คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 505/2540หลักกฎหมาย: โจทก์ไม่มีพยานที่รู้เห็นว่าจำเลยเป็นคนใช้ขวานฟันทำร้ายผู้ตายแต่มีพยานพฤติเหตุแวดล้อมที่ใกล้ชิดกับขณะเกิดเหตุที่ยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้ใช้ขวานฟันทำร้ายผู้ตายโดยจำเลยไม่พอใจผู้ตายมาก่อนเกิดเหตุทั้งจำเลยได้พาเจ้าพนักงานตำรวจไปเอาขวานของกลางที่บ้านพ่อตาจำเลยชั้นสอบสวนจำเลยก็รับสารภาพโดยนำชี้ที่เกิดเหตุและมีการถ่ายรูปไว้ด้วยส่วนที่จำเลยอ้างว่ากระทำไปเพื่อป้องกันตนเนื่องจากผู้ตายจะทำร้ายจำเลยนั้นก็อ้างเอาฝ่ายเดียวไม่ได้ซักค้านพยานโจทก์ไว้ก่อนทั้งในชั้นสอบสวนก็ไม่ได้ให้การต่อสู้ในเรื่องนี้ไว้และช. พยานโจทก์ที่เบิกความว่าขณะประคองผู้ตายกลับบ้านผู้ตายมีพฤติการณ์เป็นทำนองว่าผู้ตายจะไปเอาเรื่องกับจำเลยอีกครั้งก็ไม่มีน้ำหนักเพราะช. ไม่ได้ให้การไว้เช่นนั้นในชั้นสอบสวนพยานหลักฐานโจทก์จึงรับฟังได้อย่างมั่นคงว่าการกระทำของจำเลยมิใช่เพื่อป้องกันตัวโจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 33 และริบของกลางจำเลยให้การต่อสู้อ้างเหตุป้องกันศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุก 20 ปี จำเลยรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 13 ปี 4 เดือนของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 69 จำคุก 10 ปีจำเลยให้การรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษลดโทษหนึ่งในสาม ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 6 ปี 8 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงเบื้องต้นเป็นที่ยุติรับฟังได้ว่า ตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุ จำเลยได้ใช้ขวานเป็นอาวุธฟันนายณรงค์ จันทสิทธิ์ ผู้ตายที่บริเวณศีรษะหลายทีเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตาย ตามรายงานการชันสูตรพลิกศพของแพทย์ท้ายฟ้อง คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาโจทก์ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 หรือไม่โจทก์ไม่มีพยานที่รู้เห็นว่าจำเลยเป็นคนใช้ขวานฟันทำร้ายผู้ตาย แต่โจทก์มีพยานพฤติเหตุหรือพยานแวดล้อมที่ใกล้ชิดกับขณะเกิดเหตุคือ นางกุหลาบ เลิศขุนทดภริยาผู้ตายกับเด็กหญิงรำพึง มุมขุนทด บุตรสาวมาเบิกความว่านางกุหลาบกับเด็กหญิงรำพึงออกจากบ้านไปซื้อของที่ร้านค้าของนายเสมอ เมื่อไปถึงร้านค้าดังกล่าวพบผู้ตายร่วมวงดื่มสุราอยู่กับนายหวน พรหมพวง นาย ชำ พรหมพวง จำเลยและพวกเมื่อเห็นผู้ตายร่วมวงดื่มสุรา นางกุหลาบและเด็กหญิงรำพึงได้เลยขึ้นไปชั้นบนของร้านค้า เพื่อชมภาพยนตร์โทรทัศน์ และคิดว่าเมื่อภาพยนตร์เลิกแล้วจะซื้อของกลับบ้านพร้อมผู้ตายเมื่อชมภาพยนตร์ไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมงมีเสียงคนทะเลาะกันและมีเสียงแก้วแตกนางกุหลาบและเด็กหญิงรำพึงลงมาดู ผู้ตายบอกนางกุหลาบว่าถูกจำเลยพูดจาดูถูกหลายอย่างและบอกว่าจำเลยจะชกผู้ตายก่อนผู้ตายจึงชกจำเลยแล้วมีการห้ามปรามกันผู้ตายชวนนางกุหลาบกลับบ้าน โดยผู้ตายออกไปทางหน้าร้านค้า ส่วนนางกุหลาบออกไปทางหลังร้านค้า มีเสียงดังตุ๊บตั๊บอีก นางกุหลาบวิ่งออกมาดูเห็นจำเลยใช้ขวดสุราตีผู้ตายจนผู้ตายล้ม พวกที่อยู่ในวงสุราได้ช่วยกันห้ามปราม จำเลยคว้ากระเป๋าเครื่องมือก่อสร้างออกไปทางหน้าร้านค้า ส่วนผู้ตายนั่งรออยู่ที่ร้านค้า นางกุหลาบกลับเข้ามาในร้านค้าเพื่อซื้อของ แต่เมื่อออกมาจากร้านค้าอีกครั้งทราบว่าผู้ตายเดินล่วงหน้าไปก่อนแล้ว นางกุหลาบจึงบอกให้เด็กหญิงรำพึงเดินตามผู้ตายไป ส่วนนางกุหลาบได้ย้อนกลับเข้าไปในร้านค้าเพื่อชำระค่าสินค้า ระหว่างนี้เด็กหญิงรำพึงวิ่งกลับมาบอกนางกุหลาบพบว่าผู้ตายถูกฟัน นางกุหลาบเบิกความต่อไปว่าเมื่อทราบเหตุพยานได้วิ่งไปดูยังที่เกิดเหตุ แต่ยังไปไม่ถึงคงอยู่ริมถนนฝั่งร้านค้า เห็นจำเลยถือด้ามเป็นไม้วิ่งออกมาจากที่เกิดเหตุและวิ่งมาที่ริมถนนตรงที่พยานอยู่ ห่างพยานประมาณ 4 เมตรขณะนั้นเวลา 23 นาฬิกา พยานจำได้ว่าเป็นจำเลย เพราะขณะที่จำเลยวิ่งหลบหนีไปนั้นมีรถยนต์ขับสวนมาไฟหน้าส่องสว่างทำให้พยานเห็นหน้าจำเลยได้ชัดเจน เด็กหญิงรำพึงก็เบิกความเป็นที่สอดคล้องกับนางกุหลาบว่า ได้มายังร้านค้าดังกล่าวด้วยกันกับนางกุหลาบตลอดจนรู้เห็นว่าผู้ตายมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับจำเลยและหลังจากเลิกรากันแล้ว จำเลยถือกระเป๋าออกไปทางหน้าร้านค้าแล้วนายหวนได้กอดคอผู้ตายไปส่งบ้านนางกุหลาบจึงออกมาบอกให้พยานตามผู้ตายไปก่อน ขณะที่พยานยืนอยู่ที่ฟากถนนมีรถยนต์แล่นสวนทางมา เห็นจำเลยวิ่งข้ามถนนมายังฟากที่พยานยืนอยู่ไฟหน้ารถยนต์คัดดังกล่าวส่องเห็นหน้าจำเลยชัดเจนขณะที่จำเลยวิ่งนั้นจำเลยถือด้ามไม้ แต่เป็นด้ามมีดหรือวัตถุสิ่งใดไม่ทราบ พยานจึงเข้าใจว่าจำเลยจะต้องทำร้ายผู้ตายแน่นอนร้อยตำรวจโทวีระพันสมสุข เบิกความว่า คืนเกิดเหตุได้รับแจ้งเหตุว่ามีการทำร้ายกันที่หมู่ที่ 15 ตำบลห้วยบง อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมาพยานพร้อมด้วยพันตำรวจโทเอก สุขสุนทรีย์ และพวกไปยังที่เกิดเหตุและทราบว่าจำเลยเป็นผู้กระทำผิด จึงตามไปล้อมจับจำเลยได้ที่บ้านพ่อตาจำเลย จากการสอบถามจำเลยรับว่าได้ใช้ขวานฟันทำร้ายผู้ตายจริงตามบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.4 ทั้งจำเลยได้พาเจ้าพนักงานตำรวจไปเอาขวานของกลางที่บ้านพ่อตาจำเลยด้วย ชั้นสอบสวนจำเลยก็รับสารภาพ ตามเอกสารหมาย จ.8ทั้งจำเลยยังได้นำชี้ที่เกิดเหตุและมีการถ่ายรูปไว้ด้วยตามภาพถ่ายหมาย จ.9 ดังนี้ ข้อเท็จจริงจึงรับฟังได้อย่างชัดแจ้งว่า จำเลยไม่พอใจผู้ตายมาก่อนตั้งแต่ขณะที่ร่วมวงดื่มสุรากับผู้ตายที่ร้านค้าของนายเสมอ และได้ความจากนายหวน พรหมพวง และนายชำพรหมพวง พยานโจทก์ซึ่งร่วมวงดื่มสุราด้วยกันว่า ขณะนั่งดื่มสุราอยู่นั้นจำเลยพูดทวงเงินผู้ตายจำนวน 35 บาท ค่าพนันฟุตบอลโลกผู้ตายพูดว่า "ทวงเงินแค่ 35 บาท กลัวกูไม่มีให้หรือไง" ผู้ตายได้ลุกขึ้นเตะปากจำเลยแล้วต่างฝ่ายต่างชกต่อยกัน