คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 896/2499หลักกฎหมาย: ในฟ้องของโจทก์กล่าวว่าโจทก์ที่ 1 ได้รับโอนการเช่าโรงเรือนของทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์มาจากโจทก์ที่ 2 ผู้เช่าเดิมแต่ระหว่างโจทก์ที่ 2 เป็นผู้เช่า โจทก์ที่ 2 ได้ตกลงจ้างจำเลยจัดการดำเนินการค้าอยู่ในโรงเรือนที่เช่า ครั้นโจทก์ที่ 1 ได้รับโอนสิทธิการเช่ามาจากโจทก์ที่ 2 แล้วโจทก์ที่ 2 ได้บอกเลิกจ้างจำเลยและให้จำเลยเลิกดำเนินการค้าเพื่อส่งมอบเรือนโรงรายนี้ให้แก่โจทก์ที่ 1 จำเลยไม่ปฏิบัติตามยังคงทำการค้าและอาศัยโรงเรือนรายนี้ตลอดมาโดยมิได้รับความอนุญาตจากเจ้าของสถานที่และโจทก์ที่ 1 ผู้เช่าเป็นการละเมิดและรอนสิทธิโจทก์ที่ 1 ฟ้องดังกล่าวมานี้แสดงว่าโจทก์เป็นผู้เช่าสถานที่พิพาทจากทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์จำเลยเป็นผู้อาศัยสิทธิโจทก์และโจทก์ได้แจ้งให้จำเลยออกจากสถานที่เช่าแล้วจำเลยไม่ยอมออกเช่นนี้โดยปกติโจทก์ย่อมมีสิทธิที่จะฟ้องจำเลยได้ส่วนข้อต่อสู้จำเลยจะมีอย่างไรเป็นเรื่องที่จะต้องว่ากล่าวกันในชั้นพิจารณาโจทก์ฟ้องว่าโจทก์ที่ 1 ทำสัญญาเช่าเรือนโรงหมายเลข 21298 และ300 ตลาดท่าเตียน จังหวัดพระนคร จากทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์โดยรับโอนสิทธิการเช่าจากโจทก์ที่ 2 ผู้เช่าเดิมระหว่างโจทก์ที่ 2 เป็นผู้เช่า โจทก์ที่ 2 ได้ตกลงจ้างจำเลยจัดการดำเนินการค้าอยู่ในโรงหมายเลขที่ 300 ครั้นโอนสิทธิการเช่าให้โจทก์ที่ 1 และโจทก์ที่ 1 ทำสัญญาเช่าตรงจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์แล้วโจทก์ที่ 2 ได้บอกเลิกจ้างจำเลยและให้จำเลยเลิกดำเนินการค้าเพื่อส่งมอบเรือนโรงรายนี้ให้แก่โจทก์ที่ 1เข้าครอบครองจำเลยไม่ปฏิบัติตามและยังคงทำการค้าและอาศัยอยู่ในโรงเรือนรายนี้ตลอดมาโดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าของสถานที่และโจทก์ที่ 1 ผู้เช่าต้องถือว่าจำเลยอยู่ด้วยการละเมิดสิทธิของผู้ให้เช่าและรอนสิทธิโจทก์ที่ 1 ผู้เช่าโดยไม่อาจจะใช้สิทธิเข้าครอบครองที่เช่าได้ โจทก์ที่ 1 ได้มอบให้ทนายความแจ้งให้จำเลยออกไปแต่จำเลยเพิกเฉยเป็นเหตุให้เสียหาย จึงต้องมาฟ้องขออำนาจศาลบังคับขับไล่จำเลยและบริวารออกจากโรงเรือนรายพิพาท ให้ใช้ค่าเสียหายเดือนละ 50 บาท นับแต่วันฟ้องพร้อมกับการยื่นฟ้องโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอเรียกสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เจ้าของโรงเรือนผู้ให้เช่าเข้ามาเป็นโจทก์ร่วมด้วยในชั้นสั่งฟ้องศาลแขวงพระนครเหนือเห็นว่าโจทก์ทั้งสองไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยได้เพราะไม่ใช่เจ้าของที่พิพาทและการที่โจทก์ขอให้เรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมด้วยนั้นเมื่อโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องได้เองและก็ไม่มีสิทธิขอให้เรียกผู้ใดเข้ามาในคดี พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ศาลชั้นต้นรับประทับฟ้องโจทก์และเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมตามคำขอของโจทก์แล้วดำเนินกระบวนพิจารณาไปตามรูปคดีจำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้องศาลฎีกาได้ฟังคำแถลงฝ่ายจำเลยแล้วปรึกษาเห็นว่าตามฟ้องโจทก์ดังที่บรรยายมาแสดงว่าโจทก์เป็นผู้เช่าสถานที่พิพาทจากทรัพย์สิน