คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 677/2529หลักกฎหมาย: จำเลยที่1กับจำเลยคนอื่นร่วมกันจับตัวผู้เสียหายไปเพื่อเรียกค่าไถ่ขณะที่บุตรชายของผู้เสียหายนำเงินค่าไถ่ไปให้จำเลยที่1มีจำเลยที่2และจำเลยที่4ซึ่งเป็นภรรยาของจำเลยที่1กับพวกอีก3คนอยู่ในที่นั้นด้วยจำเลยที่4พูดกับบุตรชายของผู้เสียหายว่า"เขาเอาเท่าไหร่ก็ให้เขาไปเสียจะได้หมดเวรหมดกรรมกัน"พฤติการณ์ของจำเลยที่4เป็นการช่วยพูดให้บุตรชายผู้เสียหายหาเงินค่าไถ่มาให้ตามที่พวกจำเลยเรียกร้องเข้าลักษณะความผิดฐานกระทำการเป็นคนกลางเรียกทรัพย์สินจากผู้ที่จะให้ค่าไถ่มิใช่เป็นเพียงผู้สนับสนุนการกระทำความผิดดังกล่าวเท่านั้น.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งหกกับพวกฐานปล้นทรัพย์ กับฐานร่วมกันใช้อาวุธปืนจี้บังคับขู่เข็ญและยิงปืนขู่ ข่มขืนใจ นายสมัครนวลชม กับ นายสมควร นวลชม ผู้เสียหายให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายแก่ชีวิตแล้ว ร่วมกันจับตัวผู้เสียหายไปหน่วงเหนี่ยวกักขังเพื่อประสงค์จะได้มาซึ่งค่าไถ่ โดยสำหรับจำเลยที่ 4 ขอให้ลงโทษฐานกระทำการเป็นคนกลาง โดยเรียก รับ หรือยอมจะรับทรัพย์สินหรือประโยชน์อย่างใดที่มิควรได้จากผู้อื่นที่จะให้ค่าไถ่ โดยเรียกค่าไถ่ตัวนายสมัครผู้เสียหายเป็นเงิน 200,000 บาท จากนายนิคมอันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310, 313, 315, 340, 340 ตรี, 91, 83, 33ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 2,11, 14, 15 และขอให้ริบของกลางจำเลยทั้งหกให้การปฏิเสธ ขอถอนคำให้การเดิม และให้การใหม่รับสารภาพตามฟ้อง เว้นแต่ข้อหาปล้นทรัพย์คงปฏิเสธศาลชั้นต้นสั่งให้รวมพิจารณากับคดีอาญาหมายเลขดำที่ 1318/2524ของศาลจังหวัดเพชรบูรณ์ โดยให้เรียกนายคนองหรือกลม เพชรบูรณินจำเลยในคดีดังกล่าวว่าจำเลยที่ 7 นายสมัคร นวลชม ผู้เสียหายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลอนุญาตและพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 5ที่ 6 และที่ 7 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310, 313 แต่การกระทำของจำเลยดังกล่าวว่าเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 313 ซึ่งเป็นบทหนัก ประกอบมาตรา 316วางโทษจำคุกคนละ 18 ปี คำให้การชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลยมีประโยชน์แก่การพิจารณาลดโทษให้ 1 ใน 6 ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา78 คงจำคุกคนละ 15 ปี จำเลยที่ 4 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 315 ประกอบมาตรา 316 วางโทษจำคุก 10 ปีจำเลยที่ 4, ที่ 5 และที่ 6 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 4 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315 ประกอบมาตรา 316 และมาตรา 86 จำคุก6 ปี 8 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 5 ที่ 6 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เมื่อวันที่22 มีนาคม 2524 เวลาประมาณ 18 นาฬิกา โจทก์ร่วมถูกคนร้ายหลายคนใช้อาวุธปืนจี้ขู่เข็ญบังคับจับตัวไปหน่วงเหนี่ยวกักขังไว้เพื่อให้ได้มาซึ่งค่าไถ่ จนกกระทั่งวันที่ 11 เมษายน 2524 บุตรของโจทก์ร่วมนำเงินค่าไถ่จำนวน 200,000 บาท ไปมอบให้แก่คนร้าย คนร้ายจึงปล่อยโจทก์ร่วม ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า จำเลยที่4 กระทำการเป็นคนกลางเรียกหรือรับค่าไถ่ดังโจทก์ฟ้อง หรือเป็นเพียงผู้สนับสนุนการกระทำผิดดังกล่าว และตามฎีกาของจำเลยมีว่า จำเลยที่ 5 และจำเลยที่ 6 ร่วมเป็นคนร้ายจับโจทก์ร่วมไปเรียกค่าไถ่และหน่วงเหนี่ยวกักขังไว้หรือไม่สำหรับจำเลยที่ 4 ข้อเท็จจริงได้ความจากคำเบิกความนายนิคมนวลชม พยานโจทก์ ซึ่งเป็นบุตรโจทก์ร่วมว่า ในวันที่ 11 เมษายน 2524เวลา 11 นาฬิกา นายนิคมกับนายสนับได้เดินทางไปที่บริษัทขนส่งลำนารายณ์ ตามที่จำเลยที่ 5 นัดให้นำเงินค่าไถ่ไปให้ ได้พบจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 5 กับคนร้ายอีก 3 คน นายนิคมบอกว่ามีเงินไม่ถึง500,000 บาท จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 5 ไม่ตกลง จำเลยที่ 5 ให้นายนิคมนั่งรถจักรยานยนต์ ซึ่งจำเลยที่ 7 เป็นคนขับไปที่ร้านอาหารข้างธนาคารกสิกรไทย นายนิคมบอกว่ามีเงินเพียง 200,000 บาท จำเลยที่ 5 ตกลงเอาตามนั้น นายนิคมจึงให้นายสนับกลับไปเอาเงินที่บ้านจากนั้นจำเลยที่ 5 ให้นายนิคมกับจำเลยที่ 3 นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ซึ่งจำเลยที่ 5 ขับ โดยว่าจะพาไปหาโจทก์ร่วมในป่า แต่ไปได้ประมาณ 5 กิโลเมตรยางรถรั่ว จำเลยที่ 5 จึงขับรถย้อนกลับไปทางลำนารายณ์ ส่วนจำเลยที่ 3 กับนายนิคมนั่งรถไปที่พุเตย ได้พบจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 จำเลยที่ 4 กับพวกอีก 3 คน จำเลยที่ 4 ถามนายนิคมว่า เป็นลูกชายคนที่ถูกจับไปใช่ไหม นายนิคมตอบว่า ใช่ จำเลยที่ 4 ก็ว่า เขาเอาเท่าไหร่ ก็ให้เขาไปเสียจะได้หมดเวรหมดกรรมกันต่อมานายสนับขับรถยนต์ไปถึง หลังจากนั้นนายนิคมก็มอบเงิน 200,000บาท ให้แก่จำเลยที่ 1 พฤติการณ์ของจำเลยที่ 4 ดังกล่าว เห็นได้ว่าจำเลยที่ 4 ต้องรู้เห็นในการที่จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นสามีของจำเลยที่ 4 กับพวกคนร้ายได้ร่วมกันจับตัวโจทก์ร่วมไปเรียกค่าไถ่ ที่จำเลยที่ 4 พูดกับนายนิคมบุตรโจทก์ร่วมดังกล่าวถือได้ว่าเป็นการช่วยพูดสนับสนุนให้นายนิคมหาเงินค่าไถ่มาให้ตามที่คนร้ายเรียกร้องการกระทำของจำเลยที่ 4 เข้าลักษณะกระทำการเป็นคนกลางเรียกทรัพย์สินอันมิควรได้จากผู้ที่จะให้ค่าไถ่ดังโจทก์ฟ้อง มิใช่เป็นเพียงผู้สนับสนุนการกระทำผิดดังศาลอุทธรณ์วินิจฉัย...พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีเฉพาะจำเลยที่ 4 ไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์." ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 677/2529พนักงานอัยการ จังหวัด เพชรบูรณ์โจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นาย สมัคร นวลชมโจทก์นาย แวว แทนจรูญ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 313, ม. 315, ม. 86จำเลยที่1กับจำเลยคนอื่นร่วมกันจับตัวผู้เสียหายไปเพื่อเรียกค่าไถ่ขณะที่บุตรชายของผู้เสียหายนำเงินค่าไถ่ไปให้จำเลยที่1มีจำเลยที่2และจำเลยที่4ซึ่งเป็นภรรยาของจำเลยที่1กับพวกอีก3คนอยู่ในที่นั้นด้วยจำเลยที่4พูดกับบุตรชายของผู้เสียหายว่า"เขาเอาเท่าไหร่ก็ให้เขาไปเสียจะได้หมดเวรหมดกรรมกัน"พฤติการณ์ของจำเลยที่4เป็นการช่วยพูดให้บุตรชายผู้เสียหายหาเงินค่าไถ่มาให้ตามที่พวกจำเลยเรียกร้องเข้าลักษณะความผิดฐานกระทำการเป็นคนกลางเรียกทรัพย์สินจากผู้ที่จะให้ค่าไถ่มิใช่เป็นเพียงผู้สนับสนุนการกระทำความผิดดังกล่าวเท่านั้น.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งหกกับพวกฐานปล้นทรัพย์ กับฐานร่วมกันใช้อาวุธปืนจี้บังคับขู่เข็ญและยิงปืนขู่ ข่มขืนใจ นายสมัครนวลชม กับ นายสมควร นวลชม ผู้เสียหายให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายแก่ชีวิตแล้ว ร่วมกันจับตัวผู้เสียหายไปหน่วงเหนี่ยวกักขังเพื่อประสงค์จะได้มาซึ่งค่าไถ่ โดยสำหรับจำเลยที่ 4 ขอให้ลงโทษฐานกระทำการเป็นคนกลาง โดยเรียก รับ หรือยอมจะรับทรัพย์สินหรือประโยชน์อย่างใดที่มิควรได้จากผู้อื่นที่จะให้ค่าไถ่ โดยเรียกค่าไถ่ตัวนายสมัครผู้เสียหายเป็นเงิน 200,000 บาท จากนายนิคมอันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310, 313, 315, 340, 340 ตรี, 91, 83, 33ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 2,11, 14, 15 และขอให้ริบของกลางจำเลยทั้งหกให้การปฏิเสธ ขอถอนคำให้การเดิม และให้การใหม่รับสารภาพตามฟ้อง เว้นแต่ข้อหาปล้นทรัพย์คงปฏิเสธศาลชั้นต้นสั่งให้รวมพิจารณากับคดีอาญาหมายเลขดำที่ 1318/2524ของศาลจังหวัดเพชรบูรณ์ โดยให้เรียกนายคนองหรือกลม เพชรบูรณินจำเลยในคดีดังกล่าวว่าจำเลยที่ 7 นายสมัคร นวลชม ผู้เสียหายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลอนุญาตและพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 5ที่ 6 และที่ 7 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310, 313 แต่การกระทำของจำเลยดังกล่าวว่าเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 313 ซึ่งเป็นบทหนัก ประกอบมาตรา 316วางโทษจำคุกคนละ 18 ปี คำให้การชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลยมีประโยชน์แก่การพิจารณาลดโทษให้ 