คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 384/2529หลักกฎหมาย: ตามป.รัษฎากรไม่ได้บัญญัติว่ารายรับจากการค้าประเภทคลังสินค้าหมายถึงอะไรจึงต้องถือตามป.พ.พ.มาตรา770และ771นายคลังสินค้าคือผู้รับทำการเก็บรักษาสินค้าเท่านั้นกฎหมายหาได้กำหนดให้นายคลังสินค้าต้องมีหน้าที่ขนสินค้ามาเข้าหรือออกจากคลังสินค้าของตนด้วยไม่ฉะนั้นรายรับจากการประกอบการคลังสินค้าก็คือค่าบำเหน็จในการเก็บรักษาสินค้าหรือค่ารับฝากสินค้าเท่านั้นหารวมถึงค่าขนส่งไม่การที่โจทก์ซึ่งเป็นนายคลังสินค้าได้ออกทดรองจ่ายค่าจ้างขนสินค้าให้แก่ผู้รับขนแทนผู้ฝากสินค้าไปนั้นเงินทดรองจ่ายค่าขนสินค้าของผู้ฝากนี้เป็นรายรับของผู้รับขนซึ่งผู้ฝากสินค้ามีหน้าที่ต้องจ่ายตามสัญญาหาใช่รายรับของโจทก์ซึ่งเป็นนายคลังสินค้าโจทก์จึงไม่มีหน้าที่เสียภาษีการค้าในเงินค่ารับขนที่ได้ทดรองจ่ายแทนผู้ฝากไป โจทก์ซึ่งเป็นนายจ้างต้องหักภาษีเงินได้ของลูกจ้างไว้จากเงินได้ของลูกจ้างตามป.รัษฎากรมาตรา50เมื่อโจทก์ไม่หักภาษีไว้โจทก์มีหน้าที่ต้องรับผิดร่วมกับลูกจ้างตามมาตรา54.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ประกอบการค้าประเภทคลังสินค้า เมื่อประมาณเดือนกันยายน 2521 เจ้าพนกงานประเมินของจำเลยที่ 1 ได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีการค้าพร้อมทั้งเงินเพิ่มและเบี้ยปรับโดยนำค่าขนถ่ายสินค้าซึ่งโจทก์ได้จ่ายทดรองให้แก่ผู้รับขนแทนลูกค้าไปมารวมคำนวณเป็นรายรับของโจทก์ นอกจากนี้ยังประเมินให้โจทก์เสียภาษีเงินได้ของกรรมการหัก ณ ที่จ่ายพร้อมทั้งเงินเพิ่มโดยมิชอบ โจทก์ได้อุทธรณ์การประเมินทั้งสองกรณีดังกล่าวต่อจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 ซึ่งเป็นคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จำเลยที่ 2ที่ 3 ที่ 4 วินิจฉัยยกอุทธรณ์ของโจทก์ จึงขอให้ศาลมีคำสั่งเพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ที่ 70/2524 และ 71/2524 ของจำเลยจำเลยให้การว่าการประเมินและคำวินิจฉัยของจำเลยชอบแล้วขอให้ศาลยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่าการประเมินของจำเลยชอบแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาในปัญหาที่จำเลยวินิจฉัยให้โจทก์เสียภาษีการค้าในเงินที่โจทก์จ่ายทดรองแทนผู้ฝากไป ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าตามบัญชีอัตราภาษีการค้าแห่งประมวลรัษฎากรได้ระบุการค้าประเภทคลังสินค้าไว้ในลำดับ 6ห้ผู้ประกอบกิจการทำคลังสินค้า การรับฝากทรัพย์หรือการให้บริการเกี่ยวกับสิ่งของต่าง ๆ ในห้องเย็น เสียภาษีการค้าร้อยละ 2.5ของรายรับ ส่วนการค้าประเภทรับขนสินค้าระบุไว้ในบัญชีอัตราภาษีการค้าลำดับ 8 ประเภทการขนส่ง