คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 514/2537หลักกฎหมาย: จำเลยเป็นผู้ครอบครองดูแลสายไฟฟ้าใต้ดิน และอุปกรณ์ไฟฟ้าบริเวณทางเท้า ตรงทางเท้าที่เกิดเหตุมีรอยแตกแยกชำรุดและเมื่อขุดลงไปปรากฏว่าสายไฟฟ้าที่เกิดเหตุฝังลึกเพียง20 เซนติเมตร ซึ่งตามปกติจะฝังลึกจากพื้นดินประมาณ 60 เซนติเมตรและมีรอยชำรุดโดยไม่มีฉนวนหุ้มเมื่อขุดและยกสายไฟฟ้าขึ้นสายไฟฟ้าใต้ดินได้หลุดออกจากกันหากสายไฟฟ้าไม่ชำรุดถึงแม้น้ำจะท่วมสูงขนาดไหนไฟฟ้าก็จะไม่ลัดวงจร ทั้งจำเลยมีเครื่องเมกเกอร์สำหรับตรวจสอบกระแสไฟฟ้ารั่วหลังเกิดเหตุแล้วได้ใช้เครื่องดังกล่าวเพียงครั้งเดียว ก่อนหน้านั้นไม่เคยใช้ตรวจเลย หากจำเลยใช้เครื่องดังกล่าวตรวจสอบกระแสไฟฟ้ารั่วที่สายเคเบิ้ลใต้ดินบ่อย ๆ จำเลยอาจป้องกันแก้ไขกระแสไฟฟ้ารั่วได้ และหลังเกิดเหตุแล้วการไฟฟ้านครหลวงได้มีหนังสือถึงจำเลยแนะนำให้เดินสายไฟฟ้าในบริเวณที่เกิดเหตุใหม่ โดยให้เดินในท่อเหล็กขนาดหนา ดังนี้การที่บุตรโจทก์เดินไปบริเวณทางเท้าที่มีน้ำท่วมขังและถูกกระแสไฟฟ้าดูดจนถึงแก่ความตายจึงเป็นเหตุที่อาจป้องกันได้ หากจำเลยจะได้จัดการระมัดระวังตามสมควร อันพึงคาดหมายได้ในฐานะที่จำเลยเป็นผู้ครอบครองดูแลสายไฟฟ้าที่เกิดเหตุ ซึ่งเป็นทรัพย์ที่เกิดอันตรายได้โดยสภาพแต่จำเลยก็หาได้กระทำไม่ ทั้งที่มีเครื่องมือสามารถตรวจสอบได้เหตุที่เกิดขึ้นจึงไม่ใช่เหตุสุดวิสัยที่จำเลยจะอ้างเพื่อบอกปัดความรับผิดได้ จำเลยจึงต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ทั้งสองเป็นสามีภรรยากัน และเป็นบิดามารดาผู้ใช้อำนาจปกครองเด็กชายอิทธิชัย ปาลเดชพงศ์ และเด็กชายมัยสิทธิ์ ปาลเดชพงศ์ จำเลยเป็นกรมในรัฐบาลเป็นเจ้าของผู้ครอบครองดูแลเสาไฟฟ้า สายไฟฟ้าใต้ดิน กระแสไฟฟ้าและอุปกรณ์ไฟฟ้าบริเวณทางเท้าถนนวิภาวดีรังสิตหน้าเขตไฟฟ้าย่อยหมอชิตแขวงดินแดง เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร บุตรชายของโจทก์ทั้งสองดังกล่าวได้เดินไปตามทางเท้าถนนวิภาวดีรังสิตถึงบริเวณหน้าเขตไฟฟ้าย่อยหมอชิตระหว่างเสาไฟฟ้าแสงจันทร์ต้นที่ 87ถึง 88 ซึ่งมีน้ำท่วมขังได้ถูกกระแสไฟฟ้าดูดจนถึงแก่ความตายเนื่องจากสายไฟฟ้าใต้ดินชำรุด กระแสไฟฟ้ารั่วด้วยความประมาทของจำเลยที่ไม่ได้ตรวจตราควบคุมดูแลสายไฟฟ้าใต้ดินในบริเวณดังกล่าวให้อยู่ในสภาพเรียบร้อยและปลอดภัยต่อสาธารณชน โจทก์ต้องเสียค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการทำศพบุตรชายเป็นเงิน 100,000 บาท และต้องขาดไร้อุปการะคิดเป็นค่าเสียหาย 1,500,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยชดใช้เงินรวม 1,600,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า โจทก์ทั้งสองไม่มีอำนาจฟ้องเพราะโจทก์ไม่ใช่บิดามารดาโดยชอบด้วยกฎหมายของผู้ตายทั้งสอง การตายของเด็กทั้งสองเพราะถูกกระแสไฟฟ้าดูด ไม่ได้เกิดจากความประมาทของจำเลย แต่เกิดขึ้นเพราะในระหว่างนั้นฝนตกหนักผิดปกติทำให้น้ำท่วมขังเป็นเวลานาน เป็นเหตุให้สายไฟที่เชื่อมระหว่างเสาไฟแสงจันทร์ต้นที่87 ถึง 88 ชำรุดกระแสไฟฟ้ารั่วดูดเด็กทั้งสองตายซึ่งเป็นเหตุสุดวิสัย การติดตั้งโคมไฟฟ้าแสงจันทร์และเดินสายไฟบนถนนวิภาวดีรังสิตได้ดำเนินการแบบแปลนตามแบบมาตรฐานและใช้สายไฟฟ้าที่ใช้เดินใต้ดินตามมาตรฐาน และจำเลยได้แต่งตั้งเจ้าหน้าที่ให้ดูแลตรวจตราดวงไฟและสายไฟฟ้าที่ติดตั้งบนถนนวิภาวดีรังสิตเป็นประจำทุกวัน เหตุที่เกิดขึ้นเนื่องจากน้ำท่วมมีระดับสูงมากและท่วมนานติดต่อกันหลายวัน ไม่อาจคาดหมายได้ว่าจะเกิดชำรุดบกพร่อง ณ จุดใดอันเป็นเหตุสุดวิสัย การทำศพเด็กทั้งสองใช้เงินไม่เกิน 10,000 บาท ค่าขาดไร้อุปการะที่ขอมาสูงเกินความเป็นจริงอย่างมากควรเป็นคนละ 100,000 บาท ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 1,542,800บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยฎีกาข้อแรกว่า จำเลยได้ใช้ความระมัดระวังตรวจตราวัสดุอุปกรณ์ไฟฟ้าตามสมควรแล้ว และเหตุตายเกิดจากน้ำท่วมบริเวณที่เกิดเหตุอันเป็นเหตุสุดวิสัย พิเคราะห์แล้วข้อเท็จจริงรับฟังได้จากคำเบิกความ นายประสงค์ ตันมณีวัฒนาผู้ช่วยแขวงการทาง กรุงเทพมหานคร พยานจำเลยซึ่งเบิกความตอบคำถามค้านของทนายโจทก์ว่าตามปกติสายไฟฟ้าใต้ดินจะฝังลึกจากพื้นดินประมาณ 60 เซนติเมตร แต่สายไฟฟ้าที่เกิดเหตุฝังลึกเพียง 20เซนติเมตร พยานได้เบิกความประกอบภาพถ่ายต่อไปว่าก่อนขุดฟุตบาธตรวจสอบ ฟุตบาธ มีรอยแตกชำรุดอยู่ก่อนแล้ว เมื่อขุดลงไปปรากฏว่าสายไฟฟ้าใต้ดินมีรอยชำรุดโดยไม่มีฉนวนหุ้มตามภาพถ่าย จ.1 ถึงจ.13 เมื่อขุดและยกสายไฟฟ้าขึ้นสายไฟฟ้าได้หลุดออกจากกัน หากสายไฟฟ้าใต้ดินไม่ชำรุดถึงแม้น้ำจะท่วมสูงขนาดไหนไฟฟ้าก็จะไม่ลัดวงจร หลังเกิดเหตุแล้วการไฟฟ้านครหลวงได้มีหนังสือถึงจำเลยแนะนำให้เดินสายไฟฟ้าในบริเวณที่เกิดเหตุใหม่ โดยเสนอให้เดินในท่อเหล็กขนาดหนา ปรากฏตามเอกสารหมาย จ.14 นอกจากนี้ยังได้ความจากคำของนายวิรัช เย็นทรวง หัวหน้าหน่วยการไฟฟ้า แขวงการทางกรุงเทพมหานคร พยานจำเลยซึ่งมีหน้าที่ตรวจสอบไฟฟ้าและแสงสว่างบนถนนวิภาวดีรังสิต ซึ่งเบิกความตอบคำถามค้านของทนายโจทก์ว่า จำเลยมีเครื่องเมกเกอร์ สำหรับตรวจสอบกระแสไฟฟ้ารั่ว หลังเกิดเหตุคดีนี้แล้วได้ใช้เครื่องดังกล่าวเพียงครั้งเดียวก่อนหน้านั้นไม่เคยใช้ตรวจเลย หากจำเลยใช้เครื่องดังกล่าวตรวจสอบกระแสไฟฟ้ารั่วที่สายเคเบิ้ลใต้ดินบ่อย ๆ จำเลยอาจป้องกันแก้ไขกระแสไฟฟ้ารั่วได้จากพยานจำเลยดังกล่าวเห็นได้ว่าการเกิดเหตุคดีนี้อาจป้องกันได้ หากจำเลยจะได้จัดการระมัดระวังตามสมควรอันพึงคาดหมายได้ในฐานะที่จำเลยเป็นผู้ครอบครองดูแลสายไฟฟ้าที่เกิดเหตุซึ่งเป็นทรัพย์ที่เกิดอันตรายได้โดยสภาพ แต่จำเลยก็หาได้กระทำไม่ ทั้งที่มีเครื่องมือสามารถตรวจสอบได้ เหตุที่เกิดขึ้นจึงไม่ใช่เหตุสุดวิสัยที่จำเลยจะอ้างเพื่อบอกปัดความรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 437 ได้ ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้นฎีกาข้อต่อไปของจำเลยในเรื่องค่าสินไหมทดแทนสรุปว่า ค่าใช้สถานที่วัด 20,000 บาท สูงเกินไป ควรเป็นเงินเพียง 2,000 บาทค่าเหมารถตู้เป็นค่าใช้จ่ายเกินความจำเป็น และค่าขาดไร้อุปการะที่เกินกำหนดเดือนละ 3,000 บาทเป็นเวลา 20 ปีมากเกินไป ควรคำนวณให้เพียง 10 ปี ตามที่ศาลฎีกาเคยวางเป็นแนวไว้ พิเคราะห์แล้วฎีกาของจำเลยดังกล่าวล้วนเป็นข้อที่ไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 514/2537นาย ชลัชหรือธนัตถ์หรือธนันต์ ปาลเดชพงศ์ กับพวกโจทก์กรมทางหลวงจำเลย ป.พ.พ. ม. 8, ม. 437 จำเลยเป็นผู้ครอบครองดูแลสายไฟฟ้าใต้ดิน และอุปกรณ์ไฟฟ้าบริเวณทางเท้า ตรงทางเท้าที่เกิดเหตุมีรอยแตกแยกชำรุดและเมื่อขุดลงไปปรากฏว่าสายไฟฟ้าที่เกิดเหตุฝังลึกเพียง20 เซนติเมตร ซึ่งตามปกติจะฝังลึกจากพื้นดินประมาณ 60 เซนติเมตรและมีรอยชำรุดโดยไม่มีฉนวนหุ้มเมื่อขุดและยกสายไฟฟ้าขึ้นสายไฟฟ้าใต้ดินได้หลุดออกจากกันหากสายไฟฟ้าไม่ชำรุดถึงแม้น้ำจะท่วมสูงขนาดไหนไฟฟ้าก็จะไม่ลัดวงจร ทั้งจำเลยมีเครื่องเมกเกอร์สำหรับตรวจสอบกระแสไฟฟ้ารั่วหลังเกิดเหตุแล้วได้ใช้เครื่องดังกล่าวเพียงครั้งเดียว ก่อนหน้านั้นไม่เคยใช้ตรวจเลย หากจำเลยใช้เครื่องดังกล่าวตรวจสอบกระแสไฟฟ้ารั่วที่สายเคเบิ้ลใต้ดินบ่อย ๆ จำเลยอาจป้องกันแก้ไขกระแสไฟฟ้ารั่วได้ และหลังเกิดเหตุแล้วการไฟฟ้านครหลวงได้มีหนังสือถึงจำเลยแนะนำให้เดินสายไฟฟ้าในบริเวณที่เกิดเหตุใหม่ โดยให้เดินในท่อเหล็กขนาดหนา ดังนี้การที่บุตรโจทก์เดินไปบริเวณทางเท้าที่มีน้ำท่วมขังและถูกกระแสไฟฟ้าดูดจนถึงแก่ความตายจึงเป็นเหตุที่อาจป้องกันได้ หากจำเลยจะได้จัดการระมัดระวังตามสมควร อันพึงคาดหมายได้ในฐานะที่จำเลยเป็นผู้ครอบครองดูแลสายไฟฟ้าที่เกิดเหตุ ซึ่งเป็นทรัพย์ที่เกิดอันตรายได้โดยสภาพแต่จำเลยก็หาได้กระทำไม่ ทั้งที่มีเครื่องมือสามารถตรวจสอบได้เหตุที่เกิดขึ้นจึงไม่ใช่เหตุสุดวิสัยที่จำเลยจะอ้างเพื่อบอกปัดความรับผิดได้ จำเลยจึงต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ทั้งสองเป็นสามีภรรยากัน และเป็นบิดามารดาผู้ใช้อำนาจปกครองเด็กชายอิทธิชัย ปาลเดชพงศ์ และเด็กชายมัยสิทธิ์ ปาลเดชพงศ์ จำเลยเป็นกรมในรัฐบาลเป็นเจ้าของผู้ครอบครองดูแลเสาไฟฟ้า สายไฟฟ้าใต้ดิน กระแสไฟฟ้าและอุปกรณ์ไฟฟ้าบริเวณทางเท้าถนนวิภาวดีรังสิตหน้าเขตไฟฟ้าย่อยหมอชิตแขวงดินแดง เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร บุตรชายของโจทก์ทั้งสองดังกล่าวได้เดินไปตามทางเท้าถนนวิภาวดีรังสิตถึงบริเวณหน้าเขตไฟฟ้าย่อยหมอชิตระหว่างเสาไฟฟ้าแสงจันทร์ต้นที่ 87ถึง 88 ซึ่งมีน้ำท่วมขังได้ถูกกระแสไฟฟ้าดูดจนถึงแก่ความตายเนื่องจากสายไฟฟ้าใต้ดินชำรุด กระแสไฟฟ้ารั่วด้วยความประมาทของจำเลยที่ไม่ได้ตรวจตราควบคุมดูแลสายไฟฟ้าใต้ดินในบริเวณดังกล่าวให้อยู่ในสภาพเรียบร้อยและปลอดภัยต่อสาธารณชน โจทก์ต้องเสียค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการทำศพบุตรชายเป็นเงิน 100,000 บาท และต้องขาดไร้อุปการะคิดเป็นค่าเสียหาย 1,500,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยชดใช้เงินรวม 1,600,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า โจทก์ทั้งสองไม่มีอำนาจฟ้องเพราะโจทก์ไม่ใช่บิดามารดาโดยชอบด้วยกฎหมายของผู้ตายทั้งสอง การตายของเด็กทั้งสองเพราะถูกกระแสไฟฟ้าดูด ไม่ได้เกิดจากความประมาทของจำเลย แต่เกิดขึ้นเพราะในระหว่างนั้นฝนตกหนักผิดปกติทำให้น้ำท่วมขังเป็นเวลานาน เป็นเหตุให้สายไฟที่เชื่อมระหว่างเสาไฟแสงจันทร์ต้นที่87 ถึง 88 