ฯ จำเลยเป็นผู้อาศัยสิทธิโจทก์และโจทก์ได้แจ้งให้จำเลยออกจากสถานที่เช่าแล้ว จำเลยไม่ยอมออกเช่นนี้โดยปกติโจทก์ย่อมมีสิทธิที่จะฟ้องจำเลยได้ ส่วนข้อต่อสู้จำเลยจะมีอย่างไรเป็นเรื่องที่จะต้องว่ากล่าวกันในชั้นพิจารณาฎีกาจำเลยที่ว่าโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยได้อ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 661/2494, 1627/2494, 395/2495 และ 1528-1529/2497 นั้นได้ตรวจดูแล้วปรากฏว่าฎีกาทั้ง 5 เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ศาลวินิจฉัยในข้อเท็จจริงซึ่งได้ความตามทางพิจารณาไม่เหมือนกับคดีนี้จะยกมาปรับกับคดีนี้ไม่ได้เหตุนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้รับฟ้องไว้พิจารณาและดำเนินการพิจารณาและพิพากษาต่อไปเป็นการชอบแล้วจึงพิพากษาให้ยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 896/2499นายแถลงไข วินทุพราหมกุล ที่ 1 คุณหญิงอาชญาจักร (แส โรจนวิภาต) ที่ 2โจทก์นายลิ่มเต็ก หรือจง แซ่อึ้งจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55ในฟ้องของโจทก์กล่าวว่าโจทก์ที่ 1 ได้รับโอนการเช่าโรงเรือนของทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์มาจากโจทก์ที่ 2 ผู้เช่าเดิมแต่ระหว่างโจทก์ที่ 2 เป็นผู้เช่า โจทก์ที่ 2 ได้ตกลงจ้างจำเลยจัดการดำเนินการค้าอยู่ในโรงเรือนที่เช่า ครั้นโจทก์ที่ 1 ได้รับโอนสิทธิการเช่ามาจากโจทก์ที่ 2 แล้วโจทก์ที่ 2 ได้บอกเลิกจ้างจำเลยและให้จำเลยเลิกดำเนินการค้าเพื่อส่งมอบเรือนโรงรายนี้ให้แก่โจทก์ที่ 1 จำเลยไม่ปฏิบัติตามยังคงทำการค้าและอาศัยโรงเรือนรายนี้ตลอดมาโดยมิได้รับความอนุญาตจากเจ้าของสถานที่และโจทก์ที่ 1 ผู้เช่าเป็นการละเมิดและรอนสิทธิโจทก์ที่ 1 ฟ้องดังกล่าวมานี้แสดงว่าโจทก์เป็นผู้เช่าสถานที่พิพาทจากทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์จำเลยเป็นผู้อาศัยสิทธิโจทก์และโจทก์ได้แจ้งให้จำเลยออกจากสถานที่เช่าแล้วจำเลยไม่ยอมออกเช่นนี้โดยปกติโจทก์ย่อมมีสิทธิที่จะฟ้องจำเลยได้ส่วนข้อต่อสู้จำเลยจะมีอย่างไรเป็นเรื่องที่จะต้องว่ากล่าวกันในชั้นพิจารณาโจทก์ฟ้องว่าโจทก์ที่ 1 ทำสัญญาเช่าเรือนโรงหมายเลข 21298 และ300 ตลาดท่าเตียน จังหวัดพระนคร จากทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์โดยรับโอนสิทธิการเช่าจากโจทก์ที่ 2 ผู้เช่าเดิมระหว่างโจทก์ที่ 2 เป็นผู้เช่า โจทก์ที่ 2 ได้ตกลงจ้างจำเลยจัดการดำเนินการค้าอยู่ในโรงหมายเลขที่ 300 ครั้นโอนสิทธิการเช่าให้โจทก์ที่ 1 และโจทก์ที่ 1 ทำสัญญาเช่าตรงจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์แล้วโจทก์ที่ 2 ได้บอกเลิกจ้างจำเลยและให้จำเลยเลิกดำเนินการค้าเพื่อส่งมอบเรือนโรงรายนี้ให้แก่โจทก์ที่ 1เข้าครอบครองจำเลยไม่ปฏิบัติตามและยังคงทำการค้าและอาศัยอยู่ในโรงเรือนรายนี้ตลอดมาโดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าของสถานที่และโจทก์ที่ 1 ผู้เช่าต้องถือว่าจำเลยอยู่ด้วยการละเมิดสิทธิของผู้ให้เช่าและรอนสิทธิโจทก์ที่ 1 ผู้เช่าโดยไม่อาจจะใช้สิทธิเข้าครอบครองที่เช่าได้ โจทก์ที่ 1 ได้มอบให้ทนายความแจ้งให้จำเลยออกไปแต่จำเลยเพิกเฉยเป็นเหตุให้เสียหาย