คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2234/2515หลักกฎหมาย: เมื่อจำเลยอุทธรณ์ จำเลยก็เห็นพ้องด้วยกับ คำพิพากษาศาลชั้นต้นที่พิพากษาให้แบ่งทรัพย์ระหว่างกันเองก่อนเมื่อไม่สามารถแบ่งได้ ให้ทายาทและจำเลยประมูลกันเองถ้าไม่ตกลงกันให้นำทรัพย์ออกขายทอดตลาด ได้เงินสุทธิเท่าใดให้แบ่งกันตามส่วน และจำเลยยังมีคำขอท้ายอุทธรณ์ให้ศาลอุทธรณ์แบ่งทรัพย์โดยวิธีนี้อีก ดังนี้ จำเลยจะอ้างว่าศาลตัดสินนอกคำฟ้องและคำขอท้ายฟ้องไม่ ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 วรรคแรกเพราะโจทก์ฟ้องเรียกเป็นเงินและให้จำเลยชำระหนี้เป็นเงิน ไม่ได้ กรณีฟ้องขอแบ่งมรดกเพราะผู้จัดการมรดกไม่แบ่งให้ทายาทตามสิทธิของทายาท มิใช่เป็นเรื่องแบ่งมรดกโดยสัญญาโจทก์ย่อมฟ้องได้โดยไม่ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1750 วรรคสองโจทก์ฟ้องว่า เมื่อประมาณ พ.ศ. ๒๔๕๖ จ่าสิบเอกบุญมี สุนทรพันธ์ ได้สมรสกับจำเลยโดยต่างไม่มีสินเดิม มีบุตรด้วยกัน ๕ คน มีสินสมรสตามบัญชีทรัพย์ท้ายฟ้อง ต่อมาจ่าสิบเอกบุญมีถึงแก่กรรม โดยมิได้ทำพินัยกรรม มีมรดกคิดเป็นเงิน ๒๒๗,๖๑๐ บาท จำเลยเป็นผู้จัดการมรดก ไม่ยอมแบ่งปันมรดกให้แก่นางวรรณะ พึ่งปาน ผู้เป็นทายาท นางวรรณะ พึ่งปาน จึงร้องขอให้พนักงานอัยการดำเนินคดีนี้ ขอให้ศาลแบ่งทรัพย์สินตามบัญชีท้ายฟ้องให้แก่นางวรรณะ พึ่งปาน หนึ่งในหกส่วน คิดเป็นเงิน ๓๗,๙๓๕ บาท ถ้าไม่สามารถแบ่งเป็นเงินได้ ขอให้ขายทอดตลาดแล้วแบ่งเงินให้หนึ่งส่วน เป็นเงิน ๓๗,๙๓๕ บาท และให้จำเลยเสียดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ในต้นเงินนี้นับแต่วันฟ้องจนชำระเสร็จด้วย จำเลยให้การว่า จำเลยได้รวบรวมทรัพย์มรดกมีราคารวม ๑๐๘,๕๑๖ บาท ไม่ใช่มีราคาตามฟ้อง จำเลยได้จ่ายเป็นค่าทำศพผู้ตายเป็นเงิน ๔๗,๖๒๕ บาท หักค่าทำศพแล้วคงเหลือเงินในกองมรดก ๒๔,๗๑๙ บาท ตกได้แก่จำเลยและบุตร ๕ คน คนละส่วนเป็นเงิน๔,๑๑๙.๘๐ บาท จำเลยได้แบ่งให้ลูก ๆ ไปแล้วทุกคน และตัดฟ้องว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เพราะโจทก์ไม่มีหลักฐานหรือเอกสารใดแสดงสิทธิที่จะฟ้อง โจทก์ฟ้องโดยไม่บอกกล่าวทวงถามให้ชำระหนี้ก่อน ฟ้องเกินกำหนดอายุความ โจทก์ชอบที่จะร้องสอดเข้ามาเมื่อทราบว่ามีคดีฟ้องเรียกมรดกแล้วและจำเลยยังไม่หมดหน้าที่ผู้จัดการมรดก โจทก์ชอบที่จะขอให้ถอนถอนผู้จัดการมรดก ไม่ใช่ฟ้องให้แบ่งทรัพย์ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า เมื่อแบ่งสินสมรสตามบัญชีทรัพย์ท้ายฟ้องให้จำเลยหนึ่งส่วนให้ผู้ตายได้สองส่วนแล้ว ให้หักค่าทำศพ ๘,๐๐๐ บาทออกจากส่วนของผู้ตายซึ่งเป็นมรดก แล้วให้แบ่งเป็น ๖ ส่วน ให้นางวรรณะ พึ่งปาน กับจำเลยได้คนละหนึ่งส่วน การแบ่งให้เอาทรัพย์สินดังกล่าวออกแบ่ง ถ้าไม่ตกลงกัน