คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1904/2517หลักกฎหมาย: จำเลยใช้ให้บุตรนำช้างไปชักลากไม้ท่อนของ ข. ซึ่งเป็นไม้หวงห้าม โดยจำเลยไม่ได้ไปร่วมทำการชักลากไม้ด้วยถือไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้มีไม้ดังกล่าวไว้ในความครอบครองอันจะต้องได้รับอนุญาต จำเลยไม่มีความผิดฐานมีไม้หวงห้ามไว้ในความครอบครองตามพระราชบัญญัติป่าไม้ฯแต่ จำเลยรู้ว่าไม้ดังกล่าวเป็นไม้หวงห้าม จำเลยจึงมีความผิดฐานเป็นผู้ใช้ให้ชักลากไม้(ทำไม้)หวงห้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต เมื่อโจทก์ฟ้องว่าจำเลยร่วมทำการชักลากไม้ (ทำไม้) จึงลงโทษจำเลยฐานเป็นผู้ใช้ให้กระทำผิดไม่ได้คงลงโทษได้เพียงฐานเป็นผู้สนับสนุนกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกอีก 2 คน ซึ่งถูกฟ้องและศาลพิพากษาลงโทษไปแล้วร่วมกันทำการชักลากไม้ท่อนหวงห้ามยังมิได้แปรรูป 1 ท่อนและร่วมกันมีไม้ดังกล่าวไว้ในความครอบครอง ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 4, 11, 69, 73, 74 ทวิพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2494 มาตรา 6, 16, 17พระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2503 มาตรา 12, 17, 18 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้อง ลงโทษจำเลยฐานมีไม้ท่อนหวงห้ามไว้ในความครอบครองและชักลากไม้ ปรับจำเลยกระทงละ 100 บาท รวมปรับ 200 บาท คำให้การของจำเลยในชั้นสอบสวนมีประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้ 1 ใน 4 คงปรับ 150 บาท จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า รูปคดียังไม่แน่ว่าจำเลยนำช้างไปให้เจ้าของไม้ชักลากไม้โดยรู้ว่าเป็นไม้ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยใช้ให้บุตรชายนำช้างไปชักลากไม้ของนายขวัญ โดยจำเลยรู้ว่าเป็นไม้ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย แล้ววินิจฉัยว่า ไม้ของกลางเป็นของนายขวัญ จำเลยไม่ได้ร่วมทำการชักลากไม้ ถือไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้มีไม้ของกลางไว้ในความครอบครองอันจะต้องได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติป่าไม้ จำเลยไม่มีความผิดฐานมีไม้หวงห้ามไว้ในความครอบครอง ส่วนความผิดฐานชักลากไม้ (ทำไม้) หวงห้ามนั้นโจทก์ฟ้องว่าจำเลยร่วมทำการชักลากไม้ (ทำไม้) หวงห้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต เมื่อคดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยร่วมกระทำผิดจำเลยเป็นเพียงผู้ใช้ จึงลงโทษจำเลยฐานเป็นผู้ใช้ให้กระทำผิดไม่ได้ ตามฟ้องของโจทก์คงลงโทษจำเลยได้เพียงฐานเป็นผู้สนับสนุนกระทำความผิดตามมาตรา 86 แห่งประมวลกฎหมายอาญา พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 11, 73 แก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 3 พ.ศ. 2494 มาตรา 6, 17 และฉบับที่ 4 พ.ศ. 2503 มาตรา 17ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ปรับจำเลย 50 บาทนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1904/2517พนักงานอัยการจังหวัดตรังโจทก์นายดำ จ่าสกุลจำเลย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 ม. 11, ม. 69, ม. 73 พ.ร.บ.ป่าไม้ (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2494 ม. 6, ม. 16, ม. 17 พ.ร.บ.ป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2503 ม. 12, ม. 17 ป.อ. ม. 83, ม. 84, ม. 86จำเลยใช้ให้บุตรนำช้างไปชักลากไม้ท่อนของ ข. ซึ่งเป็นไม้หวงห้าม โดยจำเลยไม่ได้ไปร่วมทำการชักลากไม้ด้วยถือไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้มีไม้ดังกล่าวไว้ในความครอบครองอันจะต้องได้รับอนุญาต จำเลยไม่มีความผิดฐานมีไม้หวงห้ามไว้ในความครอบครองตามพระราชบัญญัติป่าไม้ฯแต่ จำเลยรู้ว่าไม้ดังกล่าวเป็นไม้หวงห้าม จำเลยจึงมีความผิดฐานเป็นผู้ใช้ให้ชักลากไม้(ทำไม้)หวงห้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต เมื่อโจทก์ฟ้องว่าจำเลยร่วมทำการชักลากไม้ (ทำไม้) จึงลงโทษจำเลยฐานเป็นผู้ใช้ให้กระทำผิดไม่ได้คงลงโทษได้เพียงฐานเป็นผู้สนับสนุนกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกอีก 2 คน ซึ่งถูกฟ้องและศาลพิพากษาลงโทษไปแล้วร่วมกันทำการชักลากไม้ท่อนหวงห้ามยังมิได้แปรรูป 1 ท่อนและร่วมกันมีไม้ดังกล่าวไว้ในความครอบครอง ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 4, 11, 69, 73, 74 ทวิพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2494 มาตรา 6, 16, 17พระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2503 มาตรา 12, 17, 18 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้อง ลงโทษจำเลยฐานมีไม้ท่อนหวงห้ามไว้ในความครอบครองและชักลากไม้ ปรับจำเลยกระทงละ 100 บาท รวมปรับ 200 บาท คำให้การของจำเลยในชั้นสอบสวนมีประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้ 1 ใน 4 คงปรับ 150 บาท จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า รูปคดียังไม่แน่ว่าจำเลยนำช้างไปให้เจ้าของไม้ชักลากไม้โดยรู้ว่าเป็นไม้ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยใช้ให้บุตรชายนำช้างไปชักลากไม้ของนายขวัญ โดยจำเลยรู้ว่าเป็นไม้ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย แล้ววินิจฉัยว่า ไม้ของกลางเป็นของนายขวัญ จำเลยไม่ได้ร่วมทำการชักลากไม้ ถือไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้มีไม้ของกลางไว้ในความครอบครองอันจะต้องได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติป่าไม้ จำเลยไม่มีความผิดฐานมีไม้หวงห้ามไว้ในความครอบครอง ส่วนความผิดฐานชักลากไม้ (ทำไม้) หวงห้ามนั้นโจทก์ฟ้องว่าจำเลยร่วมทำการชักลากไม้ (ทำไม้) หวงห้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต เมื่อคดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยร่วมกระทำผิดจำเลยเป็นเพียงผู้ใช้ จึงลงโทษจำเลยฐานเป็นผู้ใช้ให้กระทำผิดไม่ได้ ตามฟ้องของโจทก์คงลงโทษจำเลยได้เพียงฐานเป็นผู้สนับสนุนกระทำความผิดตามมาตรา 86 แห่งประมวลกฎหมายอาญา พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 11, 73 แก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 3 พ.ศ. 2494 มาตรา 6, 17 และฉบับที่ 4 พ.ศ. 2503 มาตรา 17ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ปรับจำเลย 50 บาทนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(วิทูร เทพพิทักษ์-เสถียร ลิมปิษเฐียร-ศิริ อติโพธิ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกอีก 2 คน ซึ่งถูกฟ้องและศาลพิพากษาลงโทษไปแล้วร่วมกันทำการชักลากไม้ท่อนหวงห้ามยังมิได้แปรรูป 1 ท่อนและร่วมกันมีไม้ดังกล่าวไว้ในความครอบครอง ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 4, 11, 69, 73, 74 ทวิพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2494 มาตรา 6, 16, 17พระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2503 มาตรา 12, 17, 18 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้อง ลงโทษจำเลยฐานมีไม้ท่อนหวงห้ามไว้ในความครอบครองและชักลากไม้ ปรับจำเลยกระทงละ 100 บาท รวมปรับ 200 บาท คำให้การของจำเลยในชั้นสอบสวนมีประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้ 1 ใน 4 คงปรับ 150 บาท จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า รูปคดียังไม่แน่ว่าจำเลยนำช้างไปให้เจ้าของไม้ชักลากไม้โดยรู้ว่าเป็นไม้ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยใช้ให้บุตรชายนำช้างไปชักลากไม้ของนายขวัญ โดยจำเลยรู้ว่าเป็นไม้ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย แล้ววินิจฉัยว่า ไม้ของกลางเป็นของนายขวัญ จำเลยไม่ได้ร่วมทำการชักลากไม้ ถือไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้มีไม้ของกลางไว้ในความครอบครองอันจะต้องได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติป่าไม้ จำเลยไม่มีความผิดฐานมีไม้หวงห้ามไว้ในความครอบครอง ส่วนความผิดฐานชักลากไม้ (ทำไม้) หวงห้ามนั้นโจทก์ฟ้องว่าจำเลยร่วมทำการชักลากไม้ (ทำไม้) หวงห้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต เมื่อคดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยร่วมกระทำผิดจำเลยเป็นเพียงผู้ใช้ จึงลงโทษจำเลยฐานเป็นผู้ใช้ให้กระทำผิดไม่ได้ ตามฟ้องของโจทก์คงลงโทษจำเลยได้เพียงฐานเป็นผู้สนับสนุนกระทำความผิดตามมาตรา 86 แห่งประมวลกฎหมายอาญา พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 11, 73 แก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 3 พ.