คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 132/2466หลักกฎหมาย: เดิม ต. ฟ้องเรียกที่นา ๓๙ ไร่เศษจาก ค. ตามสัญญาแบ่งทรัพย์ระหว่าง ต. แล ค. ศาลฎีกาได้พิพากษาเด็ดขาดแล้วว่า ถ้า ต.จัดการโอนที่นา ๑๓ ไร่ที่ ม.ยอมยกให้แก่ ค.แล้ว ให้ ค.โอนกรรมสิทธิที่นา ๓๙ ไร่เศษให้ ต. ศาลจังหวัดเพ็ชรบุรีได้เรียก ต. ค. แล ม. มาให้จัดการตามคำพิพากษาเปน ๓ - ๔ ครั้ง ก็ไม่เปนการตกลง โดยค.จะเอาที่นาแปลงอื่นซึ่งมีเนื้อที่นา ๑๑ ไร่ ต่อมา ม.ขายที่รายนี้เสีย ศาลอุทธรณ์ข้าหลวงพิเศษวินิจฉัยว่า การที่ ต. ไม่สามารถส่งที่นา ๑๑ ไร่ให้แก่ ค. ได้ ต้องถือว่าเปนความผิดของ ต. ไม่ควรบังคับจำเลย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ม. ได้แสดงความเต็มใจที่จะโอนที่นา ๑๓ ไร่ให้แก่ ค. ตั้งแต่แรกแล้วนับว่า ต. ได้จัดการตามน่าที่ของตนแล้ว แต่หาก ค. ไม่ยอกจะขอเอาที่รายอื่นนอกออกไปจากคำพิพากษาศาลล่างยอมเลื่อนการบังคับไปหลายครั้ง ไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๗๑ ศาลล่างควรถือว่าการที่จะบังคับความให้เสร็จไปโดยเร็วเปนการสำคัญ มิฉนั้นจะเปนความเดือดร้อนแก่คู่ความซึ่งชนะคดีแล้วไม่ได้รับผลเต็มตามคำพิพากษา การบังคับความเนิ่นช้าเปนการไร้ผลแก่ผู้ชนะคดี คำพิพากษาชั้นเดิมได้บังคับให้ ต. ส่งที่นาของ ม. ราย ๑๓ ไร่ต่างหาก เมื่อ ต.แล ม. ยินยอมแล้วจะว่า ต. ผิดมิได้ การที่ ค.ร้องขอนา ๑๑ ไร่นั้นเปนเรื่องนอกคำพิพากษาที่เด็ดขาดแล้ว คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ข้าหลวงพิเศษที่ว่าเมื่อ ต. ส่งที่นา ๑๑ ไร่ไม่ได้ ฝ่าย ต. จึงเปนผู้ผิดนั้น หาถูกต้องในการบังคับคดีให้เปนไปตามคำพิพากษาฎีกานั้นไม่ อาศรัยเหตุนี้ จึงบังคับให้ ค. โอนที่นา ๓๙ ไร่เศษให้แก่ ต. แลเมื่อ ค.จะรับโอนที่นา ๑๓ ไร่ของ ม. ก็ให้ ต.แล ม. จัดการโอนให้ ค. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 132/2466นางตุ่นโจทก์นายคำล. ป.วิ.พ. ม. 71เดิม ต. ฟ้องเรียกที่นา ๓๙ ไร่เศษจาก ค. ตามสัญญาแบ่งทรัพย์ระหว่าง ต. แล ค. ศาลฎีกาได้พิพากษาเด็ดขาดแล้วว่า ถ้า ต.จัดการโอนที่นา ๑๓ ไร่ที่ ม.ยอมยกให้แก่ ค.แล้ว ให้ ค.โอนกรรมสิทธิที่นา ๓๙ ไร่เศษให้ ต. ศาลจังหวัดเพ็ชรบุรีได้เรียก ต. ค. แล ม. มาให้จัดการตามคำพิพากษาเปน ๓ - ๔ ครั้ง ก็ไม่เปนการตกลง โดยค.จะเอาที่นาแปลงอื่นซึ่งมีเนื้อที่นา ๑๑ ไร่ ต่อมา ม.