คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 698/2539หลักกฎหมาย: ผู้ร้องฎีกาว่าพยานหลักฐานผู้คัดค้านไม่มีน้ำหนักหักล้างพยานหลักฐานผู้ร้องฟังได้ว่าผู้ร้องได้ชำระค่าหุ้นเต็มตามมูลค่าครบถ้วนแล้วเป็นฎีกาโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลเป็นฎีกาในข้อเท็จจริงต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา248วรรคหนึ่งประกอบด้วยพระราชบัญญัติ ล้มละลายพ.ศ.2483มาตรา153แม้ศาลชั้นต้นรับฎีกามาก็เป็นการไม่ชอบศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย บัญชีผู้ถือหุ้นในวันประชุมสามัญเป็นเอกสารที่จำเลยจัดทำส่งต่อนายทะเบียนหุ้นส่วนบริษัทโดยกรรมการผู้มีอำนาจของจำเลยเป็นผู้ลงลายมือชื่อรับรองความถูกต้องตรงกับ สมุดทะเบียนผู้ถือหุ้นซึ่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา1141ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็น พยานหลักฐานอันถูกต้องและตามมาตรา1024ก็ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าบรรดาสมุดบัญชีเอกสารของบริษัทย่อมเป็นพยานหลักฐานอันถูกต้องตามข้อความที่ได้บันทึกไว้ในนั้นทุกประการการที่พยานผู้ร้องเบิกความว่าผู้ร้องชำระค่าหุ้นตามมูลค่าแล้วโดยไม่มีพยานหลักฐานอื่นใดสนับสนุนจึงไม่สามารถหักล้างข้อสันนิษฐานของกฎหมายได้ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ว่าบัญชีผู้ถือหุ้นเป็นเอกสารที่ถูกต้องแท้จริงผู้ร้องต้องรับผิดในหนี้ที่ค้างชำระตามที่ผู้คัดค้านมีหนังสือยืนยันหนี้ไป การที่บริษัทจะเรียกเงินค่าหุ้นซึ่งยังจะต้องส่งอีกเป็นดุลพินิจของกรรมการที่จะเรียกจากผู้ถือหุ้นเมื่อใดเป็นจำนวนเงินเท่าใดก็ได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา1120หาใช่จะต้องเรียกร้องภายในกำหนด10ปีนับแต่วันที่ผู้ร้องเข้าชื่อจองซื้อหุ้นไม่ดังนั้น สิทธิเรียกร้องของผู้คัดค้านในการเรียกให้ผู้ร้องส่งใช้เงินค่าหุ้นที่ค้างชำระนับแต่วันทำสัญญาเข้าชื่อจองซื้อหุ้นแม้จะเกิน10ปีก็ ไม่ขาดอายุความคดี สืบเนื่อง มาจาก โจทก์ ฟ้อง ขอให้ จำเลย ล้มละลาย ศาลชั้นต้น มีคำสั่ง ให้ พิทักษ์ทรัพย์ จำเลย เด็ดขาด ใน การ รวบรวม และ จำหน่าย ทรัพย์สินของ จำเลย ผู้คัดค้าน ได้ มี หนังสือ แจ้ง ให้ ผู้ร้อง ทั้ง สี่ ชำระ ค่าหุ้น ที่ค้างชำระ พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ 7.5 ต่อ ปี นับแต่ วัน ผิดนัดจนกว่า จะ ชำระ เสร็จ ผู้ร้อง แต่ละ คน ปฏิเสธ หนี้ ต่อ ผู้คัดค้าน ภายใน เวลาที่ กำหนด ผู้คัดค้าน สอบสวน แล้ว เห็นว่า ผู้ร้อง แต่ละ คน เป็น หนี้ตาม จำนวน ที่ มี หนังสือ แจ้ง ไป จึง ได้ มี หนังสือ ยืนยัน หนี้ ให้ ผู้ร้องแต่ละ คน ชำระ เงิน จำนวน ดังกล่าว พร้อม ดอกเบี้ย ต่อ ผู้คัดค้าน ผู้ร้องทั้ง สี่ ยื่น คำร้อง และ แก้ไข คำร้อง ว่า ผู้ร้อง ทั้ง สี่ ชำระ ค่าหุ้น เต็มตาม มูลค่า หุ้น ครบถ้วน แล้ว บัญชี ราย ชื่อ ผู้ถือหุ้น ที่ ผู้คัดค้านอ้าง ไม่ ตรง ความจริง ผู้คัดค้าน มิได้ บังคับ ตาม สิทธิเรียกร้องภายใน 10 ปี คดี ขาดอายุความ ขอให้ มี คำสั่ง ให้ จำหน่าย ชื่อ ผู้ร้องทั้ง สี่ ออกจาก บัญชี ลูกหนี้ ของ จำเลยผู้คัดค้าน ยื่น คำคัดค้าน ว่า ผู้ร้อง ไม่มี หลักฐาน การ ชำระหนี้ค่าหุ้น และ ตาม บัญชี ราย ชื่อ ผู้ถือหุ้น ของ จำเลย ผู้ร้อง ทั้ง สี่ยัง ค้าง ค่าหุ้น ตาม ที่ ผู้คัดค้าน ยืนยัน หนี้ ไป ขอให้ ยกคำร้องศาลชั้นต้น พิจารณา คำร้องขอ งผู้ร้อง ทั้ง สี่ รวมกัน แล้ว มี คำสั่งให้ยก คำร้องขอ งผู้ร้อง ทั้ง สี่ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "คดี สำหรับ ผู้ร้อง ที่ 1 เป็น คดี ที่ จำนวนทุนทรัพย์ ที่พิพาท กัน ใน ชั้นฎีกา ไม่เกิน สอง แสน บาท ห้าม มิให้ คู่ความฎีกา ใน ข้อเท็จจริง ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248วรรคหนึ่ง ประกอบ ด้วย พระราชบัญญัติ ล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 153ฎีกา ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ ว่า พยานหลักฐาน ผู้คัดค้าน ไม่มี น้ำหนัก หักล้างพยานหลักฐาน ผู้ร้อง ที่ 1 ฟังได้ ว่า ผู้ร้อง ที่ 1 ได้ ชำระ ค่าหุ้น เต็มตาม มูลค่า ครบถ้วน แล้ว เป็น ฎีกา โต้แย้ง ดุลพินิจ ใน การ รับฟัง พยานหลักฐาน ของ ศาลอุทธรณ์ เป็น ฎีกา ใน ข้อเท็จจริง ต้องห้าม มิให้ ฎีกาตาม บท กฎหมาย ดังกล่าว แม้ ศาลชั้นต้น รับ ฎีกา ผู้ร้อง ที่ 1 มา ก็ เป็นการ ไม่ชอบ ศาลฎีกา ไม่รับ วินิจฉัย คดี คง มี ปัญหา ใน ข้อ นี้ แต่เพียง ตามฎีกา ผู้ร้อง ที่ 2 และ ที่ 3 ว่า ผู้ร้อง ที่ 2 และ ที่ 3 ชำระ ค่าหุ้นเต็ม มูลค่า แล้ว หรือไม่ เห็นว่า จาก บัญชี ผู้ถือหุ้น ใน วัน ประชุม สามัญครั้งที่ 1/2530 เมื่อ วันที่ 22 เมษายน 2530 ตาม เอกสาร หมายจ. พ.ท. 1 ที่ ผู้คัดค้าน ส่ง เป็น พยานหลักฐาน ระบุ ว่า จำเลย มี ผู้ถือหุ้น9 คน เป็น จำนวน หุ้น ทั้งสิ้น 5,000 หุ้น มูลค่า หุ้น ละ 1,000 บาท ชำระค่าหุ้น ครบถ้วน แล้ว 5 คน คง ค้างชำระ ค่าหุ้น 4 คน โดย ผู้ร้องที่ 2 ถือ หุ้น จำนวน 1,890 หุ้น ชำระ ค่าหุ้น แล้ว หุ้น ละ 300 บาทผู้ร้อง ที่ 3 ถือ หุ้น จำนวน 2,000 หุ้น ชำระ ค่าหุ้น แล้ว หุ้น ละ 300บาท ซึ่ง เอกสาร หมาย จ. พ.ท. 1 นี้ เป็น เอกสาร ที่ จำเลย จัดทำ ส่ง ต่อนายทะเบียน หุ้นส่วน บริษัท กรุงเทพมหานคร โดย ผู้ร้อง ที่ 3 กรรมการผู้มีอำนาจ ของ จำเลย ใน ขณะ นั้น เป็น ผู้ลงลายมือชื่อ รับรองความ ถูกต้อง ตรง กับ สมุดทะเบียน ผู้ถือหุ้น ซึ่ง ตาม กฎหมาย ให้สันนิษฐาน ไว้ ว่า เป็น พยานหลักฐาน อัน ถูกต้อง ตาม นัยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1141 และ มาตรา 1024 ก็ บัญญัติให้ สันนิษฐาน ไว้ ก่อน ว่า บรรดา สมุดบัญชี เอกสาร ของ บริษัท นั้น ย่อมเป็น พยานหลักฐาน อัน ถูกต้อง ตาม ข้อความ ที่ ได้ บันทึก ไว้ ใน นั้นทุกประการ เมื่อ พยาน ผู้ร้อง ที่ 2 และ ที่ 3 มี ผู้ร้อง ที่ 3 เบิกความว่า ผู้ร้อง ที่ 2 และ ที่ 3 ชำระ ค่าหุ้น เต็ม ตาม มูลค่า แล้ว โดย ไม่มีพยาน อื่น ใด สนับสนุน เช่นนี้ จึง ไม่สามารถ นำสืบ หักล้าง พยานเอกสารที่ ผู้คัดค้าน อ้าง เป็น พยานหลักฐาน ซึ่ง ถือว่า เป็น ข้อสันนิษฐานของ กฎหมาย ได้ ข้อเท็จจริง จึง ฟังได้ ว่า เอกสาร ที่ ผู้คัดค้านอ้างอิง เป็น พยาน นั้น เป็น เอกสาร ที่ ถูกต้อง แท้จริง ดังนั้น ผู้ร้องที่ 2 และ ที่ 3 ต้อง รับผิด ใน หนี้ ค่าหุ้น ที่ ค้างชำระ ตาม ที่ ผู้คัดค้านมี หนังสือ ยืนยัน หนี้ ไป และ กรณี ก็ ไม่จำเป็น ที่ ศาลอุทธรณ์จะ ต้อง หยิบยก เอกสาร หมาย จ. พ.ท. 2 ขึ้น มา วินิจฉัย เพราะ เอกสารดังกล่าว นักวิชาการ เงิน และ บัญชี กอง คำนวณ และ เฉลี่ยทรัพย์กรมบังคับคดี ได้ ตรวจสอบ ทาง บัญชี ของ จำเลย จาก หลักฐาน ที่ ปรากฎ ตามเอกสาร หมาย จ. พ.ท. 1 แล้ว คัดลอก มา ฉะนั้น การ รับฟัง เอกสาร หมายจ. พ.