คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3077/2531หลักกฎหมาย: โจทก์ส่งของออกนอกราชอาณาจักรโดยมิได้เสียภาษีอันเป็นการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากร พุทธศักราช 2469 มาตรา 27เป็นเหตุให้จำเลยผู้ขนส่งไม่อาจออกใบตราส่งให้โจทก์ได้ การที่โจทก์นำคดีมาฟ้องเรียกค่าเสียหายเนื่องจากจำเลยไม่ออกใบตราส่งให้จึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตโจทก์ฟ้องว่า จำเลยรับขนไม้สักให้โจทก์ไปประเทศญี่ปุ่นแต่จำเลยไม่ออกใบตราส่งให้ เป็นเหตุให้ผู้ซื้อไม่สามารถรับไม้สักได้ขอให้ใช้ค่าเสียหาย จำเลยให้การว่า โจทก์ส่งสินค้าออกโดยไม่ชำระภาษีจำเลยจึงไม่ต้องออกใบตราส่งและไม่ต้องรับผิดค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าเสียหาย จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงตามที่คู่ความนำสืบรับกันมีว่า โจทก์ส่งสินค้าไม้สักรายพิพาทไปยังลูกค้าในเมืองโยโกฮามาประเทศญี่ปุ่น โดยติดต่อขอระวางเรือของจำเลย ได้ขนสินค้าดังกล่าวขึ้นเรือเฮอร์ต้าเมอสก์ของจำเลยในวันที่ 11 มิถุนายน 2520และเรือได้ออกจากท่าเรือกรุงเทพมหานครไปยังเมืองโยโกฮามาเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2520 วันที่ 12 มิถุนายน 2520 เป็นวันอาทิตย์และในวันจันทร์ที่ 13 มิถุนายน 2520 โจทก์ได้ไปขอใบตราส่งสินค้าดังกล่าวจากจำเลยแต่ความปรากฏว่าเมื่อขนสินค้าดังกล่าวขึ้นเรือของจำเลยนั้นยังไม่ได้เสียภาษีศุลกากรเพราะนายชัยยุทธ ชัยกุล ผู้ดำเนินการขนสินค้าขาออกหรือที่เรียกว่าชิ้ปปิ้งของโจทก์มิได้นำเงินค่าภาษีศุลกากรไปชำระให้แก่กรมศุลกากรสินค้าดังกล่าวจึงไม่มีใบขนสินค้าขาออก ในวันที่โจทก์ขนสินค้าขึ้นเรือเฮอร์ต้าเมอสก์ของจำเลย นายตรวจของกรมศุลกากรประจำเรือดังกล่าวละเลยมิได้ตรวจสอบควบคุมการนำสินค้าขึ้นเรือและได้ถูกกรมศุลกากรลงโทษให้ออกจากราชการไปแล้ว มีปัญหาพิจารณาว่าโจทก์เรียกร้องให้จำเลยออกใบตราส่งให้แก่โจทก์ได้หรือไม่ เมื่อสินค้าดังกล่าวมิได้เสียภาษีศุลกากร พระราชบัญญัติศุลกากร พุทธศักราช 2469มาตรา 27 ซึ่งได้แก้ไขเพิ่มเติมแล้วมีความว่า ผู้ใดนำหรือพาของที่ยังมิได้เสียภาษี..... เข้ามาในราชอาณาจักรไทยก็ดีหรือที่ส่งหรือพาของเช่นว่านี้ออกไปนอกราชอาณาจักรก็ดี หรือช่วยเหลือด้วยประการใด ๆ ในการนำของเช่นว่านี้เข้ามาหรือส่งออกไปก็ดี....โดยเจตนาจะฉ้อค่าภาษีของรัฐบาลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่จะต้องเสียสำหรับของนั้น ๆ ก็ดี.... สำหรับความผิดครั้งหนึ่ง ๆให้ปรับเป็นเงินสี่เท่าราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยแล้วหรือจำคุกไม่เกินสิบปีหรือทั้งปรับทั้งจำ เห็นว่า การกระทำดังกล่าวโจทก์อาจต้องรับโทษตามบทกฏหมายดังกล่าวและหากจำเลยออกใบตราส่งสำหรับสินค้าดังกล่าวให้แก่โจทก์ทั้ง ๆ ที่ทราบอยู่แล้วว่าเป็นของที่ยังมิได้เสียค่าภาษี ก็อาจเป็นการร่วมกระทำความผิดกับโจทก์ด้วย