คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1066/2504หลักกฎหมาย: ล. เป็นบิดา ฉ.เป็นมารดาของภ.พ.และอ. เมื่อ ล. ตาย ตึกพิพาทก็ตกเป็นมรดกแก่ฉ.ภ.พ.และอ. ผลที่สุดเมื่อฉ. ตายอีก ก็ตกเป็นมรดกแก่ภ.พ.และอ. พ.และอ.มอบให้ภ. เป็นผู้จัดการภ.มอบอำนาจให้ส. เป็นผู้จัดการแทนอีกทอดหนึ่งหนังสือมอบอำนาจจะเขียนว่าตึกพิพาทเป็นมรดกของล.หรือฉ. ก็หามีความหมายผิดกันไม่ และการที่เจ้าของกรรมสิทธิ์มอบอำนาจทั่วไปแก่ ส. นี้ก็ไม่ใช่เรื่องผู้จัดการมรดก ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1715 และ1358 ไม่ต้องกับรูปคดีนี้เมื่อทำสัญญาเช่าก็เขียนชื่อจำเลยที่ 1 ไว้ว่าเป็นเจ้าของบริษัทจำเลยที่ 2 เมื่อนำสืบก็รับว่ามีคนภายนอกถือหุ้นอยู่ด้วยไม่เกินร้อยละสิบ ที่ตั้งทำการของจำเลยที่ 2 ก็คือตึกรายพิพาทซึ่งจำเลยที่ 1 เป็นผู้เช่าไปเป็นเหตุผลเพียงพอให้โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 ด้วย โจทก์ระบุชัดในคำฟ้องเรียกบริษัทเป็นจำเลยที่ 2 โดยบรรยายด้วยว่าเป็นนิติบุคคล คำขอให้ขับไล่จำเลยย่อมหมายถึงจำเลยทั้งสองโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ตึกรายพิพาทในขณะที่ฟ้องขับไล่ ไม่จำต้องบรรยายฟ้องโดยละเอียดถึงความเป็นมาแห่งตึกนี้คำฟ้องระบุชื่อจำเลยทั้งสองไว้ในตอนต้นแล้ว ตอนต่อๆไปแม้จะใช้คำว่าจำเลยก็มีความหมายว่าจำเลยทั้งสองโจทก์ฟ้องว่า ตึกรายพิพาทเป็นของพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคลพระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพร และพระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ ซึ่งมอบอำนาจให้พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคลจัดการผลประโยชน์ มีสิทธิฟ้องร้องและตั้งตัวแทน พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคลมอบอำนาจให้นายสง่า ณ ระนองดูแลจัดการผลประโยชน์ และมีอำนาจฟ้องคดีได้ จำเลยที่ 2 เป็นนิติบุคคลและจำเลยที่ 2 ในฐานะส่วนตัวและฐานะตัวแทนของจำเลยที่ 2 ได้เช่าตึกของโจทก์เพื่อประกอบการค้า 3 ปี ครบกำหนดแล้วโจทก์บอกเลิกการเช่า จำเลยเพิกเฉยเสียทำให้เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน และให้จำเลยออกจากตึกนี้จำเลยที่ 1 ให้การว่าฟ้องโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย สำเนาสัญญาเช่าท้ายฟ้องไม่ถูกต้องจำเลยที่ 1 เช่าเพื่ออาศัยอยู่เองส่วนหนึ่งนอกนั้นให้เช่าช่วงและมีข้อตกลงว่าผู้ให้เช่ายอมให้เช่าช่วงบางส่วนได้ จำเลยที่ 1 และผู้เช่าช่วงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จำเลยที่ 1 ไม่เคยเช่าตึกพิพาทแทนจำเลยที่ 2 โจทก์ไม่เคยบอกกล่าวเลิกสัญญาเช่ากับจำเลยที่ 1 การอยู่ไม่เป็นละเมิด คงเรียกได้แต่ค่าเช่าซึ่งสูงมากแล้ว หนังสือมอบอำนาจท้ายฟ้องจะถูกต้องหรือไม่ ไม่ทราบและไม่รับรองจำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธว่า จำเลยที่ 1 มิได้ทำสัญญาเช่าตึกพิพาทในฐานะตัวแทนจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 มิใช่คู่สัญญากับโจทก์ ๆ ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 2 โจทก์เป็นเจ้าของตึกพิพาทหรือไม่ เอกสารท้ายฟ้องถูกต้องชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ไม่รับรองฟ้องโจทก์เคลือบคลุมไม่ทราบว่าตึกพิพาทเป็นของผู้ใดแน่ คำบรรยายฟ้องใช้คำว่าจำเลยก็ไม่ชัดว่าทั้งสองคนหรือคนใด จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดชำระค่าเช่าค่าเสียหายศาลชั้นต้นกำหนดประเด็น 