คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2751/2532หลักกฎหมาย: โจทก์ขออนุญาตเปิดร้านขายยาแผนปัจจุบัน ผู้ว่าราชการจังหวัดไม่อนุญาตเพราะมีร้านขายยาแผนปัจจุบันในอำเภอที่โจทก์ขอเปิดครบจำนวนตามที่ประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่อง กำหนดจำนวนสถานที่ขายยาได้กำหนดไว้แล้ว โจทก์จึงอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขรัฐมนตรีพิจารณาแล้วไม่อนุญาตและแจ้งคำวินิจฉัยให้โจทก์ทราบแล้วดังนี้ คำวินิจฉัยของรัฐมนตรีจึงเป็นที่สุด ตามนัยแห่งพระราชบัญญัติ ยา พ.ศ. 2510 มาตรา 18 การกระทำของผู้ว่าราชการจังหวัดจำเลยที่ 1 และกระทรวงสาธารณสุข จำเลยที่ 2 เป็นการปฏิบัติหน้าที่ตามระเบียบแบบแผนของทางราชการและบทบัญญัติกฎหมาย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่องกำหนดจำนวนสถานที่ขายยาจังหวัดเชียงใหม่ เป็นประกาศที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายและไม่มีผลบังคับ และให้จำเลยทั้งสองออกใบอนุญาตขายยาแผนปัจจุบันในเขตอำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ ให้โจทก์ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ประกาศกระทรวงสาธารณสุขเรื่องกำหนดจำนวนสถานที่ขายยา จังหวัดเชียงใหม่ ฉบับลงวันที่ 14 พฤศจิกายน 2527รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา77 ทวิ แห่งพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติ ยา (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 โดยคำแนะนำของคณะกรรมการยาและได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2527ซึ่งเป็นประกาศที่ชอบด้วยกฎหมายและมีผลใช้บังคับแล้ว การที่โจทก์ยื่นเรื่องราวขอรับใบอนุญาตเปิดร้านขายยาแผนปัจจุบันในเขตอำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ แต่จำเลยที่ 1 ได้ตอบปฏิเสธ เพราะตามประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่องกำหนดจำนวนสถานที่ขายยา จังหวัดเชียงใหม่ ฉบับลงวันที่ 14 พฤศจิกายน 2527 ได้กำหนดจำนวนสถานที่ขายยาแผนปัจจุบันและสถานที่ขายยาแผนปัจจุบันเฉพาะยาบรรจุเสร็จที่ไม่ใช่ยาอันตรายหรือยาควบคุมพิเศษ สำหรับอำเภอสันป่าตองจังหวัดเชียงใหม่ ไว้ 11 ร้าน แต่ขณะนั้นอำเภอสันป่าตองมีร้านขายยาแผนปัจจุบัน จำนวน 2 ร้าน และร้านขายยาแผนปัจจุบันเฉพาะบรรจุเสร็จที่ไม่ใช่ยาอันตรายหรือยาควบคุมพิเศษ จำนวน 9 ร้านรวมเป็น 11 ร้าน จึงไม่สามารถอนุญาตให้มีสถานที่ขายยาแผนปัจจุบันเพิ่มขึ้นได้ รายละเอียดปรากฏตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5 และโจทก์ได้อุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขเพื่อขอให้อนุญาตตามที่โจทก์ขอ รายละเอียดปรากฏตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 6รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขได้พิจารณาแล้ว มีความเห็นเช่นเดียวกับจำเลยที่ 1 จึงมีหนังสือแจ้งให้โจทก์ทราบรายละเอียดปรากฏตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 7 โดยไม่อนุญาตให้โจทก์เปิดร้านขายยาในท้องที่อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ หนังสือดังกล่าวจึงเป็นการแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขจึงเป็นที่สุดตามนัยแห่งพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 มาตรา 18 การกระทำของจำเลยทั้งสองดังกล่าวเป็นการปฏิบัติตามอำนาจหน้าที่ ตามระเบียบแบบแผนของทางราชการและตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2751/2532นาย พิริยะ สีหะกุลังโจทก์ผู้ว่าราชการจังหวัด เชียงใหม่ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55 พ.