คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1143/2533หลักกฎหมาย: ข้อบังคับเกี่ยวกับการลงโทษของจำเลยซึ่ง เป็นนายจ้างกำหนดว่า เมื่อพนักงานผู้ใดกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรง แต่ โทษยังไม่ถึงต้อง ถูก ไล่ออกหรือถึง ต้อง ถูก ไล่ออกแต่ มีเหตุผลอื่นอันสมควรลดหย่อนก็ให้ลงโทษปลดออกได้ ดังนี้เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าโจทก์ซึ่ง เป็นลูกจ้างนำรถของจำเลยไปปักเสาและยกหม้อแปลงขึ้นคานให้แก่ผู้รับเหมา ซึ่ง เป็นการกระทำผิดระเบียบและมีโทษถึง ไล่ออก การที่จำเลยลงโทษโจทก์โดย การปลดออก จึงชอบด้วยระเบียบดังกล่าว ไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม.โจทก์ฟ้องว่า เป็นลูกจ้างจำเลยในตำแหน่งพนักงานช่าง โดยได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 3,540 บาท ค่าครองชีพ 400 บาท และค่าไฟฟ้าเดือนละ 250 บาท โจทก์ถูกกล่าวหาว่ากระทำการฝ่าฝืนระเบียบจำเลย จำเลยตั้งกรรมการสอบสวนและสรุปว่าโจทก์กระทำผิด จึงมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์โดยปลดออกจากงานโจทก์มิได้กระทำผิดตามที่กล่าวอ้าง การสอบสวนและการลงโทษโจทก์ไม่ชอบด้วยระเบียบข้อบังคับของจำเลย โจทก์ได้รับความเสียหายและไม่ได้รับเงินค่าจ้างในระหว่างเลิกจ้างตลอดมา ขอให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราค่าจ้างไม่ต่ำกว่าเดิม และให้จำเลยจ่ายค่าเสียหายในอัตราเดือนละ 4,240 บาทเท่ากับอัตราค่าจ้างเดิม นับตั้งแต่วันที่จำเลยมีคำสั่งพักงานเป็นต้นไปพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจนกว่าจะรับโจทก์กลับเข้าทำงานตามเดิม หากจำเลยไม่สามารถรับโจทก์กลับเข้าทำงานได้ ให้จำเลยจ่ายค่าเสียหายเป็นเงิน 500,000 บาทจำเลยให้การว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม จำเลยได้มีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์โดยการปลดออกจากงานเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยระเบียบข้อบังคับและเป็นการเลิกจ้างโจทก์โดยถูกต้องตามกฎหมายและชอบธรรมแล้วจำเลยไม่สามารถรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งเดิมหรือต่ำกว่าเดิมได้ และค่าเสียหายที่โจทก์ขอมานั้นไม่เป็นความจริง โจทก์ไม่เสียหายแต่อย่างใดเพราะโจทก์กระทำความผิดจริง คำสั่งเลิกจ้างจึงเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยระเบียบข้อบังคับและชอบตามกฎหมายศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า โจทก์นำรถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ไปใช้โดยพลการ เป็นการผิดระเบียบข้อบังคับของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ที่ห้ามพนักงานซึ่งมิใช่พนักงานขับรถ ขับรถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้บังคับบัญชา และให้ใช้รถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคในการปฏิบัติงานเฉพาะกิจการเท่านั้นตามคำสั่งของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคที่ พ.86/2525 เรื่อง ใช้รถยนต์ในส่วนภูมิภาค โจทก์นำรถไปปักเสา 2 ต้น และยกหม้อแปลงขึ้นบนคานนั่งร้านหม้อแปลงให้แก่ผู้รับเหมาในโรงเรียนม่วงมิตรวิทยาคมการกระทำของโจทก์เป็นการผิดข้อบังคับการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ว่าด้วยระเบียบพนักงาน หมวด 5 เรื่องวินัย ข้อ 38(3) การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงมีเหตุแห่งการเลิกจ้าง โจทก์จะกล่าวอ้างว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรมหาได้ไม่ โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องเรียกค่าเสียหาย พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ปัญหาวินิจฉัยมีว่า การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยมีคำสั่งปลดออกจากงานเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมหรือไม่ โจทก์อุทธรณ์ว่าคำสั่งปลดโจทก์ออกจากงานนั้นขัดต่อระเบียบข้อบังคับของจำเลย จึงเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมเห็นว่า ตามข้อบังคับการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคว่าด้วยระเบียบพนักงานข้อ 43 กำหนดว่า "การลงโทษปลดออกนั้นจะกระทำได้ เมื่อพนักงานผู้ใดกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงตามข้อ 41 และข้อ 42 แต่โทษยังไม่ถึงกับจะต้องถูกไล่ออกหรือถึงกับจะต้องถูกไล่ออก แต่มีเหตุผลอันควรลดหย่อน" การที่โจทก์นำรถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคไปปักเสา2 ต้น และยกหม้อแปลงขึ้นบนคานนั่งร้านหม้อแปลงให้แก่ผู้รับเหมาในโรงเรียนม่วงมิตรวิทยาคม ตามที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยเป็นยุติแล้วนั้น การกระทำของโจทก์ดังกล่าวนั้น นอกจากจะเป็นการผิดข้อบังคับการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคว่าด้วยระเบียบพนักงานหมวด 5เรื่องวินัย ข้อ 38(3) ที่กำหนดว่า "ต้องปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา ซึ่งสั่งโดยชอบด้วยกฎหมายและระเบียบ หรือวิธีปฏิบัติของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ห้ามขัดขืนหรือหลีกเลี่ยง..." แล้วการกระทำของโจทก์ดังกล่าวนั้นยังต้องด้วย ข้อ 41(3) ที่กำหนดว่า "ทุจริตต่อหน้าที่การงาน" ด้วย เพราะการกระทำของโจทก์ดังกล่าวเป็นการแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายสำหรับผู้อื่นคือผู้รับเหมาที่โจทก์นำรถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคไปปักเสาและยกหม้อแปลงขึ้นบนคานนั่งร้านให้ ซึ่งมีโทษถึงไล่ออก ดังนั้นการที่จำเลยลงโทษโจทก์โดยมีคำสั่งปลดออกนั้น เป็นการลงโทษที่ชอบด้วยระเบียบข้อบังคับดังกล่าวแล้ว ไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1143/2533นาย สุวิทย์ ควนสุวรรณ์โจทก์การไฟฟ้าส่วนภูมิภาคจำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 49 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 5, ม. 10ข้อบังคับเกี่ยวกับการลงโทษของจำเลยซึ่ง เป็นนายจ้างกำหนดว่า เมื่อพนักงานผู้ใดกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรง แต่ โทษยังไม่ถึงต้อง ถูก ไล่ออกหรือถึง ต้อง ถูก ไล่ออกแต่ มีเหตุผลอื่นอันสมควรลดหย่อนก็ให้ลงโทษปลดออกได้ ดังนี้เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าโจทก์ซึ่ง เป็นลูกจ้างนำรถของจำเลยไปปักเสาและยกหม้อแปลงขึ้นคานให้แก่ผู้รับเหมา ซึ่ง เป็นการกระทำผิดระเบียบและมีโทษถึง ไล่ออก การที่จำเลยลงโทษโจทก์โดย การปลดออก จึงชอบด้วยระเบียบดังกล่าว ไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม.โจทก์ฟ้องว่า เป็นลูกจ้างจำเลยในตำแหน่งพนักงานช่าง โดยได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 3,540 บาท ค่าครองชีพ 400 บาท และค่าไฟฟ้าเดือนละ 250 บาท โจทก์ถูกกล่าวหาว่ากระทำการฝ่าฝืนระเบียบจำเลย จำเลยตั้งกรรมการสอบสวนและสรุปว่าโจทก์กระทำผิด จึงมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์โดยปลดออกจากงานโจทก์มิได้กระทำผิดตามที่กล่าวอ้าง การสอบสวนและการลงโทษโจทก์ไม่ชอบด้วยระเบียบข้อบังคับของจำเลย โจทก์ได้รับความเสียหายและไม่ได้รับเงินค่าจ้างในระหว่างเลิกจ้างตลอดมา ขอให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราค่าจ้างไม่ต่ำกว่าเดิม และให้จำเลยจ่ายค่าเสียหายในอัตราเดือนละ 4,240 บาทเท่ากับอัตราค่าจ้างเดิม นับตั้งแต่วันที่จำเลยมีคำสั่งพักงานเป็นต้นไปพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจนกว่าจะรับโจทก์กลับเข้าทำงานตามเดิม หากจำเลยไม่สามารถรับโจทก์กลับเข้าทำงานได้ ให้จำเลยจ่ายค่าเสียหายเป็นเงิน 500,000 บาทจำเลยให้การว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม จำเลยได้มีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์โดยการปลดออกจากงานเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยระเบียบข้อบังคับและเป็นการเลิกจ้างโจทก์โดยถูกต้องตามกฎหมายและชอบธรรมแล้วจำเลยไม่สามารถรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งเดิมหรือต่ำกว่าเดิมได้ และค่าเสียหายที่โจทก์ขอมานั้นไม่เป็นความจริง โจทก์ไม่เสียหายแต่อย่างใดเพราะโจทก์กระทำความผิดจริง