คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7/2534หลักกฎหมาย: จำเลยได้กู้เงินจากโจทก์ไปจำนวน 32,000 บาท ตามเอกสารหมายจ.2 จำเลยก็เบิกความยอมรับว่าได้ทำสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.2จริง จำนวน 32,000 บาท สัญญากู้ตามฟ้องจึงไม่เป็นเอกสารที่โจทก์กรอกข้อความเองโดยจำเลยมิได้ยินยอม มิใช่เอกสารปลอมดัง ที่จำเลยให้การ ส่วนที่จำเลยนำสืบว่า จำเลยกู้เงินโจทก์เพียง20,000 บาท และชำระหนี้ให้โจทก์แล้วเป็นการนำสืบในข้อเท็จจริงที่จำเลยมิได้ให้การไว้และมิใช่เป็นการนำพยานหลักฐานมาสืบเพื่อสนับสนุนคำให้การของจำเลยจึงเป็นพยานหลักฐานที่ไม่เกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดจะต้องนำสืบ ต้องห้ามมิให้ศาลรับฟังตาม ป.วิ.พ. มาตรา 87.โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2523 จำเลยได้กู้เงินไปจากโจทก์ เป็นเงิน 32,000 บาท โดยได้รับเงินจากโจทก์ไปถูกต้องในวันทำสัญญาแล้ว และตกลงให้ดอกเบี้ยแก่โจทก์ร้อยละ 15 ต่อปีจากนั้นจำเลยมิได้ชำระดอกเบี้ยและเงินต้นให้โจทก์เลย โจทก์ทวงถามจำเลยก็เพิกเฉย คงค้างชำระดอกเบี้ยถึงวันฟ้องเป็นเงิน 29,515 บาทขอให้ศาลบังคับจำเลยชำระเงินต้นและดอกเบี้ยรวมเป็นเงิน 61,515 บาทพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปีในต้นเงิน 32,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยกู้เงินและรับเงินจากโจทก์ตามฟ้อง สัญญากู้ท้ายฟ้องเป็นเอกสารปลอมโดยโจทก์กรอกข้อความอันเป็นเท็จและปราศจากการรู้เห็นหรือยินยอมของจำเลย สัญญากู้ดังกล่าวจึงเป็นโมฆะ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า จำเลยได้กู้เงินจากโจทก์เพียง 20,000 บาทพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 20,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันกู้เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จให้แก่โจทก์ และให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความ 1,000 บาทโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระเงินต้น32,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 27สิงหาคม 2523 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์แทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความ 600 บาทนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้วทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่า เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2523 จำเลยกู้เงินไปจากโจทก์จำนวน 32,000 บาท กำหนดดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี โดยมิได้กำหนดระยะเวลาการใช้เงินคืนตามสัญญากู้เอกสารหมาย จ.2ตั้งแต่กู้เงินไปจำเลยไม่เคยชำระเงินต้นและดอกเบี้ยให้โจทก์เลยโจทก์ทวงถามจำเลยก็เพิกเฉยจำเลยนำสืบว่า ในราวปี พ.ศ. 2523 จำเลยกู้เงินจากโจทก์จำนวน20,000 บาท กำหนดดอกเบี้ยร้อยละ 5 ต่อเดือน และกำหนดชำระคืนภายใน 1 ปี มีการทำสัญญากันไว้เป็นหลักฐาน ในสัญญาลงจำนวนเงินกู้ไว้เป็นจำนวน 32ฐ000 บาท เพราะคิดดอกเบี้ยตามอัตาาและระยะเวลาดังกล่าวรวมไปด้วย จำเลยได้มอบหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3)ตามภาพถ่ายเอกสารหมาย ล.1 ให้โจทก์ได้ประกันหนี้เงินกู้ จำเลยได้ชำระหนี้ดังกล่าวแล้ว โจทก์ได้คืนหลักฐานให้จำเลยโดยใส่ในถุงกระดาษให้ เมื่อเปิดดูพบเพียง น.