ร.บ.ยา พ.ศ.2510 ม. 18, ม. 77 ทวิโจทก์ขออนุญาตเปิดร้านขายยาแผนปัจจุบัน ผู้ว่าราชการจังหวัดไม่อนุญาตเพราะมีร้านขายยาแผนปัจจุบันในอำเภอที่โจทก์ขอเปิดครบจำนวนตามที่ประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่อง กำหนดจำนวนสถานที่ขายยาได้กำหนดไว้แล้ว โจทก์จึงอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขรัฐมนตรีพิจารณาแล้วไม่อนุญาตและแจ้งคำวินิจฉัยให้โจทก์ทราบแล้วดังนี้ คำวินิจฉัยของรัฐมนตรีจึงเป็นที่สุด ตามนัยแห่งพระราชบัญญัติ ยา พ.ศ. 2510 มาตรา 18 การกระทำของผู้ว่าราชการจังหวัดจำเลยที่ 1 และกระทรวงสาธารณสุข จำเลยที่ 2 เป็นการปฏิบัติหน้าที่ตามระเบียบแบบแผนของทางราชการและบทบัญญัติกฎหมาย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่องกำหนดจำนวนสถานที่ขายยาจังหวัดเชียงใหม่ เป็นประกาศที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายและไม่มีผลบังคับ และให้จำเลยทั้งสองออกใบอนุญาตขายยาแผนปัจจุบันในเขตอำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ ให้โจทก์ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ประกาศกระทรวงสาธารณสุขเรื่องกำหนดจำนวนสถานที่ขายยา จังหวัดเชียงใหม่ ฉบับลงวันที่ 14 พฤศจิกายน 2527รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา77 ทวิ แห่งพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติ ยา (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 โดยคำแนะนำของคณะกรรมการยาและได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2527ซึ่งเป็นประกาศที่ชอบด้วยกฎหมายและมีผลใช้บังคับแล้ว การที่โจทก์ยื่นเรื่องราวขอรับใบอนุญาตเปิดร้านขายยาแผนปัจจุบันในเขตอำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ แต่จำเลยที่ 1 ได้ตอบปฏิเสธ เพราะตามประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่องกำหนดจำนวนสถานที่ขายยา จังหวัดเชียงใหม่ ฉบับลงวันที่ 14 พฤศจิกายน 2527 ได้กำหนดจำนวนสถานที่ขายยาแผนปัจจุบันและสถานที่ขายยาแผนปัจจุบันเฉพาะยาบรรจุเสร็จที่ไม่ใช่ยาอันตรายหรือยาควบคุมพิเศษ สำหรับอำเภอสันป่าตองจังหวัดเชียงใหม่ ไว้ 11 ร้าน แต่ขณะนั้นอำเภอสันป่าตองมีร้านขายยาแผนปัจจุบัน จำนวน 2 ร้าน และร้านขายยาแผนปัจจุบันเฉพาะบรรจุเสร็จที่ไม่ใช่ยาอันตรายหรือยาควบคุมพิเศษ จำนวน 9 ร้านรวมเป็น 11 ร้าน จึงไม่สามารถอนุญาตให้มีสถานที่ขายยาแผนปัจจุบันเพิ่มขึ้นได้ รายละเอียดปรากฏตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5 และโจทก์ได้อุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขเพื่อขอให้อนุญาตตามที่โจทก์ขอ รายละเอียดปรากฏตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 6รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขได้พิจารณาแล้ว มีความเห็นเช่นเดียวกับจำเลยที่ 1 จึงมีหนังสือแจ้งให้โจทก์ทราบรายละเอียดปรากฏตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 7 โดยไม่อนุญาตให้โจทก์เปิดร้านขายยาในท้องที่อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ หนังสือดังกล่าวจึงเป็นการแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขจึงเป็นที่สุดตามนัยแห่งพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 