คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 94/2538หลักกฎหมาย: ความผิดที่กฎหมายกำหนดอัตราโทษอย่างต่ำไว้ให้จำคุกตั้งแต่ห้าปีขึ้นไปเมื่อจำเลยให้การรับสารภาพตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา176วรรคหนึ่งแม้จำเลยมีอายุ16ปีเศษและถ้าศาลเห็นสมควรพิพากษาลงโทษก็ให้ลดมาตราส่วนโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นลงกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา75แต่ก็ยังคงเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องสืบพยานให้ได้ความถึงการกระทำผิดของจำเลยเมื่อปรากฏว่าจำเลยให้การรับสารภาพโจทก์จำเลยแถลงไม่สืบพยานศาลชั้นต้นจึงให้รอฟังคำพิพากษาและได้อ่านคำพิพากษาให้โจทก์จำเลยฟังได้ในวันนั้นเองถือว่าโจทก์ไม่ได้สืบพยานให้เห็นว่าจำเลยได้กระทำผิดจริงย่อมลงโทษจำเลยไม่ได้การที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค2พิพากษาลงโทษจำเลยจึงไม่ถูกต้องปัญหานี้แม้จำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ไว้แต่เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยศาลฎีกามีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยและพิพากษายกฟ้องโจทก์ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา195วรรคสองประกอบด้วยมาตรา225โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย มี เมทแอมเฟตามีน อันเป็น วัตถุ ออกฤทธิ์ใน ประเภท 2 จำนวน 19 เม็ด น้ำหนัก 1.33 กรัม ไว้ ใน ครอบครองเพื่อ ขาย และ ได้ ขาย เมทแอมเฟตามีน ที่ จำเลย มีไว้ ใน ครอบครอง จำนวน1 เม็ด ราคา 30 บาท ให้ แก่ ผู้มีชื่อ ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 6, 62, 89, 106พระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2535 มาตรา 9, 13, 15, 16 ริบ เงินสด จำนวน 680 บาท ของกลางจำเลย ให้การรับสารภาพศาลชั้นต้น พิจารณา แล้ว พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตามพระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62วรรคแรก , 89, 106 วรรคแรก เป็น การกระทำ ความผิด หลายกรรมต่างกัน เรียง กระทง ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ขณะ กระทำผิดจำเลย อายุ 16 ปี เศษ ลด มาตรา ส่วน โทษ ให้ กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 75 ลงโทษ ฐาน มี เมทแอมเฟตามีน ไว้ ใน ครอบครอง จำคุก 6 เดือนฐาน ขาย เมทแอมเฟตามีน จำคุก 3 ปี รวม จำคุก 3 ปี 6 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพ เป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา มีเหตุ บรรเทา โทษลดโทษ ให้ กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คง จำคุก 1 ปี9 เดือน พิเคราะห์ พฤติการณ์ แห่ง คดี ประกอบ รายงาน ของ สถานพินิจและ คุ้มครอง เด็ก และ เยาวชน จังหวัด สมุทรปราการ แล้ว เพื่อ สวัสดิภาพและ อนาคต ของ จำเลย อาศัย อำนาจ ตาม พระราชบัญญัติ จัดตั้งศาล เยาวชน และ ครอบครัว และ วิธีพิจารณา คดี เยาวชน และ ครอบครัวพ.ศ. 2535 มาตรา 104(2) ให้ เปลี่ยน โทษ จำคุก เป็น ส่งตัว จำเลยไป รับ การ ฝึก และ อบรม ที่ สถานพินิจ และ คุ้มครอง เด็ก และ เยาวชน กลางมี กำหนด 6 เดือน ริบ เงิน 680 บาท ของกลางจำเลย อุทธรณ์ ขอให้ รอการกำหนดโทษ หรือ รอการลงโทษ หรือ เปลี่ยน โทษจำคุก จำเลย เป็น ใช้ วิธีการ เพื่อ ความปลอดภัยศาลอุทธรณ์ ภาค 2 แผนก คดี เยาวชน และ ครอบครัว พิพากษาแก้ เป็น ว่าจำเลย มี ความผิด ฐาน ขาย วัตถุ ออกฤทธิ์ ชนิด เมทแอมเฟตามีน ตามพระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13วรรคหนึ่ง , 89 เพียง กระทง เดียว จำเลย อายุ 16 ปี ลด มาตรา ส่วน โทษให้ กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 จำคุก 3 ปี จำเลยรับสารภาพ ลดโทษ ให้ กึ่งหนึ่ง ตาม มาตรา 78 คง จำคุก 1 ปี 6 เดือนนอกจาก ที่ แก้ คง ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้นโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา แผนก คดี เยาวชน และ ครอบครัว วินิจฉัย ว่า "คดี นี้ โจทก์ฟ้อง ว่า จำเลย กระทำผิด ฐาน มีไว้ ใน ครอบครอง เพื่อ ขาย และ ขาย เมทแอมเฟตามีนอันเป็น วัตถุ ออกฤทธิ์ ใน ประเภท 2 ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 ทวิ , 62, 89,106 ทวิ ซึ่ง มี ระวางโทษ จำคุก ตั้งแต่ ห้า ปี ถึง ยี่สิบ ปี และ ปรับ ตั้งแต่หนึ่ง แสน บาท ถึง สี่ แสน บาท จึง เป็น กรณี ที่ กฎหมาย กำหนด อัตราโทษอย่าง ต่ำ ไว้ ให้ จำคุก ตั้งแต่ ห้า ปี ขึ้น ไป เมื่อ จำเลย ให้การรับสารภาพศาล ต้อง ฟัง พยานโจทก์ จนกว่า จะ พอใจ ว่า จำเลย ได้ กระทำผิด จริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 176 วรรคหนึ่ง แม้ จำเลยมี อายุ 16 ปี เศษ และ ถ้า ศาล เห็นว่า สมควร พิพากษา ลงโทษ ก็ ให้ ลด มาตรา ส่วนโทษ ที่ กำหนด ไว้ สำหรับ ความผิด ลง กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 75 ก็ ตาม ก็ ยัง คง เป็น หน้าที่ ของ โจทก์ ที่ จะ ต้อง สืบพยาน ให้ ได้ความ ถึง การกระทำ ผิด ของ จำเลย เมื่อ ปรากฏ ตาม รายงาน กระบวนพิจารณาของ ศาลชั้นต้น ลงวันที่ 17 มกราคม 2537 ว่า จำเลย ให้การรับสารภาพโจทก์ จำเลย แถลง ไม่สืบ พยาน ศาลชั้นต้น จึง ให้ รอ ฟัง คำพิพากษา และได้ อ่าน คำพิพากษา ให้ โจทก์ จำเลย ฟัง ใน วันนั้น เอง โดย โจทก์ จำเลย ได้ลงชื่อ ไว้ ใน รายงาน กระบวนพิจารณา ดังกล่าว แล้ว ถือว่า โจทก์ ไม่ได้สืบพยาน ให้ เห็นว่า จำเลย ได้ กระทำผิด จริง ย่อม ลงโทษ จำเลย ไม่ได้การ ที่ ศาลชั้นต้น พิพากษา ลงโทษ จำเลย และ ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 ก็ ยัง คงพิพากษา ลงโทษ จำเลย จึง ไม่ถูกต้อง ปัญหา นี้ แม้ จำเลย มิได้ ยกขึ้นต่อสู้ ไว้ แต่ เป็น ปัญหาข้อกฎหมาย ที่ เกี่ยวกับ ความสงบ เรียบร้อยศาลฎีกา มีอำนาจ ยกขึ้น วินิจฉัย ได้ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 195 วรรคสอง ประกอบ ด้วย มาตรา 225 คดี ไม่จำต้อง วินิจฉัยปัญหา ตาม ฎีกา โจทก์ ต่อไป "พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 94/2538พนักงานอัยการจังหวัดสมุทรปราการโจทก์แผนกคดีเยาวชนและครอบครัวนาย บ. ตจำเลย ป.อ. ม. 75 ป.วิ.อ. ม. 176, ม. 195 วรรคสอง, ม. 225 พ.ร.บ.วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ.2518 ม. 13 ทวิ, ม. 62, ม. 89, ม. 106 ทวิความผิดที่กฎหมายกำหนดอัตราโทษอย่างต่ำไว้ให้จำคุกตั้งแต่ห้าปีขึ้นไปเมื่อจำเลยให้การรับสารภาพตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา176วรรคหนึ่งแม้จำเลยมีอายุ16ปีเศษและถ้าศาลเห็นสมควรพิพากษาลงโทษก็ให้ลดมาตราส่วนโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นลงกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา75แต่ก็ยังคงเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องสืบพยานให้ได้ความถึงการกระทำผิดของจำเลยเมื่อปรากฏว่าจำเลยให้การรับสารภาพโจทก์จำเลยแถลงไม่สืบพยานศาลชั้นต้นจึงให้รอฟังคำพิพากษาและได้อ่านคำพิพากษาให้โจทก์จำเลยฟังได้ในวันนั้นเองถือว่าโจทก์ไม่ได้สืบพยานให้เห็นว่าจำเลยได้กระทำผิดจริงย่อมลงโทษจำเลยไม่ได้การที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค2พิพากษาลงโทษจำเลยจึงไม่ถูกต้องปัญหานี้แม้จำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ไว้แต่เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยศาลฎีกามีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยและพิพากษายกฟ้องโจทก์ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา195วรรคสองประกอบด้วยมาตรา225โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย มี เมทแอมเฟตามีน อันเป็น วัตถุ ออกฤทธิ์ใน ประเภท 2 จำนวน 19 เม็ด น้ำหนัก 1.33 กรัม ไว้ ใน ครอบครองเพื่อ ขาย และ ได้ ขาย เมทแอมเฟตามีน ที่ จำเลย มีไว้ ใน ครอบครอง จำนวน1 เม็ด ราคา 30 บาท ให้ แก่ ผู้มีชื่อ ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 6, 62, 89, 106พระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2535 มาตรา 9, 13, 15, 16 ริบ เงินสด จำนวน 680 บาท ของกลางจำเลย ให้การรับสารภาพศาลชั้นต้น พิจารณา แล้ว พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตามพระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62วรรคแรก , 89, 106 วรรคแรก เป็น การกระทำ ความผิด หลายกรรมต่างกัน เรียง กระทง ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ขณะ กระทำผิดจำเลย อายุ 16 ปี เศษ ลด มาตรา ส่วน โทษ ให้ กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 75 ลงโทษ ฐาน มี เมทแอมเฟตามีน ไว้ ใน ครอบครอง จำคุก 6 เดือนฐาน ขาย เมทแอมเฟตามีน จำคุก 3 ปี รวม จำคุก 3 ปี 6 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพ เป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา มีเหตุ บรรเทา โทษลดโทษ ให้ กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คง จำคุก 1 ปี9 เดือน พิเคราะห์ พฤติการณ์ แห่ง คดี ประกอบ รายงาน ของ สถานพินิจและ คุ้มครอง เด็ก และ เยาวชน จังหวัด สมุทรปราการ แล้ว เพื่อ สวัสดิภาพและ อนาคต ของ จำเลย อาศัย อำนาจ ตาม พระราชบัญญัติ จัดตั้งศาล เยาวชน และ ครอบครัว และ วิธีพิจารณา คดี เยาวชน และ ครอบครัวพ.ศ. 2535 มาตรา 104(2) ให้ เปลี่ยน โทษ จำคุก เป็น ส่งตัว จำเลยไป รับ การ ฝึก และ อบรม ที่ สถานพินิจ และ คุ้มครอง เด็ก และ เยาวชน กลางมี กำหนด 6 เดือน ริบ เงิน 680 บาท ของกลางจำเลย อุทธรณ์ ขอให้ รอการกำหนดโทษ หรือ รอการลงโทษ หรือ เปลี่ยน โทษจำคุก จำเลย เป็น ใช้ วิธีการ เพื่อ ความปลอดภัยศาลอุทธรณ์ ภาค 2 แผนก คดี เยาวชน และ ครอบครัว พิพากษาแก้ เป็น ว่าจำเลย มี ความผิด ฐาน ขาย วัตถุ ออกฤทธิ์ ชนิด เมทแอมเฟตามีน ตามพระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13วรรคหนึ่ง , 89 เพียง กระทง เดียว จำเลย อายุ 16 ปี ลด มาตรา ส่วน โทษให้ กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 จำคุก 3 ปี จำเลยรับสารภาพ ลดโทษ ให้ กึ่งหนึ่ง ตาม มาตรา 78 คง จำคุก 1 ปี 6 เดือนนอกจาก ที่ แก้ คง ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้นโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา แผนก คดี เยาวชน และ ครอบครัว วินิจฉัย ว่า "คดี นี้ โจทก์ฟ้อง ว่า จำเลย กระทำผิด ฐาน มีไว้ ใน ครอบครอง เพื่อ ขาย และ ขาย เมทแอมเฟตามีนอันเป็น วัตถุ ออกฤทธิ์ ใน ประเภท 2 ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 ทวิ , 62, 89,106 ทวิ ซึ่ง มี ระวางโทษ จำคุก ตั้งแต่ ห้า ปี ถึง ยี่สิบ ปี และ ปรับ ตั้งแต่หนึ่ง แสน บาท ถึง สี่ แสน บาท จึง เป็น กรณี ที่ กฎหมาย กำหนด อัตราโทษอย่าง ต่ำ ไว้ ให้ จำคุก ตั้งแต่ ห้า ปี ขึ้น ไป เมื่อ จำเลย ให้การรับสารภาพศาล ต้อง ฟัง พยานโจทก์ จนกว่า จะ พอใจ ว่า จำเลย ได้ กระทำผิด จริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 176 วรรคหนึ่ง แม้ จำเลยมี อายุ 16 ปี เศษ และ ถ้า ศาล เห็นว่า สมควร พิพากษา ลงโทษ ก็ ให้ ลด มาตรา ส่วนโทษ ที่ กำหนด ไว้ สำหรับ ความผิด ลง กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 75 ก็ ตาม ก็ ยัง คง เป็น หน้าที่ ของ โจทก์ ที่ จะ ต้อง สืบพยาน ให้ ได้ความ ถึง การกระทำ ผิด ของ จำเลย เมื่อ ปรากฏ ตาม รายงาน กระบวนพิจารณาของ ศาลชั้นต้น ลงวันที่ 17 มกราคม 2537 ว่า จำเลย ให้การรับสารภาพโจทก์ จำเลย แถลง ไม่สืบ พยาน ศาลชั้นต้น จึง ให้ รอ ฟัง คำพิพากษา และได้ อ่าน คำพิพากษา ให้ โจทก์ จำเลย ฟัง ใน วันนั้น เอง โดย โจทก์ จำเลย ได้ลงชื่อ ไว้ ใน รายงาน กระบวนพิจารณา ดังกล่าว แล้ว ถือว่า โจทก์ ไม่ได้สืบพยาน ให้ เห็นว่า จำเลย ได้ กระทำผิด จริง ย่อม ลงโทษ จำเลย ไม่ได้การ ที่ ศาลชั้นต้น พิพากษา ลงโทษ จำเลย และ ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 ก็ ยัง คงพิพากษา ลงโทษ จำเลย จึง ไม่ถูกต้อง ปัญหา นี้ แม้ จำเลย มิได้ ยกขึ้นต่อสู้ ไว้ แต่ เป็น ปัญหาข้อกฎหมาย ที่ เกี่ยวกับ ความสงบ เรียบร้อยศาลฎีกา มีอำนาจ ยกขึ้น วินิจฉัย ได้ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 195 วรรคสอง ประกอบ ด้วย