกัด สาขาชัยภูมิ ลงวันสั่งจ่ายวันที่ 2มกราคม 2516 สั่งจ่ายเงิน 70,000 บาท ให้ร้านเม่งเซ่งฮง ซึ่งมีนางกิมเนย ศรีณวกุล เป็นเจ้าของและผู้จัดการ เป็นค่าซื้อสิ่งของเมื่อเช็คถึงกำหนดสั่งจ่าย นางกิมเนยนำเช็คไปขอรับเงิน ธนาคารกรุงไทย สาขาชัยภูมิ ปฏิเสธการจ่ายเงินเพราะเงินในบัญชีจำเลยมีไม่พอจ่าย ทั้งนี้โดยจำเลยได้ออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค และออกเช็คให้ใช้เงินที่มีจำนวนสูงกว่าจำนวนเงินที่มีอยู่ในบัญชีอันจะพึงใช้เงินได้ในขณะที่ออกเช็คนั้น เหตุเกิดที่ตำบลบ้านขวน อำเภอบำเหน็จณรงค์ และตำบลในเมือง อำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3, 4 และ 5 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ร้านเม่งเซ่งฮงจดทะเบียนการค้าในนามนายเดียวบ๊วย แซ่นา นางกิมเนยเป็นภริยาถูกต้องตามกฎหมายของนายเดียวบ๊วย ย่อมเป็นเจ้าของร่วมในร้านเม่งเซ่งฮงด้วย นางกิมเนยมีส่วนดำเนินกิจการค้าร้านเม่งเซ่งฮง จึงเป็นผู้เสียหายด้วยผู้หนึ่งมีอำนาจร้องทุกข์ได้ จำเลยออกเช็คตามฟ้องเพื่อชำระหนี้ โดยเจตนาจะมิให้มีการใช้เงินตามเช็ค และออกเช็คจำนวนสูงกว่าเงินที่มีอยู่ในบัญชีอันจะพึงใช้เงินได้ในขณะที่ออกเช็ค พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3(1), (3) ให้จำคุกจำเลย 3 เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว คดีนี้ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาเฉพาะข้อ 1 และข้อ 2 ซึ่งเป็นข้อกฎหมาย ฎีกาข้อ 3 เป็นข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 จึงไม่รับ แต่ฎีกาข้อ 1 ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับไว้นั้น เป็นข้อฎีกาที่กล่าวเท้าความถึงคำฟ้อง คำให้การ ตลอดจนคำวินิจฉัยของศาลล่างทั้งสอง ไม่มีข้อโต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จึงไม่จำต้องวินิจฉัยเหลือปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาจำเลยข้อ 2 ที่ว่า นางกิมเนยเป็นผู้เสียหายหรือไม่ พิเคราะห์แล้วจำเลยออกเช็คให้กับร้านเม่งเซ่งฮงเมื่อธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน เจ้าของร้านเม่งเซ่งฮงย่อมได้รับความเสียหาย ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าร้านเม่งเซ่งฮงนี้ นายเตียวบ๊วยและนางกิมเนยเป็นเจ้าของร่วมกัน นางกิมเนยจึงเป็นผู้เสียหายด้วยผู้หนึ่ง และมีอำนาจร้องทุกข์ให้เจ้าพนักงานดำเนินคดีนี้ได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(อุดม ทันด่วน-พิชัย รชตะนันทน์-ศวิต สมหวัง)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