คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2599/2524หลักกฎหมาย: พนักงานรัฐวิสาหกิจเป็นลูกจ้างตามความหมายในประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ 36,600 บาท จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "จำเลยอุทธรณ์ว่า โจทก์เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจ ไม่ใช่ลูกจ้าง ไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยเห็นว่า ข้อบังคับของจำเลยว่าด้วยการบรรจุ การแต่งตั้ง การเลื่อนเงินเดือนและการออกจากตำแหน่ง พ.ศ. 2523 ให้นิยายคำว่าพนักงานไว้ว่าหมายถึง "พนักงานประจำที่ได้รับการแต่งตั้งในตำแหน่งประจำโดยได้รับเงินเดือนหรือค่าแรงงานประจำ และพนักงานชั่วคราวที่อยู่ในระหว่างทดลองปฏิบัติงานชั่วคราวขององค์การอุตสาหกรรมห้องเย็น" ดังนั้นพนักงานตามคำนิยามนี้ไม่ว่าพนักงานประจำหรือพนักงานชั่วคราว คือผู้ซึ่งตกลงทำงานให้แก่นายจ้างเพื่อรับค่าจ้าง ตรงกับความหมายของลูกจ้างตามคำนิยามในประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 2 ซึ่งมีความว่า "ลูกจ้าง หมายความว่า ผู้ซึ่งตกลงทำงานให้แก่นายจ้างเพื่อรับค่าจ้าง ไม่ว่าจะเป็นผู้รับค่าจ้างด้วยตนเองหรือไม่ก็ตาม และหมายความรวมถึงลูกจ้างประจำและลูกจ้างชั่วคราวแต่ไม่รวมถึงลูกจ้างซึ่งทำงานเกี่ยวกับงานบ้าน" ดังนั้น พนักงานรัฐวิสาหกิจซึ่งได้แก่โจทก์ในคดีนี้จึงเป็นลูกจ้างตามความหมายในประกาศกระทรวงมหาดไทยที่กล่าวข้างต้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2599/2524นายเสถียร กรีทองโจทก์องค์การอุตสาหกรรมห้องเย็นจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน พนักงานรัฐวิสาหกิจเป็นลูกจ้างตามความหมายในประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ 36,600 บาท จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "จำเลยอุทธรณ์ว่า โจทก์เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจ ไม่ใช่ลูกจ้าง ไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยเห็นว่า ข้อบังคับของจำเลยว่าด้วยการบรรจุ การแต่งตั้ง การเลื่อนเงินเดือนและการออกจากตำแหน่ง พ.ศ. 2523 ให้นิยายคำว่าพนักงานไว้ว่าหมายถึง "พนักงานประจำที่ได้รับการแต่งตั้งในตำแหน่งประจำโดยได้รับเงินเดือนหรือค่าแรงงานประจำ และพนักงานชั่วคราวที่อยู่ในระหว่างทดลองปฏิบัติงานชั่วคราวขององค์การอุตสาหกรรมห้องเย็น" ดังนั้นพนักงานตามคำนิยามนี้ไม่ว่าพนักงานประจำหรือพนักงานชั่วคราว คือผู้ซึ่งตกลงทำงานให้แก่นายจ้างเพื่อรับค่าจ้าง ตรงกับความหมายของลูกจ้างตามคำนิยามในประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 2 ซึ่งมีความว่า "ลูกจ้าง หมายความว่า ผู้ซึ่งตกลงทำงานให้แก่นายจ้างเพื่อรับค่าจ้าง ไม่ว่าจะเป็นผู้รับค่าจ้างด้วยตนเองหรือไม่ก็ตาม และหมายความรวมถึงลูกจ้างประจำและลูกจ้างชั่วคราวแต่ไม่รวมถึงลูกจ้างซึ่งทำงานเกี่ยวกับงานบ้าน" ดังนั้น พนักงานรัฐวิสาหกิจซึ่งได้แก่โจทก์ในคดีนี้จึงเป็นลูกจ้างตามความหมายในประกาศกระทรวงมหาดไทยที่กล่าวข้างต้น"พิพากษายืน(ธาดา