ให้ประมูลระหว่างทายาท ถ้าไม่อาจทำได้ให้ขายทอดตลาดแล้วแบ่งเงินสุทธิกันตามส่วน ค่าฤชาธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์ ให้หักออกจากกองมรดกก่อนแบ่งคำขอนอกจากนี้ให้ยก จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ก่อนจะแบ่งทรัพย์มรดกให้นางวรรณะ พึ่งปาน หนึ่งในหกส่วน ให้หักค่าใช้จ่ายทำศพและอื่น ๆ รวม ๒๓,๗๒๕ บาท แก่จำเลยเสียก่อน นอกจากนี้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยฎีกาข้อกฎหมาย ๒ ข้อว่า โจทก์ฟ้องจำเลยในฐานะผู้จัดการมรดก โจทก์เรียกเป็นเงิน ๓๗,๙๓๕ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยนั้น เป็นการฟ้องเรียกให้จำเลยชำระหนี้เป็นเงิน แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้แบ่งระหว่างกันเองก่อน เมื่อไม่สามารถแบ่งได้ให้ทายาทและจำเลยประมูลกันเอง ถ้าไม่ตกลงกัน ให้นำทรัพย์ออกขายทอดตลาดได้เงินสุทธิเท่าใดให้แบ่งกันตามส่วน เป็นการตัดสินนอกคำฟ้องและคำขอท้ายฟ้อง ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๒ วรรคแรก ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยอุทธรณ์จำเลยก็เห็นด้วยกับคำพิพากษาศาลชั้นต้นในวิธีแบ่งทรัพย์เช่นนี้และจำเลยยังมีคำขอท้ายอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์แบ่งโดยวิธีนี้อีกจำเลยจะมาอ้างว่าศาลตัดสินให้แบ่งเช่นนี้ไม่ชอบอย่างไรได้ ข้อสุดท้าย จำเลยฎีกาว่า โจทก์ไม่มีหลักฐานหรือเอกสารใดแสดงว่าโจทก์มีสิทธิฟ้องจำเลยได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๗๕๐ วรรค ๒ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยนั้น เห็นว่ากรณีตามมาตรา ๑๗๕๐ วรรค ๒ เป็นเรื่องแบ่งมรดกโดยสัญญา ส่วนกรณีนี้เป็นเรื่องฟ้องขอแบ่งมรดก เพราะจำเลยไม่ยอมแบ่งให้ทายาทตามสิทธิของทายาท โจทก์ย่อมฟ้องได้โดยไม่ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดง พิพากษาแก้เป็นว่า เมื่อแบ่งทรัพย์มรดกตามฟ้องให้นางวรรณะ พึ่งปาน ได้รับหนึ่งในหกส่วนนั้น ให้รวมเงิน ๗,๑๐๐ บาท ที่นางวรรณะได้รับไปแล้วอยู่ในส่วนได้หนึ่งในหกส่วนด้วย นอกจากนี้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2234/2515พนักงานอัยการกรมอัยการ เพื่อประโยชน์ของนางวรรณะ พึ่งปานโจทก์นางชิต สุนทรพันธ์จำเลย ป.วิ.พ. ม. 142 วรรคแรก ป.พ.พ. ม. 1750 วรรคสองเมื่อจำเลยอุทธรณ์ จำเลยก็เห็นพ้องด้วยกับ คำพิพากษาศาลชั้นต้นที่พิพากษาให้แบ่งทรัพย์ระหว่างกันเองก่อนเมื่อไม่สามารถแบ่งได้ ให้ทายาทและจำเลยประมูลกันเองถ้าไม่ตกลงกันให้นำทรัพย์ออกขายทอดตลาด ได้เงินสุทธิเท่าใดให้แบ่งกันตามส่วน และจำเลยยังมีคำขอท้ายอุทธรณ์ให้ศาลอุทธรณ์แบ่งทรัพย์โดยวิธีนี้อีก ดังนี้ จำเลยจะอ้างว่าศาลตัดสินนอกคำฟ้องและคำขอท้ายฟ้องไม่ ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 วรรคแรกเพราะโจทก์ฟ้องเรียกเป็นเงินและให้จำเลยชำระหนี้เป็นเงิน ไม่ได้ กรณีฟ้องขอแบ่งมรดกเพราะผู้จัดการมรดกไม่แบ่งให้ทายาทตามสิทธิของทายาท มิใช่เป็นเรื่องแบ่งมรดกโดยสัญญาโจทก์ย่อมฟ้องได้โดยไม่ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1750 วรรคสองโจทก์ฟ้องว่า เมื่อประมาณ พ.