คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 77/2532หลักกฎหมาย: ผู้เสียหายได้ชี้ตัวจำเลยในชั้นสอบสวนซึ่งจำเลยมิได้โต้แย้งอย่างใด แม้ขณะที่ยืนเข้าแถวให้ชี้ตัวจำเลยมีผ้าพันแผลที่แขนซ้ายต่างจากคนอื่นๆ เมื่อไม่ปรากฏว่าได้มีการแจ้งให้ผู้เสียหายทราบล่วงหน้าก่อนชี้ตัวว่าจำเลยมีผ้าพันแผลดังกล่าว จะตั้งข้อสงสัยเอาและถือเป็นพิรุธย่อมจะไม่ได้เพราะมีข้อแตกต่างอื่นๆ อีกหลายประการระหว่างจำเลยกับคนอื่น ๆเช่น เสื้อผ่้าและรูปร่างผิวพรรณ ซึ่งถ้าจะแจ้งแก่ผู้เสียหายให้รู้ว่า จำเลยคืนคนไหน ย่อมทำได้อยู่แล้ว ข้อที่มีผ้าพันแผลดังกล่าวจึงไม่มีเหตุผลเพียงพอที่จะไม่เชื่อถือการชี้ตัวจำเลย.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังหลบหนีไม่ได้ตัวมาฟ้องอีก 2 คน ร่วมกันมีอาวุธปืน ขนาด .38 ไม่มีหมายเลขทะเบียนและกระสุนปืน 1 นัด ไว้ครอบครองและพาอาวุธปืนฯ ไปในทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุอันควร ได้ร่วมกับพวกปล้นรถจักรยานยนต์ ยี่ห้อยามาฮ่า 1คัน ราคา 15,000 บาท ของนายพงษ์ศักดิ์ ลิปิการกุล ซึ่งอยู่ในความดูแลรักษาของนายวิเชียร ลิปิการกุล ผู้เสียหาย ไปโดยทุจริตจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 289, 80, 83 และมาตรา 340, 80 ประกอบด้วยมาตรา 340 ตรีแต่การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทลงโทษตามมาตรา 289, 80, 83 ประกอบด้วยมาตรา 52 จำคุกตลอดชีวิต จำเลยรับสารภาพชั้นสอบสวนลดให้หนึ่งในสามตามมาตรา 78 คงจำคุก 33 ปี4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า เมื่อวันที่ 16 มกราคม 2529 เวลาประมาณ 20 นาฬิกา ขณะที่นายวิเชียรลิปิการกุล ผู้เสียหายขับขี่รถจักรยานยนต์ไปตามถนนเพชรเกษม ในตำบลบ้านเลือก อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี คนร้าย 3 คน ขับขี่รถจักรยานยนต์เข้าไปประกบรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหาย และคนร้ายที่นั่งซ้อนท้ายคนกลางใช้อาวุธปืนสั้นยิงถูกผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บโดยคนร้ายจะเอารถจักรยานยนต์ที่ผู้เสียหายขับขี่ไป แต่ผู้เสียหายขับขี่รถจักรยานยนต์หนีไปได้ คนร้ายจึงเอารถจักรยานยนต์ไปไม่ได้และแพทย์รักษาผู้เสียหายไว้ทัน ผู้เสียหายจึงไม่ถึงแก่ความตายคดีมีปัญหาในชั้นนี้ว่า จำเลยเป็นคนร้ายคนหนึ่งที่ร่วมกับพวกกระทำผิดรายนี้โดยเป็นคนที่ขับขี่รถจักรยานยนต์หรือไม่ ในปัญหานี้โจทก์มีประจักษ์พยานคือผู้เสียหายเพียงคนเดียว นอกนั้นเป็นพยานพฤติเหตุแวดล้อมกรณีเกี่ยวกับการแจ้งความ การพบจำเลยหลังเกิดเหตุการจับกุม การชี้ตัวและคำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลย สำหรับผู้เสียหายนั้นเบิกความยืนยันว่า จำได้ว่าจำเลยคือคนร้ายคนที่ขับขี่รถจักรยานยนต์ โดยว่าขณะเกิดเหตุนั้น คนร้ายขับขี่รถจักรยานยนต์ออกมาจากซอยทางซ้ายมือห่างประมาณ 5 เมตร เห็นจากแสงไฟรถจักรยานยนต์ของพยานกับแสงไฟรถยนต์ที่สวนทางมา และว่าก่อนเกิดเหตุนี้ จำเลยได้ขับขี่รถจักรยานยนต์ตามผู้เสียหายมาตลอดทางตั้งแต่หน้าวัดพระประโทนจังหวัดนครปฐม เวลาประมาณ 19 นาฬิกา โดยจำเลยไม่ยอมขับแซงขึ้นหน้าไปเมื่อผู้เสียหายลดความเร็ว และเมื่อผู้เสียหายแวะเติมน้ำมันรถที่ปั๊มน้ำมัน จำเลยก็ขับขี่รถจักรยานยนต์เลยปั๊มน้ำมันไป 2-3เสาไฟฟ้า และชะลอรถรออยู่ เมื่อผู้เสียหายออกจากปั๊มน้ำมันก็ได้ขับขี่รถจักรยานยนต์แซงขึ้นหน้าจำเลยไป จำเลยก็ขับขี่รถจักรยานยนต์ตามไปเรื่อย ๆ จนผู้เสียหายหยุดรถสูบบุหรี่ที่สามแยกหนองโพก็เห็นจำเลยขับขี่รถจักรยานยนต์ผ่านไป ข้อที่ว่าผู้เสียหายจะได้เห็นจำเลยขับขี่รถจักรยานยนต์ตามมาดังที่ผู้เสียหายเบิกความหรือไม่นั้น เห็นว่า คำเบิกความของผู้เสียหายประกอบด้วยรายละเอียดสมจริง น่าเชื่อถือและตรงกับคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายเองที่ได้ให้การในการสอบสวนเพิ่มเติมเมื่อวันที่ 29มกราคม 2529 ซึ่งพนักงานสอบสวนถามว่า ก่อนที่จำเลยกับพวกจะปล้นทรัพย์พยานได้เห็นจำเลยที่ใดบ้างหรือไม่ ผู้เสียหายตอบว่าเห็นที่ข้างใต้สะพานลอย หมู่บ้านหนองตะแคง อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี จึงเชื่อได้ว่าผู้เสียหายได้เห็นคนร้ายขับขี่รถจักรยานยนต์ตามผู้เสียหายมาก่อนเกิดเหตุ ส่วนที่ว่าผู้เสียหายจะเห็นคนร้ายชัดเจนและนานพอจำได้หรือไม่นั้น เห็นว่า สำหรับตอนคนร้ายขับขี่รถจักรยานยนต์ตามผู้เสียหายนั้น ผู้เสียหายเบิกความว่า ตอนเห็นคนร้ายครั้งแรกที่สะพานลอยที่อำเภอเมืองนครปฐมนั้นห่างกัน 5 เมตรเห็นจากแสงไฟของรถที่สวนทางมา ตรงสะพานลอยมีหลอดไฟฟ้าที่เสาไฟฟ้าทั้งหมดประมาณ 10 ต้น ส่องพอมองเห็นกันได้ชัด และผู้เสียหายยังเห็นคนร้ายอีกหลายครั้ง โดยเฉพาะที่สามแยกหนองโพที่ผู้เสียหายหยุดรถสูบบุหรี่นั้นผู้เสียหายเบิกความว่า มีแสงสว่างจากไฟฟ้าทั้งสองฟากถนนรวมประมาณ 