7 ข้อ พิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระค่าเสียหาย ขับไล่จำเลยทั้งสองออกจากตึกพิพาทกับให้ใช้ค่าเสียหายนับแต่วันฟ้องจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกา โดยติดใจฎีกาเพียง 5 ประเด็นศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ประเด็นข้อแรกที่จำเลยค้านว่าหนังสือมอบอำนาจหมายเลข 1 ระบุว่าพระองค์เจ้าเฉลิมพลฯ และพระองค์เจ้าอนุสรณ์ฯ ผู้มีส่วนรับพระมรดกของสมเด็จฯ กรมหลวงลพบุรีฯร่วมกับพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ฯ ได้ตกลงมอบพระมรดกรายนี้ให้พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ฯ เป็นผู้จัดการ ฯลฯ จำเลยถือว่ามิใช่ให้มีอำนาจในพระมรดกพระองค์เจ้าหญิงเฉลิมเขตรฯ ส่วนหนังสือมอบอำนาจหมายเลข 2 ระบุว่าพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ฯ ได้แต่งตั้งนายสง่า ณ ระนอง มีอำนาจทำการแทน ก็อ้างถึงทรัพย์สินกองมรดกสมเด็จฯกรมหลวงลพบุรีฯ นายสง่าจึงไม่มีอำนาจฟ้อง และควรฟังว่ามรดกของพระองค์เจ้าหญิงเฉลิมเขตรฯ มีผู้จัดการมรดก 3 คน คือพระโอรสทั้งสามที่กล่าวนั้น ซึ่งจะต้องร่วมกันฟ้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1715 หรือเห็นชอบด้วยตามมาตรา 1358 นั้น เห็นว่าสมเด็จฯ กรมหลวงลพบุรีฯ กับพระองค์เจ้าหญิงเฉลิมเขตรฯ เป็นพระชนกและชนนีของพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ฯ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฯ และพระองค์เจ้าอนุสรฯ หนังสือมอบอำนาจจะเขียนพระนามพระชนกหรือพระชนนีก็หามีความหมายผิดกันไม่ เพราะผลที่สุดตึกพิพาทนี้ได้ตกเป็นมรดกแก่พระโอรสทั้งสามนี้ และเจ้าของกรรมสิทธิ์ได้มอบอำนาจทั่วไปแก่นายสง่าซึ่งจำเลยมิได้นำสืบโต้แย้งต้นฉบับหนังสือนี้ และคดีนี้ไม่ใช่เรื่องผู้จัดการมรดกแต่เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ตึกพิพาทประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ 2 มาตรา ที่จำเลยอ้างนั้น ไม่ตรงกับรูปคดีนี้ประเด็นข้อ 2 เป็นเรื่องของจำเลยที่ 2 ว่าได้ถูกฟ้องเป็นคู่ความด้วยหรือไม่นั้น เมื่อทำสัญญาเช่าก็เขียนชื่อจำเลยที่ 1 ไว้ว่าเป็นเจ้าของบริษัทจำเลยที่ 2 และเมื่อนำสืบก็รับว่ามีคนภายนอกถือหุ้นอยู่ด้วยไม่เกินร้อยละสิบ ที่ตั้งทำการของจำเลยที่ 2 ก็คือตึกรายพิพาทซึ่งจำเลยที่ 1 เช่าไป เป็นเหตุผลเพียงพอที่จะให้โจทก์ถือว่าควรจะฟ้องจำเลยที่ 2 ด้วยได้โจทก์จึงได้ระบุชัดในคำฟ้องเรียกบริษัทห้างขายยาอังกฤษตรางูเป็นจำเลยที่ 2 โดยบรรยายฟ้องด้วยว่าเป็นนิติบุคคล ดังนี้ คำขอให้ขับไล่จำเลยย่อมหมายถึงจำเลยทั้งสอง อย่างไรก็ตาม จำเลยที่ 2 ได้อยู่ในตึกพิพาทโดยไม่มีข้อต่อสู้ ไม่ได้นำสืบต่อสู้ ศาลจึงพิพากษาขับไล่จำเลยประเด็นข้อ 3 เห็นว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ตึกพิพาทในขณะฟ้องความไม่จำต้องบรรยายโดยละเอียดถึงความเป็นมาแห่งทรัพย์มรดกรายนี้ และคำฟ้องก็ระบุชื่อจำเลยทั้งสองไว้ในตอนต้นแล้ว ตอนต่อ ๆ ไปแม้ใช้คำว่าจำเลย ก็เข้าใจได้ว่าจำเลยทั้งสองซึ่งโจทก์ถือว่าเป็นผู้เช่าร่วมกันอยู่ จำเลยไม่หลงต่อสู้ประเด็นข้อ 4 ข้อที่ว่า สำเนาสัญญาเช่าท้ายฟ้องไม่ตรงกับต้นฉบับ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องตามสัญญาเช่าที่ส่งอ้างต่อศาล นั้นคู่ความได้รับกันแล้วว่าต้นฉบับที่โจทก์ส่งอ้างต่อศาลถูกต้องตรงกับคู่ฉบับซึ่งอยู่ที่จำเลยที่ 1 แม้โจทก์คัดสำเนาติดท้ายฟ้องจะพลั้งเผลอตกหล่นไปบ้างก็ไม่ขาดข้อความสำคัญ อันเป็นพยานหลักฐานได้ประเด็นสุดท้าย เป็นเรื่องการบอกกล่าวเลิกการเช่า ฟังได้แล้วว่าโจทก์ส่งคำบอกกล่าวแก่จำเลยแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1066/2504พระเจ้าวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคล โดยนายสง่าโจทก์ณ ระนอง ผู้รับมอบอำนาจโจทก์นายล้วน ว่องวานิช ที่ 1จำเลยบริษัทห้างขายยาอังกฤษตรางู จำกัด ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 1715, ม. 1358 ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 172ล. เป็นบิดา ฉ.เป็นมารดาของภ.พ.และอ. เมื่อ ล. ตาย ตึกพิพาทก็ตกเป็นมรดกแก่ฉ.ภ.พ.และอ. ผลที่สุดเมื่อฉ. ตายอีก ก็ตกเป็นมรดกแก่ภ.พ.และอ. พ.และอ.มอบให้ภ. เป็นผู้จัดการภ.มอบอำนาจให้ส. เป็นผู้จัดการแทนอีกทอดหนึ่งหนังสือมอบอำนาจจะเขียนว่าตึกพิพาทเป็นมรดกของล.หรือฉ. ก็หามีความหมายผิดกันไม่ และการที่เจ้าของกรรมสิทธิ์มอบอำนาจทั่วไปแก่ ส. นี้ก็ไม่ใช่เรื่องผู้จัดการมรดก ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1715 และ1358 ไม่ต้องกับรูปคดีนี้เมื่อทำสัญญาเช่าก็เขียนชื่อจำเลยที่ 1 ไว้ว่าเป็นเจ้าของบริษัทจำเลยที่ 2 เมื่อนำสืบก็รับว่ามีคนภายนอกถือหุ้นอยู่ด้วยไม่เกินร้อยละสิบ ที่ตั้งทำการของจำเลยที่ 2 ก็คือตึกรายพิพาทซึ่งจำเลยที่ 1 เป็นผู้เช่าไปเป็นเหตุผลเพียงพอให้โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 ด้วย โจทก์ระบุชัดในคำฟ้องเรียกบริษัทเป็นจำเลยที่ 2 โดยบรรยายด้วยว่าเป็นนิติบุคคล คำขอให้ขับไล่จำเลยย่อมหมายถึงจำเลยทั้งสองโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ตึกรายพิพาทในขณะที่ฟ้องขับไล่ ไม่จำต้องบรรยายฟ้องโดยละเอียดถึงความเป็นมาแห่งตึกนี้คำฟ้องระบุชื่อจำเลยทั้งสองไว้ในตอนต้นแล้ว ตอนต่อๆไปแม้จะใช้คำว่าจำเลยก็มีความหมายว่าจำเลยทั้งสองโจทก์ฟ้องว่า ตึกรายพิพาทเป็นของพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคลพระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพร และพระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ ซึ่งมอบอำนาจให้พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคลจัดการผลประโยชน์ มีสิทธิฟ้องร้องและตั้งตัวแทน พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคลมอบอำนาจให้นายสง่า ณ ระนองดูแลจัดการผลประโยชน์ และมีอำนาจฟ้องคดีได้ จำเลยที่ 2 เป็นนิติบุคคลและจำเลยที่ 2 ในฐานะส่วนตัวและฐานะตัวแทนของจำเลยที่ 2 ได้เช่าตึกของโจทก์เพื่อประกอบการค้า 3 ปี ครบกำหนดแล้วโจทก์บอกเลิกการเช่า จำเลยเพิกเฉยเสียทำให้เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน และให้จำเลยออกจากตึกนี้จำเลยที่ 1 ให้การว่าฟ้องโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย สำเนาสัญญาเช่าท้ายฟ้องไม่ถูกต้องจำเลยที่ 1 เช่าเพื่ออาศัยอยู่เองส่วนหนึ่งนอกนั้นให้เช่าช่วงและมีข้อตกลงว่าผู้ให้เช่ายอมให้เช่าช่วงบางส่วนได้ จำเลยที่ 1 และผู้เช่าช่วงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จำเลยที่ 1 ไม่เคยเช่าตึกพิพาทแทนจำเลยที่ 2 โจทก์ไม่เคยบอกกล่าวเลิกสัญญาเช่ากับจำเลยที่ 1 การอยู่ไม่เป็นละเมิด คงเรียกได้แต่ค่าเช่าซึ่งสูงมากแล้ว หนังสือมอบอำนาจท้ายฟ้องจะถูกต้องหรือไม่ ไม่ทราบและไม่รับรองจำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธว่า จำเลยที่ 1 มิได้ทำสัญญาเช่าตึกพิพาทในฐานะตัวแทนจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 มิใช่คู่สัญญากับโจทก์ ๆ ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 2 โจทก์เป็นเจ้าของตึกพิพาทหรือไม่ เอกสารท้ายฟ้องถูกต้องชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ไม่รับรองฟ้องโจทก์เคลือบคลุมไม่ทราบว่าตึกพิพาทเป็นของผู้ใดแน่ คำบรรยายฟ้องใช้คำว่าจำเลยก็ไม่ชัดว่าทั้งสองคนหรือคนใด จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดชำระค่าเช่าค่าเสียหายศาลชั้นต้นกำหนดประเด็น 7 ข้อ พิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระค่าเสียหาย ขับไล่จำเลยทั้งสองออกจากตึกพิพาทกับให้ใช้ค่าเสียหายนับแต่วันฟ้องจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกา โดยติดใจฎีกาเพียง 5 ประเด็นศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ประเด็นข้อแรกที่จำเลยค้านว่าหนังสือมอบอำนาจหมายเลข 1 ระบุว่าพระองค์เจ้าเฉลิมพลฯ และพระองค์เจ้าอนุสรณ์ฯ ผู้มีส่วนรับพระมรดกของสมเด็จฯ กรมหลวงลพบุรีฯร่วมกับพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ฯ ได้ตกลงมอบพระมรดกรายนี้ให้พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ฯ เป็นผู้จัดการ ฯลฯ จำเลยถือว่ามิใช่ให้มีอำนาจในพระมรดกพระองค์เจ้าหญิงเฉลิมเขตรฯ ส่วนหนังสือมอบอำนาจหมายเลข 2 ระบุว่าพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ฯ ได้แต่งตั้งนายสง่า ณ ระนอง มีอำนาจทำการแทน ก็อ้างถึงทรัพย์สินกองมรดกสมเด็จฯกรมหลวงลพบุรีฯ นายสง่าจึงไม่มีอำนาจฟ้อง และควรฟังว่ามรดกของพระองค์เจ้าหญิงเฉลิมเขตรฯ มีผู้จัดการมรดก 3 คน คือพระโอรสทั้งสามที่กล่าวนั้น ซึ่งจะต้องร่วมกันฟ้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1715 หรือเห็นชอบด้วยตามมาตรา 1358 นั้น เห็นว่าสมเด็จฯ กรมหลวงลพบุรีฯ กับพระองค์เจ้าหญิงเฉลิมเขตรฯ เป็นพระชนกและชนนีของพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ฯ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฯ และพระองค์เจ้าอนุสรฯ หนังสือมอบอำนาจจะเขียนพระนามพระชนกหรือพระชนนีก็หามีความหมายผิดกันไม่ เพราะผลที่สุดตึกพิพาทนี้ได้ตกเป็นมรดกแก่พระโอรสทั้งสามนี้ และเจ้าของกรรมสิทธิ์ได้มอบอำนาจทั่วไปแก่นายสง่าซึ่งจำเลยมิได้นำสืบโต้แย้งต้นฉบับหนังสือนี้ และคดีนี้ไม่ใช่เรื่องผู้จัดการมรดกแต่เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ตึกพิพาทประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ 2 มาตรา ที่จำเลยอ้างนั้น ไม่ตรงกับรูปคดีนี้ประเด็นข้อ 2 เป็นเรื่องของจำเลยที่ 2 ว่าได้ถูกฟ้องเป็นคู่ความด้วยหรือไม่นั้น เมื่อทำสัญญาเช่าก็เขียนชื่อจำเลยที่ 1 ไว้ว่าเป็นเจ้าของบริษัทจำเลยที่ 2 และเมื่อนำสืบก็รับว่ามีคนภายนอกถือหุ้นอยู่ด้วยไม่เกินร้อยละสิบ ที่ตั้งทำการของจำเลยที่ 2 ก็คือตึกรายพิพาทซึ่งจำเลยที่ 1 เช่าไป เป็นเหตุผลเพียงพอที่จะให้โจทก์ถือว่าควรจะฟ้องจำเลยที่ 2 ด้วยได้โจทก์จึงได้ระบุชัดในคำฟ้องเรียกบริษัทห้างขายยาอังกฤษตรางูเป็นจำเลยที่ 2 โดยบรรยายฟ้องด้วยว่าเป็นนิติบุคคล ดังนี้ คำขอให้ขับไล่จำเลยย่อมหมายถึงจำเลยทั้งสอง อย่างไรก็ตาม จำเลยที่ 2 ได้อยู่ในตึกพิพาทโดยไม่มีข้อต่อสู้ ไม่ได้นำสืบต่อสู้ ศาลจึงพิพากษาขับไล่จำเลยประเด็นข้อ 3 เห็นว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ตึกพิพาทในขณะฟ้องความไม่จำต้องบรรยายโดยละเอียดถึงความเป็นมาแห่งทรัพย์มรดกรายนี้ และคำฟ้องก็ระบุชื่อจำเลยทั้งสองไว้ในตอนต้นแล้ว ตอนต่อ ๆ ไปแม้ใช้คำว่าจำเลย