คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 955/2540หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีเมทแอมเฟตามีนจำนวน55เม็ดกับ1ห่อน้ำหนัก4.91กรัมไว้ในครอบครองเพื่อขายโดยไม่ได้รับอนุญาตขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทพ.ศ.2518ดังนี้แม้ขณะเกิดเหตุการกระทำของจำเลยจะเป็นความผิดตามฟ้องแต่ขณะคดีอยู่ในระหว่างพิจารณาได้มีประกาศกระทรวงสาธารณสุขฉบับที่92(พ.ศ.2538)ออกมายกเลิกประกาศกระทรวงสาธารณสุขฉบับที่85(พ.ศ.2536)ซึ่งบังคับใช้ขณะเกิดเหตุโดยกำหนดการมีไว้ในครอบครองหรือใช้ประโยชน์ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท1หรือ2เมื่อคำนวณเป็นสารบริสุทธิ์แล้วสำหรับเมทแอมเฟตามีนต้องไม่เกิน0.500กรัมเมื่อไม่มีการคำนวณว่าเมทแอมเฟตามีนของกลางน้ำหนักรวม4.91กรัมมีสารบริสุทธิ์ได้ปริมาณเกินกว่าที่กำหนดจำเลยจึงไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทฯมาตรา106ทวิเพราะประกาศกระทรวงสาธารณสุขฉบับที่92(พ.ศ.2538)เป็นคุณแก่จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา3จำเลยจึงมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทฯมาตรา106วรรคหนึ่งเท่านั้นโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 6, 13 ทวิ, 59, 62, 89,106 ทวิ, 116 ริบเมทแอมเฟตามีนและเงินสดของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 59, 89, 106 ทวิ, 116 ลงโทษฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้เพื่อขาย จำคุก 5 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมชั้นสอบสวน เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้หนึ่งในสี่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 3 ปี 9 เดือนริบเมทแอมเฟตามีนของกลาง คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งลงชื่อในคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3อนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้วข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่าเมื่อวันที่ 21 เมษายน 2536 เวลาประมาณ 6.30 นาฬิกา เจ้าพนักงานตำรวจตรวจค้นบ้านเลขที่ 24/2 หมู่ที่ 4 ตำบลวังไผ่ อำเภอพนมทวนจังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งเป็นบ้านของจำเลยตามหมายค้นเอกสารหมาย จ.1และยึดเมทแอมเฟตามีนจำนวน 55 เม็ด พร้อมเศษเมทแอมเฟตามีนรวมน้ำหนักสุทธิ 4.91 กรัม และธนบัตรของกลางตามบัญชีของกลางคดีอาญาเอกสารหมาย จ.5 แล้วจับจำเลยตามบันทึกการตรวจค้นและจับกุมเอกสารหมาย จ.2 หลังจากนั้นนำจำเลยมามอบให้พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี พนักงานสอบสวนได้บันทึกคำให้การจำเลยไว้ตามบันทึกคำให้การ เอกสารหมาย จ.8เมทแอมเฟตามีนของกลางได้ทำการตรวจพิสูจน์แล้วตรวจพบเมทแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ซึ่งเป็นเกลือของเมทแอมเฟตามีน ตามรายงานการตรวจพิสูจน์เอกสารหมาย จ.4ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยมีว่าจำเลยมีเมทแอมเฟตามีนของกลางไว้ในครอบครองเพื่อขายหรือไม่ ที่จำเลยอ้างว่าเมทแอมเฟตามีนของกลางดังกล่าวไม่ใช่ของจำเลยแต่เป็นของนายจวงสามีจำเลย เหตุที่จำเลยรับว่าเป็นของจำเลยก็เพื่อไม่ให้เจ้าพนักงานตำรวจจับนายจวงสามีจำเลยนั้นไม่มีน้ำหนักเพียงพอฟังหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้นอนึ่ง ขณะที่คดีอยู่ในระหว่างพิจารณา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ได้ออกประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 92(พ.ศ. 2538) เรื่องกำหนดปริมาณการมีไว้ในครอบครองหรือใช้ประโยชน์ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 1 หรือประเภท 2 ตามความในพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 ให้ยกเลิกประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 85 (พ.