ท. 1 ก็ เพียงพอ แล้ว และ เป็น การ วินิจฉัย พยานหลักฐาน โดยชอบด้วย กฎหมาย แล้วปัญหาข้อกฎหมาย ตาม ฎีกา ของ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3ต่อไป มี ว่า สิทธิเรียกร้อง ของ ผู้คัดค้าน ขาดอายุความ หรือไม่ที่ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 ฎีกา ว่า ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 เข้า ชื่อ จอง ซื้อ หุ้น เมื่อ กลาง ปี 2526 แต่ ผู้คัดค้าน ได้ ยืนยันหนี้ ตลอดจน ยื่น คำคัดค้าน คำร้อง ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 เมื่อพ้น กลาง ปี 2536 จึง เกิน กำหนด 10 ปี นับแต่ วัน ทำ สัญญา เข้า ชื่อจอง ซื้อ หุ้น สิทธิเรียกร้อง ของ ผู้คัดค้าน จึง ขาดอายุความ นั้น เห็นว่าการ ที่ บริษัท จำเลย จะ เรียกเงิน ค่าหุ้น ซึ่ง ยัง จะ ต้อง ส่ง อีก ในแต่ละ คราว นั้น เป็น ดุลพินิจ ของ กรรมการ ที่ จะ เรียก จาก ผู้ถือหุ้นเมื่อใด เป็น จำนวน เท่าใด ก็ ได้ หาใช่ จะ ต้อง เรียกร้อง ภายใน กำหนด10 ปี นับแต่ วันที่ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 เข้า ชื่อ จอง ซื้อ หุ้นซึ่ง สิทธิ เรียกเงิน ค่าหุ้น ซึ่ง ยัง จะ ต้อง ส่ง อีก นั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1120 ได้ บัญญัติ ไว้ ชัดแจ้ง ว่าบรรดา เงินค่าหุ้น ซึ่ง จะ ต้อง ส่ง อีก นั้น กรรมการ จะ เรียก ให้ ผู้ถือหุ้นส่ง ใช้ เสีย เมื่อใด ก็ ได้ ดังนั้น สิทธิเรียกร้อง ของ ผู้คัดค้าน ใน การเรียก ให้ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 ส่ง ใช้ เงินค่าหุ้น ที่ ค้างชำระจึง ไม่ขาดอายุความ ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืน ตาม ศาลชั้นต้น ให้ยก คำร้องของ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 ชอบแล้ว ฎีกา ทุก ข้อ ของ ผู้ร้อง ที่ 1ที่ 2 และ ที่ 3 ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 698/2539กรมสรรพากรโจทก์นาย จำลอง นัยชิต กับพวกผู้ร้องเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ผู้คัดค้านบริษัท สหผลิตภัณฑ์และอุตสาหกรรม จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 1024, ม. 1120, ม. 1141 ป.วิ.พ. ม. 248 พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 119, ม. 153ผู้ร้องฎีกาว่าพยานหลักฐานผู้คัดค้านไม่มีน้ำหนักหักล้างพยานหลักฐานผู้ร้องฟังได้ว่าผู้ร้องได้ชำระค่าหุ้นเต็มตามมูลค่าครบถ้วนแล้วเป็นฎีกาโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลเป็นฎีกาในข้อเท็จจริงต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา248วรรคหนึ่งประกอบด้วยพระราชบัญญัติ ล้มละลายพ.ศ.2483มาตรา153แม้ศาลชั้นต้นรับฎีกามาก็เป็นการไม่ชอบศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย บัญชีผู้ถือหุ้นในวันประชุมสามัญเป็นเอกสารที่จำเลยจัดทำส่งต่อนายทะเบียนหุ้นส่วนบริษัทโดยกรรมการผู้มีอำนาจของจำเลยเป็นผู้ลงลายมือชื่อรับรองความถูกต้องตรงกับ สมุดทะเบียนผู้ถือหุ้นซึ่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา1141ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็น พยานหลักฐานอันถูกต้องและตามมาตรา1024ก็ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าบรรดาสมุดบัญชีเอกสารของบริษัทย่อมเป็นพยานหลักฐานอันถูกต้องตามข้อความที่ได้บันทึกไว้ในนั้นทุกประการการที่พยานผู้ร้องเบิกความว่าผู้ร้องชำระค่าหุ้นตามมูลค่าแล้วโดยไม่มีพยานหลักฐานอื่นใดสนับสนุนจึงไม่สามารถหักล้างข้อสันนิษฐานของกฎหมายได้ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ว่าบัญชีผู้ถือหุ้นเป็นเอกสารที่ถูกต้องแท้จริงผู้ร้องต้องรับผิดในหนี้ที่ค้างชำระตามที่ผู้คัดค้านมีหนังสือยืนยันหนี้ไป การที่บริษัทจะเรียกเงินค่าหุ้นซึ่งยังจะต้องส่งอีกเป็นดุลพินิจของกรรมการที่จะเรียกจากผู้ถือหุ้นเมื่อใดเป็นจำนวนเงินเท่าใดก็ได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา1120หาใช่จะต้องเรียกร้องภายในกำหนด10ปีนับแต่วันที่ผู้ร้องเข้าชื่อจองซื้อหุ้นไม่ดังนั้น สิทธิเรียกร้องของผู้คัดค้านในการเรียกให้ผู้ร้องส่งใช้เงินค่าหุ้นที่ค้างชำระนับแต่วันทำสัญญาเข้าชื่อจองซื้อหุ้นแม้จะเกิน10ปีก็ ไม่ขาดอายุความคดี สืบเนื่อง มาจาก โจทก์ ฟ้อง ขอให้ จำเลย ล้มละลาย ศาลชั้นต้น มีคำสั่ง ให้ พิทักษ์ทรัพย์ จำเลย เด็ดขาด ใน การ รวบรวม และ จำหน่าย ทรัพย์สินของ จำเลย ผู้คัดค้าน ได้ มี หนังสือ แจ้ง ให้ ผู้ร้อง ทั้ง สี่ ชำระ ค่าหุ้น ที่ค้างชำระ พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ 7.5 ต่อ ปี นับแต่ วัน ผิดนัดจนกว่า จะ ชำระ เสร็จ ผู้ร้อง แต่ละ คน ปฏิเสธ หนี้ ต่อ ผู้คัดค้าน ภายใน เวลาที่ กำหนด ผู้คัดค้าน สอบสวน แล้ว เห็นว่า ผู้ร้อง แต่ละ คน เป็น หนี้ตาม จำนวน ที่ มี หนังสือ แจ้ง ไป จึง ได้ มี หนังสือ ยืนยัน หนี้ ให้ ผู้ร้องแต่ละ คน ชำระ เงิน จำนวน ดังกล่าว พร้อม ดอกเบี้ย ต่อ ผู้คัดค้าน ผู้ร้องทั้ง สี่ ยื่น คำร้อง และ แก้ไข คำร้อง ว่า ผู้ร้อง ทั้ง สี่ ชำระ ค่าหุ้น เต็มตาม มูลค่า หุ้น ครบถ้วน แล้ว บัญชี ราย ชื่อ ผู้ถือหุ้น ที่ ผู้คัดค้านอ้าง ไม่ ตรง ความจริง ผู้คัดค้าน มิได้ บังคับ ตาม สิทธิเรียกร้องภายใน 10 ปี คดี ขาดอายุความ ขอให้ มี คำสั่ง ให้ จำหน่าย ชื่อ ผู้ร้องทั้ง สี่ ออกจาก บัญชี ลูกหนี้ ของ จำเลยผู้คัดค้าน ยื่น คำคัดค้าน ว่า ผู้ร้อง ไม่มี หลักฐาน การ ชำระหนี้ค่าหุ้น และ ตาม บัญชี ราย ชื่อ ผู้ถือหุ้น ของ จำเลย ผู้ร้อง ทั้ง สี่ยัง ค้าง ค่าหุ้น ตาม ที่ ผู้คัดค้าน ยืนยัน หนี้ ไป ขอให้ ยกคำร้องศาลชั้นต้น พิจารณา คำร้องขอ งผู้ร้อง ทั้ง สี่ รวมกัน แล้ว มี คำสั่งให้ยก คำร้องขอ งผู้ร้อง ทั้ง สี่ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "คดี สำหรับ ผู้ร้อง ที่ 1 เป็น คดี ที่ จำนวนทุนทรัพย์ ที่พิพาท กัน ใน ชั้นฎีกา ไม่เกิน สอง แสน บาท ห้าม มิให้ คู่ความฎีกา ใน ข้อเท็จจริง ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248วรรคหนึ่ง ประกอบ ด้วย พระราชบัญญัติ ล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 153ฎีกา ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ ว่า พยานหลักฐาน ผู้คัดค้าน ไม่มี น้ำหนัก หักล้างพยานหลักฐาน ผู้ร้อง ที่ 1 ฟังได้ ว่า ผู้ร้อง ที่ 1 ได้ ชำระ ค่าหุ้น เต็มตาม มูลค่า ครบถ้วน แล้ว เป็น ฎีกา โต้แย้ง ดุลพินิจ ใน การ รับฟัง พยานหลักฐาน ของ ศาลอุทธรณ์ เป็น ฎีกา ใน ข้อเท็จจริง ต้องห้าม มิให้ ฎีกาตาม บท กฎหมาย ดังกล่าว แม้ ศาลชั้นต้น รับ ฎีกา ผู้ร้อง ที่ 1 มา ก็ เป็นการ ไม่ชอบ ศาลฎีกา ไม่รับ วินิจฉัย คดี คง มี ปัญหา ใน ข้อ นี้ แต่เพียง ตามฎีกา ผู้ร้อง ที่ 2 และ ที่ 3 ว่า ผู้ร้อง ที่ 2 และ ที่ 3 ชำระ ค่าหุ้นเต็ม มูลค่า แล้ว หรือไม่ เห็นว่า จาก บัญชี ผู้ถือหุ้น ใน วัน ประชุม สามัญครั้งที่ 1/2530 เมื่อ วันที่ 22 เมษายน 2530 ตาม เอกสาร หมายจ. พ.ท. 1 ที่ ผู้คัดค้าน ส่ง เป็น พยานหลักฐาน ระบุ ว่า จำเลย มี ผู้ถือหุ้น9 คน เป็น จำนวน หุ้น ทั้งสิ้น 5,000 หุ้น มูลค่า หุ้น ละ 1,000 บาท ชำระค่าหุ้น ครบถ้วน แล้ว 5 คน คง ค้างชำระ ค่าหุ้น 4 คน โดย ผู้ร้องที่ 2 ถือ หุ้น จำนวน 1,890 หุ้น ชำระ ค่าหุ้น แล้ว หุ้น ละ 300 บาทผู้ร้อง ที่ 3 ถือ หุ้น จำนวน 2,000 หุ้น ชำระ ค่าหุ้น แล้ว หุ้น ละ 300บาท ซึ่ง เอกสาร หมาย จ. พ.ท. 1 นี้ เป็น เอกสาร ที่ จำเลย จัดทำ ส่ง ต่อนายทะเบียน หุ้นส่วน บริษัท กรุงเทพมหานคร โดย ผู้ร้อง ที่ 3 กรรมการผู้มีอำนาจ ของ จำเลย ใน ขณะ นั้น เป็น ผู้ลงลายมือชื่อ รับรองความ ถูกต้อง ตรง กับ สมุดทะเบียน ผู้ถือหุ้น ซึ่ง ตาม กฎหมาย ให้สันนิษฐาน ไว้ ว่า เป็น พยานหลักฐาน อัน ถูกต้อง ตาม นัยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1141 และ มาตรา 1024 ก็ บัญญัติให้ สันนิษฐาน ไว้ ก่อน ว่า บรรดา สมุดบัญชี เอกสาร ของ บริษัท นั้น ย่อมเป็น พยานหลักฐาน อัน ถูกต้อง ตาม ข้อความ ที่ ได้ บันทึก ไว้ ใน นั้นทุกประการ เมื่อ พยาน ผู้ร้อง ที่ 2 และ ที่ 3 มี ผู้ร้อง ที่ 3 เบิกความว่า ผู้ร้อง ที่ 2 และ ที่ 3 ชำระ ค่าหุ้น เต็ม ตาม มูลค่า แล้ว โดย ไม่มีพยาน อื่น ใด สนับสนุน เช่นนี้ จึง ไม่สามารถ นำสืบ หักล้าง พยานเอกสารที่ ผู้คัดค้าน อ้าง เป็น พยานหลักฐาน ซึ่ง ถือว่า เป็น ข้อสันนิษฐานของ กฎหมาย ได้ ข้อเท็จจริง จึง ฟังได้ ว่า เอกสาร ที่ ผู้คัดค้านอ้างอิง เป็น พยาน นั้น เป็น เอกสาร ที่ ถูกต้อง แท้จริง ดังนั้น ผู้ร้องที่ 2 และ ที่ 3 ต้อง รับผิด ใน หนี้ ค่าหุ้น ที่ ค้างชำระ ตาม ที่ ผู้คัดค้านมี หนังสือ ยืนยัน หนี้ ไป และ กรณี ก็ ไม่จำเป็น ที่ ศาลอุทธรณ์จะ ต้อง หยิบยก เอกสาร หมาย จ. พ.