โจทก์ละเมิดกฎหมายโดยส่งของออกไปนอกราชอาณาจักรโดยมิได้เสียค่าภาษี หากบังคับให้จำเลยต้องออกใบตราส่งให้โจทก์ในกรณีเช่นนี้ โจทก์ก็อาจนำใบตราส่งสินค้าไปรับเงินค่าสินค้าจากธนาคาร และส่งใบตราส่งดังกล่าวไปให้ผู้ซื้อสินค้าในต่างประเทศไปรับสินค้าดังกล่าวได้ก็เท่ากับส่งเสริมและสนับสนุนให้โจทก์ดำเนินธุรกิจมีรายได้โดยไม่ต้องเสียค่าภาษีคดีจึงเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน เมื่อโจทก์มิได้เสียค่าภาษีสำหรับสินค้าดังกล่าว จึงไม่อาจเรียกให้จำเลยออกใบตราส่งให้โจทก์ได้ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์นำคดีมาฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3077/2531ห้างหุ้นส่วนจำกัด สหลัม เบอร์โจทก์สาย เดิน เรือ เมอสก์ สาขา กรุงเทพ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 5, ม. 610, ม. 613 พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 27โจทก์ส่งของออกนอกราชอาณาจักรโดยมิได้เสียภาษีอันเป็นการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากร พุทธศักราช 2469 มาตรา 27เป็นเหตุให้จำเลยผู้ขนส่งไม่อาจออกใบตราส่งให้โจทก์ได้ การที่โจทก์นำคดีมาฟ้องเรียกค่าเสียหายเนื่องจากจำเลยไม่ออกใบตราส่งให้จึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตโจทก์ฟ้องว่า จำเลยรับขนไม้สักให้โจทก์ไปประเทศญี่ปุ่นแต่จำเลยไม่ออกใบตราส่งให้ เป็นเหตุให้ผู้ซื้อไม่สามารถรับไม้สักได้ขอให้ใช้ค่าเสียหาย จำเลยให้การว่า โจทก์ส่งสินค้าออกโดยไม่ชำระภาษีจำเลยจึงไม่ต้องออกใบตราส่งและไม่ต้องรับผิดค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าเสียหาย จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงตามที่คู่ความนำสืบรับกันมีว่า โจทก์ส่งสินค้าไม้สักรายพิพาทไปยังลูกค้าในเมืองโยโกฮามาประเทศญี่ปุ่น โดยติดต่อขอระวางเรือของจำเลย ได้ขนสินค้าดังกล่าวขึ้นเรือเฮอร์ต้าเมอสก์ของจำเลยในวันที่ 11 มิถุนายน 2520และเรือได้ออกจากท่าเรือกรุงเทพมหานครไปยังเมืองโยโกฮามาเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2520 วันที่ 12 มิถุนายน 2520 เป็นวันอาทิตย์และในวันจันทร์ที่ 13 มิถุนายน 2520 โจทก์ได้ไปขอใบตราส่งสินค้าดังกล่าวจากจำเลยแต่ความปรากฏว่าเมื่อขนสินค้าดังกล่าวขึ้นเรือของจำเลยนั้นยังไม่ได้เสียภาษีศุลกากรเพราะนายชัยยุทธ ชัยกุล ผู้ดำเนินการขนสินค้าขาออกหรือที่เรียกว่าชิ้ปปิ้งของโจทก์มิได้นำเงินค่าภาษีศุลกากรไปชำระให้แก่กรมศุลกากรสินค้าดังกล่าวจึงไม่มีใบขนสินค้าขาออก ในวันที่โจทก์ขนสินค้าขึ้นเรือเฮอร์ต้าเมอสก์ของจำเลย นายตรวจของกรมศุลกากรประจำเรือดังกล่าวละเลยมิได้ตรวจสอบควบคุมการนำสินค้าขึ้นเรือและได้ถูกกรมศุลกากรลงโทษให้ออกจากราชการไปแล้ว มีปัญหาพิจารณาว่าโจทก์เรียกร้องให้จำเลยออกใบตราส่งให้แก่โจทก์ได้หรือไม่ เมื่อสินค้าดังกล่าวมิได้เสียภาษีศุลกากร พระราชบัญญัติศุลกากร พุทธศักราช 2469มาตรา 27 ซึ่งได้แก้ไขเพิ่มเติมแล้วมีความว่า ผู้ใดนำหรือพาของที่ยังมิได้เสียภาษี..... เข้ามาในราชอาณาจักรไทยก็ดีหรือที่ส่งหรือพาของเช่นว่านี้ออกไปนอกราชอาณาจักรก็ดี หรือช่วยเหลือด้วยประการใด ๆ ในการนำของเช่นว่านี้เข้ามาหรือส่งออกไปก็ดี....