คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1176/2510หลักกฎหมาย: เจ้าของรถยนต์นำรถยนต์ไปซ่อมที่อู่ซ่อมรถแล้วเจ้าของรถยนต์วานให้ช่างซ่อมรถขับรถคันนั้นไปส่งที่อื่น เมื่อส่งเสร็จแล้วช่างซ่อมรถขับรถกลับอู่ไปเกิดชนกับรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายระหว่างทางดังนี้ ช่างซ่อมรถไม่ได้เป็นตัวแทนหรือเป็นลูกจ้างของเจ้าของรถยนต์เจ้าของรถยนต์ไม่ต้องร่วมรับผิดในการละเมิดนั้นสัญญาจ้างทำของตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 587นั้น ผู้รับจ้างตกลงจะทำงานสิ่งใดสิ่งหนึ่งจนสำเร็จให้แก่ผู้ว่าจ้างโดยผู้รับจ้างไม่ได้อยู่ในความควบคุมบังคับบัญชาของผู้ว่าจ้าง และผู้ว่าจ้างไม่มีสิทธิจะสั่งงานหรือบงการแก่ผู้รับจ้างโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เจ้าของรถยนต์บรรทุก ได้ให้จำเลยที่ 1 ซ่อมจำเลยที่ 1 รับซ่อม แต่รถเสียเพียงเล็กน้อย จำเลยที่ 2 ขอให้จำเลยที่ 1 ขับรถไปส่งที่ถนนผดุงกรุงเกษม จำเลยที่ 1 ขับรถไปส่งแล้วขับกลับ เมื่อถึงสี่แยกโรงเรียนนายร้อยจำเลยที่ 1 กระทำโดยประมาทชนกับรถจักรยานยนต์ของบุตรผู้เสียหาย ทำให้บุตรผู้เสียหายถึงแก่ความตาย โจทก์ขาดไร้ผู้อุปการะจากผู้ตายคิดค่าเสียหายเดือนละ 1,000 บาท เป็นเวลา 20 ปี จำเลยที่ 1ขับรถไปส่งจำเลยที่ 2 จนเกิดเหตุ กระทำในฐานะตัวแทนหรือลูกจ้างของจำเลยที่ 2 ขอให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายก่อนจำเลยที่ 1 ยื่นคำให้การโจทก์ขอถอนฟ้องจำเลยที่ 1จำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้กระทำไปในฐานะตัวแทนหรือทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 1 เป็นช่างรับซ่อม การรับซ่อมรถไม่ใช่เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 1 ขับรถไปส่งจำเลยที่ 2 เป็นการทดลองรถ จำเลยที่ 2 มิได้มอบหมายให้จำเลยที่ 1 เป็นตัวแทนนำรถไปส่งอู่เพื่อซ่อม เงินที่โจทก์เรียกร้องเรียกไม่ได้เพราะโจทก์ไม่ใช่ผู้ขาดอุปการะ ไม่ใช่ผู้ทุพพลภาพ ไม่มีสิทธิฟ้องร้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้างจำเลยที่ 2 เพราะการซ่อมรถเป็นการจ้างทำของ ขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 2 มิได้ควบคุมจำเลยที่ 2 ไม่ได้ตั้งจำเลยที่ 1 เป็นตัวแทน พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การขับรถกลับอู่ จำเลยที่ 2 ไม่ได้นั่งไปด้วย เป็นการกระทำของจำเลยที่ 1 โดยลำพัง จำเลยที่ 2 ไม่ได้มอบหมายหรือสั่งให้จำเลยที่ 1 กระทำการแทน จำเลยที่ 1 มิใช่เป็นตัวแทนของจำเลยที่ 2จำเลยที่ 2 จ้างจำเลยที่ 1 ซ่อมรถ เป็นการจ้างทำของ โดยจำเลยที่ 1 เป็นผู้รับจ้าง จำเลยที่ 2 เป็นผู้ว่าจ้าง ผู้รับจ้างไม่อยู่ในความควบคุมบังคับบัญชาของผู้ว่าจ้าง และผู้ว่าจ้างไม่มีสิทธิจะสั่งงานหรือบงการแก่ผู้รับจ้าง จำเลยที่ 1 จึงไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ 2พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1176/2510นางมีซันกอร์ จำปี (หม้ายโจทก์นายวิชัย จิตจำนงค์ ที่ 1 นายกิมเซ็ง แซ่ตั้งจำเลย ป.