คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2892/2536หลักกฎหมาย: ร.ต.อ.อุทัยได้ทำการตรวจค้นบริเวณด้านหลังอู่ที่พบชิ้นส่วนเครื่องรับวิทยุของกลางภายหลังวันที่จำเลยที่ 1 ได้รับการปล่อยตัวชั่วคราวในชั้นสอบสวนแล้ว จึงมิใช่กรณีของการค้นที่อยู่ของผู้ต้องหาซึ่งถูกควบคุมหรือขังอยู่ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 102 วรรคสอง แต่เป็นการค้นตามมาตรา 102 วรรคแรก และ ร.ต.อ.อุทัยก็ได้แสดงหมายค้นและค้นต่อหน้าผู้ครอบครองดูแลอู่ในขณะนั้นและได้ทำบันทึกการตรวจค้นโดยมีรายละเอียดสิ่งของที่ค้นพบรวมถึงกล่องวิทยุที่ถูกเผาให้ผู้ครอบครองดูแลอู่ลงชื่อไว้แล้ว การตรวจค้นของ ร.ต.อ.อุทัยจึงชอบด้วยมาตรา 102 จำเลยที่ 1 ได้ร่วมกับจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 รับเอาทรัพย์ของกลางทั้งหมดไว้ในครอบครอง และจากพฤติการณ์ที่จำเลยที่ 1กับพวกได้ร่วมกันแยกเอาชิ้นส่วนออกและพ่นสีรถใหม่ รวมทั้งทำลายหลักฐานบางส่วนโดยการเผา แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 1 กับพวกทราบดีแล้วว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์การกระทำของจำเลยที่ 1 จึงเป็นความผิดฐานรับของโจร ความผิดฐานรับของโจรนั้น อาจเกิดขึ้นหลายครั้งในวันเดียวกันได้ หากจำเลยรับทรัพย์ของกลางไว้หลายคราวและต่างเวลากัน และข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ได้ยอมรับว่าจำเลยที่ 1ได้รับเอาทรัพย์ของกลางตามที่โจทก์ฟ้องทุกคดีในคราวเดียวกันอันจะเป็นความผิดกรรมเดียวแล้ว ฟ้องโจทก์จึงไม่เป็นฟ้องซ้อนหรือฟ้องซ้ำกับคดีอื่นที่โจทก์ได้ฟ้องจำเลยแล้ว กฎหมายไม่ได้บังคับว่าจะต้องทำบันทึกการจับกุมในสถานที่ที่จับกุมหรือตรวจค้น อีกทั้งได้ความว่าจำเลยที่ 1 กับพวกถูกจับกุมในสถานที่ต่างกันในเวลาไล่เลี่ยกัน การทำบันทึกการจับกุมที่สถานีตำรวจจึงเป็นวิธีที่เหมาะสมแล้ว และเนื่องจากเป็นการบันทึกการจับกุม มิใช่บันทึกการตรวจค้น จึงไม่จำต้องบันทึกของกลางที่ตรวจพบไว้โดยละเอียด เพียงแต่บันทึกของกลางที่ตรวจพบหรือทำบัญชีของกลางไว้ก็เป็นการเพียงพอแล้ว ไม่เป็นการขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 103 พนักงานสอบสวนได้นำภาพถ่ายวัตถุของกลางให้จำเลยที่ 1ดูแล้ว ทั้งจำเลยที่ 1 มิได้ร้องขอดูวัตถุของกลางโดยตรงจึงนับว่าเพียงพอและไม่ขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 242แต่อย่างใด และเนื่องจากวัตถุของกลางเป็นรถยนต์และชิ้นส่วนของรถยนต์ ย่อมไม่สะดวกที่จะบรรจุหีบห่อและตีตราไว้ แต่การที่เจ้าพนักงานตำรวจได้บันทึกภาพวัตถุของกลางดังกล่าวไว้นั้นถือได้ว่าได้ทำเครื่องหมายไว้เป็นสำคัญแก่วัตถุของกลางนั้นชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 101 แล้วโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสี่ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 335, 357 ให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหายคืนของกลางทั้งหมดแก่ผู้เสียหาย และให้นับโทษจำเลยทั้งสี่ในคดีนี้ต่อจากคดีอื่นจำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธ แต่รับว่าเป็นบุคคลเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อระหว่างพิจารณา ห้างหุ้นส่วนจำกัด เอ็ม.พี.เอ็นจิเนียริ่งผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสี่มีความผิดฐานร่วมกันรับของโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคแรก ประกอบมาตรา 83ให้จำคุกจำเลยทั้งสี่คนละ 5 ปี คืนของกลางทั้งหมดแก่เจ้าของให้นับโทษจำเลยที่ 1 ต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 9574/2531ของศาลชั้นต้น และให้นับโทษจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 ต่อจากโทษจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 9673/2531ของศาลชั้นต้น ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ ต่อมาจำเลยที่ 2 ขอถอนอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์อนุญาตและให้จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 2ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลดมาตราส่วนโทษจำเลยที่ 3และที่ 4 ลงกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 จำคุกจำเลยที่ 3และที่ 4 คนละ 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาโดยอัยการสูงสุด (อธิบดีกรมอัยการ) รับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง จำเลยที่ 1 ฎีกาโดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษา ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ในเบื้องต้นว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุได้มีคนร้ายลักเอารถยนต์ตู้ยี่ห้อโตโยต้า หมายเลขทะเบียน 8 ย-2753 กรุงเทพมหานคร ประกอบด้วยตัวถัง เครื่องยนต์ เกียร์พร้อมอุปกรณ์เบาะนั่ง 7 ตัวเครื่องสับเปลี่ยนเครื่องรับวิทยุ 1 ตัว เครื่องรับส่งวิทยุคมนาคม3 เครื่อง แม่แรงยกรถ 1 อัน คอนโซลติดลำโพง 1 ชุดเครื่องรับวิทยุเทป 1 เครื่อง รวมราคาทั้งสิ้น 400,000 บาทของโจทก์ร่วมไป ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ได้ร่วมกับจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 กระทำความผิดฐานรับของโจรหรือไม่ฯลฯ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 เป็นผู้ส่งรถยนต์ตู้และเบาะของกลางไปให้นายพลตกแต่งโดยก่อนส่งไปได้ทำการพ่นสีบรอนซ์ทับสีขาวซึ่งเป็นสีเดิมไว้เรียบร้อยแล้ว นอกจากนี้ร้อยตำรวจเอกอุทัยยังตรวจค้นพบชิ้นส่วนเครื่องรับวิทยุ ซึ่งถูกเผาไหม้อยู่ที่บริเวณด้านหลังอู่บุญสถิตย์ตามเอกสารหมาย จ.2 ซึ่งจำเลยที่ 1 อ้างว่าขัดต่อมาตรา 102 วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญานั้นศาลฎีกาเห็นว่า ร้อยตำรวจเอกอุทัยได้ทำการตรวจค้นในวันภายหลังจากที่จำเลยที่ 1 ได้รับการปล่อยตัวชั่วคราวในชั้นสอบสวนแล้วจึงมิใช่กรณีของการค้นที่อยู่ของผู้ต้องหาซึ่งถูกควบคุมหรือขังอยู่ตามมาตรา 102 วรรคสอง แต่เป็นการค้นตามมาตรา 102 วรรคแรกและร้อยตำรวจเอกอุทัยก็ได้แสดงหมายค้นและค้นต่อหน้านายอนันต์เวชอภิกุล ผู้ครอบครองดูแลอู่บุญสถิตย์ในขณะนั้น และได้ทำบันทึกการตรวจค้น โดยมีรายละเอียดสิ่งของที่ค้นพบรวมถึงกล่องวิทยุที่เผาให้นายอนันต์ลงชื่อไว้ตามเอกสารหมาย จ.2 แล้ว การตรวจค้นของร้อยตำรวจเอกอุทัยจึงชอบด้วยมาตรา 102 จากพยานหลักฐานที่โจทก์และโจทก์ร่วมนำสืบ ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า จำเลยที่ 1ได้ร่วมกับจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 รับเอาทรัพย์ของกลางตามภาพถ่ายหมาย จ.7 ทั้งหมดไว้ในครอบครอง และจากพฤติการณ์ที่จำเลยที่ 1 กับพวกได้ร่วมกันแยกเอาชิ้นส่วนออกและพ่นสีรถใหม่รวมทั้งทำลายหลักฐานบางส่วนโดยการเผา แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 1กับพวกทราบดีแล้วว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ การกระทำของจำเลยที่ 1 จึงเป็นความผิดฐานรับของโจรจำเลยที่ 1 ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายข้อแรกว่า ฟ้องโจทก์คดีนี้เป็นฟ้องซ้อนหรือฟ้องซ้ำกับคดีอื่นที่โจทก์ได้ฟ้องจำเลยที่ 1ต่อศาลชั้นต้นแล้ว ศาลฎีกาเห็นว่า ความผิดฐานรับของโจรนั้นอาจเกิดขึ้นหลายครั้งในวันเดียวกันได้ หากจำเลยรับทรัพย์ของกลางไว้หลายคราวและต่างเวลากัน และข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 1ได้ยอมรับว่าจำเลยที่ 1 ได้รับเอาทรัพย์ของกลางตามที่โจทก์ฟ้องทุกคดีในคราวเดียวกัน อันจะเป็นความผิดกรรมเดียวแล้วฟ้องโจทก์จึงไม่เป็นฟ้องซ้อนหรือฟ้องซ้ำ ส่วนข้อกฎหมายข้อต่อไปที่ว่าบันทึกการจับกุมตามเอกสารหมาย จ.11 มิได้ทำที่สถานที่เกิดเหตุและของกลางที่ตรวจค้นได้ในอู่รถมิได้ทำรายละเอียดไว้ในสถานที่ที่ทำการค้นเป็นการขัดต่อมาตรา 103 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ทั้งมิได้นำของกลางบรรจุหีบห่อ และตีตราหรือทำเครื่องหมายไว้ ขัดต่อมาตรา 101 และร้อยตำรวจเอกอุทัยไม่เคยนำของกลางมาให้จำเลยที่ 1 ดู ขัดต่อมาตรา 242 นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าบันทึกการจับกุมตามเอกสารหมาย จ.11 มิได้มีกฎหมายบังคับว่าจะต้องทำในสถานที่ที่จับกุมหรือตรวจค้น อีกทั้งได้ความว่าจำเลยที่ 1 กับพวกถูกจับกุมในสถานที่ต่างกันในเวลาไล่เลี่ยกัน การทำบันทึกการจับกุมที่สถานีตำรวจจึงเป็นวิธีที่เหมาะสมแล้วเนื่องจากเป็นบันทึกการจับกุม มิใช่บันทึกการตรวจค้น จึงไม่จำต้องบันทึกของกลางที่ตรวจพบไว้โดยละเอียดเพียงแต่บันทึกของกลางที่ตรวจพบหรือทำบัญชีของกลางไว้ดังที่ปรากฏในเอกสารหมาย จ.12 ก็เป็นการเพียงพอแล้ว ไม่ขัดต่อมาตรา 103 สำหรับของกลางในคดีนี้นั้นปรากฏว่าพนักงานสอบสวนได้นำภาพถ่ายวัตถุของกลางตามภาพถ่ายหมาย จ.7ให้จำเลยที่ 1 ดู ดังปรากฏตามคำให้การเอกสารหมาย จ.18 แล้วทั้งจำเลยที่ 1 มิได้ร้องขอดูวัตถุของกลางโดยตรงจึงนับว่าเพียงพอและไม่ขัดต่อมาตรา 242 แต่อย่างใด และเนื่องจากวัตถุของกลางเป็นรถยนต์และชิ้นส่วนของรถยนต์ ย่อมไม่สะดวกที่จะบรรจุหีบห่อและตีตราไว้ แต่การที่เจ้าพนักงานตำรวจได้บันทึกภาพวัตถุของกลางดังกล่าวไว้ตามภาพถ่ายหมาย จ.7 นั้น ถือได้ว่าได้ทำเครื่องหมายไว้เป็นสำคัญแก่วัตถุของกลางนั้นชอบด้วยมาตรา 101 แล้ว ฎีกาจำเลยที่ 1 ทุกข้อฟังไม่ขึ้น ฯลฯ แต่ศาลฎีกาเห็นสมควรกำหนดโทษเสียใหม่ให้เหมาะสม โดยให้จำคุกจำเลยที่ 3 ที่ 4 คนละ 3 ปี ฎีกาโจทก์ฟังขึ้นบางส่วนพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำคุกจำเลยที่ 3 ที่ 4 คนละ 3 ปีนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2892/2536พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด เอ็ม.พี.เอ็นจีเนียริ่งโจทก์นาย ฮั้ว แซ่ ตั้ง กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 357 ป.วิ.พ. ม. 173 ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 39 (4), ม. 83, ม. 84, ม. 85, ม. 101, ม. 102, ม. 103ร.ต.อ.อุทัยได้ทำการตรวจค้นบริเวณด้านหลังอู่ที่พบชิ้นส่วนเครื่องรับวิทยุของกลางภายหลังวันที่จำเลยที่ 1 ได้รับการปล่อยตัวชั่วคราวในชั้นสอบสวนแล้ว จึงมิใช่กรณีของการค้นที่อยู่ของผู้ต้องหาซึ่งถูกควบคุมหรือขังอยู่ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 102 วรรคสอง แต่เป็นการค้นตามมาตรา 102 วรรคแรก และ ร.ต.อ.อุทัยก็ได้แสดงหมายค้นและค้นต่อหน้าผู้ครอบครองดูแลอู่ในขณะนั้นและได้ทำบันทึกการตรวจค้นโดยมีรายละเอียดสิ่งของที่ค้นพบรวมถึงกล่องวิทยุที่ถูกเผาให้ผู้ครอบครองดูแลอู่ลงชื่อไว้แล้ว การตรวจค้นของ ร.ต.อ.อุทัยจึงชอบด้วยมาตรา 102 จำเลยที่ 1 ได้ร่วมกับจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 รับเอาทรัพย์ของกลางทั้งหมดไว้ในครอบครอง และจากพฤติการณ์ที่จำเลยที่ 1กับพวกได้ร่วมกันแยกเอาชิ้นส่วนออกและพ่นสีรถใหม่ รวมทั้งทำลายหลักฐานบางส่วนโดยการเผา แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 1 กับพวกทราบดีแล้วว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์การกระทำของจำเลยที่ 1 จึงเป็นความผิดฐานรับของโจร ความผิดฐานรับของโจรนั้น อาจเกิดขึ้นหลายครั้งในวันเดียวกันได้ หากจำเลยรับทรัพย์ของกลางไว้หลายคราวและต่างเวลากัน และข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ได้ยอมรับว่าจำเลยที่ 1ได้รับเอาทรัพย์ของกลางตามที่โจทก์ฟ้องทุกคดีในคราวเดียวกันอันจะเป็นความผิดกรรมเดียวแล้ว ฟ้องโจทก์จึงไม่เป็นฟ้องซ้อนหรือฟ้องซ้ำกับคดีอื่นที่โจทก์ได้ฟ้องจำเลยแล้ว กฎหมายไม่ได้บังคับว่าจะต้องทำบันทึกการจับกุมในสถานที่ที่จับกุมหรือตรวจค้น อีกทั้งได้ความว่าจำเลยที่ 1 กับพวกถูกจับกุมในสถานที่ต่างกันในเวลาไล่เลี่ยกัน การทำบันทึกการจับกุมที่สถานีตำรวจจึงเป็นวิธีที่เหมาะสมแล้ว และเนื่องจากเป็นการบันทึกการจับกุม มิใช่บันทึกการตรวจค้น จึงไม่จำต้องบันทึกของกลางที่ตรวจพบไว้โดยละเอียด เพียงแต่บันทึกของกลางที่ตรวจพบหรือทำบัญชีของกลางไว้ก็เป็นการเพียงพอแล้ว ไม่เป็นการขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 103 พนักงานสอบสวนได้นำภาพถ่ายวัตถุของกลางให้จำเลยที่ 1ดูแล้ว ทั้งจำเลยที่ 1 มิได้ร้องขอดูวัตถุของกลางโดยตรงจึงนับว่าเพียงพอและไม่ขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 242แต่อย่างใด และเนื่องจากวัตถุของกลางเป็นรถยนต์และชิ้นส่วนของรถยนต์ ย่อมไม่สะดวกที่จะบรรจุหีบห่อและตีตราไว้ แต่การที่เจ้าพนักงานตำรวจได้บันทึกภาพวัตถุของกลางดังกล่าวไว้นั้นถือได้ว่าได้ทำเครื่องหมายไว้เป็นสำคัญแก่วัตถุของกลางนั้นชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 101 แล้วโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสี่ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 335, 357 ให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหายคืนของกลางทั้งหมดแก่ผู้เสียหาย และให้นับโทษจำเลยทั้งสี่ในคดีนี้ต่อจากคดีอื่นจำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธ แต่รับว่าเป็นบุคคลเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อระหว่างพิจารณา ห้างหุ้นส่วนจำกัด เอ็ม.พี.