โดยเจตนาจะฉ้อค่าภาษีของรัฐบาลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่จะต้องเสียสำหรับของนั้น ๆ ก็ดี.... สำหรับความผิดครั้งหนึ่ง ๆให้ปรับเป็นเงินสี่เท่าราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยแล้วหรือจำคุกไม่เกินสิบปีหรือทั้งปรับทั้งจำ เห็นว่า การกระทำดังกล่าวโจทก์อาจต้องรับโทษตามบทกฏหมายดังกล่าวและหากจำเลยออกใบตราส่งสำหรับสินค้าดังกล่าวให้แก่โจทก์ทั้ง ๆ ที่ทราบอยู่แล้วว่าเป็นของที่ยังมิได้เสียค่าภาษี ก็อาจเป็นการร่วมกระทำความผิดกับโจทก์ด้วย โจทก์ละเมิดกฎหมายโดยส่งของออกไปนอกราชอาณาจักรโดยมิได้เสียค่าภาษี หากบังคับให้จำเลยต้องออกใบตราส่งให้โจทก์ในกรณีเช่นนี้ โจทก์ก็อาจนำใบตราส่งสินค้าไปรับเงินค่าสินค้าจากธนาคาร และส่งใบตราส่งดังกล่าวไปให้ผู้ซื้อสินค้าในต่างประเทศไปรับสินค้าดังกล่าวได้ก็เท่ากับส่งเสริมและสนับสนุนให้โจทก์ดำเนินธุรกิจมีรายได้โดยไม่ต้องเสียค่าภาษีคดีจึงเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน เมื่อโจทก์มิได้เสียค่าภาษีสำหรับสินค้าดังกล่าว จึงไม่อาจเรียกให้จำเลยออกใบตราส่งให้โจทก์ได้ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์นำคดีมาฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ถวิล ทองสว่างรัตน์-บุญส่ง คล้ายแก้ว-ธีรศักดิ์ กรรณสูต)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยรับขนไม้สักให้โจทก์ไปประเทศญี่ปุ่นแต่จำเลยไม่ออกใบตราส่งให้ เป็นเหตุให้ผู้ซื้อไม่สามารถรับไม้สักได้ขอให้ใช้ค่าเสียหาย จำเลยให้การว่า โจทก์ส่งสินค้าออกโดยไม่ชำระภาษีจำเลยจึงไม่ต้องออกใบตราส่งและไม่ต้องรับผิดค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าเสียหาย จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงตามที่คู่ความนำสืบรับกันมีว่า โจทก์ส่งสินค้าไม้สักรายพิพาทไปยังลูกค้าในเมืองโยโกฮามาประเทศญี่ปุ่น โดยติดต่อขอระวางเรือของจำเลย ได้ขนสินค้าดังกล่าวขึ้นเรือเฮอร์ต้าเมอสก์ของจำเลยในวันที่ 11 มิถุนายน 2520และเรือได้ออกจากท่าเรือกรุงเทพมหานครไปยังเมืองโยโกฮามาเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2520 วันที่ 12 มิถุนายน 2520 เป็นวันอาทิตย์และในวันจันทร์ที่ 13 มิถุนายน 2520 โจทก์ได้ไปขอใบตราส่งสินค้าดังกล่าวจากจำเลยแต่ความปรากฏว่าเมื่อขนสินค้าดังกล่าวขึ้นเรือของจำเลยนั้นยังไม่ได้เสียภาษีศุลกากรเพราะนายชัยยุทธ ชัยกุล ผู้ดำเนินการขนสินค้าขาออกหรือที่เรียกว่าชิ้ปปิ้งของโจทก์มิได้นำเงินค่าภาษีศุลกากรไปชำระให้แก่กรมศุลกากรสินค้าดังกล่าวจึงไม่มีใบขนสินค้าขาออก