คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1800/2492หลักกฎหมาย: จำเลยทำสัญญาเช่าห้องโจทก์ ในสัญญามิได้ระบุว่าเช่าเพื่อใช้เฉพาะเป็นที่อยู่อาศัย แม้จำเลยทำการเจียรนัยพลอยที่ห้องนั้น โจทก์จะฟ้องว่าจำเลยใช้ห้องเช่าเพื่อการอย่างอื่นนอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญามิได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าห้องของโจทก์ แล้วเปลี่ยนแปลงใช้ห้องเช่าเป็นโรงเจียรนัยพลอย ดังนี้ เป็นเรื่องหาว่าใช้ห้องเช่าผิดไปจากสัญญา จึงไม่มีประเด็นถึงเรื่องใช้ห้องผิดประเพณีนิยม หรือทำการดัดแปลงต่อเติมทรัพย์ที่เช่าได้ความว่า จำเลยเช่าห้องของโจทก์ แล้วจำเลยใช้ห้องนั้นทำการเจียรนัยพลอย โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเปลี่ยนแปลงการใช้ห้องเช่าโดยมิได้รับอนุญาต ผิดสัญญาตามสัญญาจำเลยเช่าเพื่ออยู่อาศัยเท่านั้นขอให้เพิกถอนสัญญาเช่า และขับไล่จำเลยให้การต่อสู้ว่า เช่าเพื่ออยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่และประกอบอาชีพเป็นการใช้สถานที่ตามประเพณีนิยมเป็นปกติ สัญญาเช่าไม่ได้ผูกมัดว่า อยู่อาศัยเท่านั้น ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นการใช้ทรัพย์เพื่อการอย่างอื่นและอาจเป็นเหตุให้โจทก์เสียหาย พิพากษาให้เลิกสัญญาเช่า และขับไล่จำเลยศาลอุทธรณ์เห็นว่า วัตถุประสงค์ตามสัญญาเช่าไม่ปรากฏชัดไม่ได้ความว่าจำเลยใช้ทรัพย์ที่เช่าผิดประเพณีนิยมปกติ ที่จำเลยเจาะพื้นตั้งโต๊ะ ไม่เรียกว่าดัดแปลงต่อเติม ตามมาตรา 558 การใช้ทรัพย์สินอย่างอื่นนอกจากสัญญาเช่าตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่านั้น จะต้องผิดมาตรา 552 ด้วย เมื่อไม่ผิดมาตรา 552 โจทก์จะเลิกสัญญาไม่ได้ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องกล่าวอ้างว่าจำเลยผิดสัญญาโดยใช้ทรัพย์ที่เช่าเพื่อการอย่างอื่น นอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญา มิได้กล่าวอ้างว่าจำเลยใช้ทรัพย์เพื่อการอย่างอื่น นอกจากที่ใช้กันตามประเพณีนิยม ความข้อหลังจึงไม่เป็นประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยข้อที่โจทก์อ้างว่าจำเลยได้เปลี่ยนแปลงใช้ห้องที่เช่าทำเป็นโรงงานเจียรนัยพลอย ก็เป็นเรื่องที่หาว่าจำเลยเปลี่ยนแปลงการใช้ทรัพย์นอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญานั้นเอง ไม่ใช่เป็นเรื่องหาว่าดัดแปลงต่อเติมทรัพย์ตามมาตรา 558 ฉะนั้นในข้อหลัง จึงไม่เป็นประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยข้อที่ว่า จำเลยใช้ทรัพย์เพื่อการอย่างอื่นนอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญาหรือไม่นั้น ตามสัญญามิได้มีข้อความที่แสดงโดยตรงหรือโดยอ้อมว่าเช่าเพื่อใช้เฉพาะเป็นที่อยู่อาศัย จะถือเอาการที่จำเลยทำการเจียรนัยพลอยว่า เป็นการใช้ทรัพย์ที่เช่าเพื่อการอย่างอื่นนอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญาไม่ได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1800/2492ห้างหุ้นส่วนสามัญเอ็ม.