คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 265/2537หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนคำร้องวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2531 ในวันนัดจำเลยที่ 1 ไม่มาศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องจำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องลงวันที่ 25กุมภาพันธ์ 2531 อ้างว่าเสมียนทนายจดวันนัดผิดจึงมิได้มาศาลขอให้ทำการไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การของจำเลยที่ 1ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้อง จำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำสั่ง ศาลชั้นต้นสั่งอุทธรณ์ว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาคดีแล้ว จำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำพิพากษาและคำสั่งเกี่ยวกับคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การ ดังนี้ เมื่ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 มิได้กล่าวถึงข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายให้ชัดแจ้งแต่อย่างไรเลยเพียงแต่กล่าวอ้างถึงอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ฉบับลงวันที่ 25 มีนาคม 2531 ซึ่งศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาต้องห้ามมิให้อุทธรณ์อุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 จึงเป็นอุทธรณ์ที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 วรรคแรก การที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยให้จึงชอบแล้วโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ไปจดทะเบียนโอนที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์สารบบเลขที่ 280 หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบอำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม สารบบเลขที่ 281 หมู่ที่ 13ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม สารบบเลขที่ 33หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐมสารบบเลขที่ 45/34 เล่ม 15 หน้า 178 หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบอำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม สารบบเลขที่ 43/34 เล่ม 15 หน้า 178หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐมสารบบเลขที่ 44/34 เล่ม 15 หน้า 178 หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบอำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐมและสารบบเลขที่ 18/6 หมู่ที่ 13ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม คืนแก่โจทก์ ถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ไปจัดการจดทะเบียนโอนก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลย ถ้าการโอนไม่สามารถกระทำได้ให้จำเลยที่ 1 ชดใช้เงินแทนพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 3ไปจดทะเบียนเพิกถอนการซื้อขายที่ดินตามโฉนดเลขที่ 10087ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม แล้วให้จำเลยที่ 1 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์ หากจำเลยที่ 1และที่ 3 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนา ถ้าการโอนกรรมสิทธิ์ไม่สามารถกระทำได้ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 3ร่วมกันชดใช้เงินจำนวน 100,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 22 เมษายน 2530 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไปจดทะเบียนเพิกถอนการซื้อขายที่ดินตามโฉนดเลขที่ 46105 ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐมจังหวัดนครปฐม แล้วให้จำเลยที่ 1 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์ หากจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนา ถ้าการโอนไม่สามารถกระทำได้ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2ร่วมกันใช้เงิน 200,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 22 เมษายน 2530 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ไปจดทะเบียนโอนที่ดินคืนแก่โจทก์ ถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยที่ 1 ถ้าการโอนไม่สามารถกระทำได้ ให้จำเลยที่ 1ชดใช้เงินตามฟ้องแทนพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 3ไปจดทะเบียนเพิกถอนการซื้อขายที่ดินโฉนดเลขที่ 10087ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม แล้วให้จำเลยที่ 1 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์ หากจำเลยที่ 1 และที่ 3 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยที่ 1 และที่ 3 ถ้าการโอนกรรมสิทธิ์ไม่สามารถกระทำได้ให้จำเลยที่ 1และที่ 3 ร่วมกันชดใช้เงิน 100,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไปจดทะเบียนเพิกถอนการซื้อขายที่ดินตามโฉนดเลขที่ 46105 ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐมจังหวัดนครปฐม แล้วให้จำเลยที่ 1 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์ หากจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ถ้าการโอนไม่สามารถกระทำได้ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชดใช้เงินจำนวน 200,000บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ที่ขอให้เพิกถอนการจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ขายที่ดินแปลงโฉนดเลขที่ 46105, 10087ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม ระหว่างจำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2 และที่ 3 ตามลำดับ แล้วให้จำเลยที่ 1โอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์นั้นเสียนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาเฉพาะปัญหาที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ยกคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การของจำเลยที่ 1ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยว่า ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ชอบหรือไม่ ได้ความว่าจำเลยที่ 1ยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนคำร้องวันที่5 กุมภาพันธ์ 2531 ครั้นถึงวันนัดจำเลยที่ 1 ไม่มาศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องลงวันที่ 25 กุมภาพันธ์2531 ว่าเสมียนทนายจำเลยที่ 1 จดวันนัดผิด จึงไม่ได้มาศาลในวันนัดไต่สวน ขอให้ศาลทำการไต่สวนคำร้องและอนุญาตให้จำเลยที่ 1 ยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง วันที่ 25 มีนาคม2531 จำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำสั่งศาลลงวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2531ขอให้กลับคำสั่งศาลชั้นต้นให้ศาลชั้นต้นไต่สวนถึงสาเหตุที่จำเลยที่ 1 ไม่มาศาล ศาลชั้นต้นสั่งว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา ต่อมาเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาคดีแล้ว จำเลยที่ 1 ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษา และคำสั่งเกี่ยวกับการขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ในส่วนที่เกี่ยวกับคำสั่งไม่อนุญาตยื่นคำให้การพิเคราะห์แล้วจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ว่าจำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การขอให้ไต่สวนถึงสาเหตุการไม่มาศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง จำเลยที่ 1 ไม่เห็นด้วยและได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นไว้เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2531อาศัยเหตุผลและข้อกฎหมายตามคำอุทธรณ์คำสั่งศาลฉบับดังกล่าวขอศาลอุทธรณ์ได้โปรดพิจารณาและมีคำสั่งกลับคำสั่งศาลชั้นต้น และให้ดำเนินกระบวนพิจารณาคดีใหม่ด้วย เห็นว่า อุทธรณ์ของจำเลยที่ 1ไม่ได้กล่าวถึงข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายให้ชัดแจ้งแต่อย่างใดเลยเพียงแต่กล่าวอ้างถึงอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ฉบับลงวันที่ 25มีนาคม 2531 ซึ่งศาลชั้นต้นสั่งว่าเป็นอุทธรณ์คำสั่งระหว่างพิจารณาต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ ฉะนั้นอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ข้อนี้จึงเป็นอุทธรณ์ไม่ชอบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225วรรคแรก ดังนั้นที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยให้จึงชอบแล้วฎีกาของจำเลยที่ 1 ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 265/2537นาย เคล้า ยา สุขโจทก์นาง อรุณศ รี คุ้ม คำ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 225, ม. 226 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนคำร้องวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2531 ในวันนัดจำเลยที่ 1 ไม่มาศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องจำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องลงวันที่ 25กุมภาพันธ์ 2531 อ้างว่าเสมียนทนายจดวันนัดผิดจึงมิได้มาศาลขอให้ทำการไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การของจำเลยที่ 1ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้อง จำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำสั่ง ศาลชั้นต้นสั่งอุทธรณ์ว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาคดีแล้ว จำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำพิพากษาและคำสั่งเกี่ยวกับคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การ ดังนี้ เมื่ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 มิได้กล่าวถึงข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายให้ชัดแจ้งแต่อย่างไรเลยเพียงแต่กล่าวอ้างถึงอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ฉบับลงวันที่ 25 มีนาคม 2531 ซึ่งศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาต้องห้ามมิให้อุทธรณ์อุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 จึงเป็นอุทธรณ์ที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 วรรคแรก