phoneee/thai-legal-corpus huggingface dataset:
ประกาศกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ประกาศกระทรวงเกษตรและสหกรณ์เรื่อง กำหนดอาหารสัตว์ผสมยาเป็นอาหารสัตว์พ.ศ.๒๕๔๑ โดยที่เป็นการสมควรกำหนดให้อาหารสัตว์ผสมยาเป็นอาหารสัตว์อาศัยอำนาจตามความมาตรา ๕แห่งพระราชบัญญัติควบคุมคุณภาพอาหารสัตว์ พ.ศ. ๒๕๒๕รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ออกประกาศไว้ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ กำหนดให้อาหารสัตว์ผสมยาเป็นอาหารสัตว์ข้อ ๒ อาหารสัตว์ผสมยา หมายความว่าอาหารสัตว์ผสมสำเร็จรูป หัวอาหารสัตว์ และสารผสมล่วงหน้าที่มีส่วนผสมของยาหรือเภสัชเคมีภัณฑ์ หรือวัตถุเติมในอาหารสัตว์ ในปริมาณที่จำกัดตามขนาดการใช้ของยาหรือเภสัชเคมีภัณฑ์ หรือวัตถุที่เติมในอาหารสัตว์แต่ละชนิดเพื่อเสริมสุขภาพในการป้องกันและกำจัดโรคสัตว์ประกาศฉบับนี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นเก้าสิบวันนับแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป[๑]ประกาศณ วันที่ ๒๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๑ปองพล อดิเรกสารรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์สรัลพร/พิมพ์๑๒พฤษภาคม ๒๕๕๑รัศม์วรรณวลัย/ตรวจ๒๐พฤษภาคม ๒๕๕๑[๑]ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๑๕/ตอนที่ ๔๗ ง/หน้า ๑๔/๑๑ มิถุนายน ๒๕๔๑
ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมฉบับที่ ๔๗๓๕ (พ.ศ. ๒๕๕๘)ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมพ.ศ. ๒๕๑๑ เรื่องกำหนดมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมยางวัลคะไนซ์หรือยางเทอร์มอพลาสติก การทดสอบการเร่งการเสื่อมอายุและความต้านทานความร้อน อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๕แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ. ๒๕๑๑รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมออกประกาศกำหนดมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมยางวัลคะไนซ์หรือยางเทอร์มอพลาสติก การทดสอบการเร่งการเสื่อมอายุและความต้านทานความร้อน มาตรฐานเลขที่ มอก.2635 2558 ไว้ ดังมีรายละเอียดต่อท้ายประกาศนี้ ทั้งนี้ ให้มีผลตั้งแต่วันที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป[๑]ประกาศณ วันที่ ๒๒ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๘อรรชกา สีบุญเรืองรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม[เอกสารแนบท้าย]๑.มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมยางวัลคะไนซ์หรือยางเทอร์มอพลาสติก การทดสอบการเร่งการเสื่อมอายุและความต้านทานความร้อน(มอก. 2635 - 2558) (ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)ปริยานุช/พิมพ์๑๘ พฤศจิกายน๒๕๕๘นุสรา/ตรวจ๑๘ พฤศจิกายน๒๕๕๘[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๓๒/ตอนพิเศษ ๒๙๖ ง/หน้า ๔/๑๖ พฤศจิกายน ๒๕๕๘
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1592/2536หลักกฎหมาย: จำเลยฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงว่า จำเลยก่อสร้างอาคารเพื่อใช้ในการพักอาศัยไม่มีเจตนาเพื่อใช้ประกอบพาณิชยกรรมเป็นความผิดตามมาตรา 31 วรรคหนึ่ง ลงโทษตามมาตรา 65 วรรคหนึ่ง และมาตรา 40วรรคหนึ่ง ลงโทษตามมาตรา 65 วรรคหนึ่ง และมาตรา 40 วรรคหนึ่ง ลงโทษตามมาตรา 67 แห่ง พ.ร.บ. ควบคุมอาคาร พ.