มาตรา 225 คดี ไม่จำต้อง วินิจฉัยปัญหา ตาม ฎีกา โจทก์ ต่อไป "พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์(ปราโมทย์ ชพานนท์-อากาศ บำรุงชีพ-ชูชาติ ศรีแสง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุหลักเกณฑ์ในเรื่องหน้าที่นำสืบคดีอาญาคงปรากฏอยู่ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา174ซึ่งถือว่าโจทก์มีหน้าที่นำสืบหรือภาระการพิสูจน์เสมอว่าได้มีการกระทำความผิดอาญาเกิดขึ้นและจำเลยเป็นผู้กระทำความผิดนั้นไม่ว่าจำเลยจะให้การปฏิเสธหรือรับสารภาพหรือไม่ให้การใดๆแต่อย่างไรก็ตามการที่จำเลยให้การรับสารภาพก็มีบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา176วางข้อยกเว้นในเรื่องหน้าที่นำสืบของโจทก์ไว้ว่าหากคดีข้อหาความผิดซึ่งจำเลยรับสารภาพกฎหมายกำหนดอัตราโทษอย่างต่ำไว้ให้จำคุกไม่ถึงห้าปีศาลจะพิพากษาโดยไม่สืบพยานหลักฐานต่อไปก็ได้ซึ่งข้อยกเว้นดังกล่าวมิใช่บทบังคับศาลแต่อย่างใดและการที่จำเลยให้การรับสารภาพมิได้หมายความว่าศาลจะต้องพิพากษาลงโทษจำเลยเสมอไปทั้งนี้หากว่ามีข้อเท็จจริงใดปรากฏแก่ศาลว่าจำเลยมิได้กระทำความผิดก็ดีการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดก็ดีคดีขาดอายุความหรือมีเหตุตามกฎหมายที่จำเลยไม่ควรต้องรับโทษก็ดีศาลก็พิพากษายกฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา185ได้ สำหรับข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาฎีกานี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดต่อพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทพ.ศ.2518ฐานมีวัตถุออกฤทธิ์ชนิดเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองและขายมาตรา13ทวิ,62,89,106ทวิซึ่งกฎหมายกำหนดโทษอย่างต่ำไว้ให้จำคุกตั้งแต่ห้าปีขึ้นไปแม้จำเลยให้การรับสารภาพโจทก์ก็มีหน้าที่จะต้องนำพยานหลักฐานมาเสนอต่อศาลในคดีนี้หากในวันนัดสอบคำให้การจำเลยเมื่อจำเลยรับสารภาพถ้าศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์และตัดสินคดีไปย่อมเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ไม่ถูกต้องซึ่งอาจถูกศาลสูงย้อนสำนวนให้ทำการพิจารณาพิพากษาใหม่ได้แต่ทั้งนี้ข้อเท็จจริงคงปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นว่าเมื่อจำเลยให้การรับสารภาพโจทก์จำเลยแถลงไม่สืบพยานกรณีมิใช่ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์จึงถือว่าโจทก์ซึ่งมีหน้าที่นำสืบไม่มีพยานหลักฐานมาพิสูจน์ความผิดของจำเลยศาลฎีกาจึงพิพากษายกฟ้อง นอกจากนี้ศาลฎีกายังวางหลักว่าคดีความผิดซึ่งกฎหมายกำหนดโทษจำคุกอย่างต่ำตั้งแต่ห้าปีขึ้นไปแม้จำเลยมีอายุ16ปีเศษและถ้าศาลเห็นว่าสมควรพิพากษาลงโทษก็ให้ลดมาตราส่วนโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา75อันเป็นดุลพินิจในการลดโทษของศาลซึ่งไม่ทำให้หน้าที่นำสืบของโจทก์หมดไปการพิจารณาข้อหาในความผิดซึ่งกฎหมายกำหนดโทษจำคุกขั้นต่ำตั้งแต่ห้าปีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา176คงพิจารณาจากระวางโทษของความผิดนั้นๆจะถือว่าเมื่อลดมาตราส่วนโทษลงกึ่งหนึ่งแล้วจะไม่สืบพยานไม่ได้เพราะเป็นคนละขั้นตอนการลดมาตราส่วนโทษเป็นขั้นตอนในชั้นทำคำพิพากษา ?พรชัยเอื้อวิริยวงศ์?คำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย มี เมทแอมเฟตามีน อันเป็น วัตถุ ออกฤทธิ์ใน ประเภท 2 จำนวน 19 เม็ด น้ำหนัก 1.33 กรัม ไว้ ใน ครอบครองเพื่อ ขาย และ ได้ ขาย เมทแอมเฟตามีน ที่ จำเลย มีไว้ ใน ครอบครอง จำนวน1 เม็ด ราคา 30 บาท ให้ แก่ ผู้มีชื่อ ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 6, 62, 89, 106พระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2535 มาตรา 9, 13, 15, 16 ริบ เงินสด จำนวน 680 บาท ของกลางจำเลย ให้การรับสารภาพศาลชั้นต้น พิจารณา แล้ว พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตามพระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62วรรคแรก , 89, 106 วรรคแรก เป็น การกระทำ ความผิด หลายกรรมต่างกัน