คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 628/2537หลักกฎหมาย: จำเลยยื่นคำร้องขอถอนคำให้การเดิมขอให้การใหม่รับสารภาพศาลชั้นต้นจดคำให้การจำเลยที่รับสารภาพขึ้นใหม่ การที่ตัวจำเลยได้ลงชื่อในฐานะจำเลยลงในคำให้การและในรายงานกระบวนพิจารณาของศาลต่อหน้าศาลชั้นต้นนั้นเป็นการแสดงให้เห็นว่า จำเลยมีเจตนายื่นคำร้องให้การรับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์ใหม่ต่อศาลด้วยตัวของจำเลยโดยไม่ประสงค์ให้ทนายความที่แต่งตั้งทำแทนซึ่งย่อมกระทำได้เพราะทนายความที่จำเลยแต่งตั้งนั้นตามกฎหมายเพียงให้เข้ามาดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลในฐานะตัวแทนของจำเลยเท่านั้น ฟ้องโจทก์ระบุว่า ผู้เสียหายอายุ 11 ปี 10 เดือน ทางพิจารณาปรากฏว่าผู้เสียหายอายุ 14 ปี 10 เดือน 16 วัน เมื่อตามฟ้องโจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 277 วรรคแรก วรรคสอง และวรรคสามซึ่งตามวรรคแรกได้ระบุอายุของผู้เสียหายไว้ไม่เกิน 15 ปีข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในทางพิจารณาเกี่ยวกับเรื่องอายุของผู้เสียหายจึงไม่แตกต่างกับข้อเท็จจริงที่ปรากฏในฟ้องอันจะเป็นเหตุให้ศาลยกฟ้อง การที่จำเลยให้การรับสารภาพ เป็นการรับสารภาพว่าจำเลยได้กระทำตามฟ้องจริง ส่วนการกระทำตามฟ้องจะเป็นความผิดตามบทกฎหมายที่โจทก์ขอให้ลงโทษหรือไม่ เป็นอำนาจของศาลที่จะพิจารณาตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 185 แม้จำเลยจะมิได้ฎีกาในข้อหาความผิดฐานพรากผู้เยาว์แต่เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยมิได้มีเจตนาพรากผู้เสียหายไปจากผู้ปกครอง ศาลฎีกามีอำนาจยกฟ้องในข้อหาดังกล่าวตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 ประกอบมาตรา 215,225 ที่จำเลยฎีกาว่า ลายมือชื่อผู้ร้องทุกข์ในบันทึกคำร้องทุกข์หรือกล่าวโทษในคดีนี้เป็นลายมือชื่อปลอมนั้น เป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371,317 วรรคแรกและวรรคสาม, 277 วรรคแรก วรรคสองและวรรคสาม, 279และให้ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธ ต่อมาหลังจากสืบพยานโจทก์เสร็จแล้วจำเลยขอถอนคำให้การเดิม และให้การใหม่เป็นรับสารภาพตามฟ้องศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 วรรคสองและวรรคสาม, 279 วรรคสอง, 317 วรรคแรกและวรรคสาม และ 371 เรียงกระทงลงโทษ เฉพาะความผิดฐานกระทำชำเราและอนาจารเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 277วรรคสาม ซึ่งเป็นบทหนักประกอบมาตรา 53 วางโทษจำคุก 50 ปี ฐานพรากผู้เยาว์ จำคุก 10 ปี ฐานพาอาวุธปรับ 90 บาท คำรับสารภาพในชั้นจับกุมและสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามมาตรา 78 หนึ่งในสาม ฐานกระทำชำเรา จำคุก 33 ปี 4 เดือนฐานพรากผู้เยาว์จำคุก 6 ปี 8 เดือน ฐานพาอาวุธ ปรับ 60 บาทรวมลงโทษจำคุก 40 ปี ปรับ 60 บาท ริบอาวุธมีดของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคแรก นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามที่จำเลยฎีกาประการแรกว่า คำร้องคำให้การของจำเลยที่ศาลชั้นต้นจดบันทึกขึ้นใหม่และรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นลงวันที่ 19 สิงหาคม 2535 นั้น มิได้มีทนายความผู้รับมอบอำนาจจากจำเลยเป็นผู้เรียงจึงไม่ชอบด้วยกฎหมายที่จะรับฟังว่า จำเลยรับสารภาพกระทำความผิดตามฟ้องโจทก์ได้นั้น เห็นว่าคำร้องที่จำเลยอ้างนำมายื่นต่อศาลชั้นต้นในวันดังกล่าวจำเลยได้ลงชื่อมาในฐานะเป็นจำเลยและในฐานะเป็นผู้เรียงด้วยตัวเองและศาลชั้นต้นได้บันทึกคำให้การจำเลยตามที่จำเลยได้แถลงต่อศาลชั้นต้นขอถอนคำให้การที่เคยปฏิเสธไว้เดิมขอให้การใหม่รับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์ และจำเลยยังได้ขอให้ศาลชั้นต้นบันทึกลงในรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นอีกด้วยว่าข้อความใดของจำเลยเดิมที่เป็นไปในทางปฏิเสธจำเลยไม่ติดใจอีกต่อไป โดยตัวจำเลยได้ลงชื่อในฐานะจำเลยลงในคำให้การและในรายงานกระบวนพิจารณาของศาลต่อหน้าศาลชั้นต้นเป็นการยืนยันด้วยความสมัครใจนั้น ย่อมเป็นการแสดงให้เห็นถึงเจตนาของจำเลยว่าจำเลยมีเจตนายื่นคำร้องทำคำให้การรับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์ใหม่ต่อศาลด้วยตัวของจำเลย โดยไม่ประสงค์ให้ทนายความที่แต่งตั้งทำแทนให้ ซึ่งย่อมกระทำได้เพราะทนายความที่จำเลยแต่งตั้งนั้นตามกฎหมายเพียงเข้ามาดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลในฐานะตัวแทนของจำเลยเท่านั้น ฉะนั้นการดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลดังที่จำเลยกล่าวอ้างจึงเป็นการชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 15 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 60วรรคแรก ที่ศาลล่างนำมารับฟังว่าจำเลยได้ให้การรับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์จริง จึงเป็นการชอบแล้วที่จำเลยฎีกาต่อไปว่า ข้อเท็จจริงในทางพิจารณาเกี่ยวกับเรื่องอายุของผู้เสียหายแตกต่างกับฟ้องนั้น เห็นว่าตามคำฟ้องโจทก์ผู้เสียหายอายุ 11 ปี 10 เดือน แต่ทางพิจารณาฟังได้ว่าในขณะเกิดเหตุผู้เสียหายมีอายุ 14 ปี 10 เดือน 16 วัน ดังนั้นเมื่อตามฟ้องโจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 277 วรรคแรก วรรคสองและวรรคสาม ซึ่งตามวรรคแรกได้ระบุอายุของผู้เสียหายไว้ไม่เกิน15 ปี ข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในทางพิจารณาเกี่ยวกับเรื่องอายุของผู้เสียหาย จึงไม่แตกต่างกับข้อเท็จจริงที่ปรากฏในฟ้องอันจะเป็นเหตุให้ศาลยกฟ้องได้ส่วนที่จำเลยฎีกาว่า ศาลล่างพิพากษาความผิดฐานพรากผู้เยาว์เป็นความผิดคนละกรรมกับความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราและกระทำความผิดฐานอนาจารไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น ในข้อนี้แม้จำเลยจะไม่ฎีกาในข้อหาความผิดฐานพรากผู้เยาว์มาด้วยก็ตาม แต่ศาลฎีกาเห็นว่าความผิดฐานนี้สมควรหยิบยกขึ้นมาวินิจฉัยให้กับจำเลยว่าได้กระทำผิดด้วยหรือไม่ เพราะในคดีอาญาที่จำเลยให้การรับสารภาพนั้น คำรับสารภาพของจำเลยเป็นเรื่องที่รับว่าเป็นการกระทำตามฟ้องเท่านั้น ส่วนการกระทำตามฟ้องจะเป็นความผิดตามบทกฎหมายที่โจทก์ขอให้ลงโทษหรือไม่นั้นเป็นอำนาจของศาลที่จะพิจารณา ดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 ซึ่งบทบัญญัติมาตรานี้ ศาลฎีกาต้องนำมาใช้ในการพิจารณาพิพากษาด้วย ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 225 ซึ่งศาลจำต้องฟังพยานหลักฐานโจทก์จนแน่ชัดก่อน โดยข้อหานี้พยานหลักฐานแห่งคดีแสดงให้เห็นเจตนาของจำเลยว่า จำเลยมิได้มีเจตนาพรากผู้เสียหายไปจากผู้ปกครองแต่ประการใดจึงเห็นสมควรยกฟ้องโจทก์ในข้อหาดังกล่าวนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 วรรคแรก ประกอบมาตรา 215และ 225 ข้อฎีกาของจำเลยดังกล่าวจึงไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปที่จำเลยฎีกาว่าลายมือชื่อผู้ร้องทุกข์ในบันทึกคำร้องทุกข์เพื่อกล่าวโทษในคดีนี้เป็นลายมือชื่อปลอมนั้น เป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นฎีกาซึ่งจำเลยมิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ฎีกาจำเลยข้อนี้จึงไม่รับวินิจฉัยพิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพรากผู้เยาว์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317 วรรคแรก นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ ส่วนค่าปรับถ้าไม่ชำระให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 628/2537พนักงานอัยการ สำนักงาน อัยการ สูงสุดโจทก์นาย ชัยญา นวล แจ่มจำเลย ป.