คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3894/2525หลักกฎหมาย: แม้ลายพิมพ์นิ้วมือของผู้ทำพินัยกรรมในพินัยกรรมมีลักษณะลายเส้นนูนเลอะเลือน จนผู้ชำนาญการพิเศษตรวจพิสูจน์ลงความเห็นไม่ได้ และมีพยานลงชื่อรับรองสองคนถูกต้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 9 เอกสารดังกล่าวก็มีสภาพเป็นพินัยกรรมที่จำเลยกับพวกร่วมกันทำปลอมขึ้นเมื่อจำเลยกับพวกนำพินัยกรรมปลอมดังกล่าวส่งอ้างเป็นพยานต่อศาลสำเร็จแล้ว จำเลยต้องมีความผิดฐานใช้พินัยกรรมปลอมอีกกระทงหนึ่งมิใช่การพยายามกระทำความผิดที่เป็นไปไม่ได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 81การที่จำเลยกับพวกส่งอ้างพินัยกรรมปลอมเป็นพยานต่อศาลแม้จำเลยจะได้กระทำในฐานะทนายความในคดีแพ่ง จำเลยก็มีความผิดฐานเป็นตัวการร่วมกันใช้พินัยกรรมปลอมตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นทนายความร่วมกับพวกทำพินัยกรรมปลอมขึ้นทั้งฉบับ และร่วมกันใช้พินัยกรรมปลอมดังกล่าว โดยร่วมกันยื่นคำร้องต่อศาลแพ่งเพื่อขอให้มีคำสั่งตั้งนายบุญส่งเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตาย โดยอ้างสำเนาภาพถ่ายหนังสือพินัยกรรมที่ทำปลอมขึ้นไว้ท้ายคำร้อง กับร่วมกันใช้เอกสารพินัยกรรมที่ทำปลอมขึ้นนั้นไปยื่นแสดงต่อผู้พิพากษาศาลแพ่งเพื่อเป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่ง โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่ผู้อื่น และประชาชน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 264, 266(2), 268, 83 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 266, 268 วรรคสอง วางโทษตามมาตรา 268 วรรคสอง ให้จำคุก 3 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาขึ้นมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะข้อกฎหมายว่า การใช้พินัยกรรมปลอมโดยอ้างส่งเป็นพยานต่อศาล เป็นการพยายามกระทำความผิดที่เป็นไปไม่ได้ และการกระทำของจำเลยซึ่งกระทำในฐานะทนายความของนายบุญส่งจำลยในคดีแพ่ง จะเป็นความผิดฐานร่วมกับนายบุญส่งใช้พินัยกรรมปลอมหรือไม่ ในปัญหาข้อแรก ลายพิมพ์นิ้วมือของผู้ทำพินัยกรรมคงมีสภาพเป็นลายพิมพ์นิ้วมือ เพียงแต่ลักษณะลายเส้นนูนเลอะเลือน จนผู้ชำนาญการพิเศษไม่อาจตรวจพิสูจน์ลงความเห็นได้ ลายพิมพ์นิ้วมือนี้มีพยานลงชื่อรับรองสองคนชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 9 จึงมีสภาพเป็นพินัยกรรม เมื่อจำเลยกับพวกนำพินัยกรรมปลอมดังกล่าวส่งอ้างเป็นพยานต่อศาลสำเร็จลงแล้ว จึงมีความผิดฐานใช้พินัยกรรมปลอมอีกกระทงหนึ่ง กรณีมิใช่กระทำการโดยมุ่งต่อผลซึ่งกฎหมายบัญญัติเป็นความผิดแต่การกระทำนั้นไม่สามารถจะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ ไม่เป็นพยายามกระทำความผิดที่เป็นไปไม่ได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 81 ส่วนปัญหาข้อหลังการที่จำเลยร่วมมือกับนายบุญส่งส่งอ้างพินัยกรรมปลอมดังกล่าวเป็นพยานต่อศาลแม้จำเลยจะได้กระทำในฐานะทนายความของนายบุญส่งจำเลยในคดีแพ่ง จำเลยก็มีความผิดฐานเป็นตัวการร่วมกันใช้พินัยกรรมปลอม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3894/2525พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์นายโสภณ เนตยาจารย์จำเลย ป.