การที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยให้จึงชอบแล้วโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ไปจดทะเบียนโอนที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์สารบบเลขที่ 280 หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบอำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม สารบบเลขที่ 281 หมู่ที่ 13ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม สารบบเลขที่ 33หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐมสารบบเลขที่ 45/34 เล่ม 15 หน้า 178 หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบอำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม สารบบเลขที่ 43/34 เล่ม 15 หน้า 178หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐมสารบบเลขที่ 44/34 เล่ม 15 หน้า 178 หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบอำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐมและสารบบเลขที่ 18/6 หมู่ที่ 13ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม คืนแก่โจทก์ ถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ไปจัดการจดทะเบียนโอนก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลย ถ้าการโอนไม่สามารถกระทำได้ให้จำเลยที่ 1 ชดใช้เงินแทนพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 3ไปจดทะเบียนเพิกถอนการซื้อขายที่ดินตามโฉนดเลขที่ 10087ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม แล้วให้จำเลยที่ 1 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์ หากจำเลยที่ 1และที่ 3 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนา ถ้าการโอนกรรมสิทธิ์ไม่สามารถกระทำได้ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 3ร่วมกันชดใช้เงินจำนวน 100,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 22 เมษายน 2530 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไปจดทะเบียนเพิกถอนการซื้อขายที่ดินตามโฉนดเลขที่ 46105 ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐมจังหวัดนครปฐม แล้วให้จำเลยที่ 1 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์ หากจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนา ถ้าการโอนไม่สามารถกระทำได้ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2ร่วมกันใช้เงิน 200,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 22 เมษายน 2530 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ไปจดทะเบียนโอนที่ดินคืนแก่โจทก์ ถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยที่ 1 ถ้าการโอนไม่สามารถกระทำได้ ให้จำเลยที่ 1ชดใช้เงินตามฟ้องแทนพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 3ไปจดทะเบียนเพิกถอนการซื้อขายที่ดินโฉนดเลขที่ 10087ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม แล้วให้จำเลยที่ 1 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์ หากจำเลยที่ 1 และที่ 3 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยที่ 1 และที่ 3 ถ้าการโอนกรรมสิทธิ์ไม่สามารถกระทำได้ให้จำเลยที่ 1และที่ 3 ร่วมกันชดใช้เงิน 100,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไปจดทะเบียนเพิกถอนการซื้อขายที่ดินตามโฉนดเลขที่ 46105 ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐมจังหวัดนครปฐม แล้วให้จำเลยที่ 1 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์ หากจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ถ้าการโอนไม่สามารถกระทำได้ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชดใช้เงินจำนวน 200,000บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ที่ขอให้เพิกถอนการจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ขายที่ดินแปลงโฉนดเลขที่ 46105, 10087ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม ระหว่างจำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2 และที่ 3 ตามลำดับ แล้วให้จำเลยที่ 1โอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์นั้นเสียนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาเฉพาะปัญหาที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ยกคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การของจำเลยที่ 1ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยว่า ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ชอบหรือไม่ ได้ความว่าจำเลยที่ 1ยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนคำร้องวันที่5 กุมภาพันธ์ 2531 ครั้นถึงวันนัดจำเลยที่ 1 ไม่มาศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องลงวันที่ 25 กุมภาพันธ์2531 ว่าเสมียนทนายจำเลยที่ 1 จดวันนัดผิด จึงไม่ได้มาศาลในวันนัดไต่สวน ขอให้ศาลทำการไต่สวนคำร้องและอนุญาตให้จำเลยที่ 1 ยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง วันที่ 25 มีนาคม2531 จำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำสั่งศาลลงวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2531ขอให้กลับคำสั่งศาลชั้นต้นให้ศาลชั้นต้นไต่สวนถึงสาเหตุที่จำเลยที่ 