จึงต้องมาฟ้องขออำนาจศาลบังคับขับไล่จำเลยและบริวารออกจากโรงเรือนรายพิพาท ให้ใช้ค่าเสียหายเดือนละ 50 บาท นับแต่วันฟ้องพร้อมกับการยื่นฟ้องโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอเรียกสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เจ้าของโรงเรือนผู้ให้เช่าเข้ามาเป็นโจทก์ร่วมด้วยในชั้นสั่งฟ้องศาลแขวงพระนครเหนือเห็นว่าโจทก์ทั้งสองไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยได้เพราะไม่ใช่เจ้าของที่พิพาทและการที่โจทก์ขอให้เรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมด้วยนั้นเมื่อโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องได้เองและก็ไม่มีสิทธิขอให้เรียกผู้ใดเข้ามาในคดี พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ศาลชั้นต้นรับประทับฟ้องโจทก์และเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมตามคำขอของโจทก์แล้วดำเนินกระบวนพิจารณาไปตามรูปคดีจำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้องศาลฎีกาได้ฟังคำแถลงฝ่ายจำเลยแล้วปรึกษาเห็นว่าตามฟ้องโจทก์ดังที่บรรยายมาแสดงว่าโจทก์เป็นผู้เช่าสถานที่พิพาทจากทรัพย์สิน ฯ จำเลยเป็นผู้อาศัยสิทธิโจทก์และโจทก์ได้แจ้งให้จำเลยออกจากสถานที่เช่าแล้ว จำเลยไม่ยอมออกเช่นนี้โดยปกติโจทก์ย่อมมีสิทธิที่จะฟ้องจำเลยได้ ส่วนข้อต่อสู้จำเลยจะมีอย่างไรเป็นเรื่องที่จะต้องว่ากล่าวกันในชั้นพิจารณาฎีกาจำเลยที่ว่าโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยได้อ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 661/2494, 1627/2494, 395/2495 และ 1528-1529/2497 นั้นได้ตรวจดูแล้วปรากฏว่าฎีกาทั้ง 5 เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ศาลวินิจฉัยในข้อเท็จจริงซึ่งได้ความตามทางพิจารณาไม่เหมือนกับคดีนี้จะยกมาปรับกับคดีนี้ไม่ได้เหตุนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้รับฟ้องไว้พิจารณาและดำเนินการพิจารณาและพิพากษาต่อไปเป็นการชอบแล้วจึงพิพากษาให้ยกฎีกาจำเลย(ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-จักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์-ดุลยกรณ์พิทารณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ที่ 1 ทำสัญญาเช่าเรือนโรงหมายเลข 21298 และ300 ตลาดท่าเตียน จังหวัดพระนคร จากทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์โดยรับโอนสิทธิการเช่าจากโจทก์ที่ 2 ผู้เช่าเดิมระหว่างโจทก์ที่ 2 เป็นผู้เช่า โจทก์ที่ 2 ได้ตกลงจ้างจำเลยจัดการดำเนินการค้าอยู่ในโรงหมายเลขที่ 300 ครั้นโอนสิทธิการเช่าให้โจทก์ที่ 1 และโจทก์ที่ 1 ทำสัญญาเช่าตรงจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์แล้วโจทก์ที่ 2 ได้บอกเลิกจ้างจำเลยและให้จำเลยเลิกดำเนินการค้าเพื่อส่งมอบเรือนโรงรายนี้ให้แก่โจทก์ที่ 1เข้าครอบครองจำเลยไม่ปฏิบัติตามและยังคงทำการค้าและอาศัยอยู่ในโรงเรือนรายนี้ตลอดมาโดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าของสถานที่และโจทก์ที่ 1 ผู้เช่าต้องถือว่าจำเลยอยู่ด้วยการละเมิดสิทธิของผู้ให้เช่าและรอนสิทธิโจทก์ที่ 1 ผู้เช่าโดยไม่อาจจะใช้สิทธิเข้าครอบครองที่เช่าได้ โจทก์ที่ 1 ได้มอบให้ทนายความแจ้งให้จำเลยออกไปแต่จำเลยเพิกเฉยเป็นเหตุให้เสียหาย