มาตรา 18 การกระทำของจำเลยทั้งสองดังกล่าวเป็นการปฏิบัติตามอำนาจหน้าที่ ตามระเบียบแบบแผนของทางราชการและตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(เธียร ยูงทอง-ชูเชิด รักตะบุตร์-สัมฤทธิ์ ไชยศิริ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่องกำหนดจำนวนสถานที่ขายยาจังหวัดเชียงใหม่ เป็นประกาศที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายและไม่มีผลบังคับ และให้จำเลยทั้งสองออกใบอนุญาตขายยาแผนปัจจุบันในเขตอำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ ให้โจทก์ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ประกาศกระทรวงสาธารณสุขเรื่องกำหนดจำนวนสถานที่ขายยา จังหวัดเชียงใหม่ ฉบับลงวันที่ 14 พฤศจิกายน 2527รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา77 ทวิ แห่งพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติ ยา (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 โดยคำแนะนำของคณะกรรมการยาและได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2527ซึ่งเป็นประกาศที่ชอบด้วยกฎหมายและมีผลใช้บังคับแล้ว การที่โจทก์ยื่นเรื่องราวขอรับใบอนุญาตเปิดร้านขายยาแผนปัจจุบันในเขตอำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ แต่จำเลยที่ 1 ได้ตอบปฏิเสธ เพราะตามประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่องกำหนดจำนวนสถานที่ขายยา จังหวัดเชียงใหม่ ฉบับลงวันที่ 14 พฤศจิกายน 2527 ได้กำหนดจำนวนสถานที่ขายยาแผนปัจจุบันและสถานที่ขายยาแผนปัจจุบันเฉพาะยาบรรจุเสร็จที่ไม่ใช่ยาอันตรายหรือยาควบคุมพิเศษ สำหรับอำเภอสันป่าตองจังหวัดเชียงใหม่ ไว้ 11 ร้าน แต่ขณะนั้นอำเภอสันป่าตองมีร้านขายยาแผนปัจจุบัน จำนวน 2 ร้าน และร้านขายยาแผนปัจจุบันเฉพาะบรรจุเสร็จที่ไม่ใช่ยาอันตรายหรือยาควบคุมพิเศษ จำนวน 9 ร้านรวมเป็น 11 ร้าน จึงไม่สามารถอนุญาตให้มีสถานที่ขายยาแผนปัจจุบันเพิ่มขึ้นได้ รายละเอียดปรากฏตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5 และโจทก์ได้อุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขเพื่อขอให้อนุญาตตามที่โจทก์ขอ รายละเอียดปรากฏตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 6รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขได้พิจารณาแล้ว มีความเห็นเช่นเดียวกับจำเลยที่ 1 จึงมีหนังสือแจ้งให้โจทก์ทราบรายละเอียดปรากฏตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 7 โดยไม่อนุญาตให้โจทก์เปิดร้านขายยาในท้องที่อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ หนังสือดังกล่าวจึงเป็นการแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขจึงเป็นที่สุดตามนัยแห่งพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 มาตรา 18 การกระทำของจำเลยทั้งสองดังกล่าวเป็นการปฏิบัติตามอำนาจหน้าที่ ตามระเบียบแบบแผนของทางราชการและตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2751/2532นาย พิริยะ สีหะกุลังโจทก์ผู้ว่าราชการจังหวัด เชียงใหม่ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55 พ.ร.บ.ยา พ.