คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 631/2539หลักกฎหมาย: กฎมหาเถรสมาคมฉบับที่11(พ.ศ.2521)ว่าด้วยการลงนิคหกรรมที่ออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา18และมาตรา25แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์พ.ศ.2505ตราไว้ในหมวด3วิธีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมข้อ23ว่าการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมมี3ชั้นคือ(1)ชั้นต้น(2)ชั้นอุทธรณ์(3)ชั้นฎีกาข้อ24ว่าการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นต้นให้เป็นอำนาจของคณะผู้พิจารณาชั้นต้นฯลฯข้อ25ว่าการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นอำนาจของคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์ฯลฯข้อ26ว่าการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาให้เป็นอำนาจของมหาเถรสมาคมข้อ7ว่าคำสั่งหรือคำวินิจฉัยของมหาเถรสมาคมในกรณีพิจารณาการลงนิคหกรรมไม่ว่าในกรณีใดให้เป็นอันถึงที่สุดและข้อ35ว่าก่อนพิจารณาหรือในระหว่างพิจารณาถ้าปรากฏว่า(1)เรื่องที่นำมาฟ้องนั้นได้มีการฟ้องร้องกันในศาลฝ่ายราชอาณาจักรให้รอการพิจารณาเรื่องนั้นไว้ก่อนฯลฯเมื่ออ. เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ต่อผู้พิจารณาเรื่องความผิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิกซึ่งคดีดังกล่าวคณะผู้พิจารณาชั้นต้นคือจำเลยที่1และคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์คือจำเลยที่2วินิจฉัยต้องกันว่าโจทก์ได้ประพฤติล่วงละเมิดพระธรรมาวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิกมีคำสั่งให้โจทก์สึกภายใน24ชั่วโมงแล้วและโจทก์ได้ยื่นฎีกาต่อคณะผู้พิจารณาชั้นฎีกาคือจำเลยที่3และคดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่3แล้วโจทก์ก็ต้องรอฟังผลของคำวินิจฉัยของจำเลยที่3เสียก่อนว่าให้ยืนยกแก้หรือกลับคำวินิจฉัยชั้นอุทธรณ์ตามข้อ45ประกอบด้วยข้อ53ฉะนั้นเมื่อคดีดังกล่าวยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่3โจทก์จะมาด่วนฟ้องว่าคำวินิจฉัยของจำเลยที่1และที่2ในคดีดังกล่าวไม่ชอบจึงขอให้เพิกถอนหาได้ไม่และจะขอให้จำเลยที่3รอการพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาไว้ก่อนเพื่อรอฟังผลคดีที่โจทก์ฟ้องอ.กับพวกที่ศาลแขวงพระนครเหนือและศาลอาญาหาได้ไม่เพราะคดีที่โจทก์ฟ้องอ.กับพวกนั้นเป็นคนละเรื่องกันกับที่อ.ฟ้องโจทก์โจทก์จึงยังไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งห้าโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดสันปงตำบลสันทราย อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ อันเป็นตำแหน่งพระสังฆาธิการ ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 จำเลยที่ 1เป็นคณะผู้พิจารณาชั้นต้น จำเลยที่ 2 เป็นคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์ จำเลยที่ 3 เป็นคณะผู้พิจารณาชั้นฎีกาตามกฎมหาเถรสมาคมฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2521) มีอำนาจลงนิคหกรรมตามวิธีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรม จำเลยที่ 4 ทำหน้าที่สำนักเลขาธิการมหาเถรสมาคม จำเลยที่ 5 เป็นอธิบดีกรมการศาสนา เมื่อวันที่12 กรกฎาคม 2533 นางสาวอรปวีณา บุตรขุนทอง กับนายชัยภักดิ์ ศิริวัฒน์ ได้กล่าวหาโจทก์ต่อจำเลยที่ 1 ว่าประพฤติล่วงละเมิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก หลังจากนั้นจำเลยที่ 1 ได้เร่งรีบรวบรัดดำเนินการพิจารณาตามข้อกล่าวหาไม่ให้โอกาสเต็มที่แก่โจทก์ในการต่อสู้แก้ข้อกล่าวหาตามที่ถูกฟ้องให้ลงนิคหกรรมทั้งยังปฏิบัติฝ่าฝืนบทบัญญัติข้อ 35 ว่าด้วยการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมโดยมิได้รอการพิจารณาของศาลฝ่ายราชอาณาจักรที่โจทก์ฟ้องนางสาวอรปรณีกับพวก ในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 9587/2537 ของศาลแขวงพระนครเหนือ และคดีอาญาหมายเลขดำที่ 6609/2533 ของศาลอาญา ซึ่งคดียังอยู่ในระหว่างพิจารณาไว้ก่อน และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้พิจารณาลงนิคหกรรมแก่โจทก์อันเป็นการฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติดังกล่าวข้างต้นคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ที่ให้ลงนิคหกรรมแก่โจทก์จึงเป็นโมฆะโจทก์จึงยื่นฎีกาต่อจำเลยที่ 3 ตามบทบัญญัติว่าด้วยการลงนิคหกรรมตามกฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2521) ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 18 และมาตรา 25 แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 และเพื่อเป็นการคุ้มครองสิทธิของโจทก์ในระหว่างพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาของจำเลยที่ 3 จึงขอให้เพิกถอนคำสั่งจำเลยที่ 1 และที่ 2 