ให้ผู้รับจ้างเสียภาษีการค้าอัตราร้อยละ 0.5 ของรายรับ การค้าที่พิพาทในคดีนี้ ไม่ใช่การค้าประเภทขนส่ง ไม่ใช่การเก็บสิ่งของในห้องเย็น และไม่ใช่การรับฝากทรัพย์ธรรมดา แต่เป็นการทำคลังสินค้าโดยตรงซึ่งประมวลรัษฎากรไม่ได้บัญญัติไว้ว่ารายรับจากการค้าประเภทคลังสินค้าหมายถึงอะไรบ้างจึคงต้องถือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 770 และมาตรา771 พิจารณาตามมาตรา 770 และ 771 แล้ว จะเห็นได้ว่านายคลังสินค้าก็คือผู้รับการเก็บรักษาสินค้าเท่านั้น กฎหมายหาได้กำหนดให้นายคลังสินค้าต้องมีหน้าที่ขนสินค้าเข้าหรือออกจากคลังสินค้าของตนด้วยไม่ ฉะนั้นรายรับจากการประกอบการคลังสินค้าก็คือค่าบำเหน็จในการเก็บรักษาสินค้า หรือค่ารับฝากสินค้าเท่านั้นหารวมถึงค่าขนส่งไม่ ซึ่งรายรับของโจทก์ในคดีนี้ก็คือค่ารับฝากน้ำตาลกระสอบละ 80 สตางค์ถึงหนึ่งบาทต่อเดือน ส่วนค่าจ้างขนน้ำตาลเข้าหนืออกจากคลังสินค้านั้นเป็นรายรับของผู้รับขนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 610 หาใช่บำเหน็จหรือรายรับเนื่องจากการประกอบการคลังสินค้าตามมาตรา 770 ไม่ การที่โจทก์ซึ่งเป็นนายคลังสินค้าได้ออกทดรองจ่ายค่าจ้างขนสินค้าให้แก่ผู้รับขนแทนผู้ฝากสินค้าไป เงินทดรองจ่ายค่าขนสินค้าของผู้ฝากนี้เป็นรายรับของผู้รับขน ซึ่งผู้ฝากสินค้ามีหน้าที่ต้องจ่ายตามสัญญา หาใช่รายรับของโจทก์ซึ่งเป็นนายคลังสินค้าไม่ โจทก์จึงไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีการค้าในเงินค่ารับขนที่ได้ทดรองจ่ายแทนผู้ฝากไป ฎีกาของโจทก์ในข้อนี้ฟังขึ้นในปัญหาส่วนเงินได้ของกรรมกรซึ่งโจทก์ไม่ได้หักภาษี ณ ที่จ่ายไว้โดยอ้างว่าเป็นการจ้าเหมาให้นายเฉลียว ก้อนนาค ไปจ้างกรรมกรอีกทอดหนึ่ง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าในสัญญาจ้างเหมาที่อ้างไม่ปรากฏอัตราค่าจ้างเหมาว่าจ้างเหมากันเป็นเงินเท่าใด และโจทก์ก็ไม่ได้นำนายเฉลียวมาสืบอธิบายการจ้างเหมาให้ชัดเจน แต่นายเฉลียวเคยให้การต่อเจ้าพนักงานกรมสรรพากรว่า จำนวนเงินที่ได้รับไปจากโจทก์นี้ได้นำไปแบ่งเฉลี่ยให้กับกรรมกร โดยนายเฉลียวได้รับเพียงหุ้นเดียวตามแรงงานที่นายเฉลียวได้ทำไป แสดงว่านายเฉลียวคือกรรมกรที่ได้รับค่าแรงงานจากโจทก์ร่วมกับกรรมกรทั้งหลาย และช่วยรับเงินจากโจทก์ไปจ่ายให้กรรมกรเท่านั้นเอง หาใช่ผู้รับเหมาจากโจทก์แต่อย่างใดไม่ ข้อเท็จจริงน่าเชื่อว่าโจทก์เป็นผู้ว่าจ้างและผู้จ่ายเงินให้กรรมกร ฉะนั้นโจทก์จึงมีหน้าที่หักภาษี ณ ที่จ่ายไว้ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 50 เมื่อโจทก์ไม่หักภาษีไว้ โจทก์มีหน้าที่ต้องรับผิดร่วมกับผู้มีเงินได้ตามมาตรา 55 ฎีกาของโจทก์ในข้อนี้ฟังไม่ขึ้นพิพากษาแก้ ให้เพิกถอนคำวินิจฉัยของจำเลยเฉพาะเรื่องภาษีการค้าตามคำวินิจฉัยที่ 70/2524 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 384/2529บริษัท บุญเจริญคลังสินค้าโจทก์กรมสรรพากร กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 610, ม. 770, ม. 771 ป.