คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1397/2542หลักกฎหมาย: จำเลยทำสัญญาว่าจ้างโจทก์ก่อสร้างโรงงานและอาคารสำนักงานมีปัญหาว่าจำเลยว่าจ้างโจทก์ให้ก่อสร้างถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กด้วยหรือไม่ ไม่ว่าโจทก์จะอาสาขอทดลองทำถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กให้แก่จำเลยตามที่จำเลยอ้างหรือไม่ก็ตาม แต่เมื่อจำเลยยอมให้โจทก์เข้าก่อสร้างทำงานนี้ ก็ต้องถือว่าจำเลยตกลงว่าจ้างโจทก์โดยปริยายแล้วโจทก์จึงมีสิทธิได้รับสินจ้างตามผลแห่งการงานที่ได้กระทำไปแล้วโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองทำสัญญาว่าจ้างโจทก์ก่อสร้างโรงงานอาคารสำนักงาน และสิ่งปลูกสร้างอื่นอีกหลายรายการโจทก์ดำเนินการก่อสร้างจนแล้วเสร็จ แต่จำเลยทั้งสองค้างชำระค่าจ้างโจทก์อยู่หลายรายการ ได้แก่รายการแรก ค่าจ้างก่อสร้างโรงงานและสำนักงานเป็นเงิน 1,101,000 บาท รายการที่สองค่าจ้างก่อสร้างงานต่อเติมห้องรับแขก ห้องน้ำ และห้องสกรีนค่าจ้างก่อสร้างแทนตั้งถังน้ำมัน ถังเก็บน้ำ ถังฮอทออยล์ แท่นซิ้งค์3 ตัว ค่าจ้างก่อสร้างเปลี่ยนแปลงแท่นเครื่อง และปูกระเบื้องอาคารสำนักงาน เป็นเงิน 885,275 บาท รายการที่สาม ค่าจ้างก่อสร้างเรือน 2 ชั้น และห้องน้ำ เป็นเงิน 140,000 บาทและรายการที่สี่ ค่าจ้างก่อสร้างถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กแท่นเครื่องสูบน้ำ 6 แท่น แท่นหม้อแปลงไฟฟ้า เป็นเงิน1,246,500 บาท นอกจากนี้จำเลยทั้งสองยังค้างชำระค่าไฟฟ้า และค่าน้ำ เป็นเงิน 46,000 บาท รวมเป็นเงิน3,418,775 บาท โจทก์ทวงถาม จำเลยทั้งสองเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 3,418,775 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 31 พฤษภาคม 2536 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 2 ทำสัญญากับโจทก์ในฐานะผู้แทนของจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์เป็นการส่วนตัวจำเลยที่ 1 ชำระค่าจ้างรวมทั้งค่าไฟฟ้าและค่าน้ำให้แก่โจทก์ครบถ้วนแล้ว สำหรับงานตามรายการที่สองได้แก่ งานต่อเติมห้องรับแขกห้องน้ำและก่อสร้างแท่นซิ้งค์ นั้น เป็นงานก่อสร้างที่รวมอยู่ในงานของรายการแรกส่วนงานอื่น ๆ ในรายการนี้ จำเลยที่ 1 ไม่ได้ว่าจ้างโจทก์และงานดังกล่าวไม่ได้มีการก่อสร้างขึ้นแต่อย่างใดสำหรับงานตามรายการที่สี่ได้แก่ถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กจำเลยที่ 1 ไม่ได้ตกลงว่าจ้างโจทก์แต่โจทก์ทดลองก่อสร้างให้ผลปรากฏว่าถังเก็บน้ำดังกล่าวพังทลายก่อนแล้วเสร็จ จำเลยที่ 1จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงิน 700,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 27 เมษายน 2537จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงเบื้องต้นรับฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 