เมื่อนายหวนกับพวกเข้าห้ามปรามเรื่องก็เลิกรากันไปแล้วแต่เมื่อผู้ตายกลับบ้านจำเลยได้ไปทำร้ายผู้ตายอีกโดยใช้ขวานฟันผู้ตายหลายครั้งตามรายงานการชันสูตรพลิกศพของแพทย์ท้ายฟ้องระบุว่าผู้ตายมีบาดแผลฉีกขาดที่ศีรษะยาว 4 เซนติเมตร ลึกถึงกะโหลกศีรษะ 2 แผลและยาว 3 เซนติเมตร ลึกถึงกะโหลกศีรษะอีก 1 แผล และยังมีแผลที่เหนือคิ้วซ้ายยาว 1 เซนติเมตร ลึก 0.5 เซนติเมตร บาดแผลดังกล่าวเกิดจากของมีคม ส่วนที่จำเลยอ้างว่ากระทำไปเพื่อป้องกันตนเนื่องจากผู้ตายจะทำร้ายจำเลยนั้นฟังไม่ขึ้น เพราะจำเลยอ้างเอาฝ่ายเดียวไม่ได้ซักค้านพยานโจทก์ไว้ก่อน ทั้งในชั้นสอบสวนก็ไม่ได้ให้การต่อสู้ในเรื่องนี้ไว้ จึงไม่มีน้ำหนักให้รับฟังและโดยเฉพาะที่นายชำเบิกความในชั้นศาลว่า ขณะประคองผู้ตายกลับบ้านผู้ตายใช้ศอกกระทุ้งบริเวณลิ้นปี่ของตนจนมีอาการจุกแล้วผู้ตายวิ่งข้ามถนนไปอีกฟากหนึ่ง เป็นทำนองว่าผู้ตายจะไปเอาเรื่องกับจำเลยอีกครั้งนั้นก็ไม่มีน้ำหนักเพราะคำให้การชั้นสอบสวนตามเอกสารหมาย จ.2 นายชำไม่ได้ให้การไว้เช่นนั้นพยานหลักฐานโจทก์เท่าที่นำสืบมาจึงรับฟังได้อย่างมั่นคงว่าการกระทำของจำเลยมิใช่เพื่อป้องกันตัว จำเลยจึงมีความผิดดังฟ้อง พยานจำเลยไม่อาจหักล้างพยานโจทก์ได้ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 505/2540พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดสีคิ้วโจทก์นาย ประสิทธิ์ แก้ววิเชียรจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227โจทก์ไม่มีพยานที่รู้เห็นว่าจำเลยเป็นคนใช้ขวานฟันทำร้ายผู้ตายแต่มีพยานพฤติเหตุแวดล้อมที่ใกล้ชิดกับขณะเกิดเหตุที่ยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้ใช้ขวานฟันทำร้ายผู้ตายโดยจำเลยไม่พอใจผู้ตายมาก่อนเกิดเหตุทั้งจำเลยได้พาเจ้าพนักงานตำรวจไปเอาขวานของกลางที่บ้านพ่อตาจำเลยชั้นสอบสวนจำเลยก็รับสารภาพโดยนำชี้ที่เกิดเหตุและมีการถ่ายรูปไว้ด้วยส่วนที่จำเลยอ้างว่ากระทำไปเพื่อป้องกันตนเนื่องจากผู้ตายจะทำร้ายจำเลยนั้นก็อ้างเอาฝ่ายเดียวไม่ได้ซักค้านพยานโจทก์ไว้ก่อนทั้งในชั้นสอบสวนก็ไม่ได้ให้การต่อสู้ในเรื่องนี้ไว้และช. พยานโจทก์ที่เบิกความว่าขณะประคองผู้ตายกลับบ้านผู้ตายมีพฤติการณ์เป็นทำนองว่าผู้ตายจะไปเอาเรื่องกับจำเลยอีกครั้งก็ไม่มีน้ำหนักเพราะช. ไม่ได้ให้การไว้เช่นนั้นในชั้นสอบสวนพยานหลักฐานโจทก์จึงรับฟังได้อย่างมั่นคงว่าการกระทำของจำเลยมิใช่เพื่อป้องกันตัวโจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 33 และริบของกลางจำเลยให้การต่อสู้อ้างเหตุป้องกันศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุก 20 ปี จำเลยรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 13 ปี 4 เดือนของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 69 จำคุก 10 ปีจำเลยให้การรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษลดโทษหนึ่งในสาม ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 6 ปี 8 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงเบื้องต้นเป็นที่ยุติรับฟังได้ว่า ตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุ จำเลยได้ใช้ขวานเป็นอาวุธฟันนายณรงค์ จันทสิทธิ์ ผู้ตายที่บริเวณศีรษะหลายทีเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตาย ตามรายงานการชันสูตรพลิกศพของแพทย์ท้ายฟ้อง คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาโจทก์ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 หรือไม่โจทก์ไม่มีพยานที่รู้เห็นว่าจำเลยเป็นคนใช้ขวานฟันทำร้ายผู้ตาย แต่โจทก์มีพยานพฤติเหตุหรือพยานแวดล้อมที่ใกล้ชิดกับขณะเกิดเหตุคือ นางกุหลาบ เลิศขุนทดภริยาผู้ตายกับเด็กหญิงรำพึง มุมขุนทด บุตรสาวมาเบิกความว่านางกุหลาบกับเด็กหญิงรำพึงออกจากบ้านไปซื้อของที่ร้านค้าของนายเสมอ เมื่อไปถึงร้านค้าดังกล่าวพบผู้ตายร่วมวงดื่มสุราอยู่กับนายหวน พรหมพวง นาย ชำ พรหมพวง จำเลยและพวกเมื่อเห็นผู้ตายร่วมวงดื่มสุรา นางกุหลาบและเด็กหญิงรำพึงได้เลยขึ้นไปชั้นบนของร้านค้า เพื่อชมภาพยนตร์โทรทัศน์ และคิดว่าเมื่อภาพยนตร์เลิกแล้วจะซื้อของกลับบ้านพร้อมผู้ตายเมื่อชมภาพยนตร์ไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมงมีเสียงคนทะเลาะกันและมีเสียงแก้วแตกนางกุหลาบและเด็กหญิงรำพึงลงมาดู ผู้ตายบอกนางกุหลาบว่าถูกจำเลยพูดจาดูถูกหลายอย่างและบอกว่าจำเลยจะชกผู้ตายก่อนผู้ตายจึงชกจำเลยแล้วมีการห้ามปรามกันผู้ตายชวนนางกุหลาบกลับบ้าน โดยผู้ตายออกไปทางหน้าร้านค้า ส่วนนางกุหลาบออกไปทางหลังร้านค้า มีเสียงดังตุ๊บตั๊บอีก นางกุหลาบวิ่งออกมาดูเห็นจำเลยใช้ขวดสุราตีผู้ตายจนผู้ตายล้ม พวกที่อยู่ในวงสุราได้ช่วยกันห้ามปราม จำเลยคว้ากระเป๋าเครื่องมือก่อสร้างออกไปทางหน้าร้านค้า ส่วนผู้ตายนั่งรออยู่ที่ร้านค้า นางกุหลาบกลับเข้ามาในร้านค้าเพื่อซื้อของ แต่เมื่อออกมาจากร้านค้าอีกครั้งทราบว่าผู้ตายเดินล่วงหน้าไปก่อนแล้ว นางกุหลาบจึงบอกให้เด็กหญิงรำพึงเดินตามผู้ตายไป ส่วนนางกุหลาบได้ย้อนกลับเข้าไปในร้านค้าเพื่อชำระค่าสินค้า ระหว่างนี้เด็กหญิงรำพึงวิ่งกลับมาบอกนางกุหลาบพบว่าผู้ตายถูกฟัน นางกุหลาบเบิกความต่อไปว่าเมื่อทราบเหตุพยานได้วิ่งไปดูยังที่เกิดเหตุ แต่ยังไปไม่ถึงคงอยู่ริมถนนฝั่งร้านค้า เห็นจำเลยถือด้ามเป็นไม้วิ่งออกมาจากที่เกิดเหตุและวิ่งมาที่ริมถนนตรงที่พยานอยู่ ห่างพยานประมาณ 4 เมตรขณะนั้นเวลา 23 นาฬิกา พยานจำได้ว่าเป็นจำเลย เพราะขณะที่จำเลยวิ่งหลบหนีไปนั้นมีรถยนต์ขับสวนมาไฟหน้าส่องสว่างทำให้พยานเห็นหน้าจำเลยได้ชัดเจน เด็กหญิงรำพึงก็เบิกความเป็นที่สอดคล้องกับนางกุหลาบว่า ได้มายังร้านค้าดังกล่าวด้วยกันกับนางกุหลาบตลอดจนรู้เห็นว่าผู้ตายมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับจำเลยและหลังจากเลิกรากันแล้ว จำเลยถือกระเป๋าออกไปทางหน้าร้านค้าแล้วนายหวนได้กอดคอผู้ตายไปส่งบ้านนางกุหลาบจึงออกมาบอกให้พยานตามผู้ตายไปก่อน