phoneee/thai-legal-corpus huggingface dataset:
พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในท้องที่ตำบลบางเตยอำเภอเมืองพังงาจังหวัดพังงาให้เป็นเขตปฏิรูปที่ดินพ.ศ. ๒๕๓๗ ภูมิพลอดุลยเดชป.ร.ให้ไว้ ณ วันที่๒๙ เมษายน พ.ศ. ๒๕๓๗เป็นปีที่ ๔๙ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯให้ประกาศว่าโดยที่เป็นการสมควรกำหนดเขตที่ดินในท้องที่ตำบลบางเตย อำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา ให้เป็นเขตปฏิรูปที่ดิน อาศัยอำนาจตามความในมาตรา๑๗๕ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย และมาตรา ๒๕ วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติการปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. ๒๕๑๘จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้มาตรา๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในท้องที่ตำบลบางเตยอำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา ให้เป็นเขตปฏิรูปที่ดิน พ.ศ. ๒๕๓๗มาตรา๒[๑] พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา๓ ให้ที่ดินในท้องที่ตำบลบางเตยอำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา ภายในแนวเขตตามแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้เป็นเขตปฏิรูปที่ดินมาตรา๔ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการชวน หลีกภัยนายกรัฐมนตรี[เอกสารแนบท้าย]๑. แผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในท้องที่ตำบลบางเตย อำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา ให้เป็นเขตปฏิรูปที่ดิน พ.ศ.๒๕๓๗(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ เนื่องจากในท้องที่ตำบลบางเตยอำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา มีเกษตรกรผู้ไม่มีที่ดินประกอบเกษตรกรรมเป็นของตนเองหรือมีที่ดินเล็กน้อยไม่เพียงพอแก่การครองชีพ หรือต้องเช่าที่ดินของผู้อื่นประกอบเกษตรกรรมอยู่เป็นจำนวนมากสมควรกำหนดเขตที่ดินที่ในท้องที่ดังกล่าวให้เป็นเขตปฏิรูปที่ดิน จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ศิรวัชร์/จัดทำ๒๒ มิถุนายน๒๕๖๐[๑]ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๑๑/ตอนที่ ๑๖ ก/หน้า ๑๓/๑๘ พฤษภาคม ๒๕๓๗
ประกาศกระทรวงคมนาคมประกาศกระทรวงคมนาคมเรื่องการจัดให้มีสถานีขนส่งผู้โดยสารจังหวัดตราด[๑] อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๑๕ วรรคห้า แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบกพ.ศ. ๒๕๒๒ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมจัดให้มีสถานีขนส่งผู้โดยสารจังหวัดตราด ในที่ดินที่ราชพัสดุแปลงหมายเลขทะเบียนที่ ตร. ๒๓๓ ตำบลวังกระแจะ อำเภอเมือง จังหวัดตราด เนื้อที่ ๑๕ ไร่โดยมีแนวเขตตามแผนที่แนบท้ายประกาศนี้ประกาศณ วันที่ ๑๗ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๙พลเอกชัยนันท์ เจริญศิริรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคมปฏิบัติราชการแทนรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม[เอกสารแนบท้าย]๑. ผังสถานีขนส่งผู้โดยสารจังหวัดตราด(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)พัชรินทร์/ผู้จัดทำ๑มิถุนายน ๒๕๔๙[๑]ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๓/ตอนที่ ๕๒ ง/หน้า ๑๕/๒๕ พฤษภาคม ๒๕๔๙
