phoneee/thai-legal-corpus huggingface dataset:
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7113/2542หลักกฎหมาย: ตามคำพิพากษาได้ระบุว่าที่ดินของจำเลยตามเส้นสีเขียวด้านที่ติดกับลำห้วยน้ำใสยาว 25 เมตร ตามแผนที่พิพาทเป็นทางภาระจำยอม ย่อมหมายถึงเส้นสีเขียวด้านที่ติดกับลำห้วยน้ำใสเท่านั้น หาได้หมายถึงเส้นสีเขียวในแผนที่สังเขปด้านทิศตะวันตกอีกเส้นหนึ่งที่อยู่ถัดไปไม่ เมื่อคำพิพากษานั้นไม่กำหนดความกว้างของทางพิพาทที่ตกเป็นภาระจำยอมนั้นไว้ ศาลก็ย่อมกำหนดความกว้างของทางเดินพิพาทนั้นได้เพื่อให้การบังคับคดีตามคำพิพากษาได้ดำเนินไปได้อย่างถูกต้องตามความเป็นจริง ที่ดินของจำเลยด้านทิศตะวันออกติดลำห้วยน้ำใส บริเวณริมห้วยมีทางพิพาทซึ่งเป็นทางเดินระยะทางยาวประมาณ 25 เมตร เมื่อทางภาระจำยอมเป็นเพียงทางเดินเท่านั้น ทางพิพาทดังกล่าวจึงไม่จำเป็นต้องมีความกว้างตามที่ระบุไว้ในแผนที่พิพาท ศาลย่อมใช้ดุลพินิจกำหนดความกว้างของทางพิพาทที่ตกเป็นภาระจำยอมไว้เพียง 1.50 เมตร ได้ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7113/2542างคำหม๊อก หิรัญญากาศ กับพวกโจทก์ายแก้ว บุญนุ่มจำเลย ป.พ.พ. ม. 1387 ป.วิ.พ. ม. 143, ม. 272ตามคำพิพากษาได้ระบุว่าที่ดินของจำเลยตามเส้นสีเขียวด้านที่ติดกับลำห้วยน้ำใสยาว 25 เมตร ตามแผนที่พิพาทเป็นทางภาระจำยอม ย่อมหมายถึงเส้นสีเขียวด้านที่ติดกับลำห้วยน้ำใสเท่านั้น หาได้หมายถึงเส้นสีเขียวในแผนที่สังเขปด้านทิศตะวันตกอีกเส้นหนึ่งที่อยู่ถัดไปไม่ เมื่อคำพิพากษานั้นไม่กำหนดความกว้างของทางพิพาทที่ตกเป็นภาระจำยอมนั้นไว้ ศาลก็ย่อมกำหนดความกว้างของทางเดินพิพาทนั้นได้เพื่อให้การบังคับคดีตามคำพิพากษาได้ดำเนินไปได้อย่างถูกต้องตามความเป็นจริง ที่ดินของจำเลยด้านทิศตะวันออกติดลำห้วยน้ำใส บริเวณริมห้วยมีทางพิพาทซึ่งเป็นทางเดินระยะทางยาวประมาณ 25 เมตร เมื่อทางภาระจำยอมเป็นเพียงทางเดินเท่านั้น ทางพิพาทดังกล่าวจึงไม่จำเป็นต้องมีความกว้างตามที่ระบุไว้ในแผนที่พิพาท ศาลย่อมใช้ดุลพินิจกำหนดความกว้างของทางพิพาทที่ตกเป็นภาระจำยอมไว้เพียง 1.50 เมตร ได้(เรืองฤทธิ์ ศรีวรรธนะ-ณรงค์ศักดิ์ วิจิตรสาระวงศ์-จำรูญ แสนภักดี)ศาลจังหวัดหล่มสัก - นายเถกิงศักดิ์ คำสุระศาลอุทธรณ์ภาค ๒ - นายชวลิต ชัยโชดกแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7113/2542างคำหม๊อก หิรัญญากาศ กับพวกโจทก์ายแก้ว บุญนุ่มจำเลย ป.พ.พ. ม. 1387 ป.วิ.พ. ม. 143, ม. 272ตามคำพิพากษาได้ระบุว่าที่ดินของจำเลยตามเส้นสีเขียวด้านที่ติดกับลำห้วยน้ำใสยาว 25 เมตร ตามแผนที่พิพาทเป็นทางภาระจำยอม ย่อมหมายถึงเส้นสีเขียวด้านที่ติดกับลำห้วยน้ำใสเท่านั้น หาได้หมายถึงเส้นสีเขียวในแผนที่สังเขปด้านทิศตะวันตกอีกเส้นหนึ่งที่อยู่ถัดไปไม่ เมื่อคำพิพากษานั้นไม่กำหนดความกว้างของทางพิพาทที่ตกเป็นภาระจำยอมนั้นไว้ ศาลก็ย่อมกำหนดความกว้างของทางเดินพิพาทนั้นได้เพื่อให้การบังคับคดีตามคำพิพากษาได้ดำเนินไปได้อย่างถูกต้องตามความเป็นจริง ที่ดินของจำเลยด้านทิศตะวันออกติดลำห้วยน้ำใส บริเวณริมห้วยมีทางพิพาทซึ่งเป็นทางเดินระยะทางยาวประมาณ 25 เมตร เมื่อทางภาระจำยอมเป็นเพียงทางเดินเท่านั้น ทางพิพาทดังกล่าวจึงไม่จำเป็นต้องมีความกว้างตามที่ระบุไว้ในแผนที่พิพาท ศาลย่อมใช้ดุลพินิจกำหนดความกว้างของทางพิพาทที่ตกเป็นภาระจำยอมไว้เพียง 1.50 เมตร ได้(เรืองฤทธิ์ ศรีวรรธนะ-ณรงค์ศักดิ์ วิจิตรสาระวงศ์-จำรูญ แสนภักดี)ศาลจังหวัดหล่มสัก - นายเถกิงศักดิ์ คำสุระศาลอุทธรณ์ภาค ๒ - นายชวลิต ชัยโชดกแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
