คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 440/2539หลักกฎหมาย: ประจักษ์พยานโจทก์เป็นเด็กอายุ7ปีมีโอกาสถูกเสี้ยมสอนให้บิดเบือนข้อเท็จจริงเป็นอย่างอื่นแม้จะให้การชั้นสอบสวนว่าขณะเกิดเหตุพยานวิ่งตามผู้ตายไปในสวนเห็นจำเลยใช้มีดพร้าฟันผู้ตายจึงวิ่งมาบอกมารดาพยานและมารดามาดูพบว่าผู้ตายถูกฟันถึงแก่ความตายและพบจำเลยกำลังล้างมืออยู่ที่บ่อน้ำใกล้ที่เกิดเหตุก็เป็นพยานชั้นสองทั้งมิได้ให้การในระยะกระชั้นชิดกับเวลาเกิดเหตุและได้ความจากเจ้าพนักงานตำรวจผู้ร่วมสอบสวนคดีซึ่งเป็นพยานโจทก์อีกปากหนึ่งว่าพยานไม่ได้ยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้ายขณะที่เจ้าพนักงานจัดให้พยานชี้ตัวคนร้ายอีกด้วยดังนั้นเมื่อพยานมาเบิกความในชั้นพิจารณาย่อมเป็น พยานชั้นหนึ่ง ชอบที่ศาลจะรับฟังคำเบิกความในชั้นพิจารณาเป็นสำคัญส่วนพยานที่เหลืออยู่อีกล้วนแต่เป็นพยานบอกเล่า ทั้งไม่มีพยานพฤติเหตุแวดล้อมอื่นใดที่ใกล้ชิดกับเหตุการณ์อีก พยานหลักฐานโจทก์จึงรับฟังไม่ได้ว่าจำเลยกระทำผิดตามฟ้องโจทก์ ฟ้อง ว่า เมื่อ วันที่ 23 มกราคม 2534 เวลา กลางวันจำเลย ใช้ มีดพร้า เป็น อาวุธ ฟัน นาย เปลือนหรือไข่ กาลพงษ์ ผู้ตาย หลาย ครั้ง โดย เจตนาฆ่า ถูก ที่ บริเวณ คอ และ หน้า เป็นเหตุ ให้ ผู้ตายถึงแก่ความตาย เหตุ เกิด ที่ ตำบล กระโสม อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัด พังงา ขอให้ ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288จำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุก 20 ปีจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ทางพิจารณา โจทก์ นำสืบ ว่า นาย เปลือน หรือ ไข่ กาลพงษ์ ผู้ตาย และ นาง ทิน แดงเกษม ภริยา ประกอบ อาชีพ รับจ้าง กรีด ยางพารา และ อาศัย อยู่ ใน สวน ยางพารา ของ นาย ละม่อม นายจ้าง เมื่อ วันที่ 23 มกราคม 2534 เวลา 7.30 นาฬิกา ขณะที่ ผู้ตาย และนาง ทิน แยก กัน กรีด ยางพารา อยู่ ใน สวน โดย มี เด็ก ชาย ก้องธรณี กาลพงษ์ บุตร ตาม ไป ด้วย เด็ก ชาย ก้องธรณี วิ่ง มา บอก นาง ทิน ว่า จำเลย ใช้ มีดพร้า ฟัน ผู้ตาย เมื่อ นาง ทิน มา ดู ผู้ตาย พบ ว่า ผู้ตาย ถูก ฟัน ที่ บริเวณ ศีรษะ และ ลำคอ และ ถึงแก่ความตาย ใน ที่เกิดเหตุร้อยตำรวจโท พฤกษ์ เลี้ยงสุข พนักงานสอบสวน ได้รับ แจ้งเหตุ จาก นาง ละม่อม แล้ว ออก มาตรา วจสถานที่เกิดเหตุ และ นำ นาง ทิน ไป สอบ ปากคำ ไว้ ใน วันเกิดเหตุ ตาม เอกสาร หมาย ป.จ. 2 นาย อารีย์ กายแก้ว ผู้ใหญ่บ้าน หมู่บ้าน เกิดเหตุ ไป ตาม ตัว จำเลย ที่ บ้าน แล้ว ไม่พบ จำเลย ต่อมา วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2534พันตำรวจโท ไพศาล ศรีสุข เจ้าพนักงาน ตำรวจ ผู้ ร่วม สอบสวน ได้ สอบ ปากคำ เด็ก ชาย ก้องธรณี ไว้ ตาม เอกสาร หมาย จ. 1 และ ออกหมายจับ จำเลย ต่อมา วันที่ 3 ตุลาคม 2535 เจ้าพนักงาน ตำรวจ จับ จำเลย ได้ และ จัด ให้เด็ก ชาย ก้องธรณี ชี้ ตัว คนร้าย ชั้น จับกุม และ สอบสวน เจ้าพนักงาน ตำรวจ แจ้ง ข้อหา คดี นี้ แก่ จำเลย จำเลย ให้การ ปฏิเสธจำเลย นำสืบ ปฏิเสธ โดย อ้าง ฐาน ที่อยู่พิเคราะห์ แล้ว ข้อเท็จจริง ใน เบื้องต้น ฟังได้ ว่า ตาม วัน เวลา และสถานที่เกิดเหตุ นาย เปลือนหรือไข่ กาลพงษ์ ถูก คนร้าย ใช้ มีดพร้า ฟัน ถึงแก่ความตาย มี ปัญหา ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา ของ โจทก์ ว่า จำเลยกระทำผิด ตาม ฟ้อง หรือไม่ โจทก์ มี เด็ก ชาย ก้องธรณี กาลพงษ์ บุตร ของ ผู้ตาย ประจักษ์พยาน เบิกความ ว่า วันเกิดเหตุ พยาน เดิน ตามผู้ตาย และ มารดา ไป กรีด ยางพารา ใน สวน ผู้ตาย กับ มารดา แยก กัน กรีด ยางพาราอยู่ แปลง เดียว กัน แต่ จะ ไม่เห็น กัน เนื่องจาก สวน รก พยาน เดิน ตามผู้ตาย บ้าง มารดา บ้าง พยาน ไม่เห็น คนร้าย ฆ่า ผู้ตาย เนื่องจาก พยานอยู่ กับ มารดา ต่อมา เมื่อ มารดา กรีด ยาง เสร็จ พยาน กับ มารดา เดิน มา หาผู้ตาย พบ ว่า ผู้ตาย นอน ตาย อยู่ ใน สวน ดังกล่าว คำเบิกความ ของประจักษ์พยาน ของ โจทก์ ดังกล่าว จึง รับฟัง ไม่ได้ ว่า จำเลย เป็น คนร้ายราย นี้ แม้ โจทก์ ส่ง คำให้การ ชั้นสอบสวน ของ พยาน ปาก นี้ ต่อ ศาล ตามเอกสาร หมาย จ. 1 ซึ่ง มี ใจความ ว่า ขณะ เกิดเหตุ พยาน วิ่ง ตาม ผู้ตายไป ใน สวน พยาน เห็น จำเลย ใช้ มีดพร้า ฟัน ผู้ตาย พยาน จึง วิ่ง มา บอก มารดาพยาน และ มารดา มา ดู ผู้ตาย ว่า ผู้ตาย ถูก ฟัน ถึงแก่ความตาย และ พบ จำเลยกำลัง ล้าง มือ อยู่ ที่ บ่อน้ำ ใกล้ บ้าน นาง ละออง ก็ ตาม แต่ ก็ มิได้ ให้การ ใน ระยะ กระชั้นชิด กับ เวลา เกิดเหตุ และ ให้การ ภายหลัง จาก นาง ทิน ให้การ ไว้ แล้ว หลาย วัน พยาน เป็น เด็ก อายุ 7 ปี มี โอกาส ถูก เสี้ยมสอนให้ บิดเบือน ข้อเท็จจริง ไป เป็น อย่างอื่น อีก ทั้ง ได้ความ จากพันตำรวจโท สันติ ชอบทำกิจ เจ้าพนักงาน ตำรวจ ผู้ ร่วม สอบสวน คดี ซึ่ง เป็น พยานโจทก์ อีก ปาก หนึ่ง ว่า เมื่อ จับ จำเลย ได้ แล้ว ได้ จัด ให้พยาน ปาก นี้ ชี้ ตัว คนร้าย ที่ เรือนจำจังหวัด พังงา โดย ให้ จำเลย ยืนรวมกับ ผู้ต้องขัง ใน เรือนจำ รวม 6 คน พยาน ไม่ ชี้ ว่า จำเลย เป็น คนร้ายโดย บอก ว่า ไม่มี คน ที่ ฆ่า พ่อ อยู่ ใน แถว มีผล เท่ากับ ว่า ใน ชั้นสอบสวนพยาน ไม่ได้ ยืนยัน ว่า จำเลย เป็น คนร้าย แต่ อย่างไร ก็ ตาม คำให้การชั้นสอบสวน ดังกล่าว เป็น พยาน ชั้น สอง เมื่อ ตัว พยาน มา เบิกความใน ชั้นพิจารณา คำเบิกความ นั้น ย่อม เป็น พยาน ชั้น หนึ่ง ชอบ ที่ ศาลจะ รับฟัง คำเบิกความ ใน ชั้นพิจารณา เป็น สำคัญ เมื่อ เป็น เช่นนี้โจทก์ คง มี แต่ คำให้การ ชั้นสอบสวน ของ นาง ทิน ตาม เอกสาร หมาย ป.