คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1737/2506หลักกฎหมาย: เทศบัญญัติ ฯ ข้อ 5 มีความว่า ห้ามมิให้ผู้ใดตั้งหรือใช้สถานที่เอกชนแห่งใดเป็นที่ขายอาหารหรือน้ำแข็ง หรือทำ หรือประกอบ หรือปรุงและสะสมอาหารหรือน้ำแข็งสำหรับขายให้บุคคลบริโภคภายในเขตเทศบาลเมืองกระบี่เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น จำเลยขายน้ำแข็งให้แก่พวกเรือประมง เพื่อเอาไปแช่ปลาสด ไม่ต้องขออนุญาตตามเทศบัญญัติดังกล่าวคดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้สถานที่เอกชนทำการขายและสะสมน้ำแข็งสำหรับขายให้บุคคลบริโภคในเขตเทศบาลเมืองกระบี่ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๖๗ เทศบัญญัติเรื่องควบคุมการค้าอาหารและน้ำแข็งในสถานที่เอกชน พ.ศ.๒๔๘๗ มาตรา ๖,๑๖ จำเลยให้การปฏิเสธ และต่อสู้ว่า จำเลยมิได้จำหน่ายน้ำแข็งให้บุคคลบริโภคแต่จำหน่ายน้ำแข็งให้เรือประมงเพื่อเอาไปแช่ปลาสด ไม่จำต้องขออนุญาต ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นเห็นว่า การที่จำเลยขายน้ำแข็งให้เรือประมงเพื่อเอาไปแช่ปลาก็ถือได้ว่าเป็นการขายให้บุคคลบริโภค พิพากษาว่าจำเลยผิดตามฟ้อง ให้ปรับจำเลยเป็นเงิน ๕๐ บาท จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่งมีความเห็นแย้งว่า คำว่า "บริโภค" ตามเทศบัญญัติ ฯ ข้อ ๕ ย่อมหมายถึง "กิน" เท่านั้น ควรพิพากษายกฟ้อง จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิเคราะห์ว่า เทศบัญญัติ ฯ ข้อ ๕ มีความว่า ห้ามมิให้ผู้ใดตั้งหรือใช้สถานที่แห่งใดเป็นที่ขายอาหารหรือน้ำแข็ง หรือทำประกอบ ปรุง และสะสมอาหาร หรือน้ำแข็งสำหรับขายให้บุคคลบริโภคภายในเขตเทศบาลเมืองกระบี่ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นศาลฎีกาเห็นว่า คำว่า "อาหาร" หมายถึงของกินหรือสิ่งที่นำเข้าสู่ร่างกายเพื่อหล่อเลี้ยง ไม่หมายถึงสิ่งของเครื่องใช้ ฉะนั้น คำว่า บริโภค ตามเทศบัญญัติ เมื่อใช้กับอาหาร จึงหมายถึงการกิน หรือการนำเข้าสู่ร่างกาย ไม่หมายถึงการใช้สิ้นเปลืองอย่างอื่น เทศบัญญัติกล่าวถึงอาหารและน้ำแข็ง และวางข้อกำหนดอย่างเดียวกัน ฉะนั้น เกี่ยวกับน้ำแข็งก็ย่อมมีความมุ่งหมายทำนองเดียวกัน คือ หมายถึงการกิน หรือการนำเข้าสู่ร่างกายเช่นเดียวกับอาหาร ฉะนั้น เมื่อปรากฎว่าจำเลยขายน้ำแข็งให้แก่พวกเรือประมงเพื่อเอาไปแช่ปลาสดอย่างเดียว การค้าน้ำแข็งของจำเลยก็ไม่ต้องขออนุญาตตามเทศบัญญัติ พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1737/2506อัยการจังหวัดกระบี่โจทก์นายสุเมธ คล่องแคล่วจำเลย พ.ร.บ.สาธารณสุข พ.ศ.2484 ม. 50 เทศบัญญัติของเทศบาลนครกรุงเทพ เรื่อง การจัดเก็บภาษีอากร และค่าธรรมเนียมบางประเภท (ฉบับที่ 2) ม. 5เทศบัญญัติ ฯ ข้อ 5 มีความว่า ห้ามมิให้ผู้ใดตั้งหรือใช้สถานที่เอกชนแห่งใดเป็นที่ขายอาหารหรือน้ำแข็ง หรือทำ หรือประกอบ หรือปรุงและสะสมอาหารหรือน้ำแข็งสำหรับขายให้บุคคลบริโภคภายในเขตเทศบาลเมืองกระบี่เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น จำเลยขายน้ำแข็งให้แก่พวกเรือประมง เพื่อเอาไปแช่ปลาสด ไม่ต้องขออนุญาตตามเทศบัญญัติดังกล่าวคดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้สถานที่เอกชนทำการขายและสะสมน้ำแข็งสำหรับขายให้บุคคลบริโภคในเขตเทศบาลเมืองกระบี่ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๖๗ เทศบัญญัติเรื่องควบคุมการค้าอาหารและน้ำแข็งในสถานที่เอกชน พ.