พระราชกฤษฎีกาพระราชกฤษฎีกากำหนดท้องที่ยกเว้นการเก็บเงินอากรตามพระราชบัญญัติการประมงพ.ศ. ๒๔๙๐พ.ศ. ๒๔๙๑ ในพระปรมาภิไธยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชคณะอภิรัฐมนตรีในหน้าที่คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ รังสิตกรมขุนชัยนาทนเรนทร อลงกฏ มานวราชเสวี อดุลเดชจรัสให้ไว้ ณ วันที่ ๒๔กันยายน พ.ศ. ๒๔๙๑เป็นปีที่ ๓ ในรัชกาลปัจจุบันโดยที่เป็นการสมควรยกเว้นการเก็บเงินอากรตามพระราชบัญญัติการประมงพ.ศ. ๒๔๙๐ ในบางท้องที่พระมหากษัตริย์อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๘๖ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) และมาตรา ๓๗แห่งพระราชบัญญัติการประมง พ.ศ. ๒๔๙๐ จึงมีพระบรมราชโองการให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ดังต่อไปนี้มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่าพระราชกฤษฎีกากำหนดท้องที่ยกเว้นการเก็บเงินอากรตามพระราชบัญญัติประมง พ.ศ. ๒๔๙๐พ.ศ. ๒๔๙๑มาตรา ๒[๑] พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา ๓ ให้ยกเลิกพระราชกฤษฎีกากำหนดท้องที่ยกเว้นการเก็บเงินอากรตามพระราชบัญญัติการประมงพ.ศ. ๒๔๙๐ พ.ศ. ๒๔๙๐มาตรา ๔ ให้ยกเว้นการเก็บอากรทุกประเภทเกี่ยวกับการทำการประมงในท้องที่จังหวัดเพชรบูรณ์ จังหวัดกำแพงเพชร จังหวัดตาก จังหวัดนครราชสีมาจังหวัดชัยภูมิ จังหวัดบุรีรัมย์ จังหวัดร้อยเอ็ด จังหวัดมหาสารคามจังหวัดอุบลราชธานี จังหวัดศรีษะเกษ จังหวัดสุรินทร์ จังหวัดอุดรธานี จังหวัดขอนแก่นจังหวัดนครพนม จังหวัดเลย จังหวัดสกลนคร จังหวัดหนองคาย จังหวัดเชียงใหม่จังหวัดเชียงราย จังหวัดแม่ฮ่องสอน จังหวัดลำพูน จังหวัดลำปาง จังหวัดน่านจังหวัดแพร่ และจังหวัดยะลามาตรา ๕ ให้ยกเว้นการเก็บเงินอากรทุกประเภทเกี่ยวกับการทำการประมงในที่จับสัตว์น้ำซึ่งอยู่ในเขตน่านน้ำจืด ในท้องที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดสงขลาจังหวัดนครศรีธรรมราช จังหวัดพัทลุง จังหวัดสุราษฎร์ธานี จังหวัดชุมพร จังหวัดสตูลจังหวัดปัตตานี จังหวัดนราธิวาส จังหวัดภูเก็ต จังหวัดกระบี่ จังหวัดตรังจังหวัดพังงา จังหวัดระนอง จังหวัดระยอง จังหวัดตราด จังหวัดชลบุรี และจังหวัดจันทบุรีเขตน่านน้ำจืดตามความในวรรคแรกนั้น อยู่ในเขตที่พนักงานเจ้าหน้าที่ปักหลักเขตและให้ปิดประกาศกำหนดเขตพร้อมด้วยแผนที่สังเขปไว้ณ ที่ว่าการอำเภอและศาลากลางจังหวัดประจำท้องที่มาตรา ๖ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการจอมพล ป. พิบูลสงครามนายกรัฐมนตรีจุฑามาศ/ปรับปรุง๒๓ กรกฎาคม ๒๕๕๘[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๖๕/ตอนที่ ๕๙/หน้า ๕๙๑/๕ ตุลาคม ๒๔๙๑
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 64599หลักกฎหมาย: ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 264 ให้จำคุก 2 ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามมาตรา 268 อีกกระทงหนึ่งด้วยให้ลงโทษตามมาตรา 268 ประกอบด้วยมาตรา 264,91 แต่กระทงเดียวส่วนอัตราโทษให้วางเท่าเดิม ดังนี้แม้ความผิดตามมาตรา 264กับมาตรา 268 จะเป็นความผิดต่างกระทงกัน แต่เป็นกรณีที่มาตรา 268 ให้ลงโทษตามมาตรา 268 กระทงเดียว ในเมื่อ ผู้กระทำได้ปลอมเอกสารนั้นเองตามมาตรา 264 ด้วย จึงเป็นแต่ การแก้บทมาตราอันเป็นการแก้ไขเล็กน้อยส่วนฎีกาจำเลยที่อ้าง เป็นข้อกฎหมายว่าคำของผู้กระทำผิดร่วมกันฟังไม่ได้นั้นเมื่อศาลมิได้ฟังข้อเท็จจริงว่า ม. เป็นผู้ร่วมกระทำผิดกับจำเลย ข้อกฎหมายที่ว่าคำของผู้กระทำผิดร่วมกันรับฟังไม่ได้ที่จำเลยยกขึ้น อ้างจึงไม่เกิดขึ้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 472/2508พนักงานอัยการจังหวัดนนทบุรีโจทก์นายสอน ร่มสนธิ์จำเลย ป.วิ.