คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1410/2510หลักกฎหมาย: จำเลยได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ควบคุมรถยนต์เดินทางจากต่างจังหวัดมาราชการในจังหวัดพระนคร แต่ทางราชการยังไม่ได้วางระเบียบในเรื่องการควบคุมยานพาหนะที่มาราชการในจังหวัดพระนครไว้ การที่จำเลยให้พลขับนำรถไปเก็บไว้ที่บ้านพักนายทหารในกรมทหารนั้น นับว่าเป็นการใช้ดุลยพินิจที่เหมาะสม จะหาว่าเป็นการกระทำโดยประมาทเลินเล่อไม่ได้ เมื่อได้ความว่าพลขับรถมีอำนาจถือกุญแจรถ คนอื่นจะเอากุญแจไปไม่ได้การที่จำเลยซึ่งเป็นผู้ควบคุมไม่เรียกเก็บลูกกุญแจรถไว้ จะถือว่าเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยไม่ได้ การที่จำเลยให้พลขับเอารถไปจอดเก็บไว้ในที่ปลอดภัย แล้วพลขับได้เอารถไปขับโดยพลการ จะถือว่าจำเลยประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่ไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยรับราชการเป็นผู้ช่วยหัวหน้าฝ่ายเกียกกายพลาธิการศูนย์ฝึกกำลังทดแทนปราณบุรี ผู้บัญชาการศูนย์ฝึกกำลังทดแทนได้สั่งให้จำเลยเป็นผู้ควบคุมรถยนต์ ๒ คัน ไปรับเครื่องสูทภัณฑ์ที่พระนคร เมื่อถึงพระนครจำเลยไม่ควบคุมรถไปเก็บในสถานที่อันควรหรือเอาไปฝากไว้ในสถานที่ราชการ กลับปล่อยให้พลขับนำรถไปเก็บตามอำเภอใจ ทั้งจำเลยไม่ควบคุมรถไปเก็บด้วยตนเอง และไม่เอากุญแจรถไปเสีย และเมื่อรถยนต์บรรทุกเครื่องสูทภัณฑ์เสร็จ จำเลยกลับไม่ปฏิบัติหน้าที่โดยไม่ควบคุมรถเดินทางกลับศูนย์ฝึก ฯ เป็นเหตุให้พลขับคันหนึ่งขับรถไปเที่ยวและขับด้วยความประมาทชนรถอื่น โจทก์ต้องชดใช้ค่าเสียหายไปเป็นเงิน ๖๔,๐๗๐ บาท ขอให้บังคับจำเลยชดใช้ให้ จำเลยให้การว่า จำเลยไม่มีหน้าที่ควบคุมรถยนต์ จำเลยไม่ได้จงใจหรือประมาทเลินเล่อ ความเสียหายไม่ได้เกิดเพราะสถานที่เก็บหรือไม่คุมไปเก็บด้วยตนเองแต่เกิดจากพลขับนำรถไปเที่ยวส่วนตัวโดยจำเลยมิได้รู้เห็นเป็นใจ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ในขณะเกิดเหตุทางกองทัพบกยังไม่ได้วางระเบียบในเรื่องการควบคุมยานพาหนะต่างจังหวัดซึ่งมาราชการในจังหวัดพระนครไว้ การที่จำเลยให้พลขับเอารถไปเก็บไว้ที่บ้านพักนายทหารไปกรมทหารนั้น นับว่าเป็นการใช้ดุลยพินิจที่เหมาะสมแล้ว การปฏิบัติของจำเลยเช่นนี้จะหาว่าเป็นการกระทำโดยประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่หาได้ไม่ ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า การที่จำเลยไม่เรียกเก็บลูกกุญแจรถไว้เป็นเหตุให้พลขับเอารถไปขับได้ ถือว่าเป็นความประมาทของจำเลยด้วยนั้น ได้ความจากพยานโจทก์ว่า พลขับมีอำนาจถือกุญแจรถ คนอื่นจะแย่งเอากุญแจไปเก็บไม่ได้ ฉะนั้นการที่จำเลยไม่เรียกเอากุญแจรถไปเก็บไว้ จะถือว่าเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยไม่ได้ การที่จำเลยให้พลขับเอารถไปจอดเก็บไว้ในที่ปลอดภัย แล้วพลขับได้เอารถออกไปขับโดยพลการ จะถือว่าจำเลยประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่หาได้ไม่ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1410/2510กองทัพบก โดยพลโทชลอ จารุตลัส ผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารบกทำการแทนผู้บัญชาการทหารบกโจทก์ร้อยโทโสม ภู่แพจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 426จำเลยได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ควบคุมรถยนต์เดินทางจากต่างจังหวัดมาราชการในจังหวัดพระนคร แต่ทางราชการยังไม่ได้วางระเบียบในเรื่องการควบคุมยานพาหนะที่มาราชการในจังหวัดพระนครไว้ การที่จำเลยให้พลขับนำรถไปเก็บไว้ที่บ้านพักนายทหารในกรมทหารนั้น นับว่าเป็นการใช้ดุลยพินิจที่เหมาะสม จะหาว่าเป็นการกระทำโดยประมาทเลินเล่อไม่ได้ เมื่อได้ความว่าพลขับรถมีอำนาจถือกุญแจรถ คนอื่นจะเอากุญแจไปไม่ได้การที่จำเลยซึ่งเป็นผู้ควบคุมไม่เรียกเก็บลูกกุญแจรถไว้ จะถือว่าเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยไม่ได้ การที่จำเลยให้พลขับเอารถไปจอดเก็บไว้ในที่ปลอดภัย แล้วพลขับได้เอารถไปขับโดยพลการ จะถือว่าจำเลยประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่ไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยรับราชการเป็นผู้ช่วยหัวหน้าฝ่ายเกียกกายพลาธิการศูนย์ฝึกกำลังทดแทนปราณบุรี ผู้บัญชาการศูนย์ฝึกกำลังทดแทนได้สั่งให้จำเลยเป็นผู้ควบคุมรถยนต์ ๒ คัน ไปรับเครื่องสูทภัณฑ์ที่พระนคร เมื่อถึงพระนครจำเลยไม่ควบคุมรถไปเก็บในสถานที่อันควรหรือเอาไปฝากไว้ในสถานที่ราชการ กลับปล่อยให้พลขับนำรถไปเก็บตามอำเภอใจ ทั้งจำเลยไม่ควบคุมรถไปเก็บด้วยตนเอง และไม่เอากุญแจรถไปเสีย และเมื่อรถยนต์บรรทุกเครื่องสูทภัณฑ์เสร็จ จำเลยกลับไม่ปฏิบัติหน้าที่โดยไม่ควบคุมรถเดินทางกลับศูนย์ฝึก ฯ เป็นเหตุให้พลขับคันหนึ่งขับรถไปเที่ยวและขับด้วยความประมาทชนรถอื่น โจทก์ต้องชดใช้ค่าเสียหายไปเป็นเงิน ๖๔,๐๗๐ บาท ขอให้บังคับจำเลยชดใช้ให้ จำเลยให้การว่า จำเลยไม่มีหน้าที่ควบคุมรถยนต์ จำเลยไม่ได้จงใจหรือประมาทเลินเล่อ ความเสียหายไม่ได้เกิดเพราะสถานที่เก็บหรือไม่คุมไปเก็บด้วยตนเองแต่เกิดจากพลขับนำรถไปเที่ยวส่วนตัวโดยจำเลยมิได้รู้เห็นเป็นใจ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ในขณะเกิดเหตุทางกองทัพบกยังไม่ได้วางระเบียบในเรื่องการควบคุมยานพาหนะต่างจังหวัดซึ่งมาราชการในจังหวัดพระนครไว้ การที่จำเลยให้พลขับเอารถไปเก็บไว้ที่บ้านพักนายทหารไปกรมทหารนั้น นับว่าเป็นการใช้ดุลยพินิจที่เหมาะสมแล้ว การปฏิบัติของจำเลยเช่นนี้จะหาว่าเป็นการกระทำโดยประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่หาได้ไม่ ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า การที่จำเลยไม่เรียกเก็บลูกกุญแจรถไว้เป็นเหตุให้พลขับเอารถไปขับได้ ถือว่าเป็นความประมาทของจำเลยด้วยนั้น ได้ความจากพยานโจทก์ว่า พลขับมีอำนาจถือกุญแจรถ คนอื่นจะแย่งเอากุญแจไปเก็บไม่ได้ ฉะนั้นการที่จำเลยไม่เรียกเอากุญแจรถไปเก็บไว้ จะถือว่าเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยไม่ได้ การที่จำเลยให้พลขับเอารถไปจอดเก็บไว้ในที่ปลอดภัย แล้วพลขับได้เอารถออกไปขับโดยพลการ จะถือว่าจำเลยประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่หาได้ไม่ พิพากษายืน.