1 ใน 6 ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา78 คงจำคุกคนละ 15 ปี จำเลยที่ 4 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 315 ประกอบมาตรา 316 วางโทษจำคุก 10 ปีจำเลยที่ 4, ที่ 5 และที่ 6 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 4 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315 ประกอบมาตรา 316 และมาตรา 86 จำคุก6 ปี 8 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 5 ที่ 6 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เมื่อวันที่22 มีนาคม 2524 เวลาประมาณ 18 นาฬิกา โจทก์ร่วมถูกคนร้ายหลายคนใช้อาวุธปืนจี้ขู่เข็ญบังคับจับตัวไปหน่วงเหนี่ยวกักขังไว้เพื่อให้ได้มาซึ่งค่าไถ่ จนกกระทั่งวันที่ 11 เมษายน 2524 บุตรของโจทก์ร่วมนำเงินค่าไถ่จำนวน 200,000 บาท ไปมอบให้แก่คนร้าย คนร้ายจึงปล่อยโจทก์ร่วม ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า จำเลยที่4 กระทำการเป็นคนกลางเรียกหรือรับค่าไถ่ดังโจทก์ฟ้อง หรือเป็นเพียงผู้สนับสนุนการกระทำผิดดังกล่าว และตามฎีกาของจำเลยมีว่า จำเลยที่ 5 และจำเลยที่ 6 ร่วมเป็นคนร้ายจับโจทก์ร่วมไปเรียกค่าไถ่และหน่วงเหนี่ยวกักขังไว้หรือไม่สำหรับจำเลยที่ 4 ข้อเท็จจริงได้ความจากคำเบิกความนายนิคมนวลชม พยานโจทก์ ซึ่งเป็นบุตรโจทก์ร่วมว่า ในวันที่ 11 เมษายน 2524เวลา 11 นาฬิกา นายนิคมกับนายสนับได้เดินทางไปที่บริษัทขนส่งลำนารายณ์ ตามที่จำเลยที่ 5 นัดให้นำเงินค่าไถ่ไปให้ ได้พบจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 5 กับคนร้ายอีก 3 คน นายนิคมบอกว่ามีเงินไม่ถึง500,000 บาท จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 5 ไม่ตกลง จำเลยที่ 5 ให้นายนิคมนั่งรถจักรยานยนต์ ซึ่งจำเลยที่ 7 เป็นคนขับไปที่ร้านอาหารข้างธนาคารกสิกรไทย นายนิคมบอกว่ามีเงินเพียง 200,000 บาท จำเลยที่ 5 ตกลงเอาตามนั้น นายนิคมจึงให้นายสนับกลับไปเอาเงินที่บ้านจากนั้นจำเลยที่ 5 ให้นายนิคมกับจำเลยที่ 3 นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ซึ่งจำเลยที่ 5 ขับ โดยว่าจะพาไปหาโจทก์ร่วมในป่า แต่ไปได้ประมาณ 5 กิโลเมตรยางรถรั่ว จำเลยที่ 5 จึงขับรถย้อนกลับไปทางลำนารายณ์ ส่วนจำเลยที่ 3 กับนายนิคมนั่งรถไปที่พุเตย ได้พบจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 จำเลยที่ 4 กับพวกอีก 3 คน จำเลยที่ 4 ถามนายนิคมว่า เป็นลูกชายคนที่ถูกจับไปใช่ไหม นายนิคมตอบว่า ใช่ จำเลยที่ 4 ก็ว่า เขาเอาเท่าไหร่ ก็ให้เขาไปเสียจะได้หมดเวรหมดกรรมกันต่อมานายสนับขับรถยนต์ไปถึง หลังจากนั้นนายนิคมก็มอบเงิน 200,000บาท ให้แก่จำเลยที่ 1 พฤติการณ์ของจำเลยที่ 4 ดังกล่าว เห็นได้ว่าจำเลยที่ 4 ต้องรู้เห็นในการที่จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นสามีของจำเลยที่ 4 กับพวกคนร้ายได้ร่วมกันจับตัวโจทก์ร่วมไปเรียกค่าไถ่ ที่จำเลยที่ 4 พูดกับนายนิคมบุตรโจทก์ร่วมดังกล่าวถือได้ว่าเป็นการช่วยพูดสนับสนุนให้นายนิคมหาเงินค่าไถ่มาให้ตามที่คนร้ายเรียกร้องการกระทำของจำเลยที่ 4 เข้าลักษณะกระทำการเป็นคนกลางเรียกทรัพย์สินอันมิควรได้จากผู้ที่จะให้ค่าไถ่ดังโจทก์ฟ้อง มิใช่เป็นเพียงผู้สนับสนุนการกระทำผิดดังศาลอุทธรณ์วินิจฉัย...พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีเฉพาะจำเลยที่ 4 ไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์."(อุทิศ บุญชู-จุนท์ จันทรวงศ์-ประพันธ์ ผลฉาย)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุความผิดฐานกระทำตนเป็นคนกลางระหว่างผู้เรียกค่าไถ่กับผู้ที่จะให้ค่าไถ่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315 นั้น (1) จะต้องมีการ"กระทำการเป็นคนกลาง" คือเป็นผู้ติดต่อระหว่างผู้กระทำความผิดฐานเรียกค่าไถ่กับผู้ที่จะให้ค่าไถ่ (2) โดยจะต้องมีการ "เรียก รับหรือยอมจะรับทรัพย์สินหรือประโยชน์อย่างใดจากผู้กระทำความผิดตามมาตรา 313 หรือจากผู้ที่จะให้ค่าไถ่" และ (3) ทรัพย์สินหรือประโยชน์นั้นจะต้องเป็นทรัพย์สินหรือประโยชน์ที่ "มิควรได้" ด้วย นอกจากนี้ยังจะต้องมีองค์ประกอบความผิดในส่วนจิตใจ คือมีเจตนาที่จะเรียกรับ หรือยอมจะรับทรัพย์สินหรือประโยชน์ที่มิควรได้นั้นด้วย ตามข้อเท็จจริงในคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ปรากฏเพียงว่า ในวันที่นำค่าไถ่ไปมอบให้คนร้ายนั้น จำเลยที่ 4 อยู่ในสถานที่ส่งมอบเงินค่าไถ่ด้วย โดยจำเลยที่ 4 เป็นภริยาของจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นคนร้ายคนหนึ่ง และจำเลยที่ 4 ได้พูดกับผู้นำค่าไถ่ไปให้คนร้ายว่า"เขาเอาเท่าไหร่ก็ให้เขาไปเสียจะได้หมดเวรหมดกรรมกัน" เช่นนี้จะได้ว่าครบองค์ประกอบเป็นความผิดฐานกระทำตนเป็นคนกลางตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315 แล้วหรือ ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏแต่อย่างใดว่าจำเลยที่ 4 ได้เรียก รับ หรือยอมจะรับทรัพย์สินหรือประโยชย์ใดเพื่อตัวจำเลยที่ 4 เองทั้งลักษณะถ้อยคำที่จำเลยที่ 4 พูดก็ยังไม่ชัดว่าพูดเพื่อให้ผู้ถูกกักขังได้รับอิสรภาพ หรือเพื่อให้คนร้ายได้ทรัพย์สินหรือประโยชน์จากผู้ที่จะให้ค่าไถ่ ในจุดแรกที่ไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 4 เรียก รับ หรือยอมจะรับทรัพย์สินหรือประโยชน์ใดเพื่อตัวของจำเลยที่ เองนั้น ท่านศาสตราจารย์จิตติ ติงศภัทิย์ ได้เคยบันทึกหมายเหตุท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 257/2523 ไว้ว่า ทรัพย์สินหรือประโยชน์ที่มิควรได้ที่คนกลางเรียก รับ หรือยอมจะรับตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315 นี้เป็นคนละสิ่งคนละจำนวนกับค่าไถ่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 313 มิใช่คนกลางรับค่าไถ่จากผู้ไถ่เอาไปให้ผู้ร้ายโดยไม่ได้รับประโยชน์อะไรเป็นส่วนตัวเลย อย่างไรก็ตาม กรณียังอาจตีความไปอีกทางหนึ่งได้ว่าข้อโต้แย้งนี้น่าจะไม่ใช่ข้อสำคัญ เพราะประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315มิได้บัญญัติว่าผู้กระทำเป็นคนกลางจะต้องเรียก รับ หรือยอมจะรับทรัพย์สินหรือประโยชน์ที่มิควรได้มาให้แก่ตนเอง การเรียกทรัพย์สินหรือประโยชน์ที่มิควรได้จากผู้ที่จะให้ค่าไถ่ไปให้แก่ผู้กระทำผิดตามมาตรา 313 หรือแก่ผู้อื่นก็น่าจะถือเป็นการกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315 ได้แล้ว การที่จำเลยที่ 4 ในคดีนี้พูดว่า "เขาเอาเท่าไหร่ก็ให้เขาไปเสีย..." จึงถือได้ว่าเป็นการเรียกทรัพย์สินจากผู้ที่จะให้ค่าไถ่ อันเป็นองค์ประกอบความผิดในส่วนการกระทำของประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315 แล้ว (ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 257/2523 และ 465/2527) ปัญหาคงเหลือเพียงว่าการที่จำเลยที่ 4 พูดในพฤติการณ์เช่นนั้นเป็นการพูดเรื่องให้ผู้ถูกกักขังได้รับอิสรภาพ หรือเพื่อให้คนร้ายได้ทรัพย์สินไปจากผู้ที่จะให้ค่าไถ่ เพราะหากเป็นการพูดเพื่อช่วยผู้ถูกกักขังเพื่อให้ผู้ถูกกักขังได้รับอิสรภาพ การกระทำนั้นก็จะไม่เป็นความผิดเพราะขาดเจตนา และยังเป็นเหตุให้ทรัพย์สินที่เรียกไม่เป็น "ทรัพย์สินที่มิควรได้" ตามความหมายของประมวลกฎหมายอาญามาตรา 315 อีกด้วย (ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1220/2527) ในทางตรงกันข้ามหากเป็นการพูดเพื่อให้คนร้ายได้ค่าไถ่สำเร็จย่อมต้องถือว่าทรัพย์สินดังกล่าว "เป็นสิ่งที่มิควรได้ คือ ปราศจากมูลอันจะอ้างกฎหมาย การติดต่อให้การได้ค่าไถ่สำเร็จย่อมเป็นการที่มีวัตถุประสงค์ขัดต่อกฎหมายและศีลธรรมอันดีอยู่ในตัว" (ดูคำอธิบายประมวลกฎหมายอาญา ภาค 2 ตอนที่ 2 และ ภาค 3 ของท่านศาสตราจารย์จิตติ ติงศภัทิย์ พิมพ์ครั้งที่ 2 หน้า 2128-2129)ลักษณะการพูดของจำเลยที่ 4 ในคดีนี้ แม้โดยเนื้อความอาจจะฟังเข้าใจไปในทางที่จะให้ผู้ถูกกักขังได้รับอิสรภาพได้ก็ตาม แต่เมื่อพิจารณาประกอบกับข้อเท็จจริงที่ว่าจำเลยที่ 4 เป็นภริยาของจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นคนร้ายคนหนึ่งในคดีนี้ ทั้งยังร่วมอยู่กับคนร้ายอื่น ๆ ในเวลาและสถานที่ที่มีการส่งมอบเงินค่าไถ่ให้แก่คนร้าย โดยที่สถานที่ดังกล่าวมิใช่บ้านหรือสถานที่อื่นซึ่งจำเลยที่ 4 มีเหตุผลจะต้องไปปรากฏตัวอยู่ด้วยจึงพอฟังข้อเท็จจริงได้ว่าจำเลยที่ 4 พูดเช่นนั้นเป็นการพูดเรียกทรัพย์สินจากผู้ที่จะให้ค่าไถ่เพื่อให้คนร้ายได้ค่าไถ่สำเร็จ อันเป็นการเรียกทรัพย์สินที่มิควรได้ เป็นผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315 คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้จึงน่าจะชอบแล้ว ถึงแม้ว่าพยานหลักฐานจะไม่ชัดเจนเหมือนดัุงกรณีตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 257/2523 และ 465/2527 ก็ตาม.