พ. ม. 218ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 264 ให้จำคุก 2 ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามมาตรา 268 อีกกระทงหนึ่งด้วยให้ลงโทษตามมาตรา 268 ประกอบด้วยมาตรา 264,91 แต่กระทงเดียวส่วนอัตราโทษให้วางเท่าเดิม ดังนี้แม้ความผิดตามมาตรา 264กับมาตรา 268 จะเป็นความผิดต่างกระทงกัน แต่เป็นกรณีที่มาตรา 268 ให้ลงโทษตามมาตรา 268 กระทงเดียว ในเมื่อ ผู้กระทำได้ปลอมเอกสารนั้นเองตามมาตรา 264 ด้วย จึงเป็นแต่ การแก้บทมาตราอันเป็นการแก้ไขเล็กน้อยส่วนฎีกาจำเลยที่อ้าง เป็นข้อกฎหมายว่าคำของผู้กระทำผิดร่วมกันฟังไม่ได้นั้นเมื่อศาลมิได้ฟังข้อเท็จจริงว่า ม. เป็นผู้ร่วมกระทำผิดกับจำเลย ข้อกฎหมายที่ว่าคำของผู้กระทำผิดร่วมกันรับฟังไม่ได้ที่จำเลยยกขึ้น อ้างจึงไม่เกิดขึ้น(จิตติ ติงศภัทิย์-เพรียง โรจนรัส-ไฉน บุญยก)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 472/2508พนักงานอัยการจังหวัดนนทบุรีโจทก์นายสอน ร่มสนธิ์จำเลย ป.วิ.พ. ม. 218ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 264 ให้จำคุก 2 ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามมาตรา 268 อีกกระทงหนึ่งด้วยให้ลงโทษตามมาตรา 268 ประกอบด้วยมาตรา 264,91 แต่กระทงเดียวส่วนอัตราโทษให้วางเท่าเดิม ดังนี้แม้ความผิดตามมาตรา 264กับมาตรา 268 จะเป็นความผิดต่างกระทงกัน แต่เป็นกรณีที่มาตรา 268 ให้ลงโทษตามมาตรา 268 กระทงเดียว ในเมื่อ ผู้กระทำได้ปลอมเอกสารนั้นเองตามมาตรา 264 ด้วย จึงเป็นแต่ การแก้บทมาตราอันเป็นการแก้ไขเล็กน้อยส่วนฎีกาจำเลยที่อ้าง เป็นข้อกฎหมายว่าคำของผู้กระทำผิดร่วมกันฟังไม่ได้นั้นเมื่อศาลมิได้ฟังข้อเท็จจริงว่า ม. เป็นผู้ร่วมกระทำผิดกับจำเลย ข้อกฎหมายที่ว่าคำของผู้กระทำผิดร่วมกันรับฟังไม่ได้ที่จำเลยยกขึ้น อ้างจึงไม่เกิดขึ้น(จิตติ ติงศภัทิย์-เพรียง โรจนรัส-ไฉน บุญยก)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 41/2482หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเจตนาจงใจแกล้งโจทก์เป็นเหตุให้เสียหาย โจทก์จะฏีกาว่าจำเลยกระทำโดยประมาทเลินเล่อมิได้เพราะเป็นการนอกประเด็นโจทก์ฟ้องจำเลยกล่าวหาว่าสมคบกันจงใจแกล้งโจทก์ให้ถูกไล่ออกจากราขการโดยไม่มีความผิด เป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์จึงเรียกค่าเสียหาย ๒๑๔,๒๐๐ บาท ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลกีกาตัดสินว่าข้อเท็จจริงแห่งตดียังไม่พอจะชี้ให้เห็นว่าจำเลยมีเจตนาจงใจแกล้งโจทก์ ส่วนข้อที่ว่าจำเลยกระทำการโดยประมาทนั้น โจทก์ไม่ได้ฟ้องว่าจำเลยกระทำโดยประมาทเลินเล่อ จึงไม่มีประเด็นจะพิจารณาพิพากษาในชั้นนี้ ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษามาชอบแล้วยืนตาม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 41/2482หลวงเจริญรัตนวิโรจน์โจทก์พระยามโนปกรณ์นิติธาดา กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 172โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเจตนาจงใจแกล้งโจทก์เป็นเหตุให้เสียหาย โจทก์จะฏีกาว่าจำเลยกระทำโดยประมาทเลินเล่อมิได้เพราะเป็นการนอกประเด็นโจทก์ฟ้องจำเลยกล่าวหาว่าสมคบกันจงใจแกล้งโจทก์ให้ถูกไล่ออกจากราขการโดยไม่มีความผิด เป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์จึงเรียกค่าเสียหาย ๒๑๔,๒๐๐ บาท ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลกีกาตัดสินว่าข้อเท็จจริงแห่งตดียังไม่พอจะชี้ให้เห็นว่าจำเลยมีเจตนาจงใจแกล้งโจทก์ ส่วนข้อที่ว่าจำเลยกระทำการโดยประมาทนั้น โจทก์ไม่ได้ฟ้องว่าจำเลยกระทำโดยประมาทเลินเล่อ จึงไม่มีประเด็นจะพิจารณาพิพากษาในชั้นนี้ ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษามาชอบแล้วยืนตาม(อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-อมาตย-เทฟโนต์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องจำเลยกล่าวหาว่าสมคบกันจงใจแกล้งโจทก์ให้ถูกไล่ออกจากราขการโดยไม่มีความผิด เป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์จึงเรียกค่าเสียหาย ๒๑๔,๒๐๐ บาท ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลกีกาตัดสินว่าข้อเท็จจริงแห่งตดียังไม่พอจะชี้ให้เห็นว่าจำเลยมีเจตนาจงใจแกล้งโจทก์ ส่วนข้อที่ว่าจำเลยกระทำการโดยประมาทนั้น โจทก์ไม่ได้ฟ้องว่าจำเลยกระทำโดยประมาทเลินเล่อ จึงไม่มีประเด็นจะพิจารณาพิพากษาในชั้นนี้ ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษามาชอบแล้วยืนตาม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 41/2482หลวงเจริญรัตนวิโรจน์โจทก์พระยามโนปกรณ์นิติธาดา กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 172โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเจตนาจงใจแกล้งโจทก์เป็นเหตุให้เสียหาย โจทก์จะฏีกาว่าจำเลยกระทำโดยประมาทเลินเล่อมิได้เพราะเป็นการนอกประเด็นโจทก์ฟ้องจำเลยกล่าวหาว่าสมคบกันจงใจแกล้งโจทก์ให้ถูกไล่ออกจากราขการโดยไม่มีความผิด เป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์จึงเรียกค่าเสียหาย ๒๑๔,๒๐๐ บาท ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลกีกาตัดสินว่าข้อเท็จจริงแห่งตดียังไม่พอจะชี้ให้เห็นว่าจำเลยมีเจตนาจงใจแกล้งโจทก์ ส่วนข้อที่ว่าจำเลยกระทำการโดยประมาทนั้น โจทก์ไม่ได้ฟ้องว่าจำเลยกระทำโดยประมาทเลินเล่อ จึงไม่มีประเด็นจะพิจารณาพิพากษาในชั้นนี้ ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษามาชอบแล้วยืนตาม(อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-อมาตย-เทฟโนต์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 290/2485หลักกฎหมาย: ทำร้ายเจ้าพนักงานไม่ถึงบาดเจ็บ ไม่เป็นผิดตาม มาตรา255คงเป็นผิดตาม มาตรา 338(3) เท่านั้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 290/2485อัยการลำปางโจทก์นายควาย สีอินจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 255, ม. 338 (3) ป.วิ.อ. ม. 192ทำร้ายเจ้าพนักงานไม่ถึงบาดเจ็บ ไม่เป็นผิดตาม มาตรา255คงเป็นผิดตาม มาตรา 338(3) เท่านั้น(อิศร-อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-ธรรมบัณฑิต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 290/2485อัยการลำปางโจทก์นายควาย สีอินจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 255, ม. 338 (3) ป.วิ.อ. ม. 192ทำร้ายเจ้าพนักงานไม่ถึงบาดเจ็บ ไม่เป็นผิดตาม มาตรา255คงเป็นผิดตาม มาตรา 338(3) เท่านั้น(อิศร-อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-ธรรมบัณฑิต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานประกาศกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานเรื่องช่วงเวลาการทำงานในวันทำงานปกติและในวันหยุดในงานบรรทุกหรือขนถ่ายสินค้าเรือเดินทะเล------------ โดยที่ข้อ๒ แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๑ (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ กำหนดว่า"แรง" หมายความว่าช่วงเวลาการทำงานในวันทำงานปกติและในวันหยุดตามที่อธิบดีประกาศกำหนดโดยคำนึงถึงข้อตกลงระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างตามประเพณีในงานบรรทุกหรือขนถ่ายสินค้าเรือเดินทะเล อธิบดีกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจึงออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้ ข้อ๑ กะกลางวัน ตั้งแต่เวลา๐๘.๐๐ นาฬิกา ถึงเวลา ๑๗.๐๐ นาฬิกา เป็นหนึ่งแรงโดยมีเวลาพักตั้งแต่เวลา ๑๒.๐๐ นาฬิกา ถึงเวลา ๑๓.๐๐ นาฬิกา ข้อ๒ กะกลางคืน ตั้งแต่เวลา๑๙.๐๐ นาฬิกา ถึงเวลา ๒๓.๓๐ นาฬิกาเป็นหนึ่งแรง ข้อ๓ กะดึก ตั้งแต่เวลา๐๑.๐๐ นาฬิกา ถึงเวลา ๐๔.๓๐ นาฬิกาเป็นหนึ่งแรง ประกาศณ วันที่ ๑๖ กันยายน ๒๕๔๑ ศักดิ์ชัย ศักดิ์กุลวงศ์ อธิบดีกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน[รก.๒๕๔๑/พ๘๕ง/๑๗/๒๓ กันยายน ๒๕๔๑]