(ศริ มลิลา-กิตติ สีหนนทน์-เนิ่น กฤษณะเศรนี)ศาลแพ่ง - นายแปลก ศิงฆมานันท์ศาลอุทธรณ์ - นายรัตน์ ศรีไกรวินแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยรับราชการเป็นผู้ช่วยหัวหน้าฝ่ายเกียกกายพลาธิการศูนย์ฝึกกำลังทดแทนปราณบุรี ผู้บัญชาการศูนย์ฝึกกำลังทดแทนได้สั่งให้จำเลยเป็นผู้ควบคุมรถยนต์ ๒ คัน ไปรับเครื่องสูทภัณฑ์ที่พระนคร เมื่อถึงพระนครจำเลยไม่ควบคุมรถไปเก็บในสถานที่อันควรหรือเอาไปฝากไว้ในสถานที่ราชการ กลับปล่อยให้พลขับนำรถไปเก็บตามอำเภอใจ ทั้งจำเลยไม่ควบคุมรถไปเก็บด้วยตนเอง และไม่เอากุญแจรถไปเสีย และเมื่อรถยนต์บรรทุกเครื่องสูทภัณฑ์เสร็จ จำเลยกลับไม่ปฏิบัติหน้าที่โดยไม่ควบคุมรถเดินทางกลับศูนย์ฝึก ฯ เป็นเหตุให้พลขับคันหนึ่งขับรถไปเที่ยวและขับด้วยความประมาทชนรถอื่น โจทก์ต้องชดใช้ค่าเสียหายไปเป็นเงิน ๖๔,๐๗๐ บาท ขอให้บังคับจำเลยชดใช้ให้ จำเลยให้การว่า จำเลยไม่มีหน้าที่ควบคุมรถยนต์ จำเลยไม่ได้จงใจหรือประมาทเลินเล่อ ความเสียหายไม่ได้เกิดเพราะสถานที่เก็บหรือไม่คุมไปเก็บด้วยตนเองแต่เกิดจากพลขับนำรถไปเที่ยวส่วนตัวโดยจำเลยมิได้รู้เห็นเป็นใจ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ในขณะเกิดเหตุทางกองทัพบกยังไม่ได้วางระเบียบในเรื่องการควบคุมยานพาหนะต่างจังหวัดซึ่งมาราชการในจังหวัดพระนครไว้ การที่จำเลยให้พลขับเอารถไปเก็บไว้ที่บ้านพักนายทหารไปกรมทหารนั้น นับว่าเป็นการใช้ดุลยพินิจที่เหมาะสมแล้ว การปฏิบัติของจำเลยเช่นนี้จะหาว่าเป็นการกระทำโดยประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่หาได้ไม่ ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า การที่จำเลยไม่เรียกเก็บลูกกุญแจรถไว้เป็นเหตุให้พลขับเอารถไปขับได้ ถือว่าเป็นความประมาทของจำเลยด้วยนั้น ได้ความจากพยานโจทก์ว่า พลขับมีอำนาจถือกุญแจรถ คนอื่นจะแย่งเอากุญแจไปเก็บไม่ได้ ฉะนั้นการที่จำเลยไม่เรียกเอากุญแจรถไปเก็บไว้ จะถือว่าเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยไม่ได้ การที่จำเลยให้พลขับเอารถไปจอดเก็บไว้ในที่ปลอดภัย แล้วพลขับได้เอารถออกไปขับโดยพลการ จะถือว่าจำเลยประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่หาได้ไม่ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1410/2510กองทัพบก โดยพลโทชลอ จารุตลัส ผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารบกทำการแทนผู้บัญชาการทหารบกโจทก์ร้อยโทโสม ภู่แพจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 426จำเลยได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ควบคุมรถยนต์เดินทางจากต่างจังหวัดมาราชการในจังหวัดพระนคร