คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2516/2519หลักกฎหมาย: ที่ดินมีชื่อจำเลยเป็นเจ้าของ 3 โฉนด จำเลยตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความยกที่ดินโฉนดที่มีเนื้อที่มากที่สุดให้แก่บิดาโจทก์ โดยลงชื่อโจทก์ทั้งสี่เป็นผู้รับทนายความผู้เขียนสัญญาดูแต่ภาพถ่ายด้านหน้าโฉนด ไม่ได้ดูสารบัญจดทะเบียน เข้าใจว่าเป็นโฉนดที่ 2600 มีเนื้อที่มากที่สุด จึงได้เขียนสัญญาประนีประนอมยอมความไปตามนั้น จำเลยจำเลขโฉนดและเนื้อที่ทั้งสามแปลงไม่ได้ เข้าใจว่าทนายความลงเลขโฉนดและเนื้อที่ดินในสัญญาถูกต้องตรงเจตนาของจำเลย จึงรับว่าถูกต้องและลงลายมือชื่อให้ไว้ แท้จริงโฉนดที่ 2598 มีเนื้อที่มากที่สุด ดังนี้ การที่จำเลยทำสัญญาประนีประนอมยอมความยกที่ดินโฉนดที่ 2600 ให้แก่โจทก์ทั้งสี่เป็นการสำคัญผิดในสิ่งซึ่งเป็นสารสำคัญแห่งนิติกรรม สัญญาประนีประนอมยอมความดังกล่าวจึงเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 119โจทก์ฟ้องว่า นายเก๊า แซ่เฮ้ง นายเจี๊ยบ แซ่เซียว และจำเลยร่วมกันลงเงินเข้าหุ้นส่วนประกอบการก่อสร้างอาคารและตึกแถวเพื่อหากำไรแบ่งกันได้ซื้อที่ดินโฉนดที่ 2598, 2600 และ 2602 โดยลงชื่อจำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์และได้ปลูกสร้างอาคารในที่ดินโฉนดที่ 2602 เมื่อนายเจี๊ยบถอนหุ้นไปแล้วนายเก๊ากับจำเลยตกลงเลิกการเป็นหุ้นส่วนกัน แต่เนื่องจากจำเลยไม่มีเงินคืนให้จำเลยจึงตกลงยกที่ดินโฉนดที่ 2600 ให้แก่โจทก์ทั้งสี่ซึ่งเป็นบุตรของนายเก๊า รายละเอียดปรากฏตามภาพถ่ายสัญญาท้ายฟ้อง แต่จำเลยผิดสัญญาไม่โอนที่ดินให้แก่โจทก์ทั้งสี่ ทำให้โจทก์เสียหาย จึงขอให้บังคับจำเลยจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ 2600 ให้แก่โจทก์ทั้งสี่ โดยให้จำเลยเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการโอน และให้ชดใช้ค่าเสียหายให้ด้วยจำเลยให้การและแก้ไขคำให้การว่า จำเลยซื้อที่ดินทั้งสามแปลงด้วยทุนทรัพย์ของจำเลยเองก่อน แล้วต่อมานายเจี๊ยบและนายเก๊ามาเข้าหุ้นส่วนกับจำเลยก่อสร้างตลาดสดและห้องแถวในที่ดิน 3 แปลง เพื่อหากำไรแบ่งกันก่อสร้างตลาดสดและห้องแถวในโฉนดที่ 2600 และ 2602 แล้ว นายเจี๊ยบขอถอนหุ้นไปก่อน ต่อมานายเก๊าขอถอนหุ้นอีกหลังจากที่บุคคลหลายคนช่วยกันไกล่เกลี่ยแล้ว จำเลยตกลงยอมยกที่ดินโฉนดที่ 2598 ให้แก่นายเก๊าแต่นายเก๊ามีสัญชาติจีนจึงไม่สามารถรับโอนที่ดินได้ ตกลงให้จำเลยโอนให้แก่โจทก์ทั้งสี่แทน จึงพากันไปหานายจรัส พ่วงภักดี ทนายความให้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความให้จำเลย และนายเก๊าบอกนายจรัสว่ายกที่ดินที่มีเนื้อที่มากที่สุดให้แก่โจทก์ทั้งสี่ นายจรัสดูโฉนดเข้าใจว่าที่ดินที่ตกลงกันคือโฉนดที่ 2600 เพราะด้านหน้าระบุว่ามีเนื้อที่มากกว่าอีก 2 แปลง นายจรัสจึงระบุเลขโฉนดในสัญญาประนีประนอมยอมความเป็นโฉนดที่ 2600 