ศ.๒๔๘๗ มาตรา ๖,๑๖ จำเลยให้การปฏิเสธ และต่อสู้ว่า จำเลยมิได้จำหน่ายน้ำแข็งให้บุคคลบริโภคแต่จำหน่ายน้ำแข็งให้เรือประมงเพื่อเอาไปแช่ปลาสด ไม่จำต้องขออนุญาต ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นเห็นว่า การที่จำเลยขายน้ำแข็งให้เรือประมงเพื่อเอาไปแช่ปลาก็ถือได้ว่าเป็นการขายให้บุคคลบริโภค พิพากษาว่าจำเลยผิดตามฟ้อง ให้ปรับจำเลยเป็นเงิน ๕๐ บาท จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่งมีความเห็นแย้งว่า คำว่า "บริโภค" ตามเทศบัญญัติ ฯ ข้อ ๕ ย่อมหมายถึง "กิน" เท่านั้น ควรพิพากษายกฟ้อง จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิเคราะห์ว่า เทศบัญญัติ ฯ ข้อ ๕ มีความว่า ห้ามมิให้ผู้ใดตั้งหรือใช้สถานที่แห่งใดเป็นที่ขายอาหารหรือน้ำแข็ง หรือทำประกอบ ปรุง และสะสมอาหาร หรือน้ำแข็งสำหรับขายให้บุคคลบริโภคภายในเขตเทศบาลเมืองกระบี่ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นศาลฎีกาเห็นว่า คำว่า "อาหาร" หมายถึงของกินหรือสิ่งที่นำเข้าสู่ร่างกายเพื่อหล่อเลี้ยง ไม่หมายถึงสิ่งของเครื่องใช้ ฉะนั้น คำว่า บริโภค ตามเทศบัญญัติ เมื่อใช้กับอาหาร จึงหมายถึงการกิน หรือการนำเข้าสู่ร่างกาย ไม่หมายถึงการใช้สิ้นเปลืองอย่างอื่น เทศบัญญัติกล่าวถึงอาหารและน้ำแข็ง และวางข้อกำหนดอย่างเดียวกัน ฉะนั้น เกี่ยวกับน้ำแข็งก็ย่อมมีความมุ่งหมายทำนองเดียวกัน คือ หมายถึงการกิน หรือการนำเข้าสู่ร่างกายเช่นเดียวกับอาหาร ฉะนั้น เมื่อปรากฎว่าจำเลยขายน้ำแข็งให้แก่พวกเรือประมงเพื่อเอาไปแช่ปลาสดอย่างเดียว การค้าน้ำแข็งของจำเลยก็ไม่ต้องขออนุญาตตามเทศบัญญัติ พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์(สวิง ลัดพลี-สอาด นาวีเจริญ-เจน เวชศิลป์)ศาลจังหวัดกระบี่ - นายไพโรจน์ ไวกาสีศาลอุทธรณ์ - นายอรุณ ตินทุกะสิริแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้สถานที่เอกชนทำการขายและสะสมน้ำแข็งสำหรับขายให้บุคคลบริโภคในเขตเทศบาลเมืองกระบี่ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๖๗ เทศบัญญัติเรื่องควบคุมการค้าอาหารและน้ำแข็งในสถานที่เอกชน พ.ศ.๒๔๘๗ มาตรา ๖,๑๖ จำเลยให้การปฏิเสธ และต่อสู้ว่า จำเลยมิได้จำหน่ายน้ำแข็งให้บุคคลบริโภคแต่จำหน่ายน้ำแข็งให้เรือประมงเพื่อเอาไปแช่ปลาสด ไม่จำต้องขออนุญาต ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นเห็นว่า การที่จำเลยขายน้ำแข็งให้เรือประมงเพื่อเอาไปแช่ปลาก็ถือได้ว่าเป็นการขายให้บุคคลบริโภค พิพากษาว่าจำเลยผิดตามฟ้อง ให้ปรับจำเลยเป็นเงิน ๕๐ บาท จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่งมีความเห็นแย้งว่า คำว่า "บริโภค" ตามเทศบัญญัติ ฯ ข้อ ๕ ย่อมหมายถึง "กิน" เท่านั้น ควรพิพากษายกฟ้อง จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิเคราะห์ว่า เทศบัญญัติ ฯ ข้อ ๕ มีความว่า ห้ามมิให้ผู้ใดตั้งหรือใช้สถานที่แห่งใดเป็นที่ขายอาหารหรือน้ำแข็ง หรือทำประกอบ ปรุง และสะสมอาหาร หรือน้ำแข็งสำหรับขายให้บุคคลบริโภคภายในเขตเทศบาลเมืองกระบี่ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นศาลฎีกาเห็นว่า คำว่า "อาหาร" หมายถึงของกินหรือสิ่งที่นำเข้าสู่ร่างกายเพื่อหล่อเลี้ยง ไม่หมายถึงสิ่งของเครื่องใช้ ฉะนั้น คำว่า บริโภค ตามเทศบัญญัติ เมื่อใช้กับอาหาร