คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3749/2537หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 2529 โจทก์ได้เช่าที่ดินราชพัสดุ บริเวณพื้นที่โดยรอบตลาดสดเทศบาล 3 จากเทศบาลเมืองขอนแก่นเพื่อเข้าดำเนินการจัดหาประโยชน์ด้วยตนเองหรือจัดแบ่งให้บุคคลอื่นเช่าช่วงเพื่อประกอบการค้ามีกำหนด 20 ปี ก่อนที่โจทก์จะได้รับสิทธิการเช่าพื้นที่ดังกล่าวนั้น เมื่อประมาณปี 2524ช. ซึ่งเป็นผู้เช่าคนเดิมได้อนุญาตให้จำเลยทั้งหมดซึ่งเป็นพ่อค้าและแม่ค้าเข้ามาวางขายสินค้าชั่วคราวที่ถนนบริเวณรอบนอกอาคารตลาดสดเทศบาล 3 โดยจำเลยทั้งหมดมิได้เสียค่าเช่าหรือผลประโยชน์ให้แก่บุคคลใด เมื่อโจทก์ได้รับโอนสิทธิการเช่าในพื้นที่ทั้งหมดจาก ช. นับแต่วันที่ 24 ธันวาคม 2529 จำเลยทั้งหมดคงอยู่และตั้งแผงขายสินค้าในที่ดินดังกล่าวจนบัดนี้ โจทก์ได้มีหนังสือให้จำเลยทั้งหมดร่วมกันขนย้ายสัมภาระและสิ่งกีดขวางต่าง ๆ ที่ได้ปลูกสร้างลงในพื้นที่พิพาทและห้ามเข้าไปเกี่ยวข้องแต่อย่างใดทั้งสิ้นแล้ว แต่จำเลยทั้งหมดเพิกเฉย ทำให้โจทก์เสียหาย จึงขอให้บังคับจำเลยทั้งหมดพร้อมบริวารขนย้ายสิ่งปลูกสร้างและสัมภาระออกไปจากพื้นที่พิพาท ดังนี้ เห็นว่า ข้อเท็จจริงตามฟ้องได้ความว่าจำเลยทั้งหมดได้เข้าไปครอบครองใช้ประโยชน์ที่ดินพิพาททำการค้าตลอดมาก่อนที่โจทก์จะทำสัญญาเช่ากับเทศบาลเมืองขอนแก่น ซึ่งโจทก์ยังไม่ได้เข้าครอบครองที่ดินพิพาทตามสัญญาเช่า จำเลยทั้งหมดไม่ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์ รูปคดีเป็นความรับผิดของผู้ให้เช่าในการรอนสิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549ประกอบด้วยมาตรา 477 โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยเองโดยลำพังไม่ได้โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้เช่าที่ดินราชพัสดุบริเวณพื้นที่โดยรอบตลาดสดเทศบาล 3 เนื้อที่ 1,243 ตารางเมตร มีกำหนด 20 ปี จากเทศบาลเมืองขอนแก่น ก่อนที่โจทก์จะได้รับสิทธิการเช่าพื้นที่ดังกล่าว นายชาญได้อนุญาตให้จำเลยทั้งหมดซึ่งเป็นพ่อค้าและแม่ค้าเข้ามาวางขายสินค้าชั่วคราวที่ถนนบริเวณรอบนอกอาคารตลาดสดเทศบาล 3เพื่อแก้ไขปัญหาจราจร โดยจำเลยทั้งหมดมิได้เสียค่าเช่าหรือผลประโยชน์ให้แก่บุคคลใด เมื่อโจทก์ได้รับโอนสิทธิการเช่าในพื้นที่ทั้งหมดจากนายชาญ โจทก์ได้มีหนังสือโดยปิดประกาศในบริเวณรอบตลาดสดเทศบาล 3 และลงประกาศโฆษณาในหนังสือพิมพ์ส่วนกลางและส่วนภูมิภาคให้จำเลยทั้งหมดร่วมกันขนย้ายสัมภาระและสิ่งกีดขวางต่าง ๆ ห้ามเข้าไปเกี่ยวข้องให้เป็นที่เรียบร้อยก่อนสิ้นปี 2532แต่จำเลยทั้งหมดเพิกเฉย ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยที่ 1ถึงที่ 146 พร้อมบริวารขนย้ายสิ่งปลูกสร้างและสัมภาระออกไปจากพื้นที่บริเวณรอบนอก อาคารตลาดสดเทศบาล 3 (ตลาดโบ๊เบ๊)ด้านทิศตะวันตกตลอดแนวพื้นที่ทั้งหมดตามแนวเส้นสีแดงในแผนผังเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 2 และห้ามเข้าเกี่ยวข้องในพื้นที่พิพาทอีกต่อไป และให้ร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์เดือนละ 219,000 บาทจนกว่าจำเลยทั้งหมดจะออกไปจากพื้นที่พิพาทจำเลยที่ 77 ที่ 107 และที่ 139 ขาดนัดยื่นคำให้การจำเลยที่ 1 ถึงที่ 30 ที่ 32 ถึงที่ 37 ถึงที่ 76 ที่ 78ถึงที่ 106 ที่ 108 ถึงที่ 138 และที่ 140 ถึงที่ 146 ให้การว่าพื้นที่รอบอาคารตลาดสดทางเทศบาลเมืองขอนแก่นมิได้รับสิทธิการเช่าจากกระทรวงการคลังจึงไม่มีสิทธินำพื้นที่ดังกล่าวมาให้โจทก์เช่าโจทก์รับโอนสิทธิการเช่ามาจากนายชาญ โดยที่นายชาญไม่ได้มีสิทธิการเช่าพื้นที่บริเวณรอบอาคารตลาดสด นายชาญเป็นเพียงผู้ก่อสร้างอาคารตลาดสดซึ่งได้ทำสัญญาไว้กับเทศบาลเมืองขอนแก่นจึงไม่มีสิทธิโอนสิทธิการเช่าให้แก่โจทก์ ประกอบกับพื้นที่พิพาทเป็นลานจอดรถเป็นที่สาธารณประโยชน์ สัญญาตามฟ้องจึงขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนตกเป็นโมฆะ ค่าเสียหายไม่เกินเดือนละ 4,176 บาท ขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้น นายไพจิตร หอไชย บุตรของจำเลยที่ 31 และนางมุกดา มานะพันธุ์ ผู้ครอบครองที่ดินแทนจำเลยที่ 38 ร้องสอดขอเข้าเป็นคู่ความร่วมกับจำเลยที่ 31 และที่ 38ต่อมาโจทก์ขอถอนฟ้องจำเลยที่ 31 และที่ 38 ศาลชั้นต้นอนุญาตวันนัดสืบพยานโจทก์ ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้จึงให้งดสืบพยานศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า จำเลยทั้งหมดเข้าอยู่ในที่พิพาทก่อนโจทก์ทำสัญญาเช่า จึงไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์แต่เป็นกรณีการรอนสิทธิ โจทก์จะฟ้องจำเลยเองโดยลำพังไม่ได้โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คงมีปัญหาวินิจฉัยฎีกาของโจทก์ว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยเองโดยลำพังได้หรือไม่ โจทก์บรรยายฟ้องสรุปความว่า เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 2529 โจทก์ได้เช่าที่ดินราชพัสดุบริเวณพื้นที่โดยรอบตลาดสดเทศบาล 3 กับอาคารตลาดสดราชพัสดุจากเทศบาลเมืองขอนแก่น ปรากฏตามสัญญาเช่าอาคารตลาดสดและแผนผังท้ายฟ้องหมายเลข 1 และ 2 เพื่อจัดให้บุคคลอื่นเช่าเพื่อประกอบการค้ามีกำหนด 20 ปี เมื่อประมาณปี 2524 นายชาญ เนียมประดิษฐ์ผู้เช่าเดิม ได้อนุญาตให้จำเลยทั้งหมดซึ่งเป็นพ่อค้าแม่ค้าเข้ามาวางขายสินค้าที่ถนนบริเวณรอบนอกอาคารตลาดสดเทศบาล 3 ด้านทิศตะวันตกตามเส้นสีแดงแผนผังหมายเลข 2 ท้ายฟ้องและอยู่ขายสินค้า เมื่อวันที่24 ธันวาคม 2529 โจทก์ได้รับโอนสิทธิการเช่าในพื้นที่ทั้งหมดจากนายชาญ จำเลยทั้งหมดก็ยังคงอยู่ตั้งแผงขายสินค้าในที่ดินดังกล่าวจนบัดนี้ เห็นว่า ข้อเท็จจริงตามฟ้องได้ความว่า