คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 585/2521หลักกฎหมาย: คดีเกี่ยวกับกฎหมายทะเลต้องบังคับตามกฎหมายและกฎข้อบังคับว่าด้วยการนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 609 วรรคท้าย แต่ปัจจุบันนี้กฎหมายและกฎข้อบังคับของประเทศไทยว่าด้วยการรับขนของ ทางทะเลยังไม่มี อายุความฟ้องร้องจึงมีกำหนด 10 ปี ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164 จะยกอายุความตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 624 มาใช้บังคับหาได้ไม่ (อ้าง คำพิพากษาฎีกาที่ 1295/2516) โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยเกี่ยวกับการขนสินค้าทางทะเลเนื่อง จากถุงบรรจุสินค้าฉีกขาดสินค้าสูญหายจำเลยให้การด้วยว่าตามเงื่อนไขใน ใบตราส่งมีข้อยกเว้นให้จำเลยไม่ต้องรับผิดในกรณีสินค้าสูญหายเกิดจากการ รั่วของภาชนะที่บรรจุศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ข้อยกเว้นความรับผิดตามใบตราส่งเป็นโมฆะ แต่เมื่อคดีโจทก์ขาดอายุความโจทก์ต้องแพ้พิพากษายกฟ้องเมื่อจำเลยมิได้อุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้น และแม้จะว่ากล่าวโต้แย้งประเด็นข้อนี้ไว้ในคำแก้อุทธรณ์ แต่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับคำแก้อุทธรณ์เพราะเหตุจำเลยมิได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ภายในระยะเวลาที่กฎหมายกำหนดจึงถือไม่ได้ว่าเป็น ข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ ฎีกาของจำเลยข้อนี้จึงต้องห้าม ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องและแก้ไขเพิ่มเติมฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้รับประกันภัยสินค้าวัตถุดิบสำหรับผลิตยางรถยนต์ ซึ่งบริษัทกู๊ดเยียร์ (ประเทศไทย) จำกัด สั่งซื้อจากท่าเรือเกาซุง (ไต้หวัน) ซึ่งขนส่งโดยเรือนิวลินดา หากสินค้าเกิดการเสียหายระหว่างการขนส่งโจทก์ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้ ครั้นสินค้ามาถึงท่าเรือกรุงเทพฯ ปรากฏว่าถุงบรรจุสินค้าฉีกขาด สินค้าสูญหายไปคิดเป็นเงิน 11,441.17 บาท โจทก์ได้จ่ายเงินจำนวนนี้ให้แก่บริษัทกู๊ดเยียร์ (ประเทศไทย) จำกัด แล้ว จึงรับช่วงสิทธิเรียกร้องเอาจากจำเลยผู้รับผิดชอบดำเนินกิจการเรือนิวลินดา จำเลยไม่ยอมชำระให้ จึงขอให้บังคับจำเลยชำระเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่าสินค้าไม่ได้สูญหายในระหว่างการขนส่ง และไม่ว่าสินค้าจะสูญหายในระหว่างการขนส่งหรือไม่จำเลยไม่ต้องรับผิด เพราะบริษัทกู๊ดเยียร์(ประเทศไทย) จำกัด ได้รับมอบสินค้าไปจากการท่าเรือแห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 1มีนาคม 2517 โจทก์ฟ้องคดีนี้เกินกว่า 1 ปี นับแต่วันรับมอบ คดีขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 624 แล้ว ทั้งด้านหลังตราสารซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสัญญามีข้อความว่า ผู้ขนส่งไม่ต้องรับผิดในสินค้าซึ่งสูญหายอันเกิดจากการรั่วของภาชนะที่บรรจุศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าสินค้ารายพิพาทสูญหายไปในระหว่างการขนส่งของจำเลย คดีนี้ควรบังคับตามกฎหมายที่ใกล้เคียงอย่างยิ่ง คือประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 624 คดีโจทก์ขาดอายุความ ข้อยกเว้นความรับผิดตามใบตราส่งเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 625 แต่เมื่อคดีขาดอายุความโจทก์ต้องแพ้ พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คดีไม่ขาดอายุความ พิพากษากลับให้จำเลยชำระเงินให้โจทก์ตามฟ้องจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้เป็นกรณีเกี่ยวกับการรับขนของทางทะเลซึ่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 609 วรรคท้ายบัญญัติไว้ว่า"รับขนของทางทะเล ท่านให้บังคับตามกฎหมายและกฎข้อบังคับว่าด้วยการนั้น" แต่ปัจจุบันนี้กฎหมายและกฎข้อบังคับของประเทศไทยว่าด้วยการรับขนของทางทะเลยังไม่มี ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 164 บัญญัติว่า "อันอายุความนั้นถ้าไม่มีกฎหมายบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น ท่านให้มีกำหนดสิบปี" ฉะนั้น อายุความฟ้องร้องในคดีนี้จึงมีกำหนด 10 ปี จะยกอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 624 มาใช้บังคับแก่คดีนี้หาได้ไม่ ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 1295/2516ระหว่างบริษัท เอ.ไอ.ซี.อี. เอนเตอร์ไพร์ส (ไทย) จำกัด โจทก์บริษัทโทรีเซ็น(กรุงเทพ) จำกัด จำเลย บริษัทกู๊ดเยียร์ (ประเทศไทย) จำกัด ได้รับสินค้ารายพิพาทจากโกดังสินค้าของการท่าเรือแห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 1 มีนาคม2517 โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2518 เป็นเวลายังไม่เกินกว่า 10 ปีคดีของโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความที่จำเลยฎีกาว่า ตามเงื่อนไขในใบตราส่งมีข้อความจำกัดความรับผิดไว้ว่าจำเลยไม่ต้องรับผิดเพราะภาชนะที่บรรจุเกิดรั่วโดยไม่คำนึงว่าโจทก์ (ที่ถูกน่าจะเป็นบริษัทกู๊ดเยียร์ (ประเทศไทย) จำกัด จะตกลงยินยอมด้วยหรือไม่นั้น ประเด็นข้อนี้จำเลยมิได้อุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้น แม้จำเลยจะได้ยกขึ้นว่ากล่าวโต้แย้งไว้แล้วในคำแก้อุทธรณ์ของจำเลย แต่ศาลชั้นต้นก็สั่งไม่รับคำแก้อุทธรณ์ของจำเลย เพราะเหตุจำเลยมิได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ภายในระยะเวลาที่กฎหมายกำหนด จึงถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ฎีกาข้อนี้ของจำเลยจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 585/2521บริษัท เดอะโฮม อินชัวรันส์ จำกัด โดยนายสตีเฟน ที มิราเคิล ผู้รับมอบอำนาจโจทก์บริษัท คาวาซากิไทย จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 164, ม. 609, ม. 624, ม. 625 ป.วิ.พ. ม. 249คดีเกี่ยวกับกฎหมายทะเลต้องบังคับตามกฎหมายและกฎข้อบังคับว่าด้วยการนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 609 วรรคท้าย แต่ปัจจุบันนี้กฎหมายและกฎข้อบังคับของประเทศไทยว่าด้วยการรับขนของ ทางทะเลยังไม่มี อายุความฟ้องร้องจึงมีกำหนด 10 ปี ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164 จะยกอายุความตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 624 มาใช้บังคับหาได้ไม่ (อ้าง คำพิพากษาฎีกาที่ 1295/2516) โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยเกี่ยวกับการขนสินค้าทางทะเลเนื่อง จากถุงบรรจุสินค้าฉีกขาดสินค้าสูญหายจำเลยให้การด้วยว่าตามเงื่อนไขใน ใบตราส่งมีข้อยกเว้นให้จำเลยไม่ต้องรับผิดในกรณีสินค้าสูญหายเกิดจากการ รั่วของภาชนะที่บรรจุศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ข้อยกเว้นความรับผิดตามใบตราส่งเป็นโมฆะ แต่เมื่อคดีโจทก์ขาดอายุความโจทก์ต้องแพ้พิพากษายกฟ้องเมื่อจำเลยมิได้อุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้น และแม้จะว่ากล่าวโต้แย้งประเด็นข้อนี้ไว้ในคำแก้อุทธรณ์ แต่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับคำแก้อุทธรณ์เพราะเหตุจำเลยมิได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ภายในระยะเวลาที่กฎหมายกำหนดจึงถือไม่ได้ว่าเป็น