ชำรุดกระแสไฟฟ้ารั่วดูดเด็กทั้งสองตายซึ่งเป็นเหตุสุดวิสัย การติดตั้งโคมไฟฟ้าแสงจันทร์และเดินสายไฟบนถนนวิภาวดีรังสิตได้ดำเนินการแบบแปลนตามแบบมาตรฐานและใช้สายไฟฟ้าที่ใช้เดินใต้ดินตามมาตรฐาน และจำเลยได้แต่งตั้งเจ้าหน้าที่ให้ดูแลตรวจตราดวงไฟและสายไฟฟ้าที่ติดตั้งบนถนนวิภาวดีรังสิตเป็นประจำทุกวัน เหตุที่เกิดขึ้นเนื่องจากน้ำท่วมมีระดับสูงมากและท่วมนานติดต่อกันหลายวัน ไม่อาจคาดหมายได้ว่าจะเกิดชำรุดบกพร่อง ณ จุดใดอันเป็นเหตุสุดวิสัย การทำศพเด็กทั้งสองใช้เงินไม่เกิน 10,000 บาท ค่าขาดไร้อุปการะที่ขอมาสูงเกินความเป็นจริงอย่างมากควรเป็นคนละ 100,000 บาท ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 1,542,800บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยฎีกาข้อแรกว่า จำเลยได้ใช้ความระมัดระวังตรวจตราวัสดุอุปกรณ์ไฟฟ้าตามสมควรแล้ว และเหตุตายเกิดจากน้ำท่วมบริเวณที่เกิดเหตุอันเป็นเหตุสุดวิสัย พิเคราะห์แล้วข้อเท็จจริงรับฟังได้จากคำเบิกความ นายประสงค์ ตันมณีวัฒนาผู้ช่วยแขวงการทาง กรุงเทพมหานคร พยานจำเลยซึ่งเบิกความตอบคำถามค้านของทนายโจทก์ว่าตามปกติสายไฟฟ้าใต้ดินจะฝังลึกจากพื้นดินประมาณ 60 เซนติเมตร แต่สายไฟฟ้าที่เกิดเหตุฝังลึกเพียง 20เซนติเมตร พยานได้เบิกความประกอบภาพถ่ายต่อไปว่าก่อนขุดฟุตบาธตรวจสอบ ฟุตบาธ มีรอยแตกชำรุดอยู่ก่อนแล้ว เมื่อขุดลงไปปรากฏว่าสายไฟฟ้าใต้ดินมีรอยชำรุดโดยไม่มีฉนวนหุ้มตามภาพถ่าย จ.1 ถึงจ.13 เมื่อขุดและยกสายไฟฟ้าขึ้นสายไฟฟ้าได้หลุดออกจากกัน หากสายไฟฟ้าใต้ดินไม่ชำรุดถึงแม้น้ำจะท่วมสูงขนาดไหนไฟฟ้าก็จะไม่ลัดวงจร หลังเกิดเหตุแล้วการไฟฟ้านครหลวงได้มีหนังสือถึงจำเลยแนะนำให้เดินสายไฟฟ้าในบริเวณที่เกิดเหตุใหม่ โดยเสนอให้เดินในท่อเหล็กขนาดหนา ปรากฏตามเอกสารหมาย จ.14 นอกจากนี้ยังได้ความจากคำของนายวิรัช เย็นทรวง หัวหน้าหน่วยการไฟฟ้า แขวงการทางกรุงเทพมหานคร พยานจำเลยซึ่งมีหน้าที่ตรวจสอบไฟฟ้าและแสงสว่างบนถนนวิภาวดีรังสิต ซึ่งเบิกความตอบคำถามค้านของทนายโจทก์ว่า จำเลยมีเครื่องเมกเกอร์ สำหรับตรวจสอบกระแสไฟฟ้ารั่ว หลังเกิดเหตุคดีนี้แล้วได้ใช้เครื่องดังกล่าวเพียงครั้งเดียวก่อนหน้านั้นไม่เคยใช้ตรวจเลย หากจำเลยใช้เครื่องดังกล่าวตรวจสอบกระแสไฟฟ้ารั่วที่สายเคเบิ้ลใต้ดินบ่อย ๆ จำเลยอาจป้องกันแก้ไขกระแสไฟฟ้ารั่วได้จากพยานจำเลยดังกล่าวเห็นได้ว่าการเกิดเหตุคดีนี้อาจป้องกันได้ หากจำเลยจะได้จัดการระมัดระวังตามสมควรอันพึงคาดหมายได้ในฐานะที่จำเลยเป็นผู้ครอบครองดูแลสายไฟฟ้าที่เกิดเหตุซึ่งเป็นทรัพย์ที่เกิดอันตรายได้โดยสภาพ แต่จำเลยก็หาได้กระทำไม่ ทั้งที่มีเครื่องมือสามารถตรวจสอบได้ เหตุที่เกิดขึ้นจึงไม่ใช่เหตุสุดวิสัยที่จำเลยจะอ้างเพื่อบอกปัดความรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 437 ได้ ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้นฎีกาข้อต่อไปของจำเลยในเรื่องค่าสินไหมทดแทนสรุปว่า ค่าใช้สถานที่วัด 20,000 บาท สูงเกินไป ควรเป็นเงินเพียง 2,000 บาทค่าเหมารถตู้เป็นค่าใช้จ่ายเกินความจำเป็น และค่าขาดไร้อุปการะที่เกินกำหนดเดือนละ 3,000 บาทเป็นเวลา 20 ปีมากเกินไป ควรคำนวณให้เพียง 10 ปี ตามที่ศาลฎีกาเคยวางเป็นแนวไว้ พิเคราะห์แล้วฎีกาของจำเลยดังกล่าวล้วนเป็นข้อที่ไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายืน(จิระ บุญพจนสุนทร-ปรีชา ธนานันท์-สมาน เวทวินิจ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ ตามคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ จำเลยมิได้ให้การต่อสู้ว่า สายไฟฟ้าใต้ดินที่เกิดเหตุอันเป็นของเกิดอันตรายได้โดยสภาพมิได้อยู่ในความครอบครองของจำเลย ดังนั้นเมื่อสายไฟฟ้าใต้ดินที่เกิดเหตุชำรุดและน้ำท่วมขัง เป็นเหตุให้กระแสไฟฟ้าลัดวงจรดูดบุตรโจทก์ทั้งสองถึงแก่ความตาย จำเลยผู้มีไว้ในครอบครองสายไฟฟ้าใต้ดินที่เกิดเหตุจะต้องรับผิดโดยมิต้องคำนึงถึงว่าจำเลยทำการโดยประมาทเลินเล่อหรือไม่ นัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1869/2492เว้นแต่จำเลยจะพิสูจน์ได้ว่าเกิดแต่เหตุสุดวิสัยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 437 วรรคแรกตอนท้าย ซึ่งจำเลยก็ได้ให้การต่อสู้เอาไว้แต่พฤติการณ์อย่างไรจะเป็นเหตุสุดวิสัยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 8 นั้น อาจศึกษาได้จากแนวคำวินิจฉัยของศาลฎีกาที่ได้พิพากษาเอาไว้เป็นบรรทัดฐานแล้วหลายเรื่องด้วยกัน กรณีไม่เป็นเหตุสุดวิสัย - มีหน้าที่ต้องตรวจตราดูแล เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 634/2501 รถยนต์โดยสารคว่ำทำให้เกิดบาดเจ็บและตายเป็นการละเมิดอันต้องรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 437 