จ. 2ซึ่ง ให้การ ไว้ ว่า เด็ก ชาย ก้องธรณี มา แจ้ง ให้ พยาน ทราบ ว่า จำเลย ใช้ มีดพร้า ฟัน ผู้ตาย 2 ที พยาน วิ่ง มา ดู ผู้ตาย พบ ผู้ตาย ถูก ฟันถึงแก่ความตาย ใน ที่เกิดเหตุ และ พบ จำเลย ล้าง มือ และ เท้า อยู่ ที่บ่อน้ำ ใกล้ ที่เกิดเหตุ และ คำเบิกความ ของ นาย อารีย์ กายแก้ว ผู้ใหญ่บ้าน หมู่บ้าน เกิดเหตุ ว่า นาย อารีย์ ได้รับ แจ้งเหตุ จาก นาย สงวน ผู้ช่วย ผู้ใหญ่ หมู่บ้าน เกิดเหตุ ว่า จำเลย เป็น คนร้าย ซึ่ง ล้วน แต่ เป็น พยานบอกเล่า จึง ยัง ฟัง ลงโทษ จำเลย ไม่ได้ นอกจาก นี้โจทก์ ไม่มี พยาน พฤติเหตุ แวดล้อม อื่น ใด ที่ ใกล้ชิด กับ เหตุการณ์ อีกกล่าว โดย สรุป แล้ว พยานหลักฐาน ของ โจทก์ รับฟัง ไม่ได้ ว่า จำเลย กระทำผิดตาม ฟ้อง ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษายก ฟ้อง นั้น ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วยฎีกา ของ โจทก์ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 440/2539พนักงานอัยการจังหวัดพังงาโจทก์นาย นิยมหรือยม ชนะคชจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227ประจักษ์พยานโจทก์เป็นเด็กอายุ7ปีมีโอกาสถูกเสี้ยมสอนให้บิดเบือนข้อเท็จจริงเป็นอย่างอื่นแม้จะให้การชั้นสอบสวนว่าขณะเกิดเหตุพยานวิ่งตามผู้ตายไปในสวนเห็นจำเลยใช้มีดพร้าฟันผู้ตายจึงวิ่งมาบอกมารดาพยานและมารดามาดูพบว่าผู้ตายถูกฟันถึงแก่ความตายและพบจำเลยกำลังล้างมืออยู่ที่บ่อน้ำใกล้ที่เกิดเหตุก็เป็นพยานชั้นสองทั้งมิได้ให้การในระยะกระชั้นชิดกับเวลาเกิดเหตุและได้ความจากเจ้าพนักงานตำรวจผู้ร่วมสอบสวนคดีซึ่งเป็นพยานโจทก์อีกปากหนึ่งว่าพยานไม่ได้ยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้ายขณะที่เจ้าพนักงานจัดให้พยานชี้ตัวคนร้ายอีกด้วยดังนั้นเมื่อพยานมาเบิกความในชั้นพิจารณาย่อมเป็น พยานชั้นหนึ่ง ชอบที่ศาลจะรับฟังคำเบิกความในชั้นพิจารณาเป็นสำคัญส่วนพยานที่เหลืออยู่อีกล้วนแต่เป็นพยานบอกเล่า ทั้งไม่มีพยานพฤติเหตุแวดล้อมอื่นใดที่ใกล้ชิดกับเหตุการณ์อีก พยานหลักฐานโจทก์จึงรับฟังไม่ได้ว่าจำเลยกระทำผิดตามฟ้องโจทก์ ฟ้อง ว่า เมื่อ วันที่ 23 มกราคม 2534 เวลา กลางวันจำเลย ใช้ มีดพร้า เป็น อาวุธ ฟัน นาย เปลือนหรือไข่ กาลพงษ์ ผู้ตาย หลาย ครั้ง โดย เจตนาฆ่า ถูก ที่ บริเวณ คอ และ หน้า เป็นเหตุ ให้ ผู้ตายถึงแก่ความตาย เหตุ เกิด ที่ ตำบล กระโสม อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัด พังงา ขอให้ ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288จำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุก 20 ปีจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ทางพิจารณา โจทก์ นำสืบ ว่า นาย เปลือน หรือ ไข่ กาลพงษ์ ผู้ตาย และ นาง ทิน แดงเกษม ภริยา ประกอบ อาชีพ รับจ้าง กรีด ยางพารา และ อาศัย อยู่ ใน สวน ยางพารา ของ นาย ละม่อม นายจ้าง เมื่อ วันที่ 23 มกราคม 2534 เวลา 7.30 นาฬิกา ขณะที่ ผู้ตาย และนาง ทิน แยก กัน กรีด ยางพารา อยู่ ใน สวน โดย มี เด็ก ชาย ก้องธรณี กาลพงษ์ บุตร ตาม ไป ด้วย เด็ก ชาย ก้องธรณี วิ่ง มา บอก นาง ทิน ว่า จำเลย ใช้ มีดพร้า ฟัน ผู้ตาย เมื่อ นาง ทิน มา ดู ผู้ตาย พบ ว่า ผู้ตาย ถูก ฟัน ที่ บริเวณ ศีรษะ และ ลำคอ และ ถึงแก่ความตาย ใน ที่เกิดเหตุร้อยตำรวจโท พฤกษ์ เลี้ยงสุข พนักงานสอบสวน ได้รับ แจ้งเหตุ จาก นาง ละม่อม แล้ว ออก มาตรา วจสถานที่เกิดเหตุ และ นำ นาง ทิน ไป สอบ ปากคำ ไว้ ใน วันเกิดเหตุ ตาม เอกสาร หมาย ป.จ. 2 นาย อารีย์ กายแก้ว ผู้ใหญ่บ้าน หมู่บ้าน เกิดเหตุ ไป ตาม ตัว จำเลย ที่ บ้าน แล้ว ไม่พบ จำเลย ต่อมา วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2534พันตำรวจโท ไพศาล ศรีสุข เจ้าพนักงาน ตำรวจ ผู้ ร่วม สอบสวน ได้ สอบ ปากคำ เด็ก ชาย ก้องธรณี ไว้ ตาม เอกสาร หมาย จ. 1 และ ออกหมายจับ จำเลย ต่อมา วันที่ 3 ตุลาคม 2535 เจ้าพนักงาน ตำรวจ จับ จำเลย ได้ และ จัด ให้เด็ก ชาย ก้องธรณี ชี้ ตัว คนร้าย ชั้น จับกุม และ สอบสวน เจ้าพนักงาน ตำรวจ แจ้ง ข้อหา คดี นี้ แก่ จำเลย จำเลย ให้การ ปฏิเสธจำเลย นำสืบ ปฏิเสธ โดย อ้าง ฐาน ที่อยู่พิเคราะห์ แล้ว ข้อเท็จจริง ใน เบื้องต้น ฟังได้ ว่า ตาม วัน เวลา และสถานที่เกิดเหตุ นาย เปลือนหรือไข่ กาลพงษ์ ถูก คนร้าย ใช้ มีดพร้า ฟัน ถึงแก่ความตาย มี ปัญหา ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา ของ โจทก์ ว่า จำเลยกระทำผิด ตาม ฟ้อง หรือไม่ โจทก์ มี เด็ก ชาย ก้องธรณี กาลพงษ์ บุตร ของ ผู้ตาย ประจักษ์พยาน เบิกความ ว่า วันเกิดเหตุ พยาน เดิน ตามผู้ตาย และ มารดา ไป กรีด ยางพารา ใน สวน ผู้ตาย กับ มารดา แยก กัน กรีด ยางพาราอยู่ แปลง เดียว กัน แต่ จะ ไม่เห็น กัน เนื่องจาก สวน รก พยาน เดิน ตามผู้ตาย บ้าง มารดา บ้าง พยาน ไม่เห็น คนร้าย ฆ่า ผู้ตาย เนื่องจาก พยานอยู่ กับ มารดา ต่อมา เมื่อ มารดา กรีด ยาง เสร็จ พยาน กับ มารดา เดิน มา หาผู้ตาย พบ ว่า ผู้ตาย นอน ตาย อยู่ ใน สวน ดังกล่าว คำเบิกความ ของประจักษ์พยาน ของ โจทก์ ดังกล่าว จึง รับฟัง ไม่ได้ ว่า จำเลย เป็น คนร้ายราย นี้ แม้ โจทก์ ส่ง คำให้การ ชั้นสอบสวน ของ พยาน ปาก นี้ ต่อ ศาล ตามเอกสาร หมาย จ. 1 ซึ่ง มี ใจความ ว่า ขณะ เกิดเหตุ พยาน วิ่ง ตาม ผู้ตายไป ใน สวน พยาน เห็น จำเลย ใช้ มีดพร้า ฟัน ผู้ตาย พยาน จึง วิ่ง มา บอก มารดาพยาน และ มารดา มา ดู ผู้ตาย ว่า ผู้ตาย ถูก ฟัน ถึงแก่ความตาย และ พบ จำเลยกำลัง ล้าง มือ อยู่ ที่ บ่อน้ำ ใกล้ บ้าน นาง ละออง ก็ ตาม แต่ ก็ มิได้ ให้การ ใน ระยะ กระชั้นชิด กับ เวลา เกิดเหตุ และ ให้การ ภายหลัง จาก นาง ทิน ให้การ ไว้ แล้ว หลาย วัน พยาน เป็น เด็ก อายุ 7 ปี มี โอกาส ถูก เสี้ยมสอนให้ บิดเบือน ข้อเท็จจริง ไป เป็น อย่างอื่น อีก ทั้ง ได้ความ จากพันตำรวจโท สันติ ชอบทำกิจ เจ้าพนักงาน ตำรวจ ผู้ ร่วม สอบสวน คดี ซึ่ง เป็น พยานโจทก์ อีก ปาก หนึ่ง ว่า เมื่อ จับ จำเลย ได้ แล้ว ได้ จัด ให้พยาน ปาก นี้ ชี้ ตัว คนร้าย ที่ เรือนจำจังหวัด พังงา โดย ให้ จำเลย ยืนรวมกับ ผู้ต้องขัง ใน เรือนจำ รวม 6 คน พยาน ไม่ ชี้ ว่า จำเลย เป็น คนร้ายโดย บอก ว่า ไม่มี คน ที่ ฆ่า พ่อ อยู่ ใน แถว มีผล เท่ากับ ว่า ใน ชั้นสอบสวนพยาน ไม่ได้ ยืนยัน ว่า จำเลย เป็น คนร้าย แต่ อย่างไร ก็ ตาม คำให้การชั้นสอบสวน ดังกล่าว เป็น พยาน ชั้น สอง เมื่อ ตัว พยาน มา เบิกความใน ชั้นพิจารณา คำเบิกความ นั้น ย่อม เป็น พยาน ชั้น หนึ่ง ชอบ ที่ ศาลจะ รับฟัง คำเบิกความ ใน ชั้นพิจารณา เป็น สำคัญ เมื่อ เป็น เช่นนี้โจทก์ คง มี แต่ คำให้การ ชั้นสอบสวน ของ นาง ทิน ตาม เอกสาร หมาย ป.จ. 2ซึ่ง ให้การ ไว้ ว่า เด็ก ชาย ก้องธรณี มา แจ้ง ให้ พยาน ทราบ ว่า จำเลย ใช้ มีดพร้า ฟัน ผู้ตาย 2 ที พยาน วิ่ง มา ดู ผู้ตาย พบ ผู้ตาย ถูก ฟันถึงแก่ความตาย ใน ที่เกิดเหตุ และ พบ จำเลย ล้าง มือ และ เท้า อยู่ ที่บ่อน้ำ ใกล้ ที่เกิดเหตุ และ คำเบิกความ ของ นาย อารีย์ กายแก้ว ผู้ใหญ่บ้าน หมู่บ้าน เกิดเหตุ ว่า นาย อารีย์ ได้รับ แจ้งเหตุ จาก นาย สงวน ผู้ช่วย ผู้ใหญ่ หมู่บ้าน เกิดเหตุ ว่า จำเลย เป็น คนร้าย ซึ่ง ล้วน แต่ เป็น พยานบอกเล่า จึง ยัง ฟัง ลงโทษ จำเลย ไม่ได้ นอกจาก นี้โจทก์ ไม่มี พยาน พฤติเหตุ แวดล้อม อื่น ใด ที่ ใกล้ชิด กับ เหตุการณ์ อีกกล่าว โดย สรุป แล้ว พยานหลักฐาน ของ โจทก์ รับฟัง ไม่ได้ ว่า จำเลย กระทำผิดตาม ฟ้อง ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษายก ฟ้อง นั้น ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วยฎีกา ของ โจทก์ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(ไพฑูรย์ แสงจันทร์เทศ-จองทรัพย์ เที่ยงธรรม-ธวัชชัย พิทักษ์ผล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุปกติพยานชั้นหนึ่งถือเป็นพยานที่ดีที่สุดพยานที่นำมาสืบแทนพยานชั้นหนึ่งถือเป็นพยานชั้นสองคำเบิกความของผู้เสียหายที่เบิกความต่อศาลถือเป็นพยานชั้นหนึ่งหากโจทก์ไม่สามารถนำผู้เสียหายมาเบิกความต่อศาลได้แต่ได้นำคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายอ้างส่งเป็นพยานต่อศาลแทนถือได้ว่าคำให้การชั้นสอบสวนนั้นเป็นพยานชั้นสอง ปัญหาที่เกิดขึ้นและพบเห็นได้บ่อยคือการที่ประจักษ์พยานกลับคำให้การที่เคยให้ไว้ต่อพนักงานสอบสวนกรณีเช่นว่านี้แม้จะถือว่าคำพยานดังกล่าวที่เบิกความต่อศาลถือเป็นพยานชั้นหนึ่งก็ตามก็ไม่ผูกมัดศาลที่จะต้องรับฟังข้อเท็จจริงตามที่พยานเบิกความต่อศาลเสมอไปเนื่องจากศาลต้องใช้ดุลพินิจชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานทั้งปวงในสำนวนว่าควรจะฟังได้เพียงใดหรือไม่มิใช่ว่าพยานเบิกความอย่างไรแล้วจะต้องรับฟังข้อเท็จจริงตามคำเบิกความของพยานเสมอไปนอกจากนี้แล้วก็ไม่มีกฎหมายบทใดบัญญัติห้ามมิให้ศาลรับฟังคำให้การในชั้นสอบสวนของพยานเป็นข้อประกอบการพิจารณาของศาลส่วนจะรับฟังได้เพียงใดหรือไม่นั้นก็แล้วแต่เหตุผลเป็นเรื่องๆไปดังจะเห็นได้จากแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยไว้ทั้งสองแนว คำพิพากษาศาลฎีกาที่1937/2522,1855/2529,49/2538,4815/2538วินิจฉัยเชื่อคำให้การของพยานในชั้นสอบสวนยิ่งกว่าคำเบิกความพยานที่เบิกความต่อศาลส่วนคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้วินิจฉัยเชื่อคำเบิกความของพยานที่เบิกความต่อศาลยิ่งกว่าคำให้การพยานในชั้นสอบสวน