คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3025/2526หลักกฎหมาย: ตามพฤติการณ์มีเหตุผลควรให้จำเลยเข้าใจได้ว่าโจทก์เป็นคนร้ายที่ลักทรัพย์ของจำเลยไป การที่จำเลยแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนโดยเชื่อว่าเป็นเช่นนั้นจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172 การที่จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านได้รับแจ้งจากจำเลยที่ 1 ว่าทรัพย์ของจำเลยที่ 1 ถูกคนร้ายลักไป แต่ได้ทำบันทึกในวันหลังให้มีข้อความถูกต้องทุกประการและลงวันที่ย้อนหลังให้ถูกต้องตรงกับวันที่ที่มีการแจ้งความนั้น เป็นเพียงการทำบันทึกให้ตรงกับความเป็นจริงว่ามีการแจ้งความในวันใด ไม่เป็นการทำพยานหลักฐานเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 179โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ได้แจ้งความเท็จต่อพนักงานสอบสวนว่า โจทก์ทั้งสองลักเข็มขัดนาก ๑ เส้นของจำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๑ ทราบว่าไม่เป็นความจริงเพื่อให้โจทก์ทั้งสองต้องโทษทางอาญา และจำเลยที่ ๑ ได้ร่วมกับจำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านทำพยานหลักฐานเท็จ โดยร่วมกันทำบันทึกมีข้อความว่า ได้มีจำเลยที่ ๑ แจ้งความต่อจำเลยที่ ๒ ว่าเข็มขัดนากของจำเลยที่ ๑ ได้หายไปและมีเหตุการณ์ที่ส่อแสดงว่าโจทก์ทั้งสองเป็นคนร้ายลักทรัพย์เพื่อให้พนักงานสอบสวนเชื่อว่าโจทก์ทั้งสองได้ลักทรัพย์ของจำเลยที่ ๑ ไปและมีการแจ้งความไว้ความจริงจำเลยทั้งสองสมคบกันทำบันทึกขึ้นหลังจากจำเลยที่ ๑ แจ้งความกล่าวหาโจทก์ทั้งสองต่อพนักงานสอบสวนแล้ว ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๒, ๑๗๓, ๑๗๙ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วมีคำสั่งให้ประทับฟ้อง จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๑ กระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๗๒ ลงโทษจำคุก ข้อหาอื่นให้ยกและให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๒ โจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามฟ้อง จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ขอให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ สำหรับความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๒ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พฤติการณ์ที่เข็มขัดนากของจำเลยที่ ๑ ถูกลักไปนั้นห้องนอนตรงบริเวณที่จำเลยที่ ๑ เก็บรักษาสิ่งของ พบร่องรอยถูกรื้อค้น ในวันเกิดเหตุผู้ที่อยู่บนบ้านตลอดเวลาตั้งแต่เวลาประมาณ ๖ นาฬิกาจนถึงเวลาเกิดเหตุมีนางผินและโจทก์ทั้งสองส่วนคนอื่นอยู่ที่พื้นดินตรงบริเวณหลังบ้าน นอกจากนี้ก็มีสามีจำเลยที่ ๑ เดินไปเดินมาอยู่บนบ้าน ไม่มีบุคคลภายนอกขึ้นมาบนบ้าน มีเหตุผลควรให้จำเลยที่ ๑ เข้าใจได้ว่าโจทก์ทั้งสองเป็นคนร้ายที่ลักเข็มขัดนากไป การที่จำเลยที่ ๑ แจ้งความโดยเชื่อว่าเป็นเช่นนั้นจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๒ ส่วนฎีกาข้อกฎหมายในเรื่องกระทำหลักฐานเท็จที่ว่า ได้มีการทำบันทึกลงวันที่ย้อนหลังนั้น ข้อเท็จจริงคงฟังยุติว่า ข้อความในบันทึกนั้นถูกต้องทุกประการ เพียงแต่ทำบันทึกในวันหลังและลงวันที่ย้อนหลังให้ถูกต้องตรงกับวันที่ที่มีการแจ้งความนั้น จึงเป็นเพียงการทำบันทึกให้ตรงกับความเป็นจริงว่ามีการแจ้งความในวันใด