ประกาศกรมการขนส่งทางบกประกาศกรมการขนส่งทางบกเรื่องกำหนดสีและรูปภาพเสมือนของแท้จริง (Graphic) ของแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์นั่งส่วนบุคคลไม่เกิน๗ คน ที่ใช้หมายเลขทะเบียนที่กำหนดให้เป็นหมายเลขทะเบียนซึ่งเป็นที่ต้องการหรือเป็นที่นิยมที่จดทะเบียนในจังหวัดพิจิตร(แผ่นป้ายทะเบียนรถที่ได้จากการประมูล) อาศัยอำนาจตามความใน (๓) และวรรคสอง ของข้อ ๒ (ข)แห่งกฎกระทรวงกำหนดลักษณะ ขนาด และสีของแผ่นป้ายทะเบียนรถ พ.ศ. ๒๕๔๗ ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์พ.ศ. ๒๕๒๒ อธิบดีกรมการขนส่งทางบก จึงออกประกาศกำหนดสีและรูปภาพเสมือนของแท้จริง (Graphic)ของแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์นั่งส่วนบุคคลไม่เกิน ๗ คน ที่ใช้หมายเลขทะเบียนที่กำหนดให้เป็นหมายเลขซึ่งเป็นที่ต้องการหรือเป็นที่นิยมที่จดทะเบียนในจังหวัดพิจิตร (แผ่นป้ายทะเบียนรถที่ได้จากการประมูล)ไว้ โดยมีรายละเอียดตามแบบที่แนบท้ายประกาศนี้ทั้งนี้ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป[๑]ประกาศณ วันที่ ๑๖ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๙ปิยะพันธ์จัมปาสุตอธิบดีกรมการขนส่งทางบก[เอกสารแนบท้าย]๑.แบบแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์นั่งส่วนบุคคลไม่เกิน 7 คนที่ใช้หมายเลขทะเบียนที่กำหนดให้เป็นหมายเลขทะเบียนซึ่งเป็นที่ต้องการหรือเป็นที่นิยมที่จดทะเบียนในจังหวัดพิจิตร(แผ่นป้ายทะเบียนรถที่ได้จากการประมูล)(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)นันทนา/ผู้จัดทำ๑๘ ตุลาคม ๒๕๔๙[๑]ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๓/ตอนที่ ๑๐๖ ง/หน้า ๗/๑๒ ตุลาคม ๒๕๔๙
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 65658หลักกฎหมาย: คดีที่โจทก์ฟ้องให้จำเลยส่งมอบที่ดินที่จำเลยขายฝากไว้แก่โจทก์ โดยอ้างว่าตกเป็นสิทธิแก่โจทก์ตามสัญญาขายฝากแล้ว จำเลยต่อสู้ว่าเป็นนิติกรรมอำพราง ความจริงเป็นเรื่องจำนองกัน ดังนี้ เท่ากับจำเลยเถียงว่าโจทก์ไม่ได้กรรมสิทธิ์ จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ตามราคาที่ดินที่ขายฝาก ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 509/2499นายเปล่ง เธียรประสิทธิ์โจทก์ม.จ.วัฒยากร เกษมศรีจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248คดีที่โจทก์ฟ้องให้จำเลยส่งมอบที่ดินที่จำเลยขายฝากไว้แก่โจทก์ โดยอ้างว่าตกเป็นสิทธิแก่โจทก์ตามสัญญาขายฝากแล้ว จำเลยต่อสู้ว่าเป็นนิติกรรมอำพราง ความจริงเป็นเรื่องจำนองกัน ดังนี้ เท่ากับจำเลยเถียงว่าโจทก์ไม่ได้กรรมสิทธิ์ จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ตามราคาที่ดินที่ขายฝาก(ดุลยกรณ์พิทารณ์-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-จักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 509/2499นายเปล่ง เธียรประสิทธิ์โจทก์ม.จ.วัฒยากร เกษมศรีจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248คดีที่โจทก์ฟ้องให้จำเลยส่งมอบที่ดินที่จำเลยขายฝากไว้แก่โจทก์ โดยอ้างว่าตกเป็นสิทธิแก่โจทก์ตามสัญญาขายฝากแล้ว จำเลยต่อสู้ว่าเป็นนิติกรรมอำพราง ความจริงเป็นเรื่องจำนองกัน ดังนี้ เท่ากับจำเลยเถียงว่าโจทก์ไม่ได้กรรมสิทธิ์ จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ตามราคาที่ดินที่ขายฝาก(ดุลยกรณ์พิทารณ์-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-จักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 64230หลักกฎหมาย: การที่ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีไม่มีมูลจึงพิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อกฎหมาย การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจึงไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1247/2525นางเยื้อน ดีอยู่โจทก์นางสมาน อุดมเทวี กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 220การที่ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีไม่มีมูลจึงพิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อกฎหมาย การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจึงไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220(ชูเชิด รักตะบุตร์-สมบูรณ์ บุญภินนท์-ประสาท บุณยรังษี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1247/2525นางเยื้อน ดีอยู่โจทก์นางสมาน อุดมเทวี กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 220การที่ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีไม่มีมูลจึงพิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อกฎหมาย การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจึงไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220(ชูเชิด รักตะบุตร์-สมบูรณ์ บุญภินนท์-ประสาท บุณยรังษี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
พระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลตำบลพิบูลมังษาหารจังหวัดอุบลราชธานีพ.ศ. ๒๔๙๔ ในพระปรมาภิไธยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชรังสิต กรมพระชัยนาทนเรนทรผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ให้ไว้ ณ วันที่๑ มีนาคม พุทธศักราช ๒๔๙๔เป็นปีที่ ๖ในรัชกาลปัจจุบันโดยที่เป็นการสมควรเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลตำบลพิบูลมังษาหารจังหวัดอุบลราชธานี ตามความจำเป็นแห่งการบริหารงานของเทศบาลพระมหากษัตริย์อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๕๗ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย และมาตรา ๑๑แห่งพระราชบัญญัติเทศบาล พุทธศักราช ๒๔๘๖ จึงมีพระบรมราชโองการให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ดังต่อไปนี้มาตรา๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลตำบลพิบูลมังษาหารจังหวัดอุบลราชธานี พ.ศ. ๒๔๙๔มาตรา๒[๑] พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา๓ ให้เปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลตำบลพิบูลมังษาหารจังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งได้กำหนดไว้ตามมาตรา ๔ แห่งพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลตำบลพิบูลมังษาหารจังหวัดอุบลราชธานี พุทธศักราช ๒๔๘๒ ดังต่อไปนี้ด้านเหนือตั้งแต่หลักเขตที่ ๑ ซึ่งตั้งอยู่ริมปากห้วยหวายฝั่งขวาและฝั่งขวาของแม่น้ำมูลเลียบฝั่งขวาแม่น้ำมูลไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ข้ามปากห้วยไผ่ไปจดหลักเขตที่ ๒ที่ปากห้วยไผ่ฝั่งขวา ริมฝั่งขวาของแม่น้ำมูลด้านตะวันออกจากหลักเขตที่ ๒ เลียบฝั่งขวาห้วยไผ่ไปทางทิศใต้ จดหลักเขตที่ ๓ตรงริมทางหลวงสายพิบูล ช่องเมฆ ทางไปเมืองเก่าฟากตะวันออกด้านใต้จากหลักเขตที่ ๓ เป็นเส้นตรงไปทางทิศตะวันตก จดหลักเขตที่ ๔ตรงริมทางหลวงไปอำเภอวารินทรชำราบฟากใต้ ที่หลัก ก.ม. ๔๑.๓๐๐ด้านตะวันตก จากหลักเขตที่๔ เป็นเส้นตรงไปทางทิศเหนือ จดหลักเขตที่ ๕ ที่ริมทางไปบ้านปากโคมฟากใต้และริมฝั่งขวาห้วยหวายหักจากหลักเขตที่ ๕ เลียบฝั่งขวาห้วยหวายไปทางทิศตะวันออก จดหลักเขตที่ ๑ดังปรากฏในแผนผังท้ายพระราชกฤษฎีกานี้ตามเส้นแนวเขตดังกำหนดไว้ในมาตรานี้ให้มีหลักย่อยปักไว้เพื่อแสดงแนวเขตด้วยตามควรมาตรา๔ ที่ดินแปลงใดหรือโรงเรือนสิ่งปลูกสร้างใดเหลื่อมล้ำเข้ามาในเส้นเขตที่กำหนดไว้ในมาตรา๓ แม้แต่ส่วนหนึ่งส่วนใดให้ถือว่าที่ดินแปลงนั้นหรือโรงเรือนสิ่งปลูกสร้างนั้นอยู่ในเขตเทศบาลเต็มทุกส่วนมาตรา๕ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการจอมพลป. พิบูลสงครามนายกรัฐมนตรี[เอกสารแนบท้าย]๑.แผนผังเขตเทศบาลตำบลพิบูลมังษาหาร จังหวัดอุบลราชธานี(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)ศรินรัตน์/จัดทำ๑ พฤษภาคม ๒๕๖๓ปาจรีย์/ตรวจ๑๔ ตุลาคม ๒๕๖๓[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๖๘/ตอนที่ ๑๘/หน้า ๓๔๒/๒๐ มีนาคม ๒๔๙๔
