คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 304/2489หลักกฎหมาย: เอกสารซึ่งศาลวินิจฉัยว่า เป็นสัญญากู้เงินให้นาไว้ทำต่างดอกเบี้ยไม่ใช่สัญญาซื้อขายโจทก์ฟ้องว่า กู้เงินนายสอไป 20 บาท มอบนาให้ทำต่างดอกเบี้ยขอให้รับเงินและคืนนาจำเลยให้การว่า นาพิพาท โจทก์ขายให้บิดาจำเลย บิดาจำเลยตายนาพิพาทตกเป็นมรดกแก่จำเลยมีเอกสารฉบับหนึ่ง โจทก์ทำไว้ให้แก่บิดาจำเลย ความว่า"เดือน 10 ดับ พ.ศ. 2479นายโหน่ได้รับเงินนายสอเป็นเงิน 20 บาท เพราะฉะนั้นนายโหน่จะเอานาประจำไว้ 1 แปลง ถ้าไม่ได้ขอให้นายสอนี้ร้องต่ออำเภอกำหนด 3 เดือนหมด ถ้าไม่ได้ผมจะมอบนาให้แก่นายสอเป็นอันขาด" คู่ความตกลงท้าให้ศาลวินิจฉัยเอกสารข้างต้น ถ้าศาลเห็นว่าเป็นสัญญาซื้อขายที่นาเด็ดขาด โจทก์ยอมแพ้ ถ้าเป็นสัญญากู้เงินโดยมอบที่นาให้ทำต่างดอกเบี้ย จำเลยยอมแพ้ ทั้งสองฝ่ายไม่สืบพยานศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นเอกสารกู้เงินนายสอ มอบมาให้ทำกินต่างดอกเบี้ยพิพากษาให้จำเลยรับเงินแล้ว คืนนาพิพาทให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เอกสารนี้ไม่ใช่สัญญาซื้อขายเด็ดขาด และไม่ใช่สัญญากู้เงินให้นาทำต่างดอกเบี้ยฟังสมคำท้าของฝ่ายใดไม่ได้ พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้สืบพยานตามข้อหา คำให้การ แล้วพิพากษาใหม่โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อพิจารณาดูถ้อยคำแล้วเป็นเรื่องกู้เงินให้นาไว้ทำต่างดอกเบี้ย เมื่อศาลแปลความสมโจทก์ ไม่สมจำเลยเช่นนี้ จึงพิพากษากลับบังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 304/2489นายโหน่ ปานาโจทก์นายเล่ สมสอาดจำเลย ป.พ.พ. ม. 132, ม. 453, ม. 650เอกสารซึ่งศาลวินิจฉัยว่า เป็นสัญญากู้เงินให้นาไว้ทำต่างดอกเบี้ยไม่ใช่สัญญาซื้อขายโจทก์ฟ้องว่า กู้เงินนายสอไป 20 บาท มอบนาให้ทำต่างดอกเบี้ยขอให้รับเงินและคืนนาจำเลยให้การว่า นาพิพาท โจทก์ขายให้บิดาจำเลย บิดาจำเลยตายนาพิพาทตกเป็นมรดกแก่จำเลยมีเอกสารฉบับหนึ่ง โจทก์ทำไว้ให้แก่บิดาจำเลย ความว่า"เดือน 10 ดับ พ.ศ. 2479นายโหน่ได้รับเงินนายสอเป็นเงิน 20 บาท เพราะฉะนั้นนายโหน่จะเอานาประจำไว้ 1 แปลง ถ้าไม่ได้ขอให้นายสอนี้ร้องต่ออำเภอกำหนด 3 เดือนหมด ถ้าไม่ได้ผมจะมอบนาให้แก่นายสอเป็นอันขาด" คู่ความตกลงท้าให้ศาลวินิจฉัยเอกสารข้างต้น ถ้าศาลเห็นว่าเป็นสัญญาซื้อขายที่นาเด็ดขาด โจทก์ยอมแพ้ ถ้าเป็นสัญญากู้เงินโดยมอบที่นาให้ทำต่างดอกเบี้ย จำเลยยอมแพ้ ทั้งสองฝ่ายไม่สืบพยานศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นเอกสารกู้เงินนายสอ มอบมาให้ทำกินต่างดอกเบี้ยพิพากษาให้จำเลยรับเงินแล้ว คืนนาพิพาทให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เอกสารนี้ไม่ใช่สัญญาซื้อขายเด็ดขาด และไม่ใช่สัญญากู้เงินให้นาทำต่างดอกเบี้ยฟังสมคำท้าของฝ่ายใดไม่ได้ พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้สืบพยานตามข้อหา คำให้การ แล้วพิพากษาใหม่โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อพิจารณาดูถ้อยคำแล้วเป็นเรื่องกู้เงินให้นาไว้ทำต่างดอกเบี้ย เมื่อศาลแปลความสมโจทก์ ไม่สมจำเลยเช่นนี้ จึงพิพากษากลับบังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(อิศรภักดีธรรมวิเทต-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า กู้เงินนายสอไป 20 บาท มอบนาให้ทำต่างดอกเบี้ยขอให้รับเงินและคืนนาจำเลยให้การว่า นาพิพาท โจทก์ขายให้บิดาจำเลย บิดาจำเลยตายนาพิพาทตกเป็นมรดกแก่จำเลยมีเอกสารฉบับหนึ่ง โจทก์ทำไว้ให้แก่บิดาจำเลย ความว่า"เดือน 10 ดับ พ.