คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1704/2518หลักกฎหมาย: แม้ผู้เสียหายจะไม่ได้ร่วมกับพี่สาวด่าว่าและแสดงกิริยาหยาบคายต่อจำเลย แต่ผู้เสียหายก็มาพัวพันอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุเสมือนเป็นกำลังสนับสนุนในฐานะเป็นพวกของฝ่ายพี่สาวเพื่อให้ฮึกเหิมยิ่งขึ้น ดังนั้น เมื่อจำเลยบันดาลโทสะคว้ามีดไล่ฟันพี่สาวผู้เสียหายและฟันผู้เสียหาย จึงถือได้ว่าจำเลยกระทำต่อผู้เสียหายโดยบันดาลโทสะด้วย เมื่อศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายืนกันมาให้เรียงกระทงลงโทษจำเลยซึ่งแต่ละกระทงความผิดจำคุกไม่เกิน 5 ปี คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดฟันทำร้ายนางสมคิด สุขศรี และนางประคอง สุขศรี ถึงแก่ความตายโดยเจตนาฆ่าและฟันทำร้ายนางสมควร เสือเณร โดยเจตนาฆ่า แต่ไม่ถูกอวัยวะสำคัญ นางสมควรจึงไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๒๘๗,๘๐,๙๑ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ ข้อ ๒ และริบมีดของกลาง จำเลยให้การว่า จำเลยกระทำผิดตามฟ้องจริง แต่กระทำโดยเหตุบันดาลโทสะ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๒๘๘,๘๐ ประกอบด้วยมาตรา ๗๒,๙๑ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ ข้อ ๒ ความผิดตามมาตรา ๒๘๘,๗๒ ลงโทษจำคุกจำเลยกระทงละ ๖ ปี รวม ๒ กระทง เป็นโทษจำคุก ๑๒ ปี ความผิดตามมาตรา ๒๘๘,๘๐,๗๒ ลงโทษจำคุก ๔ ปี รวม ๓ กระทงเป็นโทษจำคุก ๑๖ ปี ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามมาตรา ๗๘ คงให้จำคุกจำเลย ๘ ปี มีดของกลางให้ริบ โจทก์อุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นบันดาลโทสะ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ที่โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นบันดาลโทสะเพราะจำเลยได้ร่วมทะเลาะวิวาทด้วยนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยไม่ได้ร่วมทะเลาะวิวาทด้วย และคดีนี้ศาลล่างทั้งสองพิพากษายืนกันมาให้เรียงกระทงลงโทษซึ่งแต่ละกระทงความผิดจำคุกไม่เกิน ๕ ปี ฎีกาของโจทก์จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๘ ปัญหาข้อกฎหมายที่โจทก์ฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงยุติเพียงว่าผู้ตายทั้งสองด่าว่าและแสดงกิริยาหยาบคายต่อจำเลยเท่านั้น ไม่ปรากฏว่านางสมควร เสือเณร ผู้เสียหายด่าว่าจำเลยด้วย แต่กลับถูกจำเลยไล่ฟันได้รับบาดเจ็บ การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นบันดาลโทสะนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ผู้เสียหายจะไม่ได้ร่วมด่าว่าจำเลย แต่ผู้เสียหายก็มาพัวฟันอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุ เสมือนเป็นกำลังสนับสนุนในฐานะเป็นพวกของฝ่ายผู้ตายซึ่งเป็นพี่สาวเพื่อให้ฮีกเหิมยิ่งขึ้น ถือได้ว่าจำเลยกระทำต่อผู้เสียหายโดยบันดาลโทสะด้วย พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1704/2518พนักงานอัยการจังหวัดพิจิตรโจทก์นายสุรินทร์ อินทร์เรืองล. ป.อ. ม. 72, ม. 288, ม. 80 ป.วิ.อ. ม. 218แม้ผู้เสียหายจะไม่ได้ร่วมกับพี่สาวด่าว่าและแสดงกิริยาหยาบคายต่อจำเลย แต่ผู้เสียหายก็มาพัวพันอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุเสมือนเป็นกำลังสนับสนุนในฐานะเป็นพวกของฝ่ายพี่สาวเพื่อให้ฮึกเหิมยิ่งขึ้น ดังนั้น เมื่อจำเลยบันดาลโทสะคว้ามีดไล่ฟันพี่สาวผู้เสียหายและฟันผู้เสียหาย จึงถือได้ว่าจำเลยกระทำต่อผู้เสียหายโดยบันดาลโทสะด้วย เมื่อศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายืนกันมาให้เรียงกระทงลงโทษจำเลยซึ่งแต่ละกระทงความผิดจำคุกไม่เกิน 5 ปี คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดฟันทำร้ายนางสมคิด สุขศรี และนางประคอง สุขศรี ถึงแก่ความตายโดยเจตนาฆ่าและฟันทำร้ายนางสมควร