ศ. 2536) เรื่องกำหนดปริมาณการมีไว้ในครอบครองหรือใช้ประโยชน์ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 1 หรือประเภท 2 ซึ่งบังคับใช้อยู่ขณะเกิดเหตุ และกำหนดการมีไว้ในครอบครองหรือใช้ประโยชน์ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 1หรือประเภท 2 เมื่อคำนวณเป็นสารบริสุทธิ์แล้วสำหรับเมทแอมเฟตามีนต้องไม่เกิน 0.500 กรัม เมื่อไม่มีการคำนวณว่าเมทแอมเฟตามีนของกลางน้ำหนักรวม 4.91 กรัม มีสารบริสุทธิ์ได้ปริมาณเกินกว่าที่รัฐมนตรีกำหนด จำเลยจึงไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 106 ทวิเพราะประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 92 (พ.ศ. 2538) เป็นคุณแก่จำเลย ทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 การกระทำของจำเลยในส่วนนี้จึงเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 106 วรรคหนึ่ง เท่านั้น การกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียว เมื่อเป็นความผิดฐานมีวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ไว้ในครอบครองเพื่อขายตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89 ซึ่งเป็นบทเฉพาะแล้วก็ไม่จำต้องปรับบทลงโทษตามมาตรา 106 วรรคหนึ่งซึ่งเป็นบททั่วไปอีก ปัญหานี้แม้คู่ความไม่ได้ฎีกาขึ้นมา ศาลฎีกาก็มีอำนาจแก้ไขให้ถูกต้องได้"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89จำคุก 5 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 หนึ่งในสี่ คงจำคุก 3 ปี 9 เดือน ข้อหาตามมาตรา 106 ทวิให้ยกฟ้อง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 955/2540พนักงานอัยการจังหวัดกาญจนบุรีโจทก์นาง รำพึง สาสุขจำเลย ป.อ. ม. 3 พ.ร.บ.วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ.2518 ม. 106, ม. 106 ทวิ ประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 92 (พ.ศ.2538) โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีเมทแอมเฟตามีนจำนวน55เม็ดกับ1ห่อน้ำหนัก4.91กรัมไว้ในครอบครองเพื่อขายโดยไม่ได้รับอนุญาตขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทพ.ศ.2518ดังนี้แม้ขณะเกิดเหตุการกระทำของจำเลยจะเป็นความผิดตามฟ้องแต่ขณะคดีอยู่ในระหว่างพิจารณาได้มีประกาศกระทรวงสาธารณสุขฉบับที่92(พ.ศ.2538)ออกมายกเลิกประกาศกระทรวงสาธารณสุขฉบับที่85(พ.ศ.2536)ซึ่งบังคับใช้ขณะเกิดเหตุโดยกำหนดการมีไว้ในครอบครองหรือใช้ประโยชน์ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท1หรือ2เมื่อคำนวณเป็นสารบริสุทธิ์แล้วสำหรับเมทแอมเฟตามีนต้องไม่เกิน0.500กรัมเมื่อไม่มีการคำนวณว่าเมทแอมเฟตามีนของกลางน้ำหนักรวม4.91กรัมมีสารบริสุทธิ์ได้ปริมาณเกินกว่าที่กำหนดจำเลยจึงไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทฯมาตรา106ทวิเพราะประกาศกระทรวงสาธารณสุขฉบับที่92(พ.ศ.2538)เป็นคุณแก่จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา3จำเลยจึงมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทฯมาตรา106วรรคหนึ่งเท่านั้นโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 6, 13 ทวิ, 59, 62, 89,106 ทวิ, 116 ริบเมทแอมเฟตามีนและเงินสดของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 59, 89, 106 ทวิ, 116 ลงโทษฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้เพื่อขาย จำคุก 5 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมชั้นสอบสวน เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้หนึ่งในสี่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 3 ปี 9 เดือนริบเมทแอมเฟตามีนของกลาง คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งลงชื่อในคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3อนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้วข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่าเมื่อวันที่ 21 เมษายน 2536 เวลาประมาณ 6.30 นาฬิกา เจ้าพนักงานตำรวจตรวจค้นบ้านเลขที่ 24/2 หมู่ที่ 4 ตำบลวังไผ่ อำเภอพนมทวนจังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งเป็นบ้านของจำเลยตามหมายค้นเอกสารหมาย จ.1และยึดเมทแอมเฟตามีนจำนวน 55 เม็ด พร้อมเศษเมทแอมเฟตามีนรวมน้ำหนักสุทธิ 4.91 กรัม และธนบัตรของกลางตามบัญชีของกลางคดีอาญาเอกสารหมาย จ.5 แล้วจับจำเลยตามบันทึกการตรวจค้นและจับกุมเอกสารหมาย จ.2 หลังจากนั้นนำจำเลยมามอบให้พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี พนักงานสอบสวนได้บันทึกคำให้การจำเลยไว้ตามบันทึกคำให้การ เอกสารหมาย จ.8เมทแอมเฟตามีนของกลางได้ทำการตรวจพิสูจน์แล้วตรวจพบเมทแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ซึ่งเป็นเกลือของเมทแอมเฟตามีน ตามรายงานการตรวจพิสูจน์เอกสารหมาย จ.4ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยมีว่าจำเลยมีเมทแอมเฟตามีนของกลางไว้ในครอบครองเพื่อขายหรือไม่ ที่จำเลยอ้างว่าเมทแอมเฟตามีนของกลางดังกล่าวไม่ใช่ของจำเลยแต่เป็นของนายจวงสามีจำเลย เหตุที่จำเลยรับว่าเป็นของจำเลยก็เพื่อไม่ให้เจ้าพนักงานตำรวจจับนายจวงสามีจำเลยนั้นไม่มีน้ำหนักเพียงพอฟังหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้นอนึ่ง ขณะที่คดีอยู่ในระหว่างพิจารณา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ได้ออกประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 92(พ.ศ. 2538) เรื่องกำหนดปริมาณการมีไว้ในครอบครองหรือใช้ประโยชน์ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 1 หรือประเภท 2 ตามความในพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 ให้ยกเลิกประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 85 (พ.ศ. 2536) เรื่องกำหนดปริมาณการมีไว้ในครอบครองหรือใช้ประโยชน์ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 1 หรือประเภท 2 ซึ่งบังคับใช้อยู่ขณะเกิดเหตุ และกำหนดการมีไว้ในครอบครองหรือใช้ประโยชน์ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 1หรือประเภท 2 เมื่อคำนวณเป็นสารบริสุทธิ์แล้วสำหรับเมทแอมเฟตามีนต้องไม่เกิน 0.500 กรัม เมื่อไม่มีการคำนวณว่าเมทแอมเฟตามีนของกลางน้ำหนักรวม 4.91 กรัม มีสารบริสุทธิ์ได้ปริมาณเกินกว่าที่รัฐมนตรีกำหนด จำเลยจึงไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 106 ทวิเพราะประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 92 (พ.ศ. 2538) เป็นคุณแก่จำเลย ทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 การกระทำของจำเลยในส่วนนี้จึงเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 106 วรรคหนึ่ง เท่านั้น การกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียว เมื่อเป็นความผิดฐานมีวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ไว้ในครอบครองเพื่อขายตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89 ซึ่งเป็นบทเฉพาะแล้วก็ไม่จำต้องปรับบทลงโทษตามมาตรา 106 วรรคหนึ่งซึ่งเป็นบททั่วไปอีก ปัญหานี้แม้คู่ความไม่ได้ฎีกาขึ้นมา ศาลฎีกาก็มีอำนาจแก้ไขให้ถูกต้องได้"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89จำคุก 5 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 หนึ่งในสี่ คงจำคุก 3 ปี 9 เดือน ข้อหาตามมาตรา 106 ทวิให้ยกฟ้อง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3(อธิราช มณีภาค-มงคล สระฏัน-วุฒิ คราวุฒิ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการใช้กฎหมายอาญาย้อนหลังเพื่อลงโทษแก่ผู้กระทำความผิดนั้นทำไม่ได้ (ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 2) แต่หลักดังกล่าวก็มีข้อยกเว้นอยู่บางประการ กล่าวคือกรณีที่กฎหมายใหม่เป็นคุณแก่ผู้กระทำความผิดยิ่งกว่ากฎหมายในขณะกระทำความผิด ศาลย่อมนำกฎหมายใหม่ในส่วนที่เป็นคุณมาใช้แก่ผู้กระทำความผิดได้ (ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา2 วรรคสอง และมาตรา 3) ซึ่งถือเป็นบทบังคับศาลที่ต้องใช้กฎหมายดังกล่าว หาใช่อยู่ในดุลพินิจไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 199-200/2516) สำหรับคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้มีประเด็นปัญหาที่ต้องวินิจฉัยว่า ประกาศกระทรวงสาธารณสุขที่ออกโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทพ.ศ. 2518 มีฐานะเป็นกฎหมายหรือไม่เพราะหากไม่มีฐานะเป็นกฎหมายแล้วกรณีก็ไม่อาจนำประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 2 และ 3 มาใช้บังคับได้แต่เดิมเคยมีแนวคำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยไว้ว่า ประกาศไม่มีฐานะเป็นกฎหมาย ดังนั้นจึงไม่มีผลเป็นการลบล้างการกระทำความผิดของจำเลยซึ่งเป็นความผิดตามกฎหมายที่ใช้อยู่ในขณะนั้น (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 302/2515 และ 1184/2517) แต่อย่างไรก็ตามต่อมามีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1166/2526) ตัดสินวินิจฉัยไว้ในทางตรงกันข้าม ซึ่งถือว่าเป็นการกลับหลักคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 320/2515 ที่ตัดสินวางหลักไว้แต่เดิม คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1166/2526 "โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเก็บก๊าซเชื้อเพลิงเหลวบิวเตน (ปกติ) ซึ่งเป็นน้ำมันเชื้อเพลิงตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องกำหนดชนิดของเหลวต่าง ๆ ที่เป็นน้ำมันเชื้อเพลิงตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการรักษาน้ำมันเชื้อเพลิงพ.ศ. 2475 ลงวันที่ 5 มกราคม 2404 ลำดับที่ 17 และกระทำการจำหน่ายบิวเตน (ปกติ) ในสถานที่มิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานขณะที่คดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องกำหนดชนิดของเหลวต่าง ๆ ที่เป็นน้ำมันเชื้อเพลิงตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเก็บรักษาน้ำมันเชื้อเพลิง พ.ศ. 2475(ฉบับที่ 2) ลงวันที่ 25 ธันวาคม 2524 ให้ยกเลิกความในลำดับที่ 17แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องกำหนดชนิดของเหลวต่าง ๆ ที่เป็นน้ำมันเชื้อเพลิงตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเก็บรักษาน้ำมันเชื้อเพลิง พ.ศ. 2474 ลงวันที่ 5 มกราคม 2504 ดังนี้บิวเตน (ปกติ) จึงไม่เป็นน้ำมันเชื้อเพลิงอีกต่อไปการกระทำของจำเลยแม้จะเป็นความผิดดังที่โจทก์กล่าวในฟ้อง จำเลยก็พ้นจากการเป็นผู้กระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 2" ต่อมามีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3452/2530 และ 2568/2532ตัดสินกลับไปยืนตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 320/2515 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2568/2532 ประกาศคณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดฉบับที่ 86 พ.ศ. 2528 ซึ่งให้ยกเลิกประกาศคณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดฉบับที่ 76 พ.ศ. 2527 เรื่องกำหนดมาตราการผลิต การจำหน่ายและการป้องกันการกักตุนสินค้าควบคุม มีผลเพียงว่านับแต่วันที่2 กุมภาพันธ์ 2528 อันเป็นวันที่ประกาศฉบับที่ 86 พ.ศ. 2528มีผลบังคับใช้บุคคลซึ่งมีหน้าที่แจ้งปริมาณการจำหน่ายปริมาณสินค้าคงเหลือและสถานที่เก็บสินค้าตามประกาศฉบับที่ 76 พ.ศ. 2527ไม่เป็นความผิดแต่อย่างไร จึงไม่มีผลลบล้างการกระทำของจำเลยทั้งสองซึ่งเป็นความผิดตามประกาศ ฉบับที่ 76 พ.ศ. 2527 ที่ออกตามความในพระราชบัญญัติกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดฯซึ่งใช้บังคับในขณะนั้นกรณีไม่ต้องตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 2 วรรคสอง สำหรับคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้จะเห็นได้ว่าศาลฎีกาได้วินิจฉัยกลับไปยึดตามแนวเดิมอีกครั้งโดยถือว่าประกาศกระทรวงสาธารณสุขมีฐานะเป็นกฎหมาย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1166/2526) เพราะหากไม่มีฐานะเป็นกฎหมายแล้วก็ย่อมไม่อาจนำมาตรา 2 และ 3 มาใช้บังคับได้ ซึ่งผู้เขียนมีความเห็นว่าประกาศฉบับดังกล่าวไม่น่ามีฐานะเป็นกฎหมายแต่อย่างใด เพราะเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงรายละเอียดเท่านั้นว่าปริมาณที่กำหนดต้องคำนวณเป็นสารบริสุทธิ์แล้ว แต่การมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเกินกว่าปริมาณที่กำหนดก็ยังคงเป็นความผิดอยู่ตามเดิมจำเลยจึงน่าจะยังมีความผิดตามมาตรา 106 ทวิ หาใช่เพียงมีความผิดเฉพาะมาตรา 106 วรรคหนึ่งเท่านั้นไม่ ไพศาล วานสูงเนินคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 6, 13 ทวิ, 59, 62, 89,106 ทวิ, 116 ริบเมทแอมเฟตามีนและเงินสดของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 59, 89, 106 ทวิ, 116 ลงโทษฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้เพื่อขาย จำคุก 5 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมชั้นสอบสวน เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้หนึ่งในสี่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 3 ปี 9 เดือนริบเมทแอมเฟตามีนของกลาง คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งลงชื่อในคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3อนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้วข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่าเมื่อวันที่ 21 เมษายน 2536 เวลาประมาณ 6.30 นาฬิกา เจ้าพนักงานตำรวจตรวจค้นบ้านเลขที่ 24/2 หมู่ที่ 4 ตำบลวังไผ่ อำเภอพนมทวนจังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งเป็นบ้านของจำเลยตามหมายค้นเอกสารหมาย จ.1และยึดเมทแอมเฟตามีนจำนวน 55 เม็ด พร้อมเศษเมทแอมเฟตามีนรวมน้ำหนักสุทธิ 4.91 กรัม และธนบัตรของกลางตามบัญชีของกลางคดีอาญาเอกสารหมาย จ.5 แล้วจับจำเลยตามบันทึกการตรวจค้นและจับกุมเอกสารหมาย จ.2 หลังจากนั้นนำจำเลยมามอบให้พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี พนักงานสอบสวนได้บันทึกคำให้การจำเลยไว้ตามบันทึกคำให้การ เอกสารหมาย จ.8เมทแอมเฟตามีนของกลางได้ทำการตรวจพิสูจน์แล้วตรวจพบเมทแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ซึ่งเป็นเกลือของเมทแอมเฟตามีน ตามรายงานการตรวจพิสูจน์เอกสารหมาย จ.4ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยมีว่าจำเลยมีเมทแอมเฟตามีนของกลางไว้ในครอบครองเพื่อขายหรือไม่ ที่จำเลยอ้างว่าเมทแอมเฟตามีนของกลางดังกล่าวไม่ใช่ของจำเลยแต่เป็นของนายจวงสามีจำเลย เหตุที่จำเลยรับว่าเป็นของจำเลยก็เพื่อไม่ให้เจ้าพนักงานตำรวจจับนายจวงสามีจำเลยนั้นไม่มีน้ำหนักเพียงพอฟังหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้นอนึ่ง ขณะที่คดีอยู่ในระหว่างพิจารณา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ได้ออกประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 92(พ.ศ. 2538) เรื่องกำหนดปริมาณการมีไว้ในครอบครองหรือใช้ประโยชน์ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 1 หรือประเภท 2 ตามความในพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 ให้ยกเลิกประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 85 (พ.ศ. 2536) เรื่องกำหนดปริมาณการมีไว้ในครอบครองหรือใช้ประโยชน์ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 1 หรือประเภท 2 ซึ่งบังคับใช้อยู่ขณะเกิดเหตุ และกำหนดการมีไว้ในครอบครองหรือใช้ประโยชน์ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 1หรือประเภท 2 เมื่อคำนวณเป็นสารบริสุทธิ์แล้วสำหรับเมทแอมเฟตามีนต้องไม่เกิน 0.500 กรัม เมื่อไม่มีการคำนวณว่าเมทแอมเฟตามีนของกลางน้ำหนักรวม 4.91 กรัม มีสารบริสุทธิ์ได้ปริมาณเกินกว่าที่รัฐมนตรีกำหนด จำเลยจึงไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 106 ทวิเพราะประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 92 (พ.ศ. 2538) เป็นคุณแก่จำเลย ทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 การกระทำของจำเลยในส่วนนี้จึงเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 106 วรรคหนึ่ง เท่านั้น การกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียว เมื่อเป็นความผิดฐานมีวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ไว้ในครอบครองเพื่อขายตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89 ซึ่งเป็นบทเฉพาะแล้วก็ไม่จำต้องปรับบทลงโทษตามมาตรา 106 วรรคหนึ่งซึ่งเป็นบททั่วไปอีก ปัญหานี้แม้คู่ความไม่ได้ฎีกาขึ้นมา ศาลฎีกาก็มีอำนาจแก้ไขให้ถูกต้องได้"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89จำคุก 5 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 หนึ่งในสี่ คงจำคุก 3 ปี 9 เดือน ข้อหาตามมาตรา 106 ทวิให้ยกฟ้อง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 955/2540พนักงานอัยการจังหวัดกาญจนบุรีโจทก์นาง รำพึง สาสุขจำเลย ป.อ. ม. 3 พ.ร.บ.วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ.2518 ม. 106, ม. 106 ทวิ ประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 92 (พ.ศ.2538) โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีเมทแอมเฟตามีนจำนวน55เม็ดกับ1ห่อน้ำหนัก4.91กรัมไว้ในครอบครองเพื่อขายโดยไม่ได้รับอนุญาตขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทพ.ศ.2518ดังนี้แม้ขณะเกิดเหตุการกระทำของจำเลยจะเป็นความผิดตามฟ้องแต่ขณะคดีอยู่ในระหว่างพิจารณาได้มีประกาศกระทรวงสาธารณสุขฉบับที่92(พ.ศ.2538)ออกมายกเลิกประกาศกระทรวงสาธารณสุขฉบับที่85(พ.ศ.2536)ซึ่งบังคับใช้ขณะเกิดเหตุโดยกำหนดการมีไว้ในครอบครองหรือใช้ประโยชน์ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท1หรือ2เมื่อคำนวณเป็นสารบริสุทธิ์แล้วสำหรับเมทแอมเฟตามีนต้องไม่เกิน0.500กรัมเมื่อไม่มีการคำนวณว่าเมทแอมเฟตามีนของกลางน้ำหนักรวม4.91กรัมมีสารบริสุทธิ์ได้ปริมาณเกินกว่าที่กำหนดจำเลยจึงไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทฯมาตรา106ทวิเพราะประกาศกระทรวงสาธารณสุขฉบับที่92(พ.ศ.2538)เป็นคุณแก่จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา3จำเลยจึงมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทฯมาตรา106วรรคหนึ่งเท่านั้นโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 6, 13 ทวิ, 59, 62, 89,106 ทวิ, 116 ริบเมทแอมเฟตามีนและเงินสดของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 59, 89, 106 ทวิ, 116 ลงโทษฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้เพื่อขาย จำคุก 5 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมชั้นสอบสวน เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้หนึ่งในสี่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 3 ปี 9 เดือนริบเมทแอมเฟตามีนของกลาง คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งลงชื่อในคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3อนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้วข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่าเมื่อวันที่ 21 เมษายน 2536 เวลาประมาณ 6.30 นาฬิกา เจ้าพนักงานตำรวจตรวจค้นบ้านเลขที่ 24/2 หมู่ที่ 4 ตำบลวังไผ่ อำเภอพนมทวนจังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งเป็นบ้านของจำเลยตามหมายค้นเอกสารหมาย จ.1และยึดเมทแอมเฟตามีนจำนวน 55 เม็ด พร้อมเศษเมทแอมเฟตามีนรวมน้ำหนักสุทธิ 4.91 กรัม และธนบัตรของกลางตามบัญชีของกลางคดีอาญาเอกสารหมาย จ.5 แล้วจับจำเลยตามบันทึกการตรวจค้นและจับกุมเอกสารหมาย จ.2 หลังจากนั้นนำจำเลยมามอบให้พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี พนักงานสอบสวนได้บันทึกคำให้การจำเลยไว้ตามบันทึกคำให้การ เอกสารหมาย จ.8เมทแอมเฟตามีนของกลางได้ทำการตรวจพิสูจน์แล้วตรวจพบเมทแอมเฟตามีนไฮโดรคลอไรด์ซึ่งเป็นเกลือของเมทแอมเฟตามีน ตามรายงานการตรวจพิสูจน์เอกสารหมาย จ.4ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยมีว่าจำเลยมีเมทแอมเฟตามีนของกลางไว้ในครอบครองเพื่อขายหรือไม่ ที่จำเลยอ้างว่าเมทแอมเฟตามีนของกลางดังกล่าวไม่ใช่ของจำเลยแต่เป็นของนายจวงสามีจำเลย เหตุที่จำเลยรับว่าเป็นของจำเลยก็เพื่อไม่ให้เจ้าพนักงานตำรวจจับนายจวงสามีจำเลยนั้นไม่มีน้ำหนักเพียงพอฟังหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้นอนึ่ง ขณะที่คดีอยู่ในระหว่างพิจารณา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ได้ออกประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 92(พ.ศ. 2538) เรื่องกำหนดปริมาณการมีไว้ในครอบครองหรือใช้ประโยชน์ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 1 หรือประเภท 2 ตามความในพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 ให้ยกเลิกประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 85 (พ.ศ. 2536) เรื่องกำหนดปริมาณการมีไว้ในครอบครองหรือใช้ประโยชน์ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 1 หรือประเภท 2 ซึ่งบังคับใช้อยู่ขณะเกิดเหตุ และกำหนดการมีไว้ในครอบครองหรือใช้ประโยชน์ซึ่งวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 1หรือประเภท 2 เมื่อคำนวณเป็นสารบริสุทธิ์แล้วสำหรับเมทแอมเฟตามีนต้องไม่เกิน 0.500 กรัม เมื่อไม่มีการคำนวณว่าเมทแอมเฟตามีนของกลางน้ำหนักรวม 4.91 กรัม มีสารบริสุทธิ์ได้ปริมาณเกินกว่าที่รัฐมนตรีกำหนด จำเลยจึงไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 106 ทวิเพราะประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 92 (พ.ศ. 2538) เป็นคุณแก่จำเลย ทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 การกระทำของจำเลยในส่วนนี้จึงเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 106 วรรคหนึ่ง เท่านั้น การกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียว เมื่อเป็นความผิดฐานมีวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 ไว้ในครอบครองเพื่อขายตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89 ซึ่งเป็นบทเฉพาะแล้วก็ไม่จำต้องปรับบทลงโทษตามมาตรา 106 วรรคหนึ่งซึ่งเป็นบททั่วไปอีก ปัญหานี้แม้คู่ความไม่ได้ฎีกาขึ้นมา ศาลฎีกาก็มีอำนาจแก้ไขให้ถูกต้องได้"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13 ทวิ วรรคหนึ่ง, 89จำคุก 5 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 หนึ่งในสี่ คงจำคุก 3 ปี 9 เดือน ข้อหาตามมาตรา 106 ทวิให้ยกฟ้อง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3(อธิราช มณีภาค-มงคล สระฏัน-วุฒิ คราวุฒิ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการใช้กฎหมายอาญาย้อนหลังเพื่อลงโทษแก่ผู้กระทำความผิดนั้นทำไม่ได้ (ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 2) แต่หลักดังกล่าวก็มีข้อยกเว้นอยู่บางประการ กล่าวคือกรณีที่กฎหมายใหม่เป็นคุณแก่ผู้กระทำความผิดยิ่งกว่ากฎหมายในขณะกระทำความผิด ศาลย่อมนำกฎหมายใหม่ในส่วนที่เป็นคุณมาใช้แก่ผู้กระทำความผิดได้ (ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา2 วรรคสอง และมาตรา 3) ซึ่งถือเป็นบทบังคับศาลที่ต้องใช้กฎหมายดังกล่าว หาใช่อยู่ในดุลพินิจไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 199-200/2516) สำหรับคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้มีประเด็นปัญหาที่ต้องวินิจฉัยว่า ประกาศกระทรวงสาธารณสุขที่ออกโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทพ.ศ. 2518 มีฐานะเป็นกฎหมายหรือไม่เพราะหากไม่มีฐานะเป็นกฎหมายแล้วกรณีก็ไม่อาจนำประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 2 และ 3 มาใช้บังคับได้แต่เดิมเคยมีแนวคำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยไว้ว่า ประกาศไม่มีฐานะเป็นกฎหมาย ดังนั้นจึงไม่มีผลเป็นการลบล้างการกระทำความผิดของจำเลยซึ่งเป็นความผิดตามกฎหมายที่ใช้อยู่ในขณะนั้น (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 302/2515 และ 1184/2517) แต่อย่างไรก็ตามต่อมามีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1166/2526) ตัดสินวินิจฉัยไว้ในทางตรงกันข้าม ซึ่งถือว่าเป็นการกลับหลักคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 320/2515 ที่ตัดสินวางหลักไว้แต่เดิม คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1166/2526 "โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเก็บก๊าซเชื้อเพลิงเหลวบิวเตน (ปกติ) ซึ่งเป็นน้ำมันเชื้อเพลิงตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องกำหนดชนิดของเหลวต่าง ๆ ที่เป็นน้ำมันเชื้อเพลิงตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการรักษาน้ำมันเชื้อเพลิงพ.ศ. 2475 ลงวันที่ 5 มกราคม 2404 ลำดับที่ 17 และกระทำการจำหน่ายบิวเตน (ปกติ) ในสถานที่มิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานขณะที่คดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องกำหนดชนิดของเหลวต่าง ๆ ที่เป็นน้ำมันเชื้อเพลิงตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเก็บรักษาน้ำมันเชื้อเพลิง พ.ศ. 2475(ฉบับที่ 2) ลงวันที่ 25 ธันวาคม 2524 ให้ยกเลิกความในลำดับที่ 17แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องกำหนดชนิดของเหลวต่าง ๆ ที่เป็นน้ำมันเชื้อเพลิงตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเก็บรักษาน้ำมันเชื้อเพลิง พ.ศ. 2474 ลงวันที่ 5 มกราคม 2504 ดังนี้บิวเตน (ปกติ) จึงไม่เป็นน้ำมันเชื้อเพลิงอีกต่อไปการกระทำของจำเลยแม้จะเป็นความผิดดังที่โจทก์กล่าวในฟ้อง จำเลยก็พ้นจากการเป็นผู้กระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 2" ต่อมามีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3452/2530 และ 2568/2532ตัดสินกลับไปยืนตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 320/2515 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2568/2532 ประกาศคณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดฉบับที่ 86 พ.ศ. 2528 ซึ่งให้ยกเลิกประกาศคณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดฉบับที่ 76 พ.ศ. 2527 เรื่องกำหนดมาตราการผลิต การจำหน่ายและการป้องกันการกักตุนสินค้าควบคุม มีผลเพียงว่านับแต่วันที่2 กุมภาพันธ์ 2528 อันเป็นวันที่ประกาศฉบับที่ 86 พ.ศ. 2528มีผลบังคับใช้บุคคลซึ่งมีหน้าที่แจ้งปริมาณการจำหน่ายปริมาณสินค้าคงเหลือและสถานที่เก็บสินค้าตามประกาศฉบับที่ 76 พ.ศ. 2527ไม่เป็นความผิดแต่อย่างไร จึงไม่มีผลลบล้างการกระทำของจำเลยทั้งสองซึ่งเป็นความผิดตามประกาศ ฉบับที่ 76 พ.ศ. 2527 ที่ออกตามความในพระราชบัญญัติกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดฯซึ่งใช้บังคับในขณะนั้นกรณีไม่ต้องตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 2 วรรคสอง สำหรับคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้จะเห็นได้ว่าศาลฎีกาได้วินิจฉัยกลับไปยึดตามแนวเดิมอีกครั้งโดยถือว่าประกาศกระทรวงสาธารณสุขมีฐานะเป็นกฎหมาย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1166/2526) เพราะหากไม่มีฐานะเป็นกฎหมายแล้วก็ย่อมไม่อาจนำมาตรา 2 และ 3 มาใช้บังคับได้ ซึ่งผู้เขียนมีความเห็นว่าประกาศฉบับดังกล่าวไม่น่ามีฐานะเป็นกฎหมายแต่อย่างใด เพราะเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงรายละเอียดเท่านั้นว่าปริมาณที่กำหนดต้องคำนวณเป็นสารบริสุทธิ์แล้ว แต่การมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเกินกว่าปริมาณที่กำหนดก็ยังคงเป็นความผิดอยู่ตามเดิมจำเลยจึงน่าจะยังมีความผิดตามมาตรา 106 ทวิ หาใช่เพียงมีความผิดเฉพาะมาตรา 106 วรรคหนึ่งเท่านั้นไม่ ไพศาล วานสูงเนิน