คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1682/2532หลักกฎหมาย: จำเลยใช้อุบายหลอกลวงผู้เสียหายซึ่งมีอายุ 5 ปี 4 เดือน 11วัน ให้ไปเก็บดอกไม้ในสวนแล้วจะให้เงิน ผู้เสียหายหลงเชื่อเดินตามจำเลยไปในสวน จำเลยกระทำชำเราผู้เสียหาย ดังนี้เป็นการกระทำที่ปราศจากเหตุอันสมควรพรากผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็กอายุไม่เกินสิบสามปีไปเสียจากมารดาเพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317 วรรคสาม อีกกระทงหนึ่ง.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277, 317,91 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5)พ.ศ. 2525 มาตรา 3, 9 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญาฉบับที่ 6 พ.ศ. 2526 มาตรา 4 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277, 317, 91 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญาฉบับที่ 5 พ.ศ. 2525 มาตรา 3, 9 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญาฉบับที่ 6 พ.ศ. 2526 มาตรา 4 ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 ลงโทษจำคุก 18 ปี และความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317 ลงโทษจำคุก 10 ปี รวมโทษจำคุก 28ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 วรรคแรก จำคุก 10 ปี ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพรากผู้เยาว์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ขอให้ลงโทษจำเลยในข้อหาพรากผู้เยาว์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นอีกกระทงหนึ่ง จำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า '..........เชื่อถือได้มั่นคงโดยปราศจากข้อสงสัยว่า ผู้เสียหายถูกกระทำชำเราจริง และจำเลยเป็นผู้กระทำชำเรา.....การที่จำเลยใช้อุบายหลอกลวงผู้เสียหายให้ไปเก็บดอกไม้ในสวนแล้วจะให้เงิน เมื่อผู้เสียหายหลงเชื่อเดินตามจำเลยเข้าไปในสวนแล้ว จำเลยได้กระทำชำเราผู้เสียหายจึงเป็นการกระทำที่ปราศจากเหตุอันสมควรพรากผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็กอายุไม่เกินสิบสามปีไปเสียจากมารดาเพื่อการอนาจาร จำเลยจึงต้องมีความผิดตามข้อหาฐานนี้ตามที่โจทก์ฟ้องอีกกระทงหนึ่ง พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดฐานพรากเด็กอายุไม่เกินสิบสามปีไปเสียจากมารดาโดยปราศจากเหตุอันสมควรและเพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317 วรรคสาม, 91 อีกกระทงหนึ่ง ให้จำคุกอีก 6 ปี รวมโทษจำคุก 10 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 วรรคแรกแล้ว เป็นโทษจำคุกรวม 16 ปีนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1682/2532พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นาย ปรีชา เอี่ยม ทรัพย์จำเลย ป.อ. ม. 91, ม. 277 วรรคหนึ่ง, ม. 317 วรรคสามจำเลยใช้อุบายหลอกลวงผู้เสียหายซึ่งมีอายุ 5 ปี 4 เดือน 11วัน ให้ไปเก็บดอกไม้ในสวนแล้วจะให้เงิน ผู้เสียหายหลงเชื่อเดินตามจำเลยไปในสวน จำเลยกระทำชำเราผู้เสียหาย ดังนี้เป็นการกระทำที่ปราศจากเหตุอันสมควรพรากผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็กอายุไม่เกินสิบสามปีไปเสียจากมารดาเพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317 วรรคสาม อีกกระทงหนึ่ง.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277, 317,91 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5)พ.ศ. 2525 มาตรา 3, 9 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญาฉบับที่ 6 พ.ศ. 2526 มาตรา 4 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277, 317, 91 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญาฉบับที่ 5 พ.ศ. 2525 มาตรา 3, 9 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญาฉบับที่ 6 พ.ศ. 2526 มาตรา 4 ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 ลงโทษจำคุก 18 ปี และความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317 ลงโทษจำคุก 10 ปี รวมโทษจำคุก 28ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 วรรคแรก จำคุก 10 ปี ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพรากผู้เยาว์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ขอให้ลงโทษจำเลยในข้อหาพรากผู้เยาว์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นอีกกระทงหนึ่ง จำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า '..........เชื่อถือได้มั่นคงโดยปราศจากข้อสงสัยว่า ผู้เสียหายถูกกระทำชำเราจริง และจำเลยเป็นผู้กระทำชำเรา.....การที่จำเลยใช้อุบายหลอกลวงผู้เสียหายให้ไปเก็บดอกไม้ในสวนแล้วจะให้เงิน เมื่อผู้เสียหายหลงเชื่อเดินตามจำเลยเข้าไปในสวนแล้ว จำเลยได้กระทำชำเราผู้เสียหายจึงเป็นการกระทำที่ปราศจากเหตุอันสมควรพรากผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็กอายุไม่เกินสิบสามปีไปเสียจากมารดาเพื่อการอนาจาร จำเลยจึงต้องมีความผิดตามข้อหาฐานนี้ตามที่โจทก์ฟ้องอีกกระทงหนึ่ง พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดฐานพรากเด็กอายุไม่เกินสิบสามปีไปเสียจากมารดาโดยปราศจากเหตุอันสมควรและเพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317 วรรคสาม, 91 อีกกระทงหนึ่ง ให้จำคุกอีก 6 ปี รวมโทษจำคุก 10 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 วรรคแรกแล้ว เป็นโทษจำคุกรวม 16 ปีนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์.