20 กว่าดวง สว่างมากพอที่จะมองเห็นกันได้ชัดเจน เช่นนี้ แม้ผู้เสียหายจะเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่าการเห็นคนร้ายแต่ละครั้งเห็นเพียงแวบเดียว แต่เป็นการเห็นหลายครั้งและโดยมีเหตุที่จะสังเกตและสนใจเพราะมีการขับขี่รถจักรยานยนต์ติดตาม จึงเชื่อว่าเห็นชัดเจนและนานพอจำได้ และสำหรับในที่เกิดเหตุนั้นเป็นการเห็นตอนขับขี่รถจักรยานยนต์ออกมาจากซอย ไฟรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายกับแสงไฟรถที่สวนทางมา ก็เชื่อว่าเห็นชัดเจนและจำได้ทั้งยังปรากฏว่า ผู้เสียหายได้ให้การต่อร้อยตำรวจตรีโชคชัยเหลืองอร่าม พนักงานสอบสวนในวันรุ่งขึ้นว่าผู้เสียหายจำคนร้ายได้เป็นการสนับสนุนว่าผู้เสียหายจำคนร้ายได้จริงและสำหรับพยานแวดล้อมกรณีนั้น ประการแรกมีสิบตำรวจโทสมศักดิ์ เกื้อสงฆ์ เบิกความว่าวันเกิดเหตุเวลาประมาณ 20 นาฬิกา ขณะที่พยานปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่ป้อมยามตำบลหนองโพ ได้พบจำเลยนี้ขับขี่รถจักรยานยนต์มีคนนั่งซ้อนท้าย 2 คน มุ่งหน้าไปทางจังหวัดนครปฐม ด้วยลักษณะผิดสังเกตคือไม่เปิดไฟ หลังจากนั้นพยานจึงได้รับแจ้งทางวิทยุจากสถานีตำรวจภูธรบางแพ ถึงเหตุคดีนี้ พยานจึงได้ส่งวิทยุแจ้งสถานีตำรวจภูธรอำเภอโพธาราม และเมื่อจำเลยถูกจับพยานก็ได้ชี้ตัวถูกต้อง โดยมีร้อยตำรวจตรีโชคชัย เหลืองอร่าม เบิกความสนับสนุน ส่วนพยานเกี่ยวกับการจับกุมนั้นแม้จะเป็นเรื่องที่จำเลยถูกจับกุมในอีกคดีหนึ่งในท้องที่สถานีตำรวจภูธรอำเภอบ้านโป่งและจำเลยให้การรับสารภาพว่า ได้กระทำผิดคดีนี้ เจ้าพนักงานตำรวจจึงได้ติดต่อกันและนำจำเลยมาดำเนินคดีนี้ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา เมื่อระยะทางระยะเวลาและพฤติการณ์แห่งคดีใกล้เคียงกัน นอกจากจะไม่เป็นพิรุธแล้วยังสนับสนุนให้เชื่อว่าจำเลยกระทำผิดอีกด้วย นอกจากนี้ยังปรากฏว่า ผู้เสียหายได้ชี้ตัวจำเลยในวันที่ 27 มกราคม 2529 ปรากฏตามเอกสารหมาย จ.4 และภาพถ่ายหมาย จ.5 ซึ่งจำเลยมิได้โต้แย้งอย่างใด ส่วนที่ปรากฏข้อเท็จจริงว่า ขณะที่ยืนเข้าแถวให้ชี้ตัวจำเลยมีผ้าพันแผลที่แขนซ้ายต่างจากคนอื่น ๆ นั้น เมื่อไม่ปรากฏข้อเท็จจริงว่าได้มีการแจ้งให้ผู้เสียหายทราบล่วงหน้าก่อนชี้ตัวว่าจำเลยมีผ้าพันแผลดังกล่าว จะตั้งข้อสงสัยเอาและถือเป็นพิรุธย่อมจะไม่ได้ เพราะเท่าที่ปรากฏจากภาพถ่ายการชี้ตัว มีข้อแตกต่างอื่น ๆ อีกหลายประการระหว่างจำเลยกับคนอื่น ๆ เช่น เสื้อผ้าและรูปร่างผิวพรรณ ซึ่งถ้าจะแจ้งแก่ผู้เสียหายให้รู้ว่าจำเลยคือคนไหนย่อมทำได้อยู่แล้ว ข้อที่มีผ้าพันแผลดังกล่าวจึงไม่มีเหตุผลเพียงพอที่จะไม่เชื่อถือการชี้ตัวจำเลย ส่วนพยานหลักฐานโจทก์ประการสุดท้ายเกี่ยวกับคำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยนั้นร้อยตำรวจตรีโชคชัย เหลืองอร่าม พนักงานสอบสวนเบิกความว่าได้รับตัวจำเลยมาและได้สอบสวนจำเลยในวันที่ 27 มกราคม 2529 จำเลยให้การรับสารภาพ ตามบันทึกคำให้การเอกสารหมาย จ.10 ได้ให้จำเลยพาไปนำชี้ที่เกิดเหตุและบันทึกไว้ตามเอกสารหมาย จ.11 และได้ถ่ายภาพการนำชี้ที่เกิดเหตุตามภาพถ่ายหมาย จ.12 เห็นว่า คำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยประกอบด้วยรายละเอียดสมจริง การนำชี้ที่เกิดเหตุและการถ่ายภาพก็กระทำโดยเปิดเผย น่าเชื่อว่าจำเลยได้ให้การรับสารภาพและนำชี้ที่เกิดเหตุด้วยความสมัครใจ จำเลยอ้างว่าถูกทำร้ายเป็นการกล่าวอ้างลอย ๆ ไม่น่าเชื่อ พยานหลักฐานโจทก์ฟังได้โดยปราศจากสงสัยว่าจำเลยได้กระทำผิดตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 77/2532พนักงานอัยการ จังหวัด ราชบุรีโจทก์นาย ประดิษฐ์ อ่ำ แจ่มจำเลย ป.วิ.อ. ม. 226, ม. 227ผู้เสียหายได้ชี้ตัวจำเลยในชั้นสอบสวนซึ่งจำเลยมิได้โต้แย้งอย่างใด แม้ขณะที่ยืนเข้าแถวให้ชี้ตัวจำเลยมีผ้าพันแผลที่แขนซ้ายต่างจากคนอื่นๆ เมื่อไม่ปรากฏว่าได้มีการแจ้งให้ผู้เสียหายทราบล่วงหน้าก่อนชี้ตัวว่าจำเลยมีผ้าพันแผลดังกล่าว จะตั้งข้อสงสัยเอาและถือเป็นพิรุธย่อมจะไม่ได้เพราะมีข้อแตกต่างอื่นๆ อีกหลายประการระหว่างจำเลยกับคนอื่น ๆเช่น เสื้อผ่้าและรูปร่างผิวพรรณ ซึ่งถ้าจะแจ้งแก่ผู้เสียหายให้รู้ว่า จำเลยคืนคนไหน ย่อมทำได้อยู่แล้ว ข้อที่มีผ้าพันแผลดังกล่าวจึงไม่มีเหตุผลเพียงพอที่จะไม่เชื่อถือการชี้ตัวจำเลย.