จึงต้องมาฟ้องขออำนาจศาลบังคับขับไล่จำเลยและบริวารออกจากโรงเรือนรายพิพาท ให้ใช้ค่าเสียหายเดือนละ 50 บาท นับแต่วันฟ้องพร้อมกับการยื่นฟ้องโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอเรียกสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เจ้าของโรงเรือนผู้ให้เช่าเข้ามาเป็นโจทก์ร่วมด้วยในชั้นสั่งฟ้องศาลแขวงพระนครเหนือเห็นว่าโจทก์ทั้งสองไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยได้เพราะไม่ใช่เจ้าของที่พิพาทและการที่โจทก์ขอให้เรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมด้วยนั้นเมื่อโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องได้เองและก็ไม่มีสิทธิขอให้เรียกผู้ใดเข้ามาในคดี พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ศาลชั้นต้นรับประทับฟ้องโจทก์และเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมตามคำขอของโจทก์แล้วดำเนินกระบวนพิจารณาไปตามรูปคดีจำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้องศาลฎีกาได้ฟังคำแถลงฝ่ายจำเลยแล้วปรึกษาเห็นว่าตามฟ้องโจทก์ดังที่บรรยายมาแสดงว่าโจทก์เป็นผู้เช่าสถานที่พิพาทจากทรัพย์สิน ฯ จำเลยเป็นผู้อาศัยสิทธิโจทก์และโจทก์ได้แจ้งให้จำเลยออกจากสถานที่เช่าแล้ว จำเลยไม่ยอมออกเช่นนี้โดยปกติโจทก์ย่อมมีสิทธิที่จะฟ้องจำเลยได้ ส่วนข้อต่อสู้จำเลยจะมีอย่างไรเป็นเรื่องที่จะต้องว่ากล่าวกันในชั้นพิจารณาฎีกาจำเลยที่ว่าโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยได้อ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 661/2494, 1627/2494, 395/2495 และ 1528-1529/2497 นั้นได้ตรวจดูแล้วปรากฏว่าฎีกาทั้ง 5 เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ศาลวินิจฉัยในข้อเท็จจริงซึ่งได้ความตามทางพิจารณาไม่เหมือนกับคดีนี้จะยกมาปรับกับคดีนี้ไม่ได้เหตุนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้รับฟ้องไว้พิจารณาและดำเนินการพิจารณาและพิพากษาต่อไปเป็นการชอบแล้วจึงพิพากษาให้ยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 896/2499นายแถลงไข วินทุพราหมกุล ที่ 1 คุณหญิงอาชญาจักร (แส โรจนวิภาต) ที่ 2โจทก์นายลิ่มเต็ก หรือจง แซ่อึ้งจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55ในฟ้องของโจทก์กล่าวว่าโจทก์ที่ 1 ได้รับโอนการเช่าโรงเรือนของทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์มาจากโจทก์ที่ 2 ผู้เช่าเดิมแต่ระหว่างโจทก์ที่ 2 เป็นผู้เช่า โจทก์ที่ 2 ได้ตกลงจ้างจำเลยจัดการดำเนินการค้าอยู่ในโรงเรือนที่เช่า ครั้นโจทก์ที่ 1 ได้รับโอนสิทธิการเช่ามาจากโจทก์ที่ 2 แล้วโจทก์ที่ 2 ได้บอกเลิกจ้างจำเลยและให้จำเลยเลิกดำเนินการค้าเพื่อส่งมอบเรือนโรงรายนี้ให้แก่โจทก์ที่ 1 จำเลยไม่ปฏิบัติตามยังคงทำการค้าและอาศัยโรงเรือนรายนี้ตลอดมาโดยมิได้รับความอนุญาตจากเจ้าของสถานที่และโจทก์ที่ 1 ผู้เช่าเป็นการละเมิดและรอนสิทธิโจทก์ที่ 1 ฟ้องดังกล่าวมานี้แสดงว่าโจทก์เป็นผู้เช่าสถานที่พิพาทจากทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์จำเลยเป็นผู้อาศัยสิทธิโจทก์และโจทก์ได้แจ้งให้จำเลยออกจากสถานที่เช่าแล้วจำเลยไม่ยอมออกเช่นนี้โดยปกติโจทก์ย่อมมีสิทธิที่จะฟ้องจำเลยได้ส่วนข้อต่อสู้จำเลยจะมีอย่างไรเป็นเรื่องที่จะต้องว่ากล่าวกันในชั้นพิจารณาโจทก์ฟ้องว่าโจทก์ที่ 