คำสั่งเลิกจ้างจึงเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยระเบียบข้อบังคับและชอบตามกฎหมายศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า โจทก์นำรถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ไปใช้โดยพลการ เป็นการผิดระเบียบข้อบังคับของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ที่ห้ามพนักงานซึ่งมิใช่พนักงานขับรถ ขับรถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้บังคับบัญชา และให้ใช้รถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคในการปฏิบัติงานเฉพาะกิจการเท่านั้นตามคำสั่งของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคที่ พ.86/2525 เรื่อง ใช้รถยนต์ในส่วนภูมิภาค โจทก์นำรถไปปักเสา 2 ต้น และยกหม้อแปลงขึ้นบนคานนั่งร้านหม้อแปลงให้แก่ผู้รับเหมาในโรงเรียนม่วงมิตรวิทยาคมการกระทำของโจทก์เป็นการผิดข้อบังคับการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ว่าด้วยระเบียบพนักงาน หมวด 5 เรื่องวินัย ข้อ 38(3) การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงมีเหตุแห่งการเลิกจ้าง โจทก์จะกล่าวอ้างว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรมหาได้ไม่ โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องเรียกค่าเสียหาย พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ปัญหาวินิจฉัยมีว่า การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยมีคำสั่งปลดออกจากงานเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมหรือไม่ โจทก์อุทธรณ์ว่าคำสั่งปลดโจทก์ออกจากงานนั้นขัดต่อระเบียบข้อบังคับของจำเลย จึงเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมเห็นว่า ตามข้อบังคับการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคว่าด้วยระเบียบพนักงานข้อ 43 กำหนดว่า "การลงโทษปลดออกนั้นจะกระทำได้ เมื่อพนักงานผู้ใดกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงตามข้อ 41 และข้อ 42 แต่โทษยังไม่ถึงกับจะต้องถูกไล่ออกหรือถึงกับจะต้องถูกไล่ออก แต่มีเหตุผลอันควรลดหย่อน" การที่โจทก์นำรถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคไปปักเสา2 ต้น และยกหม้อแปลงขึ้นบนคานนั่งร้านหม้อแปลงให้แก่ผู้รับเหมาในโรงเรียนม่วงมิตรวิทยาคม ตามที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยเป็นยุติแล้วนั้น การกระทำของโจทก์ดังกล่าวนั้น นอกจากจะเป็นการผิดข้อบังคับการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคว่าด้วยระเบียบพนักงานหมวด 5เรื่องวินัย ข้อ 38(3) ที่กำหนดว่า "ต้องปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา ซึ่งสั่งโดยชอบด้วยกฎหมายและระเบียบ หรือวิธีปฏิบัติของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ห้ามขัดขืนหรือหลีกเลี่ยง..." แล้วการกระทำของโจทก์ดังกล่าวนั้นยังต้องด้วย ข้อ 41(3) ที่กำหนดว่า "ทุจริตต่อหน้าที่การงาน" ด้วย เพราะการกระทำของโจทก์ดังกล่าวเป็นการแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายสำหรับผู้อื่นคือผู้รับเหมาที่โจทก์นำรถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคไปปักเสาและยกหม้อแปลงขึ้นบนคานนั่งร้านให้ ซึ่งมีโทษถึงไล่ออก ดังนั้นการที่จำเลยลงโทษโจทก์โดยมีคำสั่งปลดออกนั้น เป็นการลงโทษที่ชอบด้วยระเบียบข้อบังคับดังกล่าวแล้ว ไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม..."พิพากษายืน.(อุดม เฟื่องฟุ้ง-เคียง บุญเพิ่ม-ปรีชา ธนานันท์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. ลูกจ้างที่นำทรัพย์สินของนายจ้างไปใช้เพื่อประโยชน์ของตนเองหรือเพื่อประโยชน์ของผู้อื่นโดยนายจ้างมิได้อนุญาตหรือยินยอมให้กระทำนั้น นอกจากจะมีความผิดทางวินัยในข้อขัดคำสั่งหรือฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้างที่ได้กำหนดไว้อันจะเป็นเหตุให้ถูกเลิกจ้างไม่มีงานทำต่อไปแล้ว ลูกจ้างดังกล่าวอาจต้องถูกฟ้องร้องให้รับผิดในทางแพ่ง เช่น ให้ชดใช้ค่าเสียหายจากการที่นายจ้างต้องเสียหายเพราะการไม่ได้ใช้ทรัพย์สินนั้นหรือเพราะเหตุที่ทรัพย์สินนั้นชำรุดเสียหาย