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังหลบหนีไม่ได้ตัวมาฟ้องอีก 2 คน ร่วมกันมีอาวุธปืน ขนาด .38 ไม่มีหมายเลขทะเบียนและกระสุนปืน 1 นัด ไว้ครอบครองและพาอาวุธปืนฯ ไปในทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุอันควร ได้ร่วมกับพวกปล้นรถจักรยานยนต์ ยี่ห้อยามาฮ่า 1คัน ราคา 15,000 บาท ของนายพงษ์ศักดิ์ ลิปิการกุล ซึ่งอยู่ในความดูแลรักษาของนายวิเชียร ลิปิการกุล ผู้เสียหาย ไปโดยทุจริตจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 289, 80, 83 และมาตรา 340, 80 ประกอบด้วยมาตรา 340 ตรีแต่การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทลงโทษตามมาตรา 289, 80, 83 ประกอบด้วยมาตรา 52 จำคุกตลอดชีวิต จำเลยรับสารภาพชั้นสอบสวนลดให้หนึ่งในสามตามมาตรา 78 คงจำคุก 33 ปี4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า เมื่อวันที่ 16 มกราคม 2529 เวลาประมาณ 20 นาฬิกา ขณะที่นายวิเชียรลิปิการกุล ผู้เสียหายขับขี่รถจักรยานยนต์ไปตามถนนเพชรเกษม ในตำบลบ้านเลือก อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี คนร้าย 3 คน ขับขี่รถจักรยานยนต์เข้าไปประกบรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหาย และคนร้ายที่นั่งซ้อนท้ายคนกลางใช้อาวุธปืนสั้นยิงถูกผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บโดยคนร้ายจะเอารถจักรยานยนต์ที่ผู้เสียหายขับขี่ไป แต่ผู้เสียหายขับขี่รถจักรยานยนต์หนีไปได้ คนร้ายจึงเอารถจักรยานยนต์ไปไม่ได้และแพทย์รักษาผู้เสียหายไว้ทัน ผู้เสียหายจึงไม่ถึงแก่ความตายคดีมีปัญหาในชั้นนี้ว่า จำเลยเป็นคนร้ายคนหนึ่งที่ร่วมกับพวกกระทำผิดรายนี้โดยเป็นคนที่ขับขี่รถจักรยานยนต์หรือไม่ ในปัญหานี้โจทก์มีประจักษ์พยานคือผู้เสียหายเพียงคนเดียว นอกนั้นเป็นพยานพฤติเหตุแวดล้อมกรณีเกี่ยวกับการแจ้งความ การพบจำเลยหลังเกิดเหตุการจับกุม การชี้ตัวและคำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลย สำหรับผู้เสียหายนั้นเบิกความยืนยันว่า จำได้ว่าจำเลยคือคนร้ายคนที่ขับขี่รถจักรยานยนต์ โดยว่าขณะเกิดเหตุนั้น คนร้ายขับขี่รถจักรยานยนต์ออกมาจากซอยทางซ้ายมือห่างประมาณ 5 เมตร เห็นจากแสงไฟรถจักรยานยนต์ของพยานกับแสงไฟรถยนต์ที่สวนทางมา และว่าก่อนเกิดเหตุนี้ จำเลยได้ขับขี่รถจักรยานยนต์ตามผู้เสียหายมาตลอดทางตั้งแต่หน้าวัดพระประโทนจังหวัดนครปฐม เวลาประมาณ 19 นาฬิกา โดยจำเลยไม่ยอมขับแซงขึ้นหน้าไปเมื่อผู้เสียหายลดความเร็ว และเมื่อผู้เสียหายแวะเติมน้ำมันรถที่ปั๊มน้ำมัน จำเลยก็ขับขี่รถจักรยานยนต์เลยปั๊มน้ำมันไป 2-3เสาไฟฟ้า และชะลอรถรออยู่ เมื่อผู้เสียหายออกจากปั๊มน้ำมันก็ได้ขับขี่รถจักรยานยนต์แซงขึ้นหน้าจำเลยไป จำเลยก็ขับขี่รถจักรยานยนต์ตามไปเรื่อย ๆ จนผู้เสียหายหยุดรถสูบบุหรี่ที่สามแยกหนองโพก็เห็นจำเลยขับขี่รถจักรยานยนต์ผ่านไป ข้อที่ว่าผู้เสียหายจะได้เห็นจำเลยขับขี่รถจักรยานยนต์ตามมาดังที่ผู้เสียหายเบิกความหรือไม่นั้น เห็นว่า คำเบิกความของผู้เสียหายประกอบด้วยรายละเอียดสมจริง น่าเชื่อถือและตรงกับคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายเองที่ได้ให้การในการสอบสวนเพิ่มเติมเมื่อวันที่ 29มกราคม 2529 ซึ่งพนักงานสอบสวนถามว่า ก่อนที่จำเลยกับพวกจะปล้นทรัพย์พยานได้เห็นจำเลยที่ใดบ้างหรือไม่ ผู้เสียหายตอบว่าเห็นที่ข้างใต้สะพานลอย หมู่บ้านหนองตะแคง อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี จึงเชื่อได้ว่าผู้เสียหายได้เห็นคนร้ายขับขี่รถจักรยานยนต์ตามผู้เสียหายมาก่อนเกิดเหตุ ส่วนที่ว่าผู้เสียหายจะเห็นคนร้ายชัดเจนและนานพอจำได้หรือไม่นั้น เห็นว่า สำหรับตอนคนร้ายขับขี่รถจักรยานยนต์ตามผู้เสียหายนั้น ผู้เสียหายเบิกความว่า ตอนเห็นคนร้ายครั้งแรกที่สะพานลอยที่อำเภอเมืองนครปฐมนั้นห่างกัน 5 เมตรเห็นจากแสงไฟของรถที่สวนทางมา ตรงสะพานลอยมีหลอดไฟฟ้าที่เสาไฟฟ้าทั้งหมดประมาณ 10 ต้น ส่องพอมองเห็นกันได้ชัด และผู้เสียหายยังเห็นคนร้ายอีกหลายครั้ง โดยเฉพาะที่สามแยกหนองโพที่ผู้เสียหายหยุดรถสูบบุหรี่นั้นผู้เสียหายเบิกความว่า มีแสงสว่างจากไฟฟ้าทั้งสองฟากถนนรวมประมาณ 20 กว่าดวง สว่างมากพอที่จะมองเห็นกันได้ชัดเจน เช่นนี้ แม้ผู้เสียหายจะเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่าการเห็นคนร้ายแต่ละครั้งเห็นเพียงแวบเดียว แต่เป็นการเห็นหลายครั้งและโดยมีเหตุที่จะสังเกตและสนใจเพราะมีการขับขี่รถจักรยานยนต์ติดตาม จึงเชื่อว่าเห็นชัดเจนและนานพอจำได้ และสำหรับในที่เกิดเหตุนั้นเป็นการเห็นตอนขับขี่รถจักรยานยนต์ออกมาจากซอย ไฟรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายกับแสงไฟรถที่สวนทางมา ก็เชื่อว่าเห็นชัดเจนและจำได้ทั้งยังปรากฏว่า ผู้เสียหายได้ให้การต่อร้อยตำรวจตรีโชคชัยเหลืองอร่าม พนักงานสอบสวนในวันรุ่งขึ้นว่าผู้เสียหายจำคนร้ายได้เป็นการสนับสนุนว่าผู้เสียหายจำคนร้ายได้จริงและสำหรับพยานแวดล้อมกรณีนั้น ประการแรกมีสิบตำรวจโทสมศักดิ์ เกื้อสงฆ์ เบิกความว่าวันเกิดเหตุเวลาประมาณ 20 นาฬิกา ขณะที่พยานปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่ป้อมยามตำบลหนองโพ ได้พบจำเลยนี้ขับขี่รถจักรยานยนต์มีคนนั่งซ้อนท้าย 2 คน มุ่งหน้าไปทางจังหวัดนครปฐม ด้วยลักษณะผิดสังเกตคือไม่เปิดไฟ หลังจากนั้นพยานจึงได้รับแจ้งทางวิทยุจากสถานีตำรวจภูธรบางแพ ถึงเหตุคดีนี้ พยานจึงได้ส่งวิทยุแจ้งสถานีตำรวจภูธรอำเภอโพธาราม