คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2227/2537หลักกฎหมาย: สิทธิการเช่าตึกแถวที่โจทก์นำยึดเพื่อขายทอดตลาด เป็นสิทธิที่จำเลยได้มาจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ผู้ให้เช่าเมื่อผู้ให้เช่าไม่อนุญาตให้นำสิทธิการเช่าตึกแถวออกขายทอดตลาดเพราะประสงค์จะนำมาหาประโยชน์ด้วยตนเอง สิทธิการเช่าดังกล่าวจึงเป็นสิทธิเฉพาะตัวและเมื่อไม่มีข้อตกลงให้จำเลยโอนสิทธิการเช่าได้ สิทธิการเช่ารายนี้จึงเป็นทรัพย์สินที่โอนกันไม่ได้ตามกฎหมายไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 285(4) โจทก์จึงไม่มีสิทธินำยึดออกขายทอดตลาดได้ อย่างไรก็ตาม เมื่อโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดสิทธิการเช่าตึกแถวแล้วเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ประเมินราคาไว้จึงเป็นทรัพย์สินที่มีราคาอยู่ในตัว แม้จะไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีตามกฎหมายโจทก์ผู้นำยึดจึงต้องเสียค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดีด้วยคดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน130,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 20 กรกฎาคม 2531 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์และยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับในระหว่างอุทธรณ์ แต่จำเลยไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่กำหนดให้จำเลยหาประกัน สำหรับจำนวนเงินที่จะต้องชำระตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์จึงขอให้ศาลออกหมายบังคับคดีและนำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดสิทธิการเช่าตึกแถว เลขที่ 97/29ถนนชุมพล ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทราซึ่งจำเลยเช่าจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์จังหวัดฉะเชิงเทรา เพื่อขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ตามคำพิพากษาแต่สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์มีหนังสือลงวันที่ 10 ตุลาคม2533 แจ้งเจ้าพนักงานบังคับคดีว่า ไม่อาจอนุญาตให้นำสิทธิการเช่าตึกแถวที่ยึดออกขายทอดตลาด เพราะมีนโยบายที่จะนำออกจัดหาประโยชน์ด้วยตนเอง เจ้าพนักงานบังคับคดีได้รายงานศาลให้แจ้งโจทก์ถอนการยึดสิทธิการเช่าตึกแถวและเสียค่าธรรมเนียมการยึดแล้วไม่มีการขายร้อยละ 3.5 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเห็นชอบตามรายงานของเจ้าพนักงานบังคับคดีโจทก์ยื่นคำแถลงฉบับลงวันที่ 15 ตุลาคม 2533 ว่า หนังสือของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ที่มีถึงเจ้าพนักงานบังคับคดีว่าไม่อาจอนุญาตให้นำสิทธิการเช่าตึกแถวที่โจทก์นำยึดไว้ขายทอดตลาดได้นั้น ไม่ใช่เหตุที่จะต้องงดการบังคับคดี การที่เจ้าพนักงานบังคับคดีมีหนังสือแจ้งให้โจทก์ถอนการบังคับคดีจึงไม่ชอบด้วยกฎหมายขอให้สั่งเจ้าพนักงานบังคับคดีดำเนินการบังคับคดีต่อไปศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้โจทก์จัดการถอนการบังคับคดีตามหนังสือของเจ้าพนักงานบังคับคดีให้เรียบร้อยเสียก่อน แล้วให้เจ้าพนักงานบังคับคดีพิจารณาจัดการให้ตามข้อต่อไปโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาว่าศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "เห็นว่า สิทธิการเช่าตึกแถวที่โจทก์นำยึดเพื่อขายทอดตลาด เป็นสิทธิที่จำเลยได้มาจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ผู้ให้เช่า เมื่อสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ไม่อนุญาตให้นำสิทธิการเช่าตึกแถวออกขายทอดตลาดเพราะประสงค์จะนำมาหาประโยชน์ด้วยตนเอง ผลจึงเป็นว่าสิทธิการเช่าระหว่างสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์กับจำเลยเป็นสิทธิเฉพาะตัว และไม่มีข้อตกลงให้จำเลยโอนสิทธิการเช่าได้สิทธิการเช่ารายนี้จึงเป็นทรัพย์สินที่โอนกันไม่ได้ตามกฎหมายจึงไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 