1 ไม่มาศาล ศาลชั้นต้นสั่งว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา ต่อมาเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาคดีแล้ว จำเลยที่ 1 ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษา และคำสั่งเกี่ยวกับการขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ในส่วนที่เกี่ยวกับคำสั่งไม่อนุญาตยื่นคำให้การพิเคราะห์แล้วจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ว่าจำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การขอให้ไต่สวนถึงสาเหตุการไม่มาศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง จำเลยที่ 1 ไม่เห็นด้วยและได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นไว้เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2531อาศัยเหตุผลและข้อกฎหมายตามคำอุทธรณ์คำสั่งศาลฉบับดังกล่าวขอศาลอุทธรณ์ได้โปรดพิจารณาและมีคำสั่งกลับคำสั่งศาลชั้นต้น และให้ดำเนินกระบวนพิจารณาคดีใหม่ด้วย เห็นว่า อุทธรณ์ของจำเลยที่ 1ไม่ได้กล่าวถึงข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายให้ชัดแจ้งแต่อย่างใดเลยเพียงแต่กล่าวอ้างถึงอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ฉบับลงวันที่ 25มีนาคม 2531 ซึ่งศาลชั้นต้นสั่งว่าเป็นอุทธรณ์คำสั่งระหว่างพิจารณาต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ ฉะนั้นอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ข้อนี้จึงเป็นอุทธรณ์ไม่ชอบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225วรรคแรก ดังนั้นที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยให้จึงชอบแล้วฎีกาของจำเลยที่ 1 ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สุรินทร์ นาควิเชียร-นาม ยิ้มแย้ม-จรัญ หัตถกรรม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ การอุทธรณ์โต้แย้งคัดค้านคำสั่งหรือคำพิพากษาของศาลชั้นต้นตามปกติถ้าไม่ต้องด้วยข้อห้ามแล้ว ย่อมอุทธรณ์ได้เสมอทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 223 จึงต้องศึกษาและทำความเข้าใจกับข้อห้ามมิให้อุทธรณ์ด้วยซึ่งมีทั้งห้ามโดยเฉพาะในเรื่องนั้นหรือบทกฎหมายนั้นบัญญัติว่าให้เป็นที่สุด มิฉะนั้นแล้วการอุทธรณ์สู่ศาลสูงก็ไร้ประโยชน์เสียทั้งเวลาและค่าใช้จ่ายทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องไม่ว่าจะเป็นฝ่ายรัฐหรือเอกชนเพราะคดีดังกล่าวจะต้องผ่านขั้นตอนและกระบวนพิจารณาในศาลทั้งในทางธุรการและทางตุลาการ ตัวอย่างที่ถือว่าเป็นที่สุด เช่นการขอให้รวมคดีซึ่งมีประเด็นอย่างเดียวกัน เมื่ออธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์มีคำสั่งอย่างใด ๆ แล้ว คำสั่งนั้นให้เป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 8 หรือกรณีจำเลยขอชำระหนี้อย่างอื่นนอกจากให้ชำระหนี้เงิน ถ้าโจทก์ยอมรับการชำระหนี้ตามที่จำเลยขอชำระเป็นที่พอใจโจทก์แล้ว ศาลต้องพิพากษาคดีไปตามนั้นและคำพิพากษานั้นให้เป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 137 วรรคสอง หรือตามที่ศาลพิพากษาตามสัญญาประนีประนอมยอมความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 138 กฎหมายห้ามมิให้อุทธรณ์คำพิพากษานั้น เว้นแต่จะเข้ากรณีที่กฎหมายยกเว้นไว้ กรณีเหล่านี้เป็นการแสดงอยู่ในตัวว่าจะอุทธรณ์โต้แย้งคำสั่งหรือคำพิพากษาของผู้ที่ออกคำสั่งหรือมีคำพิพากษาต่อไปไม่ได้ไม่ว่าในข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมาย ส่วนหลักการต้องห้ามอุทธรณ์อันเป็นหลักทั่วไป จะต้องพิจารณาจากประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224 ถึง 226 เป็นสำคัญ การต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตามมาตรา 224 ก็ดีหรือการห้ามอุทธรณ์คำสั่งในระหว่างพิจารณาตามมาตรา 226 ก็ดี มักจะเป็นที่เข้าใจกันดีของนักกฎหมายทนายความและพอมองออก แต่การต้องห้ามหรือถูกจำกัด ประการสำคัญและผิดพลาดกันมากก็คือข้อจำกัดหรือเงื่อนไขที่สำคัญประการหนึ่งตามมาตรา 225 วรรคแรกแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และการบรรยายคำฟ้อง ซึ่งต้องอยู่ภายใต้บังคับ มาตรา 172 ว่าต้องบรรยายโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหา เพราะอุทธรณ์ถือว่าเป็นคำฟ้อง ตามมาตรา 1(3) ในการบรรยายอุทธรณ์ส่วนมากมักจะไม่ปฏิบัติตามหลักเกณฑ์แห่งบทกฎหมาย ดังกล่าวผลก็คือเป็นอุทธรณ์ที่ไม่ชอบ ศาลจะต้องยกอุทธรณ์แม้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งรับก็เป็นการรับไว้โดยไม่ชอบ ศาลสูงไม่อาจรับวินิจฉัยให้ได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1901/2535) และปัญหานี้เป็นปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนแม้คู่ความมิได้โต้แย้งไว้ศาลสูงมีอำนาจหยิบยกขึ้นมาวินิจฉัยได้เอง คือวินิจฉัยว่าฟ้องอุทธรณ์หรือฟ้องฎีกาไม่ชอบ โดยไม่ไปแตะต้องถึงเนื้อหาแห่งอุทธรณ์โดยตรงเลยดังนี้เห็นได้ชัดว่าความเสียหายย่อมเกิดขึ้นแก่ผู้อุทธรณ์เป็นอันมากทีเดียว