และเมื่อจำเลยถูกจับพยานก็ได้ชี้ตัวถูกต้อง โดยมีร้อยตำรวจตรีโชคชัย เหลืองอร่าม เบิกความสนับสนุน ส่วนพยานเกี่ยวกับการจับกุมนั้นแม้จะเป็นเรื่องที่จำเลยถูกจับกุมในอีกคดีหนึ่งในท้องที่สถานีตำรวจภูธรอำเภอบ้านโป่งและจำเลยให้การรับสารภาพว่า ได้กระทำผิดคดีนี้ เจ้าพนักงานตำรวจจึงได้ติดต่อกันและนำจำเลยมาดำเนินคดีนี้ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา เมื่อระยะทางระยะเวลาและพฤติการณ์แห่งคดีใกล้เคียงกัน นอกจากจะไม่เป็นพิรุธแล้วยังสนับสนุนให้เชื่อว่าจำเลยกระทำผิดอีกด้วย นอกจากนี้ยังปรากฏว่า ผู้เสียหายได้ชี้ตัวจำเลยในวันที่ 27 มกราคม 2529 ปรากฏตามเอกสารหมาย จ.4 และภาพถ่ายหมาย จ.5 ซึ่งจำเลยมิได้โต้แย้งอย่างใด ส่วนที่ปรากฏข้อเท็จจริงว่า ขณะที่ยืนเข้าแถวให้ชี้ตัวจำเลยมีผ้าพันแผลที่แขนซ้ายต่างจากคนอื่น ๆ นั้น เมื่อไม่ปรากฏข้อเท็จจริงว่าได้มีการแจ้งให้ผู้เสียหายทราบล่วงหน้าก่อนชี้ตัวว่าจำเลยมีผ้าพันแผลดังกล่าว จะตั้งข้อสงสัยเอาและถือเป็นพิรุธย่อมจะไม่ได้ เพราะเท่าที่ปรากฏจากภาพถ่ายการชี้ตัว มีข้อแตกต่างอื่น ๆ อีกหลายประการระหว่างจำเลยกับคนอื่น ๆ เช่น เสื้อผ้าและรูปร่างผิวพรรณ ซึ่งถ้าจะแจ้งแก่ผู้เสียหายให้รู้ว่าจำเลยคือคนไหนย่อมทำได้อยู่แล้ว ข้อที่มีผ้าพันแผลดังกล่าวจึงไม่มีเหตุผลเพียงพอที่จะไม่เชื่อถือการชี้ตัวจำเลย ส่วนพยานหลักฐานโจทก์ประการสุดท้ายเกี่ยวกับคำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยนั้นร้อยตำรวจตรีโชคชัย เหลืองอร่าม พนักงานสอบสวนเบิกความว่าได้รับตัวจำเลยมาและได้สอบสวนจำเลยในวันที่ 27 มกราคม 2529 จำเลยให้การรับสารภาพ ตามบันทึกคำให้การเอกสารหมาย จ.10 ได้ให้จำเลยพาไปนำชี้ที่เกิดเหตุและบันทึกไว้ตามเอกสารหมาย จ.11 และได้ถ่ายภาพการนำชี้ที่เกิดเหตุตามภาพถ่ายหมาย จ.12 เห็นว่า คำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยประกอบด้วยรายละเอียดสมจริง การนำชี้ที่เกิดเหตุและการถ่ายภาพก็กระทำโดยเปิดเผย น่าเชื่อว่าจำเลยได้ให้การรับสารภาพและนำชี้ที่เกิดเหตุด้วยความสมัครใจ จำเลยอ้างว่าถูกทำร้ายเป็นการกล่าวอ้างลอย ๆ ไม่น่าเชื่อ พยานหลักฐานโจทก์ฟังได้โดยปราศจากสงสัยว่าจำเลยได้กระทำผิดตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(นิเวศน์ คำผอง-ประชา บุญวนิช-บุญส่ง วรรณกลาง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการชี้ตัวผู้ต้องหาเป็นกระบวนการในการรวบรวมพยานหลักฐานของพนักงานสอบสวนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 131วิธีการคือให้ผู้ต้องสงสัยหรือผู้ต้องหาเข้าแถวยืนปะปนกับบุคคลอื่นเพื่อให้ผู้เสียหายหรือพยานระบุตัวผู้กระทำผิดออกมาจากในกลุ่มคนดังกล่าว ซึ่งเป็นการพิสูจน์ตัวบุคคลผู้กระทำผิดโดยอาศัยความทรงจำของพยาน การชี้ตัวผู้ต้องหาที่จะเป็นพยานหลักฐานที่น่าเชื่อถือจะต้องเป็นการชี้ตัวที่เปิดโอกาสให้ผู้เสียหายหรือพยานได้ใช้ความทรงจำของตนอย่างแท้จริงในการระบุตัวคนร้าย วิธีดำเนินการให้การชี้ตัวเป็นที่น่าเชื่อถือนั้น น่าจะต้องปฏิบัติดังนี้ 1. พนักงานสอบสวนควรจัดให้มีการชี้ตัวโดยเร็วที่สุด หรือในโอกาสแรกที่สามารถจัดให้มีการชี้ตัวได้ 2. สถานที่ที่จะทำการชี้ตัวควรเป็นสถานที่ที่มีแสงสว่างเป็นอย่างดี และเป็นที่ซึ่งมีที่กำบังพอที่จะป้องกันมิให้ผู้กล่าวหาหรือพยานที่ยังมิได้ชี้ตัวได้เห็นตัวผู้ต้องหาก่อนที่จะเข้าชี้ตัวได้ 3. ก่อนทำการชี้ตัวอย่าให้ผู้เสียหายหรือพยานที่จะทำการชี้ตัวเห็นตัวหรือรูปภาพของผู้ต้องหาก่อน หรือรับทราบข้อมูลใด ๆ จากเจ้าหน้าที่ตำรวจเกี่ยวกับรูปร่างลักษณะของผู้ต้องหามาก่อนทั้งอย่าให้ผู้จะทำการชี้ตัวมีโอกาสติดต่อกับผู้ใดที่เห็นว่าจะก่อให้เกิดความไม่ยุติธรรมแก่คดีได้ 4. จัดให้ผู้ต้องหาสวมเสื้อคล้ายคลึงกับเวลาเกิดเหตุ และจัดให้บุคคลอื่นซึ่งมีเพศ รูปร่าง ขนาด อายุ และแต่งกายคล้ายคลึงกับผู้ต้องหาอยู่ร่วมในที่เดียวกันไม่น้อยกว่า 5 คนบุคคลที่อยู่ร่วมในแถวนี้จะต้องไม่รู้จักผู้ต้องหาหรือไม่รู้ว่าผู้ใดคือผู้ต้องหาเพราะมิฉะนั้น บุคคลดังกล่าวอาจแสดงกริยาบางประการที่เป็นการและให้ผู้เสียหายหรือพยานระบุตัวผู้ต้องหาได้ เช่น การที่เหลือบมองไปยังผู้ต้องหา ใช้ท่าทางกริยาบอกใบ้ ทำให้ ผู้เสียหายหรือพยานที่จดจำคนร้ายได้เพียงเลือนลาง เชื่อและระบุตัวผู้ต้องหาเอาจากท่าทางกิริยานั้นเอง 5. ก่อนทำการชี้ตัว ให้ผู้ต้องหาเลือกตำแหน่งที่ตนจะยืนในแถวที่ชี้ตัวตามที่ตนพอใจ หากพยานที่จะทำการชี้ตัวมีหลายคนเมื่อมีการชี้ตัวโดยพยานคนหนึ่งคนใดแล้วก่อนจะให้พยานอื่นทำการชี้ตัว ต้องเปิดโอกาสให้ผู้ต้องหาเลือกที่ยืนในแถวชี้ใหม่ 6. ต้องจัดให้ผู้กล่าวหาหรือพยานเข้าชี้ตัวทีละคน เมื่อพยานออกไปจากที่ชี้ตัวผู้ต้องหาแล้วอย่าให้ไปรวมหรือมีโอกาสติดต่อกับผู้กล่าวหาหรือพยานคนอื่น ๆ ที่ยังไม่ได้ทำการชี้ตัวผู้ต้องหา 