เป็นการผิดจากเจตนาและข้อตกลงจำเลยและนายเก๊าต่างเชื่อว่าทำถูกต้องตรงกับเจตนาตามที่ตกลงกัน และต่างอ่านหนังสือไทยไม่ออก จึงลงชื่อในสัญญาโดยสำคัญผิดในสารสำคัญของนิติกรรมและคุณสมบัติของทรัพย์ เมื่อจำเลยทราบความผิดพลาดจึงได้บอกเลิกสัญญาสัญญาประนีประนอมยอมความเป็นโมฆะ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่2600 ให้แก่โจทก์ทั้งสี่โดยให้จำเลยเป็นผู้ออกค่าใช้จ่าย และให้ชดใช้ค่าเสียหายด้วยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นเพียงว่าจำเลยไม่ต้องออกค่าใช้จ่ายในการโอนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า ด้านหน้าโฉนดที่ดินเลขที่ 2600 ระบุเนื้อที่มากกว่าอีก2 โฉนด โดยระบุเนื้อที่ 2 ไร่ 55 ตารางวา แต่ตามสารบัญจดทะเบียนเจ้าของเดิม ได้แบ่งขายให้กรมทดน้ำไป 1 งาน 89 ตารางวา จึงเหลือเนื้อที่ที่แท้จริง1 ไร่ 2 งาน 66 ตารางวา ส่วนด้านหน้าโฉนดที่ดินเลขที่ 2598 ระบุเนื้อที่ 1 ไร่3 งาน 28 ตารางวา ตามสารบัญจดทะเบียนก็ระบุเนื้อที่เท่าหน้าโฉนด ที่ดินโฉนดที่ 2600 ได้ก่อสร้างตลาดสดและห้องเก็บสินค้า 16 ห้อง ที่ดินโฉนดที่ 2602 ก่อสร้างตึกแถว 26 คูหา ส่วนที่ดินโฉนดที่ 2598 มีโรงเรือนที่มีผู้เช่าอยู่เต็มเนื้อที่ยังไม่ได้ก่อสร้างสิ่งใดใหม่ และวินิจฉัยว่าทำสัญญาประนีประนอมยอมความจำเลยบอกนายจรัสว่า ยอมยกที่ดินที่มีเนื้อที่มากที่สุดให้แก่นายเก๊า แต่ต้องกันเนื้อที่ด้านใต้ของที่ดินนี้เป็นทางเดินหรือถนนนายเก๊าตกลงตามที่จำเลยเสนอ นายจรัสเอาภาพถ่ายโฉนดที่ดินทั้งสามแปลงมาดู ไม่ได้ดูสารบัญจดทะเบียน ดูแต่เฉพาะด้านหน้าปรากฏว่าที่ดินโฉนดที่ 2600 มีเนื้อที่มากกว่าเนื้อที่ของอีก 2 โฉนด นายจรัสเข้าใจว่าที่ดินแปลงนี้มีเนื้อที่มากที่สุดที่จำเลยตกลงยกให้โจทก์ทั้งสี่คือที่ดินโฉนดที่ 2600นายจรัสจึงระบุลงในสัญญาประนีประนอมยอมความว่าจำเลยยกที่ดินโฉนดที่ 2600 เนื้อที่ 2 ไร่ 55 ตารางวา ให้โจทก์ทั้งสี่ จำเลยจำเลขโฉนดและเนื้อที่ของที่ดินทั้ง 3 แปลงไม่ได้เข้าใจว่านายจรัสลงเลขโฉนดและเนื้อที่ดินในสัญญาประนีประนอมยอมความถูกต้องตรงกับเจตนาของจำเลย จำเลยจึงรับว่าถูกต้องแล้วลงลายมือชื่อให้ไว้ เห็นได้ว่านายจรัสไม่ทราบมาก่อนว่าโฉนดที่ 2600 ถูกแบ่งแยกไป 1 งาน 89 ตารางวาและคงเหลือเนื้อที่เพียง 1 ไร่ 2 งาน 66 ตารางวา และไม่ได้ตรวจดูสารบัญจดทะเบียนหลังโฉนดให้ละเอียดเสียก่อน เข้าใจว่าโฉนดที่ 2600 มีเนื้อที่ 2 ไร่ 55 ตารางวา ดังที่ระบุไว้ทางด้านหน้าของโฉนด จึงได้ร่างและพิมพ์สัญญาประนีประนอมยอมความว่า จำเลยยกที่ดินโฉนดที่ 2600 เนื้อที่ 2 ไร่ 55 ตารางวาให้โจทก์ทั้งสี่ ซึ่งเป็นความผิดของนายจรัส จะถือว่าจำเลยประมาทเลินเล่อยังไม่ได้ เมื่อจำเลยเข้าใจว่านายจรัสทำสัญญาประนีประนอมยอมความให้ตามเจตนาของจำเลย การที่จำเลยทำสัญญาประนีประนอมยอมความยกที่ดินโฉนดที่ 2600 ให้โจทก์ทั้งสี่นั้น เป็นการสำคัญผิดในสิ่งซึ่งเป็นสารสำคัญแห่งนิติกรรม สัญญาประนีประนอมยอมความดังกล่าวจึงเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 119พิพากษากลับเป็นว่าให้ยกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2516/2519นายศักดิ์ ประภาทรงสิทธิ์ กับพวกโจทก์นายไพศาล ลิมศิริธง หรือลิ้มศิริธงจำเลย ป.พ.พ. ม. 119, ม. 850ที่ดินมีชื่อจำเลยเป็นเจ้าของ 3 โฉนด จำเลยตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความยกที่ดินโฉนดที่มีเนื้อที่มากที่สุดให้แก่บิดาโจทก์ โดยลงชื่อโจทก์ทั้งสี่เป็นผู้รับทนายความผู้เขียนสัญญาดูแต่ภาพถ่ายด้านหน้าโฉนด ไม่ได้ดูสารบัญจดทะเบียน เข้าใจว่าเป็นโฉนดที่ 2600 มีเนื้อที่มากที่สุด จึงได้เขียนสัญญาประนีประนอมยอมความไปตามนั้น จำเลยจำเลขโฉนดและเนื้อที่ทั้งสามแปลงไม่ได้ เข้าใจว่าทนายความลงเลขโฉนดและเนื้อที่ดินในสัญญาถูกต้องตรงเจตนาของจำเลย จึงรับว่าถูกต้องและลงลายมือชื่อให้ไว้ แท้จริงโฉนดที่ 2598 มีเนื้อที่มากที่สุด ดังนี้ การที่จำเลยทำสัญญาประนีประนอมยอมความยกที่ดินโฉนดที่ 2600 ให้แก่โจทก์ทั้งสี่เป็นการสำคัญผิดในสิ่งซึ่งเป็นสารสำคัญแห่งนิติกรรม สัญญาประนีประนอมยอมความดังกล่าวจึงเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 119โจทก์ฟ้องว่า นายเก๊า แซ่เฮ้ง นายเจี๊ยบ แซ่เซียว และจำเลยร่วมกันลงเงินเข้าหุ้นส่วนประกอบการก่อสร้างอาคารและตึกแถวเพื่อหากำไรแบ่งกันได้ซื้อที่ดินโฉนดที่ 2598, 2600 และ 2602 โดยลงชื่อจำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์และได้ปลูกสร้างอาคารในที่ดินโฉนดที่ 2602 เมื่อนายเจี๊ยบถอนหุ้นไปแล้วนายเก๊ากับจำเลยตกลงเลิกการเป็นหุ้นส่วนกัน แต่เนื่องจากจำเลยไม่มีเงินคืนให้จำเลยจึงตกลงยกที่ดินโฉนดที่ 2600 ให้แก่โจทก์ทั้งสี่ซึ่งเป็นบุตรของนายเก๊า รายละเอียดปรากฏตามภาพถ่ายสัญญาท้ายฟ้อง แต่จำเลยผิดสัญญาไม่โอนที่ดินให้แก่โจทก์ทั้งสี่ ทำให้โจทก์เสียหาย จึงขอให้บังคับจำเลยจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ 2600 ให้แก่โจทก์ทั้งสี่ โดยให้จำเลยเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการโอน และให้ชดใช้ค่าเสียหายให้ด้วยจำเลยให้การและแก้ไขคำให้การว่า จำเลยซื้อที่ดินทั้งสามแปลงด้วยทุนทรัพย์ของจำเลยเองก่อน แล้วต่อมานายเจี๊ยบและนายเก๊ามาเข้าหุ้นส่วนกับจำเลยก่อสร้างตลาดสดและห้องแถวในที่ดิน 3 แปลง เพื่อหากำไรแบ่งกันก่อสร้างตลาดสดและห้องแถวในโฉนดที่ 2600 และ 2602 แล้ว นายเจี๊ยบขอถอนหุ้นไปก่อน ต่อมานายเก๊าขอถอนหุ้นอีกหลังจากที่บุคคลหลายคนช่วยกันไกล่เกลี่ยแล้ว จำเลยตกลงยอมยกที่ดินโฉนดที่ 2598 ให้แก่นายเก๊าแต่นายเก๊ามีสัญชาติจีนจึงไม่สามารถรับโอนที่ดินได้ ตกลงให้จำเลยโอนให้แก่โจทก์ทั้งสี่แทน จึงพากันไปหานายจรัส พ่วงภักดี ทนายความให้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความให้จำเลย และนายเก๊าบอกนายจรัสว่ายกที่ดินที่มีเนื้อที่มากที่สุดให้แก่โจทก์ทั้งสี่ นายจรัสดูโฉนดเข้าใจว่าที่ดินที่ตกลงกันคือโฉนดที่ 2600 เพราะด้านหน้าระบุว่ามีเนื้อที่มากกว่าอีก 2 แปลง นายจรัสจึงระบุเลขโฉนดในสัญญาประนีประนอมยอมความเป็นโฉนดที่ 2600 เป็นการผิดจากเจตนาและข้อตกลงจำเลยและนายเก๊าต่างเชื่อว่าทำถูกต้องตรงกับเจตนาตามที่ตกลงกัน และต่างอ่านหนังสือไทยไม่ออก จึงลงชื่อในสัญญาโดยสำคัญผิดในสารสำคัญของนิติกรรมและคุณสมบัติของทรัพย์ เมื่อจำเลยทราบความผิดพลาดจึงได้บอกเลิกสัญญาสัญญาประนีประนอมยอมความเป็นโมฆะ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่2600 ให้แก่โจทก์ทั้งสี่โดยให้จำเลยเป็นผู้ออกค่าใช้จ่าย และให้ชดใช้ค่าเสียหายด้วยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นเพียงว่าจำเลยไม่ต้องออกค่าใช้จ่ายในการโอนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า ด้านหน้าโฉนดที่ดินเลขที่ 2600 ระบุเนื้อที่มากกว่าอีก2 โฉนด โดยระบุเนื้อที่ 2 ไร่ 55 ตารางวา แต่ตามสารบัญจดทะเบียนเจ้าของเดิม ได้แบ่งขายให้กรมทดน้ำไป 1 งาน 89 ตารางวา จึงเหลือเนื้อที่ที่แท้จริง1 ไร่ 2 งาน 66 ตารางวา ส่วนด้านหน้าโฉนดที่ดินเลขที่ 2598 ระบุเนื้อที่ 1 ไร่3 งาน 28 ตารางวา ตามสารบัญจดทะเบียนก็ระบุเนื้อที่เท่าหน้าโฉนด ที่ดินโฉนดที่ 2600 ได้ก่อสร้างตลาดสดและห้องเก็บสินค้า 16 ห้อง ที่ดินโฉนดที่ 2602 ก่อสร้างตึกแถว 26 คูหา ส่วนที่ดินโฉนดที่ 2598 มีโรงเรือนที่มีผู้เช่าอยู่เต็มเนื้อที่ยังไม่ได้ก่อสร้างสิ่งใดใหม่ และวินิจฉัยว่าทำสัญญาประนีประนอมยอมความจำเลยบอกนายจรัสว่า ยอมยกที่ดินที่มีเนื้อที่มากที่สุดให้แก่นายเก๊า แต่ต้องกันเนื้อที่ด้านใต้ของที่ดินนี้เป็นทางเดินหรือถนนนายเก๊าตกลงตามที่จำเลยเสนอ นายจรัสเอาภาพถ่ายโฉนดที่ดินทั้งสามแปลงมาดู ไม่ได้ดูสารบัญจดทะเบียน ดูแต่เฉพาะด้านหน้าปรากฏว่าที่ดินโฉนดที่ 2600 มีเนื้อที่มากกว่าเนื้อที่ของอีก 2 โฉนด นายจรัสเข้าใจว่าที่ดินแปลงนี้มีเนื้อที่มากที่สุดที่จำเลยตกลงยกให้โจทก์ทั้งสี่คือที่ดินโฉนดที่ 2600นายจรัสจึงระบุลงในสัญญาประนีประนอมยอมความว่าจำเลยยกที่ดินโฉนดที่ 2600 เนื้อที่ 2 ไร่ 55 ตารางวา ให้โจทก์ทั้งสี่ จำเลยจำเลขโฉนดและเนื้อที่ของที่ดินทั้ง 3 แปลงไม่ได้เข้าใจว่านายจรัสลงเลขโฉนดและเนื้อที่ดินในสัญญาประนีประนอมยอมความถูกต้องตรงกับเจตนาของจำเลย จำเลยจึงรับว่าถูกต้องแล้วลงลายมือชื่อให้ไว้ เห็นได้ว่านายจรัสไม่ทราบมาก่อนว่าโฉนดที่ 2600 ถูกแบ่งแยกไป 1 งาน 89 ตารางวาและคงเหลือเนื้อที่เพียง 1 ไร่ 2 งาน 66 ตารางวา และไม่ได้ตรวจดูสารบัญจดทะเบียนหลังโฉนดให้ละเอียดเสียก่อน เข้าใจว่าโฉนดที่ 2600 มีเนื้อที่ 2 ไร่ 55 ตารางวา ดังที่ระบุไว้ทางด้านหน้าของโฉนด จึงได้ร่างและพิมพ์สัญญาประนีประนอมยอมความว่า จำเลยยกที่ดินโฉนดที่ 2600 เนื้อที่ 2 ไร่ 55 ตารางวาให้โจทก์ทั้งสี่ ซึ่งเป็นความผิดของนายจรัส จะถือว่าจำเลยประมาทเลินเล่อยังไม่ได้ เมื่อจำเลยเข้าใจว่านายจรัสทำสัญญาประนีประนอมยอมความให้ตามเจตนาของจำเลย การที่จำเลยทำสัญญาประนีประนอมยอมความยกที่ดินโฉนดที่ 2600 ให้โจทก์ทั้งสี่นั้น เป็นการสำคัญผิดในสิ่งซึ่งเป็นสารสำคัญแห่งนิติกรรม สัญญาประนีประนอมยอมความดังกล่าวจึงเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 119พิพากษากลับเป็นว่าให้ยกฟ้อง(มงคล วัลยะเพ็ชร์-สอน ไชยสุต-เพียร ศรีอรุณ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า นายเก๊า แซ่เฮ้ง นายเจี๊ยบ แซ่เซียว และจำเลยร่วมกันลงเงินเข้าหุ้นส่วนประกอบการก่อสร้างอาคารและตึกแถวเพื่อหากำไรแบ่งกันได้ซื้อที่ดินโฉนดที่ 2598, 2600 และ 2602 โดยลงชื่อจำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์และได้ปลูกสร้างอาคารในที่ดินโฉนดที่ 2602 เมื่อนายเจี๊ยบถอนหุ้นไปแล้วนายเก๊ากับจำเลยตกลงเลิกการเป็นหุ้นส่วนกัน แต่เนื่องจากจำเลยไม่มีเงินคืนให้จำเลยจึงตกลงยกที่ดินโฉนดที่ 2600 ให้แก่โจทก์ทั้งสี่ซึ่งเป็นบุตรของนายเก๊า รายละเอียดปรากฏตามภาพถ่ายสัญญาท้ายฟ้อง แต่จำเลยผิดสัญญาไม่โอนที่ดินให้แก่โจทก์ทั้งสี่ ทำให้โจทก์เสียหาย จึงขอให้บังคับจำเลยจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ 2600 ให้แก่โจทก์ทั้งสี่ โดยให้จำเลยเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการโอน และให้ชดใช้ค่าเสียหายให้ด้วยจำเลยให้การและแก้ไขคำให้การว่า จำเลยซื้อที่ดินทั้งสามแปลงด้วยทุนทรัพย์ของจำเลยเองก่อน แล้วต่อมานายเจี๊ยบและนายเก๊ามาเข้าหุ้นส่วนกับจำเลยก่อสร้างตลาดสดและห้องแถวในที่ดิน 3 แปลง เพื่อหากำไรแบ่งกันก่อสร้างตลาดสดและห้องแถวในโฉนดที่ 2600 และ 2602 แล้ว นายเจี๊ยบขอถอนหุ้นไปก่อน ต่อมานายเก๊าขอถอนหุ้นอีกหลังจากที่บุคคลหลายคนช่วยกันไกล่เกลี่ยแล้ว จำเลยตกลงยอมยกที่ดินโฉนดที่ 2598 ให้แก่นายเก๊าแต่นายเก๊ามีสัญชาติจีนจึงไม่สามารถรับโอนที่ดินได้ ตกลงให้จำเลยโอนให้แก่โจทก์ทั้งสี่แทน จึงพากันไปหานายจรัส พ่วงภักดี ทนายความให้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความให้จำเลย และนายเก๊าบอกนายจรัสว่ายกที่ดินที่มีเนื้อที่มากที่สุดให้แก่โจทก์ทั้งสี่ นายจรัสดูโฉนดเข้าใจว่าที่ดินที่ตกลงกันคือโฉนดที่ 2600 เพราะด้านหน้าระบุว่ามีเนื้อที่มากกว่าอีก 2 แปลง นายจรัสจึงระบุเลขโฉนดในสัญญาประนีประนอมยอมความเป็นโฉนดที่ 2600 เป็นการผิดจากเจตนาและข้อตกลงจำเลยและนายเก๊าต่างเชื่อว่าทำถูกต้องตรงกับเจตนาตามที่ตกลงกัน และต่างอ่านหนังสือไทยไม่ออก จึงลงชื่อในสัญญาโดยสำคัญผิดในสารสำคัญของนิติกรรมและคุณสมบัติของทรัพย์ เมื่อจำเลยทราบความผิดพลาดจึงได้บอกเลิกสัญญาสัญญาประนีประนอมยอมความเป็นโมฆะ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่2600 ให้แก่โจทก์ทั้งสี่โดยให้จำเลยเป็นผู้ออกค่าใช้จ่าย