คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1018/2526หลักกฎหมาย: โจทก์ที่ 2 และจำเลยที่ 2 มีที่ดินอยู่ใกล้เคียงกันโดยมีลำเหมืองสาธารณะคั่นกลาง การที่จำเลยที่ 2 ถมที่ดินของตนซึ่งเดิมมีระดับต่ำกว่าที่ดินของโจทก์ที่ 2 ให้มีระดับใกล้เคียงกันย่อมเป็นสิทธิโดยชอบที่จะกระทำได้ แม้จำเลยที่ 2 จะถมลำเหมืองสาธารณะเป็นบางส่วนด้วย แต่เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าการที่เกิดน้ำท่วมที่ดินของโจทก์ที่ 2 ซึ่งโจทก์ที่ 1 เป็นผู้ทำประโยชน์เป็นผลโดยตรงจากการที่ฝนตกหนัก 3 วันติดต่อกัน การกระทำดังกล่าวจึงยังถือไม่ได้ว่าเป็นการละเมิดต่อโจทก์ทั้งสองโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ที่ ๑ เป็นผู้ทำประโยชน์ในที่ดินของโจทก์ที่ ๒ ซึ่งเดิมไม่เคยถูกน้ำท่วม ครั้นเมื่อ ๓ ปีก่อนฟ้อง จำเลยที่ ๒ ได้ซื้อที่ดินซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของที่ดินโจทก์ที่ ๒ โดยมีลำเหมืองสาธารณะคั่นกลาง และจำเลยที่ ๑ ได้เข้าทำหมู่บ้านจัดสรรในที่ดินของจำเลยที่ ๒ กับได้ถมที่ดินซึ่งเดิมมีระดับต่ำกว่าที่ดินของโจทก์ที่ ๒ ให้สูงกว่า อีกทั้งได้ถมลำเหมืองสาธารณะด้วย ต่อมามีฝนตก ๓ วันติดต่อกันน้ำท่วมที่ดินของโจทก์ที่ ๒ และจำเลยที่ ๒ เพราะไม่มีลำเหมืองให้น้ำระบายลงได้ ทำให้พืชผลและสระน้ำของโจทก์เสียหาย โจทก์ต้องเสียค่าใช้จ่ายขุดร่องน้ำใหม่ นอกจากนี้จำเลยยังสั่งให้คนงานตัดฟันต้นส้มเกลี้ยง กล้วย ไม้ไผ่รวก ของโจทก์อีกด้วย ขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายรวมเป็นเงิน ๔๘,๑๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมาย จำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน ๒,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแก่โจทก์ ฯลฯ โจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระเงิน ๓,๓๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแก่โจทก์ ฯลฯ โจทก์ทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อจำเลยทั้งสองจะทำหมู่บ้านจัดสรร แต่ที่ดินของจำเลยทั้งสองเป็นที่ลุ่ม ก็ย่อมจำเป็นต้องถมให้สูงขึ้น และจำเลยทั้งสองก็ถมให้สูงขึ้นจากเดิม ๑ เมตรเศษ เพื่อให้ได้ระดับใกล้เคียงกับที่ดินของโจทก์ที่ ๒ ย่อมเป็นสิทธิโดยชอบของจำเลยทั้งสองที่จะทำได้เพื่อประโยชน์แก่การใช้สอยที่ดินของตน หาเป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์ทั้งสองไม่ และศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยทั้งสองถมลำเหมืองสาธารณะเพียงบางส่วน การที่น้ำท่วมที่ดินของโจทก์ที่ ๒ เป็นผลโดยตรงจากฝนที่ตกหนัก ๓ วัน ติดต่อกัน มิใช่เกิดจากการกระทำของจำเลยทั้งสอง และสำหรับค่าเสียหายจากการที่คนงานของจำเลยทั้งสองตัดฟันต้นไม้ของโจทก์ที่ ๑ ตามที่ศาลอุทธรณ์กำหนดให้เหมาะสมแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1018/2526นายหยี่สิ่วหรือโกสิ่ว