ศ.2522 เท่านั้น ส่วนในชั้นอุทธรณ์ จำเลยอุทธรณ์เป็นปัญหาข้อกฎหมายว่าการกระทำของจำเลยตามฟ้องมิใช่เป็นการก่อสร้างอาคารเพื่อใช้ประกอบพาณิชยกรรม ดังนั้น ข้อเท็จจริงที่จำเลยยกขึ้นฎีกาดังกล่าวข้างต้นจึงเป็นข้อเท็จจริงที่เพิ่งยกขึ้นในชั้นฎีกาที่ศาลอุทธรณ์มิได้หยิบยกขึ้นวินิจฉัยไว้ ถือไม่ได้ว่าฎีกาดังกล่าวเป็นการคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 216 ทั้งมิได้เป็นข้อความที่ศาลอุทธรณ์ได้ตัดสินไว้ จึงไม่อาจใช้ดุลพินิจอนุญาตให้ฎีกาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 221 ได้ ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยฎีกาของจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1592/2536พนักงานอัยการ สำนักงานอัยการสูงสุดโจทก์นายศรัณย์ รัตนาภินันท์ชัยจำเลย ป.วิ.อ. ม. 216, ม. 221จำเลยฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงว่า จำเลยก่อสร้างอาคารเพื่อใช้ในการพักอาศัยไม่มีเจตนาเพื่อใช้ประกอบพาณิชยกรรมเป็นความผิดตามมาตรา 31 วรรคหนึ่ง ลงโทษตามมาตรา 65 วรรคหนึ่ง และมาตรา 40วรรคหนึ่ง ลงโทษตามมาตรา 65 วรรคหนึ่ง และมาตรา 40 วรรคหนึ่ง ลงโทษตามมาตรา 67 แห่ง พ.ร.บ. ควบคุมอาคาร พ.ศ.2522 เท่านั้น ส่วนในชั้นอุทธรณ์ จำเลยอุทธรณ์เป็นปัญหาข้อกฎหมายว่าการกระทำของจำเลยตามฟ้องมิใช่เป็นการก่อสร้างอาคารเพื่อใช้ประกอบพาณิชยกรรม ดังนั้น ข้อเท็จจริงที่จำเลยยกขึ้นฎีกาดังกล่าวข้างต้นจึงเป็นข้อเท็จจริงที่เพิ่งยกขึ้นในชั้นฎีกาที่ศาลอุทธรณ์มิได้หยิบยกขึ้นวินิจฉัยไว้ ถือไม่ได้ว่าฎีกาดังกล่าวเป็นการคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 216 ทั้งมิได้เป็นข้อความที่ศาลอุทธรณ์ได้ตัดสินไว้ จึงไม่อาจใช้ดุลพินิจอนุญาตให้ฎีกาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 221 ได้ ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยฎีกาของจำเลย(อัมพร ทองประยูร-สกล เหมือนพะวงศ์-โสภณ จันเทรมะ)ศาลอาญา - นายทรงธรรม สุดสวาสดิ์ศาลอุทธรณ์ - นายอภิศักดิ์ พรวชิราภาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1592/2536พนักงานอัยการ สำนักงานอัยการสูงสุดโจทก์นายศรัณย์ รัตนาภินันท์ชัยจำเลย ป.วิ.อ. ม. 216, ม. 221จำเลยฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงว่า จำเลยก่อสร้างอาคารเพื่อใช้ในการพักอาศัยไม่มีเจตนาเพื่อใช้ประกอบพาณิชยกรรมเป็นความผิดตามมาตรา 31 วรรคหนึ่ง ลงโทษตามมาตรา 65 วรรคหนึ่ง และมาตรา 40วรรคหนึ่ง ลงโทษตามมาตรา 65 วรรคหนึ่ง และมาตรา 40 วรรคหนึ่ง ลงโทษตามมาตรา 67 แห่ง พ.ร.บ. ควบคุมอาคาร พ.ศ.2522 เท่านั้น ส่วนในชั้นอุทธรณ์ จำเลยอุทธรณ์เป็นปัญหาข้อกฎหมายว่าการกระทำของจำเลยตามฟ้องมิใช่เป็นการก่อสร้างอาคารเพื่อใช้ประกอบพาณิชยกรรม ดังนั้น ข้อเท็จจริงที่จำเลยยกขึ้นฎีกาดังกล่าวข้างต้นจึงเป็นข้อเท็จจริงที่เพิ่งยกขึ้นในชั้นฎีกาที่ศาลอุทธรณ์มิได้หยิบยกขึ้นวินิจฉัยไว้ ถือไม่ได้ว่าฎีกาดังกล่าวเป็นการคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 216 ทั้งมิได้เป็นข้อความที่ศาลอุทธรณ์ได้ตัดสินไว้ จึงไม่อาจใช้ดุลพินิจอนุญาตให้ฎีกาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 221 ได้ ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยฎีกาของจำเลย(อัมพร ทองประยูร-สกล เหมือนพะวงศ์-โสภณ จันเทรมะ)ศาลอาญา - นายทรงธรรม สุดสวาสดิ์ศาลอุทธรณ์ - นายอภิศักดิ์ พรวชิราภาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 41/2480หลักกฎหมาย: ยกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 41/2480 ป.อ. ม. 314ยกฟ้อง()แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 41/2480 ป.อ. ม. 314ยกฟ้อง()แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
พระราชกฤษฎีกาพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางซื่อเขตบางพลัด เขตบางกอกน้อย เขตบางกอกใหญ่และเขตธนบุรีกรุงเทพมหานครพ.ศ. ๒๕๕๘ ภูมิพลอดุลยเดชป.ร.ให้ไว้ ณวันที่ ๓ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๘เป็นปีที่ ๗๐ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่าโดยที่เป็นการสมควรกำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางซื่อ เขตบางพลัด เขตบางกอกน้อย เขตบางกอกใหญ่ และเขตธนบุรีกรุงเทพมหานคร เพื่อดำเนินกิจการรถไฟฟ้า ในส่วนที่เกี่ยวกับการจัดสร้างโครงการขนส่งด้วยระบบรถไฟฟ้าสถานที่จอดรถสำหรับผู้โดยสาร และกิจการอื่นที่เกี่ยวเนื่องกับกิจการรถไฟฟ้าตามโครงการรถไฟฟ้าสายสีน้ำเงินช่วงบางซื่อ ท่าพระอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๒๒ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พุทธศักราช ๒๕๕๗ กับมาตรา ๕ วรรคสามและมาตรา ๖ แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์พ.ศ. ๒๕๓๐ ประกอบกับมาตรา ๓๕ วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. ๒๕๔๓จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่าพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน ในท้องที่เขตบางซื่อเขตบางพลัด เขตบางกอกน้อย เขตบางกอกใหญ่ และเขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร พ.ศ. ๒๕๕๘มาตรา ๒[๑] พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา ๓ พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับได้มีกำหนดสี่ปีมาตรา ๔ ที่ดินที่จะเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อดำเนินกิจการรถไฟฟ้าในส่วนที่เกี่ยวกับการจัดสร้างโครงการขนส่งด้วยระบบรถไฟฟ้าสถานที่จอดรถสำหรับผู้โดยสารและกิจการอื่นที่เกี่ยวเนื่องกับกิจการรถไฟฟ้าตามโครงการรถไฟฟ้าสายสีน้ำเงินช่วงบางซื่อ ท่าพระมาตรา ๕ ให้ผู้ว่าการการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทยเป็นเจ้าหน้าที่เวนคืนตามพระราชกฤษฎีกานี้มาตรา ๖ เขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกานี้อยู่ในท้องที่เขตบางซื่อ เขตบางพลัด เขตบางกอกน้อย เขตบางกอกใหญ่ และเขตธนบุรีกรุงเทพมหานคร ภายในแนวเขตตามแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้มาตรา ๗ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชานายกรัฐมนตรี[เอกสารแนบท้าย]๑. แผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางซื่อ เขตบางพลัด เขตบางกอกน้อยเขตบางกอกใหญ่ และเขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร พ.ศ. ๒๕๕๘(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ เนื่องจากการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทยได้ทำการสำรวจที่ดินเพื่อเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางซื่อเขตบางพลัด เขตบางกอกน้อย เขตบางกอกใหญ่ และเขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร พ.ศ. ๒๕๕๔เพื่อดำเนินกิจการรถไฟฟ้า ในส่วนที่เกี่ยวกับการจัดสร้างโครงการขนส่งด้วยระบบรถไฟฟ้าสถานที่จอดรถสำหรับผู้โดยสารและกิจการอื่นที่เกี่ยวเนื่องกับกิจการรถไฟฟ้ายังไม่แล้วเสร็จสมควรกำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่เขตบางซื่อ เขตบางพลัด เขตบางกอกน้อยเขตบางกอกใหญ่ และเขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร เพื่อให้เจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่มีสิทธิเข้าไปทำการสำรวจและเพื่อทราบข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ที่จะต้องเวนคืนที่แน่นอนในบริเวณดังกล่าวต่อไปได้อีกสี่ปี จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ปริยานุช/ผู้จัดทำ๖ สิงหาคม ๒๕๕๘นุสรา/ผู้ตรวจ๒๖ ตุลาคม ๒๕๕๘[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๓๒/ตอนที่ ๗๒ ก/หน้า ๓๗/๕ สิงหาคม ๒๕๕๘
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1613/2530หลักกฎหมาย: โจทก์เข้าทำงานในกะบี. ตั้งแต่เวลา 15 นาฬิกาจนถึง 23 นาฬิกาแล้วทำงานแทน ค.และส.พนักงานของจำเลยซึ่งไม่มาทำงานในกะซี. และกะเอ. ติดต่อกันไปจนถึงเวลา 15 นาฬิกา ของวันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันอาทิตย์อันเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์ ตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยกำหนดให้พนักงานทำงานเพียง 1 กะใน 1 วัน ดังนั้นการที่โจทก์ต้องทำงานให้จำเลยในกะซี.และกะเอ.แทนค.และส. จึงเป็นการทำงานเกินกว่า 1 กะใน 1 วัน ถือได้ว่าเป็นการทำงานล่วงเวลาและทำงานในวันหยุดจำเลยต้องจ่ายค่าล่วงเวลาและค่าทำงานในวันหยุดให้โจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1613/2530นาย สุบัน หารไกรโจทก์บริษัท พินิคซ พัลพ แอนด์ เพเพอร์ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 34, ข้อ 39โจทก์เข้าทำงานในกะบี. ตั้งแต่เวลา 15 นาฬิกาจนถึง 23 นาฬิกาแล้วทำงานแทน ค.และส.พนักงานของจำเลยซึ่งไม่มาทำงานในกะซี. และกะเอ. ติดต่อกันไปจนถึงเวลา 15 นาฬิกา ของวันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันอาทิตย์อันเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์ ตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยกำหนดให้พนักงานทำงานเพียง 1 กะใน 1 วัน ดังนั้นการที่โจทก์ต้องทำงานให้จำเลยในกะซี.และกะเอ.แทนค.และส. จึงเป็นการทำงานเกินกว่า 1 กะใน 1 วัน ถือได้ว่าเป็นการทำงานล่วงเวลาและทำงานในวันหยุดจำเลยต้องจ่ายค่าล่วงเวลาและค่าทำงานในวันหยุดให้โจทก์.(เสียง ตรีวิมล-จุนท์ จันทรวงศ์-สุรัตน์ ศรีอนุพันธุ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1613/2530นาย สุบัน หารไกรโจทก์บริษัท พินิคซ พัลพ แอนด์ เพเพอร์ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 34, ข้อ 39โจทก์เข้าทำงานในกะบี. ตั้งแต่เวลา 15 นาฬิกาจนถึง 23 นาฬิกาแล้วทำงานแทน ค.และส.พนักงานของจำเลยซึ่งไม่มาทำงานในกะซี. และกะเอ. ติดต่อกันไปจนถึงเวลา 15 นาฬิกา ของวันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันอาทิตย์อันเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์ ตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยกำหนดให้พนักงานทำงานเพียง 1 กะใน 1 วัน ดังนั้นการที่โจทก์ต้องทำงานให้จำเลยในกะซี.และกะเอ.แทนค.และส. จึงเป็นการทำงานเกินกว่า 1 กะใน 1 วัน ถือได้ว่าเป็นการทำงานล่วงเวลาและทำงานในวันหยุดจำเลยต้องจ่ายค่าล่วงเวลาและค่าทำงานในวันหยุดให้โจทก์.(เสียง ตรีวิมล-จุนท์ จันทรวงศ์-สุรัตน์ ศรีอนุพันธุ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คําสั่งนายทะเบียนที่ 28/2557เรื่อง กําหนดแบบตารางกรมธรรม์ประกันภัยคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถเพิ่มเติม------------------------------------- อาศัยอํานาจตามความในมาตรา 29 วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติประกันวินาศภัย พ.