วัชรานันท์-ขจร หะวานนท์-วัฒน์ ผดุงจิตร)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ 36,600 บาท จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "จำเลยอุทธรณ์ว่า โจทก์เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจ ไม่ใช่ลูกจ้าง ไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยเห็นว่า ข้อบังคับของจำเลยว่าด้วยการบรรจุ การแต่งตั้ง การเลื่อนเงินเดือนและการออกจากตำแหน่ง พ.ศ. 2523 ให้นิยายคำว่าพนักงานไว้ว่าหมายถึง "พนักงานประจำที่ได้รับการแต่งตั้งในตำแหน่งประจำโดยได้รับเงินเดือนหรือค่าแรงงานประจำ และพนักงานชั่วคราวที่อยู่ในระหว่างทดลองปฏิบัติงานชั่วคราวขององค์การอุตสาหกรรมห้องเย็น" ดังนั้นพนักงานตามคำนิยามนี้ไม่ว่าพนักงานประจำหรือพนักงานชั่วคราว คือผู้ซึ่งตกลงทำงานให้แก่นายจ้างเพื่อรับค่าจ้าง ตรงกับความหมายของลูกจ้างตามคำนิยามในประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 2 ซึ่งมีความว่า "ลูกจ้าง หมายความว่า ผู้ซึ่งตกลงทำงานให้แก่นายจ้างเพื่อรับค่าจ้าง ไม่ว่าจะเป็นผู้รับค่าจ้างด้วยตนเองหรือไม่ก็ตาม และหมายความรวมถึงลูกจ้างประจำและลูกจ้างชั่วคราวแต่ไม่รวมถึงลูกจ้างซึ่งทำงานเกี่ยวกับงานบ้าน" ดังนั้น พนักงานรัฐวิสาหกิจซึ่งได้แก่โจทก์ในคดีนี้จึงเป็นลูกจ้างตามความหมายในประกาศกระทรวงมหาดไทยที่กล่าวข้างต้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2599/2524นายเสถียร กรีทองโจทก์องค์การอุตสาหกรรมห้องเย็นจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน พนักงานรัฐวิสาหกิจเป็นลูกจ้างตามความหมายในประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ 36,600 บาท จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "จำเลยอุทธรณ์ว่า โจทก์เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจ ไม่ใช่ลูกจ้าง ไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยเห็นว่า ข้อบังคับของจำเลยว่าด้วยการบรรจุ การแต่งตั้ง การเลื่อนเงินเดือนและการออกจากตำแหน่ง พ.ศ. 2523 ให้นิยายคำว่าพนักงานไว้ว่าหมายถึง "พนักงานประจำที่ได้รับการแต่งตั้งในตำแหน่งประจำโดยได้รับเงินเดือนหรือค่าแรงงานประจำ และพนักงานชั่วคราวที่อยู่ในระหว่างทดลองปฏิบัติงานชั่วคราวขององค์การอุตสาหกรรมห้องเย็น" ดังนั้นพนักงานตามคำนิยามนี้ไม่ว่าพนักงานประจำหรือพนักงานชั่วคราว คือผู้ซึ่งตกลงทำงานให้แก่นายจ้างเพื่อรับค่าจ้าง ตรงกับความหมายของลูกจ้างตามคำนิยามในประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 2 ซึ่งมีความว่า "ลูกจ้าง หมายความว่า ผู้ซึ่งตกลงทำงานให้แก่นายจ้างเพื่อรับค่าจ้าง ไม่ว่าจะเป็นผู้รับค่าจ้างด้วยตนเองหรือไม่ก็ตาม และหมายความรวมถึงลูกจ้างประจำและลูกจ้างชั่วคราวแต่ไม่รวมถึงลูกจ้างซึ่งทำงานเกี่ยวกับงานบ้าน" ดังนั้น พนักงานรัฐวิสาหกิจซึ่งได้แก่โจทก์ในคดีนี้จึงเป็นลูกจ้างตามความหมายในประกาศกระทรวงมหาดไทยที่กล่าวข้างต้น"พิพากษายืน(ธาดา วัชรานันท์-ขจร หะวานนท์-วัฒน์ ผดุงจิตร)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