7. พนักงานสอบสวนต้องทำบันทึกการชี้ตัวเป็นหลักฐานให้ผู้ชี้ตัวและผู้ต้องหาที่ถูกชี้ตัวลงชื่อรับรองด้วย และในบันทึกนั้นน่าจะต้องระบุชื่อบุคคลที่อยู่ในแถวไว้ทั้งหมด เพื่อประโยชน์ในชั้นพิจารณาในการจะนำตัวบุคคลดังกล่าวมาซักถามยืนยันว่าการชี้ตัวได้กระทำไปอย่างเที่ยงธรรมแล้ว ทองธารเหลืองเรืองรองคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังหลบหนีไม่ได้ตัวมาฟ้องอีก 2 คน ร่วมกันมีอาวุธปืน ขนาด .38 ไม่มีหมายเลขทะเบียนและกระสุนปืน 1 นัด ไว้ครอบครองและพาอาวุธปืนฯ ไปในทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุอันควร ได้ร่วมกับพวกปล้นรถจักรยานยนต์ ยี่ห้อยามาฮ่า 1คัน ราคา 15,000 บาท ของนายพงษ์ศักดิ์ ลิปิการกุล ซึ่งอยู่ในความดูแลรักษาของนายวิเชียร ลิปิการกุล ผู้เสียหาย ไปโดยทุจริตจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 289, 80, 83 และมาตรา 340, 80 ประกอบด้วยมาตรา 340 ตรีแต่การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทลงโทษตามมาตรา 289, 80, 83 ประกอบด้วยมาตรา 52 จำคุกตลอดชีวิต จำเลยรับสารภาพชั้นสอบสวนลดให้หนึ่งในสามตามมาตรา 78 คงจำคุก 33 ปี4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า เมื่อวันที่ 16 มกราคม 2529 เวลาประมาณ 20 นาฬิกา ขณะที่นายวิเชียรลิปิการกุล ผู้เสียหายขับขี่รถจักรยานยนต์ไปตามถนนเพชรเกษม ในตำบลบ้านเลือก อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี คนร้าย 3 คน ขับขี่รถจักรยานยนต์เข้าไปประกบรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหาย และคนร้ายที่นั่งซ้อนท้ายคนกลางใช้อาวุธปืนสั้นยิงถูกผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บโดยคนร้ายจะเอารถจักรยานยนต์ที่ผู้เสียหายขับขี่ไป แต่ผู้เสียหายขับขี่รถจักรยานยนต์หนีไปได้ คนร้ายจึงเอารถจักรยานยนต์ไปไม่ได้และแพทย์รักษาผู้เสียหายไว้ทัน ผู้เสียหายจึงไม่ถึงแก่ความตายคดีมีปัญหาในชั้นนี้ว่า จำเลยเป็นคนร้ายคนหนึ่งที่ร่วมกับพวกกระทำผิดรายนี้โดยเป็นคนที่ขับขี่รถจักรยานยนต์หรือไม่ ในปัญหานี้โจทก์มีประจักษ์พยานคือผู้เสียหายเพียงคนเดียว นอกนั้นเป็นพยานพฤติเหตุแวดล้อมกรณีเกี่ยวกับการแจ้งความ การพบจำเลยหลังเกิดเหตุการจับกุม การชี้ตัวและคำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลย สำหรับผู้เสียหายนั้นเบิกความยืนยันว่า จำได้ว่าจำเลยคือคนร้ายคนที่ขับขี่รถจักรยานยนต์ โดยว่าขณะเกิดเหตุนั้น คนร้ายขับขี่รถจักรยานยนต์ออกมาจากซอยทางซ้ายมือห่างประมาณ 5 เมตร เห็นจากแสงไฟรถจักรยานยนต์ของพยานกับแสงไฟรถยนต์ที่สวนทางมา และว่าก่อนเกิดเหตุนี้ จำเลยได้ขับขี่รถจักรยานยนต์ตามผู้เสียหายมาตลอดทางตั้งแต่หน้าวัดพระประโทนจังหวัดนครปฐม เวลาประมาณ 19 นาฬิกา โดยจำเลยไม่ยอมขับแซงขึ้นหน้าไปเมื่อผู้เสียหายลดความเร็ว และเมื่อผู้เสียหายแวะเติมน้ำมันรถที่ปั๊มน้ำมัน จำเลยก็ขับขี่รถจักรยานยนต์เลยปั๊มน้ำมันไป 2-3เสาไฟฟ้า และชะลอรถรออยู่ เมื่อผู้เสียหายออกจากปั๊มน้ำมันก็ได้ขับขี่รถจักรยานยนต์แซงขึ้นหน้าจำเลยไป จำเลยก็ขับขี่รถจักรยานยนต์ตามไปเรื่อย ๆ จนผู้เสียหายหยุดรถสูบบุหรี่ที่สามแยกหนองโพก็เห็นจำเลยขับขี่รถจักรยานยนต์ผ่านไป ข้อที่ว่าผู้เสียหายจะได้เห็นจำเลยขับขี่รถจักรยานยนต์ตามมาดังที่ผู้เสียหายเบิกความหรือไม่นั้น เห็นว่า คำเบิกความของผู้เสียหายประกอบด้วยรายละเอียดสมจริง น่าเชื่อถือและตรงกับคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายเองที่ได้ให้การในการสอบสวนเพิ่มเติมเมื่อวันที่ 29มกราคม 2529 ซึ่งพนักงานสอบสวนถามว่า ก่อนที่จำเลยกับพวกจะปล้นทรัพย์พยานได้เห็นจำเลยที่ใดบ้างหรือไม่ ผู้เสียหายตอบว่าเห็นที่ข้างใต้สะพานลอย หมู่บ้านหนองตะแคง อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี จึงเชื่อได้ว่าผู้เสียหายได้เห็นคนร้ายขับขี่รถจักรยานยนต์ตามผู้เสียหายมาก่อนเกิดเหตุ ส่วนที่ว่าผู้เสียหายจะเห็นคนร้ายชัดเจนและนานพอจำได้หรือไม่นั้น เห็นว่า สำหรับตอนคนร้ายขับขี่รถจักรยานยนต์ตามผู้เสียหายนั้น ผู้เสียหายเบิกความว่า ตอนเห็นคนร้ายครั้งแรกที่สะพานลอยที่อำเภอเมืองนครปฐมนั้นห่างกัน 5 เมตรเห็นจากแสงไฟของรถที่สวนทางมา ตรงสะพานลอยมีหลอดไฟฟ้าที่เสาไฟฟ้าทั้งหมดประมาณ 10 ต้น ส่องพอมองเห็นกันได้ชัด และผู้เสียหายยังเห็นคนร้ายอีกหลายครั้ง โดยเฉพาะที่สามแยกหนองโพที่ผู้เสียหายหยุดรถสูบบุหรี่นั้นผู้เสียหายเบิกความว่า มีแสงสว่างจากไฟฟ้าทั้งสองฟากถนนรวมประมาณ 20 กว่าดวง สว่างมากพอที่จะมองเห็นกันได้ชัดเจน เช่นนี้ แม้ผู้เสียหายจะเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่าการเห็นคนร้ายแต่ละครั้งเห็นเพียงแวบเดียว แต่เป็นการเห็นหลายครั้งและโดยมีเหตุที่จะสังเกตและสนใจเพราะมีการขับขี่รถจักรยานยนต์ติดตาม จึงเชื่อว่าเห็นชัดเจนและนานพอจำได้ และสำหรับในที่เกิดเหตุนั้นเป็นการเห็นตอนขับขี่รถจักรยานยนต์ออกมาจากซอย ไฟรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายกับแสงไฟรถที่สวนทางมา ก็เชื่อว่าเห็นชัดเจนและจำได้ทั้งยังปรากฏว่า ผู้เสียหายได้ให้การต่อร้อยตำรวจตรีโชคชัยเหลืองอร่าม พนักงานสอบสวนในวันรุ่งขึ้นว่าผู้เสียหายจำคนร้ายได้เป็นการสนับสนุนว่าผู้เสียหายจำคนร้ายได้จริงและสำหรับพยานแวดล้อมกรณีนั้น ประการแรกมีสิบตำรวจโทสมศักดิ์ เกื้อสงฆ์ เบิกความว่าวันเกิดเหตุเวลาประมาณ 20 นาฬิกา ขณะที่พยานปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่ป้อมยามตำบลหนองโพ ได้พบจำเลยนี้ขับขี่รถจักรยานยนต์มีคนนั่งซ้อนท้าย 2 คน มุ่งหน้าไปทางจังหวัดนครปฐม ด้วยลักษณะผิดสังเกตคือไม่เปิดไฟ หลังจากนั้นพยานจึงได้รับแจ้งทางวิทยุจากสถานีตำรวจภูธรบางแพ ถึงเหตุคดีนี้ พยานจึงได้ส่งวิทยุแจ้งสถานีตำรวจภูธรอำเภอโพธาราม และเมื่อจำเลยถูกจับพยานก็ได้ชี้ตัวถูกต้อง โดยมีร้อยตำรวจตรีโชคชัย เหลืองอร่าม เบิกความสนับสนุน ส่วนพยานเกี่ยวกับการจับกุมนั้นแม้จะเป็นเรื่องที่จำเลยถูกจับกุมในอีกคดีหนึ่งในท้องที่สถานีตำรวจภูธรอำเภอบ้านโป่งและจำเลยให้การรับสารภาพว่า ได้กระทำผิดคดีนี้ เจ้าพนักงานตำรวจจึงได้ติดต่อกันและนำจำเลยมาดำเนินคดีนี้ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา เมื่อระยะทางระยะเวลาและพฤติการณ์แห่งคดีใกล้เคียงกัน นอกจากจะไม่เป็นพิรุธแล้วยังสนับสนุนให้เชื่อว่าจำเลยกระทำผิดอีกด้วย นอกจากนี้ยังปรากฏว่า ผู้เสียหายได้ชี้ตัวจำเลยในวันที่ 27 มกราคม 2529 ปรากฏตามเอกสารหมาย จ.4 และภาพถ่ายหมาย จ.5 ซึ่งจำเลยมิได้โต้แย้งอย่างใด ส่วนที่ปรากฏข้อเท็จจริงว่า ขณะที่ยืนเข้าแถวให้ชี้ตัวจำเลยมีผ้าพันแผลที่แขนซ้ายต่างจากคนอื่น ๆ นั้น เมื่อไม่ปรากฏข้อเท็จจริงว่าได้มีการแจ้งให้ผู้เสียหายทราบล่วงหน้าก่อนชี้ตัวว่าจำเลยมีผ้าพันแผลดังกล่าว จะตั้งข้อสงสัยเอาและถือเป็นพิรุธย่อมจะไม่ได้ เพราะเท่าที่ปรากฏจากภาพถ่ายการชี้ตัว มีข้อแตกต่างอื่น ๆ อีกหลายประการระหว่างจำเลยกับคนอื่น ๆ เช่น เสื้อผ้าและรูปร่างผิวพรรณ ซึ่งถ้าจะแจ้งแก่ผู้เสียหายให้รู้ว่าจำเลยคือคนไหนย่อมทำได้อยู่แล้ว ข้อที่มีผ้าพันแผลดังกล่าวจึงไม่มีเหตุผลเพียงพอที่จะไม่เชื่อถือการชี้ตัวจำเลย ส่วนพยานหลักฐานโจทก์ประการสุดท้ายเกี่ยวกับคำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยนั้นร้อยตำรวจตรีโชคชัย เหลืองอร่าม พนักงานสอบสวนเบิกความว่าได้รับตัวจำเลยมาและได้สอบสวนจำเลยในวันที่ 27 มกราคม 2529 จำเลยให้การรับสารภาพ ตามบันทึกคำให้การเอกสารหมาย จ.10 ได้ให้จำเลยพาไปนำชี้ที่เกิดเหตุและบันทึกไว้ตามเอกสารหมาย จ.11 และได้ถ่ายภาพการนำชี้ที่เกิดเหตุตามภาพถ่ายหมาย จ.12 เห็นว่า คำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยประกอบด้วยรายละเอียดสมจริง การนำชี้ที่เกิดเหตุและการถ่ายภาพก็กระทำโดยเปิดเผย น่าเชื่อว่าจำเลยได้ให้การรับสารภาพและนำชี้ที่เกิดเหตุด้วยความสมัครใจ จำเลยอ้างว่าถูกทำร้ายเป็นการกล่าวอ้างลอย ๆ ไม่น่าเชื่อ พยานหลักฐานโจทก์ฟังได้โดยปราศจากสงสัยว่าจำเลยได้กระทำผิดตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 77/2532พนักงานอัยการ จังหวัด ราชบุรีโจทก์นาย ประดิษฐ์ อ่ำ แจ่มจำเลย ป.วิ.อ. ม. 226, ม. 227ผู้เสียหายได้ชี้ตัวจำเลยในชั้นสอบสวนซึ่งจำเลยมิได้โต้แย้งอย่างใด แม้ขณะที่ยืนเข้าแถวให้ชี้ตัวจำเลยมีผ้าพันแผลที่แขนซ้ายต่างจากคนอื่นๆ เมื่อไม่ปรากฏว่าได้มีการแจ้งให้ผู้เสียหายทราบล่วงหน้าก่อนชี้ตัวว่าจำเลยมีผ้าพันแผลดังกล่าว จะตั้งข้อสงสัยเอาและถือเป็นพิรุธย่อมจะไม่ได้เพราะมีข้อแตกต่างอื่นๆ อีกหลายประการระหว่างจำเลยกับคนอื่น ๆเช่น เสื้อผ่้าและรูปร่างผิวพรรณ ซึ่งถ้าจะแจ้งแก่ผู้เสียหายให้รู้ว่า จำเลยคืนคนไหน ย่อมทำได้อยู่แล้ว ข้อที่มีผ้าพันแผลดังกล่าวจึงไม่มีเหตุผลเพียงพอที่จะไม่เชื่อถือการชี้ตัวจำเลย.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังหลบหนีไม่ได้ตัวมาฟ้องอีก 2 คน ร่วมกันมีอาวุธปืน ขนาด .38 ไม่มีหมายเลขทะเบียนและกระสุนปืน 1 นัด ไว้ครอบครองและพาอาวุธปืนฯ ไปในทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุอันควร ได้ร่วมกับพวกปล้นรถจักรยานยนต์ ยี่ห้อยามาฮ่า 1คัน ราคา 15,000 บาท ของนายพงษ์ศักดิ์ ลิปิการกุล ซึ่งอยู่ในความดูแลรักษาของนายวิเชียร ลิปิการกุล ผู้เสียหาย ไปโดยทุจริตจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 289, 80, 83 และมาตรา 340, 80 ประกอบด้วยมาตรา 340 ตรีแต่การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทลงโทษตามมาตรา 289, 80, 83 ประกอบด้วยมาตรา 52 จำคุกตลอดชีวิต จำเลยรับสารภาพชั้นสอบสวนลดให้หนึ่งในสามตามมาตรา 78 คงจำคุก 33 ปี4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า