คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4187/2532หลักกฎหมาย: จำเลยบุกรุกก่อสร้างถนนล้ำ เข้าไปในที่ดินของมารดาโจทก์ขุดคูและปักป้ายชื่อถนนในที่ดินพิพาท ต่อมาโจทก์ได้ที่ดินพิพาทมาจากการสืบสิทธิของมารดา และขณะที่ดินพิพาทตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แล้วจำเลยก็ยังรุกล้ำที่ดินพิพาทอยู่อีก จึงถือว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์ด้วย และจำเลยกระทำละเมิดต่อเนื่องกันตลอดมา ฟ้องของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ แม้ที่ดินพิพาทส่วนที่เหลือจากการรุกล้ำของจำเลยไม่พอปลูกสร้างอาคารตึกแถวตามปกติได้เพราะมีเนื้อที่เหลือเพียงประมาณ11 ตารางวา แต่โจทก์ก็พอจะใช้ประโยชน์ในที่ดินพิพาทในทางอื่นได้ใช่ว่าที่ดินของโจทก์จะหมดค่าไปโดยสิ้นเชิง โจทก์จะคิดเป็นค่าเสียหายเท่ากับราคาที่ดินทั้งแปลงไม่ได้.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้รับมรดกที่ดินมาจากมารดาเมื่อวันที่ 6สิงหาคม 2525 และเมื่อวันที่ 6 มีนาคม 2526 โจทก์ได้ขายที่ดินดังกล่าวให้ผู้มีชื่อในราคา 200,000 บาท ครั้นเมื่อได้ตรวจสอบราคาที่ดิน ปรากฏว่าจำเลยได้ทำถนน คูระบายน้ำ และปักป้ายชื่อถนนรุกล้ำเข้าไปในเขตที่ดินของโจทก์ ทำให้โจทก์ต้องเลิกสัญญากับผู้ซื้โจทก์ไม่สามารถสร้างอาคารลงไปในที่ดินของโจทก์ได้ และไม่มีผู้ใดยอมซื้อที่ดินแปลงนี้ ขอให้จำเลยชดใช้ค่าที่ดิน 200,000 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้สร้างถนน คูระบายน้ำและปักป้ายรุกล้ำที่ดินของโจทก์ แต่สร้างในทางสาธารณะ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะจำเลยก่อสร้างก่อนที่ที่ดินจะตกเป็นของโจทก์ ฟ้องของโจทก์เกิน1 ปี จึงขาดอายุความ โจทก์ไม่ได้เสียหายเพราะสามารถสร้างอาคารได้ตามปกติซึ่งโจทก์จะต้องเว้นที่เป็นแนวทางเท้าอีก 2 เมตร ซึ่งจำเลยได้สร้างถนน คูระบายน้ำและปักป้ายในระยะ 2 เมตรดังกล่าวขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยใช้ค่าที่ดินเป็นเงิน50,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย ค่าขึ้นศาลให้เท่าที่โจทก์ชนะคดีโจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยได้ก่อสร้างถนนนิพัทธ์สงเคราะห์ 3รุกล้ำเข้าไปในที่ดินของโจทก์ตามที่ปรากฏในแผนที่วิวาทกลาง ปัญหาว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ เห็นว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์โดยบุกรุกเข้าทำถนน ขุดคู และปักป้ายในที่ดินพิพาทเป็นการละเมิดที่ต่อเนื่องกันตลอดมา ฟ้องของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความจำเลยฎีกาอีกข้อหนึ่งว่า จำเลยก่อสร้างถนนนิพัทธ์สงเคราะห์ 3มาตั้งแต่ที่ดินพิพาทยังเป็นของนางโผ้ห้องมารดาโจทก์ จำเลยจึงไม่ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์นั้น