ศ. 2535 นายทะเบียนจึงมีคําสั่งให้เพิ่มเติมแบบตารางกรมธรรม์ประกันภัยคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ คําสั่งนี้เรียกว่า "คําสั่งนายทะเบียน ที่ 28/2557 เรื่อง กําหนดแบบตารางกรมธรรม์ประกันภัยคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถเพิ่มเติม"ข้อ ๒ ตารางกรมธรรม์ประกันภัยคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถตามแบบที่แนบท้ายคําสั่งนี้ ให้บริษัทใช้ได้เมื่อชําระค่าธรรมเนียมการขอรับความเห็นชอบและได้รับความเห็นชอบจากนายทะเบียนแล้วข้อ ๓ บริษัทที่จะยื่นขอรับความเห็นชอบตารางกรมธรรม์ประกันภัยคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถตามข้อ 2 ได้จะต้องปฏิบัติให้อยู่ภายใต้เงื่อนไข ดังต่อไปนี้ (1) จัดให้มีระบบเชื่อมโยงข้อมูลทางอิเล็กทรอนิกส์ เพื่อให้ผู้เสนอขายส่งข้อมูลการขอรับประกันภัยรถตามรายการที่แนบท้ายคําสั่งนี้ให้บริษัทพิจารณารับประกันภัย เมื่อบริษัทได้รับข้อมูลครบถ้วนและได้รับชําระเงินค่าเบี้ยประกันภัยแล้ว ผู้เสนอขายต้องดําเนินการจัดพิมพ์กรมธรรม์ประกันภัยพร้อมเงื่อนไขความคุ้มครองส่งมอบแก่ผู้ขอเอาประกันภัยทันที (2) จัดให้มีระบบการตรวจสอบและยืนยันความถูกต้อง เพื่อให้ผู้ขอเอาประกันภัยสามารถตรวจสอบกรมธรรม์ประกันภัยคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถได้ทันทีตั้งแต่เริ่มต้นสัญญาประกันภัยและตลอดอายุสัญญาประกันภัย (3) กําหนดสถานที่ตั้งจุดจําหน่ายกรมธรรม์ประกันภัยคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถต่อนายทะเบียนก่อนดําเนินการจําหน่าย ในกรณีที่มีการเปลี่ยนแปลง เพิ่ม หรือยกเลิกสถานที่จําหน่ายให้แจ้งต่อนายทะเบียนเป็นลายลักษณ์อักษรก่อนดําเนินการจําหน่าย ทั้งนี้ ห้ามมิให้บริษัทจําหน่ายกรมธรรม์ประกันภัยคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถนอกสถานที่ตั้งที่ได้แจ้งต่อนายทะเบียนไว้ (4) ยื่นรายงานการรับประกันภัยตามรายการและโครงสร้างข้อมูลตามประกาศนายทะเบียน เรื่อง ให้บริษัทรายงานการรับประกันภัยรถตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 ผ่านสื่ออิเล็กทรอนิกส์ต่อนายทะเบียนทันทีหลังจากรับประกันภัย (real time) (5) กําหนดแนวทางการปฏิบัติตาม (1) (2) (3) และ (4) เป็นลายลักษณ์อักษร และ (6) จัดการให้ผู้เสนอขายกรมธรรม์ประกันภัยคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถตามคําสั่งนี้ ให้ปฏิบัติตามประกาศคณะกรรมการกํากับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย เรื่อง หลักเกณฑ์ วิธีการเสนอขาย และการปฏิบัติหน้าที่ของตัวแทนประกันวินาศภัย นายหน้าประกันวินาศภัย หรือพนักงานของบริษัทในการเสนอขายกรมธรรม์ประกันภัย 200 สําหรับรายย่อย (ไมโครอินชัวรันส์) และกรมธรรม์ประกันภัยคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2556 ในกรณีที่ปรากฏภายหลังว่า บริษัทฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตาม (1) (2) (3) (4) (5) หรือ (6) นายทะเบียนสงวนสิทธิที่จะเพิกถอนการให้ความเห็นชอบที่ให้ไว้แล้ว ทั้งนี้ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปผู้มีอํานาจลงนาม - สั่ง ณ วันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2557ประเวช องอาจสิทธิกุลเลขาธิการคณะกรรมการกํากับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัยนายทะเบียน
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 62439หลักกฎหมาย: ฎีกาจำเลยที่ว่า โจทก์มิได้นำสืบและตรวจพิสูจน์ให้เห็นแต่อย่างใดว่าเป็นเอกสารปลอม คำเบิกความพยานโจทก์ที่ไม่มีน้ำหนักและคำพยานโจทก์ในชั้นศาลไม่มีผู้รู้เห็นว่าจำเลยกระทำผิดพอที่จะลงโทษจำเลยได้ เป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงส่วนที่ฎีกาว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเอกสารที่ทำเป็นเอกสารปลอมเป็นการสันนิษฐานในทางที่เป็นผลร้ายแก่จำเลยไม่ชอบด้วยกฎหมาย เป็นฎีกาดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์เป็นฎีกาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 748/2526พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์บริษัทที.ซี.ฟาร์มาซูติคอล อุตสาหกรรม จำกัดโจทก์นายสำเภา สุกเกลี้ยงจำเลย ป.วิ.อ. ม. 218ฎีกาจำเลยที่ว่า โจทก์มิได้นำสืบและตรวจพิสูจน์ให้เห็นแต่อย่างใดว่าเป็นเอกสารปลอม คำเบิกความพยานโจทก์ที่ไม่มีน้ำหนักและคำพยานโจทก์ในชั้นศาลไม่มีผู้รู้เห็นว่าจำเลยกระทำผิดพอที่จะลงโทษจำเลยได้ เป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงส่วนที่ฎีกาว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเอกสารที่ทำเป็นเอกสารปลอมเป็นการสันนิษฐานในทางที่เป็นผลร้ายแก่จำเลยไม่ชอบด้วยกฎหมาย เป็นฎีกาดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์เป็นฎีกาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218(พิชัย วุฒิจำนงค์-สนิท อังศุสิงห์-สำเนียง ด้วงมหาสอน)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 748/2526พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์บริษัทที.ซี.ฟาร์มาซูติคอล อุตสาหกรรม จำกัดโจทก์นายสำเภา สุกเกลี้ยงจำเลย ป.วิ.อ. ม. 218ฎีกาจำเลยที่ว่า โจทก์มิได้นำสืบและตรวจพิสูจน์ให้เห็นแต่อย่างใดว่าเป็นเอกสารปลอม คำเบิกความพยานโจทก์ที่ไม่มีน้ำหนักและคำพยานโจทก์ในชั้นศาลไม่มีผู้รู้เห็นว่าจำเลยกระทำผิดพอที่จะลงโทษจำเลยได้ เป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงส่วนที่ฎีกาว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเอกสารที่ทำเป็นเอกสารปลอมเป็นการสันนิษฐานในทางที่เป็นผลร้ายแก่จำเลยไม่ชอบด้วยกฎหมาย เป็นฎีกาดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์เป็นฎีกาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218(พิชัย วุฒิจำนงค์-สนิท อังศุสิงห์-สำเนียง ด้วงมหาสอน)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1030/2472หลักกฎหมาย: เบิกความเท็จในข้อสำคัญในคดีแพ่งได้ความว่าเดิมโจทก์ฝากทรัพย์ไว้กัย ล.ข.เปนคดีแพ่งเรื่องหนึ่งเลขแดงที่ ๘๙/๒๔๗๐ ล.ข. ต่อสู้ว่าไม่ได้รับฝาก ข้อโต้เถียงที่ว่าฝากหรือไม่ฝากนั้น ฝ่ายโจทก์นำจำเลยสืบให้การว่าจำเลยเห็นโจทก์ถือหีบใส่เครื่องรูปพรรณขึ้นบนเรือ ล.ข. แต่ความจริงจำเลยหาได้อยู่ในที่นั้นไม่ และไม่ได้รู้เห็นเหตุการณ์อย่างไรเลยดังนี้ ศาลเดิมและศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า จำเลยเบิกความเท็จไม่ใช่ข้อใหญ่ใจความ ไม่มีผิด ศาลฎีกาตัดสินกลับว่า คำเท็จของจำเลยตกอยู่ในข้อใหญ่ใจความอันเปนสาระสำคัญส่วนหนึ่งของการที่ ล.ข.ต่อสู้คดี มีผิดตามมาตรา ๑๕๕ ให้จำคุก ๓ เดือน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1030/2472นางหาญณรงค์รอนโจทก์นางกบจำเลย ป.อ. ม. 155เบิกความเท็จในข้อสำคัญในคดีแพ่งได้ความว่าเดิมโจทก์ฝากทรัพย์ไว้กัย ล.ข.เปนคดีแพ่งเรื่องหนึ่งเลขแดงที่ ๘๙/๒๔๗๐ ล.ข. ต่อสู้ว่าไม่ได้รับฝาก ข้อโต้เถียงที่ว่าฝากหรือไม่ฝากนั้น ฝ่ายโจทก์นำจำเลยสืบให้การว่าจำเลยเห็นโจทก์ถือหีบใส่เครื่องรูปพรรณขึ้นบนเรือ ล.ข. แต่ความจริงจำเลยหาได้อยู่ในที่นั้นไม่ และไม่ได้รู้เห็นเหตุการณ์อย่างไรเลยดังนี้ ศาลเดิมและศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า จำเลยเบิกความเท็จไม่ใช่ข้อใหญ่ใจความ ไม่มีผิด ศาลฎีกาตัดสินกลับว่า คำเท็จของจำเลยตกอยู่ในข้อใหญ่ใจความอันเปนสาระสำคัญส่วนหนึ่งของการที่ ล.ข.