คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1118/2498หลักกฎหมาย: ฟ้องบรรยายว่ารถของจำเลยชนรถยนต์ของผู้เอาประกันภัยจากโจทก์เสียหาย โจทก์ได้ใช้ค่าสินไหมทดแทนให้ผู้เอาประกันภัยไปแล้ว โจทก์ได้รับโอนสิทธิเรียกร้องมาเรียกร้องจากจำเลยต่อไปดังนี้เป็นเรื่องที่โจทก์อยู่ในฐานะผู้รับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยซึ่งมีต่อจำเลย โจทก์ย่อมใช้สิทธิในนามของตนเองได้ตาม ม.880,226 หาใช่เป็นเรื่องการโอนสิทธิเรียกร้องอันต้องหาเป็นหนังสือตาม ม.306 ไม่ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของรถยนต์มอบให้จำเลยที่ ๒ ไปบรรทุกไม้ จำเลยที่ ๓ เป็นผู้ขับ รถคันนี้ไปชนรถยนต์โดยสารของบริษัทรถยนต์เพ็ชรบุรีขนส่ง จำกัด ซึ่งเอาประกันไว้กับโจทก์เสียหาย ๕,๙๕๐ บาท โจทก์ได้ชำระไปแล้ว โจทก์ได้รับโอนสิทธิเรียกร้องมาเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยต่อไป จำเลยให้การว่าจำเลยที่ ๑ มอบรถให้จำเลยที่ ๒ ไปให้ผู้ซื้อดู จำเลยที่ ๓ กลับขับไปรับจ้างบรรทุกไม้ด้วยตนเอง จำเลยไม่ต้องรับผิดเพราะรถยนต์ของบริษัทรถยนต์เพ็ชรบุรีขนส่ง จำกัด มาชนรถของจำเลยที่ ๑ เอง โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องเพราะบริษัทโจทก์ไม่ได้รับมอบสิทธิเรียกร้องเป็นหนังสือจากบริษัทรถยนต์เพ็ชรบุรีขนส่งจำกัด ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยาน พิพากษายกฟ้องเห็นว่าโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยเพราะไม่ได้รับมอบสิทธิเรียกร้องเป็นหนังสือจากบริษัทรถยนต์เพ็ชรบุรีขนส่งจำกัด และไม่ได้แนบเอกสารดั่งกล่าวแล้วมาพร้อมฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้พิจารณาพิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าตามคำบรรยายในฟ้องของโจทก์เป็นเรื่องที่โจทก์อยู่ในฐานะผู้รับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยคือบริษัทรถยนต์ เพ็ชรบุรีขนส่งจำกัด ซึ่งมีต่อจำเลยเพราะข้อหาของโจทก์ว่าจำเลยเป็นฝ่ายกระทำผิดขับรถยนต์ของจำเลยไปชนเอารถของผู้เอาประกันภัยเสียหาย ซึ่งผู้เอาประกันภัยได้ประกันภัยแก่โจทก์ ๆ ต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนให้ผู้เอาประกันภัยไปตาม ป.พ.พ.ม. ๘๘๐ วรรคต้นดังที่ศาลอุทธรณ์อ้าง และมี ม. ๒๒๖ เป็นบทสนับสนุนให้โจทก์ผู้รับช่วงสิทธิจากผู้เอาประกันภัยใช้สิทธิในนามของโจทก์เองได้ หาใช่เป็นเรื่องการโอนสิทธิเรียกร้องตาม ม.๓๐๖ อย่างไรได้ไม่ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยได้ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1118/2498บริษัทสหวัฒนประกันภัยจำกัด โดยนายลี่อิน แซ่โค้วกรรมการนายบุญวงศ์อมาตยกุล กรรมการโจทก์นายทองคำ ทิพย์พยอมที่ 1 นายเทียรกุ่ย แซ่โค้ว ที่ 2 นายหยี่ เห็นแก้วที่3 ป.พ.พ. ม. 880, ม. 226, ม. 306 ป.วิ.พ. ม. 18ฟ้องบรรยายว่ารถของจำเลยชนรถยนต์ของผู้เอาประกันภัยจากโจทก์เสียหาย โจทก์ได้ใช้ค่าสินไหมทดแทนให้ผู้เอาประกันภัยไปแล้ว โจทก์ได้รับโอนสิทธิเรียกร้องมาเรียกร้องจากจำเลยต่อไปดังนี้เป็นเรื่องที่โจทก์อยู่ในฐานะผู้รับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยซึ่งมีต่อจำเลย โจทก์ย่อมใช้สิทธิในนามของตนเองได้ตาม ม.880,226 หาใช่เป็นเรื่องการโอนสิทธิเรียกร้องอันต้องหาเป็นหนังสือตาม ม.306 ไม่ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของรถยนต์มอบให้จำเลยที่ ๒ ไปบรรทุกไม้ จำเลยที่ ๓ เป็นผู้ขับ รถคันนี้ไปชนรถยนต์โดยสารของบริษัทรถยนต์เพ็ชรบุรีขนส่ง จำกัด ซึ่งเอาประกันไว้กับโจทก์เสียหาย ๕,๙๕๐ บาท โจทก์ได้ชำระไปแล้ว โจทก์ได้รับโอนสิทธิเรียกร้องมาเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยต่อไป จำเลยให้การว่าจำเลยที่ ๑ มอบรถให้จำเลยที่ ๒ ไปให้ผู้ซื้อดู จำเลยที่ ๓ กลับขับไปรับจ้างบรรทุกไม้ด้วยตนเอง จำเลยไม่ต้องรับผิดเพราะรถยนต์ของบริษัทรถยนต์เพ็ชรบุรีขนส่ง จำกัด มาชนรถของจำเลยที่ ๑ เอง โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องเพราะบริษัทโจทก์ไม่ได้รับมอบสิทธิเรียกร้องเป็นหนังสือจากบริษัทรถยนต์เพ็ชรบุรีขนส่งจำกัด ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยาน พิพากษายกฟ้องเห็นว่าโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยเพราะไม่ได้รับมอบสิทธิเรียกร้องเป็นหนังสือจากบริษัทรถยนต์เพ็ชรบุรีขนส่งจำกัด และไม่ได้แนบเอกสารดั่งกล่าวแล้วมาพร้อมฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้พิจารณาพิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าตามคำบรรยายในฟ้องของโจทก์เป็นเรื่องที่โจทก์อยู่ในฐานะผู้รับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยคือบริษัทรถยนต์ เพ็ชรบุรีขนส่งจำกัด ซึ่งมีต่อจำเลยเพราะข้อหาของโจทก์ว่าจำเลยเป็นฝ่ายกระทำผิดขับรถยนต์ของจำเลยไปชนเอารถของผู้เอาประกันภัยเสียหาย ซึ่งผู้เอาประกันภัยได้ประกันภัยแก่โจทก์ ๆ ต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนให้ผู้เอาประกันภัยไปตาม ป.พ.พ.ม. ๘๘๐ วรรคต้นดังที่ศาลอุทธรณ์อ้าง และมี ม. ๒๒๖ เป็นบทสนับสนุนให้โจทก์ผู้รับช่วงสิทธิจากผู้เอาประกันภัยใช้สิทธิในนามของโจทก์เองได้ หาใช่เป็นเรื่องการโอนสิทธิเรียกร้องตาม ม.๓๐๖ อย่างไรได้ไม่ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยได้ จึงพิพากษายืน(นนทประชา-นนทปัญญา-ดุลยการณ์โกวิท)ศาลจังหวัดเพชรบุรี - นายไฉน รัตโนดมศาลอุทธรณ์ - หลวงอรรถพิศาลโสภณแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของรถยนต์มอบให้จำเลยที่ ๒ ไปบรรทุกไม้ จำเลยที่ ๓ เป็นผู้ขับ รถคันนี้ไปชนรถยนต์โดยสารของบริษัทรถยนต์เพ็ชรบุรีขนส่ง จำกัด ซึ่งเอาประกันไว้กับโจทก์เสียหาย ๕,๙๕๐ บาท โจทก์ได้ชำระไปแล้ว โจทก์ได้รับโอนสิทธิเรียกร้องมาเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยต่อไป จำเลยให้การว่าจำเลยที่ ๑ มอบรถให้จำเลยที่ ๒ ไปให้ผู้ซื้อดู จำเลยที่ ๓ กลับขับไปรับจ้างบรรทุกไม้ด้วยตนเอง จำเลยไม่ต้องรับผิดเพราะรถยนต์ของบริษัทรถยนต์เพ็ชรบุรีขนส่ง จำกัด มาชนรถของจำเลยที่ ๑ เอง โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องเพราะบริษัทโจทก์ไม่ได้รับมอบสิทธิเรียกร้องเป็นหนังสือจากบริษัทรถยนต์เพ็ชรบุรีขนส่งจำกัด ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยาน พิพากษายกฟ้องเห็นว่าโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยเพราะไม่ได้รับมอบสิทธิเรียกร้องเป็นหนังสือจากบริษัทรถยนต์เพ็ชรบุรีขนส่งจำกัด และไม่ได้แนบเอกสารดั่งกล่าวแล้วมาพร้อมฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้พิจารณาพิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าตามคำบรรยายในฟ้องของโจทก์เป็นเรื่องที่โจทก์อยู่ในฐานะผู้รับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยคือบริษัทรถยนต์ เพ็ชรบุรีขนส่งจำกัด ซึ่งมีต่อจำเลยเพราะข้อหาของโจทก์ว่าจำเลยเป็นฝ่ายกระทำผิดขับรถยนต์ของจำเลยไปชนเอารถของผู้เอาประกันภัยเสียหาย ซึ่งผู้เอาประกันภัยได้ประกันภัยแก่โจทก์ ๆ ต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนให้ผู้เอาประกันภัยไปตาม ป.