แต่ทางราชการยังไม่ได้วางระเบียบในเรื่องการควบคุมยานพาหนะที่มาราชการในจังหวัดพระนครไว้ การที่จำเลยให้พลขับนำรถไปเก็บไว้ที่บ้านพักนายทหารในกรมทหารนั้น นับว่าเป็นการใช้ดุลยพินิจที่เหมาะสม จะหาว่าเป็นการกระทำโดยประมาทเลินเล่อไม่ได้ เมื่อได้ความว่าพลขับรถมีอำนาจถือกุญแจรถ คนอื่นจะเอากุญแจไปไม่ได้การที่จำเลยซึ่งเป็นผู้ควบคุมไม่เรียกเก็บลูกกุญแจรถไว้ จะถือว่าเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยไม่ได้ การที่จำเลยให้พลขับเอารถไปจอดเก็บไว้ในที่ปลอดภัย แล้วพลขับได้เอารถไปขับโดยพลการ จะถือว่าจำเลยประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่ไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยรับราชการเป็นผู้ช่วยหัวหน้าฝ่ายเกียกกายพลาธิการศูนย์ฝึกกำลังทดแทนปราณบุรี ผู้บัญชาการศูนย์ฝึกกำลังทดแทนได้สั่งให้จำเลยเป็นผู้ควบคุมรถยนต์ ๒ คัน ไปรับเครื่องสูทภัณฑ์ที่พระนคร เมื่อถึงพระนครจำเลยไม่ควบคุมรถไปเก็บในสถานที่อันควรหรือเอาไปฝากไว้ในสถานที่ราชการ กลับปล่อยให้พลขับนำรถไปเก็บตามอำเภอใจ ทั้งจำเลยไม่ควบคุมรถไปเก็บด้วยตนเอง และไม่เอากุญแจรถไปเสีย และเมื่อรถยนต์บรรทุกเครื่องสูทภัณฑ์เสร็จ จำเลยกลับไม่ปฏิบัติหน้าที่โดยไม่ควบคุมรถเดินทางกลับศูนย์ฝึก ฯ เป็นเหตุให้พลขับคันหนึ่งขับรถไปเที่ยวและขับด้วยความประมาทชนรถอื่น โจทก์ต้องชดใช้ค่าเสียหายไปเป็นเงิน ๖๔,๐๗๐ บาท ขอให้บังคับจำเลยชดใช้ให้ จำเลยให้การว่า จำเลยไม่มีหน้าที่ควบคุมรถยนต์ จำเลยไม่ได้จงใจหรือประมาทเลินเล่อ ความเสียหายไม่ได้เกิดเพราะสถานที่เก็บหรือไม่คุมไปเก็บด้วยตนเองแต่เกิดจากพลขับนำรถไปเที่ยวส่วนตัวโดยจำเลยมิได้รู้เห็นเป็นใจ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ในขณะเกิดเหตุทางกองทัพบกยังไม่ได้วางระเบียบในเรื่องการควบคุมยานพาหนะต่างจังหวัดซึ่งมาราชการในจังหวัดพระนครไว้ การที่จำเลยให้พลขับเอารถไปเก็บไว้ที่บ้านพักนายทหารไปกรมทหารนั้น นับว่าเป็นการใช้ดุลยพินิจที่เหมาะสมแล้ว การปฏิบัติของจำเลยเช่นนี้จะหาว่าเป็นการกระทำโดยประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่หาได้ไม่ ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า การที่จำเลยไม่เรียกเก็บลูกกุญแจรถไว้เป็นเหตุให้พลขับเอารถไปขับได้ ถือว่าเป็นความประมาทของจำเลยด้วยนั้น ได้ความจากพยานโจทก์ว่า พลขับมีอำนาจถือกุญแจรถ คนอื่นจะแย่งเอากุญแจไปเก็บไม่ได้ ฉะนั้นการที่จำเลยไม่เรียกเอากุญแจรถไปเก็บไว้ จะถือว่าเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยไม่ได้ การที่จำเลยให้พลขับเอารถไปจอดเก็บไว้ในที่ปลอดภัย แล้วพลขับได้เอารถออกไปขับโดยพลการ จะถือว่าจำเลยประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่หาได้ไม่ พิพากษายืน.(ศริ มลิลา-กิตติ สีหนนทน์-เนิ่น กฤษณะเศรนี)ศาลแพ่ง - นายแปลก ศิงฆมานันท์ศาลอุทธรณ์ - นายรัตน์ ศรีไกรวินแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