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 312/2531หลักกฎหมาย: ตั๋วสัญญาใช้เงินซึ่งมิได้ระบุเรื่องดอกเบี้ยไว้ เมื่อถึงกำหนดชำระผู้ทรงมีสิทธิไล่เบี้ยเรียกเอาดอกเบี้ยได้ในอัตราร้อยละห้าต่อปี นับแต่วันที่ตั๋วสัญญาใช้เงินถึงกำหนดชำระจากบรรดาผู้สลักหลัง ผู้สั่งจ่ายและบุคคลอื่น ๆ ซึ่งต้องรับผิดตามตั๋วสัญญาใช้เงินนั้น ผู้ทรงก็ย่อมมีสิทธิเรียกเอาดอกเบี้ยได้ในอัตราเพียงร้อยละห้าต่อปีจากผู้รับอาวัลตั๋วสัญญาใช้เงินซึ่งต้องร่วมกันรับผิดกับบุคคลดังกล่าว.(วินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ครั้งที่ 2/2531) ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 312/2531นาย ประพล เหล่าอมร กิจโจทก์บริษัท นิลุบลอินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 940, ม. 959, ม. 967, ม. 968, ม. 985ตั๋วสัญญาใช้เงินซึ่งมิได้ระบุเรื่องดอกเบี้ยไว้ เมื่อถึงกำหนดชำระผู้ทรงมีสิทธิไล่เบี้ยเรียกเอาดอกเบี้ยได้ในอัตราร้อยละห้าต่อปี นับแต่วันที่ตั๋วสัญญาใช้เงินถึงกำหนดชำระจากบรรดาผู้สลักหลัง ผู้สั่งจ่ายและบุคคลอื่น ๆ ซึ่งต้องรับผิดตามตั๋วสัญญาใช้เงินนั้น ผู้ทรงก็ย่อมมีสิทธิเรียกเอาดอกเบี้ยได้ในอัตราเพียงร้อยละห้าต่อปีจากผู้รับอาวัลตั๋วสัญญาใช้เงินซึ่งต้องร่วมกันรับผิดกับบุคคลดังกล่าว.(วินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ครั้งที่ 2/2531)(สหัส สิงหวิริยะ-ดำริ ศุภพิโรจน์-ชวลิต นราลัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 312/2531นาย ประพล เหล่าอมร กิจโจทก์บริษัท นิลุบลอินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 940, ม. 959, ม. 967, ม. 968, ม. 985ตั๋วสัญญาใช้เงินซึ่งมิได้ระบุเรื่องดอกเบี้ยไว้ เมื่อถึงกำหนดชำระผู้ทรงมีสิทธิไล่เบี้ยเรียกเอาดอกเบี้ยได้ในอัตราร้อยละห้าต่อปี นับแต่วันที่ตั๋วสัญญาใช้เงินถึงกำหนดชำระจากบรรดาผู้สลักหลัง ผู้สั่งจ่ายและบุคคลอื่น ๆ ซึ่งต้องรับผิดตามตั๋วสัญญาใช้เงินนั้น ผู้ทรงก็ย่อมมีสิทธิเรียกเอาดอกเบี้ยได้ในอัตราเพียงร้อยละห้าต่อปีจากผู้รับอาวัลตั๋วสัญญาใช้เงินซึ่งต้องร่วมกันรับผิดกับบุคคลดังกล่าว.(วินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ครั้งที่ 2/2531)(สหัส สิงหวิริยะ-ดำริ ศุภพิโรจน์-ชวลิต นราลัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 125/2480หลักกฎหมาย: คดีอาญาที่ศาลเดิมและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริงโจทก์ฎีกาได้แต่ข้อกฎหมายคดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยจงใจพา ต.ชาติจีนซึ่งเป็นคนต่างด้าวเข้ามาในพระราชอาณาจักร์สยาม ขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ยกฟ้องโจทก์ โดยฟังว่าจำเลยเพียงแต่วาน ต.นำเรือพายมาส่งจำเลยเท่านั้น โจทก์ฎีกาว่าจำเลยจงใจนำ ต.เข้ามา ศาลฎีกาตัดสินว่า เรื่องนี้โจทก์ฎีกาได้แต่ฉะเพาะปัญหาข้อกฎหมายอย่างเดียว ปัญหาว่าจำเลยจงใจหรือไม่เป็นข้อเท็จจริงซึ่งโจทก์ฎีกามิได้ จึงพิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 125/2480อัยยการจังหวัดสตูลโจทก์นายอูหมาด บินหมัดจำเลย พ.ร.บ.คนเข้าเมือง พ.ศ.2470 ม. 15คดีอาญาที่ศาลเดิมและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริงโจทก์ฎีกาได้แต่ข้อกฎหมายคดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยจงใจพา ต.ชาติจีนซึ่งเป็นคนต่างด้าวเข้ามาในพระราชอาณาจักร์สยาม ขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ยกฟ้องโจทก์ โดยฟังว่าจำเลยเพียงแต่วาน ต.นำเรือพายมาส่งจำเลยเท่านั้น โจทก์ฎีกาว่าจำเลยจงใจนำ ต.เข้ามา ศาลฎีกาตัดสินว่า เรื่องนี้โจทก์ฎีกาได้แต่ฉะเพาะปัญหาข้อกฎหมายอย่างเดียว ปัญหาว่าจำเลยจงใจหรือไม่เป็นข้อเท็จจริงซึ่งโจทก์ฎีกามิได้ จึงพิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์เสีย(ดูปลาตร์-มนธา-อมาตย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยจงใจพา ต.ชาติจีนซึ่งเป็นคนต่างด้าวเข้ามาในพระราชอาณาจักร์สยาม ขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ยกฟ้องโจทก์ โดยฟังว่าจำเลยเพียงแต่วาน ต.นำเรือพายมาส่งจำเลยเท่านั้น โจทก์ฎีกาว่าจำเลยจงใจนำ ต.เข้ามา ศาลฎีกาตัดสินว่า เรื่องนี้โจทก์ฎีกาได้แต่ฉะเพาะปัญหาข้อกฎหมายอย่างเดียว ปัญหาว่าจำเลยจงใจหรือไม่เป็นข้อเท็จจริงซึ่งโจทก์ฎีกามิได้ จึงพิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 125/2480อัยยการจังหวัดสตูลโจทก์นายอูหมาด บินหมัดจำเลย พ.ร.บ.คนเข้าเมือง พ.ศ.2470 ม. 15คดีอาญาที่ศาลเดิมและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริงโจทก์ฎีกาได้แต่ข้อกฎหมายคดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยจงใจพา ต.ชาติจีนซึ่งเป็นคนต่างด้าวเข้ามาในพระราชอาณาจักร์สยาม ขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ยกฟ้องโจทก์ โดยฟังว่าจำเลยเพียงแต่วาน ต.นำเรือพายมาส่งจำเลยเท่านั้น โจทก์ฎีกาว่าจำเลยจงใจนำ ต.เข้ามา ศาลฎีกาตัดสินว่า เรื่องนี้โจทก์ฎีกาได้แต่ฉะเพาะปัญหาข้อกฎหมายอย่างเดียว ปัญหาว่าจำเลยจงใจหรือไม่เป็นข้อเท็จจริงซึ่งโจทก์ฎีกามิได้ จึงพิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์เสีย(ดูปลาตร์-มนธา-อมาตย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 334/2472หลักกฎหมาย: กล้องฝิ่นมีหัวกล้องแลคันกล้องรวมกันไม่ได้เรียกว่ามีกล้องฝิ่นทางพิจารณาได้ความว่า จับหัวกล้องพร้อมทั้งคันกล้องบริบูรณ์จากนายเชงง้วน ๑ อัน แลจับหัวกล้องกับคันกล้องซึ่งรวมกันไม่ติดได้จากนายชานั้น ศาลเดิมเห็นว่าจำเลยมีผิดให้ปรับตามพ.ร.บ.ฝิ่น ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยไม่มีผิด เพราะคันกล้องกับหัวกล้องรวมกันไม่ติด จึงตัดสินปล่อยจำเลยทั้ง ๒ ไป ศาลฎีกา ตัดสินกลับศาลอุทธรณ์ ยืนตามศาลเดิมว่านายชาจำเลยมีทั้งหัวกล้องแลคันกล้องซึ่งอาจประกอบใช้สูปฝิ่นได้ และนายเชงง้วนมีกล้องสูบฝิ่นพร้อมบริบูรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 334/2472อัยยการพระประแดงโจทก์นายชา นายเชงง้วนจำเลย พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.2464 ม. 3 และ 47 (กล้องฝิ่นมีหัวกล้องแลคันกล้องรวมกันไม่ได้เรียกว่ามีกล้องฝิ่นทางพิจารณาได้ความว่า จับหัวกล้องพร้อมทั้งคันกล้องบริบูรณ์จากนายเชงง้วน ๑ อัน แลจับหัวกล้องกับคันกล้องซึ่งรวมกันไม่ติดได้จากนายชานั้น ศาลเดิมเห็นว่าจำเลยมีผิดให้ปรับตามพ.ร.บ.ฝิ่น ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยไม่มีผิด เพราะคันกล้องกับหัวกล้องรวมกันไม่ติด จึงตัดสินปล่อยจำเลยทั้ง ๒ ไป ศาลฎีกา ตัดสินกลับศาลอุทธรณ์ ยืนตามศาลเดิมว่านายชาจำเลยมีทั้งหัวกล้องแลคันกล้องซึ่งอาจประกอบใช้สูปฝิ่นได้ และนายเชงง้วนมีกล้องสูบฝิ่นพร้อมบริบูรณ์(นล-ศรี-หริศ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ทางพิจารณาได้ความว่า จับหัวกล้องพร้อมทั้งคันกล้องบริบูรณ์จากนายเชงง้วน ๑ อัน แลจับหัวกล้องกับคันกล้องซึ่งรวมกันไม่ติดได้จากนายชานั้น ศาลเดิมเห็นว่าจำเลยมีผิดให้ปรับตามพ.ร.บ.