ในชั้นนี้จึงไม่อาจวางหลักเกณฑ์ตายตัวได้ว่าคำให้การในชั้นสอบสวนของพยานกับคำเบิกความของพยานต่อศาลสิ่งใดจะมีน้ำหนักควรแก่การรับฟังได้ดีกว่ากันแต่อาจสรุปเป็นแนวทางได้เพียงว่าหากพยานเบิกความกลับคำให้การในชั้นสอบสวนแล้วก็ควรต้องดูว่าคำเบิกความในชั้นศาลหรือคำให้การในชั้นสอบสวนมีความสมเหตุสมผลมากกว่ากันหรือคำพยานในชั้นใดมีข้อพิรุธซึ่งต้องพิจารณาจากสำนวนในคดีนั้นๆเช่นพยานมีพฤติการณ์ช่วยเหลือจำเลยหรือไม่ความสอดคล้องของคำพยานปากอื่นการให้ถ้อยคำต่อพนักงานสอบสวนใกล้ชิดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหรือไม่ฯลฯรวมตลอดถึงการนำสืบของจำเลยว่านำสืบรับข้อเท็จจริงของโจทก์หรือไม่เช่นการนำสืบรับว่าก่อนวันเกิดเหตุจำเลยได้ทะเลาะวิวาทกับผู้ตายจริงเป็นต้นหากคำพยานทั้งในชั้นสอบสวนและในชั้นศาลต่างสมเหตุสมผลด้วยกันและไม่มีข้อพิรุธก็น่าจะต้องถือเอาคำเบิกความต่อศาลเป็นเกณฑ์สำคัญเพราะถือเป็นพยานชั้นหนึ่งนั่นเอง การรวบรวมพยานหลักฐานในคดีอาญาพนักงานสอบสวนมีอำนาจรวบรวมพยานหลักฐานได้อย่างกว้างขวางและแทบทุกชนิดอยู่แล้วในเมื่อพยานนั้นน่าจะพิสูจน์ได้ว่าจำเลยมีผิดหรือบริสุทธิ์เพราะสามารถอ้างเป็นพยานในชั้นศาลได้ทั้งนี้ไม่ว่าจะเป็นประจักษ์พยานหรือพยานบอกเล่าที่เกี่ยวพันกับเรื่องนั้นพนักงานสอบสวนควรจะรวบรวมสอบสวนไว้ให้หมดสิ้นโดยเฉพาะพยานบอกเล่าที่จะทำให้คดีมีความเชื่อมโยงต่อเนื่องกันมาจนมีการทำผิดหรือหลังทำผิดย่อมเป็นพยานที่ประสานเหตุการณ์เป็นอย่างดีพนักงานสอบสวนไม่ควรจะละทิ้งพยานบอกเล่าหรือพยานแวดล้อมเหล่านี้โดยเฉพาะพยานบอกเล่าที่เป็นต้นเหตุให้ค้นพบผู้กระทำความผิดที่แท้จริงมีความสำคัญมากที่พนักงานสอบสวนจะต้องสอบไว้เป็นหลักฐานเพราะเป็นพยานที่สำคัญและสามารถติดต่อเชื่อมโยงถึงพยานที่เห็นเหตุการณ์ได้หากมีกรณีที่พยานหลักฐานขัดกันพนักงานสอบสวนต้องเลือกพยานหลักฐานที่แท้จริงถูกต้องและสามารถอธิบายเหตุผลต่างๆไว้ในสำนวนการสอบสวนให้ปรากฏด้วยเพราะหากพยานที่มาให้การในชั้นศาลกลับคำศาลอาจรับฟังคำพยานในชั้นสอบสวนว่าเป็นความจริงและมีน้ำหนักพอฟังลงโทษจำเลยได้การที่พนักงานสอบสวนได้สอบเหตุการณ์ไว้อย่างชัดแจ้งย่อมจะมีเหตุผลที่สอดคล้องกันทำให้พยานมีน้ำหนักและเชื่อถือได้มากขึ้นและเมื่อไม่มีกฎหมายห้ามมิให้ศาลรับฟังก็ต้องถือว่าคำให้การของพยานในชั้นสอบสวนศาลรับฟังประกอบการพิจารณาของศาลได้เช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่1855/2529ที่ว่าแม้โจทก์จะไม่ได้ตัวผู้เสียหายหรือประจักษ์พยานไม่ยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้ายก็มิได้หมายความว่าศาลต้องฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยมิได้เป็นคนร้ายเสมอไปกรณีที่ประจักษ์พยานเบิกความขัดกับคำให้การชั้นสอบสวนโดยปราศจากเหตุผลหากโจทก์มีพยานหลักฐานอื่นก็อาจใช้ประกอบกันเพื่อฟังว่าจำเลยเป็นคนร้ายได้(ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่1855/2529)ทั้งนี้เพราะศาลได้ถือหลักการรับฟังพยานตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา226ที่บัญญัติว่า "พยานวัตถุพยานเอกสารหรือพยานบุคคลซึ่งน่าจะพิสูจน์ได้ว่าจำเลยมีผิดหรือบริสุทธิ์ให้อ้างพยานหลักฐานได้แต่ต้องเป็นพยานชนิดที่มิได้เกิดขึ้นจากการจูงใจมีคำมั่นสัญญาขู่เข็ญหลอกลวงหรือโดยมิชอบประการอื่นและให้สืบตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้หรือกฎหมายอื่นอันว่าด้วยการสืบพยาน" บทบัญญัติของกฎหมายนี้เป็นการเปิดโอกาสให้ศาลรับฟังพยานในคดีอาญาได้อย่างกว้างขวางไม่ว่าจะเป็นพยานบอกเล่าหรือพยานอื่นใดที่จะสามารถพิสูจน์ได้ว่าจำเลยเป็นผู้กระทำความผิดได้แล้วโจทก์สามารถนำเข้าสืบเพื่อให้ศาลรับฟังได้ทั้งสิ้นเหตุผลก็เพราะกฎหมายไม่อาจจะบัญญัติรายละเอียดในการรับฟังพยานชนิดใดได้ครบทุกประการและแม้จะบัญญัติไว้ก็จะเป็นรายละเอียดเกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่มีอยู่มากและยืดยาวโดยใช่เหตุจึงเปิดไว้ในลักษณะกว้างเพื่อให้ศาลได้วินิจฉัยคดีได้อย่างเต็มที่ดังนั้นการพิสูจน์ในทางพยานที่จะให้ศาลรับฟังจึงต้องมีเหตุผลให้น่าเชื่อถือว่าเป็นพยานที่รับฟังได้ถ้าเหตุผลยังคลุมเครือกำกวมหรือไม่ชัดแจ้งศาลอาจจะไม่รับฟังพยานเช่นนั้นก็ได้คดีจึงขึ้นอยู่กับลักษณะของพยานที่ได้มานั้นเป็นสำคัญโดยเฉพาะพยานที่ได้มานั้นต้องมิได้เกิดขึ้นจากการจูงใจมีคำมั่นสัญญาขู่เข็ญหลอกลวงหรือโดยมิชอบประการอื่นด้วย(จิตติเจริญฉ่ำคำชี้ขาดความเห็นแย้งที่57/2536) เห็นได้ว่าการที่กฎหมายเปิดโอกาสให้รับฟังพยานได้อย่างกว้างขวางเช่นนี้ย่อมเป็นการดีและเป็นประโยชน์แก่ฝ่ายโจทก์อย่างยิ่งที่จะสามารถแสวงหาพยานหลักฐานในทางที่จะพิสูจน์ความผิดของจำเลยได้อย่างเต็มที่ คดีในปัจจุบันนี้มีหลายเรื่องที่พยานให้การในชั้นสอบสวนโดยยืนยันว่าผู้ที่จับตัวได้เป็นผู้กระทำความผิดแต่ต่อมาในชั้นศาลไม่ยอมชี้ตัวหรือชี้ตัวผิดไปหรือหลบหนีไปเสียศาลก็อาจนำถ้อยคำที่พนักงานสอบสวนจดไว้อย่างมีเหตุผลมาประกอบกับพยานหลักฐานอื่นเพื่อฟังลงโทษผู้กระทำความผิดได้ดังคำพิพากษาศาลฎีกาที่2957/2532ที่วินิจฉัยว่าแม้คำให้การชั้นสอบสวนเป็นพยานบอกเล่าจะรับฟังดังคำเบิกความของพยานในชั้นพิจารณาไม่ได้แต่ศาลอาจรับฟังว่าบุคคลที่เป็นพยานเคยให้การไว้เช่นนั้นต่อพนักงานสอบสวนเพื่อพิเคราะห์สอดส่องถึงข้อเท็จจริงในคดีได้เมื่อไม่ปรากฏว่าพนักงานสอบสวนจดบันทึกคำให้การโดยไม่ถูกต้องแต่อย่างใดจึงฟังได้ว่าพยานให้การไว้เช่นนั้นจริงและคำให้การของผู้รู้เห็นเหตุการณ์ในชั้นสอบสวนไม่มีกฎหมายบัญญัติห้ามมิให้ฟังประกอบพยานหลักฐานอื่นศาลจึงฟังคำให้การนั้นและพฤติการณ์แห่งคดีลงโทษจำเลยได้ ทนงศักดิ์ ดุลยกาญจน์ จิตฤดี วีระเวสส์คำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ว่า เมื่อ วันที่ 23 มกราคม 2534 เวลา กลางวันจำเลย ใช้ มีดพร้า เป็น อาวุธ ฟัน นาย เปลือนหรือไข่ กาลพงษ์ ผู้ตาย หลาย ครั้ง โดย เจตนาฆ่า ถูก ที่ บริเวณ คอ และ หน้า เป็นเหตุ ให้ ผู้ตายถึงแก่ความตาย เหตุ เกิด ที่ ตำบล กระโสม อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัด พังงา ขอให้ ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288จำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุก 20 ปีจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ทางพิจารณา โจทก์ นำสืบ ว่า นาย เปลือน หรือ ไข่ กาลพงษ์ ผู้ตาย และ นาง ทิน แดงเกษม ภริยา ประกอบ อาชีพ รับจ้าง กรีด ยางพารา และ อาศัย อยู่ ใน สวน ยางพารา ของ นาย ละม่อม นายจ้าง เมื่อ วันที่ 23 มกราคม 2534 เวลา 7.30 นาฬิกา ขณะที่ ผู้ตาย และนาง ทิน แยก กัน กรีด ยางพารา อยู่ ใน สวน โดย มี เด็ก ชาย ก้องธรณี กาลพงษ์ บุตร ตาม ไป ด้วย เด็ก ชาย ก้องธรณี วิ่ง มา บอก นาง ทิน ว่า จำเลย ใช้ มีดพร้า ฟัน ผู้ตาย เมื่อ นาง ทิน มา ดู ผู้ตาย พบ ว่า ผู้ตาย ถูก ฟัน ที่ บริเวณ ศีรษะ และ ลำคอ และ ถึงแก่ความตาย ใน ที่เกิดเหตุร้อยตำรวจโท พฤกษ์ เลี้ยงสุข พนักงานสอบสวน ได้รับ แจ้งเหตุ จาก นาง ละม่อม แล้ว ออก มาตรา วจสถานที่เกิดเหตุ และ นำ นาง ทิน ไป สอบ ปากคำ ไว้ ใน วันเกิดเหตุ ตาม เอกสาร หมาย ป.จ. 2 นาย อารีย์ กายแก้ว ผู้ใหญ่บ้าน หมู่บ้าน เกิดเหตุ ไป ตาม ตัว จำเลย ที่ บ้าน แล้ว ไม่พบ จำเลย ต่อมา วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2534พันตำรวจโท ไพศาล ศรีสุข เจ้าพนักงาน ตำรวจ ผู้ ร่วม สอบสวน ได้ สอบ ปากคำ เด็ก ชาย ก้องธรณี ไว้ ตาม เอกสาร หมาย จ. 1 และ ออกหมายจับ จำเลย ต่อมา วันที่ 3 ตุลาคม 2535 เจ้าพนักงาน ตำรวจ จับ จำเลย ได้ และ จัด ให้เด็ก ชาย ก้องธรณี ชี้ ตัว คนร้าย ชั้น จับกุม และ สอบสวน เจ้าพนักงาน ตำรวจ แจ้ง ข้อหา คดี นี้ แก่ จำเลย จำเลย ให้การ ปฏิเสธจำเลย นำสืบ ปฏิเสธ โดย อ้าง ฐาน ที่อยู่พิเคราะห์ แล้ว ข้อเท็จจริง ใน เบื้องต้น ฟังได้ ว่า ตาม วัน เวลา และสถานที่เกิดเหตุ นาย เปลือนหรือไข่ กาลพงษ์ ถูก คนร้าย ใช้ มีดพร้า ฟัน ถึงแก่ความตาย มี ปัญหา ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา ของ โจทก์ ว่า จำเลยกระทำผิด ตาม ฟ้อง หรือไม่ โจทก์ มี เด็ก ชาย ก้องธรณี กาลพงษ์ บุตร ของ ผู้ตาย ประจักษ์พยาน เบิกความ ว่า วันเกิดเหตุ พยาน เดิน ตามผู้ตาย และ มารดา ไป กรีด ยางพารา ใน สวน ผู้ตาย กับ มารดา แยก กัน กรีด ยางพาราอยู่ แปลง เดียว กัน แต่ จะ ไม่เห็น กัน เนื่องจาก สวน รก พยาน เดิน ตามผู้ตาย บ้าง มารดา บ้าง พยาน ไม่เห็น คนร้าย ฆ่า ผู้ตาย เนื่องจาก พยานอยู่ กับ มารดา ต่อมา เมื่อ มารดา กรีด ยาง เสร็จ พยาน กับ มารดา เดิน มา หาผู้ตาย พบ ว่า ผู้ตาย นอน ตาย อยู่ ใน สวน ดังกล่าว คำเบิกความ ของประจักษ์พยาน ของ โจทก์ ดังกล่าว จึง รับฟัง ไม่ได้ ว่า จำเลย เป็น คนร้ายราย นี้ แม้ โจทก์ ส่ง คำให้การ ชั้นสอบสวน ของ พยาน ปาก นี้ ต่อ ศาล ตามเอกสาร หมาย จ. 1 ซึ่ง มี ใจความ ว่า ขณะ เกิดเหตุ พยาน วิ่ง ตาม ผู้ตายไป ใน สวน พยาน เห็น จำเลย ใช้ มีดพร้า ฟัน ผู้ตาย พยาน จึง วิ่ง มา บอก มารดาพยาน และ มารดา มา ดู ผู้ตาย ว่า ผู้ตาย ถูก ฟัน ถึงแก่ความตาย และ พบ จำเลยกำลัง ล้าง มือ อยู่ ที่ บ่อน้ำ ใกล้ บ้าน นาง ละออง ก็ ตาม แต่ ก็ มิได้ ให้การ ใน ระยะ กระชั้นชิด กับ เวลา เกิดเหตุ และ ให้การ ภายหลัง จาก นาง ทิน ให้การ ไว้ แล้ว หลาย วัน พยาน เป็น เด็ก อายุ 7 ปี มี โอกาส ถูก เสี้ยมสอนให้ บิดเบือน ข้อเท็จจริง ไป เป็น อย่างอื่น อีก ทั้ง ได้ความ จากพันตำรวจโท สันติ ชอบทำกิจ เจ้าพนักงาน ตำรวจ ผู้ ร่วม สอบสวน คดี ซึ่ง เป็น พยานโจทก์ อีก ปาก หนึ่ง ว่า เมื่อ จับ จำเลย ได้ แล้ว ได้ จัด ให้พยาน ปาก นี้ ชี้ ตัว คนร้าย ที่ เรือนจำจังหวัด พังงา โดย ให้ จำเลย ยืนรวมกับ ผู้ต้องขัง ใน เรือนจำ รวม 6 คน พยาน ไม่ ชี้ ว่า จำเลย เป็น คนร้ายโดย บอก ว่า ไม่มี คน ที่ ฆ่า พ่อ อยู่ ใน แถว มีผล เท่ากับ ว่า ใน ชั้นสอบสวนพยาน ไม่ได้ ยืนยัน ว่า จำเลย เป็น คนร้าย แต่ อย่างไร ก็ ตาม คำให้การชั้นสอบสวน ดังกล่าว เป็น พยาน ชั้น สอง เมื่อ ตัว พยาน มา เบิกความใน ชั้นพิจารณา คำเบิกความ นั้น ย่อม เป็น พยาน ชั้น หนึ่ง ชอบ ที่ ศาลจะ รับฟัง คำเบิกความ ใน ชั้นพิจารณา เป็น สำคัญ เมื่อ เป็น เช่นนี้โจทก์ คง มี แต่ คำให้การ ชั้นสอบสวน ของ นาง ทิน ตาม เอกสาร หมาย ป.