ศ. ๒๔๕๖ จ่าสิบเอกบุญมี สุนทรพันธ์ ได้สมรสกับจำเลยโดยต่างไม่มีสินเดิม มีบุตรด้วยกัน ๕ คน มีสินสมรสตามบัญชีทรัพย์ท้ายฟ้อง ต่อมาจ่าสิบเอกบุญมีถึงแก่กรรม โดยมิได้ทำพินัยกรรม มีมรดกคิดเป็นเงิน ๒๒๗,๖๑๐ บาท จำเลยเป็นผู้จัดการมรดก ไม่ยอมแบ่งปันมรดกให้แก่นางวรรณะ พึ่งปาน ผู้เป็นทายาท นางวรรณะ พึ่งปาน จึงร้องขอให้พนักงานอัยการดำเนินคดีนี้ ขอให้ศาลแบ่งทรัพย์สินตามบัญชีท้ายฟ้องให้แก่นางวรรณะ พึ่งปาน หนึ่งในหกส่วน คิดเป็นเงิน ๓๗,๙๓๕ บาท ถ้าไม่สามารถแบ่งเป็นเงินได้ ขอให้ขายทอดตลาดแล้วแบ่งเงินให้หนึ่งส่วน เป็นเงิน ๓๗,๙๓๕ บาท และให้จำเลยเสียดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ในต้นเงินนี้นับแต่วันฟ้องจนชำระเสร็จด้วย จำเลยให้การว่า จำเลยได้รวบรวมทรัพย์มรดกมีราคารวม ๑๐๘,๕๑๖ บาท ไม่ใช่มีราคาตามฟ้อง จำเลยได้จ่ายเป็นค่าทำศพผู้ตายเป็นเงิน ๔๗,๖๒๕ บาท หักค่าทำศพแล้วคงเหลือเงินในกองมรดก ๒๔,๗๑๙ บาท ตกได้แก่จำเลยและบุตร ๕ คน คนละส่วนเป็นเงิน๔,๑๑๙.๘๐ บาท จำเลยได้แบ่งให้ลูก ๆ ไปแล้วทุกคน และตัดฟ้องว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เพราะโจทก์ไม่มีหลักฐานหรือเอกสารใดแสดงสิทธิที่จะฟ้อง โจทก์ฟ้องโดยไม่บอกกล่าวทวงถามให้ชำระหนี้ก่อน ฟ้องเกินกำหนดอายุความ โจทก์ชอบที่จะร้องสอดเข้ามาเมื่อทราบว่ามีคดีฟ้องเรียกมรดกแล้วและจำเลยยังไม่หมดหน้าที่ผู้จัดการมรดก โจทก์ชอบที่จะขอให้ถอนถอนผู้จัดการมรดก ไม่ใช่ฟ้องให้แบ่งทรัพย์ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า เมื่อแบ่งสินสมรสตามบัญชีทรัพย์ท้ายฟ้องให้จำเลยหนึ่งส่วนให้ผู้ตายได้สองส่วนแล้ว ให้หักค่าทำศพ ๘,๐๐๐ บาทออกจากส่วนของผู้ตายซึ่งเป็นมรดก แล้วให้แบ่งเป็น ๖ ส่วน ให้นางวรรณะ พึ่งปาน กับจำเลยได้คนละหนึ่งส่วน การแบ่งให้เอาทรัพย์สินดังกล่าวออกแบ่ง ถ้าไม่ตกลงกัน ให้ประมูลระหว่างทายาท ถ้าไม่อาจทำได้ให้ขายทอดตลาดแล้วแบ่งเงินสุทธิกันตามส่วน ค่าฤชาธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์ ให้หักออกจากกองมรดกก่อนแบ่งคำขอนอกจากนี้ให้ยก จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ก่อนจะแบ่งทรัพย์มรดกให้นางวรรณะ พึ่งปาน หนึ่งในหกส่วน ให้หักค่าใช้จ่ายทำศพและอื่น ๆ รวม ๒๓,๗๒๕ บาท แก่จำเลยเสียก่อน นอกจากนี้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยฎีกาข้อกฎหมาย ๒ ข้อว่า โจทก์ฟ้องจำเลยในฐานะผู้จัดการมรดก โจทก์เรียกเป็นเงิน ๓๗,๙๓๕ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยนั้น เป็นการฟ้องเรียกให้จำเลยชำระหนี้เป็นเงิน แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้แบ่งระหว่างกันเองก่อน เมื่อไม่สามารถแบ่งได้ให้ทายาทและจำเลยประมูลกันเอง ถ้าไม่ตกลงกัน ให้นำทรัพย์ออกขายทอดตลาดได้เงินสุทธิเท่าใดให้แบ่งกันตามส่วน เป็นการตัดสินนอกคำฟ้องและคำขอท้ายฟ้อง ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๒ วรรคแรก ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยอุทธรณ์จำเลยก็เห็นด้วยกับคำพิพากษาศาลชั้นต้นในวิธีแบ่งทรัพย์เช่นนี้และจำเลยยังมีคำขอท้ายอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์แบ่งโดยวิธีนี้อีกจำเลยจะมาอ้างว่าศาลตัดสินให้แบ่งเช่นนี้ไม่ชอบอย่างไรได้ ข้อสุดท้าย จำเลยฎีกาว่า โจทก์ไม่มีหลักฐานหรือเอกสารใดแสดงว่าโจทก์มีสิทธิฟ้องจำเลยได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๗๕๐ วรรค ๒ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยนั้น เห็นว่ากรณีตามมาตรา ๑๗๕๐ วรรค ๒ เป็นเรื่องแบ่งมรดกโดยสัญญา ส่วนกรณีนี้เป็นเรื่องฟ้องขอแบ่งมรดก เพราะจำเลยไม่ยอมแบ่งให้ทายาทตามสิทธิของทายาท โจทก์ย่อมฟ้องได้โดยไม่ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดง พิพากษาแก้เป็นว่า เมื่อแบ่งทรัพย์มรดกตามฟ้องให้นางวรรณะ พึ่งปาน ได้รับหนึ่งในหกส่วนนั้น ให้รวมเงิน ๗,๑๐๐ บาท ที่นางวรรณะได้รับไปแล้วอยู่ในส่วนได้หนึ่งในหกส่วนด้วย นอกจากนี้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(วินัย ทองลงยา-สัญชัย สัจจวานิช-ชวน พูนคำ)ศาลแพ่ง - นายกวี มนุญปิจุศาลอุทธรณ์ - นายไพโรจน์ ไวกาสีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อประมาณ พ.ศ. ๒๔๕๖ จ่าสิบเอกบุญมี สุนทรพันธ์ ได้สมรสกับจำเลยโดยต่างไม่มีสินเดิม มีบุตรด้วยกัน ๕ คน มีสินสมรสตามบัญชีทรัพย์ท้ายฟ้อง ต่อมาจ่าสิบเอกบุญมีถึงแก่กรรม โดยมิได้ทำพินัยกรรม มีมรดกคิดเป็นเงิน ๒๒๗,๖๑๐ บาท จำเลยเป็นผู้จัดการมรดก ไม่ยอมแบ่งปันมรดกให้แก่นางวรรณะ พึ่งปาน ผู้เป็นทายาท นางวรรณะ พึ่งปาน จึงร้องขอให้พนักงานอัยการดำเนินคดีนี้ ขอให้ศาลแบ่งทรัพย์สินตามบัญชีท้ายฟ้องให้แก่นางวรรณะ พึ่งปาน หนึ่งในหกส่วน คิดเป็นเงิน ๓๗,๙๓๕ บาท ถ้าไม่สามารถแบ่งเป็นเงินได้ ขอให้ขายทอดตลาดแล้วแบ่งเงินให้หนึ่งส่วน เป็นเงิน ๓๗,๙๓๕ บาท และให้จำเลยเสียดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ในต้นเงินนี้นับแต่วันฟ้องจนชำระเสร็จด้วย จำเลยให้การว่า จำเลยได้รวบรวมทรัพย์มรดกมีราคารวม ๑๐๘,๕๑๖ บาท ไม่ใช่มีราคาตามฟ้อง จำเลยได้จ่ายเป็นค่าทำศพผู้ตายเป็นเงิน ๔๗,๖๒๕ บาท หักค่าทำศพแล้วคงเหลือเงินในกองมรดก ๒๔,๗๑๙ บาท ตกได้แก่จำเลยและบุตร ๕ คน คนละส่วนเป็นเงิน๔,๑๑๙.