ซึ่งได้แก่ค่าน้ำมันเชื้อเพลิง ค่าสึกหรอ เป็นต้น และลูกจ้างดังกล่าวอาจมีความผิดทางอาญาด้วย เช่น ถ้าลูกจ้างดังกล่าวเป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจอาจมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 8,11 ซึ่งบัญญัติว่า มาตรา 8 ผู้ใดเป็นพนักงาน มีหน้าที่ซื้อ ทำ จัดการ หรือรักษาทรัพย์ใด ๆ ใช้อำนาจหน้าที่โดยสุจริต อันเป็นการเสียหายแก่องค์การ บริษัทจำกัด ห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล หรือหน่วยงานที่เรียกชื่ออย่างอื่น ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ห้าปีถึงยี่สิบปีหรือจำคุกตลอดชีวิต และปรับตั้งแต่สองพันบาทถึงสี่หมื่นบาท มาตรา 11 ผู้ใดเป็นพนักงาน ปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด หรือปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยสุจริต ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หนึ่งปีถึงสิบปี หรือปรับตั้งแต่สองพันบาทถึงสองหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ และหากพนักงานรัฐวิสาหกิจดังกล่าวเป็นเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญาด้วยก็อาจมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา151,157 ซึ่งบัญญัติไว้ทำนองเดียวกับมาตรา 8 และ 11 ดังกล่าวข้างต้น การนำทรัพย์สินของนายจ้างไปใช้นอกกิจการของนายจ้างจึงต้องขออนุญาตทุกครั้ง เมื่อได้รับอนุญาตแล้ว ความผิดทางวินัยย่อมไม่เกิดขึ้น 2. คำวินิจฉัยของศาลฎีกาที่น่าศึกษา วิเคราะห์และนำไปปรับใช้ได้ก็คือข้อวินิจฉัยเกี่ยวกับถ้อยคำในข้อบังคับที่ว่า "ทุจริตต่อหน้าที่การงาน" ซึ่งศาลฎีกาให้ความหมายไว้ว่า "เป็นการแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายสำหรับผู้อื่น" ซึ่งนักกฎหมายทั้งหลายทราบดีว่า ความหมายที่นำมาปรับใช้ดังกล่าวน่าจะนำมาจากคำวิเคราะห์ศัพท์คำว่า "โดยทุจริต" ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 1ซึ่งให้ความหมายว่า "เพื่อแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายสำหรับตนเองหรือผู้อื่น" ดังนั้น แม้จะเป็นถ้อยคำในข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้าง ถ้านายจ้างมิได้กำหนดความหมายไว้โดยเฉพาะ หากมีคดีมาสู่ศาล ศาลก็คงจะนำความหมายที่ใช้ในประมวลกฎหมายอาญาดังกล่าวมาใช้ในการแปลปรับ คำว่า "ทุจริต" มีใช้อยู่ในกฎหมายแรงงานหลายฉบับ ส่วนใหญ่อยู่ในเรื่องเหตุของการเลิกจ้าง เช่น 2.1 ลูกจ้างที่กระทำการอันไม่สมแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ลุล่วงไปโดยถูกต้องและสุจริต นายจ้างมีสิทธิไล่ออกโดยมิพักต้องบอกกล่าวล่วงหน้า (ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 583) 2.2 ลูกจ้างที่ทุจริตต่อหน้าที่ นายจ้างเลิกจ้างได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย (ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 57(1)) 2.3 ลูกจ้างที่ทุจริตต่อหน้าที่ นายจ้างเลิกจ้างได้แม้อยู่ในระหว่างการเจรจา การไกล่เกลี่ย หรือการชี้ขาดข้อพิพาทแรงงานและเลิกจ้างได้แม้อยู่ในระหว่างที่ข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างหรือคำชี้ขาดข้อพิพาทแรงงานมีผลใช้บังคับ (พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 31(1),123(1)) ดังนั้น คำว่า "ทุจริต" ดังกล่าวจึงต้องนำความหมายในประมวลกฎหมายอาญาดังกล่าวข้างต้นมาแปลปรับเช่นกัน ซึ่งอาจศึกษาได้จากคำพิพากษาฎีกาที่ 470/2524,3908/2524,2563/2525,2597/2525,1822/2526,2798/2526,3145/2526,3438/2526,3672/2526,2828-2829/2527,2299/2528,2839/2528,2695/2529,5968/2530,1103/2531...เป็นต้น มีข้อน่าสังเกตก็คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2299/2528 ซึ่งวินิจฉัยว่า "การที่โจทก์แนะนำคนรู้จักหรือญาติพี่น้องเข้าสมัครทำงานกับจำเลยแล้วคัดเลือกใบสมัครเฉพาะพรรคพวกของโจทก์ส่งไปทั้งที่มีผู้สมัครหลายราย แต่โจทก์แจ้งว่ามีผู้สมัครเฉพาะเท่าที่โจทก์ส่งไป เป็นการตัดโอกาสที่จำเลยจะคัดเลือกผู้มีความรู้ความสามารถที่เหมาะสมได้ แม้โจทก์จะได้รับความยำเกรงจากผู้ที่ได้รับคัดเลือกและเป็นการสร้างสมบารมี "ก็ไม่ใช่เป็นผลประโยชน์ในเชิงทรัพย์สิน การกระทำของโจทก์หาเป็นการทุจริตต่อหน้าที่ไม่"ซึ่งแสดงว่าประโยชน์ที่แสวงหานั้นจะต้องเป็นประโยชน์ในลักษณะที่เป็นทรัพย์สินเท่านั้นจึงจะถือว่าเป็นการทุจริตต่อหน้าที่. เกษมสันต์ วิลาวรรณ.