คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1012/2491หลักกฎหมาย: แม้ผู้รับอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น จะได้มอบหมายให้ลูกจ้างมีหน้าที่จำหน่ายฝิ่นแล้วก็ดี เมื่อลูกจ้างจำหน่ายฝิ่นแก่บุคคลที่ไม่มีใบอนุญาตที่เจ้าพนักงานกำหนดให้สูบฝิ่นได้ในร้าน ผู้รับใบอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นก็ต้องรับผิด (อ้างฎีกา 1218/80,156-157/83)ความว่า จำเลยเป็นผู้รับใบอนุญาตตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นนายตั่งย้งซึ่งเป็นลูกจ้างจำเลยและมีหน้าที่ขายฝิ่น ได้ขายฝิ่นแก่บุคคลซึ่งไม่มีใบอนุญาตที่เจ้าพนักงานกำหนดให้สูบฝิ่นได้ในร้านฝิ่น โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติฝิ่น 2485 (ฉบับที่ 5) มาตรา 5 พระราชบัญญัติฝิ่น 2481 (ฉบับที่ 4) มาตรา 6 ให้ปรับเรียงกระทงโทษรวม 100 บาท ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับ 50 บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยไม่ได้รู้เห็นในการกระทำผิดของลูกจ้าง จึงลงโทษไม่ได้ พิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยผู้รับใบอนุญาตไม่พ้นความรับผิดไปได้ แม้จำเลยจะได้มอบให้ลูกจ้างของจำเลยมีหน้าที่ขายฝิ่นแล้วก็ดี เพราะพระราชบัญญัติฝิ่นเป็นกฎหมายพิเศษบัญญัติไว้ให้เป็นความผิดของผู้รับอนุญาตโดยเฉพาะ จะนำหลักกฎหมายทั่วไปมาปรับกับคดีนี้ หาได้ไม่ จำเลยมีผิดตามฟ้องพิพากษากลับให้บังคับคดีไปตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1012/2491อัยการสมุทรปราการโจทก์นางชิต สิทธิประเสริฐจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 11, ม. 43 พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2481 ม. 6 พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2485 ม. 5แม้ผู้รับอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น จะได้มอบหมายให้ลูกจ้างมีหน้าที่จำหน่ายฝิ่นแล้วก็ดี เมื่อลูกจ้างจำหน่ายฝิ่นแก่บุคคลที่ไม่มีใบอนุญาตที่เจ้าพนักงานกำหนดให้สูบฝิ่นได้ในร้าน ผู้รับใบอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นก็ต้องรับผิด (อ้างฎีกา 1218/80,156-157/83)ความว่า จำเลยเป็นผู้รับใบอนุญาตตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นนายตั่งย้งซึ่งเป็นลูกจ้างจำเลยและมีหน้าที่ขายฝิ่น ได้ขายฝิ่นแก่บุคคลซึ่งไม่มีใบอนุญาตที่เจ้าพนักงานกำหนดให้สูบฝิ่นได้ในร้านฝิ่น โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติฝิ่น 2485 (ฉบับที่ 5) มาตรา 5 พระราชบัญญัติฝิ่น 2481 (ฉบับที่ 4) มาตรา 6 ให้ปรับเรียงกระทงโทษรวม 100 บาท ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับ 50 บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยไม่ได้รู้เห็นในการกระทำผิดของลูกจ้าง จึงลงโทษไม่ได้ พิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยผู้รับใบอนุญาตไม่พ้นความรับผิดไปได้ แม้จำเลยจะได้มอบให้ลูกจ้างของจำเลยมีหน้าที่ขายฝิ่นแล้วก็ดี เพราะพระราชบัญญัติฝิ่นเป็นกฎหมายพิเศษบัญญัติไว้ให้เป็นความผิดของผู้รับอนุญาตโดยเฉพาะ จะนำหลักกฎหมายทั่วไปมาปรับกับคดีนี้ หาได้ไม่ จำเลยมีผิดตามฟ้องพิพากษากลับให้บังคับคดีไปตามศาลชั้นต้น(พิบูลย์ไอศวรรย์-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ความว่า จำเลยเป็นผู้รับใบอนุญาตตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นนายตั่งย้งซึ่งเป็นลูกจ้างจำเลยและมีหน้าที่ขายฝิ่น ได้ขายฝิ่นแก่บุคคลซึ่งไม่มีใบอนุญาตที่เจ้าพนักงานกำหนดให้สูบฝิ่นได้ในร้านฝิ่น โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติฝิ่น 2485 (ฉบับที่ 5) มาตรา 5 พระราชบัญญัติฝิ่น 2481 (ฉบับที่ 4) มาตรา 6 ให้ปรับเรียงกระทงโทษรวม 100 บาท ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับ 50 บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยไม่ได้รู้เห็นในการกระทำผิดของลูกจ้าง จึงลงโทษไม่ได้ พิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยผู้รับใบอนุญาตไม่พ้นความรับผิดไปได้ แม้จำเลยจะได้มอบให้ลูกจ้างของจำเลยมีหน้าที่ขายฝิ่นแล้วก็ดี เพราะพระราชบัญญัติฝิ่นเป็นกฎหมายพิเศษบัญญัติไว้ให้เป็นความผิดของผู้รับอนุญาตโดยเฉพาะ จะนำหลักกฎหมายทั่วไปมาปรับกับคดีนี้ หาได้ไม่ จำเลยมีผิดตามฟ้องพิพากษากลับให้บังคับคดีไปตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1012/2491อัยการสมุทรปราการโจทก์นางชิต สิทธิประเสริฐจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 11, ม. 43 พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2481 ม. 6 พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2485 ม. 5แม้ผู้รับอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น จะได้มอบหมายให้ลูกจ้างมีหน้าที่จำหน่ายฝิ่นแล้วก็ดี เมื่อลูกจ้างจำหน่ายฝิ่นแก่บุคคลที่ไม่มีใบอนุญาตที่เจ้าพนักงานกำหนดให้สูบฝิ่นได้ในร้าน ผู้รับใบอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นก็ต้องรับผิด (อ้างฎีกา 1218/80,156-157/83)ความว่า จำเลยเป็นผู้รับใบอนุญาตตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นนายตั่งย้งซึ่งเป็นลูกจ้างจำเลยและมีหน้าที่ขายฝิ่น ได้ขายฝิ่นแก่บุคคลซึ่งไม่มีใบอนุญาตที่เจ้าพนักงานกำหนดให้สูบฝิ่นได้ในร้านฝิ่น โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติฝิ่น 2485 (ฉบับที่ 5) มาตรา 5 พระราชบัญญัติฝิ่น 2481 (ฉบับที่ 4) มาตรา 6 ให้ปรับเรียงกระทงโทษรวม 100 บาท ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับ 50 บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยไม่ได้รู้เห็นในการกระทำผิดของลูกจ้าง จึงลงโทษไม่ได้ พิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยผู้รับใบอนุญาตไม่พ้นความรับผิดไปได้ แม้จำเลยจะได้มอบให้ลูกจ้างของจำเลยมีหน้าที่ขายฝิ่นแล้วก็ดี เพราะพระราชบัญญัติฝิ่นเป็นกฎหมายพิเศษบัญญัติไว้ให้เป็นความผิดของผู้รับอนุญาตโดยเฉพาะ จะนำหลักกฎหมายทั่วไปมาปรับกับคดีนี้ หาได้ไม่ จำเลยมีผิดตามฟ้องพิพากษากลับให้บังคับคดีไปตามศาลชั้นต้น(พิบูลย์ไอศวรรย์-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