ต่อสู้คดี มีผิดตามมาตรา ๑๕๕ ให้จำคุก ๓ เดือน(วิชัย-พิพาก-พรหม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าเดิมโจทก์ฝากทรัพย์ไว้กัย ล.ข.เปนคดีแพ่งเรื่องหนึ่งเลขแดงที่ ๘๙/๒๔๗๐ ล.ข. ต่อสู้ว่าไม่ได้รับฝาก ข้อโต้เถียงที่ว่าฝากหรือไม่ฝากนั้น ฝ่ายโจทก์นำจำเลยสืบให้การว่าจำเลยเห็นโจทก์ถือหีบใส่เครื่องรูปพรรณขึ้นบนเรือ ล.ข. แต่ความจริงจำเลยหาได้อยู่ในที่นั้นไม่ และไม่ได้รู้เห็นเหตุการณ์อย่างไรเลยดังนี้ ศาลเดิมและศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า จำเลยเบิกความเท็จไม่ใช่ข้อใหญ่ใจความ ไม่มีผิด ศาลฎีกาตัดสินกลับว่า คำเท็จของจำเลยตกอยู่ในข้อใหญ่ใจความอันเปนสาระสำคัญส่วนหนึ่งของการที่ ล.ข.ต่อสู้คดี มีผิดตามมาตรา ๑๕๕ ให้จำคุก ๓ เดือน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1030/2472นางหาญณรงค์รอนโจทก์นางกบจำเลย ป.อ. ม. 155เบิกความเท็จในข้อสำคัญในคดีแพ่งได้ความว่าเดิมโจทก์ฝากทรัพย์ไว้กัย ล.ข.เปนคดีแพ่งเรื่องหนึ่งเลขแดงที่ ๘๙/๒๔๗๐ ล.ข. ต่อสู้ว่าไม่ได้รับฝาก ข้อโต้เถียงที่ว่าฝากหรือไม่ฝากนั้น ฝ่ายโจทก์นำจำเลยสืบให้การว่าจำเลยเห็นโจทก์ถือหีบใส่เครื่องรูปพรรณขึ้นบนเรือ ล.ข. แต่ความจริงจำเลยหาได้อยู่ในที่นั้นไม่ และไม่ได้รู้เห็นเหตุการณ์อย่างไรเลยดังนี้ ศาลเดิมและศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า จำเลยเบิกความเท็จไม่ใช่ข้อใหญ่ใจความ ไม่มีผิด ศาลฎีกาตัดสินกลับว่า คำเท็จของจำเลยตกอยู่ในข้อใหญ่ใจความอันเปนสาระสำคัญส่วนหนึ่งของการที่ ล.ข.ต่อสู้คดี มีผิดตามมาตรา ๑๕๕ ให้จำคุก ๓ เดือน(วิชัย-พิพาก-พรหม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมฉบับที่๓๕๖๓ (พ.ศ. ๒๕๔๙)ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมพ.ศ.๒๕๑๑เรื่องกำหนดมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมการตรวจสอบและรับรอง หลักการพื้นฐานของการรับรองผลิตภัณฑ์[๑] อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๕ แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมพ.ศ. ๒๕๑๑ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมออกประกาศกำหนดมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมการตรวจสอบและรับรอง- หลักการพื้นฐานของการรับรองผลิตภัณฑ์ มาตรฐานเลขที่ มอก.5067-2549ไว้ ดังมีรายการละเอียดต่อท้ายประกาศนี้ประกาศณ วันที่ ๒๖ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๙สุริยะจึงรุ่งเรืองกิจรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม[เอกสารแนบท้าย]๑. มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมการตรวจสอบและรับรอง หลักการพื้นฐานของการรับรองผลิตภัณฑ์ (มอก.5067-2549 ISO/IEC Guide 67 : 2004)(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)วัชศักดิ์/ผู้จัดทำ๒๗มีนาคม ๒๕๕๐[๑]ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๔/ตอนพิเศษ ๓๔ ง/หน้า ๘/๒๓ มีนาคม ๒๕๕๐
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 62791หลักกฎหมาย: ฎีกาโจทก์ที่ว่า พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบพอฟังว่าคดีมีมูล และที่ว่าศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยพยานหลักฐานของโจทก์เป็นทำนองชั้นพิจารณาคดี มิใช่ชั้นไต่สวนมูลฟ้องเป็นการคลาดเคลื่อนต่อข้อกฎหมายนั้น เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องจึงต้องห้ามฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 941/2527ห้างหุ้นส่วนจำกัดช.ศรีวัฒนาโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัดวีสมยศ กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 220ฎีกาโจทก์ที่ว่า พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบพอฟังว่าคดีมีมูล และที่ว่าศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยพยานหลักฐานของโจทก์เป็นทำนองชั้นพิจารณาคดี มิใช่ชั้นไต่สวนมูลฟ้องเป็นการคลาดเคลื่อนต่อข้อกฎหมายนั้น เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องจึงต้องห้ามฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220(กิติ บูรพรรณ์-ชูเชิด รักตะบุตร์-ประการ กาญจนศูนย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 941/2527ห้างหุ้นส่วนจำกัดช.ศรีวัฒนาโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัดวีสมยศ กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 220ฎีกาโจทก์ที่ว่า พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบพอฟังว่าคดีมีมูล และที่ว่าศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยพยานหลักฐานของโจทก์เป็นทำนองชั้นพิจารณาคดี มิใช่ชั้นไต่สวนมูลฟ้องเป็นการคลาดเคลื่อนต่อข้อกฎหมายนั้น เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องจึงต้องห้ามฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220(กิติ บูรพรรณ์-ชูเชิด รักตะบุตร์-ประการ กาญจนศูนย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำสั่งกองอำนวยการรักษาความสงบเรียบร้อยคำสั่งกองอำนวยการรักษาความสงบเรียบร้อยที่ ๙/๒๕๕๗เรื่องห้ามสร้างความขัดแย้งหรือต่อต้านการปฏิบัติงานของกองอำนวยการรักษาความสงบเรียบร้อย[๑] เพื่อให้การเผยแพร่ข่าวสารไปสู่ประชาชนเป็นไปด้วยความถูกต้องปราศจากการบิดเบือนอันจะก่อให้เกิดความเข้าใจผิด และสถานการณ์ความขัดแย้งขยายตัวจนส่งผลกระทบต่อการรักษาความสงบเรียบร้อยของเจ้าหน้าที่ในการนำความสงบสุขกลับคืนสู่สังคมโดยเร็ว อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๑ แห่งพระราชบัญญัติกฎอัยการศึกพุทธศักราช ๒๔๕๗ จึงให้บุคคลและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องปฏิบัติ ดังนี้๑. ห้ามเจ้าของกิจการสื่อสิ่งพิมพ์และรายการวิทยุโทรทัศน์ทุกประเภทบรรณาธิการ พิธีกรและสื่อมวลชน เชิญบุคคลหรือกลุ่มบุคคลที่มิได้ดำรงตำแหน่งราชการในปัจจุบันทั้งในส่วนของข้าราชการและนักวิชาการรวมทั้งอดีตผู้ปฏิบัติงานในศาลและกระบวนการยุติธรรม ตลอดจนองค์กรอิสระให้สัมภาษณ์หรือแสดงความคิดเห็นในลักษณะที่อาจก่อให้เกิดการขยายความขัดแย้ง บิดเบือนและสร้างความสับสนให้กับสังคมรวมทั้งอาจนำไปสู่การใช้ความรุนแรงโดยเด็ดขาดทั้งนี้หากฝ่าฝืนจะถูกเรียกตัวมาดำเนินคดีตามกฎหมายตลอดจนระงับการจำหน่ายจ่ายแจกสื่อสิ่งพิมพ์และการออกอากาศของรายการดังกล่าวโดยทันที๒. ให้ผู้ว่าราชการจังหวัดและข้าราชการสังกัดกระทรวงมหาดไทยตลอดจนผู้บัญชาการตำรวจนครบาล และผู้บังคับการตำรวจภูธรจังหวัดระงับการชุมนุมหรือกิจกรรมที่ต่อต้านการปฏิบัติงานของกองอำนวยการรักษาความสงบเรียบร้อยในโอกาสแรกทั้งนี้หากเกินขีดความสามารถให้รายงานให้ผู้บังคับหน่วยทหารในพื้นที่ใกล้เคียงทราบเพื่อดำเนินการตามขั้นตอนต่อไปทั้งนี้ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป จนกว่าจะมีคำสั่งเปลี่ยนแปลงสั่ง ณวันที่ ๒๐ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๕๗พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชาผู้บัญชาการทหารบก/ผู้อำนวยการรักษาความสงบเรียบร้อยปริยานุช/ผู้จัดทำ๙ มิถุนายน๒๕๕๗นุสรา/ผู้ตรวจ๑๗ มิถุนายน๒๕๕๗[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๓๑/ตอนพิเศษ ๙๘ ง/หน้า ๑๑/๔ มิถุนายน ๒๕๕๗