อ. ม. 227 วรรคแรก, ม. 227 วรรคสอง, ม. 227 วรรคสาม, ม. 317 ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 185, ม. 192 ป.วิ.พ. ม. 60 ป.พ.พ. ม. 800 จำเลยยื่นคำร้องขอถอนคำให้การเดิมขอให้การใหม่รับสารภาพศาลชั้นต้นจดคำให้การจำเลยที่รับสารภาพขึ้นใหม่ การที่ตัวจำเลยได้ลงชื่อในฐานะจำเลยลงในคำให้การและในรายงานกระบวนพิจารณาของศาลต่อหน้าศาลชั้นต้นนั้นเป็นการแสดงให้เห็นว่า จำเลยมีเจตนายื่นคำร้องให้การรับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์ใหม่ต่อศาลด้วยตัวของจำเลยโดยไม่ประสงค์ให้ทนายความที่แต่งตั้งทำแทนซึ่งย่อมกระทำได้เพราะทนายความที่จำเลยแต่งตั้งนั้นตามกฎหมายเพียงให้เข้ามาดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลในฐานะตัวแทนของจำเลยเท่านั้น ฟ้องโจทก์ระบุว่า ผู้เสียหายอายุ 11 ปี 10 เดือน ทางพิจารณาปรากฏว่าผู้เสียหายอายุ 14 ปี 10 เดือน 16 วัน เมื่อตามฟ้องโจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 277 วรรคแรก วรรคสอง และวรรคสามซึ่งตามวรรคแรกได้ระบุอายุของผู้เสียหายไว้ไม่เกิน 15 ปีข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในทางพิจารณาเกี่ยวกับเรื่องอายุของผู้เสียหายจึงไม่แตกต่างกับข้อเท็จจริงที่ปรากฏในฟ้องอันจะเป็นเหตุให้ศาลยกฟ้อง การที่จำเลยให้การรับสารภาพ เป็นการรับสารภาพว่าจำเลยได้กระทำตามฟ้องจริง ส่วนการกระทำตามฟ้องจะเป็นความผิดตามบทกฎหมายที่โจทก์ขอให้ลงโทษหรือไม่ เป็นอำนาจของศาลที่จะพิจารณาตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 185 แม้จำเลยจะมิได้ฎีกาในข้อหาความผิดฐานพรากผู้เยาว์แต่เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยมิได้มีเจตนาพรากผู้เสียหายไปจากผู้ปกครอง ศาลฎีกามีอำนาจยกฟ้องในข้อหาดังกล่าวตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 ประกอบมาตรา 215,225 ที่จำเลยฎีกาว่า ลายมือชื่อผู้ร้องทุกข์ในบันทึกคำร้องทุกข์หรือกล่าวโทษในคดีนี้เป็นลายมือชื่อปลอมนั้น เป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371,317 วรรคแรกและวรรคสาม, 277 วรรคแรก วรรคสองและวรรคสาม, 279และให้ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธ ต่อมาหลังจากสืบพยานโจทก์เสร็จแล้วจำเลยขอถอนคำให้การเดิม และให้การใหม่เป็นรับสารภาพตามฟ้องศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 วรรคสองและวรรคสาม, 279 วรรคสอง, 317 วรรคแรกและวรรคสาม และ 371 เรียงกระทงลงโทษ เฉพาะความผิดฐานกระทำชำเราและอนาจารเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 277วรรคสาม ซึ่งเป็นบทหนักประกอบมาตรา 53 วางโทษจำคุก 50 ปี ฐานพรากผู้เยาว์ จำคุก 10 ปี ฐานพาอาวุธปรับ 90 บาท คำรับสารภาพในชั้นจับกุมและสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามมาตรา 78 หนึ่งในสาม ฐานกระทำชำเรา จำคุก 33 ปี 4 เดือนฐานพรากผู้เยาว์จำคุก 6 ปี 8 เดือน ฐานพาอาวุธ ปรับ 60 บาทรวมลงโทษจำคุก 40 ปี ปรับ 60 บาท ริบอาวุธมีดของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคแรก นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามที่จำเลยฎีกาประการแรกว่า