๘๐ บาท จำเลยได้แบ่งให้ลูก ๆ ไปแล้วทุกคน และตัดฟ้องว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เพราะโจทก์ไม่มีหลักฐานหรือเอกสารใดแสดงสิทธิที่จะฟ้อง โจทก์ฟ้องโดยไม่บอกกล่าวทวงถามให้ชำระหนี้ก่อน ฟ้องเกินกำหนดอายุความ โจทก์ชอบที่จะร้องสอดเข้ามาเมื่อทราบว่ามีคดีฟ้องเรียกมรดกแล้วและจำเลยยังไม่หมดหน้าที่ผู้จัดการมรดก โจทก์ชอบที่จะขอให้ถอนถอนผู้จัดการมรดก ไม่ใช่ฟ้องให้แบ่งทรัพย์ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า เมื่อแบ่งสินสมรสตามบัญชีทรัพย์ท้ายฟ้องให้จำเลยหนึ่งส่วนให้ผู้ตายได้สองส่วนแล้ว ให้หักค่าทำศพ ๘,๐๐๐ บาทออกจากส่วนของผู้ตายซึ่งเป็นมรดก แล้วให้แบ่งเป็น ๖ ส่วน ให้นางวรรณะ พึ่งปาน กับจำเลยได้คนละหนึ่งส่วน การแบ่งให้เอาทรัพย์สินดังกล่าวออกแบ่ง ถ้าไม่ตกลงกัน ให้ประมูลระหว่างทายาท ถ้าไม่อาจทำได้ให้ขายทอดตลาดแล้วแบ่งเงินสุทธิกันตามส่วน ค่าฤชาธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์ ให้หักออกจากกองมรดกก่อนแบ่งคำขอนอกจากนี้ให้ยก จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ก่อนจะแบ่งทรัพย์มรดกให้นางวรรณะ พึ่งปาน หนึ่งในหกส่วน ให้หักค่าใช้จ่ายทำศพและอื่น ๆ รวม ๒๓,๗๒๕ บาท แก่จำเลยเสียก่อน นอกจากนี้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยฎีกาข้อกฎหมาย ๒ ข้อว่า โจทก์ฟ้องจำเลยในฐานะผู้จัดการมรดก โจทก์เรียกเป็นเงิน ๓๗,๙๓๕ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยนั้น เป็นการฟ้องเรียกให้จำเลยชำระหนี้เป็นเงิน แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้แบ่งระหว่างกันเองก่อน เมื่อไม่สามารถแบ่งได้ให้ทายาทและจำเลยประมูลกันเอง ถ้าไม่ตกลงกัน ให้นำทรัพย์ออกขายทอดตลาดได้เงินสุทธิเท่าใดให้แบ่งกันตามส่วน เป็นการตัดสินนอกคำฟ้องและคำขอท้ายฟ้อง ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๒ วรรคแรก ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยอุทธรณ์จำเลยก็เห็นด้วยกับคำพิพากษาศาลชั้นต้นในวิธีแบ่งทรัพย์เช่นนี้และจำเลยยังมีคำขอท้ายอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์แบ่งโดยวิธีนี้อีกจำเลยจะมาอ้างว่าศาลตัดสินให้แบ่งเช่นนี้ไม่ชอบอย่างไรได้ ข้อสุดท้าย จำเลยฎีกาว่า โจทก์ไม่มีหลักฐานหรือเอกสารใดแสดงว่าโจทก์มีสิทธิฟ้องจำเลยได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๗๕๐ วรรค ๒ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยนั้น เห็นว่ากรณีตามมาตรา ๑๗๕๐ วรรค ๒ เป็นเรื่องแบ่งมรดกโดยสัญญา ส่วนกรณีนี้เป็นเรื่องฟ้องขอแบ่งมรดก เพราะจำเลยไม่ยอมแบ่งให้ทายาทตามสิทธิของทายาท