ขณะที่พยานยืนอยู่ที่ฟากถนนมีรถยนต์แล่นสวนทางมา เห็นจำเลยวิ่งข้ามถนนมายังฟากที่พยานยืนอยู่ไฟหน้ารถยนต์คัดดังกล่าวส่องเห็นหน้าจำเลยชัดเจนขณะที่จำเลยวิ่งนั้นจำเลยถือด้ามไม้ แต่เป็นด้ามมีดหรือวัตถุสิ่งใดไม่ทราบ พยานจึงเข้าใจว่าจำเลยจะต้องทำร้ายผู้ตายแน่นอนร้อยตำรวจโทวีระพันสมสุข เบิกความว่า คืนเกิดเหตุได้รับแจ้งเหตุว่ามีการทำร้ายกันที่หมู่ที่ 15 ตำบลห้วยบง อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมาพยานพร้อมด้วยพันตำรวจโทเอก สุขสุนทรีย์ และพวกไปยังที่เกิดเหตุและทราบว่าจำเลยเป็นผู้กระทำผิด จึงตามไปล้อมจับจำเลยได้ที่บ้านพ่อตาจำเลย จากการสอบถามจำเลยรับว่าได้ใช้ขวานฟันทำร้ายผู้ตายจริงตามบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.4 ทั้งจำเลยได้พาเจ้าพนักงานตำรวจไปเอาขวานของกลางที่บ้านพ่อตาจำเลยด้วย ชั้นสอบสวนจำเลยก็รับสารภาพ ตามเอกสารหมาย จ.8ทั้งจำเลยยังได้นำชี้ที่เกิดเหตุและมีการถ่ายรูปไว้ด้วยตามภาพถ่ายหมาย จ.9 ดังนี้ ข้อเท็จจริงจึงรับฟังได้อย่างชัดแจ้งว่า จำเลยไม่พอใจผู้ตายมาก่อนตั้งแต่ขณะที่ร่วมวงดื่มสุรากับผู้ตายที่ร้านค้าของนายเสมอ และได้ความจากนายหวน พรหมพวง และนายชำพรหมพวง พยานโจทก์ซึ่งร่วมวงดื่มสุราด้วยกันว่า ขณะนั่งดื่มสุราอยู่นั้นจำเลยพูดทวงเงินผู้ตายจำนวน 35 บาท ค่าพนันฟุตบอลโลกผู้ตายพูดว่า "ทวงเงินแค่ 35 บาท กลัวกูไม่มีให้หรือไง" ผู้ตายได้ลุกขึ้นเตะปากจำเลยแล้วต่างฝ่ายต่างชกต่อยกัน เมื่อนายหวนกับพวกเข้าห้ามปรามเรื่องก็เลิกรากันไปแล้วแต่เมื่อผู้ตายกลับบ้านจำเลยได้ไปทำร้ายผู้ตายอีกโดยใช้ขวานฟันผู้ตายหลายครั้งตามรายงานการชันสูตรพลิกศพของแพทย์ท้ายฟ้องระบุว่าผู้ตายมีบาดแผลฉีกขาดที่ศีรษะยาว 4 เซนติเมตร ลึกถึงกะโหลกศีรษะ 2 แผลและยาว 3 เซนติเมตร ลึกถึงกะโหลกศีรษะอีก 1 แผล และยังมีแผลที่เหนือคิ้วซ้ายยาว 1 เซนติเมตร ลึก 0.5 เซนติเมตร บาดแผลดังกล่าวเกิดจากของมีคม ส่วนที่จำเลยอ้างว่ากระทำไปเพื่อป้องกันตนเนื่องจากผู้ตายจะทำร้ายจำเลยนั้นฟังไม่ขึ้น เพราะจำเลยอ้างเอาฝ่ายเดียวไม่ได้ซักค้านพยานโจทก์ไว้ก่อน ทั้งในชั้นสอบสวนก็ไม่ได้ให้การต่อสู้ในเรื่องนี้ไว้ จึงไม่มีน้ำหนักให้รับฟังและโดยเฉพาะที่นายชำเบิกความในชั้นศาลว่า ขณะประคองผู้ตายกลับบ้านผู้ตายใช้ศอกกระทุ้งบริเวณลิ้นปี่ของตนจนมีอาการจุกแล้วผู้ตายวิ่งข้ามถนนไปอีกฟากหนึ่ง เป็นทำนองว่าผู้ตายจะไปเอาเรื่องกับจำเลยอีกครั้งนั้นก็ไม่มีน้ำหนักเพราะคำให้การชั้นสอบสวนตามเอกสารหมาย จ.2 นายชำไม่ได้ให้การไว้เช่นนั้นพยานหลักฐานโจทก์เท่าที่นำสืบมาจึงรับฟังได้อย่างมั่นคงว่าการกระทำของจำเลยมิใช่เพื่อป้องกันตัว จำเลยจึงมีความผิดดังฟ้อง พยานจำเลยไม่อาจหักล้างพยานโจทก์ได้ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(อำนวย หมวดเมือง-ยงยุทธ ธารีสาร-อัครวิทย์ สุมาวงศ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุเป็นที่ทราบกันว่า ในคดีอาญา โจทก์มีหน้าที่นำสืบว่าจำเลยกระทำผิด และเมื่อจำเลยต่อสู้ว่ากระทำไปเพื่อป้องกันตัวก็เท่ากับจำเลยปฏิเสธว่าตนเองไม่ได้กระทำผิดย่อมเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบว่าจำเลยได้ใช้ขวานฟันผู้ตายถึงแก่ความตายโดยเจตนา และไม่ใช่เป็นเรื่องที่จำเลยกระทำเพื่อป้องกันสิทธิของตนเอง(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 943/2508) การนำสืบของโจทก์จะไม่ยากเท่าใดนัก หากคดีนั้นโจทก์มีประจักษ์พยานผู้เห็นเหตุการณ์ชัดเจนในขณะที่จำเลยใช้ขวานฟันผู้ตายมาเบิกความยืนยัน โดยประจักษ์พยานนั้นเห็นจำเลยขณะที่จำเลยใช้ขวานฟันผู้ตายและจำจำเลยได้เพราะรู้จักหรือเคยเห็นหน้ามาก่อนหากเหตุเกิดในเวลากลางคืน ก็เห็นจำเลยโดยอาศัยแสงไฟส่องสว่างมองเห็นได้ในระยะพอสมควร เหล่านี้เป็นข้อเท็จจริงอันสำคัญที่โจทก์จะต้องซักถามประจักษ์พยานติดไว้ในสำนวน รูปคดีจะยากขึ้น หากคดีนั้นโจทก์ไม่มีประจักษ์พยานผู้รู้เห็นเหตุการณ์ในขณะที่จำเลยลงมือกระทำผิดมาเบิกความต่อศาลแต่ก็มิได้หมายความว่าเมื่อโจทก์ไม่มีประจักษ์พยานข้างต้นมาเบิกความต่อศาลแล้ว ศาลจะรับฟังพยานอื่นลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาเคยวางหลักเกณฑ์ว่าไม่จำเป็นต้องอาศัยประจักษ์พยานมาเบิกความยืนยันเสมอไป ถ้อยคำพยานอื่นประกอบเหตุผลแวดล้อมกรณีก็อาจมีน้ำหนักพอให้วินิจฉัยได้ว่าจำเลยเป็นคนร้ายรายนี้และชี้ไปว่าจำเลยกระทำไปเพื่อป้องกันตัวหรือไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่2019/2514) คำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุอยู่นี้ เป็นการยืนยันหลักเกณฑ์ข้างต้นและเป็นตัวอย่างที่ดีในการฟังข้อเท็จจริง โดยศาลฎีกาฟังถ้อยคำพยานอื่น ๆ ในสำนวน แล้วประมวลรูปเรื่องอันประกอบด้วยเหตุผลแวดล้อมกรณีเข้าด้วยกัน จากนั้นจึงบ่งชี้ว่าจำเลยเป็นคนร้ายและการกระทำของจำเลยมิใช่กระทำไปเพื่อป้องกันตัว ในคดีนี้ ถ้อยคำพยานอื่นในสำนวนที่ศาลฎีการับฟัง ก็คือพยานโจทก์ปากนางกุหลาบกับเด็กหญิงรำพึง ที่พบเห็นจำเลยถือด้ามเป็นไม้วิ่งออกมาจากที่เกิดเหตุในระยะเวลากระชั้นชิดหรือช่วงจังหวะเดียวกันกับที่ผู้ตายถูกฟัน และในคืนเกิดเหตุนั้นเจ้าพนักงานตำรวจก็ตามไปล้อมจับจำเลยได้ที่บ้านพ่อตาจำเลย จากการสอบถามจำเลยรับว่าได้ใช้ขวานฟันทำร้ายผู้ตายจริงทั้งจำเลยได้พาเจ้าพนักงานตำรวจไปเอาขวานของกลางและในชั้นสอบสวนจำเลยก็รับสารภาพ ผู้เขียนเองก็เคยพิจารณาพิพากษาคดีในทำนองดังกล่าวข้างต้นมาแล้ว แต่รูปคดีอาจแตกต่างไปบ้าง แต่ก็เป็นตัวอย่างของการฟังข้อเท็จจริงในอีกแง่มุมหนึ่ง จึงใคร่ขอหยิบยกขึ้นมากล่าวดังนี้ ในคดีนี้ พนักงานอัยการเป็น โจทก์ฟ้องว่าจำเลยฆ่าเจ้าพนักงานตำรวจโดยเจตนาไตร่ตรองไว้ก่อน จำเลยให้การปฏิเสธต่อสู้อ้างฐานที่อยู่ และอ้างว่าเหตุที่จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและสอบสวนเนื่องจากถูกเจ้าพนักงานตำรวจขู่เข็ญและทำร้าย ศาลชั้นต้นพิเคราะห์พยานหลักฐานของโจทก์และจำเลยโดยตลอดแล้วข้อเท็จจริงเบื้องต้นรับฟังได้ว่า ตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุขณะที่สิบตำรวจโทวิม เมณฑ์กูลเจ้าหน้าที่สายตรวจประจำสถานีภูธรอำเภอท่าตะโก กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่ตู้ยามบ้านหนองหลวงตำบลหนองหลวง อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์ ได้มีคนร้ายใช้อาวุธปืนยิงถูกที่ศีรษะด้านขวาถึงแก่ความตาย หลังจากเกิดเหตุเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมจำเลยได้ พร้อมกับยึดอาวุธปืนลูกซองยาวเดี่ยว 1 กระบอก พร้อมกระสุนปืนเบอร์ 12 จำนวน 3 นัด และปลอกกระสุนปืน 1 ปลอกไว้เป็นของกลางนำส่งพนักงานสอบสวนคดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยว่าจำเลยเป็นคนร้ายรายนี้หรือไม่ คดีนี้โจทก์ไม่มีประจักษ์พยานมาเบิกความว่าเห็นจำเลยกระทำผิด คงมีแต่คำให้การรับสารภาพของจำเลยในชั้นสอบสวนและพยานพฤติเหตุแวดล้อมกรณี กล่าวคือได้ความจากนายดาบตำรวจเจน หมีทอง และพันตำรวจโทอนันต์เลิศเวช เจ้าพนักงานตำรวจผู้จับกุมจำเลยเบิกความว่า หลังจากเกิดเหตุในเบื้องต้นสงสัยว่าจำเลยน่าจะเป็นคนร้าย เพราะผู้ตายไม่เคยมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับผู้ใดนอกจากจำเลย จำเลยมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับผู้ตายอย่างรุนแรง ถึงกับกล่าวอาฆาตไว้และจำเลยมีอาวุธปืนลูกซองยาวไว้ในความครอบครอง ประกอบกับก่อนเกิดเหตุ คืนวันที่ 23 มีนาคม 2535 เวลาประมาณ 23 นาฬิกาผู้ตายได้ไปบ้านงานศพซึ่งตั้งอยู่ที่ตำบลอุดมธัญญา อำเภอตากฟ้าจังหวัดนครสวรรค์ ไปห้ามไม่ให้ผู้ไปร่วมในงานศพเล่นการพนันไฮโลและคนที่ร่วมเล่นการพนันไฮโลก็มีจำเลยรวมอยู่ด้วย จำเลยจึงไม่พอใจเมื่อสงสัยว่าจำเลยน่าจะเป็นคนร้าย นายดาบตำรวจเจนและพันตำรวจโทอนันต์จึงไปที่บ้านของจำเลยซึ่งอยู่ห่างจากที่เกิดเหตุประมาณ 200 เมตร ไปถึงบ้านจำเลยพบจำเลยอยู่กับภริยาจำเลยมีอาการมึนเมาสุรา ตัวสั่น รุกลี้รุกรน ท่าทางเป็นพิรุธครั้นขอตรวจสอบอาวุธปืนจากจำเลย ก็ไม่พบอาวุธปืนอยู่ที่บ้าน สอบถามจำเลยแล้ว จำเลยบอกว่าเอาอาวุธปืนไปฝากไว้ที่บ้านมารดาพยานทั้งสองจึงตามไปที่บ้านมารดาของจำเลย พบมารดา จำเลยอยู่ที่บ้าน นายดาบตำรวจเจนสอบถามมารดาจำเลย มารดาจำเลยรับว่าจำเลยได้เอาอาวุธปืนมาฝากไว้หลังจากที่ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นสักชั่วครู่ อาวุธปืนนั้นวางอยู่ข้าง ๆ มุ้งมารดาจำเลยพร้อมกระสุนปืนอีก 3 นัด นายดาบตำรวจเจนและพันตำรวจโทอนันต์ดมที่ปากกระบอกปืนดังกล่าว ก็ได้กลิ่นเขม่าดินปืน แสดงว่าเพิ่งใช้ยิงมาใหม่ ๆ พันตำรวจโทอนันต์สอบถามภริยาจำเลย ภริยาจำเลยก็บอกว่าเห็นจำเลยนำอาวุธปืนออกจากบ้านไปเมื่อตอนเที่ยงคืนเศษหลังจากนั้นประมาณตีสองจำเลยก็กลับมาที่บ้าน แต่ไม่ได้นำอาวุธปืนกลับมาด้วยพยานทั้งสองจึงจับกุมจำเลย ในชั้นจับกุมจำเลยให้การรับสารภาพว่าได้ใช้อาวุธปืนดังกล่าวไปยิงผู้ตายจริงจากนั้นจำเลยได้พาพยานทั้งสองไปค้นหาปลอกกระสุนปืนที่คัดออกพบปลอกกระสุนปืนจำนวน 1 ปลอกวางอยู่ที่ทุ่งนาตรงทางแยกเข้าบ้านจำเลยห่างจากที่เกิดเหตุประมาณ 15 เมตร นอกจากนี้ยังได้ความจากร้อยตำรวจโทสัญญภาคย์ สมพฤกษ์ พนักงานสอบสวนเบิกความเป็นพยานว่า ในชั้นสอบสวนจำเลยก็ให้การรับสารภาพและในวันรุ่งขึ้นหลังจากเกิดเหตุจำเลยได้พาไปตรวจค้นเสื้อผ้าที่จำเลยสวมใส่ขณะที่ยิงผู้ตายที่บ้านของจำเลย และจำเลยได้ไปชี้ที่เกิดเหตุแสดงท่าทางกระทำผิดพร้อมกับให้ถ่ายภาพไว้ปรากฎตามบันทึกการตรวจยึดของกลาง แผนที่สังเขปแสดงสถานที่เกิดเหตุ บันทึกการนำชี้ที่เกิดเหตุประกอบคำรับสารภาพพร้อมภาพถ่ายและบันทึกคำให้การของจำเลยเอกสารหมาย จ.10 ถึง จ.14และ จ.16 ส่วนอาวุธปืนและปลอกกระสุนปืนของกลางนั้นได้ส่งไปตรวจพิสูจน์และผลการตรวจพิสูจน์ปรากฎว่าตรวจพบเขม่าดินปืนภายในลำกล้องอาวุธปืนของกลาง จึงเชื่อได้ว่าอาวุธปืนของกลางใช้ยิงมาแล้วภายหลังการเช็ดล้างครั้งสุดท้าย อาวุธปืนของกลางและปลอกกระสุนปืนของกลางเมื่อใช้ร่วมกันใช้ยิงทำอันตรายต่อชีวิตและวัตถุได้ และปลอกกระสุนปืนของกลางกับปลอกกระสุนปืนที่ใช้ยิงเปรียบเทียบมาจากอาวุธปืนของกลางมีตำหนิรอยเข็มแทงชนวนตรงกันจึงเชื่อได้ว่าปลอกกระสุนปืนของกลางใช้ยิงมาจากอาวุธปืนของกลางปรากฎตามรายงานการตรวจพิสูจน์ เอกสารหมาย จ.7 พยานโจทก์ข้างต้นไม่ว่าจะเป็นนายดาบตำรวจเจนพันตำรวจโทอนันต์ และร้อยตำรวจโทสัญญภาคย์ ล้วนเป็นเจ้าพนักงานผู้ปฏิบัติการไปตามหน้าที่ไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อน จึงเชื่อว่าเบิกความไปตามความเป็นจริงโดยมิได้ปรักปรำจำเลย เมื่อพิเคราะห์รายละเอียดในคำให้การรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลย ตามเอกสารหมาย จ.16 แล้ว ก็มีรายละเอียดตั้งแต่ที่จำเลยมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับผู้ตายมาตลอด จนกระทั่งถึงวันที่ผู้ตายไปห้ามไม่ให้จำเลยเล่นไฮโลที่บ้านงานศพจำเลยจึงไม่พอใจ เมื่อกลับไปที่บ้านก็เอาอาวุธปืนไปซุ่มยิงผู้ตายที่เกิดเหตุ จากนั้นนำอาวุธปืนไปฝากไว้ที่บ้านมารดา ครั้นเจ้าพนักงานตำรวจไปขอตรวจอาวุธปืนและจับกุมจำเลยจำเลยก็ให้การรับสารภาพพร้อมกับนำชี้สถานที่เกิดเหตุ และนำเจ้าพนักงานตำรวจไปค้นพบปลอกกระสุนปืนที่จำเลยคัดออกทิ้งไว้ที่ทุ่งนา โดยไม่ปรากฎว่ามีผู้ใดทราบว่าปลอกกระสุนปืนของกลางถูกทิ้งไว้ที่ใดมาก่อน ทั้งไม่ปรากฎว่าพนักงานสอบสวนจดบันทึกคำให้การของจำเลยไว้ไม่ถูกต้องแต่อย่างใด คำให้การของจำเลยดังกล่าวจึงเจือสมกับคำเบิกความของนายดาบตำรวจเจนและพันตำรวจโทอนันต์ข้างต้น เชื่อว่าจำเลยให้การรับสารภาพชั้นสอบสวนโดยสมัครใจและตามความเป็นจริง ที่จำเลยนำสืบว่าจำเลยไม่ใช่คนร้ายเพราะขณะเกิดเหตุจำเลยนอนอยู่ที่บ้านและที่จำเลยให้การรับสารภาพชั้นสอบสวนก็เนื่องจากถูกเจ้าพนักงานตำรวจทำร้ายและใช้อาวุธปืนขู่ว่าจะฆ่าจำเลยนั้นไม่น่าเชื่อถือ เพราะมีแต่จำเลยเบิกความกล่าวอ้างลอย ๆ ไม่มีพยานหลักฐานอื่นมาสนับสนุนนอกจากนี้พยานจำเลยปากนายสม ปานจันทร์ ก็เพียงแต่เบิกความรับว่าไปยิงพังพอนกับจำเลยก่อนเกิดเหตุจริง แต่ขณะเกิดเหตุจำเลยจะอยู่ที่ไหน ทำอะไร นายสมก็ไม่ทราบ ไม่ได้เบิกความยืนยันถึง ดังนั้นข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบประกอบด้วยเหตุผลสอดคล้องต้องกันเป็นลำดับความ มีน้ำหนักมั่นคง พยานจำเลยไม่อาจหักล้างได้ จำเลยจึงมีความผิดตามฟ้องโจทก์ คดีนี้ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืน แต่จำเลยไม่ฎีกาให้ศาลฎีกากลั่นกรองอีกชั้นหนึ่ง คดีจึงยุติเพียงชั้นศาลอุทธรณ์ วรวิทย์ ฤทธิทิศคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 33 และริบของกลางจำเลยให้การต่อสู้อ้างเหตุป้องกันศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุก 20 ปี จำเลยรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 13 ปี 4 เดือนของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 69 จำคุก 10 ปีจำเลยให้การรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษลดโทษหนึ่งในสาม ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 6 ปี 8 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงเบื้องต้นเป็นที่ยุติรับฟังได้ว่า ตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุ จำเลยได้ใช้ขวานเป็นอาวุธฟันนายณรงค์ จันทสิทธิ์ ผู้ตายที่บริเวณศีรษะหลายทีเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตาย ตามรายงานการชันสูตรพลิกศพของแพทย์ท้ายฟ้อง คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาโจทก์ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 หรือไม่โจทก์ไม่มีพยานที่รู้เห็นว่าจำเลยเป็นคนใช้ขวานฟันทำร้ายผู้ตาย แต่โจทก์มีพยานพฤติเหตุหรือพยานแวดล้อมที่ใกล้ชิดกับขณะเกิดเหตุคือ นางกุหลาบ เลิศขุนทดภริยาผู้ตายกับเด็กหญิงรำพึง มุมขุนทด บุตรสาวมาเบิกความว่านางกุหลาบกับเด็กหญิงรำพึงออกจากบ้านไปซื้อของที่ร้านค้าของนายเสมอ เมื่อไปถึงร้านค้าดังกล่าวพบผู้ตายร่วมวงดื่มสุราอยู่กับนายหวน พรหมพวง นาย ชำ พรหมพวง จำเลยและพวกเมื่อเห็นผู้ตายร่วมวงดื่มสุรา นางกุหลาบและเด็กหญิงรำพึงได้เลยขึ้นไปชั้นบนของร้านค้า เพื่อชมภาพยนตร์โทรทัศน์ และคิดว่าเมื่อภาพยนตร์เลิกแล้วจะซื้อของกลับบ้านพร้อมผู้ตายเมื่อชมภาพยนตร์ไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมงมีเสียงคนทะเลาะกันและมีเสียงแก้วแตกนางกุหลาบและเด็กหญิงรำพึงลงมาดู ผู้ตายบอกนางกุหลาบว่าถูกจำเลยพูดจาดูถูกหลายอย่างและบอกว่าจำเลยจะชกผู้ตายก่อนผู้ตายจึงชกจำเลยแล้วมีการห้ามปรามกันผู้ตายชวนนางกุหลาบกลับบ้าน โดยผู้ตายออกไปทางหน้าร้านค้า ส่วนนางกุหลาบออกไปทางหลังร้านค้า มีเสียงดังตุ๊บตั๊บอีก นางกุหลาบวิ่งออกมาดูเห็นจำเลยใช้ขวดสุราตีผู้ตายจนผู้ตายล้ม พวกที่อยู่ในวงสุราได้ช่วยกันห้ามปราม จำเลยคว้ากระเป๋าเครื่องมือก่อสร้างออกไปทางหน้าร้านค้า ส่วนผู้ตายนั่งรออยู่ที่ร้านค้า นางกุหลาบกลับเข้ามาในร้านค้าเพื่อซื้อของ แต่เมื่อออกมาจากร้านค้าอีกครั้งทราบว่าผู้ตายเดินล่วงหน้าไปก่อนแล้ว นางกุหลาบจึงบอกให้เด็กหญิงรำพึงเดินตามผู้ตายไป ส่วนนางกุหลาบได้ย้อนกลับเข้าไปในร้านค้าเพื่อชำระค่าสินค้า ระหว่างนี้เด็กหญิงรำพึงวิ่งกลับมาบอกนางกุหลาบพบว่าผู้ตายถูกฟัน นางกุหลาบเบิกความต่อไปว่าเมื่อทราบเหตุพยานได้วิ่งไปดูยังที่เกิดเหตุ แต่ยังไปไม่ถึงคงอยู่ริมถนนฝั่งร้านค้า เห็นจำเลยถือด้ามเป็นไม้วิ่งออกมาจากที่เกิดเหตุและวิ่งมาที่ริมถนนตรงที่พยานอยู่ ห่างพยานประมาณ 4 เมตรขณะนั้นเวลา 23 นาฬิกา พยานจำได้ว่าเป็นจำเลย เพราะขณะที่จำเลยวิ่งหลบหนีไปนั้นมีรถยนต์ขับสวนมาไฟหน้าส่องสว่างทำให้พยานเห็นหน้าจำเลยได้ชัดเจน เด็กหญิงรำพึงก็เบิกความเป็นที่สอดคล้องกับนางกุหลาบว่า ได้มายังร้านค้าดังกล่าวด้วยกันกับนางกุหลาบตลอดจนรู้เห็นว่าผู้ตายมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับจำเลยและหลังจากเลิกรากันแล้ว จำเลยถือกระเป๋าออกไปทางหน้าร้านค้าแล้วนายหวนได้กอดคอผู้ตายไปส่งบ้านนางกุหลาบจึงออกมาบอกให้พยานตามผู้ตายไปก่อน ขณะที่พยานยืนอยู่ที่ฟากถนนมีรถยนต์แล่นสวนทางมา เห็นจำเลยวิ่งข้ามถนนมายังฟากที่พยานยืนอยู่ไฟหน้ารถยนต์คัดดังกล่าวส่องเห็นหน้าจำเลยชัดเจนขณะที่จำเลยวิ่งนั้นจำเลยถือด้ามไม้ แต่เป็นด้ามมีดหรือวัตถุสิ่งใดไม่ทราบ พยานจึงเข้าใจว่าจำเลยจะต้องทำร้ายผู้ตายแน่นอนร้อยตำรวจโทวีระพันสมสุข เบิกความว่า คืนเกิดเหตุได้รับแจ้งเหตุว่ามีการทำร้ายกันที่หมู่ที่ 15 ตำบลห้วยบง อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมาพยานพร้อมด้วยพันตำรวจโทเอก สุขสุนทรีย์ และพวกไปยังที่เกิดเหตุและทราบว่าจำเลยเป็นผู้กระทำผิด จึงตามไปล้อมจับจำเลยได้ที่บ้านพ่อตาจำเลย จากการสอบถามจำเลยรับว่าได้ใช้ขวานฟันทำร้ายผู้ตายจริงตามบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.4 ทั้งจำเลยได้พาเจ้าพนักงานตำรวจไปเอาขวานของกลางที่บ้านพ่อตาจำเลยด้วย ชั้นสอบสวนจำเลยก็รับสารภาพ ตามเอกสารหมาย จ.8ทั้งจำเลยยังได้นำชี้ที่เกิดเหตุและมีการถ่ายรูปไว้ด้วยตามภาพถ่ายหมาย จ.9 ดังนี้ ข้อเท็จจริงจึงรับฟังได้อย่างชัดแจ้งว่า จำเลยไม่พอใจผู้ตายมาก่อนตั้งแต่ขณะที่ร่วมวงดื่มสุรากับผู้ตายที่ร้านค้าของนายเสมอ และได้ความจากนายหวน พรหมพวง และนายชำพรหมพวง พยานโจทก์ซึ่งร่วมวงดื่มสุราด้วยกันว่า ขณะนั่งดื่มสุราอยู่นั้นจำเลยพูดทวงเงินผู้ตายจำนวน 35 บาท ค่าพนันฟุตบอลโลกผู้ตายพูดว่า "ทวงเงินแค่ 35 บาท กลัวกูไม่มีให้หรือไง" ผู้ตายได้ลุกขึ้นเตะปากจำเลยแล้วต่างฝ่ายต่างชกต่อยกัน เมื่อนายหวนกับพวกเข้าห้ามปรามเรื่องก็เลิกรากันไปแล้วแต่เมื่อผู้ตายกลับบ้านจำเลยได้ไปทำร้ายผู้ตายอีกโดยใช้ขวานฟันผู้ตายหลายครั้งตามรายงานการชันสูตรพลิกศพของแพทย์ท้ายฟ้องระบุว่าผู้ตายมีบาดแผลฉีกขาดที่ศีรษะยาว 4 เซนติเมตร ลึกถึงกะโหลกศีรษะ 2 แผลและยาว 3 เซนติเมตร ลึกถึงกะโหลกศีรษะอีก 1 แผล และยังมีแผลที่เหนือคิ้วซ้ายยาว 1 เซนติเมตร ลึก 0.5 เซนติเมตร