เสือเณร โดยเจตนาฆ่า แต่ไม่ถูกอวัยวะสำคัญ นางสมควรจึงไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๒๘๗,๘๐,๙๑ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ ข้อ ๒ และริบมีดของกลาง จำเลยให้การว่า จำเลยกระทำผิดตามฟ้องจริง แต่กระทำโดยเหตุบันดาลโทสะ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๒๘๘,๘๐ ประกอบด้วยมาตรา ๗๒,๙๑ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ ข้อ ๒ ความผิดตามมาตรา ๒๘๘,๗๒ ลงโทษจำคุกจำเลยกระทงละ ๖ ปี รวม ๒ กระทง เป็นโทษจำคุก ๑๒ ปี ความผิดตามมาตรา ๒๘๘,๘๐,๗๒ ลงโทษจำคุก ๔ ปี รวม ๓ กระทงเป็นโทษจำคุก ๑๖ ปี ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามมาตรา ๗๘ คงให้จำคุกจำเลย ๘ ปี มีดของกลางให้ริบ โจทก์อุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นบันดาลโทสะ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ที่โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นบันดาลโทสะเพราะจำเลยได้ร่วมทะเลาะวิวาทด้วยนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยไม่ได้ร่วมทะเลาะวิวาทด้วย และคดีนี้ศาลล่างทั้งสองพิพากษายืนกันมาให้เรียงกระทงลงโทษซึ่งแต่ละกระทงความผิดจำคุกไม่เกิน ๕ ปี ฎีกาของโจทก์จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๘ ปัญหาข้อกฎหมายที่โจทก์ฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงยุติเพียงว่าผู้ตายทั้งสองด่าว่าและแสดงกิริยาหยาบคายต่อจำเลยเท่านั้น ไม่ปรากฏว่านางสมควร เสือเณร ผู้เสียหายด่าว่าจำเลยด้วย แต่กลับถูกจำเลยไล่ฟันได้รับบาดเจ็บ การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นบันดาลโทสะนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ผู้เสียหายจะไม่ได้ร่วมด่าว่าจำเลย แต่ผู้เสียหายก็มาพัวฟันอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุ เสมือนเป็นกำลังสนับสนุนในฐานะเป็นพวกของฝ่ายผู้ตายซึ่งเป็นพี่สาวเพื่อให้ฮีกเหิมยิ่งขึ้น ถือได้ว่าจำเลยกระทำต่อผู้เสียหายโดยบันดาลโทสะด้วย พิพากษายืน.(แผ้ว ศิวะบวร-สัญชัย สัจจวานิช-สนิท บริรักษ์)ศาลจังหวัดพิจิตร - นายปราโมทย์ มาลาวรรณศาลอุทธรณ์ - นายประสาท บุณยรังษีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดฟันทำร้ายนางสมคิด สุขศรี และนางประคอง สุขศรี ถึงแก่ความตายโดยเจตนาฆ่าและฟันทำร้ายนางสมควร เสือเณร โดยเจตนาฆ่า แต่ไม่ถูกอวัยวะสำคัญ นางสมควรจึงไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๒๘๗,๘๐,๙๑ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ ข้อ ๒ และริบมีดของกลาง จำเลยให้การว่า จำเลยกระทำผิดตามฟ้องจริง แต่กระทำโดยเหตุบันดาลโทสะ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๒๘๘,๘๐ ประกอบด้วยมาตรา ๗๒,๙๑ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ ข้อ ๒ ความผิดตามมาตรา ๒๘๘,๗๒ ลงโทษจำคุกจำเลยกระทงละ ๖ ปี รวม ๒ กระทง เป็นโทษจำคุก ๑๒ ปี ความผิดตามมาตรา ๒๘๘,๘๐,๗๒ ลงโทษจำคุก ๔ ปี รวม ๓ กระทงเป็นโทษจำคุก ๑๖ ปี ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามมาตรา ๗๘ คงให้จำคุกจำเลย ๘ ปี มีดของกลางให้ริบ โจทก์อุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นบันดาลโทสะ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ที่โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นบันดาลโทสะเพราะจำเลยได้ร่วมทะเลาะวิวาทด้วยนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยไม่ได้ร่วมทะเลาะวิวาทด้วย และคดีนี้ศาลล่างทั้งสองพิพากษายืนกันมาให้เรียงกระทงลงโทษซึ่งแต่ละกระทงความผิดจำคุกไม่เกิน ๕ ปี ฎีกาของโจทก์จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๘ ปัญหาข้อกฎหมายที่โจทก์ฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงยุติเพียงว่าผู้ตายทั้งสองด่าว่าและแสดงกิริยาหยาบคายต่อจำเลยเท่านั้น ไม่ปรากฏว่านางสมควร เสือเณร ผู้เสียหายด่าว่าจำเลยด้วย แต่กลับถูกจำเลยไล่ฟันได้รับบาดเจ็บ การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นบันดาลโทสะนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ผู้เสียหายจะไม่ได้ร่วมด่าว่าจำเลย แต่ผู้เสียหายก็มาพัวฟันอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุ เสมือนเป็นกำลังสนับสนุนในฐานะเป็นพวกของฝ่ายผู้ตายซึ่งเป็นพี่สาวเพื่อให้ฮีกเหิมยิ่งขึ้น ถือได้ว่าจำเลยกระทำต่อผู้เสียหายโดยบันดาลโทสะด้วย พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1704/2518พนักงานอัยการจังหวัดพิจิตรโจทก์นายสุรินทร์ อินทร์เรืองล. ป.อ. ม. 72, ม. 288, ม. 80 ป.วิ.อ. ม. 218แม้ผู้เสียหายจะไม่ได้ร่วมกับพี่สาวด่าว่าและแสดงกิริยาหยาบคายต่อจำเลย แต่ผู้เสียหายก็มาพัวพันอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุเสมือนเป็นกำลังสนับสนุนในฐานะเป็นพวกของฝ่ายพี่สาวเพื่อให้ฮึกเหิมยิ่งขึ้น ดังนั้น เมื่อจำเลยบันดาลโทสะคว้ามีดไล่ฟันพี่สาวผู้เสียหายและฟันผู้เสียหาย จึงถือได้ว่าจำเลยกระทำต่อผู้เสียหายโดยบันดาลโทสะด้วย เมื่อศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายืนกันมาให้เรียงกระทงลงโทษจำเลยซึ่งแต่ละกระทงความผิดจำคุกไม่เกิน 5 ปี คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดฟันทำร้ายนางสมคิด สุขศรี และนางประคอง สุขศรี ถึงแก่ความตายโดยเจตนาฆ่าและฟันทำร้ายนางสมควร เสือเณร โดยเจตนาฆ่า แต่ไม่ถูกอวัยวะสำคัญ นางสมควรจึงไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๒๘๗,๘๐,๙๑ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ ข้อ ๒ และริบมีดของกลาง จำเลยให้การว่า จำเลยกระทำผิดตามฟ้องจริง แต่กระทำโดยเหตุบันดาลโทสะ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๒๘๘,๘๐ ประกอบด้วยมาตรา ๗๒,๙๑ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ ข้อ ๒ ความผิดตามมาตรา ๒๘๘,๗๒ ลงโทษจำคุกจำเลยกระทงละ ๖ ปี รวม ๒ กระทง เป็นโทษจำคุก ๑๒ ปี ความผิดตามมาตรา ๒๘๘,๘๐,๗๒ ลงโทษจำคุก ๔ ปี รวม ๓ กระทงเป็นโทษจำคุก ๑๖ ปี ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามมาตรา ๗๘ คงให้จำคุกจำเลย ๘ ปี มีดของกลางให้ริบ โจทก์อุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นบันดาลโทสะ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ที่โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นบันดาลโทสะเพราะจำเลยได้ร่วมทะเลาะวิวาทด้วยนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยไม่ได้ร่วมทะเลาะวิวาทด้วย และคดีนี้ศาลล่างทั้งสองพิพากษายืนกันมาให้เรียงกระทงลงโทษซึ่งแต่ละกระทงความผิดจำคุกไม่เกิน ๕ ปี ฎีกาของโจทก์จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๑๘ ปัญหาข้อกฎหมายที่โจทก์ฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงยุติเพียงว่าผู้ตายทั้งสองด่าว่าและแสดงกิริยาหยาบคายต่อจำเลยเท่านั้น ไม่ปรากฏว่านางสมควร เสือเณร ผู้เสียหายด่าว่าจำเลยด้วย แต่กลับถูกจำเลยไล่ฟันได้รับบาดเจ็บ การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นบันดาลโทสะนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ผู้เสียหายจะไม่ได้ร่วมด่าว่าจำเลย แต่ผู้เสียหายก็มาพัวฟันอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุ เสมือนเป็นกำลังสนับสนุนในฐานะเป็นพวกของฝ่ายผู้ตายซึ่งเป็นพี่สาวเพื่อให้ฮีกเหิมยิ่งขึ้น ถือได้ว่าจำเลยกระทำต่อผู้เสียหายโดยบันดาลโทสะด้วย พิพากษายืน.(แผ้ว ศิวะบวร-สัญชัย สัจจวานิช-สนิท บริรักษ์)ศาลจังหวัดพิจิตร - นายปราโมทย์ มาลาวรรณศาลอุทธรณ์ - นายประสาท บุณยรังษีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