ซึ่งอาจทำให้ถึงกับแพ้คดีไปเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 265/2537 นี้คงเป็นไปตามแนวบรรทัดฐานเดิมที่มีคำวินิจฉัยเกี่ยวกับสาระสำคัญหรือประเด็นแห่งอุทธรณ์ต้องตกอยู่ในบังคับ มาตรา 225 วรรคแรก ซึ่งทางปฏิบัติไม่น่าจะมีข้อยุ่งยากสลับซับซ้อนอย่างใด เพียงแต่หยิบยกคำสั่งหรือคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นมาเป็นเรื่อง ๆ หรือเป็นประเด็นแล้วโต้แย้งคัดค้านว่าไม่ชอบหรือไม่ถูกต้องอย่างไร และที่ถูกต้องควรจะเป็นอย่างไร มีหลักกฎหมายหรือเหตุผลสนับสนุนประการใดบ้าง หากทำได้เช่นนี้ปัญหาที่อุทธรณ์จะไม่ชอบตามมาตรา 225 วรรคแรก เป็นอันหมดไป ศาลสูงคงต้องรับวินิจฉัยในเนื้อหาแห่งอุทธรณ์ที่โต้แย้งคำพิพากษาศาลชั้นต้นต่อไป พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษาคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ไปจดทะเบียนโอนที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์สารบบเลขที่ 280 หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบอำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม สารบบเลขที่ 281 หมู่ที่ 13ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม สารบบเลขที่ 33หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐมสารบบเลขที่ 45/34 เล่ม 15 หน้า 178 หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบอำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม สารบบเลขที่ 43/34 เล่ม 15 หน้า 178หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐมสารบบเลขที่ 44/34 เล่ม 15 หน้า 178 หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบอำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐมและสารบบเลขที่ 18/6 หมู่ที่ 13ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม คืนแก่โจทก์ ถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ไปจัดการจดทะเบียนโอนก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลย ถ้าการโอนไม่สามารถกระทำได้ให้จำเลยที่ 1 ชดใช้เงินแทนพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 3ไปจดทะเบียนเพิกถอนการซื้อขายที่ดินตามโฉนดเลขที่ 10087ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม แล้วให้จำเลยที่ 1 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์ หากจำเลยที่ 1และที่ 3 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนา ถ้าการโอนกรรมสิทธิ์ไม่สามารถกระทำได้ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 3ร่วมกันชดใช้เงินจำนวน 100,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 22 เมษายน 2530 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไปจดทะเบียนเพิกถอนการซื้อขายที่ดินตามโฉนดเลขที่ 46105 ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐมจังหวัดนครปฐม แล้วให้จำเลยที่ 1 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์ หากจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนา ถ้าการโอนไม่สามารถกระทำได้ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2ร่วมกันใช้เงิน 200,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 22 เมษายน 2530 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ไปจดทะเบียนโอนที่ดินคืนแก่โจทก์ ถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยที่ 1 ถ้าการโอนไม่สามารถกระทำได้ ให้จำเลยที่ 1ชดใช้เงินตามฟ้องแทนพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 3ไปจดทะเบียนเพิกถอนการซื้อขายที่ดินโฉนดเลขที่ 10087ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม แล้วให้จำเลยที่ 1 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์ หากจำเลยที่ 1 และที่ 3 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยที่ 1 และที่ 3 ถ้าการโอนกรรมสิทธิ์ไม่สามารถกระทำได้ให้จำเลยที่ 1และที่ 3 ร่วมกันชดใช้เงิน 100,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไปจดทะเบียนเพิกถอนการซื้อขายที่ดินตามโฉนดเลขที่ 46105 ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐมจังหวัดนครปฐม แล้วให้จำเลยที่ 1 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์ หากจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ถ้าการโอนไม่สามารถกระทำได้ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชดใช้เงินจำนวน 200,000บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ที่ขอให้เพิกถอนการจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ขายที่ดินแปลงโฉนดเลขที่ 46105, 10087ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม ระหว่างจำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2 และที่ 3 ตามลำดับ แล้วให้จำเลยที่ 1โอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์นั้นเสียนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาเฉพาะปัญหาที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ยกคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การของจำเลยที่ 1ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยว่า ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ชอบหรือไม่ ได้ความว่าจำเลยที่ 1ยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนคำร้องวันที่5 กุมภาพันธ์ 2531 ครั้นถึงวันนัดจำเลยที่ 1 ไม่มาศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องลงวันที่ 25 กุมภาพันธ์2531 ว่าเสมียนทนายจำเลยที่ 1 จดวันนัดผิด จึงไม่ได้มาศาลในวันนัดไต่สวน ขอให้ศาลทำการไต่สวนคำร้องและอนุญาตให้จำเลยที่ 1 ยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง วันที่ 25 มีนาคม2531 จำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำสั่งศาลลงวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2531ขอให้กลับคำสั่งศาลชั้นต้นให้ศาลชั้นต้นไต่สวนถึงสาเหตุที่จำเลยที่ 1 ไม่มาศาล ศาลชั้นต้นสั่งว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา ต่อมาเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาคดีแล้ว จำเลยที่ 1 ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษา และคำสั่งเกี่ยวกับการขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ในส่วนที่เกี่ยวกับคำสั่งไม่อนุญาตยื่นคำให้การพิเคราะห์แล้วจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ว่าจำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การขอให้ไต่สวนถึงสาเหตุการไม่มาศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง จำเลยที่ 1 ไม่เห็นด้วยและได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นไว้เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2531อาศัยเหตุผลและข้อกฎหมายตามคำอุทธรณ์คำสั่งศาลฉบับดังกล่าวขอศาลอุทธรณ์ได้โปรดพิจารณาและมีคำสั่งกลับคำสั่งศาลชั้นต้น และให้ดำเนินกระบวนพิจารณาคดีใหม่ด้วย เห็นว่า อุทธรณ์ของจำเลยที่ 1ไม่ได้กล่าวถึงข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายให้ชัดแจ้งแต่อย่างใดเลยเพียงแต่กล่าวอ้างถึงอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ฉบับลงวันที่ 25มีนาคม 2531 ซึ่งศาลชั้นต้นสั่งว่าเป็นอุทธรณ์คำสั่งระหว่างพิจารณาต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ ฉะนั้นอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ข้อนี้จึงเป็นอุทธรณ์ไม่ชอบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225วรรคแรก ดังนั้นที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยให้จึงชอบแล้วฎีกาของจำเลยที่ 1 ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 265/2537นาย เคล้า ยา สุขโจทก์นาง อรุณศ รี คุ้ม คำ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 225, ม. 226 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนคำร้องวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2531 ในวันนัดจำเลยที่ 1 ไม่มาศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องจำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องลงวันที่ 25กุมภาพันธ์ 2531 อ้างว่าเสมียนทนายจดวันนัดผิดจึงมิได้มาศาลขอให้ทำการไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การของจำเลยที่ 1ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้อง จำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำสั่ง ศาลชั้นต้นสั่งอุทธรณ์ว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาคดีแล้ว จำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำพิพากษาและคำสั่งเกี่ยวกับคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การ ดังนี้ เมื่ออุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 มิได้กล่าวถึงข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายให้ชัดแจ้งแต่อย่างไรเลยเพียงแต่กล่าวอ้างถึงอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ฉบับลงวันที่ 25 มีนาคม 2531 ซึ่งศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาต้องห้ามมิให้อุทธรณ์อุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 จึงเป็นอุทธรณ์ที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 วรรคแรก การที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยให้จึงชอบแล้วโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ไปจดทะเบียนโอนที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์สารบบเลขที่ 280 หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบอำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม สารบบเลขที่ 281 หมู่ที่ 13ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม สารบบเลขที่ 33หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐมสารบบเลขที่ 45/34 เล่ม 15 หน้า 178 หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบอำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม สารบบเลขที่ 43/34 เล่ม 15 หน้า 178หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐมสารบบเลขที่ 44/34 เล่ม 15 หน้า 