ศ.2510 ม. 18, ม. 77 ทวิโจทก์ขออนุญาตเปิดร้านขายยาแผนปัจจุบัน ผู้ว่าราชการจังหวัดไม่อนุญาตเพราะมีร้านขายยาแผนปัจจุบันในอำเภอที่โจทก์ขอเปิดครบจำนวนตามที่ประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่อง กำหนดจำนวนสถานที่ขายยาได้กำหนดไว้แล้ว โจทก์จึงอุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขรัฐมนตรีพิจารณาแล้วไม่อนุญาตและแจ้งคำวินิจฉัยให้โจทก์ทราบแล้วดังนี้ คำวินิจฉัยของรัฐมนตรีจึงเป็นที่สุด ตามนัยแห่งพระราชบัญญัติ ยา พ.ศ. 2510 มาตรา 18 การกระทำของผู้ว่าราชการจังหวัดจำเลยที่ 1 และกระทรวงสาธารณสุข จำเลยที่ 2 เป็นการปฏิบัติหน้าที่ตามระเบียบแบบแผนของทางราชการและบทบัญญัติกฎหมาย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่องกำหนดจำนวนสถานที่ขายยาจังหวัดเชียงใหม่ เป็นประกาศที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายและไม่มีผลบังคับ และให้จำเลยทั้งสองออกใบอนุญาตขายยาแผนปัจจุบันในเขตอำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ ให้โจทก์ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ประกาศกระทรวงสาธารณสุขเรื่องกำหนดจำนวนสถานที่ขายยา จังหวัดเชียงใหม่ ฉบับลงวันที่ 14 พฤศจิกายน 2527รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา77 ทวิ แห่งพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติ ยา (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 โดยคำแนะนำของคณะกรรมการยาและได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2527ซึ่งเป็นประกาศที่ชอบด้วยกฎหมายและมีผลใช้บังคับแล้ว การที่โจทก์ยื่นเรื่องราวขอรับใบอนุญาตเปิดร้านขายยาแผนปัจจุบันในเขตอำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ แต่จำเลยที่ 1 ได้ตอบปฏิเสธ เพราะตามประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่องกำหนดจำนวนสถานที่ขายยา จังหวัดเชียงใหม่ ฉบับลงวันที่ 14 พฤศจิกายน 2527 ได้กำหนดจำนวนสถานที่ขายยาแผนปัจจุบันและสถานที่ขายยาแผนปัจจุบันเฉพาะยาบรรจุเสร็จที่ไม่ใช่ยาอันตรายหรือยาควบคุมพิเศษ สำหรับอำเภอสันป่าตองจังหวัดเชียงใหม่ ไว้ 11 ร้าน แต่ขณะนั้นอำเภอสันป่าตองมีร้านขายยาแผนปัจจุบัน จำนวน 2 ร้าน และร้านขายยาแผนปัจจุบันเฉพาะบรรจุเสร็จที่ไม่ใช่ยาอันตรายหรือยาควบคุมพิเศษ จำนวน 9 ร้านรวมเป็น 11 ร้าน จึงไม่สามารถอนุญาตให้มีสถานที่ขายยาแผนปัจจุบันเพิ่มขึ้นได้ รายละเอียดปรากฏตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 5 และโจทก์ได้อุทธรณ์ต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขเพื่อขอให้อนุญาตตามที่โจทก์ขอ รายละเอียดปรากฏตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 6รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขได้พิจารณาแล้ว มีความเห็นเช่นเดียวกับจำเลยที่ 1 จึงมีหนังสือแจ้งให้โจทก์ทราบรายละเอียดปรากฏตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 7 โดยไม่อนุญาตให้โจทก์เปิดร้านขายยาในท้องที่อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ หนังสือดังกล่าวจึงเป็นการแจ้งคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขคำวินิจฉัยของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขจึงเป็นที่สุดตามนัยแห่งพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 มาตรา 18 การกระทำของจำเลยทั้งสองดังกล่าวเป็นการปฏิบัติตามอำนาจหน้าที่ ตามระเบียบแบบแผนของทางราชการและตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(เธียร ยูงทอง-ชูเชิด รักตะบุตร์-สัมฤทธิ์ ไชยศิริ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