ไม่เป็นเรื่องการทำพยานหลักฐานเท็จ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3025/2526นางแดง หรืออ้อรญา ภาคอินทรีย์ กับพวกโจทก์นางชม้อย สกุณา กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 172, ม. 179ตามพฤติการณ์มีเหตุผลควรให้จำเลยเข้าใจได้ว่าโจทก์เป็นคนร้ายที่ลักทรัพย์ของจำเลยไป การที่จำเลยแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนโดยเชื่อว่าเป็นเช่นนั้นจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172 การที่จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านได้รับแจ้งจากจำเลยที่ 1 ว่าทรัพย์ของจำเลยที่ 1 ถูกคนร้ายลักไป แต่ได้ทำบันทึกในวันหลังให้มีข้อความถูกต้องทุกประการและลงวันที่ย้อนหลังให้ถูกต้องตรงกับวันที่ที่มีการแจ้งความนั้น เป็นเพียงการทำบันทึกให้ตรงกับความเป็นจริงว่ามีการแจ้งความในวันใด ไม่เป็นการทำพยานหลักฐานเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 179โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ได้แจ้งความเท็จต่อพนักงานสอบสวนว่า โจทก์ทั้งสองลักเข็มขัดนาก ๑ เส้นของจำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๑ ทราบว่าไม่เป็นความจริงเพื่อให้โจทก์ทั้งสองต้องโทษทางอาญา และจำเลยที่ ๑ ได้ร่วมกับจำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านทำพยานหลักฐานเท็จ โดยร่วมกันทำบันทึกมีข้อความว่า ได้มีจำเลยที่ ๑ แจ้งความต่อจำเลยที่ ๒ ว่าเข็มขัดนากของจำเลยที่ ๑ ได้หายไปและมีเหตุการณ์ที่ส่อแสดงว่าโจทก์ทั้งสองเป็นคนร้ายลักทรัพย์เพื่อให้พนักงานสอบสวนเชื่อว่าโจทก์ทั้งสองได้ลักทรัพย์ของจำเลยที่ ๑ ไปและมีการแจ้งความไว้ความจริงจำเลยทั้งสองสมคบกันทำบันทึกขึ้นหลังจากจำเลยที่ ๑ แจ้งความกล่าวหาโจทก์ทั้งสองต่อพนักงานสอบสวนแล้ว ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๒, ๑๗๓, ๑๗๙ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วมีคำสั่งให้ประทับฟ้อง จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๑ กระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๗๒ ลงโทษจำคุก ข้อหาอื่นให้ยกและให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๒ โจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามฟ้อง จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ขอให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ สำหรับความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๒ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พฤติการณ์ที่เข็มขัดนากของจำเลยที่ ๑ ถูกลักไปนั้นห้องนอนตรงบริเวณที่จำเลยที่ ๑ เก็บรักษาสิ่งของ พบร่องรอยถูกรื้อค้น ในวันเกิดเหตุผู้ที่อยู่บนบ้านตลอดเวลาตั้งแต่เวลาประมาณ ๖ นาฬิกาจนถึงเวลาเกิดเหตุมีนางผินและโจทก์ทั้งสองส่วนคนอื่นอยู่ที่พื้นดินตรงบริเวณหลังบ้าน นอกจากนี้ก็มีสามีจำเลยที่ ๑ เดินไปเดินมาอยู่บนบ้าน ไม่มีบุคคลภายนอกขึ้นมาบนบ้าน มีเหตุผลควรให้จำเลยที่ ๑ เข้าใจได้ว่าโจทก์ทั้งสองเป็นคนร้ายที่ลักเข็มขัดนากไป การที่จำเลยที่ ๑ แจ้งความโดยเชื่อว่าเป็นเช่นนั้นจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๒ ส่วนฎีกาข้อกฎหมายในเรื่องกระทำหลักฐานเท็จที่ว่า ได้มีการทำบันทึกลงวันที่ย้อนหลังนั้น ข้อเท็จจริงคงฟังยุติว่า ข้อความในบันทึกนั้นถูกต้องทุกประการ เพียงแต่ทำบันทึกในวันหลังและลงวันที่ย้อนหลังให้ถูกต้องตรงกับวันที่ที่มีการแจ้งความนั้น จึงเป็นเพียงการทำบันทึกให้ตรงกับความเป็นจริงว่ามีการแจ้งความในวันใด ไม่เป็นเรื่องการทำพยานหลักฐานเท็จ พิพากษายืน(ประกอบ วณิคพันธุ์-ชลูตม์ สวัสดิทัต-สุรัช รัตนอุดม)ศาลจังหวัดพระนครศรีอยุธยา - นายพงษ์เทพ ศิริพงศ์ติกานนท์ศาลอุทธรณ์ - นายประมาณ ชันซื่อแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ได้แจ้งความเท็จต่อพนักงานสอบสวนว่า โจทก์ทั้งสองลักเข็มขัดนาก ๑ เส้นของจำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๑ ทราบว่าไม่เป็นความจริงเพื่อให้โจทก์ทั้งสองต้องโทษทางอาญา และจำเลยที่ ๑ ได้ร่วมกับจำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านทำพยานหลักฐานเท็จ โดยร่วมกันทำบันทึกมีข้อความว่า ได้มีจำเลยที่ ๑ แจ้งความต่อจำเลยที่ ๒ ว่าเข็มขัดนากของจำเลยที่ ๑ ได้หายไปและมีเหตุการณ์ที่ส่อแสดงว่าโจทก์ทั้งสองเป็นคนร้ายลักทรัพย์เพื่อให้พนักงานสอบสวนเชื่อว่าโจทก์ทั้งสองได้ลักทรัพย์ของจำเลยที่ ๑ ไปและมีการแจ้งความไว้ความจริงจำเลยทั้งสองสมคบกันทำบันทึกขึ้นหลังจากจำเลยที่ ๑ แจ้งความกล่าวหาโจทก์ทั้งสองต่อพนักงานสอบสวนแล้ว ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๒, ๑๗๓, ๑๗๙ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วมีคำสั่งให้ประทับฟ้อง จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๑ กระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๗๒ ลงโทษจำคุก ข้อหาอื่นให้ยกและให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๒ โจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามฟ้อง จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ขอให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ สำหรับความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๒ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พฤติการณ์ที่เข็มขัดนากของจำเลยที่ ๑ ถูกลักไปนั้นห้องนอนตรงบริเวณที่จำเลยที่ ๑ เก็บรักษาสิ่งของ พบร่องรอยถูกรื้อค้น ในวันเกิดเหตุผู้ที่อยู่บนบ้านตลอดเวลาตั้งแต่เวลาประมาณ ๖ นาฬิกาจนถึงเวลาเกิดเหตุมีนางผินและโจทก์ทั้งสองส่วนคนอื่นอยู่ที่พื้นดินตรงบริเวณหลังบ้าน นอกจากนี้ก็มีสามีจำเลยที่ ๑ เดินไปเดินมาอยู่บนบ้าน ไม่มีบุคคลภายนอกขึ้นมาบนบ้าน มีเหตุผลควรให้จำเลยที่ ๑ เข้าใจได้ว่าโจทก์ทั้งสองเป็นคนร้ายที่ลักเข็มขัดนากไป การที่จำเลยที่ ๑ แจ้งความโดยเชื่อว่าเป็นเช่นนั้นจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๒ ส่วนฎีกาข้อกฎหมายในเรื่องกระทำหลักฐานเท็จที่ว่า ได้มีการทำบันทึกลงวันที่ย้อนหลังนั้น ข้อเท็จจริงคงฟังยุติว่า ข้อความในบันทึกนั้นถูกต้องทุกประการ เพียงแต่ทำบันทึกในวันหลังและลงวันที่ย้อนหลังให้ถูกต้องตรงกับวันที่ที่มีการแจ้งความนั้น จึงเป็นเพียงการทำบันทึกให้ตรงกับความเป็นจริงว่ามีการแจ้งความในวันใด ไม่เป็นเรื่องการทำพยานหลักฐานเท็จ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3025/2526นางแดง หรืออ้อรญา ภาคอินทรีย์ กับพวกโจทก์นางชม้อย สกุณา กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 172, ม. 179ตามพฤติการณ์มีเหตุผลควรให้จำเลยเข้าใจได้ว่าโจทก์เป็นคนร้ายที่ลักทรัพย์ของจำเลยไป การที่จำเลยแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนโดยเชื่อว่าเป็นเช่นนั้นจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172 