ทำสัญญาว่าจ้างโจทก์ก่อสร้างโรงงานและอาคารสำนักงานตามสัญญาว่าจ้าง เอกสารหมาย จ.2 มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 1 ว่า จำเลยที่ 1 ว่าจ้างโจทก์ให้ก่อสร้างถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กด้วยหรือไม่ และความชำรุดบกพร่องมีเพียงใดที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า ไม่เคยว่าจ้าง แต่โจทก์เป็นฝ่ายอาสาขอทดลองทำเอง โจทก์ก่อสร้างทิ้งไว้โดยที่มิได้ถอดไม้แบบออก ทิ้งงานไปก่อนเมื่อนายสุรพลและนายสายพยานจำเลยที่ 1 ถอดไม้แบบออกจึงพบว่าถังเก็บน้ำมีรอยแตกร้าวทั่วไปหมด มิใช่เพียงแต่ใช้ไม่ได้บางส่วนดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยนั้น เห็นว่า โจทก์จะอาสาขอทดลองทำถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กตามที่จำเลยที่ 1 อ้างหรือไม่ก็ตาม เมื่อจำเลยที่ 1 ยอมให้โจทก์เข้าก่อสร้างทำงานนี้ก็ต้องถือว่าจำเลยที่ 1 ตกลงว่าจ้างโจทก์โดยปริยายแล้วโจทก์จึงมีสิทธิได้รับสินจ้างตามผลแห่งการงานที่ได้กระทำไปแล้วส่วนในเรื่องความชำรุดบกพร่อง ที่จำเลยที่ 1 อ้างว่านายสุรพลและนายสายพยานจำเลยเป็นผู้ถอดไม้แบบหลังจากโจทก์ทิ้งงานไปแล้ว และพบว่าเสียหายแตกร้าวทั่วไปใช้การไม่ได้ต้องรื้อทิ้งทั้งหมด ปรากฏว่า นายสุรพลเบิกความว่าเมื่อทำเสร็จแล้วโจทก์ก็ย้ายคนงานทั้งหมดออกไป ตอนที่ย้ายคนงานออกไปนั้นยังไม่ได้ถอดไม้แบบออก หลังจากนั้นโจทก์ได้จ้างคนงานในพื้นที่ไปแกะไม้แบบ ตามคำนายสุรพลแสดงว่าโจทก์เป็นผู้รับผิดชอบทำงานนี้ตลอดไปจนกระทั่งแกะไม้แบบออกแล้ว นายสุรพลเบิกความมาตอนหนึ่งว่าระหว่างก่อสร้างถังเก็บน้ำ โจทก์ต้องการเร่งงานแต่คนงานไม่พอ พยานให้นายสายกับคนงานส่วนหนึ่งไปช่วยทำและนายสายพยานจำเลยเบิกความว่าได้เข้าไปร่วมก่อสร้างกับโจทก์ เคยทักท้วงผู้ควบคุมงานของโจทก์ว่าไม่มีเสากลางและไม่เทคาน ต่อไปจะทรุดนอกจากนี้การเทปูนไม่ดี เมื่อถอดแบบออกมาแนวปูนบวมพอง และมีรอยรั่ว ตามคำนายสายแสดงว่าเข้ามาทำงานอยู่กับโจทก์ จนกระทั่งโจทก์ถอดไม้แบบแล้ว ที่จำเลยที่ 1อ้างในฎีกาว่า โจทก์ทิ้งงานไปโดยมิได้ถอดไม้แบบ จำเลยที่ 1พบเห็นความชำรุดบกพร่องมากมายเมื่อถอดแบบในภายหลังไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นความจริง นอกจากนี้ที่จำเลยที่ 2 เบิกความในชั้นพิจารณาว่า ได้ว่าจ้างร้านสุทัศน์การก่อสร้างมารื้อส่วนที่โจทก์ก่อสร้างไว้ออกและสร้างใหม่ก็ไม่ปรากฏว่าได้นำสืบผู้รับจ้างรายใหม่เป็นพยานสนับสนุนให้เห็นจริงแต่อย่างใด ศาลฎีกาเชื่อว่าความชำรุดบกพร่องของถังเก็บน้ำที่โจทก์ก่อสร้างไว้ มิได้มากมายจนถึงกับต้องรื้อทิ้งแล้วสร้างใหม่ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยที่ 1 รับผิดชำระค่าจ้างในส่วนนี้ 400,000 บาท ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1397/2542ห้างหุ้นส่วนจำกัด เอส.