จ. 2ซึ่ง ให้การ ไว้ ว่า เด็ก ชาย ก้องธรณี มา แจ้ง ให้ พยาน ทราบ ว่า จำเลย ใช้ มีดพร้า ฟัน ผู้ตาย 2 ที พยาน วิ่ง มา ดู ผู้ตาย พบ ผู้ตาย ถูก ฟันถึงแก่ความตาย ใน ที่เกิดเหตุ และ พบ จำเลย ล้าง มือ และ เท้า อยู่ ที่บ่อน้ำ ใกล้ ที่เกิดเหตุ และ คำเบิกความ ของ นาย อารีย์ กายแก้ว ผู้ใหญ่บ้าน หมู่บ้าน เกิดเหตุ ว่า นาย อารีย์ ได้รับ แจ้งเหตุ จาก นาย สงวน ผู้ช่วย ผู้ใหญ่ หมู่บ้าน เกิดเหตุ ว่า จำเลย เป็น คนร้าย ซึ่ง ล้วน แต่ เป็น พยานบอกเล่า จึง ยัง ฟัง ลงโทษ จำเลย ไม่ได้ นอกจาก นี้โจทก์ ไม่มี พยาน พฤติเหตุ แวดล้อม อื่น ใด ที่ ใกล้ชิด กับ เหตุการณ์ อีกกล่าว โดย สรุป แล้ว พยานหลักฐาน ของ โจทก์ รับฟัง ไม่ได้ ว่า จำเลย กระทำผิดตาม ฟ้อง ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษายก ฟ้อง นั้น ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วยฎีกา ของ โจทก์ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 440/2539พนักงานอัยการจังหวัดพังงาโจทก์นาย นิยมหรือยม ชนะคชจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227ประจักษ์พยานโจทก์เป็นเด็กอายุ7ปีมีโอกาสถูกเสี้ยมสอนให้บิดเบือนข้อเท็จจริงเป็นอย่างอื่นแม้จะให้การชั้นสอบสวนว่าขณะเกิดเหตุพยานวิ่งตามผู้ตายไปในสวนเห็นจำเลยใช้มีดพร้าฟันผู้ตายจึงวิ่งมาบอกมารดาพยานและมารดามาดูพบว่าผู้ตายถูกฟันถึงแก่ความตายและพบจำเลยกำลังล้างมืออยู่ที่บ่อน้ำใกล้ที่เกิดเหตุก็เป็นพยานชั้นสองทั้งมิได้ให้การในระยะกระชั้นชิดกับเวลาเกิดเหตุและได้ความจากเจ้าพนักงานตำรวจผู้ร่วมสอบสวนคดีซึ่งเป็นพยานโจทก์อีกปากหนึ่งว่าพยานไม่ได้ยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้ายขณะที่เจ้าพนักงานจัดให้พยานชี้ตัวคนร้ายอีกด้วยดังนั้นเมื่อพยานมาเบิกความในชั้นพิจารณาย่อมเป็น พยานชั้นหนึ่ง ชอบที่ศาลจะรับฟังคำเบิกความในชั้นพิจารณาเป็นสำคัญส่วนพยานที่เหลืออยู่อีกล้วนแต่เป็นพยานบอกเล่า ทั้งไม่มีพยานพฤติเหตุแวดล้อมอื่นใดที่ใกล้ชิดกับเหตุการณ์อีก พยานหลักฐานโจทก์จึงรับฟังไม่ได้ว่าจำเลยกระทำผิดตามฟ้องโจทก์ ฟ้อง ว่า เมื่อ วันที่ 23 มกราคม 2534 เวลา กลางวันจำเลย ใช้ มีดพร้า เป็น อาวุธ ฟัน นาย เปลือนหรือไข่ กาลพงษ์ ผู้ตาย หลาย ครั้ง โดย เจตนาฆ่า ถูก ที่ บริเวณ คอ และ หน้า เป็นเหตุ ให้ ผู้ตายถึงแก่ความตาย เหตุ เกิด ที่ ตำบล กระโสม อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัด พังงา ขอให้ ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288จำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุก 20 ปีจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ทางพิจารณา โจทก์ นำสืบ ว่า นาย เปลือน หรือ ไข่ กาลพงษ์ ผู้ตาย และ นาง ทิน แดงเกษม ภริยา ประกอบ อาชีพ รับจ้าง กรีด ยางพารา และ อาศัย อยู่ ใน สวน ยางพารา ของ นาย ละม่อม นายจ้าง เมื่อ วันที่ 23 มกราคม 2534 เวลา 7.30 นาฬิกา ขณะที่ ผู้ตาย และนาง ทิน แยก กัน กรีด ยางพารา อยู่ ใน สวน โดย มี เด็ก ชาย ก้องธรณี กาลพงษ์ บุตร ตาม ไป ด้วย เด็ก ชาย ก้องธรณี วิ่ง มา บอก นาง ทิน ว่า จำเลย ใช้ มีดพร้า ฟัน ผู้ตาย เมื่อ นาง ทิน มา ดู ผู้ตาย พบ ว่า ผู้ตาย ถูก ฟัน ที่ บริเวณ ศีรษะ และ ลำคอ และ ถึงแก่ความตาย ใน ที่เกิดเหตุร้อยตำรวจโท พฤกษ์ เลี้ยงสุข พนักงานสอบสวน ได้รับ แจ้งเหตุ จาก นาง ละม่อม แล้ว ออก มาตรา วจสถานที่เกิดเหตุ และ นำ นาง ทิน ไป สอบ ปากคำ ไว้ ใน วันเกิดเหตุ ตาม เอกสาร หมาย ป.จ. 2 นาย อารีย์ กายแก้ว ผู้ใหญ่บ้าน หมู่บ้าน เกิดเหตุ ไป ตาม ตัว จำเลย ที่ บ้าน แล้ว ไม่พบ จำเลย ต่อมา วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2534พันตำรวจโท ไพศาล ศรีสุข เจ้าพนักงาน ตำรวจ ผู้ ร่วม สอบสวน ได้ สอบ ปากคำ เด็ก ชาย ก้องธรณี ไว้ ตาม เอกสาร หมาย จ. 1 และ ออกหมายจับ จำเลย ต่อมา วันที่ 3 ตุลาคม 2535 เจ้าพนักงาน ตำรวจ จับ จำเลย ได้ และ จัด ให้เด็ก ชาย ก้องธรณี ชี้ ตัว คนร้าย ชั้น จับกุม และ สอบสวน เจ้าพนักงาน ตำรวจ แจ้ง ข้อหา คดี นี้ แก่ จำเลย จำเลย ให้การ ปฏิเสธจำเลย นำสืบ ปฏิเสธ โดย อ้าง ฐาน ที่อยู่พิเคราะห์ แล้ว ข้อเท็จจริง ใน เบื้องต้น ฟังได้ ว่า ตาม วัน เวลา และสถานที่เกิดเหตุ นาย เปลือนหรือไข่ กาลพงษ์ ถูก คนร้าย ใช้ มีดพร้า ฟัน ถึงแก่ความตาย มี ปัญหา ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา ของ โจทก์ ว่า จำเลยกระทำผิด ตาม ฟ้อง หรือไม่ โจทก์ มี เด็ก ชาย ก้องธรณี กาลพงษ์ บุตร ของ ผู้ตาย ประจักษ์พยาน เบิกความ ว่า วันเกิดเหตุ พยาน เดิน ตามผู้ตาย และ มารดา ไป กรีด ยางพารา ใน สวน ผู้ตาย กับ มารดา แยก กัน กรีด ยางพาราอยู่ แปลง เดียว กัน แต่ จะ ไม่เห็น กัน เนื่องจาก สวน รก พยาน เดิน ตามผู้ตาย บ้าง มารดา บ้าง พยาน ไม่เห็น คนร้าย ฆ่า ผู้ตาย เนื่องจาก พยานอยู่ กับ มารดา ต่อมา เมื่อ มารดา กรีด ยาง เสร็จ พยาน กับ มารดา เดิน มา