ศ. 2494 มาตรา 6, 17 และฉบับที่ 4 พ.ศ. 2503 มาตรา 17ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ปรับจำเลย 50 บาทนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1904/2517พนักงานอัยการจังหวัดตรังโจทก์นายดำ จ่าสกุลจำเลย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 ม. 11, ม. 69, ม. 73 พ.ร.บ.ป่าไม้ (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2494 ม. 6, ม. 16, ม. 17 พ.ร.บ.ป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2503 ม. 12, ม. 17 ป.อ. ม. 83, ม. 84, ม. 86จำเลยใช้ให้บุตรนำช้างไปชักลากไม้ท่อนของ ข. ซึ่งเป็นไม้หวงห้าม โดยจำเลยไม่ได้ไปร่วมทำการชักลากไม้ด้วยถือไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้มีไม้ดังกล่าวไว้ในความครอบครองอันจะต้องได้รับอนุญาต จำเลยไม่มีความผิดฐานมีไม้หวงห้ามไว้ในความครอบครองตามพระราชบัญญัติป่าไม้ฯแต่ จำเลยรู้ว่าไม้ดังกล่าวเป็นไม้หวงห้าม จำเลยจึงมีความผิดฐานเป็นผู้ใช้ให้ชักลากไม้(ทำไม้)หวงห้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต เมื่อโจทก์ฟ้องว่าจำเลยร่วมทำการชักลากไม้ (ทำไม้) จึงลงโทษจำเลยฐานเป็นผู้ใช้ให้กระทำผิดไม่ได้คงลงโทษได้เพียงฐานเป็นผู้สนับสนุนกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกอีก 2 คน ซึ่งถูกฟ้องและศาลพิพากษาลงโทษไปแล้วร่วมกันทำการชักลากไม้ท่อนหวงห้ามยังมิได้แปรรูป 1 ท่อนและร่วมกันมีไม้ดังกล่าวไว้ในความครอบครอง ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 4, 11, 69, 73, 74 ทวิพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2494 มาตรา 6, 16, 17พระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2503 มาตรา 12, 17, 18 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้อง ลงโทษจำเลยฐานมีไม้ท่อนหวงห้ามไว้ในความครอบครองและชักลากไม้ ปรับจำเลยกระทงละ 100 บาท รวมปรับ 200 บาท คำให้การของจำเลยในชั้นสอบสวนมีประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้ 1 ใน 4 คงปรับ 150 บาท จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า รูปคดียังไม่แน่ว่าจำเลยนำช้างไปให้เจ้าของไม้ชักลากไม้โดยรู้ว่าเป็นไม้ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยใช้ให้บุตรชายนำช้างไปชักลากไม้ของนายขวัญ โดยจำเลยรู้ว่าเป็นไม้ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย แล้ววินิจฉัยว่า ไม้ของกลางเป็นของนายขวัญ จำเลยไม่ได้ร่วมทำการชักลากไม้ ถือไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้มีไม้ของกลางไว้ในความครอบครองอันจะต้องได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติป่าไม้ จำเลยไม่มีความผิดฐานมีไม้หวงห้ามไว้ในความครอบครอง ส่วนความผิดฐานชักลากไม้ (ทำไม้) หวงห้ามนั้นโจทก์ฟ้องว่าจำเลยร่วมทำการชักลากไม้ (ทำไม้) หวงห้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต เมื่อคดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยร่วมกระทำผิดจำเลยเป็นเพียงผู้ใช้ จึงลงโทษจำเลยฐานเป็นผู้ใช้ให้กระทำผิดไม่ได้ ตามฟ้องของโจทก์คงลงโทษจำเลยได้เพียงฐานเป็นผู้สนับสนุนกระทำความผิดตามมาตรา 86 แห่งประมวลกฎหมายอาญา พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 11, 73 แก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 3 พ.ศ. 2494 มาตรา 6, 17 และฉบับที่ 4 พ.ศ. 2503 มาตรา 17ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ปรับจำเลย 50 บาทนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(วิทูร เทพพิทักษ์-เสถียร ลิมปิษเฐียร-ศิริ อติโพธิ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