ประกาศกรมสรรพสามิตประกาศกรมสรรพสามิตเรื่องลักษณะเครื่องหมายแสดงการเสียภาษีจดทะเบียน(ฉบับที่๓๓/๒๕๔๙)[๑] อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๖๒ วรรคสามแห่งพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. ๒๕๒๗อธิบดีกรมสรรพสามิตประกาศกำหนดลักษณะเครื่องหมายแสดงการเสียภาษีจดทะเบียนของบริษัทที.ซี.ฟาร์มาซูติคอล อุตสาหกรรม จำกัด ดังต่อไปนี้เครื่องหมายแสดงการเสียภาษีจดทะเบียนตามทะเบียนที่พนักงานเจ้าหน้าที่ได้รับจดไว้เลขที่ ๐๕๐/๒๕๔๙ ลงวันที่ ๒๑ กันยายน๒๕๔๙ เป็นเครื่องหมายแสดงการเสียภาษีจดทะเบียนเป็นสิ่งผนึกภาชนะฝาจุกจีบทำด้วยเหล็ก ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง ๒.๖ เซนติเมตร พื้นด้านหน้าฝาสีเหลืองตรงกลางฝาพื้นสีขาว มีอักษรภาษาไทยสีแดงขอบเส้นที่เหลืองและสีแดง คำว่า สปอนเซอร์ข้างอักษร ร์ มีสัญลักษณ์สีแดง คำว่า เหนือ คำว่า สปอนเซอร์บนพื้นสีขาว มีอักษรภาษาไทยสีแดง คำว่า เครื่องดื่มเกลือแร่ถัดออกมาทางขวาเหนือ คำว่า เครื่องดื่มเกลือแร่มีวงรีพื้นสีขาว ใต้ คำว่า สปอนเซอร์มีตัวเลขและสัญลักษณ์สีแดง คำว่า 8.-ด้านข้างฝาพื้นสีเหลืองถัดออกมาโดยรอบพื้นสีขาว มีอักษรภาษาไทย ตัวเลขและสัญลักษณ์สีแดงคำว่า บริษัทที.ซี. ฟาร์มาซูติคอล อุตสาหกรรม จำกัด 39 หมู่ 13 ถ.บางขนาก-บ้านสร้างอ.บ้านสร้าง จ.ปราจีนบุรี เครื่องดื่มเกลือแร่ ปริมาตรสุทธิ 250 ซม3ในกรอบ อย.สีแดง มีตัวเลขและสัญลักษณ์สีแดง คำว่า 25-2-00142-2-0018ขอบฝาสีบรอนซ์เงินโดยรอบประกาศณ วันที่ ๒๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๙นิรมลหนูคงผู้อำนวยการกองรายได้ปฏิบัติราชการแทนอธิบดีกรมสรรพสามิตโสรศ/ผู้จัดทำ๑๓ธันวาคม ๒๕๔๙[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๒๓/ตอนที่ ๑๒๗ ง/หน้า ๔๗/๗ ธันวาคม ๒๕๔๙
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 394/2480หลักกฎหมาย: กล่าวต่อหน้าบุคคลเกินกว่าสองคนว่าโจทก์ชำเรากระบือมีผิดตาม ม.282ได้ความว่าจำเลยเที่ยวพูดบอกกับคนหลายคนว่าจำเลยเห็นโจทก์ชำเรากระบือของโจทก์ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม ม.๒๘๒ ศาลฎีกาตัดสินว่าการกระทำของจำเลยอาจทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง มีผิดตาม ม.๒๘๒ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 394/2480นายคำผาโจทก์นายสีโตดจำเลย ป.อ. ม. 282กล่าวต่อหน้าบุคคลเกินกว่าสองคนว่าโจทก์ชำเรากระบือมีผิดตาม ม.282ได้ความว่าจำเลยเที่ยวพูดบอกกับคนหลายคนว่าจำเลยเห็นโจทก์ชำเรากระบือของโจทก์ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม ม.๒๘๒ ศาลฎีกาตัดสินว่าการกระทำของจำเลยอาจทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง มีผิดตาม ม.๒๘๒(พลางกูร-นิติศาสตร์-เทฟโนต์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าจำเลยเที่ยวพูดบอกกับคนหลายคนว่าจำเลยเห็นโจทก์ชำเรากระบือของโจทก์ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม ม.๒๘๒ ศาลฎีกาตัดสินว่าการกระทำของจำเลยอาจทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง มีผิดตาม ม.๒๘๒ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 394/2480นายคำผาโจทก์นายสีโตดจำเลย ป.อ. ม. 282กล่าวต่อหน้าบุคคลเกินกว่าสองคนว่าโจทก์ชำเรากระบือมีผิดตาม ม.282ได้ความว่าจำเลยเที่ยวพูดบอกกับคนหลายคนว่าจำเลยเห็นโจทก์ชำเรากระบือของโจทก์ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม ม.๒๘๒ ศาลฎีกาตัดสินว่าการกระทำของจำเลยอาจทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง มีผิดตาม ม.๒๘๒(พลางกูร-นิติศาสตร์-เทฟโนต์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีเรื่องการอนุมัติพระราชกำหนดการกู้ยืมเงินที่เป็นการฉ้อโกงประชาชน พ.ศ. ๒๕๒๗[๑] ตามที่คณะรัฐมนตรีได้เสนอขอให้รัฐสภาพิจารณาอนุมัติพระราชกำหนดการกู้ยืมเงินที่เป็นการฉ้อโกงประชาชนพ.ศ. ๒๕๒๗ นั้น สภาผู้แทนราษฎรได้ลงมติอนุมัติในคราวประชุมสภาผู้แทนราษฎร ครั้งที่๑/๒๕๒๘ (สมัยสามัญ) วันพฤหัสบดีที่ ๒ พฤษภาคม ๒๕๒๘และวุฒิสภาได้ลงมติอนุมัติในคราวประชุมวุฒิสภา ชุดที่ ๔ ครั้งที่ ๒/๒๕๒๘(สมัยสามัญ) วันศุกร์ที่ ๑๐ พฤษภาคม ๒๕๒๘จึงประกาศมาตามความในมาตรา ๑๕๗ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยประกาศ ณ วันที่ ๒๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๒๘พลเอก ป. ติณสูลานนท์นายกรัฐมนตรีสุกัญญา/ผู้จัดทำ๒๗ ตุลาคม ๒๕๕๒อุรารักษ์/ตรวจ๑๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๒โชติกานต์/ปรับปรุง๒๒ มีนาคม ๒๕๕๙[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๐๒/ตอนที่ ๖๗/ฉบับพิเศษ หน้า ๑๑/๓๐ พฤษภาคม ๒๕๒๘