ข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ ฎีกาของจำเลยข้อนี้จึงต้องห้าม ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องและแก้ไขเพิ่มเติมฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้รับประกันภัยสินค้าวัตถุดิบสำหรับผลิตยางรถยนต์ ซึ่งบริษัทกู๊ดเยียร์ (ประเทศไทย) จำกัด สั่งซื้อจากท่าเรือเกาซุง (ไต้หวัน) ซึ่งขนส่งโดยเรือนิวลินดา หากสินค้าเกิดการเสียหายระหว่างการขนส่งโจทก์ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้ ครั้นสินค้ามาถึงท่าเรือกรุงเทพฯ ปรากฏว่าถุงบรรจุสินค้าฉีกขาด สินค้าสูญหายไปคิดเป็นเงิน 11,441.17 บาท โจทก์ได้จ่ายเงินจำนวนนี้ให้แก่บริษัทกู๊ดเยียร์ (ประเทศไทย) จำกัด แล้ว จึงรับช่วงสิทธิเรียกร้องเอาจากจำเลยผู้รับผิดชอบดำเนินกิจการเรือนิวลินดา จำเลยไม่ยอมชำระให้ จึงขอให้บังคับจำเลยชำระเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่าสินค้าไม่ได้สูญหายในระหว่างการขนส่ง และไม่ว่าสินค้าจะสูญหายในระหว่างการขนส่งหรือไม่จำเลยไม่ต้องรับผิด เพราะบริษัทกู๊ดเยียร์(ประเทศไทย) จำกัด ได้รับมอบสินค้าไปจากการท่าเรือแห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 1มีนาคม 2517 โจทก์ฟ้องคดีนี้เกินกว่า 1 ปี นับแต่วันรับมอบ คดีขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 624 แล้ว ทั้งด้านหลังตราสารซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสัญญามีข้อความว่า ผู้ขนส่งไม่ต้องรับผิดในสินค้าซึ่งสูญหายอันเกิดจากการรั่วของภาชนะที่บรรจุศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าสินค้ารายพิพาทสูญหายไปในระหว่างการขนส่งของจำเลย คดีนี้ควรบังคับตามกฎหมายที่ใกล้เคียงอย่างยิ่ง คือประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 624 คดีโจทก์ขาดอายุความ ข้อยกเว้นความรับผิดตามใบตราส่งเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 625 แต่เมื่อคดีขาดอายุความโจทก์ต้องแพ้ พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คดีไม่ขาดอายุความ พิพากษากลับให้จำเลยชำระเงินให้โจทก์ตามฟ้องจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้เป็นกรณีเกี่ยวกับการรับขนของทางทะเลซึ่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 609 วรรคท้ายบัญญัติไว้ว่า"รับขนของทางทะเล ท่านให้บังคับตามกฎหมายและกฎข้อบังคับว่าด้วยการนั้น" แต่ปัจจุบันนี้กฎหมายและกฎข้อบังคับของประเทศไทยว่าด้วยการรับขนของทางทะเลยังไม่มี ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 164 บัญญัติว่า "อันอายุความนั้นถ้าไม่มีกฎหมายบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น ท่านให้มีกำหนดสิบปี" ฉะนั้น อายุความฟ้องร้องในคดีนี้จึงมีกำหนด 10 ปี จะยกอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 624 มาใช้บังคับแก่คดีนี้หาได้ไม่ ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 1295/2516ระหว่างบริษัท เอ.ไอ.ซี.