เอ็ม.เค.เอ็นจิเนียริ่งแอนด์โจทก์คอน สตรั๊กชั่นโจทก์บริษัท เวลโนนเท็กซ์ไทล์ จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 587จำเลยทำสัญญาว่าจ้างโจทก์ก่อสร้างโรงงานและอาคารสำนักงานมีปัญหาว่าจำเลยว่าจ้างโจทก์ให้ก่อสร้างถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กด้วยหรือไม่ ไม่ว่าโจทก์จะอาสาขอทดลองทำถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กให้แก่จำเลยตามที่จำเลยอ้างหรือไม่ก็ตาม แต่เมื่อจำเลยยอมให้โจทก์เข้าก่อสร้างทำงานนี้ ก็ต้องถือว่าจำเลยตกลงว่าจ้างโจทก์โดยปริยายแล้วโจทก์จึงมีสิทธิได้รับสินจ้างตามผลแห่งการงานที่ได้กระทำไปแล้วโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองทำสัญญาว่าจ้างโจทก์ก่อสร้างโรงงานอาคารสำนักงาน และสิ่งปลูกสร้างอื่นอีกหลายรายการโจทก์ดำเนินการก่อสร้างจนแล้วเสร็จ แต่จำเลยทั้งสองค้างชำระค่าจ้างโจทก์อยู่หลายรายการ ได้แก่รายการแรก ค่าจ้างก่อสร้างโรงงานและสำนักงานเป็นเงิน 1,101,000 บาท รายการที่สองค่าจ้างก่อสร้างงานต่อเติมห้องรับแขก ห้องน้ำ และห้องสกรีนค่าจ้างก่อสร้างแทนตั้งถังน้ำมัน ถังเก็บน้ำ ถังฮอทออยล์ แท่นซิ้งค์3 ตัว ค่าจ้างก่อสร้างเปลี่ยนแปลงแท่นเครื่อง และปูกระเบื้องอาคารสำนักงาน เป็นเงิน 885,275 บาท รายการที่สาม ค่าจ้างก่อสร้างเรือน 2 ชั้น และห้องน้ำ เป็นเงิน 140,000 บาทและรายการที่สี่ ค่าจ้างก่อสร้างถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กแท่นเครื่องสูบน้ำ 6 แท่น แท่นหม้อแปลงไฟฟ้า เป็นเงิน1,246,500 บาท นอกจากนี้จำเลยทั้งสองยังค้างชำระค่าไฟฟ้า และค่าน้ำ เป็นเงิน 46,000 บาท รวมเป็นเงิน3,418,775 บาท โจทก์ทวงถาม จำเลยทั้งสองเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 3,418,775 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 31 พฤษภาคม 2536 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 2 ทำสัญญากับโจทก์ในฐานะผู้แทนของจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์เป็นการส่วนตัวจำเลยที่ 1 ชำระค่าจ้างรวมทั้งค่าไฟฟ้าและค่าน้ำให้แก่โจทก์ครบถ้วนแล้ว สำหรับงานตามรายการที่สองได้แก่ งานต่อเติมห้องรับแขกห้องน้ำและก่อสร้างแท่นซิ้งค์ นั้น เป็นงานก่อสร้างที่รวมอยู่ในงานของรายการแรกส่วนงานอื่น ๆ ในรายการนี้ จำเลยที่ 1 ไม่ได้ว่าจ้างโจทก์และงานดังกล่าวไม่ได้มีการก่อสร้างขึ้นแต่อย่างใดสำหรับงานตามรายการที่สี่ได้แก่ถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กจำเลยที่ 1 ไม่ได้ตกลงว่าจ้างโจทก์แต่โจทก์ทดลองก่อสร้างให้ผลปรากฏว่าถังเก็บน้ำดังกล่าวพังทลายก่อนแล้วเสร็จ จำเลยที่ 1จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงิน 700,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 27 เมษายน 2537จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงเบื้องต้นรับฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 ทำสัญญาว่าจ้างโจทก์ก่อสร้างโรงงานและอาคารสำนักงานตามสัญญาว่าจ้าง เอกสารหมาย จ.2 มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 1 ว่า จำเลยที่ 1 ว่าจ้างโจทก์ให้ก่อสร้างถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กด้วยหรือไม่ และความชำรุดบกพร่องมีเพียงใดที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า ไม่เคยว่าจ้าง แต่โจทก์เป็นฝ่ายอาสาขอทดลองทำเอง โจทก์ก่อสร้างทิ้งไว้โดยที่มิได้ถอดไม้แบบออก ทิ้งงานไปก่อนเมื่อนายสุรพลและนายสายพยานจำเลยที่ 1 ถอดไม้แบบออกจึงพบว่าถังเก็บน้ำมีรอยแตกร้าวทั่วไปหมด มิใช่เพียงแต่ใช้ไม่ได้บางส่วนดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยนั้น เห็นว่า โจทก์จะอาสาขอทดลองทำถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กตามที่จำเลยที่ 1 อ้างหรือไม่ก็ตาม เมื่อจำเลยที่ 1 ยอมให้โจทก์เข้าก่อสร้างทำงานนี้ก็ต้องถือว่าจำเลยที่ 1 ตกลงว่าจ้างโจทก์โดยปริยายแล้วโจทก์จึงมีสิทธิได้รับสินจ้างตามผลแห่งการงานที่ได้กระทำไปแล้วส่วนในเรื่องความชำรุดบกพร่อง ที่จำเลยที่ 1 อ้างว่านายสุรพลและนายสายพยานจำเลยเป็นผู้ถอดไม้แบบหลังจากโจทก์ทิ้งงานไปแล้ว และพบว่าเสียหายแตกร้าวทั่วไปใช้การไม่ได้ต้องรื้อทิ้งทั้งหมด ปรากฏว่า นายสุรพลเบิกความว่าเมื่อทำเสร็จแล้วโจทก์ก็ย้ายคนงานทั้งหมดออกไป ตอนที่ย้ายคนงานออกไปนั้นยังไม่ได้ถอดไม้แบบออก หลังจากนั้นโจทก์ได้จ้างคนงานในพื้นที่ไปแกะไม้แบบ ตามคำนายสุรพลแสดงว่าโจทก์เป็นผู้รับผิดชอบทำงานนี้ตลอดไปจนกระทั่งแกะไม้แบบออกแล้ว นายสุรพลเบิกความมาตอนหนึ่งว่าระหว่างก่อสร้างถังเก็บน้ำ โจทก์ต้องการเร่งงานแต่คนงานไม่พอ พยานให้นายสายกับคนงานส่วนหนึ่งไปช่วยทำและนายสายพยานจำเลยเบิกความว่าได้เข้าไปร่วมก่อสร้างกับโจทก์ เคยทักท้วงผู้ควบคุมงานของโจทก์ว่าไม่มีเสากลางและไม่เทคาน ต่อไปจะทรุดนอกจากนี้การเทปูนไม่ดี เมื่อถอดแบบออกมาแนวปูนบวมพอง และมีรอยรั่ว ตามคำนายสายแสดงว่าเข้ามาทำงานอยู่กับโจทก์ จนกระทั่งโจทก์ถอดไม้แบบแล้ว ที่จำเลยที่ 1อ้างในฎีกาว่า โจทก์ทิ้งงานไปโดยมิได้ถอดไม้แบบ จำเลยที่ 1พบเห็นความชำรุดบกพร่องมากมายเมื่อถอดแบบในภายหลังไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นความจริง นอกจากนี้ที่จำเลยที่ 2 เบิกความในชั้นพิจารณาว่า ได้ว่าจ้างร้านสุทัศน์การก่อสร้างมารื้อส่วนที่โจทก์ก่อสร้างไว้ออกและสร้างใหม่ก็ไม่ปรากฏว่าได้นำสืบผู้รับจ้างรายใหม่เป็นพยานสนับสนุนให้เห็นจริงแต่อย่างใด ศาลฎีกาเชื่อว่าความชำรุดบกพร่องของถังเก็บน้ำที่โจทก์ก่อสร้างไว้ มิได้มากมายจนถึงกับต้องรื้อทิ้งแล้วสร้างใหม่ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยที่ 1 รับผิดชำระค่าจ้างในส่วนนี้ 400,000 บาท ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน(อภิชาต สุขัคคานนท์-ยินดี วัชรพงศ์ ต่อสุวรรณ-อัธยา ดิษยบุตร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองทำสัญญาว่าจ้างโจทก์ก่อสร้างโรงงานอาคารสำนักงาน และสิ่งปลูกสร้างอื่นอีกหลายรายการโจทก์ดำเนินการก่อสร้างจนแล้วเสร็จ แต่จำเลยทั้งสองค้างชำระค่าจ้างโจทก์อยู่หลายรายการ ได้แก่รายการแรก ค่าจ้างก่อสร้างโรงงานและสำนักงานเป็นเงิน 1,101,000 บาท รายการที่สองค่าจ้างก่อสร้างงานต่อเติมห้องรับแขก ห้องน้ำ และห้องสกรีนค่าจ้างก่อสร้างแทนตั้งถังน้ำมัน ถังเก็บน้ำ ถังฮอทออยล์ แท่นซิ้งค์3 ตัว ค่าจ้างก่อสร้างเปลี่ยนแปลงแท่นเครื่อง และปูกระเบื้องอาคารสำนักงาน เป็นเงิน 885,275 บาท รายการที่สาม ค่าจ้างก่อสร้างเรือน 2 ชั้น และห้องน้ำ เป็นเงิน 140,000 บาทและรายการที่สี่ ค่าจ้างก่อสร้างถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กแท่นเครื่องสูบน้ำ 6 แท่น แท่นหม้อแปลงไฟฟ้า เป็นเงิน1,246,500 บาท นอกจากนี้จำเลยทั้งสองยังค้างชำระค่าไฟฟ้า และค่าน้ำ เป็นเงิน 46,000 บาท รวมเป็นเงิน3,418,775 บาท โจทก์ทวงถาม จำเลยทั้งสองเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 3,418,775 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 31 พฤษภาคม 2536 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 2 ทำสัญญากับโจทก์ในฐานะผู้แทนของจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์เป็นการส่วนตัวจำเลยที่ 1 ชำระค่าจ้างรวมทั้งค่าไฟฟ้าและค่าน้ำให้แก่โจทก์ครบถ้วนแล้ว สำหรับงานตามรายการที่สองได้แก่ งานต่อเติมห้องรับแขกห้องน้ำและก่อสร้างแท่นซิ้งค์ นั้น เป็นงานก่อสร้างที่รวมอยู่ในงานของรายการแรกส่วนงานอื่น ๆ ในรายการนี้ จำเลยที่ 1 ไม่ได้ว่าจ้างโจทก์และงานดังกล่าวไม่ได้มีการก่อสร้างขึ้นแต่อย่างใดสำหรับงานตามรายการที่สี่ได้แก่ถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กจำเลยที่ 1 ไม่ได้ตกลงว่าจ้างโจทก์แต่โจทก์ทดลองก่อสร้างให้ผลปรากฏว่าถังเก็บน้ำดังกล่าวพังทลายก่อนแล้วเสร็จ จำเลยที่ 1จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงิน 700,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 27 เมษายน 2537จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงเบื้องต้นรับฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 ทำสัญญาว่าจ้างโจทก์ก่อสร้างโรงงานและอาคารสำนักงานตามสัญญาว่าจ้าง เอกสารหมาย จ.2 มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 1 ว่า จำเลยที่ 1 ว่าจ้างโจทก์ให้ก่อสร้างถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กด้วยหรือไม่ และความชำรุดบกพร่องมีเพียงใดที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า ไม่เคยว่าจ้าง แต่โจทก์เป็นฝ่ายอาสาขอทดลองทำเอง โจทก์ก่อสร้างทิ้งไว้โดยที่มิได้ถอดไม้แบบออก ทิ้งงานไปก่อนเมื่อนายสุรพลและนายสายพยานจำเลยที่ 1 ถอดไม้แบบออกจึงพบว่าถังเก็บน้ำมีรอยแตกร้าวทั่วไปหมด มิใช่เพียงแต่ใช้ไม่ได้บางส่วนดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยนั้น เห็นว่า โจทก์จะอาสาขอทดลองทำถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กตามที่จำเลยที่ 1 อ้างหรือไม่ก็ตาม เมื่อจำเลยที่ 1 ยอมให้โจทก์เข้าก่อสร้างทำงานนี้ก็ต้องถือว่าจำเลยที่ 1 ตกลงว่าจ้างโจทก์โดยปริยายแล้วโจทก์จึงมีสิทธิได้รับสินจ้างตามผลแห่งการงานที่ได้กระทำไปแล้วส่วนในเรื่องความชำรุดบกพร่อง ที่จำเลยที่ 1 อ้างว่านายสุรพลและนายสายพยานจำเลยเป็นผู้ถอดไม้แบบหลังจากโจทก์ทิ้งงานไปแล้ว และพบว่าเสียหายแตกร้าวทั่วไปใช้การไม่ได้ต้องรื้อทิ้งทั้งหมด ปรากฏว่า นายสุรพลเบิกความว่าเมื่อทำเสร็จแล้วโจทก์ก็ย้ายคนงานทั้งหมดออกไป ตอนที่ย้ายคนงานออกไปนั้นยังไม่ได้ถอดไม้แบบออก หลังจากนั้นโจทก์ได้จ้างคนงานในพื้นที่ไปแกะไม้แบบ ตามคำนายสุรพลแสดงว่าโจทก์เป็นผู้รับผิดชอบทำงานนี้ตลอดไปจนกระทั่งแกะไม้แบบออกแล้ว นายสุรพลเบิกความมาตอนหนึ่งว่าระหว่างก่อสร้างถังเก็บน้ำ โจทก์ต้องการเร่งงานแต่คนงานไม่พอ พยานให้นายสายกับคนงานส่วนหนึ่งไปช่วยทำและนายสายพยานจำเลยเบิกความว่าได้เข้าไปร่วมก่อสร้างกับโจทก์ เคยทักท้วงผู้ควบคุมงานของโจทก์ว่าไม่มีเสากลางและไม่เทคาน ต่อไปจะทรุดนอกจากนี้การเทปูนไม่ดี เมื่อถอดแบบออกมาแนวปูนบวมพอง และมีรอยรั่ว ตามคำนายสายแสดงว่าเข้ามาทำงานอยู่กับโจทก์ จนกระทั่งโจทก์ถอดไม้แบบแล้ว ที่จำเลยที่ 1อ้างในฎีกาว่า โจทก์ทิ้งงานไปโดยมิได้ถอดไม้แบบ จำเลยที่ 1พบเห็นความชำรุดบกพร่องมากมายเมื่อถอดแบบในภายหลังไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นความจริง นอกจากนี้ที่จำเลยที่ 2 เบิกความในชั้นพิจารณาว่า ได้ว่าจ้างร้านสุทัศน์การก่อสร้างมารื้อส่วนที่โจทก์ก่อสร้างไว้ออกและสร้างใหม่ก็ไม่ปรากฏว่าได้นำสืบผู้รับจ้างรายใหม่เป็นพยานสนับสนุนให้เห็นจริงแต่อย่างใด ศาลฎีกาเชื่อว่าความชำรุดบกพร่องของถังเก็บน้ำที่โจทก์ก่อสร้างไว้ มิได้มากมายจนถึงกับต้องรื้อทิ้งแล้วสร้างใหม่ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยที่ 1 รับผิดชำระค่าจ้างในส่วนนี้ 400,000 บาท ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1397/2542ห้างหุ้นส่วนจำกัด เอส.เอ็ม.เค.