คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 59341หลักกฎหมาย: ความว่า ผู้ร้องทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ของผู้ร้องทั้งสองเพราะยื่นเกิน10 วัน เมื่อศาลอุทธรณ์มีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์เพราะเหตุที่ผู้ร้องทั้งสองไม่ยื่นอุทธรณ์ภายใน 10 วัน เช่นเดียวกับที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับเช่นนี้ คำสั่งของศาลอุทธรณ์จึงเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ฎีกาของผู้ร้อง ทั้งสองจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ผู้ร้องทั้งสองเห็นว่า ศาลอุทธรณ์ยังมิได้วินิจฉัยในเนื้อหาอุทธรณ์ของผู้ร้อง คำสั่งของศาลอุทธรณ์จึงยังไม่ถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ผู้ร้องจึงฎีกาได้ และขอศาลฎีกาได้โปรดกลับคำสั่งของศาลอุทธรณ์โดยให้ศาลอุทธรณ์รับอุทธรณ์ของผู้ร้องทั้งสองไว้พิจารณาพิพากษาต่อไป หมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 71 แผ่นที่ 4) คดีสืบเนื่องจากผู้ร้องทั้งสองได้ร้องขัดทรัพย์ไว้ต่อศาลแพ่ง ระหว่างพิจารณาโจทก์กับผู้ร้องทั้งสองตกลงกันได้โดยผู้ร้องทั้งสองยอมให้โจทก์ดำเนินการขายทอดตลาดทรัพย์พิพาทต่อไปและผู้ร้องทั้งสองขอถอนคำร้องขัดทรัพย์ ซึ่งศาลชั้นต้นอนุญาตแล้ว ต่อมาผู้ร้องทั้งสองยื่นคำร้องว่าเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ทำการขายทอดตลาดทรัพย์พิพาทและโจทก์ได้รับชำระหนี้ตามคำพิพากษาไปแล้ว ผู้ร้องทั้งสองในฐานะเป็นผู้ มีสิทธิครอบครองทรัพย์พิพาทที่ขายทอดตลาดจึงมีความประสงค์ขอรับชำระเงินส่วนที่เหลือหลังจากที่โจทก์รับไปแล้ว ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ผู้ร้องทั้งสองอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์(อันดับ 60) ผู้ร้องทั้งสองอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า ผู้ร้องทั้งสองยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของศาลชั้นต้นเกินกำหนดสิบวันนับแต่วันทราบคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ฝ่าฝืนประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ให้ยกอุทธรณ์คำสั่ง (อันดับ 62,66) ผู้ร้องทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 67) ผู้ร้องทั้งสองจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 68) คำสั่ง พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีนี้ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งเกี่ยวกับระยะเวลาที่ผู้อุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ ไม่เกี่ยวกับเนื้อหาของอุทธรณ์ คำสั่งศาลอุทธรณ์จึงไม่ถึงที่สุด แต่อย่างไรก็ตามเมื่อศาลชั้นต้นปฏิเสธไม่ส่งอุทธรณ์ของจำเลยไปศาลอุทธรณ์จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นเกินกำหนด 10 วัน นับแต่วันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่ง ศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์สั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยจึงชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1280/2532นางภารดี โรจนะสิริโจทก์นางสาวแฉล้ม เลาหกุล กับพวกผู้ร้องนายชาญยุทธ เอื้ออิฐผลจำเลยนายจักรฤทธิ์ วิโรจน์รัตนรัศมี ทนายผู้ร้องทั้งสองผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 236ความว่า ผู้ร้องทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ของผู้ร้องทั้งสองเพราะยื่นเกิน10 วัน เมื่อศาลอุทธรณ์มีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์เพราะเหตุที่ผู้ร้องทั้งสองไม่ยื่นอุทธรณ์ภายใน 10 วัน เช่นเดียวกับที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับเช่นนี้ คำสั่งของศาลอุทธรณ์จึงเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ฎีกาของผู้ร้อง ทั้งสองจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ผู้ร้องทั้งสองเห็นว่า ศาลอุทธรณ์ยังมิได้วินิจฉัยในเนื้อหาอุทธรณ์ของผู้ร้อง คำสั่งของศาลอุทธรณ์จึงยังไม่ถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ผู้ร้องจึงฎีกาได้ และขอศาลฎีกาได้โปรดกลับคำสั่งของศาลอุทธรณ์โดยให้ศาลอุทธรณ์รับอุทธรณ์ของผู้ร้องทั้งสองไว้พิจารณาพิพากษาต่อไป หมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 71 แผ่นที่ 4) คดีสืบเนื่องจากผู้ร้องทั้งสองได้ร้องขัดทรัพย์ไว้ต่อศาลแพ่ง ระหว่างพิจารณาโจทก์กับผู้ร้องทั้งสองตกลงกันได้โดยผู้ร้องทั้งสองยอมให้โจทก์ดำเนินการขายทอดตลาดทรัพย์พิพาทต่อไปและผู้ร้องทั้งสองขอถอนคำร้องขัดทรัพย์ ซึ่งศาลชั้นต้นอนุญาตแล้ว ต่อมาผู้ร้องทั้งสองยื่นคำร้องว่าเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ทำการขายทอดตลาดทรัพย์พิพาทและโจทก์ได้รับชำระหนี้ตามคำพิพากษาไปแล้ว ผู้ร้องทั้งสองในฐานะเป็นผู้ มีสิทธิครอบครองทรัพย์พิพาทที่ขายทอดตลาดจึงมีความประสงค์ขอรับชำระเงินส่วนที่เหลือหลังจากที่โจทก์รับไปแล้ว ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ผู้ร้องทั้งสองอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์(อันดับ 60) ผู้ร้องทั้งสองอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า ผู้ร้องทั้งสองยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของศาลชั้นต้นเกินกำหนดสิบวันนับแต่วันทราบคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ฝ่าฝืนประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ให้ยกอุทธรณ์คำสั่ง (อันดับ 62,66) ผู้ร้องทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 67) ผู้ร้องทั้งสองจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 68) คำสั่ง พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีนี้ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งเกี่ยวกับระยะเวลาที่ผู้อุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ ไม่เกี่ยวกับเนื้อหาของอุทธรณ์ คำสั่งศาลอุทธรณ์จึงไม่ถึงที่สุด แต่อย่างไรก็ตามเมื่อศาลชั้นต้นปฏิเสธไม่ส่งอุทธรณ์ของจำเลยไปศาลอุทธรณ์จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นเกินกำหนด 10 วัน นับแต่วันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่ง ศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์สั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยจึงชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(สุนทร จันทรศักดิ์-ชูศักดิ์ บัณฑิตกุล-ครีภูมิ สุวรรณโรจน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1280/2532นางภารดี โรจนะสิริโจทก์นางสาวแฉล้ม เลาหกุล กับพวกผู้ร้องนายชาญยุทธ เอื้ออิฐผลจำเลยนายจักรฤทธิ์ วิโรจน์รัตนรัศมี ทนายผู้ร้องทั้งสองผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 236ความว่า ผู้ร้องทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ของผู้ร้องทั้งสองเพราะยื่นเกิน10 วัน เมื่อศาลอุทธรณ์มีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์เพราะเหตุที่ผู้ร้องทั้งสองไม่ยื่นอุทธรณ์ภายใน 10 วัน เช่นเดียวกับที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับเช่นนี้ คำสั่งของศาลอุทธรณ์จึงเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ฎีกาของผู้ร้อง ทั้งสองจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ผู้ร้องทั้งสองเห็นว่า ศาลอุทธรณ์ยังมิได้วินิจฉัยในเนื้อหาอุทธรณ์ของผู้ร้อง คำสั่งของศาลอุทธรณ์จึงยังไม่ถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ผู้ร้องจึงฎีกาได้ และขอศาลฎีกาได้โปรดกลับคำสั่งของศาลอุทธรณ์โดยให้ศาลอุทธรณ์รับอุทธรณ์ของผู้ร้องทั้งสองไว้พิจารณาพิพากษาต่อไป หมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 71 แผ่นที่ 4) คดีสืบเนื่องจากผู้ร้องทั้งสองได้ร้องขัดทรัพย์ไว้ต่อศาลแพ่ง ระหว่างพิจารณาโจทก์กับผู้ร้องทั้งสองตกลงกันได้โดยผู้ร้องทั้งสองยอมให้โจทก์ดำเนินการขายทอดตลาดทรัพย์พิพาทต่อไปและผู้ร้องทั้งสองขอถอนคำร้องขัดทรัพย์ ซึ่งศาลชั้นต้นอนุญาตแล้ว ต่อมาผู้ร้องทั้งสองยื่นคำร้องว่าเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ทำการขายทอดตลาดทรัพย์พิพาทและโจทก์ได้รับชำระหนี้ตามคำพิพากษาไปแล้ว ผู้ร้องทั้งสองในฐานะเป็นผู้ มีสิทธิครอบครองทรัพย์พิพาทที่ขายทอดตลาดจึงมีความประสงค์ขอรับชำระเงินส่วนที่เหลือหลังจากที่โจทก์รับไปแล้ว ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ผู้ร้องทั้งสองอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์(อันดับ 60) ผู้ร้องทั้งสองอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า ผู้ร้องทั้งสองยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของศาลชั้นต้นเกินกำหนดสิบวันนับแต่วันทราบคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ฝ่าฝืนประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ให้ยกอุทธรณ์คำสั่ง (อันดับ 62,66) ผู้ร้องทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 67) ผู้ร้องทั้งสองจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 68) คำสั่ง พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีนี้ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งเกี่ยวกับระยะเวลาที่ผู้อุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ ไม่เกี่ยวกับเนื้อหาของอุทธรณ์ คำสั่งศาลอุทธรณ์จึงไม่ถึงที่สุด แต่อย่างไรก็ตามเมื่อศาลชั้นต้นปฏิเสธไม่ส่งอุทธรณ์ของจำเลยไปศาลอุทธรณ์จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นเกินกำหนด 10 วัน นับแต่วันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่ง ศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์สั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยจึงชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง(สุนทร จันทรศักดิ์-ชูศักดิ์ บัณฑิตกุล-ครีภูมิ สุวรรณโรจน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