ก็เข้าใจได้ว่าจำเลยทั้งสองซึ่งโจทก์ถือว่าเป็นผู้เช่าร่วมกันอยู่ จำเลยไม่หลงต่อสู้ประเด็นข้อ 4 ข้อที่ว่า สำเนาสัญญาเช่าท้ายฟ้องไม่ตรงกับต้นฉบับ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องตามสัญญาเช่าที่ส่งอ้างต่อศาล นั้นคู่ความได้รับกันแล้วว่าต้นฉบับที่โจทก์ส่งอ้างต่อศาลถูกต้องตรงกับคู่ฉบับซึ่งอยู่ที่จำเลยที่ 1 แม้โจทก์คัดสำเนาติดท้ายฟ้องจะพลั้งเผลอตกหล่นไปบ้างก็ไม่ขาดข้อความสำคัญ อันเป็นพยานหลักฐานได้ประเด็นสุดท้าย เป็นเรื่องการบอกกล่าวเลิกการเช่า ฟังได้แล้วว่าโจทก์ส่งคำบอกกล่าวแก่จำเลยแล้วพิพากษายืน(สุทธิวาทนฤพุฒิ-เจริญ ฤทธิศาสตร์-สนิท สุมาวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า ตึกรายพิพาทเป็นของพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคลพระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพร และพระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ ซึ่งมอบอำนาจให้พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคลจัดการผลประโยชน์ มีสิทธิฟ้องร้องและตั้งตัวแทน พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคลมอบอำนาจให้นายสง่า ณ ระนองดูแลจัดการผลประโยชน์ และมีอำนาจฟ้องคดีได้ จำเลยที่ 2 เป็นนิติบุคคลและจำเลยที่ 2 ในฐานะส่วนตัวและฐานะตัวแทนของจำเลยที่ 2 ได้เช่าตึกของโจทก์เพื่อประกอบการค้า 3 ปี ครบกำหนดแล้วโจทก์บอกเลิกการเช่า จำเลยเพิกเฉยเสียทำให้เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน และให้จำเลยออกจากตึกนี้จำเลยที่ 1 ให้การว่าฟ้องโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย สำเนาสัญญาเช่าท้ายฟ้องไม่ถูกต้องจำเลยที่ 1 เช่าเพื่ออาศัยอยู่เองส่วนหนึ่งนอกนั้นให้เช่าช่วงและมีข้อตกลงว่าผู้ให้เช่ายอมให้เช่าช่วงบางส่วนได้ จำเลยที่ 1 และผู้เช่าช่วงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จำเลยที่ 1 ไม่เคยเช่าตึกพิพาทแทนจำเลยที่ 2 โจทก์ไม่เคยบอกกล่าวเลิกสัญญาเช่ากับจำเลยที่ 1 การอยู่ไม่เป็นละเมิด คงเรียกได้แต่ค่าเช่าซึ่งสูงมากแล้ว หนังสือมอบอำนาจท้ายฟ้องจะถูกต้องหรือไม่ ไม่ทราบและไม่รับรองจำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธว่า จำเลยที่ 1 มิได้ทำสัญญาเช่าตึกพิพาทในฐานะตัวแทนจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 มิใช่คู่สัญญากับโจทก์ ๆ ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 2 โจทก์เป็นเจ้าของตึกพิพาทหรือไม่ เอกสารท้ายฟ้องถูกต้องชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ไม่รับรองฟ้องโจทก์เคลือบคลุมไม่ทราบว่าตึกพิพาทเป็นของผู้ใดแน่ คำบรรยายฟ้องใช้คำว่าจำเลยก็ไม่ชัดว่าทั้งสองคนหรือคนใด จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดชำระค่าเช่าค่าเสียหายศาลชั้นต้นกำหนดประเด็น 7 ข้อ พิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระค่าเสียหาย ขับไล่จำเลยทั้งสองออกจากตึกพิพาทกับให้ใช้ค่าเสียหายนับแต่วันฟ้องจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกา โดยติดใจฎีกาเพียง 5 ประเด็นศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ประเด็นข้อแรกที่จำเลยค้านว่าหนังสือมอบอำนาจหมายเลข 1 ระบุว่าพระองค์เจ้าเฉลิมพลฯ และพระองค์เจ้าอนุสรณ์ฯ ผู้มีส่วนรับพระมรดกของสมเด็จฯ กรมหลวงลพบุรีฯร่วมกับพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ฯ ได้ตกลงมอบพระมรดกรายนี้ให้พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ฯ เป็นผู้จัดการ ฯลฯ จำเลยถือว่ามิใช่ให้มีอำนาจในพระมรดกพระองค์เจ้าหญิงเฉลิมเขตรฯ ส่วนหนังสือมอบอำนาจหมายเลข 2 ระบุว่าพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ฯ ได้แต่งตั้งนายสง่า ณ ระนอง มีอำนาจทำการแทน ก็อ้างถึงทรัพย์สินกองมรดกสมเด็จฯกรมหลวงลพบุรีฯ นายสง่าจึงไม่มีอำนาจฟ้อง และควรฟังว่ามรดกของพระองค์เจ้าหญิงเฉลิมเขตรฯ มีผู้จัดการมรดก 3 คน คือพระโอรสทั้งสามที่กล่าวนั้น ซึ่งจะต้องร่วมกันฟ้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1715 หรือเห็นชอบด้วยตามมาตรา 1358 นั้น เห็นว่าสมเด็จฯ กรมหลวงลพบุรีฯ กับพระองค์เจ้าหญิงเฉลิมเขตรฯ เป็นพระชนกและชนนีของพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ฯ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฯ และพระองค์เจ้าอนุสรฯ หนังสือมอบอำนาจจะเขียนพระนามพระชนกหรือพระชนนีก็หามีความหมายผิดกันไม่ เพราะผลที่สุดตึกพิพาทนี้ได้ตกเป็นมรดกแก่พระโอรสทั้งสามนี้ และเจ้าของกรรมสิทธิ์ได้มอบอำนาจทั่วไปแก่นายสง่าซึ่งจำเลยมิได้นำสืบโต้แย้งต้นฉบับหนังสือนี้ และคดีนี้ไม่ใช่เรื่องผู้จัดการมรดกแต่เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ตึกพิพาทประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ 2 มาตรา ที่จำเลยอ้างนั้น ไม่ตรงกับรูปคดีนี้ประเด็นข้อ 2 เป็นเรื่องของจำเลยที่ 2 ว่าได้ถูกฟ้องเป็นคู่ความด้วยหรือไม่นั้น เมื่อทำสัญญาเช่าก็เขียนชื่อจำเลยที่ 1 ไว้ว่าเป็นเจ้าของบริษัทจำเลยที่ 2 และเมื่อนำสืบก็รับว่ามีคนภายนอกถือหุ้นอยู่ด้วยไม่เกินร้อยละสิบ ที่ตั้งทำการของจำเลยที่ 2 ก็คือตึกรายพิพาทซึ่งจำเลยที่ 1 เช่าไป เป็นเหตุผลเพียงพอที่จะให้โจทก์ถือว่าควรจะฟ้องจำเลยที่ 2 ด้วยได้โจทก์จึงได้ระบุชัดในคำฟ้องเรียกบริษัทห้างขายยาอังกฤษตรางูเป็นจำเลยที่ 2 โดยบรรยายฟ้องด้วยว่าเป็นนิติบุคคล ดังนี้ คำขอให้ขับไล่จำเลยย่อมหมายถึงจำเลยทั้งสอง อย่างไรก็ตาม จำเลยที่ 2 ได้อยู่ในตึกพิพาทโดยไม่มีข้อต่อสู้ ไม่ได้นำสืบต่อสู้ ศาลจึงพิพากษาขับไล่จำเลยประเด็นข้อ 3 เห็นว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ตึกพิพาทในขณะฟ้องความไม่จำต้องบรรยายโดยละเอียดถึงความเป็นมาแห่งทรัพย์มรดกรายนี้ และคำฟ้องก็ระบุชื่อจำเลยทั้งสองไว้ในตอนต้นแล้ว ตอนต่อ ๆ ไปแม้ใช้คำว่าจำเลย ก็เข้าใจได้ว่าจำเลยทั้งสองซึ่งโจทก์ถือว่าเป็นผู้เช่าร่วมกันอยู่ จำเลยไม่หลงต่อสู้ประเด็นข้อ 4 ข้อที่ว่า สำเนาสัญญาเช่าท้ายฟ้องไม่ตรงกับต้นฉบับ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องตามสัญญาเช่าที่ส่งอ้างต่อศาล นั้นคู่ความได้รับกันแล้วว่าต้นฉบับที่โจทก์ส่งอ้างต่อศาลถูกต้องตรงกับคู่ฉบับซึ่งอยู่ที่จำเลยที่ 1 แม้โจทก์คัดสำเนาติดท้ายฟ้องจะพลั้งเผลอตกหล่นไปบ้างก็ไม่ขาดข้อความสำคัญ อันเป็นพยานหลักฐานได้ประเด็นสุดท้าย เป็นเรื่องการบอกกล่าวเลิกการเช่า ฟังได้แล้วว่าโจทก์ส่งคำบอกกล่าวแก่จำเลยแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1066/2504พระเจ้าวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคล โดยนายสง่าโจทก์ณ ระนอง ผู้รับมอบอำนาจโจทก์นายล้วน ว่องวานิช ที่ 1จำเลยบริษัทห้างขายยาอังกฤษตรางู จำกัด ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 1715, ม. 1358 ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 172ล. เป็นบิดา ฉ.เป็นมารดาของภ.พ.และอ. เมื่อ ล. ตาย ตึกพิพาทก็ตกเป็นมรดกแก่ฉ.ภ.พ.และอ. ผลที่สุดเมื่อฉ. ตายอีก ก็ตกเป็นมรดกแก่ภ.พ.และอ. พ.