เอ็นจิเนียริ่งผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสี่มีความผิดฐานร่วมกันรับของโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคแรก ประกอบมาตรา 83ให้จำคุกจำเลยทั้งสี่คนละ 5 ปี คืนของกลางทั้งหมดแก่เจ้าของให้นับโทษจำเลยที่ 1 ต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 9574/2531ของศาลชั้นต้น และให้นับโทษจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 ต่อจากโทษจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 9673/2531ของศาลชั้นต้น ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ ต่อมาจำเลยที่ 2 ขอถอนอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์อนุญาตและให้จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 2ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลดมาตราส่วนโทษจำเลยที่ 3และที่ 4 ลงกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 จำคุกจำเลยที่ 3และที่ 4 คนละ 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาโดยอัยการสูงสุด (อธิบดีกรมอัยการ) รับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง จำเลยที่ 1 ฎีกาโดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษา ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ในเบื้องต้นว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุได้มีคนร้ายลักเอารถยนต์ตู้ยี่ห้อโตโยต้า หมายเลขทะเบียน 8 ย-2753 กรุงเทพมหานคร ประกอบด้วยตัวถัง เครื่องยนต์ เกียร์พร้อมอุปกรณ์เบาะนั่ง 7 ตัวเครื่องสับเปลี่ยนเครื่องรับวิทยุ 1 ตัว เครื่องรับส่งวิทยุคมนาคม3 เครื่อง แม่แรงยกรถ 1 อัน คอนโซลติดลำโพง 1 ชุดเครื่องรับวิทยุเทป 1 เครื่อง รวมราคาทั้งสิ้น 400,000 บาทของโจทก์ร่วมไป ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ได้ร่วมกับจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 กระทำความผิดฐานรับของโจรหรือไม่ฯลฯ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 เป็นผู้ส่งรถยนต์ตู้และเบาะของกลางไปให้นายพลตกแต่งโดยก่อนส่งไปได้ทำการพ่นสีบรอนซ์ทับสีขาวซึ่งเป็นสีเดิมไว้เรียบร้อยแล้ว นอกจากนี้ร้อยตำรวจเอกอุทัยยังตรวจค้นพบชิ้นส่วนเครื่องรับวิทยุ ซึ่งถูกเผาไหม้อยู่ที่บริเวณด้านหลังอู่บุญสถิตย์ตามเอกสารหมาย จ.2 ซึ่งจำเลยที่ 1 อ้างว่าขัดต่อมาตรา 102 วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญานั้นศาลฎีกาเห็นว่า ร้อยตำรวจเอกอุทัยได้ทำการตรวจค้นในวันภายหลังจากที่จำเลยที่ 1 ได้รับการปล่อยตัวชั่วคราวในชั้นสอบสวนแล้วจึงมิใช่กรณีของการค้นที่อยู่ของผู้ต้องหาซึ่งถูกควบคุมหรือขังอยู่ตามมาตรา 102 วรรคสอง แต่เป็นการค้นตามมาตรา 102 วรรคแรกและร้อยตำรวจเอกอุทัยก็ได้แสดงหมายค้นและค้นต่อหน้านายอนันต์เวชอภิกุล ผู้ครอบครองดูแลอู่บุญสถิตย์ในขณะนั้น และได้ทำบันทึกการตรวจค้น โดยมีรายละเอียดสิ่งของที่ค้นพบรวมถึงกล่องวิทยุที่เผาให้นายอนันต์ลงชื่อไว้ตามเอกสารหมาย จ.2 แล้ว การตรวจค้นของร้อยตำรวจเอกอุทัยจึงชอบด้วยมาตรา 102 จากพยานหลักฐานที่โจทก์และโจทก์ร่วมนำสืบ ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า จำเลยที่ 1ได้ร่วมกับจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 รับเอาทรัพย์ของกลางตามภาพถ่ายหมาย จ.7 ทั้งหมดไว้ในครอบครอง และจากพฤติการณ์ที่จำเลยที่ 1 กับพวกได้ร่วมกันแยกเอาชิ้นส่วนออกและพ่นสีรถใหม่รวมทั้งทำลายหลักฐานบางส่วนโดยการเผา แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 1กับพวกทราบดีแล้วว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ การกระทำของจำเลยที่ 1 จึงเป็นความผิดฐานรับของโจรจำเลยที่ 1 ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายข้อแรกว่า ฟ้องโจทก์คดีนี้เป็นฟ้องซ้อนหรือฟ้องซ้ำกับคดีอื่นที่โจทก์ได้ฟ้องจำเลยที่ 1ต่อศาลชั้นต้นแล้ว ศาลฎีกาเห็นว่า ความผิดฐานรับของโจรนั้นอาจเกิดขึ้นหลายครั้งในวันเดียวกันได้ หากจำเลยรับทรัพย์ของกลางไว้หลายคราวและต่างเวลากัน และข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 1ได้ยอมรับว่าจำเลยที่ 1 ได้รับเอาทรัพย์ของกลางตามที่โจทก์ฟ้องทุกคดีในคราวเดียวกัน อันจะเป็นความผิดกรรมเดียวแล้วฟ้องโจทก์จึงไม่เป็นฟ้องซ้อนหรือฟ้องซ้ำ ส่วนข้อกฎหมายข้อต่อไปที่ว่าบันทึกการจับกุมตามเอกสารหมาย จ.11 มิได้ทำที่สถานที่เกิดเหตุและของกลางที่ตรวจค้นได้ในอู่รถมิได้ทำรายละเอียดไว้ในสถานที่ที่ทำการค้นเป็นการขัดต่อมาตรา 103 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ทั้งมิได้นำของกลางบรรจุหีบห่อ และตีตราหรือทำเครื่องหมายไว้ ขัดต่อมาตรา 101 และร้อยตำรวจเอกอุทัยไม่เคยนำของกลางมาให้จำเลยที่ 1 ดู ขัดต่อมาตรา 242 นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าบันทึกการจับกุมตามเอกสารหมาย จ.11 มิได้มีกฎหมายบังคับว่าจะต้องทำในสถานที่ที่จับกุมหรือตรวจค้น อีกทั้งได้ความว่าจำเลยที่ 1 กับพวกถูกจับกุมในสถานที่ต่างกันในเวลาไล่เลี่ยกัน