178 หมู่ที่ 13 ตำบลกระตีบอำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐมและสารบบเลขที่ 18/6 หมู่ที่ 13ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม คืนแก่โจทก์ ถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ไปจัดการจดทะเบียนโอนก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลย ถ้าการโอนไม่สามารถกระทำได้ให้จำเลยที่ 1 ชดใช้เงินแทนพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 3ไปจดทะเบียนเพิกถอนการซื้อขายที่ดินตามโฉนดเลขที่ 10087ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม แล้วให้จำเลยที่ 1 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์ หากจำเลยที่ 1และที่ 3 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนา ถ้าการโอนกรรมสิทธิ์ไม่สามารถกระทำได้ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 3ร่วมกันชดใช้เงินจำนวน 100,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 22 เมษายน 2530 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไปจดทะเบียนเพิกถอนการซื้อขายที่ดินตามโฉนดเลขที่ 46105 ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐมจังหวัดนครปฐม แล้วให้จำเลยที่ 1 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์ หากจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนา ถ้าการโอนไม่สามารถกระทำได้ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2ร่วมกันใช้เงิน 200,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 22 เมษายน 2530 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ไปจดทะเบียนโอนที่ดินคืนแก่โจทก์ ถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยที่ 1 ถ้าการโอนไม่สามารถกระทำได้ ให้จำเลยที่ 1ชดใช้เงินตามฟ้องแทนพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 1 และที่ 3ไปจดทะเบียนเพิกถอนการซื้อขายที่ดินโฉนดเลขที่ 10087ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม แล้วให้จำเลยที่ 1 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์ หากจำเลยที่ 1 และที่ 3 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยที่ 1 และที่ 3 ถ้าการโอนกรรมสิทธิ์ไม่สามารถกระทำได้ให้จำเลยที่ 1และที่ 3 ร่วมกันชดใช้เงิน 100,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไปจดทะเบียนเพิกถอนการซื้อขายที่ดินตามโฉนดเลขที่ 46105 ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐมจังหวัดนครปฐม แล้วให้จำเลยที่ 1 จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์ หากจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ไปก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ถ้าการโอนไม่สามารถกระทำได้ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชดใช้เงินจำนวน 200,000บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ที่ขอให้เพิกถอนการจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ขายที่ดินแปลงโฉนดเลขที่ 46105, 10087ตำบลสนามจันทร์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม ระหว่างจำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 2 และที่ 3 ตามลำดับ แล้วให้จำเลยที่ 1โอนกรรมสิทธิ์คืนแก่โจทก์นั้นเสียนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาเฉพาะปัญหาที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ยกคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การของจำเลยที่ 1ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยว่า ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ชอบหรือไม่ ได้ความว่าจำเลยที่ 1ยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนคำร้องวันที่5 กุมภาพันธ์ 2531 ครั้นถึงวันนัดจำเลยที่ 1 ไม่มาศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องลงวันที่ 25 กุมภาพันธ์2531 ว่าเสมียนทนายจำเลยที่ 1 จดวันนัดผิด จึงไม่ได้มาศาลในวันนัดไต่สวน ขอให้ศาลทำการไต่สวนคำร้องและอนุญาตให้จำเลยที่ 1 ยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง วันที่ 25 มีนาคม2531 จำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำสั่งศาลลงวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2531ขอให้กลับคำสั่งศาลชั้นต้นให้ศาลชั้นต้นไต่สวนถึงสาเหตุที่จำเลยที่ 1 ไม่มาศาล ศาลชั้นต้นสั่งว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา ต่อมาเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาคดีแล้ว จำเลยที่ 1 ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษา และคำสั่งเกี่ยวกับการขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ในส่วนที่เกี่ยวกับคำสั่งไม่อนุญาตยื่นคำให้การพิเคราะห์แล้วจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ว่าจำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การขอให้ไต่สวนถึงสาเหตุการไม่มาศาล ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง จำเลยที่ 1 