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เป็นลูกจ้างจำเลยในตำแหน่งพนักงานช่าง โดยได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 3,540 บาท ค่าครองชีพ 400 บาท และค่าไฟฟ้าเดือนละ 250 บาท โจทก์ถูกกล่าวหาว่ากระทำการฝ่าฝืนระเบียบจำเลย จำเลยตั้งกรรมการสอบสวนและสรุปว่าโจทก์กระทำผิด จึงมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์โดยปลดออกจากงานโจทก์มิได้กระทำผิดตามที่กล่าวอ้าง การสอบสวนและการลงโทษโจทก์ไม่ชอบด้วยระเบียบข้อบังคับของจำเลย โจทก์ได้รับความเสียหายและไม่ได้รับเงินค่าจ้างในระหว่างเลิกจ้างตลอดมา ขอให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราค่าจ้างไม่ต่ำกว่าเดิม และให้จำเลยจ่ายค่าเสียหายในอัตราเดือนละ 4,240 บาทเท่ากับอัตราค่าจ้างเดิม นับตั้งแต่วันที่จำเลยมีคำสั่งพักงานเป็นต้นไปพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจนกว่าจะรับโจทก์กลับเข้าทำงานตามเดิม หากจำเลยไม่สามารถรับโจทก์กลับเข้าทำงานได้ ให้จำเลยจ่ายค่าเสียหายเป็นเงิน 500,000 บาทจำเลยให้การว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม จำเลยได้มีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์โดยการปลดออกจากงานเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยระเบียบข้อบังคับและเป็นการเลิกจ้างโจทก์โดยถูกต้องตามกฎหมายและชอบธรรมแล้วจำเลยไม่สามารถรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งเดิมหรือต่ำกว่าเดิมได้ และค่าเสียหายที่โจทก์ขอมานั้นไม่เป็นความจริง โจทก์ไม่เสียหายแต่อย่างใดเพราะโจทก์กระทำความผิดจริง คำสั่งเลิกจ้างจึงเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยระเบียบข้อบังคับและชอบตามกฎหมายศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า โจทก์นำรถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ไปใช้โดยพลการ เป็นการผิดระเบียบข้อบังคับของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ที่ห้ามพนักงานซึ่งมิใช่พนักงานขับรถ ขับรถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้บังคับบัญชา และให้ใช้รถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคในการปฏิบัติงานเฉพาะกิจการเท่านั้นตามคำสั่งของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคที่ พ.86/2525 เรื่อง ใช้รถยนต์ในส่วนภูมิภาค โจทก์นำรถไปปักเสา 2 ต้น และยกหม้อแปลงขึ้นบนคานนั่งร้านหม้อแปลงให้แก่ผู้รับเหมาในโรงเรียนม่วงมิตรวิทยาคมการกระทำของโจทก์เป็นการผิดข้อบังคับการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ว่าด้วยระเบียบพนักงาน หมวด 5 เรื่องวินัย ข้อ 38(3) การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงมีเหตุแห่งการเลิกจ้าง โจทก์จะกล่าวอ้างว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรมหาได้ไม่ โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องเรียกค่าเสียหาย พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ปัญหาวินิจฉัยมีว่า การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยมีคำสั่งปลดออกจากงานเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมหรือไม่ โจทก์อุทธรณ์ว่าคำสั่งปลดโจทก์ออกจากงานนั้นขัดต่อระเบียบข้อบังคับของจำเลย จึงเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมเห็นว่า ตามข้อบังคับการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคว่าด้วยระเบียบพนักงานข้อ 43 กำหนดว่า "การลงโทษปลดออกนั้นจะกระทำได้ เมื่อพนักงานผู้ใดกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงตามข้อ 41 และข้อ 42 แต่โทษยังไม่ถึงกับจะต้องถูกไล่ออกหรือถึงกับจะต้องถูกไล่ออก