ที่สั่งลงนิคหกรรมแก่โจทก์โดยพิพากษาว่าคำสั่งของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นโมฆะและขอให้บังคับจำเลยที่ 3 รอการพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาไว้ก่อนตามข้อ 35 ว่าด้วยวิธีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมศาลชั้นต้น พิพากษายก ฟ้องโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนโจทก์ ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า เมื่อวันที่12 กรกฎาคม 2533 ขณะที่โจทก์เป็นเจ้าอาวาสวัดสันปงตำบลสันทราย อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ นางสาวอรปวีณาบุตรขุนทอง ได้เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์คดนี้เป็นจำเลยเรื่องความผิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก ตามกฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 11(พ.ศ. 2521) ว่าด้วยการลงนิคหกรรม ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามมาตรา 18 และ 25 แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 จำเลยที่ 1ซึ่งเป็นคณะผู้พิจารณาชั้นต้น จำเลยที่ 2 เป็นคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์ได้วินิจฉัยต้องกันว่าโจทก์ได้เสพเมถุนกับนางสาวอรปวีณาจริง อันเป็นการล่วงละเมิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก โจทก์ได้ยื่นฎีกาต่อจำเลยที่ 3 ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่ 3 โจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งห้าเป็นคดีนี้ประเด็นที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า ศาลมีอำนาจเพิกถอนคำสั่งของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ที่สั่งให้ลงนิคหกรรมแก่โจทก์ได้หรือไม่และศาลมีอำนาจสั่งให้จำเลยที่ 3 รอการพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาไว้ก่อนเพื่อรอฟังผลการพิจารณาคดีที่โจทก์ได้ฟ้องนางสาวอรปวีณากับพวกเป็นจำเลยที่ศาลแขวงพระนครเหนือในความผิดฐานหมิ่นประมาท และที่ศาลอาญาในความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขัง ทำให้เสื่อมเสียเสรีภาพและกรรโชกทรัพย์หรือไม่ โจทก์ฎีกาว่า คำพิพากษาของศาลล่างที่วินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องและศาลไม่มีอำนาจไปวินิจฉัยชี้ขาดว่าคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นโมฆะได้นั้นเป็นคำวินิจฉัยที่ไม่ชอบเพราะศาลมีอำนาจวินิจฉัยตามคำขอของโจทก์ได้ เห็นว่า กฎมหาเถรสมาคมฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2521) ว่าด้วยการลงนิคหกรรมที่ออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 18 และมาตรา 25 แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์พ.ศ. 2505 ตราไว้ในหมวด 3 วิธีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมข้อ 23 ว่า การพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมมี 3 ชั้น คือ(1) ชั้นต้น (2) ชั้นอุทธรณ์ (3) ชั้นฎีกา ข้อ 24 ว่า การพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นต้น ให้เป็นอำนาจของคณะผู้พิจารณาชั้นต้น ฯลฯ ข้อ 25 ว่า การพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นอำนาจของคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์ ฯลฯ ข้อ 26 ว่าการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาให้เป็นอำนาจของมหาเถรสมาคม ข้อ 27 ว่า คำสั่งหรือคำวินิจฉัยของมหาเถรสมาคมในกรณีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมไม่ว่าในกรณีใดให้เป็นอันถึงที่สุด และข้อ 35 ว่า ก่อนพิจารณาหรือในระหว่างพิจารณาถ้าปรากฎว่า (1) เรื่องที่นำมาฟ้องนั้น ได้มีการฟ้องร้องกันในศาลฝ่ายราชอาณาจักรให้รอการพิจารณาเรื่องนั้นไว้ก่อน ฯลฯ ดังนั้นเมื่อนางสาวอรปวีณาเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ต่อผู้พิจารณาเรื่องความผิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก ซึ่งคดีดังกล่าวคณะผู้พิจารณาชั้นต้นคือจำเลยที่ 1 และคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์คือจำเลยที่ 2 วินิจฉัยต้องกันว่าโจทก์ได้ประพฤติล่วงละเมิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก มีคำสั่งให้โจทก์สึกภายใน24 ชั่วโมงแล้ว และโจทก์ได้ยื่นฎีกาต่อคณะผู้พิจารณาชั้นฎีกาคือจำเลยที่ 3 และคดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่ 3 แล้วโจทก์ก็ต้องรอฟังผลของคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 3 เสียก่อนว่าให้ยืน ยก แก้ หรือกลับคำวินิจฉัยชั้นอุทธรณ์ ตามข้อ 45 ประกอบด้วยข้อ 53 ฉะนั้นเมื่อคดีดังกล่าวยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่ 3 โจทก์จะมาด่วนฟ้องว่าคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ในคดีดังกล่าวไม่ชอบจึงขอให้เพิกถอนหาได้ไม่ และจะขอให้จำเลยที่ 3 รอการพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาไว้ก่อนเพื่อรอฟังผลคดีที่โจทก์ฟ้องนางสาวอรปวีณากับพวกที่ศาลแขวงพระนครเหนือและศาลอาญาหาได้ไม่ เพราะคดีที่โจทก์ฟ้องนางสาวอรปวีณากับพวกนั้นเป็นคนละเรื่องกันกับที่นางสาวอรปวีณาฟ้องโจทก์ โจทก์จึงยังไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งห้าพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 631/2539พระครูใบฎีกานิกร ธรรมวาทีโจทก์คณะผู้พิจารณาชั้นต้น กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55 พ.ร.บ.คณะสงฆ์ พ.ศ.2505 ม. 18, ม. 25 กฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 11 (พ.ศ.2521) ออกตามความในพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ.2505 ข้อ 23, ข้อ 24, ข้อ 25, ข้อ 26, ข้อ 27, ข้อ 35, ข้อ 45, ข้อ 53กฎมหาเถรสมาคมฉบับที่11(พ.ศ.2521)ว่าด้วยการลงนิคหกรรมที่ออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา18และมาตรา25แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์พ.ศ.2505ตราไว้ในหมวด3วิธีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมข้อ23ว่าการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมมี3ชั้นคือ(1)ชั้นต้น(2)ชั้นอุทธรณ์(3)ชั้นฎีกาข้อ24ว่าการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นต้นให้เป็นอำนาจของคณะผู้พิจารณาชั้นต้นฯลฯข้อ25ว่าการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นอำนาจของคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์ฯลฯข้อ26ว่าการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาให้เป็นอำนาจของมหาเถรสมาคมข้อ7ว่าคำสั่งหรือคำวินิจฉัยของมหาเถรสมาคมในกรณีพิจารณาการลงนิคหกรรมไม่ว่าในกรณีใดให้เป็นอันถึงที่สุดและข้อ35ว่าก่อนพิจารณาหรือในระหว่างพิจารณาถ้าปรากฏว่า(1)เรื่องที่นำมาฟ้องนั้นได้มีการฟ้องร้องกันในศาลฝ่ายราชอาณาจักรให้รอการพิจารณาเรื่องนั้นไว้ก่อนฯลฯเมื่ออ. เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ต่อผู้พิจารณาเรื่องความผิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิกซึ่งคดีดังกล่าวคณะผู้พิจารณาชั้นต้นคือจำเลยที่1และคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์คือจำเลยที่2วินิจฉัยต้องกันว่าโจทก์ได้ประพฤติล่วงละเมิดพระธรรมาวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิกมีคำสั่งให้โจทก์สึกภายใน24ชั่วโมงแล้วและโจทก์ได้ยื่นฎีกาต่อคณะผู้พิจารณาชั้นฎีกาคือจำเลยที่3และคดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่3แล้วโจทก์ก็ต้องรอฟังผลของคำวินิจฉัยของจำเลยที่3เสียก่อนว่าให้ยืนยกแก้หรือกลับคำวินิจฉัยชั้นอุทธรณ์ตามข้อ45ประกอบด้วยข้อ53ฉะนั้นเมื่อคดีดังกล่าวยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่3โจทก์จะมาด่วนฟ้องว่าคำวินิจฉัยของจำเลยที่1และที่2ในคดีดังกล่าวไม่ชอบจึงขอให้เพิกถอนหาได้ไม่และจะขอให้จำเลยที่3รอการพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาไว้ก่อนเพื่อรอฟังผลคดีที่โจทก์ฟ้องอ.กับพวกที่ศาลแขวงพระนครเหนือและศาลอาญาหาได้ไม่เพราะคดีที่โจทก์ฟ้องอ.กับพวกนั้นเป็นคนละเรื่องกันกับที่อ.ฟ้องโจทก์โจทก์จึงยังไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งห้าโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดสันปงตำบลสันทราย อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ อันเป็นตำแหน่งพระสังฆาธิการ ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 จำเลยที่ 1เป็นคณะผู้พิจารณาชั้นต้น จำเลยที่ 2 เป็นคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์ จำเลยที่ 3 เป็นคณะผู้พิจารณาชั้นฎีกาตามกฎมหาเถรสมาคมฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2521) มีอำนาจลงนิคหกรรมตามวิธีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรม จำเลยที่ 4 ทำหน้าที่สำนักเลขาธิการมหาเถรสมาคม จำเลยที่ 5 เป็นอธิบดีกรมการศาสนา เมื่อวันที่12 กรกฎาคม 2533 นางสาวอรปวีณา บุตรขุนทอง กับนายชัยภักดิ์ ศิริวัฒน์ ได้กล่าวหาโจทก์ต่อจำเลยที่ 1 ว่าประพฤติล่วงละเมิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก หลังจากนั้นจำเลยที่ 1 ได้เร่งรีบรวบรัดดำเนินการพิจารณาตามข้อกล่าวหาไม่ให้โอกาสเต็มที่แก่โจทก์ในการต่อสู้แก้ข้อกล่าวหาตามที่ถูกฟ้องให้ลงนิคหกรรมทั้งยังปฏิบัติฝ่าฝืนบทบัญญัติข้อ 35 ว่าด้วยการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมโดยมิได้รอการพิจารณาของศาลฝ่ายราชอาณาจักรที่โจทก์ฟ้องนางสาวอรปรณีกับพวก ในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 9587/2537 ของศาลแขวงพระนครเหนือ และคดีอาญาหมายเลขดำที่ 6609/2533 ของศาลอาญา