คำร้องคำให้การของจำเลยที่ศาลชั้นต้นจดบันทึกขึ้นใหม่และรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นลงวันที่ 19 สิงหาคม 2535 นั้น มิได้มีทนายความผู้รับมอบอำนาจจากจำเลยเป็นผู้เรียงจึงไม่ชอบด้วยกฎหมายที่จะรับฟังว่า จำเลยรับสารภาพกระทำความผิดตามฟ้องโจทก์ได้นั้น เห็นว่าคำร้องที่จำเลยอ้างนำมายื่นต่อศาลชั้นต้นในวันดังกล่าวจำเลยได้ลงชื่อมาในฐานะเป็นจำเลยและในฐานะเป็นผู้เรียงด้วยตัวเองและศาลชั้นต้นได้บันทึกคำให้การจำเลยตามที่จำเลยได้แถลงต่อศาลชั้นต้นขอถอนคำให้การที่เคยปฏิเสธไว้เดิมขอให้การใหม่รับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์ และจำเลยยังได้ขอให้ศาลชั้นต้นบันทึกลงในรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นอีกด้วยว่าข้อความใดของจำเลยเดิมที่เป็นไปในทางปฏิเสธจำเลยไม่ติดใจอีกต่อไป โดยตัวจำเลยได้ลงชื่อในฐานะจำเลยลงในคำให้การและในรายงานกระบวนพิจารณาของศาลต่อหน้าศาลชั้นต้นเป็นการยืนยันด้วยความสมัครใจนั้น ย่อมเป็นการแสดงให้เห็นถึงเจตนาของจำเลยว่าจำเลยมีเจตนายื่นคำร้องทำคำให้การรับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์ใหม่ต่อศาลด้วยตัวของจำเลย โดยไม่ประสงค์ให้ทนายความที่แต่งตั้งทำแทนให้ ซึ่งย่อมกระทำได้เพราะทนายความที่จำเลยแต่งตั้งนั้นตามกฎหมายเพียงเข้ามาดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลในฐานะตัวแทนของจำเลยเท่านั้น ฉะนั้นการดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลดังที่จำเลยกล่าวอ้างจึงเป็นการชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 15 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 60วรรคแรก ที่ศาลล่างนำมารับฟังว่าจำเลยได้ให้การรับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์จริง จึงเป็นการชอบแล้วที่จำเลยฎีกาต่อไปว่า ข้อเท็จจริงในทางพิจารณาเกี่ยวกับเรื่องอายุของผู้เสียหายแตกต่างกับฟ้องนั้น เห็นว่าตามคำฟ้องโจทก์ผู้เสียหายอายุ 11 ปี 10 เดือน แต่ทางพิจารณาฟังได้ว่าในขณะเกิดเหตุผู้เสียหายมีอายุ 14 ปี 10 เดือน 16 วัน ดังนั้นเมื่อตามฟ้องโจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 277 วรรคแรก วรรคสองและวรรคสาม ซึ่งตามวรรคแรกได้ระบุอายุของผู้เสียหายไว้ไม่เกิน15 ปี ข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในทางพิจารณาเกี่ยวกับเรื่องอายุของผู้เสียหาย จึงไม่แตกต่างกับข้อเท็จจริงที่ปรากฏในฟ้องอันจะเป็นเหตุให้ศาลยกฟ้องได้ส่วนที่จำเลยฎีกาว่า ศาลล่างพิพากษาความผิดฐานพรากผู้เยาว์เป็นความผิดคนละกรรมกับความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราและกระทำความผิดฐานอนาจารไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น ในข้อนี้แม้จำเลยจะไม่ฎีกาในข้อหาความผิดฐานพรากผู้เยาว์มาด้วยก็ตาม แต่ศาลฎีกาเห็นว่าความผิดฐานนี้สมควรหยิบยกขึ้นมาวินิจฉัยให้กับจำเลยว่าได้กระทำผิดด้วยหรือไม่ เพราะในคดีอาญาที่จำเลยให้การรับสารภาพนั้น คำรับสารภาพของจำเลยเป็นเรื่องที่รับว่าเป็นการกระทำตามฟ้องเท่านั้น ส่วนการกระทำตามฟ้องจะเป็นความผิดตามบทกฎหมายที่โจทก์ขอให้ลงโทษหรือไม่นั้นเป็นอำนาจของศาลที่จะพิจารณา ดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 ซึ่งบทบัญญัติมาตรานี้ ศาลฎีกาต้องนำมาใช้ในการพิจารณาพิพากษาด้วย ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 225 ซึ่งศาลจำต้องฟังพยานหลักฐานโจทก์จนแน่ชัดก่อน โดยข้อหานี้พยานหลักฐานแห่งคดีแสดงให้เห็นเจตนาของจำเลยว่า