ท. 2 ขึ้น มา วินิจฉัย เพราะ เอกสารดังกล่าว นักวิชาการ เงิน และ บัญชี กอง คำนวณ และ เฉลี่ยทรัพย์กรมบังคับคดี ได้ ตรวจสอบ ทาง บัญชี ของ จำเลย จาก หลักฐาน ที่ ปรากฎ ตามเอกสาร หมาย จ. พ.ท. 1 แล้ว คัดลอก มา ฉะนั้น การ รับฟัง เอกสาร หมายจ. พ.ท. 1 ก็ เพียงพอ แล้ว และ เป็น การ วินิจฉัย พยานหลักฐาน โดยชอบด้วย กฎหมาย แล้วปัญหาข้อกฎหมาย ตาม ฎีกา ของ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3ต่อไป มี ว่า สิทธิเรียกร้อง ของ ผู้คัดค้าน ขาดอายุความ หรือไม่ที่ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 ฎีกา ว่า ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 เข้า ชื่อ จอง ซื้อ หุ้น เมื่อ กลาง ปี 2526 แต่ ผู้คัดค้าน ได้ ยืนยันหนี้ ตลอดจน ยื่น คำคัดค้าน คำร้อง ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 เมื่อพ้น กลาง ปี 2536 จึง เกิน กำหนด 10 ปี นับแต่ วัน ทำ สัญญา เข้า ชื่อจอง ซื้อ หุ้น สิทธิเรียกร้อง ของ ผู้คัดค้าน จึง ขาดอายุความ นั้น เห็นว่าการ ที่ บริษัท จำเลย จะ เรียกเงิน ค่าหุ้น ซึ่ง ยัง จะ ต้อง ส่ง อีก ในแต่ละ คราว นั้น เป็น ดุลพินิจ ของ กรรมการ ที่ จะ เรียก จาก ผู้ถือหุ้นเมื่อใด เป็น จำนวน เท่าใด ก็ ได้ หาใช่ จะ ต้อง เรียกร้อง ภายใน กำหนด10 ปี นับแต่ วันที่ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 เข้า ชื่อ จอง ซื้อ หุ้นซึ่ง สิทธิ เรียกเงิน ค่าหุ้น ซึ่ง ยัง จะ ต้อง ส่ง อีก นั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1120 ได้ บัญญัติ ไว้ ชัดแจ้ง ว่าบรรดา เงินค่าหุ้น ซึ่ง จะ ต้อง ส่ง อีก นั้น กรรมการ จะ เรียก ให้ ผู้ถือหุ้นส่ง ใช้ เสีย เมื่อใด ก็ ได้ ดังนั้น สิทธิเรียกร้อง ของ ผู้คัดค้าน ใน การเรียก ให้ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 ส่ง ใช้ เงินค่าหุ้น ที่ ค้างชำระจึง ไม่ขาดอายุความ ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืน ตาม ศาลชั้นต้น ให้ยก คำร้องของ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 ชอบแล้ว ฎีกา ทุก ข้อ ของ ผู้ร้อง ที่ 1ที่ 2 และ ที่ 3 ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(สุทธิ นิชโรจน์-สมาน เวทวินิจ-ปรีชา นาคพันธุ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แจ้งความเป็นหนังสือไปยังบุคคลหนึ่งบุคคลใดให้ชำระเงินหรือส่งมอบทรัพย์สินที่ลูกหนี้มีสิทธิเรียกร้องอยู่นั้น(พระราชบัญญัติล้มละลายฯมาตรา119)ในทางปฏิบัติโดยทั่วไปเรียกกันว่า"ทวงหนี้" การทวงหนี้โดยเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์นี้ว่ากันโดยหลักแล้วก็เป็นเรื่องอำนาจของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์อยู่แล้วดังจะเห็นได้จากพระราชบัญญัติล้มละลายฯมาตรา22ซึ่งบัญญัติว่า"เมื่อศาลสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของลูกหนี้แล้วเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจดังต่อไปนี้(1)จัดการและจำหน่ายทรัพย์สินของลูกหนี้หรือกระทำการที่จำเป็นเพื่อให้กิจการของลูกหนี้ที่ค้างอยู่เสร็จสิ้นไป(2)เก็บรวบรวมและรับเงินหรือทรัพย์สินที่จะตกได้แก่ลูกหนี้หรือซึ่งลูกหนี้มีสิทธิจะได้รับจากผู้อื่น(3)"ส่วนบทบัญญัติตามพระราชบัญญัติ ล้มละลายฯมาตรา119ซึ่งบัญญัติว่า"เมื่อปรากฏว่าลูกหนี้มีสิทธิเรียกร้องให้บุคคลหนึ่งบุคคลใดชำระเงินหรือส่งมอบทรัพย์สินแก่ลูกหนี้ให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แจ้งความเป็นหนังสือไปยังบุคคลนั้นให้ชำระเงินหรือส่งมอบทรัพย์สินตามจำนวนที่ได้แจ้งไปและให้แจ้งไปด้วยว่าถ้าจะปฏิเสธให้แสดงเหตุผลประกอบข้อปฏิเสธเป็นหนังสือมายังเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ภายในกำหนดเวลาสิบสี่วันนับแต่วันได้รับแจ้งความมิฉะนั้นจะถือว่าเป็นหนี้กองทรัพย์สินของลูกหนี้อยู่ตามจำนวนที่แจ้งไปเป็นการเด็ดขาด"เป็นแต่เพียงวิธีการปฏิบัติของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เท่านั้น จากบทบัญญัติดังกล่าวสิทธิเรียกร้องของลูกหนี้ที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะบังคับเอาแก่บุคคลอื่นให้ชำระเงินหรือส่งมอบทรัพย์นั้นในเบื้องต้นต้องฟังได้ก่อนว่าสิทธิเรียกร้องของลูกหนี้ต้องมีอยู่ก่อนที่ตนจะถูกพิทักษ์ทรัพย์(ไม่ว่าพิทักษ์ทรัพย์ชั่วคราวหรือเด็ดขาด)เพราะเหตุว่าเมื่อลูกหนี้ถูกพิทักษ์ทรัพย์แล้วย่อมเป็นเรื่องที่อยู่ในอำนาจของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์โดยตรงที่จะเข้าจัดการและรวบรวมทรัพย์สินของลูกหนี้และในขณะเดียวกันอำนาจเข้าจัดการทรัพย์สินของลูกหนี้เองก็เป็นอันหมดสิ้นไปย่อมไม่อาจก่อให้เกิดสิทธิเรียกร้องใดๆต่อบุคคลภายนอกได้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่เป็นตัวอย่างอันดีผู้เขียนใคร่นำมากล่าวไว้เพื่อชี้ให้เห็นแนวทางปฏิบัติของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ในการที่จะรวบรวมทรัพย์สินของลูกหนี้คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่2215/2536ผู้ร้องทำสัญญาเช่าโรงงานประกอบรถยนต์ซึ่งเป็นทรัพย์สินของจำเลยจากเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์หลังจากศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาดแล้วจึงเป็นเรื่องที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เข้าจัดการทรัพย์สินของจำเลยตามพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ.2483มาตรา22(1)เมื่อมีข้อโต้แย้งสิทธิระหว่างเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์กับผู้ร้องเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ชอบที่จะใช้สิทธิฟ้องผู้ร้องตามมาตรา22(3)จะใช้วิธีแจ้งความเป็นหนังสือให้ผู้ร้องชำระเงินตามมาตรา119หาได้ไม่เพราะไม่ใช่กรณีที่จำเลยมีสิทธิเรียกร้องต่อผู้ร้องอันเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะจัดการตามมาตรา22(2)การที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีหนังสือแจ้งความให้ผู้ร้องชำระเงินกรณีเช่นนี้เป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่4561/2536กรณีเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ผู้คัดค้านจะใช้สิทธิเรียกร้องของจำเลยดำเนินการทวงหนี้จากลูกหนี้ของจำเลยตามพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ.2483มาตรา119นั้นสิทธิเรียกร้องของจำเลยจะต้องมีอยู่ก่อนวันที่ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เพราะเหตุว่าเมื่อศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์แล้วไม่ว่าจะเป็นคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ชั่วคราวหรือพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดก็ตามจำเลยย่อมไม่มีอำนาจจัดการกิจการและทรัพย์สินของตนอำนาจดังกล่าวตกอยู่แก่ผู้คัดค้านเพียงผู้เดียวตามพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ.2483มาตรา6และมาตรา22 ผู้ร้องเคยเป็นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทจำเลยเบิกเงินจำนวน288,300บาทจากบัญชีของจำเลยภายหลังวันที่ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยชั่วคราวจึงเป็นเรื่องที่ผู้ร้องเข้าจัดกิจการทรัพย์สินของจำเลยโดยไม่มีอำนาจเพราะอำนาจดังกล่าวเป็นของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ผู้คัดค้านกรณีจึงเป็นเรื่องผู้ร้องกระทำการล่วงละเมิดอำนาจหน้าที่ของผู้คัดค้านซึ่งหากเกิดความเสียหายแก่จำเลยประการใดก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นภายหลังวันที่ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ซึ่งผู้คัดค้านจะต้องว่ากล่าวกับผู้ร้องต่างหากจำเลยไม่มีสิทธิเรียกร้องให้ผู้ร้องชำระเงินจำนวน288,300บาทอยู่ก่อนวันที่ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ผู้คัดค้านจึงไม่อาจใช้อำนาจตามมาตรา119เรียกร้องให้ผู้ร้องชำระเงินจำนวนดังกล่าวแก่ผู้คัดค้านได้ ผู้เขียนมีข้อข้องใจอยู่บางประการเกี่ยวกับการปฏิเสธหนี้ของบุคคลที่ถูกเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แจ้งทวงหนี้ไปถึงนั้นจำเป็นหรือไม่ที่บุคคลนั้นจะปฏิเสธหนี้เป็นหนังสือไปยังเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เท่านั้นจะปฏิเสธหนี้ไปยังศาลได้หรือไม่หากพิจารณาความในบทบัญญัติมาตรา119วรรคแรกดังกล่าวข้างต้นและวรรคสองบัญญัติว่า"ถ้าบุคคลที่รับแจ้งความนั้นปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ภายในกำหนดเวลาตามวรรคก่อนให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์สอบสวนถ้าเห็นว่าบุคคลนั้นเป็นหนี้เท่าใดให้แจ้งจำนวนเป็นหนังสือยืนยันไปยังบุคคลที่จะต้องรับผิดนั้น"ก็คงไม่มีข้อสงสัยประการใดเพราะชัดเจนอยู่แล้วว่าต้องปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เท่านั้นมิฉะนั้นแล้วก็ถือว่าเป็นหนี้กองทรัพย์สินของลูกหนี้โดยเด็ดขาดตามที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แจ้งไปแต่อย่างไรก็ดีคงไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ใช่เจ้าพนักงานของศาลด้วย(ดูพระราชบัญญัติล้มละลายฯมาตรา119วรรคท้าย)ซึ่งมีอำนาจหน้าที่ตามที่กฎหมายล้มละลายให้อำนาจไว้และในที่สุดแล้วหากบุคคลที่ได้รับแจ้งความยืนยันคัดค้านต่อศาลศาลก็ต้องพิจารณาดังที่บัญญัติไว้ในวรรคสามบทบัญญัติมาตราเดียวกันนี้ว่า"ถ้าบุคคลที่ได้รับแจ้งความยืนยันนั้นคัดค้านต่อศาลโดยทำเป็นคำร้องภายในกำหนดเวลาตามวรรคก่อนให้ศาลพิจารณาถ้าพอใจว่าเป็นหนี้ให้มีคำบังคับให้บุคคลนั้นชำระเงินหรือส่งมอบทรัพย์สินแก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ถ้าเห็นว่าไม่ได้เป็นหนี้ให้มีคำสั่งให้จำหน่ายจากบัญชีลูกหนี้"เมื่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เป็นเจ้าพนักงานของศาลการกระทำใดๆไม่ว่ากระทำต่อศาลหรือต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ตั้งแต่เริ่มคดีจนถึงคดีสิ้นสุดตามที่บัญญัติไว้ในกฎหมายล้มละลายล้วนเป็น"กระบวนพิจารณาคดีล้มละลาย"(ดูพระราชบัญญัติล้มละลายฯมาตรา6)ดังนั้นการปฏิเสธหนี้ก็ไม่น่าจะจำกัดเคร่งครัดเฉพาะแต่การปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เท่านั้นน่าจะทำการปฏิเสธหนี้ต่อศาลได้เช่นเดียวกันอนึ่งการตีความตามบทบัญญัติมาตรา119วรรคสองและวรรคสามไม่น่าจะตีความเคร่งครัดจนเกินไปเพราะการปฏิเสธต่อศาลย่อมไม่ทำให้เสียความเป็นธรรมแต่ประการใดแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าศาลจะทำการพิจารณาไปเลยโดยผ่านขั้นตอนการสอบสวนของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ตามมาตรา119วรรคสอง(ส่วนเมื่อปฏิเสธหนี้ต่อศาลแล้วเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะทราบได้อย่างไรและจะทำการสอบสวนเมื่อใดน่าจะเป็นขั้นตอนการปฏิบัติซึ่งศาลสามารถแก้ไขข้อขัดข้องได้อยู่แล้ว)และในที่สุดแล้วเมื่อบุคคลที่ได้รับแจ้งความยืนยันคัดค้านต่อศาลว่าตนไม่ได้เป็นหนี้กระบวนพิจารณาคดีล้มละลายย่อมเข้าสู่ขั้นตอนกระบวนพิจารณาชั้นศาลอยู่นั่นเองและไม่น่าจะขัดกับเจตนารมณ์ของกฎหมายล้มละลายที่มีวัตถุประสงค์คุ้มครองเจ้าหนี้ลูกหนี้และบุคคลทั่วๆไปด้วยแต่อย่างไรก็ดีหากพิจารณาแนวบรรทัดฐานของศาลฎีกาแล้วยังถือเคร่งครัดตามบทบัญญัติอยู่ตลอดมาตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาดังต่อไปนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่2583/2531เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์นอกจากเป็นเจ้าพนักงานของศาลแล้วยังมีหน้าที่รวบรวมทรัพย์สินและฟ้องร้องหรือต่อสู้คดีใดๆเกี่ยวกับทรัพย์สินของลูกหนี้รวมทั้งกระทำการต่างๆในนามลูกหนี้อีกฐานะหนึ่งจึงมีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นได้ คำสั่งของศาลชั้นต้นที่อนุญาตให้ผู้ร้องถอนคำร้องเพื่อให้ผู้ร้องไปยื่นคำคัดค้านต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ภายในเวลาสิบสี่วันนั้นไม่ใช่คำสั่งระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จึงไม่จำต้องโต้แย้งคำสั่งไว้แต่ประการใด การที่ผู้ร้องยื่นคำร้องปฏิเสธหนี้ต่อศาลชั้นต้นโดยปฏิบัติไม่ถูกต้องตามขั้นตอนที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ.2483มาตรา119นั้นเมื่อผู้ร้องขอถอนคำร้องเพื่อนำไปยื่นตามขั้นตอนที่ถูกต้องศาลก็เพียงแต่ชอบที่จะอนุญาตให้ถอนคำร้องได้เท่านั้นไม่ชอบที่จะก้าวล่วงไปกำหนดระยะเวลาในการยื่นคำร้องปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ให้ผิดแผกแตกต่างไปจากบทบัญญัติของกฎหมายซึ่งต่างกับกรณีการฟ้องคดีต่อศาลที่ไม่มีเขตศาลจึงไม่อาจนำบทบัญญัติในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา18วรรคสามมาปรับแก่กรณีนี้ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่678/2508(ประชุมใหญ่)เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้มีหนังสือไปถึงผู้ร้องให้ชำระหนี้หรือชี้แจงข้อปฏิเสธเป็นหนังสือต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ภายในสิบสี่วันผู้ร้องเข้าใจผิดว่ากองบังคับคดีล้มละลายเป็นส่วนราชการของศาลแพ่งจึงมีหนังสือปฏิเสธหนี้ไปยังอธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งดังนี้ถือว่าผู้ร้องมิได้แจ้งการปฏิเสธเป็นหนังสือต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ตามพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ.2483มาตรา119วรรคแรกเมื่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ขอให้ศาลสั่งบังคับผู้ร้องชำระหนี้ศาลก็ต้องสั่งบังคับผู้ร้องชำระหนี้ผู้ร้องจะขอให้สั่งเป็นอย่างอื่นไม่ได้ข้อที่ผู้ร้องกล่าวถึงความเข้าใจผิดจึงได้มีหนังสือไปถึงอธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งนั้นศาลก็ไม่มีอำนาจที่จะสั่งเป็นอย่างอื่นให้ฝ่าฝืนกฎหมายได้ ข้อที่น่าจะพิจารณาเพื่อนำมาเทียบเคียงในอีกแง่มุมหนึ่งความในวรรคหนึ่งและวรรคสองของมาตรา119ว่ากันโดยเนื้อแท้แล้วเป็นกระบวนพิจารณาคดีล้มละลายชั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ใช่กระบวนพิจารณาชั้นศาลแต่ศาลฎีกาก็เคยตีความว่ากำหนดเวลาปฏิเสธหนี้นั้นศาลสั่งขยายได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา23ตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่695/2509ข้อเท็จจริงได้ความว่าผู้ร้องได้รับหนังสือทวงหนี้จากเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เมื่อวันที่5ตุลาคม2501แล้วมีหนังสือตอบปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์โดยทางไปรษณีย์เมื่อวันที่18ตุลาคม2501ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าจดหมายปฏิเสธหนี้รายนี้ซึ่งส่งทางไปรษณีย์อาจถึงเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้ภายในกำหนดเวลาตามมาตรา119การที่จดหมายถึงเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ช้าไปหนึ่งวัน(คือวันที่20ตุลาคม2501)จะปรับเป็นความผิดของผู้ร้องไม่ถนัดซึ่งเป็นพฤติการณ์พิเศษตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา23เมื่อความเพิ่งปรากฏแก่ศาลหลังจากที่ระยะเวลาสิบสี่วันตามมาตรา119ล่วงไปแล้วก็นับว่าเป็นกรณีมีเหตุสุดวิสัยศาลสั่งขยายเวลาให้ได้(ดูทวีกสิยพงศ์,คำอธิบายพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ.2483,สำนักพิมพ์นิติบรรณการพิมพ์ครั้งที่3(พ.