คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2401/2532หลักกฎหมาย: องุ่น เป็นพืชที่ต้องการน้ำมาก และไม่ใช่พืชที่มีอายุสั้น แม้จะเก็บเกี่ยวครั้งแรกได้ ภายใน 12 เดือน ก็ไม่เป็นพืชไร่ ที่ดินซึ่งปลูกองุ่น จึงไม่เป็นที่นาอันจะได้รับความคุ้มครองตาม พระราชบัญญัติการเช่า ที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เช่าที่ดินโฉนดเลขที่ 8966 ตำบลคลองจินดา อำเภอสามพรานจังหวัดนครปฐม เป็นเนื้อที่ 1 ไร่ จากนางศรีสุข ตันพิทักษ์ เพื่อปลูกพืชไร่คือองุ่นจึงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 ต่อมานางศรีสุข โอนขายที่ดินแปลงดังกล่าวให้จำเลยในราคาไร่ละ 8,100 ซึ่งรวมที่ดินส่วนที่โจทก์เช่าจำนวน 5 ไร่ด้วย โดยนางศรีสุขไม่เคยแจ้งความจำนงจะขายและระบุราคาที่จะขายรวมทั้งวิธีการชำระเงินให้โจทก์ทราบ โจทก์มีสิทธิตามพระราชบัญญัติดังกล่าวที่จะซื้อที่ดินที่โจทก์เช่าจำนวน 5 ไร่จากจำเลย แต่จำเลยไม่ยอมชาย ขอให้บังคับจำเลยโอนขายที่ดินจำนวน 5 ไร่ ดังกล่าวแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่เคยเช่าที่พิพาท แต่โจทก์บุกรุกเข้าไปทำประโยชน์ โจทก์ปลูกชมพู่ องุ่น ซึ่งเป็นไม้ยืนต้นมีลักษณะเป็นการทำสวน จึงไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยเช่าที่ดินพิพาทจากนางศรีสุข ทำการปลูกองุ่นซึ่งเป็นพืชไร่ จึงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญํติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524พิพากษาให้จำเลยโอนขายที่พิพาทให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ไม่ได้เช่าที่ดินพิพาท พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 มาตรา 21 ได้ให้คำนิยามของคำว่าพืชไร่ว่า เป็นพืชที่ต้องการน้ำน้อยและอายุสั้นหรือพืชซึ่งต้องการน้ำน้อยและสามารถเก็บเกี่ยวครั้งแรกได้ภายใน 12 เดือน เมื่อองุ้นเป็นพืชที่ต้องการน้ำมาก ทั้งไม่ใช่พืชที่มีอายุสั้น แม้จะสามารถเก็บเกี่ยวครั้งแรกได้ภายใน 12เดือน ก็ไม่เป็นพืชไร่ อันจะถือได้ว่าที่ดินพิพาทเป็นที่มาตามความหมายของพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 โจทก์จึงไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติดังกล่าว ที่ศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผลพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2401/2532นาย จำนอง ตะเพียนทองโจทก์นาง เอื่อน ทิพย์สำราญจำเลย พ.ร.บ.การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ.2524 ม. 21องุ่น เป็นพืชที่ต้องการน้ำมาก และไม่ใช่พืชที่มีอายุสั้น แม้จะเก็บเกี่ยวครั้งแรกได้ ภายใน 12 เดือน ก็ไม่เป็นพืชไร่ ที่ดินซึ่งปลูกองุ่น จึงไม่เป็นที่นาอันจะได้รับความคุ้มครองตาม พระราชบัญญัติการเช่า ที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เช่าที่ดินโฉนดเลขที่ 8966 ตำบลคลองจินดา อำเภอสามพรานจังหวัดนครปฐม เป็นเนื้อที่ 1 ไร่ จากนางศรีสุข ตันพิทักษ์ เพื่อปลูกพืชไร่คือองุ่นจึงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 ต่อมานางศรีสุข โอนขายที่ดินแปลงดังกล่าวให้จำเลยในราคาไร่ละ 