คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1953/2530หลักกฎหมาย: ศาลล่างทั้งสองพิพากษายืนตามกันมาให้ลงโทษจำคุกจำเลยฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจาร กระทำอนาจาร ข่มขืนใจผู้อื่น และหน่วงเหนี่ยวกักขัง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278,281,284,309และ 310 กับฐานมีและพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ มาตรา 7,8 ทวิ,72 และ 72 ทวิ รวม 3 กระทงเรียงกระทงลงโทษ กระทงละไม่เกิน 5 ปี โดยเฉพาะความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278,281,284,309,310 เป็นความผิดกรรมเดียวต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 284 ซึ่งเป็นบทหนัก คดีจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงจำเลยอุทธรณ์และอ้างว่า ผู้เสียหายยื่นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์สำหรับความผิดต่อส่วนตัวตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 284 แล้ว ซึ่งถ้าเป็นความจริง โจทก์ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยในความผิดดังกล่าว แต่โจทก์มิได้รับรองว่าเป็นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์ของผู้เสียหายที่แท้จริง ดังนั้น การที่ศาลอุทธรณ์มิได้สั่งให้ศาลชั้นต้นดำเนินการสอบถามผู้เสียหายเพื่อให้ยืนยันคำแถลงดังกล่าว จึงเป็นการมิชอบ.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองกับพวกร่วมกันมีอาวุธปืนลูกซองสั้นไม่มีเครื่องหมายทะเบียนไว้ในครอบครองและพาอาวุธปืนดังกล่าวติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านและถนนสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต และร่วมกันกระทำอนาจารผู้เสียหายต่อหน้าธารกำนัลโดยร่วมกันมีและใช้อาวุธปืนดังกล่าวขู่เข็ญและข่มขืนใจผู้เสียหายให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิตและร่างกาย แล้วร่วมกันใช้กำลังฉุด ลาก จับมือ รัดคอ และช่วยกันอุ้มพาตัวผู้เสียหายไปจากบริเวณถนนสาธารณะเพื่อการอนาจาร ผู้เสียหายอยู่ในภาวะไม่สามารถจะขัดขืนได้ เป็นเหตุให้ผู้เสียหายต้องถูกหน่วงเหนี่ยว ถูกกักขัง ปราศจากเสรีภาพในร่างกาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ที่แก้ไขแล้วประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278, 281, 284, 309, 310, 90, 91, 83 ที่แก้ไขแล้ว จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278, 281, 284, 309, 310 เป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามมาตรา 284 ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุกคนละ 1 ปี และผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ลงโทษตามมาตรา 7, 72 จำคุกคนละ 1ปี ตามมาตรา 8 ทวิ, 72 ทวิ ปรับคนละ 1,000 บาท รวมจำคุกคนละ 2 ปีและปรับคนละ 1,000 บาท จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลล่างทั้งสองพิพากษายืนตามกันมาโดยลงโทษจำคุกจำเลยเรียงกระทงกระทงละไม่เกิน 5 ปี โดยเฉพาะความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278, 281, 284, 309, 310 เป็นความผิดกรรมเดียว แต่ผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 284 ซึ่งเป็นบทหนัก คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 218 ส่วนปัญหาข้อกฎหมายที่ว่า ผู้เสียหายได้ยื่นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์สำหรับความผิดต่อส่วนตัวตามมาตรา 284 แห่งประมวลกฎหมายอาญา ศาลอุทธรณ์จึงไม่มีอำนาจลงโทษจำเลยทั้งสองตามบทมาตรานี้ได้นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า คำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์ดังกล่าวเป็นข้อกล่าวอ้างของจำเลย ซึ่งถ้าเป็นความจริงโจทก์ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยในบทบัญญัติมาตรา 284ต่อไป แต่โจทก์มิได้รับรองว่าเป็นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์ของผู้เสียหายที่แท้จริง และศาลอุทธรณ์ยังมิได้สั่งให้ศาลชั้นต้นดำเนินการสอบถามผู้เสียหายว่าเป็นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์ที่แท้จริงของผู้เสียหายหรือไม่ จึงไม่ชอบ พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์ดำเนินการต่อไปให้ถูกต้อง แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1953/2530พนักงานอัยการ ประจำศาล จังหวัด มีนบุรีโจทก์นาย วิเชียร บุญ อยู่ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 278, ม. 281, ม. 284, ม. 309, ม. 310, ม. 90, ม. 91 ป.