ศ.2536)น.359)กรณีดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าศาลฎีกาก็ไม่ได้ถือเคร่งครัดที่ไม่ก้าวล่วงไปสั่งเรื่องกำหนดระยะเวลาปฏิเสธหนี้เท่าใดนักเพราะดังที่กล่าวแล้วว่าความในมาตรา119วรรคหนึ่งและวรรคสองเป็นกระบวนพิจารณาชั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์และอาจทำให้คิดไปได้ว่าที่ศาลฎีกาวินิจฉัยเช่นนั้นศาลฎีกาอาจเห็นว่าแม้ขั้นตอนการปฏิเสธหนี้และยืนยันหนี้เป็นกระบวนพิจารณาชั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แต่ในเมื่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เป็นเจ้าพนักงานของศาลและเป็นส่วนหนึ่งของการดำเนินกระบวนพิจารณาคดีล้มละลายของศาลการที่ศาลไปสั่งขยายเวลาในการปฏิเสธหนี้ออกไปก็ไม่น่าจะเกินเลยไปจากตัวบทกฎหมายและขัดกับวัตถุประสงค์ของกฎหมายล้มละลายประการใดดังนั้นการปฏิเสธหนี้ของบุคคลที่ถูกเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แจ้งความไปถึงก็น่าจะปฏิเสธหนี้ต่อศาลได้เช่นเดียวกัน ?นิติธรศรีบุตร?คำพิพากษา: คดี สืบเนื่อง มาจาก โจทก์ ฟ้อง ขอให้ จำเลย ล้มละลาย ศาลชั้นต้น มีคำสั่ง ให้ พิทักษ์ทรัพย์ จำเลย เด็ดขาด ใน การ รวบรวม และ จำหน่าย ทรัพย์สินของ จำเลย ผู้คัดค้าน ได้ มี หนังสือ แจ้ง ให้ ผู้ร้อง ทั้ง สี่ ชำระ ค่าหุ้น ที่ค้างชำระ พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ 7.5 ต่อ ปี นับแต่ วัน ผิดนัดจนกว่า จะ ชำระ เสร็จ ผู้ร้อง แต่ละ คน ปฏิเสธ หนี้ ต่อ ผู้คัดค้าน ภายใน เวลาที่ กำหนด ผู้คัดค้าน สอบสวน แล้ว เห็นว่า ผู้ร้อง แต่ละ คน เป็น หนี้ตาม จำนวน ที่ มี หนังสือ แจ้ง ไป จึง ได้ มี หนังสือ ยืนยัน หนี้ ให้ ผู้ร้องแต่ละ คน ชำระ เงิน จำนวน ดังกล่าว พร้อม ดอกเบี้ย ต่อ ผู้คัดค้าน ผู้ร้องทั้ง สี่ ยื่น คำร้อง และ แก้ไข คำร้อง ว่า ผู้ร้อง ทั้ง สี่ ชำระ ค่าหุ้น เต็มตาม มูลค่า หุ้น ครบถ้วน แล้ว บัญชี ราย ชื่อ ผู้ถือหุ้น ที่ ผู้คัดค้านอ้าง ไม่ ตรง ความจริง ผู้คัดค้าน มิได้ บังคับ ตาม สิทธิเรียกร้องภายใน 10 ปี คดี ขาดอายุความ ขอให้ มี คำสั่ง ให้ จำหน่าย ชื่อ ผู้ร้องทั้ง สี่ ออกจาก บัญชี ลูกหนี้ ของ จำเลยผู้คัดค้าน ยื่น คำคัดค้าน ว่า ผู้ร้อง ไม่มี หลักฐาน การ ชำระหนี้ค่าหุ้น และ ตาม บัญชี ราย ชื่อ ผู้ถือหุ้น ของ จำเลย ผู้ร้อง ทั้ง สี่ยัง ค้าง ค่าหุ้น ตาม ที่ ผู้คัดค้าน ยืนยัน หนี้ ไป ขอให้ ยกคำร้องศาลชั้นต้น พิจารณา คำร้องขอ งผู้ร้อง ทั้ง สี่ รวมกัน แล้ว มี คำสั่งให้ยก คำร้องขอ งผู้ร้อง ทั้ง สี่ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "คดี สำหรับ ผู้ร้อง ที่ 1 เป็น คดี ที่ จำนวนทุนทรัพย์ ที่พิพาท กัน ใน ชั้นฎีกา ไม่เกิน สอง แสน บาท ห้าม มิให้ คู่ความฎีกา ใน ข้อเท็จจริง ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248วรรคหนึ่ง ประกอบ ด้วย พระราชบัญญัติ ล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 153ฎีกา ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ ว่า พยานหลักฐาน ผู้คัดค้าน ไม่มี น้ำหนัก หักล้างพยานหลักฐาน ผู้ร้อง ที่ 1 ฟังได้ ว่า ผู้ร้อง ที่ 1 ได้ ชำระ ค่าหุ้น เต็มตาม มูลค่า ครบถ้วน แล้ว เป็น ฎีกา โต้แย้ง ดุลพินิจ ใน การ รับฟัง พยานหลักฐาน ของ ศาลอุทธรณ์ เป็น ฎีกา ใน ข้อเท็จจริง ต้องห้าม มิให้ ฎีกาตาม บท กฎหมาย ดังกล่าว แม้ ศาลชั้นต้น รับ ฎีกา ผู้ร้อง ที่ 1 มา ก็ เป็นการ ไม่ชอบ ศาลฎีกา ไม่รับ วินิจฉัย คดี คง มี ปัญหา ใน ข้อ นี้ แต่เพียง ตามฎีกา ผู้ร้อง ที่ 2 และ ที่ 3 ว่า ผู้ร้อง ที่ 2 และ ที่ 3 ชำระ ค่าหุ้นเต็ม มูลค่า แล้ว หรือไม่ เห็นว่า จาก บัญชี ผู้ถือหุ้น ใน วัน ประชุม สามัญครั้งที่ 1/2530 เมื่อ วันที่ 22 เมษายน 2530 ตาม เอกสาร หมายจ. พ.ท. 1 ที่ ผู้คัดค้าน ส่ง เป็น พยานหลักฐาน ระบุ ว่า จำเลย มี ผู้ถือหุ้น9 คน เป็น จำนวน หุ้น ทั้งสิ้น 5,000 หุ้น มูลค่า หุ้น ละ 1,000 บาท ชำระค่าหุ้น ครบถ้วน แล้ว 5 คน คง ค้างชำระ ค่าหุ้น 4 คน โดย ผู้ร้องที่ 2 ถือ หุ้น จำนวน 1,890 หุ้น ชำระ ค่าหุ้น แล้ว หุ้น ละ 300 บาทผู้ร้อง ที่ 3 ถือ หุ้น จำนวน 2,000 หุ้น ชำระ ค่าหุ้น แล้ว หุ้น ละ 300บาท ซึ่ง เอกสาร หมาย จ. พ.ท. 1 นี้ เป็น เอกสาร ที่ จำเลย จัดทำ ส่ง ต่อนายทะเบียน หุ้นส่วน บริษัท กรุงเทพมหานคร โดย ผู้ร้อง ที่ 3 กรรมการผู้มีอำนาจ ของ จำเลย ใน ขณะ นั้น เป็น ผู้ลงลายมือชื่อ รับรองความ ถูกต้อง ตรง กับ สมุดทะเบียน ผู้ถือหุ้น ซึ่ง ตาม กฎหมาย ให้สันนิษฐาน ไว้ ว่า เป็น พยานหลักฐาน อัน ถูกต้อง ตาม นัยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1141 และ มาตรา 1024 ก็ บัญญัติให้ สันนิษฐาน ไว้ ก่อน ว่า บรรดา สมุดบัญชี เอกสาร ของ บริษัท นั้น ย่อมเป็น พยานหลักฐาน อัน ถูกต้อง ตาม ข้อความ ที่ ได้ บันทึก ไว้ ใน นั้นทุกประการ เมื่อ พยาน ผู้ร้อง ที่ 2 และ ที่ 3 มี ผู้ร้อง ที่ 3 เบิกความว่า ผู้ร้อง ที่ 2 และ ที่ 3 ชำระ ค่าหุ้น เต็ม ตาม มูลค่า แล้ว โดย ไม่มีพยาน อื่น ใด สนับสนุน เช่นนี้ จึง ไม่สามารถ นำสืบ หักล้าง พยานเอกสารที่ ผู้คัดค้าน อ้าง เป็น พยานหลักฐาน ซึ่ง ถือว่า เป็น ข้อสันนิษฐานของ กฎหมาย ได้ ข้อเท็จจริง จึง ฟังได้ ว่า เอกสาร ที่ ผู้คัดค้านอ้างอิง เป็น พยาน นั้น เป็น เอกสาร ที่ ถูกต้อง แท้จริง ดังนั้น ผู้ร้องที่ 2 และ ที่ 3 ต้อง รับผิด ใน หนี้ ค่าหุ้น ที่ ค้างชำระ ตาม ที่ ผู้คัดค้านมี หนังสือ ยืนยัน หนี้ ไป และ กรณี ก็ ไม่จำเป็น ที่ ศาลอุทธรณ์จะ ต้อง หยิบยก เอกสาร หมาย จ. พ.ท. 2 ขึ้น มา วินิจฉัย เพราะ เอกสารดังกล่าว นักวิชาการ เงิน และ บัญชี กอง คำนวณ และ เฉลี่ยทรัพย์กรมบังคับคดี ได้ ตรวจสอบ ทาง บัญชี ของ จำเลย จาก หลักฐาน ที่ ปรากฎ ตามเอกสาร หมาย จ. พ.ท. 1 แล้ว คัดลอก มา ฉะนั้น การ รับฟัง เอกสาร หมายจ. พ.ท. 1 ก็ เพียงพอ แล้ว และ เป็น การ วินิจฉัย พยานหลักฐาน โดยชอบด้วย กฎหมาย แล้วปัญหาข้อกฎหมาย ตาม ฎีกา ของ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3ต่อไป มี ว่า สิทธิเรียกร้อง ของ ผู้คัดค้าน ขาดอายุความ หรือไม่ที่ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 ฎีกา ว่า ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 เข้า ชื่อ จอง ซื้อ หุ้น เมื่อ กลาง ปี 2526 แต่ ผู้คัดค้าน ได้ ยืนยันหนี้ ตลอดจน ยื่น คำคัดค้าน คำร้อง ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 เมื่อพ้น กลาง ปี 2536 จึง เกิน กำหนด 10 ปี นับแต่ วัน ทำ สัญญา เข้า ชื่อจอง ซื้อ หุ้น สิทธิเรียกร้อง ของ ผู้คัดค้าน จึง ขาดอายุความ นั้น เห็นว่าการ ที่ บริษัท จำเลย จะ เรียกเงิน ค่าหุ้น ซึ่ง ยัง จะ ต้อง ส่ง อีก ในแต่ละ คราว นั้น เป็น ดุลพินิจ ของ กรรมการ ที่ จะ เรียก จาก ผู้ถือหุ้นเมื่อใด เป็น จำนวน เท่าใด ก็ ได้ หาใช่ จะ ต้อง เรียกร้อง ภายใน กำหนด10 ปี นับแต่ วันที่ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 เข้า ชื่อ จอง ซื้อ หุ้นซึ่ง สิทธิ เรียกเงิน ค่าหุ้น ซึ่ง ยัง จะ ต้อง ส่ง อีก นั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1120 ได้ บัญญัติ ไว้ ชัดแจ้ง ว่าบรรดา เงินค่าหุ้น ซึ่ง จะ ต้อง ส่ง อีก นั้น กรรมการ จะ เรียก ให้ ผู้ถือหุ้นส่ง ใช้ เสีย เมื่อใด ก็ ได้ ดังนั้น สิทธิเรียกร้อง ของ ผู้คัดค้าน ใน การเรียก ให้ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 ส่ง ใช้ เงินค่าหุ้น ที่ ค้างชำระจึง ไม่ขาดอายุความ ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืน ตาม ศาลชั้นต้น ให้ยก คำร้องของ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 ชอบแล้ว ฎีกา ทุก ข้อ ของ ผู้ร้อง ที่ 1ที่ 2 และ ที่ 3 ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 698/2539กรมสรรพากรโจทก์นาย จำลอง นัยชิต กับพวกผู้ร้องเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ผู้คัดค้านบริษัท สหผลิตภัณฑ์และอุตสาหกรรม จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 1024, ม. 1120, ม. 1141 ป.