การทำบันทึกการจับกุมที่สถานีตำรวจจึงเป็นวิธีที่เหมาะสมแล้วเนื่องจากเป็นบันทึกการจับกุม มิใช่บันทึกการตรวจค้น จึงไม่จำต้องบันทึกของกลางที่ตรวจพบไว้โดยละเอียดเพียงแต่บันทึกของกลางที่ตรวจพบหรือทำบัญชีของกลางไว้ดังที่ปรากฏในเอกสารหมาย จ.12 ก็เป็นการเพียงพอแล้ว ไม่ขัดต่อมาตรา 103 สำหรับของกลางในคดีนี้นั้นปรากฏว่าพนักงานสอบสวนได้นำภาพถ่ายวัตถุของกลางตามภาพถ่ายหมาย จ.7ให้จำเลยที่ 1 ดู ดังปรากฏตามคำให้การเอกสารหมาย จ.18 แล้วทั้งจำเลยที่ 1 มิได้ร้องขอดูวัตถุของกลางโดยตรงจึงนับว่าเพียงพอและไม่ขัดต่อมาตรา 242 แต่อย่างใด และเนื่องจากวัตถุของกลางเป็นรถยนต์และชิ้นส่วนของรถยนต์ ย่อมไม่สะดวกที่จะบรรจุหีบห่อและตีตราไว้ แต่การที่เจ้าพนักงานตำรวจได้บันทึกภาพวัตถุของกลางดังกล่าวไว้ตามภาพถ่ายหมาย จ.7 นั้น ถือได้ว่าได้ทำเครื่องหมายไว้เป็นสำคัญแก่วัตถุของกลางนั้นชอบด้วยมาตรา 101 แล้ว ฎีกาจำเลยที่ 1 ทุกข้อฟังไม่ขึ้น ฯลฯ แต่ศาลฎีกาเห็นสมควรกำหนดโทษเสียใหม่ให้เหมาะสม โดยให้จำคุกจำเลยที่ 3 ที่ 4 คนละ 3 ปี ฎีกาโจทก์ฟังขึ้นบางส่วนพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำคุกจำเลยที่ 3 ที่ 4 คนละ 3 ปีนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ประสิทธิ์ แสนศิริ-วิทวัส อยู่วัฒนา-ไพศาล รางชางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสี่ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 335, 357 ให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหายคืนของกลางทั้งหมดแก่ผู้เสียหาย และให้นับโทษจำเลยทั้งสี่ในคดีนี้ต่อจากคดีอื่นจำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธ แต่รับว่าเป็นบุคคลเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อระหว่างพิจารณา ห้างหุ้นส่วนจำกัด เอ็ม.พี.เอ็นจิเนียริ่งผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสี่มีความผิดฐานร่วมกันรับของโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคแรก ประกอบมาตรา 83ให้จำคุกจำเลยทั้งสี่คนละ 5 ปี คืนของกลางทั้งหมดแก่เจ้าของให้นับโทษจำเลยที่ 1 ต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 9574/2531ของศาลชั้นต้น และให้นับโทษจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 ต่อจากโทษจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 9673/2531ของศาลชั้นต้น ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ ต่อมาจำเลยที่ 2 ขอถอนอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์อนุญาตและให้จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 2ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลดมาตราส่วนโทษจำเลยที่ 3และที่ 4 ลงกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 จำคุกจำเลยที่ 3และที่ 4 คนละ 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาโดยอัยการสูงสุด (อธิบดีกรมอัยการ) รับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง จำเลยที่ 1 ฎีกาโดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษา ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ในเบื้องต้นว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุได้มีคนร้ายลักเอารถยนต์ตู้ยี่ห้อโตโยต้า หมายเลขทะเบียน 8 ย-2753 กรุงเทพมหานคร ประกอบด้วยตัวถัง เครื่องยนต์ เกียร์พร้อมอุปกรณ์เบาะนั่ง 7 ตัวเครื่องสับเปลี่ยนเครื่องรับวิทยุ 1 ตัว เครื่องรับส่งวิทยุคมนาคม3 เครื่อง แม่แรงยกรถ 1 อัน คอนโซลติดลำโพง 1 ชุดเครื่องรับวิทยุเทป 1 เครื่อง รวมราคาทั้งสิ้น 400,000 บาทของโจทก์ร่วมไป ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ได้ร่วมกับจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 กระทำความผิดฐานรับของโจรหรือไม่ฯลฯ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 เป็นผู้ส่งรถยนต์ตู้และเบาะของกลางไปให้นายพลตกแต่งโดยก่อนส่งไปได้ทำการพ่นสีบรอนซ์ทับสีขาวซึ่งเป็นสีเดิมไว้เรียบร้อยแล้ว นอกจากนี้ร้อยตำรวจเอกอุทัยยังตรวจค้นพบชิ้นส่วนเครื่องรับวิทยุ ซึ่งถูกเผาไหม้อยู่ที่บริเวณด้านหลังอู่บุญสถิตย์ตามเอกสารหมาย จ.2 ซึ่งจำเลยที่ 1 อ้างว่าขัดต่อมาตรา 102 วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญานั้นศาลฎีกาเห็นว่า ร้อยตำรวจเอกอุทัยได้ทำการตรวจค้นในวันภายหลังจากที่จำเลยที่ 1 ได้รับการปล่อยตัวชั่วคราวในชั้นสอบสวนแล้วจึงมิใช่กรณีของการค้นที่อยู่ของผู้ต้องหาซึ่งถูกควบคุมหรือขังอยู่ตามมาตรา 