คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 680/2485หลักกฎหมาย: ทนายความรับปรึกษาหารือในทางอัถคดีและได้ตรวจดูหลักฐานเอกสารต่างๆ ของโจทก์ แต่ไม่ได้ตกลงกันภายหลังกลับรับเป็นทนายแก้ต่างให้อีกฝ่ายหนึ่ง ย่อมมีความผิดตรา พ.ร.บ.ทนายความ 2477 มาตรา 12 ข้อ 4โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยเป็นทนายความ เดิมนางจันไปหาจำเลยให้เป็นทนายฟ้องนางน้อมเป็นจำเลย นายสถิตย์จำเลยได้ตรวจดูหลักฐานเอกสารต่างๆ ของนางจันแล้วเรียกค่าจ้าง ๒๕๐ บาท แต่ไม่ตกลงกัน นางจันจึงไปหาคนอื่นเป็นทนาย ต่อมานายสถิตย์จำเลยกลับรับเป็นทนายแก้ต่างนางน้อมจำเลยในคดีนั้น นายสถิตย์จำเลยให้การรับว่าได้เป็นทนายให้นางน้อมจำเลยจริง แต่เป็นเพราะหลงลืมเมื่อนึกขึ้นได้ก็ยี่นคำร้องขอถอนตัวทันที อัยการสอดส่องความประพฤติทนายความพิจารณาแล้วทำรายงานเสนอศาลอุทธรณ์ ว่าการกระทำของจำเลยผิดต่อข้อบังคับทนายความ พ.ศ. ๒๔๘๒ มาตรา ๑๒ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เวลาที่นายสถิตย์จำเลยรับปรึกษากับรับเป็นทนายแก้ต่างให้นางน้อมระยะไม่ถึงเดือน ไม่มีเหตุที่จะฟังว่าเป็นการหลงลืม แม้นายสถิตย์จะต่อสู้ว่าคำให้การของนางน้อมในคดีนั้น ไม่ได้อาศัยข้อเท็จจริงจากคำปรึกษาของนางจันก็ดี นายสถิตย์ก็หาพ้นผิดไปได้ไม่ เพราะตามข้อบังคับข้อ ๔ ไม่ได้มุ่งหมายว่าต้องใช้ความรู้ที่ได้มานั้นช่วยเหลืออีกฝ่ายหนึ่งจึงจะเป็นผิด แม้เพียงได้รับปรึกษาหารือรู้เรื่องโดยหน้าที่แล้ว ภายหลังไปรับเป็นทนายอีกฝ่ายหนึ่งก็เป็นความผิดเช่นเดียวกัน เห็นว่านายสถิตย์มีความผิดตาม พ.ร.บ.ทนายความ พ.ศ.๒๔๗๗ มาตรา ๑๒ ข้อ ๔ นายสถิตย์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าข้อที่นายสถิตย์ยกความหลงลืมขึ้นมาเป็นข้อแก้ตัวนั้น ไม่มีเหตุที่จะฟัง เพราะวันปรึกษากับวันเป็นทนายเป็นวันกระชั้นชิดกัน และการรับปรึกษานั้นไม่ใช่เป็นโดยผิวเผิน เพราะนายสถิตย์ได้ตรวจดูหลักฐานทั้งมวลอันเป็นภาพประกอบความจำให้แน่นแฟ้น จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 680/2485นางจัน ใจดีโจทก์นายสถิตย์ โกสสถิตย์ ทนายความชั้นที่ 1 เลขทะเบียนที่ 777จำเลย พ.ร.บ.ทนายความ พ.ศ.2477 ม. 12 ข้อบังคับทนายความ พ.ศ.2482 ม. 12ทนายความรับปรึกษาหารือในทางอัถคดีและได้ตรวจดูหลักฐานเอกสารต่างๆ ของโจทก์ แต่ไม่ได้ตกลงกันภายหลังกลับรับเป็นทนายแก้ต่างให้อีกฝ่ายหนึ่ง ย่อมมีความผิดตรา พ.ร.บ.ทนายความ 2477 มาตรา 12 ข้อ 4โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยเป็นทนายความ เดิมนางจันไปหาจำเลยให้เป็นทนายฟ้องนางน้อมเป็นจำเลย นายสถิตย์จำเลยได้ตรวจดูหลักฐานเอกสารต่างๆ ของนางจันแล้วเรียกค่าจ้าง ๒๕๐ บาท แต่ไม่ตกลงกัน นางจันจึงไปหาคนอื่นเป็นทนาย ต่อมานายสถิตย์จำเลยกลับรับเป็นทนายแก้ต่างนางน้อมจำเลยในคดีนั้น นายสถิตย์จำเลยให้การรับว่าได้เป็นทนายให้นางน้อมจำเลยจริง แต่เป็นเพราะหลงลืมเมื่อนึกขึ้นได้ก็ยี่นคำร้องขอถอนตัวทันที อัยการสอดส่องความประพฤติทนายความพิจารณาแล้วทำรายงานเสนอศาลอุทธรณ์ ว่าการกระทำของจำเลยผิดต่อข้อบังคับทนายความ พ.