ขายที่รายนี้เสีย ศาลอุทธรณ์ข้าหลวงพิเศษวินิจฉัยว่า การที่ ต. ไม่สามารถส่งที่นา ๑๑ ไร่ให้แก่ ค. ได้ ต้องถือว่าเปนความผิดของ ต. ไม่ควรบังคับจำเลย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ม. ได้แสดงความเต็มใจที่จะโอนที่นา ๑๓ ไร่ให้แก่ ค. ตั้งแต่แรกแล้วนับว่า ต. ได้จัดการตามน่าที่ของตนแล้ว แต่หาก ค. ไม่ยอกจะขอเอาที่รายอื่นนอกออกไปจากคำพิพากษาศาลล่างยอมเลื่อนการบังคับไปหลายครั้ง ไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๗๑ ศาลล่างควรถือว่าการที่จะบังคับความให้เสร็จไปโดยเร็วเปนการสำคัญ มิฉนั้นจะเปนความเดือดร้อนแก่คู่ความซึ่งชนะคดีแล้วไม่ได้รับผลเต็มตามคำพิพากษา การบังคับความเนิ่นช้าเปนการไร้ผลแก่ผู้ชนะคดี คำพิพากษาชั้นเดิมได้บังคับให้ ต. ส่งที่นาของ ม. ราย ๑๓ ไร่ต่างหาก เมื่อ ต.แล ม. ยินยอมแล้วจะว่า ต. ผิดมิได้ การที่ ค.ร้องขอนา ๑๑ ไร่นั้นเปนเรื่องนอกคำพิพากษาที่เด็ดขาดแล้ว คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ข้าหลวงพิเศษที่ว่าเมื่อ ต. ส่งที่นา ๑๑ ไร่ไม่ได้ ฝ่าย ต. จึงเปนผู้ผิดนั้น หาถูกต้องในการบังคับคดีให้เปนไปตามคำพิพากษาฎีกานั้นไม่ อาศรัยเหตุนี้ จึงบังคับให้ ค. โอนที่นา ๓๙ ไร่เศษให้แก่ ต. แลเมื่อ ค.จะรับโอนที่นา ๑๓ ไร่ของ ม. ก็ให้ ต.แล ม. จัดการโอนให้ ค.(จินดา-กฤติ-หริศ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: เดิม ต. ฟ้องเรียกที่นา ๓๙ ไร่เศษจาก ค. ตามสัญญาแบ่งทรัพย์ระหว่าง ต. แล ค. ศาลฎีกาได้พิพากษาเด็ดขาดแล้วว่า ถ้า ต.จัดการโอนที่นา ๑๓ ไร่ที่ ม.ยอมยกให้แก่ ค.แล้ว ให้ ค.โอนกรรมสิทธิที่นา ๓๙ ไร่เศษให้ ต. ศาลจังหวัดเพ็ชรบุรีได้เรียก ต. ค. แล ม. มาให้จัดการตามคำพิพากษาเปน ๓ - ๔ ครั้ง ก็ไม่เปนการตกลง โดยค.จะเอาที่นาแปลงอื่นซึ่งมีเนื้อที่นา ๑๑ ไร่ ต่อมา ม.ขายที่รายนี้เสีย ศาลอุทธรณ์ข้าหลวงพิเศษวินิจฉัยว่า การที่ ต. ไม่สามารถส่งที่นา ๑๑ ไร่ให้แก่ ค. ได้ ต้องถือว่าเปนความผิดของ ต. ไม่ควรบังคับจำเลย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ม. ได้แสดงความเต็มใจที่จะโอนที่นา ๑๓ ไร่ให้แก่ ค. ตั้งแต่แรกแล้วนับว่า ต. ได้จัดการตามน่าที่ของตนแล้ว แต่หาก ค. ไม่ยอกจะขอเอาที่รายอื่นนอกออกไปจากคำพิพากษาศาลล่างยอมเลื่อนการบังคับไปหลายครั้ง ไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๗๑ ศาลล่างควรถือว่าการที่จะบังคับความให้เสร็จไปโดยเร็วเปนการสำคัญ มิฉนั้นจะเปนความเดือดร้อนแก่คู่ความซึ่งชนะคดีแล้วไม่ได้รับผลเต็มตามคำพิพากษา การบังคับความเนิ่นช้าเปนการไร้ผลแก่ผู้ชนะคดี คำพิพากษาชั้นเดิมได้บังคับให้ ต. ส่งที่นาของ ม. ราย ๑๓ ไร่ต่างหาก เมื่อ ต.