ที.เอส. มาริกัน หรือโจทก์มูนาตำปีชายมูมาริกันโจทก์นางลูกจันทร์ รู้สงวนตัวจำเลย ป.พ.พ. ม. 552, ม. 558 ป.วิ.พ. ม. 172, ม. 183จำเลยทำสัญญาเช่าห้องโจทก์ ในสัญญามิได้ระบุว่าเช่าเพื่อใช้เฉพาะเป็นที่อยู่อาศัย แม้จำเลยทำการเจียรนัยพลอยที่ห้องนั้น โจทก์จะฟ้องว่าจำเลยใช้ห้องเช่าเพื่อการอย่างอื่นนอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญามิได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าห้องของโจทก์ แล้วเปลี่ยนแปลงใช้ห้องเช่าเป็นโรงเจียรนัยพลอย ดังนี้ เป็นเรื่องหาว่าใช้ห้องเช่าผิดไปจากสัญญา จึงไม่มีประเด็นถึงเรื่องใช้ห้องผิดประเพณีนิยม หรือทำการดัดแปลงต่อเติมทรัพย์ที่เช่าได้ความว่า จำเลยเช่าห้องของโจทก์ แล้วจำเลยใช้ห้องนั้นทำการเจียรนัยพลอย โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเปลี่ยนแปลงการใช้ห้องเช่าโดยมิได้รับอนุญาต ผิดสัญญาตามสัญญาจำเลยเช่าเพื่ออยู่อาศัยเท่านั้นขอให้เพิกถอนสัญญาเช่า และขับไล่จำเลยให้การต่อสู้ว่า เช่าเพื่ออยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่และประกอบอาชีพเป็นการใช้สถานที่ตามประเพณีนิยมเป็นปกติ สัญญาเช่าไม่ได้ผูกมัดว่า อยู่อาศัยเท่านั้น ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นการใช้ทรัพย์เพื่อการอย่างอื่นและอาจเป็นเหตุให้โจทก์เสียหาย พิพากษาให้เลิกสัญญาเช่า และขับไล่จำเลยศาลอุทธรณ์เห็นว่า วัตถุประสงค์ตามสัญญาเช่าไม่ปรากฏชัดไม่ได้ความว่าจำเลยใช้ทรัพย์ที่เช่าผิดประเพณีนิยมปกติ ที่จำเลยเจาะพื้นตั้งโต๊ะ ไม่เรียกว่าดัดแปลงต่อเติม ตามมาตรา 558 การใช้ทรัพย์สินอย่างอื่นนอกจากสัญญาเช่าตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่านั้น จะต้องผิดมาตรา 552 ด้วย เมื่อไม่ผิดมาตรา 552 โจทก์จะเลิกสัญญาไม่ได้ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องกล่าวอ้างว่าจำเลยผิดสัญญาโดยใช้ทรัพย์ที่เช่าเพื่อการอย่างอื่น นอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญา มิได้กล่าวอ้างว่าจำเลยใช้ทรัพย์เพื่อการอย่างอื่น นอกจากที่ใช้กันตามประเพณีนิยม ความข้อหลังจึงไม่เป็นประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยข้อที่โจทก์อ้างว่าจำเลยได้เปลี่ยนแปลงใช้ห้องที่เช่าทำเป็นโรงงานเจียรนัยพลอย ก็เป็นเรื่องที่หาว่าจำเลยเปลี่ยนแปลงการใช้ทรัพย์นอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญานั้นเอง ไม่ใช่เป็นเรื่องหาว่าดัดแปลงต่อเติมทรัพย์ตามมาตรา 558 ฉะนั้นในข้อหลัง จึงไม่เป็นประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยข้อที่ว่า จำเลยใช้ทรัพย์เพื่อการอย่างอื่นนอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญาหรือไม่นั้น ตามสัญญามิได้มีข้อความที่แสดงโดยตรงหรือโดยอ้อมว่าเช่าเพื่อใช้เฉพาะเป็นที่อยู่อาศัย