คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 517/2489หลักกฎหมาย: เจ้าพนักงานป่าไม้ออกใบอนุญาตไม้แปรรูปซึ่งเขาไม่จำเป็นต้องมีใบอนุญาตโดยบุตรเป็นผู้เขียน เขียนแล้วเรียกเงินจากเขาส่งให้จำเลยซึ่งเป็นบิดา จำเลยรับไว้เป็นสินน้ำใจ ดังนี้ ไม่มีผิดตาม มาตรา 135โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นพนักงานป่าไม้ ใช้อำนาจในตำแหน่งเรียกหรือรับเงินจากราษฎรอันเป็นประโยชน์มิควรได้ไว้เป็นขอน้ำใจส่วนตัวจำเลย แล้วออกใบอนุญาตแปรรูปไม้ซึ่งคนเหล่านั้นไม่ต้องเสีย ขอให้ลงโทษตามมาตรา 135 ศาลจังหวัดพระตะบองและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 135 จำคุก 1 ปีจำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคดีนี้ศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ ซึ่งได้ความว่า เมื่อจำเลยตรวจตีตราไม้แล้วจำเลยสั่งเจ้าของไม้ไปริบไม้ที่บ้านจำเลยเมื่อจะเขียนใบอนุญาตจำเลยให้บุตรเป็นคนเขียน บุตรเขียนแล้วก็เรียกเงินจากเจ้าของไม้ ๆ ส่งเงินให้จำเลย ๆ รับส่งให้บุตรเป็นของน้ำใจส่วนตัวศาลฎีกาเห็นว่า หาใช่เป็นการเรียกเก็บส่วยภาษีอากรและทรัพย์อันต้องส่งแก่รัฐบาลตาม มาตรา 135 ไม่ จำเลยไม่มีผิดตามฟ้องจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 517/2489อัยการจังหวัดพระตะบองโจทก์นายเชาวน์ เชาวน์ฤทธิ์จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 135, ม. 136เจ้าพนักงานป่าไม้ออกใบอนุญาตไม้แปรรูปซึ่งเขาไม่จำเป็นต้องมีใบอนุญาตโดยบุตรเป็นผู้เขียน เขียนแล้วเรียกเงินจากเขาส่งให้จำเลยซึ่งเป็นบิดา จำเลยรับไว้เป็นสินน้ำใจ ดังนี้ ไม่มีผิดตาม มาตรา 135โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นพนักงานป่าไม้ ใช้อำนาจในตำแหน่งเรียกหรือรับเงินจากราษฎรอันเป็นประโยชน์มิควรได้ไว้เป็นขอน้ำใจส่วนตัวจำเลย แล้วออกใบอนุญาตแปรรูปไม้ซึ่งคนเหล่านั้นไม่ต้องเสีย ขอให้ลงโทษตามมาตรา 135 ศาลจังหวัดพระตะบองและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 135 จำคุก 1 ปีจำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคดีนี้ศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ ซึ่งได้ความว่า เมื่อจำเลยตรวจตีตราไม้แล้วจำเลยสั่งเจ้าของไม้ไปริบไม้ที่บ้านจำเลยเมื่อจะเขียนใบอนุญาตจำเลยให้บุตรเป็นคนเขียน บุตรเขียนแล้วก็เรียกเงินจากเจ้าของไม้ ๆ ส่งเงินให้จำเลย ๆ รับส่งให้บุตรเป็นของน้ำใจส่วนตัวศาลฎีกาเห็นว่า หาใช่เป็นการเรียกเก็บส่วยภาษีอากรและทรัพย์อันต้องส่งแก่รัฐบาลตาม มาตรา 135 ไม่ จำเลยไม่มีผิดตามฟ้องจึงพิพากษายืน(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-อิศรภักดีธรรมวิเทต-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นพนักงานป่าไม้ ใช้อำนาจในตำแหน่งเรียกหรือรับเงินจากราษฎรอันเป็นประโยชน์มิควรได้ไว้เป็นขอน้ำใจส่วนตัวจำเลย แล้วออกใบอนุญาตแปรรูปไม้ซึ่งคนเหล่านั้นไม่ต้องเสีย ขอให้ลงโทษตามมาตรา 135 ศาลจังหวัดพระตะบองและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 135 จำคุก 1 ปีจำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคดีนี้ศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ ซึ่งได้ความว่า เมื่อจำเลยตรวจตีตราไม้แล้วจำเลยสั่งเจ้าของไม้ไปริบไม้ที่บ้านจำเลยเมื่อจะเขียนใบอนุญาตจำเลยให้บุตรเป็นคนเขียน บุตรเขียนแล้วก็เรียกเงินจากเจ้าของไม้ ๆ ส่งเงินให้จำเลย ๆ รับส่งให้บุตรเป็นของน้ำใจส่วนตัวศาลฎีกาเห็นว่า หาใช่เป็นการเรียกเก็บส่วยภาษีอากรและทรัพย์อันต้องส่งแก่รัฐบาลตาม มาตรา 135 ไม่ จำเลยไม่มีผิดตามฟ้องจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 517/2489อัยการจังหวัดพระตะบองโจทก์นายเชาวน์ เชาวน์ฤทธิ์จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 135, ม. 136เจ้าพนักงานป่าไม้ออกใบอนุญาตไม้แปรรูปซึ่งเขาไม่จำเป็นต้องมีใบอนุญาตโดยบุตรเป็นผู้เขียน เขียนแล้วเรียกเงินจากเขาส่งให้จำเลยซึ่งเป็นบิดา จำเลยรับไว้เป็นสินน้ำใจ ดังนี้ ไม่มีผิดตาม มาตรา 135โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นพนักงานป่าไม้ ใช้อำนาจในตำแหน่งเรียกหรือรับเงินจากราษฎรอันเป็นประโยชน์มิควรได้ไว้เป็นขอน้ำใจส่วนตัวจำเลย แล้วออกใบอนุญาตแปรรูปไม้ซึ่งคนเหล่านั้นไม่ต้องเสีย ขอให้ลงโทษตามมาตรา 135 ศาลจังหวัดพระตะบองและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 135 จำคุก 1 ปีจำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคดีนี้ศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ ซึ่งได้ความว่า เมื่อจำเลยตรวจตีตราไม้แล้วจำเลยสั่งเจ้าของไม้ไปริบไม้ที่บ้านจำเลยเมื่อจะเขียนใบอนุญาตจำเลยให้บุตรเป็นคนเขียน บุตรเขียนแล้วก็เรียกเงินจากเจ้าของไม้ ๆ ส่งเงินให้จำเลย ๆ รับส่งให้บุตรเป็นของน้ำใจส่วนตัวศาลฎีกาเห็นว่า หาใช่เป็นการเรียกเก็บส่วยภาษีอากรและทรัพย์อันต้องส่งแก่รัฐบาลตาม มาตรา 135 ไม่ จำเลยไม่มีผิดตามฟ้องจึงพิพากษายืน(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-อิศรภักดีธรรมวิเทต-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