แซ่โก กับพวกโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัดหมู่บ้านรินทร์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 6, ม. 420, ม. 421, ม. 1336, ม. 1337, ม. 1339โจทก์ที่ 2 และจำเลยที่ 2 มีที่ดินอยู่ใกล้เคียงกันโดยมีลำเหมืองสาธารณะคั่นกลาง การที่จำเลยที่ 2 ถมที่ดินของตนซึ่งเดิมมีระดับต่ำกว่าที่ดินของโจทก์ที่ 2 ให้มีระดับใกล้เคียงกันย่อมเป็นสิทธิโดยชอบที่จะกระทำได้ แม้จำเลยที่ 2 จะถมลำเหมืองสาธารณะเป็นบางส่วนด้วย แต่เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าการที่เกิดน้ำท่วมที่ดินของโจทก์ที่ 2 ซึ่งโจทก์ที่ 1 เป็นผู้ทำประโยชน์เป็นผลโดยตรงจากการที่ฝนตกหนัก 3 วันติดต่อกัน การกระทำดังกล่าวจึงยังถือไม่ได้ว่าเป็นการละเมิดต่อโจทก์ทั้งสองโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ที่ ๑ เป็นผู้ทำประโยชน์ในที่ดินของโจทก์ที่ ๒ ซึ่งเดิมไม่เคยถูกน้ำท่วม ครั้นเมื่อ ๓ ปีก่อนฟ้อง จำเลยที่ ๒ ได้ซื้อที่ดินซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของที่ดินโจทก์ที่ ๒ โดยมีลำเหมืองสาธารณะคั่นกลาง และจำเลยที่ ๑ ได้เข้าทำหมู่บ้านจัดสรรในที่ดินของจำเลยที่ ๒ กับได้ถมที่ดินซึ่งเดิมมีระดับต่ำกว่าที่ดินของโจทก์ที่ ๒ ให้สูงกว่า อีกทั้งได้ถมลำเหมืองสาธารณะด้วย ต่อมามีฝนตก ๓ วันติดต่อกันน้ำท่วมที่ดินของโจทก์ที่ ๒ และจำเลยที่ ๒ เพราะไม่มีลำเหมืองให้น้ำระบายลงได้ ทำให้พืชผลและสระน้ำของโจทก์เสียหาย โจทก์ต้องเสียค่าใช้จ่ายขุดร่องน้ำใหม่ นอกจากนี้จำเลยยังสั่งให้คนงานตัดฟันต้นส้มเกลี้ยง กล้วย ไม้ไผ่รวก ของโจทก์อีกด้วย ขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายรวมเป็นเงิน ๔๘,๑๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมาย จำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน ๒,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแก่โจทก์ ฯลฯ โจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระเงิน ๓,๓๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแก่โจทก์ ฯลฯ โจทก์ทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อจำเลยทั้งสองจะทำหมู่บ้านจัดสรร แต่ที่ดินของจำเลยทั้งสองเป็นที่ลุ่ม ก็ย่อมจำเป็นต้องถมให้สูงขึ้น และจำเลยทั้งสองก็ถมให้สูงขึ้นจากเดิม ๑ เมตรเศษ เพื่อให้ได้ระดับใกล้เคียงกับที่ดินของโจทก์ที่ ๒ ย่อมเป็นสิทธิโดยชอบของจำเลยทั้งสองที่จะทำได้เพื่อประโยชน์แก่การใช้สอยที่ดินของตน หาเป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์ทั้งสองไม่ และศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยทั้งสองถมลำเหมืองสาธารณะเพียงบางส่วน การที่น้ำท่วมที่ดินของโจทก์ที่ ๒ เป็นผลโดยตรงจากฝนที่ตกหนัก ๓ วัน ติดต่อกัน มิใช่เกิดจากการกระทำของจำเลยทั้งสอง