ฝิ่น ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยไม่มีผิด เพราะคันกล้องกับหัวกล้องรวมกันไม่ติด จึงตัดสินปล่อยจำเลยทั้ง ๒ ไป ศาลฎีกา ตัดสินกลับศาลอุทธรณ์ ยืนตามศาลเดิมว่านายชาจำเลยมีทั้งหัวกล้องแลคันกล้องซึ่งอาจประกอบใช้สูปฝิ่นได้ และนายเชงง้วนมีกล้องสูบฝิ่นพร้อมบริบูรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 334/2472อัยยการพระประแดงโจทก์นายชา นายเชงง้วนจำเลย พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.2464 ม. 3 และ 47 (กล้องฝิ่นมีหัวกล้องแลคันกล้องรวมกันไม่ได้เรียกว่ามีกล้องฝิ่นทางพิจารณาได้ความว่า จับหัวกล้องพร้อมทั้งคันกล้องบริบูรณ์จากนายเชงง้วน ๑ อัน แลจับหัวกล้องกับคันกล้องซึ่งรวมกันไม่ติดได้จากนายชานั้น ศาลเดิมเห็นว่าจำเลยมีผิดให้ปรับตามพ.ร.บ.ฝิ่น ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยไม่มีผิด เพราะคันกล้องกับหัวกล้องรวมกันไม่ติด จึงตัดสินปล่อยจำเลยทั้ง ๒ ไป ศาลฎีกา ตัดสินกลับศาลอุทธรณ์ ยืนตามศาลเดิมว่านายชาจำเลยมีทั้งหัวกล้องแลคันกล้องซึ่งอาจประกอบใช้สูปฝิ่นได้ และนายเชงง้วนมีกล้องสูบฝิ่นพร้อมบริบูรณ์(นล-ศรี-หริศ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1166/2487หลักกฎหมาย: ค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูในพิธีสมรสไม่เป็นค่าทดแทนอันจะพึงเรียกจากกันได้ในกรณีผิดสัญญาสมรส ศาลสั่งในเรื่องหน้าที่นำสืบแล้วเมื่อไม่ปรากฏว่ามีการโต้แย้งไว้ในรายงานพิจารณาหรือในสำนวนความแล้ว จะยกขึ้นอุทธรณ์ไม่ได้อ้างฎีกาที่ 523/86 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1166/2487นายรอด กิจจานนท์โจทก์นายช่วย อุดมเวช นางแจ่ม อุดมเวชจำเลยนางสาวหนอย อุดมเวชจำเลย ป.พ.พ. ม. 1438, ม. 1439 ป.วิ.พ. ม. 226ค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูในพิธีสมรสไม่เป็นค่าทดแทนอันจะพึงเรียกจากกันได้ในกรณีผิดสัญญาสมรส ศาลสั่งในเรื่องหน้าที่นำสืบแล้วเมื่อไม่ปรากฏว่ามีการโต้แย้งไว้ในรายงานพิจารณาหรือในสำนวนความแล้ว จะยกขึ้นอุทธรณ์ไม่ได้อ้างฎีกาที่ 523/86(อ. นิติพน-ชม จามรมาน-ทิพปัญญา อ. บุปผเวส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1166/2487นายรอด กิจจานนท์โจทก์นายช่วย อุดมเวช นางแจ่ม อุดมเวชจำเลยนางสาวหนอย อุดมเวชจำเลย ป.พ.พ. ม. 1438, ม. 1439 ป.วิ.พ. ม. 226ค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูในพิธีสมรสไม่เป็นค่าทดแทนอันจะพึงเรียกจากกันได้ในกรณีผิดสัญญาสมรส ศาลสั่งในเรื่องหน้าที่นำสืบแล้วเมื่อไม่ปรากฏว่ามีการโต้แย้งไว้ในรายงานพิจารณาหรือในสำนวนความแล้ว จะยกขึ้นอุทธรณ์ไม่ได้อ้างฎีกาที่ 523/86(อ. นิติพน-ชม จามรมาน-ทิพปัญญา อ. บุปผเวส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1607/2509หลักกฎหมาย: โจทก์จำเลยต่างได้ใช้เครื่องหมายการค้า ที่อ่านแล้วมีสำเนียงคล้ายคลึงกัน คือ HI-PEX และ HYPEX กับสินค้าของตนซึ่งเป็นคนละชนิด โดยโจทก์ใช้กับสินค้าจำพวกยาและเครื่องหอม ส่วนจำเลยใช้กับสินค้าจำพวกเครื่องรับวิทยุโทรทัศน์ เครื่องเล่นจานเสียง บันทึกเสียง ฯลฯ ทั้งโจทก์จำเลยต่างได้ใช้กันมาโดยสุจริตและนานมาแล้วจำเลยมิได้ลอกหรือเลียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์ กรณีเป็นเรื่องโจทก์จำเลยต่างใช้เครื่องหมายการค้าของตนโดยสุจริตเป็นเวลาช้านานสำหรับสินค้าของตน ไม่ทำให้สาธารณชนเข้าใจผิดหรือหลงผิดว่าสินค้าจำเลยเป็นสินค้าโจทก์ หรือทำให้ความเป็นเจ้าของสับสนแต่อย่างใดจำเลยจึงมีสิทธิขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวได้ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1607/2509นายบุญญา จริยะเวช โดยนายศิลปชัย ชัยรัตน์โจทก์ผู้รับมอบอำนาจโจทก์บริษัทจเร จำกัด โดยนายไพศาล กตัญญูทวีทิพย์จำเลยกรรมการผู้จัดการจำเลย พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2474 โจทก์จำเลยต่างได้ใช้เครื่องหมายการค้า ที่อ่านแล้วมีสำเนียงคล้ายคลึงกัน