รัษฎากร ม. 50, ม. 54, บัญชีอัตราภาษีการค้าท้ายประมวลรัษฎากร ประเภทการค้า 6, บัญชีอัตราภาษีการค้าท้ายประมวลรัษฎากร ประเภทการค้า 8ตามป.รัษฎากรไม่ได้บัญญัติว่ารายรับจากการค้าประเภทคลังสินค้าหมายถึงอะไรจึงต้องถือตามป.พ.พ.มาตรา770และ771นายคลังสินค้าคือผู้รับทำการเก็บรักษาสินค้าเท่านั้นกฎหมายหาได้กำหนดให้นายคลังสินค้าต้องมีหน้าที่ขนสินค้ามาเข้าหรือออกจากคลังสินค้าของตนด้วยไม่ฉะนั้นรายรับจากการประกอบการคลังสินค้าก็คือค่าบำเหน็จในการเก็บรักษาสินค้าหรือค่ารับฝากสินค้าเท่านั้นหารวมถึงค่าขนส่งไม่การที่โจทก์ซึ่งเป็นนายคลังสินค้าได้ออกทดรองจ่ายค่าจ้างขนสินค้าให้แก่ผู้รับขนแทนผู้ฝากสินค้าไปนั้นเงินทดรองจ่ายค่าขนสินค้าของผู้ฝากนี้เป็นรายรับของผู้รับขนซึ่งผู้ฝากสินค้ามีหน้าที่ต้องจ่ายตามสัญญาหาใช่รายรับของโจทก์ซึ่งเป็นนายคลังสินค้าโจทก์จึงไม่มีหน้าที่เสียภาษีการค้าในเงินค่ารับขนที่ได้ทดรองจ่ายแทนผู้ฝากไป โจทก์ซึ่งเป็นนายจ้างต้องหักภาษีเงินได้ของลูกจ้างไว้จากเงินได้ของลูกจ้างตามป.รัษฎากรมาตรา50เมื่อโจทก์ไม่หักภาษีไว้โจทก์มีหน้าที่ต้องรับผิดร่วมกับลูกจ้างตามมาตรา54.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ประกอบการค้าประเภทคลังสินค้า เมื่อประมาณเดือนกันยายน 2521 เจ้าพนกงานประเมินของจำเลยที่ 1 ได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีการค้าพร้อมทั้งเงินเพิ่มและเบี้ยปรับโดยนำค่าขนถ่ายสินค้าซึ่งโจทก์ได้จ่ายทดรองให้แก่ผู้รับขนแทนลูกค้าไปมารวมคำนวณเป็นรายรับของโจทก์ นอกจากนี้ยังประเมินให้โจทก์เสียภาษีเงินได้ของกรรมการหัก ณ ที่จ่ายพร้อมทั้งเงินเพิ่มโดยมิชอบ โจทก์ได้อุทธรณ์การประเมินทั้งสองกรณีดังกล่าวต่อจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 ซึ่งเป็นคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จำเลยที่ 2ที่ 3 ที่ 4 วินิจฉัยยกอุทธรณ์ของโจทก์ จึงขอให้ศาลมีคำสั่งเพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ที่ 70/2524 และ 71/2524 ของจำเลยจำเลยให้การว่าการประเมินและคำวินิจฉัยของจำเลยชอบแล้วขอให้ศาลยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่าการประเมินของจำเลยชอบแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาในปัญหาที่จำเลยวินิจฉัยให้โจทก์เสียภาษีการค้าในเงินที่โจทก์จ่ายทดรองแทนผู้ฝากไป ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าตามบัญชีอัตราภาษีการค้าแห่งประมวลรัษฎากรได้ระบุการค้าประเภทคลังสินค้าไว้ในลำดับ 