และสำหรับค่าเสียหายจากการที่คนงานของจำเลยทั้งสองตัดฟันต้นไม้ของโจทก์ที่ ๑ ตามที่ศาลอุทธรณ์กำหนดให้เหมาะสมแล้ว พิพากษายืน(ปรานอม มหรรณพ-อุดม บรรลือสินธุ์-พินิจ สังขนันท์)ศาลจังหวัดเชียงใหม่ - นายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ศาลอุทธรณ์ - นายสหัส สิงหวิริยะแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ที่ ๑ เป็นผู้ทำประโยชน์ในที่ดินของโจทก์ที่ ๒ ซึ่งเดิมไม่เคยถูกน้ำท่วม ครั้นเมื่อ ๓ ปีก่อนฟ้อง จำเลยที่ ๒ ได้ซื้อที่ดินซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของที่ดินโจทก์ที่ ๒ โดยมีลำเหมืองสาธารณะคั่นกลาง และจำเลยที่ ๑ ได้เข้าทำหมู่บ้านจัดสรรในที่ดินของจำเลยที่ ๒ กับได้ถมที่ดินซึ่งเดิมมีระดับต่ำกว่าที่ดินของโจทก์ที่ ๒ ให้สูงกว่า อีกทั้งได้ถมลำเหมืองสาธารณะด้วย ต่อมามีฝนตก ๓ วันติดต่อกันน้ำท่วมที่ดินของโจทก์ที่ ๒ และจำเลยที่ ๒ เพราะไม่มีลำเหมืองให้น้ำระบายลงได้ ทำให้พืชผลและสระน้ำของโจทก์เสียหาย โจทก์ต้องเสียค่าใช้จ่ายขุดร่องน้ำใหม่ นอกจากนี้จำเลยยังสั่งให้คนงานตัดฟันต้นส้มเกลี้ยง กล้วย ไม้ไผ่รวก ของโจทก์อีกด้วย ขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายรวมเป็นเงิน ๔๘,๑๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมาย จำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน ๒,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแก่โจทก์ ฯลฯ โจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระเงิน ๓,๓๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแก่โจทก์ ฯลฯ โจทก์ทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อจำเลยทั้งสองจะทำหมู่บ้านจัดสรร แต่ที่ดินของจำเลยทั้งสองเป็นที่ลุ่ม ก็ย่อมจำเป็นต้องถมให้สูงขึ้น และจำเลยทั้งสองก็ถมให้สูงขึ้นจากเดิม ๑ เมตรเศษ เพื่อให้ได้ระดับใกล้เคียงกับที่ดินของโจทก์ที่ ๒ ย่อมเป็นสิทธิโดยชอบของจำเลยทั้งสองที่จะทำได้เพื่อประโยชน์แก่การใช้สอยที่ดินของตน หาเป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์ทั้งสองไม่ และศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยทั้งสองถมลำเหมืองสาธารณะเพียงบางส่วน การที่น้ำท่วมที่ดินของโจทก์ที่ ๒ เป็นผลโดยตรงจากฝนที่ตกหนัก ๓ วัน ติดต่อกัน มิใช่เกิดจากการกระทำของจำเลยทั้งสอง และสำหรับค่าเสียหายจากการที่คนงานของจำเลยทั้งสองตัดฟันต้นไม้ของโจทก์ที่ ๑ ตามที่ศาลอุทธรณ์กำหนดให้เหมาะสมแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1018/2526นายหยี่สิ่วหรือโกสิ่ว แซ่โก กับพวกโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัดหมู่บ้านรินทร์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 6, ม. 420, ม. 421, ม. 1336, ม. 1337, ม. 1339โจทก์ที่ 2 และจำเลยที่ 2 มีที่ดินอยู่ใกล้เคียงกันโดยมีลำเหมืองสาธารณะคั่นกลาง การที่จำเลยที่ 2 