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งหกกับพวกฐานปล้นทรัพย์ กับฐานร่วมกันใช้อาวุธปืนจี้บังคับขู่เข็ญและยิงปืนขู่ ข่มขืนใจ นายสมัครนวลชม กับ นายสมควร นวลชม ผู้เสียหายให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายแก่ชีวิตแล้ว ร่วมกันจับตัวผู้เสียหายไปหน่วงเหนี่ยวกักขังเพื่อประสงค์จะได้มาซึ่งค่าไถ่ โดยสำหรับจำเลยที่ 4 ขอให้ลงโทษฐานกระทำการเป็นคนกลาง โดยเรียก รับ หรือยอมจะรับทรัพย์สินหรือประโยชน์อย่างใดที่มิควรได้จากผู้อื่นที่จะให้ค่าไถ่ โดยเรียกค่าไถ่ตัวนายสมัครผู้เสียหายเป็นเงิน 200,000 บาท จากนายนิคมอันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310, 313, 315, 340, 340 ตรี, 91, 83, 33ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 2,11, 14, 15 และขอให้ริบของกลางจำเลยทั้งหกให้การปฏิเสธ ขอถอนคำให้การเดิม และให้การใหม่รับสารภาพตามฟ้อง เว้นแต่ข้อหาปล้นทรัพย์คงปฏิเสธศาลชั้นต้นสั่งให้รวมพิจารณากับคดีอาญาหมายเลขดำที่ 1318/2524ของศาลจังหวัดเพชรบูรณ์ โดยให้เรียกนายคนองหรือกลม เพชรบูรณินจำเลยในคดีดังกล่าวว่าจำเลยที่ 7 นายสมัคร นวลชม ผู้เสียหายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลอนุญาตและพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 5ที่ 6 และที่ 7 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310, 313 แต่การกระทำของจำเลยดังกล่าวว่าเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 313 ซึ่งเป็นบทหนัก ประกอบมาตรา 316วางโทษจำคุกคนละ 18 ปี คำให้การชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลยมีประโยชน์แก่การพิจารณาลดโทษให้ 1 ใน 6 ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา78 คงจำคุกคนละ 15 ปี จำเลยที่ 4 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 315 ประกอบมาตรา 316 วางโทษจำคุก 10 ปีจำเลยที่ 4, ที่ 5 และที่ 6 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 4 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315 ประกอบมาตรา 316 และมาตรา 86 จำคุก6 ปี 8 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 5 ที่ 6 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เมื่อวันที่22 มีนาคม 2524 เวลาประมาณ 18 นาฬิกา โจทก์ร่วมถูกคนร้ายหลายคนใช้อาวุธปืนจี้ขู่เข็ญบังคับจับตัวไปหน่วงเหนี่ยวกักขังไว้เพื่อให้ได้มาซึ่งค่าไถ่ จนกกระทั่งวันที่ 11 เมษายน 2524 บุตรของโจทก์ร่วมนำเงินค่าไถ่จำนวน 200,000 บาท ไปมอบให้แก่คนร้าย คนร้ายจึงปล่อยโจทก์ร่วม ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า จำเลยที่4 กระทำการเป็นคนกลางเรียกหรือรับค่าไถ่ดังโจทก์ฟ้อง หรือเป็นเพียงผู้สนับสนุนการกระทำผิดดังกล่าว และตามฎีกาของจำเลยมีว่า จำเลยที่ 5 และจำเลยที่ 6 ร่วมเป็นคนร้ายจับโจทก์ร่วมไปเรียกค่าไถ่และหน่วงเหนี่ยวกักขังไว้หรือไม่สำหรับจำเลยที่ 4 ข้อเท็จจริงได้ความจากคำเบิกความนายนิคมนวลชม พยานโจทก์ ซึ่งเป็นบุตรโจทก์ร่วมว่า ในวันที่ 11 เมษายน 2524เวลา 11 นาฬิกา นายนิคมกับนายสนับได้เดินทางไปที่บริษัทขนส่งลำนารายณ์ ตามที่จำเลยที่ 5 นัดให้นำเงินค่าไถ่ไปให้ ได้พบจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 5 กับคนร้ายอีก 3 คน นายนิคมบอกว่ามีเงินไม่ถึง500,000 บาท จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 5 ไม่ตกลง จำเลยที่ 5 ให้นายนิคมนั่งรถจักรยานยนต์ ซึ่งจำเลยที่ 7 เป็นคนขับไปที่ร้านอาหารข้างธนาคารกสิกรไทย นายนิคมบอกว่ามีเงินเพียง 200,000 บาท จำเลยที่ 5 ตกลงเอาตามนั้น นายนิคมจึงให้นายสนับกลับไปเอาเงินที่บ้านจากนั้นจำเลยที่ 5 ให้นายนิคมกับจำเลยที่ 3 นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ซึ่งจำเลยที่ 5 ขับ โดยว่าจะพาไปหาโจทก์ร่วมในป่า