คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 493/2528หลักกฎหมาย: จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายขณะที่ผู้เสียหายนอนอยู่กับบุตร 2 คน ไม่ปรากฏว่าบุตรของผู้เสียหายคนใดเห็นการกระทำของจำเลย ถือไม่ได้ว่าจำเลยได้กระทำความผิดต่อหน้าธารกำนัล การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคแรก จึงเป็นความผิดอันยอมความได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 281โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกอีก ๒ คน ที่หลบหนีได้ร่วมกันบุกรุกเข้าไปในเคหสถานของผู้เสียหาย และร่วมกันข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายหลายครั้งอันมีลักษณะเป็นการโทรมหญิง โดยจำเลยได้ใช้กำลังกายชกต่อยทำร้ายร่างกายผู้เสียหายและขู่เข็ญจะฆ่า ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ วรรคสอง, ๓๖๔, ๓๖๕(๒)(๓), ๘๓, ๙๑ จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่าจำเลยเพียงคนเดียวข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย พิพากษาลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๕(๒)(๓)ส่วนความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ วรรคแรก เป็นความผิดอันยอมความได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๑ ผู้เสียหายและจำเลยยอมความกันสิทธินำคดีอาญามาฟ้องจึงระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๓๙(๒) ให้จำหน่ายคดีเฉพาะข้อหาดังกล่าว โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ วรรคสอง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาเฉพาะปัญหาข้อกฎหมายว่าเหตุเกิดต่อหน้าธารกำนัลเป็นข้อเท็จจริงที่ต้องบรรยายฟ้องหรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายขณะที่ผู้เสียหายนอนอยู่กับบุตร ๒ คน แต่ไม่ปรากฏว่ามีบุตรของผู้เสียหายคนใดเห็นการกระทำของจำเลย ฟังไม่ได้ว่ามีบุคคลอื่นเห็นการกระทำของจำเลย ถือไม่ได้ว่าจำเลยได้กระทำผิดต่อหน้าธารกำนัล การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ วรรคแรก จึงเป็นความผิดอันยอมความได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๑ คดีไม่จำต้องวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาโจทก์เพราะไม่ทำให้ผลของคดีเปลี่ยนแปลง พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 493/2528พนักงานอัยการจังหวัดปราจีนบุรีโจทก์นายระย่อม จำรูญจำเลย ป.อ. ม. 276 วรรคแรก, ม. 281จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายขณะที่ผู้เสียหายนอนอยู่กับบุตร 2 คน ไม่ปรากฏว่าบุตรของผู้เสียหายคนใดเห็นการกระทำของจำเลย ถือไม่ได้ว่าจำเลยได้กระทำความผิดต่อหน้าธารกำนัล การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคแรก จึงเป็นความผิดอันยอมความได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 281โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกอีก ๒ คน ที่หลบหนีได้ร่วมกันบุกรุกเข้าไปในเคหสถานของผู้เสียหาย และร่วมกันข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายหลายครั้งอันมีลักษณะเป็นการโทรมหญิง โดยจำเลยได้ใช้กำลังกายชกต่อยทำร้ายร่างกายผู้เสียหายและขู่เข็ญจะฆ่า ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ วรรคสอง, ๓๖๔, ๓๖๕(๒)(๓), ๘๓, ๙๑ จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่าจำเลยเพียงคนเดียวข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย พิพากษาลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๕(๒)(๓)ส่วนความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ วรรคแรก เป็นความผิดอันยอมความได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๑ ผู้เสียหายและจำเลยยอมความกันสิทธินำคดีอาญามาฟ้องจึงระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๓๙(๒) ให้จำหน่ายคดีเฉพาะข้อหาดังกล่าว โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ วรรคสอง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาเฉพาะปัญหาข้อกฎหมายว่าเหตุเกิดต่อหน้าธารกำนัลเป็นข้อเท็จจริงที่ต้องบรรยายฟ้องหรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายขณะที่ผู้เสียหายนอนอยู่กับบุตร ๒ คน แต่ไม่ปรากฏว่ามีบุตรของผู้เสียหายคนใดเห็นการกระทำของจำเลย ฟังไม่ได้ว่ามีบุคคลอื่นเห็นการกระทำของจำเลย ถือไม่ได้ว่าจำเลยได้กระทำผิดต่อหน้าธารกำนัล การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ วรรคแรก จึงเป็นความผิดอันยอมความได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๑ คดีไม่จำต้องวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาโจทก์เพราะไม่ทำให้ผลของคดีเปลี่ยนแปลง พิพากษายืน.