คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7545/2538หลักกฎหมาย: จำเลยเป็นผู้สลักหลังเช็คที่ ย.สั่งจ่ายเพื่อชำระหนี้ให้โจทก์เมื่อธนาคารปฎิเสธการจ่ายเงินโจทก์ไม่ได้รับชำระหนี้ตามเช็คดังกล่าวจำเลยซึ่งเป็นผู้สลักหลังย่อมต้องรับผิดร่วมกับย. ชำระหนี้ให้โจทก์ เมื่อหนี้เดิมจำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์ในหนี้ตามเช็คแต่ต่อมาได้ทำสัญญากู้เงินกันแทนหนี้จำนวนนี้ย่อมเป็นหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมายแม้ตอนทำสัญญากู้เงินจำเลยมิได้รับเงินจากโจทก์แต่จำเลยเป็นหนี้โจทก์อยู่ก่อนแล้วตามจำนวนหนี้ที่ ย.สั่งจ่ายเช็คและจำเลยเป็นผู้สลักหลังโดยจำเลยไม่จำต้องเกี่ยวข้องหรือมีผลประโยชน์ร่วมกับ ย. จำเลยต้องรับผิดชำระหนี้รายนี้เมื่อจำเลยยังไม่ได้ชำระหนี้ให้โจทก์และได้มีการทำสัญญากู้เงินกันแทนถือว่าจำเลยเป็นหนี้โจทก์และโจทก์สามารถบังคับให้ชำระหนี้ดังกล่าวได้ตามกฎหมายแม้ในวันทำสัญญากู้เงินจำเลยได้สั่งจ่ายเช็คโดยลงวันที่สั่งจ่ายตรงกับวันที่ครบกำหนดชำระเงินตามสัญญากู้เงินการสั่งจ่ายเช็คดังกล่าวถือว่าเป็นการออกเช็คเพื่อชำระหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมายเมื่อธนาคารปฎิเสธไม่ใช้เงินตามเช็คการกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คโจทก์ ฟ้อง ขอให้ ลงโทษ จำเลย ตาม พระราชบัญญัติ ว่าด้วย ความผิดอัน เกิดจาก การ ใช้ เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3ศาลชั้นต้น ไต่สวน มูลฟ้อง แล้ว เห็นว่า คดี มีมูล ให้ ประทับ ฟ้องจำเลย ให้การ ปฎิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534 มาตรา 4 ประกอบมาตรา 10 ให้ จำคุก 1 ปีจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนจำเลย ฎีกา โดย ผู้พิพากษา ซึ่ง พิจารณา และ ลงชื่อ ใน คำพิพากษาศาลชั้นต้น อนุญาต ให้ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า ปัญหา ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา จำเลย มี ว่าจำเลย กระทำผิด ตาม ฟ้อง หรือไม่ โดย จำเลย ฎีกา ว่า หนี้ ตาม สัญญากู้เงิน มิได้ มี การกู้ยืมเงิน กัน จริง มิได้ มี การ ส่งมอบ และ รับมอบ เงินตาม สัญญา จำเลย ได้ สั่งจ่าย เช็ค ใน วันเดียว กับ ที่ ทำ สัญญากู้นาย ยุทธนา เป็น ผู้รับเงิน จาก โจทก์ มิได้ เกี่ยวข้อง กับ จำเลย จำเลย จึง ไม่มี ความผิด นั้น เห็นว่า จำเลย เป็น ผู้สลักหลัง เช็ค ที่นาย ยุทธนา สั่งจ่าย เพื่อ ชำระหนี้ ให้ โจทก์ เมื่อ ธนาคาร ปฎิเสธการ จ่ายเงิน โจทก์ ไม่ได้ รับชำระหนี้ ตามเช็ค ดังกล่าว จำเลย ซึ่ง เป็นผู้สลักหลัง เช็ค ย่อม ต้อง รับผิด ร่วม กับ นาย ยุทธนา ชำระหนี้ ให้ โจทก์ เมื่อ ยัง ไม่ได้ชำระ หนี้ แต่ จำเลย ได้ ทำ สัญญากู้เงิน มอบ ไว้ ให้โจทก์ เป็น เงิน 1,200,000 บาท ตาม สัญญา กำหนด จะ ชำระ ให้ โจทก์ ในวันที่ 20 มกราคม 2534 จะ เห็น ได้ว่า หนี้ เดิม จำเลย ต้อง รับผิดต่อ โจทก์ ใน หนี้ ตามเช็ค แต่ ต่อมา ได้ ทำ สัญญากู้เงิน กัน แทน หนี้จำนวน นี้ ย่อม เป็น หนี้ ที่ มี อยู่ จริง และ บังคับ ได้ ตาม กฎหมาย แม้ ตอนทำ สัญญากู้เงิน จำเลย มิได้ รับ เงิน ที่ เป็น หนี้ จาก โจทก์ แต่ จำเลยเป็น หนี้ โจทก์ อยู่ ก่อน แล้ว ตาม จำนวน หนี้ ที่นาย ยุทธนา สั่งจ่าย เช็ค และ จำเลย เป็น ผู้สลักหลัง โดย จำเลย ไม่จำต้อง เกี่ยวข้อง หรือ มีผลประโยชน์ ร่วม กับ นาย ยุทธนา จำเลย ต้อง รับผิด ชำระหนี้ ราย นี้ เมื่อ จำเลย ยัง ไม่ได้ชำระ หนี้ ให้ โจทก์ และ ได้ มี การ ทำ สัญญากู้เงินกัน แทน ถือว่า จำเลย เป็น หนี้ โจทก์ และ โจทก์ สามารถ บังคับ ให้ ชำระหนี้ดังกล่าว ได้ ตาม กฎหมาย แม้ ใน วัน ทำ สัญญากู้เงิน จำเลย ได้ สั่งจ่ายเช็คพิพาท จำนวน 1,200,000 บาท ลงวันที่ 20 มกราคม 2534 มอบ ให้โจทก์ เป็น การ ชำระหนี้ โดย ลงวันที่ สั่งจ่าย ตรง กับ วันที่ ครบ กำหนด ชำระเงิน ตาม สัญญากู้เงิน การ สั่งจ่าย เช็ค ดังกล่าว ถือว่า เป็น การ ออก เช็คเพื่อ ชำระหนี้ ที่ มี อยู่ จริง และ บังคับ ได้ ตาม กฎหมาย เมื่อ ธนาคารปฎิเสธไม่ ใช้ เงิน ตามเช็ค เพราะ จำเลย ไม่มี เงิน อยู่ ใน บัญชี อัน จะ พึงใช้ เงินได้ การกระทำ ของ จำเลย ย่อม เป็น ความผิด ตาม พระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คส่วน ที่ จำเลย ขอให้ ลงโทษ สถาน เบา และ รอการลงโทษ เพราะ จำเลยพยายาม บรรเทา ผล ร้าย ขอ ชำระหนี้ แต่ โจทก์ ไม่ยอม รับ นั้น เห็นว่าเป็น ข้ออ้าง ของ จำเลย ฝ่ายเดียว ใน ชั้นฎีกา ทั้ง ใน คำ แก้ ฎีกา โจทก์ปฎิเสธข้ออ้าง ของ จำเลย จึง ไม่อาจ รับฟัง ได้ว่า จะ เป็น จริง อย่าง ที่จำเลย อ้าง ใน ฎีกา จึง ไม่มี เหตุสมควร ที่ จะ รอการลงโทษ ให้ จำเลยที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษา ไม่รอการลงโทษ จำเลย เหมาะสม แล้ว ฎีกา ของ จำเลยฟังไม่ขึ้น อย่างไร ก็ ตาม ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษา ลงโทษ จำคุก จำเลย1 ปี ซึ่ง เป็น โทษ ขั้น สูง นั้น ศาลฎีกา เห็นว่า หนัก เกิน ไป สมควร แก้ไขให้ เหมาะสม แก่ พฤติการณ์ แห่ง คดีพิพากษาแก้ เป็น ว่า ให้ จำคุก จำเลย ไว้ มี กำหนด 6 เดือน นอกจากที่ แก้ คง ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7545/2538นางสาว เอมอร บูรณะสันติโจทก์นาย ไกรพล บรรเลงจำเลย ป.พ.พ. ม. 650, ม. 900, ม. 915, ม. 989 พ.ร.บ.ว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ.2534 ม. 4จำเลยเป็นผู้สลักหลังเช็คที่ ย.สั่งจ่ายเพื่อชำระหนี้ให้โจทก์เมื่อธนาคารปฎิเสธการจ่ายเงินโจทก์ไม่ได้รับชำระหนี้ตามเช็คดังกล่าวจำเลยซึ่งเป็นผู้สลักหลังย่อมต้องรับผิดร่วมกับย. ชำระหนี้ให้โจทก์ เมื่อหนี้เดิมจำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์ในหนี้ตามเช็คแต่ต่อมาได้ทำสัญญากู้เงินกันแทนหนี้จำนวนนี้ย่อมเป็นหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมายแม้ตอนทำสัญญากู้เงินจำเลยมิได้รับเงินจากโจทก์แต่จำเลยเป็นหนี้โจทก์อยู่ก่อนแล้วตามจำนวนหนี้ที่ ย.สั่งจ่ายเช็คและจำเลยเป็นผู้สลักหลังโดยจำเลยไม่จำต้องเกี่ยวข้องหรือมีผลประโยชน์ร่วมกับ ย. จำเลยต้องรับผิดชำระหนี้รายนี้เมื่อจำเลยยังไม่ได้ชำระหนี้ให้โจทก์และได้มีการทำสัญญากู้เงินกันแทนถือว่าจำเลยเป็นหนี้โจทก์และโจทก์สามารถบังคับให้ชำระหนี้ดังกล่าวได้ตามกฎหมายแม้ในวันทำสัญญากู้เงินจำเลยได้สั่งจ่ายเช็คโดยลงวันที่สั่งจ่ายตรงกับวันที่ครบกำหนดชำระเงินตามสัญญากู้เงินการสั่งจ่ายเช็คดังกล่าวถือว่าเป็นการออกเช็คเพื่อชำระหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมายเมื่อธนาคารปฎิเสธไม่ใช้เงินตามเช็คการกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คโจทก์ ฟ้อง ขอให้ ลงโทษ จำเลย ตาม พระราชบัญญัติ ว่าด้วย ความผิดอัน เกิดจาก การ ใช้ เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3ศาลชั้นต้น ไต่สวน มูลฟ้อง แล้ว เห็นว่า คดี มีมูล ให้ ประทับ ฟ้องจำเลย ให้การ ปฎิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534 มาตรา 4 ประกอบมาตรา 10 ให้ จำคุก 1 ปีจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนจำเลย ฎีกา โดย ผู้พิพากษา ซึ่ง พิจารณา และ ลงชื่อ ใน คำพิพากษาศาลชั้นต้น อนุญาต ให้ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า ปัญหา ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา จำเลย มี ว่าจำเลย กระทำผิด ตาม ฟ้อง หรือไม่ โดย จำเลย ฎีกา ว่า หนี้ ตาม สัญญากู้เงิน มิได้ มี