ซึ่งคดียังอยู่ในระหว่างพิจารณาไว้ก่อน และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้พิจารณาลงนิคหกรรมแก่โจทก์อันเป็นการฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติดังกล่าวข้างต้นคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ที่ให้ลงนิคหกรรมแก่โจทก์จึงเป็นโมฆะโจทก์จึงยื่นฎีกาต่อจำเลยที่ 3 ตามบทบัญญัติว่าด้วยการลงนิคหกรรมตามกฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2521) ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 18 และมาตรา 25 แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 และเพื่อเป็นการคุ้มครองสิทธิของโจทก์ในระหว่างพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาของจำเลยที่ 3 จึงขอให้เพิกถอนคำสั่งจำเลยที่ 1 และที่ 2 ที่สั่งลงนิคหกรรมแก่โจทก์โดยพิพากษาว่าคำสั่งของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นโมฆะและขอให้บังคับจำเลยที่ 3 รอการพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาไว้ก่อนตามข้อ 35 ว่าด้วยวิธีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมศาลชั้นต้น พิพากษายก ฟ้องโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนโจทก์ ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า เมื่อวันที่12 กรกฎาคม 2533 ขณะที่โจทก์เป็นเจ้าอาวาสวัดสันปงตำบลสันทราย อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ นางสาวอรปวีณาบุตรขุนทอง ได้เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์คดนี้เป็นจำเลยเรื่องความผิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก ตามกฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 11(พ.ศ. 2521) ว่าด้วยการลงนิคหกรรม ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามมาตรา 18 และ 25 แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 จำเลยที่ 1ซึ่งเป็นคณะผู้พิจารณาชั้นต้น จำเลยที่ 2 เป็นคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์ได้วินิจฉัยต้องกันว่าโจทก์ได้เสพเมถุนกับนางสาวอรปวีณาจริง อันเป็นการล่วงละเมิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก โจทก์ได้ยื่นฎีกาต่อจำเลยที่ 3 ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่ 3 โจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งห้าเป็นคดีนี้ประเด็นที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า ศาลมีอำนาจเพิกถอนคำสั่งของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ที่สั่งให้ลงนิคหกรรมแก่โจทก์ได้หรือไม่และศาลมีอำนาจสั่งให้จำเลยที่ 3 รอการพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาไว้ก่อนเพื่อรอฟังผลการพิจารณาคดีที่โจทก์ได้ฟ้องนางสาวอรปวีณากับพวกเป็นจำเลยที่ศาลแขวงพระนครเหนือในความผิดฐานหมิ่นประมาท และที่ศาลอาญาในความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขัง ทำให้เสื่อมเสียเสรีภาพและกรรโชกทรัพย์หรือไม่ โจทก์ฎีกาว่า คำพิพากษาของศาลล่างที่วินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องและศาลไม่มีอำนาจไปวินิจฉัยชี้ขาดว่าคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นโมฆะได้นั้นเป็นคำวินิจฉัยที่ไม่ชอบเพราะศาลมีอำนาจวินิจฉัยตามคำขอของโจทก์ได้ เห็นว่า กฎมหาเถรสมาคมฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2521) ว่าด้วยการลงนิคหกรรมที่ออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 18 และมาตรา 25 แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์พ.ศ. 2505 ตราไว้ในหมวด 3 วิธีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมข้อ 23 ว่า การพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมมี 3 ชั้น คือ(1) ชั้นต้น (2) ชั้นอุทธรณ์ (3) ชั้นฎีกา ข้อ 24 ว่า การพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นต้น ให้เป็นอำนาจของคณะผู้พิจารณาชั้นต้น ฯลฯ ข้อ 25 ว่า การพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นอำนาจของคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์ ฯลฯ ข้อ 26 ว่าการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาให้เป็นอำนาจของมหาเถรสมาคม ข้อ 27 ว่า คำสั่งหรือคำวินิจฉัยของมหาเถรสมาคมในกรณีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมไม่ว่าในกรณีใดให้เป็นอันถึงที่สุด และข้อ 35 ว่า ก่อนพิจารณาหรือในระหว่างพิจารณาถ้าปรากฎว่า (1) เรื่องที่นำมาฟ้องนั้น ได้มีการฟ้องร้องกันในศาลฝ่ายราชอาณาจักรให้รอการพิจารณาเรื่องนั้นไว้ก่อน ฯลฯ ดังนั้นเมื่อนางสาวอรปวีณาเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ต่อผู้พิจารณาเรื่องความผิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก ซึ่งคดีดังกล่าวคณะผู้พิจารณาชั้นต้นคือจำเลยที่ 