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 58105หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยฎีกา มีมูลที่จะชนะคดี โปรดอนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อนหมายเหตุ โจทก์แถลงคัดค้าน (อันดับ 51)ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนให้ยึดที่ดินที่จำนองตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์เลขที่ 195 หมู่ที่ 3 ตำบลวัดขนุน อำเภอเมืองจังหวัดสงขลา ออกขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้โจทก์ จำนวน30,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละสิบห้าต่อปี นับแต่วันที่ 11 ตุลาคม 2527 เป็นต้นไปจนกว่าจะแล้วเสร็จจำเลยฎีกาพร้อมกับยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 46 แผ่นที่ 2 และแผ่นที่ 1)จำเลยได้รับอนุญาตให้ทุเลาการบังคับในระหว่างอุทธรณ์(อันดับ 40)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว อนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้ในระหว่างฎีกา ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2300/2533นางจินตนา พ้นภัยโจทก์นางเพิ่มพร กาญจนมุกดาจำเลยนางเพิ่มพร กาญจนมุกดา จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 231ความว่า จำเลยฎีกา มีมูลที่จะชนะคดี โปรดอนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อนหมายเหตุ โจทก์แถลงคัดค้าน (อันดับ 51)ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนให้ยึดที่ดินที่จำนองตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์เลขที่ 195 หมู่ที่ 3 ตำบลวัดขนุน อำเภอเมืองจังหวัดสงขลา ออกขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้โจทก์ จำนวน30,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละสิบห้าต่อปี นับแต่วันที่ 11 ตุลาคม 2527 เป็นต้นไปจนกว่าจะแล้วเสร็จจำเลยฎีกาพร้อมกับยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 46 แผ่นที่ 2 และแผ่นที่ 1)จำเลยได้รับอนุญาตให้ทุเลาการบังคับในระหว่างอุทธรณ์(อันดับ 40)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว อนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้ในระหว่างฎีกา(ประศาสน์ ธำรงกาญจน์-ถาวร ตันตราภรณ์-วินัย กันนะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2300/2533นางจินตนา พ้นภัยโจทก์นางเพิ่มพร กาญจนมุกดาจำเลยนางเพิ่มพร กาญจนมุกดา จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 231ความว่า จำเลยฎีกา มีมูลที่จะชนะคดี โปรดอนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้ก่อนหมายเหตุ โจทก์แถลงคัดค้าน (อันดับ 51)ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนให้ยึดที่ดินที่จำนองตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์เลขที่ 195 หมู่ที่ 3 ตำบลวัดขนุน อำเภอเมืองจังหวัดสงขลา ออกขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้โจทก์ จำนวน30,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละสิบห้าต่อปี นับแต่วันที่ 11 ตุลาคม 2527 เป็นต้นไปจนกว่าจะแล้วเสร็จจำเลยฎีกาพร้อมกับยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 46 แผ่นที่ 2 และแผ่นที่ 1)จำเลยได้รับอนุญาตให้ทุเลาการบังคับในระหว่างอุทธรณ์(อันดับ 40)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว อนุญาตให้ทุเลาการบังคับไว้ในระหว่างฎีกา(ประศาสน์ ธำรงกาญจน์-ถาวร ตันตราภรณ์-วินัย กันนะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมเรื่องการเปลี่ยนแปลงเขต เขตอุตสาหกรรมทั่วไปนิคมอุตสาหกรรมบางปะกง[๑] ตามที่ได้มีประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม เรื่องการจัดตั้งเขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมบางปะกง ลงวันที่ ๓ กันยายน ๒๕๓๓กำหนดให้พื้นที่ตำบลคลองตำหรุ และตำบลหนองไม้แดง อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรีเป็นเขตอุตสาหกรรมทั่วไป ตามมาตรา ๓๖ (๑)แห่งพระราชบัญญัติการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย พ.ศ. ๒๕๒๒ นั้น บัดนี้ เนื่องจากได้มีผู้ประกอบอุตสาหกรรมขออนุญาตเข้าใช้ที่ดินเต็มพื้นที่เขตอุตสาหกรรมทั่วไปดังกล่าวแล้วดังนั้น เพื่อให้การประกอบอุตสาหกรรมในเขตพื้นที่ได้ขยายตัวกว้างขวางยิ่งขึ้นสมควรเปลี่ยนแปลงเขต เขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมบางปะกงโดยขยายพื้นที่ออกไปอีกอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ และมาตรา ๓๖ วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยพ.ศ. ๒๕๒๒ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม จึงประกาศเปลี่ยนแปลงเขตเขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมบางปะกง โดยให้ยกเลิกแผนที่ท้ายประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมเรื่อง การจัดตั้งเขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมบางปะกง ลงวันที่ ๓ กันยายน๒๕๓๓ และกำหนดให้พื้นที่ตำบลบ้านเก่า อำเภอพานทอง ตำบลคลองตำหรุ ตำบลดอนหัวฬ่อและตำบลหนองไม้แดง อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรีภายในแนวเขตตามแผนที่ท้ายประกาศนี้ เป็นเขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมบางปะกงประกาศ ณ วันที่ ๑๐ กันยายน ๒๕๓๕สิปปนนท์เกตุทัตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม[เอกสารแนบท้าย]๑. แผนที่ท้ายประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม เรื่องการเปลี่ยนแปลงเขต เขตอุตสาหกรรมทั่วไป นิคมอุตสาหกรรมบางปะกง(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)ปิยะธิดา/ปรับปรุง๑๗ สิงหาคม๒๕๖๑[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๐๙/ตอนที่ ๑๒๑/หน้า ๑๐๒๘๘/๒๒ กันยายน ๒๕๓๕
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 706/2487หลักกฎหมาย: โจทก์จำเลยอยู่กินกันฉันสามีภรรยาโดยมิได้จดทะเบียนสมรสภายหลังได้ทำสัญญาแบ่งทรัพย์กัน จักรเย็บผ้าเป็นส่วนของโจทก์แต่ยังคงอยู่กินด้วยกันเช่นเดิม จำเลยได้เอาจักรคันนั้นซึ่ง ได้ให้ผู้อื่นเช่าไว้แต่เมื่อก่อนแบ่งทรัพย์กัน ไปขายแล้วเอาเงินค่าขายจักรได้ไปใช้ส่วนตัวเสียโดยไม่ส่งให้โจทก์ ดังนี้ จำเลยยังไม่มีผิดฐานยักยอกทรัพย์โดยถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้มอบการครอบครองจักรเย็บผ้าคันนั้นให้จำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 706/2487นางสาวดวน ร่วมสุขโจทก์นายกวาง แซ่อึงจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 314, ม. 319โจทก์จำเลยอยู่กินกันฉันสามีภรรยาโดยมิได้จดทะเบียนสมรสภายหลังได้ทำสัญญาแบ่งทรัพย์กัน จักรเย็บผ้าเป็นส่วนของโจทก์แต่ยังคงอยู่กินด้วยกันเช่นเดิม จำเลยได้เอาจักรคันนั้นซึ่ง ได้ให้ผู้อื่นเช่าไว้แต่เมื่อก่อนแบ่งทรัพย์กัน ไปขายแล้วเอาเงินค่าขายจักรได้ไปใช้ส่วนตัวเสียโดยไม่ส่งให้โจทก์ ดังนี้ จำเลยยังไม่มีผิดฐานยักยอกทรัพย์โดยถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้มอบการครอบครองจักรเย็บผ้าคันนั้นให้จำเลย(ชม จามรมาน-ทิพปัญญา อ. บุปผเวส-ธรรมบัณฑิต บุนยะปานะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 706/2487นางสาวดวน ร่วมสุขโจทก์นายกวาง แซ่อึงจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 314, ม. 