พ.พ.ม. ๘๘๐ วรรคต้นดังที่ศาลอุทธรณ์อ้าง และมี ม. ๒๒๖ เป็นบทสนับสนุนให้โจทก์ผู้รับช่วงสิทธิจากผู้เอาประกันภัยใช้สิทธิในนามของโจทก์เองได้ หาใช่เป็นเรื่องการโอนสิทธิเรียกร้องตาม ม.๓๐๖ อย่างไรได้ไม่ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยได้ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1118/2498บริษัทสหวัฒนประกันภัยจำกัด โดยนายลี่อิน แซ่โค้วกรรมการนายบุญวงศ์อมาตยกุล กรรมการโจทก์นายทองคำ ทิพย์พยอมที่ 1 นายเทียรกุ่ย แซ่โค้ว ที่ 2 นายหยี่ เห็นแก้วที่3 ป.พ.พ. ม. 880, ม. 226, ม. 306 ป.วิ.พ. ม. 18ฟ้องบรรยายว่ารถของจำเลยชนรถยนต์ของผู้เอาประกันภัยจากโจทก์เสียหาย โจทก์ได้ใช้ค่าสินไหมทดแทนให้ผู้เอาประกันภัยไปแล้ว โจทก์ได้รับโอนสิทธิเรียกร้องมาเรียกร้องจากจำเลยต่อไปดังนี้เป็นเรื่องที่โจทก์อยู่ในฐานะผู้รับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยซึ่งมีต่อจำเลย โจทก์ย่อมใช้สิทธิในนามของตนเองได้ตาม ม.880,226 หาใช่เป็นเรื่องการโอนสิทธิเรียกร้องอันต้องหาเป็นหนังสือตาม ม.306 ไม่ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของรถยนต์มอบให้จำเลยที่ ๒ ไปบรรทุกไม้ จำเลยที่ ๓ เป็นผู้ขับ รถคันนี้ไปชนรถยนต์โดยสารของบริษัทรถยนต์เพ็ชรบุรีขนส่ง จำกัด ซึ่งเอาประกันไว้กับโจทก์เสียหาย ๕,๙๕๐ บาท โจทก์ได้ชำระไปแล้ว โจทก์ได้รับโอนสิทธิเรียกร้องมาเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยต่อไป จำเลยให้การว่าจำเลยที่ ๑ มอบรถให้จำเลยที่ ๒ ไปให้ผู้ซื้อดู จำเลยที่ ๓ กลับขับไปรับจ้างบรรทุกไม้ด้วยตนเอง จำเลยไม่ต้องรับผิดเพราะรถยนต์ของบริษัทรถยนต์เพ็ชรบุรีขนส่ง จำกัด มาชนรถของจำเลยที่ ๑ เอง โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องเพราะบริษัทโจทก์ไม่ได้รับมอบสิทธิเรียกร้องเป็นหนังสือจากบริษัทรถยนต์เพ็ชรบุรีขนส่งจำกัด ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยาน พิพากษายกฟ้องเห็นว่าโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยเพราะไม่ได้รับมอบสิทธิเรียกร้องเป็นหนังสือจากบริษัทรถยนต์เพ็ชรบุรีขนส่งจำกัด และไม่ได้แนบเอกสารดั่งกล่าวแล้วมาพร้อมฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้พิจารณาพิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าตามคำบรรยายในฟ้องของโจทก์เป็นเรื่องที่โจทก์อยู่ในฐานะผู้รับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยคือบริษัทรถยนต์ เพ็ชรบุรีขนส่งจำกัด ซึ่งมีต่อจำเลยเพราะข้อหาของโจทก์ว่าจำเลยเป็นฝ่ายกระทำผิดขับรถยนต์ของจำเลยไปชนเอารถของผู้เอาประกันภัยเสียหาย ซึ่งผู้เอาประกันภัยได้ประกันภัยแก่โจทก์ ๆ ต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนให้ผู้เอาประกันภัยไปตาม ป.พ.พ.ม. ๘๘๐ วรรคต้นดังที่ศาลอุทธรณ์อ้าง และมี ม. ๒๒๖ เป็นบทสนับสนุนให้โจทก์ผู้รับช่วงสิทธิจากผู้เอาประกันภัยใช้สิทธิในนามของโจทก์เองได้ หาใช่เป็นเรื่องการโอนสิทธิเรียกร้องตาม ม.๓๐๖ อย่างไรได้ไม่ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยได้ จึงพิพากษายืน(นนทประชา-นนทปัญญา-ดุลยการณ์โกวิท)ศาลจังหวัดเพชรบุรี - นายไฉน รัตโนดมศาลอุทธรณ์ - หลวงอรรถพิศาลโสภณแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