คือ HI-PEX และ HYPEX กับสินค้าของตนซึ่งเป็นคนละชนิด โดยโจทก์ใช้กับสินค้าจำพวกยาและเครื่องหอม ส่วนจำเลยใช้กับสินค้าจำพวกเครื่องรับวิทยุโทรทัศน์ เครื่องเล่นจานเสียง บันทึกเสียง ฯลฯ ทั้งโจทก์จำเลยต่างได้ใช้กันมาโดยสุจริตและนานมาแล้วจำเลยมิได้ลอกหรือเลียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์ กรณีเป็นเรื่องโจทก์จำเลยต่างใช้เครื่องหมายการค้าของตนโดยสุจริตเป็นเวลาช้านานสำหรับสินค้าของตน ไม่ทำให้สาธารณชนเข้าใจผิดหรือหลงผิดว่าสินค้าจำเลยเป็นสินค้าโจทก์ หรือทำให้ความเป็นเจ้าของสับสนแต่อย่างใดจำเลยจึงมีสิทธิขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวได้(มณี ชุติวงศ์-อรรถไพศาลศรุดี-วงษ์ วีระพงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1607/2509นายบุญญา จริยะเวช โดยนายศิลปชัย ชัยรัตน์โจทก์ผู้รับมอบอำนาจโจทก์บริษัทจเร จำกัด โดยนายไพศาล กตัญญูทวีทิพย์จำเลยกรรมการผู้จัดการจำเลย พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2474 โจทก์จำเลยต่างได้ใช้เครื่องหมายการค้า ที่อ่านแล้วมีสำเนียงคล้ายคลึงกัน คือ HI-PEX และ HYPEX กับสินค้าของตนซึ่งเป็นคนละชนิด โดยโจทก์ใช้กับสินค้าจำพวกยาและเครื่องหอม ส่วนจำเลยใช้กับสินค้าจำพวกเครื่องรับวิทยุโทรทัศน์ เครื่องเล่นจานเสียง บันทึกเสียง ฯลฯ ทั้งโจทก์จำเลยต่างได้ใช้กันมาโดยสุจริตและนานมาแล้วจำเลยมิได้ลอกหรือเลียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์ กรณีเป็นเรื่องโจทก์จำเลยต่างใช้เครื่องหมายการค้าของตนโดยสุจริตเป็นเวลาช้านานสำหรับสินค้าของตน ไม่ทำให้สาธารณชนเข้าใจผิดหรือหลงผิดว่าสินค้าจำเลยเป็นสินค้าโจทก์ หรือทำให้ความเป็นเจ้าของสับสนแต่อย่างใดจำเลยจึงมีสิทธิขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวได้(มณี ชุติวงศ์-อรรถไพศาลศรุดี-วงษ์ วีระพงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4278/2543หลักกฎหมาย: ในวันที่ทนายจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นพร้อมฎีกา โดยระบุขอให้ ถ.แต่เพียงผู้เดียว ซึ่งอ้างว่าเป็นผู้พิพากษาผู้พิจารณาคดีนี้ในศาลชั้นต้นลงนามรับรองฎีกาของจำเลยตาม ป.วิ.อ.มาตรา 221 นั้นยังอยู่ในกำหนดระยะเวลาที่จำเลยจะฎีกาได้ แต่ ถ.ผู้พิพากษาศาลชั้นต้นไม่อนุญาตเพราะไม่ได้เป็นผู้พิจารณาคดีนี้การที่ทนายจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นขอให้ผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาหรือลงชื่อในคำพิพากษาในศาลชั้นต้นอนุญาตให้จำเลยฎีกาตาม ป.วิ.อ.มาตรา 221 อีกครั้งหนึ่งเมื่อล่วงพ้นระยะเวลาตาม ป.วิ.อ.มาตรา 216 ที่จำเลยมีสิทธิฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เสียแล้ว จึงเป็นการปฏิบัติที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย แม้ศาลชั้นต้นจะสั่งรับฎีกาของจำเลยมาโดยอ้างว่าผู้พิพากษาซึ่งลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4278/2543พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดหล่มสักโจทก์นายพล สีแพง กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 216, ม. 221ในวันที่ทนายจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นพร้อมฎีกา โดยระบุขอให้ ถ.แต่เพียงผู้เดียว ซึ่งอ้างว่าเป็นผู้พิพากษาผู้พิจารณาคดีนี้ในศาลชั้นต้นลงนามรับรองฎีกาของจำเลยตาม ป.วิ.อ.มาตรา 221 นั้นยังอยู่ในกำหนดระยะเวลาที่จำเลยจะฎีกาได้ แต่ ถ.ผู้พิพากษาศาลชั้นต้นไม่อนุญาตเพราะไม่ได้เป็นผู้พิจารณาคดีนี้การที่ทนายจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นขอให้ผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาหรือลงชื่อในคำพิพากษาในศาลชั้นต้นอนุญาตให้จำเลยฎีกาตาม ป.