1 และคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์คือจำเลยที่ 2 วินิจฉัยต้องกันว่าโจทก์ได้ประพฤติล่วงละเมิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก มีคำสั่งให้โจทก์สึกภายใน24 ชั่วโมงแล้ว และโจทก์ได้ยื่นฎีกาต่อคณะผู้พิจารณาชั้นฎีกาคือจำเลยที่ 3 และคดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่ 3 แล้วโจทก์ก็ต้องรอฟังผลของคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 3 เสียก่อนว่าให้ยืน ยก แก้ หรือกลับคำวินิจฉัยชั้นอุทธรณ์ ตามข้อ 45 ประกอบด้วยข้อ 53 ฉะนั้นเมื่อคดีดังกล่าวยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่ 3 โจทก์จะมาด่วนฟ้องว่าคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ในคดีดังกล่าวไม่ชอบจึงขอให้เพิกถอนหาได้ไม่ และจะขอให้จำเลยที่ 3 รอการพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาไว้ก่อนเพื่อรอฟังผลคดีที่โจทก์ฟ้องนางสาวอรปวีณากับพวกที่ศาลแขวงพระนครเหนือและศาลอาญาหาได้ไม่ เพราะคดีที่โจทก์ฟ้องนางสาวอรปวีณากับพวกนั้นเป็นคนละเรื่องกันกับที่นางสาวอรปวีณาฟ้องโจทก์ โจทก์จึงยังไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งห้าพิพากษายืน(อธิราช มณีภาค-มงคล สระฏัน-วุฒิ คราวุฒิ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดสันปงตำบลสันทราย อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ อันเป็นตำแหน่งพระสังฆาธิการ ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 จำเลยที่ 1เป็นคณะผู้พิจารณาชั้นต้น จำเลยที่ 2 เป็นคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์ จำเลยที่ 3 เป็นคณะผู้พิจารณาชั้นฎีกาตามกฎมหาเถรสมาคมฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2521) มีอำนาจลงนิคหกรรมตามวิธีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรม จำเลยที่ 4 ทำหน้าที่สำนักเลขาธิการมหาเถรสมาคม จำเลยที่ 5 เป็นอธิบดีกรมการศาสนา เมื่อวันที่12 กรกฎาคม 2533 นางสาวอรปวีณา บุตรขุนทอง กับนายชัยภักดิ์ ศิริวัฒน์ ได้กล่าวหาโจทก์ต่อจำเลยที่ 1 ว่าประพฤติล่วงละเมิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก หลังจากนั้นจำเลยที่ 1 ได้เร่งรีบรวบรัดดำเนินการพิจารณาตามข้อกล่าวหาไม่ให้โอกาสเต็มที่แก่โจทก์ในการต่อสู้แก้ข้อกล่าวหาตามที่ถูกฟ้องให้ลงนิคหกรรมทั้งยังปฏิบัติฝ่าฝืนบทบัญญัติข้อ 35 ว่าด้วยการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมโดยมิได้รอการพิจารณาของศาลฝ่ายราชอาณาจักรที่โจทก์ฟ้องนางสาวอรปรณีกับพวก ในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 9587/2537 ของศาลแขวงพระนครเหนือ และคดีอาญาหมายเลขดำที่ 6609/2533 ของศาลอาญา ซึ่งคดียังอยู่ในระหว่างพิจารณาไว้ก่อน และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้พิจารณาลงนิคหกรรมแก่โจทก์อันเป็นการฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติดังกล่าวข้างต้นคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ที่ให้ลงนิคหกรรมแก่โจทก์จึงเป็นโมฆะโจทก์จึงยื่นฎีกาต่อจำเลยที่ 3 ตามบทบัญญัติว่าด้วยการลงนิคหกรรมตามกฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2521) ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 18 และมาตรา 25 แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 และเพื่อเป็นการคุ้มครองสิทธิของโจทก์ในระหว่างพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาของจำเลยที่ 3 จึงขอให้เพิกถอนคำสั่งจำเลยที่ 1 และที่ 2 ที่สั่งลงนิคหกรรมแก่โจทก์โดยพิพากษาว่าคำสั่งของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นโมฆะและขอให้บังคับจำเลยที่ 3 รอการพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาไว้ก่อนตามข้อ 35 ว่าด้วยวิธีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมศาลชั้นต้น พิพากษายก ฟ้องโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนโจทก์ ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า เมื่อวันที่12 กรกฎาคม 2533 ขณะที่โจทก์เป็นเจ้าอาวาสวัดสันปงตำบลสันทราย อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ นางสาวอรปวีณาบุตรขุนทอง ได้เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์คดนี้เป็นจำเลยเรื่องความผิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก ตามกฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 11(พ.