ส.3 จำเลยสอบถามโจทก์ถึงสัญญากู้ โจทก์แจ้งว่ารวมอยู่ในเล่มที่บ้านอีกหลังหนึ่งพบแล้วจะฉีกทำลายให้พิเคราะห์แล้ว โจทก์เบิกความยืนยันว่า จำเลยได้กู้เงินจากโจทก์ไปจำนวน 32,000 บาท ตามเอกสารหมาย จ.2 จำเลยก็เบิกความยอมรับว่าได้ทำสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.2 จริง จำนวน 32,000 บาทสัญญากู้ตามฟ้องจึงไม่เป็นเอกสารที่โจทก์กรอกข้อความเองโดยจำเลยมิได้ยินยอม มิใช่เอกสารปลอม ส่วนที่จำเลยนำสืบว่า จำเลยกู้เงินโจทก์เพียง 20,000 บาท และชำระหนี้ให้โจทก์แล้วเป็นการนำสืบในข้อเท็จจริงที่จำเลยมิได้ให้การไว้และมิใช่เป็นการนำพยานหลักฐานมาสืบเพื่อสนับสนุนคำให้การของจำเลยจึงเป็นพยานหลักฐานที่ไม่เกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในคดีจะต้องนำสืบ ต้องห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานที่จำเลยนำสืบดังกล่าวแล้ว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1) ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.2 และผิดนัดไม่ชำระหนี้เงินต้นและดอกเบี้ยจริง คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ให้จำเลยใช้ค่าทนายความชั้นฎีกา 600 บาท แทนโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7/2534นาง ไสว แท้สูงเนิ นโจทก์นาง สวงทอง เศษสูงเนิ นจำเลย ป.วิ.พ. ม. 87จำเลยได้กู้เงินจากโจทก์ไปจำนวน 32,000 บาท ตามเอกสารหมายจ.2 จำเลยก็เบิกความยอมรับว่าได้ทำสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.2จริง จำนวน 32,000 บาท สัญญากู้ตามฟ้องจึงไม่เป็นเอกสารที่โจทก์กรอกข้อความเองโดยจำเลยมิได้ยินยอม มิใช่เอกสารปลอมดัง ที่จำเลยให้การ ส่วนที่จำเลยนำสืบว่า จำเลยกู้เงินโจทก์เพียง20,000 บาท และชำระหนี้ให้โจทก์แล้วเป็นการนำสืบในข้อเท็จจริงที่จำเลยมิได้ให้การไว้และมิใช่เป็นการนำพยานหลักฐานมาสืบเพื่อสนับสนุนคำให้การของจำเลยจึงเป็นพยานหลักฐานที่ไม่เกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดจะต้องนำสืบ ต้องห้ามมิให้ศาลรับฟังตาม ป.วิ.พ. มาตรา 87.โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2523 จำเลยได้กู้เงินไปจากโจทก์ เป็นเงิน 32,000 บาท โดยได้รับเงินจากโจทก์ไปถูกต้องในวันทำสัญญาแล้ว และตกลงให้ดอกเบี้ยแก่โจทก์ร้อยละ 15 ต่อปีจากนั้นจำเลยมิได้ชำระดอกเบี้ยและเงินต้นให้โจทก์เลย โจทก์ทวงถามจำเลยก็เพิกเฉย คงค้างชำระดอกเบี้ยถึงวันฟ้องเป็นเงิน 29,515 บาทขอให้ศาลบังคับจำเลยชำระเงินต้นและดอกเบี้ยรวมเป็นเงิน 61,515 บาทพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปีในต้นเงิน 32,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยกู้เงินและรับเงินจากโจทก์ตามฟ้อง สัญญากู้ท้ายฟ้องเป็นเอกสารปลอมโดยโจทก์กรอกข้อความอันเป็นเท็จและปราศจากการรู้เห็นหรือยินยอมของจำเลย สัญญากู้ดังกล่าวจึงเป็นโมฆะ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า จำเลยได้กู้เงินจากโจทก์เพียง 20,000 บาทพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 20,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันกู้เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จให้แก่โจทก์ และให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความ 1,000 บาทโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระเงินต้น32,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 27สิงหาคม 2523 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์แทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความ 600 บาทนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้วทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่า เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2523 จำเลยกู้เงินไปจากโจทก์จำนวน 32,000 บาท กำหนดดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี โดยมิได้กำหนดระยะเวลาการใช้เงินคืนตามสัญญากู้เอกสารหมาย จ.2ตั้งแต่กู้เงินไปจำเลยไม่เคยชำระเงินต้นและดอกเบี้ยให้โจทก์เลยโจทก์ทวงถามจำเลยก็เพิกเฉยจำเลยนำสืบว่า ในราวปี พ.ศ. 2523 จำเลยกู้เงินจากโจทก์จำนวน20,000 บาท กำหนดดอกเบี้ยร้อยละ 5 ต่อเดือน และกำหนดชำระคืนภายใน 1 ปี มีการทำสัญญากันไว้เป็นหลักฐาน ในสัญญาลงจำนวนเงินกู้ไว้เป็นจำนวน 32ฐ000 บาท เพราะคิดดอกเบี้ยตามอัตาาและระยะเวลาดังกล่าวรวมไปด้วย จำเลยได้มอบหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3)ตามภาพถ่ายเอกสารหมาย ล.1 ให้โจทก์ได้ประกันหนี้เงินกู้ จำเลยได้ชำระหนี้ดังกล่าวแล้ว โจทก์ได้คืนหลักฐานให้จำเลยโดยใส่ในถุงกระดาษให้ เมื่อเปิดดูพบเพียง น.ส.3 จำเลยสอบถามโจทก์ถึงสัญญากู้ โจทก์แจ้งว่ารวมอยู่ในเล่มที่บ้านอีกหลังหนึ่งพบแล้วจะฉีกทำลายให้พิเคราะห์แล้ว โจทก์เบิกความยืนยันว่า จำเลยได้กู้เงินจากโจทก์ไปจำนวน 32,000 บาท ตามเอกสารหมาย จ.2 จำเลยก็เบิกความยอมรับว่าได้ทำสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.2 จริง จำนวน 32,000 บาทสัญญากู้ตามฟ้องจึงไม่เป็นเอกสารที่โจทก์กรอกข้อความเองโดยจำเลยมิได้ยินยอม มิใช่เอกสารปลอม ส่วนที่จำเลยนำสืบว่า จำเลยกู้เงินโจทก์เพียง 20,000 บาท และชำระหนี้ให้โจทก์แล้วเป็นการนำสืบในข้อเท็จจริงที่จำเลยมิได้ให้การไว้และมิใช่เป็นการนำพยานหลักฐานมาสืบเพื่อสนับสนุนคำให้การของจำเลยจึงเป็นพยานหลักฐานที่ไม่เกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในคดีจะต้องนำสืบ ต้องห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานที่จำเลยนำสืบดังกล่าวแล้ว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1) ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.2 และผิดนัดไม่ชำระหนี้เงินต้นและดอกเบี้ยจริง คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ให้จำเลยใช้ค่าทนายความชั้นฎีกา 600 บาท แทนโจทก์(อัมพร ทองประยูร-เจริญ นิลเอสงฆ์-ชลิต ประไพศาล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1) บัญญัติว่า"ห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานใด เว้นแต่ พยานหลักฐานนั้นเกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในคดีจะต้องนำสืบ" บทบัญญัติดังกล่าวเป็นเรื่องการรับฟังพยานหลักฐานของศาล และเมื่อมีบทบัญญัติของกฎหมายกำหนด ข้อจำกัดในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลไว้เช่นนี้ ก็ทำให้มีผลบังคับถึงคู่ความพร้อมกันไปว่า คู่ความก็จะนำสืบถึงข้อเท็จจริงใด ๆ ที่นอกเหนือไปจากที่ศาลสามารถรับฟังได้นั้นหาได้ไม่ หากคู่ความจะขอสืบในลักษณะเช่นนั้น ศาลก็มีอำนาจสั่งห้ามได้ เนื่องจากไม่เป็นประโยชน์แก่คดี ซึ่งก็มีบทบัญญัติให้อำนาจดังกล่าวแก่ศาลไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 104ที่ว่า "ให้ศาลมีอำนาจเต็มที่ในอันที่จะวินิจฉัยว่าพยานหลักฐานที่คู่ความนำมาสืบนั้นจะเกี่ยวกับประเด็นหรือไม่ แล้วพิพากษาคดีไปตามนั้น" แต่ถ้าศาลมิได้สั่งห้ามคู่ความนำสืบคงปล่อยให้คู่ความจะนำสืบไปจนเสร็จ ศาลก็ไม่อาจรับฟังพยานหลักฐานนั้นเพื่อนำข้อเท็จจริงอันเกิดจากการนำสืบที่มิชอบมาวินิจฉัยคดีได้ สำหรับข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในคดีจะต้องนำสืบนั้น ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 84 บัญญัติว่า"ถ้าคู่ความฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งกล่าวอ้างข้อเท็จจริงอย่างใด ๆ เพื่อสนับสนุนคำฟ้องหรือคำให้การของตน ให้หน้าที่นำสืบข้อเท็จจริงนั้นตกอยู่แก่คู่ความฝ่ายที่กล่าวอ้าง" คดีนี้จำเลยให้การแต่เพียงว่า "จำเลยไม่เคยกู้เงินและรับเงินจากโจทก์ สัญญากู้ท้ายฟ้องเป็นเอกสารปลอมโดยโจทก์กรอกข้อความอันเป็นเท็จ และปราศจากการรู้เห็นหรือยินยอมของจำเลย สัญญากู้จึงเป็นโมฆะ" มิได้ให้การว่า "จำเลยกู้เงินโจทก์เพียง 20,000 บาทและชำระหนี้ให้โจทก์แล้ว" ดังที่จำเลยนำสืบแต่อย่างใด แม้จำเลยจะได้นำสืบถึงข้อเท็จจริงดังกล่าวไปแล้ว ศาลก็ไม่อาจรับฟังได้ เพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1) อนึ่ง สำหรับข้อที่นำสืบว่า จำเลยกู้เงินโจทก์เพียง 20,000 บาทนั้น เมื่อจำเลยมิได้กล่าวไว้ในคำให้การรับฟังไม่ได้แล้ว จึงไม่อาจนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94 มาพิจารณาว่าเป็นการนำสืบเปลี่ยนแปลงแก้ไขเอกสารหรือไม่ ทั้งนี้เนื่องจากมาตรา 94 ก็ต้องอยู่ในบังคับของเรื่องประเด็นที่จะต้องนำสืบเช่นกันหากนำมาตรา 94 มาวินิจฉัยเสียทีเดียวโดยไม่ได้คำนึงถึงประเด็นแห่งคดี ก็จะเป็นการปรับบทกฎหมายไม่ตรงกับเรื่องไปได้. ไพโรจน์ วายุภาพ.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2523 จำเลยได้กู้เงินไปจากโจทก์ เป็นเงิน 32,000 บาท โดยได้รับเงินจากโจทก์ไปถูกต้องในวันทำสัญญาแล้ว และตกลงให้ดอกเบี้ยแก่โจทก์ร้อยละ 15 ต่อปีจากนั้นจำเลยมิได้ชำระดอกเบี้ยและเงินต้นให้โจทก์เลย โจทก์ทวงถามจำเลยก็เพิกเฉย คงค้างชำระดอกเบี้ยถึงวันฟ้องเป็นเงิน 29,515 บาทขอให้ศาลบังคับจำเลยชำระเงินต้นและดอกเบี้ยรวมเป็นเงิน 61,515 บาทพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปีในต้นเงิน 32,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยกู้เงินและรับเงินจากโจทก์ตามฟ้อง สัญญากู้ท้ายฟ้องเป็นเอกสารปลอมโดยโจทก์กรอกข้อความอันเป็นเท็จและปราศจากการรู้เห็นหรือยินยอมของจำเลย สัญญากู้ดังกล่าวจึงเป็นโมฆะ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า จำเลยได้กู้เงินจากโจทก์เพียง 20,000 บาทพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 20,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันกู้เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จให้แก่โจทก์ และให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความ 1,000 บาทโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระเงินต้น32,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 27สิงหาคม 2523 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์แทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความ 600 บาทนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้วทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่า เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2523 จำเลยกู้เงินไปจากโจทก์จำนวน 32,000 บาท กำหนดดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี โดยมิได้กำหนดระยะเวลาการใช้เงินคืนตามสัญญากู้เอกสารหมาย จ.2ตั้งแต่กู้เงินไปจำเลยไม่เคยชำระเงินต้นและดอกเบี้ยให้โจทก์เลยโจทก์ทวงถามจำเลยก็เพิกเฉยจำเลยนำสืบว่า ในราวปี พ.ศ. 2523 จำเลยกู้เงินจากโจทก์จำนวน20,000 บาท กำหนดดอกเบี้ยร้อยละ 5 ต่อเดือน และกำหนดชำระคืนภายใน 1 ปี มีการทำสัญญากันไว้เป็นหลักฐาน ในสัญญาลงจำนวนเงินกู้ไว้เป็นจำนวน 32ฐ000 บาท เพราะคิดดอกเบี้ยตามอัตาาและระยะเวลาดังกล่าวรวมไปด้วย จำเลยได้มอบหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3)ตามภาพถ่ายเอกสารหมาย ล.1 ให้โจทก์ได้ประกันหนี้เงินกู้ จำเลยได้ชำระหนี้ดังกล่าวแล้ว โจทก์ได้คืนหลักฐานให้จำเลยโดยใส่ในถุงกระดาษให้ เมื่อเปิดดูพบเพียง น.ส.3 จำเลยสอบถามโจทก์ถึงสัญญากู้ โจทก์แจ้งว่ารวมอยู่ในเล่มที่บ้านอีกหลังหนึ่งพบแล้วจะฉีกทำลายให้พิเคราะห์แล้ว โจทก์เบิกความยืนยันว่า จำเลยได้กู้เงินจากโจทก์ไปจำนวน 32,000 บาท ตามเอกสารหมาย จ.2 จำเลยก็เบิกความยอมรับว่าได้ทำสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.2 จริง จำนวน 32,000 บาทสัญญากู้ตามฟ้องจึงไม่เป็นเอกสารที่โจทก์กรอกข้อความเองโดยจำเลยมิได้ยินยอม มิใช่เอกสารปลอม ส่วนที่จำเลยนำสืบว่า จำเลยกู้เงินโจทก์เพียง 20,000 บาท และชำระหนี้ให้โจทก์แล้วเป็นการนำสืบในข้อเท็จจริงที่จำเลยมิได้ให้การไว้และมิใช่เป็นการนำพยานหลักฐานมาสืบเพื่อสนับสนุนคำให้การของจำเลยจึงเป็นพยานหลักฐานที่ไม่เกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในคดีจะต้องนำสืบ ต้องห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานที่จำเลยนำสืบดังกล่าวแล้ว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1) ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.2 และผิดนัดไม่ชำระหนี้เงินต้นและดอกเบี้ยจริง คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ให้จำเลยใช้ค่าทนายความชั้นฎีกา 600 บาท แทนโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7/2534นาง ไสว แท้สูงเนิ นโจทก์นาง สวงทอง เศษสูงเนิ นจำเลย ป.วิ.พ. ม. 87จำเลยได้กู้เงินจากโจทก์ไปจำนวน 32,000 บาท ตามเอกสารหมายจ.2 จำเลยก็เบิกความยอมรับว่าได้ทำสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.2จริง จำนวน 32,000 บาท สัญญากู้ตามฟ้องจึงไม่เป็นเอกสารที่โจทก์กรอกข้อความเองโดยจำเลยมิได้ยินยอม มิใช่เอกสารปลอมดัง ที่จำเลยให้การ ส่วนที่จำเลยนำสืบว่า จำเลยกู้เงินโจทก์เพียง20,000 บาท และชำระหนี้ให้โจทก์แล้วเป็นการนำสืบในข้อเท็จจริงที่จำเลยมิได้ให้การไว้และมิใช่เป็นการนำพยานหลักฐานมาสืบเพื่อสนับสนุนคำให้การของจำเลยจึงเป็นพยานหลักฐานที่ไม่เกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดจะต้องนำสืบ ต้องห้ามมิให้ศาลรับฟังตาม ป.