1 ทำสัญญาเช่าเรือนโรงหมายเลข 21298 และ300 ตลาดท่าเตียน จังหวัดพระนคร จากทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์โดยรับโอนสิทธิการเช่าจากโจทก์ที่ 2 ผู้เช่าเดิมระหว่างโจทก์ที่ 2 เป็นผู้เช่า โจทก์ที่ 2 ได้ตกลงจ้างจำเลยจัดการดำเนินการค้าอยู่ในโรงหมายเลขที่ 300 ครั้นโอนสิทธิการเช่าให้โจทก์ที่ 1 และโจทก์ที่ 1 ทำสัญญาเช่าตรงจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์แล้วโจทก์ที่ 2 ได้บอกเลิกจ้างจำเลยและให้จำเลยเลิกดำเนินการค้าเพื่อส่งมอบเรือนโรงรายนี้ให้แก่โจทก์ที่ 1เข้าครอบครองจำเลยไม่ปฏิบัติตามและยังคงทำการค้าและอาศัยอยู่ในโรงเรือนรายนี้ตลอดมาโดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าของสถานที่และโจทก์ที่ 1 ผู้เช่าต้องถือว่าจำเลยอยู่ด้วยการละเมิดสิทธิของผู้ให้เช่าและรอนสิทธิโจทก์ที่ 1 ผู้เช่าโดยไม่อาจจะใช้สิทธิเข้าครอบครองที่เช่าได้ โจทก์ที่ 1 ได้มอบให้ทนายความแจ้งให้จำเลยออกไปแต่จำเลยเพิกเฉยเป็นเหตุให้เสียหาย จึงต้องมาฟ้องขออำนาจศาลบังคับขับไล่จำเลยและบริวารออกจากโรงเรือนรายพิพาท ให้ใช้ค่าเสียหายเดือนละ 50 บาท นับแต่วันฟ้องพร้อมกับการยื่นฟ้องโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอเรียกสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เจ้าของโรงเรือนผู้ให้เช่าเข้ามาเป็นโจทก์ร่วมด้วยในชั้นสั่งฟ้องศาลแขวงพระนครเหนือเห็นว่าโจทก์ทั้งสองไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยได้เพราะไม่ใช่เจ้าของที่พิพาทและการที่โจทก์ขอให้เรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมด้วยนั้นเมื่อโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องได้เองและก็ไม่มีสิทธิขอให้เรียกผู้ใดเข้ามาในคดี พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ศาลชั้นต้นรับประทับฟ้องโจทก์และเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมตามคำขอของโจทก์แล้วดำเนินกระบวนพิจารณาไปตามรูปคดีจำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้องศาลฎีกาได้ฟังคำแถลงฝ่ายจำเลยแล้วปรึกษาเห็นว่าตามฟ้องโจทก์ดังที่บรรยายมาแสดงว่าโจทก์เป็นผู้เช่าสถานที่พิพาทจากทรัพย์สิน ฯ จำเลยเป็นผู้อาศัยสิทธิโจทก์และโจทก์ได้แจ้งให้จำเลยออกจากสถานที่เช่าแล้ว จำเลยไม่ยอมออกเช่นนี้โดยปกติโจทก์ย่อมมีสิทธิที่จะฟ้องจำเลยได้ ส่วนข้อต่อสู้จำเลยจะมีอย่างไรเป็นเรื่องที่จะต้องว่ากล่าวกันในชั้นพิจารณาฎีกาจำเลยที่ว่าโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยได้อ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 661/2494, 1627/2494, 395/2495 และ 1528-1529/2497 นั้นได้ตรวจดูแล้วปรากฏว่าฎีกาทั้ง 5 เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ศาลวินิจฉัยในข้อเท็จจริงซึ่งได้ความตามทางพิจารณาไม่เหมือนกับคดีนี้จะยกมาปรับกับคดีนี้ไม่ได้เหตุนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้รับฟ้องไว้พิจารณาและดำเนินการพิจารณาและพิพากษาต่อไปเป็นการชอบแล้วจึงพิพากษาให้ยกฎีกาจำเลย(ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-จักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์-ดุลยกรณ์พิทารณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