คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 812/2514หลักกฎหมาย: ฟ้องกล่าวหาว่า จำเลยกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้และขอให้ริบไม้ยางของกลาง ศาลพิพากษายกฟ้องโจทก์โดยฟังว่าจำเลยไม่ได้กระทำผิด จะริบไม้ของกลางในเมื่อยังไม่มีการวินิจฉัยชี้ขาดว่า ได้มีการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ไม่ได้โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยจ้างให้บุคคลอื่นตัดฟันต้นยางซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. โดยไม่ได้รับอนุญาต และมิได้รับสัมปทานและบังอาจมีไม้ยางที่ตัดฟันโดยไม่รับอนุญาต ซึ่งยังมิได้แปรรูปนั้นไว้ในความครอบครอง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๑๑, ๖๙, ๗๓, ๗๔; (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๔ มาตรา ๖; (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๑๒, ๑๗ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๕๘, ๔๘ และขอให้ริบไม้ของกลาง จำเลยให้การปฏิเสธ แถลงว่าของกลางเป็นไม้ในที่ดินกรรมสิทธิ์ของจำเลย ไม่ควรริบ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า พยานหลักฐานโจทก์ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยจ้างคนอื่นตัดฟันไม้ของกลาง และยังไม่พอฟังว่าจำเลยเข้าครอบครองไม้ของกลาง พิพากษายกฟ้องไม้ของกลางริบ จำเลยอุทธรณ์ ไม้ของกลางจำเลยเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ เมื่อจำเลยไม่ได้กระทำผิดจะริบไม้ของกลางจึงมิชอบด้วยพระราชบัญญัติป่าไม้ มาตรา ๗๔ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม้ของกลางถูกตัดโดยไม่รับอนุญาตหรือสัมปทาน แต่ไม่รู้ตัวคนตัดเท่านั้น ไม้ของกลางจึงเป็นไม้ที่ได้มาเนื่องจากการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ตามมาตรา ๗๔ แห่งพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ กินความถึงไม้ในกรรมสิทธิ์ของบุคคลใด ๆ ด้วย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ริบไม้ของกลางชอบแล้ว พิพากษายืน จำเลยฎีกาต่อมา ศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๗๔ บัญญัติว่า "บรรดาไม้หรือของป่าอันได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัตินี้ ให้ริบเสียทั้งสิ้น" พิเคราะห์แล้ว โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ และขอให้ริบไม้ยางของกลาง เนื่องจากการกระทำผิดของจำเลยศาลพิพากษายกฟ้อง โดยฟังว่าจำเลยไม่ได้กระทำผิด ฉะนั้น ศาลจึงจะริบไม้ยางของกลางในเมื่อยังไม่มีการวินิจฉัยชี้ขาดว่าได้มีการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ไม่ได้ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นไม่ริบไม้ของกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 812/2514อัยการจังหวัดอุทัยธานีโจทก์นายอินทร์ เหมะจำเลย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 ม. 74ฟ้องกล่าวหาว่า จำเลยกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้และขอให้ริบไม้ยางของกลาง ศาลพิพากษายกฟ้องโจทก์โดยฟังว่าจำเลยไม่ได้กระทำผิด จะริบไม้ของกลางในเมื่อยังไม่มีการวินิจฉัยชี้ขาดว่า ได้มีการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ไม่ได้โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยจ้างให้บุคคลอื่นตัดฟันต้นยางซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. โดยไม่ได้รับอนุญาต และมิได้รับสัมปทานและบังอาจมีไม้ยางที่ตัดฟันโดยไม่รับอนุญาต ซึ่งยังมิได้แปรรูปนั้นไว้ในความครอบครอง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๑๑, ๖๙, ๗๓, ๗๔; (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๔ มาตรา ๖; (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๑๒, ๑๗ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๕๘, ๔๘ และขอให้ริบไม้ของกลาง จำเลยให้การปฏิเสธ แถลงว่าของกลางเป็นไม้ในที่ดินกรรมสิทธิ์ของจำเลย ไม่ควรริบ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า พยานหลักฐานโจทก์ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยจ้างคนอื่นตัดฟันไม้ของกลาง และยังไม่พอฟังว่าจำเลยเข้าครอบครองไม้ของกลาง พิพากษายกฟ้องไม้ของกลางริบ จำเลยอุทธรณ์ ไม้ของกลางจำเลยเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ เมื่อจำเลยไม่ได้กระทำผิดจะริบไม้ของกลางจึงมิชอบด้วยพระราชบัญญัติป่าไม้ มาตรา ๗๔ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม้ของกลางถูกตัดโดยไม่รับอนุญาตหรือสัมปทาน แต่ไม่รู้ตัวคนตัดเท่านั้น ไม้ของกลางจึงเป็นไม้ที่ได้มาเนื่องจากการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ตามมาตรา ๗๔ แห่งพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ กินความถึงไม้ในกรรมสิทธิ์ของบุคคลใด ๆ ด้วย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ริบไม้ของกลางชอบแล้ว พิพากษายืน จำเลยฎีกาต่อมา ศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๗๔ บัญญัติว่า "บรรดาไม้หรือของป่าอันได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัตินี้ ให้ริบเสียทั้งสิ้น" พิเคราะห์แล้ว โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ และขอให้ริบไม้ยางของกลาง เนื่องจากการกระทำผิดของจำเลยศาลพิพากษายกฟ้อง โดยฟังว่าจำเลยไม่ได้กระทำผิด ฉะนั้น ศาลจึงจะริบไม้ยางของกลางในเมื่อยังไม่มีการวินิจฉัยชี้ขาดว่าได้มีการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ไม่ได้ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นไม่ริบไม้ของกลาง(ชลอ บุปผเวส-อาจิต ไชยาคำ-สนับ คัมภีรยส)ศาลจังหวัดอุทัยธานี - นายวุฒิ ยุววิทยาพาณิชย์ศาลอุทธรณ์ - นายกำจร ปัทมานันท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยจ้างให้บุคคลอื่นตัดฟันต้นยางซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. โดยไม่ได้รับอนุญาต และมิได้รับสัมปทานและบังอาจมีไม้ยางที่ตัดฟันโดยไม่รับอนุญาต ซึ่งยังมิได้แปรรูปนั้นไว้ในความครอบครอง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๑๑, ๖๙, ๗๓, ๗๔; (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๔ มาตรา ๖; (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๑๒, ๑๗ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๕๘, ๔๘ และขอให้ริบไม้ของกลาง จำเลยให้การปฏิเสธ แถลงว่าของกลางเป็นไม้ในที่ดินกรรมสิทธิ์ของจำเลย ไม่ควรริบ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า พยานหลักฐานโจทก์ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยจ้างคนอื่นตัดฟันไม้ของกลาง และยังไม่พอฟังว่าจำเลยเข้าครอบครองไม้ของกลาง พิพากษายกฟ้องไม้ของกลางริบ จำเลยอุทธรณ์ ไม้ของกลางจำเลยเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ เมื่อจำเลยไม่ได้กระทำผิดจะริบไม้ของกลางจึงมิชอบด้วยพระราชบัญญัติป่าไม้ มาตรา ๗๔ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม้ของกลางถูกตัดโดยไม่รับอนุญาตหรือสัมปทาน แต่ไม่รู้ตัวคนตัดเท่านั้น ไม้ของกลางจึงเป็นไม้ที่ได้มาเนื่องจากการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ตามมาตรา ๗๔ แห่งพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ กินความถึงไม้ในกรรมสิทธิ์ของบุคคลใด ๆ ด้วย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ริบไม้ของกลางชอบแล้ว พิพากษายืน จำเลยฎีกาต่อมา ศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๗๔ บัญญัติว่า "บรรดาไม้หรือของป่าอันได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัตินี้ ให้ริบเสียทั้งสิ้น" พิเคราะห์แล้ว โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ และขอให้ริบไม้ยางของกลาง เนื่องจากการกระทำผิดของจำเลยศาลพิพากษายกฟ้อง โดยฟังว่าจำเลยไม่ได้กระทำผิด ฉะนั้น ศาลจึงจะริบไม้ยางของกลางในเมื่อยังไม่มีการวินิจฉัยชี้ขาดว่าได้มีการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ไม่ได้ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นไม่ริบไม้ของกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 812/2514อัยการจังหวัดอุทัยธานีโจทก์นายอินทร์ เหมะจำเลย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 ม. 74ฟ้องกล่าวหาว่า จำเลยกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้และขอให้ริบไม้ยางของกลาง ศาลพิพากษายกฟ้องโจทก์โดยฟังว่าจำเลยไม่ได้กระทำผิด จะริบไม้ของกลางในเมื่อยังไม่มีการวินิจฉัยชี้ขาดว่า ได้มีการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ไม่ได้โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยจ้างให้บุคคลอื่นตัดฟันต้นยางซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. โดยไม่ได้รับอนุญาต และมิได้รับสัมปทานและบังอาจมีไม้ยางที่ตัดฟันโดยไม่รับอนุญาต ซึ่งยังมิได้แปรรูปนั้นไว้ในความครอบครอง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๑๑, ๖๙, ๗๓, ๗๔; (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๔ มาตรา ๖; (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๑๒, ๑๗ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๕๘, ๔๘ และขอให้ริบไม้ของกลาง จำเลยให้การปฏิเสธ แถลงว่าของกลางเป็นไม้ในที่ดินกรรมสิทธิ์ของจำเลย ไม่ควรริบ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า พยานหลักฐานโจทก์ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยจ้างคนอื่นตัดฟันไม้ของกลาง และยังไม่พอฟังว่าจำเลยเข้าครอบครองไม้ของกลาง พิพากษายกฟ้องไม้ของกลางริบ จำเลยอุทธรณ์ ไม้ของกลางจำเลยเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ เมื่อจำเลยไม่ได้กระทำผิดจะริบไม้ของกลางจึงมิชอบด้วยพระราชบัญญัติป่าไม้ มาตรา ๗๔ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม้ของกลางถูกตัดโดยไม่รับอนุญาตหรือสัมปทาน แต่ไม่รู้ตัวคนตัดเท่านั้น ไม้ของกลางจึงเป็นไม้ที่ได้มาเนื่องจากการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ตามมาตรา ๗๔ แห่งพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ กินความถึงไม้ในกรรมสิทธิ์ของบุคคลใด ๆ ด้วย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ริบไม้ของกลางชอบแล้ว พิพากษายืน จำเลยฎีกาต่อมา ศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๗๔ บัญญัติว่า "บรรดาไม้หรือของป่าอันได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัตินี้ ให้ริบเสียทั้งสิ้น" พิเคราะห์แล้ว โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ และขอให้ริบไม้ยางของกลาง เนื่องจากการกระทำผิดของจำเลยศาลพิพากษายกฟ้อง โดยฟังว่าจำเลยไม่ได้กระทำผิด ฉะนั้น ศาลจึงจะริบไม้ยางของกลางในเมื่อยังไม่มีการวินิจฉัยชี้ขาดว่าได้มีการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ไม่ได้ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นไม่ริบไม้ของกลาง(ชลอ บุปผเวส-อาจิต ไชยาคำ-สนับ คัมภีรยส)ศาลจังหวัดอุทัยธานี - นายวุฒิ ยุววิทยาพาณิชย์ศาลอุทธรณ์ - นายกำจร ปัทมานันท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