จำเลยมิได้มีเจตนาพรากผู้เสียหายไปจากผู้ปกครองแต่ประการใดจึงเห็นสมควรยกฟ้องโจทก์ในข้อหาดังกล่าวนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 วรรคแรก ประกอบมาตรา 215และ 225 ข้อฎีกาของจำเลยดังกล่าวจึงไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปที่จำเลยฎีกาว่าลายมือชื่อผู้ร้องทุกข์ในบันทึกคำร้องทุกข์เพื่อกล่าวโทษในคดีนี้เป็นลายมือชื่อปลอมนั้น เป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นฎีกาซึ่งจำเลยมิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ฎีกาจำเลยข้อนี้จึงไม่รับวินิจฉัยพิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพรากผู้เยาว์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317 วรรคแรก นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ ส่วนค่าปรับถ้าไม่ชำระให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30(สุชาติ ถาวรวงษ์-จเร อำนวยวัฒนา-อุดม มั่งมีดี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371,317 วรรคแรกและวรรคสาม, 277 วรรคแรก วรรคสองและวรรคสาม, 279และให้ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธ ต่อมาหลังจากสืบพยานโจทก์เสร็จแล้วจำเลยขอถอนคำให้การเดิม และให้การใหม่เป็นรับสารภาพตามฟ้องศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 วรรคสองและวรรคสาม, 279 วรรคสอง, 317 วรรคแรกและวรรคสาม และ 371 เรียงกระทงลงโทษ เฉพาะความผิดฐานกระทำชำเราและอนาจารเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 277วรรคสาม ซึ่งเป็นบทหนักประกอบมาตรา 53 วางโทษจำคุก 50 ปี ฐานพรากผู้เยาว์ จำคุก 10 ปี ฐานพาอาวุธปรับ 90 บาท คำรับสารภาพในชั้นจับกุมและสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามมาตรา 78 หนึ่งในสาม ฐานกระทำชำเรา จำคุก 33 ปี 4 เดือนฐานพรากผู้เยาว์จำคุก 6 ปี 8 เดือน ฐานพาอาวุธ ปรับ 60 บาทรวมลงโทษจำคุก 40 ปี ปรับ 60 บาท ริบอาวุธมีดของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคแรก นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามที่จำเลยฎีกาประการแรกว่า คำร้องคำให้การของจำเลยที่ศาลชั้นต้นจดบันทึกขึ้นใหม่และรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นลงวันที่ 19 สิงหาคม 2535 นั้น มิได้มีทนายความผู้รับมอบอำนาจจากจำเลยเป็นผู้เรียงจึงไม่ชอบด้วยกฎหมายที่จะรับฟังว่า จำเลยรับสารภาพกระทำความผิดตามฟ้องโจทก์ได้นั้น เห็นว่าคำร้องที่จำเลยอ้างนำมายื่นต่อศาลชั้นต้นในวันดังกล่าวจำเลยได้ลงชื่อมาในฐานะเป็นจำเลยและในฐานะเป็นผู้เรียงด้วยตัวเองและศาลชั้นต้นได้บันทึกคำให้การจำเลยตามที่จำเลยได้แถลงต่อศาลชั้นต้นขอถอนคำให้การที่เคยปฏิเสธไว้เดิมขอให้การใหม่รับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์ และจำเลยยังได้ขอให้ศาลชั้นต้นบันทึกลงในรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นอีกด้วยว่าข้อความใดของจำเลยเดิมที่เป็นไปในทางปฏิเสธจำเลยไม่ติดใจอีกต่อไป โดยตัวจำเลยได้ลงชื่อในฐานะจำเลยลงในคำให้การและในรายงานกระบวนพิจารณาของศาลต่อหน้าศาลชั้นต้นเป็นการยืนยันด้วยความสมัครใจนั้น ย่อมเป็นการแสดงให้เห็นถึงเจตนาของจำเลยว่าจำเลยมีเจตนายื่นคำร้องทำคำให้การรับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์ใหม่ต่อศาลด้วยตัวของจำเลย โดยไม่ประสงค์ให้ทนายความที่แต่งตั้งทำแทนให้ ซึ่งย่อมกระทำได้เพราะทนายความที่จำเลยแต่งตั้งนั้นตามกฎหมายเพียงเข้ามาดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลในฐานะตัวแทนของจำเลยเท่านั้น