พ.พ. ม. 425, ม. 427, ม. 587, ม. 797เจ้าของรถยนต์นำรถยนต์ไปซ่อมที่อู่ซ่อมรถแล้วเจ้าของรถยนต์วานให้ช่างซ่อมรถขับรถคันนั้นไปส่งที่อื่น เมื่อส่งเสร็จแล้วช่างซ่อมรถขับรถกลับอู่ไปเกิดชนกับรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายระหว่างทางดังนี้ ช่างซ่อมรถไม่ได้เป็นตัวแทนหรือเป็นลูกจ้างของเจ้าของรถยนต์เจ้าของรถยนต์ไม่ต้องร่วมรับผิดในการละเมิดนั้นสัญญาจ้างทำของตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 587นั้น ผู้รับจ้างตกลงจะทำงานสิ่งใดสิ่งหนึ่งจนสำเร็จให้แก่ผู้ว่าจ้างโดยผู้รับจ้างไม่ได้อยู่ในความควบคุมบังคับบัญชาของผู้ว่าจ้าง และผู้ว่าจ้างไม่มีสิทธิจะสั่งงานหรือบงการแก่ผู้รับจ้างโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เจ้าของรถยนต์บรรทุก ได้ให้จำเลยที่ 1 ซ่อมจำเลยที่ 1 รับซ่อม แต่รถเสียเพียงเล็กน้อย จำเลยที่ 2 ขอให้จำเลยที่ 1 ขับรถไปส่งที่ถนนผดุงกรุงเกษม จำเลยที่ 1 ขับรถไปส่งแล้วขับกลับ เมื่อถึงสี่แยกโรงเรียนนายร้อยจำเลยที่ 1 กระทำโดยประมาทชนกับรถจักรยานยนต์ของบุตรผู้เสียหาย ทำให้บุตรผู้เสียหายถึงแก่ความตาย โจทก์ขาดไร้ผู้อุปการะจากผู้ตายคิดค่าเสียหายเดือนละ 1,000 บาท เป็นเวลา 20 ปี จำเลยที่ 1ขับรถไปส่งจำเลยที่ 2 จนเกิดเหตุ กระทำในฐานะตัวแทนหรือลูกจ้างของจำเลยที่ 2 ขอให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายก่อนจำเลยที่ 1 ยื่นคำให้การโจทก์ขอถอนฟ้องจำเลยที่ 1จำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้กระทำไปในฐานะตัวแทนหรือทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 1 เป็นช่างรับซ่อม การรับซ่อมรถไม่ใช่เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 1 ขับรถไปส่งจำเลยที่ 2 เป็นการทดลองรถ จำเลยที่ 2 มิได้มอบหมายให้จำเลยที่ 1 เป็นตัวแทนนำรถไปส่งอู่เพื่อซ่อม เงินที่โจทก์เรียกร้องเรียกไม่ได้เพราะโจทก์ไม่ใช่ผู้ขาดอุปการะ ไม่ใช่ผู้ทุพพลภาพ ไม่มีสิทธิฟ้องร้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้างจำเลยที่ 2 เพราะการซ่อมรถเป็นการจ้างทำของ ขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 2 มิได้ควบคุมจำเลยที่ 2 ไม่ได้ตั้งจำเลยที่ 1 เป็นตัวแทน พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การขับรถกลับอู่ จำเลยที่ 2 ไม่ได้นั่งไปด้วย เป็นการกระทำของจำเลยที่ 1 โดยลำพัง จำเลยที่ 2 ไม่ได้มอบหมายหรือสั่งให้จำเลยที่ 1 กระทำการแทน จำเลยที่ 1 มิใช่เป็นตัวแทนของจำเลยที่ 2จำเลยที่ 2 จ้างจำเลยที่ 1 ซ่อมรถ เป็นการจ้างทำของ โดยจำเลยที่ 1 เป็นผู้รับจ้าง จำเลยที่ 2 เป็นผู้ว่าจ้าง ผู้รับจ้างไม่อยู่ในความควบคุมบังคับบัญชาของผู้ว่าจ้าง และผู้ว่าจ้างไม่มีสิทธิจะสั่งงานหรือบงการแก่ผู้รับจ้าง จำเลยที่ 1 จึงไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ 2พิพากษายืน(ชิต บุณยประภัศร-ลออง จุลกะเศียน-แถม สิริสาลี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เจ้าของรถยนต์บรรทุก ได้ให้จำเลยที่ 1 ซ่อมจำเลยที่ 1 รับซ่อม แต่รถเสียเพียงเล็กน้อย จำเลยที่ 2 ขอให้จำเลยที่ 1 ขับรถไปส่งที่ถนนผดุงกรุงเกษม จำเลยที่ 1 ขับรถไปส่งแล้วขับกลับ เมื่อถึงสี่แยกโรงเรียนนายร้อยจำเลยที่ 1 กระทำโดยประมาทชนกับรถจักรยานยนต์ของบุตรผู้เสียหาย ทำให้บุตรผู้เสียหายถึงแก่ความตาย โจทก์ขาดไร้ผู้อุปการะจากผู้ตายคิดค่าเสียหายเดือนละ 1,000 บาท เป็นเวลา 20 ปี จำเลยที่ 1ขับรถไปส่งจำเลยที่ 2 จนเกิดเหตุ กระทำในฐานะตัวแทนหรือลูกจ้างของจำเลยที่ 2 ขอให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายก่อนจำเลยที่ 1 ยื่นคำให้การโจทก์ขอถอนฟ้องจำเลยที่ 1จำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้กระทำไปในฐานะตัวแทนหรือทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 1 เป็นช่างรับซ่อม การรับซ่อมรถไม่ใช่เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 1 ขับรถไปส่งจำเลยที่ 2 เป็นการทดลองรถ จำเลยที่ 2 มิได้มอบหมายให้จำเลยที่ 1 เป็นตัวแทนนำรถไปส่งอู่เพื่อซ่อม เงินที่โจทก์เรียกร้องเรียกไม่ได้เพราะโจทก์ไม่ใช่ผู้ขาดอุปการะ ไม่ใช่ผู้ทุพพลภาพ ไม่มีสิทธิฟ้องร้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้างจำเลยที่ 2 เพราะการซ่อมรถเป็นการจ้างทำของ ขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 2 มิได้ควบคุมจำเลยที่ 2 ไม่ได้ตั้งจำเลยที่ 1 เป็นตัวแทน พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การขับรถกลับอู่ จำเลยที่ 2 ไม่ได้นั่งไปด้วย เป็นการกระทำของจำเลยที่ 1 โดยลำพัง จำเลยที่ 2 ไม่ได้มอบหมายหรือสั่งให้จำเลยที่ 1 กระทำการแทน จำเลยที่ 1 มิใช่เป็นตัวแทนของจำเลยที่ 2จำเลยที่ 2 จ้างจำเลยที่ 1 ซ่อมรถ เป็นการจ้างทำของ โดยจำเลยที่ 1 เป็นผู้รับจ้าง จำเลยที่ 2 เป็นผู้ว่าจ้าง ผู้รับจ้างไม่อยู่ในความควบคุมบังคับบัญชาของผู้ว่าจ้าง และผู้ว่าจ้างไม่มีสิทธิจะสั่งงานหรือบงการแก่ผู้รับจ้าง จำเลยที่ 1 จึงไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ 2พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1176/2510นางมีซันกอร์ จำปี (หม้ายโจทก์นายวิชัย จิตจำนงค์ ที่ 1 นายกิมเซ็ง แซ่ตั้งจำเลย ป.พ.