อี. เอนเตอร์ไพร์ส (ไทย) จำกัด โจทก์บริษัทโทรีเซ็น(กรุงเทพ) จำกัด จำเลย บริษัทกู๊ดเยียร์ (ประเทศไทย) จำกัด ได้รับสินค้ารายพิพาทจากโกดังสินค้าของการท่าเรือแห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 1 มีนาคม2517 โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2518 เป็นเวลายังไม่เกินกว่า 10 ปีคดีของโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความที่จำเลยฎีกาว่า ตามเงื่อนไขในใบตราส่งมีข้อความจำกัดความรับผิดไว้ว่าจำเลยไม่ต้องรับผิดเพราะภาชนะที่บรรจุเกิดรั่วโดยไม่คำนึงว่าโจทก์ (ที่ถูกน่าจะเป็นบริษัทกู๊ดเยียร์ (ประเทศไทย) จำกัด จะตกลงยินยอมด้วยหรือไม่นั้น ประเด็นข้อนี้จำเลยมิได้อุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้น แม้จำเลยจะได้ยกขึ้นว่ากล่าวโต้แย้งไว้แล้วในคำแก้อุทธรณ์ของจำเลย แต่ศาลชั้นต้นก็สั่งไม่รับคำแก้อุทธรณ์ของจำเลย เพราะเหตุจำเลยมิได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ภายในระยะเวลาที่กฎหมายกำหนด จึงถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ฎีกาข้อนี้ของจำเลยจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายืน(ชุบ วีระเวคิน-กฤษณ์ โสภิตกุล-จันทร์ ระรวยทรง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและแก้ไขเพิ่มเติมฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้รับประกันภัยสินค้าวัตถุดิบสำหรับผลิตยางรถยนต์ ซึ่งบริษัทกู๊ดเยียร์ (ประเทศไทย) จำกัด สั่งซื้อจากท่าเรือเกาซุง (ไต้หวัน) ซึ่งขนส่งโดยเรือนิวลินดา หากสินค้าเกิดการเสียหายระหว่างการขนส่งโจทก์ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้ ครั้นสินค้ามาถึงท่าเรือกรุงเทพฯ ปรากฏว่าถุงบรรจุสินค้าฉีกขาด สินค้าสูญหายไปคิดเป็นเงิน 11,441.17 บาท โจทก์ได้จ่ายเงินจำนวนนี้ให้แก่บริษัทกู๊ดเยียร์ (ประเทศไทย) จำกัด แล้ว จึงรับช่วงสิทธิเรียกร้องเอาจากจำเลยผู้รับผิดชอบดำเนินกิจการเรือนิวลินดา จำเลยไม่ยอมชำระให้ จึงขอให้บังคับจำเลยชำระเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่าสินค้าไม่ได้สูญหายในระหว่างการขนส่ง และไม่ว่าสินค้าจะสูญหายในระหว่างการขนส่งหรือไม่จำเลยไม่ต้องรับผิด เพราะบริษัทกู๊ดเยียร์(ประเทศไทย) จำกัด ได้รับมอบสินค้าไปจากการท่าเรือแห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 1มีนาคม 2517 โจทก์ฟ้องคดีนี้เกินกว่า 1 ปี นับแต่วันรับมอบ คดีขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 624 แล้ว ทั้งด้านหลังตราสารซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสัญญามีข้อความว่า ผู้ขนส่งไม่ต้องรับผิดในสินค้าซึ่งสูญหายอันเกิดจากการรั่วของภาชนะที่บรรจุศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าสินค้ารายพิพาทสูญหายไปในระหว่างการขนส่งของจำเลย คดีนี้ควรบังคับตามกฎหมายที่ใกล้เคียงอย่างยิ่ง คือประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 624 คดีโจทก์ขาดอายุความ ข้อยกเว้นความรับผิดตามใบตราส่งเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 625 แต่เมื่อคดีขาดอายุความโจทก์ต้องแพ้ พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คดีไม่ขาดอายุความ พิพากษากลับให้จำเลยชำระเงินให้โจทก์ตามฟ้องจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้เป็นกรณีเกี่ยวกับการรับขนของทางทะเลซึ่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 609 วรรคท้ายบัญญัติไว้ว่า"รับขนของทางทะเล ท่านให้บังคับตามกฎหมายและกฎข้อบังคับว่าด้วยการนั้น" แต่ปัจจุบันนี้กฎหมายและกฎข้อบังคับของประเทศไทยว่าด้วยการรับขนของทางทะเลยังไม่มี ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 164 บัญญัติว่า "อันอายุความนั้นถ้าไม่มีกฎหมายบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น ท่านให้มีกำหนดสิบปี" ฉะนั้น อายุความฟ้องร้องในคดีนี้จึงมีกำหนด 10 ปี จะยกอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 624 มาใช้บังคับแก่คดีนี้หาได้ไม่ ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 1295/2516ระหว่างบริษัท เอ.