วิ.อ.มาตรา 221 อีกครั้งหนึ่งเมื่อล่วงพ้นระยะเวลาตาม ป.วิ.อ.มาตรา 216 ที่จำเลยมีสิทธิฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เสียแล้ว จึงเป็นการปฏิบัติที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย แม้ศาลชั้นต้นจะสั่งรับฎีกาของจำเลยมาโดยอ้างว่าผู้พิพากษาซึ่งลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้(วีระศักดิ์ รุ่งรัตน์-สุวัตร์ สุขเกษม-สมชาย จุลนิติ์)ศาลจังหวัดหล่มสัก - นายทวีศักดิ์ สายสุวรรณนทีศาลอุทธรณ์ภาค ๖ - นายสุริยง ลิ้มสถิรานันท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4278/2543พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดหล่มสักโจทก์นายพล สีแพง กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 216, ม. 221ในวันที่ทนายจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นพร้อมฎีกา โดยระบุขอให้ ถ.แต่เพียงผู้เดียว ซึ่งอ้างว่าเป็นผู้พิพากษาผู้พิจารณาคดีนี้ในศาลชั้นต้นลงนามรับรองฎีกาของจำเลยตาม ป.วิ.อ.มาตรา 221 นั้นยังอยู่ในกำหนดระยะเวลาที่จำเลยจะฎีกาได้ แต่ ถ.ผู้พิพากษาศาลชั้นต้นไม่อนุญาตเพราะไม่ได้เป็นผู้พิจารณาคดีนี้การที่ทนายจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นขอให้ผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาหรือลงชื่อในคำพิพากษาในศาลชั้นต้นอนุญาตให้จำเลยฎีกาตาม ป.วิ.อ.มาตรา 221 อีกครั้งหนึ่งเมื่อล่วงพ้นระยะเวลาตาม ป.วิ.อ.มาตรา 216 ที่จำเลยมีสิทธิฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เสียแล้ว จึงเป็นการปฏิบัติที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย แม้ศาลชั้นต้นจะสั่งรับฎีกาของจำเลยมาโดยอ้างว่าผู้พิพากษาซึ่งลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้(วีระศักดิ์ รุ่งรัตน์-สุวัตร์ สุขเกษม-สมชาย จุลนิติ์)ศาลจังหวัดหล่มสัก - นายทวีศักดิ์ สายสุวรรณนทีศาลอุทธรณ์ภาค ๖ - นายสุริยง ลิ้มสถิรานันท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 747/2504หลักกฎหมาย: คดีล้มละลาย ผู้ขอรับชำระหนี้ฐานเป็นเจ้าหนี้ย่อมขอรับชำระหนี้ที่ยังไม่ถึงกำหนดชำระได้ ฉะนั้นผู้ว่าราชการจังหวัดเจ้าหนี้ขอรับชำระหนี้ค่าภาษีเงินได้นิติบุคคล ซึ่งลูกหนี้ยื่นรายการไว้ไม่ครบ จะต้องเสียเพิ่มอีก4 ปี จึงมีสิทธิขอรับชำระหนี้ค่าภาษีนั้นได้ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 747/2504นายเกหลี แซ่ม้าโจทก์ผู้ขอรับชำระหนี้โจทก์ผู้ว่าราชการจังหวัดพระนครโจทก์บริษัทห้องเย็นไทย จำกัด ที่ 1 นายลิ่มโปเจ็ง ที่ 2จำเลย พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 คดีล้มละลาย ผู้ขอรับชำระหนี้ฐานเป็นเจ้าหนี้ย่อมขอรับชำระหนี้ที่ยังไม่ถึงกำหนดชำระได้ ฉะนั้นผู้ว่าราชการจังหวัดเจ้าหนี้ขอรับชำระหนี้ค่าภาษีเงินได้นิติบุคคล ซึ่งลูกหนี้ยื่นรายการไว้ไม่ครบ จะต้องเสียเพิ่มอีก4 ปี จึงมีสิทธิขอรับชำระหนี้ค่าภาษีนั้นได้(สารกิจปรีชา-สุทธิวาทนฤพุฒิ-เชื้อ คงคากุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 747/2504นายเกหลี แซ่ม้าโจทก์ผู้ขอรับชำระหนี้โจทก์ผู้ว่าราชการจังหวัดพระนครโจทก์บริษัทห้องเย็นไทย จำกัด ที่ 1 นายลิ่มโปเจ็ง ที่ 2จำเลย พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 คดีล้มละลาย ผู้ขอรับชำระหนี้ฐานเป็นเจ้าหนี้ย่อมขอรับชำระหนี้ที่ยังไม่ถึงกำหนดชำระได้ ฉะนั้นผู้ว่าราชการจังหวัดเจ้าหนี้ขอรับชำระหนี้ค่าภาษีเงินได้นิติบุคคล ซึ่งลูกหนี้ยื่นรายการไว้ไม่ครบ จะต้องเสียเพิ่มอีก4 ปี จึงมีสิทธิขอรับชำระหนี้ค่าภาษีนั้นได้(สารกิจปรีชา-สุทธิวาทนฤพุฒิ-เชื้อ คงคากุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