และอ.มอบให้ภ. เป็นผู้จัดการภ.มอบอำนาจให้ส. เป็นผู้จัดการแทนอีกทอดหนึ่งหนังสือมอบอำนาจจะเขียนว่าตึกพิพาทเป็นมรดกของล.หรือฉ. ก็หามีความหมายผิดกันไม่ และการที่เจ้าของกรรมสิทธิ์มอบอำนาจทั่วไปแก่ ส. นี้ก็ไม่ใช่เรื่องผู้จัดการมรดก ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1715 และ1358 ไม่ต้องกับรูปคดีนี้เมื่อทำสัญญาเช่าก็เขียนชื่อจำเลยที่ 1 ไว้ว่าเป็นเจ้าของบริษัทจำเลยที่ 2 เมื่อนำสืบก็รับว่ามีคนภายนอกถือหุ้นอยู่ด้วยไม่เกินร้อยละสิบ ที่ตั้งทำการของจำเลยที่ 2 ก็คือตึกรายพิพาทซึ่งจำเลยที่ 1 เป็นผู้เช่าไปเป็นเหตุผลเพียงพอให้โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 ด้วย โจทก์ระบุชัดในคำฟ้องเรียกบริษัทเป็นจำเลยที่ 2 โดยบรรยายด้วยว่าเป็นนิติบุคคล คำขอให้ขับไล่จำเลยย่อมหมายถึงจำเลยทั้งสองโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ตึกรายพิพาทในขณะที่ฟ้องขับไล่ ไม่จำต้องบรรยายฟ้องโดยละเอียดถึงความเป็นมาแห่งตึกนี้คำฟ้องระบุชื่อจำเลยทั้งสองไว้ในตอนต้นแล้ว ตอนต่อๆไปแม้จะใช้คำว่าจำเลยก็มีความหมายว่าจำเลยทั้งสองโจทก์ฟ้องว่า ตึกรายพิพาทเป็นของพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคลพระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพร และพระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ ซึ่งมอบอำนาจให้พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคลจัดการผลประโยชน์ มีสิทธิฟ้องร้องและตั้งตัวแทน พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคลมอบอำนาจให้นายสง่า ณ ระนองดูแลจัดการผลประโยชน์ และมีอำนาจฟ้องคดีได้ จำเลยที่ 2 เป็นนิติบุคคลและจำเลยที่ 2 ในฐานะส่วนตัวและฐานะตัวแทนของจำเลยที่ 2 ได้เช่าตึกของโจทก์เพื่อประกอบการค้า 3 ปี ครบกำหนดแล้วโจทก์บอกเลิกการเช่า จำเลยเพิกเฉยเสียทำให้เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน และให้จำเลยออกจากตึกนี้จำเลยที่ 1 ให้การว่าฟ้องโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย สำเนาสัญญาเช่าท้ายฟ้องไม่ถูกต้องจำเลยที่ 1 เช่าเพื่ออาศัยอยู่เองส่วนหนึ่งนอกนั้นให้เช่าช่วงและมีข้อตกลงว่าผู้ให้เช่ายอมให้เช่าช่วงบางส่วนได้ จำเลยที่ 1 และผู้เช่าช่วงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จำเลยที่ 1 ไม่เคยเช่าตึกพิพาทแทนจำเลยที่ 2 โจทก์ไม่เคยบอกกล่าวเลิกสัญญาเช่ากับจำเลยที่ 1 การอยู่ไม่เป็นละเมิด คงเรียกได้แต่ค่าเช่าซึ่งสูงมากแล้ว หนังสือมอบอำนาจท้ายฟ้องจะถูกต้องหรือไม่ ไม่ทราบและไม่รับรองจำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธว่า จำเลยที่ 1 มิได้ทำสัญญาเช่าตึกพิพาทในฐานะตัวแทนจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 มิใช่คู่สัญญากับโจทก์ ๆ ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 2 โจทก์เป็นเจ้าของตึกพิพาทหรือไม่ เอกสารท้ายฟ้องถูกต้องชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ไม่รับรองฟ้องโจทก์เคลือบคลุมไม่ทราบว่าตึกพิพาทเป็นของผู้ใดแน่ คำบรรยายฟ้องใช้คำว่าจำเลยก็ไม่ชัดว่าทั้งสองคนหรือคนใด จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดชำระค่าเช่าค่าเสียหายศาลชั้นต้นกำหนดประเด็น 7 ข้อ พิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระค่าเสียหาย ขับไล่จำเลยทั้งสองออกจากตึกพิพาทกับให้ใช้ค่าเสียหายนับแต่วันฟ้องจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกา โดยติดใจฎีกาเพียง 