คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1562/2519หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างขับรถในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 ชนรถโจทก์เสียหาย ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ แม้ปรากฏว่ากรณีเดียวกันนี้จำเลยที่ 1 เคยถูกผู้ว่าคดีฟ้องเป็นคดีอาญา และศาลพิพากษายกฟ้องไปแล้วก็ตาม แต่เมื่อคดีอาญานั้นโจทก์คดีนี้มิใช่เป็นผู้รับบาดเจ็บจากการที่รถชนกัน และคดีอาญาที่เกี่ยวกับการกระทำผิดพระราชบัญญัติจราจรทางบก โจทก์ก็ไม่ใช่ผู้เสียหายที่จะมีอำนาจฟ้องหรือขอเข้าเป็นโจทก์ร่วมกับผู้ว่าคดีได้ ผู้ว่าคดีจึงไม่อยู่ในฐานะฟ้องคดีอาญาแทนโจทก์ ผลของคำพิพากษาคดีอาญาจึงไม่ผูกพันโจทก์ เพราะโจทก์มิใช่เป็นคู่ความเดียวกันในคดีแพ่งต้องฟังข้อเท็จจริงกันใหม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์ไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 โดยประมาทชนรถยนต์ของโจทก์เสียหาย ขอศาลบังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายพร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การและฟ้องแย้งว่า จำเลยที่ 1 มิได้ขับรถด้วยความประมาทกรณีเดียวกันนี้จำเลยที่ 1 ถูกฟ้องทางอาญาที่ศาลแขวงพระนครใต้ แต่ศาลพิพากษายกฟ้อง โจทก์เรียกค่าเสียหายเกินความจริง เหตุที่เกิดขึ้นเนื่องจากความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของคนขับรถโจทก์เอง เป็นเหตุให้จำเลยที่ 2 ได้รับความเสียหายมากกว่าโจทก์ ขอให้ยกฟ้องและบังคับโจทก์ให้ใช้ค่าเสียหายให้จำเลยที่ 2 พร้อมดอกเบี้ยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า เหตุที่เกิดเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 ค่าเสียหายที่จำเลยที่ 2 เรียกร้องเกินความจริง ฟ้องแย้งขาดอายุความศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายให้โจทก์พร้อมดอกเบี้ยให้ยกฟ้องแย้งจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า ปัญหาที่ว่าจำเลยที่ 1 ถูกผู้ว่าคดีฟ้องต่อศาลแขวงพระนครใต้และศาลพิพากษายกฟ้อง ซึ่งศาลจำเป็นต้องถือเอาข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาคดีอาญานั้นมาใช้ในการพิพากษาคดีส่วนแพ่งนี้หรือไม่นั้น สำหรับโจทก์คดีนี้มิใช่เป็นผู้ได้รับบาดเจ็บจากมูลกรณีที่รถชนกัน และคดีที่เกี่ยวกับการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติจราจรทางบกโจทก์ก็ไม่ใช่ผู้เสียหายที่จะมีอำนาจฟ้องหรือขอเข้าเป็นโจทก์ร่วมกับผู้ว่าคดีได้ ฉะนั้น ผู้ว่าคดีจึงไม่อยู่ในฐานะฟ้องความแทนโจทก์ในคดีอาญาดังกล่าวแล้ว ผลแห่งคำพิพากษาในคดีอาญานั้นจึงไม่ผูกพันโจทก์ เพราะโจทก์มิใช่เป็นคู่ความรายเดียวกัน จึงต้องพิจารณาฟังข้อเท็จจริงคดีนี้กันไปใหม่แล้วศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ขับรถของจำเลยที่ 2 ในทางการที่จ้างโดยประมาท เป็นเหตุให้ชนกับรถของโจทก์เกิดความเสียหาย จำเลยที่ 1จึงต้องรับผิดฐานกระทำละเมิดต่อทรัพย์สินของโจทก์ และจำเลยที่ 2 ในฐานะนายจ้างก็มีหน้าที่ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 เพื่อชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ด้วยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1562/2519องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยโจทก์นายหวิด มากะเรือน กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 425 ป.วิ.อ. ม. 46โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างขับรถในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 ชนรถโจทก์เสียหาย ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ แม้ปรากฏว่ากรณีเดียวกันนี้จำเลยที่ 1 เคยถูกผู้ว่าคดีฟ้องเป็นคดีอาญา และศาลพิพากษายกฟ้องไปแล้วก็ตาม แต่เมื่อคดีอาญานั้นโจทก์คดีนี้มิใช่เป็นผู้รับบาดเจ็บจากการที่รถชนกัน และคดีอาญาที่เกี่ยวกับการกระทำผิดพระราชบัญญัติจราจรทางบก โจทก์ก็ไม่ใช่ผู้เสียหายที่จะมีอำนาจฟ้องหรือขอเข้าเป็นโจทก์ร่วมกับผู้ว่าคดีได้ ผู้ว่าคดีจึงไม่อยู่ในฐานะฟ้องคดีอาญาแทนโจทก์ ผลของคำพิพากษาคดีอาญาจึงไม่ผูกพันโจทก์ เพราะโจทก์มิใช่เป็นคู่ความเดียวกันในคดีแพ่งต้องฟังข้อเท็จจริงกันใหม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์ไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 โดยประมาทชนรถยนต์ของโจทก์เสียหาย ขอศาลบังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายพร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การและฟ้องแย้งว่า จำเลยที่ 1 มิได้ขับรถด้วยความประมาทกรณีเดียวกันนี้จำเลยที่ 1 ถูกฟ้องทางอาญาที่ศาลแขวงพระนครใต้ แต่ศาลพิพากษายกฟ้อง โจทก์เรียกค่าเสียหายเกินความจริง เหตุที่เกิดขึ้นเนื่องจากความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของคนขับรถโจทก์เอง เป็นเหตุให้จำเลยที่ 2 ได้รับความเสียหายมากกว่าโจทก์ ขอให้ยกฟ้องและบังคับโจทก์ให้ใช้ค่าเสียหายให้จำเลยที่ 2 พร้อมดอกเบี้ยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า เหตุที่เกิดเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 ค่าเสียหายที่จำเลยที่ 2 เรียกร้องเกินความจริง ฟ้องแย้งขาดอายุความศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายให้โจทก์พร้อมดอกเบี้ยให้ยกฟ้องแย้งจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า ปัญหาที่ว่าจำเลยที่ 1 ถูกผู้ว่าคดีฟ้องต่อศาลแขวงพระนครใต้และศาลพิพากษายกฟ้อง ซึ่งศาลจำเป็นต้องถือเอาข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาคดีอาญานั้นมาใช้ในการพิพากษาคดีส่วนแพ่งนี้หรือไม่นั้น สำหรับโจทก์คดีนี้มิใช่เป็นผู้ได้รับบาดเจ็บจากมูลกรณีที่รถชนกัน และคดีที่เกี่ยวกับการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติจราจรทางบกโจทก์ก็ไม่ใช่ผู้เสียหายที่จะมีอำนาจฟ้องหรือขอเข้าเป็นโจทก์ร่วมกับผู้ว่าคดีได้ ฉะนั้น ผู้ว่าคดีจึงไม่อยู่ในฐานะฟ้องความแทนโจทก์ในคดีอาญาดังกล่าวแล้ว ผลแห่งคำพิพากษาในคดีอาญานั้นจึงไม่ผูกพันโจทก์ เพราะโจทก์มิใช่เป็นคู่ความรายเดียวกัน จึงต้องพิจารณาฟังข้อเท็จจริงคดีนี้กันไปใหม่แล้วศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ขับรถของจำเลยที่ 2 ในทางการที่จ้างโดยประมาท เป็นเหตุให้ชนกับรถของโจทก์เกิดความเสียหาย จำเลยที่ 1จึงต้องรับผิดฐานกระทำละเมิดต่อทรัพย์สินของโจทก์ และจำเลยที่ 2 ในฐานะนายจ้างก็มีหน้าที่ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 เพื่อชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ด้วยพิพากษายืน(สวัสดิ์ สุขศรีวงษ์-บัญญัติ สุชีวะ-พิสัณห์ ลีตเวทย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์ไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 โดยประมาทชนรถยนต์ของโจทก์เสียหาย ขอศาลบังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายพร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การและฟ้องแย้งว่า จำเลยที่ 1 มิได้ขับรถด้วยความประมาทกรณีเดียวกันนี้จำเลยที่ 1 ถูกฟ้องทางอาญาที่ศาลแขวงพระนครใต้ แต่ศาลพิพากษายกฟ้อง โจทก์เรียกค่าเสียหายเกินความจริง เหตุที่เกิดขึ้นเนื่องจากความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของคนขับรถโจทก์เอง เป็นเหตุให้จำเลยที่ 2 ได้รับความเสียหายมากกว่าโจทก์ ขอให้ยกฟ้องและบังคับโจทก์ให้ใช้ค่าเสียหายให้จำเลยที่ 2 พร้อมดอกเบี้ยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า เหตุที่เกิดเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 ค่าเสียหายที่จำเลยที่ 2 เรียกร้องเกินความจริง ฟ้องแย้งขาดอายุความศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายให้โจทก์พร้อมดอกเบี้ยให้ยกฟ้องแย้งจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า ปัญหาที่ว่าจำเลยที่ 1 ถูกผู้ว่าคดีฟ้องต่อศาลแขวงพระนครใต้และศาลพิพากษายกฟ้อง ซึ่งศาลจำเป็นต้องถือเอาข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาคดีอาญานั้นมาใช้ในการพิพากษาคดีส่วนแพ่งนี้หรือไม่นั้น สำหรับโจทก์คดีนี้มิใช่เป็นผู้ได้รับบาดเจ็บจากมูลกรณีที่รถชนกัน และคดีที่เกี่ยวกับการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติจราจรทางบกโจทก์ก็ไม่ใช่ผู้เสียหายที่จะมีอำนาจฟ้องหรือขอเข้าเป็นโจทก์ร่วมกับผู้ว่าคดีได้ ฉะนั้น