ศ. 2521) ว่าด้วยการลงนิคหกรรม ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามมาตรา 18 และ 25 แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 จำเลยที่ 1ซึ่งเป็นคณะผู้พิจารณาชั้นต้น จำเลยที่ 2 เป็นคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์ได้วินิจฉัยต้องกันว่าโจทก์ได้เสพเมถุนกับนางสาวอรปวีณาจริง อันเป็นการล่วงละเมิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก โจทก์ได้ยื่นฎีกาต่อจำเลยที่ 3 ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่ 3 โจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งห้าเป็นคดีนี้ประเด็นที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า ศาลมีอำนาจเพิกถอนคำสั่งของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ที่สั่งให้ลงนิคหกรรมแก่โจทก์ได้หรือไม่และศาลมีอำนาจสั่งให้จำเลยที่ 3 รอการพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาไว้ก่อนเพื่อรอฟังผลการพิจารณาคดีที่โจทก์ได้ฟ้องนางสาวอรปวีณากับพวกเป็นจำเลยที่ศาลแขวงพระนครเหนือในความผิดฐานหมิ่นประมาท และที่ศาลอาญาในความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขัง ทำให้เสื่อมเสียเสรีภาพและกรรโชกทรัพย์หรือไม่ โจทก์ฎีกาว่า คำพิพากษาของศาลล่างที่วินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องและศาลไม่มีอำนาจไปวินิจฉัยชี้ขาดว่าคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นโมฆะได้นั้นเป็นคำวินิจฉัยที่ไม่ชอบเพราะศาลมีอำนาจวินิจฉัยตามคำขอของโจทก์ได้ เห็นว่า กฎมหาเถรสมาคมฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2521) ว่าด้วยการลงนิคหกรรมที่ออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 18 และมาตรา 25 แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์พ.ศ. 2505 ตราไว้ในหมวด 3 วิธีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมข้อ 23 ว่า การพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมมี 3 ชั้น คือ(1) ชั้นต้น (2) ชั้นอุทธรณ์ (3) ชั้นฎีกา ข้อ 24 ว่า การพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นต้น ให้เป็นอำนาจของคณะผู้พิจารณาชั้นต้น ฯลฯ ข้อ 25 ว่า การพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นอำนาจของคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์ ฯลฯ ข้อ 26 ว่าการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาให้เป็นอำนาจของมหาเถรสมาคม ข้อ 27 ว่า คำสั่งหรือคำวินิจฉัยของมหาเถรสมาคมในกรณีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมไม่ว่าในกรณีใดให้เป็นอันถึงที่สุด และข้อ 35 ว่า ก่อนพิจารณาหรือในระหว่างพิจารณาถ้าปรากฎว่า (1) เรื่องที่นำมาฟ้องนั้น ได้มีการฟ้องร้องกันในศาลฝ่ายราชอาณาจักรให้รอการพิจารณาเรื่องนั้นไว้ก่อน ฯลฯ ดังนั้นเมื่อนางสาวอรปวีณาเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ต่อผู้พิจารณาเรื่องความผิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก ซึ่งคดีดังกล่าวคณะผู้พิจารณาชั้นต้นคือจำเลยที่ 1 และคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์คือจำเลยที่ 2 วินิจฉัยต้องกันว่าโจทก์ได้ประพฤติล่วงละเมิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก มีคำสั่งให้โจทก์สึกภายใน24 ชั่วโมงแล้ว และโจทก์ได้ยื่นฎีกาต่อคณะผู้พิจารณาชั้นฎีกาคือจำเลยที่ 3 และคดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่ 3 แล้วโจทก์ก็ต้องรอฟังผลของคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 3 เสียก่อนว่าให้ยืน ยก แก้ หรือกลับคำวินิจฉัยชั้นอุทธรณ์ ตามข้อ 45 ประกอบด้วยข้อ 53 ฉะนั้นเมื่อคดีดังกล่าวยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่ 3 โจทก์จะมาด่วนฟ้องว่าคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ในคดีดังกล่าวไม่ชอบจึงขอให้เพิกถอนหาได้ไม่ และจะขอให้จำเลยที่ 3 รอการพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาไว้ก่อนเพื่อรอฟังผลคดีที่โจทก์ฟ้องนางสาวอรปวีณากับพวกที่ศาลแขวงพระนครเหนือและศาลอาญาหาได้ไม่ เพราะคดีที่โจทก์ฟ้องนางสาวอรปวีณากับพวกนั้นเป็นคนละเรื่องกันกับที่นางสาวอรปวีณาฟ้องโจทก์ โจทก์จึงยังไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งห้าพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 631/2539พระครูใบฎีกานิกร ธรรมวาทีโจทก์คณะผู้พิจารณาชั้นต้น กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55 พ.ร.บ.คณะสงฆ์ พ.ศ.2505 ม. 18, ม. 25 กฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 11 (พ.ศ.2521) ออกตามความในพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ.2505 ข้อ 23, ข้อ 24, ข้อ 25, ข้อ 26, ข้อ 27, ข้อ 35, ข้อ 45, ข้อ 53กฎมหาเถรสมาคมฉบับที่11(พ.ศ.2521)ว่าด้วยการลงนิคหกรรมที่ออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา18และมาตรา25แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์พ.