หาผู้ตาย พบ ว่า ผู้ตาย นอน ตาย อยู่ ใน สวน ดังกล่าว คำเบิกความ ของประจักษ์พยาน ของ โจทก์ ดังกล่าว จึง รับฟัง ไม่ได้ ว่า จำเลย เป็น คนร้ายราย นี้ แม้ โจทก์ ส่ง คำให้การ ชั้นสอบสวน ของ พยาน ปาก นี้ ต่อ ศาล ตามเอกสาร หมาย จ. 1 ซึ่ง มี ใจความ ว่า ขณะ เกิดเหตุ พยาน วิ่ง ตาม ผู้ตายไป ใน สวน พยาน เห็น จำเลย ใช้ มีดพร้า ฟัน ผู้ตาย พยาน จึง วิ่ง มา บอก มารดาพยาน และ มารดา มา ดู ผู้ตาย ว่า ผู้ตาย ถูก ฟัน ถึงแก่ความตาย และ พบ จำเลยกำลัง ล้าง มือ อยู่ ที่ บ่อน้ำ ใกล้ บ้าน นาง ละออง ก็ ตาม แต่ ก็ มิได้ ให้การ ใน ระยะ กระชั้นชิด กับ เวลา เกิดเหตุ และ ให้การ ภายหลัง จาก นาง ทิน ให้การ ไว้ แล้ว หลาย วัน พยาน เป็น เด็ก อายุ 7 ปี มี โอกาส ถูก เสี้ยมสอนให้ บิดเบือน ข้อเท็จจริง ไป เป็น อย่างอื่น อีก ทั้ง ได้ความ จากพันตำรวจโท สันติ ชอบทำกิจ เจ้าพนักงาน ตำรวจ ผู้ ร่วม สอบสวน คดี ซึ่ง เป็น พยานโจทก์ อีก ปาก หนึ่ง ว่า เมื่อ จับ จำเลย ได้ แล้ว ได้ จัด ให้พยาน ปาก นี้ ชี้ ตัว คนร้าย ที่ เรือนจำจังหวัด พังงา โดย ให้ จำเลย ยืนรวมกับ ผู้ต้องขัง ใน เรือนจำ รวม 6 คน พยาน ไม่ ชี้ ว่า จำเลย เป็น คนร้ายโดย บอก ว่า ไม่มี คน ที่ ฆ่า พ่อ อยู่ ใน แถว มีผล เท่ากับ ว่า ใน ชั้นสอบสวนพยาน ไม่ได้ ยืนยัน ว่า จำเลย เป็น คนร้าย แต่ อย่างไร ก็ ตาม คำให้การชั้นสอบสวน ดังกล่าว เป็น พยาน ชั้น สอง เมื่อ ตัว พยาน มา เบิกความใน ชั้นพิจารณา คำเบิกความ นั้น ย่อม เป็น พยาน ชั้น หนึ่ง ชอบ ที่ ศาลจะ รับฟัง คำเบิกความ ใน ชั้นพิจารณา เป็น สำคัญ เมื่อ เป็น เช่นนี้โจทก์ คง มี แต่ คำให้การ ชั้นสอบสวน ของ นาง ทิน ตาม เอกสาร หมาย ป.จ. 2ซึ่ง ให้การ ไว้ ว่า เด็ก ชาย ก้องธรณี มา แจ้ง ให้ พยาน ทราบ ว่า จำเลย ใช้ มีดพร้า ฟัน ผู้ตาย 2 ที พยาน วิ่ง มา ดู ผู้ตาย พบ ผู้ตาย ถูก ฟันถึงแก่ความตาย ใน ที่เกิดเหตุ และ พบ จำเลย ล้าง มือ และ เท้า อยู่ ที่บ่อน้ำ ใกล้ ที่เกิดเหตุ และ คำเบิกความ ของ นาย อารีย์ กายแก้ว ผู้ใหญ่บ้าน หมู่บ้าน เกิดเหตุ ว่า นาย อารีย์ ได้รับ แจ้งเหตุ จาก นาย สงวน ผู้ช่วย ผู้ใหญ่ หมู่บ้าน เกิดเหตุ ว่า จำเลย เป็น คนร้าย ซึ่ง ล้วน แต่ เป็น พยานบอกเล่า จึง ยัง ฟัง ลงโทษ จำเลย ไม่ได้ นอกจาก นี้โจทก์ ไม่มี พยาน พฤติเหตุ แวดล้อม อื่น ใด ที่ ใกล้ชิด กับ เหตุการณ์ อีกกล่าว โดย สรุป แล้ว พยานหลักฐาน ของ โจทก์ รับฟัง ไม่ได้ ว่า จำเลย กระทำผิดตาม ฟ้อง ที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษายก ฟ้อง นั้น ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วยฎีกา ของ โจทก์ ฟังไม่ขึ้น "พิพากษายืน(ไพฑูรย์ แสงจันทร์เทศ-จองทรัพย์ เที่ยงธรรม-ธวัชชัย พิทักษ์ผล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุปกติพยานชั้นหนึ่งถือเป็นพยานที่ดีที่สุดพยานที่นำมาสืบแทนพยานชั้นหนึ่งถือเป็นพยานชั้นสองคำเบิกความของผู้เสียหายที่เบิกความต่อศาลถือเป็นพยานชั้นหนึ่งหากโจทก์ไม่สามารถนำผู้เสียหายมาเบิกความต่อศาลได้แต่ได้นำคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายอ้างส่งเป็นพยานต่อศาลแทนถือได้ว่าคำให้การชั้นสอบสวนนั้นเป็นพยานชั้นสอง ปัญหาที่เกิดขึ้นและพบเห็นได้บ่อยคือการที่ประจักษ์พยานกลับคำให้การที่เคยให้ไว้ต่อพนักงานสอบสวนกรณีเช่นว่านี้แม้จะถือว่าคำพยานดังกล่าวที่เบิกความต่อศาลถือเป็นพยานชั้นหนึ่งก็ตามก็ไม่ผูกมัดศาลที่จะต้องรับฟังข้อเท็จจริงตามที่พยานเบิกความต่อศาลเสมอไปเนื่องจากศาลต้องใช้ดุลพินิจชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานทั้งปวงในสำนวนว่าควรจะฟังได้เพียงใดหรือไม่มิใช่ว่าพยานเบิกความอย่างไรแล้วจะต้องรับฟังข้อเท็จจริงตามคำเบิกความของพยานเสมอไปนอกจากนี้แล้วก็ไม่มีกฎหมายบทใดบัญญัติห้ามมิให้ศาลรับฟังคำให้การในชั้นสอบสวนของพยานเป็นข้อประกอบการพิจารณาของศาลส่วนจะรับฟังได้เพียงใดหรือไม่นั้นก็แล้วแต่เหตุผลเป็นเรื่องๆไปดังจะเห็นได้จากแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยไว้ทั้งสองแนว คำพิพากษาศาลฎีกาที่1937/2522,1855/2529,49/2538,4815/2538วินิจฉัยเชื่อคำให้การของพยานในชั้นสอบสวนยิ่งกว่าคำเบิกความพยานที่เบิกความต่อศาลส่วนคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้วินิจฉัยเชื่อคำเบิกความของพยานที่เบิกความต่อศาลยิ่งกว่าคำให้การพยานในชั้นสอบสวน ในชั้นนี้จึงไม่อาจวางหลักเกณฑ์ตายตัวได้ว่าคำให้การในชั้นสอบสวนของพยานกับคำเบิกความของพยานต่อศาลสิ่งใดจะมีน้ำหนักควรแก่การรับฟังได้ดีกว่ากันแต่อาจสรุปเป็นแนวทางได้เพียงว่าหากพยานเบิกความกลับคำให้การในชั้นสอบสวนแล้วก็ควรต้องดูว่าคำเบิกความในชั้นศาลหรือคำให้การในชั้นสอบสวนมีความสมเหตุสมผลมากกว่ากันหรือคำพยานในชั้นใดมีข้อพิรุธซึ่งต้องพิจารณาจากสำนวนในคดีนั้นๆเช่นพยานมีพฤติการณ์ช่วยเหลือจำเลยหรือไม่ความสอดคล้องของคำพยานปากอื่นการให้ถ้อยคำต่อพนักงานสอบสวนใกล้ชิดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหรือไม่ฯลฯรวมตลอดถึงการนำสืบของจำเลยว่านำสืบรับข้อเท็จจริงของโจทก์หรือไม่เช่นการนำสืบรับว่าก่อนวันเกิดเหตุจำเลยได้ทะเลาะวิวาทกับผู้ตายจริงเป็นต้นหากคำพยานทั้งในชั้นสอบสวนและในชั้นศาลต่างสมเหตุสมผลด้วยกันและไม่มีข้อพิรุธก็น่าจะต้องถือเอาคำเบิกความต่อศาลเป็นเกณฑ์สำคัญเพราะถือเป็นพยานชั้นหนึ่งนั่นเอง การรวบรวมพยานหลักฐานในคดีอาญาพนักงานสอบสวนมีอำนาจรวบรวมพยานหลักฐานได้อย่างกว้างขวางและแทบทุกชนิดอยู่แล้วในเมื่อพยานนั้นน่าจะพิสูจน์ได้ว่าจำเลยมีผิดหรือบริสุทธิ์เพราะสามารถอ้างเป็นพยานในชั้นศาลได้ทั้งนี้ไม่ว่าจะเป็นประจักษ์พยานหรือพยานบอกเล่าที่เกี่ยวพันกับเรื่องนั้นพนักงานสอบสวนควรจะรวบรวมสอบสวนไว้ให้หมดสิ้นโดยเฉพาะพยานบอกเล่าที่จะทำให้คดีมีความเชื่อมโยงต่อเนื่องกันมาจนมีการทำผิดหรือหลังทำผิดย่อมเป็นพยานที่ประสานเหตุการณ์เป็นอย่างดีพนักงานสอบสวนไม่ควรจะละทิ้งพยานบอกเล่าหรือพยานแวดล้อมเหล่านี้โดยเฉพาะพยานบอกเล่าที่เป็นต้นเหตุให้ค้นพบผู้กระทำความผิดที่แท้จริงมีความสำคัญมากที่พนักงานสอบสวนจะต้องสอบไว้เป็นหลักฐานเพราะเป็นพยานที่สำคัญและสามารถติดต่อเชื่อมโยงถึงพยานที่เห็นเหตุการณ์ได้หากมีกรณีที่พยานหลักฐานขัดกันพนักงานสอบสวนต้องเลือกพยานหลักฐานที่แท้จริงถูกต้องและสามารถอธิบายเหตุผลต่างๆไว้ในสำนวนการสอบสวนให้ปรากฏด้วยเพราะหากพยานที่มาให้การในชั้นศาลกลับคำศาลอาจรับฟังคำพยานในชั้นสอบสวนว่าเป็นความจริงและมีน้ำหนักพอฟังลงโทษจำเลยได้การที่พนักงานสอบสวนได้สอบเหตุการณ์ไว้อย่างชัดแจ้งย่อมจะมีเหตุผลที่สอดคล้องกันทำให้พยานมีน้ำหนักและเชื่อถือได้มากขึ้นและเมื่อไม่มีกฎหมายห้ามมิให้ศาลรับฟังก็ต้องถือว่าคำให้การของพยานในชั้นสอบสวนศาลรับฟังประกอบการพิจารณาของศาลได้เช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่1855/2529ที่ว่าแม้โจทก์จะไม่ได้ตัวผู้เสียหายหรือประจักษ์พยานไม่ยืนยันว่าจำเลยเป็นคนร้ายก็มิได้หมายความว่าศาลต้องฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยมิได้เป็นคนร้ายเสมอไปกรณีที่ประจักษ์พยานเบิกความขัดกับคำให้การชั้นสอบสวนโดยปราศจากเหตุผลหากโจทก์มีพยานหลักฐานอื่นก็อาจใช้ประกอบกันเพื่อฟังว่าจำเลยเป็นคนร้ายได้(ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่1855/2529)ทั้งนี้เพราะศาลได้ถือหลักการรับฟังพยานตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา226ที่บัญญัติว่า "พยานวัตถุพยานเอกสารหรือพยานบุคคลซึ่งน่าจะพิสูจน์ได้ว่าจำเลยมีผิดหรือบริสุทธิ์ให้อ้างพยานหลักฐานได้แต่ต้องเป็นพยานชนิดที่มิได้เกิดขึ้นจากการจูงใจมีคำมั่นสัญญาขู่เข็ญหลอกลวงหรือโดยมิชอบประการอื่นและให้สืบตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้หรือกฎหมายอื่นอันว่าด้วยการสืบพยาน" บทบัญญัติของกฎหมายนี้เป็นการเปิดโอกาสให้ศาลรับฟังพยานในคดีอาญาได้อย่างกว้างขวางไม่ว่าจะเป็นพยานบอกเล่าหรือพยานอื่นใดที่จะสามารถพิสูจน์ได้ว่าจำเลยเป็นผู้กระทำความผิดได้แล้วโจทก์สามารถนำเข้าสืบเพื่อให้ศาลรับฟังได้ทั้งสิ้นเหตุผลก็เพราะกฎหมายไม่อาจจะบัญญัติรายละเอียดในการรับฟังพยานชนิดใดได้ครบทุกประการและแม้จะบัญญัติไว้ก็จะเป็นรายละเอียดเกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่มีอยู่มากและยืดยาวโดยใช่เหตุจึงเปิดไว้ในลักษณะกว้างเพื่อให้ศาลได้วินิจฉัยคดีได้อย่างเต็มที่ดังนั้นการพิสูจน์ในทางพยานที่จะให้ศาลรับฟังจึงต้องมีเหตุผลให้น่าเชื่อถือว่าเป็นพยานที่รับฟังได้ถ้าเหตุผลยังคลุมเครือกำกวมหรือไม่ชัดแจ้งศาลอาจจะไม่รับฟังพยานเช่นนั้นก็ได้คดีจึงขึ้นอยู่กับลักษณะของพยานที่ได้มานั้นเป็นสำคัญโดยเฉพาะพยานที่ได้มานั้นต้องมิได้เกิดขึ้นจากการจูงใจมีคำมั่นสัญญาขู่เข็ญหลอกลวงหรือโดยมิชอบประการอื่นด้วย(จิตติเจริญฉ่ำคำชี้ขาดความเห็นแย้งที่57/2536) เห็นได้ว่าการที่กฎหมายเปิดโอกาสให้รับฟังพยานได้อย่างกว้างขวางเช่นนี้ย่อมเป็นการดีและเป็นประโยชน์แก่ฝ่ายโจทก์อย่างยิ่งที่จะสามารถแสวงหาพยานหลักฐานในทางที่จะพิสูจน์ความผิดของจำเลยได้อย่างเต็มที่ คดีในปัจจุบันนี้มีหลายเรื่องที่พยานให้การในชั้นสอบสวนโดยยืนยันว่าผู้ที่จับตัวได้เป็นผู้กระทำความผิดแต่ต่อมาในชั้นศาลไม่ยอมชี้ตัวหรือชี้ตัวผิดไปหรือหลบหนีไปเสียศาลก็อาจนำถ้อยคำที่พนักงานสอบสวนจดไว้อย่างมีเหตุผลมาประกอบกับพยานหลักฐานอื่นเพื่อฟังลงโทษผู้กระทำความผิดได้ดังคำพิพากษาศาลฎีกาที่2957/2532ที่วินิจฉัยว่าแม้คำให้การชั้นสอบสวนเป็นพยานบอกเล่าจะรับฟังดังคำเบิกความของพยานในชั้นพิจารณาไม่ได้แต่ศาลอาจรับฟังว่าบุคคลที่เป็นพยานเคยให้การไว้เช่นนั้นต่อพนักงานสอบสวนเพื่อพิเคราะห์สอดส่องถึงข้อเท็จจริงในคดีได้เมื่อไม่ปรากฏว่าพนักงานสอบสวนจดบันทึกคำให้การโดยไม่ถูกต้องแต่อย่างใดจึงฟังได้ว่าพยานให้การไว้เช่นนั้นจริงและคำให้การของผู้รู้เห็นเหตุการณ์ในชั้นสอบสวนไม่มีกฎหมายบัญญัติห้ามมิให้ฟังประกอบพยานหลักฐานอื่นศาลจึงฟังคำให้การนั้นและพฤติการณ์แห่งคดีลงโทษจำเลยได้ ทนงศักดิ์ ดุลยกาญจน์ จิตฤดี วีระเวสส์