5 ประเด็นศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ประเด็นข้อแรกที่จำเลยค้านว่าหนังสือมอบอำนาจหมายเลข 1 ระบุว่าพระองค์เจ้าเฉลิมพลฯ และพระองค์เจ้าอนุสรณ์ฯ ผู้มีส่วนรับพระมรดกของสมเด็จฯ กรมหลวงลพบุรีฯร่วมกับพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ฯ ได้ตกลงมอบพระมรดกรายนี้ให้พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ฯ เป็นผู้จัดการ ฯลฯ จำเลยถือว่ามิใช่ให้มีอำนาจในพระมรดกพระองค์เจ้าหญิงเฉลิมเขตรฯ ส่วนหนังสือมอบอำนาจหมายเลข 2 ระบุว่าพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ฯ ได้แต่งตั้งนายสง่า ณ ระนอง มีอำนาจทำการแทน ก็อ้างถึงทรัพย์สินกองมรดกสมเด็จฯกรมหลวงลพบุรีฯ นายสง่าจึงไม่มีอำนาจฟ้อง และควรฟังว่ามรดกของพระองค์เจ้าหญิงเฉลิมเขตรฯ มีผู้จัดการมรดก 3 คน คือพระโอรสทั้งสามที่กล่าวนั้น ซึ่งจะต้องร่วมกันฟ้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1715 หรือเห็นชอบด้วยตามมาตรา 1358 นั้น เห็นว่าสมเด็จฯ กรมหลวงลพบุรีฯ กับพระองค์เจ้าหญิงเฉลิมเขตรฯ เป็นพระชนกและชนนีของพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ฯ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฯ และพระองค์เจ้าอนุสรฯ หนังสือมอบอำนาจจะเขียนพระนามพระชนกหรือพระชนนีก็หามีความหมายผิดกันไม่ เพราะผลที่สุดตึกพิพาทนี้ได้ตกเป็นมรดกแก่พระโอรสทั้งสามนี้ และเจ้าของกรรมสิทธิ์ได้มอบอำนาจทั่วไปแก่นายสง่าซึ่งจำเลยมิได้นำสืบโต้แย้งต้นฉบับหนังสือนี้ และคดีนี้ไม่ใช่เรื่องผู้จัดการมรดกแต่เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ตึกพิพาทประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ 2 มาตรา ที่จำเลยอ้างนั้น ไม่ตรงกับรูปคดีนี้ประเด็นข้อ 2 เป็นเรื่องของจำเลยที่ 2 ว่าได้ถูกฟ้องเป็นคู่ความด้วยหรือไม่นั้น เมื่อทำสัญญาเช่าก็เขียนชื่อจำเลยที่ 1 ไว้ว่าเป็นเจ้าของบริษัทจำเลยที่ 2 และเมื่อนำสืบก็รับว่ามีคนภายนอกถือหุ้นอยู่ด้วยไม่เกินร้อยละสิบ ที่ตั้งทำการของจำเลยที่ 2 ก็คือตึกรายพิพาทซึ่งจำเลยที่ 1 เช่าไป เป็นเหตุผลเพียงพอที่จะให้โจทก์ถือว่าควรจะฟ้องจำเลยที่ 2 ด้วยได้โจทก์จึงได้ระบุชัดในคำฟ้องเรียกบริษัทห้างขายยาอังกฤษตรางูเป็นจำเลยที่ 2 โดยบรรยายฟ้องด้วยว่าเป็นนิติบุคคล ดังนี้ คำขอให้ขับไล่จำเลยย่อมหมายถึงจำเลยทั้งสอง อย่างไรก็ตาม จำเลยที่ 2 ได้อยู่ในตึกพิพาทโดยไม่มีข้อต่อสู้ ไม่ได้นำสืบต่อสู้ ศาลจึงพิพากษาขับไล่จำเลยประเด็นข้อ 3 เห็นว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ตึกพิพาทในขณะฟ้องความไม่จำต้องบรรยายโดยละเอียดถึงความเป็นมาแห่งทรัพย์มรดกรายนี้ และคำฟ้องก็ระบุชื่อจำเลยทั้งสองไว้ในตอนต้นแล้ว ตอนต่อ ๆ ไปแม้ใช้คำว่าจำเลย ก็เข้าใจได้ว่าจำเลยทั้งสองซึ่งโจทก์ถือว่าเป็นผู้เช่าร่วมกันอยู่ จำเลยไม่หลงต่อสู้ประเด็นข้อ 4 ข้อที่ว่า สำเนาสัญญาเช่าท้ายฟ้องไม่ตรงกับต้นฉบับ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องตามสัญญาเช่าที่ส่งอ้างต่อศาล นั้นคู่ความได้รับกันแล้วว่าต้นฉบับที่โจทก์ส่งอ้างต่อศาลถูกต้องตรงกับคู่ฉบับซึ่งอยู่ที่จำเลยที่ 1 แม้โจทก์คัดสำเนาติดท้ายฟ้องจะพลั้งเผลอตกหล่นไปบ้างก็ไม่ขาดข้อความสำคัญ อันเป็นพยานหลักฐานได้ประเด็นสุดท้าย เป็นเรื่องการบอกกล่าวเลิกการเช่า ฟังได้แล้วว่าโจทก์ส่งคำบอกกล่าวแก่จำเลยแล้วพิพากษายืน(สุทธิวาทนฤพุฒิ-เจริญ ฤทธิศาสตร์-สนิท สุมาวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