บาดแผลดังกล่าวเกิดจากของมีคม ส่วนที่จำเลยอ้างว่ากระทำไปเพื่อป้องกันตนเนื่องจากผู้ตายจะทำร้ายจำเลยนั้นฟังไม่ขึ้น เพราะจำเลยอ้างเอาฝ่ายเดียวไม่ได้ซักค้านพยานโจทก์ไว้ก่อน ทั้งในชั้นสอบสวนก็ไม่ได้ให้การต่อสู้ในเรื่องนี้ไว้ จึงไม่มีน้ำหนักให้รับฟังและโดยเฉพาะที่นายชำเบิกความในชั้นศาลว่า ขณะประคองผู้ตายกลับบ้านผู้ตายใช้ศอกกระทุ้งบริเวณลิ้นปี่ของตนจนมีอาการจุกแล้วผู้ตายวิ่งข้ามถนนไปอีกฟากหนึ่ง เป็นทำนองว่าผู้ตายจะไปเอาเรื่องกับจำเลยอีกครั้งนั้นก็ไม่มีน้ำหนักเพราะคำให้การชั้นสอบสวนตามเอกสารหมาย จ.2 นายชำไม่ได้ให้การไว้เช่นนั้นพยานหลักฐานโจทก์เท่าที่นำสืบมาจึงรับฟังได้อย่างมั่นคงว่าการกระทำของจำเลยมิใช่เพื่อป้องกันตัว จำเลยจึงมีความผิดดังฟ้อง พยานจำเลยไม่อาจหักล้างพยานโจทก์ได้ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 505/2540พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดสีคิ้วโจทก์นาย ประสิทธิ์ แก้ววิเชียรจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227โจทก์ไม่มีพยานที่รู้เห็นว่าจำเลยเป็นคนใช้ขวานฟันทำร้ายผู้ตายแต่มีพยานพฤติเหตุแวดล้อมที่ใกล้ชิดกับขณะเกิดเหตุที่ยืนยันว่าจำเลยเป็นผู้ใช้ขวานฟันทำร้ายผู้ตายโดยจำเลยไม่พอใจผู้ตายมาก่อนเกิดเหตุทั้งจำเลยได้พาเจ้าพนักงานตำรวจไปเอาขวานของกลางที่บ้านพ่อตาจำเลยชั้นสอบสวนจำเลยก็รับสารภาพโดยนำชี้ที่เกิดเหตุและมีการถ่ายรูปไว้ด้วยส่วนที่จำเลยอ้างว่ากระทำไปเพื่อป้องกันตนเนื่องจากผู้ตายจะทำร้ายจำเลยนั้นก็อ้างเอาฝ่ายเดียวไม่ได้ซักค้านพยานโจทก์ไว้ก่อนทั้งในชั้นสอบสวนก็ไม่ได้ให้การต่อสู้ในเรื่องนี้ไว้และช. พยานโจทก์ที่เบิกความว่าขณะประคองผู้ตายกลับบ้านผู้ตายมีพฤติการณ์เป็นทำนองว่าผู้ตายจะไปเอาเรื่องกับจำเลยอีกครั้งก็ไม่มีน้ำหนักเพราะช. ไม่ได้ให้การไว้เช่นนั้นในชั้นสอบสวนพยานหลักฐานโจทก์จึงรับฟังได้อย่างมั่นคงว่าการกระทำของจำเลยมิใช่เพื่อป้องกันตัวโจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 33 และริบของกลางจำเลยให้การต่อสู้อ้างเหตุป้องกันศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุก 20 ปี จำเลยรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 13 ปี 4 เดือนของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 69 จำคุก 10 ปีจำเลยให้การรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษลดโทษหนึ่งในสาม ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 6 ปี 8 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงเบื้องต้นเป็นที่ยุติรับฟังได้ว่า ตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุ จำเลยได้ใช้ขวานเป็นอาวุธฟันนายณรงค์ จันทสิทธิ์ ผู้ตายที่บริเวณศีรษะหลายทีเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตาย ตามรายงานการชันสูตรพลิกศพของแพทย์ท้ายฟ้อง คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาโจทก์ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 หรือไม่โจทก์ไม่มีพยานที่รู้เห็นว่าจำเลยเป็นคนใช้ขวานฟันทำร้ายผู้ตาย แต่โจทก์มีพยานพฤติเหตุหรือพยานแวดล้อมที่ใกล้ชิดกับขณะเกิดเหตุคือ นางกุหลาบ เลิศขุนทดภริยาผู้ตายกับเด็กหญิงรำพึง มุมขุนทด บุตรสาวมาเบิกความว่านางกุหลาบกับเด็กหญิงรำพึงออกจากบ้านไปซื้อของที่ร้านค้าของนายเสมอ เมื่อไปถึงร้านค้าดังกล่าวพบผู้ตายร่วมวงดื่มสุราอยู่กับนายหวน พรหมพวง นาย ชำ พรหมพวง จำเลยและพวกเมื่อเห็นผู้ตายร่วมวงดื่มสุรา นางกุหลาบและเด็กหญิงรำพึงได้เลยขึ้นไปชั้นบนของร้านค้า เพื่อชมภาพยนตร์โทรทัศน์ และคิดว่าเมื่อภาพยนตร์เลิกแล้วจะซื้อของกลับบ้านพร้อมผู้ตายเมื่อชมภาพยนตร์ไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมงมีเสียงคนทะเลาะกันและมีเสียงแก้วแตกนางกุหลาบและเด็กหญิงรำพึงลงมาดู ผู้ตายบอกนางกุหลาบว่าถูกจำเลยพูดจาดูถูกหลายอย่างและบอกว่าจำเลยจะชกผู้ตายก่อนผู้ตายจึงชกจำเลยแล้วมีการห้ามปรามกันผู้ตายชวนนางกุหลาบกลับบ้าน โดยผู้ตายออกไปทางหน้าร้านค้า ส่วนนางกุหลาบออกไปทางหลังร้านค้า มีเสียงดังตุ๊บตั๊บอีก นางกุหลาบวิ่งออกมาดูเห็นจำเลยใช้ขวดสุราตีผู้ตายจนผู้ตายล้ม พวกที่อยู่ในวงสุราได้ช่วยกันห้ามปราม จำเลยคว้ากระเป๋าเครื่องมือก่อสร้างออกไปทางหน้าร้านค้า ส่วนผู้ตายนั่งรออยู่ที่ร้านค้า นางกุหลาบกลับเข้ามาในร้านค้าเพื่อซื้อของ แต่เมื่อออกมาจากร้านค้าอีกครั้งทราบว่าผู้ตายเดินล่วงหน้าไปก่อนแล้ว นางกุหลาบจึงบอกให้เด็กหญิงรำพึงเดินตามผู้ตายไป ส่วนนางกุหลาบได้ย้อนกลับเข้าไปในร้านค้าเพื่อชำระค่าสินค้า ระหว่างนี้เด็กหญิงรำพึงวิ่งกลับมาบอกนางกุหลาบพบว่าผู้ตายถูกฟัน นางกุหลาบเบิกความต่อไปว่าเมื่อทราบเหตุพยานได้วิ่งไปดูยังที่เกิดเหตุ แต่ยังไปไม่ถึงคงอยู่ริมถนนฝั่งร้านค้า เห็นจำเลยถือด้ามเป็นไม้วิ่งออกมาจากที่เกิดเหตุและวิ่งมาที่ริมถนนตรงที่พยานอยู่ ห่างพยานประมาณ 4 เมตรขณะนั้นเวลา 23 นาฬิกา พยานจำได้ว่าเป็นจำเลย เพราะขณะที่จำเลยวิ่งหลบหนีไปนั้นมีรถยนต์ขับสวนมาไฟหน้าส่องสว่างทำให้พยานเห็นหน้าจำเลยได้ชัดเจน เด็กหญิงรำพึงก็เบิกความเป็นที่สอดคล้องกับนางกุหลาบว่า ได้มายังร้านค้าดังกล่าวด้วยกันกับนางกุหลาบตลอดจนรู้เห็นว่าผู้ตายมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับจำเลยและหลังจากเลิกรากันแล้ว จำเลยถือกระเป๋าออกไปทางหน้าร้านค้าแล้วนายหวนได้กอดคอผู้ตายไปส่งบ้านนางกุหลาบจึงออกมาบอกให้พยานตามผู้ตายไปก่อน ขณะที่พยานยืนอยู่ที่ฟากถนนมีรถยนต์แล่นสวนทางมา เห็นจำเลยวิ่งข้ามถนนมายังฟากที่พยานยืนอยู่ไฟหน้ารถยนต์คัดดังกล่าวส่องเห็นหน้าจำเลยชัดเจนขณะที่จำเลยวิ่งนั้นจำเลยถือด้ามไม้ แต่เป็นด้ามมีดหรือวัตถุสิ่งใดไม่ทราบ พยานจึงเข้าใจว่าจำเลยจะต้องทำร้ายผู้ตายแน่นอนร้อยตำรวจโทวีระพันสมสุข เบิกความว่า คืนเกิดเหตุได้รับแจ้งเหตุว่ามีการทำร้ายกันที่หมู่ที่ 15 ตำบลห้วยบง อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมาพยานพร้อมด้วยพันตำรวจโทเอก