285(4) โจทก์จึงไม่มีสิทธินำยึดออกขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้โจทก์ได้ที่โจทก์ฎีกาว่า หากศาลฎีกาเห็นว่า สิทธิการเช่าตึกแถวไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีต้องถือว่าทรัพย์สินรายนี้ไม่มีราคาต่อไป โจทก์ไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมเป็นเงิน 3,500 บาท นั้นเห็นว่า เมื่อโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดสิทธิการเช่าตึกแถวแล้วเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ประเมินราคาไว้ 100,000 บาท จึงเป็นทรัพย์สินที่มีราคาอยู่ในตัว แต่ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีตามกฎหมาย โจทก์ผู้นำยึดจึงต้องเสียค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดี ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2227/2537นาย วิรัช เกาลวณิชย์โจทก์นาย สม เกียรติ ศิริติกุลจำเลย ป.พ.พ. ม. 138 ป.วิ.พ. ม. 285, ม. ตาราง 5 สิทธิการเช่าตึกแถวที่โจทก์นำยึดเพื่อขายทอดตลาด เป็นสิทธิที่จำเลยได้มาจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ผู้ให้เช่าเมื่อผู้ให้เช่าไม่อนุญาตให้นำสิทธิการเช่าตึกแถวออกขายทอดตลาดเพราะประสงค์จะนำมาหาประโยชน์ด้วยตนเอง สิทธิการเช่าดังกล่าวจึงเป็นสิทธิเฉพาะตัวและเมื่อไม่มีข้อตกลงให้จำเลยโอนสิทธิการเช่าได้ สิทธิการเช่ารายนี้จึงเป็นทรัพย์สินที่โอนกันไม่ได้ตามกฎหมายไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 285(4) โจทก์จึงไม่มีสิทธินำยึดออกขายทอดตลาดได้ อย่างไรก็ตาม เมื่อโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดสิทธิการเช่าตึกแถวแล้วเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ประเมินราคาไว้จึงเป็นทรัพย์สินที่มีราคาอยู่ในตัว แม้จะไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีตามกฎหมายโจทก์ผู้นำยึดจึงต้องเสียค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดีด้วยคดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน130,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 20 กรกฎาคม 2531 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์และยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับในระหว่างอุทธรณ์ แต่จำเลยไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่กำหนดให้จำเลยหาประกัน สำหรับจำนวนเงินที่จะต้องชำระตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์จึงขอให้ศาลออกหมายบังคับคดีและนำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดสิทธิการเช่าตึกแถว เลขที่ 97/29ถนนชุมพล ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทราซึ่งจำเลยเช่าจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์จังหวัดฉะเชิงเทรา เพื่อขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ตามคำพิพากษาแต่สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์มีหนังสือลงวันที่ 10 ตุลาคม2533 แจ้งเจ้าพนักงานบังคับคดีว่า ไม่อาจอนุญาตให้นำสิทธิการเช่าตึกแถวที่ยึดออกขายทอดตลาด เพราะมีนโยบายที่จะนำออกจัดหาประโยชน์ด้วยตนเอง เจ้าพนักงานบังคับคดีได้รายงานศาลให้แจ้งโจทก์ถอนการยึดสิทธิการเช่าตึกแถวและเสียค่าธรรมเนียมการยึดแล้วไม่มีการขายร้อยละ 3.5 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเห็นชอบตามรายงานของเจ้าพนักงานบังคับคดีโจทก์ยื่นคำแถลงฉบับลงวันที่ 15 ตุลาคม 2533 ว่า หนังสือของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ที่มีถึงเจ้าพนักงานบังคับคดีว่าไม่อาจอนุญาตให้นำสิทธิการเช่าตึกแถวที่โจทก์นำยึดไว้ขายทอดตลาดได้นั้น ไม่ใช่เหตุที่จะต้องงดการบังคับคดี การที่เจ้าพนักงานบังคับคดีมีหนังสือแจ้งให้โจทก์ถอนการบังคับคดีจึงไม่ชอบด้วยกฎหมายขอให้สั่งเจ้าพนักงานบังคับคดีดำเนินการบังคับคดีต่อไปศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้โจทก์จัดการถอนการบังคับคดีตามหนังสือของเจ้าพนักงานบังคับคดีให้เรียบร้อยเสียก่อน