ในวันที่โจทก์ขนสินค้าขึ้นเรือเฮอร์ต้าเมอสก์ของจำเลย นายตรวจของกรมศุลกากรประจำเรือดังกล่าวละเลยมิได้ตรวจสอบควบคุมการนำสินค้าขึ้นเรือและได้ถูกกรมศุลกากรลงโทษให้ออกจากราชการไปแล้ว มีปัญหาพิจารณาว่าโจทก์เรียกร้องให้จำเลยออกใบตราส่งให้แก่โจทก์ได้หรือไม่ เมื่อสินค้าดังกล่าวมิได้เสียภาษีศุลกากร พระราชบัญญัติศุลกากร พุทธศักราช 2469มาตรา 27 ซึ่งได้แก้ไขเพิ่มเติมแล้วมีความว่า ผู้ใดนำหรือพาของที่ยังมิได้เสียภาษี..... เข้ามาในราชอาณาจักรไทยก็ดีหรือที่ส่งหรือพาของเช่นว่านี้ออกไปนอกราชอาณาจักรก็ดี หรือช่วยเหลือด้วยประการใด ๆ ในการนำของเช่นว่านี้เข้ามาหรือส่งออกไปก็ดี....โดยเจตนาจะฉ้อค่าภาษีของรัฐบาลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่จะต้องเสียสำหรับของนั้น ๆ ก็ดี.... สำหรับความผิดครั้งหนึ่ง ๆให้ปรับเป็นเงินสี่เท่าราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยแล้วหรือจำคุกไม่เกินสิบปีหรือทั้งปรับทั้งจำ เห็นว่า การกระทำดังกล่าวโจทก์อาจต้องรับโทษตามบทกฏหมายดังกล่าวและหากจำเลยออกใบตราส่งสำหรับสินค้าดังกล่าวให้แก่โจทก์ทั้ง ๆ ที่ทราบอยู่แล้วว่าเป็นของที่ยังมิได้เสียค่าภาษี ก็อาจเป็นการร่วมกระทำความผิดกับโจทก์ด้วย โจทก์ละเมิดกฎหมายโดยส่งของออกไปนอกราชอาณาจักรโดยมิได้เสียค่าภาษี หากบังคับให้จำเลยต้องออกใบตราส่งให้โจทก์ในกรณีเช่นนี้ โจทก์ก็อาจนำใบตราส่งสินค้าไปรับเงินค่าสินค้าจากธนาคาร และส่งใบตราส่งดังกล่าวไปให้ผู้ซื้อสินค้าในต่างประเทศไปรับสินค้าดังกล่าวได้ก็เท่ากับส่งเสริมและสนับสนุนให้โจทก์ดำเนินธุรกิจมีรายได้โดยไม่ต้องเสียค่าภาษีคดีจึงเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน เมื่อโจทก์มิได้เสียค่าภาษีสำหรับสินค้าดังกล่าว จึงไม่อาจเรียกให้จำเลยออกใบตราส่งให้โจทก์ได้ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์นำคดีมาฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3077/2531ห้างหุ้นส่วนจำกัด สหลัม เบอร์โจทก์สาย เดิน เรือ เมอสก์ สาขา กรุงเทพ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 5, ม. 610, ม. 613 พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 27โจทก์ส่งของออกนอกราชอาณาจักรโดยมิได้เสียภาษีอันเป็นการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากร พุทธศักราช 2469 มาตรา 27เป็นเหตุให้จำเลยผู้ขนส่งไม่อาจออกใบตราส่งให้โจทก์ได้ การที่โจทก์นำคดีมาฟ้องเรียกค่าเสียหายเนื่องจากจำเลยไม่ออกใบตราส่งให้จึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตโจทก์ฟ้องว่า จำเลยรับขนไม้สักให้โจทก์ไปประเทศญี่ปุ่นแต่จำเลยไม่ออกใบตราส่งให้ เป็นเหตุให้ผู้ซื้อไม่สามารถรับไม้สักได้ขอให้ใช้ค่าเสียหาย จำเลยให้การว่า โจทก์ส่งสินค้าออกโดยไม่ชำระภาษีจำเลยจึงไม่ต้องออกใบตราส่งและไม่ต้องรับผิดค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าเสียหาย จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงตามที่คู่ความนำสืบรับกันมีว่า โจทก์ส่งสินค้าไม้สักรายพิพาทไปยังลูกค้าในเมืองโยโกฮามาประเทศญี่ปุ่น โดยติดต่อขอระวางเรือของจำเลย ได้ขนสินค้าดังกล่าวขึ้นเรือเฮอร์ต้าเมอสก์ของจำเลยในวันที่ 11 มิถุนายน 2520และเรือได้ออกจากท่าเรือกรุงเทพมหานครไปยังเมืองโยโกฮามาเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2520 วันที่ 12 มิถุนายน 2520 เป็นวันอาทิตย์และในวันจันทร์ที่ 13 มิถุนายน 2520 โจทก์ได้ไปขอใบตราส่งสินค้าดังกล่าวจากจำเลยแต่ความปรากฏว่าเมื่อขนสินค้าดังกล่าวขึ้นเรือของจำเลยนั้นยังไม่ได้เสียภาษีศุลกากรเพราะนายชัยยุทธ ชัยกุล ผู้ดำเนินการขนสินค้าขาออกหรือที่เรียกว่าชิ้ปปิ้งของโจทก์มิได้นำเงินค่าภาษีศุลกากรไปชำระให้แก่กรมศุลกากรสินค้าดังกล่าวจึงไม่มีใบขนสินค้าขาออก ในวันที่โจทก์ขนสินค้าขึ้นเรือเฮอร์ต้าเมอสก์ของจำเลย นายตรวจของกรมศุลกากรประจำเรือดังกล่าวละเลยมิได้ตรวจสอบควบคุมการนำสินค้าขึ้นเรือและได้ถูกกรมศุลกากรลงโทษให้ออกจากราชการไปแล้ว มีปัญหาพิจารณาว่าโจทก์เรียกร้องให้จำเลยออกใบตราส่งให้แก่โจทก์ได้หรือไม่ เมื่อสินค้าดังกล่าวมิได้เสียภาษีศุลกากร พระราชบัญญัติศุลกากร พุทธศักราช 2469มาตรา 27 ซึ่งได้แก้ไขเพิ่มเติมแล้วมีความว่า ผู้ใดนำหรือพาของที่ยังมิได้เสียภาษี..... เข้ามาในราชอาณาจักรไทยก็ดีหรือที่ส่งหรือพาของเช่นว่านี้ออกไปนอกราชอาณาจักรก็ดี หรือช่วยเหลือด้วยประการใด ๆ ในการนำของเช่นว่านี้เข้ามาหรือส่งออกไปก็ดี....โดยเจตนาจะฉ้อค่าภาษีของรัฐบาลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่จะต้องเสียสำหรับของนั้น ๆ ก็ดี.... สำหรับความผิดครั้งหนึ่ง ๆให้ปรับเป็นเงินสี่เท่าราคาของซึ่งได้รวมค่าอากรเข้าด้วยแล้วหรือจำคุกไม่เกินสิบปีหรือทั้งปรับทั้งจำ เห็นว่า การกระทำดังกล่าวโจทก์อาจต้องรับโทษตามบทกฏหมายดังกล่าวและหากจำเลยออกใบตราส่งสำหรับสินค้าดังกล่าวให้แก่โจทก์ทั้ง ๆ ที่ทราบอยู่แล้วว่าเป็นของที่ยังมิได้เสียค่าภาษี ก็อาจเป็นการร่วมกระทำความผิดกับโจทก์ด้วย โจทก์ละเมิดกฎหมายโดยส่งของออกไปนอกราชอาณาจักรโดยมิได้เสียค่าภาษี หากบังคับให้จำเลยต้องออกใบตราส่งให้โจทก์ในกรณีเช่นนี้ โจทก์ก็อาจนำใบตราส่งสินค้าไปรับเงินค่าสินค้าจากธนาคาร และส่งใบตราส่งดังกล่าวไปให้ผู้ซื้อสินค้าในต่างประเทศไปรับสินค้าดังกล่าวได้ก็เท่ากับส่งเสริมและสนับสนุนให้โจทก์ดำเนินธุรกิจมีรายได้โดยไม่ต้องเสียค่าภาษีคดีจึงเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน เมื่อโจทก์มิได้เสียค่าภาษีสำหรับสินค้าดังกล่าว จึงไม่อาจเรียกให้จำเลยออกใบตราส่งให้โจทก์ได้ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์นำคดีมาฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ถวิล ทองสว่างรัตน์-บุญส่ง คล้ายแก้ว-ธีรศักดิ์ กรรณสูต)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