คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1221/2509หลักกฎหมาย: เดิมรถยนต์อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 ผู้เช่าซื้อ จำเลยที่ 1 ได้เอาประกันวินาศภัยโดยจำเลยที่ 1 เป็นผู้ชำระเบี้ยประกันภัย โจทก์เป็นผู้รับประโยชน์จากสัญญาประกันภัย ต่อมารถยนต์ถูกชนเสียหาย บริษัทรับประกันได้รับมอบไปจัดการซ่อมเมื่อโจทก์ร้องขอให้ศาลคุ้มครองชั่วคราวก่อนมีคำพิพากษาโจทก์ได้นำยึดรถยนต์คันอื่นอีก 6 เว้นแต่รถยนต์คันนี้ซึ่งอยู่ในอู่ของบริษัทผู้รับประกันภัยโจทก์มิได้นำยึด ดังนี้เห็นว่ารถยนต์คันนี้อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 มาแต่ต้น การที่โจทก์เป็นผู้รับประโยชน์จากสัญญาประกันภัยก็เพราะกรรมสิทธิ์ในรถยนต์คันนี้ยังเป็นของโจทก์ในฐานะผู้ให้เช่าซื้อเท่านั้น ไม่อาจถือได้ว่ารถยนต์คันนี้กลับมาอยู่ในความครอบครองของโจทก์ ต้องถือว่าในระหว่างรถยนต์ดังกล่าวได้รับการซ่อมแซมอยู่ในอู่ของบริษัทผู้รับประกันภัย อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 ตลอดมาจนเสร็จคดี เมื่อศาลพิพากษาให้ส่งมอบจำเลยที่ 1 มีหน้าที่ต้องส่งมอบรถยนต์คันนี้ให้โจทก์โจทก์ยื่นคำร้องขอให้มีการคุ้มครองชั่วคราวก่อนพิพากษาและได้นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดรถยนต์ 4 คันจากจำเลยที่ 1 แล้ว เจ้าพนักงานบังคับคดีมอบรถยนต์ 4 คันนี้ให้โจทก์รักษาไว้ ต่อมาศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชนะคดีเฉพาะรถยนต์ 4 คันนี้โดยฟังว่าจำเลยที่ 1 ไม่ผิดสัญญาเช่าซื้อ โจทก์ไม่มีอำนาจบอกเลิกสัญญาได้ให้ยกฟ้องโจทก์ในคำพิพากษามิได้กล่าวไว้ซึ่งวิธีการชั่วคราวที่ศาลได้สั่งไว้ในระหว่างพิจารณา ฉะนั้นจึงต้องถือว่าคำสั่งของศาลที่ให้ยึดรถยนต์ 4 คันนี้ไว้ชั่วคราวเป็นอันยกเลิกไปในตัว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 260(1) จำเลยที่ 1 จึงมีสิทธิได้รับรถยนต์ 4 คันที่กลับคืนไปในฐานะผู้เช่าซื้อซึ่งมิได้ผิดสัญญา โจทก์ไม่มีสิทธิยึดหน่วงรถยนต์ 4 คันนี้ไว้ได้เพราะโจทก์มิใช่ผู้ครองรถยนต์ 4 คันนี้โดยมีหนี้อันเป็นคุณประโยชน์แก่โจทก์ตามนัยแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 241 โจทก์เป็นแต่เพียงผู้รับมอบหมายจากเจ้าพนักงานบังคับคดีให้รักษารถยนต์ 4 คันนี้ไว้ในระหว่างถูกยึดไว้ชั่วคราวเท่านั้น เมื่อการยึดทรัพย์ถูกยกเลิกไป โจทก์ในฐานะผู้รักษาทรัพย์ก็ต้องคืนรถยนต์ที่รับรักษาไว้แก่จำเลยที่ 1 ไปตามคำสั่งของเจ้าพนักงานบังคับคดีคดีนี้พิพาทกันชั้นบังคับคดี โดยโจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 เช่าซื้อรถยนต์โจทก์ไป 7 คัน จำเลยที่ 1 ผิดนัดค้างชำระค่าเช่าซื้อโจทก์ทวงถามและบอกเลิกสัญญา และให้จำเลยที่ 1 คืนรถยนต์ทั้ง 7 คัน โจทก์ยื่นคำร้องพร้อมกับคำฟ้องขอให้ศาลมีคำสั่งยึดรถยนต์ทั้ง 7 คันเพื่อคุ้มครองประโยชน์ของโจทก์ก่อนพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยึดรถทั้ง 7 คันไว้ชั่วคราวก่อนพิพากษา แต่ยึดได้เพียง 6 คัน และให้โจทก์เป็นผู้รักษา ส่วนรถยนต์คันเลขทะเบียนที่ ก.