ผู้ว่าคดีจึงไม่อยู่ในฐานะฟ้องความแทนโจทก์ในคดีอาญาดังกล่าวแล้ว ผลแห่งคำพิพากษาในคดีอาญานั้นจึงไม่ผูกพันโจทก์ เพราะโจทก์มิใช่เป็นคู่ความรายเดียวกัน จึงต้องพิจารณาฟังข้อเท็จจริงคดีนี้กันไปใหม่แล้วศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ขับรถของจำเลยที่ 2 ในทางการที่จ้างโดยประมาท เป็นเหตุให้ชนกับรถของโจทก์เกิดความเสียหาย จำเลยที่ 1จึงต้องรับผิดฐานกระทำละเมิดต่อทรัพย์สินของโจทก์ และจำเลยที่ 2 ในฐานะนายจ้างก็มีหน้าที่ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 เพื่อชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ด้วยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1562/2519องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยโจทก์นายหวิด มากะเรือน กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 425 ป.วิ.อ. ม. 46โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างขับรถในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 ชนรถโจทก์เสียหาย ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ แม้ปรากฏว่ากรณีเดียวกันนี้จำเลยที่ 1 เคยถูกผู้ว่าคดีฟ้องเป็นคดีอาญา และศาลพิพากษายกฟ้องไปแล้วก็ตาม แต่เมื่อคดีอาญานั้นโจทก์คดีนี้มิใช่เป็นผู้รับบาดเจ็บจากการที่รถชนกัน และคดีอาญาที่เกี่ยวกับการกระทำผิดพระราชบัญญัติจราจรทางบก โจทก์ก็ไม่ใช่ผู้เสียหายที่จะมีอำนาจฟ้องหรือขอเข้าเป็นโจทก์ร่วมกับผู้ว่าคดีได้ ผู้ว่าคดีจึงไม่อยู่ในฐานะฟ้องคดีอาญาแทนโจทก์ ผลของคำพิพากษาคดีอาญาจึงไม่ผูกพันโจทก์ เพราะโจทก์มิใช่เป็นคู่ความเดียวกันในคดีแพ่งต้องฟังข้อเท็จจริงกันใหม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์ไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 โดยประมาทชนรถยนต์ของโจทก์เสียหาย ขอศาลบังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายพร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การและฟ้องแย้งว่า จำเลยที่ 1 มิได้ขับรถด้วยความประมาทกรณีเดียวกันนี้จำเลยที่ 1 ถูกฟ้องทางอาญาที่ศาลแขวงพระนครใต้ แต่ศาลพิพากษายกฟ้อง โจทก์เรียกค่าเสียหายเกินความจริง เหตุที่เกิดขึ้นเนื่องจากความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของคนขับรถโจทก์เอง เป็นเหตุให้จำเลยที่ 2 ได้รับความเสียหายมากกว่าโจทก์ ขอให้ยกฟ้องและบังคับโจทก์ให้ใช้ค่าเสียหายให้จำเลยที่ 2 พร้อมดอกเบี้ยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า เหตุที่เกิดเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ 1 ค่าเสียหายที่จำเลยที่ 2 เรียกร้องเกินความจริง ฟ้องแย้งขาดอายุความศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายให้โจทก์พร้อมดอกเบี้ยให้ยกฟ้องแย้งจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า ปัญหาที่ว่าจำเลยที่ 1 ถูกผู้ว่าคดีฟ้องต่อศาลแขวงพระนครใต้และศาลพิพากษายกฟ้อง ซึ่งศาลจำเป็นต้องถือเอาข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาคดีอาญานั้นมาใช้ในการพิพากษาคดีส่วนแพ่งนี้หรือไม่นั้น สำหรับโจทก์คดีนี้มิใช่เป็นผู้ได้รับบาดเจ็บจากมูลกรณีที่รถชนกัน และคดีที่เกี่ยวกับการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติจราจรทางบกโจทก์ก็ไม่ใช่ผู้เสียหายที่จะมีอำนาจฟ้องหรือขอเข้าเป็นโจทก์ร่วมกับผู้ว่าคดีได้ ฉะนั้น ผู้ว่าคดีจึงไม่อยู่ในฐานะฟ้องความแทนโจทก์ในคดีอาญาดังกล่าวแล้ว ผลแห่งคำพิพากษาในคดีอาญานั้นจึงไม่ผูกพันโจทก์ เพราะโจทก์มิใช่เป็นคู่ความรายเดียวกัน จึงต้องพิจารณาฟังข้อเท็จจริงคดีนี้กันไปใหม่แล้วศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ขับรถของจำเลยที่ 2 ในทางการที่จ้างโดยประมาท เป็นเหตุให้ชนกับรถของโจทก์เกิดความเสียหาย จำเลยที่ 1จึงต้องรับผิดฐานกระทำละเมิดต่อทรัพย์สินของโจทก์ และจำเลยที่ 2 ในฐานะนายจ้างก็มีหน้าที่ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 เพื่อชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ด้วยพิพากษายืน(สวัสดิ์ สุขศรีวงษ์-บัญญัติ สุชีวะ-พิสัณห์ ลีตเวทย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