แล้วให้เจ้าพนักงานบังคับคดีพิจารณาจัดการให้ตามข้อต่อไปโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาว่าศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "เห็นว่า สิทธิการเช่าตึกแถวที่โจทก์นำยึดเพื่อขายทอดตลาด เป็นสิทธิที่จำเลยได้มาจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ผู้ให้เช่า เมื่อสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ไม่อนุญาตให้นำสิทธิการเช่าตึกแถวออกขายทอดตลาดเพราะประสงค์จะนำมาหาประโยชน์ด้วยตนเอง ผลจึงเป็นว่าสิทธิการเช่าระหว่างสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์กับจำเลยเป็นสิทธิเฉพาะตัว และไม่มีข้อตกลงให้จำเลยโอนสิทธิการเช่าได้สิทธิการเช่ารายนี้จึงเป็นทรัพย์สินที่โอนกันไม่ได้ตามกฎหมายจึงไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 285(4) โจทก์จึงไม่มีสิทธินำยึดออกขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้โจทก์ได้ที่โจทก์ฎีกาว่า หากศาลฎีกาเห็นว่า สิทธิการเช่าตึกแถวไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีต้องถือว่าทรัพย์สินรายนี้ไม่มีราคาต่อไป โจทก์ไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมเป็นเงิน 3,500 บาท นั้นเห็นว่า เมื่อโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดสิทธิการเช่าตึกแถวแล้วเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ประเมินราคาไว้ 100,000 บาท จึงเป็นทรัพย์สินที่มีราคาอยู่ในตัว แต่ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีตามกฎหมาย โจทก์ผู้นำยึดจึงต้องเสียค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดี ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สมภพ โชติกวณิชย์-นิเวศน์ คำผอง-บุญธรรม อยู่พุก)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ มีคำวินิจฉัยที่น่าพิจารณาและเป็นข้อพึงระมัดระวังสำหรับเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาอยู่ 2 ประการ 1. สิทธิการเช่าที่ผู้ให้เช่าไม่อนุญาตให้นำออกขายทอดตลาดและไม่มีข้อตกลงให้โอนสิทธิการเช่าได้เป็นสิทธิเฉพาะตัวเป็นทรัพย์สินที่โอนกันไม่ได้ตามกฎหมายจึงไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 285(4) 2. การยึดทรัพย์ที่โจทก์ไม่มีสิทธินำยึดก็ต้องอยู่ในบังคับที่จะต้องเสียค่าธรรมเนียมการยึดแล้วไม่มีการขาย กรณีตาม 1. เป็นการวินิจฉัยตามหลักของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 285(4) กล่าวคือทรัพย์สินที่โอนกันไม่ได้ตามกฎหมายไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าสิทธิการเช่าที่โจทก์นำยึดเป็นทรัพย์สินที่โอนกันไม่ได้ตามกฎหมาย ก็เนื่องจากตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 544 บัญญัติไว้ว่าทรัพย์สินที่เช่า ผู้เช่าจะให้เช่าช่วง หรือโอนสิทธิของตนให้บุคคลภายนอกหาได้ไม่ เว้นแต่จะได้ตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่นในสัญญาเช่าจากบทบัญญัติดังกล่าวนี้เองทำให้สิทธิตามสัญญาเช่าเป็นสิทธิเฉพาะตัวไม่อาจโอนกันได้ เว้นแต่จะมีข้อตกลงในสัญญาว่าให้โอนกันได้ในทางปฏิบัติทุกวันนี้สิทธิการเช่าซึ่งเป็นทรัพย์สินอย่างหนึ่งมีราคาสูงมาก สำหรับสิทธิการเช่าที่อยู่ในแหล่งการค้า มีธนาคารและสถาบันการเงินยอมรับการมอบสิทธิการเช่าเป็นหลักประกันหนี้ที่ลูกค้ากู้ยืม หรือขอสินเชื่อไป แต่สิทธิการเช่านี้ตามสัญญาเช่าต้องระบุให้โอนสิทธิการเช่าได้ ซึ่งเรียกกันว่าการมอบสิทธิการเช่าเป็นหลักประกัน โดยในการทำสัญญามอบสิทธิการเช่านี้ ธนาคารหรือสถาบันการเงินจะให้ผู้ให้เช่าเข้ามาผูกพันในการมอบสิทธิเช่นให้ผู้ให้เช่ายินยอมด้วยในการมอบสิทธิดังกล่าวเป็นประกันหรือมีหนังสือแจ้งให้ผู้ให้เช่าทราบถึงการมอบสิทธิ อย่างไรก็ตามในทางปฏิบัติการยึดสิทธิการเช่าของเจ้าพนักงานบังคับคดีแม้ในสัญญาเช่าจะอนุญาตให้โอนสิทธิการเช่าก็ตามเจ้าพนักงานบังคับคดีจะแจ้งเป็นหนังสือให้แก่ผู้ให้เช่าทราบถึงการยึดด้วย หรือก่อนนำยึดสิทธิการเช่า โจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้อาจขอให้เจ้าพนักงานบังคับคดีมีหนังสือสอบถามไปยังผู้ให้เช่า ว่าจะยินยอมให้นำสิทธิการเช่าออกขายทอดตลาดหรือไม่ก่อนก็ได้ เมื่อผู้ให้เช่ายินยอมถึงนำยึด ถ้าไม่ยินยอมก็แล้วแต่โจทก์จะยืนยันให้ยึดหรือไม่ กรณีตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ก็เช่นกันเจ้าพนักงานบังคับคดีแจ้งการยึดสิทธิการเช่าแก่สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ในฐานะผู้ให้เช่าทราบ สำนักงานทรัพย์สินในฐานะผู้ให้เช่ามีหนังสือมาถึงเจ้าพนักงานบังคับคดีว่าไม่อาจอนุญาตให้นำสิทธิการเช่าออกขายได้ เมื่อเป็นเช่นนี้สิทธิการเช่าดังกล่าวจึงไม่อาจโอนกันได้ ตามคำพิพากษาศาลฎีกาไม่ปรากฏข้อเท็จจริงว่าสัญญาเช่าระหว่างจำเลยกับสำนักงานทรัพย์สินอนุญาตให้โอนสิทธิการเช่าได้หรือไม่ แต่ผู้บันทึกเห็นว่า สัญญาเช่าระหว่างสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์กับจำเลยคงไม่อนุญาตให้โอนสิทธิการเช่าได้ เพราะหากอนุญาตให้โอนสิทธิการเช่าแล้วก็คงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเป็นไม่อนุญาตได้ เว้นแต่จะมีข้อความระบุในสัญญาให้สิทธิในการยกเลิกข้อตกลงดังกล่าวได้โดยฝ่ายเดียว และจะเห็นได้จากคำวินิจฉัยของศาลฎีกาที่วินิจฉัยไว้ว่า และไม่มีข้อตกลงให้จำเลยโอนสิทธิการเช่าได้ ก่อนหน้านี้ก็เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2180/2522 วินิจฉัยเช่นเดียวกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ว่า การเช่าทรัพย์สินที่โอนการเช่าไม่ได้เป็นสิทธิเฉพาะตัวแต่ถ้าตกลงยกเว้นให้โอนกันได้ ก็อาจยึดสิทธิการเช่าในการบังคับคดีได้ สำหรับกรณีตามข้อ 2 ที่วินิจฉัยว่าการถอนการยึดในกรณีที่ทรัพย์นั้นไม่อยู่ในความรับผิดในการบังคับคดีก็ต้องเสียค่าธรรมเนียมการยึดแล้วไม่มีการขายร้อยละ 3.5 ซึ่งผู้บันทึกเห็นว่าเป็นการถูกต้องและชอบด้วยเหตุผล เนื่องจากตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 149 บัญญัติให้คู่ความที่ดำเนินกระบวนพิจารณานั้นเป็นผู้รับผิดชอบในการชำระค่าธรรมเนียมและตามตาราง 5 ค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดีท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ก็กำหนดเพียงว่า เมื่อยึดทรัพย์สินซึ่งไม่ใช่ตัวเงินแล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายต้องเสียค่าธรรมเนียมซึ่งไม่มีข้อยกเว้นไว้ว่า หากเป็นทรัพย์ที่ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีแล้วจะไม่ต้องเสีย ในทางปฏิบัติเมื่อปรากฏว่าทรัพย์สินที่โจทก์นำยึดไม่อยู่ในความรับผิดในการบังคับคดีเจ้าพนักงานบังคับคดีจะรายงานให้ศาลแจ้งให้โจทก์ดำเนินการถอนการยึดและเสียค่าธรรมเนียม ดังนั้นจึงเป็นข้อพึงระมัดระวังสำหรับเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาที่จะนำยึดทรัพย์สินของลูกหนี้ตามคำพิพากษาให้ตรวจตราให้ดีเสียก่อน มิเช่นนั้นอาจจะต้องรับผิดค่าธรรมเนียมยึดแล้วไม่มีการขายซึ่งค่าธรรมเนียมนี้ศาลจะใช้ดุลยพินิจให้ฝ่ายจำเลยรับผิดแทนโจทก์ไม่ได้ เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 767/2535 วินิจฉัยว่า เมื่อโจทก์เป็นฝ่ายดำเนินการบังคับคดีนำยึดที่ดิน โดยอ้างว่าเป็นทรัพย์สินของจำเลย เพื่อขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ แต่มีเหตุที่จะต้องถอนการยึดทรัพย์สินนั้น โจทก์ย่อมมีหน้าที่ต้องเสียค่าธรรมเนียมยึดแล้วไม่มีการขายตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 149 และตาราง 5 ข้อ 3 ท้าย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งทั้งนี้ โดยไม่คำนึงว่าโจทก์จะนำยึดโดยสุจริตและเป็นผู้ขอให้ถอนการยึดหรือไม่ กรณีไม่ใช่เรื่องของความรับผิดชั้นที่สุดสำหรับค่าฤชาธรรมเนียมของคู่ความในคดี