เอ็นจิเนียริ่งแอนด์โจทก์คอน สตรั๊กชั่นโจทก์บริษัท เวลโนนเท็กซ์ไทล์ จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 587จำเลยทำสัญญาว่าจ้างโจทก์ก่อสร้างโรงงานและอาคารสำนักงานมีปัญหาว่าจำเลยว่าจ้างโจทก์ให้ก่อสร้างถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กด้วยหรือไม่ ไม่ว่าโจทก์จะอาสาขอทดลองทำถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กให้แก่จำเลยตามที่จำเลยอ้างหรือไม่ก็ตาม แต่เมื่อจำเลยยอมให้โจทก์เข้าก่อสร้างทำงานนี้ ก็ต้องถือว่าจำเลยตกลงว่าจ้างโจทก์โดยปริยายแล้วโจทก์จึงมีสิทธิได้รับสินจ้างตามผลแห่งการงานที่ได้กระทำไปแล้วโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองทำสัญญาว่าจ้างโจทก์ก่อสร้างโรงงานอาคารสำนักงาน และสิ่งปลูกสร้างอื่นอีกหลายรายการโจทก์ดำเนินการก่อสร้างจนแล้วเสร็จ แต่จำเลยทั้งสองค้างชำระค่าจ้างโจทก์อยู่หลายรายการ ได้แก่รายการแรก ค่าจ้างก่อสร้างโรงงานและสำนักงานเป็นเงิน 1,101,000 บาท รายการที่สองค่าจ้างก่อสร้างงานต่อเติมห้องรับแขก ห้องน้ำ และห้องสกรีนค่าจ้างก่อสร้างแทนตั้งถังน้ำมัน ถังเก็บน้ำ ถังฮอทออยล์ แท่นซิ้งค์3 ตัว ค่าจ้างก่อสร้างเปลี่ยนแปลงแท่นเครื่อง และปูกระเบื้องอาคารสำนักงาน เป็นเงิน 885,275 บาท รายการที่สาม ค่าจ้างก่อสร้างเรือน 2 ชั้น และห้องน้ำ เป็นเงิน 140,000 บาทและรายการที่สี่ ค่าจ้างก่อสร้างถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กแท่นเครื่องสูบน้ำ 6 แท่น แท่นหม้อแปลงไฟฟ้า เป็นเงิน1,246,500 บาท นอกจากนี้จำเลยทั้งสองยังค้างชำระค่าไฟฟ้า และค่าน้ำ เป็นเงิน 46,000 บาท รวมเป็นเงิน3,418,775 บาท โจทก์ทวงถาม จำเลยทั้งสองเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 3,418,775 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 31 พฤษภาคม 2536 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 2 ทำสัญญากับโจทก์ในฐานะผู้แทนของจำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์เป็นการส่วนตัวจำเลยที่ 1 ชำระค่าจ้างรวมทั้งค่าไฟฟ้าและค่าน้ำให้แก่โจทก์ครบถ้วนแล้ว สำหรับงานตามรายการที่สองได้แก่ งานต่อเติมห้องรับแขกห้องน้ำและก่อสร้างแท่นซิ้งค์ นั้น เป็นงานก่อสร้างที่รวมอยู่ในงานของรายการแรกส่วนงานอื่น ๆ ในรายการนี้ จำเลยที่ 1 ไม่ได้ว่าจ้างโจทก์และงานดังกล่าวไม่ได้มีการก่อสร้างขึ้นแต่อย่างใดสำหรับงานตามรายการที่สี่ได้แก่ถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กจำเลยที่ 1 ไม่ได้ตกลงว่าจ้างโจทก์แต่โจทก์ทดลองก่อสร้างให้ผลปรากฏว่าถังเก็บน้ำดังกล่าวพังทลายก่อนแล้วเสร็จ จำเลยที่ 1จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงิน 700,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 27 เมษายน 2537จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงเบื้องต้นรับฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 ทำสัญญาว่าจ้างโจทก์ก่อสร้างโรงงานและอาคารสำนักงานตามสัญญาว่าจ้าง เอกสารหมาย