คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 580/2478หลักกฎหมาย: ผู้ถูกทำร้ายไม่สามารถประกอบการเลี้ยงชีพได้โดยปกติเพราะความทุพพลภาพหรือพยาธิเกินกว่า 20 วัน ก็เป็นการทำร้ายร่างกายถึงสาหัสได้ตาม ม.256(8) การบิณฑบาตร์อาจถือว่าเป็นอาชีพอย่างหนึ่งตาม ม.256(8) วิธีพิจารณาอาญาหน้าที่นำสืบบาดแผลสาหัสโดยเหตุไปบิณฑบาตร์ไม่ได้เกิน 20 วันนั้น โจทก์ต้องสืบให้ได้ความว่าการบิณฑบาตร์เป็นอาชีพ+เลี้ยงอาตมาของพระภิกษุได้ความว่าจำเลยทำร้ายร่างกายพระภิกษุหีดเดินไม่ได้เป็นเวลากว่า ๒๐ วัน เนื่องด้วยบาดแผลที่ถูกทำร้าย ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีไม่ปรากฏว่าพระภิกษุหีดได้ทนทุกขเวทนาแก่กล้าประการใด ไม่นับว่าเป็นบาดแผลสาหัสตามกฎหมายพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๔ โจทก์ฎีกาว่าบาดแผลพระภิกษุหีดสาหัสโดยไปบิณฑบาตร์ เลี้ยงชีพไม่ได้เกิน ๒๐ วันไม่จำต้องทนทุกขเวทนากล้าเกิน ๒๐ วันด้วย ศาลฎีกาเห็นว่าตามอนุมาตรา ๘ แยกได้เป็น ๒ ประการคือ (ก) ถือความทุพพลภาพหรือพยาธิมีอาการประกอบด้วยทนทุกข์เวทนากล้าเกินกว่า ๒๐ วัน หรือ (ข) ถึงกับไม่สามารถประกอบการหาเลี้ยงชีพได้ โดยปกติเพราะความทุพพลภาพหรือพยาธินั้นเกินกว่า ๒๐ วัน แต่ละประการใดก็ได้ชื่อว่าเป็นบาดแผลสาหัสไม่จำต้องทั้ง ๒ ประการประกอบกัน เห็นว่าบาดแผลของพระภิกษุหีดไม่เข้าประการที่ ๑ แลในประการที่ ๒ เห็นว่าโจทก์สืบไม่ได้ว่าพระภิกษุหีดต้องบิณฑบาตร์เพื่อเลี้ยงชีพอาตมา จึงยังฟังไม่ได้ว่าการบิณฑบาตร์เป็นอาชีพของพระภิกษุหีด จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 580/2478อัยยการพังงา -โจทก์นายมิตร นำพากิจ -ล ป.อ. ม. 254 - 256ผู้ถูกทำร้ายไม่สามารถประกอบการเลี้ยงชีพได้โดยปกติเพราะความทุพพลภาพหรือพยาธิเกินกว่า 20 วัน ก็เป็นการทำร้ายร่างกายถึงสาหัสได้ตาม ม.256(8) การบิณฑบาตร์อาจถือว่าเป็นอาชีพอย่างหนึ่งตาม ม.256(8) วิธีพิจารณาอาญาหน้าที่นำสืบบาดแผลสาหัสโดยเหตุไปบิณฑบาตร์ไม่ได้เกิน 20 วันนั้น โจทก์ต้องสืบให้ได้ความว่าการบิณฑบาตร์เป็นอาชีพ+เลี้ยงอาตมาของพระภิกษุได้ความว่าจำเลยทำร้ายร่างกายพระภิกษุหีดเดินไม่ได้เป็นเวลากว่า ๒๐ วัน เนื่องด้วยบาดแผลที่ถูกทำร้าย ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีไม่ปรากฏว่าพระภิกษุหีดได้ทนทุกขเวทนาแก่กล้าประการใด ไม่นับว่าเป็นบาดแผลสาหัสตามกฎหมายพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๔ โจทก์ฎีกาว่าบาดแผลพระภิกษุหีดสาหัสโดยไปบิณฑบาตร์ เลี้ยงชีพไม่ได้เกิน ๒๐ วันไม่จำต้องทนทุกขเวทนากล้าเกิน ๒๐ วันด้วย ศาลฎีกาเห็นว่าตามอนุมาตรา ๘ แยกได้เป็น ๒ ประการคือ (ก) ถือความทุพพลภาพหรือพยาธิมีอาการประกอบด้วยทนทุกข์เวทนากล้าเกินกว่า ๒๐ วัน หรือ (ข) ถึงกับไม่สามารถประกอบการหาเลี้ยงชีพได้ โดยปกติเพราะความทุพพลภาพหรือพยาธินั้นเกินกว่า ๒๐ วัน แต่ละประการใดก็ได้ชื่อว่าเป็นบาดแผลสาหัสไม่จำต้องทั้ง ๒ ประการประกอบกัน เห็นว่าบาดแผลของพระภิกษุหีดไม่เข้าประการที่ ๑ แลในประการที่ ๒ เห็นว่าโจทก์สืบไม่ได้ว่าพระภิกษุหีดต้องบิณฑบาตร์เพื่อเลี้ยงชีพอาตมา จึงยังฟังไม่ได้ว่าการบิณฑบาตร์เป็นอาชีพของพระภิกษุหีด จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง(อิศร-นล-กฤต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าจำเลยทำร้ายร่างกายพระภิกษุหีดเดินไม่ได้เป็นเวลากว่า ๒๐ วัน เนื่องด้วยบาดแผลที่ถูกทำร้าย ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีไม่ปรากฏว่าพระภิกษุหีดได้ทนทุกขเวทนาแก่กล้าประการใด ไม่นับว่าเป็นบาดแผลสาหัสตามกฎหมายพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๔ โจทก์ฎีกาว่าบาดแผลพระภิกษุหีดสาหัสโดยไปบิณฑบาตร์ เลี้ยงชีพไม่ได้เกิน ๒๐ วันไม่จำต้องทนทุกขเวทนากล้าเกิน ๒๐ วันด้วย ศาลฎีกาเห็นว่าตามอนุมาตรา ๘ แยกได้เป็น ๒ ประการคือ (ก) ถือความทุพพลภาพหรือพยาธิมีอาการประกอบด้วยทนทุกข์เวทนากล้าเกินกว่า ๒๐ วัน หรือ (ข) ถึงกับไม่สามารถประกอบการหาเลี้ยงชีพได้ โดยปกติเพราะความทุพพลภาพหรือพยาธินั้นเกินกว่า ๒๐ วัน แต่ละประการใดก็ได้ชื่อว่าเป็นบาดแผลสาหัสไม่จำต้องทั้ง ๒ ประการประกอบกัน เห็นว่าบาดแผลของพระภิกษุหีดไม่เข้าประการที่ ๑ แลในประการที่ ๒ เห็นว่าโจทก์สืบไม่ได้ว่าพระภิกษุหีดต้องบิณฑบาตร์เพื่อเลี้ยงชีพอาตมา จึงยังฟังไม่ได้ว่าการบิณฑบาตร์เป็นอาชีพของพระภิกษุหีด จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 580/2478อัยยการพังงา -โจทก์นายมิตร นำพากิจ -ล ป.อ. ม. 254 - 256ผู้ถูกทำร้ายไม่สามารถประกอบการเลี้ยงชีพได้โดยปกติเพราะความทุพพลภาพหรือพยาธิเกินกว่า 20 วัน ก็เป็นการทำร้ายร่างกายถึงสาหัสได้ตาม ม.256(8) การบิณฑบาตร์อาจถือว่าเป็นอาชีพอย่างหนึ่งตาม ม.256(8) วิธีพิจารณาอาญาหน้าที่นำสืบบาดแผลสาหัสโดยเหตุไปบิณฑบาตร์ไม่ได้เกิน 20 วันนั้น โจทก์ต้องสืบให้ได้ความว่าการบิณฑบาตร์เป็นอาชีพ+เลี้ยงอาตมาของพระภิกษุได้ความว่าจำเลยทำร้ายร่างกายพระภิกษุหีดเดินไม่ได้เป็นเวลากว่า ๒๐ วัน เนื่องด้วยบาดแผลที่ถูกทำร้าย ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีไม่ปรากฏว่าพระภิกษุหีดได้ทนทุกขเวทนาแก่กล้าประการใด ไม่นับว่าเป็นบาดแผลสาหัสตามกฎหมายพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๔ โจทก์ฎีกาว่าบาดแผลพระภิกษุหีดสาหัสโดยไปบิณฑบาตร์ เลี้ยงชีพไม่ได้เกิน ๒๐ วันไม่จำต้องทนทุกขเวทนากล้าเกิน ๒๐ วันด้วย ศาลฎีกาเห็นว่าตามอนุมาตรา ๘ แยกได้เป็น ๒ ประการคือ (ก) ถือความทุพพลภาพหรือพยาธิมีอาการประกอบด้วยทนทุกข์เวทนากล้าเกินกว่า ๒๐ วัน หรือ (ข) ถึงกับไม่สามารถประกอบการหาเลี้ยงชีพได้ โดยปกติเพราะความทุพพลภาพหรือพยาธินั้นเกินกว่า ๒๐ วัน แต่ละประการใดก็ได้ชื่อว่าเป็นบาดแผลสาหัสไม่จำต้องทั้ง ๒ ประการประกอบกัน เห็นว่าบาดแผลของพระภิกษุหีดไม่เข้าประการที่ ๑ แลในประการที่ ๒ เห็นว่าโจทก์สืบไม่ได้ว่าพระภิกษุหีดต้องบิณฑบาตร์เพื่อเลี้ยงชีพอาตมา จึงยังฟังไม่ได้ว่าการบิณฑบาตร์เป็นอาชีพของพระภิกษุหีด จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง(อิศร-นล-กฤต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุหมายเหตุ: 110779. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 579/2478 พิมพ์คำพิพากษาฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 579/2478 พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมลักษณะอาชญา พ.ศ.2475 ม. 6-7()แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