ฉะนั้นการดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลดังที่จำเลยกล่าวอ้างจึงเป็นการชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 15 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 60วรรคแรก ที่ศาลล่างนำมารับฟังว่าจำเลยได้ให้การรับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์จริง จึงเป็นการชอบแล้วที่จำเลยฎีกาต่อไปว่า ข้อเท็จจริงในทางพิจารณาเกี่ยวกับเรื่องอายุของผู้เสียหายแตกต่างกับฟ้องนั้น เห็นว่าตามคำฟ้องโจทก์ผู้เสียหายอายุ 11 ปี 10 เดือน แต่ทางพิจารณาฟังได้ว่าในขณะเกิดเหตุผู้เสียหายมีอายุ 14 ปี 10 เดือน 16 วัน ดังนั้นเมื่อตามฟ้องโจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 277 วรรคแรก วรรคสองและวรรคสาม ซึ่งตามวรรคแรกได้ระบุอายุของผู้เสียหายไว้ไม่เกิน15 ปี ข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในทางพิจารณาเกี่ยวกับเรื่องอายุของผู้เสียหาย จึงไม่แตกต่างกับข้อเท็จจริงที่ปรากฏในฟ้องอันจะเป็นเหตุให้ศาลยกฟ้องได้ส่วนที่จำเลยฎีกาว่า ศาลล่างพิพากษาความผิดฐานพรากผู้เยาว์เป็นความผิดคนละกรรมกับความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราและกระทำความผิดฐานอนาจารไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น ในข้อนี้แม้จำเลยจะไม่ฎีกาในข้อหาความผิดฐานพรากผู้เยาว์มาด้วยก็ตาม แต่ศาลฎีกาเห็นว่าความผิดฐานนี้สมควรหยิบยกขึ้นมาวินิจฉัยให้กับจำเลยว่าได้กระทำผิดด้วยหรือไม่ เพราะในคดีอาญาที่จำเลยให้การรับสารภาพนั้น คำรับสารภาพของจำเลยเป็นเรื่องที่รับว่าเป็นการกระทำตามฟ้องเท่านั้น ส่วนการกระทำตามฟ้องจะเป็นความผิดตามบทกฎหมายที่โจทก์ขอให้ลงโทษหรือไม่นั้นเป็นอำนาจของศาลที่จะพิจารณา ดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 ซึ่งบทบัญญัติมาตรานี้ ศาลฎีกาต้องนำมาใช้ในการพิจารณาพิพากษาด้วย ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 225 ซึ่งศาลจำต้องฟังพยานหลักฐานโจทก์จนแน่ชัดก่อน โดยข้อหานี้พยานหลักฐานแห่งคดีแสดงให้เห็นเจตนาของจำเลยว่า จำเลยมิได้มีเจตนาพรากผู้เสียหายไปจากผู้ปกครองแต่ประการใดจึงเห็นสมควรยกฟ้องโจทก์ในข้อหาดังกล่าวนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 วรรคแรก ประกอบมาตรา 215และ 225 ข้อฎีกาของจำเลยดังกล่าวจึงไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปที่จำเลยฎีกาว่าลายมือชื่อผู้ร้องทุกข์ในบันทึกคำร้องทุกข์เพื่อกล่าวโทษในคดีนี้เป็นลายมือชื่อปลอมนั้น เป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นฎีกาซึ่งจำเลยมิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ฎีกาจำเลยข้อนี้จึงไม่รับวินิจฉัยพิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพรากผู้เยาว์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317 วรรคแรก นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ ส่วนค่าปรับถ้าไม่ชำระให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 628/2537พนักงานอัยการ สำนักงาน อัยการ สูงสุดโจทก์นาย ชัยญา นวล แจ่มจำเลย ป.อ. ม. 227 วรรคแรก, ม. 227 วรรคสอง, ม. 227 วรรคสาม, ม. 317 ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 185, ม. 192 ป.วิ.พ. ม. 60 ป.พ.