พ. ม. 425, ม. 427, ม. 587, ม. 797เจ้าของรถยนต์นำรถยนต์ไปซ่อมที่อู่ซ่อมรถแล้วเจ้าของรถยนต์วานให้ช่างซ่อมรถขับรถคันนั้นไปส่งที่อื่น เมื่อส่งเสร็จแล้วช่างซ่อมรถขับรถกลับอู่ไปเกิดชนกับรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายระหว่างทางดังนี้ ช่างซ่อมรถไม่ได้เป็นตัวแทนหรือเป็นลูกจ้างของเจ้าของรถยนต์เจ้าของรถยนต์ไม่ต้องร่วมรับผิดในการละเมิดนั้นสัญญาจ้างทำของตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 587นั้น ผู้รับจ้างตกลงจะทำงานสิ่งใดสิ่งหนึ่งจนสำเร็จให้แก่ผู้ว่าจ้างโดยผู้รับจ้างไม่ได้อยู่ในความควบคุมบังคับบัญชาของผู้ว่าจ้าง และผู้ว่าจ้างไม่มีสิทธิจะสั่งงานหรือบงการแก่ผู้รับจ้างโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เจ้าของรถยนต์บรรทุก ได้ให้จำเลยที่ 1 ซ่อมจำเลยที่ 1 รับซ่อม แต่รถเสียเพียงเล็กน้อย จำเลยที่ 2 ขอให้จำเลยที่ 1 ขับรถไปส่งที่ถนนผดุงกรุงเกษม จำเลยที่ 1 ขับรถไปส่งแล้วขับกลับ เมื่อถึงสี่แยกโรงเรียนนายร้อยจำเลยที่ 1 กระทำโดยประมาทชนกับรถจักรยานยนต์ของบุตรผู้เสียหาย ทำให้บุตรผู้เสียหายถึงแก่ความตาย โจทก์ขาดไร้ผู้อุปการะจากผู้ตายคิดค่าเสียหายเดือนละ 1,000 บาท เป็นเวลา 20 ปี จำเลยที่ 1ขับรถไปส่งจำเลยที่ 2 จนเกิดเหตุ กระทำในฐานะตัวแทนหรือลูกจ้างของจำเลยที่ 2 ขอให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายก่อนจำเลยที่ 1 ยื่นคำให้การโจทก์ขอถอนฟ้องจำเลยที่ 1จำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่ได้กระทำไปในฐานะตัวแทนหรือทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 1 เป็นช่างรับซ่อม การรับซ่อมรถไม่ใช่เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 1 ขับรถไปส่งจำเลยที่ 2 เป็นการทดลองรถ จำเลยที่ 2 มิได้มอบหมายให้จำเลยที่ 1 เป็นตัวแทนนำรถไปส่งอู่เพื่อซ่อม เงินที่โจทก์เรียกร้องเรียกไม่ได้เพราะโจทก์ไม่ใช่ผู้ขาดอุปการะ ไม่ใช่ผู้ทุพพลภาพ ไม่มีสิทธิฟ้องร้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้างจำเลยที่ 2 เพราะการซ่อมรถเป็นการจ้างทำของ ขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 2 มิได้ควบคุมจำเลยที่ 2 ไม่ได้ตั้งจำเลยที่ 1 เป็นตัวแทน พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การขับรถกลับอู่ จำเลยที่ 2 ไม่ได้นั่งไปด้วย เป็นการกระทำของจำเลยที่ 1 โดยลำพัง จำเลยที่ 2 ไม่ได้มอบหมายหรือสั่งให้จำเลยที่ 1 กระทำการแทน จำเลยที่ 1 มิใช่เป็นตัวแทนของจำเลยที่ 2จำเลยที่ 2 จ้างจำเลยที่ 1 ซ่อมรถ เป็นการจ้างทำของ โดยจำเลยที่ 1 เป็นผู้รับจ้าง จำเลยที่ 2 เป็นผู้ว่าจ้าง ผู้รับจ้างไม่อยู่ในความควบคุมบังคับบัญชาของผู้ว่าจ้าง และผู้ว่าจ้างไม่มีสิทธิจะสั่งงานหรือบงการแก่ผู้รับจ้าง จำเลยที่ 1 จึงไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ 2พิพากษายืน(ชิต บุณยประภัศร-ลออง จุลกะเศียน-แถม สิริสาลี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