6ห้ผู้ประกอบกิจการทำคลังสินค้า การรับฝากทรัพย์หรือการให้บริการเกี่ยวกับสิ่งของต่าง ๆ ในห้องเย็น เสียภาษีการค้าร้อยละ 2.5ของรายรับ ส่วนการค้าประเภทรับขนสินค้าระบุไว้ในบัญชีอัตราภาษีการค้าลำดับ 8 ประเภทการขนส่ง ให้ผู้รับจ้างเสียภาษีการค้าอัตราร้อยละ 0.5 ของรายรับ การค้าที่พิพาทในคดีนี้ ไม่ใช่การค้าประเภทขนส่ง ไม่ใช่การเก็บสิ่งของในห้องเย็น และไม่ใช่การรับฝากทรัพย์ธรรมดา แต่เป็นการทำคลังสินค้าโดยตรงซึ่งประมวลรัษฎากรไม่ได้บัญญัติไว้ว่ารายรับจากการค้าประเภทคลังสินค้าหมายถึงอะไรบ้างจึคงต้องถือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 770 และมาตรา771 พิจารณาตามมาตรา 770 และ 771 แล้ว จะเห็นได้ว่านายคลังสินค้าก็คือผู้รับการเก็บรักษาสินค้าเท่านั้น กฎหมายหาได้กำหนดให้นายคลังสินค้าต้องมีหน้าที่ขนสินค้าเข้าหรือออกจากคลังสินค้าของตนด้วยไม่ ฉะนั้นรายรับจากการประกอบการคลังสินค้าก็คือค่าบำเหน็จในการเก็บรักษาสินค้า หรือค่ารับฝากสินค้าเท่านั้นหารวมถึงค่าขนส่งไม่ ซึ่งรายรับของโจทก์ในคดีนี้ก็คือค่ารับฝากน้ำตาลกระสอบละ 80 สตางค์ถึงหนึ่งบาทต่อเดือน ส่วนค่าจ้างขนน้ำตาลเข้าหนืออกจากคลังสินค้านั้นเป็นรายรับของผู้รับขนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 610 หาใช่บำเหน็จหรือรายรับเนื่องจากการประกอบการคลังสินค้าตามมาตรา 770 ไม่ การที่โจทก์ซึ่งเป็นนายคลังสินค้าได้ออกทดรองจ่ายค่าจ้างขนสินค้าให้แก่ผู้รับขนแทนผู้ฝากสินค้าไป เงินทดรองจ่ายค่าขนสินค้าของผู้ฝากนี้เป็นรายรับของผู้รับขน ซึ่งผู้ฝากสินค้ามีหน้าที่ต้องจ่ายตามสัญญา หาใช่รายรับของโจทก์ซึ่งเป็นนายคลังสินค้าไม่ โจทก์จึงไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีการค้าในเงินค่ารับขนที่ได้ทดรองจ่ายแทนผู้ฝากไป ฎีกาของโจทก์ในข้อนี้ฟังขึ้นในปัญหาส่วนเงินได้ของกรรมกรซึ่งโจทก์ไม่ได้หักภาษี ณ ที่จ่ายไว้โดยอ้างว่าเป็นการจ้าเหมาให้นายเฉลียว ก้อนนาค ไปจ้างกรรมกรอีกทอดหนึ่ง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าในสัญญาจ้างเหมาที่อ้างไม่ปรากฏอัตราค่าจ้างเหมาว่าจ้างเหมากันเป็นเงินเท่าใด และโจทก์ก็ไม่ได้นำนายเฉลียวมาสืบอธิบายการจ้างเหมาให้ชัดเจน แต่นายเฉลียวเคยให้การต่อเจ้าพนักงานกรมสรรพากรว่า จำนวนเงินที่ได้รับไปจากโจทก์นี้ได้นำไปแบ่งเฉลี่ยให้กับกรรมกร โดยนายเฉลียวได้รับเพียงหุ้นเดียวตามแรงงานที่นายเฉลียวได้ทำไป แสดงว่านายเฉลียวคือกรรมกรที่ได้รับค่าแรงงานจากโจทก์ร่วมกับกรรมกรทั้งหลาย และช่วยรับเงินจากโจทก์ไปจ่ายให้กรรมกรเท่านั้นเอง หาใช่ผู้รับเหมาจากโจทก์แต่อย่างใดไม่ ข้อเท็จจริงน่าเชื่อว่าโจทก์เป็นผู้ว่าจ้างและผู้จ่ายเงินให้กรรมกร