วิ.พ. มาตรา 87.โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2523 จำเลยได้กู้เงินไปจากโจทก์ เป็นเงิน 32,000 บาท โดยได้รับเงินจากโจทก์ไปถูกต้องในวันทำสัญญาแล้ว และตกลงให้ดอกเบี้ยแก่โจทก์ร้อยละ 15 ต่อปีจากนั้นจำเลยมิได้ชำระดอกเบี้ยและเงินต้นให้โจทก์เลย โจทก์ทวงถามจำเลยก็เพิกเฉย คงค้างชำระดอกเบี้ยถึงวันฟ้องเป็นเงิน 29,515 บาทขอให้ศาลบังคับจำเลยชำระเงินต้นและดอกเบี้ยรวมเป็นเงิน 61,515 บาทพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปีในต้นเงิน 32,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยกู้เงินและรับเงินจากโจทก์ตามฟ้อง สัญญากู้ท้ายฟ้องเป็นเอกสารปลอมโดยโจทก์กรอกข้อความอันเป็นเท็จและปราศจากการรู้เห็นหรือยินยอมของจำเลย สัญญากู้ดังกล่าวจึงเป็นโมฆะ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า จำเลยได้กู้เงินจากโจทก์เพียง 20,000 บาทพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 20,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันกู้เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จให้แก่โจทก์ และให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความ 1,000 บาทโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระเงินต้น32,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 27สิงหาคม 2523 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์แทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความ 600 บาทนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้วทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่า เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2523 จำเลยกู้เงินไปจากโจทก์จำนวน 32,000 บาท กำหนดดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี โดยมิได้กำหนดระยะเวลาการใช้เงินคืนตามสัญญากู้เอกสารหมาย จ.2ตั้งแต่กู้เงินไปจำเลยไม่เคยชำระเงินต้นและดอกเบี้ยให้โจทก์เลยโจทก์ทวงถามจำเลยก็เพิกเฉยจำเลยนำสืบว่า ในราวปี พ.ศ. 2523 จำเลยกู้เงินจากโจทก์จำนวน20,000 บาท กำหนดดอกเบี้ยร้อยละ 5 ต่อเดือน และกำหนดชำระคืนภายใน 1 ปี มีการทำสัญญากันไว้เป็นหลักฐาน ในสัญญาลงจำนวนเงินกู้ไว้เป็นจำนวน 32ฐ000 บาท เพราะคิดดอกเบี้ยตามอัตาาและระยะเวลาดังกล่าวรวมไปด้วย จำเลยได้มอบหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3)ตามภาพถ่ายเอกสารหมาย ล.1 ให้โจทก์ได้ประกันหนี้เงินกู้ จำเลยได้ชำระหนี้ดังกล่าวแล้ว โจทก์ได้คืนหลักฐานให้จำเลยโดยใส่ในถุงกระดาษให้ เมื่อเปิดดูพบเพียง น.ส.3 จำเลยสอบถามโจทก์ถึงสัญญากู้ โจทก์แจ้งว่ารวมอยู่ในเล่มที่บ้านอีกหลังหนึ่งพบแล้วจะฉีกทำลายให้พิเคราะห์แล้ว โจทก์เบิกความยืนยันว่า จำเลยได้กู้เงินจากโจทก์ไปจำนวน 32,000 บาท ตามเอกสารหมาย จ.2 จำเลยก็เบิกความยอมรับว่าได้ทำสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.2 จริง จำนวน 32,000 บาทสัญญากู้ตามฟ้องจึงไม่เป็นเอกสารที่โจทก์กรอกข้อความเองโดยจำเลยมิได้ยินยอม มิใช่เอกสารปลอม ส่วนที่จำเลยนำสืบว่า จำเลยกู้เงินโจทก์เพียง 20,000 บาท