แต่ไปได้ประมาณ 5 กิโลเมตรยางรถรั่ว จำเลยที่ 5 จึงขับรถย้อนกลับไปทางลำนารายณ์ ส่วนจำเลยที่ 3 กับนายนิคมนั่งรถไปที่พุเตย ได้พบจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 จำเลยที่ 4 กับพวกอีก 3 คน จำเลยที่ 4 ถามนายนิคมว่า เป็นลูกชายคนที่ถูกจับไปใช่ไหม นายนิคมตอบว่า ใช่ จำเลยที่ 4 ก็ว่า เขาเอาเท่าไหร่ ก็ให้เขาไปเสียจะได้หมดเวรหมดกรรมกันต่อมานายสนับขับรถยนต์ไปถึง หลังจากนั้นนายนิคมก็มอบเงิน 200,000บาท ให้แก่จำเลยที่ 1 พฤติการณ์ของจำเลยที่ 4 ดังกล่าว เห็นได้ว่าจำเลยที่ 4 ต้องรู้เห็นในการที่จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นสามีของจำเลยที่ 4 กับพวกคนร้ายได้ร่วมกันจับตัวโจทก์ร่วมไปเรียกค่าไถ่ ที่จำเลยที่ 4 พูดกับนายนิคมบุตรโจทก์ร่วมดังกล่าวถือได้ว่าเป็นการช่วยพูดสนับสนุนให้นายนิคมหาเงินค่าไถ่มาให้ตามที่คนร้ายเรียกร้องการกระทำของจำเลยที่ 4 เข้าลักษณะกระทำการเป็นคนกลางเรียกทรัพย์สินอันมิควรได้จากผู้ที่จะให้ค่าไถ่ดังโจทก์ฟ้อง มิใช่เป็นเพียงผู้สนับสนุนการกระทำผิดดังศาลอุทธรณ์วินิจฉัย...พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีเฉพาะจำเลยที่ 4 ไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์." ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 677/2529พนักงานอัยการ จังหวัด เพชรบูรณ์โจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นาย สมัคร นวลชมโจทก์นาย แวว แทนจรูญ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 313, ม. 315, ม. 86จำเลยที่1กับจำเลยคนอื่นร่วมกันจับตัวผู้เสียหายไปเพื่อเรียกค่าไถ่ขณะที่บุตรชายของผู้เสียหายนำเงินค่าไถ่ไปให้จำเลยที่1มีจำเลยที่2และจำเลยที่4ซึ่งเป็นภรรยาของจำเลยที่1กับพวกอีก3คนอยู่ในที่นั้นด้วยจำเลยที่4พูดกับบุตรชายของผู้เสียหายว่า"เขาเอาเท่าไหร่ก็ให้เขาไปเสียจะได้หมดเวรหมดกรรมกัน"พฤติการณ์ของจำเลยที่4เป็นการช่วยพูดให้บุตรชายผู้เสียหายหาเงินค่าไถ่มาให้ตามที่พวกจำเลยเรียกร้องเข้าลักษณะความผิดฐานกระทำการเป็นคนกลางเรียกทรัพย์สินจากผู้ที่จะให้ค่าไถ่มิใช่เป็นเพียงผู้สนับสนุนการกระทำความผิดดังกล่าวเท่านั้น.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งหกกับพวกฐานปล้นทรัพย์ กับฐานร่วมกันใช้อาวุธปืนจี้บังคับขู่เข็ญและยิงปืนขู่ ข่มขืนใจ นายสมัครนวลชม กับ นายสมควร นวลชม ผู้เสียหายให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายแก่ชีวิตแล้ว ร่วมกันจับตัวผู้เสียหายไปหน่วงเหนี่ยวกักขังเพื่อประสงค์จะได้มาซึ่งค่าไถ่ โดยสำหรับจำเลยที่ 4 ขอให้ลงโทษฐานกระทำการเป็นคนกลาง โดยเรียก รับ หรือยอมจะรับทรัพย์สินหรือประโยชน์อย่างใดที่มิควรได้จากผู้อื่นที่จะให้ค่าไถ่ โดยเรียกค่าไถ่ตัวนายสมัครผู้เสียหายเป็นเงิน 200,000 บาท จากนายนิคมอันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310, 313, 315, 340, 340 ตรี, 91, 83, 33ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 2,11, 14, 15 และขอให้ริบของกลางจำเลยทั้งหกให้การปฏิเสธ ขอถอนคำให้การเดิม และให้การใหม่รับสารภาพตามฟ้อง เว้นแต่ข้อหาปล้นทรัพย์คงปฏิเสธศาลชั้นต้นสั่งให้รวมพิจารณากับคดีอาญาหมายเลขดำที่ 1318/2524ของศาลจังหวัดเพชรบูรณ์ โดยให้เรียกนายคนองหรือกลม เพชรบูรณินจำเลยในคดีดังกล่าวว่าจำเลยที่ 7 นายสมัคร นวลชม ผู้เสียหายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลอนุญาตและพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 5ที่ 6 และที่ 7 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 310, 313 แต่การกระทำของจำเลยดังกล่าวว่าเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 313 ซึ่งเป็นบทหนัก ประกอบมาตรา 316วางโทษจำคุกคนละ 18 ปี คำให้การชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลยมีประโยชน์แก่การพิจารณาลดโทษให้ 1 ใน 6 ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา78 คงจำคุกคนละ 15 ปี จำเลยที่ 4 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 315 ประกอบมาตรา 316 วางโทษจำคุก 10 ปีจำเลยที่ 4, ที่ 5 และที่ 6 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 