8,100 ซึ่งรวมที่ดินส่วนที่โจทก์เช่าจำนวน 5 ไร่ด้วย โดยนางศรีสุขไม่เคยแจ้งความจำนงจะขายและระบุราคาที่จะขายรวมทั้งวิธีการชำระเงินให้โจทก์ทราบ โจทก์มีสิทธิตามพระราชบัญญัติดังกล่าวที่จะซื้อที่ดินที่โจทก์เช่าจำนวน 5 ไร่จากจำเลย แต่จำเลยไม่ยอมชาย ขอให้บังคับจำเลยโอนขายที่ดินจำนวน 5 ไร่ ดังกล่าวแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่เคยเช่าที่พิพาท แต่โจทก์บุกรุกเข้าไปทำประโยชน์ โจทก์ปลูกชมพู่ องุ่น ซึ่งเป็นไม้ยืนต้นมีลักษณะเป็นการทำสวน จึงไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยเช่าที่ดินพิพาทจากนางศรีสุข ทำการปลูกองุ่นซึ่งเป็นพืชไร่ จึงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญํติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524พิพากษาให้จำเลยโอนขายที่พิพาทให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ไม่ได้เช่าที่ดินพิพาท พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 มาตรา 21 ได้ให้คำนิยามของคำว่าพืชไร่ว่า เป็นพืชที่ต้องการน้ำน้อยและอายุสั้นหรือพืชซึ่งต้องการน้ำน้อยและสามารถเก็บเกี่ยวครั้งแรกได้ภายใน 12 เดือน เมื่อองุ้นเป็นพืชที่ต้องการน้ำมาก ทั้งไม่ใช่พืชที่มีอายุสั้น แม้จะสามารถเก็บเกี่ยวครั้งแรกได้ภายใน 12เดือน ก็ไม่เป็นพืชไร่ อันจะถือได้ว่าที่ดินพิพาทเป็นที่มาตามความหมายของพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 โจทก์จึงไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติดังกล่าว ที่ศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผลพิพากษายืน(สัมฤทธิ์ ไชยศิริ-ชูเชิด รักตะบุตร์-เธียร ยูงทอง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เช่าที่ดินโฉนดเลขที่ 8966 ตำบลคลองจินดา อำเภอสามพรานจังหวัดนครปฐม เป็นเนื้อที่ 1 ไร่ จากนางศรีสุข ตันพิทักษ์ เพื่อปลูกพืชไร่คือองุ่นจึงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 ต่อมานางศรีสุข โอนขายที่ดินแปลงดังกล่าวให้จำเลยในราคาไร่ละ 8,100 ซึ่งรวมที่ดินส่วนที่โจทก์เช่าจำนวน 5 ไร่ด้วย โดยนางศรีสุขไม่เคยแจ้งความจำนงจะขายและระบุราคาที่จะขายรวมทั้งวิธีการชำระเงินให้โจทก์ทราบ โจทก์มีสิทธิตามพระราชบัญญัติดังกล่าวที่จะซื้อที่ดินที่โจทก์เช่าจำนวน 5 ไร่จากจำเลย แต่จำเลยไม่ยอมชาย ขอให้บังคับจำเลยโอนขายที่ดินจำนวน 5 ไร่ ดังกล่าวแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่เคยเช่าที่พิพาท แต่โจทก์บุกรุกเข้าไปทำประโยชน์ โจทก์ปลูกชมพู่ องุ่น ซึ่งเป็นไม้ยืนต้นมีลักษณะเป็นการทำสวน จึงไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยเช่าที่ดินพิพาทจากนางศรีสุข ทำการปลูกองุ่นซึ่งเป็นพืชไร่ จึงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญํติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524พิพากษาให้จำเลยโอนขายที่พิพาทให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ไม่ได้เช่าที่ดินพิพาท พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 มาตรา 21 ได้ให้คำนิยามของคำว่าพืชไร่ว่า