เมื่อวันที่ 16 มกราคม 2529 เวลาประมาณ 20 นาฬิกา ขณะที่นายวิเชียรลิปิการกุล ผู้เสียหายขับขี่รถจักรยานยนต์ไปตามถนนเพชรเกษม ในตำบลบ้านเลือก อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี คนร้าย 3 คน ขับขี่รถจักรยานยนต์เข้าไปประกบรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหาย และคนร้ายที่นั่งซ้อนท้ายคนกลางใช้อาวุธปืนสั้นยิงถูกผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บโดยคนร้ายจะเอารถจักรยานยนต์ที่ผู้เสียหายขับขี่ไป แต่ผู้เสียหายขับขี่รถจักรยานยนต์หนีไปได้ คนร้ายจึงเอารถจักรยานยนต์ไปไม่ได้และแพทย์รักษาผู้เสียหายไว้ทัน ผู้เสียหายจึงไม่ถึงแก่ความตายคดีมีปัญหาในชั้นนี้ว่า จำเลยเป็นคนร้ายคนหนึ่งที่ร่วมกับพวกกระทำผิดรายนี้โดยเป็นคนที่ขับขี่รถจักรยานยนต์หรือไม่ ในปัญหานี้โจทก์มีประจักษ์พยานคือผู้เสียหายเพียงคนเดียว นอกนั้นเป็นพยานพฤติเหตุแวดล้อมกรณีเกี่ยวกับการแจ้งความ การพบจำเลยหลังเกิดเหตุการจับกุม การชี้ตัวและคำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลย สำหรับผู้เสียหายนั้นเบิกความยืนยันว่า จำได้ว่าจำเลยคือคนร้ายคนที่ขับขี่รถจักรยานยนต์ โดยว่าขณะเกิดเหตุนั้น คนร้ายขับขี่รถจักรยานยนต์ออกมาจากซอยทางซ้ายมือห่างประมาณ 5 เมตร เห็นจากแสงไฟรถจักรยานยนต์ของพยานกับแสงไฟรถยนต์ที่สวนทางมา และว่าก่อนเกิดเหตุนี้ จำเลยได้ขับขี่รถจักรยานยนต์ตามผู้เสียหายมาตลอดทางตั้งแต่หน้าวัดพระประโทนจังหวัดนครปฐม เวลาประมาณ 19 นาฬิกา โดยจำเลยไม่ยอมขับแซงขึ้นหน้าไปเมื่อผู้เสียหายลดความเร็ว และเมื่อผู้เสียหายแวะเติมน้ำมันรถที่ปั๊มน้ำมัน จำเลยก็ขับขี่รถจักรยานยนต์เลยปั๊มน้ำมันไป 2-3เสาไฟฟ้า และชะลอรถรออยู่ เมื่อผู้เสียหายออกจากปั๊มน้ำมันก็ได้ขับขี่รถจักรยานยนต์แซงขึ้นหน้าจำเลยไป จำเลยก็ขับขี่รถจักรยานยนต์ตามไปเรื่อย ๆ จนผู้เสียหายหยุดรถสูบบุหรี่ที่สามแยกหนองโพก็เห็นจำเลยขับขี่รถจักรยานยนต์ผ่านไป ข้อที่ว่าผู้เสียหายจะได้เห็นจำเลยขับขี่รถจักรยานยนต์ตามมาดังที่ผู้เสียหายเบิกความหรือไม่นั้น เห็นว่า คำเบิกความของผู้เสียหายประกอบด้วยรายละเอียดสมจริง น่าเชื่อถือและตรงกับคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายเองที่ได้ให้การในการสอบสวนเพิ่มเติมเมื่อวันที่ 29มกราคม 2529 ซึ่งพนักงานสอบสวนถามว่า ก่อนที่จำเลยกับพวกจะปล้นทรัพย์พยานได้เห็นจำเลยที่ใดบ้างหรือไม่ ผู้เสียหายตอบว่าเห็นที่ข้างใต้สะพานลอย หมู่บ้านหนองตะแคง อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี จึงเชื่อได้ว่าผู้เสียหายได้เห็นคนร้ายขับขี่รถจักรยานยนต์ตามผู้เสียหายมาก่อนเกิดเหตุ ส่วนที่ว่าผู้เสียหายจะเห็นคนร้ายชัดเจนและนานพอจำได้หรือไม่นั้น เห็นว่า สำหรับตอนคนร้ายขับขี่รถจักรยานยนต์ตามผู้เสียหายนั้น ผู้เสียหายเบิกความว่า ตอนเห็นคนร้ายครั้งแรกที่สะพานลอยที่อำเภอเมืองนครปฐมนั้นห่างกัน 5 เมตรเห็นจากแสงไฟของรถที่สวนทางมา ตรงสะพานลอยมีหลอดไฟฟ้าที่เสาไฟฟ้าทั้งหมดประมาณ 10 ต้น ส่องพอมองเห็นกันได้ชัด และผู้เสียหายยังเห็นคนร้ายอีกหลายครั้ง โดยเฉพาะที่สามแยกหนองโพที่ผู้เสียหายหยุดรถสูบบุหรี่นั้นผู้เสียหายเบิกความว่า มีแสงสว่างจากไฟฟ้าทั้งสองฟากถนนรวมประมาณ 20 กว่าดวง สว่างมากพอที่จะมองเห็นกันได้ชัดเจน เช่นนี้ แม้ผู้เสียหายจะเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่าการเห็นคนร้ายแต่ละครั้งเห็นเพียงแวบเดียว แต่เป็นการเห็นหลายครั้งและโดยมีเหตุที่จะสังเกตและสนใจเพราะมีการขับขี่รถจักรยานยนต์ติดตาม จึงเชื่อว่าเห็นชัดเจนและนานพอจำได้ และสำหรับในที่เกิดเหตุนั้นเป็นการเห็นตอนขับขี่รถจักรยานยนต์ออกมาจากซอย ไฟรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายกับแสงไฟรถที่สวนทางมา ก็เชื่อว่าเห็นชัดเจนและจำได้ทั้งยังปรากฏว่า ผู้เสียหายได้ให้การต่อร้อยตำรวจตรีโชคชัยเหลืองอร่าม พนักงานสอบสวนในวันรุ่งขึ้นว่าผู้เสียหายจำคนร้ายได้เป็นการสนับสนุนว่าผู้เสียหายจำคนร้ายได้จริงและสำหรับพยานแวดล้อมกรณีนั้น ประการแรกมีสิบตำรวจโทสมศักดิ์ เกื้อสงฆ์ เบิกความว่าวันเกิดเหตุเวลาประมาณ 20 นาฬิกา ขณะที่พยานปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่ป้อมยามตำบลหนองโพ ได้พบจำเลยนี้ขับขี่รถจักรยานยนต์มีคนนั่งซ้อนท้าย 2 คน มุ่งหน้าไปทางจังหวัดนครปฐม ด้วยลักษณะผิดสังเกตคือไม่เปิดไฟ หลังจากนั้นพยานจึงได้รับแจ้งทางวิทยุจากสถานีตำรวจภูธรบางแพ ถึงเหตุคดีนี้ พยานจึงได้ส่งวิทยุแจ้งสถานีตำรวจภูธรอำเภอโพธาราม และเมื่อจำเลยถูกจับพยานก็ได้ชี้ตัวถูกต้อง โดยมีร้อยตำรวจตรีโชคชัย เหลืองอร่าม เบิกความสนับสนุน ส่วนพยานเกี่ยวกับการจับกุมนั้นแม้จะเป็นเรื่องที่จำเลยถูกจับกุมในอีกคดีหนึ่งในท้องที่สถานีตำรวจภูธรอำเภอบ้านโป่งและจำเลยให้การรับสารภาพว่า ได้กระทำผิดคดีนี้ เจ้าพนักงานตำรวจจึงได้ติดต่อกันและนำจำเลยมาดำเนินคดีนี้ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา เมื่อระยะทางระยะเวลาและพฤติการณ์แห่งคดีใกล้เคียงกัน นอกจากจะไม่เป็นพิรุธแล้วยังสนับสนุนให้เชื่อว่าจำเลยกระทำผิดอีกด้วย นอกจากนี้ยังปรากฏว่า ผู้เสียหายได้ชี้ตัวจำเลยในวันที่ 27 มกราคม 2529 ปรากฏตามเอกสารหมาย จ.4 และภาพถ่ายหมาย จ.5 ซึ่งจำเลยมิได้โต้แย้งอย่างใด ส่วนที่ปรากฏข้อเท็จจริงว่า ขณะที่ยืนเข้าแถวให้ชี้ตัวจำเลยมีผ้าพันแผลที่แขนซ้ายต่างจากคนอื่น ๆ นั้น เมื่อไม่ปรากฏข้อเท็จจริงว่าได้มีการแจ้งให้ผู้เสียหายทราบล่วงหน้าก่อนชี้ตัวว่าจำเลยมีผ้าพันแผลดังกล่าว จะตั้งข้อสงสัยเอาและถือเป็นพิรุธย่อมจะไม่ได้ เพราะเท่าที่ปรากฏจากภาพถ่ายการชี้ตัว มีข้อแตกต่างอื่น ๆ อีกหลายประการระหว่างจำเลยกับคนอื่น ๆ เช่น เสื้อผ้าและรูปร่างผิวพรรณ ซึ่งถ้าจะแจ้งแก่ผู้เสียหายให้รู้ว่าจำเลยคือคนไหนย่อมทำได้อยู่แล้ว ข้อที่มีผ้าพันแผลดังกล่าวจึงไม่มีเหตุผลเพียงพอที่จะไม่เชื่อถือการชี้ตัวจำเลย ส่วนพยานหลักฐานโจทก์ประการสุดท้ายเกี่ยวกับคำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยนั้นร้อยตำรวจตรีโชคชัย เหลืองอร่าม พนักงานสอบสวนเบิกความว่าได้รับตัวจำเลยมาและได้สอบสวนจำเลยในวันที่ 27 มกราคม 2529 จำเลยให้การรับสารภาพ ตามบันทึกคำให้การเอกสารหมาย จ.10 ได้ให้จำเลยพาไปนำชี้ที่เกิดเหตุและบันทึกไว้ตามเอกสารหมาย จ.11 และได้ถ่ายภาพการนำชี้ที่เกิดเหตุตามภาพถ่ายหมาย จ.12 เห็นว่า คำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยประกอบด้วยรายละเอียดสมจริง การนำชี้ที่เกิดเหตุและการถ่ายภาพก็กระทำโดยเปิดเผย น่าเชื่อว่าจำเลยได้ให้การรับสารภาพและนำชี้ที่เกิดเหตุด้วยความสมัครใจ จำเลยอ้างว่าถูกทำร้ายเป็นการกล่าวอ้างลอย ๆ ไม่น่าเชื่อ พยานหลักฐานโจทก์ฟังได้โดยปราศจากสงสัยว่าจำเลยได้กระทำผิดตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(นิเวศน์ คำผอง-ประชา บุญวนิช-บุญส่ง วรรณกลาง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการชี้ตัวผู้ต้องหาเป็นกระบวนการในการรวบรวมพยานหลักฐานของพนักงานสอบสวนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 131วิธีการคือให้ผู้ต้องสงสัยหรือผู้ต้องหาเข้าแถวยืนปะปนกับบุคคลอื่นเพื่อให้ผู้เสียหายหรือพยานระบุตัวผู้กระทำผิดออกมาจากในกลุ่มคนดังกล่าว ซึ่งเป็นการพิสูจน์ตัวบุคคลผู้กระทำผิดโดยอาศัยความทรงจำของพยาน การชี้ตัวผู้ต้องหาที่จะเป็นพยานหลักฐานที่น่าเชื่อถือจะต้องเป็นการชี้ตัวที่เปิดโอกาสให้ผู้เสียหายหรือพยานได้ใช้ความทรงจำของตนอย่างแท้จริงในการระบุตัวคนร้าย วิธีดำเนินการให้การชี้ตัวเป็นที่น่าเชื่อถือนั้น น่าจะต้องปฏิบัติดังนี้ 1. พนักงานสอบสวนควรจัดให้มีการชี้ตัวโดยเร็วที่สุด หรือในโอกาสแรกที่สามารถจัดให้มีการชี้ตัวได้ 2. สถานที่ที่จะทำการชี้ตัวควรเป็นสถานที่ที่มีแสงสว่างเป็นอย่างดี และเป็นที่ซึ่งมีที่กำบังพอที่จะป้องกันมิให้ผู้กล่าวหาหรือพยานที่ยังมิได้ชี้ตัวได้เห็นตัวผู้ต้องหาก่อนที่จะเข้าชี้ตัวได้ 3. ก่อนทำการชี้ตัวอย่าให้ผู้เสียหายหรือพยานที่จะทำการชี้ตัวเห็นตัวหรือรูปภาพของผู้ต้องหาก่อน หรือรับทราบข้อมูลใด ๆ จากเจ้าหน้าที่ตำรวจเกี่ยวกับรูปร่างลักษณะของผู้ต้องหามาก่อนทั้งอย่าให้ผู้จะทำการชี้ตัวมีโอกาสติดต่อกับผู้ใดที่เห็นว่าจะก่อให้เกิดความไม่ยุติธรรมแก่คดีได้ 4. จัดให้ผู้ต้องหาสวมเสื้อคล้ายคลึงกับเวลาเกิดเหตุ และจัดให้บุคคลอื่นซึ่งมีเพศ รูปร่าง ขนาด อายุ และแต่งกายคล้ายคลึงกับผู้ต้องหาอยู่ร่วมในที่เดียวกันไม่น้อยกว่า 5 คนบุคคลที่อยู่ร่วมในแถวนี้จะต้องไม่รู้จักผู้ต้องหาหรือไม่รู้ว่าผู้ใดคือผู้ต้องหาเพราะมิฉะนั้น บุคคลดังกล่าวอาจแสดงกริยาบางประการที่เป็นการและให้ผู้เสียหายหรือพยานระบุตัวผู้ต้องหาได้ เช่น การที่เหลือบมองไปยังผู้ต้องหา ใช้ท่าทางกริยาบอกใบ้ ทำให้ ผู้เสียหายหรือพยานที่จดจำคนร้ายได้เพียงเลือนลาง เชื่อและระบุตัวผู้ต้องหาเอาจากท่าทางกิริยานั้นเอง 5. ก่อนทำการชี้ตัว ให้ผู้ต้องหาเลือกตำแหน่งที่ตนจะยืนในแถวที่ชี้ตัวตามที่ตนพอใจ หากพยานที่จะทำการชี้ตัวมีหลายคนเมื่อมีการชี้ตัวโดยพยานคนหนึ่งคนใดแล้วก่อนจะให้พยานอื่นทำการชี้ตัว ต้องเปิดโอกาสให้ผู้ต้องหาเลือกที่ยืนในแถวชี้ใหม่ 6. ต้องจัดให้ผู้กล่าวหาหรือพยานเข้าชี้ตัวทีละคน เมื่อพยานออกไปจากที่ชี้ตัวผู้ต้องหาแล้วอย่าให้ไปรวมหรือมีโอกาสติดต่อกับผู้กล่าวหาหรือพยานคนอื่น ๆ ที่ยังไม่ได้ทำการชี้ตัวผู้ต้องหา 7. พนักงานสอบสวนต้องทำบันทึกการชี้ตัวเป็นหลักฐานให้ผู้ชี้ตัวและผู้ต้องหาที่ถูกชี้ตัวลงชื่อรับรองด้วย และในบันทึกนั้นน่าจะต้องระบุชื่อบุคคลที่อยู่ในแถวไว้ทั้งหมด เพื่อประโยชน์ในชั้นพิจารณาในการจะนำตัวบุคคลดังกล่าวมาซักถามยืนยันว่าการชี้ตัวได้กระทำไปอย่างเที่ยงธรรมแล้ว ทองธารเหลืองเรืองรอง