(ศักดา โมกขมรรคกุล-สง่า ศิลปประสิทธิ์-ปิ่นทิพย์ สุจริตกุล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277, 317,91 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5)พ.ศ. 2525 มาตรา 3, 9 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญาฉบับที่ 6 พ.ศ. 2526 มาตรา 4 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277, 317, 91 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญาฉบับที่ 5 พ.ศ. 2525 มาตรา 3, 9 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญาฉบับที่ 6 พ.ศ. 2526 มาตรา 4 ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 ลงโทษจำคุก 18 ปี และความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317 ลงโทษจำคุก 10 ปี รวมโทษจำคุก 28ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 วรรคแรก จำคุก 10 ปี ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพรากผู้เยาว์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ขอให้ลงโทษจำเลยในข้อหาพรากผู้เยาว์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นอีกกระทงหนึ่ง จำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า '..........เชื่อถือได้มั่นคงโดยปราศจากข้อสงสัยว่า ผู้เสียหายถูกกระทำชำเราจริง และจำเลยเป็นผู้กระทำชำเรา.....การที่จำเลยใช้อุบายหลอกลวงผู้เสียหายให้ไปเก็บดอกไม้ในสวนแล้วจะให้เงิน เมื่อผู้เสียหายหลงเชื่อเดินตามจำเลยเข้าไปในสวนแล้ว จำเลยได้กระทำชำเราผู้เสียหายจึงเป็นการกระทำที่ปราศจากเหตุอันสมควรพรากผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็กอายุไม่เกินสิบสามปีไปเสียจากมารดาเพื่อการอนาจาร จำเลยจึงต้องมีความผิดตามข้อหาฐานนี้ตามที่โจทก์ฟ้องอีกกระทงหนึ่ง พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดฐานพรากเด็กอายุไม่เกินสิบสามปีไปเสียจากมารดาโดยปราศจากเหตุอันสมควรและเพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317 วรรคสาม, 91 อีกกระทงหนึ่ง ให้จำคุกอีก 6 ปี รวมโทษจำคุก 10 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 วรรคแรกแล้ว เป็นโทษจำคุกรวม 16 ปีนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1682/2532พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นาย ปรีชา เอี่ยม ทรัพย์จำเลย ป.อ. ม. 91, ม. 277 วรรคหนึ่ง, ม. 317 วรรคสามจำเลยใช้อุบายหลอกลวงผู้เสียหายซึ่งมีอายุ 5 ปี 4 เดือน 11วัน ให้ไปเก็บดอกไม้ในสวนแล้วจะให้เงิน ผู้เสียหายหลงเชื่อเดินตามจำเลยไปในสวน จำเลยกระทำชำเราผู้เสียหาย ดังนี้เป็นการกระทำที่ปราศจากเหตุอันสมควรพรากผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็กอายุไม่เกินสิบสามปีไปเสียจากมารดาเพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317 วรรคสาม อีกกระทงหนึ่ง.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277, 317,91 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5)พ.ศ. 2525 มาตรา 3, 9 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญาฉบับที่ 6 พ.ศ. 2526 มาตรา 4 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277, 317, 91 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญาฉบับที่ 5 พ.ศ. 2525 มาตรา 3, 9 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญาฉบับที่ 6 พ.ศ. 2526 มาตรา 4 ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 ลงโทษจำคุก 18 ปี และความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317 ลงโทษจำคุก 10 ปี รวมโทษจำคุก 28ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 วรรคแรก จำคุก 10 ปี ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพรากผู้เยาว์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ขอให้ลงโทษจำเลยในข้อหาพรากผู้เยาว์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นอีกกระทงหนึ่ง จำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า '..........เชื่อถือได้มั่นคงโดยปราศจากข้อสงสัยว่า ผู้เสียหายถูกกระทำชำเราจริง และจำเลยเป็นผู้กระทำชำเรา.....การที่จำเลยใช้อุบายหลอกลวงผู้เสียหายให้ไปเก็บดอกไม้ในสวนแล้วจะให้เงิน เมื่อผู้เสียหายหลงเชื่อเดินตามจำเลยเข้าไปในสวนแล้ว จำเลยได้กระทำชำเราผู้เสียหายจึงเป็นการกระทำที่ปราศจากเหตุอันสมควรพรากผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็กอายุไม่เกินสิบสามปีไปเสียจากมารดาเพื่อการอนาจาร จำเลยจึงต้องมีความผิดตามข้อหาฐานนี้ตามที่โจทก์ฟ้องอีกกระทงหนึ่ง พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดฐานพรากเด็กอายุไม่เกินสิบสามปีไปเสียจากมารดาโดยปราศจากเหตุอันสมควรและเพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317 วรรคสาม, 91 อีกกระทงหนึ่ง ให้จำคุกอีก 6 ปี รวมโทษจำคุก 10 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 วรรคแรกแล้ว เป็นโทษจำคุกรวม 16 ปีนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์.(ศักดา โมกขมรรคกุล-สง่า ศิลปประสิทธิ์-ปิ่นทิพย์ สุจริตกุล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