เรียง กระทง ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ขณะ กระทำผิดจำเลย อายุ 16 ปี เศษ ลด มาตรา ส่วน โทษ ให้ กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 75 ลงโทษ ฐาน มี เมทแอมเฟตามีน ไว้ ใน ครอบครอง จำคุก 6 เดือนฐาน ขาย เมทแอมเฟตามีน จำคุก 3 ปี รวม จำคุก 3 ปี 6 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพ เป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา มีเหตุ บรรเทา โทษลดโทษ ให้ กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คง จำคุก 1 ปี9 เดือน พิเคราะห์ พฤติการณ์ แห่ง คดี ประกอบ รายงาน ของ สถานพินิจและ คุ้มครอง เด็ก และ เยาวชน จังหวัด สมุทรปราการ แล้ว เพื่อ สวัสดิภาพและ อนาคต ของ จำเลย อาศัย อำนาจ ตาม พระราชบัญญัติ จัดตั้งศาล เยาวชน และ ครอบครัว และ วิธีพิจารณา คดี เยาวชน และ ครอบครัวพ.ศ. 2535 มาตรา 104(2) ให้ เปลี่ยน โทษ จำคุก เป็น ส่งตัว จำเลยไป รับ การ ฝึก และ อบรม ที่ สถานพินิจ และ คุ้มครอง เด็ก และ เยาวชน กลางมี กำหนด 6 เดือน ริบ เงิน 680 บาท ของกลางจำเลย อุทธรณ์ ขอให้ รอการกำหนดโทษ หรือ รอการลงโทษ หรือ เปลี่ยน โทษจำคุก จำเลย เป็น ใช้ วิธีการ เพื่อ ความปลอดภัยศาลอุทธรณ์ ภาค 2 แผนก คดี เยาวชน และ ครอบครัว พิพากษาแก้ เป็น ว่าจำเลย มี ความผิด ฐาน ขาย วัตถุ ออกฤทธิ์ ชนิด เมทแอมเฟตามีน ตามพระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13วรรคหนึ่ง , 89 เพียง กระทง เดียว จำเลย อายุ 16 ปี ลด มาตรา ส่วน โทษให้ กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 จำคุก 3 ปี จำเลยรับสารภาพ ลดโทษ ให้ กึ่งหนึ่ง ตาม มาตรา 78 คง จำคุก 1 ปี 6 เดือนนอกจาก ที่ แก้ คง ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้นโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา แผนก คดี เยาวชน และ ครอบครัว วินิจฉัย ว่า "คดี นี้ โจทก์ฟ้อง ว่า จำเลย กระทำผิด ฐาน มีไว้ ใน ครอบครอง เพื่อ ขาย และ ขาย เมทแอมเฟตามีนอันเป็น วัตถุ ออกฤทธิ์ ใน ประเภท 2 ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 ทวิ , 62, 89,106 ทวิ ซึ่ง มี ระวางโทษ จำคุก ตั้งแต่ ห้า ปี ถึง ยี่สิบ ปี และ ปรับ ตั้งแต่หนึ่ง แสน บาท ถึง สี่ แสน บาท จึง เป็น กรณี ที่ กฎหมาย กำหนด อัตราโทษอย่าง ต่ำ ไว้ ให้ จำคุก ตั้งแต่ ห้า ปี ขึ้น ไป เมื่อ จำเลย ให้การรับสารภาพศาล ต้อง ฟัง พยานโจทก์ จนกว่า จะ พอใจ ว่า จำเลย ได้ กระทำผิด จริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 176 วรรคหนึ่ง แม้ จำเลยมี อายุ 16 ปี เศษ และ ถ้า ศาล เห็นว่า สมควร พิพากษา ลงโทษ ก็ ให้ ลด มาตรา ส่วนโทษ ที่ กำหนด ไว้ สำหรับ ความผิด ลง กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 75 ก็ ตาม ก็ ยัง คง เป็น หน้าที่ ของ โจทก์ ที่ จะ ต้อง สืบพยาน ให้ ได้ความ ถึง การกระทำ ผิด ของ จำเลย เมื่อ ปรากฏ ตาม รายงาน กระบวนพิจารณาของ ศาลชั้นต้น ลงวันที่ 17 มกราคม 2537 ว่า จำเลย ให้การรับสารภาพโจทก์ จำเลย แถลง ไม่สืบ พยาน ศาลชั้นต้น จึง ให้ รอ ฟัง คำพิพากษา และได้ อ่าน คำพิพากษา ให้ โจทก์ จำเลย ฟัง ใน วันนั้น เอง โดย โจทก์ จำเลย ได้ลงชื่อ ไว้ ใน รายงาน กระบวนพิจารณา ดังกล่าว แล้ว ถือว่า โจทก์ ไม่ได้สืบพยาน ให้ เห็นว่า จำเลย ได้ กระทำผิด จริง ย่อม ลงโทษ จำเลย ไม่ได้การ ที่ ศาลชั้นต้น พิพากษา ลงโทษ จำเลย และ ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 ก็ ยัง คงพิพากษา ลงโทษ จำเลย จึง ไม่ถูกต้อง ปัญหา นี้ แม้ จำเลย มิได้ ยกขึ้นต่อสู้ ไว้ แต่ เป็น ปัญหาข้อกฎหมาย ที่ เกี่ยวกับ ความสงบ เรียบร้อยศาลฎีกา มีอำนาจ ยกขึ้น วินิจฉัย ได้ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 195 วรรคสอง ประกอบ ด้วย มาตรา 225 คดี ไม่จำต้อง วินิจฉัยปัญหา ตาม ฎีกา โจทก์ ต่อไป "พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 94/2538พนักงานอัยการจังหวัดสมุทรปราการโจทก์แผนกคดีเยาวชนและครอบครัวนาย บ. ตจำเลย ป.อ. ม. 75 ป.วิ.อ. ม. 176, ม. 195 วรรคสอง, ม. 225 พ.