ท.12583 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องว่าถูกชนเสียหาย ผู้รับประกันวินาศภัยรับไปทำการซ่อม ต่อมาศาลชั้นต้นวินิจฉัยคดีว่าจำเลยที่ 1 ผิดสัญญาพิพากษาให้จำเลยที่ 1 คืนรถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.12582 ก.ท.12583 ก.ท.12584 และ ก.ท.14218 ให้โจทก์ในสภาพเรียบร้อยส่วนอีก 3 คันพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์และจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยที่ 1 ส่งมอบรถยนต์ ก.ท.12582ก.ท.12583 และ ก.ท.12584 โจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืนโจทก์และจำเลยที่ 1 ร้องขอให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลฎีกาโดยโจทก์ขอรับรถยนต์ ก.ท.12582 และ ก.ท.12584 ซึ่งกองหมายยึดและมอบให้โจทก์รักษาไว้ ส่วนรถยนต์ ก.ท.12583 จำเลยที่ 1 ไม่สามารถส่งมอบให้โจทก์ได้จึงขอให้ใช้ราคา ส่วนจำเลยที่ 1 ขอรับรถยนต์ ก.ท.14191 ก.ท.14087 ก.ท.14218 และ ก.ท.ป.5297 (ทะเบียนใหม่ น.บ.0232) ซึ่งกองหมายยึดไว้และศาลพิพากษายกฟ้องคืนไป โจทก์แถลงต่อกองหมายไม่ยอมให้คืนรถยนต์ 4 คันนี้ให้จำเลยที่ 1 โดยอ้างว่าได้ใช้สิทธิบอกเลิกสัญญาเช่าซื้อแก่จำเลยที่ 1 แล้วกองหมายจึงไม่มอบรถยนต์ 4 คันให้จำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นขอให้มีคำสั่งบังคับเจ้าพนักงานบังคับคดีและโจทก์ส่งมอบรถยนต์ 4 คัน และว่ารถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.12583 อยู่ในความครอบครองของโจทก์แล้ว เพราะจำเลยที่ 1 เอารถยนต์คันนี้ไปประกันวินาศภัยไว้กับบริษัทธนภัณฑ์จำกัด ผู้รับประกันภัยโจทก์ยื่นคำแถลงว่า รถยนต์ทุกคันเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ จำเลยที่ 1 เป็นเพียงผู้เช่าซื้อ โจทก์มีสิทธิรับส่วนรถยนต์หมายเลขทะเบียนก.ท.12583 จำเลยที่ 1 มีหน้าที่จะต้องส่งมอบให้โจทก์ตามคำบังคับของศาล เมื่อส่งไม่ได้ ก็ต้องชดใช้ราคาศาลชั้นต้นสั่งว่า1. รถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.12583 จำเลยที่ 1 ปฏิเสธว่าไม่ต้องรับผิด เห็นว่า จำเลยที่ 1 ได้อุทธรณ์คำสั่งลงวันที่ 4 เมษายน 2503 ครั้งหนึ่งแล้ว ศาลฎีกากล่าวถึงอุทธรณ์ฉบับนี้ไว้ในคำพิพากษาฎีกาแล้วไม่ชอบที่จำเลยที่ 1 จะรื้อฟื้นเอาเรื่องที่ศาลสั่งไปแล้วให้กลับมาวินิจฉัยซ้ำอีก2. กรณีจำเลยที่ 1 ขอรับรถยนต์ 4 คันคืนนั้น เห็นว่าโจทก์ร้องขอคุ้มครองชั่วคราวก่อนมีคำพิพากษา และศาลได้ยึดและมอบให้โจทก์รักษาเมื่อศาลฎีกายกฟ้อง