และให้ชดใช้ค่าเสียหายด้วยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นเพียงว่าจำเลยไม่ต้องออกค่าใช้จ่ายในการโอนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า ด้านหน้าโฉนดที่ดินเลขที่ 2600 ระบุเนื้อที่มากกว่าอีก2 โฉนด โดยระบุเนื้อที่ 2 ไร่ 55 ตารางวา แต่ตามสารบัญจดทะเบียนเจ้าของเดิม ได้แบ่งขายให้กรมทดน้ำไป 1 งาน 89 ตารางวา จึงเหลือเนื้อที่ที่แท้จริง1 ไร่ 2 งาน 66 ตารางวา ส่วนด้านหน้าโฉนดที่ดินเลขที่ 2598 ระบุเนื้อที่ 1 ไร่3 งาน 28 ตารางวา ตามสารบัญจดทะเบียนก็ระบุเนื้อที่เท่าหน้าโฉนด ที่ดินโฉนดที่ 2600 ได้ก่อสร้างตลาดสดและห้องเก็บสินค้า 16 ห้อง ที่ดินโฉนดที่ 2602 ก่อสร้างตึกแถว 26 คูหา ส่วนที่ดินโฉนดที่ 2598 มีโรงเรือนที่มีผู้เช่าอยู่เต็มเนื้อที่ยังไม่ได้ก่อสร้างสิ่งใดใหม่ และวินิจฉัยว่าทำสัญญาประนีประนอมยอมความจำเลยบอกนายจรัสว่า ยอมยกที่ดินที่มีเนื้อที่มากที่สุดให้แก่นายเก๊า แต่ต้องกันเนื้อที่ด้านใต้ของที่ดินนี้เป็นทางเดินหรือถนนนายเก๊าตกลงตามที่จำเลยเสนอ นายจรัสเอาภาพถ่ายโฉนดที่ดินทั้งสามแปลงมาดู ไม่ได้ดูสารบัญจดทะเบียน ดูแต่เฉพาะด้านหน้าปรากฏว่าที่ดินโฉนดที่ 2600 มีเนื้อที่มากกว่าเนื้อที่ของอีก 2 โฉนด นายจรัสเข้าใจว่าที่ดินแปลงนี้มีเนื้อที่มากที่สุดที่จำเลยตกลงยกให้โจทก์ทั้งสี่คือที่ดินโฉนดที่ 2600นายจรัสจึงระบุลงในสัญญาประนีประนอมยอมความว่าจำเลยยกที่ดินโฉนดที่ 2600 เนื้อที่ 2 ไร่ 55 ตารางวา ให้โจทก์ทั้งสี่ จำเลยจำเลขโฉนดและเนื้อที่ของที่ดินทั้ง 3 แปลงไม่ได้เข้าใจว่านายจรัสลงเลขโฉนดและเนื้อที่ดินในสัญญาประนีประนอมยอมความถูกต้องตรงกับเจตนาของจำเลย จำเลยจึงรับว่าถูกต้องแล้วลงลายมือชื่อให้ไว้ เห็นได้ว่านายจรัสไม่ทราบมาก่อนว่าโฉนดที่ 2600 ถูกแบ่งแยกไป 1 งาน 89 ตารางวาและคงเหลือเนื้อที่เพียง 1 ไร่ 2 งาน 66 ตารางวา และไม่ได้ตรวจดูสารบัญจดทะเบียนหลังโฉนดให้ละเอียดเสียก่อน เข้าใจว่าโฉนดที่ 2600 มีเนื้อที่ 2 ไร่ 55 ตารางวา ดังที่ระบุไว้ทางด้านหน้าของโฉนด จึงได้ร่างและพิมพ์สัญญาประนีประนอมยอมความว่า จำเลยยกที่ดินโฉนดที่ 2600 เนื้อที่ 2 ไร่ 55 ตารางวาให้โจทก์ทั้งสี่ ซึ่งเป็นความผิดของนายจรัส จะถือว่าจำเลยประมาทเลินเล่อยังไม่ได้ เมื่อจำเลยเข้าใจว่านายจรัสทำสัญญาประนีประนอมยอมความให้ตามเจตนาของจำเลย การที่จำเลยทำสัญญาประนีประนอมยอมความยกที่ดินโฉนดที่ 2600 ให้โจทก์ทั้งสี่นั้น เป็นการสำคัญผิดในสิ่งซึ่งเป็นสารสำคัญแห่งนิติกรรม สัญญาประนีประนอมยอมความดังกล่าวจึงเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 119พิพากษากลับเป็นว่าให้ยกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2516/2519นายศักดิ์ ประภาทรงสิทธิ์ กับพวกโจทก์นายไพศาล ลิมศิริธง หรือลิ้มศิริธงจำเลย ป.พ.