จึงหมายถึงการกิน หรือการนำเข้าสู่ร่างกาย ไม่หมายถึงการใช้สิ้นเปลืองอย่างอื่น เทศบัญญัติกล่าวถึงอาหารและน้ำแข็ง และวางข้อกำหนดอย่างเดียวกัน ฉะนั้น เกี่ยวกับน้ำแข็งก็ย่อมมีความมุ่งหมายทำนองเดียวกัน คือ หมายถึงการกิน หรือการนำเข้าสู่ร่างกายเช่นเดียวกับอาหาร ฉะนั้น เมื่อปรากฎว่าจำเลยขายน้ำแข็งให้แก่พวกเรือประมงเพื่อเอาไปแช่ปลาสดอย่างเดียว การค้าน้ำแข็งของจำเลยก็ไม่ต้องขออนุญาตตามเทศบัญญัติ พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1737/2506อัยการจังหวัดกระบี่โจทก์นายสุเมธ คล่องแคล่วจำเลย พ.ร.บ.สาธารณสุข พ.ศ.2484 ม. 50 เทศบัญญัติของเทศบาลนครกรุงเทพ เรื่อง การจัดเก็บภาษีอากร และค่าธรรมเนียมบางประเภท (ฉบับที่ 2) ม. 5เทศบัญญัติ ฯ ข้อ 5 มีความว่า ห้ามมิให้ผู้ใดตั้งหรือใช้สถานที่เอกชนแห่งใดเป็นที่ขายอาหารหรือน้ำแข็ง หรือทำ หรือประกอบ หรือปรุงและสะสมอาหารหรือน้ำแข็งสำหรับขายให้บุคคลบริโภคภายในเขตเทศบาลเมืองกระบี่เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น จำเลยขายน้ำแข็งให้แก่พวกเรือประมง เพื่อเอาไปแช่ปลาสด ไม่ต้องขออนุญาตตามเทศบัญญัติดังกล่าวคดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้สถานที่เอกชนทำการขายและสะสมน้ำแข็งสำหรับขายให้บุคคลบริโภคในเขตเทศบาลเมืองกระบี่ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๖๗ เทศบัญญัติเรื่องควบคุมการค้าอาหารและน้ำแข็งในสถานที่เอกชน พ.ศ.๒๔๘๗ มาตรา ๖,๑๖ จำเลยให้การปฏิเสธ และต่อสู้ว่า จำเลยมิได้จำหน่ายน้ำแข็งให้บุคคลบริโภคแต่จำหน่ายน้ำแข็งให้เรือประมงเพื่อเอาไปแช่ปลาสด ไม่จำต้องขออนุญาต ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นเห็นว่า การที่จำเลยขายน้ำแข็งให้เรือประมงเพื่อเอาไปแช่ปลาก็ถือได้ว่าเป็นการขายให้บุคคลบริโภค พิพากษาว่าจำเลยผิดตามฟ้อง ให้ปรับจำเลยเป็นเงิน ๕๐ บาท จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่งมีความเห็นแย้งว่า คำว่า "บริโภค" ตามเทศบัญญัติ ฯ ข้อ ๕ ย่อมหมายถึง "กิน" เท่านั้น ควรพิพากษายกฟ้อง จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิเคราะห์ว่า เทศบัญญัติ ฯ ข้อ ๕ มีความว่า ห้ามมิให้ผู้ใดตั้งหรือใช้สถานที่แห่งใดเป็นที่ขายอาหารหรือน้ำแข็ง หรือทำประกอบ ปรุง และสะสมอาหาร หรือน้ำแข็งสำหรับขายให้บุคคลบริโภคภายในเขตเทศบาลเมืองกระบี่ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นศาลฎีกาเห็นว่า คำว่า "อาหาร" หมายถึงของกินหรือสิ่งที่นำเข้าสู่ร่างกายเพื่อหล่อเลี้ยง ไม่หมายถึงสิ่งของเครื่องใช้ ฉะนั้น คำว่า บริโภค ตามเทศบัญญัติ เมื่อใช้กับอาหาร จึงหมายถึงการกิน หรือการนำเข้าสู่ร่างกาย ไม่หมายถึงการใช้สิ้นเปลืองอย่างอื่น เทศบัญญัติกล่าวถึงอาหารและน้ำแข็ง และวางข้อกำหนดอย่างเดียวกัน ฉะนั้น เกี่ยวกับน้ำแข็งก็ย่อมมีความมุ่งหมายทำนองเดียวกัน คือ หมายถึงการกิน หรือการนำเข้าสู่ร่างกายเช่นเดียวกับอาหาร ฉะนั้น เมื่อปรากฎว่าจำเลยขายน้ำแข็งให้แก่พวกเรือประมงเพื่อเอาไปแช่ปลาสดอย่างเดียว การค้าน้ำแข็งของจำเลยก็ไม่ต้องขออนุญาตตามเทศบัญญัติ พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์(สวิง ลัดพลี-สอาด นาวีเจริญ-เจน เวชศิลป์)ศาลจังหวัดกระบี่ - นายไพโรจน์ ไวกาสีศาลอุทธรณ์ - นายอรุณ ตินทุกะสิริแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