วิ.อ. ม. 39 (2), ม. 208, ม. 218 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 7, ม. 8 ทวิ, ม. 72, ม. 72 ทวิศาลล่างทั้งสองพิพากษายืนตามกันมาให้ลงโทษจำคุกจำเลยฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจาร กระทำอนาจาร ข่มขืนใจผู้อื่น และหน่วงเหนี่ยวกักขัง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278,281,284,309และ 310 กับฐานมีและพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ มาตรา 7,8 ทวิ,72 และ 72 ทวิ รวม 3 กระทงเรียงกระทงลงโทษ กระทงละไม่เกิน 5 ปี โดยเฉพาะความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278,281,284,309,310 เป็นความผิดกรรมเดียวต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 284 ซึ่งเป็นบทหนัก คดีจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงจำเลยอุทธรณ์และอ้างว่า ผู้เสียหายยื่นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์สำหรับความผิดต่อส่วนตัวตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 284 แล้ว ซึ่งถ้าเป็นความจริง โจทก์ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยในความผิดดังกล่าว แต่โจทก์มิได้รับรองว่าเป็นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์ของผู้เสียหายที่แท้จริง ดังนั้น การที่ศาลอุทธรณ์มิได้สั่งให้ศาลชั้นต้นดำเนินการสอบถามผู้เสียหายเพื่อให้ยืนยันคำแถลงดังกล่าว จึงเป็นการมิชอบ.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองกับพวกร่วมกันมีอาวุธปืนลูกซองสั้นไม่มีเครื่องหมายทะเบียนไว้ในครอบครองและพาอาวุธปืนดังกล่าวติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านและถนนสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต และร่วมกันกระทำอนาจารผู้เสียหายต่อหน้าธารกำนัลโดยร่วมกันมีและใช้อาวุธปืนดังกล่าวขู่เข็ญและข่มขืนใจผู้เสียหายให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิตและร่างกาย แล้วร่วมกันใช้กำลังฉุด ลาก จับมือ รัดคอ และช่วยกันอุ้มพาตัวผู้เสียหายไปจากบริเวณถนนสาธารณะเพื่อการอนาจาร ผู้เสียหายอยู่ในภาวะไม่สามารถจะขัดขืนได้ เป็นเหตุให้ผู้เสียหายต้องถูกหน่วงเหนี่ยว ถูกกักขัง ปราศจากเสรีภาพในร่างกาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ที่แก้ไขแล้วประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278, 281, 284, 309, 310, 90, 91, 83 ที่แก้ไขแล้ว จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278, 281, 284, 309, 310 เป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามมาตรา 284 ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุกคนละ 1 ปี และผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ลงโทษตามมาตรา 7, 72 จำคุกคนละ 1ปี ตามมาตรา 8 ทวิ, 72 ทวิ ปรับคนละ 1,000 บาท รวมจำคุกคนละ 2 ปีและปรับคนละ 1,000 บาท จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลล่างทั้งสองพิพากษายืนตามกันมาโดยลงโทษจำคุกจำเลยเรียงกระทงกระทงละไม่เกิน 5 ปี โดยเฉพาะความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278, 281, 284, 309, 310 เป็นความผิดกรรมเดียว แต่ผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 284 ซึ่งเป็นบทหนัก คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 218 ส่วนปัญหาข้อกฎหมายที่ว่า ผู้เสียหายได้ยื่นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์สำหรับความผิดต่อส่วนตัวตามมาตรา 284 แห่งประมวลกฎหมายอาญา ศาลอุทธรณ์จึงไม่มีอำนาจลงโทษจำเลยทั้งสองตามบทมาตรานี้ได้นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า คำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์ดังกล่าวเป็นข้อกล่าวอ้างของจำเลย