พ. ม. 800 จำเลยยื่นคำร้องขอถอนคำให้การเดิมขอให้การใหม่รับสารภาพศาลชั้นต้นจดคำให้การจำเลยที่รับสารภาพขึ้นใหม่ การที่ตัวจำเลยได้ลงชื่อในฐานะจำเลยลงในคำให้การและในรายงานกระบวนพิจารณาของศาลต่อหน้าศาลชั้นต้นนั้นเป็นการแสดงให้เห็นว่า จำเลยมีเจตนายื่นคำร้องให้การรับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์ใหม่ต่อศาลด้วยตัวของจำเลยโดยไม่ประสงค์ให้ทนายความที่แต่งตั้งทำแทนซึ่งย่อมกระทำได้เพราะทนายความที่จำเลยแต่งตั้งนั้นตามกฎหมายเพียงให้เข้ามาดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลในฐานะตัวแทนของจำเลยเท่านั้น ฟ้องโจทก์ระบุว่า ผู้เสียหายอายุ 11 ปี 10 เดือน ทางพิจารณาปรากฏว่าผู้เสียหายอายุ 14 ปี 10 เดือน 16 วัน เมื่อตามฟ้องโจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 277 วรรคแรก วรรคสอง และวรรคสามซึ่งตามวรรคแรกได้ระบุอายุของผู้เสียหายไว้ไม่เกิน 15 ปีข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในทางพิจารณาเกี่ยวกับเรื่องอายุของผู้เสียหายจึงไม่แตกต่างกับข้อเท็จจริงที่ปรากฏในฟ้องอันจะเป็นเหตุให้ศาลยกฟ้อง การที่จำเลยให้การรับสารภาพ เป็นการรับสารภาพว่าจำเลยได้กระทำตามฟ้องจริง ส่วนการกระทำตามฟ้องจะเป็นความผิดตามบทกฎหมายที่โจทก์ขอให้ลงโทษหรือไม่ เป็นอำนาจของศาลที่จะพิจารณาตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 185 แม้จำเลยจะมิได้ฎีกาในข้อหาความผิดฐานพรากผู้เยาว์แต่เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยมิได้มีเจตนาพรากผู้เสียหายไปจากผู้ปกครอง ศาลฎีกามีอำนาจยกฟ้องในข้อหาดังกล่าวตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 ประกอบมาตรา 215,225 ที่จำเลยฎีกาว่า ลายมือชื่อผู้ร้องทุกข์ในบันทึกคำร้องทุกข์หรือกล่าวโทษในคดีนี้เป็นลายมือชื่อปลอมนั้น เป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371,317 วรรคแรกและวรรคสาม, 277 วรรคแรก วรรคสองและวรรคสาม, 279และให้ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธ ต่อมาหลังจากสืบพยานโจทก์เสร็จแล้วจำเลยขอถอนคำให้การเดิม และให้การใหม่เป็นรับสารภาพตามฟ้องศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 วรรคสองและวรรคสาม, 279 วรรคสอง, 317 วรรคแรกและวรรคสาม และ 371 เรียงกระทงลงโทษ เฉพาะความผิดฐานกระทำชำเราและอนาจารเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 277วรรคสาม ซึ่งเป็นบทหนักประกอบมาตรา 53 วางโทษจำคุก 50 ปี ฐานพรากผู้เยาว์ จำคุก 10 ปี ฐานพาอาวุธปรับ 90 บาท คำรับสารภาพในชั้นจับกุมและสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามมาตรา 78 หนึ่งในสาม ฐานกระทำชำเรา จำคุก 33 ปี 4 เดือนฐานพรากผู้เยาว์จำคุก 6 ปี 8 เดือน ฐานพาอาวุธ ปรับ 60 บาทรวมลงโทษจำคุก 40 ปี ปรับ 60 บาท ริบอาวุธมีดของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคแรก นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามที่จำเลยฎีกาประการแรกว่า คำร้องคำให้การของจำเลยที่ศาลชั้นต้นจดบันทึกขึ้นใหม่และรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นลงวันที่ 19 สิงหาคม 2535 นั้น มิได้มีทนายความผู้รับมอบอำนาจจากจำเลยเป็นผู้เรียงจึงไม่ชอบด้วยกฎหมายที่จะรับฟังว่า จำเลยรับสารภาพกระทำความผิดตามฟ้องโจทก์ได้นั้น เห็นว่าคำร้องที่จำเลยอ้างนำมายื่นต่อศาลชั้นต้นในวันดังกล่าวจำเลยได้ลงชื่อมาในฐานะเป็นจำเลยและในฐานะเป็นผู้เรียงด้วยตัวเองและศาลชั้นต้นได้บันทึกคำให้การจำเลยตามที่จำเลยได้แถลงต่อศาลชั้นต้นขอถอนคำให้การที่เคยปฏิเสธไว้เดิมขอให้การใหม่รับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์ และจำเลยยังได้ขอให้ศาลชั้นต้นบันทึกลงในรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นอีกด้วยว่าข้อความใดของจำเลยเดิมที่เป็นไปในทางปฏิเสธจำเลยไม่ติดใจอีกต่อไป โดยตัวจำเลยได้ลงชื่อในฐานะจำเลยลงในคำให้การและในรายงานกระบวนพิจารณาของศาลต่อหน้าศาลชั้นต้นเป็นการยืนยันด้วยความสมัครใจนั้น