ศ. ๒๔๘๒ มาตรา ๑๒ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เวลาที่นายสถิตย์จำเลยรับปรึกษากับรับเป็นทนายแก้ต่างให้นางน้อมระยะไม่ถึงเดือน ไม่มีเหตุที่จะฟังว่าเป็นการหลงลืม แม้นายสถิตย์จะต่อสู้ว่าคำให้การของนางน้อมในคดีนั้น ไม่ได้อาศัยข้อเท็จจริงจากคำปรึกษาของนางจันก็ดี นายสถิตย์ก็หาพ้นผิดไปได้ไม่ เพราะตามข้อบังคับข้อ ๔ ไม่ได้มุ่งหมายว่าต้องใช้ความรู้ที่ได้มานั้นช่วยเหลืออีกฝ่ายหนึ่งจึงจะเป็นผิด แม้เพียงได้รับปรึกษาหารือรู้เรื่องโดยหน้าที่แล้ว ภายหลังไปรับเป็นทนายอีกฝ่ายหนึ่งก็เป็นความผิดเช่นเดียวกัน เห็นว่านายสถิตย์มีความผิดตาม พ.ร.บ.ทนายความ พ.ศ.๒๔๗๗ มาตรา ๑๒ ข้อ ๔ นายสถิตย์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าข้อที่นายสถิตย์ยกความหลงลืมขึ้นมาเป็นข้อแก้ตัวนั้น ไม่มีเหตุที่จะฟัง เพราะวันปรึกษากับวันเป็นทนายเป็นวันกระชั้นชิดกัน และการรับปรึกษานั้นไม่ใช่เป็นโดยผิวเผิน เพราะนายสถิตย์ได้ตรวจดูหลักฐานทั้งมวลอันเป็นภาพประกอบความจำให้แน่นแฟ้น จึงพิพากษายืน(ทิพปัญญา-เคลื่อน อิสรภักดี-เลขวณิชธรรมวิทักษ์)ศาลชั้นต้น - พระยาภรตราชสุพิชศาลอุทธรณ์ - พระโกย โปสยะนนท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยเป็นทนายความ เดิมนางจันไปหาจำเลยให้เป็นทนายฟ้องนางน้อมเป็นจำเลย นายสถิตย์จำเลยได้ตรวจดูหลักฐานเอกสารต่างๆ ของนางจันแล้วเรียกค่าจ้าง ๒๕๐ บาท แต่ไม่ตกลงกัน นางจันจึงไปหาคนอื่นเป็นทนาย ต่อมานายสถิตย์จำเลยกลับรับเป็นทนายแก้ต่างนางน้อมจำเลยในคดีนั้น นายสถิตย์จำเลยให้การรับว่าได้เป็นทนายให้นางน้อมจำเลยจริง แต่เป็นเพราะหลงลืมเมื่อนึกขึ้นได้ก็ยี่นคำร้องขอถอนตัวทันที อัยการสอดส่องความประพฤติทนายความพิจารณาแล้วทำรายงานเสนอศาลอุทธรณ์ ว่าการกระทำของจำเลยผิดต่อข้อบังคับทนายความ พ.ศ. ๒๔๘๒ มาตรา ๑๒ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เวลาที่นายสถิตย์จำเลยรับปรึกษากับรับเป็นทนายแก้ต่างให้นางน้อมระยะไม่ถึงเดือน ไม่มีเหตุที่จะฟังว่าเป็นการหลงลืม แม้นายสถิตย์จะต่อสู้ว่าคำให้การของนางน้อมในคดีนั้น ไม่ได้อาศัยข้อเท็จจริงจากคำปรึกษาของนางจันก็ดี นายสถิตย์ก็หาพ้นผิดไปได้ไม่ เพราะตามข้อบังคับข้อ ๔ ไม่ได้มุ่งหมายว่าต้องใช้ความรู้ที่ได้มานั้นช่วยเหลืออีกฝ่ายหนึ่งจึงจะเป็นผิด แม้เพียงได้รับปรึกษาหารือรู้เรื่องโดยหน้าที่แล้ว ภายหลังไปรับเป็นทนายอีกฝ่ายหนึ่งก็เป็นความผิดเช่นเดียวกัน เห็นว่านายสถิตย์มีความผิดตาม พ.