ศาลจึงไม่อาจใช้ดุลยพินิจให้ฝ่ายจำเลยต้องรับผิดแทนฝ่ายโจทก์ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 161(เฉพาะตอนท้ายของคำพิพากษาศาลฎีกานี้เป็นการวินิจฉัยกลับหลักตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6485/2531 ซึ่งเคยวินิจฉัยไว้ว่าค่าธรรมเนียมตามตาราง 5ข้อ 3 ท้าย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ถ้ามีพฤติการณ์เห็นได้ว่าจำเลยประวิงการบังคับคดีโดยไม่สุจริต ศาลใช้ดุลยพินิจให้จำเลยเป็นผู้ชำระตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 161) สมกุมชาดคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน130,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 20 กรกฎาคม 2531 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์และยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับในระหว่างอุทธรณ์ แต่จำเลยไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่กำหนดให้จำเลยหาประกัน สำหรับจำนวนเงินที่จะต้องชำระตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์จึงขอให้ศาลออกหมายบังคับคดีและนำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดสิทธิการเช่าตึกแถว เลขที่ 97/29ถนนชุมพล ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทราซึ่งจำเลยเช่าจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์จังหวัดฉะเชิงเทรา เพื่อขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ตามคำพิพากษาแต่สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์มีหนังสือลงวันที่ 10 ตุลาคม2533 แจ้งเจ้าพนักงานบังคับคดีว่า ไม่อาจอนุญาตให้นำสิทธิการเช่าตึกแถวที่ยึดออกขายทอดตลาด เพราะมีนโยบายที่จะนำออกจัดหาประโยชน์ด้วยตนเอง เจ้าพนักงานบังคับคดีได้รายงานศาลให้แจ้งโจทก์ถอนการยึดสิทธิการเช่าตึกแถวและเสียค่าธรรมเนียมการยึดแล้วไม่มีการขายร้อยละ 3.5 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเห็นชอบตามรายงานของเจ้าพนักงานบังคับคดีโจทก์ยื่นคำแถลงฉบับลงวันที่ 15 ตุลาคม 2533 ว่า หนังสือของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ที่มีถึงเจ้าพนักงานบังคับคดีว่าไม่อาจอนุญาตให้นำสิทธิการเช่าตึกแถวที่โจทก์นำยึดไว้ขายทอดตลาดได้นั้น ไม่ใช่เหตุที่จะต้องงดการบังคับคดี การที่เจ้าพนักงานบังคับคดีมีหนังสือแจ้งให้โจทก์ถอนการบังคับคดีจึงไม่ชอบด้วยกฎหมายขอให้สั่งเจ้าพนักงานบังคับคดีดำเนินการบังคับคดีต่อไปศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้โจทก์จัดการถอนการบังคับคดีตามหนังสือของเจ้าพนักงานบังคับคดีให้เรียบร้อยเสียก่อน แล้วให้เจ้าพนักงานบังคับคดีพิจารณาจัดการให้ตามข้อต่อไปโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาว่าศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "เห็นว่า สิทธิการเช่าตึกแถวที่โจทก์นำยึดเพื่อขายทอดตลาด เป็นสิทธิที่จำเลยได้มาจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ผู้ให้เช่า เมื่อสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ไม่อนุญาตให้นำสิทธิการเช่าตึกแถวออกขายทอดตลาดเพราะประสงค์จะนำมาหาประโยชน์ด้วยตนเอง ผลจึงเป็นว่าสิทธิการเช่าระหว่างสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์กับจำเลยเป็นสิทธิเฉพาะตัว และไม่มีข้อตกลงให้จำเลยโอนสิทธิการเช่าได้สิทธิการเช่ารายนี้จึงเป็นทรัพย์สินที่โอนกันไม่ได้ตามกฎหมายจึงไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 285(4) โจทก์จึงไม่มีสิทธินำยึดออกขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้โจทก์ได้ที่โจทก์ฎีกาว่า หากศาลฎีกาเห็นว่า สิทธิการเช่าตึกแถวไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีต้องถือว่าทรัพย์สินรายนี้ไม่มีราคาต่อไป โจทก์ไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมเป็นเงิน 3,500 บาท นั้นเห็นว่า เมื่อโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดสิทธิการเช่าตึกแถวแล้วเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ประเมินราคาไว้ 100,000 บาท จึงเป็นทรัพย์สินที่มีราคาอยู่ในตัว แต่ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีตามกฎหมาย โจทก์ผู้นำยึดจึงต้องเสียค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดี ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2227/2537นาย วิรัช เกาลวณิชย์โจทก์นาย สม เกียรติ ศิริติกุลจำเลย ป.