ฉะนั้นโจทก์จึงมีหน้าที่หักภาษี ณ ที่จ่ายไว้ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 50 เมื่อโจทก์ไม่หักภาษีไว้ โจทก์มีหน้าที่ต้องรับผิดร่วมกับผู้มีเงินได้ตามมาตรา 55 ฎีกาของโจทก์ในข้อนี้ฟังไม่ขึ้นพิพากษาแก้ ให้เพิกถอนคำวินิจฉัยของจำเลยเฉพาะเรื่องภาษีการค้าตามคำวินิจฉัยที่ 70/2524 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์.(ทวี กสิยพงศ์-จำนง นิยมวิภาต-สวัสดิ์ รอดเจริญ)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ประกอบการค้าประเภทคลังสินค้า เมื่อประมาณเดือนกันยายน 2521 เจ้าพนกงานประเมินของจำเลยที่ 1 ได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีการค้าพร้อมทั้งเงินเพิ่มและเบี้ยปรับโดยนำค่าขนถ่ายสินค้าซึ่งโจทก์ได้จ่ายทดรองให้แก่ผู้รับขนแทนลูกค้าไปมารวมคำนวณเป็นรายรับของโจทก์ นอกจากนี้ยังประเมินให้โจทก์เสียภาษีเงินได้ของกรรมการหัก ณ ที่จ่ายพร้อมทั้งเงินเพิ่มโดยมิชอบ โจทก์ได้อุทธรณ์การประเมินทั้งสองกรณีดังกล่าวต่อจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 ซึ่งเป็นคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จำเลยที่ 2ที่ 3 ที่ 4 วินิจฉัยยกอุทธรณ์ของโจทก์ จึงขอให้ศาลมีคำสั่งเพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ที่ 70/2524 และ 71/2524 ของจำเลยจำเลยให้การว่าการประเมินและคำวินิจฉัยของจำเลยชอบแล้วขอให้ศาลยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่าการประเมินของจำเลยชอบแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาในปัญหาที่จำเลยวินิจฉัยให้โจทก์เสียภาษีการค้าในเงินที่โจทก์จ่ายทดรองแทนผู้ฝากไป ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าตามบัญชีอัตราภาษีการค้าแห่งประมวลรัษฎากรได้ระบุการค้าประเภทคลังสินค้าไว้ในลำดับ 6ห้ผู้ประกอบกิจการทำคลังสินค้า การรับฝากทรัพย์หรือการให้บริการเกี่ยวกับสิ่งของต่าง ๆ ในห้องเย็น เสียภาษีการค้าร้อยละ 2.5ของรายรับ ส่วนการค้าประเภทรับขนสินค้าระบุไว้ในบัญชีอัตราภาษีการค้าลำดับ 8 ประเภทการขนส่ง ให้ผู้รับจ้างเสียภาษีการค้าอัตราร้อยละ 0.5 ของรายรับ การค้าที่พิพาทในคดีนี้ ไม่ใช่การค้าประเภทขนส่ง ไม่ใช่การเก็บสิ่งของในห้องเย็น และไม่ใช่การรับฝากทรัพย์ธรรมดา แต่เป็นการทำคลังสินค้าโดยตรงซึ่งประมวลรัษฎากรไม่ได้บัญญัติไว้ว่ารายรับจากการค้าประเภทคลังสินค้าหมายถึงอะไรบ้างจึคงต้องถือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 770 และมาตรา771 พิจารณาตามมาตรา 770 และ 771 แล้ว จะเห็นได้ว่านายคลังสินค้าก็คือผู้รับการเก็บรักษาสินค้าเท่านั้น