ร.บ.ทนายความ พ.ศ.๒๔๗๗ มาตรา ๑๒ ข้อ ๔ นายสถิตย์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าข้อที่นายสถิตย์ยกความหลงลืมขึ้นมาเป็นข้อแก้ตัวนั้น ไม่มีเหตุที่จะฟัง เพราะวันปรึกษากับวันเป็นทนายเป็นวันกระชั้นชิดกัน และการรับปรึกษานั้นไม่ใช่เป็นโดยผิวเผิน เพราะนายสถิตย์ได้ตรวจดูหลักฐานทั้งมวลอันเป็นภาพประกอบความจำให้แน่นแฟ้น จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 680/2485นางจัน ใจดีโจทก์นายสถิตย์ โกสสถิตย์ ทนายความชั้นที่ 1 เลขทะเบียนที่ 777จำเลย พ.ร.บ.ทนายความ พ.ศ.2477 ม. 12 ข้อบังคับทนายความ พ.ศ.2482 ม. 12ทนายความรับปรึกษาหารือในทางอัถคดีและได้ตรวจดูหลักฐานเอกสารต่างๆ ของโจทก์ แต่ไม่ได้ตกลงกันภายหลังกลับรับเป็นทนายแก้ต่างให้อีกฝ่ายหนึ่ง ย่อมมีความผิดตรา พ.ร.บ.ทนายความ 2477 มาตรา 12 ข้อ 4โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยเป็นทนายความ เดิมนางจันไปหาจำเลยให้เป็นทนายฟ้องนางน้อมเป็นจำเลย นายสถิตย์จำเลยได้ตรวจดูหลักฐานเอกสารต่างๆ ของนางจันแล้วเรียกค่าจ้าง ๒๕๐ บาท แต่ไม่ตกลงกัน นางจันจึงไปหาคนอื่นเป็นทนาย ต่อมานายสถิตย์จำเลยกลับรับเป็นทนายแก้ต่างนางน้อมจำเลยในคดีนั้น นายสถิตย์จำเลยให้การรับว่าได้เป็นทนายให้นางน้อมจำเลยจริง แต่เป็นเพราะหลงลืมเมื่อนึกขึ้นได้ก็ยี่นคำร้องขอถอนตัวทันที อัยการสอดส่องความประพฤติทนายความพิจารณาแล้วทำรายงานเสนอศาลอุทธรณ์ ว่าการกระทำของจำเลยผิดต่อข้อบังคับทนายความ พ.ศ. ๒๔๘๒ มาตรา ๑๒ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เวลาที่นายสถิตย์จำเลยรับปรึกษากับรับเป็นทนายแก้ต่างให้นางน้อมระยะไม่ถึงเดือน ไม่มีเหตุที่จะฟังว่าเป็นการหลงลืม แม้นายสถิตย์จะต่อสู้ว่าคำให้การของนางน้อมในคดีนั้น ไม่ได้อาศัยข้อเท็จจริงจากคำปรึกษาของนางจันก็ดี นายสถิตย์ก็หาพ้นผิดไปได้ไม่ เพราะตามข้อบังคับข้อ ๔ ไม่ได้มุ่งหมายว่าต้องใช้ความรู้ที่ได้มานั้นช่วยเหลืออีกฝ่ายหนึ่งจึงจะเป็นผิด แม้เพียงได้รับปรึกษาหารือรู้เรื่องโดยหน้าที่แล้ว ภายหลังไปรับเป็นทนายอีกฝ่ายหนึ่งก็เป็นความผิดเช่นเดียวกัน เห็นว่านายสถิตย์มีความผิดตาม พ.ร.บ.ทนายความ พ.ศ.๒๔๗๗ มาตรา ๑๒ ข้อ ๔ นายสถิตย์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าข้อที่นายสถิตย์ยกความหลงลืมขึ้นมาเป็นข้อแก้ตัวนั้น ไม่มีเหตุที่จะฟัง เพราะวันปรึกษากับวันเป็นทนายเป็นวันกระชั้นชิดกัน และการรับปรึกษานั้นไม่ใช่เป็นโดยผิวเผิน เพราะนายสถิตย์ได้ตรวจดูหลักฐานทั้งมวลอันเป็นภาพประกอบความจำให้แน่นแฟ้น จึงพิพากษายืน(ทิพปัญญา-เคลื่อน อิสรภักดี-เลขวณิชธรรมวิทักษ์)ศาลชั้นต้น - พระยาภรตราชสุพิชศาลอุทธรณ์ - พระโกย โปสยะนนท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