ข้ออ้างที่ว่ารถคว่ำเพราะน๊อตคันส่งพวงมาลัยหลุดนั้น แม้จะจริงก็เป็นเรื่องที่เกิดจากเครื่องจักรกลของรถยนต์ ซึ่งเป็นหน้าที่ฝ่ายผู้ละเมิดต้องคอยตรวจตราดูแลจะฟังว่าเป็นเหตุสุดวิสัยไม่ได้ เพราะไม่ใช่เกิดจากภัยนอกอำนาจซึ่งไม่อาจรู้และป้องกันได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 478/2523 จำเลยเป็นผู้จำหน่ายและครอบครองกระแสไฟฟ้าซึ่งพาดสายไปตามถนน มีหน้าที่ที่จะต้องระมัดระวังมิให้สายไฟฟ้าชำรุดบกพร่องอันจะเกิดอันตรายแก่ประชาชน เมื่อจำเลยละเลยไม่ตรวจตราดูแลแก้ไขให้สายไฟฟ้าอยู่ในสภาพดีอยู่ตลอดเวลาจนเกิดมีการตายเพราะถูกกระแสไฟฟ้า จึงไม่ใช่เหตุสุดวิสัย จำเลยจึงต้องรับผิด และตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 947/2515,1660/2518,179/2522,174/2528 ฯลฯ - มีโอกาสที่จะยับยั้งได้ แต่ไม่กระทำ เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 975/2510 กระบือของจำเลยขาดหลุดไปจากเชือกที่ผูก แล้วไปนอนแช่น้ำอยู่ในลำคลอง โจทก์แล่นเรือมายังห่างกระบือประมาณ 1 เส้นได้เห็นกระบือนั้นอยู่แล้ว และเห็นว่ากระบือตัวที่อยู่ทางขวากับตัวที่อยู่ทางซ้ายห่างกันเพียง 1 วาเศษเท่านั้นเรือโจทก์กว้าง 1 เมตรเศษนับว่าอยู่ในระยะใกล้พอกับที่อาจถูกกระบือขวิดหรือชนกับกระบือข้างใดข้างหนึ่งได้ในเมื่อจะแล่นเข้าไปถึงกระบือนั้น และลำคลองในบริเวณนั้นก็กว้างเพียงประมาณ 3 ถึง4 วาเท่านั้น ทั้งกระบือเป็นสัตว์ใหญ่ขวางลำคลองอยู่และโจทก์ได้เบาเครื่องแล้ว โจทก์มีโอกาสยับยั้งไม่เข้าใกล้โดยหยุดเรืออยู่เพียงนั้นก็ทำได้ แต่โจทก์หาได้ทำเช่นนั้นไม่กลับแล่นเรือฝ่าเข้าไปจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายขึ้น กรณีจึงไม่เป็นเหตุอันเกิดแต่เหตุสุดวิสัยที่โจทก์จะไม่ต้องเป็นผู้รับผิดชอบได้แม้จะถือว่าจำเลยมีส่วนประมาทอยู่ด้วย โดยที่จำเลยไม่รีบไปตามเอากระบือที่ขาดกลับมาในทันที อันเป็นการที่จำเลยต้องรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 433 ก็ยังไม่พอที่จะถือว่าการเสียหายนั้นเกิดเพราะความผิดของผู้เสียหายแต่ฝ่ายเดียวอันจะทำให้โจทก์พ้นความรับผิดไปตามข้อยกเว้นดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 437 การที่โจทก์แล่นเรือมาด้วยความเร็วสูงฝ่าฝูงกระบือเข้าไปทั้ง ๆ ที่ได้เห็นและมีโอกาสที่จะยับยั้งได้เช่นนี้ถือว่าเป็นความประมาทของโจทก์ กรณีเป็นเหตุสุดวิสัย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 619/2510 จำเลยขับรถใช้อาณัติสัญญาณไฟแดงกระพริบและเปิดแตรไซเรนมาด้วยความเร็ว 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเมื่อจะขึ้นสะพานลดลงเหลือ 50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง มีรถบรรทุกแล่นสวนมาบนสะพานโดยไม่หยุดและมีเด็กวิ่งข้ามถนนตัดท้ายรถบรรทุกในระยะกระชั้นชิดซึ่งจำเลยไม่สามารถหยุดรถได้ทัน จึงต้องหักหลบแล้วไปชนผู้ตาย ถือได้ว่าความเร็วที่จำเลยใช้ในขณะข้ามสะพานไม่เป็นความเร็วเกินสมควร ตามเวลา สถานที่และพฤติการณ์อื่น ๆในขณะนั้นจึงไม่เป็นการประมาทเลินเล่อ การที่เด็กวิ่งตัดหลังรถบรรทุกข้ามถนนผ่านหน้ารถจำเลยในระยะใกล้เป็นเหตุบังเอิญมิอาจคาดหมายได้ และเกิดขึ้นโดยฉับพลันเป็นเหตุที่ไม่มีใครป้องกันได้เมื่อจำเลยได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรอันพึงคาดหมายได้จากบุคคลในฐานะที่ประสบเหตุเช่นนั้นแล้วเหตุที่เกิดจึงเป็นเหตุสุดวิสัยจำเลยไม่ต้องรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 437 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2015/2520 ผู้ตายวิ่งตัดหน้ารถยนต์ที่จำเลยขับในระยะกระชั้นชิด เป็นความประมาทของผู้ตายเอง จำเลยไม่อาจห้ามล้อหยุดได้ทัน สุดวิสัยจะป้องกันได้ไม่ใช่เกิดจากความประมาทของจำเลย จะเห็นได้ว่าจากแนวคำวินิจฉัยของศาลฎีกาดังกล่าว ศาลฎีกาได้พิเคราะห์ถึงพฤติการณ์ต่าง ๆ ประกอบกันกล่าวคือ เวลา สถานที่และบุคคลที่เกี่ยวข้องจะต้องปฏิบัติเกี่ยวกับการใช้ความระมัดระวังตามสมควรเช่นไร ในฐานะที่ประสบอุบัติเหตุเช่นนั้น อันจะฟังได้ว่าเป็นเหตุสุดวิสัยหรือไม่ ส่วนคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ จำเลยซึ่งเป็นผู้มีไว้ในครอบครองสายไฟฟ้าใต้ดินอันเป็นของเกิดอันตรายได้โดยสภาพ จำต้องมีหน้าที่โดยตรงในการตรวจตราดูแลสายไฟฟ้าไม่ให้ชำรุดและเสียหาย แต่ก็ไม่ใช่ว่าจำเลยต้องตรวจตราดูแลซะทุกทีไปเรื่อย ๆ ไม่ โดยจำเลยเพียงแต่ใช้ความระมัดระวังตามสมควรว่าสถานที่ใดจำเลยน่าจะนำเครื่องเมกเกอร์ไปตรวจสอบหา กระแสไฟฟ้ารั่วอย่างเช่นกรณีคดีนี้สายไฟฟ้าใต้ดินที่เกิดเหตุฝังลึกจากพื้นดินเพียง 20 เซนติเมตร ซึ่งปกติจะฝังลึก 60 เซนติเมตร อันเป็นการแสดงถึงความประมาทของจำเลยในเบื้องต้นอยู่ก่อนแล้วและเมื่อฟุตบาธมีรอยแตกชำรุด