กฎหมายหาได้กำหนดให้นายคลังสินค้าต้องมีหน้าที่ขนสินค้าเข้าหรือออกจากคลังสินค้าของตนด้วยไม่ ฉะนั้นรายรับจากการประกอบการคลังสินค้าก็คือค่าบำเหน็จในการเก็บรักษาสินค้า หรือค่ารับฝากสินค้าเท่านั้นหารวมถึงค่าขนส่งไม่ ซึ่งรายรับของโจทก์ในคดีนี้ก็คือค่ารับฝากน้ำตาลกระสอบละ 80 สตางค์ถึงหนึ่งบาทต่อเดือน ส่วนค่าจ้างขนน้ำตาลเข้าหนืออกจากคลังสินค้านั้นเป็นรายรับของผู้รับขนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 610 หาใช่บำเหน็จหรือรายรับเนื่องจากการประกอบการคลังสินค้าตามมาตรา 770 ไม่ การที่โจทก์ซึ่งเป็นนายคลังสินค้าได้ออกทดรองจ่ายค่าจ้างขนสินค้าให้แก่ผู้รับขนแทนผู้ฝากสินค้าไป เงินทดรองจ่ายค่าขนสินค้าของผู้ฝากนี้เป็นรายรับของผู้รับขน ซึ่งผู้ฝากสินค้ามีหน้าที่ต้องจ่ายตามสัญญา หาใช่รายรับของโจทก์ซึ่งเป็นนายคลังสินค้าไม่ โจทก์จึงไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีการค้าในเงินค่ารับขนที่ได้ทดรองจ่ายแทนผู้ฝากไป ฎีกาของโจทก์ในข้อนี้ฟังขึ้นในปัญหาส่วนเงินได้ของกรรมกรซึ่งโจทก์ไม่ได้หักภาษี ณ ที่จ่ายไว้โดยอ้างว่าเป็นการจ้าเหมาให้นายเฉลียว ก้อนนาค ไปจ้างกรรมกรอีกทอดหนึ่ง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าในสัญญาจ้างเหมาที่อ้างไม่ปรากฏอัตราค่าจ้างเหมาว่าจ้างเหมากันเป็นเงินเท่าใด และโจทก์ก็ไม่ได้นำนายเฉลียวมาสืบอธิบายการจ้างเหมาให้ชัดเจน แต่นายเฉลียวเคยให้การต่อเจ้าพนักงานกรมสรรพากรว่า จำนวนเงินที่ได้รับไปจากโจทก์นี้ได้นำไปแบ่งเฉลี่ยให้กับกรรมกร โดยนายเฉลียวได้รับเพียงหุ้นเดียวตามแรงงานที่นายเฉลียวได้ทำไป แสดงว่านายเฉลียวคือกรรมกรที่ได้รับค่าแรงงานจากโจทก์ร่วมกับกรรมกรทั้งหลาย และช่วยรับเงินจากโจทก์ไปจ่ายให้กรรมกรเท่านั้นเอง หาใช่ผู้รับเหมาจากโจทก์แต่อย่างใดไม่ ข้อเท็จจริงน่าเชื่อว่าโจทก์เป็นผู้ว่าจ้างและผู้จ่ายเงินให้กรรมกร ฉะนั้นโจทก์จึงมีหน้าที่หักภาษี ณ ที่จ่ายไว้ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 50 เมื่อโจทก์ไม่หักภาษีไว้ โจทก์มีหน้าที่ต้องรับผิดร่วมกับผู้มีเงินได้ตามมาตรา 55 ฎีกาของโจทก์ในข้อนี้ฟังไม่ขึ้นพิพากษาแก้ ให้เพิกถอนคำวินิจฉัยของจำเลยเฉพาะเรื่องภาษีการค้าตามคำวินิจฉัยที่ 70/2524 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 384/2529บริษัท บุญเจริญคลังสินค้าโจทก์กรมสรรพากร กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 610, ม. 770, ม. 771 ป.รัษฎากร ม. 50, ม. 54, บัญชีอัตราภาษีการค้าท้ายประมวลรัษฎากร ประเภทการค้า 6, บัญชีอัตราภาษีการค้าท้ายประมวลรัษฎากร ประเภทการค้า 8ตามป.รัษฎากรไม่ได้บัญญัติว่ารายรับจากการค้าประเภทคลังสินค้าหมายถึงอะไรจึงต้องถือตามป.พ.พ.