102 วรรคสอง แต่เป็นการค้นตามมาตรา 102 วรรคแรกและร้อยตำรวจเอกอุทัยก็ได้แสดงหมายค้นและค้นต่อหน้านายอนันต์เวชอภิกุล ผู้ครอบครองดูแลอู่บุญสถิตย์ในขณะนั้น และได้ทำบันทึกการตรวจค้น โดยมีรายละเอียดสิ่งของที่ค้นพบรวมถึงกล่องวิทยุที่เผาให้นายอนันต์ลงชื่อไว้ตามเอกสารหมาย จ.2 แล้ว การตรวจค้นของร้อยตำรวจเอกอุทัยจึงชอบด้วยมาตรา 102 จากพยานหลักฐานที่โจทก์และโจทก์ร่วมนำสืบ ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า จำเลยที่ 1ได้ร่วมกับจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 รับเอาทรัพย์ของกลางตามภาพถ่ายหมาย จ.7 ทั้งหมดไว้ในครอบครอง และจากพฤติการณ์ที่จำเลยที่ 1 กับพวกได้ร่วมกันแยกเอาชิ้นส่วนออกและพ่นสีรถใหม่รวมทั้งทำลายหลักฐานบางส่วนโดยการเผา แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 1กับพวกทราบดีแล้วว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ การกระทำของจำเลยที่ 1 จึงเป็นความผิดฐานรับของโจรจำเลยที่ 1 ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายข้อแรกว่า ฟ้องโจทก์คดีนี้เป็นฟ้องซ้อนหรือฟ้องซ้ำกับคดีอื่นที่โจทก์ได้ฟ้องจำเลยที่ 1ต่อศาลชั้นต้นแล้ว ศาลฎีกาเห็นว่า ความผิดฐานรับของโจรนั้นอาจเกิดขึ้นหลายครั้งในวันเดียวกันได้ หากจำเลยรับทรัพย์ของกลางไว้หลายคราวและต่างเวลากัน และข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 1ได้ยอมรับว่าจำเลยที่ 1 ได้รับเอาทรัพย์ของกลางตามที่โจทก์ฟ้องทุกคดีในคราวเดียวกัน อันจะเป็นความผิดกรรมเดียวแล้วฟ้องโจทก์จึงไม่เป็นฟ้องซ้อนหรือฟ้องซ้ำ ส่วนข้อกฎหมายข้อต่อไปที่ว่าบันทึกการจับกุมตามเอกสารหมาย จ.11 มิได้ทำที่สถานที่เกิดเหตุและของกลางที่ตรวจค้นได้ในอู่รถมิได้ทำรายละเอียดไว้ในสถานที่ที่ทำการค้นเป็นการขัดต่อมาตรา 103 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ทั้งมิได้นำของกลางบรรจุหีบห่อ และตีตราหรือทำเครื่องหมายไว้ ขัดต่อมาตรา 101 และร้อยตำรวจเอกอุทัยไม่เคยนำของกลางมาให้จำเลยที่ 1 ดู ขัดต่อมาตรา 242 นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าบันทึกการจับกุมตามเอกสารหมาย จ.11 มิได้มีกฎหมายบังคับว่าจะต้องทำในสถานที่ที่จับกุมหรือตรวจค้น อีกทั้งได้ความว่าจำเลยที่ 1 กับพวกถูกจับกุมในสถานที่ต่างกันในเวลาไล่เลี่ยกัน การทำบันทึกการจับกุมที่สถานีตำรวจจึงเป็นวิธีที่เหมาะสมแล้วเนื่องจากเป็นบันทึกการจับกุม มิใช่บันทึกการตรวจค้น จึงไม่จำต้องบันทึกของกลางที่ตรวจพบไว้โดยละเอียดเพียงแต่บันทึกของกลางที่ตรวจพบหรือทำบัญชีของกลางไว้ดังที่ปรากฏในเอกสารหมาย จ.12 ก็เป็นการเพียงพอแล้ว ไม่ขัดต่อมาตรา 103 สำหรับของกลางในคดีนี้นั้นปรากฏว่าพนักงานสอบสวนได้นำภาพถ่ายวัตถุของกลางตามภาพถ่ายหมาย จ.7ให้จำเลยที่ 1 ดู ดังปรากฏตามคำให้การเอกสารหมาย จ.18 แล้วทั้งจำเลยที่ 1 มิได้ร้องขอดูวัตถุของกลางโดยตรงจึงนับว่าเพียงพอและไม่ขัดต่อมาตรา 242 แต่อย่างใด และเนื่องจากวัตถุของกลางเป็นรถยนต์และชิ้นส่วนของรถยนต์ ย่อมไม่สะดวกที่จะบรรจุหีบห่อและตีตราไว้ แต่การที่เจ้าพนักงานตำรวจได้บันทึกภาพวัตถุของกลางดังกล่าวไว้ตามภาพถ่ายหมาย จ.7 นั้น ถือได้ว่าได้ทำเครื่องหมายไว้เป็นสำคัญแก่วัตถุของกลางนั้นชอบด้วยมาตรา 101 แล้ว ฎีกาจำเลยที่ 1 ทุกข้อฟังไม่ขึ้น ฯลฯ แต่ศาลฎีกาเห็นสมควรกำหนดโทษเสียใหม่ให้เหมาะสม โดยให้จำคุกจำเลยที่ 3 ที่ 4 คนละ 3 ปี ฎีกาโจทก์ฟังขึ้นบางส่วนพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำคุกจำเลยที่ 3 ที่ 4 คนละ 3 ปีนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2892/2536พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด เอ็ม.พี.เอ็นจีเนียริ่งโจทก์นาย ฮั้ว แซ่ ตั้ง กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 357 ป.วิ.พ. ม. 173 ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 39 (4), ม. 83, ม. 84, ม. 85, ม. 101, ม. 102, ม. 103ร.ต.อ.อุทัยได้ทำการตรวจค้นบริเวณด้านหลังอู่ที่พบชิ้นส่วนเครื่องรับวิทยุของกลางภายหลังวันที่จำเลยที่ 1 ได้รับการปล่อยตัวชั่วคราวในชั้นสอบสวนแล้ว จึงมิใช่กรณีของการค้นที่อยู่ของผู้ต้องหาซึ่งถูกควบคุมหรือขังอยู่ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 102 วรรคสอง แต่เป็นการค้นตามมาตรา 102 วรรคแรก และ ร.ต.อ.อุทัยก็ได้แสดงหมายค้นและค้นต่อหน้าผู้ครอบครองดูแลอู่ในขณะนั้นและได้ทำบันทึกการตรวจค้นโดยมีรายละเอียดสิ่งของที่ค้นพบรวมถึงกล่องวิทยุที่ถูกเผาให้ผู้ครอบครองดูแลอู่ลงชื่อไว้แล้ว การตรวจค้นของ ร.