การที่จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านได้รับแจ้งจากจำเลยที่ 1 ว่าทรัพย์ของจำเลยที่ 1 ถูกคนร้ายลักไป แต่ได้ทำบันทึกในวันหลังให้มีข้อความถูกต้องทุกประการและลงวันที่ย้อนหลังให้ถูกต้องตรงกับวันที่ที่มีการแจ้งความนั้น เป็นเพียงการทำบันทึกให้ตรงกับความเป็นจริงว่ามีการแจ้งความในวันใด ไม่เป็นการทำพยานหลักฐานเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 179โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ได้แจ้งความเท็จต่อพนักงานสอบสวนว่า โจทก์ทั้งสองลักเข็มขัดนาก ๑ เส้นของจำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๑ ทราบว่าไม่เป็นความจริงเพื่อให้โจทก์ทั้งสองต้องโทษทางอาญา และจำเลยที่ ๑ ได้ร่วมกับจำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านทำพยานหลักฐานเท็จ โดยร่วมกันทำบันทึกมีข้อความว่า ได้มีจำเลยที่ ๑ แจ้งความต่อจำเลยที่ ๒ ว่าเข็มขัดนากของจำเลยที่ ๑ ได้หายไปและมีเหตุการณ์ที่ส่อแสดงว่าโจทก์ทั้งสองเป็นคนร้ายลักทรัพย์เพื่อให้พนักงานสอบสวนเชื่อว่าโจทก์ทั้งสองได้ลักทรัพย์ของจำเลยที่ ๑ ไปและมีการแจ้งความไว้ความจริงจำเลยทั้งสองสมคบกันทำบันทึกขึ้นหลังจากจำเลยที่ ๑ แจ้งความกล่าวหาโจทก์ทั้งสองต่อพนักงานสอบสวนแล้ว ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๒, ๑๗๓, ๑๗๙ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วมีคำสั่งให้ประทับฟ้อง จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๑ กระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๗๒ ลงโทษจำคุก ข้อหาอื่นให้ยกและให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๒ โจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามฟ้อง จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ขอให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ สำหรับความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๒ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พฤติการณ์ที่เข็มขัดนากของจำเลยที่ ๑ ถูกลักไปนั้นห้องนอนตรงบริเวณที่จำเลยที่ ๑ เก็บรักษาสิ่งของ พบร่องรอยถูกรื้อค้น ในวันเกิดเหตุผู้ที่อยู่บนบ้านตลอดเวลาตั้งแต่เวลาประมาณ ๖ นาฬิกาจนถึงเวลาเกิดเหตุมีนางผินและโจทก์ทั้งสองส่วนคนอื่นอยู่ที่พื้นดินตรงบริเวณหลังบ้าน นอกจากนี้ก็มีสามีจำเลยที่ ๑ เดินไปเดินมาอยู่บนบ้าน ไม่มีบุคคลภายนอกขึ้นมาบนบ้าน มีเหตุผลควรให้จำเลยที่ ๑ เข้าใจได้ว่าโจทก์ทั้งสองเป็นคนร้ายที่ลักเข็มขัดนากไป การที่จำเลยที่ ๑ แจ้งความโดยเชื่อว่าเป็นเช่นนั้นจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๒ ส่วนฎีกาข้อกฎหมายในเรื่องกระทำหลักฐานเท็จที่ว่า ได้มีการทำบันทึกลงวันที่ย้อนหลังนั้น ข้อเท็จจริงคงฟังยุติว่า ข้อความในบันทึกนั้นถูกต้องทุกประการ เพียงแต่ทำบันทึกในวันหลังและลงวันที่ย้อนหลังให้ถูกต้องตรงกับวันที่ที่มีการแจ้งความนั้น จึงเป็นเพียงการทำบันทึกให้ตรงกับความเป็นจริงว่ามีการแจ้งความในวันใด ไม่เป็นเรื่องการทำพยานหลักฐานเท็จ พิพากษายืน(ประกอบ วณิคพันธุ์-ชลูตม์ สวัสดิทัต-สุรัช รัตนอุดม)ศาลจังหวัดพระนครศรีอยุธยา - นายพงษ์เทพ ศิริพงศ์ติกานนท์ศาลอุทธรณ์ - นายประมาณ ชันซื่อแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