ย่อมเป็นการแสดงให้เห็นถึงเจตนาของจำเลยว่าจำเลยมีเจตนายื่นคำร้องทำคำให้การรับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์ใหม่ต่อศาลด้วยตัวของจำเลย โดยไม่ประสงค์ให้ทนายความที่แต่งตั้งทำแทนให้ ซึ่งย่อมกระทำได้เพราะทนายความที่จำเลยแต่งตั้งนั้นตามกฎหมายเพียงเข้ามาดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลในฐานะตัวแทนของจำเลยเท่านั้น ฉะนั้นการดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลดังที่จำเลยกล่าวอ้างจึงเป็นการชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 15 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 60วรรคแรก ที่ศาลล่างนำมารับฟังว่าจำเลยได้ให้การรับสารภาพผิดตามฟ้องโจทก์จริง จึงเป็นการชอบแล้วที่จำเลยฎีกาต่อไปว่า ข้อเท็จจริงในทางพิจารณาเกี่ยวกับเรื่องอายุของผู้เสียหายแตกต่างกับฟ้องนั้น เห็นว่าตามคำฟ้องโจทก์ผู้เสียหายอายุ 11 ปี 10 เดือน แต่ทางพิจารณาฟังได้ว่าในขณะเกิดเหตุผู้เสียหายมีอายุ 14 ปี 10 เดือน 16 วัน ดังนั้นเมื่อตามฟ้องโจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 277 วรรคแรก วรรคสองและวรรคสาม ซึ่งตามวรรคแรกได้ระบุอายุของผู้เสียหายไว้ไม่เกิน15 ปี ข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในทางพิจารณาเกี่ยวกับเรื่องอายุของผู้เสียหาย จึงไม่แตกต่างกับข้อเท็จจริงที่ปรากฏในฟ้องอันจะเป็นเหตุให้ศาลยกฟ้องได้ส่วนที่จำเลยฎีกาว่า ศาลล่างพิพากษาความผิดฐานพรากผู้เยาว์เป็นความผิดคนละกรรมกับความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราและกระทำความผิดฐานอนาจารไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น ในข้อนี้แม้จำเลยจะไม่ฎีกาในข้อหาความผิดฐานพรากผู้เยาว์มาด้วยก็ตาม แต่ศาลฎีกาเห็นว่าความผิดฐานนี้สมควรหยิบยกขึ้นมาวินิจฉัยให้กับจำเลยว่าได้กระทำผิดด้วยหรือไม่ เพราะในคดีอาญาที่จำเลยให้การรับสารภาพนั้น คำรับสารภาพของจำเลยเป็นเรื่องที่รับว่าเป็นการกระทำตามฟ้องเท่านั้น ส่วนการกระทำตามฟ้องจะเป็นความผิดตามบทกฎหมายที่โจทก์ขอให้ลงโทษหรือไม่นั้นเป็นอำนาจของศาลที่จะพิจารณา ดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 ซึ่งบทบัญญัติมาตรานี้ ศาลฎีกาต้องนำมาใช้ในการพิจารณาพิพากษาด้วย ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 225 ซึ่งศาลจำต้องฟังพยานหลักฐานโจทก์จนแน่ชัดก่อน โดยข้อหานี้พยานหลักฐานแห่งคดีแสดงให้เห็นเจตนาของจำเลยว่า จำเลยมิได้มีเจตนาพรากผู้เสียหายไปจากผู้ปกครองแต่ประการใดจึงเห็นสมควรยกฟ้องโจทก์ในข้อหาดังกล่าวนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185 วรรคแรก ประกอบมาตรา 215และ 225 ข้อฎีกาของจำเลยดังกล่าวจึงไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปที่จำเลยฎีกาว่าลายมือชื่อผู้ร้องทุกข์ในบันทึกคำร้องทุกข์เพื่อกล่าวโทษในคดีนี้เป็นลายมือชื่อปลอมนั้น เป็นการยกข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ในชั้นฎีกาซึ่งจำเลยมิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ฎีกาจำเลยข้อนี้จึงไม่รับวินิจฉัยพิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพรากผู้เยาว์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317 วรรคแรก นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ ส่วนค่าปรับถ้าไม่ชำระให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30(สุชาติ ถาวรวงษ์-จเร อำนวยวัฒนา-อุดม มั่งมีดี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