คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 833/2483หลักกฎหมาย: คดีที่มีอุทธรณ์ฉะเพาะปัญหาข้อกฎหมาย แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ในข้อเท็จจริง โจทก์ฎีกาทั้งข้อเท็จจริงแลข้อกฎหมาย ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงได้ และเมื่อเห็นว่าข้อเท็จจริงลงโทษจำเลยไม่ได้จริงลงโทษจำเลยไม่ได้ก็ไม่วินิจฉัยข้อกฎหมายต่อไปคดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง ๒ สมคบกันเป็นคนร้ายโดยจำเลยที่ ๑ ใช้กำลังทำร้ายนายสนั่นมีบาดเจ็บและลักสร้อยคอนายสนั่นไป จำเลยที่ ๒ ก็ได้ทำการลักสร้อยคอและพระของนายสาวผึ้งไปด้วยขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๘, ๒๙๙, ๒๙๗, ๖๓ ศาลอาญาพิจารณาได้ ความว่าจำเลยที่ ๑ ทำร้ายร่างกายนายสนั่น เมื่อทางพิจารณาได้ความต่างกับฟ้องจึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่า " จำเลยที่ ๑ บังอาจใช้กำลังกายทำร้างร่างกายนายสนั่นมีบาดเจ็บ ฯลฯ " ดังนั้นถ้าข้อเท็จจริงในสำนวนปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ ทำร้ายร่างกายนายสนั่นจริงก็อาจมีผิดฐานทำร้ายร่างกายได้แต่คดีโจทก์ไม่พอฟังว่าจำเลยที่ ๑ ทำร้ายร่างกายเลย และจำเลยที่ ๒ ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการทำร้ายด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลอาญาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาทั้งข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่าตามคำพะยานโจทก์ไม่พอฟังลงโทษจำเลยได้เลย และเมื่อข้อเท็จจริงไม่พลลงโทษจำเลยได้แล้วก็วินิจฉัยให้ยกฟ้องโจทก์ได้ตามคำวินิจฉัยในคำพิพากษาฎีกาที่ ๓๕๐/๒๔๗๙ โดยมิต้องวินิจฉัยถึงข้อกฎหมายในฎีกาโจทก์อีก ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 833/2483พนักงานอัยยการโจทก์นายอำไพหรือกิมไช ที่ 1ล.นายผายที่2 ป.อ. ม. 298, ม. 299, ม. 297, ม. 63 ป.วิ.อ. ม. 192คดีที่มีอุทธรณ์ฉะเพาะปัญหาข้อกฎหมาย แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ในข้อเท็จจริง โจทก์ฎีกาทั้งข้อเท็จจริงแลข้อกฎหมาย ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงได้ และเมื่อเห็นว่าข้อเท็จจริงลงโทษจำเลยไม่ได้จริงลงโทษจำเลยไม่ได้ก็ไม่วินิจฉัยข้อกฎหมายต่อไปคดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง ๒ สมคบกันเป็นคนร้ายโดยจำเลยที่ ๑ ใช้กำลังทำร้ายนายสนั่นมีบาดเจ็บและลักสร้อยคอนายสนั่นไป จำเลยที่ ๒ ก็ได้ทำการลักสร้อยคอและพระของนายสาวผึ้งไปด้วยขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๘, ๒๙๙, ๒๙๗, ๖๓ ศาลอาญาพิจารณาได้ ความว่าจำเลยที่ ๑ ทำร้ายร่างกายนายสนั่น เมื่อทางพิจารณาได้ความต่างกับฟ้องจึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่า " จำเลยที่ ๑ บังอาจใช้กำลังกายทำร้างร่างกายนายสนั่นมีบาดเจ็บ ฯลฯ " ดังนั้นถ้าข้อเท็จจริงในสำนวนปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ ทำร้ายร่างกายนายสนั่นจริงก็อาจมีผิดฐานทำร้ายร่างกายได้แต่คดีโจทก์ไม่พอฟังว่าจำเลยที่ ๑ ทำร้ายร่างกายเลย และจำเลยที่ ๒ ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการทำร้ายด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลอาญาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาทั้งข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่าตามคำพะยานโจทก์ไม่พอฟังลงโทษจำเลยได้เลย และเมื่อข้อเท็จจริงไม่พลลงโทษจำเลยได้แล้วก็วินิจฉัยให้ยกฟ้องโจทก์ได้ตามคำวินิจฉัยในคำพิพากษาฎีกาที่ ๓๕๐/๒๔๗๙ โดยมิต้องวินิจฉัยถึงข้อกฎหมายในฎีกาโจทก์อีก(นิติศาสตร์-พลางกูร-วิเศษ)ศาลชั้นต้น - ++ศาลอุทธรณ์ - ++แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง ๒ สมคบกันเป็นคนร้ายโดยจำเลยที่ ๑ ใช้กำลังทำร้ายนายสนั่นมีบาดเจ็บและลักสร้อยคอนายสนั่นไป จำเลยที่ ๒ ก็ได้ทำการลักสร้อยคอและพระของนายสาวผึ้งไปด้วยขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๘, ๒๙๙, ๒๙๗, ๖๓ ศาลอาญาพิจารณาได้ ความว่าจำเลยที่ ๑ ทำร้ายร่างกายนายสนั่น เมื่อทางพิจารณาได้ความต่างกับฟ้องจึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่า " จำเลยที่ ๑ บังอาจใช้กำลังกายทำร้างร่างกายนายสนั่นมีบาดเจ็บ ฯลฯ " ดังนั้นถ้าข้อเท็จจริงในสำนวนปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ ทำร้ายร่างกายนายสนั่นจริงก็อาจมีผิดฐานทำร้ายร่างกายได้แต่คดีโจทก์ไม่พอฟังว่าจำเลยที่ ๑ ทำร้ายร่างกายเลย และจำเลยที่ ๒ ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการทำร้ายด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลอาญาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาทั้งข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่าตามคำพะยานโจทก์ไม่พอฟังลงโทษจำเลยได้เลย และเมื่อข้อเท็จจริงไม่พลลงโทษจำเลยได้แล้วก็วินิจฉัยให้ยกฟ้องโจทก์ได้ตามคำวินิจฉัยในคำพิพากษาฎีกาที่ ๓๕๐/๒๔๗๙ โดยมิต้องวินิจฉัยถึงข้อกฎหมายในฎีกาโจทก์อีก ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 833/2483พนักงานอัยยการโจทก์นายอำไพหรือกิมไช ที่ 1ล.นายผายที่2 ป.อ. ม. 298, ม. 299, ม. 297, ม. 63 ป.วิ.อ. ม. 192คดีที่มีอุทธรณ์ฉะเพาะปัญหาข้อกฎหมาย แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ในข้อเท็จจริง โจทก์ฎีกาทั้งข้อเท็จจริงแลข้อกฎหมาย ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงได้ และเมื่อเห็นว่าข้อเท็จจริงลงโทษจำเลยไม่ได้จริงลงโทษจำเลยไม่ได้ก็ไม่วินิจฉัยข้อกฎหมายต่อไปคดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง ๒ สมคบกันเป็นคนร้ายโดยจำเลยที่ ๑ ใช้กำลังทำร้ายนายสนั่นมีบาดเจ็บและลักสร้อยคอนายสนั่นไป จำเลยที่ ๒ ก็ได้ทำการลักสร้อยคอและพระของนายสาวผึ้งไปด้วยขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๘, ๒๙๙, ๒๙๗, ๖๓ ศาลอาญาพิจารณาได้ ความว่าจำเลยที่ ๑ ทำร้ายร่างกายนายสนั่น เมื่อทางพิจารณาได้ความต่างกับฟ้องจึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่า " จำเลยที่ ๑ บังอาจใช้กำลังกายทำร้างร่างกายนายสนั่นมีบาดเจ็บ ฯลฯ " ดังนั้นถ้าข้อเท็จจริงในสำนวนปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ ทำร้ายร่างกายนายสนั่นจริงก็อาจมีผิดฐานทำร้ายร่างกายได้แต่คดีโจทก์ไม่พอฟังว่าจำเลยที่ ๑ ทำร้ายร่างกายเลย และจำเลยที่ ๒ ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการทำร้ายด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลอาญาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาทั้งข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่าตามคำพะยานโจทก์ไม่พอฟังลงโทษจำเลยได้เลย และเมื่อข้อเท็จจริงไม่พลลงโทษจำเลยได้แล้วก็วินิจฉัยให้ยกฟ้องโจทก์ได้ตามคำวินิจฉัยในคำพิพากษาฎีกาที่ ๓๕๐/๒๔๗๙ โดยมิต้องวินิจฉัยถึงข้อกฎหมายในฎีกาโจทก์อีก(นิติศาสตร์-พลางกูร-วิเศษ)ศาลชั้นต้น - ++ศาลอุทธรณ์ - ++แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