จำเลยทั้งหมดได้เข้าไปครอบครองใช้ประโยชน์ที่ดินบริเวณรอบตลาดสดเทศบาล 3ทำการค้าตลอดมาก่อนที่โจทก์จะทำสัญญาเช่ากับเทศบาลเมืองขอนแก่นซึ่งโจทก์ยังไม่ได้เข้าครอบครองที่ดินพิพาทตามสัญญาเช่า และโจทก์ได้ประกาศแจ้งให้จำเลยทั้งหมดออกไป จำเลยทั้งหมดเพิกเฉย ดังนี้จำเลยทั้งหมดไม่ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์ รูปคดีเป็นความรับผิดของผู้ให้เช่าในการรอนสิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 549 ประกอบด้วยมาตรา 477 โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยเองโดยลำพังไม่ได้ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องที่ศาลล่างทั้งสองศาลพิพากษายกฟ้องยืนตามกันมานั้นชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3749/2537นาย ทรง เกียรติ ตรีรัตนถวัลย์โจทก์นาย บรรจง เมือง ครุฑ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 549 ป.วิ.พ. ม. 55 โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 2529 โจทก์ได้เช่าที่ดินราชพัสดุ บริเวณพื้นที่โดยรอบตลาดสดเทศบาล 3 จากเทศบาลเมืองขอนแก่นเพื่อเข้าดำเนินการจัดหาประโยชน์ด้วยตนเองหรือจัดแบ่งให้บุคคลอื่นเช่าช่วงเพื่อประกอบการค้ามีกำหนด 20 ปี ก่อนที่โจทก์จะได้รับสิทธิการเช่าพื้นที่ดังกล่าวนั้น เมื่อประมาณปี 2524ช. ซึ่งเป็นผู้เช่าคนเดิมได้อนุญาตให้จำเลยทั้งหมดซึ่งเป็นพ่อค้าและแม่ค้าเข้ามาวางขายสินค้าชั่วคราวที่ถนนบริเวณรอบนอกอาคารตลาดสดเทศบาล 3 โดยจำเลยทั้งหมดมิได้เสียค่าเช่าหรือผลประโยชน์ให้แก่บุคคลใด เมื่อโจทก์ได้รับโอนสิทธิการเช่าในพื้นที่ทั้งหมดจาก ช. นับแต่วันที่ 24 ธันวาคม 2529 จำเลยทั้งหมดคงอยู่และตั้งแผงขายสินค้าในที่ดินดังกล่าวจนบัดนี้ โจทก์ได้มีหนังสือให้จำเลยทั้งหมดร่วมกันขนย้ายสัมภาระและสิ่งกีดขวางต่าง ๆ ที่ได้ปลูกสร้างลงในพื้นที่พิพาทและห้ามเข้าไปเกี่ยวข้องแต่อย่างใดทั้งสิ้นแล้ว แต่จำเลยทั้งหมดเพิกเฉย ทำให้โจทก์เสียหาย จึงขอให้บังคับจำเลยทั้งหมดพร้อมบริวารขนย้ายสิ่งปลูกสร้างและสัมภาระออกไปจากพื้นที่พิพาท ดังนี้ เห็นว่า ข้อเท็จจริงตามฟ้องได้ความว่าจำเลยทั้งหมดได้เข้าไปครอบครองใช้ประโยชน์ที่ดินพิพาททำการค้าตลอดมาก่อนที่โจทก์จะทำสัญญาเช่ากับเทศบาลเมืองขอนแก่น ซึ่งโจทก์ยังไม่ได้เข้าครอบครองที่ดินพิพาทตามสัญญาเช่า จำเลยทั้งหมดไม่ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์ รูปคดีเป็นความรับผิดของผู้ให้เช่าในการรอนสิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549ประกอบด้วยมาตรา 477 โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยเองโดยลำพังไม่ได้โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้เช่าที่ดินราชพัสดุบริเวณพื้นที่โดยรอบตลาดสดเทศบาล 3 เนื้อที่ 1,243 ตารางเมตร มีกำหนด 20 ปี จากเทศบาลเมืองขอนแก่น ก่อนที่โจทก์จะได้รับสิทธิการเช่าพื้นที่ดังกล่าว นายชาญได้อนุญาตให้จำเลยทั้งหมดซึ่งเป็นพ่อค้าและแม่ค้าเข้ามาวางขายสินค้าชั่วคราวที่ถนนบริเวณรอบนอกอาคารตลาดสดเทศบาล 3เพื่อแก้ไขปัญหาจราจร โดยจำเลยทั้งหมดมิได้เสียค่าเช่าหรือผลประโยชน์ให้แก่บุคคลใด เมื่อโจทก์ได้รับโอนสิทธิการเช่าในพื้นที่ทั้งหมดจากนายชาญ โจทก์ได้มีหนังสือโดยปิดประกาศในบริเวณรอบตลาดสดเทศบาล 3 และลงประกาศโฆษณาในหนังสือพิมพ์ส่วนกลางและส่วนภูมิภาคให้จำเลยทั้งหมดร่วมกันขนย้ายสัมภาระและสิ่งกีดขวางต่าง ๆ ห้ามเข้าไปเกี่ยวข้องให้เป็นที่เรียบร้อยก่อนสิ้นปี 2532แต่จำเลยทั้งหมดเพิกเฉย ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยที่ 1ถึงที่ 146 พร้อมบริวารขนย้ายสิ่งปลูกสร้างและสัมภาระออกไปจากพื้นที่บริเวณรอบนอก อาคารตลาดสดเทศบาล 3 (ตลาดโบ๊เบ๊)ด้านทิศตะวันตกตลอดแนวพื้นที่ทั้งหมดตามแนวเส้นสีแดงในแผนผังเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 2 และห้ามเข้าเกี่ยวข้องในพื้นที่พิพาทอีกต่อไป และให้ร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์เดือนละ 219,000 บาทจนกว่าจำเลยทั้งหมดจะออกไปจากพื้นที่พิพาทจำเลยที่ 77 ที่ 107 และที่ 139 ขาดนัดยื่นคำให้การจำเลยที่ 1 ถึงที่ 30 ที่ 32 ถึงที่ 37 ถึงที่ 76 ที่ 78ถึงที่ 106 ที่ 108 ถึงที่ 138 และที่ 140 ถึงที่ 146 ให้การว่าพื้นที่รอบอาคารตลาดสดทางเทศบาลเมืองขอนแก่นมิได้รับสิทธิการเช่าจากกระทรวงการคลังจึงไม่มีสิทธินำพื้นที่ดังกล่าวมาให้โจทก์เช่าโจทก์รับโอนสิทธิการเช่ามาจากนายชาญ โดยที่นายชาญไม่ได้มีสิทธิการเช่าพื้นที่บริเวณรอบอาคารตลาดสด นายชาญเป็นเพียงผู้ก่อสร้างอาคารตลาดสดซึ่งได้ทำสัญญาไว้กับเทศบาลเมืองขอนแก่นจึงไม่มีสิทธิโอนสิทธิการเช่าให้แก่โจทก์ ประกอบกับพื้นที่พิพาทเป็นลานจอดรถเป็นที่สาธารณประโยชน์ สัญญาตามฟ้องจึงขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนตกเป็นโมฆะ ค่าเสียหายไม่เกินเดือนละ 4,176 บาท ขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้น นายไพจิตร หอไชย บุตรของจำเลยที่ 31 และนางมุกดา มานะพันธุ์ ผู้ครอบครองที่ดินแทนจำเลยที่ 38 ร้องสอดขอเข้าเป็นคู่ความร่วมกับจำเลยที่ 31 และที่ 38ต่อมาโจทก์ขอถอนฟ้องจำเลยที่ 31 และที่ 38 ศาลชั้นต้นอนุญาตวันนัดสืบพยานโจทก์ ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้จึงให้งดสืบพยานศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า จำเลยทั้งหมดเข้าอยู่ในที่พิพาทก่อนโจทก์ทำสัญญาเช่า จึงไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์แต่เป็นกรณีการรอนสิทธิ โจทก์จะฟ้องจำเลยเองโดยลำพังไม่ได้โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คงมีปัญหาวินิจฉัยฎีกาของโจทก์ว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยเองโดยลำพังได้หรือไม่ โจทก์บรรยายฟ้องสรุปความว่า เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 2529 โจทก์ได้เช่าที่ดินราชพัสดุบริเวณพื้นที่โดยรอบตลาดสดเทศบาล 3 กับอาคารตลาดสดราชพัสดุจากเทศบาลเมืองขอนแก่น ปรากฏตามสัญญาเช่าอาคารตลาดสดและแผนผังท้ายฟ้องหมายเลข 1 และ 2 เพื่อจัดให้บุคคลอื่นเช่าเพื่อประกอบการค้ามีกำหนด 20 ปี เมื่อประมาณปี 2524 นายชาญ เนียมประดิษฐ์ผู้เช่าเดิม ได้อนุญาตให้จำเลยทั้งหมดซึ่งเป็นพ่อค้าแม่ค้าเข้ามาวางขายสินค้าที่ถนนบริเวณรอบนอกอาคารตลาดสดเทศบาล 3 ด้านทิศตะวันตกตามเส้นสีแดงแผนผังหมายเลข 2 ท้ายฟ้องและอยู่ขายสินค้า เมื่อวันที่24 ธันวาคม 2529 โจทก์ได้รับโอนสิทธิการเช่าในพื้นที่ทั้งหมดจากนายชาญ จำเลยทั้งหมดก็ยังคงอยู่ตั้งแผงขายสินค้าในที่ดินดังกล่าวจนบัดนี้ เห็นว่า ข้อเท็จจริงตามฟ้องได้ความว่า จำเลยทั้งหมดได้เข้าไปครอบครองใช้ประโยชน์ที่ดินบริเวณรอบตลาดสดเทศบาล 3ทำการค้าตลอดมาก่อนที่โจทก์จะทำสัญญาเช่ากับเทศบาลเมืองขอนแก่นซึ่งโจทก์ยังไม่ได้เข้าครอบครองที่ดินพิพาทตามสัญญาเช่า และโจทก์ได้ประกาศแจ้งให้จำเลยทั้งหมดออกไป จำเลยทั้งหมดเพิกเฉย ดังนี้จำเลยทั้งหมดไม่ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์ รูปคดีเป็นความรับผิดของผู้ให้เช่าในการรอนสิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 549 ประกอบด้วยมาตรา 477 โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยเองโดยลำพังไม่ได้ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องที่ศาลล่างทั้งสองศาลพิพากษายกฟ้องยืนตามกันมานั้นชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ชลิต ประไพศาล-สุนพ กีรติยุติ-ชลอ ทองแย้ม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ สิทธิของผู้เช่าตามสัญญาเช่าคงมีสิทธิเพียงเป็นผู้ได้ใช้และได้รับประโยชน์จากทรัพย์สินที่เช่าโดยผู้ให้เช่ามีหน้าที่จะต้องส่งมอบทรัพย์สินที่เช่าให้แก่ผู้เช่าเพื่อจะให้ผู้เช่าได้ใช้หรือได้รับประโยชน์จากทรัพย์สินที่เช่า กรณีมีปัญหาเกิดขึ้นเสมอว่าผู้ให้เช่ากับผู้เช่าทำสัญญาเช่ากันแล้ว ผู้เช่าไม่สามารถเข้าครอบครองทรัพย์ที่เช่าได้เพราะเหตุว่ามีบุคคลอื่นครอบครองทรัพย์อยู่ ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ก็เช่นกัน ผู้เช่าไม่สามารถเข้าครอบครองทรัพย์สินที่เช่าได้เพราะมีบุคคลอื่นครอบครองอยู่โจทก์ซึ่งเป็นผู้เช่าจึงฟ้องขับไล่บุคคลดังกล่าวเป็นจำเลยให้ออกจากที่พิพาท แต่ศาลก็ได้วินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะโจทก์ยังมิได้เข้าครอบครองที่ดินพิพาท จำเลยไม่ได้ทำละเมิดต่อโจทก์และรูปคดีเป็นเรื่องความรับผิดของผู้ให้เช่าในการรอนสิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 ประกอบกับมาตรา 477 ผู้บันทึกใคร่แสดงความคิดเห็นประกอบเพิ่มเติมว่า เหตุที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องประการหนึ่ง คือ สิทธิตามสัญญาเช่าเป็นเพียงบุคคลสิทธิอันเป็นสิทธิเหนือบุคคลผู้เป็นคู่สัญญาเท่านั้น ไม่อาจจะบังคับบุคคลอื่นนอกเหนือคู่สัญญาได้และปรากฏว่าขณะที่จำเลยเข้าครอบครองที่ดินพิพาท โจทก์ก็ยังไม่ได้เป็นคู่สัญญากับผู้ให้เช่า การกระทำของจำเลยก็ไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์ ดังนั้น เมื่อเกิดกรณีเช่นนี้ขึ้นผู้เช่าอาจกระทำได้2 ประการ คือ 1. ฟ้องบังคับให้ผู้ให้เช่าส่งมอบการครอบครองซึ่งทรัพย์สินที่เช่าอันเป็นการฟ้องบังคับให้คู่สัญญาปฏิบัติตามสัญญาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 546 เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2902/2528 ผู้ให้เช่ามีหน้าที่ต้องส่งมอบทรัพย์ที่เช่า คือ ที่พิพาทให้โจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 546 การที่ผู้ให้เช่าส่งมอบที่ดินพิพาทให้โจทก์ไม่ได้เพราะจำเลยปลูกบ้านอยู่ก่อนแล้ว เป็นเรื่องที่โจทก์ในฐานะผู้เช่าถูกรอนสิทธิในที่พิพาท โจทก์ต้องฟ้องร้องบังคับให้ผู้ให้เช่าส่งมอบที่พิพาทให้โจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 549 และการที่จำเลยปลูกบ้านอยู่ในที่พิพาท จำเลยจึงไม่ได้โต้แย้งสิทธิของโจทก์ โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 2. ฟ้องขับไล่ผู้รอนสิทธิ แล้วขอให้ศาลหมายเรียกผู้ให้เช่าเข้ามาเป็นโจทก์ร่วม เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 736/2518 จำเลยเข้าอยู่ในตึกพิพาทเป็นการละเมิดต่อเจ้าของตึก และเป็นการรอนสิทธิของโจทก์ผู้ซึ่งทำสัญญาเช่ากับเจ้าของตึกในภายหลังที่จำเลยเข้าอยู่ในตึก แม้จะฟ้องจำเลยโดยตรงไม่ได้ แต่โจทก์ก็ฟ้องโดยอาศัยสิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 233 ในนามเจ้าของตึกแล้วขอให้เรียกเจ้าของตึกมาเป็นโจทก์ร่วม คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4410/2528 การที่โจทก์เช่าที่ดินพิพาทจากโจทก์ร่วม แต่เข้าครอบครองใช้ประโยชน์ไม่ได้ เพราะมีบ้านจำเลยปลูกอยู่ โจทก์ร่วมซึ่งเป็นผู้มีอำนาจหน้าที่ดูแล รักษาประโยชน์ในที่ดินพิพาท และมีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยผู้มีฐานะเป็นเพียงผู้อาศัยสิทธิผู้เช่าที่ดินพิพาทเดิม โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาท โดยขอให้ศาลหมายเรียกโจทก์ร่วมเข้ามาเป็นโจทก์ร่วมตามมาตรา 549 ประกอบด้วยมาตรา 477 ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ให้เหตุผลทำนองเดียวกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4410/2528 โดยวินิจฉัยว่าเป็นเรื่องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 ประกอบกับมาตรา 