ต.อ.อุทัยจึงชอบด้วยมาตรา 102 จำเลยที่ 1 ได้ร่วมกับจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 รับเอาทรัพย์ของกลางทั้งหมดไว้ในครอบครอง และจากพฤติการณ์ที่จำเลยที่ 1กับพวกได้ร่วมกันแยกเอาชิ้นส่วนออกและพ่นสีรถใหม่ รวมทั้งทำลายหลักฐานบางส่วนโดยการเผา แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 1 กับพวกทราบดีแล้วว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์การกระทำของจำเลยที่ 1 จึงเป็นความผิดฐานรับของโจร ความผิดฐานรับของโจรนั้น อาจเกิดขึ้นหลายครั้งในวันเดียวกันได้ หากจำเลยรับทรัพย์ของกลางไว้หลายคราวและต่างเวลากัน และข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ได้ยอมรับว่าจำเลยที่ 1ได้รับเอาทรัพย์ของกลางตามที่โจทก์ฟ้องทุกคดีในคราวเดียวกันอันจะเป็นความผิดกรรมเดียวแล้ว ฟ้องโจทก์จึงไม่เป็นฟ้องซ้อนหรือฟ้องซ้ำกับคดีอื่นที่โจทก์ได้ฟ้องจำเลยแล้ว กฎหมายไม่ได้บังคับว่าจะต้องทำบันทึกการจับกุมในสถานที่ที่จับกุมหรือตรวจค้น อีกทั้งได้ความว่าจำเลยที่ 1 กับพวกถูกจับกุมในสถานที่ต่างกันในเวลาไล่เลี่ยกัน การทำบันทึกการจับกุมที่สถานีตำรวจจึงเป็นวิธีที่เหมาะสมแล้ว และเนื่องจากเป็นการบันทึกการจับกุม มิใช่บันทึกการตรวจค้น จึงไม่จำต้องบันทึกของกลางที่ตรวจพบไว้โดยละเอียด เพียงแต่บันทึกของกลางที่ตรวจพบหรือทำบัญชีของกลางไว้ก็เป็นการเพียงพอแล้ว ไม่เป็นการขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 103 พนักงานสอบสวนได้นำภาพถ่ายวัตถุของกลางให้จำเลยที่ 1ดูแล้ว ทั้งจำเลยที่ 1 มิได้ร้องขอดูวัตถุของกลางโดยตรงจึงนับว่าเพียงพอและไม่ขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 242แต่อย่างใด และเนื่องจากวัตถุของกลางเป็นรถยนต์และชิ้นส่วนของรถยนต์ ย่อมไม่สะดวกที่จะบรรจุหีบห่อและตีตราไว้ แต่การที่เจ้าพนักงานตำรวจได้บันทึกภาพวัตถุของกลางดังกล่าวไว้นั้นถือได้ว่าได้ทำเครื่องหมายไว้เป็นสำคัญแก่วัตถุของกลางนั้นชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 101 แล้วโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสี่ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 335, 357 ให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหายคืนของกลางทั้งหมดแก่ผู้เสียหาย และให้นับโทษจำเลยทั้งสี่ในคดีนี้ต่อจากคดีอื่นจำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธ แต่รับว่าเป็นบุคคลเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อระหว่างพิจารณา ห้างหุ้นส่วนจำกัด เอ็ม.พี.เอ็นจิเนียริ่งผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสี่มีความผิดฐานร่วมกันรับของโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคแรก ประกอบมาตรา 83ให้จำคุกจำเลยทั้งสี่คนละ 5 ปี คืนของกลางทั้งหมดแก่เจ้าของให้นับโทษจำเลยที่ 1 ต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 9574/2531ของศาลชั้นต้น และให้นับโทษจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 ต่อจากโทษจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 9673/2531ของศาลชั้นต้น ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ ต่อมาจำเลยที่ 2 ขอถอนอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์อนุญาตและให้จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 2ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลดมาตราส่วนโทษจำเลยที่ 3และที่ 4 ลงกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 จำคุกจำเลยที่ 3และที่ 4 คนละ 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาโดยอัยการสูงสุด (อธิบดีกรมอัยการ) รับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง จำเลยที่ 1 ฎีกาโดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษา ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ในเบื้องต้นว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุได้มีคนร้ายลักเอารถยนต์ตู้ยี่ห้อโตโยต้า หมายเลขทะเบียน 8 ย-2753 กรุงเทพมหานคร ประกอบด้วยตัวถัง เครื่องยนต์ เกียร์พร้อมอุปกรณ์เบาะนั่ง 7 ตัวเครื่องสับเปลี่ยนเครื่องรับวิทยุ 1 ตัว เครื่องรับส่งวิทยุคมนาคม3 เครื่อง แม่แรงยกรถ 1 อัน คอนโซลติดลำโพง 1 ชุดเครื่องรับวิทยุเทป 1 เครื่อง รวมราคาทั้งสิ้น 400,000 บาทของโจทก์ร่วมไป ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ได้ร่วมกับจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 