คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 61386หลักกฎหมาย: ความว่า โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า อุทธรณ์โจทก์เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 จึงไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์โจทก์เห็นว่า อุทธรณ์ของโจทก์ข้อ 2.2 เป็นปัญหาข้อกฎหมายว่าจำเลยในฐานะตัวแทนของนายจ้างต้องรับผิดในเงินค่าเสียหายหรือค่าขาดประโยชน์ต่อโจทก์แทนนายจ้างตามหลักในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 824 หรือไม่ โปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ จำเลยแถลงคัดค้าน (อันดับ 64)ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์เป็นเงิน 75,000 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าชำระเสร็จโจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 57)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 62)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เฉพาะประเด็นที่ว่าจำเลยเป็นนายจ้างของโจทก์และต้องรับผิดต่อโจทก์ตามสัญญาจ้างหรือไม่นั้น ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าโจทก์นำสืบไม่ได้ชัดแจ้งว่าโจทก์เป็นลูกจ้างประจำของบริษัทจำเลยมาก่อนวันที่ 19 สิงหาคม 2529 ฟังได้เพียงว่า บริษัทจำเลยเป็นตัวแทนในประเทศไทยขององค์การเทคโนโลยีเซ็นเตอร์(แห่งประเทศลิเบีย) และกำหนดค่าเสียหายให้จำเลยชดใช้ให้โจทก์จำนวน 75,000 บาท ดังนั้น ที่โจทก์อุทธรณ์โต้แย้งว่าโจทก์เป็นลูกจ้างประจำของบริษัทจำเลยมาก่อนวันที่ 19 สิงหาคม 2529 และโจทก์ไปทำงานในประเทศลิเบียในฐานะลูกจ้างของบริษัทจำเลยโดยอ้างพยานหลักฐานต่าง ๆ ขึ้นสนับสนุน จึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ส่วนที่โจทก์อุทธรณ์ขอให้ศาลฎีกากำหนดจำนวนเงินค่าเสียหายให้โจทก์เป็นค่าขาดประโยชน์รวมเป็นเงินทั้งสิ้น399,900 บาท ก็เป็นการอุทธรณ์โต้เถียงดุลพินิจในการกำหนดค่าเสียหายของศาลแรงงานกลางเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงเช่นกัน อุทธรณ์โจทก์ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522มาตรา 54 ศาลแรงงานกลางไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 105/2531นายวีระชัย อุทัยพัฒน์โจทก์บริษัทจัดหางาน เอส.พี.ซี.ศุภโชค จำกัดจำเลยนายวีระชัย อุทัยพัฒน์ โจทก์ผู้ยื่นคำร้อง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54ความว่า โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า อุทธรณ์โจทก์เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 จึงไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์โจทก์เห็นว่า อุทธรณ์ของโจทก์ข้อ 2.2 เป็นปัญหาข้อกฎหมายว่าจำเลยในฐานะตัวแทนของนายจ้างต้องรับผิดในเงินค่าเสียหายหรือค่าขาดประโยชน์ต่อโจทก์แทนนายจ้างตามหลักในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 824 หรือไม่ โปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ จำเลยแถลงคัดค้าน (อันดับ 64)ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์เป็นเงิน 75,000 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าชำระเสร็จโจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 57)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 62)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เฉพาะประเด็นที่ว่าจำเลยเป็นนายจ้างของโจทก์และต้องรับผิดต่อโจทก์ตามสัญญาจ้างหรือไม่นั้น ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าโจทก์นำสืบไม่ได้ชัดแจ้งว่าโจทก์เป็นลูกจ้างประจำของบริษัทจำเลยมาก่อนวันที่ 