การกู้ยืมเงิน กัน จริง มิได้ มี การ ส่งมอบ และ รับมอบ เงินตาม สัญญา จำเลย ได้ สั่งจ่าย เช็ค ใน วันเดียว กับ ที่ ทำ สัญญากู้นาย ยุทธนา เป็น ผู้รับเงิน จาก โจทก์ มิได้ เกี่ยวข้อง กับ จำเลย จำเลย จึง ไม่มี ความผิด นั้น เห็นว่า จำเลย เป็น ผู้สลักหลัง เช็ค ที่นาย ยุทธนา สั่งจ่าย เพื่อ ชำระหนี้ ให้ โจทก์ เมื่อ ธนาคาร ปฎิเสธการ จ่ายเงิน โจทก์ ไม่ได้ รับชำระหนี้ ตามเช็ค ดังกล่าว จำเลย ซึ่ง เป็นผู้สลักหลัง เช็ค ย่อม ต้อง รับผิด ร่วม กับ นาย ยุทธนา ชำระหนี้ ให้ โจทก์ เมื่อ ยัง ไม่ได้ชำระ หนี้ แต่ จำเลย ได้ ทำ สัญญากู้เงิน มอบ ไว้ ให้โจทก์ เป็น เงิน 1,200,000 บาท ตาม สัญญา กำหนด จะ ชำระ ให้ โจทก์ ในวันที่ 20 มกราคม 2534 จะ เห็น ได้ว่า หนี้ เดิม จำเลย ต้อง รับผิดต่อ โจทก์ ใน หนี้ ตามเช็ค แต่ ต่อมา ได้ ทำ สัญญากู้เงิน กัน แทน หนี้จำนวน นี้ ย่อม เป็น หนี้ ที่ มี อยู่ จริง และ บังคับ ได้ ตาม กฎหมาย แม้ ตอนทำ สัญญากู้เงิน จำเลย มิได้ รับ เงิน ที่ เป็น หนี้ จาก โจทก์ แต่ จำเลยเป็น หนี้ โจทก์ อยู่ ก่อน แล้ว ตาม จำนวน หนี้ ที่นาย ยุทธนา สั่งจ่าย เช็ค และ จำเลย เป็น ผู้สลักหลัง โดย จำเลย ไม่จำต้อง เกี่ยวข้อง หรือ มีผลประโยชน์ ร่วม กับ นาย ยุทธนา จำเลย ต้อง รับผิด ชำระหนี้ ราย นี้ เมื่อ จำเลย ยัง ไม่ได้ชำระ หนี้ ให้ โจทก์ และ ได้ มี การ ทำ สัญญากู้เงินกัน แทน ถือว่า จำเลย เป็น หนี้ โจทก์ และ โจทก์ สามารถ บังคับ ให้ ชำระหนี้ดังกล่าว ได้ ตาม กฎหมาย แม้ ใน วัน ทำ สัญญากู้เงิน จำเลย ได้ สั่งจ่ายเช็คพิพาท จำนวน 1,200,000 บาท ลงวันที่ 20 มกราคม 2534 มอบ ให้โจทก์ เป็น การ ชำระหนี้ โดย ลงวันที่ สั่งจ่าย ตรง กับ วันที่ ครบ กำหนด ชำระเงิน ตาม สัญญากู้เงิน การ สั่งจ่าย เช็ค ดังกล่าว ถือว่า เป็น การ ออก เช็คเพื่อ ชำระหนี้ ที่ มี อยู่ จริง และ บังคับ ได้ ตาม กฎหมาย เมื่อ ธนาคารปฎิเสธไม่ ใช้ เงิน ตามเช็ค เพราะ จำเลย ไม่มี เงิน อยู่ ใน บัญชี อัน จะ พึงใช้ เงินได้ การกระทำ ของ จำเลย ย่อม เป็น ความผิด ตาม พระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คส่วน ที่ จำเลย ขอให้ ลงโทษ สถาน เบา และ รอการลงโทษ เพราะ จำเลยพยายาม บรรเทา ผล ร้าย ขอ ชำระหนี้ แต่ โจทก์ ไม่ยอม รับ นั้น เห็นว่าเป็น ข้ออ้าง ของ จำเลย ฝ่ายเดียว ใน ชั้นฎีกา ทั้ง ใน คำ แก้ ฎีกา โจทก์ปฎิเสธข้ออ้าง ของ จำเลย จึง ไม่อาจ รับฟัง ได้ว่า จะ เป็น จริง อย่าง ที่จำเลย อ้าง ใน ฎีกา จึง ไม่มี เหตุสมควร