อ. ม. 81, ม. 83, ม. 266, ม. 268 วรรคสองแม้ลายพิมพ์นิ้วมือของผู้ทำพินัยกรรมในพินัยกรรมมีลักษณะลายเส้นนูนเลอะเลือน จนผู้ชำนาญการพิเศษตรวจพิสูจน์ลงความเห็นไม่ได้ และมีพยานลงชื่อรับรองสองคนถูกต้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 9 เอกสารดังกล่าวก็มีสภาพเป็นพินัยกรรมที่จำเลยกับพวกร่วมกันทำปลอมขึ้นเมื่อจำเลยกับพวกนำพินัยกรรมปลอมดังกล่าวส่งอ้างเป็นพยานต่อศาลสำเร็จแล้ว จำเลยต้องมีความผิดฐานใช้พินัยกรรมปลอมอีกกระทงหนึ่งมิใช่การพยายามกระทำความผิดที่เป็นไปไม่ได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 81การที่จำเลยกับพวกส่งอ้างพินัยกรรมปลอมเป็นพยานต่อศาลแม้จำเลยจะได้กระทำในฐานะทนายความในคดีแพ่ง จำเลยก็มีความผิดฐานเป็นตัวการร่วมกันใช้พินัยกรรมปลอมตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นทนายความร่วมกับพวกทำพินัยกรรมปลอมขึ้นทั้งฉบับ และร่วมกันใช้พินัยกรรมปลอมดังกล่าว โดยร่วมกันยื่นคำร้องต่อศาลแพ่งเพื่อขอให้มีคำสั่งตั้งนายบุญส่งเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตาย โดยอ้างสำเนาภาพถ่ายหนังสือพินัยกรรมที่ทำปลอมขึ้นไว้ท้ายคำร้อง กับร่วมกันใช้เอกสารพินัยกรรมที่ทำปลอมขึ้นนั้นไปยื่นแสดงต่อผู้พิพากษาศาลแพ่งเพื่อเป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่ง โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่ผู้อื่น และประชาชน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 264, 266(2), 268, 83 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 266, 268 วรรคสอง วางโทษตามมาตรา 268 วรรคสอง ให้จำคุก 3 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาขึ้นมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะข้อกฎหมายว่า การใช้พินัยกรรมปลอมโดยอ้างส่งเป็นพยานต่อศาล เป็นการพยายามกระทำความผิดที่เป็นไปไม่ได้ และการกระทำของจำเลยซึ่งกระทำในฐานะทนายความของนายบุญส่งจำลยในคดีแพ่ง จะเป็นความผิดฐานร่วมกับนายบุญส่งใช้พินัยกรรมปลอมหรือไม่ ในปัญหาข้อแรก ลายพิมพ์นิ้วมือของผู้ทำพินัยกรรมคงมีสภาพเป็นลายพิมพ์นิ้วมือ เพียงแต่ลักษณะลายเส้นนูนเลอะเลือน จนผู้ชำนาญการพิเศษไม่อาจตรวจพิสูจน์ลงความเห็นได้ ลายพิมพ์นิ้วมือนี้มีพยานลงชื่อรับรองสองคนชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 9 จึงมีสภาพเป็นพินัยกรรม เมื่อจำเลยกับพวกนำพินัยกรรมปลอมดังกล่าวส่งอ้างเป็นพยานต่อศาลสำเร็จลงแล้ว จึงมีความผิดฐานใช้พินัยกรรมปลอมอีกกระทงหนึ่ง กรณีมิใช่กระทำการโดยมุ่งต่อผลซึ่งกฎหมายบัญญัติเป็นความผิดแต่การกระทำนั้นไม่สามารถจะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ ไม่เป็นพยายามกระทำความผิดที่เป็นไปไม่ได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 