แต่มีเหตุผลอันควรลดหย่อน" การที่โจทก์นำรถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคไปปักเสา2 ต้น และยกหม้อแปลงขึ้นบนคานนั่งร้านหม้อแปลงให้แก่ผู้รับเหมาในโรงเรียนม่วงมิตรวิทยาคม ตามที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยเป็นยุติแล้วนั้น การกระทำของโจทก์ดังกล่าวนั้น นอกจากจะเป็นการผิดข้อบังคับการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคว่าด้วยระเบียบพนักงานหมวด 5เรื่องวินัย ข้อ 38(3) ที่กำหนดว่า "ต้องปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา ซึ่งสั่งโดยชอบด้วยกฎหมายและระเบียบ หรือวิธีปฏิบัติของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ห้ามขัดขืนหรือหลีกเลี่ยง..." แล้วการกระทำของโจทก์ดังกล่าวนั้นยังต้องด้วย ข้อ 41(3) ที่กำหนดว่า "ทุจริตต่อหน้าที่การงาน" ด้วย เพราะการกระทำของโจทก์ดังกล่าวเป็นการแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายสำหรับผู้อื่นคือผู้รับเหมาที่โจทก์นำรถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคไปปักเสาและยกหม้อแปลงขึ้นบนคานนั่งร้านให้ ซึ่งมีโทษถึงไล่ออก ดังนั้นการที่จำเลยลงโทษโจทก์โดยมีคำสั่งปลดออกนั้น เป็นการลงโทษที่ชอบด้วยระเบียบข้อบังคับดังกล่าวแล้ว ไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1143/2533นาย สุวิทย์ ควนสุวรรณ์โจทก์การไฟฟ้าส่วนภูมิภาคจำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 49 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 5, ม. 10ข้อบังคับเกี่ยวกับการลงโทษของจำเลยซึ่ง เป็นนายจ้างกำหนดว่า เมื่อพนักงานผู้ใดกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรง แต่ โทษยังไม่ถึงต้อง ถูก ไล่ออกหรือถึง ต้อง ถูก ไล่ออกแต่ มีเหตุผลอื่นอันสมควรลดหย่อนก็ให้ลงโทษปลดออกได้ ดังนี้เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าโจทก์ซึ่ง เป็นลูกจ้างนำรถของจำเลยไปปักเสาและยกหม้อแปลงขึ้นคานให้แก่ผู้รับเหมา ซึ่ง เป็นการกระทำผิดระเบียบและมีโทษถึง ไล่ออก การที่จำเลยลงโทษโจทก์โดย การปลดออก จึงชอบด้วยระเบียบดังกล่าว ไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม.โจทก์ฟ้องว่า เป็นลูกจ้างจำเลยในตำแหน่งพนักงานช่าง โดยได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 3,540 บาท ค่าครองชีพ 400 บาท และค่าไฟฟ้าเดือนละ 250 บาท โจทก์ถูกกล่าวหาว่ากระทำการฝ่าฝืนระเบียบจำเลย จำเลยตั้งกรรมการสอบสวนและสรุปว่าโจทก์กระทำผิด จึงมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์โดยปลดออกจากงานโจทก์มิได้กระทำผิดตามที่กล่าวอ้าง การสอบสวนและการลงโทษโจทก์ไม่ชอบด้วยระเบียบข้อบังคับของจำเลย โจทก์ได้รับความเสียหายและไม่ได้รับเงินค่าจ้างในระหว่างเลิกจ้างตลอดมา ขอให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราค่าจ้างไม่ต่ำกว่าเดิม และให้จำเลยจ่ายค่าเสียหายในอัตราเดือนละ 4,240 บาทเท่ากับอัตราค่าจ้างเดิม นับตั้งแต่วันที่จำเลยมีคำสั่งพักงานเป็นต้นไปพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจนกว่าจะรับโจทก์กลับเข้าทำงานตามเดิม หากจำเลยไม่สามารถรับโจทก์กลับเข้าทำงานได้ ให้จำเลยจ่ายค่าเสียหายเป็นเงิน 500,000 บาทจำเลยให้การว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม จำเลยได้มีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์โดยการปลดออกจากงานเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยระเบียบข้อบังคับและเป็นการเลิกจ้างโจทก์โดยถูกต้องตามกฎหมายและชอบธรรมแล้วจำเลยไม่สามารถรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งเดิมหรือต่ำกว่าเดิมได้ และค่าเสียหายที่โจทก์ขอมานั้นไม่เป็นความจริง โจทก์ไม่เสียหายแต่อย่างใดเพราะโจทก์กระทำความผิดจริง คำสั่งเลิกจ้างจึงเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยระเบียบข้อบังคับและชอบตามกฎหมายศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า โจทก์นำรถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ไปใช้โดยพลการ เป็นการผิดระเบียบข้อบังคับของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ที่ห้ามพนักงานซึ่งมิใช่พนักงานขับรถ ขับรถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้บังคับบัญชา และให้ใช้รถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคในการปฏิบัติงานเฉพาะกิจการเท่านั้นตามคำสั่งของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคที่ พ.86/2525 เรื่อง ใช้รถยนต์ในส่วนภูมิภาค โจทก์นำรถไปปักเสา 2 ต้น และยกหม้อแปลงขึ้นบนคานนั่งร้านหม้อแปลงให้แก่ผู้รับเหมาในโรงเรียนม่วงมิตรวิทยาคมการกระทำของโจทก์เป็นการผิดข้อบังคับการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ว่าด้วยระเบียบพนักงาน หมวด 5 เรื่องวินัย ข้อ 38(3) การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงมีเหตุแห่งการเลิกจ้าง โจทก์จะกล่าวอ้างว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรมหาได้ไม่ โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องเรียกค่าเสียหาย พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ปัญหาวินิจฉัยมีว่า การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยมีคำสั่งปลดออกจากงานเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมหรือไม่ โจทก์อุทธรณ์ว่าคำสั่งปลดโจทก์ออกจากงานนั้นขัดต่อระเบียบข้อบังคับของจำเลย จึงเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมเห็นว่า ตามข้อบังคับการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคว่าด้วยระเบียบพนักงานข้อ 43 กำหนดว่า "การลงโทษปลดออกนั้นจะกระทำได้ เมื่อพนักงานผู้ใดกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงตามข้อ 41 และข้อ 42 แต่โทษยังไม่ถึงกับจะต้องถูกไล่ออกหรือถึงกับจะต้องถูกไล่ออก แต่มีเหตุผลอันควรลดหย่อน" การที่โจทก์นำรถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคไปปักเสา2 ต้น และยกหม้อแปลงขึ้นบนคานนั่งร้านหม้อแปลงให้แก่ผู้รับเหมาในโรงเรียนม่วงมิตรวิทยาคม ตามที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยเป็นยุติแล้วนั้น การกระทำของโจทก์ดังกล่าวนั้น นอกจากจะเป็นการผิดข้อบังคับการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคว่าด้วยระเบียบพนักงานหมวด 5เรื่องวินัย ข้อ 38(3) ที่กำหนดว่า "ต้องปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา ซึ่งสั่งโดยชอบด้วยกฎหมายและระเบียบ หรือวิธีปฏิบัติของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ห้ามขัดขืนหรือหลีกเลี่ยง..." แล้วการกระทำของโจทก์ดังกล่าวนั้นยังต้องด้วย ข้อ 41(3) ที่กำหนดว่า "ทุจริตต่อหน้าที่การงาน" ด้วย เพราะการกระทำของโจทก์ดังกล่าวเป็นการแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายสำหรับผู้อื่นคือผู้รับเหมาที่โจทก์นำรถของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคไปปักเสาและยกหม้อแปลงขึ้นบนคานนั่งร้านให้ ซึ่งมีโทษถึงไล่ออก ดังนั้นการที่จำเลยลงโทษโจทก์โดยมีคำสั่งปลดออกนั้น เป็นการลงโทษที่ชอบด้วยระเบียบข้อบังคับดังกล่าวแล้ว ไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม..."พิพากษายืน.(อุดม เฟื่องฟุ้ง-เคียง บุญเพิ่ม-ปรีชา ธนานันท์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. ลูกจ้างที่นำทรัพย์สินของนายจ้างไปใช้เพื่อประโยชน์ของตนเองหรือเพื่อประโยชน์ของผู้อื่นโดยนายจ้างมิได้อนุญาตหรือยินยอมให้กระทำนั้น นอกจากจะมีความผิดทางวินัยในข้อขัดคำสั่งหรือฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้างที่ได้กำหนดไว้อันจะเป็นเหตุให้ถูกเลิกจ้างไม่มีงานทำต่อไปแล้ว ลูกจ้างดังกล่าวอาจต้องถูกฟ้องร้องให้รับผิดในทางแพ่ง เช่น ให้ชดใช้ค่าเสียหายจากการที่นายจ้างต้องเสียหายเพราะการไม่ได้ใช้ทรัพย์สินนั้นหรือเพราะเหตุที่ทรัพย์สินนั้นชำรุดเสียหาย ซึ่งได้แก่ค่าน้ำมันเชื้อเพลิง ค่าสึกหรอ เป็นต้น และลูกจ้างดังกล่าวอาจมีความผิดทางอาญาด้วย เช่น ถ้าลูกจ้างดังกล่าวเป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจอาจมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 8,11 ซึ่งบัญญัติว่า มาตรา 8 