สุขสุนทรีย์ และพวกไปยังที่เกิดเหตุและทราบว่าจำเลยเป็นผู้กระทำผิด จึงตามไปล้อมจับจำเลยได้ที่บ้านพ่อตาจำเลย จากการสอบถามจำเลยรับว่าได้ใช้ขวานฟันทำร้ายผู้ตายจริงตามบันทึกการจับกุมเอกสารหมาย จ.4 ทั้งจำเลยได้พาเจ้าพนักงานตำรวจไปเอาขวานของกลางที่บ้านพ่อตาจำเลยด้วย ชั้นสอบสวนจำเลยก็รับสารภาพ ตามเอกสารหมาย จ.8ทั้งจำเลยยังได้นำชี้ที่เกิดเหตุและมีการถ่ายรูปไว้ด้วยตามภาพถ่ายหมาย จ.9 ดังนี้ ข้อเท็จจริงจึงรับฟังได้อย่างชัดแจ้งว่า จำเลยไม่พอใจผู้ตายมาก่อนตั้งแต่ขณะที่ร่วมวงดื่มสุรากับผู้ตายที่ร้านค้าของนายเสมอ และได้ความจากนายหวน พรหมพวง และนายชำพรหมพวง พยานโจทก์ซึ่งร่วมวงดื่มสุราด้วยกันว่า ขณะนั่งดื่มสุราอยู่นั้นจำเลยพูดทวงเงินผู้ตายจำนวน 35 บาท ค่าพนันฟุตบอลโลกผู้ตายพูดว่า "ทวงเงินแค่ 35 บาท กลัวกูไม่มีให้หรือไง" ผู้ตายได้ลุกขึ้นเตะปากจำเลยแล้วต่างฝ่ายต่างชกต่อยกัน เมื่อนายหวนกับพวกเข้าห้ามปรามเรื่องก็เลิกรากันไปแล้วแต่เมื่อผู้ตายกลับบ้านจำเลยได้ไปทำร้ายผู้ตายอีกโดยใช้ขวานฟันผู้ตายหลายครั้งตามรายงานการชันสูตรพลิกศพของแพทย์ท้ายฟ้องระบุว่าผู้ตายมีบาดแผลฉีกขาดที่ศีรษะยาว 4 เซนติเมตร ลึกถึงกะโหลกศีรษะ 2 แผลและยาว 3 เซนติเมตร ลึกถึงกะโหลกศีรษะอีก 1 แผล และยังมีแผลที่เหนือคิ้วซ้ายยาว 1 เซนติเมตร ลึก 0.5 เซนติเมตร บาดแผลดังกล่าวเกิดจากของมีคม ส่วนที่จำเลยอ้างว่ากระทำไปเพื่อป้องกันตนเนื่องจากผู้ตายจะทำร้ายจำเลยนั้นฟังไม่ขึ้น เพราะจำเลยอ้างเอาฝ่ายเดียวไม่ได้ซักค้านพยานโจทก์ไว้ก่อน ทั้งในชั้นสอบสวนก็ไม่ได้ให้การต่อสู้ในเรื่องนี้ไว้ จึงไม่มีน้ำหนักให้รับฟังและโดยเฉพาะที่นายชำเบิกความในชั้นศาลว่า ขณะประคองผู้ตายกลับบ้านผู้ตายใช้ศอกกระทุ้งบริเวณลิ้นปี่ของตนจนมีอาการจุกแล้วผู้ตายวิ่งข้ามถนนไปอีกฟากหนึ่ง เป็นทำนองว่าผู้ตายจะไปเอาเรื่องกับจำเลยอีกครั้งนั้นก็ไม่มีน้ำหนักเพราะคำให้การชั้นสอบสวนตามเอกสารหมาย จ.2 นายชำไม่ได้ให้การไว้เช่นนั้นพยานหลักฐานโจทก์เท่าที่นำสืบมาจึงรับฟังได้อย่างมั่นคงว่าการกระทำของจำเลยมิใช่เพื่อป้องกันตัว จำเลยจึงมีความผิดดังฟ้อง พยานจำเลยไม่อาจหักล้างพยานโจทก์ได้ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(อำนวย หมวดเมือง-ยงยุทธ ธารีสาร-อัครวิทย์ สุมาวงศ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุเป็นที่ทราบกันว่า ในคดีอาญา โจทก์มีหน้าที่นำสืบว่าจำเลยกระทำผิด และเมื่อจำเลยต่อสู้ว่ากระทำไปเพื่อป้องกันตัวก็เท่ากับจำเลยปฏิเสธว่าตนเองไม่ได้กระทำผิดย่อมเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบว่าจำเลยได้ใช้ขวานฟันผู้ตายถึงแก่ความตายโดยเจตนา และไม่ใช่เป็นเรื่องที่จำเลยกระทำเพื่อป้องกันสิทธิของตนเอง(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 943/2508) การนำสืบของโจทก์จะไม่ยากเท่าใดนัก หากคดีนั้นโจทก์มีประจักษ์พยานผู้เห็นเหตุการณ์ชัดเจนในขณะที่จำเลยใช้ขวานฟันผู้ตายมาเบิกความยืนยัน โดยประจักษ์พยานนั้นเห็นจำเลยขณะที่จำเลยใช้ขวานฟันผู้ตายและจำจำเลยได้เพราะรู้จักหรือเคยเห็นหน้ามาก่อนหากเหตุเกิดในเวลากลางคืน ก็เห็นจำเลยโดยอาศัยแสงไฟส่องสว่างมองเห็นได้ในระยะพอสมควร เหล่านี้เป็นข้อเท็จจริงอันสำคัญที่โจทก์จะต้องซักถามประจักษ์พยานติดไว้ในสำนวน รูปคดีจะยากขึ้น หากคดีนั้นโจทก์ไม่มีประจักษ์พยานผู้รู้เห็นเหตุการณ์ในขณะที่จำเลยลงมือกระทำผิดมาเบิกความต่อศาลแต่ก็มิได้หมายความว่าเมื่อโจทก์ไม่มีประจักษ์พยานข้างต้นมาเบิกความต่อศาลแล้ว ศาลจะรับฟังพยานอื่นลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาเคยวางหลักเกณฑ์ว่าไม่จำเป็นต้องอาศัยประจักษ์พยานมาเบิกความยืนยันเสมอไป ถ้อยคำพยานอื่นประกอบเหตุผลแวดล้อมกรณีก็อาจมีน้ำหนักพอให้วินิจฉัยได้ว่าจำเลยเป็นคนร้ายรายนี้และชี้ไปว่าจำเลยกระทำไปเพื่อป้องกันตัวหรือไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่2019/2514) คำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุอยู่นี้ เป็นการยืนยันหลักเกณฑ์ข้างต้นและเป็นตัวอย่างที่ดีในการฟังข้อเท็จจริง โดยศาลฎีกาฟังถ้อยคำพยานอื่น ๆ ในสำนวน แล้วประมวลรูปเรื่องอันประกอบด้วยเหตุผลแวดล้อมกรณีเข้าด้วยกัน จากนั้นจึงบ่งชี้ว่าจำเลยเป็นคนร้ายและการกระทำของจำเลยมิใช่กระทำไปเพื่อป้องกันตัว ในคดีนี้ ถ้อยคำพยานอื่นในสำนวนที่ศาลฎีการับฟัง ก็คือพยานโจทก์ปากนางกุหลาบกับเด็กหญิงรำพึง ที่พบเห็นจำเลยถือด้ามเป็นไม้วิ่งออกมาจากที่เกิดเหตุในระยะเวลากระชั้นชิดหรือช่วงจังหวะเดียวกันกับที่ผู้ตายถูกฟัน และในคืนเกิดเหตุนั้นเจ้าพนักงานตำรวจก็ตามไปล้อมจับจำเลยได้ที่บ้านพ่อตาจำเลย จากการสอบถามจำเลยรับว่าได้ใช้ขวานฟันทำร้ายผู้ตายจริงทั้งจำเลยได้พาเจ้าพนักงานตำรวจไปเอาขวานของกลางและในชั้นสอบสวนจำเลยก็รับสารภาพ ผู้เขียนเองก็เคยพิจารณาพิพากษาคดีในทำนองดังกล่าวข้างต้นมาแล้ว แต่รูปคดีอาจแตกต่างไปบ้าง แต่ก็เป็นตัวอย่างของการฟังข้อเท็จจริงในอีกแง่มุมหนึ่ง จึงใคร่ขอหยิบยกขึ้นมากล่าวดังนี้ ในคดีนี้ พนักงานอัยการเป็น โจทก์ฟ้องว่าจำเลยฆ่าเจ้าพนักงานตำรวจโดยเจตนาไตร่ตรองไว้ก่อน จำเลยให้การปฏิเสธต่อสู้อ้างฐานที่อยู่ และอ้างว่าเหตุที่จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและสอบสวนเนื่องจากถูกเจ้าพนักงานตำรวจขู่เข็ญและทำร้าย ศาลชั้นต้นพิเคราะห์พยานหลักฐานของโจทก์และจำเลยโดยตลอดแล้วข้อเท็จจริงเบื้องต้นรับฟังได้ว่า ตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุขณะที่สิบตำรวจโทวิม เมณฑ์กูลเจ้าหน้าที่สายตรวจประจำสถานีภูธรอำเภอท่าตะโก กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่ตู้ยามบ้านหนองหลวงตำบลหนองหลวง อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์ ได้มีคนร้ายใช้อาวุธปืนยิงถูกที่ศีรษะด้านขวาถึงแก่ความตาย หลังจากเกิดเหตุเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมจำเลยได้ พร้อมกับยึดอาวุธปืนลูกซองยาวเดี่ยว 1 กระบอก