81 ส่วนปัญหาข้อหลังการที่จำเลยร่วมมือกับนายบุญส่งส่งอ้างพินัยกรรมปลอมดังกล่าวเป็นพยานต่อศาลแม้จำเลยจะได้กระทำในฐานะทนายความของนายบุญส่งจำเลยในคดีแพ่ง จำเลยก็มีความผิดฐานเป็นตัวการร่วมกันใช้พินัยกรรมปลอม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 พิพากษายืน(กิติ บูรพรรณ์-ประสม ศรีเจริญ-อุดม บรรลือสินธุ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นทนายความร่วมกับพวกทำพินัยกรรมปลอมขึ้นทั้งฉบับ และร่วมกันใช้พินัยกรรมปลอมดังกล่าว โดยร่วมกันยื่นคำร้องต่อศาลแพ่งเพื่อขอให้มีคำสั่งตั้งนายบุญส่งเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตาย โดยอ้างสำเนาภาพถ่ายหนังสือพินัยกรรมที่ทำปลอมขึ้นไว้ท้ายคำร้อง กับร่วมกันใช้เอกสารพินัยกรรมที่ทำปลอมขึ้นนั้นไปยื่นแสดงต่อผู้พิพากษาศาลแพ่งเพื่อเป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่ง โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่ผู้อื่น และประชาชน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 264, 266(2), 268, 83 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 266, 268 วรรคสอง วางโทษตามมาตรา 268 วรรคสอง ให้จำคุก 3 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาขึ้นมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะข้อกฎหมายว่า การใช้พินัยกรรมปลอมโดยอ้างส่งเป็นพยานต่อศาล เป็นการพยายามกระทำความผิดที่เป็นไปไม่ได้ และการกระทำของจำเลยซึ่งกระทำในฐานะทนายความของนายบุญส่งจำลยในคดีแพ่ง จะเป็นความผิดฐานร่วมกับนายบุญส่งใช้พินัยกรรมปลอมหรือไม่ ในปัญหาข้อแรก ลายพิมพ์นิ้วมือของผู้ทำพินัยกรรมคงมีสภาพเป็นลายพิมพ์นิ้วมือ เพียงแต่ลักษณะลายเส้นนูนเลอะเลือน จนผู้ชำนาญการพิเศษไม่อาจตรวจพิสูจน์ลงความเห็นได้ ลายพิมพ์นิ้วมือนี้มีพยานลงชื่อรับรองสองคนชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 9 จึงมีสภาพเป็นพินัยกรรม เมื่อจำเลยกับพวกนำพินัยกรรมปลอมดังกล่าวส่งอ้างเป็นพยานต่อศาลสำเร็จลงแล้ว จึงมีความผิดฐานใช้พินัยกรรมปลอมอีกกระทงหนึ่ง กรณีมิใช่กระทำการโดยมุ่งต่อผลซึ่งกฎหมายบัญญัติเป็นความผิดแต่การกระทำนั้นไม่สามารถจะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ ไม่เป็นพยายามกระทำความผิดที่เป็นไปไม่ได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 81 ส่วนปัญหาข้อหลังการที่จำเลยร่วมมือกับนายบุญส่งส่งอ้างพินัยกรรมปลอมดังกล่าวเป็นพยานต่อศาลแม้จำเลยจะได้กระทำในฐานะทนายความของนายบุญส่งจำเลยในคดีแพ่ง จำเลยก็มีความผิดฐานเป็นตัวการร่วมกันใช้พินัยกรรมปลอม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3894/2525พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์นายโสภณ เนตยาจารย์จำเลย ป.