319โจทก์จำเลยอยู่กินกันฉันสามีภรรยาโดยมิได้จดทะเบียนสมรสภายหลังได้ทำสัญญาแบ่งทรัพย์กัน จักรเย็บผ้าเป็นส่วนของโจทก์แต่ยังคงอยู่กินด้วยกันเช่นเดิม จำเลยได้เอาจักรคันนั้นซึ่ง ได้ให้ผู้อื่นเช่าไว้แต่เมื่อก่อนแบ่งทรัพย์กัน ไปขายแล้วเอาเงินค่าขายจักรได้ไปใช้ส่วนตัวเสียโดยไม่ส่งให้โจทก์ ดังนี้ จำเลยยังไม่มีผิดฐานยักยอกทรัพย์โดยถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้มอบการครอบครองจักรเย็บผ้าคันนั้นให้จำเลย(ชม จามรมาน-ทิพปัญญา อ. บุปผเวส-ธรรมบัณฑิต บุนยะปานะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศจังหวัดขอนแก่นประกาศจังหวัดขอนแก่นเรื่องการจดทะเบียนจัดตั้งมัสยิด[๑] อาศัยอำนาจตามความในกฎกระทรวงฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๔๒) ออกตามความในพระราชบัญญัติการบริหารองค์กรศาสนาอิสลาม พ.ศ.๒๕๔๐ ข้อ ๖ เพื่อแสดงว่า มัสยิดนูรุ้ลรอฮีม ตั้งอยู่ ณ ตำบลบ้านกง อำเภอหนองเรือจังหวัดขอนแก่น ได้จดทะเบียนจัดตั้งมัสยิดแล้วจึงมีฐานะเป็นนิติบุคคลหมายเลขทะเบียน ๔/๒๕๔๘ เมื่อวันที่ ๒๑ มิถุนายน ๒๕๔๘จึงประกาศมาเพื่อทราบโดยทั่วกันประกาศ ณ วันที่ ๒๑มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๘ศิลป์ ชื่นนิรันดร์ปลัดจังหวัดปฏิบัติราชการแทนผู้ว่าราชการจังหวัดขอนแก่นวิชชุตา/ผู้จัดทำ๒๒ เมษายน ๒๕๕๔นฤตยา/ผู้ตรวจ๒๖ พฤษภาคม ๒๕๕๔[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๒๒/ตอนที่ ๑๐๕ ง/หน้า ๑๐๕/๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๔๘
ระเบียบกรุงเทพมหานครระเบียบกรุงเทพมหานครว่าด้วยค่าตอบแทนแก่บุคคลภายนอกที่ช่วยปฏิบัติราชการด้านการพัฒนาชุมชน(ฉบับที่ ๒)พ.ศ. ๒๕๕๕ โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมระเบียบกรุงเทพมหานครว่าด้วยค่าตอบแทนแก่บุคคลภายนอกที่ช่วยปฏิบัติราชการด้านการพัฒนาชุมชนพ.ศ. ๒๕๓๘ ให้เหมาะสมยิ่งขึ้นอาศัยอำนาจตามความในข้อ ๖ และข้อ ๗ แห่งข้อบัญญัติกรุงเทพมหานครเรื่อง ค่าตอบแทนแก่บุคคลภายนอกที่ช่วยปฏิบัติราชการ พ.ศ. ๒๕๓๖ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครจึงกำหนดระเบียบขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบกรุงเทพมหานครว่าด้วยค่าตอบแทนแก่บุคคลภายนอกที่ช่วยปฏิบัติราชการด้านการพัฒนาชุมชน(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๕ข้อ ๒[๑] ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปข้อ ๓ ให้ยกเลิกความใน(๒) ของข้อ ๘ แห่งระเบียบกรุงเทพมหานครว่าด้วยค่าตอบแทนแก่บุคคลภายนอกที่ช่วยปฏิบัติราชการด้านการพัฒนาชุมชนพ.ศ. ๒๕๓๘ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน(๒) อาสาสมัครพัฒนาชุมชนให้ผู้อำนวยการเขตเป็นผู้แต่งตั้ง ทั้งนี้ในชุมชนหนึ่งให้มีอาสาสมัครพัฒนาชุมชนกิจกรรมหรือโครงการละไม่เกิน ๑๒ คน โดยคำนวณจากประชากร ๕๐ หลัง ที่มีทะเบียนบ้านในชุมชนต่ออาสาสมัครพัฒนาชุมชน๑ คน เศษของ ๕๐ ถ้าเกิน ๒๕ ให้เพิ่มอาสาสมัครพัฒนาชุมชนได้อีก ๑ คนข้อ ๔ ให้ยกเลิกบัญชีค่าตอบแทนแก่บุคคลภายนอกที่ช่วยปฏิบัติราชการด้านการพัฒนาชุมชนท้ายระเบียบกรุงเทพมหานครว่าด้วยค่าตอบแทนแก่บุคคลภายนอกที่ช่วยปฏิบัติราชการด้านการพัฒนาชุมชนพ.ศ. ๒๕๓๘และให้ใช้บัญชีค่าตอบแทนแก่บุคคลภายนอกที่ช่วยปฏิบัติราชการด้านการพัฒนาชุมชนท้ายระเบียบนี้แทนประกาศณ วันที่ ๙ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๕หม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์บริพัตรผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร[เอกสารแนบท้าย]๑. บัญชีค่าตอบแทนแก่บุคคลภายนอกที่ช่วยปฏิบัติราชการด้านการพัฒนาชุมชน(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)ปริยานุช/ผู้จัดทำ๒๐ ธันวาคม๒๕๕๕ณัฐพร/ผู้ตรวจ๒๐ ธันวาคม๒๕๕๕[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๒๙/ตอนพิเศษ ๑๘๙ ง/หน้า ๒๑/๑๘ ธันวาคม ๒๕๕๕