ผู้ใดเป็นพนักงาน มีหน้าที่ซื้อ ทำ จัดการ หรือรักษาทรัพย์ใด ๆ ใช้อำนาจหน้าที่โดยสุจริต อันเป็นการเสียหายแก่องค์การ บริษัทจำกัด ห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล หรือหน่วยงานที่เรียกชื่ออย่างอื่น ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ห้าปีถึงยี่สิบปีหรือจำคุกตลอดชีวิต และปรับตั้งแต่สองพันบาทถึงสี่หมื่นบาท มาตรา 11 ผู้ใดเป็นพนักงาน ปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด หรือปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยสุจริต ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หนึ่งปีถึงสิบปี หรือปรับตั้งแต่สองพันบาทถึงสองหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ และหากพนักงานรัฐวิสาหกิจดังกล่าวเป็นเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญาด้วยก็อาจมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา151,157 ซึ่งบัญญัติไว้ทำนองเดียวกับมาตรา 8 และ 11 ดังกล่าวข้างต้น การนำทรัพย์สินของนายจ้างไปใช้นอกกิจการของนายจ้างจึงต้องขออนุญาตทุกครั้ง เมื่อได้รับอนุญาตแล้ว ความผิดทางวินัยย่อมไม่เกิดขึ้น 2. คำวินิจฉัยของศาลฎีกาที่น่าศึกษา วิเคราะห์และนำไปปรับใช้ได้ก็คือข้อวินิจฉัยเกี่ยวกับถ้อยคำในข้อบังคับที่ว่า "ทุจริตต่อหน้าที่การงาน" ซึ่งศาลฎีกาให้ความหมายไว้ว่า "เป็นการแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายสำหรับผู้อื่น" ซึ่งนักกฎหมายทั้งหลายทราบดีว่า ความหมายที่นำมาปรับใช้ดังกล่าวน่าจะนำมาจากคำวิเคราะห์ศัพท์คำว่า "โดยทุจริต" ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 1ซึ่งให้ความหมายว่า "เพื่อแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายสำหรับตนเองหรือผู้อื่น" ดังนั้น แม้จะเป็นถ้อยคำในข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้าง ถ้านายจ้างมิได้กำหนดความหมายไว้โดยเฉพาะ หากมีคดีมาสู่ศาล ศาลก็คงจะนำความหมายที่ใช้ในประมวลกฎหมายอาญาดังกล่าวมาใช้ในการแปลปรับ คำว่า "ทุจริต" มีใช้อยู่ในกฎหมายแรงงานหลายฉบับ ส่วนใหญ่อยู่ในเรื่องเหตุของการเลิกจ้าง เช่น 2.1 ลูกจ้างที่กระทำการอันไม่สมแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ลุล่วงไปโดยถูกต้องและสุจริต นายจ้างมีสิทธิไล่ออกโดยมิพักต้องบอกกล่าวล่วงหน้า (ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 583) 2.2 ลูกจ้างที่ทุจริตต่อหน้าที่ นายจ้างเลิกจ้างได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย (ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 57(1)) 2.3 ลูกจ้างที่ทุจริตต่อหน้าที่ นายจ้างเลิกจ้างได้แม้อยู่ในระหว่างการเจรจา การไกล่เกลี่ย หรือการชี้ขาดข้อพิพาทแรงงานและเลิกจ้างได้แม้อยู่ในระหว่างที่ข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างหรือคำชี้ขาดข้อพิพาทแรงงานมีผลใช้บังคับ (พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 31(1),123(1)) ดังนั้น คำว่า "ทุจริต" ดังกล่าวจึงต้องนำความหมายในประมวลกฎหมายอาญาดังกล่าวข้างต้นมาแปลปรับเช่นกัน ซึ่งอาจศึกษาได้จากคำพิพากษาฎีกาที่ 470/2524,3908/2524,2563/2525,2597/2525,1822/2526,2798/2526,3145/2526,3438/2526,3672/2526,2828-2829/2527,2299/2528,2839/2528,2695/2529,5968/2530,1103/2531...เป็นต้น มีข้อน่าสังเกตก็คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2299/2528 ซึ่งวินิจฉัยว่า "การที่โจทก์แนะนำคนรู้จักหรือญาติพี่น้องเข้าสมัครทำงานกับจำเลยแล้วคัดเลือกใบสมัครเฉพาะพรรคพวกของโจทก์ส่งไปทั้งที่มีผู้สมัครหลายราย แต่โจทก์แจ้งว่ามีผู้สมัครเฉพาะเท่าที่โจทก์ส่งไป เป็นการตัดโอกาสที่จำเลยจะคัดเลือกผู้มีความรู้ความสามารถที่เหมาะสมได้ แม้โจทก์จะได้รับความยำเกรงจากผู้ที่ได้รับคัดเลือกและเป็นการสร้างสมบารมี "ก็ไม่ใช่เป็นผลประโยชน์ในเชิงทรัพย์สิน การกระทำของโจทก์หาเป็นการทุจริตต่อหน้าที่ไม่"ซึ่งแสดงว่าประโยชน์ที่แสวงหานั้นจะต้องเป็นประโยชน์ในลักษณะที่เป็นทรัพย์สินเท่านั้นจึงจะถือว่าเป็นการทุจริตต่อหน้าที่. เกษมสันต์ วิลาวรรณ.