พ. ม. 119, ม. 850ที่ดินมีชื่อจำเลยเป็นเจ้าของ 3 โฉนด จำเลยตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความยกที่ดินโฉนดที่มีเนื้อที่มากที่สุดให้แก่บิดาโจทก์ โดยลงชื่อโจทก์ทั้งสี่เป็นผู้รับทนายความผู้เขียนสัญญาดูแต่ภาพถ่ายด้านหน้าโฉนด ไม่ได้ดูสารบัญจดทะเบียน เข้าใจว่าเป็นโฉนดที่ 2600 มีเนื้อที่มากที่สุด จึงได้เขียนสัญญาประนีประนอมยอมความไปตามนั้น จำเลยจำเลขโฉนดและเนื้อที่ทั้งสามแปลงไม่ได้ เข้าใจว่าทนายความลงเลขโฉนดและเนื้อที่ดินในสัญญาถูกต้องตรงเจตนาของจำเลย จึงรับว่าถูกต้องและลงลายมือชื่อให้ไว้ แท้จริงโฉนดที่ 2598 มีเนื้อที่มากที่สุด ดังนี้ การที่จำเลยทำสัญญาประนีประนอมยอมความยกที่ดินโฉนดที่ 2600 ให้แก่โจทก์ทั้งสี่เป็นการสำคัญผิดในสิ่งซึ่งเป็นสารสำคัญแห่งนิติกรรม สัญญาประนีประนอมยอมความดังกล่าวจึงเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 119โจทก์ฟ้องว่า นายเก๊า แซ่เฮ้ง นายเจี๊ยบ แซ่เซียว และจำเลยร่วมกันลงเงินเข้าหุ้นส่วนประกอบการก่อสร้างอาคารและตึกแถวเพื่อหากำไรแบ่งกันได้ซื้อที่ดินโฉนดที่ 2598, 2600 และ 2602 โดยลงชื่อจำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์และได้ปลูกสร้างอาคารในที่ดินโฉนดที่ 2602 เมื่อนายเจี๊ยบถอนหุ้นไปแล้วนายเก๊ากับจำเลยตกลงเลิกการเป็นหุ้นส่วนกัน แต่เนื่องจากจำเลยไม่มีเงินคืนให้จำเลยจึงตกลงยกที่ดินโฉนดที่ 2600 ให้แก่โจทก์ทั้งสี่ซึ่งเป็นบุตรของนายเก๊า รายละเอียดปรากฏตามภาพถ่ายสัญญาท้ายฟ้อง แต่จำเลยผิดสัญญาไม่โอนที่ดินให้แก่โจทก์ทั้งสี่ ทำให้โจทก์เสียหาย จึงขอให้บังคับจำเลยจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ 2600 ให้แก่โจทก์ทั้งสี่ โดยให้จำเลยเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการโอน และให้ชดใช้ค่าเสียหายให้ด้วยจำเลยให้การและแก้ไขคำให้การว่า จำเลยซื้อที่ดินทั้งสามแปลงด้วยทุนทรัพย์ของจำเลยเองก่อน แล้วต่อมานายเจี๊ยบและนายเก๊ามาเข้าหุ้นส่วนกับจำเลยก่อสร้างตลาดสดและห้องแถวในที่ดิน 3 แปลง เพื่อหากำไรแบ่งกันก่อสร้างตลาดสดและห้องแถวในโฉนดที่ 2600 และ 2602 แล้ว นายเจี๊ยบขอถอนหุ้นไปก่อน ต่อมานายเก๊าขอถอนหุ้นอีกหลังจากที่บุคคลหลายคนช่วยกันไกล่เกลี่ยแล้ว จำเลยตกลงยอมยกที่ดินโฉนดที่ 2598 ให้แก่นายเก๊าแต่นายเก๊ามีสัญชาติจีนจึงไม่สามารถรับโอนที่ดินได้ ตกลงให้จำเลยโอนให้แก่โจทก์ทั้งสี่แทน จึงพากันไปหานายจรัส พ่วงภักดี ทนายความให้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความให้จำเลย และนายเก๊าบอกนายจรัสว่ายกที่ดินที่มีเนื้อที่มากที่สุดให้แก่โจทก์ทั้งสี่ นายจรัสดูโฉนดเข้าใจว่าที่ดินที่ตกลงกันคือโฉนดที่ 2600 เพราะด้านหน้าระบุว่ามีเนื้อที่มากกว่าอีก 2 แปลง นายจรัสจึงระบุเลขโฉนดในสัญญาประนีประนอมยอมความเป็นโฉนดที่ 2600 เป็นการผิดจากเจตนาและข้อตกลงจำเลยและนายเก๊าต่างเชื่อว่าทำถูกต้องตรงกับเจตนาตามที่ตกลงกัน และต่างอ่านหนังสือไทยไม่ออก จึงลงชื่อในสัญญาโดยสำคัญผิดในสารสำคัญของนิติกรรมและคุณสมบัติของทรัพย์ เมื่อจำเลยทราบความผิดพลาดจึงได้บอกเลิกสัญญาสัญญาประนีประนอมยอมความเป็นโมฆะ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่2600 ให้แก่โจทก์ทั้งสี่โดยให้จำเลยเป็นผู้ออกค่าใช้จ่าย และให้ชดใช้ค่าเสียหายด้วยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นเพียงว่าจำเลยไม่ต้องออกค่าใช้จ่ายในการโอนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า ด้านหน้าโฉนดที่ดินเลขที่ 2600 ระบุเนื้อที่มากกว่าอีก2 โฉนด โดยระบุเนื้อที่ 2 ไร่ 55 ตารางวา แต่ตามสารบัญจดทะเบียนเจ้าของเดิม ได้แบ่งขายให้กรมทดน้ำไป 1 งาน 89 ตารางวา จึงเหลือเนื้อที่ที่แท้จริง1 ไร่ 2 งาน 66 ตารางวา ส่วนด้านหน้าโฉนดที่ดินเลขที่ 2598 ระบุเนื้อที่ 1 ไร่3 งาน 28 ตารางวา ตามสารบัญจดทะเบียนก็ระบุเนื้อที่เท่าหน้าโฉนด ที่ดินโฉนดที่ 2600 ได้ก่อสร้างตลาดสดและห้องเก็บสินค้า 16 ห้อง ที่ดินโฉนดที่ 2602 ก่อสร้างตึกแถว 26 คูหา ส่วนที่ดินโฉนดที่ 2598 มีโรงเรือนที่มีผู้เช่าอยู่เต็มเนื้อที่ยังไม่ได้ก่อสร้างสิ่งใดใหม่ และวินิจฉัยว่าทำสัญญาประนีประนอมยอมความจำเลยบอกนายจรัสว่า ยอมยกที่ดินที่มีเนื้อที่มากที่สุดให้แก่นายเก๊า แต่ต้องกันเนื้อที่ด้านใต้ของที่ดินนี้เป็นทางเดินหรือถนนนายเก๊าตกลงตามที่จำเลยเสนอ นายจรัสเอาภาพถ่ายโฉนดที่ดินทั้งสามแปลงมาดู ไม่ได้ดูสารบัญจดทะเบียน ดูแต่เฉพาะด้านหน้าปรากฏว่าที่ดินโฉนดที่ 2600 มีเนื้อที่มากกว่าเนื้อที่ของอีก 2 โฉนด นายจรัสเข้าใจว่าที่ดินแปลงนี้มีเนื้อที่มากที่สุดที่จำเลยตกลงยกให้โจทก์ทั้งสี่คือที่ดินโฉนดที่ 2600นายจรัสจึงระบุลงในสัญญาประนีประนอมยอมความว่าจำเลยยกที่ดินโฉนดที่ 2600 เนื้อที่ 2 ไร่ 55 ตารางวา ให้โจทก์ทั้งสี่ จำเลยจำเลขโฉนดและเนื้อที่ของที่ดินทั้ง 3 แปลงไม่ได้เข้าใจว่านายจรัสลงเลขโฉนดและเนื้อที่ดินในสัญญาประนีประนอมยอมความถูกต้องตรงกับเจตนาของจำเลย จำเลยจึงรับว่าถูกต้องแล้วลงลายมือชื่อให้ไว้ เห็นได้ว่านายจรัสไม่ทราบมาก่อนว่าโฉนดที่ 2600 ถูกแบ่งแยกไป 1 งาน 89 ตารางวาและคงเหลือเนื้อที่เพียง 1 ไร่ 2 งาน 66 ตารางวา และไม่ได้ตรวจดูสารบัญจดทะเบียนหลังโฉนดให้ละเอียดเสียก่อน เข้าใจว่าโฉนดที่ 2600 มีเนื้อที่ 2 ไร่ 55 ตารางวา ดังที่ระบุไว้ทางด้านหน้าของโฉนด จึงได้ร่างและพิมพ์สัญญาประนีประนอมยอมความว่า จำเลยยกที่ดินโฉนดที่ 2600 เนื้อที่ 2 ไร่ 55 ตารางวาให้โจทก์ทั้งสี่ ซึ่งเป็นความผิดของนายจรัส จะถือว่าจำเลยประมาทเลินเล่อยังไม่ได้ เมื่อจำเลยเข้าใจว่านายจรัสทำสัญญาประนีประนอมยอมความให้ตามเจตนาของจำเลย การที่จำเลยทำสัญญาประนีประนอมยอมความยกที่ดินโฉนดที่ 2600 ให้โจทก์ทั้งสี่นั้น เป็นการสำคัญผิดในสิ่งซึ่งเป็นสารสำคัญแห่งนิติกรรม สัญญาประนีประนอมยอมความดังกล่าวจึงเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 119พิพากษากลับเป็นว่าให้ยกฟ้อง(มงคล วัลยะเพ็ชร์-สอน ไชยสุต-เพียร ศรีอรุณ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