คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 999/2508หลักกฎหมาย: คำมั่นหรือคำรับรองว่าจะให้ที่ดิน เมื่อมิได้จดทะเบียนไว้ ก็ไม่เข้าเกณฑ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 526 ผู้รับไม่มีสิทธิเรียกร้องจากผู้ให้แต่ประการใด.โจทก์ฟ้องว่าโจทก์จำเลยได้รับมรดกที่ดินสองแปลงและปกครองร่วมกันมา โจทก์ได้ขอแบ่งที่ดินทั้งสองแปลงนี้ให้เป็นส่วนสัด จำเลยตกลงจะแบ่งหใ้แล้วก็ไม่แบ่ง กลับไปแบ่งระหว่างจำเลยกันเองเสีย จึงขอให้ศาลบังคับให้แบ่งหรือขายเอาเงินแบ่งกัน จำเลยสู้ว่า ที่ดินตามฟ้องเป็นของจำเลยที่ ๑ แต่ผู้เดียว บุกร้างถางป่าทำกินมากว่า ๑๐ ปีแล้ว ที่ดินทั้งสองแปลงไม่ใช่มรดก โจทก์ไม่ได้รับมรดกจำเลยเคยตกลงจะเบ่งที่ดินให้โจทก์เพราะเห็นเป็นน้องร่วมมารดา แต่ข้อตกลงนี้มิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ โจทก์จะขอให้บังคับมิได้ ศาลชั้นต้นฟังว่า ที่พิพาทมิใช่มรดก พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่พิพาทเป็นที่ที่จำเลยบุกร้างถางป่าและได้ครอบครองตลอดมามิใช่ที่ดินมรดก การที่จำเลยได้ไปยื่นคำร้องขอแบ่งที่พิพาทต่อสำนักงานที่ดินให้โจทก์แล้วกลับใจไม่ให้ คำมั่นหรือคำรับรองว่าจะให้ที่ดินดังกล่าว มิได้จดทะเบียนไว้ จึงไม่เข้าเกณฑ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๕๒๖ โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องประการใด พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 999/2508นางเล็ก เอี่ยมสอาดโจทก์นางผ่อง ปากกุล ที่ 1 นางสาวสายทิ้ง เอี่ยมสอาดจำเลย ป.พ.พ. ม. 526คำมั่นหรือคำรับรองว่าจะให้ที่ดิน เมื่อมิได้จดทะเบียนไว้ ก็ไม่เข้าเกณฑ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 526 ผู้รับไม่มีสิทธิเรียกร้องจากผู้ให้แต่ประการใด.โจทก์ฟ้องว่าโจทก์จำเลยได้รับมรดกที่ดินสองแปลงและปกครองร่วมกันมา โจทก์ได้ขอแบ่งที่ดินทั้งสองแปลงนี้ให้เป็นส่วนสัด จำเลยตกลงจะแบ่งหใ้แล้วก็ไม่แบ่ง กลับไปแบ่งระหว่างจำเลยกันเองเสีย จึงขอให้ศาลบังคับให้แบ่งหรือขายเอาเงินแบ่งกัน จำเลยสู้ว่า ที่ดินตามฟ้องเป็นของจำเลยที่ ๑ แต่ผู้เดียว บุกร้างถางป่าทำกินมากว่า ๑๐ ปีแล้ว ที่ดินทั้งสองแปลงไม่ใช่มรดก โจทก์ไม่ได้รับมรดกจำเลยเคยตกลงจะเบ่งที่ดินให้โจทก์เพราะเห็นเป็นน้องร่วมมารดา แต่ข้อตกลงนี้มิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ โจทก์จะขอให้บังคับมิได้ ศาลชั้นต้นฟังว่า ที่พิพาทมิใช่มรดก พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่พิพาทเป็นที่ที่จำเลยบุกร้างถางป่าและได้ครอบครองตลอดมามิใช่ที่ดินมรดก การที่จำเลยได้ไปยื่นคำร้องขอแบ่งที่พิพาทต่อสำนักงานที่ดินให้โจทก์แล้วกลับใจไม่ให้ คำมั่นหรือคำรับรองว่าจะให้ที่ดินดังกล่าว มิได้จดทะเบียนไว้ จึงไม่เข้าเกณฑ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๕๒๖ โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องประการใด พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์.