ศ. 2479นายโหน่ได้รับเงินนายสอเป็นเงิน 20 บาท เพราะฉะนั้นนายโหน่จะเอานาประจำไว้ 1 แปลง ถ้าไม่ได้ขอให้นายสอนี้ร้องต่ออำเภอกำหนด 3 เดือนหมด ถ้าไม่ได้ผมจะมอบนาให้แก่นายสอเป็นอันขาด" คู่ความตกลงท้าให้ศาลวินิจฉัยเอกสารข้างต้น ถ้าศาลเห็นว่าเป็นสัญญาซื้อขายที่นาเด็ดขาด โจทก์ยอมแพ้ ถ้าเป็นสัญญากู้เงินโดยมอบที่นาให้ทำต่างดอกเบี้ย จำเลยยอมแพ้ ทั้งสองฝ่ายไม่สืบพยานศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นเอกสารกู้เงินนายสอ มอบมาให้ทำกินต่างดอกเบี้ยพิพากษาให้จำเลยรับเงินแล้ว คืนนาพิพาทให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เอกสารนี้ไม่ใช่สัญญาซื้อขายเด็ดขาด และไม่ใช่สัญญากู้เงินให้นาทำต่างดอกเบี้ยฟังสมคำท้าของฝ่ายใดไม่ได้ พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้สืบพยานตามข้อหา คำให้การ แล้วพิพากษาใหม่โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อพิจารณาดูถ้อยคำแล้วเป็นเรื่องกู้เงินให้นาไว้ทำต่างดอกเบี้ย เมื่อศาลแปลความสมโจทก์ ไม่สมจำเลยเช่นนี้ จึงพิพากษากลับบังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 304/2489นายโหน่ ปานาโจทก์นายเล่ สมสอาดจำเลย ป.พ.พ. ม. 132, ม. 453, ม. 650เอกสารซึ่งศาลวินิจฉัยว่า เป็นสัญญากู้เงินให้นาไว้ทำต่างดอกเบี้ยไม่ใช่สัญญาซื้อขายโจทก์ฟ้องว่า กู้เงินนายสอไป 20 บาท มอบนาให้ทำต่างดอกเบี้ยขอให้รับเงินและคืนนาจำเลยให้การว่า นาพิพาท โจทก์ขายให้บิดาจำเลย บิดาจำเลยตายนาพิพาทตกเป็นมรดกแก่จำเลยมีเอกสารฉบับหนึ่ง โจทก์ทำไว้ให้แก่บิดาจำเลย ความว่า"เดือน 10 ดับ พ.ศ. 2479นายโหน่ได้รับเงินนายสอเป็นเงิน 20 บาท เพราะฉะนั้นนายโหน่จะเอานาประจำไว้ 1 แปลง ถ้าไม่ได้ขอให้นายสอนี้ร้องต่ออำเภอกำหนด 3 เดือนหมด ถ้าไม่ได้ผมจะมอบนาให้แก่นายสอเป็นอันขาด" คู่ความตกลงท้าให้ศาลวินิจฉัยเอกสารข้างต้น ถ้าศาลเห็นว่าเป็นสัญญาซื้อขายที่นาเด็ดขาด โจทก์ยอมแพ้ ถ้าเป็นสัญญากู้เงินโดยมอบที่นาให้ทำต่างดอกเบี้ย จำเลยยอมแพ้ ทั้งสองฝ่ายไม่สืบพยานศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นเอกสารกู้เงินนายสอ มอบมาให้ทำกินต่างดอกเบี้ยพิพากษาให้จำเลยรับเงินแล้ว คืนนาพิพาทให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เอกสารนี้ไม่ใช่สัญญาซื้อขายเด็ดขาด และไม่ใช่สัญญากู้เงินให้นาทำต่างดอกเบี้ยฟังสมคำท้าของฝ่ายใดไม่ได้ พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้สืบพยานตามข้อหา คำให้การ แล้วพิพากษาใหม่โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อพิจารณาดูถ้อยคำแล้วเป็นเรื่องกู้เงินให้นาไว้ทำต่างดอกเบี้ย เมื่อศาลแปลความสมโจทก์ ไม่สมจำเลยเช่นนี้ จึงพิพากษากลับบังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(อิศรภักดีธรรมวิเทต-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