เห็นว่าโจทก์ได้ที่ดินพิพาทมาจากการสืบสิทธิของมารดา และขณะที่ดินพิพาทตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แล้วยังปรากฏว่าจำเลยยังรุกล้ำที่ดินพิพาทอยู่อีกตลอดมา จึงถือว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์ด้วยส่วนเรื่องค่าเสียหายที่จำเลยฎีกาว่าไม่ควรเกิน 3,000 บาทและโจทก์ฎีกาว่า โจทก์เสียหายคิดเป็นเงิน 200,000 บาท เนื่องจากที่ดินพิพาทส่วนที่เหลือจากจำเลยรุกล้ำ ไม่พอแก่การปลูกสร้างอาคารเป็นการเสียหายที่ดินพิพาททั้งแปลงนั้น เห็นว่า ที่ดินพิพาทอยู่มุมถนนสาธารณประโยชน์ตัดกันเป็นสี่แยกโดยอยู่ด้านทิศตะวันตกของถนน จากทิศเหนือจดทิศใต้ยาวขนานไปตามแนวถนน 18 เมตร และกว้าง 4.60 เมตร เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า คิดเป็นเนื้อที่ตามตราจอง20 ตารางวา จำเลยได้ก่อสร้างถนนและคูระบายน้ำรุกล้ำเข้าไปทางทิศใต้ 1.28 เมตร ทางด้านทิศเหนือรุกล้ำ 2.04 เมตร ซึ่งไม่ตรงกัแนวถนนตามสี่แยกทางด้านทิศเหนือคงเหลือที่ดินพิพาทของโจทก์ทางด้านทิศเหนือกว้าง 2.52 เมตร และเหลือด้านทิศใต้กว้าง 3.32 เมตรแม้ที่ดินพิพาทส่วนที่เหลือจากการรุกล้ำของจำเลยไม่พอปลูกสร้างอาคารตึกแถวตามปกติได้เพราะมีเนื้อที่เหลือเพียงประมาณ 11ตารางวาเศษ ดังที่โจทก์อ้างก็ตาม แต่โจทก์ก็พอจะใช้ประโยชน์ในที่ดินพิพาทในทางอื่นได้ ใช่ว่าที่ดินของโจทก์จะหมดค่าไปโดยสิ้นเชิง ศาลอุทธรณ์กำหนดค่าเสียหายเหมาะสมแล้ว ไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4187/2532นาย หา ญศึก จอมพงศ์โจทก์เทศบาล เมือง หาดใหญ่จำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 438, ม. 448จำเลยบุกรุกก่อสร้างถนนล้ำ เข้าไปในที่ดินของมารดาโจทก์ขุดคูและปักป้ายชื่อถนนในที่ดินพิพาท ต่อมาโจทก์ได้ที่ดินพิพาทมาจากการสืบสิทธิของมารดา และขณะที่ดินพิพาทตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แล้วจำเลยก็ยังรุกล้ำที่ดินพิพาทอยู่อีก จึงถือว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์ด้วย และจำเลยกระทำละเมิดต่อเนื่องกันตลอดมา ฟ้องของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ แม้ที่ดินพิพาทส่วนที่เหลือจากการรุกล้ำของจำเลยไม่พอปลูกสร้างอาคารตึกแถวตามปกติได้เพราะมีเนื้อที่เหลือเพียงประมาณ11 ตารางวา แต่โจทก์ก็พอจะใช้ประโยชน์ในที่ดินพิพาทในทางอื่นได้ใช่ว่าที่ดินของโจทก์จะหมดค่าไปโดยสิ้นเชิง โจทก์จะคิดเป็นค่าเสียหายเท่ากับราคาที่ดินทั้งแปลงไม่ได้.