จ.2 มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 1 ว่า จำเลยที่ 1 ว่าจ้างโจทก์ให้ก่อสร้างถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กด้วยหรือไม่ และความชำรุดบกพร่องมีเพียงใดที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า ไม่เคยว่าจ้าง แต่โจทก์เป็นฝ่ายอาสาขอทดลองทำเอง โจทก์ก่อสร้างทิ้งไว้โดยที่มิได้ถอดไม้แบบออก ทิ้งงานไปก่อนเมื่อนายสุรพลและนายสายพยานจำเลยที่ 1 ถอดไม้แบบออกจึงพบว่าถังเก็บน้ำมีรอยแตกร้าวทั่วไปหมด มิใช่เพียงแต่ใช้ไม่ได้บางส่วนดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยนั้น เห็นว่า โจทก์จะอาสาขอทดลองทำถังเก็บน้ำคอนกรีตเสริมเหล็กตามที่จำเลยที่ 1 อ้างหรือไม่ก็ตาม เมื่อจำเลยที่ 1 ยอมให้โจทก์เข้าก่อสร้างทำงานนี้ก็ต้องถือว่าจำเลยที่ 1 ตกลงว่าจ้างโจทก์โดยปริยายแล้วโจทก์จึงมีสิทธิได้รับสินจ้างตามผลแห่งการงานที่ได้กระทำไปแล้วส่วนในเรื่องความชำรุดบกพร่อง ที่จำเลยที่ 1 อ้างว่านายสุรพลและนายสายพยานจำเลยเป็นผู้ถอดไม้แบบหลังจากโจทก์ทิ้งงานไปแล้ว และพบว่าเสียหายแตกร้าวทั่วไปใช้การไม่ได้ต้องรื้อทิ้งทั้งหมด ปรากฏว่า นายสุรพลเบิกความว่าเมื่อทำเสร็จแล้วโจทก์ก็ย้ายคนงานทั้งหมดออกไป ตอนที่ย้ายคนงานออกไปนั้นยังไม่ได้ถอดไม้แบบออก หลังจากนั้นโจทก์ได้จ้างคนงานในพื้นที่ไปแกะไม้แบบ ตามคำนายสุรพลแสดงว่าโจทก์เป็นผู้รับผิดชอบทำงานนี้ตลอดไปจนกระทั่งแกะไม้แบบออกแล้ว นายสุรพลเบิกความมาตอนหนึ่งว่าระหว่างก่อสร้างถังเก็บน้ำ โจทก์ต้องการเร่งงานแต่คนงานไม่พอ พยานให้นายสายกับคนงานส่วนหนึ่งไปช่วยทำและนายสายพยานจำเลยเบิกความว่าได้เข้าไปร่วมก่อสร้างกับโจทก์ เคยทักท้วงผู้ควบคุมงานของโจทก์ว่าไม่มีเสากลางและไม่เทคาน ต่อไปจะทรุดนอกจากนี้การเทปูนไม่ดี เมื่อถอดแบบออกมาแนวปูนบวมพอง และมีรอยรั่ว ตามคำนายสายแสดงว่าเข้ามาทำงานอยู่กับโจทก์ จนกระทั่งโจทก์ถอดไม้แบบแล้ว ที่จำเลยที่ 1อ้างในฎีกาว่า โจทก์ทิ้งงานไปโดยมิได้ถอดไม้แบบ จำเลยที่ 1พบเห็นความชำรุดบกพร่องมากมายเมื่อถอดแบบในภายหลังไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นความจริง นอกจากนี้ที่จำเลยที่ 2 เบิกความในชั้นพิจารณาว่า ได้ว่าจ้างร้านสุทัศน์การก่อสร้างมารื้อส่วนที่โจทก์ก่อสร้างไว้ออกและสร้างใหม่ก็ไม่ปรากฏว่าได้นำสืบผู้รับจ้างรายใหม่เป็นพยานสนับสนุนให้เห็นจริงแต่อย่างใด ศาลฎีกาเชื่อว่าความชำรุดบกพร่องของถังเก็บน้ำที่โจทก์ก่อสร้างไว้ มิได้มากมายจนถึงกับต้องรื้อทิ้งแล้วสร้างใหม่ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยที่ 1 รับผิดชำระค่าจ้างในส่วนนี้ 400,000 บาท ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน(อภิชาต สุขัคคานนท์-ยินดี วัชรพงศ์ ต่อสุวรรณ-อัธยา ดิษยบุตร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