477กล่าวคือเมื่อมีคดีเกิดขึ้นระหว่างผู้เช่ากับบุคคลภายนอกเกี่ยวกับการรอนสิทธิผู้เช่าชอบที่จะขอให้ศาลเรียกผู้ให้เช่าเข้ามาเป็นจำเลยร่วม หรือโจทก์ร่วม เพื่อศาลจะได้วินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาทรวมไปเป็นคดีเดียวกัน ส่วนคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 736/2518 ให้เหตุผลว่าสามารถฟ้องได้โดยอาศัยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 233อันว่าด้วยการใช้สิทธิเรียกร้องของลูกหนี้ เมื่อลูกหนี้เพิกเฉยไม่ใช้สิทธิทำให้เจ้าหนี้ต้องเสียประโยชน์ ในกรณีของสัญญาเช่านี้ผู้ให้เช่ามีฐานะเป็นลูกหนี้ในการส่งมอบทรัพย์สินที่เช่าหากผู้ให้เช่าละเลยไม่ใช้สิทธิของตนในการฟ้องขับไล่บุคคลออกจากทรัพย์สินที่เช่าซึ่งแตกต่างกันในเรื่องเหตุผล ในข้อนี้ผู้บันทึกเห็นว่าเหตุผลที่น่าจะถูกต้องน่าจะเป็นตามที่ศาลฎีกาวินิจฉัยไว้ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 736/2518ด้วยเหตุว่า ตามหลักหากผู้เช่ายังไม่ได้ครอบครองทรัพย์สินย่อมไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่บุคคลที่ครอบครองทรัพย์สินอยู่ในขณะที่ทำสัญญาเช่าอันเป็นการรอนสิทธิของผู้เช่า แต่ตามมาตรา 477 ที่ว่าด้วยการรอนสิทธิของสัญญาซื้อขายที่ให้นำมาใช้กับเรื่องการเช่าทรัพย์โดยอนุโลมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 ก็บัญญัติเพียงว่าเมื่อมีคดีพิพาทเกิดขึ้นระหว่างบุคคลภายนอกกับผู้เช่าเกี่ยวกับการรบกวนขัดสิทธิ ผู้เช่าชอบที่จะขอให้ศาลเรียกผู้ให้เช่าเข้ามาเป็นจำเลยร่วม หรือโจทก์ร่วมได้ เพื่อศาลจะได้วินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาทระหว่างคู่กรณีรวมไปเป็นคดีเดียวกัน ซึ่งผลของการที่ผู้เช่าไม่ขอให้ศาลเรียกผู้ให้เช่าเข้ามาร่วมในคดีและผู้ให้เช่าพิสูจน์หากผู้เช่าเรียกเข้ามาแล้วผู้เช่าจะชนะคดี ผู้ให้เช่าไม่ต้องรับผิดในการรอนสิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 482 เท่านั้นหามีบทบัญญัติใดบัญญัติเป็นการรับรองเรื่องอำนาจฟ้องของผู้เช่าไม่ตรงกันข้ามเป็นบทบัญญัติจำกัดความผิดของผู้ให้เช่าต่อผู้เช่าในเรื่องรอนสิทธิและในเรื่องนี้ไม่มีบัญญัติไว้ในเรื่องเช่าทรัพย์โดยเฉพาะ จึงนำมาตรา 233 ซึ่งเป็นบททั่วไปในเรื่องหนี้ที่บัญญัติคุ้มครองสิทธิของผู้เช่าซึ่งเป็นหนี้ในเรื่องการส่งมอบทรัพย์สินที่เช่า เมื่อผู้เช่าเรียกร้องให้ผู้ให้เช่าดำเนินการใช้สิทธิและฟ้องขับไล่ผู้ที่อยู่ในทรัพย์สินที่เช่าอันเป็นสิทธิและอำนาจฟ้องของผู้ให้เช่า เมื่อผู้ให้เช่าเพิกเฉยซึ่งในกรณีนี้ย่อมเสียประโยชน์แก่ผู้เช่าแน่นอนเพราะไม่ได้ใช้ประโยชน์จากทรัพย์สินที่เช่าจึงสามารถที่จะใช้สิทธิเรียกร้อง (ให้ออกจากทรัพย์สิน) โดยการฟ้องขับไล่ในนามของผู้เช่าเองได้ แต่มาตรา 234 บัญญัติให้เรียกลูกหนี้ในกรณีนี้คือผู้ให้เช่าเข้ามาในคดีด้วยเท่านั้น จะเห็นได้ว่าประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 233 นี้บัญญัติรับรองการใช้สิทธิของเจ้าหนี้แทนลูกหนี้ อันทำให้เจ้าหนี้มีอำนาจฟ้องคดีได้ซึ่งน่าจะเป็นเหตุผลที่ถูกต้องมากกว่า สมกุมชาดคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้เช่าที่ดินราชพัสดุบริเวณพื้นที่โดยรอบตลาดสดเทศบาล 3 เนื้อที่ 1,243 ตารางเมตร มีกำหนด 20 ปี จากเทศบาลเมืองขอนแก่น ก่อนที่โจทก์จะได้รับสิทธิการเช่าพื้นที่ดังกล่าว นายชาญได้อนุญาตให้จำเลยทั้งหมดซึ่งเป็นพ่อค้าและแม่ค้าเข้ามาวางขายสินค้าชั่วคราวที่ถนนบริเวณรอบนอกอาคารตลาดสดเทศบาล 3เพื่อแก้ไขปัญหาจราจร โดยจำเลยทั้งหมดมิได้เสียค่าเช่าหรือผลประโยชน์ให้แก่บุคคลใด เมื่อโจทก์ได้รับโอนสิทธิการเช่าในพื้นที่ทั้งหมดจากนายชาญ โจทก์ได้มีหนังสือโดยปิดประกาศในบริเวณรอบตลาดสดเทศบาล 3 และลงประกาศโฆษณาในหนังสือพิมพ์ส่วนกลางและส่วนภูมิภาคให้จำเลยทั้งหมดร่วมกันขนย้ายสัมภาระและสิ่งกีดขวางต่าง ๆ ห้ามเข้าไปเกี่ยวข้องให้เป็นที่เรียบร้อยก่อนสิ้นปี 2532แต่จำเลยทั้งหมดเพิกเฉย ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยที่ 1ถึงที่ 146 พร้อมบริวารขนย้ายสิ่งปลูกสร้างและสัมภาระออกไปจากพื้นที่บริเวณรอบนอก อาคารตลาดสดเทศบาล 3 (ตลาดโบ๊เบ๊)ด้านทิศตะวันตกตลอดแนวพื้นที่ทั้งหมดตามแนวเส้นสีแดงในแผนผังเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 2 และห้ามเข้าเกี่ยวข้องในพื้นที่พิพาทอีกต่อไป และให้ร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์เดือนละ 219,000 บาทจนกว่าจำเลยทั้งหมดจะออกไปจากพื้นที่พิพาทจำเลยที่ 77 ที่ 107 และที่ 139 ขาดนัดยื่นคำให้การจำเลยที่ 1 ถึงที่ 30 ที่ 32 ถึงที่ 37 ถึงที่ 76 ที่ 78ถึงที่ 106 ที่ 108 ถึงที่ 138 และที่ 140 ถึงที่ 146 ให้การว่าพื้นที่รอบอาคารตลาดสดทางเทศบาลเมืองขอนแก่นมิได้รับสิทธิการเช่าจากกระทรวงการคลังจึงไม่มีสิทธินำพื้นที่ดังกล่าวมาให้โจทก์เช่าโจทก์รับโอนสิทธิการเช่ามาจากนายชาญ โดยที่นายชาญไม่ได้มีสิทธิการเช่าพื้นที่บริเวณรอบอาคารตลาดสด นายชาญเป็นเพียงผู้ก่อสร้างอาคารตลาดสดซึ่งได้ทำสัญญาไว้กับเทศบาลเมืองขอนแก่นจึงไม่มีสิทธิโอนสิทธิการเช่าให้แก่โจทก์ ประกอบกับพื้นที่พิพาทเป็นลานจอดรถเป็นที่สาธารณประโยชน์ สัญญาตามฟ้องจึงขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนตกเป็นโมฆะ ค่าเสียหายไม่เกินเดือนละ 4,176 บาท ขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้น นายไพจิตร หอไชย บุตรของจำเลยที่ 31 และนางมุกดา มานะพันธุ์ ผู้ครอบครองที่ดินแทนจำเลยที่ 38 ร้องสอดขอเข้าเป็นคู่ความร่วมกับจำเลยที่ 31 และที่ 38ต่อมาโจทก์ขอถอนฟ้องจำเลยที่ 31 และที่ 38 ศาลชั้นต้นอนุญาตวันนัดสืบพยานโจทก์ ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้จึงให้งดสืบพยานศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า จำเลยทั้งหมดเข้าอยู่ในที่พิพาทก่อนโจทก์ทำสัญญาเช่า จึงไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์แต่เป็นกรณีการรอนสิทธิ โจทก์จะฟ้องจำเลยเองโดยลำพังไม่ได้โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คงมีปัญหาวินิจฉัยฎีกาของโจทก์ว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยเองโดยลำพังได้หรือไม่ โจทก์บรรยายฟ้องสรุปความว่า เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 2529 โจทก์ได้เช่าที่ดินราชพัสดุบริเวณพื้นที่โดยรอบตลาดสดเทศบาล 3 กับอาคารตลาดสดราชพัสดุจากเทศบาลเมืองขอนแก่น ปรากฏตามสัญญาเช่าอาคารตลาดสดและแผนผังท้ายฟ้องหมายเลข 1 และ 2 เพื่อจัดให้บุคคลอื่นเช่าเพื่อประกอบการค้ามีกำหนด 20 ปี เมื่อประมาณปี 2524 นายชาญ เนียมประดิษฐ์ผู้เช่าเดิม ได้อนุญาตให้จำเลยทั้งหมดซึ่งเป็นพ่อค้าแม่ค้าเข้ามาวางขายสินค้าที่ถนนบริเวณรอบนอกอาคารตลาดสดเทศบาล 3 ด้านทิศตะวันตกตามเส้นสีแดงแผนผังหมายเลข 2 ท้ายฟ้องและอยู่ขายสินค้า เมื่อวันที่24 ธันวาคม 2529 โจทก์ได้รับโอนสิทธิการเช่าในพื้นที่ทั้งหมดจากนายชาญ จำเลยทั้งหมดก็ยังคงอยู่ตั้งแผงขายสินค้าในที่ดินดังกล่าวจนบัดนี้ เห็นว่า ข้อเท็จจริงตามฟ้องได้ความว่า จำเลยทั้งหมดได้เข้าไปครอบครองใช้ประโยชน์ที่ดินบริเวณรอบตลาดสดเทศบาล 3ทำการค้าตลอดมาก่อนที่โจทก์จะทำสัญญาเช่ากับเทศบาลเมืองขอนแก่นซึ่งโจทก์ยังไม่ได้เข้าครอบครองที่ดินพิพาทตามสัญญาเช่า และโจทก์ได้ประกาศแจ้งให้จำเลยทั้งหมดออกไป จำเลยทั้งหมดเพิกเฉย ดังนี้จำเลยทั้งหมดไม่ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์ รูปคดีเป็นความรับผิดของผู้ให้เช่าในการรอนสิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 549 ประกอบด้วยมาตรา 477 โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยเองโดยลำพังไม่ได้ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องที่ศาลล่างทั้งสองศาลพิพากษายกฟ้องยืนตามกันมานั้นชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3749/2537นาย ทรง เกียรติ ตรีรัตนถวัลย์โจทก์นาย บรรจง เมือง ครุฑ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 549 ป.วิ.พ. ม. 55 โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 2529 โจทก์ได้เช่าที่ดินราชพัสดุ บริเวณพื้นที่โดยรอบตลาดสดเทศบาล 3 จากเทศบาลเมืองขอนแก่นเพื่อเข้าดำเนินการจัดหาประโยชน์ด้วยตนเองหรือจัดแบ่งให้บุคคลอื่นเช่าช่วงเพื่อประกอบการค้ามีกำหนด 20 ปี ก่อนที่โจทก์จะได้รับสิทธิการเช่าพื้นที่ดังกล่าวนั้น เมื่อประมาณปี 2524ช. ซึ่งเป็นผู้เช่าคนเดิมได้อนุญาตให้จำเลยทั้งหมดซึ่งเป็นพ่อค้าและแม่ค้าเข้ามาวางขายสินค้าชั่วคราวที่ถนนบริเวณรอบนอกอาคารตลาดสดเทศบาล 3 โดยจำเลยทั้งหมดมิได้เสียค่าเช่าหรือผลประโยชน์ให้แก่บุคคลใด เมื่อโจทก์ได้รับโอนสิทธิการเช่าในพื้นที่ทั้งหมดจาก ช. นับแต่วันที่ 24 ธันวาคม 2529 จำเลยทั้งหมดคงอยู่และตั้งแผงขายสินค้าในที่ดินดังกล่าวจนบัดนี้ โจทก์ได้มีหนังสือให้จำเลยทั้งหมดร่วมกันขนย้ายสัมภาระและสิ่งกีดขวางต่าง ๆ ที่ได้ปลูกสร้างลงในพื้นที่พิพาทและห้ามเข้าไปเกี่ยวข้องแต่อย่างใดทั้งสิ้นแล้ว แต่จำเลยทั้งหมดเพิกเฉย ทำให้โจทก์เสียหาย จึงขอให้บังคับจำเลยทั้งหมดพร้อมบริวารขนย้ายสิ่งปลูกสร้างและสัมภาระออกไปจากพื้นที่พิพาท ดังนี้ เห็นว่า ข้อเท็จจริงตามฟ้องได้ความว่าจำเลยทั้งหมดได้เข้าไปครอบครองใช้ประโยชน์ที่ดินพิพาททำการค้าตลอดมาก่อนที่โจทก์จะทำสัญญาเช่ากับเทศบาลเมืองขอนแก่น ซึ่งโจทก์ยังไม่ได้เข้าครอบครองที่ดินพิพาทตามสัญญาเช่า จำเลยทั้งหมดไม่ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์ รูปคดีเป็นความรับผิดของผู้ให้เช่าในการรอนสิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549ประกอบด้วยมาตรา 477 โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยเองโดยลำพังไม่ได้โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้เช่าที่ดินราชพัสดุบริเวณพื้นที่โดยรอบตลาดสดเทศบาล 3 เนื้อที่ 1,243 ตารางเมตร มีกำหนด 20 ปี จากเทศบาลเมืองขอนแก่น ก่อนที่โจทก์จะได้รับสิทธิการเช่าพื้นที่ดังกล่าว นายชาญได้อนุญาตให้จำเลยทั้งหมดซึ่งเป็นพ่อค้าและแม่ค้าเข้ามาวางขายสินค้าชั่วคราวที่ถนนบริเวณรอบนอกอาคารตลาดสดเทศบาล 3เพื่อแก้ไขปัญหาจราจร โดยจำเลยทั้งหมดมิได้เสียค่าเช่าหรือผลประโยชน์ให้แก่บุคคลใด เมื่อโจทก์ได้รับโอนสิทธิการเช่าในพื้นที่ทั้งหมดจากนายชาญ โจทก์ได้มีหนังสือโดยปิดประกาศในบริเวณรอบตลาดสดเทศบาล 3 และลงประกาศโฆษณาในหนังสือพิมพ์ส่วนกลางและส่วนภูมิภาคให้จำเลยทั้งหมดร่วมกันขนย้ายสัมภาระและสิ่งกีดขวางต่าง ๆ ห้ามเข้าไปเกี่ยวข้องให้เป็นที่เรียบร้อยก่อนสิ้นปี 2532แต่จำเลยทั้งหมดเพิกเฉย ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยที่ 1ถึงที่ 146 พร้อมบริวารขนย้ายสิ่งปลูกสร้างและสัมภาระออกไปจากพื้นที่บริเวณรอบนอก อาคารตลาดสดเทศบาล 3 (ตลาดโบ๊เบ๊)ด้านทิศตะวันตกตลอดแนวพื้นที่ทั้งหมดตามแนวเส้นสีแดงในแผนผังเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 2 และห้ามเข้าเกี่ยวข้องในพื้นที่พิพาทอีกต่อไป และให้ร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์เดือนละ 219,000 บาทจนกว่าจำเลยทั้งหมดจะออกไปจากพื้นที่พิพาทจำเลยที่ 77 ที่ 107 และที่ 139 ขาดนัดยื่นคำให้การจำเลยที่ 1 ถึงที่ 30 ที่ 32 ถึงที่ 37 ถึงที่ 76 ที่ 78ถึงที่ 106 ที่ 108 ถึงที่ 138 และที่ 140 ถึงที่ 146 ให้การว่าพื้นที่รอบอาคารตลาดสดทางเทศบาลเมืองขอนแก่นมิได้รับสิทธิการเช่าจากกระทรวงการคลังจึงไม่มีสิทธินำพื้นที่ดังกล่าวมาให้โจทก์เช่าโจทก์รับโอนสิทธิการเช่ามาจากนายชาญ โดยที่นายชาญไม่ได้มีสิทธิการเช่าพื้นที่บริเวณรอบอาคารตลาดสด นายชาญเป็นเพียงผู้ก่อสร้างอาคารตลาดสดซึ่งได้ทำสัญญาไว้กับเทศบาลเมืองขอนแก่นจึงไม่มีสิทธิโอนสิทธิการเช่าให้แก่โจทก์ ประกอบกับพื้นที่พิพาทเป็นลานจอดรถเป็นที่สาธารณประโยชน์ สัญญาตามฟ้องจึงขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนตกเป็นโมฆะ ค่าเสียหายไม่เกินเดือนละ 4,176 บาท ขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้น นายไพจิตร หอไชย บุตรของจำเลยที่ 31 และนางมุกดา มานะพันธุ์ ผู้ครอบครองที่ดินแทนจำเลยที่ 38 ร้องสอดขอเข้าเป็นคู่ความร่วมกับจำเลยที่ 31 และที่ 38ต่อมาโจทก์ขอถอนฟ้องจำเลยที่ 31 และที่ 38 ศาลชั้นต้นอนุญาตวันนัดสืบพยานโจทก์ ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้จึงให้งดสืบพยานศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า จำเลยทั้งหมดเข้าอยู่ในที่พิพาทก่อนโจทก์ทำสัญญาเช่า จึงไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์แต่เป็นกรณีการรอนสิทธิ โจทก์จะฟ้องจำเลยเองโดยลำพังไม่ได้โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คงมีปัญหาวินิจฉัยฎีกาของโจทก์ว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยเองโดยลำพังได้หรือไม่ โจทก์บรรยายฟ้องสรุปความว่า เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 2529 โจทก์ได้เช่าที่ดินราชพัสดุบริเวณพื้นที่โดยรอบตลาดสดเทศบาล 3 กับอาคารตลาดสดราชพัสดุจากเทศบาลเมืองขอนแก่น ปรากฏตามสัญญาเช่าอาคารตลาดสดและแผนผังท้ายฟ้องหมายเลข 1 และ 2 เพื่อจัดให้บุคคลอื่นเช่าเพื่อประกอบการค้ามีกำหนด 20 ปี เมื่อประมาณปี 2524 นายชาญ เนียมประดิษฐ์ผู้เช่าเดิม ได้อนุญาตให้จำเลยทั้งหมดซึ่งเป็นพ่อค้าแม่ค้าเข้ามาวางขายสินค้าที่ถนนบริเวณรอบนอกอาคารตลาดสดเทศบาล 3 ด้านทิศตะวันตกตามเส้นสีแดงแผนผังหมายเลข 2 ท้ายฟ้องและอยู่ขายสินค้า เมื่อวันที่24 ธันวาคม 2529 โจทก์ได้รับโอนสิทธิการเช่าในพื้นที่ทั้งหมดจากนายชาญ จำเลยทั้งหมดก็ยังคงอยู่ตั้งแผงขายสินค้าในที่ดินดังกล่าวจนบัดนี้ เห็นว่า ข้อเท็จจริงตามฟ้องได้ความว่า จำเลยทั้งหมดได้เข้าไปครอบครองใช้ประโยชน์ที่ดินบริเวณรอบตลาดสดเทศบาล 3ทำการค้าตลอดมาก่อนที่โจทก์จะทำสัญญาเช่ากับเทศบาลเมืองขอนแก่นซึ่งโจทก์ยังไม่ได้เข้าครอบครองที่ดินพิพาทตามสัญญาเช่า และโจทก์ได้ประกาศแจ้งให้จำเลยทั้งหมดออกไป จำเลยทั้งหมดเพิกเฉย ดังนี้จำเลยทั้งหมดไม่ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์ รูปคดีเป็นความรับผิดของผู้ให้เช่าในการรอนสิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 549 ประกอบด้วยมาตรา 477 โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยเองโดยลำพังไม่ได้ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องที่ศาลล่างทั้งสองศาลพิพากษายกฟ้องยืนตามกันมานั้นชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ชลิต ประไพศาล-สุนพ กีรติยุติ-ชลอ ทองแย้ม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ สิทธิของผู้เช่าตามสัญญาเช่าคงมีสิทธิเพียงเป็นผู้ได้ใช้และได้รับประโยชน์จากทรัพย์สินที่เช่าโดยผู้ให้เช่ามีหน้าที่จะต้องส่งมอบทรัพย์สินที่เช่าให้แก่ผู้เช่าเพื่อจะให้ผู้เช่าได้ใช้หรือได้รับประโยชน์จากทรัพย์สินที่เช่า กรณีมีปัญหาเกิดขึ้นเสมอว่าผู้ให้เช่ากับผู้เช่าทำสัญญาเช่ากันแล้ว ผู้เช่าไม่สามารถเข้าครอบครองทรัพย์ที่เช่าได้เพราะเหตุว่ามีบุคคลอื่นครอบครองทรัพย์อยู่ ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ก็เช่นกัน ผู้เช่าไม่สามารถเข้าครอบครองทรัพย์สินที่เช่าได้เพราะมีบุคคลอื่นครอบครองอยู่โจทก์ซึ่งเป็นผู้เช่าจึงฟ้องขับไล่บุคคลดังกล่าวเป็นจำเลยให้ออกจากที่พิพาท แต่ศาลก็ได้วินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะโจทก์ยังมิได้เข้าครอบครองที่ดินพิพาท จำเลยไม่ได้ทำละเมิดต่อโจทก์และรูปคดีเป็นเรื่องความรับผิดของผู้ให้เช่าในการรอนสิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 ประกอบกับมาตรา 477 ผู้บันทึกใคร่แสดงความคิดเห็นประกอบเพิ่มเติมว่า เหตุที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องประการหนึ่ง คือ สิทธิตามสัญญาเช่าเป็นเพียงบุคคลสิทธิอันเป็นสิทธิเหนือบุคคลผู้เป็นคู่สัญญาเท่านั้น ไม่อาจจะบังคับบุคคลอื่นนอกเหนือคู่สัญญาได้และปรากฏว่าขณะที่จำเลยเข้าครอบครองที่ดินพิพาท โจทก์ก็ยังไม่ได้เป็นคู่สัญญากับผู้ให้เช่า การกระทำของจำเลยก็ไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์ ดังนั้น เมื่อเกิดกรณีเช่นนี้ขึ้นผู้เช่าอาจกระทำได้2 ประการ คือ 1. ฟ้องบังคับให้ผู้ให้เช่าส่งมอบการครอบครองซึ่งทรัพย์สินที่เช่าอันเป็นการฟ้องบังคับให้คู่สัญญาปฏิบัติตามสัญญาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 546 เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2902/2528 ผู้ให้เช่ามีหน้าที่ต้องส่งมอบทรัพย์ที่เช่า คือ ที่พิพาทให้โจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 546 การที่ผู้ให้เช่าส่งมอบที่ดินพิพาทให้โจทก์ไม่ได้เพราะจำเลยปลูกบ้านอยู่ก่อนแล้ว เป็นเรื่องที่โจทก์ในฐานะผู้เช่าถูกรอนสิทธิในที่พิพาท โจทก์ต้องฟ้องร้องบังคับให้ผู้ให้เช่าส่งมอบที่พิพาทให้โจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 549 และการที่จำเลยปลูกบ้านอยู่ในที่พิพาท จำเลยจึงไม่ได้โต้แย้งสิทธิของโจทก์ โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 2. ฟ้องขับไล่ผู้รอนสิทธิ แล้วขอให้ศาลหมายเรียกผู้ให้เช่าเข้ามาเป็นโจทก์ร่วม เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 736/2518 จำเลยเข้าอยู่ในตึกพิพาทเป็นการละเมิดต่อเจ้าของตึก และเป็นการรอนสิทธิของโจทก์ผู้ซึ่งทำสัญญาเช่ากับเจ้าของตึกในภายหลังที่จำเลยเข้าอยู่ในตึก แม้จะฟ้องจำเลยโดยตรงไม่ได้ แต่โจทก์ก็ฟ้องโดยอาศัยสิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 233 ในนามเจ้าของตึกแล้วขอให้เรียกเจ้าของตึกมาเป็นโจทก์ร่วม คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4410/2528 การที่โจทก์เช่าที่ดินพิพาทจากโจทก์ร่วม แต่เข้าครอบครองใช้ประโยชน์ไม่ได้ เพราะมีบ้านจำเลยปลูกอยู่ โจทก์ร่วมซึ่งเป็นผู้มีอำนาจหน้าที่ดูแล รักษาประโยชน์ในที่ดินพิพาท และมีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยผู้มีฐานะเป็นเพียงผู้อาศัยสิทธิผู้เช่าที่ดินพิพาทเดิม โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาท โดยขอให้ศาลหมายเรียกโจทก์ร่วมเข้ามาเป็นโจทก์ร่วมตามมาตรา 549 ประกอบด้วยมาตรา 477 ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ให้เหตุผลทำนองเดียวกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4410/2528 โดยวินิจฉัยว่าเป็นเรื่องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 ประกอบกับมาตรา 477กล่าวคือเมื่อมีคดีเกิดขึ้นระหว่างผู้เช่ากับบุคคลภายนอกเกี่ยวกับการรอนสิทธิผู้เช่าชอบที่จะขอให้ศาลเรียกผู้ให้เช่าเข้ามาเป็นจำเลยร่วม หรือโจทก์ร่วม เพื่อศาลจะได้วินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาทรวมไปเป็นคดีเดียวกัน ส่วนคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 736/2518 ให้เหตุผลว่าสามารถฟ้องได้โดยอาศัยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 233อันว่าด้วยการใช้สิทธิเรียกร้องของลูกหนี้ เมื่อลูกหนี้เพิกเฉยไม่ใช้สิทธิทำให้เจ้าหนี้ต้องเสียประโยชน์ ในกรณีของสัญญาเช่านี้ผู้ให้เช่ามีฐานะเป็นลูกหนี้ในการส่งมอบทรัพย์สินที่เช่าหากผู้ให้เช่าละเลยไม่ใช้สิทธิของตนในการฟ้องขับไล่บุคคลออกจากทรัพย์สินที่เช่าซึ่งแตกต่างกันในเรื่องเหตุผล ในข้อนี้ผู้บันทึกเห็นว่าเหตุผลที่น่าจะถูกต้องน่าจะเป็นตามที่ศาลฎีกาวินิจฉัยไว้ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 736/2518ด้วยเหตุว่า ตามหลักหากผู้เช่ายังไม่ได้ครอบครองทรัพย์สินย่อมไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่บุคคลที่ครอบครองทรัพย์สินอยู่ในขณะที่ทำสัญญาเช่าอันเป็นการรอนสิทธิของผู้เช่า แต่ตามมาตรา 477 ที่ว่าด้วยการรอนสิทธิของสัญญาซื้อขายที่ให้นำมาใช้กับเรื่องการเช่าทรัพย์โดยอนุโลมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 ก็บัญญัติเพียงว่าเมื่อมีคดีพิพาทเกิดขึ้นระหว่างบุคคลภายนอกกับผู้เช่าเกี่ยวกับการรบกวนขัดสิทธิ ผู้เช่าชอบที่จะขอให้ศาลเรียกผู้ให้เช่าเข้ามาเป็นจำเลยร่วม หรือโจทก์ร่วมได้ เพื่อศาลจะได้วินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาทระหว่างคู่กรณีรวมไปเป็นคดีเดียวกัน ซึ่งผลของการที่ผู้เช่าไม่ขอให้ศาลเรียกผู้ให้เช่าเข้ามาร่วมในคดีและผู้ให้เช่าพิสูจน์หากผู้เช่าเรียกเข้ามาแล้วผู้เช่าจะชนะคดี ผู้ให้เช่าไม่ต้องรับผิดในการรอนสิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 482 เท่านั้นหามีบทบัญญัติใดบัญญัติเป็นการรับรองเรื่องอำนาจฟ้องของผู้เช่าไม่ตรงกันข้ามเป็นบทบัญญัติจำกัดความผิดของผู้ให้เช่าต่อผู้เช่าในเรื่องรอนสิทธิและในเรื่องนี้ไม่มีบัญญัติไว้ในเรื่องเช่าทรัพย์โดยเฉพาะ จึงนำมาตรา 233 ซึ่งเป็นบททั่วไปในเรื่องหนี้ที่บัญญัติคุ้มครองสิทธิของผู้เช่าซึ่งเป็นหนี้ในเรื่องการส่งมอบทรัพย์สินที่เช่า เมื่อผู้เช่าเรียกร้องให้ผู้ให้เช่าดำเนินการใช้สิทธิและฟ้องขับไล่ผู้ที่อยู่ในทรัพย์สินที่เช่าอันเป็นสิทธิและอำนาจฟ้องของผู้ให้เช่า เมื่อผู้ให้เช่าเพิกเฉยซึ่งในกรณีนี้ย่อมเสียประโยชน์แก่ผู้เช่าแน่นอนเพราะไม่ได้ใช้ประโยชน์จากทรัพย์สินที่เช่าจึงสามารถที่จะใช้สิทธิเรียกร้อง (ให้ออกจากทรัพย์สิน) โดยการฟ้องขับไล่ในนามของผู้เช่าเองได้ แต่มาตรา 234 บัญญัติให้เรียกลูกหนี้ในกรณีนี้คือผู้ให้เช่าเข้ามาในคดีด้วยเท่านั้น จะเห็นได้ว่าประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 233 นี้บัญญัติรับรองการใช้สิทธิของเจ้าหนี้แทนลูกหนี้ อันทำให้เจ้าหนี้มีอำนาจฟ้องคดีได้ซึ่งน่าจะเป็นเหตุผลที่ถูกต้องมากกว่า สมกุมชาดหมายเหตุ: สิทธิของผู้เช่าตามสัญญาเช่าคงมีสิทธิเพียงเป็นผู้ได้ใช้และได้รับประโยชน์จากทรัพย์สินที่เช่าโดยผู้ให้เช่ามีหน้าที่จะต้องส่งมอบทรัพย์สินที่เช่าให้แก่ผู้เช่าเพื่อจะให้ผู้เช่าได้ใช้หรือได้รับประโยชน์จากทรัพย์สินที่เช่า กรณีมีปัญหาเกิดขึ้นเสมอว่าผู้ให้เช่ากับผู้เช่าทำสัญญาเช่ากันแล้ว ผู้เช่าไม่สามารถเข้าครอบครองทรัพย์ที่เช่าได้เพราะเหตุว่ามีบุคคลอื่นครอบครองทรัพย์อยู่ ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ก็เช่นกัน ผู้เช่าไม่สามารถเข้าครอบครองทรัพย์สินที่เช่าได้เพราะมีบุคคลอื่นครอบครองอยู่โจทก์ซึ่งเป็นผู้เช่าจึงฟ้องขับไล่บุคคลดังกล่าวเป็นจำเลยให้ออกจากที่พิพาท แต่ศาลก็ได้วินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะโจทก์ยังมิได้เข้าครอบครองที่ดินพิพาท จำเลยไม่ได้ทำละเมิดต่อโจทก์และรูปคดีเป็นเรื่องความรับผิดของผู้ให้เช่าในการรอนสิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 ประกอบกับมาตรา 477 ผู้บันทึกใคร่แสดงความคิดเห็นประกอบเพิ่มเติมว่า เหตุที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องประการหนึ่ง คือ สิทธิตามสัญญาเช่าเป็นเพียงบุคคลสิทธิอันเป็นสิทธิเหนือบุคคลผู้เป็นคู่สัญญาเท่านั้น