คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 55564หลักกฎหมาย: ความว่า โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า เป็นอุทธรณ์โต้เถียงดุลพินิจศาลในการรับฟังพยานหลักฐาน จึงเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522มาตรา 54 ไม่รับอุทธรณ์ โจทก์เห็นว่า อุทธรณ์ของโจทก์ที่ว่า ข้อเท็จจริงได้ความว่า หนังสือข้อมูลทางธุรกิจของบริษัทดีมาร์ จำกัด วางอยู่บนโต๊ะของโจทก์เท่านั้น ทำให้จำเลยเสียหายหรือไม่อย่างไรและโจทก์ทุจริตหรือไม่ เนื่องจากโจทก์และจำเลยไม่มีสัญญาจ้าง และข้อกำหนดสภาพการจ้างต่อกัน จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมาย โปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไป หมายเหตุ ทนายจำเลยแถลงคัดค้าน (อันดับ 106) โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยอ้างว่าโจทก์ไม่เหมาะสมต่อการเป็นพนักงาน ทุจริตต่อหน้าที่และจงใจทำให้ นายจ้างได้รับความเสียหาย ซึ่งไม่เป็นความจริง การเลิกจ้าง ดังกล่าวถือเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ทำให้โจทก์ได้รับ ความเสียหาย โจทก์ขอคิดค่าเสียหายในส่วนนี้เป็นเงิน 246,000 บาท นอกจากนี้จำเลยต้องรับผิดใช้ค่าชดเชยจำนวน 228,000 บาท และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 49,400 บาท แต่จำเลย ไม่ยอมจ่ายให้ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 49,400 บาท ค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมจำนวน 646,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมายนับแต่ วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จกับให้จ่ายค่าชดเชยจำนวน 228,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมายนับแต่เลิกจ้างเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ดังกล่าว (อันดับ 100) โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 101)คำสั่ง พิเคราะห์แล้ว ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า ในระหว่าง การทำงานโจทก์ซึ่งเป็นผู้จัดการฝ่ายซื้อสื่อโฆษณาอาศัยอำนาจ หน้าที่ลงโฆษณาสินค้าที่มิใช่เป็นของลูกค้าของจำเลยอันมีผล ทำให้จำเลยไม่ได้รับผลประโยชน์ที่ควรจะได้รับหากมีการลงโฆษณา สินค้าในฐานะที่เป็นลูกค้าของจำเลย เป็นการแสวงหาผลประโยชน์ อันมิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายเพื่อตนเอง อันเป็นการทุจริต ต่อหน้าที่และจงใจทำให้จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างได้รับความเสียหาย โจทก์อุทธรณ์โต้เถียงจะให้ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ ไม่ได้ทำให้จำเลยเสียหาย และโจทก์ไม่ได้กระทำการใด ๆ เป็นการ ทุจริต จึงเป็นการอุทธรณ์โต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลาง เป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณา คดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 ที่ศาลแรงงานกลางสั่งไม่รับ อุทธรณ์ของโจทก์ชอบแล้ว ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 500/2538นางจารุชา นิกรประเสริฐโจทก์บริษัทชูโอเซ็นโกะ (ประเทศไทย) จำกัดจำเลยนางจารุชา นิกรประเสริฐ โจทก์ผู้ยื่นคำร้อง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54ความว่า โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า เป็นอุทธรณ์โต้เถียงดุลพินิจศาลในการรับฟังพยานหลักฐาน จึงเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522มาตรา 54 ไม่รับอุทธรณ์ โจทก์เห็นว่า อุทธรณ์ของโจทก์ที่ว่า ข้อเท็จจริงได้ความว่า หนังสือข้อมูลทางธุรกิจของบริษัทดีมาร์ จำกัด วางอยู่บนโต๊ะของโจทก์เท่านั้น ทำให้จำเลยเสียหายหรือไม่อย่างไรและโจทก์ทุจริตหรือไม่ เนื่องจากโจทก์และจำเลยไม่มีสัญญาจ้าง และข้อกำหนดสภาพการจ้างต่อกัน จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมาย โปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไป หมายเหตุ ทนายจำเลยแถลงคัดค้าน (อันดับ 106) โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยอ้างว่าโจทก์ไม่เหมาะสมต่อการเป็นพนักงาน ทุจริตต่อหน้าที่และจงใจทำให้ นายจ้างได้รับความเสียหาย ซึ่งไม่เป็นความจริง การเลิกจ้าง ดังกล่าวถือเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ทำให้โจทก์ได้รับ ความเสียหาย โจทก์ขอคิดค่าเสียหายในส่วนนี้เป็นเงิน 246,000 บาท นอกจากนี้จำเลยต้องรับผิดใช้ค่าชดเชยจำนวน 228,000 บาท และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 49,400 บาท แต่จำเลย ไม่ยอมจ่ายให้ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 49,400 บาท ค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมจำนวน 646,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมายนับแต่ วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จกับให้จ่ายค่าชดเชยจำนวน 228,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมายนับแต่เลิกจ้างเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ดังกล่าว (อันดับ 100) โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 101)คำสั่ง พิเคราะห์แล้ว ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า ในระหว่าง การทำงานโจทก์ซึ่งเป็นผู้จัดการฝ่ายซื้อสื่อโฆษณาอาศัยอำนาจ หน้าที่ลงโฆษณาสินค้าที่มิใช่เป็นของลูกค้าของจำเลยอันมีผล ทำให้จำเลยไม่ได้รับผลประโยชน์ที่ควรจะได้รับหากมีการลงโฆษณา สินค้าในฐานะที่เป็นลูกค้าของจำเลย เป็นการแสวงหาผลประโยชน์ อันมิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายเพื่อตนเอง อันเป็นการทุจริต ต่อหน้าที่และจงใจทำให้จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างได้รับความเสียหาย โจทก์อุทธรณ์โต้เถียงจะให้ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ ไม่ได้ทำให้จำเลยเสียหาย และโจทก์ไม่ได้กระทำการใด ๆ เป็นการ ทุจริต จึงเป็นการอุทธรณ์โต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลาง เป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณา คดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 ที่ศาลแรงงานกลางสั่งไม่รับ อุทธรณ์ของโจทก์ชอบแล้ว ยกคำร้อง(สมพงษ์ สนธิเณร-พรชัย สมรรถเวช-พิมล สมานิตย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 500/2538นางจารุชา นิกรประเสริฐโจทก์บริษัทชูโอเซ็นโกะ (ประเทศไทย) จำกัดจำเลยนางจารุชา นิกรประเสริฐ โจทก์ผู้ยื่นคำร้อง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54ความว่า โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า เป็นอุทธรณ์โต้เถียงดุลพินิจศาลในการรับฟังพยานหลักฐาน จึงเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522มาตรา 54 ไม่รับอุทธรณ์ โจทก์เห็นว่า อุทธรณ์ของโจทก์ที่ว่า ข้อเท็จจริงได้ความว่า หนังสือข้อมูลทางธุรกิจของบริษัทดีมาร์ จำกัด วางอยู่บนโต๊ะของโจทก์เท่านั้น ทำให้จำเลยเสียหายหรือไม่อย่างไรและโจทก์ทุจริตหรือไม่ เนื่องจากโจทก์และจำเลยไม่มีสัญญาจ้าง และข้อกำหนดสภาพการจ้างต่อกัน จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมาย โปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไป หมายเหตุ ทนายจำเลยแถลงคัดค้าน (อันดับ 106) โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยอ้างว่าโจทก์ไม่เหมาะสมต่อการเป็นพนักงาน ทุจริตต่อหน้าที่และจงใจทำให้ นายจ้างได้รับความเสียหาย ซึ่งไม่เป็นความจริง การเลิกจ้าง ดังกล่าวถือเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ทำให้โจทก์ได้รับ ความเสียหาย โจทก์ขอคิดค่าเสียหายในส่วนนี้เป็นเงิน 246,000 บาท นอกจากนี้จำเลยต้องรับผิดใช้ค่าชดเชยจำนวน 228,000 บาท และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 49,400 บาท แต่จำเลย ไม่ยอมจ่ายให้ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 49,400 บาท ค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมจำนวน 646,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมายนับแต่ วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จกับให้จ่ายค่าชดเชยจำนวน 228,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมายนับแต่เลิกจ้างเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ดังกล่าว (อันดับ 100) โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 101)คำสั่ง พิเคราะห์แล้ว ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า ในระหว่าง การทำงานโจทก์ซึ่งเป็นผู้จัดการฝ่ายซื้อสื่อโฆษณาอาศัยอำนาจ หน้าที่ลงโฆษณาสินค้าที่มิใช่เป็นของลูกค้าของจำเลยอันมีผล ทำให้จำเลยไม่ได้รับผลประโยชน์ที่ควรจะได้รับหากมีการลงโฆษณา สินค้าในฐานะที่เป็นลูกค้าของจำเลย เป็นการแสวงหาผลประโยชน์ อันมิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายเพื่อตนเอง อันเป็นการทุจริต ต่อหน้าที่และจงใจทำให้จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างได้รับความเสียหาย โจทก์อุทธรณ์โต้เถียงจะให้ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ ไม่ได้ทำให้จำเลยเสียหาย และโจทก์ไม่ได้กระทำการใด ๆ เป็นการ ทุจริต จึงเป็นการอุทธรณ์โต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลาง เป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณา คดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 ที่ศาลแรงงานกลางสั่งไม่รับ อุทธรณ์ของโจทก์ชอบแล้ว ยกคำร้อง(สมพงษ์ สนธิเณร-พรชัย สมรรถเวช-พิมล สมานิตย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