ไม่ได้กล่าวถึงวิธีการชั่วคราวที่สั่งไว้ จึงต้องถือว่าคำสั่งยึดรถยนต์พิพาทถูกเพิกถอนไปในตัว โจทก์ต้องคืนรถยนต์ 4 คันนี้ให้จำเลยที่ 1 จึงให้โจทก์คืนรถยนต์ 4 คันนี้ให้จำเลยที่ 1โจทก์ จำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า รถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.12583 อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 ผู้เช่าซื้อมาแต่ต้น จำเลยที่ 1 เป็นผู้เอาไปประกันวินาศภัยไว้กับบริษัทธนภัณฑ์ จำกัด เมื่อถูกชนก็ยังอยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 1 เป็นผู้มอบรถยนต์คันนี้ให้บริษัทจัดการซ่อม การที่โจทก์เป็นผู้รับประโยชน์จากสัญญาประกันภัยก็เพราะกรรมสิทธิ์ในรถยนต์คันนี้ยังเป็นของโจทก์ไม่อาจถือได้ว่ารถยนต์คันนี้กลับมาอยู่ในความครอบครองของโจทก์ต้องถือว่ารถยนต์คันนี้อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 ตลอดมาจนเสร็จคดี จำเลยที่ 1 จึงมีหน้าที่ต้องส่งมอบรถยนต์คันนี้ให้โจทก์ตามคำพิพากษาส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า โจทก์มีสิทธิยึดหน่วงรถยนต์หมายเลขทะเบียนก.ท.14191 ก.ท.14087, ก.ท.14218 และ ก.ท.ป.5297 (หมายเลขทะเบียนใหม่ น.บ.0232) ไว้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 241เพราะจำเลยที่ 1 ค้างชำระค่าเช่าซื้อและรถยนต์คันนี้อยู่ในความครอบครองของโจทก์แล้วนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์ยื่นคำร้องขอให้มีการคุ้มครองชั่วคราวก่อนพิพากษา และได้นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดรถยนต์ 4 คันนี้ จากจำเลยที่ 1 แล้ว เจ้าพนักงานบังคับคดีได้มอบรถยนต์ 4 คันนี้ให้โจทก์รักษาไว้ ต่อมาศาลพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชนะคดีเฉพาะรถยนต์ 4 คันนี้ โดยฟังว่าจำเลยที่ 1 ไม่ผิดสัญญาเช่าซื้อ โจทก์ไม่มีอำนาจบอกเลิกสัญญาได้ ให้ยกฟ้องโจทก์และในคำพิพากษามิได้กล่าวไว้ซึ่งวิธีการชั่วคราวที่ศาลได้สั่งไว้ในระหว่างพิจารณา ฉะนั้น จึงต้องถือว่าคำสั่งของศาลที่ให้ยึดรถยนต์ 4 คันนี้ไว้ชั่วคราวเป็นอันยกเลิกไปในตัว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 260(1) จำเลยที่ 1 จึงมีสิทธิจะได้รับรถยนต์ 4 คันนี้กลับคืนไปในฐานะผู้เช่าซื้อซึ่งมิได้ผิดสัญญา โจทก์ไม่มีสิทธิยึดหน่วงรถยนต์ 4 คันนี้ไว้ได้ เพราะโจทก์มิใช่ผู้ครองรถยนต์ 4 คันนี้ โดยมีหนี้อันเป็นคุณประโยชน์แก่โจทก์ตามนัยแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 241 โจทก์เป็นแต่เพียงผู้รับมอบหมายจากเจ้าพนักงานบังคับคดีให้รักษารถยนต์ 4 คันนี้ไว้ระหว่างถูกยึดชั่วคราวเท่านั้น เมื่อการยึดทรัพย์ถูกยกเลิกไปโจทก์ในฐานะผู้รักษาทรัพย์ก็ต้องคืนรถยนต์ที่รักษาไว้ให้แก่จำเลยที่ 1 ไปตามคำสั่งของเจ้าพนักงานบังคับคดีพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1221/2509บริษัทประชายนต์ จำกัดโจทก์นายถวิล เทียมทัต ที่ 1 บริษัท ยานยนต์พาณิชย์และประกันภัย จำกัด ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 254, ม. 260, ม. 261, ม. 278, ม. 302, ม. 303 ป.