ศ.2505ตราไว้ในหมวด3วิธีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมข้อ23ว่าการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมมี3ชั้นคือ(1)ชั้นต้น(2)ชั้นอุทธรณ์(3)ชั้นฎีกาข้อ24ว่าการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นต้นให้เป็นอำนาจของคณะผู้พิจารณาชั้นต้นฯลฯข้อ25ว่าการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นอำนาจของคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์ฯลฯข้อ26ว่าการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาให้เป็นอำนาจของมหาเถรสมาคมข้อ7ว่าคำสั่งหรือคำวินิจฉัยของมหาเถรสมาคมในกรณีพิจารณาการลงนิคหกรรมไม่ว่าในกรณีใดให้เป็นอันถึงที่สุดและข้อ35ว่าก่อนพิจารณาหรือในระหว่างพิจารณาถ้าปรากฏว่า(1)เรื่องที่นำมาฟ้องนั้นได้มีการฟ้องร้องกันในศาลฝ่ายราชอาณาจักรให้รอการพิจารณาเรื่องนั้นไว้ก่อนฯลฯเมื่ออ. เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ต่อผู้พิจารณาเรื่องความผิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิกซึ่งคดีดังกล่าวคณะผู้พิจารณาชั้นต้นคือจำเลยที่1และคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์คือจำเลยที่2วินิจฉัยต้องกันว่าโจทก์ได้ประพฤติล่วงละเมิดพระธรรมาวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิกมีคำสั่งให้โจทก์สึกภายใน24ชั่วโมงแล้วและโจทก์ได้ยื่นฎีกาต่อคณะผู้พิจารณาชั้นฎีกาคือจำเลยที่3และคดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่3แล้วโจทก์ก็ต้องรอฟังผลของคำวินิจฉัยของจำเลยที่3เสียก่อนว่าให้ยืนยกแก้หรือกลับคำวินิจฉัยชั้นอุทธรณ์ตามข้อ45ประกอบด้วยข้อ53ฉะนั้นเมื่อคดีดังกล่าวยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่3โจทก์จะมาด่วนฟ้องว่าคำวินิจฉัยของจำเลยที่1และที่2ในคดีดังกล่าวไม่ชอบจึงขอให้เพิกถอนหาได้ไม่และจะขอให้จำเลยที่3รอการพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาไว้ก่อนเพื่อรอฟังผลคดีที่โจทก์ฟ้องอ.กับพวกที่ศาลแขวงพระนครเหนือและศาลอาญาหาได้ไม่เพราะคดีที่โจทก์ฟ้องอ.กับพวกนั้นเป็นคนละเรื่องกันกับที่อ.ฟ้องโจทก์โจทก์จึงยังไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งห้าโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดสันปงตำบลสันทราย อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ อันเป็นตำแหน่งพระสังฆาธิการ ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 จำเลยที่ 1เป็นคณะผู้พิจารณาชั้นต้น จำเลยที่ 2 เป็นคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์ จำเลยที่ 3 เป็นคณะผู้พิจารณาชั้นฎีกาตามกฎมหาเถรสมาคมฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2521) มีอำนาจลงนิคหกรรมตามวิธีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรม จำเลยที่ 4 ทำหน้าที่สำนักเลขาธิการมหาเถรสมาคม จำเลยที่ 5 เป็นอธิบดีกรมการศาสนา เมื่อวันที่12 กรกฎาคม 2533 นางสาวอรปวีณา บุตรขุนทอง กับนายชัยภักดิ์ ศิริวัฒน์ ได้กล่าวหาโจทก์ต่อจำเลยที่ 1 ว่าประพฤติล่วงละเมิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก หลังจากนั้นจำเลยที่ 1 ได้เร่งรีบรวบรัดดำเนินการพิจารณาตามข้อกล่าวหาไม่ให้โอกาสเต็มที่แก่โจทก์ในการต่อสู้แก้ข้อกล่าวหาตามที่ถูกฟ้องให้ลงนิคหกรรมทั้งยังปฏิบัติฝ่าฝืนบทบัญญัติข้อ 35 ว่าด้วยการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมโดยมิได้รอการพิจารณาของศาลฝ่ายราชอาณาจักรที่โจทก์ฟ้องนางสาวอรปรณีกับพวก ในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 9587/2537 ของศาลแขวงพระนครเหนือ และคดีอาญาหมายเลขดำที่ 6609/2533 ของศาลอาญา ซึ่งคดียังอยู่ในระหว่างพิจารณาไว้ก่อน และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้พิจารณาลงนิคหกรรมแก่โจทก์อันเป็นการฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติดังกล่าวข้างต้นคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ที่ให้ลงนิคหกรรมแก่โจทก์จึงเป็นโมฆะโจทก์จึงยื่นฎีกาต่อจำเลยที่ 3 ตามบทบัญญัติว่าด้วยการลงนิคหกรรมตามกฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2521) ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 18 และมาตรา 25 แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 และเพื่อเป็นการคุ้มครองสิทธิของโจทก์ในระหว่างพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาของจำเลยที่ 3 จึงขอให้เพิกถอนคำสั่งจำเลยที่ 1 และที่ 2 ที่สั่งลงนิคหกรรมแก่โจทก์โดยพิพากษาว่าคำสั่งของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นโมฆะและขอให้บังคับจำเลยที่ 3 รอการพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาไว้ก่อนตามข้อ 35 ว่าด้วยวิธีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมศาลชั้นต้น พิพากษายก ฟ้องโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนโจทก์ ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า เมื่อวันที่12 กรกฎาคม 2533 ขณะที่โจทก์เป็นเจ้าอาวาสวัดสันปงตำบลสันทราย อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ นางสาวอรปวีณาบุตรขุนทอง ได้เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์คดนี้เป็นจำเลยเรื่องความผิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก ตามกฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 11(พ.