(สนิท สุมาวงศ์-ยุ้ย อาตมียะนันทน์-เพรียง โรจนรัส)ศาลจังหวัดสิงห์บุรี - นายโกวิท สุนทรจิตศาลอุทธรณ์ - นายเฉลิม อัจฉะกาญจน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าโจทก์จำเลยได้รับมรดกที่ดินสองแปลงและปกครองร่วมกันมา โจทก์ได้ขอแบ่งที่ดินทั้งสองแปลงนี้ให้เป็นส่วนสัด จำเลยตกลงจะแบ่งหใ้แล้วก็ไม่แบ่ง กลับไปแบ่งระหว่างจำเลยกันเองเสีย จึงขอให้ศาลบังคับให้แบ่งหรือขายเอาเงินแบ่งกัน จำเลยสู้ว่า ที่ดินตามฟ้องเป็นของจำเลยที่ ๑ แต่ผู้เดียว บุกร้างถางป่าทำกินมากว่า ๑๐ ปีแล้ว ที่ดินทั้งสองแปลงไม่ใช่มรดก โจทก์ไม่ได้รับมรดกจำเลยเคยตกลงจะเบ่งที่ดินให้โจทก์เพราะเห็นเป็นน้องร่วมมารดา แต่ข้อตกลงนี้มิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ โจทก์จะขอให้บังคับมิได้ ศาลชั้นต้นฟังว่า ที่พิพาทมิใช่มรดก พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่พิพาทเป็นที่ที่จำเลยบุกร้างถางป่าและได้ครอบครองตลอดมามิใช่ที่ดินมรดก การที่จำเลยได้ไปยื่นคำร้องขอแบ่งที่พิพาทต่อสำนักงานที่ดินให้โจทก์แล้วกลับใจไม่ให้ คำมั่นหรือคำรับรองว่าจะให้ที่ดินดังกล่าว มิได้จดทะเบียนไว้ จึงไม่เข้าเกณฑ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๕๒๖ โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องประการใด พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 999/2508นางเล็ก เอี่ยมสอาดโจทก์นางผ่อง ปากกุล ที่ 1 นางสาวสายทิ้ง เอี่ยมสอาดจำเลย ป.พ.พ. ม. 526คำมั่นหรือคำรับรองว่าจะให้ที่ดิน เมื่อมิได้จดทะเบียนไว้ ก็ไม่เข้าเกณฑ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 526 ผู้รับไม่มีสิทธิเรียกร้องจากผู้ให้แต่ประการใด.โจทก์ฟ้องว่าโจทก์จำเลยได้รับมรดกที่ดินสองแปลงและปกครองร่วมกันมา โจทก์ได้ขอแบ่งที่ดินทั้งสองแปลงนี้ให้เป็นส่วนสัด จำเลยตกลงจะแบ่งหใ้แล้วก็ไม่แบ่ง กลับไปแบ่งระหว่างจำเลยกันเองเสีย จึงขอให้ศาลบังคับให้แบ่งหรือขายเอาเงินแบ่งกัน จำเลยสู้ว่า ที่ดินตามฟ้องเป็นของจำเลยที่ ๑ แต่ผู้เดียว บุกร้างถางป่าทำกินมากว่า ๑๐ ปีแล้ว ที่ดินทั้งสองแปลงไม่ใช่มรดก โจทก์ไม่ได้รับมรดกจำเลยเคยตกลงจะเบ่งที่ดินให้โจทก์เพราะเห็นเป็นน้องร่วมมารดา แต่ข้อตกลงนี้มิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ โจทก์จะขอให้บังคับมิได้ ศาลชั้นต้นฟังว่า ที่พิพาทมิใช่มรดก พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่พิพาทเป็นที่ที่จำเลยบุกร้างถางป่าและได้ครอบครองตลอดมามิใช่ที่ดินมรดก การที่จำเลยได้ไปยื่นคำร้องขอแบ่งที่พิพาทต่อสำนักงานที่ดินให้โจทก์แล้วกลับใจไม่ให้ คำมั่นหรือคำรับรองว่าจะให้ที่ดินดังกล่าว มิได้จดทะเบียนไว้ จึงไม่เข้าเกณฑ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๕๒๖ โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องประการใด พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์.(สนิท สุมาวงศ์-ยุ้ย อาตมียะนันทน์-เพรียง โรจนรัส)ศาลจังหวัดสิงห์บุรี - นายโกวิท สุนทรจิตศาลอุทธรณ์ - นายเฉลิม อัจฉะกาญจน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