ร.บ.วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ.2518 ม. 13 ทวิ, ม. 62, ม. 89, ม. 106 ทวิความผิดที่กฎหมายกำหนดอัตราโทษอย่างต่ำไว้ให้จำคุกตั้งแต่ห้าปีขึ้นไปเมื่อจำเลยให้การรับสารภาพตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา176วรรคหนึ่งแม้จำเลยมีอายุ16ปีเศษและถ้าศาลเห็นสมควรพิพากษาลงโทษก็ให้ลดมาตราส่วนโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นลงกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา75แต่ก็ยังคงเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องสืบพยานให้ได้ความถึงการกระทำผิดของจำเลยเมื่อปรากฏว่าจำเลยให้การรับสารภาพโจทก์จำเลยแถลงไม่สืบพยานศาลชั้นต้นจึงให้รอฟังคำพิพากษาและได้อ่านคำพิพากษาให้โจทก์จำเลยฟังได้ในวันนั้นเองถือว่าโจทก์ไม่ได้สืบพยานให้เห็นว่าจำเลยได้กระทำผิดจริงย่อมลงโทษจำเลยไม่ได้การที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค2พิพากษาลงโทษจำเลยจึงไม่ถูกต้องปัญหานี้แม้จำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ไว้แต่เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยศาลฎีกามีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยและพิพากษายกฟ้องโจทก์ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา195วรรคสองประกอบด้วยมาตรา225โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย มี เมทแอมเฟตามีน อันเป็น วัตถุ ออกฤทธิ์ใน ประเภท 2 จำนวน 19 เม็ด น้ำหนัก 1.33 กรัม ไว้ ใน ครอบครองเพื่อ ขาย และ ได้ ขาย เมทแอมเฟตามีน ที่ จำเลย มีไว้ ใน ครอบครอง จำนวน1 เม็ด ราคา 30 บาท ให้ แก่ ผู้มีชื่อ ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 6, 62, 89, 106พระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2535 มาตรา 9, 13, 15, 16 ริบ เงินสด จำนวน 680 บาท ของกลางจำเลย ให้การรับสารภาพศาลชั้นต้น พิจารณา แล้ว พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตามพระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62วรรคแรก , 89, 106 วรรคแรก เป็น การกระทำ ความผิด หลายกรรมต่างกัน เรียง กระทง ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ขณะ กระทำผิดจำเลย อายุ 16 ปี เศษ ลด มาตรา ส่วน โทษ ให้ กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 75 ลงโทษ ฐาน มี เมทแอมเฟตามีน ไว้ ใน ครอบครอง จำคุก 6 เดือนฐาน ขาย เมทแอมเฟตามีน จำคุก 3 ปี รวม จำคุก 3 ปี 6 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพ เป็น ประโยชน์ แก่ การ พิจารณา มีเหตุ บรรเทา โทษลดโทษ ให้ กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คง จำคุก 1 ปี9 เดือน พิเคราะห์ พฤติการณ์ แห่ง คดี ประกอบ รายงาน ของ สถานพินิจและ คุ้มครอง เด็ก และ เยาวชน จังหวัด สมุทรปราการ แล้ว เพื่อ สวัสดิภาพและ อนาคต ของ จำเลย อาศัย อำนาจ ตาม พระราชบัญญัติ จัดตั้งศาล เยาวชน และ ครอบครัว และ วิธีพิจารณา คดี เยาวชน และ ครอบครัวพ.ศ. 2535 มาตรา 104(2) ให้ เปลี่ยน โทษ จำคุก เป็น ส่งตัว จำเลยไป รับ การ ฝึก และ อบรม ที่ สถานพินิจ และ คุ้มครอง เด็ก และ เยาวชน กลางมี กำหนด 6 เดือน ริบ เงิน 680 บาท ของกลางจำเลย อุทธรณ์ ขอให้ รอการกำหนดโทษ หรือ รอการลงโทษ หรือ เปลี่ยน โทษจำคุก จำเลย เป็น ใช้ วิธีการ เพื่อ ความปลอดภัยศาลอุทธรณ์ ภาค 2 แผนก คดี เยาวชน และ ครอบครัว พิพากษาแก้ เป็น ว่าจำเลย มี ความผิด ฐาน ขาย วัตถุ ออกฤทธิ์ ชนิด เมทแอมเฟตามีน ตามพระราชบัญญัติ วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13วรรคหนึ่ง , 89 เพียง กระทง เดียว จำเลย อายุ 16 ปี ลด มาตรา ส่วน โทษให้ กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 จำคุก 3 ปี จำเลยรับสารภาพ ลดโทษ ให้ กึ่งหนึ่ง ตาม มาตรา 78 คง จำคุก 1 ปี 6 เดือนนอกจาก ที่ แก้ คง ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้นโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา แผนก คดี เยาวชน