กระทำความผิดฐานรับของโจรหรือไม่ฯลฯ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 เป็นผู้ส่งรถยนต์ตู้และเบาะของกลางไปให้นายพลตกแต่งโดยก่อนส่งไปได้ทำการพ่นสีบรอนซ์ทับสีขาวซึ่งเป็นสีเดิมไว้เรียบร้อยแล้ว นอกจากนี้ร้อยตำรวจเอกอุทัยยังตรวจค้นพบชิ้นส่วนเครื่องรับวิทยุ ซึ่งถูกเผาไหม้อยู่ที่บริเวณด้านหลังอู่บุญสถิตย์ตามเอกสารหมาย จ.2 ซึ่งจำเลยที่ 1 อ้างว่าขัดต่อมาตรา 102 วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญานั้นศาลฎีกาเห็นว่า ร้อยตำรวจเอกอุทัยได้ทำการตรวจค้นในวันภายหลังจากที่จำเลยที่ 1 ได้รับการปล่อยตัวชั่วคราวในชั้นสอบสวนแล้วจึงมิใช่กรณีของการค้นที่อยู่ของผู้ต้องหาซึ่งถูกควบคุมหรือขังอยู่ตามมาตรา 102 วรรคสอง แต่เป็นการค้นตามมาตรา 102 วรรคแรกและร้อยตำรวจเอกอุทัยก็ได้แสดงหมายค้นและค้นต่อหน้านายอนันต์เวชอภิกุล ผู้ครอบครองดูแลอู่บุญสถิตย์ในขณะนั้น และได้ทำบันทึกการตรวจค้น โดยมีรายละเอียดสิ่งของที่ค้นพบรวมถึงกล่องวิทยุที่เผาให้นายอนันต์ลงชื่อไว้ตามเอกสารหมาย จ.2 แล้ว การตรวจค้นของร้อยตำรวจเอกอุทัยจึงชอบด้วยมาตรา 102 จากพยานหลักฐานที่โจทก์และโจทก์ร่วมนำสืบ ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า จำเลยที่ 1ได้ร่วมกับจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 รับเอาทรัพย์ของกลางตามภาพถ่ายหมาย จ.7 ทั้งหมดไว้ในครอบครอง และจากพฤติการณ์ที่จำเลยที่ 1 กับพวกได้ร่วมกันแยกเอาชิ้นส่วนออกและพ่นสีรถใหม่รวมทั้งทำลายหลักฐานบางส่วนโดยการเผา แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 1กับพวกทราบดีแล้วว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ การกระทำของจำเลยที่ 1 จึงเป็นความผิดฐานรับของโจรจำเลยที่ 1 ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายข้อแรกว่า ฟ้องโจทก์คดีนี้เป็นฟ้องซ้อนหรือฟ้องซ้ำกับคดีอื่นที่โจทก์ได้ฟ้องจำเลยที่ 1ต่อศาลชั้นต้นแล้ว ศาลฎีกาเห็นว่า ความผิดฐานรับของโจรนั้นอาจเกิดขึ้นหลายครั้งในวันเดียวกันได้ หากจำเลยรับทรัพย์ของกลางไว้หลายคราวและต่างเวลากัน และข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 1ได้ยอมรับว่าจำเลยที่ 1 ได้รับเอาทรัพย์ของกลางตามที่โจทก์ฟ้องทุกคดีในคราวเดียวกัน อันจะเป็นความผิดกรรมเดียวแล้วฟ้องโจทก์จึงไม่เป็นฟ้องซ้อนหรือฟ้องซ้ำ ส่วนข้อกฎหมายข้อต่อไปที่ว่าบันทึกการจับกุมตามเอกสารหมาย จ.11 มิได้ทำที่สถานที่เกิดเหตุและของกลางที่ตรวจค้นได้ในอู่รถมิได้ทำรายละเอียดไว้ในสถานที่ที่ทำการค้นเป็นการขัดต่อมาตรา 103 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ทั้งมิได้นำของกลางบรรจุหีบห่อ และตีตราหรือทำเครื่องหมายไว้ ขัดต่อมาตรา 101 และร้อยตำรวจเอกอุทัยไม่เคยนำของกลางมาให้จำเลยที่ 1 ดู ขัดต่อมาตรา 242 นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าบันทึกการจับกุมตามเอกสารหมาย จ.11 มิได้มีกฎหมายบังคับว่าจะต้องทำในสถานที่ที่จับกุมหรือตรวจค้น อีกทั้งได้ความว่าจำเลยที่ 1 กับพวกถูกจับกุมในสถานที่ต่างกันในเวลาไล่เลี่ยกัน การทำบันทึกการจับกุมที่สถานีตำรวจจึงเป็นวิธีที่เหมาะสมแล้วเนื่องจากเป็นบันทึกการจับกุม มิใช่บันทึกการตรวจค้น จึงไม่จำต้องบันทึกของกลางที่ตรวจพบไว้โดยละเอียดเพียงแต่บันทึกของกลางที่ตรวจพบหรือทำบัญชีของกลางไว้ดังที่ปรากฏในเอกสารหมาย จ.12 ก็เป็นการเพียงพอแล้ว ไม่ขัดต่อมาตรา 103 สำหรับของกลางในคดีนี้นั้นปรากฏว่าพนักงานสอบสวนได้นำภาพถ่ายวัตถุของกลางตามภาพถ่ายหมาย จ.7ให้จำเลยที่ 1 ดู ดังปรากฏตามคำให้การเอกสารหมาย จ.18 แล้วทั้งจำเลยที่ 1 มิได้ร้องขอดูวัตถุของกลางโดยตรงจึงนับว่าเพียงพอและไม่ขัดต่อมาตรา 242 แต่อย่างใด และเนื่องจากวัตถุของกลางเป็นรถยนต์และชิ้นส่วนของรถยนต์ ย่อมไม่สะดวกที่จะบรรจุหีบห่อและตีตราไว้ แต่การที่เจ้าพนักงานตำรวจได้บันทึกภาพวัตถุของกลางดังกล่าวไว้ตามภาพถ่ายหมาย จ.7 นั้น ถือได้ว่าได้ทำเครื่องหมายไว้เป็นสำคัญแก่วัตถุของกลางนั้นชอบด้วยมาตรา 101 แล้ว ฎีกาจำเลยที่ 1 ทุกข้อฟังไม่ขึ้น ฯลฯ แต่ศาลฎีกาเห็นสมควรกำหนดโทษเสียใหม่ให้เหมาะสม โดยให้จำคุกจำเลยที่ 3 ที่ 4 คนละ 3 ปี ฎีกาโจทก์ฟังขึ้นบางส่วนพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำคุกจำเลยที่ 3 ที่ 4 คนละ 3 ปีนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ประสิทธิ์ แสนศิริ-วิทวัส อยู่วัฒนา-ไพศาล รางชางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