อ. ม. 81, ม. 83, ม. 266, ม. 268 วรรคสองแม้ลายพิมพ์นิ้วมือของผู้ทำพินัยกรรมในพินัยกรรมมีลักษณะลายเส้นนูนเลอะเลือน จนผู้ชำนาญการพิเศษตรวจพิสูจน์ลงความเห็นไม่ได้ และมีพยานลงชื่อรับรองสองคนถูกต้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 9 เอกสารดังกล่าวก็มีสภาพเป็นพินัยกรรมที่จำเลยกับพวกร่วมกันทำปลอมขึ้นเมื่อจำเลยกับพวกนำพินัยกรรมปลอมดังกล่าวส่งอ้างเป็นพยานต่อศาลสำเร็จแล้ว จำเลยต้องมีความผิดฐานใช้พินัยกรรมปลอมอีกกระทงหนึ่งมิใช่การพยายามกระทำความผิดที่เป็นไปไม่ได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 81การที่จำเลยกับพวกส่งอ้างพินัยกรรมปลอมเป็นพยานต่อศาลแม้จำเลยจะได้กระทำในฐานะทนายความในคดีแพ่ง จำเลยก็มีความผิดฐานเป็นตัวการร่วมกันใช้พินัยกรรมปลอมตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นทนายความร่วมกับพวกทำพินัยกรรมปลอมขึ้นทั้งฉบับ และร่วมกันใช้พินัยกรรมปลอมดังกล่าว โดยร่วมกันยื่นคำร้องต่อศาลแพ่งเพื่อขอให้มีคำสั่งตั้งนายบุญส่งเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตาย โดยอ้างสำเนาภาพถ่ายหนังสือพินัยกรรมที่ทำปลอมขึ้นไว้ท้ายคำร้อง กับร่วมกันใช้เอกสารพินัยกรรมที่ทำปลอมขึ้นนั้นไปยื่นแสดงต่อผู้พิพากษาศาลแพ่งเพื่อเป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่ง โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่ผู้อื่น และประชาชน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 264, 266(2), 268, 83 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 266, 268 วรรคสอง วางโทษตามมาตรา 268 วรรคสอง ให้จำคุก 3 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาขึ้นมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะข้อกฎหมายว่า การใช้พินัยกรรมปลอมโดยอ้างส่งเป็นพยานต่อศาล เป็นการพยายามกระทำความผิดที่เป็นไปไม่ได้ และการกระทำของจำเลยซึ่งกระทำในฐานะทนายความของนายบุญส่งจำลยในคดีแพ่ง จะเป็นความผิดฐานร่วมกับนายบุญส่งใช้พินัยกรรมปลอมหรือไม่ ในปัญหาข้อแรก ลายพิมพ์นิ้วมือของผู้ทำพินัยกรรมคงมีสภาพเป็นลายพิมพ์นิ้วมือ เพียงแต่ลักษณะลายเส้นนูนเลอะเลือน จนผู้ชำนาญการพิเศษไม่อาจตรวจพิสูจน์ลงความเห็นได้ ลายพิมพ์นิ้วมือนี้มีพยานลงชื่อรับรองสองคนชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 9 จึงมีสภาพเป็นพินัยกรรม เมื่อจำเลยกับพวกนำพินัยกรรมปลอมดังกล่าวส่งอ้างเป็นพยานต่อศาลสำเร็จลงแล้ว จึงมีความผิดฐานใช้พินัยกรรมปลอมอีกกระทงหนึ่ง กรณีมิใช่กระทำการโดยมุ่งต่อผลซึ่งกฎหมายบัญญัติเป็นความผิดแต่การกระทำนั้นไม่สามารถจะบรรลุผลได้อย่างแน่แท้ ไม่เป็นพยายามกระทำความผิดที่เป็นไปไม่ได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 81 ส่วนปัญหาข้อหลังการที่จำเลยร่วมมือกับนายบุญส่งส่งอ้างพินัยกรรมปลอมดังกล่าวเป็นพยานต่อศาลแม้จำเลยจะได้กระทำในฐานะทนายความของนายบุญส่งจำเลยในคดีแพ่ง จำเลยก็มีความผิดฐานเป็นตัวการร่วมกันใช้พินัยกรรมปลอม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 พิพากษายืน(กิติ บูรพรรณ์-ประสม ศรีเจริญ-อุดม บรรลือสินธุ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