คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 251/2503หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นทางตรอก ซึ่งโจทก์และบริวารใช้เดินมาช้านานนั้น โดยบรรยายฟ้องว่า โจทก์กับบริวารใช้ตรอกทางเดินรายนี้เดินไปมาจากบ้านสู่ถนนหลวงประมาณ 20 ปี แล้วจะเป็นทางสาธารณ ทางภารจำยอมหรือทางจำเป็นอย่างใด ก็ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงยืนยันมาในฟ้องอย่างใด ทั้งหาได้บรรยายข้ออ้างให้เห็นว่า สาธารณะชนได้ใช้ทางนี้ แต่ประการใดไม่ จึงไม่มีมูลที่จะพิจารณาถึงสิทธิของโจทก์ที่จะใช้ทางสาธารณประโยชน์โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นตรอกทางเดินซึ่งโจทก์และบริวารใช้เดินมาช้านาน ให้จำเลยรื้อส้วมและใช้ค่าเสียหาย จำเลยให้การว่าไม่เคยมีทางเดินจำเลยทำส้วมในที่ดินของเจ้าของและมิได้รื้อสพานไม้ ศาลชั้นต้นเห็นว่า ที่พิพาทเป็นทางสาธารณะ พิพากษาให้จำเลยที่ ๑ รื้อส้วมซึมและสิ่งปลูกสร้างที่เกินแนว ออกไป และให้จำเลยที่ ๑ ทำสพานไม่ให้คืนดีตามสภาพเดิม และยกฟ้องจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำฟ้องของโจทก์บรรยายแต่เพียงว่า โจทก์กับบริวารใช้ตรอกทางเดินรายนี้เดินไปมากจากบ้านสู่ถนนหลวงประมาณ ๒๐ ปีแล้ว จะเป็นทางสาธารณ ทางภารจำยอม หรือทางจำเป็นอย่างใด ก็ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงยืนยันมาในฟ้องอย่างใด ทั้งหาได้บรรยายข้ออ้างให้เห็นว่า สาธารณชนได้ใช้ทางนี้แต่ประการใดไม่ จึงไม่มีมูลที่จะพิจารณาถึงสิทธิของโจทก์ที่จะใช้ทางสาธารณะประโยชน์ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 251/2503นายเหลื่อม พุทธรักษ์โจทก์นายยิบซัว แซ่โค้ว นายช่องเกี๊ยก แซ่ซุนจำเลยโจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นทางตรอก ซึ่งโจทก์และบริวารใช้เดินมาช้านานนั้น โดยบรรยายฟ้องว่า โจทก์กับบริวารใช้ตรอกทางเดินรายนี้เดินไปมาจากบ้านสู่ถนนหลวงประมาณ 20 ปี แล้วจะเป็นทางสาธารณ ทางภารจำยอมหรือทางจำเป็นอย่างใด ก็ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงยืนยันมาในฟ้องอย่างใด ทั้งหาได้บรรยายข้ออ้างให้เห็นว่า สาธารณะชนได้ใช้ทางนี้ แต่ประการใดไม่ จึงไม่มีมูลที่จะพิจารณาถึงสิทธิของโจทก์ที่จะใช้ทางสาธารณประโยชน์โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นตรอกทางเดินซึ่งโจทก์และบริวารใช้เดินมาช้านาน ให้จำเลยรื้อส้วมและใช้ค่าเสียหาย จำเลยให้การว่าไม่เคยมีทางเดินจำเลยทำส้วมในที่ดินของเจ้าของและมิได้รื้อสพานไม้ ศาลชั้นต้นเห็นว่า ที่พิพาทเป็นทางสาธารณะ พิพากษาให้จำเลยที่ ๑ รื้อส้วมซึมและสิ่งปลูกสร้างที่เกินแนว ออกไป และให้จำเลยที่ ๑ ทำสพานไม่ให้คืนดีตามสภาพเดิม และยกฟ้องจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำฟ้องของโจทก์บรรยายแต่เพียงว่า โจทก์กับบริวารใช้ตรอกทางเดินรายนี้เดินไปมากจากบ้านสู่ถนนหลวงประมาณ ๒๐ ปีแล้ว จะเป็นทางสาธารณ ทางภารจำยอม หรือทางจำเป็นอย่างใด ก็ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงยืนยันมาในฟ้องอย่างใด ทั้งหาได้บรรยายข้ออ้างให้เห็นว่า