จะถือเอาการที่จำเลยทำการเจียรนัยพลอยว่า เป็นการใช้ทรัพย์ที่เช่าเพื่อการอย่างอื่นนอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญาไม่ได้พิพากษายืน(ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย-ปรีชาวินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่า จำเลยเช่าห้องของโจทก์ แล้วจำเลยใช้ห้องนั้นทำการเจียรนัยพลอย โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเปลี่ยนแปลงการใช้ห้องเช่าโดยมิได้รับอนุญาต ผิดสัญญาตามสัญญาจำเลยเช่าเพื่ออยู่อาศัยเท่านั้นขอให้เพิกถอนสัญญาเช่า และขับไล่จำเลยให้การต่อสู้ว่า เช่าเพื่ออยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่และประกอบอาชีพเป็นการใช้สถานที่ตามประเพณีนิยมเป็นปกติ สัญญาเช่าไม่ได้ผูกมัดว่า อยู่อาศัยเท่านั้น ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นการใช้ทรัพย์เพื่อการอย่างอื่นและอาจเป็นเหตุให้โจทก์เสียหาย พิพากษาให้เลิกสัญญาเช่า และขับไล่จำเลยศาลอุทธรณ์เห็นว่า วัตถุประสงค์ตามสัญญาเช่าไม่ปรากฏชัดไม่ได้ความว่าจำเลยใช้ทรัพย์ที่เช่าผิดประเพณีนิยมปกติ ที่จำเลยเจาะพื้นตั้งโต๊ะ ไม่เรียกว่าดัดแปลงต่อเติม ตามมาตรา 558 การใช้ทรัพย์สินอย่างอื่นนอกจากสัญญาเช่าตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่านั้น จะต้องผิดมาตรา 552 ด้วย เมื่อไม่ผิดมาตรา 552 โจทก์จะเลิกสัญญาไม่ได้ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องกล่าวอ้างว่าจำเลยผิดสัญญาโดยใช้ทรัพย์ที่เช่าเพื่อการอย่างอื่น นอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญา มิได้กล่าวอ้างว่าจำเลยใช้ทรัพย์เพื่อการอย่างอื่น นอกจากที่ใช้กันตามประเพณีนิยม ความข้อหลังจึงไม่เป็นประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยข้อที่โจทก์อ้างว่าจำเลยได้เปลี่ยนแปลงใช้ห้องที่เช่าทำเป็นโรงงานเจียรนัยพลอย ก็เป็นเรื่องที่หาว่าจำเลยเปลี่ยนแปลงการใช้ทรัพย์นอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญานั้นเอง ไม่ใช่เป็นเรื่องหาว่าดัดแปลงต่อเติมทรัพย์ตามมาตรา 558 ฉะนั้นในข้อหลัง จึงไม่เป็นประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยข้อที่ว่า จำเลยใช้ทรัพย์เพื่อการอย่างอื่นนอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญาหรือไม่นั้น ตามสัญญามิได้มีข้อความที่แสดงโดยตรงหรือโดยอ้อมว่าเช่าเพื่อใช้เฉพาะเป็นที่อยู่อาศัย จะถือเอาการที่จำเลยทำการเจียรนัยพลอยว่า เป็นการใช้ทรัพย์ที่เช่าเพื่อการอย่างอื่นนอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญาไม่ได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1800/2492ห้างหุ้นส่วนสามัญเอ็ม.ที.เอส. มาริกัน หรือโจทก์มูนาตำปีชายมูมาริกันโจทก์นางลูกจันทร์ รู้สงวนตัวจำเลย ป.พ.พ. ม. 552, ม. 558 ป.วิ.