พ.พ. ม. 138 ป.วิ.พ. ม. 285, ม. ตาราง 5 สิทธิการเช่าตึกแถวที่โจทก์นำยึดเพื่อขายทอดตลาด เป็นสิทธิที่จำเลยได้มาจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ผู้ให้เช่าเมื่อผู้ให้เช่าไม่อนุญาตให้นำสิทธิการเช่าตึกแถวออกขายทอดตลาดเพราะประสงค์จะนำมาหาประโยชน์ด้วยตนเอง สิทธิการเช่าดังกล่าวจึงเป็นสิทธิเฉพาะตัวและเมื่อไม่มีข้อตกลงให้จำเลยโอนสิทธิการเช่าได้ สิทธิการเช่ารายนี้จึงเป็นทรัพย์สินที่โอนกันไม่ได้ตามกฎหมายไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 285(4) โจทก์จึงไม่มีสิทธินำยึดออกขายทอดตลาดได้ อย่างไรก็ตาม เมื่อโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดสิทธิการเช่าตึกแถวแล้วเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ประเมินราคาไว้จึงเป็นทรัพย์สินที่มีราคาอยู่ในตัว แม้จะไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีตามกฎหมายโจทก์ผู้นำยึดจึงต้องเสียค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดีด้วยคดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน130,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 20 กรกฎาคม 2531 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์และยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับในระหว่างอุทธรณ์ แต่จำเลยไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่กำหนดให้จำเลยหาประกัน สำหรับจำนวนเงินที่จะต้องชำระตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์จึงขอให้ศาลออกหมายบังคับคดีและนำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดสิทธิการเช่าตึกแถว เลขที่ 97/29ถนนชุมพล ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทราซึ่งจำเลยเช่าจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์จังหวัดฉะเชิงเทรา เพื่อขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ตามคำพิพากษาแต่สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์มีหนังสือลงวันที่ 10 ตุลาคม2533 แจ้งเจ้าพนักงานบังคับคดีว่า ไม่อาจอนุญาตให้นำสิทธิการเช่าตึกแถวที่ยึดออกขายทอดตลาด เพราะมีนโยบายที่จะนำออกจัดหาประโยชน์ด้วยตนเอง เจ้าพนักงานบังคับคดีได้รายงานศาลให้แจ้งโจทก์ถอนการยึดสิทธิการเช่าตึกแถวและเสียค่าธรรมเนียมการยึดแล้วไม่มีการขายร้อยละ 3.5 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเห็นชอบตามรายงานของเจ้าพนักงานบังคับคดีโจทก์ยื่นคำแถลงฉบับลงวันที่ 15 ตุลาคม 2533 ว่า หนังสือของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ที่มีถึงเจ้าพนักงานบังคับคดีว่าไม่อาจอนุญาตให้นำสิทธิการเช่าตึกแถวที่โจทก์นำยึดไว้ขายทอดตลาดได้นั้น ไม่ใช่เหตุที่จะต้องงดการบังคับคดี การที่เจ้าพนักงานบังคับคดีมีหนังสือแจ้งให้โจทก์ถอนการบังคับคดีจึงไม่ชอบด้วยกฎหมายขอให้สั่งเจ้าพนักงานบังคับคดีดำเนินการบังคับคดีต่อไปศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้โจทก์จัดการถอนการบังคับคดีตามหนังสือของเจ้าพนักงานบังคับคดีให้เรียบร้อยเสียก่อน แล้วให้เจ้าพนักงานบังคับคดีพิจารณาจัดการให้ตามข้อต่อไปโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาว่าศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "เห็นว่า สิทธิการเช่าตึกแถวที่โจทก์นำยึดเพื่อขายทอดตลาด เป็นสิทธิที่จำเลยได้มาจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ผู้ให้เช่า