ไอ.ซี.อี. เอนเตอร์ไพร์ส (ไทย) จำกัด โจทก์บริษัทโทรีเซ็น(กรุงเทพ) จำกัด จำเลย บริษัทกู๊ดเยียร์ (ประเทศไทย) จำกัด ได้รับสินค้ารายพิพาทจากโกดังสินค้าของการท่าเรือแห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 1 มีนาคม2517 โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2518 เป็นเวลายังไม่เกินกว่า 10 ปีคดีของโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความที่จำเลยฎีกาว่า ตามเงื่อนไขในใบตราส่งมีข้อความจำกัดความรับผิดไว้ว่าจำเลยไม่ต้องรับผิดเพราะภาชนะที่บรรจุเกิดรั่วโดยไม่คำนึงว่าโจทก์ (ที่ถูกน่าจะเป็นบริษัทกู๊ดเยียร์ (ประเทศไทย) จำกัด จะตกลงยินยอมด้วยหรือไม่นั้น ประเด็นข้อนี้จำเลยมิได้อุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้น แม้จำเลยจะได้ยกขึ้นว่ากล่าวโต้แย้งไว้แล้วในคำแก้อุทธรณ์ของจำเลย แต่ศาลชั้นต้นก็สั่งไม่รับคำแก้อุทธรณ์ของจำเลย เพราะเหตุจำเลยมิได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ภายในระยะเวลาที่กฎหมายกำหนด จึงถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ฎีกาข้อนี้ของจำเลยจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 585/2521บริษัท เดอะโฮม อินชัวรันส์ จำกัด โดยนายสตีเฟน ที มิราเคิล ผู้รับมอบอำนาจโจทก์บริษัท คาวาซากิไทย จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 164, ม. 609, ม. 624, ม. 625 ป.วิ.พ. ม. 249คดีเกี่ยวกับกฎหมายทะเลต้องบังคับตามกฎหมายและกฎข้อบังคับว่าด้วยการนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 609 วรรคท้าย แต่ปัจจุบันนี้กฎหมายและกฎข้อบังคับของประเทศไทยว่าด้วยการรับขนของ ทางทะเลยังไม่มี อายุความฟ้องร้องจึงมีกำหนด 10 ปี ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164 จะยกอายุความตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 624 มาใช้บังคับหาได้ไม่ (อ้าง คำพิพากษาฎีกาที่ 1295/2516) โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยเกี่ยวกับการขนสินค้าทางทะเลเนื่อง จากถุงบรรจุสินค้าฉีกขาดสินค้าสูญหายจำเลยให้การด้วยว่าตามเงื่อนไขใน ใบตราส่งมีข้อยกเว้นให้จำเลยไม่ต้องรับผิดในกรณีสินค้าสูญหายเกิดจากการ รั่วของภาชนะที่บรรจุศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ข้อยกเว้นความรับผิดตามใบตราส่งเป็นโมฆะ แต่เมื่อคดีโจทก์ขาดอายุความโจทก์ต้องแพ้พิพากษายกฟ้องเมื่อจำเลยมิได้อุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้น และแม้จะว่ากล่าวโต้แย้งประเด็นข้อนี้ไว้ในคำแก้อุทธรณ์ แต่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับคำแก้อุทธรณ์เพราะเหตุจำเลยมิได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ภายในระยะเวลาที่กฎหมายกำหนดจึงถือไม่ได้ว่าเป็น ข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ ฎีกาของจำเลยข้อนี้จึงต้องห้าม ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องและแก้ไขเพิ่มเติมฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้รับประกันภัยสินค้าวัตถุดิบสำหรับผลิตยางรถยนต์ ซึ่งบริษัทกู๊ดเยียร์ (ประเทศไทย) จำกัด สั่งซื้อจากท่าเรือเกาซุง (ไต้หวัน) ซึ่งขนส่งโดยเรือนิวลินดา หากสินค้าเกิดการเสียหายระหว่างการขนส่งโจทก์ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้ ครั้นสินค้ามาถึงท่าเรือกรุงเทพฯ ปรากฏว่าถุงบรรจุสินค้าฉีกขาด สินค้าสูญหายไปคิดเป็นเงิน 11,441.17 บาท โจทก์ได้จ่ายเงินจำนวนนี้ให้แก่บริษัทกู๊ดเยียร์ (ประเทศไทย) จำกัด