ไม่อาจจะบังคับบุคคลอื่นนอกเหนือคู่สัญญาได้และปรากฏว่าขณะที่จำเลยเข้าครอบครองที่ดินพิพาท โจทก์ก็ยังไม่ได้เป็นคู่สัญญากับผู้ให้เช่า การกระทำของจำเลยก็ไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์ ดังนั้น เมื่อเกิดกรณีเช่นนี้ขึ้นผู้เช่าอาจกระทำได้2 ประการ คือ 1. ฟ้องบังคับให้ผู้ให้เช่าส่งมอบการครอบครองซึ่งทรัพย์สินที่เช่าอันเป็นการฟ้องบังคับให้คู่สัญญาปฏิบัติตามสัญญาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 546 เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2902/2528 ผู้ให้เช่ามีหน้าที่ต้องส่งมอบทรัพย์ที่เช่า คือ ที่พิพาทให้โจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 546 การที่ผู้ให้เช่าส่งมอบที่ดินพิพาทให้โจทก์ไม่ได้เพราะจำเลยปลูกบ้านอยู่ก่อนแล้ว เป็นเรื่องที่โจทก์ในฐานะผู้เช่าถูกรอนสิทธิในที่พิพาท โจทก์ต้องฟ้องร้องบังคับให้ผู้ให้เช่าส่งมอบที่พิพาทให้โจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 549 และการที่จำเลยปลูกบ้านอยู่ในที่พิพาท จำเลยจึงไม่ได้โต้แย้งสิทธิของโจทก์ โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 2. ฟ้องขับไล่ผู้รอนสิทธิ แล้วขอให้ศาลหมายเรียกผู้ให้เช่าเข้ามาเป็นโจทก์ร่วม เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 736/2518 จำเลยเข้าอยู่ในตึกพิพาทเป็นการละเมิดต่อเจ้าของตึก และเป็นการรอนสิทธิของโจทก์ผู้ซึ่งทำสัญญาเช่ากับเจ้าของตึกในภายหลังที่จำเลยเข้าอยู่ในตึก แม้จะฟ้องจำเลยโดยตรงไม่ได้ แต่โจทก์ก็ฟ้องโดยอาศัยสิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 233 ในนามเจ้าของตึกแล้วขอให้เรียกเจ้าของตึกมาเป็นโจทก์ร่วม คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4410/2528 การที่โจทก์เช่าที่ดินพิพาทจากโจทก์ร่วม แต่เข้าครอบครองใช้ประโยชน์ไม่ได้ เพราะมีบ้านจำเลยปลูกอยู่ โจทก์ร่วมซึ่งเป็นผู้มีอำนาจหน้าที่ดูแล รักษาประโยชน์ในที่ดินพิพาท และมีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยผู้มีฐานะเป็นเพียงผู้อาศัยสิทธิผู้เช่าที่ดินพิพาทเดิม โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาท โดยขอให้ศาลหมายเรียกโจทก์ร่วมเข้ามาเป็นโจทก์ร่วมตามมาตรา 549 ประกอบด้วยมาตรา 477 ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ให้เหตุผลทำนองเดียวกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4410/2528 โดยวินิจฉัยว่าเป็นเรื่องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 ประกอบกับมาตรา 477กล่าวคือเมื่อมีคดีเกิดขึ้นระหว่างผู้เช่ากับบุคคลภายนอกเกี่ยวกับการรอนสิทธิผู้เช่าชอบที่จะขอให้ศาลเรียกผู้ให้เช่าเข้ามาเป็นจำเลยร่วม หรือโจทก์ร่วม เพื่อศาลจะได้วินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาทรวมไปเป็นคดีเดียวกัน ส่วนคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 736/2518 ให้เหตุผลว่าสามารถฟ้องได้โดยอาศัยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 233อันว่าด้วยการใช้สิทธิเรียกร้องของลูกหนี้ เมื่อลูกหนี้เพิกเฉยไม่ใช้สิทธิทำให้เจ้าหนี้ต้องเสียประโยชน์ ในกรณีของสัญญาเช่านี้ผู้ให้เช่ามีฐานะเป็นลูกหนี้ในการส่งมอบทรัพย์สินที่เช่าหากผู้ให้เช่าละเลยไม่ใช้สิทธิของตนในการฟ้องขับไล่บุคคลออกจากทรัพย์สินที่เช่าซึ่งแตกต่างกันในเรื่องเหตุผล ในข้อนี้ผู้บันทึกเห็นว่าเหตุผลที่น่าจะถูกต้องน่าจะเป็นตามที่ศาลฎีกาวินิจฉัยไว้ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 736/2518ด้วยเหตุว่า ตามหลักหากผู้เช่ายังไม่ได้ครอบครองทรัพย์สินย่อมไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่บุคคลที่ครอบครองทรัพย์สินอยู่ในขณะที่ทำสัญญาเช่าอันเป็นการรอนสิทธิของผู้เช่า แต่ตามมาตรา 477 ที่ว่าด้วยการรอนสิทธิของสัญญาซื้อขายที่ให้นำมาใช้กับเรื่องการเช่าทรัพย์โดยอนุโลมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 ก็บัญญัติเพียงว่าเมื่อมีคดีพิพาทเกิดขึ้นระหว่างบุคคลภายนอกกับผู้เช่าเกี่ยวกับการรบกวนขัดสิทธิ ผู้เช่าชอบที่จะขอให้ศาลเรียกผู้ให้เช่าเข้ามาเป็นจำเลยร่วม หรือโจทก์ร่วมได้ เพื่อศาลจะได้วินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาทระหว่างคู่กรณีรวมไปเป็นคดีเดียวกัน ซึ่งผลของการที่ผู้เช่าไม่ขอให้ศาลเรียกผู้ให้เช่าเข้ามาร่วมในคดีและผู้ให้เช่าพิสูจน์หากผู้เช่าเรียกเข้ามาแล้วผู้เช่าจะชนะคดี ผู้ให้เช่าไม่ต้องรับผิดในการรอนสิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 482 เท่านั้นหามีบทบัญญัติใดบัญญัติเป็นการรับรองเรื่องอำนาจฟ้องของผู้เช่าไม่ตรงกันข้ามเป็นบทบัญญัติจำกัดความผิดของผู้ให้เช่าต่อผู้เช่าในเรื่องรอนสิทธิและในเรื่องนี้ไม่มีบัญญัติไว้ในเรื่องเช่าทรัพย์โดยเฉพาะ จึงนำมาตรา 233 ซึ่งเป็นบททั่วไปในเรื่องหนี้ที่บัญญัติคุ้มครองสิทธิของผู้เช่าซึ่งเป็นหนี้ในเรื่องการส่งมอบทรัพย์สินที่เช่า เมื่อผู้เช่าเรียกร้องให้ผู้ให้เช่าดำเนินการใช้สิทธิและฟ้องขับไล่ผู้ที่อยู่ในทรัพย์สินที่เช่าอันเป็นสิทธิและอำนาจฟ้องของผู้ให้เช่า เมื่อผู้ให้เช่าเพิกเฉยซึ่งในกรณีนี้ย่อมเสียประโยชน์แก่ผู้เช่าแน่นอนเพราะไม่ได้ใช้ประโยชน์จากทรัพย์สินที่เช่าจึงสามารถที่จะใช้สิทธิเรียกร้อง (ให้ออกจากทรัพย์สิน) โดยการฟ้องขับไล่ในนามของผู้เช่าเองได้ แต่มาตรา 234 บัญญัติให้เรียกลูกหนี้ในกรณีนี้คือผู้ให้เช่าเข้ามาในคดีด้วยเท่านั้น จะเห็นได้ว่าประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 233 นี้บัญญัติรับรองการใช้สิทธิของเจ้าหนี้แทนลูกหนี้ อันทำให้เจ้าหนี้มีอำนาจฟ้องคดีได้ซึ่งน่าจะเป็นเหตุผลที่ถูกต้องมากกว่า สมกุมชาด