คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1543/2493หลักกฎหมาย: สัญญาเช่าบ้าน ซึ่งกำหนดอัตราค่าเช่าไว้เป็นสองระยะ ระยะแรก 18 เดือน คิดค่าเช่าเดือนละ 100 บาท เมื่อครบกำหนดแล้วจะอยู่ต่อไปต้องคิดเดือนละ 500 บาท ดังนี้ เป็นข้อสัญญาตกลงกันด้วยความสมัครใจ มีผลผูกพันกันตามกฎหมาย มิเป็นการขัดหรือฝ่าฝืนต่อ พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯแต่อย่างใดโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำสัญญาเช่าบ้านของโจทก์ค่าเช่าเดือนละ 100 บาท มีกำหนด 1 ปี 6 เดือน ถ้าครบกำหนดสัญญาเช่าแล้วจำเลยไม่ย้ายไปตามคำขอร้องของโจทก์ จำเลยยอมให้ค่าเช่าเดือนละ 500 บาท ดังสำเนาท้ายฟ้อง ครั้นครบกำหนด1 ปี 6 เดือนแล้วจำเลยไม่ชอบเสียค่าเช่าเดือนละ 500 บาท จึงขอให้ศาลบังคับให้จำเลยชำระค่าเช่าที่ค้าง หรือให้ทำสัญญาใหม่ ถ้าไม่ยอมขอให้ขับไล่ปรากฎตามข้อความในสัญญาเช่าข้อ 10(ก) ระบุไว้ว่า "เมื่อครบกำหนดสัญญาเช่า ถ้าผู้เช่าไม่ย้ายออกตามคำขอร้องของผู้ให้เช่าแล้วผู้เช่ายอมให้ค่าเช่าเดือนละ 500 บาท"ข้อตกลงเช่นนี้ ศาลแพ่งถือว่า เป็นการเลี่ยงมาตรา 10 แห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ซึ่งห้ามมิให้ขึ้นค่าเช่าตกเป็นโมฆะ พิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า สัญญาเช่ารายนี้ทำกันขึ้นครั้งเดียวฉบับเดียว และข้อตกลง ก. นั้นเป็นข้อหนึ่งแห่งสัญญาไม่ใช่รอยขีดฆ่าตกเติม อันจะต้องเซ็นนามกำกับดังที่จำเลยต่อสู้สัญญานี้กำหนดอัตราค่าเช่าไว้เป็นสองระยะ ๆ แรก 18 เดือน คิดเดือนละ 500 บาท ข้อสัญญาดังนี้หาเป็นการขึ้นค่าเช่าหรือหลีกเลี่ยงบทกฎหมายอย่างใดไม่ เป็นข้อสัญญาที่สุจริตตรงไปตรงมา ไม่เป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จึงพิพากษากลับให้จำเลยชำระค่าเช่าแก่โจทก์ในอัตราเดือนละ 500 บาท คำขออื่นบังคับให้ไม่ได้จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามข้อตกลงในสัญญาเช่าฉบับที่พิพาทกันนี้มิได้ขัดหรือฝ่าฝืนพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ แต่อย่างใดเป็นข้อสัญญาตกลงกันด้วยความสมัครใจ มีผลผูกพันตามกฎหมายดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัย จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1543/2493นายยั่นซัน แซ่ห่อ บุตร ผู้เยาว์ โดยโจทก์นายเทียนเย้า แซ่ห่อ บิดาผู้แทนโดยชอบธรรมโจทก์นายจี่เห่า แซ่อึ้งจำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ป.พ.พ. ม. 537สัญญาเช่าบ้าน ซึ่งกำหนดอัตราค่าเช่าไว้เป็นสองระยะ ระยะแรก 18 เดือน คิดค่าเช่าเดือนละ 100 บาท เมื่อครบกำหนดแล้วจะอยู่ต่อไปต้องคิดเดือนละ 500 บาท ดังนี้ เป็นข้อสัญญาตกลงกันด้วยความสมัครใจ มีผลผูกพันกันตามกฎหมาย มิเป็นการขัดหรือฝ่าฝืนต่อ พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯแต่อย่างใดโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำสัญญาเช่าบ้านของโจทก์ค่าเช่าเดือนละ 100 บาท มีกำหนด 1 ปี 6 เดือน