แล้ว จึงรับช่วงสิทธิเรียกร้องเอาจากจำเลยผู้รับผิดชอบดำเนินกิจการเรือนิวลินดา จำเลยไม่ยอมชำระให้ จึงขอให้บังคับจำเลยชำระเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่าสินค้าไม่ได้สูญหายในระหว่างการขนส่ง และไม่ว่าสินค้าจะสูญหายในระหว่างการขนส่งหรือไม่จำเลยไม่ต้องรับผิด เพราะบริษัทกู๊ดเยียร์(ประเทศไทย) จำกัด ได้รับมอบสินค้าไปจากการท่าเรือแห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 1มีนาคม 2517 โจทก์ฟ้องคดีนี้เกินกว่า 1 ปี นับแต่วันรับมอบ คดีขาดอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 624 แล้ว ทั้งด้านหลังตราสารซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสัญญามีข้อความว่า ผู้ขนส่งไม่ต้องรับผิดในสินค้าซึ่งสูญหายอันเกิดจากการรั่วของภาชนะที่บรรจุศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าสินค้ารายพิพาทสูญหายไปในระหว่างการขนส่งของจำเลย คดีนี้ควรบังคับตามกฎหมายที่ใกล้เคียงอย่างยิ่ง คือประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 624 คดีโจทก์ขาดอายุความ ข้อยกเว้นความรับผิดตามใบตราส่งเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 625 แต่เมื่อคดีขาดอายุความโจทก์ต้องแพ้ พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คดีไม่ขาดอายุความ พิพากษากลับให้จำเลยชำระเงินให้โจทก์ตามฟ้องจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้เป็นกรณีเกี่ยวกับการรับขนของทางทะเลซึ่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 609 วรรคท้ายบัญญัติไว้ว่า"รับขนของทางทะเล ท่านให้บังคับตามกฎหมายและกฎข้อบังคับว่าด้วยการนั้น" แต่ปัจจุบันนี้กฎหมายและกฎข้อบังคับของประเทศไทยว่าด้วยการรับขนของทางทะเลยังไม่มี ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 164 บัญญัติว่า "อันอายุความนั้นถ้าไม่มีกฎหมายบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น ท่านให้มีกำหนดสิบปี" ฉะนั้น อายุความฟ้องร้องในคดีนี้จึงมีกำหนด 10 ปี จะยกอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 624 มาใช้บังคับแก่คดีนี้หาได้ไม่ ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 1295/2516ระหว่างบริษัท เอ.ไอ.ซี.อี. เอนเตอร์ไพร์ส (ไทย) จำกัด โจทก์บริษัทโทรีเซ็น(กรุงเทพ) จำกัด จำเลย บริษัทกู๊ดเยียร์ (ประเทศไทย) จำกัด ได้รับสินค้ารายพิพาทจากโกดังสินค้าของการท่าเรือแห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 1 มีนาคม2517 โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2518 เป็นเวลายังไม่เกินกว่า 10 ปีคดีของโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความที่จำเลยฎีกาว่า ตามเงื่อนไขในใบตราส่งมีข้อความจำกัดความรับผิดไว้ว่าจำเลยไม่ต้องรับผิดเพราะภาชนะที่บรรจุเกิดรั่วโดยไม่คำนึงว่าโจทก์ (ที่ถูกน่าจะเป็นบริษัทกู๊ดเยียร์ (ประเทศไทย) จำกัด จะตกลงยินยอมด้วยหรือไม่นั้น ประเด็นข้อนี้จำเลยมิได้อุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้น แม้จำเลยจะได้ยกขึ้นว่ากล่าวโต้แย้งไว้แล้วในคำแก้อุทธรณ์ของจำเลย แต่ศาลชั้นต้นก็สั่งไม่รับคำแก้อุทธรณ์ของจำเลย เพราะเหตุจำเลยมิได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ภายในระยะเวลาที่กฎหมายกำหนด จึงถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ฎีกาข้อนี้ของจำเลยจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายืน(ชุบ วีระเวคิน-กฤษณ์ โสภิตกุล-จันทร์ ระรวยทรง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