4 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315 ประกอบมาตรา 316 และมาตรา 86 จำคุก6 ปี 8 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 5 ที่ 6 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เมื่อวันที่22 มีนาคม 2524 เวลาประมาณ 18 นาฬิกา โจทก์ร่วมถูกคนร้ายหลายคนใช้อาวุธปืนจี้ขู่เข็ญบังคับจับตัวไปหน่วงเหนี่ยวกักขังไว้เพื่อให้ได้มาซึ่งค่าไถ่ จนกกระทั่งวันที่ 11 เมษายน 2524 บุตรของโจทก์ร่วมนำเงินค่าไถ่จำนวน 200,000 บาท ไปมอบให้แก่คนร้าย คนร้ายจึงปล่อยโจทก์ร่วม ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า จำเลยที่4 กระทำการเป็นคนกลางเรียกหรือรับค่าไถ่ดังโจทก์ฟ้อง หรือเป็นเพียงผู้สนับสนุนการกระทำผิดดังกล่าว และตามฎีกาของจำเลยมีว่า จำเลยที่ 5 และจำเลยที่ 6 ร่วมเป็นคนร้ายจับโจทก์ร่วมไปเรียกค่าไถ่และหน่วงเหนี่ยวกักขังไว้หรือไม่สำหรับจำเลยที่ 4 ข้อเท็จจริงได้ความจากคำเบิกความนายนิคมนวลชม พยานโจทก์ ซึ่งเป็นบุตรโจทก์ร่วมว่า ในวันที่ 11 เมษายน 2524เวลา 11 นาฬิกา นายนิคมกับนายสนับได้เดินทางไปที่บริษัทขนส่งลำนารายณ์ ตามที่จำเลยที่ 5 นัดให้นำเงินค่าไถ่ไปให้ ได้พบจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 5 กับคนร้ายอีก 3 คน นายนิคมบอกว่ามีเงินไม่ถึง500,000 บาท จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 5 ไม่ตกลง จำเลยที่ 5 ให้นายนิคมนั่งรถจักรยานยนต์ ซึ่งจำเลยที่ 7 เป็นคนขับไปที่ร้านอาหารข้างธนาคารกสิกรไทย นายนิคมบอกว่ามีเงินเพียง 200,000 บาท จำเลยที่ 5 ตกลงเอาตามนั้น นายนิคมจึงให้นายสนับกลับไปเอาเงินที่บ้านจากนั้นจำเลยที่ 5 ให้นายนิคมกับจำเลยที่ 3 นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ซึ่งจำเลยที่ 5 ขับ โดยว่าจะพาไปหาโจทก์ร่วมในป่า แต่ไปได้ประมาณ 5 กิโลเมตรยางรถรั่ว จำเลยที่ 5 จึงขับรถย้อนกลับไปทางลำนารายณ์ ส่วนจำเลยที่ 3 กับนายนิคมนั่งรถไปที่พุเตย ได้พบจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 จำเลยที่ 4 กับพวกอีก 3 คน จำเลยที่ 4 ถามนายนิคมว่า เป็นลูกชายคนที่ถูกจับไปใช่ไหม นายนิคมตอบว่า ใช่ จำเลยที่ 4 ก็ว่า เขาเอาเท่าไหร่ ก็ให้เขาไปเสียจะได้หมดเวรหมดกรรมกันต่อมานายสนับขับรถยนต์ไปถึง หลังจากนั้นนายนิคมก็มอบเงิน 200,000บาท ให้แก่จำเลยที่ 1 พฤติการณ์ของจำเลยที่ 4 ดังกล่าว เห็นได้ว่าจำเลยที่ 4 ต้องรู้เห็นในการที่จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นสามีของจำเลยที่ 4 กับพวกคนร้ายได้ร่วมกันจับตัวโจทก์ร่วมไปเรียกค่าไถ่ ที่จำเลยที่ 4 พูดกับนายนิคมบุตรโจทก์ร่วมดังกล่าวถือได้ว่าเป็นการช่วยพูดสนับสนุนให้นายนิคมหาเงินค่าไถ่มาให้ตามที่คนร้ายเรียกร้องการกระทำของจำเลยที่ 4 เข้าลักษณะกระทำการเป็นคนกลางเรียกทรัพย์สินอันมิควรได้จากผู้ที่จะให้ค่าไถ่ดังโจทก์ฟ้อง มิใช่เป็นเพียงผู้สนับสนุนการกระทำผิดดังศาลอุทธรณ์วินิจฉัย...พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีเฉพาะจำเลยที่ 4 ไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์."(อุทิศ บุญชู-จุนท์ จันทรวงศ์-ประพันธ์ ผลฉาย)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุความผิดฐานกระทำตนเป็นคนกลางระหว่างผู้เรียกค่าไถ่กับผู้ที่จะให้ค่าไถ่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315 นั้น (1) จะต้องมีการ"กระทำการเป็นคนกลาง" คือเป็นผู้ติดต่อระหว่างผู้กระทำความผิดฐานเรียกค่าไถ่กับผู้ที่จะให้ค่าไถ่ (2) โดยจะต้องมีการ "เรียก รับหรือยอมจะรับทรัพย์สินหรือประโยชน์อย่างใดจากผู้กระทำความผิดตามมาตรา 313 หรือจากผู้ที่จะให้ค่าไถ่" และ (3) ทรัพย์สินหรือประโยชน์นั้นจะต้องเป็นทรัพย์สินหรือประโยชน์ที่ "มิควรได้" ด้วย นอกจากนี้ยังจะต้องมีองค์ประกอบความผิดในส่วนจิตใจ คือมีเจตนาที่จะเรียกรับ หรือยอมจะรับทรัพย์สินหรือประโยชน์ที่มิควรได้นั้นด้วย ตามข้อเท็จจริงในคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ปรากฏเพียงว่า ในวันที่นำค่าไถ่ไปมอบให้คนร้ายนั้น จำเลยที่ 4 อยู่ในสถานที่ส่งมอบเงินค่าไถ่ด้วย โดยจำเลยที่ 4 เป็นภริยาของจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นคนร้ายคนหนึ่ง