ถมที่ดินของตนซึ่งเดิมมีระดับต่ำกว่าที่ดินของโจทก์ที่ 2 ให้มีระดับใกล้เคียงกันย่อมเป็นสิทธิโดยชอบที่จะกระทำได้ แม้จำเลยที่ 2 จะถมลำเหมืองสาธารณะเป็นบางส่วนด้วย แต่เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าการที่เกิดน้ำท่วมที่ดินของโจทก์ที่ 2 ซึ่งโจทก์ที่ 1 เป็นผู้ทำประโยชน์เป็นผลโดยตรงจากการที่ฝนตกหนัก 3 วันติดต่อกัน การกระทำดังกล่าวจึงยังถือไม่ได้ว่าเป็นการละเมิดต่อโจทก์ทั้งสองโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ที่ ๑ เป็นผู้ทำประโยชน์ในที่ดินของโจทก์ที่ ๒ ซึ่งเดิมไม่เคยถูกน้ำท่วม ครั้นเมื่อ ๓ ปีก่อนฟ้อง จำเลยที่ ๒ ได้ซื้อที่ดินซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของที่ดินโจทก์ที่ ๒ โดยมีลำเหมืองสาธารณะคั่นกลาง และจำเลยที่ ๑ ได้เข้าทำหมู่บ้านจัดสรรในที่ดินของจำเลยที่ ๒ กับได้ถมที่ดินซึ่งเดิมมีระดับต่ำกว่าที่ดินของโจทก์ที่ ๒ ให้สูงกว่า อีกทั้งได้ถมลำเหมืองสาธารณะด้วย ต่อมามีฝนตก ๓ วันติดต่อกันน้ำท่วมที่ดินของโจทก์ที่ ๒ และจำเลยที่ ๒ เพราะไม่มีลำเหมืองให้น้ำระบายลงได้ ทำให้พืชผลและสระน้ำของโจทก์เสียหาย โจทก์ต้องเสียค่าใช้จ่ายขุดร่องน้ำใหม่ นอกจากนี้จำเลยยังสั่งให้คนงานตัดฟันต้นส้มเกลี้ยง กล้วย ไม้ไผ่รวก ของโจทก์อีกด้วย ขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายรวมเป็นเงิน ๔๘,๑๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมาย จำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน ๒,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแก่โจทก์ ฯลฯ โจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระเงิน ๓,๓๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องแก่โจทก์ ฯลฯ โจทก์ทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อจำเลยทั้งสองจะทำหมู่บ้านจัดสรร แต่ที่ดินของจำเลยทั้งสองเป็นที่ลุ่ม ก็ย่อมจำเป็นต้องถมให้สูงขึ้น และจำเลยทั้งสองก็ถมให้สูงขึ้นจากเดิม ๑ เมตรเศษ เพื่อให้ได้ระดับใกล้เคียงกับที่ดินของโจทก์ที่ ๒ ย่อมเป็นสิทธิโดยชอบของจำเลยทั้งสองที่จะทำได้เพื่อประโยชน์แก่การใช้สอยที่ดินของตน หาเป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์ทั้งสองไม่ และศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยทั้งสองถมลำเหมืองสาธารณะเพียงบางส่วน การที่น้ำท่วมที่ดินของโจทก์ที่ ๒ เป็นผลโดยตรงจากฝนที่ตกหนัก ๓ วัน ติดต่อกัน มิใช่เกิดจากการกระทำของจำเลยทั้งสอง และสำหรับค่าเสียหายจากการที่คนงานของจำเลยทั้งสองตัดฟันต้นไม้ของโจทก์ที่ ๑ ตามที่ศาลอุทธรณ์กำหนดให้เหมาะสมแล้ว พิพากษายืน(ปรานอม มหรรณพ-อุดม บรรลือสินธุ์-พินิจ สังขนันท์)ศาลจังหวัดเชียงใหม่ - นายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ศาลอุทธรณ์ - นายสหัส สิงหวิริยะแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