สาธารณชนได้ใช้ทางนี้แต่ประการใดไม่ จึงไม่มีมูลที่จะพิจารณาถึงสิทธิของโจทก์ที่จะใช้ทางสาธารณะประโยชน์ พิพากษายืน(จิตติ ติงศภัทิย์-ไชยเจริญ สันติศิริ-ประจักษ์ศุภอรรถ)ศาลจังหวัดปากพนัง - นายปันโน สุขทรรศนีย์ศาลอุทธรณ์ - นายเย็น มีเมศกุลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นตรอกทางเดินซึ่งโจทก์และบริวารใช้เดินมาช้านาน ให้จำเลยรื้อส้วมและใช้ค่าเสียหาย จำเลยให้การว่าไม่เคยมีทางเดินจำเลยทำส้วมในที่ดินของเจ้าของและมิได้รื้อสพานไม้ ศาลชั้นต้นเห็นว่า ที่พิพาทเป็นทางสาธารณะ พิพากษาให้จำเลยที่ ๑ รื้อส้วมซึมและสิ่งปลูกสร้างที่เกินแนว ออกไป และให้จำเลยที่ ๑ ทำสพานไม่ให้คืนดีตามสภาพเดิม และยกฟ้องจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำฟ้องของโจทก์บรรยายแต่เพียงว่า โจทก์กับบริวารใช้ตรอกทางเดินรายนี้เดินไปมากจากบ้านสู่ถนนหลวงประมาณ ๒๐ ปีแล้ว จะเป็นทางสาธารณ ทางภารจำยอม หรือทางจำเป็นอย่างใด ก็ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงยืนยันมาในฟ้องอย่างใด ทั้งหาได้บรรยายข้ออ้างให้เห็นว่า สาธารณชนได้ใช้ทางนี้แต่ประการใดไม่ จึงไม่มีมูลที่จะพิจารณาถึงสิทธิของโจทก์ที่จะใช้ทางสาธารณะประโยชน์ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 251/2503นายเหลื่อม พุทธรักษ์โจทก์นายยิบซัว แซ่โค้ว นายช่องเกี๊ยก แซ่ซุนจำเลยโจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นทางตรอก ซึ่งโจทก์และบริวารใช้เดินมาช้านานนั้น โดยบรรยายฟ้องว่า โจทก์กับบริวารใช้ตรอกทางเดินรายนี้เดินไปมาจากบ้านสู่ถนนหลวงประมาณ 20 ปี แล้วจะเป็นทางสาธารณ ทางภารจำยอมหรือทางจำเป็นอย่างใด ก็ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงยืนยันมาในฟ้องอย่างใด ทั้งหาได้บรรยายข้ออ้างให้เห็นว่า สาธารณะชนได้ใช้ทางนี้ แต่ประการใดไม่ จึงไม่มีมูลที่จะพิจารณาถึงสิทธิของโจทก์ที่จะใช้ทางสาธารณประโยชน์โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นตรอกทางเดินซึ่งโจทก์และบริวารใช้เดินมาช้านาน ให้จำเลยรื้อส้วมและใช้ค่าเสียหาย จำเลยให้การว่าไม่เคยมีทางเดินจำเลยทำส้วมในที่ดินของเจ้าของและมิได้รื้อสพานไม้ ศาลชั้นต้นเห็นว่า ที่พิพาทเป็นทางสาธารณะ พิพากษาให้จำเลยที่ ๑ รื้อส้วมซึมและสิ่งปลูกสร้างที่เกินแนว ออกไป และให้จำเลยที่ ๑ ทำสพานไม่ให้คืนดีตามสภาพเดิม และยกฟ้องจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำฟ้องของโจทก์บรรยายแต่เพียงว่า โจทก์กับบริวารใช้ตรอกทางเดินรายนี้เดินไปมากจากบ้านสู่ถนนหลวงประมาณ ๒๐ ปีแล้ว จะเป็นทางสาธารณ ทางภารจำยอม หรือทางจำเป็นอย่างใด ก็ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงยืนยันมาในฟ้องอย่างใด ทั้งหาได้บรรยายข้ออ้างให้เห็นว่า สาธารณชนได้ใช้ทางนี้แต่ประการใดไม่ จึงไม่มีมูลที่จะพิจารณาถึงสิทธิของโจทก์ที่จะใช้ทางสาธารณะประโยชน์ พิพากษายืน(จิตติ ติงศภัทิย์-ไชยเจริญ สันติศิริ-ประจักษ์ศุภอรรถ)ศาลจังหวัดปากพนัง - นายปันโน สุขทรรศนีย์ศาลอุทธรณ์ - นายเย็น มีเมศกุลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