และชำระหนี้ให้โจทก์แล้วเป็นการนำสืบในข้อเท็จจริงที่จำเลยมิได้ให้การไว้และมิใช่เป็นการนำพยานหลักฐานมาสืบเพื่อสนับสนุนคำให้การของจำเลยจึงเป็นพยานหลักฐานที่ไม่เกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในคดีจะต้องนำสืบ ต้องห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานที่จำเลยนำสืบดังกล่าวแล้ว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1) ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.2 และผิดนัดไม่ชำระหนี้เงินต้นและดอกเบี้ยจริง คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ให้จำเลยใช้ค่าทนายความชั้นฎีกา 600 บาท แทนโจทก์(อัมพร ทองประยูร-เจริญ นิลเอสงฆ์-ชลิต ประไพศาล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1) บัญญัติว่า"ห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานใด เว้นแต่ พยานหลักฐานนั้นเกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในคดีจะต้องนำสืบ" บทบัญญัติดังกล่าวเป็นเรื่องการรับฟังพยานหลักฐานของศาล และเมื่อมีบทบัญญัติของกฎหมายกำหนด ข้อจำกัดในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลไว้เช่นนี้ ก็ทำให้มีผลบังคับถึงคู่ความพร้อมกันไปว่า คู่ความก็จะนำสืบถึงข้อเท็จจริงใด ๆ ที่นอกเหนือไปจากที่ศาลสามารถรับฟังได้นั้นหาได้ไม่ หากคู่ความจะขอสืบในลักษณะเช่นนั้น ศาลก็มีอำนาจสั่งห้ามได้ เนื่องจากไม่เป็นประโยชน์แก่คดี ซึ่งก็มีบทบัญญัติให้อำนาจดังกล่าวแก่ศาลไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 104ที่ว่า "ให้ศาลมีอำนาจเต็มที่ในอันที่จะวินิจฉัยว่าพยานหลักฐานที่คู่ความนำมาสืบนั้นจะเกี่ยวกับประเด็นหรือไม่ แล้วพิพากษาคดีไปตามนั้น" แต่ถ้าศาลมิได้สั่งห้ามคู่ความนำสืบคงปล่อยให้คู่ความจะนำสืบไปจนเสร็จ ศาลก็ไม่อาจรับฟังพยานหลักฐานนั้นเพื่อนำข้อเท็จจริงอันเกิดจากการนำสืบที่มิชอบมาวินิจฉัยคดีได้ สำหรับข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในคดีจะต้องนำสืบนั้น ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 84 บัญญัติว่า"ถ้าคู่ความฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งกล่าวอ้างข้อเท็จจริงอย่างใด ๆ เพื่อสนับสนุนคำฟ้องหรือคำให้การของตน ให้หน้าที่นำสืบข้อเท็จจริงนั้นตกอยู่แก่คู่ความฝ่ายที่กล่าวอ้าง" คดีนี้จำเลยให้การแต่เพียงว่า "จำเลยไม่เคยกู้เงินและรับเงินจากโจทก์ สัญญากู้ท้ายฟ้องเป็นเอกสารปลอมโดยโจทก์กรอกข้อความอันเป็นเท็จ และปราศจากการรู้เห็นหรือยินยอมของจำเลย สัญญากู้จึงเป็นโมฆะ" มิได้ให้การว่า "จำเลยกู้เงินโจทก์เพียง 20,000 บาทและชำระหนี้ให้โจทก์แล้ว" ดังที่จำเลยนำสืบแต่อย่างใด แม้จำเลยจะได้นำสืบถึงข้อเท็จจริงดังกล่าวไปแล้ว ศาลก็ไม่อาจรับฟังได้ เพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1) อนึ่ง สำหรับข้อที่นำสืบว่า จำเลยกู้เงินโจทก์เพียง 20,000 บาทนั้น เมื่อจำเลยมิได้กล่าวไว้ในคำให้การรับฟังไม่ได้แล้ว จึงไม่อาจนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94 มาพิจารณาว่าเป็นการนำสืบเปลี่ยนแปลงแก้ไขเอกสารหรือไม่ ทั้งนี้เนื่องจากมาตรา 94 ก็ต้องอยู่ในบังคับของเรื่องประเด็นที่จะต้องนำสืบเช่นกันหากนำมาตรา 94 มาวินิจฉัยเสียทีเดียวโดยไม่ได้คำนึงถึงประเด็นแห่งคดี ก็จะเป็นการปรับบทกฎหมายไม่ตรงกับเรื่องไปได้. ไพโรจน์ วายุภาพ.