19 สิงหาคม 2529 ฟังได้เพียงว่า บริษัทจำเลยเป็นตัวแทนในประเทศไทยขององค์การเทคโนโลยีเซ็นเตอร์(แห่งประเทศลิเบีย) และกำหนดค่าเสียหายให้จำเลยชดใช้ให้โจทก์จำนวน 75,000 บาท ดังนั้น ที่โจทก์อุทธรณ์โต้แย้งว่าโจทก์เป็นลูกจ้างประจำของบริษัทจำเลยมาก่อนวันที่ 19 สิงหาคม 2529 และโจทก์ไปทำงานในประเทศลิเบียในฐานะลูกจ้างของบริษัทจำเลยโดยอ้างพยานหลักฐานต่าง ๆ ขึ้นสนับสนุน จึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ส่วนที่โจทก์อุทธรณ์ขอให้ศาลฎีกากำหนดจำนวนเงินค่าเสียหายให้โจทก์เป็นค่าขาดประโยชน์รวมเป็นเงินทั้งสิ้น399,900 บาท ก็เป็นการอุทธรณ์โต้เถียงดุลพินิจในการกำหนดค่าเสียหายของศาลแรงงานกลางเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงเช่นกัน อุทธรณ์โจทก์ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522มาตรา 54 ศาลแรงงานกลางไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(วิศิษฏ์ ลิมานนท์-จุนท์ จันทรวงศ์-สุพจน์ นาถะพินธุ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 105/2531นายวีระชัย อุทัยพัฒน์โจทก์บริษัทจัดหางาน เอส.พี.ซี.ศุภโชค จำกัดจำเลยนายวีระชัย อุทัยพัฒน์ โจทก์ผู้ยื่นคำร้อง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54ความว่า โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า อุทธรณ์โจทก์เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 จึงไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์โจทก์เห็นว่า อุทธรณ์ของโจทก์ข้อ 2.2 เป็นปัญหาข้อกฎหมายว่าจำเลยในฐานะตัวแทนของนายจ้างต้องรับผิดในเงินค่าเสียหายหรือค่าขาดประโยชน์ต่อโจทก์แทนนายจ้างตามหลักในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 824 หรือไม่ โปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ จำเลยแถลงคัดค้าน (อันดับ 64)ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์เป็นเงิน 75,000 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าชำระเสร็จโจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 57)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 62)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เฉพาะประเด็นที่ว่าจำเลยเป็นนายจ้างของโจทก์และต้องรับผิดต่อโจทก์ตามสัญญาจ้างหรือไม่นั้น ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าโจทก์นำสืบไม่ได้ชัดแจ้งว่าโจทก์เป็นลูกจ้างประจำของบริษัทจำเลยมาก่อนวันที่ 19 สิงหาคม 2529 ฟังได้เพียงว่า บริษัทจำเลยเป็นตัวแทนในประเทศไทยขององค์การเทคโนโลยีเซ็นเตอร์(แห่งประเทศลิเบีย) และกำหนดค่าเสียหายให้จำเลยชดใช้ให้โจทก์จำนวน 75,000 บาท ดังนั้น ที่โจทก์อุทธรณ์โต้แย้งว่าโจทก์เป็นลูกจ้างประจำของบริษัทจำเลยมาก่อนวันที่ 19 สิงหาคม 2529 และโจทก์ไปทำงานในประเทศลิเบียในฐานะลูกจ้างของบริษัทจำเลยโดยอ้างพยานหลักฐานต่าง ๆ ขึ้นสนับสนุน จึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ส่วนที่โจทก์อุทธรณ์ขอให้ศาลฎีกากำหนดจำนวนเงินค่าเสียหายให้โจทก์เป็นค่าขาดประโยชน์รวมเป็นเงินทั้งสิ้น399,900 บาท ก็เป็นการอุทธรณ์โต้เถียงดุลพินิจในการกำหนดค่าเสียหายของศาลแรงงานกลางเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงเช่นกัน อุทธรณ์โจทก์ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522มาตรา 54 ศาลแรงงานกลางไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(วิศิษฏ์ ลิมานนท์-จุนท์ จันทรวงศ์-สุพจน์ นาถะพินธุ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