จำเลยก็น่าที่จะนำเครื่องเมกเกอร์ไปตรวจสอบและถ้ามีกระแสไฟฟ้ารั่วก็จะทำการแก้ไขป้องกันได้ แต่จำเลยหาได้กระทำไม่ แม้แต่ครั้งเดียวเห็นได้ว่าจำเลยมิได้ใช้ความระมัดระวังอันตามสมควรแต่อย่างใดเลย อันจะเป็นการป้องกันผลพิบัติในภายหน้าเมื่อน้ำท่วมบริเวณที่เกิดเหตุจนทำให้ไฟฟ้าลัดวงจรและดูดบุตรโจทก์ทั้งสองถึงแก่ความตายอันเนื่องมาจากขาดความระมัดระวังของจำเลยในเบื้องต้นนั้น ดังนี้จำเลยจะอ้างว่าเป็นเหตุสุดวิสัยเพื่อปัดความรับผิดในการกระทำโดยละเว้นของตนจึงฟังไม่ได้ ผลของคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ จึงชอบด้วยเหตุผลตามเจตนารมย์ของกฎหมายและตามกฎเกณฑ์ของสังคมแล้ว สุพจน์ตันไชยคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ทั้งสองเป็นสามีภรรยากัน และเป็นบิดามารดาผู้ใช้อำนาจปกครองเด็กชายอิทธิชัย ปาลเดชพงศ์ และเด็กชายมัยสิทธิ์ ปาลเดชพงศ์ จำเลยเป็นกรมในรัฐบาลเป็นเจ้าของผู้ครอบครองดูแลเสาไฟฟ้า สายไฟฟ้าใต้ดิน กระแสไฟฟ้าและอุปกรณ์ไฟฟ้าบริเวณทางเท้าถนนวิภาวดีรังสิตหน้าเขตไฟฟ้าย่อยหมอชิตแขวงดินแดง เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร บุตรชายของโจทก์ทั้งสองดังกล่าวได้เดินไปตามทางเท้าถนนวิภาวดีรังสิตถึงบริเวณหน้าเขตไฟฟ้าย่อยหมอชิตระหว่างเสาไฟฟ้าแสงจันทร์ต้นที่ 87ถึง 88 ซึ่งมีน้ำท่วมขังได้ถูกกระแสไฟฟ้าดูดจนถึงแก่ความตายเนื่องจากสายไฟฟ้าใต้ดินชำรุด กระแสไฟฟ้ารั่วด้วยความประมาทของจำเลยที่ไม่ได้ตรวจตราควบคุมดูแลสายไฟฟ้าใต้ดินในบริเวณดังกล่าวให้อยู่ในสภาพเรียบร้อยและปลอดภัยต่อสาธารณชน โจทก์ต้องเสียค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการทำศพบุตรชายเป็นเงิน 100,000 บาท และต้องขาดไร้อุปการะคิดเป็นค่าเสียหาย 1,500,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยชดใช้เงินรวม 1,600,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า โจทก์ทั้งสองไม่มีอำนาจฟ้องเพราะโจทก์ไม่ใช่บิดามารดาโดยชอบด้วยกฎหมายของผู้ตายทั้งสอง การตายของเด็กทั้งสองเพราะถูกกระแสไฟฟ้าดูด ไม่ได้เกิดจากความประมาทของจำเลย แต่เกิดขึ้นเพราะในระหว่างนั้นฝนตกหนักผิดปกติทำให้น้ำท่วมขังเป็นเวลานาน เป็นเหตุให้สายไฟที่เชื่อมระหว่างเสาไฟแสงจันทร์ต้นที่87 ถึง 88 ชำรุดกระแสไฟฟ้ารั่วดูดเด็กทั้งสองตายซึ่งเป็นเหตุสุดวิสัย การติดตั้งโคมไฟฟ้าแสงจันทร์และเดินสายไฟบนถนนวิภาวดีรังสิตได้ดำเนินการแบบแปลนตามแบบมาตรฐานและใช้สายไฟฟ้าที่ใช้เดินใต้ดินตามมาตรฐาน และจำเลยได้แต่งตั้งเจ้าหน้าที่ให้ดูแลตรวจตราดวงไฟและสายไฟฟ้าที่ติดตั้งบนถนนวิภาวดีรังสิตเป็นประจำทุกวัน เหตุที่เกิดขึ้นเนื่องจากน้ำท่วมมีระดับสูงมากและท่วมนานติดต่อกันหลายวัน ไม่อาจคาดหมายได้ว่าจะเกิดชำรุดบกพร่อง ณ จุดใดอันเป็นเหตุสุดวิสัย การทำศพเด็กทั้งสองใช้เงินไม่เกิน 10,000 บาท ค่าขาดไร้อุปการะที่ขอมาสูงเกินความเป็นจริงอย่างมากควรเป็นคนละ 100,000 บาท ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 1,542,800บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยฎีกาข้อแรกว่า จำเลยได้ใช้ความระมัดระวังตรวจตราวัสดุอุปกรณ์ไฟฟ้าตามสมควรแล้ว และเหตุตายเกิดจากน้ำท่วมบริเวณที่เกิดเหตุอันเป็นเหตุสุดวิสัย พิเคราะห์แล้วข้อเท็จจริงรับฟังได้จากคำเบิกความ นายประสงค์ ตันมณีวัฒนาผู้ช่วยแขวงการทาง กรุงเทพมหานคร พยานจำเลยซึ่งเบิกความตอบคำถามค้านของทนายโจทก์ว่าตามปกติสายไฟฟ้าใต้ดินจะฝังลึกจากพื้นดินประมาณ 60 เซนติเมตร แต่สายไฟฟ้าที่เกิดเหตุฝังลึกเพียง 20เซนติเมตร พยานได้เบิกความประกอบภาพถ่ายต่อไปว่าก่อนขุดฟุตบาธตรวจสอบ ฟุตบาธ มีรอยแตกชำรุดอยู่ก่อนแล้ว เมื่อขุดลงไปปรากฏว่าสายไฟฟ้าใต้ดินมีรอยชำรุดโดยไม่มีฉนวนหุ้มตามภาพถ่าย จ.1 ถึงจ.13 เมื่อขุดและยกสายไฟฟ้าขึ้นสายไฟฟ้าได้หลุดออกจากกัน หากสายไฟฟ้าใต้ดินไม่ชำรุดถึงแม้น้ำจะท่วมสูงขนาดไหนไฟฟ้าก็จะไม่ลัดวงจร หลังเกิดเหตุแล้วการไฟฟ้านครหลวงได้มีหนังสือถึงจำเลยแนะนำให้เดินสายไฟฟ้าในบริเวณที่เกิดเหตุใหม่ โดยเสนอให้เดินในท่อเหล็กขนาดหนา ปรากฏตามเอกสารหมาย จ.14 นอกจากนี้ยังได้ความจากคำของนายวิรัช เย็นทรวง หัวหน้าหน่วยการไฟฟ้า แขวงการทางกรุงเทพมหานคร พยานจำเลยซึ่งมีหน้าที่ตรวจสอบไฟฟ้าและแสงสว่างบนถนนวิภาวดีรังสิต ซึ่งเบิกความตอบคำถามค้านของทนายโจทก์ว่า จำเลยมีเครื่องเมกเกอร์ สำหรับตรวจสอบกระแสไฟฟ้ารั่ว หลังเกิดเหตุคดีนี้แล้วได้ใช้เครื่องดังกล่าวเพียงครั้งเดียวก่อนหน้านั้นไม่เคยใช้ตรวจเลย หากจำเลยใช้เครื่องดังกล่าวตรวจสอบกระแสไฟฟ้ารั่วที่สายเคเบิ้ลใต้ดินบ่อย ๆ จำเลยอาจป้องกันแก้ไขกระแสไฟฟ้ารั่วได้จากพยานจำเลยดังกล่าวเห็นได้ว่าการเกิดเหตุคดีนี้อาจป้องกันได้ หากจำเลยจะได้จัดการระมัดระวังตามสมควรอันพึงคาดหมายได้ในฐานะที่จำเลยเป็นผู้ครอบครองดูแลสายไฟฟ้าที่เกิดเหตุซึ่งเป็นทรัพย์ที่เกิดอันตรายได้โดยสภาพ แต่จำเลยก็หาได้กระทำไม่ ทั้งที่มีเครื่องมือสามารถตรวจสอบได้ เหตุที่เกิดขึ้นจึงไม่ใช่เหตุสุดวิสัยที่จำเลยจะอ้างเพื่อบอกปัดความรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 437 ได้ ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้นฎีกาข้อต่อไปของจำเลยในเรื่องค่าสินไหมทดแทนสรุปว่า ค่าใช้สถานที่วัด 20,000 บาท สูงเกินไป ควรเป็นเงินเพียง 2,000 บาทค่าเหมารถตู้เป็นค่าใช้จ่ายเกินความจำเป็น และค่าขาดไร้อุปการะที่เกินกำหนดเดือนละ 3,000 บาทเป็นเวลา 20 ปีมากเกินไป ควรคำนวณให้เพียง 10 ปี ตามที่ศาลฎีกาเคยวางเป็นแนวไว้ พิเคราะห์แล้วฎีกาของจำเลยดังกล่าวล้วนเป็นข้อที่ไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 514/2537นาย ชลัชหรือธนัตถ์หรือธนันต์ ปาลเดชพงศ์ กับพวกโจทก์กรมทางหลวงจำเลย ป.พ.พ. ม. 8, ม. 437 จำเลยเป็นผู้ครอบครองดูแลสายไฟฟ้าใต้ดิน และอุปกรณ์ไฟฟ้าบริเวณทางเท้า ตรงทางเท้าที่เกิดเหตุมีรอยแตกแยกชำรุดและเมื่อขุดลงไปปรากฏว่าสายไฟฟ้าที่เกิดเหตุฝังลึกเพียง20 เซนติเมตร ซึ่งตามปกติจะฝังลึกจากพื้นดินประมาณ 60 เซนติเมตรและมีรอยชำรุดโดยไม่มีฉนวนหุ้มเมื่อขุดและยกสายไฟฟ้าขึ้นสายไฟฟ้าใต้ดินได้หลุดออกจากกันหากสายไฟฟ้าไม่ชำรุดถึงแม้น้ำจะท่วมสูงขนาดไหนไฟฟ้าก็จะไม่ลัดวงจร ทั้งจำเลยมีเครื่องเมกเกอร์สำหรับตรวจสอบกระแสไฟฟ้ารั่วหลังเกิดเหตุแล้วได้ใช้เครื่องดังกล่าวเพียงครั้งเดียว ก่อนหน้านั้นไม่เคยใช้ตรวจเลย หากจำเลยใช้เครื่องดังกล่าวตรวจสอบกระแสไฟฟ้ารั่วที่สายเคเบิ้ลใต้ดินบ่อย ๆ จำเลยอาจป้องกันแก้ไขกระแสไฟฟ้ารั่วได้ และหลังเกิดเหตุแล้วการไฟฟ้านครหลวงได้มีหนังสือถึงจำเลยแนะนำให้เดินสายไฟฟ้าในบริเวณที่เกิดเหตุใหม่ โดยให้เดินในท่อเหล็กขนาดหนา ดังนี้การที่บุตรโจทก์เดินไปบริเวณทางเท้าที่มีน้ำท่วมขังและถูกกระแสไฟฟ้าดูดจนถึงแก่ความตายจึงเป็นเหตุที่อาจป้องกันได้ หากจำเลยจะได้จัดการระมัดระวังตามสมควร อันพึงคาดหมายได้ในฐานะที่จำเลยเป็นผู้ครอบครองดูแลสายไฟฟ้าที่เกิดเหตุ ซึ่งเป็นทรัพย์ที่เกิดอันตรายได้โดยสภาพแต่จำเลยก็หาได้กระทำไม่ ทั้งที่มีเครื่องมือสามารถตรวจสอบได้เหตุที่เกิดขึ้นจึงไม่ใช่เหตุสุดวิสัยที่จำเลยจะอ้างเพื่อบอกปัดความรับผิดได้ จำเลยจึงต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ทั้งสองเป็นสามีภรรยากัน และเป็นบิดามารดาผู้ใช้อำนาจปกครองเด็กชายอิทธิชัย ปาลเดชพงศ์ และเด็กชายมัยสิทธิ์ ปาลเดชพงศ์ จำเลยเป็นกรมในรัฐบาลเป็นเจ้าของผู้ครอบครองดูแลเสาไฟฟ้า สายไฟฟ้าใต้ดิน กระแสไฟฟ้าและอุปกรณ์ไฟฟ้าบริเวณทางเท้าถนนวิภาวดีรังสิตหน้าเขตไฟฟ้าย่อยหมอชิตแขวงดินแดง เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร บุตรชายของโจทก์ทั้งสองดังกล่าวได้เดินไปตามทางเท้าถนนวิภาวดีรังสิตถึงบริเวณหน้าเขตไฟฟ้าย่อยหมอชิตระหว่างเสาไฟฟ้าแสงจันทร์ต้นที่ 87ถึง 88 ซึ่งมีน้ำท่วมขังได้ถูกกระแสไฟฟ้าดูดจนถึงแก่ความตายเนื่องจากสายไฟฟ้าใต้ดินชำรุด กระแสไฟฟ้ารั่วด้วยความประมาทของจำเลยที่ไม่ได้ตรวจตราควบคุมดูแลสายไฟฟ้าใต้ดินในบริเวณดังกล่าวให้อยู่ในสภาพเรียบร้อยและปลอดภัยต่อสาธารณชน โจทก์ต้องเสียค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการทำศพบุตรชายเป็นเงิน 100,000 บาท และต้องขาดไร้อุปการะคิดเป็นค่าเสียหาย 1,500,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยชดใช้เงินรวม 1,600,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า โจทก์ทั้งสองไม่มีอำนาจฟ้องเพราะโจทก์ไม่ใช่บิดามารดาโดยชอบด้วยกฎหมายของผู้ตายทั้งสอง การตายของเด็กทั้งสองเพราะถูกกระแสไฟฟ้าดูด ไม่ได้เกิดจากความประมาทของจำเลย แต่เกิดขึ้นเพราะในระหว่างนั้นฝนตกหนักผิดปกติทำให้น้ำท่วมขังเป็นเวลานาน เป็นเหตุให้สายไฟที่เชื่อมระหว่างเสาไฟแสงจันทร์ต้นที่87 ถึง 88 ชำรุดกระแสไฟฟ้ารั่วดูดเด็กทั้งสองตายซึ่งเป็นเหตุสุดวิสัย การติดตั้งโคมไฟฟ้าแสงจันทร์และเดินสายไฟบนถนนวิภาวดีรังสิตได้ดำเนินการแบบแปลนตามแบบมาตรฐานและใช้สายไฟฟ้าที่ใช้เดินใต้ดินตามมาตรฐาน และจำเลยได้แต่งตั้งเจ้าหน้าที่ให้ดูแลตรวจตราดวงไฟและสายไฟฟ้าที่ติดตั้งบนถนนวิภาวดีรังสิตเป็นประจำทุกวัน เหตุที่เกิดขึ้นเนื่องจากน้ำท่วมมีระดับสูงมากและท่วมนานติดต่อกันหลายวัน ไม่อาจคาดหมายได้ว่าจะเกิดชำรุดบกพร่อง ณ จุดใดอันเป็นเหตุสุดวิสัย การทำศพเด็กทั้งสองใช้เงินไม่เกิน 10,000 บาท ค่าขาดไร้อุปการะที่ขอมาสูงเกินความเป็นจริงอย่างมากควรเป็นคนละ 100,000 บาท ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 