มาตรา770และ771นายคลังสินค้าคือผู้รับทำการเก็บรักษาสินค้าเท่านั้นกฎหมายหาได้กำหนดให้นายคลังสินค้าต้องมีหน้าที่ขนสินค้ามาเข้าหรือออกจากคลังสินค้าของตนด้วยไม่ฉะนั้นรายรับจากการประกอบการคลังสินค้าก็คือค่าบำเหน็จในการเก็บรักษาสินค้าหรือค่ารับฝากสินค้าเท่านั้นหารวมถึงค่าขนส่งไม่การที่โจทก์ซึ่งเป็นนายคลังสินค้าได้ออกทดรองจ่ายค่าจ้างขนสินค้าให้แก่ผู้รับขนแทนผู้ฝากสินค้าไปนั้นเงินทดรองจ่ายค่าขนสินค้าของผู้ฝากนี้เป็นรายรับของผู้รับขนซึ่งผู้ฝากสินค้ามีหน้าที่ต้องจ่ายตามสัญญาหาใช่รายรับของโจทก์ซึ่งเป็นนายคลังสินค้าโจทก์จึงไม่มีหน้าที่เสียภาษีการค้าในเงินค่ารับขนที่ได้ทดรองจ่ายแทนผู้ฝากไป โจทก์ซึ่งเป็นนายจ้างต้องหักภาษีเงินได้ของลูกจ้างไว้จากเงินได้ของลูกจ้างตามป.รัษฎากรมาตรา50เมื่อโจทก์ไม่หักภาษีไว้โจทก์มีหน้าที่ต้องรับผิดร่วมกับลูกจ้างตามมาตรา54.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ประกอบการค้าประเภทคลังสินค้า เมื่อประมาณเดือนกันยายน 2521 เจ้าพนกงานประเมินของจำเลยที่ 1 ได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีการค้าพร้อมทั้งเงินเพิ่มและเบี้ยปรับโดยนำค่าขนถ่ายสินค้าซึ่งโจทก์ได้จ่ายทดรองให้แก่ผู้รับขนแทนลูกค้าไปมารวมคำนวณเป็นรายรับของโจทก์ นอกจากนี้ยังประเมินให้โจทก์เสียภาษีเงินได้ของกรรมการหัก ณ ที่จ่ายพร้อมทั้งเงินเพิ่มโดยมิชอบ โจทก์ได้อุทธรณ์การประเมินทั้งสองกรณีดังกล่าวต่อจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 ซึ่งเป็นคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จำเลยที่ 2ที่ 3 ที่ 4 วินิจฉัยยกอุทธรณ์ของโจทก์ จึงขอให้ศาลมีคำสั่งเพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ที่ 70/2524 และ 71/2524 ของจำเลยจำเลยให้การว่าการประเมินและคำวินิจฉัยของจำเลยชอบแล้วขอให้ศาลยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่าการประเมินของจำเลยชอบแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาในปัญหาที่จำเลยวินิจฉัยให้โจทก์เสียภาษีการค้าในเงินที่โจทก์จ่ายทดรองแทนผู้ฝากไป ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าตามบัญชีอัตราภาษีการค้าแห่งประมวลรัษฎากรได้ระบุการค้าประเภทคลังสินค้าไว้ในลำดับ 6ห้ผู้ประกอบกิจการทำคลังสินค้า การรับฝากทรัพย์หรือการให้บริการเกี่ยวกับสิ่งของต่าง ๆ ในห้องเย็น เสียภาษีการค้าร้อยละ 2.5ของรายรับ ส่วนการค้าประเภทรับขนสินค้าระบุไว้ในบัญชีอัตราภาษีการค้าลำดับ 8 ประเภทการขนส่ง ให้ผู้รับจ้างเสียภาษีการค้าอัตราร้อยละ 0.5 ของรายรับ การค้าที่พิพาทในคดีนี้ ไม่ใช่การค้าประเภทขนส่ง ไม่ใช่การเก็บสิ่งของในห้องเย็น และไม่ใช่การรับฝากทรัพย์ธรรมดา