ถ้าครบกำหนดสัญญาเช่าแล้วจำเลยไม่ย้ายไปตามคำขอร้องของโจทก์ จำเลยยอมให้ค่าเช่าเดือนละ 500 บาท ดังสำเนาท้ายฟ้อง ครั้นครบกำหนด1 ปี 6 เดือนแล้วจำเลยไม่ชอบเสียค่าเช่าเดือนละ 500 บาท จึงขอให้ศาลบังคับให้จำเลยชำระค่าเช่าที่ค้าง หรือให้ทำสัญญาใหม่ ถ้าไม่ยอมขอให้ขับไล่ปรากฎตามข้อความในสัญญาเช่าข้อ 10(ก) ระบุไว้ว่า "เมื่อครบกำหนดสัญญาเช่า ถ้าผู้เช่าไม่ย้ายออกตามคำขอร้องของผู้ให้เช่าแล้วผู้เช่ายอมให้ค่าเช่าเดือนละ 500 บาท"ข้อตกลงเช่นนี้ ศาลแพ่งถือว่า เป็นการเลี่ยงมาตรา 10 แห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ซึ่งห้ามมิให้ขึ้นค่าเช่าตกเป็นโมฆะ พิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า สัญญาเช่ารายนี้ทำกันขึ้นครั้งเดียวฉบับเดียว และข้อตกลง ก. นั้นเป็นข้อหนึ่งแห่งสัญญาไม่ใช่รอยขีดฆ่าตกเติม อันจะต้องเซ็นนามกำกับดังที่จำเลยต่อสู้สัญญานี้กำหนดอัตราค่าเช่าไว้เป็นสองระยะ ๆ แรก 18 เดือน คิดเดือนละ 500 บาท ข้อสัญญาดังนี้หาเป็นการขึ้นค่าเช่าหรือหลีกเลี่ยงบทกฎหมายอย่างใดไม่ เป็นข้อสัญญาที่สุจริตตรงไปตรงมา ไม่เป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จึงพิพากษากลับให้จำเลยชำระค่าเช่าแก่โจทก์ในอัตราเดือนละ 500 บาท คำขออื่นบังคับให้ไม่ได้จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามข้อตกลงในสัญญาเช่าฉบับที่พิพาทกันนี้มิได้ขัดหรือฝ่าฝืนพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ แต่อย่างใดเป็นข้อสัญญาตกลงกันด้วยความสมัครใจ มีผลผูกพันตามกฎหมายดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัย จึงพิพากษายืน(ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-นนทปัญญา-ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำสัญญาเช่าบ้านของโจทก์ค่าเช่าเดือนละ 100 บาท มีกำหนด 1 ปี 6 เดือน ถ้าครบกำหนดสัญญาเช่าแล้วจำเลยไม่ย้ายไปตามคำขอร้องของโจทก์ จำเลยยอมให้ค่าเช่าเดือนละ 500 บาท ดังสำเนาท้ายฟ้อง ครั้นครบกำหนด1 ปี 6 เดือนแล้วจำเลยไม่ชอบเสียค่าเช่าเดือนละ 500 บาท จึงขอให้ศาลบังคับให้จำเลยชำระค่าเช่าที่ค้าง หรือให้ทำสัญญาใหม่ ถ้าไม่ยอมขอให้ขับไล่ปรากฎตามข้อความในสัญญาเช่าข้อ 10(ก) ระบุไว้ว่า "เมื่อครบกำหนดสัญญาเช่า ถ้าผู้เช่าไม่ย้ายออกตามคำขอร้องของผู้ให้เช่าแล้วผู้เช่ายอมให้ค่าเช่าเดือนละ 500 บาท"ข้อตกลงเช่นนี้ ศาลแพ่งถือว่า เป็นการเลี่ยงมาตรา 10 แห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ซึ่งห้ามมิให้ขึ้นค่าเช่าตกเป็นโมฆะ พิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า สัญญาเช่ารายนี้ทำกันขึ้นครั้งเดียวฉบับเดียว และข้อตกลง ก. นั้นเป็นข้อหนึ่งแห่งสัญญาไม่ใช่รอยขีดฆ่าตกเติม อันจะต้องเซ็นนามกำกับดังที่จำเลยต่อสู้สัญญานี้กำหนดอัตราค่าเช่าไว้เป็นสองระยะ ๆ แรก 18 เดือน คิดเดือนละ 500 บาท ข้อสัญญาดังนี้หาเป็นการขึ้นค่าเช่าหรือหลีกเลี่ยงบทกฎหมายอย่างใดไม่ เป็นข้อสัญญาที่สุจริตตรงไปตรงมา