และ ครอบครัว วินิจฉัย ว่า "คดี นี้ โจทก์ฟ้อง ว่า จำเลย กระทำผิด ฐาน มีไว้ ใน ครอบครอง เพื่อ ขาย และ ขาย เมทแอมเฟตามีนอันเป็น วัตถุ ออกฤทธิ์ ใน ประเภท 2 ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 ทวิ , 62, 89,106 ทวิ ซึ่ง มี ระวางโทษ จำคุก ตั้งแต่ ห้า ปี ถึง ยี่สิบ ปี และ ปรับ ตั้งแต่หนึ่ง แสน บาท ถึง สี่ แสน บาท จึง เป็น กรณี ที่ กฎหมาย กำหนด อัตราโทษอย่าง ต่ำ ไว้ ให้ จำคุก ตั้งแต่ ห้า ปี ขึ้น ไป เมื่อ จำเลย ให้การรับสารภาพศาล ต้อง ฟัง พยานโจทก์ จนกว่า จะ พอใจ ว่า จำเลย ได้ กระทำผิด จริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 176 วรรคหนึ่ง แม้ จำเลยมี อายุ 16 ปี เศษ และ ถ้า ศาล เห็นว่า สมควร พิพากษา ลงโทษ ก็ ให้ ลด มาตรา ส่วนโทษ ที่ กำหนด ไว้ สำหรับ ความผิด ลง กึ่งหนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 75 ก็ ตาม ก็ ยัง คง เป็น หน้าที่ ของ โจทก์ ที่ จะ ต้อง สืบพยาน ให้ ได้ความ ถึง การกระทำ ผิด ของ จำเลย เมื่อ ปรากฏ ตาม รายงาน กระบวนพิจารณาของ ศาลชั้นต้น ลงวันที่ 17 มกราคม 2537 ว่า จำเลย ให้การรับสารภาพโจทก์ จำเลย แถลง ไม่สืบ พยาน ศาลชั้นต้น จึง ให้ รอ ฟัง คำพิพากษา และได้ อ่าน คำพิพากษา ให้ โจทก์ จำเลย ฟัง ใน วันนั้น เอง โดย โจทก์ จำเลย ได้ลงชื่อ ไว้ ใน รายงาน กระบวนพิจารณา ดังกล่าว แล้ว ถือว่า โจทก์ ไม่ได้สืบพยาน ให้ เห็นว่า จำเลย ได้ กระทำผิด จริง ย่อม ลงโทษ จำเลย ไม่ได้การ ที่ ศาลชั้นต้น พิพากษา ลงโทษ จำเลย และ ศาลอุทธรณ์ ภาค 2 ก็ ยัง คงพิพากษา ลงโทษ จำเลย จึง ไม่ถูกต้อง ปัญหา นี้ แม้ จำเลย มิได้ ยกขึ้นต่อสู้ ไว้ แต่ เป็น ปัญหาข้อกฎหมาย ที่ เกี่ยวกับ ความสงบ เรียบร้อยศาลฎีกา มีอำนาจ ยกขึ้น วินิจฉัย ได้ ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 195 วรรคสอง ประกอบ ด้วย มาตรา 225 คดี ไม่จำต้อง วินิจฉัยปัญหา ตาม ฎีกา โจทก์ ต่อไป "พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์(ปราโมทย์ ชพานนท์-อากาศ บำรุงชีพ-ชูชาติ ศรีแสง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุหลักเกณฑ์ในเรื่องหน้าที่นำสืบคดีอาญาคงปรากฏอยู่ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา174ซึ่งถือว่าโจทก์มีหน้าที่นำสืบหรือภาระการพิสูจน์เสมอว่าได้มีการกระทำความผิดอาญาเกิดขึ้นและจำเลยเป็นผู้กระทำความผิดนั้นไม่ว่าจำเลยจะให้การปฏิเสธหรือรับสารภาพหรือไม่ให้การใดๆแต่อย่างไรก็ตามการที่จำเลยให้การรับสารภาพก็มีบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา176วางข้อยกเว้นในเรื่องหน้าที่นำสืบของโจทก์ไว้ว่าหากคดีข้อหาความผิดซึ่งจำเลยรับสารภาพกฎหมายกำหนดอัตราโทษอย่างต่ำไว้ให้จำคุกไม่ถึงห้าปีศาลจะพิพากษาโดยไม่สืบพยานหลักฐานต่อไปก็ได้ซึ่งข้อยกเว้นดังกล่าวมิใช่บทบังคับศาลแต่อย่างใดและการที่จำเลยให้การรับสารภาพมิได้หมายความว่าศาลจะต้องพิพากษาลงโทษจำเลยเสมอไปทั้งนี้หากว่ามีข้อเท็จจริงใดปรากฏแก่ศาลว่าจำเลยมิได้กระทำความผิดก็ดีการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดก็ดีคดีขาดอายุความหรือมีเหตุตามกฎหมายที่จำเลยไม่ควรต้องรับโทษก็ดีศาลก็พิพากษายกฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา185ได้ สำหรับข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาฎีกานี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดต่อพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทพ.ศ.2518ฐานมีวัตถุออกฤทธิ์ชนิดเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองและขายมาตรา13ทวิ,62,89,106ทวิซึ่งกฎหมายกำหนดโทษอย่างต่ำไว้ให้จำคุกตั้งแต่ห้าปีขึ้นไปแม้จำเลยให้การรับสารภาพโจทก์ก็มีหน้าที่จะต้องนำพยานหลักฐานมาเสนอต่อศาลในคดีนี้หากในวันนัดสอบคำให้การจำเลยเมื่อจำเลยรับสารภาพถ้าศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์และตัดสินคดีไปย่อมเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ไม่ถูกต้องซึ่งอาจถูกศาลสูงย้อนสำนวนให้ทำการพิจารณาพิพากษาใหม่ได้แต่ทั้งนี้ข้อเท็จจริงคงปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นว่าเมื่อจำเลยให้การรับสารภาพโจทก์จำเลยแถลงไม่สืบพยานกรณีมิใช่ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์จึงถือว่าโจทก์ซึ่งมีหน้าที่นำสืบไม่มีพยานหลักฐานมาพิสูจน์ความผิดของจำเลยศาลฎีกาจึงพิพากษายกฟ้อง นอกจากนี้ศาลฎีกายังวางหลักว่าคดีความผิดซึ่งกฎหมายกำหนดโทษจำคุกอย่างต่ำตั้งแต่ห้าปีขึ้นไปแม้จำเลยมีอายุ16ปีเศษและถ้าศาลเห็นว่าสมควรพิพากษาลงโทษก็ให้ลดมาตราส่วนโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา75อันเป็นดุลพินิจในการลดโทษของศาลซึ่งไม่ทำให้หน้าที่นำสืบของโจทก์หมดไปการพิจารณาข้อหาในความผิดซึ่งกฎหมายกำหนดโทษจำคุกขั้นต่ำตั้งแต่ห้าปีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา176คงพิจารณาจากระวางโทษของความผิดนั้นๆจะถือว่าเมื่อลดมาตราส่วนโทษลงกึ่งหนึ่งแล้วจะไม่สืบพยานไม่ได้เพราะเป็นคนละขั้นตอนการลดมาตราส่วนโทษเป็นขั้นตอนในชั้นทำคำพิพากษา ?พรชัยเอื้อวิริยวงศ์?หมายเหตุ: หลักเกณฑ์ในเรื่องหน้าที่นำสืบคดีอาญาคงปรากฏอยู่ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา174ซึ่งถือว่าโจทก์มีหน้าที่นำสืบหรือภาระการพิสูจน์เสมอว่าได้มีการกระทำความผิดอาญาเกิดขึ้นและจำเลยเป็นผู้กระทำความผิดนั้นไม่ว่าจำเลยจะให้การปฏิเสธหรือรับสารภาพหรือไม่ให้การใดๆแต่อย่างไรก็ตามการที่จำเลยให้การรับสารภาพก็มีบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา176วางข้อยกเว้นในเรื่องหน้าที่นำสืบของโจทก์ไว้ว่าหากคดีข้อหาความผิดซึ่งจำเลยรับสารภาพกฎหมายกำหนดอัตราโทษอย่างต่ำไว้ให้จำคุกไม่ถึงห้าปีศาลจะพิพากษาโดยไม่สืบพยานหลักฐานต่อไปก็ได้ซึ่งข้อยกเว้นดังกล่าวมิใช่บทบังคับศาลแต่อย่างใดและการที่จำเลยให้การรับสารภาพมิได้หมายความว่าศาลจะต้องพิพากษาลงโทษจำเลยเสมอไปทั้งนี้หากว่ามีข้อเท็จจริงใดปรากฏแก่ศาลว่าจำเลยมิได้กระทำความผิดก็ดีการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดก็ดีคดีขาดอายุความหรือมีเหตุตามกฎหมายที่จำเลยไม่ควรต้องรับโทษก็ดีศาลก็พิพากษายกฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา185ได้ สำหรับข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาฎีกานี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดต่อพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทพ.ศ.2518ฐานมีวัตถุออกฤทธิ์ชนิดเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองและขายมาตรา13ทวิ,62,89,106ทวิซึ่งกฎหมายกำหนดโทษอย่างต่ำไว้ให้จำคุกตั้งแต่ห้าปีขึ้นไปแม้จำเลยให้การรับสารภาพโจทก์ก็มีหน้าที่จะต้องนำพยานหลักฐานมาเสนอต่อศาลในคดีนี้หากในวันนัดสอบคำให้การจำเลยเมื่อจำเลยรับสารภาพถ้าศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์และตัดสินคดีไปย่อมเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ไม่ถูกต้องซึ่งอาจถูกศาลสูงย้อนสำนวนให้ทำการพิจารณาพิพากษาใหม่ได้แต่ทั้งนี้ข้อเท็จจริงคงปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นว่าเมื่อจำเลยให้การรับสารภาพโจทก์จำเลยแถลงไม่สืบพยานกรณีมิใช่ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์จึงถือว่าโจทก์ซึ่งมีหน้าที่นำสืบไม่มีพยานหลักฐานมาพิสูจน์ความผิดของจำเลยศาลฎีกาจึงพิพากษายกฟ้อง นอกจากนี้ศาลฎีกายังวางหลักว่าคดีความผิดซึ่งกฎหมายกำหนดโทษจำคุกอย่างต่ำตั้งแต่ห้าปีขึ้นไปแม้จำเลยมีอายุ16ปีเศษและถ้าศาลเห็นว่าสมควรพิพากษาลงโทษก็ให้ลดมาตราส่วนโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา75อันเป็นดุลพินิจในการลดโทษของศาลซึ่งไม่ทำให้หน้าที่นำสืบของโจทก์หมดไปการพิจารณาข้อหาในความผิดซึ่งกฎหมายกำหนดโทษจำคุกขั้นต่ำตั้งแต่ห้าปีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา176คงพิจารณาจากระวางโทษของความผิดนั้นๆจะถือว่าเมื่อลดมาตราส่วนโทษลงกึ่งหนึ่งแล้วจะไม่สืบพยานไม่ได้เพราะเป็นคนละขั้นตอนการลดมาตราส่วนโทษเป็นขั้นตอนในชั้นทำคำพิพากษา ?พรชัยเอื้อวิริยวงศ์?