วิ.พ. ม. 248 พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 119, ม. 153ผู้ร้องฎีกาว่าพยานหลักฐานผู้คัดค้านไม่มีน้ำหนักหักล้างพยานหลักฐานผู้ร้องฟังได้ว่าผู้ร้องได้ชำระค่าหุ้นเต็มตามมูลค่าครบถ้วนแล้วเป็นฎีกาโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลเป็นฎีกาในข้อเท็จจริงต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา248วรรคหนึ่งประกอบด้วยพระราชบัญญัติ ล้มละลายพ.ศ.2483มาตรา153แม้ศาลชั้นต้นรับฎีกามาก็เป็นการไม่ชอบศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย บัญชีผู้ถือหุ้นในวันประชุมสามัญเป็นเอกสารที่จำเลยจัดทำส่งต่อนายทะเบียนหุ้นส่วนบริษัทโดยกรรมการผู้มีอำนาจของจำเลยเป็นผู้ลงลายมือชื่อรับรองความถูกต้องตรงกับ สมุดทะเบียนผู้ถือหุ้นซึ่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา1141ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็น พยานหลักฐานอันถูกต้องและตามมาตรา1024ก็ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าบรรดาสมุดบัญชีเอกสารของบริษัทย่อมเป็นพยานหลักฐานอันถูกต้องตามข้อความที่ได้บันทึกไว้ในนั้นทุกประการการที่พยานผู้ร้องเบิกความว่าผู้ร้องชำระค่าหุ้นตามมูลค่าแล้วโดยไม่มีพยานหลักฐานอื่นใดสนับสนุนจึงไม่สามารถหักล้างข้อสันนิษฐานของกฎหมายได้ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ว่าบัญชีผู้ถือหุ้นเป็นเอกสารที่ถูกต้องแท้จริงผู้ร้องต้องรับผิดในหนี้ที่ค้างชำระตามที่ผู้คัดค้านมีหนังสือยืนยันหนี้ไป การที่บริษัทจะเรียกเงินค่าหุ้นซึ่งยังจะต้องส่งอีกเป็นดุลพินิจของกรรมการที่จะเรียกจากผู้ถือหุ้นเมื่อใดเป็นจำนวนเงินเท่าใดก็ได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา1120หาใช่จะต้องเรียกร้องภายในกำหนด10ปีนับแต่วันที่ผู้ร้องเข้าชื่อจองซื้อหุ้นไม่ดังนั้น สิทธิเรียกร้องของผู้คัดค้านในการเรียกให้ผู้ร้องส่งใช้เงินค่าหุ้นที่ค้างชำระนับแต่วันทำสัญญาเข้าชื่อจองซื้อหุ้นแม้จะเกิน10ปีก็ ไม่ขาดอายุความคดี สืบเนื่อง มาจาก โจทก์ ฟ้อง ขอให้ จำเลย ล้มละลาย ศาลชั้นต้น มีคำสั่ง ให้ พิทักษ์ทรัพย์ จำเลย เด็ดขาด ใน การ รวบรวม และ จำหน่าย ทรัพย์สินของ จำเลย ผู้คัดค้าน ได้ มี หนังสือ แจ้ง ให้ ผู้ร้อง ทั้ง สี่ ชำระ ค่าหุ้น ที่ค้างชำระ พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ 7.5 ต่อ ปี นับแต่ วัน ผิดนัดจนกว่า จะ ชำระ เสร็จ ผู้ร้อง แต่ละ คน ปฏิเสธ หนี้ ต่อ ผู้คัดค้าน ภายใน เวลาที่ กำหนด ผู้คัดค้าน สอบสวน แล้ว เห็นว่า ผู้ร้อง แต่ละ คน เป็น หนี้ตาม จำนวน ที่ มี หนังสือ แจ้ง ไป จึง ได้ มี หนังสือ ยืนยัน หนี้ ให้ ผู้ร้องแต่ละ คน ชำระ เงิน จำนวน ดังกล่าว พร้อม ดอกเบี้ย ต่อ ผู้คัดค้าน ผู้ร้องทั้ง สี่ ยื่น คำร้อง และ แก้ไข คำร้อง ว่า ผู้ร้อง ทั้ง สี่ ชำระ ค่าหุ้น เต็มตาม มูลค่า หุ้น ครบถ้วน แล้ว บัญชี ราย ชื่อ ผู้ถือหุ้น ที่ ผู้คัดค้านอ้าง ไม่ ตรง ความจริง ผู้คัดค้าน มิได้ บังคับ ตาม สิทธิเรียกร้องภายใน 10 ปี คดี ขาดอายุความ ขอให้ มี คำสั่ง ให้ จำหน่าย ชื่อ ผู้ร้องทั้ง สี่ ออกจาก บัญชี ลูกหนี้ ของ จำเลยผู้คัดค้าน ยื่น คำคัดค้าน ว่า ผู้ร้อง ไม่มี หลักฐาน การ ชำระหนี้ค่าหุ้น และ ตาม บัญชี ราย ชื่อ ผู้ถือหุ้น ของ จำเลย ผู้ร้อง ทั้ง สี่ยัง ค้าง ค่าหุ้น ตาม ที่ ผู้คัดค้าน ยืนยัน หนี้ ไป ขอให้ ยกคำร้องศาลชั้นต้น พิจารณา คำร้องขอ งผู้ร้อง ทั้ง สี่ รวมกัน แล้ว มี คำสั่งให้ยก คำร้องขอ งผู้ร้อง ทั้ง สี่ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "คดี สำหรับ ผู้ร้อง ที่ 1 เป็น คดี ที่ จำนวนทุนทรัพย์ ที่พิพาท กัน ใน ชั้นฎีกา ไม่เกิน สอง แสน บาท ห้าม มิให้ คู่ความฎีกา ใน ข้อเท็จจริง ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248วรรคหนึ่ง ประกอบ ด้วย พระราชบัญญัติ ล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 153ฎีกา ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ ว่า พยานหลักฐาน ผู้คัดค้าน ไม่มี น้ำหนัก หักล้างพยานหลักฐาน ผู้ร้อง ที่ 1 ฟังได้ ว่า ผู้ร้อง ที่ 1 ได้ ชำระ ค่าหุ้น เต็มตาม มูลค่า ครบถ้วน แล้ว เป็น ฎีกา โต้แย้ง ดุลพินิจ ใน การ รับฟัง พยานหลักฐาน ของ ศาลอุทธรณ์ เป็น ฎีกา ใน ข้อเท็จจริง ต้องห้าม มิให้ ฎีกาตาม บท กฎหมาย ดังกล่าว แม้ ศาลชั้นต้น รับ ฎีกา ผู้ร้อง ที่ 1 มา ก็ เป็นการ ไม่ชอบ ศาลฎีกา ไม่รับ วินิจฉัย คดี คง มี ปัญหา ใน ข้อ นี้ แต่เพียง ตามฎีกา ผู้ร้อง ที่ 2 และ ที่ 3 ว่า ผู้ร้อง ที่ 2 และ ที่ 3 ชำระ ค่าหุ้นเต็ม มูลค่า แล้ว หรือไม่ เห็นว่า จาก บัญชี ผู้ถือหุ้น ใน วัน ประชุม สามัญครั้งที่ 1/2530 เมื่อ วันที่ 22 เมษายน 2530 ตาม เอกสาร หมายจ. พ.ท. 1 ที่ ผู้คัดค้าน ส่ง เป็น พยานหลักฐาน ระบุ ว่า จำเลย มี ผู้ถือหุ้น9 คน เป็น จำนวน หุ้น ทั้งสิ้น 5,000 หุ้น มูลค่า หุ้น ละ 1,000 บาท ชำระค่าหุ้น ครบถ้วน แล้ว 5 คน คง ค้างชำระ ค่าหุ้น 4 คน โดย ผู้ร้องที่ 2 ถือ หุ้น จำนวน 1,890 หุ้น ชำระ ค่าหุ้น แล้ว หุ้น ละ 300 บาทผู้ร้อง ที่ 3 ถือ หุ้น จำนวน 2,000 หุ้น ชำระ ค่าหุ้น แล้ว หุ้น ละ 300บาท ซึ่ง เอกสาร หมาย จ. พ.ท. 1 นี้ เป็น เอกสาร ที่ จำเลย จัดทำ ส่ง ต่อนายทะเบียน หุ้นส่วน บริษัท กรุงเทพมหานคร โดย ผู้ร้อง ที่ 3 กรรมการผู้มีอำนาจ ของ จำเลย ใน ขณะ นั้น เป็น ผู้ลงลายมือชื่อ รับรองความ ถูกต้อง ตรง กับ สมุดทะเบียน ผู้ถือหุ้น ซึ่ง ตาม กฎหมาย ให้สันนิษฐาน ไว้ ว่า เป็น พยานหลักฐาน อัน ถูกต้อง ตาม นัยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1141 และ มาตรา 1024 ก็ บัญญัติให้ สันนิษฐาน ไว้ ก่อน ว่า บรรดา สมุดบัญชี เอกสาร ของ บริษัท นั้น ย่อมเป็น พยานหลักฐาน อัน ถูกต้อง ตาม ข้อความ ที่ ได้ บันทึก ไว้ ใน นั้นทุกประการ เมื่อ พยาน ผู้ร้อง ที่ 2 และ ที่ 3 มี ผู้ร้อง ที่ 3 เบิกความว่า ผู้ร้อง ที่ 2 และ ที่ 3 ชำระ ค่าหุ้น เต็ม ตาม มูลค่า แล้ว โดย ไม่มีพยาน อื่น ใด สนับสนุน เช่นนี้ จึง ไม่สามารถ นำสืบ หักล้าง พยานเอกสารที่ ผู้คัดค้าน อ้าง เป็น พยานหลักฐาน ซึ่ง ถือว่า เป็น ข้อสันนิษฐานของ กฎหมาย ได้ ข้อเท็จจริง จึง ฟังได้ ว่า เอกสาร ที่ ผู้คัดค้านอ้างอิง เป็น พยาน นั้น เป็น เอกสาร ที่ ถูกต้อง แท้จริง ดังนั้น ผู้ร้องที่ 2 และ ที่ 3 ต้อง รับผิด ใน หนี้ ค่าหุ้น ที่ ค้างชำระ ตาม ที่ ผู้คัดค้านมี หนังสือ ยืนยัน หนี้ ไป และ กรณี ก็ ไม่จำเป็น ที่ ศาลอุทธรณ์จะ ต้อง หยิบยก เอกสาร หมาย จ. พ.ท. 2 ขึ้น มา วินิจฉัย เพราะ เอกสารดังกล่าว นักวิชาการ เงิน และ บัญชี กอง คำนวณ และ เฉลี่ยทรัพย์กรมบังคับคดี ได้ ตรวจสอบ ทาง บัญชี ของ จำเลย จาก หลักฐาน ที่ ปรากฎ ตามเอกสาร หมาย จ. พ.ท. 1 แล้ว คัดลอก มา ฉะนั้น การ รับฟัง เอกสาร หมายจ. พ.