ที่ จะ รอการลงโทษ ให้ จำเลยที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษา ไม่รอการลงโทษ จำเลย เหมาะสม แล้ว ฎีกา ของ จำเลยฟังไม่ขึ้น อย่างไร ก็ ตาม ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษา ลงโทษ จำคุก จำเลย1 ปี ซึ่ง เป็น โทษ ขั้น สูง นั้น ศาลฎีกา เห็นว่า หนัก เกิน ไป สมควร แก้ไขให้ เหมาะสม แก่ พฤติการณ์ แห่ง คดีพิพากษาแก้ เป็น ว่า ให้ จำคุก จำเลย ไว้ มี กำหนด 6 เดือน นอกจากที่ แก้ คง ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์(ก้าน อันนานนท์-อัครวิทย์ สุมาวงศ์-ชัยวัฒน์ ดุลยปวีณ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ขอให้ ลงโทษ จำเลย ตาม พระราชบัญญัติ ว่าด้วย ความผิดอัน เกิดจาก การ ใช้ เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3ศาลชั้นต้น ไต่สวน มูลฟ้อง แล้ว เห็นว่า คดี มีมูล ให้ ประทับ ฟ้องจำเลย ให้การ ปฎิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534 มาตรา 4 ประกอบมาตรา 10 ให้ จำคุก 1 ปีจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนจำเลย ฎีกา โดย ผู้พิพากษา ซึ่ง พิจารณา และ ลงชื่อ ใน คำพิพากษาศาลชั้นต้น อนุญาต ให้ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า ปัญหา ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา จำเลย มี ว่าจำเลย กระทำผิด ตาม ฟ้อง หรือไม่ โดย จำเลย ฎีกา ว่า หนี้ ตาม สัญญากู้เงิน มิได้ มี การกู้ยืมเงิน กัน จริง มิได้ มี การ ส่งมอบ และ รับมอบ เงินตาม สัญญา จำเลย ได้ สั่งจ่าย เช็ค ใน วันเดียว กับ ที่ ทำ สัญญากู้นาย ยุทธนา เป็น ผู้รับเงิน จาก โจทก์ มิได้ เกี่ยวข้อง กับ จำเลย จำเลย จึง ไม่มี ความผิด นั้น เห็นว่า จำเลย เป็น ผู้สลักหลัง เช็ค ที่นาย ยุทธนา สั่งจ่าย เพื่อ ชำระหนี้ ให้ โจทก์ เมื่อ ธนาคาร ปฎิเสธการ จ่ายเงิน โจทก์ ไม่ได้ รับชำระหนี้ ตามเช็ค ดังกล่าว จำเลย ซึ่ง เป็นผู้สลักหลัง เช็ค ย่อม ต้อง รับผิด ร่วม กับ นาย ยุทธนา ชำระหนี้ ให้ โจทก์ เมื่อ ยัง ไม่ได้ชำระ หนี้ แต่ จำเลย ได้ ทำ สัญญากู้เงิน มอบ ไว้ ให้โจทก์ เป็น เงิน 1,200,000 บาท ตาม สัญญา กำหนด จะ ชำระ ให้ โจทก์ ในวันที่ 20 มกราคม 2534 จะ เห็น ได้ว่า หนี้ เดิม จำเลย ต้อง รับผิดต่อ โจทก์ ใน หนี้ ตามเช็ค แต่ ต่อมา ได้ ทำ สัญญากู้เงิน กัน แทน หนี้จำนวน นี้ ย่อม เป็น หนี้ ที่ มี อยู่ จริง และ บังคับ ได้ ตาม กฎหมาย แม้ ตอนทำ สัญญากู้เงิน จำเลย มิได้ รับ เงิน