(ดำริ ศุภพิโรจน์-อำนวย อินทุภูติ-สมศักดิ์ เกิดลาภผล)ศาลจังหวัดปราจีนบุรี - นายวิโรจน์ สุขวโรตม์วัตรศาลอุทธรณ์ - นายสำราญ ชื่นเจริญสุขแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกอีก ๒ คน ที่หลบหนีได้ร่วมกันบุกรุกเข้าไปในเคหสถานของผู้เสียหาย และร่วมกันข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายหลายครั้งอันมีลักษณะเป็นการโทรมหญิง โดยจำเลยได้ใช้กำลังกายชกต่อยทำร้ายร่างกายผู้เสียหายและขู่เข็ญจะฆ่า ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ วรรคสอง, ๓๖๔, ๓๖๕(๒)(๓), ๘๓, ๙๑ จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่าจำเลยเพียงคนเดียวข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย พิพากษาลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๕(๒)(๓)ส่วนความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ วรรคแรก เป็นความผิดอันยอมความได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๑ ผู้เสียหายและจำเลยยอมความกันสิทธินำคดีอาญามาฟ้องจึงระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๓๙(๒) ให้จำหน่ายคดีเฉพาะข้อหาดังกล่าว โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ วรรคสอง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาเฉพาะปัญหาข้อกฎหมายว่าเหตุเกิดต่อหน้าธารกำนัลเป็นข้อเท็จจริงที่ต้องบรรยายฟ้องหรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายขณะที่ผู้เสียหายนอนอยู่กับบุตร ๒ คน แต่ไม่ปรากฏว่ามีบุตรของผู้เสียหายคนใดเห็นการกระทำของจำเลย ฟังไม่ได้ว่ามีบุคคลอื่นเห็นการกระทำของจำเลย ถือไม่ได้ว่าจำเลยได้กระทำผิดต่อหน้าธารกำนัล การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ วรรคแรก จึงเป็นความผิดอันยอมความได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๑ คดีไม่จำต้องวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาโจทก์เพราะไม่ทำให้ผลของคดีเปลี่ยนแปลง พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 493/2528พนักงานอัยการจังหวัดปราจีนบุรีโจทก์นายระย่อม จำรูญจำเลย ป.อ. ม. 276 วรรคแรก, ม. 281จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายขณะที่ผู้เสียหายนอนอยู่กับบุตร 2 คน ไม่ปรากฏว่าบุตรของผู้เสียหายคนใดเห็นการกระทำของจำเลย ถือไม่ได้ว่าจำเลยได้กระทำความผิดต่อหน้าธารกำนัล การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคแรก จึงเป็นความผิดอันยอมความได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 281โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกอีก ๒ คน ที่หลบหนีได้ร่วมกันบุกรุกเข้าไปในเคหสถานของผู้เสียหาย และร่วมกันข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายหลายครั้งอันมีลักษณะเป็นการโทรมหญิง โดยจำเลยได้ใช้กำลังกายชกต่อยทำร้ายร่างกายผู้เสียหายและขู่เข็ญจะฆ่า ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ วรรคสอง, ๓๖๔, ๓๖๕(๒)(๓), ๘๓, ๙๑ จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่าจำเลยเพียงคนเดียวข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย พิพากษาลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๕(๒)(๓)ส่วนความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ วรรคแรก เป็นความผิดอันยอมความได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๑ ผู้เสียหายและจำเลยยอมความกันสิทธินำคดีอาญามาฟ้องจึงระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๓๙(๒) ให้จำหน่ายคดีเฉพาะข้อหาดังกล่าว โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ วรรคสอง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาเฉพาะปัญหาข้อกฎหมายว่าเหตุเกิดต่อหน้าธารกำนัลเป็นข้อเท็จจริงที่ต้องบรรยายฟ้องหรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายขณะที่ผู้เสียหายนอนอยู่กับบุตร ๒ คน แต่ไม่ปรากฏว่ามีบุตรของผู้เสียหายคนใดเห็นการกระทำของจำเลย ฟังไม่ได้ว่ามีบุคคลอื่นเห็นการกระทำของจำเลย ถือไม่ได้ว่าจำเลยได้กระทำผิดต่อหน้าธารกำนัล การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖ วรรคแรก จึงเป็นความผิดอันยอมความได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๑ คดีไม่จำต้องวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาโจทก์เพราะไม่ทำให้ผลของคดีเปลี่ยนแปลง พิพากษายืน.(ดำริ ศุภพิโรจน์-อำนวย อินทุภูติ-สมศักดิ์ เกิดลาภผล)ศาลจังหวัดปราจีนบุรี - นายวิโรจน์ สุขวโรตม์วัตรศาลอุทธรณ์ - นายสำราญ ชื่นเจริญสุขแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