ซึ่งถ้าเป็นความจริงโจทก์ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยในบทบัญญัติมาตรา 284ต่อไป แต่โจทก์มิได้รับรองว่าเป็นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์ของผู้เสียหายที่แท้จริง และศาลอุทธรณ์ยังมิได้สั่งให้ศาลชั้นต้นดำเนินการสอบถามผู้เสียหายว่าเป็นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์ที่แท้จริงของผู้เสียหายหรือไม่ จึงไม่ชอบ พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์ดำเนินการต่อไปให้ถูกต้อง แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี.(ยรรยง อิทธิพงษ์-เสนอ ศรนิยม-ส่อง สุขะปุณณพันธ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองกับพวกร่วมกันมีอาวุธปืนลูกซองสั้นไม่มีเครื่องหมายทะเบียนไว้ในครอบครองและพาอาวุธปืนดังกล่าวติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านและถนนสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต และร่วมกันกระทำอนาจารผู้เสียหายต่อหน้าธารกำนัลโดยร่วมกันมีและใช้อาวุธปืนดังกล่าวขู่เข็ญและข่มขืนใจผู้เสียหายให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิตและร่างกาย แล้วร่วมกันใช้กำลังฉุด ลาก จับมือ รัดคอ และช่วยกันอุ้มพาตัวผู้เสียหายไปจากบริเวณถนนสาธารณะเพื่อการอนาจาร ผู้เสียหายอยู่ในภาวะไม่สามารถจะขัดขืนได้ เป็นเหตุให้ผู้เสียหายต้องถูกหน่วงเหนี่ยว ถูกกักขัง ปราศจากเสรีภาพในร่างกาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ที่แก้ไขแล้วประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278, 281, 284, 309, 310, 90, 91, 83 ที่แก้ไขแล้ว จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278, 281, 284, 309, 310 เป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามมาตรา 284 ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุกคนละ 1 ปี และผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ลงโทษตามมาตรา 7, 72 จำคุกคนละ 1ปี ตามมาตรา 8 ทวิ, 72 ทวิ ปรับคนละ 1,000 บาท รวมจำคุกคนละ 2 ปีและปรับคนละ 1,000 บาท จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลล่างทั้งสองพิพากษายืนตามกันมาโดยลงโทษจำคุกจำเลยเรียงกระทงกระทงละไม่เกิน 5 ปี โดยเฉพาะความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278, 281, 284, 309, 310 เป็นความผิดกรรมเดียว แต่ผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 284 ซึ่งเป็นบทหนัก คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 218 ส่วนปัญหาข้อกฎหมายที่ว่า ผู้เสียหายได้ยื่นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์สำหรับความผิดต่อส่วนตัวตามมาตรา 284 แห่งประมวลกฎหมายอาญา ศาลอุทธรณ์จึงไม่มีอำนาจลงโทษจำเลยทั้งสองตามบทมาตรานี้ได้นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า คำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์ดังกล่าวเป็นข้อกล่าวอ้างของจำเลย ซึ่งถ้าเป็นความจริงโจทก์ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยในบทบัญญัติมาตรา 284ต่อไป แต่โจทก์มิได้รับรองว่าเป็นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์ของผู้เสียหายที่แท้จริง และศาลอุทธรณ์ยังมิได้สั่งให้ศาลชั้นต้นดำเนินการสอบถามผู้เสียหายว่าเป็นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์ที่แท้จริงของผู้เสียหายหรือไม่ จึงไม่ชอบ พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์ดำเนินการต่อไปให้ถูกต้อง แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1953/2530พนักงานอัยการ ประจำศาล จังหวัด มีนบุรีโจทก์นาย วิเชียร บุญ อยู่ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 278, ม. 281, ม. 284, ม. 309, ม. 310, ม. 90, ม. 91 ป.วิ.