แล ม. ยินยอมแล้วจะว่า ต. ผิดมิได้ การที่ ค.ร้องขอนา ๑๑ ไร่นั้นเปนเรื่องนอกคำพิพากษาที่เด็ดขาดแล้ว คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ข้าหลวงพิเศษที่ว่าเมื่อ ต. ส่งที่นา ๑๑ ไร่ไม่ได้ ฝ่าย ต. จึงเปนผู้ผิดนั้น หาถูกต้องในการบังคับคดีให้เปนไปตามคำพิพากษาฎีกานั้นไม่ อาศรัยเหตุนี้ จึงบังคับให้ ค. โอนที่นา ๓๙ ไร่เศษให้แก่ ต. แลเมื่อ ค.จะรับโอนที่นา ๑๓ ไร่ของ ม. ก็ให้ ต.แล ม. จัดการโอนให้ ค. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 132/2466นางตุ่นโจทก์นายคำล. ป.วิ.พ. ม. 71เดิม ต. ฟ้องเรียกที่นา ๓๙ ไร่เศษจาก ค. ตามสัญญาแบ่งทรัพย์ระหว่าง ต. แล ค. ศาลฎีกาได้พิพากษาเด็ดขาดแล้วว่า ถ้า ต.จัดการโอนที่นา ๑๓ ไร่ที่ ม.ยอมยกให้แก่ ค.แล้ว ให้ ค.โอนกรรมสิทธิที่นา ๓๙ ไร่เศษให้ ต. ศาลจังหวัดเพ็ชรบุรีได้เรียก ต. ค. แล ม. มาให้จัดการตามคำพิพากษาเปน ๓ - ๔ ครั้ง ก็ไม่เปนการตกลง โดยค.จะเอาที่นาแปลงอื่นซึ่งมีเนื้อที่นา ๑๑ ไร่ ต่อมา ม.ขายที่รายนี้เสีย ศาลอุทธรณ์ข้าหลวงพิเศษวินิจฉัยว่า การที่ ต. ไม่สามารถส่งที่นา ๑๑ ไร่ให้แก่ ค. ได้ ต้องถือว่าเปนความผิดของ ต. ไม่ควรบังคับจำเลย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ม. ได้แสดงความเต็มใจที่จะโอนที่นา ๑๓ ไร่ให้แก่ ค. ตั้งแต่แรกแล้วนับว่า ต. ได้จัดการตามน่าที่ของตนแล้ว แต่หาก ค. ไม่ยอกจะขอเอาที่รายอื่นนอกออกไปจากคำพิพากษาศาลล่างยอมเลื่อนการบังคับไปหลายครั้ง ไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๗๑ ศาลล่างควรถือว่าการที่จะบังคับความให้เสร็จไปโดยเร็วเปนการสำคัญ มิฉนั้นจะเปนความเดือดร้อนแก่คู่ความซึ่งชนะคดีแล้วไม่ได้รับผลเต็มตามคำพิพากษา การบังคับความเนิ่นช้าเปนการไร้ผลแก่ผู้ชนะคดี คำพิพากษาชั้นเดิมได้บังคับให้ ต. ส่งที่นาของ ม. ราย ๑๓ ไร่ต่างหาก เมื่อ ต.แล ม. ยินยอมแล้วจะว่า ต. ผิดมิได้ การที่ ค.ร้องขอนา ๑๑ ไร่นั้นเปนเรื่องนอกคำพิพากษาที่เด็ดขาดแล้ว คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ข้าหลวงพิเศษที่ว่าเมื่อ ต. ส่งที่นา ๑๑ ไร่ไม่ได้ ฝ่าย ต. จึงเปนผู้ผิดนั้น หาถูกต้องในการบังคับคดีให้เปนไปตามคำพิพากษาฎีกานั้นไม่ อาศรัยเหตุนี้ จึงบังคับให้ ค. โอนที่นา ๓๙ ไร่เศษให้แก่ ต. แลเมื่อ ค.จะรับโอนที่นา ๑๓ ไร่ของ ม. ก็ให้ ต.แล ม. จัดการโอนให้ ค.(จินดา-กฤติ-หริศ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