1,542,800บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จำเลยฎีกาข้อแรกว่า จำเลยได้ใช้ความระมัดระวังตรวจตราวัสดุอุปกรณ์ไฟฟ้าตามสมควรแล้ว และเหตุตายเกิดจากน้ำท่วมบริเวณที่เกิดเหตุอันเป็นเหตุสุดวิสัย พิเคราะห์แล้วข้อเท็จจริงรับฟังได้จากคำเบิกความ นายประสงค์ ตันมณีวัฒนาผู้ช่วยแขวงการทาง กรุงเทพมหานคร พยานจำเลยซึ่งเบิกความตอบคำถามค้านของทนายโจทก์ว่าตามปกติสายไฟฟ้าใต้ดินจะฝังลึกจากพื้นดินประมาณ 60 เซนติเมตร แต่สายไฟฟ้าที่เกิดเหตุฝังลึกเพียง 20เซนติเมตร พยานได้เบิกความประกอบภาพถ่ายต่อไปว่าก่อนขุดฟุตบาธตรวจสอบ ฟุตบาธ มีรอยแตกชำรุดอยู่ก่อนแล้ว เมื่อขุดลงไปปรากฏว่าสายไฟฟ้าใต้ดินมีรอยชำรุดโดยไม่มีฉนวนหุ้มตามภาพถ่าย จ.1 ถึงจ.13 เมื่อขุดและยกสายไฟฟ้าขึ้นสายไฟฟ้าได้หลุดออกจากกัน หากสายไฟฟ้าใต้ดินไม่ชำรุดถึงแม้น้ำจะท่วมสูงขนาดไหนไฟฟ้าก็จะไม่ลัดวงจร หลังเกิดเหตุแล้วการไฟฟ้านครหลวงได้มีหนังสือถึงจำเลยแนะนำให้เดินสายไฟฟ้าในบริเวณที่เกิดเหตุใหม่ โดยเสนอให้เดินในท่อเหล็กขนาดหนา ปรากฏตามเอกสารหมาย จ.14 นอกจากนี้ยังได้ความจากคำของนายวิรัช เย็นทรวง หัวหน้าหน่วยการไฟฟ้า แขวงการทางกรุงเทพมหานคร พยานจำเลยซึ่งมีหน้าที่ตรวจสอบไฟฟ้าและแสงสว่างบนถนนวิภาวดีรังสิต ซึ่งเบิกความตอบคำถามค้านของทนายโจทก์ว่า จำเลยมีเครื่องเมกเกอร์ สำหรับตรวจสอบกระแสไฟฟ้ารั่ว หลังเกิดเหตุคดีนี้แล้วได้ใช้เครื่องดังกล่าวเพียงครั้งเดียวก่อนหน้านั้นไม่เคยใช้ตรวจเลย หากจำเลยใช้เครื่องดังกล่าวตรวจสอบกระแสไฟฟ้ารั่วที่สายเคเบิ้ลใต้ดินบ่อย ๆ จำเลยอาจป้องกันแก้ไขกระแสไฟฟ้ารั่วได้จากพยานจำเลยดังกล่าวเห็นได้ว่าการเกิดเหตุคดีนี้อาจป้องกันได้ หากจำเลยจะได้จัดการระมัดระวังตามสมควรอันพึงคาดหมายได้ในฐานะที่จำเลยเป็นผู้ครอบครองดูแลสายไฟฟ้าที่เกิดเหตุซึ่งเป็นทรัพย์ที่เกิดอันตรายได้โดยสภาพ แต่จำเลยก็หาได้กระทำไม่ ทั้งที่มีเครื่องมือสามารถตรวจสอบได้ เหตุที่เกิดขึ้นจึงไม่ใช่เหตุสุดวิสัยที่จำเลยจะอ้างเพื่อบอกปัดความรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 437 ได้ ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้นฎีกาข้อต่อไปของจำเลยในเรื่องค่าสินไหมทดแทนสรุปว่า ค่าใช้สถานที่วัด 20,000 บาท สูงเกินไป ควรเป็นเงินเพียง 2,000 บาทค่าเหมารถตู้เป็นค่าใช้จ่ายเกินความจำเป็น และค่าขาดไร้อุปการะที่เกินกำหนดเดือนละ 3,000 บาทเป็นเวลา 20 ปีมากเกินไป ควรคำนวณให้เพียง 10 ปี ตามที่ศาลฎีกาเคยวางเป็นแนวไว้ พิเคราะห์แล้วฎีกาของจำเลยดังกล่าวล้วนเป็นข้อที่ไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายืน(จิระ บุญพจนสุนทร-ปรีชา ธนานันท์-สมาน เวทวินิจ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ ตามคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ จำเลยมิได้ให้การต่อสู้ว่า สายไฟฟ้าใต้ดินที่เกิดเหตุอันเป็นของเกิดอันตรายได้โดยสภาพมิได้อยู่ในความครอบครองของจำเลย ดังนั้นเมื่อสายไฟฟ้าใต้ดินที่เกิดเหตุชำรุดและน้ำท่วมขัง เป็นเหตุให้กระแสไฟฟ้าลัดวงจรดูดบุตรโจทก์ทั้งสองถึงแก่ความตาย จำเลยผู้มีไว้ในครอบครองสายไฟฟ้าใต้ดินที่เกิดเหตุจะต้องรับผิดโดยมิต้องคำนึงถึงว่าจำเลยทำการโดยประมาทเลินเล่อหรือไม่ นัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1869/2492เว้นแต่จำเลยจะพิสูจน์ได้ว่าเกิดแต่เหตุสุดวิสัยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 437 วรรคแรกตอนท้าย ซึ่งจำเลยก็ได้ให้การต่อสู้เอาไว้แต่พฤติการณ์อย่างไรจะเป็นเหตุสุดวิสัยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 8 นั้น อาจศึกษาได้จากแนวคำวินิจฉัยของศาลฎีกาที่ได้พิพากษาเอาไว้เป็นบรรทัดฐานแล้วหลายเรื่องด้วยกัน กรณีไม่เป็นเหตุสุดวิสัย - มีหน้าที่ต้องตรวจตราดูแล เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 634/2501 รถยนต์โดยสารคว่ำทำให้เกิดบาดเจ็บและตายเป็นการละเมิดอันต้องรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 437 ข้ออ้างที่ว่ารถคว่ำเพราะน๊อตคันส่งพวงมาลัยหลุดนั้น แม้จะจริงก็เป็นเรื่องที่เกิดจากเครื่องจักรกลของรถยนต์ ซึ่งเป็นหน้าที่ฝ่ายผู้ละเมิดต้องคอยตรวจตราดูแลจะฟังว่าเป็นเหตุสุดวิสัยไม่ได้ เพราะไม่ใช่เกิดจากภัยนอกอำนาจซึ่งไม่อาจรู้และป้องกันได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 478/2523 จำเลยเป็นผู้จำหน่ายและครอบครองกระแสไฟฟ้าซึ่งพาดสายไปตามถนน มีหน้าที่ที่จะต้องระมัดระวังมิให้สายไฟฟ้าชำรุดบกพร่องอันจะเกิดอันตรายแก่ประชาชน เมื่อจำเลยละเลยไม่ตรวจตราดูแลแก้ไขให้สายไฟฟ้าอยู่ในสภาพดีอยู่ตลอดเวลาจนเกิดมีการตายเพราะถูกกระแสไฟฟ้า จึงไม่ใช่เหตุสุดวิสัย จำเลยจึงต้องรับผิด และตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 