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้รับมรดกที่ดินมาจากมารดาเมื่อวันที่ 6สิงหาคม 2525 และเมื่อวันที่ 6 มีนาคม 2526 โจทก์ได้ขายที่ดินดังกล่าวให้ผู้มีชื่อในราคา 200,000 บาท ครั้นเมื่อได้ตรวจสอบราคาที่ดิน ปรากฏว่าจำเลยได้ทำถนน คูระบายน้ำ และปักป้ายชื่อถนนรุกล้ำเข้าไปในเขตที่ดินของโจทก์ ทำให้โจทก์ต้องเลิกสัญญากับผู้ซื้โจทก์ไม่สามารถสร้างอาคารลงไปในที่ดินของโจทก์ได้ และไม่มีผู้ใดยอมซื้อที่ดินแปลงนี้ ขอให้จำเลยชดใช้ค่าที่ดิน 200,000 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้สร้างถนน คูระบายน้ำและปักป้ายรุกล้ำที่ดินของโจทก์ แต่สร้างในทางสาธารณะ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะจำเลยก่อสร้างก่อนที่ที่ดินจะตกเป็นของโจทก์ ฟ้องของโจทก์เกิน1 ปี จึงขาดอายุความ โจทก์ไม่ได้เสียหายเพราะสามารถสร้างอาคารได้ตามปกติซึ่งโจทก์จะต้องเว้นที่เป็นแนวทางเท้าอีก 2 เมตร ซึ่งจำเลยได้สร้างถนน คูระบายน้ำและปักป้ายในระยะ 2 เมตรดังกล่าวขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยใช้ค่าที่ดินเป็นเงิน50,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย ค่าขึ้นศาลให้เท่าที่โจทก์ชนะคดีโจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยได้ก่อสร้างถนนนิพัทธ์สงเคราะห์ 3รุกล้ำเข้าไปในที่ดินของโจทก์ตามที่ปรากฏในแผนที่วิวาทกลาง ปัญหาว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ เห็นว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์โดยบุกรุกเข้าทำถนน ขุดคู และปักป้ายในที่ดินพิพาทเป็นการละเมิดที่ต่อเนื่องกันตลอดมา ฟ้องของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความจำเลยฎีกาอีกข้อหนึ่งว่า จำเลยก่อสร้างถนนนิพัทธ์สงเคราะห์ 3มาตั้งแต่ที่ดินพิพาทยังเป็นของนางโผ้ห้องมารดาโจทก์ จำเลยจึงไม่ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์นั้น เห็นว่าโจทก์ได้ที่ดินพิพาทมาจากการสืบสิทธิของมารดา และขณะที่ดินพิพาทตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แล้วยังปรากฏว่าจำเลยยังรุกล้ำที่ดินพิพาทอยู่อีกตลอดมา จึงถือว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์ด้วยส่วนเรื่องค่าเสียหายที่จำเลยฎีกาว่าไม่ควรเกิน 3,000 บาทและโจทก์ฎีกาว่า โจทก์เสียหายคิดเป็นเงิน 200,000 บาท เนื่องจากที่ดินพิพาทส่วนที่เหลือจากจำเลยรุกล้ำ ไม่พอแก่การปลูกสร้างอาคารเป็นการเสียหายที่ดินพิพาททั้งแปลงนั้น เห็นว่า ที่ดินพิพาทอยู่มุมถนนสาธารณประโยชน์ตัดกันเป็นสี่แยกโดยอยู่ด้านทิศตะวันตกของถนน จากทิศเหนือจดทิศใต้ยาวขนานไปตามแนวถนน 18 เมตร และกว้าง 4.60 เมตร เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า คิดเป็นเนื้อที่ตามตราจอง20 ตารางวา จำเลยได้ก่อสร้างถนนและคูระบายน้ำรุกล้ำเข้าไปทางทิศใต้ 1.28 เมตร ทางด้านทิศเหนือรุกล้ำ 2.04 เมตร ซึ่งไม่ตรงกัแนวถนนตามสี่แยกทางด้านทิศเหนือคงเหลือที่ดินพิพาทของโจทก์ทางด้านทิศเหนือกว้าง 2.52 เมตร และเหลือด้านทิศใต้กว้าง 3.32 เมตรแม้ที่ดินพิพาทส่วนที่เหลือจากการรุกล้ำของจำเลยไม่พอปลูกสร้างอาคารตึกแถวตามปกติได้เพราะมีเนื้อที่เหลือเพียงประมาณ 11ตารางวาเศษ ดังที่โจทก์อ้างก็ตาม แต่โจทก์ก็พอจะใช้ประโยชน์ในที่ดินพิพาทในทางอื่นได้ ใช่ว่าที่ดินของโจทก์จะหมดค่าไปโดยสิ้นเชิง ศาลอุทธรณ์กำหนดค่าเสียหายเหมาะสมแล้ว ไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงพิพากษายืน.(สุวรรณ ตระการพันธุ์-สมบูรณ์ บุญภินนท์-กู้เกียรติ สุนทรบุระ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้รับมรดกที่ดินมาจากมารดาเมื่อวันที่ 6สิงหาคม 2525 และเมื่อวันที่ 6 มีนาคม 2526 โจทก์ได้ขายที่ดินดังกล่าวให้ผู้มีชื่อในราคา 200,000 บาท ครั้นเมื่อได้ตรวจสอบราคาที่ดิน ปรากฏว่าจำเลยได้ทำถนน คูระบายน้ำ และปักป้ายชื่อถนนรุกล้ำเข้าไปในเขตที่ดินของโจทก์ ทำให้โจทก์ต้องเลิกสัญญากับผู้ซื้โจทก์ไม่สามารถสร้างอาคารลงไปในที่ดินของโจทก์ได้ และไม่มีผู้ใดยอมซื้อที่ดินแปลงนี้ ขอให้จำเลยชดใช้ค่าที่ดิน 200,000 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้สร้างถนน คูระบายน้ำและปักป้ายรุกล้ำที่ดินของโจทก์ แต่สร้างในทางสาธารณะ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะจำเลยก่อสร้างก่อนที่ที่ดินจะตกเป็นของโจทก์ ฟ้องของโจทก์เกิน1 ปี จึงขาดอายุความ โจทก์ไม่ได้เสียหายเพราะสามารถสร้างอาคารได้ตามปกติซึ่งโจทก์จะต้องเว้นที่เป็นแนวทางเท้าอีก 2 เมตร ซึ่งจำเลยได้สร้างถนน คูระบายน้ำและปักป้ายในระยะ 2 เมตรดังกล่าวขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยใช้ค่าที่ดินเป็นเงิน50,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย ค่าขึ้นศาลให้เท่าที่โจทก์ชนะคดีโจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยได้ก่อสร้างถนนนิพัทธ์สงเคราะห์ 3รุกล้ำเข้าไปในที่ดินของโจทก์ตามที่ปรากฏในแผนที่วิวาทกลาง ปัญหาว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ เห็นว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์โดยบุกรุกเข้าทำถนน ขุดคู และปักป้ายในที่ดินพิพาทเป็นการละเมิดที่ต่อเนื่องกันตลอดมา ฟ้องของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความจำเลยฎีกาอีกข้อหนึ่งว่า จำเลยก่อสร้างถนนนิพัทธ์สงเคราะห์ 3มาตั้งแต่ที่ดินพิพาทยังเป็นของนางโผ้ห้องมารดาโจทก์ จำเลยจึงไม่ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์นั้น เห็นว่าโจทก์ได้ที่ดินพิพาทมาจากการสืบสิทธิของมารดา และขณะที่ดินพิพาทตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แล้วยังปรากฏว่าจำเลยยังรุกล้ำที่ดินพิพาทอยู่อีกตลอดมา จึงถือว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์ด้วยส่วนเรื่องค่าเสียหายที่จำเลยฎีกาว่าไม่ควรเกิน 3,000 บาทและโจทก์ฎีกาว่า โจทก์เสียหายคิดเป็นเงิน 200,000 บาท เนื่องจากที่ดินพิพาทส่วนที่เหลือจากจำเลยรุกล้ำ ไม่พอแก่การปลูกสร้างอาคารเป็นการเสียหายที่ดินพิพาททั้งแปลงนั้น เห็นว่า ที่ดินพิพาทอยู่มุมถนนสาธารณประโยชน์ตัดกันเป็นสี่แยกโดยอยู่ด้านทิศตะวันตกของถนน จากทิศเหนือจดทิศใต้ยาวขนานไปตามแนวถนน 18 เมตร และกว้าง 4.60 เมตร เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า คิดเป็นเนื้อที่ตามตราจอง20 ตารางวา จำเลยได้ก่อสร้างถนนและคูระบายน้ำรุกล้ำเข้าไปทางทิศใต้ 1.28 เมตร ทางด้านทิศเหนือรุกล้ำ 2.04 เมตร ซึ่งไม่ตรงกัแนวถนนตามสี่แยกทางด้านทิศเหนือคงเหลือที่ดินพิพาทของโจทก์ทางด้านทิศเหนือกว้าง 2.52 เมตร และเหลือด้านทิศใต้กว้าง 3.32 เมตรแม้ที่ดินพิพาทส่วนที่เหลือจากการรุกล้ำของจำเลยไม่พอปลูกสร้างอาคารตึกแถวตามปกติได้เพราะมีเนื้อที่เหลือเพียงประมาณ 11ตารางวาเศษ ดังที่โจทก์อ้างก็ตาม แต่โจทก์ก็พอจะใช้ประโยชน์ในที่ดินพิพาทในทางอื่นได้ ใช่ว่าที่ดินของโจทก์จะหมดค่าไปโดยสิ้นเชิง ศาลอุทธรณ์กำหนดค่าเสียหายเหมาะสมแล้ว ไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4187/2532นาย หา ญศึก จอมพงศ์โจทก์เทศบาล เมือง หาดใหญ่จำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 438, ม. 448จำเลยบุกรุกก่อสร้างถนนล้ำ เข้าไปในที่ดินของมารดาโจทก์ขุดคูและปักป้ายชื่อถนนในที่ดินพิพาท ต่อมาโจทก์ได้ที่ดินพิพาทมาจากการสืบสิทธิของมารดา และขณะที่ดินพิพาทตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แล้วจำเลยก็ยังรุกล้ำที่ดินพิพาทอยู่อีก จึงถือว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์ด้วย และจำเลยกระทำละเมิดต่อเนื่องกันตลอดมา ฟ้องของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ แม้ที่ดินพิพาทส่วนที่เหลือจากการรุกล้ำของจำเลยไม่พอปลูกสร้างอาคารตึกแถวตามปกติได้เพราะมีเนื้อที่เหลือเพียงประมาณ11 ตารางวา แต่โจทก์ก็พอจะใช้ประโยชน์ในที่ดินพิพาทในทางอื่นได้ใช่ว่าที่ดินของโจทก์จะหมดค่าไปโดยสิ้นเชิง โจทก์จะคิดเป็นค่าเสียหายเท่ากับราคาที่ดินทั้งแปลงไม่ได้.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้รับมรดกที่ดินมาจากมารดาเมื่อวันที่ 6สิงหาคม 2525 และเมื่อวันที่ 6 มีนาคม 2526 โจทก์ได้ขายที่ดินดังกล่าวให้ผู้มีชื่อในราคา 200,000 บาท ครั้นเมื่อได้ตรวจสอบราคาที่ดิน ปรากฏว่าจำเลยได้ทำถนน คูระบายน้ำ และปักป้ายชื่อถนนรุกล้ำเข้าไปในเขตที่ดินของโจทก์ ทำให้โจทก์ต้องเลิกสัญญากับผู้ซื้โจทก์ไม่สามารถสร้างอาคารลงไปในที่ดินของโจทก์ได้ และไม่มีผู้ใดยอมซื้อที่ดินแปลงนี้ ขอให้จำเลยชดใช้ค่าที่ดิน 200,000 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้สร้างถนน คูระบายน้ำและปักป้ายรุกล้ำที่ดินของโจทก์ แต่สร้างในทางสาธารณะ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะจำเลยก่อสร้างก่อนที่ที่ดินจะตกเป็นของโจทก์ ฟ้องของโจทก์เกิน1 ปี จึงขาดอายุความ โจทก์ไม่ได้เสียหายเพราะสามารถสร้างอาคารได้ตามปกติซึ่งโจทก์จะต้องเว้นที่เป็นแนวทางเท้าอีก 2 เมตร ซึ่งจำเลยได้สร้างถนน คูระบายน้ำและปักป้ายในระยะ 2 เมตรดังกล่าวขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยใช้ค่าที่ดินเป็นเงิน50,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย ค่าขึ้นศาลให้เท่าที่โจทก์ชนะคดีโจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยได้ก่อสร้างถนนนิพัทธ์สงเคราะห์ 3รุกล้ำเข้าไปในที่ดินของโจทก์ตามที่ปรากฏในแผนที่วิวาทกลาง ปัญหาว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ เห็นว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์โดยบุกรุกเข้าทำถนน ขุดคู และปักป้ายในที่ดินพิพาทเป็นการละเมิดที่ต่อเนื่องกันตลอดมา ฟ้องของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความจำเลยฎีกาอีกข้อหนึ่งว่า จำเลยก่อสร้างถนนนิพัทธ์สงเคราะห์ 3มาตั้งแต่ที่ดินพิพาทยังเป็นของนางโผ้ห้องมารดาโจทก์ จำเลยจึงไม่ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์นั้น เห็นว่าโจทก์ได้ที่ดินพิพาทมาจากการสืบสิทธิของมารดา และขณะที่ดินพิพาทตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แล้วยังปรากฏว่าจำเลยยังรุกล้ำที่ดินพิพาทอยู่อีกตลอดมา จึงถือว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์ด้วยส่วนเรื่องค่าเสียหายที่จำเลยฎีกาว่าไม่ควรเกิน 3,000 บาทและโจทก์ฎีกาว่า โจทก์เสียหายคิดเป็นเงิน 200,000 บาท เนื่องจากที่ดินพิพาทส่วนที่เหลือจากจำเลยรุกล้ำ ไม่พอแก่การปลูกสร้างอาคารเป็นการเสียหายที่ดินพิพาททั้งแปลงนั้น เห็นว่า ที่ดินพิพาทอยู่มุมถนนสาธารณประโยชน์ตัดกันเป็นสี่แยกโดยอยู่ด้านทิศตะวันตกของถนน จากทิศเหนือจดทิศใต้ยาวขนานไปตามแนวถนน 18 เมตร และกว้าง 4.60 เมตร เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า คิดเป็นเนื้อที่ตามตราจอง20 ตารางวา จำเลยได้ก่อสร้างถนนและคูระบายน้ำรุกล้ำเข้าไปทางทิศใต้ 1.28 เมตร ทางด้านทิศเหนือรุกล้ำ 2.04 เมตร ซึ่งไม่ตรงกัแนวถนนตามสี่แยกทางด้านทิศเหนือคงเหลือที่ดินพิพาทของโจทก์ทางด้านทิศเหนือกว้าง 2.52 เมตร และเหลือด้านทิศใต้กว้าง 3.32 เมตรแม้ที่ดินพิพาทส่วนที่เหลือจากการรุกล้ำของจำเลยไม่พอปลูกสร้างอาคารตึกแถวตามปกติได้เพราะมีเนื้อที่เหลือเพียงประมาณ 11ตารางวาเศษ ดังที่โจทก์อ้างก็ตาม แต่โจทก์ก็พอจะใช้ประโยชน์ในที่ดินพิพาทในทางอื่นได้ ใช่ว่าที่ดินของโจทก์จะหมดค่าไปโดยสิ้นเชิง ศาลอุทธรณ์กำหนดค่าเสียหายเหมาะสมแล้ว ไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงพิพากษายืน.(สุวรรณ ตระการพันธุ์-สมบูรณ์ บุญภินนท์-กู้เกียรติ สุนทรบุระ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