และจำเลยที่ 4 ได้พูดกับผู้นำค่าไถ่ไปให้คนร้ายว่า"เขาเอาเท่าไหร่ก็ให้เขาไปเสียจะได้หมดเวรหมดกรรมกัน" เช่นนี้จะได้ว่าครบองค์ประกอบเป็นความผิดฐานกระทำตนเป็นคนกลางตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315 แล้วหรือ ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏแต่อย่างใดว่าจำเลยที่ 4 ได้เรียก รับ หรือยอมจะรับทรัพย์สินหรือประโยชย์ใดเพื่อตัวจำเลยที่ 4 เองทั้งลักษณะถ้อยคำที่จำเลยที่ 4 พูดก็ยังไม่ชัดว่าพูดเพื่อให้ผู้ถูกกักขังได้รับอิสรภาพ หรือเพื่อให้คนร้ายได้ทรัพย์สินหรือประโยชน์จากผู้ที่จะให้ค่าไถ่ ในจุดแรกที่ไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 4 เรียก รับ หรือยอมจะรับทรัพย์สินหรือประโยชน์ใดเพื่อตัวของจำเลยที่ เองนั้น ท่านศาสตราจารย์จิตติ ติงศภัทิย์ ได้เคยบันทึกหมายเหตุท้ายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 257/2523 ไว้ว่า ทรัพย์สินหรือประโยชน์ที่มิควรได้ที่คนกลางเรียก รับ หรือยอมจะรับตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315 นี้เป็นคนละสิ่งคนละจำนวนกับค่าไถ่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 313 มิใช่คนกลางรับค่าไถ่จากผู้ไถ่เอาไปให้ผู้ร้ายโดยไม่ได้รับประโยชน์อะไรเป็นส่วนตัวเลย อย่างไรก็ตาม กรณียังอาจตีความไปอีกทางหนึ่งได้ว่าข้อโต้แย้งนี้น่าจะไม่ใช่ข้อสำคัญ เพราะประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315มิได้บัญญัติว่าผู้กระทำเป็นคนกลางจะต้องเรียก รับ หรือยอมจะรับทรัพย์สินหรือประโยชน์ที่มิควรได้มาให้แก่ตนเอง การเรียกทรัพย์สินหรือประโยชน์ที่มิควรได้จากผู้ที่จะให้ค่าไถ่ไปให้แก่ผู้กระทำผิดตามมาตรา 313 หรือแก่ผู้อื่นก็น่าจะถือเป็นการกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315 ได้แล้ว การที่จำเลยที่ 4 ในคดีนี้พูดว่า "เขาเอาเท่าไหร่ก็ให้เขาไปเสีย..." จึงถือได้ว่าเป็นการเรียกทรัพย์สินจากผู้ที่จะให้ค่าไถ่ อันเป็นองค์ประกอบความผิดในส่วนการกระทำของประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315 แล้ว (ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 257/2523 และ 465/2527) ปัญหาคงเหลือเพียงว่าการที่จำเลยที่ 4 พูดในพฤติการณ์เช่นนั้นเป็นการพูดเรื่องให้ผู้ถูกกักขังได้รับอิสรภาพ หรือเพื่อให้คนร้ายได้ทรัพย์สินไปจากผู้ที่จะให้ค่าไถ่ เพราะหากเป็นการพูดเพื่อช่วยผู้ถูกกักขังเพื่อให้ผู้ถูกกักขังได้รับอิสรภาพ การกระทำนั้นก็จะไม่เป็นความผิดเพราะขาดเจตนา และยังเป็นเหตุให้ทรัพย์สินที่เรียกไม่เป็น "ทรัพย์สินที่มิควรได้" ตามความหมายของประมวลกฎหมายอาญามาตรา 315 อีกด้วย (ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1220/2527) ในทางตรงกันข้ามหากเป็นการพูดเพื่อให้คนร้ายได้ค่าไถ่สำเร็จย่อมต้องถือว่าทรัพย์สินดังกล่าว "เป็นสิ่งที่มิควรได้ คือ ปราศจากมูลอันจะอ้างกฎหมาย การติดต่อให้การได้ค่าไถ่สำเร็จย่อมเป็นการที่มีวัตถุประสงค์ขัดต่อกฎหมายและศีลธรรมอันดีอยู่ในตัว" (ดูคำอธิบายประมวลกฎหมายอาญา ภาค 2 ตอนที่ 2 และ ภาค 3 ของท่านศาสตราจารย์จิตติ ติงศภัทิย์ พิมพ์ครั้งที่ 2 หน้า 2128-2129)ลักษณะการพูดของจำเลยที่ 4 ในคดีนี้ แม้โดยเนื้อความอาจจะฟังเข้าใจไปในทางที่จะให้ผู้ถูกกักขังได้รับอิสรภาพได้ก็ตาม แต่เมื่อพิจารณาประกอบกับข้อเท็จจริงที่ว่าจำเลยที่ 4 เป็นภริยาของจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นคนร้ายคนหนึ่งในคดีนี้ ทั้งยังร่วมอยู่กับคนร้ายอื่น ๆ ในเวลาและสถานที่ที่มีการส่งมอบเงินค่าไถ่ให้แก่คนร้าย โดยที่สถานที่ดังกล่าวมิใช่บ้านหรือสถานที่อื่นซึ่งจำเลยที่ 4 มีเหตุผลจะต้องไปปรากฏตัวอยู่ด้วยจึงพอฟังข้อเท็จจริงได้ว่าจำเลยที่ 4 พูดเช่นนั้นเป็นการพูดเรียกทรัพย์สินจากผู้ที่จะให้ค่าไถ่เพื่อให้คนร้ายได้ค่าไถ่สำเร็จ อันเป็นการเรียกทรัพย์สินที่มิควรได้ เป็นผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 315 คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้จึงน่าจะชอบแล้ว ถึงแม้ว่าพยานหลักฐานจะไม่ชัดเจนเหมือนดัุงกรณีตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 257/2523 และ 465/2527 ก็ตาม.