โจทก์ย่อมฟ้องได้โดยไม่ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดง พิพากษาแก้เป็นว่า เมื่อแบ่งทรัพย์มรดกตามฟ้องให้นางวรรณะ พึ่งปาน ได้รับหนึ่งในหกส่วนนั้น ให้รวมเงิน ๗,๑๐๐ บาท ที่นางวรรณะได้รับไปแล้วอยู่ในส่วนได้หนึ่งในหกส่วนด้วย นอกจากนี้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2234/2515พนักงานอัยการกรมอัยการ เพื่อประโยชน์ของนางวรรณะ พึ่งปานโจทก์นางชิต สุนทรพันธ์จำเลย ป.วิ.พ. ม. 142 วรรคแรก ป.พ.พ. ม. 1750 วรรคสองเมื่อจำเลยอุทธรณ์ จำเลยก็เห็นพ้องด้วยกับ คำพิพากษาศาลชั้นต้นที่พิพากษาให้แบ่งทรัพย์ระหว่างกันเองก่อนเมื่อไม่สามารถแบ่งได้ ให้ทายาทและจำเลยประมูลกันเองถ้าไม่ตกลงกันให้นำทรัพย์ออกขายทอดตลาด ได้เงินสุทธิเท่าใดให้แบ่งกันตามส่วน และจำเลยยังมีคำขอท้ายอุทธรณ์ให้ศาลอุทธรณ์แบ่งทรัพย์โดยวิธีนี้อีก ดังนี้ จำเลยจะอ้างว่าศาลตัดสินนอกคำฟ้องและคำขอท้ายฟ้องไม่ ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 วรรคแรกเพราะโจทก์ฟ้องเรียกเป็นเงินและให้จำเลยชำระหนี้เป็นเงิน ไม่ได้ กรณีฟ้องขอแบ่งมรดกเพราะผู้จัดการมรดกไม่แบ่งให้ทายาทตามสิทธิของทายาท มิใช่เป็นเรื่องแบ่งมรดกโดยสัญญาโจทก์ย่อมฟ้องได้โดยไม่ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1750 วรรคสองโจทก์ฟ้องว่า เมื่อประมาณ พ.ศ. ๒๔๕๖ จ่าสิบเอกบุญมี สุนทรพันธ์ ได้สมรสกับจำเลยโดยต่างไม่มีสินเดิม มีบุตรด้วยกัน ๕ คน มีสินสมรสตามบัญชีทรัพย์ท้ายฟ้อง ต่อมาจ่าสิบเอกบุญมีถึงแก่กรรม โดยมิได้ทำพินัยกรรม มีมรดกคิดเป็นเงิน ๒๒๗,๖๑๐ บาท จำเลยเป็นผู้จัดการมรดก ไม่ยอมแบ่งปันมรดกให้แก่นางวรรณะ พึ่งปาน ผู้เป็นทายาท นางวรรณะ พึ่งปาน จึงร้องขอให้พนักงานอัยการดำเนินคดีนี้ ขอให้ศาลแบ่งทรัพย์สินตามบัญชีท้ายฟ้องให้แก่นางวรรณะ พึ่งปาน หนึ่งในหกส่วน คิดเป็นเงิน ๓๗,๙๓๕ บาท ถ้าไม่สามารถแบ่งเป็นเงินได้ ขอให้ขายทอดตลาดแล้วแบ่งเงินให้หนึ่งส่วน เป็นเงิน ๓๗,๙๓๕ บาท และให้จำเลยเสียดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ในต้นเงินนี้นับแต่วันฟ้องจนชำระเสร็จด้วย จำเลยให้การว่า จำเลยได้รวบรวมทรัพย์มรดกมีราคารวม ๑๐๘,๕๑๖ บาท ไม่ใช่มีราคาตามฟ้อง จำเลยได้จ่ายเป็นค่าทำศพผู้ตายเป็นเงิน ๔๗,๖๒๕ บาท หักค่าทำศพแล้วคงเหลือเงินในกองมรดก ๒๔,๗๑๙ บาท ตกได้แก่จำเลยและบุตร ๕ คน คนละส่วนเป็นเงิน๔,๑๑๙.๘๐ บาท จำเลยได้แบ่งให้ลูก ๆ ไปแล้วทุกคน และตัดฟ้องว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เพราะโจทก์ไม่มีหลักฐานหรือเอกสารใดแสดงสิทธิที่จะฟ้อง โจทก์ฟ้องโดยไม่บอกกล่าวทวงถามให้ชำระหนี้ก่อน ฟ้องเกินกำหนดอายุความ โจทก์ชอบที่จะร้องสอดเข้ามาเมื่อทราบว่ามีคดีฟ้องเรียกมรดกแล้วและจำเลยยังไม่หมดหน้าที่ผู้จัดการมรดก โจทก์ชอบที่จะขอให้ถอนถอนผู้จัดการมรดก ไม่ใช่ฟ้องให้แบ่งทรัพย์ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า เมื่อแบ่งสินสมรสตามบัญชีทรัพย์ท้ายฟ้องให้จำเลยหนึ่งส่วนให้ผู้ตายได้สองส่วนแล้ว ให้หักค่าทำศพ ๘,๐๐๐ บาทออกจากส่วนของผู้ตายซึ่งเป็นมรดก แล้วให้แบ่งเป็น ๖ ส่วน ให้นางวรรณะ พึ่งปาน กับจำเลยได้คนละหนึ่งส่วน การแบ่งให้เอาทรัพย์สินดังกล่าวออกแบ่ง ถ้าไม่ตกลงกัน ให้ประมูลระหว่างทายาท ถ้าไม่อาจทำได้ให้ขายทอดตลาดแล้วแบ่งเงินสุทธิกันตามส่วน ค่าฤชาธรรมเนียมที่จะต้องใช้แทนโจทก์ ให้หักออกจากกองมรดกก่อนแบ่งคำขอนอกจากนี้ให้ยก จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ก่อนจะแบ่งทรัพย์มรดกให้นางวรรณะ พึ่งปาน หนึ่งในหกส่วน ให้หักค่าใช้จ่ายทำศพและอื่น ๆ รวม ๒๓,๗๒๕ บาท แก่จำเลยเสียก่อน นอกจากนี้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยฎีกาข้อกฎหมาย ๒ ข้อว่า โจทก์ฟ้องจำเลยในฐานะผู้จัดการมรดก โจทก์เรียกเป็นเงิน ๓๗,๙๓๕ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยนั้น เป็นการฟ้องเรียกให้จำเลยชำระหนี้เป็นเงิน แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้แบ่งระหว่างกันเองก่อน เมื่อไม่สามารถแบ่งได้ให้ทายาทและจำเลยประมูลกันเอง ถ้าไม่ตกลงกัน ให้นำทรัพย์ออกขายทอดตลาดได้เงินสุทธิเท่าใดให้แบ่งกันตามส่วน เป็นการตัดสินนอกคำฟ้องและคำขอท้ายฟ้อง ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๒ วรรคแรก ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยอุทธรณ์จำเลยก็เห็นด้วยกับคำพิพากษาศาลชั้นต้นในวิธีแบ่งทรัพย์เช่นนี้และจำเลยยังมีคำขอท้ายอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์แบ่งโดยวิธีนี้อีกจำเลยจะมาอ้างว่าศาลตัดสินให้แบ่งเช่นนี้ไม่ชอบอย่างไรได้ ข้อสุดท้าย จำเลยฎีกาว่า โจทก์ไม่มีหลักฐานหรือเอกสารใดแสดงว่าโจทก์มีสิทธิฟ้องจำเลยได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๗๕๐ วรรค ๒ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยนั้น เห็นว่ากรณีตามมาตรา ๑๗๕๐ วรรค ๒ เป็นเรื่องแบ่งมรดกโดยสัญญา ส่วนกรณีนี้เป็นเรื่องฟ้องขอแบ่งมรดก เพราะจำเลยไม่ยอมแบ่งให้ทายาทตามสิทธิของทายาท โจทก์ย่อมฟ้องได้โดยไม่ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือมาแสดง พิพากษาแก้เป็นว่า เมื่อแบ่งทรัพย์มรดกตามฟ้องให้นางวรรณะ พึ่งปาน ได้รับหนึ่งในหกส่วนนั้น ให้รวมเงิน ๗,๑๐๐ บาท ที่นางวรรณะได้รับไปแล้วอยู่ในส่วนได้หนึ่งในหกส่วนด้วย นอกจากนี้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(วินัย ทองลงยา-สัญชัย สัจจวานิช-ชวน พูนคำ)ศาลแพ่ง - นายกวี มนุญปิจุศาลอุทธรณ์ - นายไพโรจน์ ไวกาสีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