อ. ม. 39 (2), ม. 208, ม. 218 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 7, ม. 8 ทวิ, ม. 72, ม. 72 ทวิศาลล่างทั้งสองพิพากษายืนตามกันมาให้ลงโทษจำคุกจำเลยฐานพาหญิงไปเพื่อการอนาจาร กระทำอนาจาร ข่มขืนใจผู้อื่น และหน่วงเหนี่ยวกักขัง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278,281,284,309และ 310 กับฐานมีและพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ มาตรา 7,8 ทวิ,72 และ 72 ทวิ รวม 3 กระทงเรียงกระทงลงโทษ กระทงละไม่เกิน 5 ปี โดยเฉพาะความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278,281,284,309,310 เป็นความผิดกรรมเดียวต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 284 ซึ่งเป็นบทหนัก คดีจึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงจำเลยอุทธรณ์และอ้างว่า ผู้เสียหายยื่นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์สำหรับความผิดต่อส่วนตัวตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 284 แล้ว ซึ่งถ้าเป็นความจริง โจทก์ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยในความผิดดังกล่าว แต่โจทก์มิได้รับรองว่าเป็นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์ของผู้เสียหายที่แท้จริง ดังนั้น การที่ศาลอุทธรณ์มิได้สั่งให้ศาลชั้นต้นดำเนินการสอบถามผู้เสียหายเพื่อให้ยืนยันคำแถลงดังกล่าว จึงเป็นการมิชอบ.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองกับพวกร่วมกันมีอาวุธปืนลูกซองสั้นไม่มีเครื่องหมายทะเบียนไว้ในครอบครองและพาอาวุธปืนดังกล่าวติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านและถนนสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต และร่วมกันกระทำอนาจารผู้เสียหายต่อหน้าธารกำนัลโดยร่วมกันมีและใช้อาวุธปืนดังกล่าวขู่เข็ญและข่มขืนใจผู้เสียหายให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิตและร่างกาย แล้วร่วมกันใช้กำลังฉุด ลาก จับมือ รัดคอ และช่วยกันอุ้มพาตัวผู้เสียหายไปจากบริเวณถนนสาธารณะเพื่อการอนาจาร ผู้เสียหายอยู่ในภาวะไม่สามารถจะขัดขืนได้ เป็นเหตุให้ผู้เสียหายต้องถูกหน่วงเหนี่ยว ถูกกักขัง ปราศจากเสรีภาพในร่างกาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ที่แก้ไขแล้วประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278, 281, 284, 309, 310, 90, 91, 83 ที่แก้ไขแล้ว จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278, 281, 284, 309, 310 เป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามมาตรา 284 ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุกคนละ 1 ปี และผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ลงโทษตามมาตรา 7, 72 จำคุกคนละ 1ปี ตามมาตรา 8 ทวิ, 72 ทวิ ปรับคนละ 1,000 บาท รวมจำคุกคนละ 2 ปีและปรับคนละ 1,000 บาท จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลล่างทั้งสองพิพากษายืนตามกันมาโดยลงโทษจำคุกจำเลยเรียงกระทงกระทงละไม่เกิน 5 ปี โดยเฉพาะความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278, 281, 284, 309, 310 เป็นความผิดกรรมเดียว แต่ผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 284 ซึ่งเป็นบทหนัก คดีจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 218 ส่วนปัญหาข้อกฎหมายที่ว่า ผู้เสียหายได้ยื่นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์สำหรับความผิดต่อส่วนตัวตามมาตรา 284 แห่งประมวลกฎหมายอาญา ศาลอุทธรณ์จึงไม่มีอำนาจลงโทษจำเลยทั้งสองตามบทมาตรานี้ได้นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า คำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์ดังกล่าวเป็นข้อกล่าวอ้างของจำเลย ซึ่งถ้าเป็นความจริงโจทก์ย่อมไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยในบทบัญญัติมาตรา 284ต่อไป แต่โจทก์มิได้รับรองว่าเป็นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์ของผู้เสียหายที่แท้จริง และศาลอุทธรณ์ยังมิได้สั่งให้ศาลชั้นต้นดำเนินการสอบถามผู้เสียหายว่าเป็นคำแถลงขอถอนคำร้องทุกข์ที่แท้จริงของผู้เสียหายหรือไม่ จึงไม่ชอบ พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์ดำเนินการต่อไปให้ถูกต้อง แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี.(ยรรยง อิทธิพงษ์-เสนอ ศรนิยม-ส่อง สุขะปุณณพันธ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