ไม่เป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จึงพิพากษากลับให้จำเลยชำระค่าเช่าแก่โจทก์ในอัตราเดือนละ 500 บาท คำขออื่นบังคับให้ไม่ได้จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามข้อตกลงในสัญญาเช่าฉบับที่พิพาทกันนี้มิได้ขัดหรือฝ่าฝืนพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ แต่อย่างใดเป็นข้อสัญญาตกลงกันด้วยความสมัครใจ มีผลผูกพันตามกฎหมายดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัย จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1543/2493นายยั่นซัน แซ่ห่อ บุตร ผู้เยาว์ โดยโจทก์นายเทียนเย้า แซ่ห่อ บิดาผู้แทนโดยชอบธรรมโจทก์นายจี่เห่า แซ่อึ้งจำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ป.พ.พ. ม. 537สัญญาเช่าบ้าน ซึ่งกำหนดอัตราค่าเช่าไว้เป็นสองระยะ ระยะแรก 18 เดือน คิดค่าเช่าเดือนละ 100 บาท เมื่อครบกำหนดแล้วจะอยู่ต่อไปต้องคิดเดือนละ 500 บาท ดังนี้ เป็นข้อสัญญาตกลงกันด้วยความสมัครใจ มีผลผูกพันกันตามกฎหมาย มิเป็นการขัดหรือฝ่าฝืนต่อ พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯแต่อย่างใดโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำสัญญาเช่าบ้านของโจทก์ค่าเช่าเดือนละ 100 บาท มีกำหนด 1 ปี 6 เดือน ถ้าครบกำหนดสัญญาเช่าแล้วจำเลยไม่ย้ายไปตามคำขอร้องของโจทก์ จำเลยยอมให้ค่าเช่าเดือนละ 500 บาท ดังสำเนาท้ายฟ้อง ครั้นครบกำหนด1 ปี 6 เดือนแล้วจำเลยไม่ชอบเสียค่าเช่าเดือนละ 500 บาท จึงขอให้ศาลบังคับให้จำเลยชำระค่าเช่าที่ค้าง หรือให้ทำสัญญาใหม่ ถ้าไม่ยอมขอให้ขับไล่ปรากฎตามข้อความในสัญญาเช่าข้อ 10(ก) ระบุไว้ว่า "เมื่อครบกำหนดสัญญาเช่า ถ้าผู้เช่าไม่ย้ายออกตามคำขอร้องของผู้ให้เช่าแล้วผู้เช่ายอมให้ค่าเช่าเดือนละ 500 บาท"ข้อตกลงเช่นนี้ ศาลแพ่งถือว่า เป็นการเลี่ยงมาตรา 10 แห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ซึ่งห้ามมิให้ขึ้นค่าเช่าตกเป็นโมฆะ พิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า สัญญาเช่ารายนี้ทำกันขึ้นครั้งเดียวฉบับเดียว และข้อตกลง ก. นั้นเป็นข้อหนึ่งแห่งสัญญาไม่ใช่รอยขีดฆ่าตกเติม อันจะต้องเซ็นนามกำกับดังที่จำเลยต่อสู้สัญญานี้กำหนดอัตราค่าเช่าไว้เป็นสองระยะ ๆ แรก 18 เดือน คิดเดือนละ 500 บาท ข้อสัญญาดังนี้หาเป็นการขึ้นค่าเช่าหรือหลีกเลี่ยงบทกฎหมายอย่างใดไม่ เป็นข้อสัญญาที่สุจริตตรงไปตรงมา ไม่เป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จึงพิพากษากลับให้จำเลยชำระค่าเช่าแก่โจทก์ในอัตราเดือนละ 500 บาท คำขออื่นบังคับให้ไม่ได้จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามข้อตกลงในสัญญาเช่าฉบับที่พิพาทกันนี้มิได้ขัดหรือฝ่าฝืนพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ แต่อย่างใดเป็นข้อสัญญาตกลงกันด้วยความสมัครใจ มีผลผูกพันตามกฎหมายดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัย จึงพิพากษายืน(ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-นนทปัญญา-ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