คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3460/2526หลักกฎหมาย: การที่ระเบียบของจำเลยกำหนดว่า ลูกจ้างซึ่งไม่มีวันลาเกิน36 วัน มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ 10 วันนั้น ใช้บังคับเฉพาะพนักงานที่มิได้ลาเกินกำหนดให้มีวันหยุดพักผ่อนประจำปีได้ถึง 10 วันเท่านั้น หามีผลเป็นการตัดสิทธิในการหยุดพักผ่อนประจำปีของลูกจ้างที่ลาเกินกำหนดซึ่งมีอยู่ 6 วันทำงานตามกฎหมายไม่โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย โจทก์ขอหยุดพักผ่อนประจำปีแต่จำเลยไม่อนุญาตให้หยุดพักผ่อนตามกฎหมาย เนื่องจากจำเลยออกระเบียบว่าด้วยการทำงาน ฯ ความว่า เจ้าหน้าที่องค์การค้าของคุรุสภาทำงานติดต่อกันมาครบหนึ่งปีซึ่งในรอบปีที่ผ่านมาไม่ขาดงาน หรือไม่มีวันลากิจ ลาป่วย รวมกันเกิน ๓๖ วัน มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ปีละ ๑๐ วัน การที่จำเลยกำหนดดังกล่าวน่าจะเป็นการฝ่าฝืนกฎหมาย เป็นเหตุให้โจทก์ไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปี ขอให้ศาลบังคับจำเลยอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีเป็นเวลา ๑๐ วัน ถ้าไม่อาจให้โจทก์หยุดพักผ่อนได้ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ โดยคิดอัตราเท่ากับค่าทำงานในวันหยุด ๑๐ วัน ขอให้ศาลพิพากษาหรือสั่งให้ระเบียบของจำเลยเฉพาะส่วนที่น่าจะขัดกับกฎหมายเป็นโมฆะ จำเลยให้การว่า โจทก์ที่ ๑ ลาป่วย ๔๑ วัน โจทก์ที่ ๒ ลาป่วย ๓๗ วันในรอบปี โจทก์จึงไม่มีสิทธิลาหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะขัดต่อระเบียบว่าด้วยการทำงานของเจ้าหน้าที่องค์การค้าของคุรุสภา ฯ ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปี ๖ วันทำงาน ถ้าไม่อาจให้โจทก์หยุดพักผ่อนได้ ให้จำเลยร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ โดยคิดอัตราเท่ากับค่าทำงานในวันหยุด ๖ วัน คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกเสีย จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ในรอบปีทำงาน โจทก์ที่ ๑ ลาป่วย ๔๑ วัน โจทก์ที่ ๒ ลาป่วย ๓๗ วัน ระเบียบว่าด้วยการทำงานของเจ้าหน้าที่องค์การค้าของคุรุสภาจำเลย ข้อ ๑๑ ความว่า เจ้าหน้าที่องค์การค้าของคุรุสภาทำงานติดต่อกันมาครบหนึ่งปี ซึ่งในรอบปีที่ผ่านมาไม่ขาดงาน หรือไม่มีวันลากิจ ลาป่วย รวมกันเกิน ๓๖ วัน มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ปีละ ๑๐ วัน ปัญหามีว่า โจทก์ลาป่วยในรอบปี รวมกันเกิน ๓๖ วัน จะมีสิทธิได้หยุดพักผ่อนประจำปีหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่าสิทธิการหยุดพักผ่อนประจำปีตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ฯ ข้อ ๑๐ กำหนดว่า "ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันมาแล้วครบหนึ่งปี มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ไม่น้อยกว่าปีละหกวันทำงาน" ประกาศกระทรวงมหาดไทยดังกล่าวมีผลบังคับอย่างกฎหมาย จึงจะกำหนดเป็นอย่างอื่นในลักษณะที่เป็นการตัดสิทธิของพนักงานที่จะได้หยุดพักผ่อนประจำปีที่มีอยู่ตามกฎหมายหาได้ไม่ การที่จำเลยออกระเบียบว่าด้วยการทำงาน ฯ ไม่ให้พนักงานที่ลากิจ ลาป่วย รวมกันเกิน ๓๖ วัน มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปี ๑๐ วันนั้น ระเบียบนี้คงใช้บังคับได้เฉพาะในส่วนที่ให้พนักงานซึ่งมิได้ลากิจ ลาป่วย เกินกำหนด ให้มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ถึง ๑๐ วัน เท่านั้น แต่หามีผลเป็นการตัดสิทธิในการหยุดพักผ่อนประจำปีของพนักงานที่มีอยู่แล้วตามกฎหมายไม่ โจทก์คงยังมีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีตามกฎหมาย พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3460/2526นางสาวเจริญ วันทาโร กับพวกโจทก์คุรุสภา กับพวกจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม. 2, ม. 10การที่ระเบียบของจำเลยกำหนดว่า ลูกจ้างซึ่งไม่มีวันลาเกิน36 วัน มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ 10 วันนั้น ใช้บังคับเฉพาะพนักงานที่มิได้ลาเกินกำหนดให้มีวันหยุดพักผ่อนประจำปีได้ถึง 10 วันเท่านั้น หามีผลเป็นการตัดสิทธิในการหยุดพักผ่อนประจำปีของลูกจ้างที่ลาเกินกำหนดซึ่งมีอยู่ 6 วันทำงานตามกฎหมายไม่โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย โจทก์ขอหยุดพักผ่อนประจำปีแต่จำเลยไม่อนุญาตให้หยุดพักผ่อนตามกฎหมาย เนื่องจากจำเลยออกระเบียบว่าด้วยการทำงาน ฯ ความว่า เจ้าหน้าที่องค์การค้าของคุรุสภาทำงานติดต่อกันมาครบหนึ่งปีซึ่งในรอบปีที่ผ่านมาไม่ขาดงาน หรือไม่มีวันลากิจ ลาป่วย รวมกันเกิน ๓๖ วัน มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ปีละ ๑๐ วัน การที่จำเลยกำหนดดังกล่าวน่าจะเป็นการฝ่าฝืนกฎหมาย เป็นเหตุให้โจทก์ไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปี ขอให้ศาลบังคับจำเลยอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีเป็นเวลา ๑๐ วัน ถ้าไม่อาจให้โจทก์หยุดพักผ่อนได้ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ โดยคิดอัตราเท่ากับค่าทำงานในวันหยุด ๑๐ วัน ขอให้ศาลพิพากษาหรือสั่งให้ระเบียบของจำเลยเฉพาะส่วนที่น่าจะขัดกับกฎหมายเป็นโมฆะ จำเลยให้การว่า โจทก์ที่ ๑ ลาป่วย ๔๑ วัน โจทก์ที่ ๒ ลาป่วย ๓๗ วันในรอบปี โจทก์จึงไม่มีสิทธิลาหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะขัดต่อระเบียบว่าด้วยการทำงานของเจ้าหน้าที่องค์การค้าของคุรุสภา ฯ ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปี ๖ วันทำงาน ถ้าไม่อาจให้โจทก์หยุดพักผ่อนได้ ให้จำเลยร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ โดยคิดอัตราเท่ากับค่าทำงานในวันหยุด ๖ วัน คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกเสีย จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ในรอบปีทำงาน โจทก์ที่ ๑ ลาป่วย ๔๑ วัน โจทก์ที่ ๒ ลาป่วย ๓๗ วัน ระเบียบว่าด้วยการทำงานของเจ้าหน้าที่องค์การค้าของคุรุสภาจำเลย ข้อ ๑๑ ความว่า เจ้าหน้าที่องค์การค้าของคุรุสภาทำงานติดต่อกันมาครบหนึ่งปี ซึ่งในรอบปีที่ผ่านมาไม่ขาดงาน หรือไม่มีวันลากิจ ลาป่วย รวมกันเกิน ๓๖ วัน มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ปีละ ๑๐ วัน ปัญหามีว่า โจทก์ลาป่วยในรอบปี รวมกันเกิน ๓๖ วัน จะมีสิทธิได้หยุดพักผ่อนประจำปีหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่าสิทธิการหยุดพักผ่อนประจำปีตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ฯ ข้อ ๑๐ กำหนดว่า "ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันมาแล้วครบหนึ่งปี มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ไม่น้อยกว่าปีละหกวันทำงาน" ประกาศกระทรวงมหาดไทยดังกล่าวมีผลบังคับอย่างกฎหมาย จึงจะกำหนดเป็นอย่างอื่นในลักษณะที่เป็นการตัดสิทธิของพนักงานที่จะได้หยุดพักผ่อนประจำปีที่มีอยู่ตามกฎหมายหาได้ไม่ การที่จำเลยออกระเบียบว่าด้วยการทำงาน ฯ ไม่ให้พนักงานที่ลากิจ ลาป่วย รวมกันเกิน ๓๖ วัน มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปี ๑๐ วันนั้น ระเบียบนี้คงใช้บังคับได้เฉพาะในส่วนที่ให้พนักงานซึ่งมิได้ลากิจ ลาป่วย เกินกำหนด ให้มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ถึง ๑๐ วัน เท่านั้น แต่หามีผลเป็นการตัดสิทธิในการหยุดพักผ่อนประจำปีของพนักงานที่มีอยู่แล้วตามกฎหมายไม่ โจทก์คงยังมีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีตามกฎหมาย พิพากษายืน(ขจร หะวานนท์-จุนท์ จันทรวงศ์-วรา ไวยหงษ์)ศาลแรงงานกลาง - นายเชื้อ เจียมรัตนกูลศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย โจทก์ขอหยุดพักผ่อนประจำปีแต่จำเลยไม่อนุญาตให้หยุดพักผ่อนตามกฎหมาย เนื่องจากจำเลยออกระเบียบว่าด้วยการทำงาน ฯ ความว่า เจ้าหน้าที่องค์การค้าของคุรุสภาทำงานติดต่อกันมาครบหนึ่งปีซึ่งในรอบปีที่ผ่านมาไม่ขาดงาน หรือไม่มีวันลากิจ ลาป่วย รวมกันเกิน ๓๖ วัน มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ปีละ ๑๐ วัน การที่จำเลยกำหนดดังกล่าวน่าจะเป็นการฝ่าฝืนกฎหมาย เป็นเหตุให้โจทก์ไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปี ขอให้ศาลบังคับจำเลยอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีเป็นเวลา ๑๐ วัน ถ้าไม่อาจให้โจทก์หยุดพักผ่อนได้ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ โดยคิดอัตราเท่ากับค่าทำงานในวันหยุด ๑๐ วัน ขอให้ศาลพิพากษาหรือสั่งให้ระเบียบของจำเลยเฉพาะส่วนที่น่าจะขัดกับกฎหมายเป็นโมฆะ จำเลยให้การว่า โจทก์ที่ ๑ ลาป่วย ๔๑ วัน โจทก์ที่ ๒ ลาป่วย ๓๗ วันในรอบปี โจทก์จึงไม่มีสิทธิลาหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะขัดต่อระเบียบว่าด้วยการทำงานของเจ้าหน้าที่องค์การค้าของคุรุสภา ฯ ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปี ๖ วันทำงาน ถ้าไม่อาจให้โจทก์หยุดพักผ่อนได้ ให้จำเลยร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ โดยคิดอัตราเท่ากับค่าทำงานในวันหยุด ๖ วัน คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกเสีย จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ในรอบปีทำงาน โจทก์ที่ ๑ ลาป่วย ๔๑ วัน โจทก์ที่ ๒ ลาป่วย ๓๗ วัน ระเบียบว่าด้วยการทำงานของเจ้าหน้าที่องค์การค้าของคุรุสภาจำเลย ข้อ ๑๑ ความว่า เจ้าหน้าที่องค์การค้าของคุรุสภาทำงานติดต่อกันมาครบหนึ่งปี ซึ่งในรอบปีที่ผ่านมาไม่ขาดงาน หรือไม่มีวันลากิจ ลาป่วย รวมกันเกิน ๓๖ วัน มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ปีละ ๑๐ วัน ปัญหามีว่า โจทก์ลาป่วยในรอบปี รวมกันเกิน ๓๖ วัน จะมีสิทธิได้หยุดพักผ่อนประจำปีหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่าสิทธิการหยุดพักผ่อนประจำปีตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ฯ ข้อ ๑๐ กำหนดว่า "ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันมาแล้วครบหนึ่งปี มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ไม่น้อยกว่าปีละหกวันทำงาน" ประกาศกระทรวงมหาดไทยดังกล่าวมีผลบังคับอย่างกฎหมาย จึงจะกำหนดเป็นอย่างอื่นในลักษณะที่เป็นการตัดสิทธิของพนักงานที่จะได้หยุดพักผ่อนประจำปีที่มีอยู่ตามกฎหมายหาได้ไม่ การที่จำเลยออกระเบียบว่าด้วยการทำงาน ฯ ไม่ให้พนักงานที่ลากิจ ลาป่วย รวมกันเกิน ๓๖ วัน มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปี ๑๐ วันนั้น ระเบียบนี้คงใช้บังคับได้เฉพาะในส่วนที่ให้พนักงานซึ่งมิได้ลากิจ ลาป่วย เกินกำหนด ให้มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ถึง ๑๐ วัน เท่านั้น แต่หามีผลเป็นการตัดสิทธิในการหยุดพักผ่อนประจำปีของพนักงานที่มีอยู่แล้วตามกฎหมายไม่ โจทก์คงยังมีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีตามกฎหมาย พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3460/2526นางสาวเจริญ วันทาโร กับพวกโจทก์คุรุสภา กับพวกจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม. 2, ม. 10การที่ระเบียบของจำเลยกำหนดว่า ลูกจ้างซึ่งไม่มีวันลาเกิน36 วัน มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ 10 วันนั้น ใช้บังคับเฉพาะพนักงานที่มิได้ลาเกินกำหนดให้มีวันหยุดพักผ่อนประจำปีได้ถึง 10 วันเท่านั้น หามีผลเป็นการตัดสิทธิในการหยุดพักผ่อนประจำปีของลูกจ้างที่ลาเกินกำหนดซึ่งมีอยู่ 6 วันทำงานตามกฎหมายไม่โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย โจทก์ขอหยุดพักผ่อนประจำปีแต่จำเลยไม่อนุญาตให้หยุดพักผ่อนตามกฎหมาย เนื่องจากจำเลยออกระเบียบว่าด้วยการทำงาน ฯ ความว่า เจ้าหน้าที่องค์การค้าของคุรุสภาทำงานติดต่อกันมาครบหนึ่งปีซึ่งในรอบปีที่ผ่านมาไม่ขาดงาน หรือไม่มีวันลากิจ ลาป่วย รวมกันเกิน ๓๖ วัน มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ปีละ ๑๐ วัน การที่จำเลยกำหนดดังกล่าวน่าจะเป็นการฝ่าฝืนกฎหมาย เป็นเหตุให้โจทก์ไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปี ขอให้ศาลบังคับจำเลยอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีเป็นเวลา ๑๐ วัน ถ้าไม่อาจให้โจทก์หยุดพักผ่อนได้ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ โดยคิดอัตราเท่ากับค่าทำงานในวันหยุด ๑๐ วัน ขอให้ศาลพิพากษาหรือสั่งให้ระเบียบของจำเลยเฉพาะส่วนที่น่าจะขัดกับกฎหมายเป็นโมฆะ จำเลยให้การว่า โจทก์ที่ ๑ ลาป่วย ๔๑ วัน โจทก์ที่ ๒ ลาป่วย ๓๗ วันในรอบปี โจทก์จึงไม่มีสิทธิลาหยุดพักผ่อนประจำปีเพราะขัดต่อระเบียบว่าด้วยการทำงานของเจ้าหน้าที่องค์การค้าของคุรุสภา ฯ ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยอนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปี ๖ วันทำงาน ถ้าไม่อาจให้โจทก์หยุดพักผ่อนได้ ให้จำเลยร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ โดยคิดอัตราเท่ากับค่าทำงานในวันหยุด ๖ วัน คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกเสีย จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ในรอบปีทำงาน โจทก์ที่ ๑ ลาป่วย ๔๑ วัน โจทก์ที่ ๒ ลาป่วย ๓๗ วัน ระเบียบว่าด้วยการทำงานของเจ้าหน้าที่องค์การค้าของคุรุสภาจำเลย ข้อ ๑๑ ความว่า เจ้าหน้าที่องค์การค้าของคุรุสภาทำงานติดต่อกันมาครบหนึ่งปี ซึ่งในรอบปีที่ผ่านมาไม่ขาดงาน หรือไม่มีวันลากิจ ลาป่วย รวมกันเกิน ๓๖ วัน มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ปีละ ๑๐ วัน ปัญหามีว่า โจทก์ลาป่วยในรอบปี รวมกันเกิน ๓๖ วัน จะมีสิทธิได้หยุดพักผ่อนประจำปีหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่าสิทธิการหยุดพักผ่อนประจำปีตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ฯ ข้อ ๑๐ กำหนดว่า "ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันมาแล้วครบหนึ่งปี มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ไม่น้อยกว่าปีละหกวันทำงาน" ประกาศกระทรวงมหาดไทยดังกล่าวมีผลบังคับอย่างกฎหมาย จึงจะกำหนดเป็นอย่างอื่นในลักษณะที่เป็นการตัดสิทธิของพนักงานที่จะได้หยุดพักผ่อนประจำปีที่มีอยู่ตามกฎหมายหาได้ไม่ การที่จำเลยออกระเบียบว่าด้วยการทำงาน ฯ ไม่ให้พนักงานที่ลากิจ ลาป่วย รวมกันเกิน ๓๖ วัน มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปี ๑๐ วันนั้น ระเบียบนี้คงใช้บังคับได้เฉพาะในส่วนที่ให้พนักงานซึ่งมิได้ลากิจ ลาป่วย เกินกำหนด ให้มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ถึง ๑๐ วัน เท่านั้น แต่หามีผลเป็นการตัดสิทธิในการหยุดพักผ่อนประจำปีของพนักงานที่มีอยู่แล้วตามกฎหมายไม่ โจทก์คงยังมีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีตามกฎหมาย พิพากษายืน(ขจร หะวานนท์-จุนท์ จันทรวงศ์-วรา ไวยหงษ์)ศาลแรงงานกลาง - นายเชื้อ เจียมรัตนกูลศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