ท. 1 ก็ เพียงพอ แล้ว และ เป็น การ วินิจฉัย พยานหลักฐาน โดยชอบด้วย กฎหมาย แล้วปัญหาข้อกฎหมาย ตาม ฎีกา ของ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3ต่อไป มี ว่า สิทธิเรียกร้อง ของ ผู้คัดค้าน ขาดอายุความ หรือไม่ที่ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 ฎีกา ว่า ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 เข้า ชื่อ จอง ซื้อ หุ้น เมื่อ กลาง ปี 2526 แต่ ผู้คัดค้าน ได้ ยืนยันหนี้ ตลอดจน ยื่น คำคัดค้าน คำร้อง ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 เมื่อพ้น กลาง ปี 2536 จึง เกิน กำหนด 10 ปี นับแต่ วัน ทำ สัญญา เข้า ชื่อจอง ซื้อ หุ้น สิทธิเรียกร้อง ของ ผู้คัดค้าน จึง ขาดอายุความ นั้น เห็นว่าการ ที่ บริษัท จำเลย จะ เรียกเงิน ค่าหุ้น ซึ่ง ยัง จะ ต้อง ส่ง อีก ในแต่ละ คราว นั้น เป็น ดุลพินิจ ของ กรรมการ ที่ จะ เรียก จาก ผู้ถือหุ้นเมื่อใด เป็น จำนวน เท่าใด ก็ ได้ หาใช่ จะ ต้อง เรียกร้อง ภายใน กำหนด10 ปี นับแต่ วันที่ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 เข้า ชื่อ จอง ซื้อ หุ้นซึ่ง สิทธิ เรียกเงิน ค่าหุ้น ซึ่ง ยัง จะ ต้อง ส่ง อีก นั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1120 ได้ บัญญัติ ไว้ ชัดแจ้ง ว่าบรรดา เงินค่าหุ้น ซึ่ง จะ ต้อง ส่ง อีก นั้น กรรมการ จะ เรียก ให้ ผู้ถือหุ้นส่ง ใช้ เสีย เมื่อใด ก็ ได้ ดังนั้น สิทธิเรียกร้อง ของ ผู้คัดค้าน ใน การเรียก ให้ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 ส่ง ใช้ เงินค่าหุ้น ที่ ค้างชำระจึง ไม่ขาดอายุความ ที่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืน ตาม ศาลชั้นต้น ให้ยก คำร้องของ ผู้ร้อง ที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 3 ชอบแล้ว ฎีกา ทุก ข้อ ของ ผู้ร้อง ที่ 1ที่ 2 และ ที่ 3 ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(สุทธิ นิชโรจน์-สมาน เวทวินิจ-ปรีชา นาคพันธุ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แจ้งความเป็นหนังสือไปยังบุคคลหนึ่งบุคคลใดให้ชำระเงินหรือส่งมอบทรัพย์สินที่ลูกหนี้มีสิทธิเรียกร้องอยู่นั้น(พระราชบัญญัติล้มละลายฯมาตรา119)ในทางปฏิบัติโดยทั่วไปเรียกกันว่า"ทวงหนี้" การทวงหนี้โดยเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์นี้ว่ากันโดยหลักแล้วก็เป็นเรื่องอำนาจของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์อยู่แล้วดังจะเห็นได้จากพระราชบัญญัติล้มละลายฯมาตรา22ซึ่งบัญญัติว่า"เมื่อศาลสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของลูกหนี้แล้วเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจดังต่อไปนี้(1)จัดการและจำหน่ายทรัพย์สินของลูกหนี้หรือกระทำการที่จำเป็นเพื่อให้กิจการของลูกหนี้ที่ค้างอยู่เสร็จสิ้นไป(2)เก็บรวบรวมและรับเงินหรือทรัพย์สินที่จะตกได้แก่ลูกหนี้หรือซึ่งลูกหนี้มีสิทธิจะได้รับจากผู้อื่น(3)"ส่วนบทบัญญัติตามพระราชบัญญัติ ล้มละลายฯมาตรา119ซึ่งบัญญัติว่า"เมื่อปรากฏว่าลูกหนี้มีสิทธิเรียกร้องให้บุคคลหนึ่งบุคคลใดชำระเงินหรือส่งมอบทรัพย์สินแก่ลูกหนี้ให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แจ้งความเป็นหนังสือไปยังบุคคลนั้นให้ชำระเงินหรือส่งมอบทรัพย์สินตามจำนวนที่ได้แจ้งไปและให้แจ้งไปด้วยว่าถ้าจะปฏิเสธให้แสดงเหตุผลประกอบข้อปฏิเสธเป็นหนังสือมายังเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ภายในกำหนดเวลาสิบสี่วันนับแต่วันได้รับแจ้งความมิฉะนั้นจะถือว่าเป็นหนี้กองทรัพย์สินของลูกหนี้อยู่ตามจำนวนที่แจ้งไปเป็นการเด็ดขาด"เป็นแต่เพียงวิธีการปฏิบัติของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เท่านั้น จากบทบัญญัติดังกล่าวสิทธิเรียกร้องของลูกหนี้ที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะบังคับเอาแก่บุคคลอื่นให้ชำระเงินหรือส่งมอบทรัพย์นั้นในเบื้องต้นต้องฟังได้ก่อนว่าสิทธิเรียกร้องของลูกหนี้ต้องมีอยู่ก่อนที่ตนจะถูกพิทักษ์ทรัพย์(ไม่ว่าพิทักษ์ทรัพย์ชั่วคราวหรือเด็ดขาด)เพราะเหตุว่าเมื่อลูกหนี้ถูกพิทักษ์ทรัพย์แล้วย่อมเป็นเรื่องที่อยู่ในอำนาจของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์โดยตรงที่จะเข้าจัดการและรวบรวมทรัพย์สินของลูกหนี้และในขณะเดียวกันอำนาจเข้าจัดการทรัพย์สินของลูกหนี้เองก็เป็นอันหมดสิ้นไปย่อมไม่อาจก่อให้เกิดสิทธิเรียกร้องใดๆต่อบุคคลภายนอกได้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่เป็นตัวอย่างอันดีผู้เขียนใคร่นำมากล่าวไว้เพื่อชี้ให้เห็นแนวทางปฏิบัติของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ในการที่จะรวบรวมทรัพย์สินของลูกหนี้คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่2215/2536ผู้ร้องทำสัญญาเช่าโรงงานประกอบรถยนต์ซึ่งเป็นทรัพย์สินของจำเลยจากเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์หลังจากศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาดแล้วจึงเป็นเรื่องที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เข้าจัดการทรัพย์สินของจำเลยตามพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ.2483มาตรา22(1)เมื่อมีข้อโต้แย้งสิทธิระหว่างเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์กับผู้ร้องเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ชอบที่จะใช้สิทธิฟ้องผู้ร้องตามมาตรา22(3)จะใช้วิธีแจ้งความเป็นหนังสือให้ผู้ร้องชำระเงินตามมาตรา119หาได้ไม่เพราะไม่ใช่กรณีที่จำเลยมีสิทธิเรียกร้องต่อผู้ร้องอันเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะจัดการตามมาตรา22(2)การที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีหนังสือแจ้งความให้ผู้ร้องชำระเงินกรณีเช่นนี้เป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่4561/2536กรณีเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ผู้คัดค้านจะใช้สิทธิเรียกร้องของจำเลยดำเนินการทวงหนี้จากลูกหนี้ของจำเลยตามพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ.2483มาตรา119นั้นสิทธิเรียกร้องของจำเลยจะต้องมีอยู่ก่อนวันที่ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เพราะเหตุว่าเมื่อศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์แล้วไม่ว่าจะเป็นคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ชั่วคราวหรือพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดก็ตามจำเลยย่อมไม่มีอำนาจจัดการกิจการและทรัพย์สินของตนอำนาจดังกล่าวตกอยู่แก่ผู้คัดค้านเพียงผู้เดียวตามพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ.2483มาตรา6และมาตรา22 ผู้ร้องเคยเป็นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัทจำเลยเบิกเงินจำนวน288,300บาทจากบัญชีของจำเลยภายหลังวันที่ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยชั่วคราวจึงเป็นเรื่องที่ผู้ร้องเข้าจัดกิจการทรัพย์สินของจำเลยโดยไม่มีอำนาจเพราะอำนาจดังกล่าวเป็นของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ผู้คัดค้านกรณีจึงเป็นเรื่องผู้ร้องกระทำการล่วงละเมิดอำนาจหน้าที่ของผู้คัดค้านซึ่งหากเกิดความเสียหายแก่จำเลยประการใดก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นภายหลังวันที่ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ซึ่งผู้คัดค้านจะต้องว่ากล่าวกับผู้ร้องต่างหากจำเลยไม่มีสิทธิเรียกร้องให้ผู้ร้องชำระเงินจำนวน288,300บาทอยู่ก่อนวันที่ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ผู้คัดค้านจึงไม่อาจใช้อำนาจตามมาตรา119เรียกร้องให้ผู้ร้องชำระเงินจำนวนดังกล่าวแก่ผู้คัดค้านได้ ผู้เขียนมีข้อข้องใจอยู่บางประการเกี่ยวกับการปฏิเสธหนี้ของบุคคลที่ถูกเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แจ้งทวงหนี้ไปถึงนั้นจำเป็นหรือไม่ที่บุคคลนั้นจะปฏิเสธหนี้เป็นหนังสือไปยังเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เท่านั้นจะปฏิเสธหนี้ไปยังศาลได้หรือไม่หากพิจารณาความในบทบัญญัติมาตรา119วรรคแรกดังกล่าวข้างต้นและวรรคสองบัญญัติว่า"ถ้าบุคคลที่รับแจ้งความนั้นปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ภายในกำหนดเวลาตามวรรคก่อนให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์สอบสวนถ้าเห็นว่าบุคคลนั้นเป็นหนี้เท่าใดให้แจ้งจำนวนเป็นหนังสือยืนยันไปยังบุคคลที่จะต้องรับผิดนั้น"ก็คงไม่มีข้อสงสัยประการใดเพราะชัดเจนอยู่แล้วว่าต้องปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เท่านั้นมิฉะนั้นแล้วก็ถือว่าเป็นหนี้กองทรัพย์สินของลูกหนี้โดยเด็ดขาดตามที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แจ้งไปแต่อย่างไรก็ดีคงไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ใช่เจ้าพนักงานของศาลด้วย(ดูพระราชบัญญัติล้มละลายฯมาตรา119วรรคท้าย)ซึ่งมีอำนาจหน้าที่ตามที่กฎหมายล้มละลายให้อำนาจไว้และในที่สุดแล้วหากบุคคลที่ได้รับแจ้งความยืนยันคัดค้านต่อศาลศาลก็ต้องพิจารณาดังที่บัญญัติไว้ในวรรคสามบทบัญญัติมาตราเดียวกันนี้ว่า"ถ้าบุคคลที่ได้รับแจ้งความยืนยันนั้นคัดค้านต่อศาลโดยทำเป็นคำร้องภายในกำหนดเวลาตามวรรคก่อนให้ศาลพิจารณาถ้าพอใจว่าเป็นหนี้ให้มีคำบังคับให้บุคคลนั้นชำระเงินหรือส่งมอบทรัพย์สินแก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ถ้าเห็นว่าไม่ได้เป็นหนี้ให้มีคำสั่งให้จำหน่ายจากบัญชีลูกหนี้"เมื่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เป็นเจ้าพนักงานของศาลการกระทำใดๆไม่ว่ากระทำต่อศาลหรือต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ตั้งแต่เริ่มคดีจนถึงคดีสิ้นสุดตามที่บัญญัติไว้ในกฎหมายล้มละลายล้วนเป็น"กระบวนพิจารณาคดีล้มละลาย"(ดูพระราชบัญญัติล้มละลายฯมาตรา6)ดังนั้นการปฏิเสธหนี้ก็ไม่น่าจะจำกัดเคร่งครัดเฉพาะแต่การปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เท่านั้นน่าจะทำการปฏิเสธหนี้ต่อศาลได้เช่นเดียวกันอนึ่งการตีความตามบทบัญญัติมาตรา119วรรคสองและวรรคสามไม่น่าจะตีความเคร่งครัดจนเกินไปเพราะการปฏิเสธต่อศาลย่อมไม่ทำให้เสียความเป็นธรรมแต่ประการใดแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าศาลจะทำการพิจารณาไปเลยโดยผ่านขั้นตอนการสอบสวนของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ตามมาตรา119วรรคสอง(ส่วนเมื่อปฏิเสธหนี้ต่อศาลแล้วเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะทราบได้อย่างไรและจะทำการสอบสวนเมื่อใดน่าจะเป็นขั้นตอนการปฏิบัติซึ่งศาลสามารถแก้ไขข้อขัดข้องได้อยู่แล้ว)และในที่สุดแล้วเมื่อบุคคลที่ได้รับแจ้งความยืนยันคัดค้านต่อศาลว่าตนไม่ได้เป็นหนี้กระบวนพิจารณาคดีล้มละลายย่อมเข้าสู่ขั้นตอนกระบวนพิจารณาชั้นศาลอยู่นั่นเองและไม่น่าจะขัดกับเจตนารมณ์ของกฎหมายล้มละลายที่มีวัตถุประสงค์คุ้มครองเจ้าหนี้ลูกหนี้และบุคคลทั่วๆไปด้วยแต่อย่างไรก็ดีหากพิจารณาแนวบรรทัดฐานของศาลฎีกาแล้วยังถือเคร่งครัดตามบทบัญญัติอยู่ตลอดมาตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาดังต่อไปนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่2583/2531เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์นอกจากเป็นเจ้าพนักงานของศาลแล้วยังมีหน้าที่รวบรวมทรัพย์สินและฟ้องร้องหรือต่อสู้คดีใดๆเกี่ยวกับทรัพย์สินของลูกหนี้รวมทั้งกระทำการต่างๆในนามลูกหนี้อีกฐานะหนึ่งจึงมีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นได้ คำสั่งของศาลชั้นต้นที่อนุญาตให้ผู้ร้องถอนคำร้องเพื่อให้ผู้ร้องไปยื่นคำคัดค้านต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ภายในเวลาสิบสี่วันนั้นไม่ใช่คำสั่งระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จึงไม่จำต้องโต้แย้งคำสั่งไว้แต่ประการใด การที่ผู้ร้องยื่นคำร้องปฏิเสธหนี้ต่อศาลชั้นต้นโดยปฏิบัติไม่ถูกต้องตามขั้นตอนที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ.2483มาตรา119นั้นเมื่อผู้ร้องขอถอนคำร้องเพื่อนำไปยื่นตามขั้นตอนที่ถูกต้องศาลก็เพียงแต่ชอบที่จะอนุญาตให้ถอนคำร้องได้เท่านั้นไม่ชอบที่จะก้าวล่วงไปกำหนดระยะเวลาในการยื่นคำร้องปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ให้ผิดแผกแตกต่างไปจากบทบัญญัติของกฎหมายซึ่งต่างกับกรณีการฟ้องคดีต่อศาลที่ไม่มีเขตศาลจึงไม่อาจนำบทบัญญัติในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา18วรรคสามมาปรับแก่กรณีนี้ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่678/2508(ประชุมใหญ่)เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้มีหนังสือไปถึงผู้ร้องให้ชำระหนี้หรือชี้แจงข้อปฏิเสธเป็นหนังสือต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ภายในสิบสี่วันผู้ร้องเข้าใจผิดว่ากองบังคับคดีล้มละลายเป็นส่วนราชการของศาลแพ่งจึงมีหนังสือปฏิเสธหนี้ไปยังอธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งดังนี้ถือว่าผู้ร้องมิได้แจ้งการปฏิเสธเป็นหนังสือต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ตามพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ.2483มาตรา119วรรคแรกเมื่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ขอให้ศาลสั่งบังคับผู้ร้องชำระหนี้ศาลก็ต้องสั่งบังคับผู้ร้องชำระหนี้ผู้ร้องจะขอให้สั่งเป็นอย่างอื่นไม่ได้ข้อที่ผู้ร้องกล่าวถึงความเข้าใจผิดจึงได้มีหนังสือไปถึงอธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งนั้นศาลก็ไม่มีอำนาจที่จะสั่งเป็นอย่างอื่นให้ฝ่าฝืนกฎหมายได้ ข้อที่น่าจะพิจารณาเพื่อนำมาเทียบเคียงในอีกแง่มุมหนึ่งความในวรรคหนึ่งและวรรคสองของมาตรา119ว่ากันโดยเนื้อแท้แล้วเป็นกระบวนพิจารณาคดีล้มละลายชั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ใช่กระบวนพิจารณาชั้นศาลแต่ศาลฎีกาก็เคยตีความว่ากำหนดเวลาปฏิเสธหนี้นั้นศาลสั่งขยายได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา23ตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่695/2509ข้อเท็จจริงได้ความว่าผู้ร้องได้รับหนังสือทวงหนี้จากเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เมื่อวันที่5ตุลาคม2501แล้วมีหนังสือตอบปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์โดยทางไปรษณีย์เมื่อวันที่18ตุลาคม2501ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าจดหมายปฏิเสธหนี้รายนี้ซึ่งส่งทางไปรษณีย์อาจถึงเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้ภายในกำหนดเวลาตามมาตรา119การที่จดหมายถึงเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ช้าไปหนึ่งวัน(คือวันที่20ตุลาคม2501)จะปรับเป็นความผิดของผู้ร้องไม่ถนัดซึ่งเป็นพฤติการณ์พิเศษตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา23เมื่อความเพิ่งปรากฏแก่ศาลหลังจากที่ระยะเวลาสิบสี่วันตามมาตรา119ล่วงไปแล้วก็นับว่าเป็นกรณีมีเหตุสุดวิสัยศาลสั่งขยายเวลาให้ได้(ดูทวีกสิยพงศ์,คำอธิบายพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ.2483,สำนักพิมพ์นิติบรรณการพิมพ์ครั้งที่3(พ.ศ.2536)น.359)กรณีดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าศาลฎีกาก็ไม่ได้ถือเคร่งครัดที่ไม่ก้าวล่วงไปสั่งเรื่องกำหนดระยะเวลาปฏิเสธหนี้เท่าใดนักเพราะดังที่กล่าวแล้วว่าความในมาตรา119วรรคหนึ่งและวรรคสองเป็นกระบวนพิจารณาชั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์และอาจทำให้คิดไปได้ว่าที่ศาลฎีกาวินิจฉัยเช่นนั้นศาลฎีกาอาจเห็นว่าแม้ขั้นตอนการปฏิเสธหนี้และยืนยันหนี้เป็นกระบวนพิจารณาชั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แต่ในเมื่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เป็นเจ้าพนักงานของศาลและเป็นส่วนหนึ่งของการดำเนินกระบวนพิจารณาคดีล้มละลายของศาลการที่ศาลไปสั่งขยายเวลาในการปฏิเสธหนี้ออกไปก็ไม่น่าจะเกินเลยไปจากตัวบทกฎหมายและขัดกับวัตถุประสงค์ของกฎหมายล้มละลายประการใดดังนั้นการปฏิเสธหนี้ของบุคคลที่ถูกเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แจ้งความไปถึงก็น่าจะปฏิเสธหนี้ต่อศาลได้เช่นเดียวกัน ?นิติธรศรีบุตร?