947/2515,1660/2518,179/2522,174/2528 ฯลฯ - มีโอกาสที่จะยับยั้งได้ แต่ไม่กระทำ เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 975/2510 กระบือของจำเลยขาดหลุดไปจากเชือกที่ผูก แล้วไปนอนแช่น้ำอยู่ในลำคลอง โจทก์แล่นเรือมายังห่างกระบือประมาณ 1 เส้นได้เห็นกระบือนั้นอยู่แล้ว และเห็นว่ากระบือตัวที่อยู่ทางขวากับตัวที่อยู่ทางซ้ายห่างกันเพียง 1 วาเศษเท่านั้นเรือโจทก์กว้าง 1 เมตรเศษนับว่าอยู่ในระยะใกล้พอกับที่อาจถูกกระบือขวิดหรือชนกับกระบือข้างใดข้างหนึ่งได้ในเมื่อจะแล่นเข้าไปถึงกระบือนั้น และลำคลองในบริเวณนั้นก็กว้างเพียงประมาณ 3 ถึง4 วาเท่านั้น ทั้งกระบือเป็นสัตว์ใหญ่ขวางลำคลองอยู่และโจทก์ได้เบาเครื่องแล้ว โจทก์มีโอกาสยับยั้งไม่เข้าใกล้โดยหยุดเรืออยู่เพียงนั้นก็ทำได้ แต่โจทก์หาได้ทำเช่นนั้นไม่กลับแล่นเรือฝ่าเข้าไปจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายขึ้น กรณีจึงไม่เป็นเหตุอันเกิดแต่เหตุสุดวิสัยที่โจทก์จะไม่ต้องเป็นผู้รับผิดชอบได้แม้จะถือว่าจำเลยมีส่วนประมาทอยู่ด้วย โดยที่จำเลยไม่รีบไปตามเอากระบือที่ขาดกลับมาในทันที อันเป็นการที่จำเลยต้องรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 433 ก็ยังไม่พอที่จะถือว่าการเสียหายนั้นเกิดเพราะความผิดของผู้เสียหายแต่ฝ่ายเดียวอันจะทำให้โจทก์พ้นความรับผิดไปตามข้อยกเว้นดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 437 การที่โจทก์แล่นเรือมาด้วยความเร็วสูงฝ่าฝูงกระบือเข้าไปทั้ง ๆ ที่ได้เห็นและมีโอกาสที่จะยับยั้งได้เช่นนี้ถือว่าเป็นความประมาทของโจทก์ กรณีเป็นเหตุสุดวิสัย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 619/2510 จำเลยขับรถใช้อาณัติสัญญาณไฟแดงกระพริบและเปิดแตรไซเรนมาด้วยความเร็ว 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเมื่อจะขึ้นสะพานลดลงเหลือ 50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง มีรถบรรทุกแล่นสวนมาบนสะพานโดยไม่หยุดและมีเด็กวิ่งข้ามถนนตัดท้ายรถบรรทุกในระยะกระชั้นชิดซึ่งจำเลยไม่สามารถหยุดรถได้ทัน จึงต้องหักหลบแล้วไปชนผู้ตาย ถือได้ว่าความเร็วที่จำเลยใช้ในขณะข้ามสะพานไม่เป็นความเร็วเกินสมควร ตามเวลา สถานที่และพฤติการณ์อื่น ๆในขณะนั้นจึงไม่เป็นการประมาทเลินเล่อ การที่เด็กวิ่งตัดหลังรถบรรทุกข้ามถนนผ่านหน้ารถจำเลยในระยะใกล้เป็นเหตุบังเอิญมิอาจคาดหมายได้ และเกิดขึ้นโดยฉับพลันเป็นเหตุที่ไม่มีใครป้องกันได้เมื่อจำเลยได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรอันพึงคาดหมายได้จากบุคคลในฐานะที่ประสบเหตุเช่นนั้นแล้วเหตุที่เกิดจึงเป็นเหตุสุดวิสัยจำเลยไม่ต้องรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 437 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2015/2520 ผู้ตายวิ่งตัดหน้ารถยนต์ที่จำเลยขับในระยะกระชั้นชิด เป็นความประมาทของผู้ตายเอง จำเลยไม่อาจห้ามล้อหยุดได้ทัน สุดวิสัยจะป้องกันได้ไม่ใช่เกิดจากความประมาทของจำเลย จะเห็นได้ว่าจากแนวคำวินิจฉัยของศาลฎีกาดังกล่าว ศาลฎีกาได้พิเคราะห์ถึงพฤติการณ์ต่าง ๆ ประกอบกันกล่าวคือ เวลา สถานที่และบุคคลที่เกี่ยวข้องจะต้องปฏิบัติเกี่ยวกับการใช้ความระมัดระวังตามสมควรเช่นไร ในฐานะที่ประสบอุบัติเหตุเช่นนั้น อันจะฟังได้ว่าเป็นเหตุสุดวิสัยหรือไม่ ส่วนคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ จำเลยซึ่งเป็นผู้มีไว้ในครอบครองสายไฟฟ้าใต้ดินอันเป็นของเกิดอันตรายได้โดยสภาพ จำต้องมีหน้าที่โดยตรงในการตรวจตราดูแลสายไฟฟ้าไม่ให้ชำรุดและเสียหาย แต่ก็ไม่ใช่ว่าจำเลยต้องตรวจตราดูแลซะทุกทีไปเรื่อย ๆ ไม่ โดยจำเลยเพียงแต่ใช้ความระมัดระวังตามสมควรว่าสถานที่ใดจำเลยน่าจะนำเครื่องเมกเกอร์ไปตรวจสอบหา กระแสไฟฟ้ารั่วอย่างเช่นกรณีคดีนี้สายไฟฟ้าใต้ดินที่เกิดเหตุฝังลึกจากพื้นดินเพียง 20 เซนติเมตร ซึ่งปกติจะฝังลึก 60 เซนติเมตร อันเป็นการแสดงถึงความประมาทของจำเลยในเบื้องต้นอยู่ก่อนแล้วและเมื่อฟุตบาธมีรอยแตกชำรุด จำเลยก็น่าที่จะนำเครื่องเมกเกอร์ไปตรวจสอบและถ้ามีกระแสไฟฟ้ารั่วก็จะทำการแก้ไขป้องกันได้ แต่จำเลยหาได้กระทำไม่ แม้แต่ครั้งเดียวเห็นได้ว่าจำเลยมิได้ใช้ความระมัดระวังอันตามสมควรแต่อย่างใดเลย อันจะเป็นการป้องกันผลพิบัติในภายหน้าเมื่อน้ำท่วมบริเวณที่เกิดเหตุจนทำให้ไฟฟ้าลัดวงจรและดูดบุตรโจทก์ทั้งสองถึงแก่ความตายอันเนื่องมาจากขาดความระมัดระวังของจำเลยในเบื้องต้นนั้น ดังนี้จำเลยจะอ้างว่าเป็นเหตุสุดวิสัยเพื่อปัดความรับผิดในการกระทำโดยละเว้นของตนจึงฟังไม่ได้ ผลของคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ จึงชอบด้วยเหตุผลตามเจตนารมย์ของกฎหมายและตามกฎเกณฑ์ของสังคมแล้ว สุพจน์ตันไชย