พ. ม. 172, ม. 183จำเลยทำสัญญาเช่าห้องโจทก์ ในสัญญามิได้ระบุว่าเช่าเพื่อใช้เฉพาะเป็นที่อยู่อาศัย แม้จำเลยทำการเจียรนัยพลอยที่ห้องนั้น โจทก์จะฟ้องว่าจำเลยใช้ห้องเช่าเพื่อการอย่างอื่นนอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญามิได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าห้องของโจทก์ แล้วเปลี่ยนแปลงใช้ห้องเช่าเป็นโรงเจียรนัยพลอย ดังนี้ เป็นเรื่องหาว่าใช้ห้องเช่าผิดไปจากสัญญา จึงไม่มีประเด็นถึงเรื่องใช้ห้องผิดประเพณีนิยม หรือทำการดัดแปลงต่อเติมทรัพย์ที่เช่าได้ความว่า จำเลยเช่าห้องของโจทก์ แล้วจำเลยใช้ห้องนั้นทำการเจียรนัยพลอย โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเปลี่ยนแปลงการใช้ห้องเช่าโดยมิได้รับอนุญาต ผิดสัญญาตามสัญญาจำเลยเช่าเพื่ออยู่อาศัยเท่านั้นขอให้เพิกถอนสัญญาเช่า และขับไล่จำเลยให้การต่อสู้ว่า เช่าเพื่ออยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่และประกอบอาชีพเป็นการใช้สถานที่ตามประเพณีนิยมเป็นปกติ สัญญาเช่าไม่ได้ผูกมัดว่า อยู่อาศัยเท่านั้น ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นการใช้ทรัพย์เพื่อการอย่างอื่นและอาจเป็นเหตุให้โจทก์เสียหาย พิพากษาให้เลิกสัญญาเช่า และขับไล่จำเลยศาลอุทธรณ์เห็นว่า วัตถุประสงค์ตามสัญญาเช่าไม่ปรากฏชัดไม่ได้ความว่าจำเลยใช้ทรัพย์ที่เช่าผิดประเพณีนิยมปกติ ที่จำเลยเจาะพื้นตั้งโต๊ะ ไม่เรียกว่าดัดแปลงต่อเติม ตามมาตรา 558 การใช้ทรัพย์สินอย่างอื่นนอกจากสัญญาเช่าตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่านั้น จะต้องผิดมาตรา 552 ด้วย เมื่อไม่ผิดมาตรา 552 โจทก์จะเลิกสัญญาไม่ได้ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องกล่าวอ้างว่าจำเลยผิดสัญญาโดยใช้ทรัพย์ที่เช่าเพื่อการอย่างอื่น นอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญา มิได้กล่าวอ้างว่าจำเลยใช้ทรัพย์เพื่อการอย่างอื่น นอกจากที่ใช้กันตามประเพณีนิยม ความข้อหลังจึงไม่เป็นประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยข้อที่โจทก์อ้างว่าจำเลยได้เปลี่ยนแปลงใช้ห้องที่เช่าทำเป็นโรงงานเจียรนัยพลอย ก็เป็นเรื่องที่หาว่าจำเลยเปลี่ยนแปลงการใช้ทรัพย์นอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญานั้นเอง ไม่ใช่เป็นเรื่องหาว่าดัดแปลงต่อเติมทรัพย์ตามมาตรา 558 ฉะนั้นในข้อหลัง จึงไม่เป็นประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยข้อที่ว่า จำเลยใช้ทรัพย์เพื่อการอย่างอื่นนอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญาหรือไม่นั้น ตามสัญญามิได้มีข้อความที่แสดงโดยตรงหรือโดยอ้อมว่าเช่าเพื่อใช้เฉพาะเป็นที่อยู่อาศัย จะถือเอาการที่จำเลยทำการเจียรนัยพลอยว่า เป็นการใช้ทรัพย์ที่เช่าเพื่อการอย่างอื่นนอกจากที่กำหนดไว้ในสัญญาไม่ได้พิพากษายืน(ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย-ปรีชาวินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