เมื่อสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ไม่อนุญาตให้นำสิทธิการเช่าตึกแถวออกขายทอดตลาดเพราะประสงค์จะนำมาหาประโยชน์ด้วยตนเอง ผลจึงเป็นว่าสิทธิการเช่าระหว่างสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์กับจำเลยเป็นสิทธิเฉพาะตัว และไม่มีข้อตกลงให้จำเลยโอนสิทธิการเช่าได้สิทธิการเช่ารายนี้จึงเป็นทรัพย์สินที่โอนกันไม่ได้ตามกฎหมายจึงไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 285(4) โจทก์จึงไม่มีสิทธินำยึดออกขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้โจทก์ได้ที่โจทก์ฎีกาว่า หากศาลฎีกาเห็นว่า สิทธิการเช่าตึกแถวไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีต้องถือว่าทรัพย์สินรายนี้ไม่มีราคาต่อไป โจทก์ไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมเป็นเงิน 3,500 บาท นั้นเห็นว่า เมื่อโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดสิทธิการเช่าตึกแถวแล้วเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ประเมินราคาไว้ 100,000 บาท จึงเป็นทรัพย์สินที่มีราคาอยู่ในตัว แต่ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีตามกฎหมาย โจทก์ผู้นำยึดจึงต้องเสียค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดี ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สมภพ โชติกวณิชย์-นิเวศน์ คำผอง-บุญธรรม อยู่พุก)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ มีคำวินิจฉัยที่น่าพิจารณาและเป็นข้อพึงระมัดระวังสำหรับเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาอยู่ 2 ประการ 1. สิทธิการเช่าที่ผู้ให้เช่าไม่อนุญาตให้นำออกขายทอดตลาดและไม่มีข้อตกลงให้โอนสิทธิการเช่าได้เป็นสิทธิเฉพาะตัวเป็นทรัพย์สินที่โอนกันไม่ได้ตามกฎหมายจึงไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 285(4) 2. การยึดทรัพย์ที่โจทก์ไม่มีสิทธินำยึดก็ต้องอยู่ในบังคับที่จะต้องเสียค่าธรรมเนียมการยึดแล้วไม่มีการขาย กรณีตาม 1. เป็นการวินิจฉัยตามหลักของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 285(4) กล่าวคือทรัพย์สินที่โอนกันไม่ได้ตามกฎหมายไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าสิทธิการเช่าที่โจทก์นำยึดเป็นทรัพย์สินที่โอนกันไม่ได้ตามกฎหมาย ก็เนื่องจากตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 544 บัญญัติไว้ว่าทรัพย์สินที่เช่า ผู้เช่าจะให้เช่าช่วง หรือโอนสิทธิของตนให้บุคคลภายนอกหาได้ไม่ เว้นแต่จะได้ตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่นในสัญญาเช่าจากบทบัญญัติดังกล่าวนี้เองทำให้สิทธิตามสัญญาเช่าเป็นสิทธิเฉพาะตัวไม่อาจโอนกันได้ เว้นแต่จะมีข้อตกลงในสัญญาว่าให้โอนกันได้ในทางปฏิบัติทุกวันนี้สิทธิการเช่าซึ่งเป็นทรัพย์สินอย่างหนึ่งมีราคาสูงมาก สำหรับสิทธิการเช่าที่อยู่ในแหล่งการค้า มีธนาคารและสถาบันการเงินยอมรับการมอบสิทธิการเช่าเป็นหลักประกันหนี้ที่ลูกค้ากู้ยืม หรือขอสินเชื่อไป แต่สิทธิการเช่านี้ตามสัญญาเช่าต้องระบุให้โอนสิทธิการเช่าได้ ซึ่งเรียกกันว่าการมอบสิทธิการเช่าเป็นหลักประกัน โดยในการทำสัญญามอบสิทธิการเช่านี้ ธนาคารหรือสถาบันการเงินจะให้ผู้ให้เช่าเข้ามาผูกพันในการมอบสิทธิเช่นให้ผู้ให้เช่ายินยอมด้วยในการมอบสิทธิดังกล่าวเป็นประกันหรือมีหนังสือแจ้งให้ผู้ให้เช่าทราบถึงการมอบสิทธิ อย่างไรก็ตามในทางปฏิบัติการยึดสิทธิการเช่าของเจ้าพนักงานบังคับคดีแม้ในสัญญาเช่าจะอนุญาตให้โอนสิทธิการเช่าก็ตามเจ้าพนักงานบังคับคดีจะแจ้งเป็นหนังสือให้แก่ผู้ให้เช่าทราบถึงการยึดด้วย หรือก่อนนำยึดสิทธิการเช่า โจทก์ผู้เป็นเจ้าหนี้อาจขอให้เจ้าพนักงานบังคับคดีมีหนังสือสอบถามไปยังผู้ให้เช่า ว่าจะยินยอมให้นำสิทธิการเช่าออกขายทอดตลาดหรือไม่ก่อนก็ได้ เมื่อผู้ให้เช่ายินยอมถึงนำยึด ถ้าไม่ยินยอมก็แล้วแต่โจทก์จะยืนยันให้ยึดหรือไม่ กรณีตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ก็เช่นกันเจ้าพนักงานบังคับคดีแจ้งการยึดสิทธิการเช่าแก่สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ในฐานะผู้ให้เช่าทราบ สำนักงานทรัพย์สินในฐานะผู้ให้เช่ามีหนังสือมาถึงเจ้าพนักงานบังคับคดีว่าไม่อาจอนุญาตให้นำสิทธิการเช่าออกขายได้ เมื่อเป็นเช่นนี้สิทธิการเช่าดังกล่าวจึงไม่อาจโอนกันได้ ตามคำพิพากษาศาลฎีกาไม่ปรากฏข้อเท็จจริงว่าสัญญาเช่าระหว่างจำเลยกับสำนักงานทรัพย์สินอนุญาตให้โอนสิทธิการเช่าได้หรือไม่ แต่ผู้บันทึกเห็นว่า สัญญาเช่าระหว่างสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์กับจำเลยคงไม่อนุญาตให้โอนสิทธิการเช่าได้ เพราะหากอนุญาตให้โอนสิทธิการเช่าแล้วก็คงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเป็นไม่อนุญาตได้ เว้นแต่จะมีข้อความระบุในสัญญาให้สิทธิในการยกเลิกข้อตกลงดังกล่าวได้โดยฝ่ายเดียว และจะเห็นได้จากคำวินิจฉัยของศาลฎีกาที่วินิจฉัยไว้ว่า และไม่มีข้อตกลงให้จำเลยโอนสิทธิการเช่าได้ ก่อนหน้านี้ก็เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2180/2522 วินิจฉัยเช่นเดียวกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ว่า การเช่าทรัพย์สินที่โอนการเช่าไม่ได้เป็นสิทธิเฉพาะตัวแต่ถ้าตกลงยกเว้นให้โอนกันได้ ก็อาจยึดสิทธิการเช่าในการบังคับคดีได้ สำหรับกรณีตามข้อ 2 ที่วินิจฉัยว่าการถอนการยึดในกรณีที่ทรัพย์นั้นไม่อยู่ในความรับผิดในการบังคับคดีก็ต้องเสียค่าธรรมเนียมการยึดแล้วไม่มีการขายร้อยละ 3.5 ซึ่งผู้บันทึกเห็นว่าเป็นการถูกต้องและชอบด้วยเหตุผล เนื่องจากตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 149 บัญญัติให้คู่ความที่ดำเนินกระบวนพิจารณานั้นเป็นผู้รับผิดชอบในการชำระค่าธรรมเนียมและตามตาราง 5 ค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดีท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ก็กำหนดเพียงว่า เมื่อยึดทรัพย์สินซึ่งไม่ใช่ตัวเงินแล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายต้องเสียค่าธรรมเนียมซึ่งไม่มีข้อยกเว้นไว้ว่า หากเป็นทรัพย์ที่ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีแล้วจะไม่ต้องเสีย ในทางปฏิบัติเมื่อปรากฏว่าทรัพย์สินที่โจทก์นำยึดไม่อยู่ในความรับผิดในการบังคับคดีเจ้าพนักงานบังคับคดีจะรายงานให้ศาลแจ้งให้โจทก์ดำเนินการถอนการยึดและเสียค่าธรรมเนียม ดังนั้นจึงเป็นข้อพึงระมัดระวังสำหรับเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาที่จะนำยึดทรัพย์สินของลูกหนี้ตามคำพิพากษาให้ตรวจตราให้ดีเสียก่อน มิเช่นนั้นอาจจะต้องรับผิดค่าธรรมเนียมยึดแล้วไม่มีการขายซึ่งค่าธรรมเนียมนี้ศาลจะใช้ดุลยพินิจให้ฝ่ายจำเลยรับผิดแทนโจทก์ไม่ได้ เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 767/2535 วินิจฉัยว่า เมื่อโจทก์เป็นฝ่ายดำเนินการบังคับคดีนำยึดที่ดิน โดยอ้างว่าเป็นทรัพย์สินของจำเลย เพื่อขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ แต่มีเหตุที่จะต้องถอนการยึดทรัพย์สินนั้น โจทก์ย่อมมีหน้าที่ต้องเสียค่าธรรมเนียมยึดแล้วไม่มีการขายตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 149 และตาราง 5 ข้อ 3 ท้าย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งทั้งนี้ โดยไม่คำนึงว่าโจทก์จะนำยึดโดยสุจริตและเป็นผู้ขอให้ถอนการยึดหรือไม่ กรณีไม่ใช่เรื่องของความรับผิดชั้นที่สุดสำหรับค่าฤชาธรรมเนียมของคู่ความในคดี ศาลจึงไม่อาจใช้ดุลยพินิจให้ฝ่ายจำเลยต้องรับผิดแทนฝ่ายโจทก์ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 161(เฉพาะตอนท้ายของคำพิพากษาศาลฎีกานี้เป็นการวินิจฉัยกลับหลักตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6485/2531 ซึ่งเคยวินิจฉัยไว้ว่าค่าธรรมเนียมตามตาราง 5ข้อ 3 ท้าย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ถ้ามีพฤติการณ์เห็นได้ว่าจำเลยประวิงการบังคับคดีโดยไม่สุจริต ศาลใช้ดุลยพินิจให้จำเลยเป็นผู้ชำระตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 161) สมกุมชาด