ศ. 2521) ว่าด้วยการลงนิคหกรรม ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามมาตรา 18 และ 25 แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 จำเลยที่ 1ซึ่งเป็นคณะผู้พิจารณาชั้นต้น จำเลยที่ 2 เป็นคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์ได้วินิจฉัยต้องกันว่าโจทก์ได้เสพเมถุนกับนางสาวอรปวีณาจริง อันเป็นการล่วงละเมิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก โจทก์ได้ยื่นฎีกาต่อจำเลยที่ 3 ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่ 3 โจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งห้าเป็นคดีนี้ประเด็นที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า ศาลมีอำนาจเพิกถอนคำสั่งของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ที่สั่งให้ลงนิคหกรรมแก่โจทก์ได้หรือไม่และศาลมีอำนาจสั่งให้จำเลยที่ 3 รอการพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาไว้ก่อนเพื่อรอฟังผลการพิจารณาคดีที่โจทก์ได้ฟ้องนางสาวอรปวีณากับพวกเป็นจำเลยที่ศาลแขวงพระนครเหนือในความผิดฐานหมิ่นประมาท และที่ศาลอาญาในความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขัง ทำให้เสื่อมเสียเสรีภาพและกรรโชกทรัพย์หรือไม่ โจทก์ฎีกาว่า คำพิพากษาของศาลล่างที่วินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องและศาลไม่มีอำนาจไปวินิจฉัยชี้ขาดว่าคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นโมฆะได้นั้นเป็นคำวินิจฉัยที่ไม่ชอบเพราะศาลมีอำนาจวินิจฉัยตามคำขอของโจทก์ได้ เห็นว่า กฎมหาเถรสมาคมฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2521) ว่าด้วยการลงนิคหกรรมที่ออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 18 และมาตรา 25 แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์พ.ศ. 2505 ตราไว้ในหมวด 3 วิธีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมข้อ 23 ว่า การพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมมี 3 ชั้น คือ(1) ชั้นต้น (2) ชั้นอุทธรณ์ (3) ชั้นฎีกา ข้อ 24 ว่า การพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นต้น ให้เป็นอำนาจของคณะผู้พิจารณาชั้นต้น ฯลฯ ข้อ 25 ว่า การพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นอำนาจของคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์ ฯลฯ ข้อ 26 ว่าการพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาให้เป็นอำนาจของมหาเถรสมาคม ข้อ 27 ว่า คำสั่งหรือคำวินิจฉัยของมหาเถรสมาคมในกรณีพิจารณาวินิจฉัยการลงนิคหกรรมไม่ว่าในกรณีใดให้เป็นอันถึงที่สุด และข้อ 35 ว่า ก่อนพิจารณาหรือในระหว่างพิจารณาถ้าปรากฎว่า (1) เรื่องที่นำมาฟ้องนั้น ได้มีการฟ้องร้องกันในศาลฝ่ายราชอาณาจักรให้รอการพิจารณาเรื่องนั้นไว้ก่อน ฯลฯ ดังนั้นเมื่อนางสาวอรปวีณาเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ต่อผู้พิจารณาเรื่องความผิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก ซึ่งคดีดังกล่าวคณะผู้พิจารณาชั้นต้นคือจำเลยที่ 1 และคณะผู้พิจารณาชั้นอุทธรณ์คือจำเลยที่ 2 วินิจฉัยต้องกันว่าโจทก์ได้ประพฤติล่วงละเมิดพระธรรมวินัยขั้นอาบัติปฐมปาราชิก มีคำสั่งให้โจทก์สึกภายใน24 ชั่วโมงแล้ว และโจทก์ได้ยื่นฎีกาต่อคณะผู้พิจารณาชั้นฎีกาคือจำเลยที่ 3 และคดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่ 3 แล้วโจทก์ก็ต้องรอฟังผลของคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 3 เสียก่อนว่าให้ยืน ยก แก้ หรือกลับคำวินิจฉัยชั้นอุทธรณ์ ตามข้อ 45 ประกอบด้วยข้อ 53 ฉะนั้นเมื่อคดีดังกล่าวยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของจำเลยที่ 3 โจทก์จะมาด่วนฟ้องว่าคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ในคดีดังกล่าวไม่ชอบจึงขอให้เพิกถอนหาได้ไม่ และจะขอให้จำเลยที่ 3 รอการพิจารณาการลงนิคหกรรมชั้นฎีกาไว้ก่อนเพื่อรอฟังผลคดีที่โจทก์ฟ้องนางสาวอรปวีณากับพวกที่ศาลแขวงพระนครเหนือและศาลอาญาหาได้ไม่ เพราะคดีที่โจทก์ฟ้องนางสาวอรปวีณากับพวกนั้นเป็นคนละเรื่องกันกับที่นางสาวอรปวีณาฟ้องโจทก์ โจทก์จึงยังไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งห้าพิพากษายืน(อธิราช มณีภาค-มงคล สระฏัน-วุฒิ คราวุฒิ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