ไม่เห็นด้วยและได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นไว้เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2531อาศัยเหตุผลและข้อกฎหมายตามคำอุทธรณ์คำสั่งศาลฉบับดังกล่าวขอศาลอุทธรณ์ได้โปรดพิจารณาและมีคำสั่งกลับคำสั่งศาลชั้นต้น และให้ดำเนินกระบวนพิจารณาคดีใหม่ด้วย เห็นว่า อุทธรณ์ของจำเลยที่ 1ไม่ได้กล่าวถึงข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายให้ชัดแจ้งแต่อย่างใดเลยเพียงแต่กล่าวอ้างถึงอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ฉบับลงวันที่ 25มีนาคม 2531 ซึ่งศาลชั้นต้นสั่งว่าเป็นอุทธรณ์คำสั่งระหว่างพิจารณาต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ ฉะนั้นอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ข้อนี้จึงเป็นอุทธรณ์ไม่ชอบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225วรรคแรก ดังนั้นที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยให้จึงชอบแล้วฎีกาของจำเลยที่ 1 ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สุรินทร์ นาควิเชียร-นาม ยิ้มแย้ม-จรัญ หัตถกรรม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ การอุทธรณ์โต้แย้งคัดค้านคำสั่งหรือคำพิพากษาของศาลชั้นต้นตามปกติถ้าไม่ต้องด้วยข้อห้ามแล้ว ย่อมอุทธรณ์ได้เสมอทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 223 จึงต้องศึกษาและทำความเข้าใจกับข้อห้ามมิให้อุทธรณ์ด้วยซึ่งมีทั้งห้ามโดยเฉพาะในเรื่องนั้นหรือบทกฎหมายนั้นบัญญัติว่าให้เป็นที่สุด มิฉะนั้นแล้วการอุทธรณ์สู่ศาลสูงก็ไร้ประโยชน์เสียทั้งเวลาและค่าใช้จ่ายทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องไม่ว่าจะเป็นฝ่ายรัฐหรือเอกชนเพราะคดีดังกล่าวจะต้องผ่านขั้นตอนและกระบวนพิจารณาในศาลทั้งในทางธุรการและทางตุลาการ ตัวอย่างที่ถือว่าเป็นที่สุด เช่นการขอให้รวมคดีซึ่งมีประเด็นอย่างเดียวกัน เมื่ออธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์มีคำสั่งอย่างใด ๆ แล้ว คำสั่งนั้นให้เป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 8 หรือกรณีจำเลยขอชำระหนี้อย่างอื่นนอกจากให้ชำระหนี้เงิน ถ้าโจทก์ยอมรับการชำระหนี้ตามที่จำเลยขอชำระเป็นที่พอใจโจทก์แล้ว ศาลต้องพิพากษาคดีไปตามนั้นและคำพิพากษานั้นให้เป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 137 วรรคสอง หรือตามที่ศาลพิพากษาตามสัญญาประนีประนอมยอมความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 138 กฎหมายห้ามมิให้อุทธรณ์คำพิพากษานั้น เว้นแต่จะเข้ากรณีที่กฎหมายยกเว้นไว้ กรณีเหล่านี้เป็นการแสดงอยู่ในตัวว่าจะอุทธรณ์โต้แย้งคำสั่งหรือคำพิพากษาของผู้ที่ออกคำสั่งหรือมีคำพิพากษาต่อไปไม่ได้ไม่ว่าในข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมาย ส่วนหลักการต้องห้ามอุทธรณ์อันเป็นหลักทั่วไป จะต้องพิจารณาจากประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224 ถึง 226 เป็นสำคัญ การต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตามมาตรา 224 ก็ดีหรือการห้ามอุทธรณ์คำสั่งในระหว่างพิจารณาตามมาตรา 226 ก็ดี มักจะเป็นที่เข้าใจกันดีของนักกฎหมายทนายความและพอมองออก แต่การต้องห้ามหรือถูกจำกัด ประการสำคัญและผิดพลาดกันมากก็คือข้อจำกัดหรือเงื่อนไขที่สำคัญประการหนึ่งตามมาตรา 225 วรรคแรกแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และการบรรยายคำฟ้อง ซึ่งต้องอยู่ภายใต้บังคับ มาตรา 172 ว่าต้องบรรยายโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหา เพราะอุทธรณ์ถือว่าเป็นคำฟ้อง ตามมาตรา 1(3) ในการบรรยายอุทธรณ์ส่วนมากมักจะไม่ปฏิบัติตามหลักเกณฑ์แห่งบทกฎหมาย ดังกล่าวผลก็คือเป็นอุทธรณ์ที่ไม่ชอบ ศาลจะต้องยกอุทธรณ์แม้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งรับก็เป็นการรับไว้โดยไม่ชอบ ศาลสูงไม่อาจรับวินิจฉัยให้ได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1901/2535) และปัญหานี้เป็นปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนแม้คู่ความมิได้โต้แย้งไว้ศาลสูงมีอำนาจหยิบยกขึ้นมาวินิจฉัยได้เอง คือวินิจฉัยว่าฟ้องอุทธรณ์หรือฟ้องฎีกาไม่ชอบ โดยไม่ไปแตะต้องถึงเนื้อหาแห่งอุทธรณ์โดยตรงเลยดังนี้เห็นได้ชัดว่าความเสียหายย่อมเกิดขึ้นแก่ผู้อุทธรณ์เป็นอันมากทีเดียว ซึ่งอาจทำให้ถึงกับแพ้คดีไปเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 265/2537 นี้คงเป็นไปตามแนวบรรทัดฐานเดิมที่มีคำวินิจฉัยเกี่ยวกับสาระสำคัญหรือประเด็นแห่งอุทธรณ์ต้องตกอยู่ในบังคับ มาตรา 225 วรรคแรก ซึ่งทางปฏิบัติไม่น่าจะมีข้อยุ่งยากสลับซับซ้อนอย่างใด เพียงแต่หยิบยกคำสั่งหรือคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นมาเป็นเรื่อง ๆ หรือเป็นประเด็นแล้วโต้แย้งคัดค้านว่าไม่ชอบหรือไม่ถูกต้องอย่างไร และที่ถูกต้องควรจะเป็นอย่างไร มีหลักกฎหมายหรือเหตุผลสนับสนุนประการใดบ้าง หากทำได้เช่นนี้ปัญหาที่อุทธรณ์จะไม่ชอบตามมาตรา 225 วรรคแรก เป็นอันหมดไป ศาลสูงคงต้องรับวินิจฉัยในเนื้อหาแห่งอุทธรณ์ที่โต้แย้งคำพิพากษาศาลชั้นต้นต่อไป พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษา