คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 159/2510หลักกฎหมาย: โจทก์ได้รับตราจองซึ่งตราว่า 'ทำประโยชน์แล้ว' ตั้งแต่ก่อนพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 บังคับใช้ โจทก์จึงได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาทมาตั้งแต่วันได้รับตราจองตามพระราชบัญญัติออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2479 มาตรา 11 ตลอดมา หนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยออกทับที่พิพาทซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์อยู่ก่อนแล้ว และที่พิพาทอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตร ฉะนั้น เจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดเพชรบูรณ์จึงไม่มีอำนาจที่จะออก หนังสือรับรองการทำประโยชน์ให้แก่จำเลยหนังสือรับรองการทำประโยชน์ ของจำเลย จึงไม่ชอบด้วยกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินตามตราจองจำเลยบุกรุกเข้าทำประโยชน์ในที่ดินของโจทก์ ขอให้ห้ามจำเลยจำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยเข้าไปเกี่ยวข้องกับที่ดินของโจทก์จำเลยมีที่ดินโดยบุกเบิก และจดทะเบียนทำประโยชน์ไว้แล้วที่อำเภอชนแดน จังหวัดเพชรบูรณ์ หากโจทก์จะฟ้องจำเลยเกี่ยวกับที่ดินที่จำเลยครอบครอง โจทก์ก็ไม่มีอำนาจฟ้องที่ศาลจังหวัดพิจิตร เพราะที่ดินตลอดจนภูมิลำเนาของจำเลยอยู่ในเขตจังหวัดเพชรบูรณ์ ศาลจังหวัดพิจิตรพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า ที่พิพาทอยู่ในเขตศาลจังหวัดเพชรบูรณ์ คดีไม่อยู่ในอำนาจของศาลจังหวัดพิจิตรจะทำการพิจารณาพิพากษา พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ที่พิพาทอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตร ศาลจังหวัดพิจิตรจึงมีอำนาจที่จะทำการพิจารณาพิพากษา จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลจังหวัดพิจิตร ให้ศาลจังหวัดพิจิตรทำการพิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืนศาลจังหวัดพิจิตรพิพากษาใหม่ว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ ให้ขับไล่และห้ามจำเลยเข้าเกี่ยวข้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้รับตราจองที่พิพาทซึ่งตราว่า "ทำประโยชน์แล้ว" ตั้งแต่วันที่ 11 ตุลาคม 2495 ซึ่งเป็นเวลาก่อนพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 บังคับใช้ฉะนั้น โจทก์จึงได้กรรมสิทธิ์ในที่พิพาทมาตั้งแต่วันได้รับตราจองตามพระราชบัญญัติออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2479 มาตรา 11 ตลอดมาส่วนหนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยนั้น นอกจากจะออกทับที่พิพาทซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์อยู่ก่อน และเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดเพชรบูรณ์ก็ไม่มีอำนาจออกหนังสือดังกล่าว เพราะที่พิพาทอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตรแล้วหนังสือรับรองการทำประโยชน์นั้นยังออกภายหลังที่โจทก์ยื่นฟ้องคดีนี้อีกด้วย หนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยจึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย และไม่เป็นประโยชน์แก่คดีของจำเลยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 159/2510นายสง่า เวชกรโจทก์นายเพิ่ม กลิ่นทุ่งทองจำเลย พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ.2497 พ.ร.บ.ออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6) พ.ศ.2479 ม. 11 โจทก์ได้รับตราจองซึ่งตราว่า 'ทำประโยชน์แล้ว' ตั้งแต่ก่อนพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 บังคับใช้ โจทก์จึงได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาทมาตั้งแต่วันได้รับตราจองตามพระราชบัญญัติออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2479 มาตรา 11 ตลอดมา หนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยออกทับที่พิพาทซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์อยู่ก่อนแล้ว และที่พิพาทอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตร ฉะนั้น เจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดเพชรบูรณ์จึงไม่มีอำนาจที่จะออก หนังสือรับรองการทำประโยชน์ให้แก่จำเลยหนังสือรับรองการทำประโยชน์ ของจำเลย จึงไม่ชอบด้วยกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินตามตราจองจำเลยบุกรุกเข้าทำประโยชน์ในที่ดินของโจทก์ ขอให้ห้ามจำเลยจำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยเข้าไปเกี่ยวข้องกับที่ดินของโจทก์จำเลยมีที่ดินโดยบุกเบิก และจดทะเบียนทำประโยชน์ไว้แล้วที่อำเภอชนแดน จังหวัดเพชรบูรณ์ หากโจทก์จะฟ้องจำเลยเกี่ยวกับที่ดินที่จำเลยครอบครอง โจทก์ก็ไม่มีอำนาจฟ้องที่ศาลจังหวัดพิจิตร เพราะที่ดินตลอดจนภูมิลำเนาของจำเลยอยู่ในเขตจังหวัดเพชรบูรณ์ ศาลจังหวัดพิจิตรพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า ที่พิพาทอยู่ในเขตศาลจังหวัดเพชรบูรณ์ คดีไม่อยู่ในอำนาจของศาลจังหวัดพิจิตรจะทำการพิจารณาพิพากษา พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ที่พิพาทอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตร ศาลจังหวัดพิจิตรจึงมีอำนาจที่จะทำการพิจารณาพิพากษา จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลจังหวัดพิจิตร ให้ศาลจังหวัดพิจิตรทำการพิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืนศาลจังหวัดพิจิตรพิพากษาใหม่ว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ ให้ขับไล่และห้ามจำเลยเข้าเกี่ยวข้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้รับตราจองที่พิพาทซึ่งตราว่า "ทำประโยชน์แล้ว" ตั้งแต่วันที่ 11 ตุลาคม 2495 ซึ่งเป็นเวลาก่อนพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 บังคับใช้ฉะนั้น โจทก์จึงได้กรรมสิทธิ์ในที่พิพาทมาตั้งแต่วันได้รับตราจองตามพระราชบัญญัติออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2479 มาตรา 11 ตลอดมาส่วนหนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยนั้น นอกจากจะออกทับที่พิพาทซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์อยู่ก่อน และเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดเพชรบูรณ์ก็ไม่มีอำนาจออกหนังสือดังกล่าว เพราะที่พิพาทอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตรแล้วหนังสือรับรองการทำประโยชน์นั้นยังออกภายหลังที่โจทก์ยื่นฟ้องคดีนี้อีกด้วย หนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยจึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย และไม่เป็นประโยชน์แก่คดีของจำเลยพิพากษายืน(ยง เหลืองรังษี-ทองคำ จารุเหติ-นิคม ชัยอาญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินตามตราจองจำเลยบุกรุกเข้าทำประโยชน์ในที่ดินของโจทก์ ขอให้ห้ามจำเลยจำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยเข้าไปเกี่ยวข้องกับที่ดินของโจทก์จำเลยมีที่ดินโดยบุกเบิก และจดทะเบียนทำประโยชน์ไว้แล้วที่อำเภอชนแดน จังหวัดเพชรบูรณ์ หากโจทก์จะฟ้องจำเลยเกี่ยวกับที่ดินที่จำเลยครอบครอง โจทก์ก็ไม่มีอำนาจฟ้องที่ศาลจังหวัดพิจิตร เพราะที่ดินตลอดจนภูมิลำเนาของจำเลยอยู่ในเขตจังหวัดเพชรบูรณ์ ศาลจังหวัดพิจิตรพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า ที่พิพาทอยู่ในเขตศาลจังหวัดเพชรบูรณ์ คดีไม่อยู่ในอำนาจของศาลจังหวัดพิจิตรจะทำการพิจารณาพิพากษา พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ที่พิพาทอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตร ศาลจังหวัดพิจิตรจึงมีอำนาจที่จะทำการพิจารณาพิพากษา จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลจังหวัดพิจิตร ให้ศาลจังหวัดพิจิตรทำการพิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืนศาลจังหวัดพิจิตรพิพากษาใหม่ว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ ให้ขับไล่และห้ามจำเลยเข้าเกี่ยวข้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้รับตราจองที่พิพาทซึ่งตราว่า "ทำประโยชน์แล้ว" ตั้งแต่วันที่ 11 ตุลาคม 2495 ซึ่งเป็นเวลาก่อนพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 บังคับใช้ฉะนั้น โจทก์จึงได้กรรมสิทธิ์ในที่พิพาทมาตั้งแต่วันได้รับตราจองตามพระราชบัญญัติออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2479 มาตรา 11 ตลอดมาส่วนหนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยนั้น นอกจากจะออกทับที่พิพาทซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์อยู่ก่อน และเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดเพชรบูรณ์ก็ไม่มีอำนาจออกหนังสือดังกล่าว เพราะที่พิพาทอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตรแล้วหนังสือรับรองการทำประโยชน์นั้นยังออกภายหลังที่โจทก์ยื่นฟ้องคดีนี้อีกด้วย หนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยจึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย และไม่เป็นประโยชน์แก่คดีของจำเลยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 159/2510นายสง่า เวชกรโจทก์นายเพิ่ม กลิ่นทุ่งทองจำเลย พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ.2497 พ.ร.บ.ออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6) พ.ศ.2479 ม. 11 โจทก์ได้รับตราจองซึ่งตราว่า 'ทำประโยชน์แล้ว' ตั้งแต่ก่อนพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 บังคับใช้ โจทก์จึงได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาทมาตั้งแต่วันได้รับตราจองตามพระราชบัญญัติออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2479 มาตรา 11 ตลอดมา หนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยออกทับที่พิพาทซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์อยู่ก่อนแล้ว และที่พิพาทอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตร ฉะนั้น เจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดเพชรบูรณ์จึงไม่มีอำนาจที่จะออก หนังสือรับรองการทำประโยชน์ให้แก่จำเลยหนังสือรับรองการทำประโยชน์ ของจำเลย จึงไม่ชอบด้วยกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินตามตราจองจำเลยบุกรุกเข้าทำประโยชน์ในที่ดินของโจทก์ ขอให้ห้ามจำเลยจำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยเข้าไปเกี่ยวข้องกับที่ดินของโจทก์จำเลยมีที่ดินโดยบุกเบิก และจดทะเบียนทำประโยชน์ไว้แล้วที่อำเภอชนแดน จังหวัดเพชรบูรณ์ หากโจทก์จะฟ้องจำเลยเกี่ยวกับที่ดินที่จำเลยครอบครอง โจทก์ก็ไม่มีอำนาจฟ้องที่ศาลจังหวัดพิจิตร เพราะที่ดินตลอดจนภูมิลำเนาของจำเลยอยู่ในเขตจังหวัดเพชรบูรณ์ ศาลจังหวัดพิจิตรพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า ที่พิพาทอยู่ในเขตศาลจังหวัดเพชรบูรณ์ คดีไม่อยู่ในอำนาจของศาลจังหวัดพิจิตรจะทำการพิจารณาพิพากษา พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ที่พิพาทอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตร ศาลจังหวัดพิจิตรจึงมีอำนาจที่จะทำการพิจารณาพิพากษา จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลจังหวัดพิจิตร ให้ศาลจังหวัดพิจิตรทำการพิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืนศาลจังหวัดพิจิตรพิพากษาใหม่ว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ ให้ขับไล่และห้ามจำเลยเข้าเกี่ยวข้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้รับตราจองที่พิพาทซึ่งตราว่า "ทำประโยชน์แล้ว" ตั้งแต่วันที่ 11 ตุลาคม 2495 ซึ่งเป็นเวลาก่อนพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 บังคับใช้ฉะนั้น โจทก์จึงได้กรรมสิทธิ์ในที่พิพาทมาตั้งแต่วันได้รับตราจองตามพระราชบัญญัติออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2479 มาตรา 11 ตลอดมาส่วนหนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยนั้น นอกจากจะออกทับที่พิพาทซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์อยู่ก่อน และเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดเพชรบูรณ์ก็ไม่มีอำนาจออกหนังสือดังกล่าว เพราะที่พิพาทอยู่ในเขตจังหวัดพิจิตรแล้วหนังสือรับรองการทำประโยชน์นั้นยังออกภายหลังที่โจทก์ยื่นฟ้องคดีนี้อีกด้วย หนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยจึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย และไม่เป็นประโยชน์แก่คดีของจำเลยพิพากษายืน(ยง เหลืองรังษี-ทองคำ จารุเหติ-นิคม ชัยอาญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