เป็นพืชที่ต้องการน้ำน้อยและอายุสั้นหรือพืชซึ่งต้องการน้ำน้อยและสามารถเก็บเกี่ยวครั้งแรกได้ภายใน 12 เดือน เมื่อองุ้นเป็นพืชที่ต้องการน้ำมาก ทั้งไม่ใช่พืชที่มีอายุสั้น แม้จะสามารถเก็บเกี่ยวครั้งแรกได้ภายใน 12เดือน ก็ไม่เป็นพืชไร่ อันจะถือได้ว่าที่ดินพิพาทเป็นที่มาตามความหมายของพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 โจทก์จึงไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติดังกล่าว ที่ศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผลพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2401/2532นาย จำนอง ตะเพียนทองโจทก์นาง เอื่อน ทิพย์สำราญจำเลย พ.ร.บ.การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ.2524 ม. 21องุ่น เป็นพืชที่ต้องการน้ำมาก และไม่ใช่พืชที่มีอายุสั้น แม้จะเก็บเกี่ยวครั้งแรกได้ ภายใน 12 เดือน ก็ไม่เป็นพืชไร่ ที่ดินซึ่งปลูกองุ่น จึงไม่เป็นที่นาอันจะได้รับความคุ้มครองตาม พระราชบัญญัติการเช่า ที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เช่าที่ดินโฉนดเลขที่ 8966 ตำบลคลองจินดา อำเภอสามพรานจังหวัดนครปฐม เป็นเนื้อที่ 1 ไร่ จากนางศรีสุข ตันพิทักษ์ เพื่อปลูกพืชไร่คือองุ่นจึงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 ต่อมานางศรีสุข โอนขายที่ดินแปลงดังกล่าวให้จำเลยในราคาไร่ละ 8,100 ซึ่งรวมที่ดินส่วนที่โจทก์เช่าจำนวน 5 ไร่ด้วย โดยนางศรีสุขไม่เคยแจ้งความจำนงจะขายและระบุราคาที่จะขายรวมทั้งวิธีการชำระเงินให้โจทก์ทราบ โจทก์มีสิทธิตามพระราชบัญญัติดังกล่าวที่จะซื้อที่ดินที่โจทก์เช่าจำนวน 5 ไร่จากจำเลย แต่จำเลยไม่ยอมชาย ขอให้บังคับจำเลยโอนขายที่ดินจำนวน 5 ไร่ ดังกล่าวแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่เคยเช่าที่พิพาท แต่โจทก์บุกรุกเข้าไปทำประโยชน์ โจทก์ปลูกชมพู่ องุ่น ซึ่งเป็นไม้ยืนต้นมีลักษณะเป็นการทำสวน จึงไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยเช่าที่ดินพิพาทจากนางศรีสุข ทำการปลูกองุ่นซึ่งเป็นพืชไร่ จึงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญํติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524พิพากษาให้จำเลยโอนขายที่พิพาทให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ไม่ได้เช่าที่ดินพิพาท พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 มาตรา 21 ได้ให้คำนิยามของคำว่าพืชไร่ว่า เป็นพืชที่ต้องการน้ำน้อยและอายุสั้นหรือพืชซึ่งต้องการน้ำน้อยและสามารถเก็บเกี่ยวครั้งแรกได้ภายใน 12 เดือน เมื่อองุ้นเป็นพืชที่ต้องการน้ำมาก ทั้งไม่ใช่พืชที่มีอายุสั้น แม้จะสามารถเก็บเกี่ยวครั้งแรกได้ภายใน 12เดือน ก็ไม่เป็นพืชไร่ อันจะถือได้ว่าที่ดินพิพาทเป็นที่มาตามความหมายของพระราชบัญญัติการเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 โจทก์จึงไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติดังกล่าว ที่ศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผลพิพากษายืน(สัมฤทธิ์ ไชยศิริ-ชูเชิด รักตะบุตร์-เธียร ยูงทอง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