พร้อมกระสุนปืนเบอร์ 12 จำนวน 3 นัด และปลอกกระสุนปืน 1 ปลอกไว้เป็นของกลางนำส่งพนักงานสอบสวนคดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยว่าจำเลยเป็นคนร้ายรายนี้หรือไม่ คดีนี้โจทก์ไม่มีประจักษ์พยานมาเบิกความว่าเห็นจำเลยกระทำผิด คงมีแต่คำให้การรับสารภาพของจำเลยในชั้นสอบสวนและพยานพฤติเหตุแวดล้อมกรณี กล่าวคือได้ความจากนายดาบตำรวจเจน หมีทอง และพันตำรวจโทอนันต์เลิศเวช เจ้าพนักงานตำรวจผู้จับกุมจำเลยเบิกความว่า หลังจากเกิดเหตุในเบื้องต้นสงสัยว่าจำเลยน่าจะเป็นคนร้าย เพราะผู้ตายไม่เคยมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับผู้ใดนอกจากจำเลย จำเลยมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับผู้ตายอย่างรุนแรง ถึงกับกล่าวอาฆาตไว้และจำเลยมีอาวุธปืนลูกซองยาวไว้ในความครอบครอง ประกอบกับก่อนเกิดเหตุ คืนวันที่ 23 มีนาคม 2535 เวลาประมาณ 23 นาฬิกาผู้ตายได้ไปบ้านงานศพซึ่งตั้งอยู่ที่ตำบลอุดมธัญญา อำเภอตากฟ้าจังหวัดนครสวรรค์ ไปห้ามไม่ให้ผู้ไปร่วมในงานศพเล่นการพนันไฮโลและคนที่ร่วมเล่นการพนันไฮโลก็มีจำเลยรวมอยู่ด้วย จำเลยจึงไม่พอใจเมื่อสงสัยว่าจำเลยน่าจะเป็นคนร้าย นายดาบตำรวจเจนและพันตำรวจโทอนันต์จึงไปที่บ้านของจำเลยซึ่งอยู่ห่างจากที่เกิดเหตุประมาณ 200 เมตร ไปถึงบ้านจำเลยพบจำเลยอยู่กับภริยาจำเลยมีอาการมึนเมาสุรา ตัวสั่น รุกลี้รุกรน ท่าทางเป็นพิรุธครั้นขอตรวจสอบอาวุธปืนจากจำเลย ก็ไม่พบอาวุธปืนอยู่ที่บ้าน สอบถามจำเลยแล้ว จำเลยบอกว่าเอาอาวุธปืนไปฝากไว้ที่บ้านมารดาพยานทั้งสองจึงตามไปที่บ้านมารดาของจำเลย พบมารดา จำเลยอยู่ที่บ้าน นายดาบตำรวจเจนสอบถามมารดาจำเลย มารดาจำเลยรับว่าจำเลยได้เอาอาวุธปืนมาฝากไว้หลังจากที่ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นสักชั่วครู่ อาวุธปืนนั้นวางอยู่ข้าง ๆ มุ้งมารดาจำเลยพร้อมกระสุนปืนอีก 3 นัด นายดาบตำรวจเจนและพันตำรวจโทอนันต์ดมที่ปากกระบอกปืนดังกล่าว ก็ได้กลิ่นเขม่าดินปืน แสดงว่าเพิ่งใช้ยิงมาใหม่ ๆ พันตำรวจโทอนันต์สอบถามภริยาจำเลย ภริยาจำเลยก็บอกว่าเห็นจำเลยนำอาวุธปืนออกจากบ้านไปเมื่อตอนเที่ยงคืนเศษหลังจากนั้นประมาณตีสองจำเลยก็กลับมาที่บ้าน แต่ไม่ได้นำอาวุธปืนกลับมาด้วยพยานทั้งสองจึงจับกุมจำเลย ในชั้นจับกุมจำเลยให้การรับสารภาพว่าได้ใช้อาวุธปืนดังกล่าวไปยิงผู้ตายจริงจากนั้นจำเลยได้พาพยานทั้งสองไปค้นหาปลอกกระสุนปืนที่คัดออกพบปลอกกระสุนปืนจำนวน 1 ปลอกวางอยู่ที่ทุ่งนาตรงทางแยกเข้าบ้านจำเลยห่างจากที่เกิดเหตุประมาณ 15 เมตร นอกจากนี้ยังได้ความจากร้อยตำรวจโทสัญญภาคย์ สมพฤกษ์ พนักงานสอบสวนเบิกความเป็นพยานว่า ในชั้นสอบสวนจำเลยก็ให้การรับสารภาพและในวันรุ่งขึ้นหลังจากเกิดเหตุจำเลยได้พาไปตรวจค้นเสื้อผ้าที่จำเลยสวมใส่ขณะที่ยิงผู้ตายที่บ้านของจำเลย และจำเลยได้ไปชี้ที่เกิดเหตุแสดงท่าทางกระทำผิดพร้อมกับให้ถ่ายภาพไว้ปรากฎตามบันทึกการตรวจยึดของกลาง แผนที่สังเขปแสดงสถานที่เกิดเหตุ บันทึกการนำชี้ที่เกิดเหตุประกอบคำรับสารภาพพร้อมภาพถ่ายและบันทึกคำให้การของจำเลยเอกสารหมาย จ.10 ถึง จ.14และ จ.16 ส่วนอาวุธปืนและปลอกกระสุนปืนของกลางนั้นได้ส่งไปตรวจพิสูจน์และผลการตรวจพิสูจน์ปรากฎว่าตรวจพบเขม่าดินปืนภายในลำกล้องอาวุธปืนของกลาง จึงเชื่อได้ว่าอาวุธปืนของกลางใช้ยิงมาแล้วภายหลังการเช็ดล้างครั้งสุดท้าย อาวุธปืนของกลางและปลอกกระสุนปืนของกลางเมื่อใช้ร่วมกันใช้ยิงทำอันตรายต่อชีวิตและวัตถุได้ และปลอกกระสุนปืนของกลางกับปลอกกระสุนปืนที่ใช้ยิงเปรียบเทียบมาจากอาวุธปืนของกลางมีตำหนิรอยเข็มแทงชนวนตรงกันจึงเชื่อได้ว่าปลอกกระสุนปืนของกลางใช้ยิงมาจากอาวุธปืนของกลางปรากฎตามรายงานการตรวจพิสูจน์ เอกสารหมาย จ.7 พยานโจทก์ข้างต้นไม่ว่าจะเป็นนายดาบตำรวจเจนพันตำรวจโทอนันต์ และร้อยตำรวจโทสัญญภาคย์ ล้วนเป็นเจ้าพนักงานผู้ปฏิบัติการไปตามหน้าที่ไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อน จึงเชื่อว่าเบิกความไปตามความเป็นจริงโดยมิได้ปรักปรำจำเลย เมื่อพิเคราะห์รายละเอียดในคำให้การรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลย ตามเอกสารหมาย จ.16 แล้ว ก็มีรายละเอียดตั้งแต่ที่จำเลยมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับผู้ตายมาตลอด จนกระทั่งถึงวันที่ผู้ตายไปห้ามไม่ให้จำเลยเล่นไฮโลที่บ้านงานศพจำเลยจึงไม่พอใจ เมื่อกลับไปที่บ้านก็เอาอาวุธปืนไปซุ่มยิงผู้ตายที่เกิดเหตุ จากนั้นนำอาวุธปืนไปฝากไว้ที่บ้านมารดา ครั้นเจ้าพนักงานตำรวจไปขอตรวจอาวุธปืนและจับกุมจำเลยจำเลยก็ให้การรับสารภาพพร้อมกับนำชี้สถานที่เกิดเหตุ และนำเจ้าพนักงานตำรวจไปค้นพบปลอกกระสุนปืนที่จำเลยคัดออกทิ้งไว้ที่ทุ่งนา โดยไม่ปรากฎว่ามีผู้ใดทราบว่าปลอกกระสุนปืนของกลางถูกทิ้งไว้ที่ใดมาก่อน ทั้งไม่ปรากฎว่าพนักงานสอบสวนจดบันทึกคำให้การของจำเลยไว้ไม่ถูกต้องแต่อย่างใด คำให้การของจำเลยดังกล่าวจึงเจือสมกับคำเบิกความของนายดาบตำรวจเจนและพันตำรวจโทอนันต์ข้างต้น เชื่อว่าจำเลยให้การรับสารภาพชั้นสอบสวนโดยสมัครใจและตามความเป็นจริง ที่จำเลยนำสืบว่าจำเลยไม่ใช่คนร้ายเพราะขณะเกิดเหตุจำเลยนอนอยู่ที่บ้านและที่จำเลยให้การรับสารภาพชั้นสอบสวนก็เนื่องจากถูกเจ้าพนักงานตำรวจทำร้ายและใช้อาวุธปืนขู่ว่าจะฆ่าจำเลยนั้นไม่น่าเชื่อถือ เพราะมีแต่จำเลยเบิกความกล่าวอ้างลอย ๆ ไม่มีพยานหลักฐานอื่นมาสนับสนุนนอกจากนี้พยานจำเลยปากนายสม ปานจันทร์ ก็เพียงแต่เบิกความรับว่าไปยิงพังพอนกับจำเลยก่อนเกิดเหตุจริง แต่ขณะเกิดเหตุจำเลยจะอยู่ที่ไหน ทำอะไร นายสมก็ไม่ทราบ ไม่ได้เบิกความยืนยันถึง ดังนั้นข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบประกอบด้วยเหตุผลสอดคล้องต้องกันเป็นลำดับความ มีน้ำหนักมั่นคง พยานจำเลยไม่อาจหักล้างได้ จำเลยจึงมีความผิดตามฟ้องโจทก์ คดีนี้ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืน แต่จำเลยไม่ฎีกาให้ศาลฎีกากลั่นกรองอีกชั้นหนึ่ง คดีจึงยุติเพียงชั้นศาลอุทธรณ์ วรวิทย์ ฤทธิทิศ