ที่ เป็น หนี้ จาก โจทก์ แต่ จำเลยเป็น หนี้ โจทก์ อยู่ ก่อน แล้ว ตาม จำนวน หนี้ ที่นาย ยุทธนา สั่งจ่าย เช็ค และ จำเลย เป็น ผู้สลักหลัง โดย จำเลย ไม่จำต้อง เกี่ยวข้อง หรือ มีผลประโยชน์ ร่วม กับ นาย ยุทธนา จำเลย ต้อง รับผิด ชำระหนี้ ราย นี้ เมื่อ จำเลย ยัง ไม่ได้ชำระ หนี้ ให้ โจทก์ และ ได้ มี การ ทำ สัญญากู้เงินกัน แทน ถือว่า จำเลย เป็น หนี้ โจทก์ และ โจทก์ สามารถ บังคับ ให้ ชำระหนี้ดังกล่าว ได้ ตาม กฎหมาย แม้ ใน วัน ทำ สัญญากู้เงิน จำเลย ได้ สั่งจ่ายเช็คพิพาท จำนวน 1,200,000 บาท ลงวันที่ 20 มกราคม 2534 มอบ ให้โจทก์ เป็น การ ชำระหนี้ โดย ลงวันที่ สั่งจ่าย ตรง กับ วันที่ ครบ กำหนด ชำระเงิน ตาม สัญญากู้เงิน การ สั่งจ่าย เช็ค ดังกล่าว ถือว่า เป็น การ ออก เช็คเพื่อ ชำระหนี้ ที่ มี อยู่ จริง และ บังคับ ได้ ตาม กฎหมาย เมื่อ ธนาคารปฎิเสธไม่ ใช้ เงิน ตามเช็ค เพราะ จำเลย ไม่มี เงิน อยู่ ใน บัญชี อัน จะ พึงใช้ เงินได้ การกระทำ ของ จำเลย ย่อม เป็น ความผิด ตาม พระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คส่วน ที่ จำเลย ขอให้ ลงโทษ สถาน เบา และ รอการลงโทษ เพราะ จำเลยพยายาม บรรเทา ผล ร้าย ขอ ชำระหนี้ แต่ โจทก์ ไม่ยอม รับ นั้น เห็นว่าเป็น ข้ออ้าง ของ จำเลย ฝ่ายเดียว ใน ชั้นฎีกา ทั้ง ใน คำ แก้ ฎีกา โจทก์ปฎิเสธข้ออ้าง ของ จำเลย จึง ไม่อาจ รับฟัง ได้ว่า จะ เป็น จริง อย่าง ที่จำเลย อ้าง ใน ฎีกา จึง ไม่มี เหตุสมควร ที่ จะ รอการลงโทษ ให้ จำเลยที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษา ไม่รอการลงโทษ จำเลย เหมาะสม แล้ว ฎีกา ของ จำเลยฟังไม่ขึ้น อย่างไร ก็ ตาม ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษา ลงโทษ จำคุก จำเลย1 ปี ซึ่ง เป็น โทษ ขั้น สูง นั้น ศาลฎีกา เห็นว่า หนัก เกิน ไป สมควร แก้ไขให้ เหมาะสม แก่ พฤติการณ์ แห่ง คดีพิพากษาแก้ เป็น ว่า ให้ จำคุก จำเลย ไว้ มี กำหนด 6 เดือน นอกจากที่ แก้ คง ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7545/2538นางสาว เอมอร บูรณะสันติโจทก์นาย ไกรพล บรรเลงจำเลย ป.พ.พ. ม. 650, ม. 900, ม. 915, ม. 989 พ.ร.บ.ว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ.2534 ม. 4จำเลยเป็นผู้สลักหลังเช็คที่ ย.สั่งจ่ายเพื่อชำระหนี้ให้โจทก์เมื่อธนาคารปฎิเสธการจ่ายเงินโจทก์ไม่ได้รับชำระหนี้ตามเช็คดังกล่าวจำเลยซึ่งเป็นผู้สลักหลังย่อมต้องรับผิดร่วมกับย. ชำระหนี้ให้โจทก์ เมื่อหนี้เดิมจำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์ในหนี้ตามเช็คแต่ต่อมาได้ทำสัญญากู้เงินกันแทนหนี้จำนวนนี้ย่อมเป็นหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมายแม้ตอนทำสัญญากู้เงินจำเลยมิได้รับเงินจากโจทก์แต่จำเลยเป็นหนี้โจทก์อยู่ก่อนแล้วตามจำนวนหนี้ที่ ย.สั่งจ่ายเช็คและจำเลยเป็นผู้สลักหลังโดยจำเลยไม่จำต้องเกี่ยวข้องหรือมีผลประโยชน์ร่วมกับ ย. จำเลยต้องรับผิดชำระหนี้รายนี้เมื่อจำเลยยังไม่ได้ชำระหนี้ให้โจทก์และได้มีการทำสัญญากู้เงินกันแทนถือว่าจำเลยเป็นหนี้โจทก์และโจทก์สามารถบังคับให้ชำระหนี้ดังกล่าวได้ตามกฎหมายแม้ในวันทำสัญญากู้เงินจำเลยได้สั่งจ่ายเช็คโดยลงวันที่สั่งจ่ายตรงกับวันที่ครบกำหนดชำระเงินตามสัญญากู้เงินการสั่งจ่ายเช็คดังกล่าวถือว่าเป็นการออกเช็คเพื่อชำระหนี้ที่มีอยู่จริงและบังคับได้ตามกฎหมายเมื่อธนาคารปฎิเสธไม่ใช้เงินตามเช็คการกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คโจทก์ ฟ้อง ขอให้ ลงโทษ จำเลย ตาม พระราชบัญญัติ ว่าด้วย ความผิดอัน เกิดจาก การ ใช้ เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3ศาลชั้นต้น ไต่สวน มูลฟ้อง แล้ว เห็นว่า คดี มีมูล ให้ ประทับ ฟ้องจำเลย ให้การ ปฎิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534 มาตรา 4 ประกอบมาตรา 10 ให้ จำคุก 1 ปีจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนจำเลย ฎีกา โดย ผู้พิพากษา ซึ่ง พิจารณา และ ลงชื่อ ใน คำพิพากษาศาลชั้นต้น อนุญาต ให้ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า ปัญหา ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา จำเลย มี ว่าจำเลย กระทำผิด ตาม ฟ้อง หรือไม่ โดย จำเลย ฎีกา ว่า หนี้ ตาม สัญญากู้เงิน มิได้ มี การกู้ยืมเงิน กัน จริง มิได้ มี การ ส่งมอบ และ รับมอบ เงินตาม สัญญา จำเลย ได้ สั่งจ่าย เช็ค ใน วันเดียว กับ ที่ ทำ สัญญากู้นาย ยุทธนา เป็น ผู้รับเงิน จาก โจทก์ มิได้ เกี่ยวข้อง กับ จำเลย จำเลย จึง ไม่มี ความผิด นั้น เห็นว่า จำเลย เป็น ผู้สลักหลัง เช็ค ที่นาย ยุทธนา สั่งจ่าย เพื่อ ชำระหนี้ ให้ โจทก์ เมื่อ ธนาคาร ปฎิเสธการ จ่ายเงิน โจทก์ ไม่ได้ รับชำระหนี้ ตามเช็ค ดังกล่าว จำเลย ซึ่ง เป็นผู้สลักหลัง เช็ค ย่อม ต้อง รับผิด ร่วม กับ นาย ยุทธนา ชำระหนี้ ให้ โจทก์ เมื่อ ยัง ไม่ได้ชำระ หนี้ แต่ จำเลย ได้ ทำ สัญญากู้เงิน มอบ ไว้ ให้โจทก์ เป็น เงิน 1,200,000 บาท ตาม สัญญา กำหนด จะ ชำระ ให้ โจทก์ ในวันที่ 20 มกราคม 2534 จะ เห็น ได้ว่า หนี้ เดิม จำเลย ต้อง รับผิดต่อ โจทก์ ใน หนี้ ตามเช็ค แต่ ต่อมา ได้ ทำ สัญญากู้เงิน กัน แทน หนี้จำนวน นี้ ย่อม เป็น หนี้ ที่ มี อยู่ จริง และ บังคับ ได้ ตาม กฎหมาย แม้ ตอนทำ สัญญากู้เงิน จำเลย มิได้ รับ เงิน ที่ เป็น หนี้ จาก โจทก์ แต่ จำเลยเป็น หนี้ โจทก์ อยู่ ก่อน แล้ว ตาม จำนวน หนี้ ที่นาย ยุทธนา สั่งจ่าย เช็ค และ จำเลย เป็น ผู้สลักหลัง โดย จำเลย ไม่จำต้อง เกี่ยวข้อง หรือ มีผลประโยชน์ ร่วม กับ นาย ยุทธนา จำเลย ต้อง รับผิด ชำระหนี้ ราย นี้ เมื่อ จำเลย ยัง ไม่ได้ชำระ หนี้ ให้ โจทก์ และ ได้ มี การ ทำ สัญญากู้เงินกัน แทน ถือว่า จำเลย เป็น หนี้ โจทก์ และ โจทก์ สามารถ บังคับ ให้ ชำระหนี้ดังกล่าว ได้ ตาม กฎหมาย แม้ ใน วัน ทำ สัญญากู้เงิน จำเลย ได้ สั่งจ่ายเช็คพิพาท จำนวน 1,200,000 บาท ลงวันที่ 20 มกราคม 2534 มอบ ให้โจทก์ เป็น การ ชำระหนี้ โดย ลงวันที่ สั่งจ่าย ตรง กับ วันที่ ครบ กำหนด ชำระเงิน ตาม สัญญากู้เงิน การ สั่งจ่าย เช็ค ดังกล่าว ถือว่า เป็น การ ออก เช็คเพื่อ ชำระหนี้ ที่ มี อยู่ จริง และ บังคับ ได้ ตาม กฎหมาย เมื่อ ธนาคารปฎิเสธไม่ ใช้ เงิน ตามเช็ค เพราะ จำเลย ไม่มี เงิน อยู่ ใน บัญชี อัน จะ พึงใช้ เงินได้ การกระทำ ของ จำเลย ย่อม เป็น ความผิด ตาม พระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คส่วน ที่ จำเลย ขอให้ ลงโทษ สถาน เบา และ รอการลงโทษ เพราะ จำเลยพยายาม บรรเทา ผล ร้าย ขอ ชำระหนี้ แต่ โจทก์ ไม่ยอม รับ นั้น เห็นว่าเป็น ข้ออ้าง ของ จำเลย ฝ่ายเดียว ใน ชั้นฎีกา ทั้ง ใน คำ แก้ ฎีกา โจทก์ปฎิเสธข้ออ้าง ของ จำเลย จึง ไม่อาจ รับฟัง ได้ว่า จะ เป็น จริง อย่าง ที่จำเลย อ้าง ใน ฎีกา จึง ไม่มี เหตุสมควร ที่ จะ รอการลงโทษ ให้ จำเลยที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษา ไม่รอการลงโทษ จำเลย เหมาะสม แล้ว ฎีกา ของ จำเลยฟังไม่ขึ้น อย่างไร ก็ ตาม ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษา ลงโทษ จำคุก จำเลย1 ปี ซึ่ง เป็น โทษ ขั้น สูง นั้น ศาลฎีกา เห็นว่า หนัก เกิน ไป สมควร แก้ไขให้ เหมาะสม แก่ พฤติการณ์ แห่ง คดีพิพากษาแก้ เป็น ว่า ให้ จำคุก จำเลย ไว้ มี กำหนด 6 เดือน นอกจากที่ แก้ คง ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์(ก้าน อันนานนท์-อัครวิทย์ สุมาวงศ์-ชัยวัฒน์ ดุลยปวีณ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