แต่เป็นการทำคลังสินค้าโดยตรงซึ่งประมวลรัษฎากรไม่ได้บัญญัติไว้ว่ารายรับจากการค้าประเภทคลังสินค้าหมายถึงอะไรบ้างจึคงต้องถือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 770 และมาตรา771 พิจารณาตามมาตรา 770 และ 771 แล้ว จะเห็นได้ว่านายคลังสินค้าก็คือผู้รับการเก็บรักษาสินค้าเท่านั้น กฎหมายหาได้กำหนดให้นายคลังสินค้าต้องมีหน้าที่ขนสินค้าเข้าหรือออกจากคลังสินค้าของตนด้วยไม่ ฉะนั้นรายรับจากการประกอบการคลังสินค้าก็คือค่าบำเหน็จในการเก็บรักษาสินค้า หรือค่ารับฝากสินค้าเท่านั้นหารวมถึงค่าขนส่งไม่ ซึ่งรายรับของโจทก์ในคดีนี้ก็คือค่ารับฝากน้ำตาลกระสอบละ 80 สตางค์ถึงหนึ่งบาทต่อเดือน ส่วนค่าจ้างขนน้ำตาลเข้าหนืออกจากคลังสินค้านั้นเป็นรายรับของผู้รับขนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 610 หาใช่บำเหน็จหรือรายรับเนื่องจากการประกอบการคลังสินค้าตามมาตรา 770 ไม่ การที่โจทก์ซึ่งเป็นนายคลังสินค้าได้ออกทดรองจ่ายค่าจ้างขนสินค้าให้แก่ผู้รับขนแทนผู้ฝากสินค้าไป เงินทดรองจ่ายค่าขนสินค้าของผู้ฝากนี้เป็นรายรับของผู้รับขน ซึ่งผู้ฝากสินค้ามีหน้าที่ต้องจ่ายตามสัญญา หาใช่รายรับของโจทก์ซึ่งเป็นนายคลังสินค้าไม่ โจทก์จึงไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีการค้าในเงินค่ารับขนที่ได้ทดรองจ่ายแทนผู้ฝากไป ฎีกาของโจทก์ในข้อนี้ฟังขึ้นในปัญหาส่วนเงินได้ของกรรมกรซึ่งโจทก์ไม่ได้หักภาษี ณ ที่จ่ายไว้โดยอ้างว่าเป็นการจ้าเหมาให้นายเฉลียว ก้อนนาค ไปจ้างกรรมกรอีกทอดหนึ่ง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าในสัญญาจ้างเหมาที่อ้างไม่ปรากฏอัตราค่าจ้างเหมาว่าจ้างเหมากันเป็นเงินเท่าใด และโจทก์ก็ไม่ได้นำนายเฉลียวมาสืบอธิบายการจ้างเหมาให้ชัดเจน แต่นายเฉลียวเคยให้การต่อเจ้าพนักงานกรมสรรพากรว่า จำนวนเงินที่ได้รับไปจากโจทก์นี้ได้นำไปแบ่งเฉลี่ยให้กับกรรมกร โดยนายเฉลียวได้รับเพียงหุ้นเดียวตามแรงงานที่นายเฉลียวได้ทำไป แสดงว่านายเฉลียวคือกรรมกรที่ได้รับค่าแรงงานจากโจทก์ร่วมกับกรรมกรทั้งหลาย และช่วยรับเงินจากโจทก์ไปจ่ายให้กรรมกรเท่านั้นเอง หาใช่ผู้รับเหมาจากโจทก์แต่อย่างใดไม่ ข้อเท็จจริงน่าเชื่อว่าโจทก์เป็นผู้ว่าจ้างและผู้จ่ายเงินให้กรรมกร ฉะนั้นโจทก์จึงมีหน้าที่หักภาษี ณ ที่จ่ายไว้ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 50 เมื่อโจทก์ไม่หักภาษีไว้ โจทก์มีหน้าที่ต้องรับผิดร่วมกับผู้มีเงินได้ตามมาตรา 55 ฎีกาของโจทก์ในข้อนี้ฟังไม่ขึ้นพิพากษาแก้ ให้เพิกถอนคำวินิจฉัยของจำเลยเฉพาะเรื่องภาษีการค้าตามคำวินิจฉัยที่ 70/2524 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์.(ทวี กสิยพงศ์-จำนง นิยมวิภาต-สวัสดิ์ รอดเจริญ)แหล่งที่มาสำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