พ.พ. ม. 241, ม. 537, ม. 572, ม. 1367, ม. 1368, ม. 1372, ม. 1377, ม. 1378เดิมรถยนต์อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 ผู้เช่าซื้อ จำเลยที่ 1 ได้เอาประกันวินาศภัยโดยจำเลยที่ 1 เป็นผู้ชำระเบี้ยประกันภัย โจทก์เป็นผู้รับประโยชน์จากสัญญาประกันภัย ต่อมารถยนต์ถูกชนเสียหาย บริษัทรับประกันได้รับมอบไปจัดการซ่อมเมื่อโจทก์ร้องขอให้ศาลคุ้มครองชั่วคราวก่อนมีคำพิพากษาโจทก์ได้นำยึดรถยนต์คันอื่นอีก 6 เว้นแต่รถยนต์คันนี้ซึ่งอยู่ในอู่ของบริษัทผู้รับประกันภัยโจทก์มิได้นำยึด ดังนี้เห็นว่ารถยนต์คันนี้อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 มาแต่ต้น การที่โจทก์เป็นผู้รับประโยชน์จากสัญญาประกันภัยก็เพราะกรรมสิทธิ์ในรถยนต์คันนี้ยังเป็นของโจทก์ในฐานะผู้ให้เช่าซื้อเท่านั้น ไม่อาจถือได้ว่ารถยนต์คันนี้กลับมาอยู่ในความครอบครองของโจทก์ ต้องถือว่าในระหว่างรถยนต์ดังกล่าวได้รับการซ่อมแซมอยู่ในอู่ของบริษัทผู้รับประกันภัย อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 ตลอดมาจนเสร็จคดี เมื่อศาลพิพากษาให้ส่งมอบจำเลยที่ 1 มีหน้าที่ต้องส่งมอบรถยนต์คันนี้ให้โจทก์โจทก์ยื่นคำร้องขอให้มีการคุ้มครองชั่วคราวก่อนพิพากษาและได้นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดรถยนต์ 4 คันจากจำเลยที่ 1 แล้ว เจ้าพนักงานบังคับคดีมอบรถยนต์ 4 คันนี้ให้โจทก์รักษาไว้ ต่อมาศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชนะคดีเฉพาะรถยนต์ 4 คันนี้โดยฟังว่าจำเลยที่ 1 ไม่ผิดสัญญาเช่าซื้อ โจทก์ไม่มีอำนาจบอกเลิกสัญญาได้ให้ยกฟ้องโจทก์ในคำพิพากษามิได้กล่าวไว้ซึ่งวิธีการชั่วคราวที่ศาลได้สั่งไว้ในระหว่างพิจารณา ฉะนั้นจึงต้องถือว่าคำสั่งของศาลที่ให้ยึดรถยนต์ 4 คันนี้ไว้ชั่วคราวเป็นอันยกเลิกไปในตัว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 260(1) จำเลยที่ 1 จึงมีสิทธิได้รับรถยนต์ 4 คันที่กลับคืนไปในฐานะผู้เช่าซื้อซึ่งมิได้ผิดสัญญา โจทก์ไม่มีสิทธิยึดหน่วงรถยนต์ 4 คันนี้ไว้ได้เพราะโจทก์มิใช่ผู้ครองรถยนต์ 4 คันนี้โดยมีหนี้อันเป็นคุณประโยชน์แก่โจทก์ตามนัยแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 241 โจทก์เป็นแต่เพียงผู้รับมอบหมายจากเจ้าพนักงานบังคับคดีให้รักษารถยนต์ 4 คันนี้ไว้ในระหว่างถูกยึดไว้ชั่วคราวเท่านั้น เมื่อการยึดทรัพย์ถูกยกเลิกไป โจทก์ในฐานะผู้รักษาทรัพย์ก็ต้องคืนรถยนต์ที่รับรักษาไว้แก่จำเลยที่ 1 ไปตามคำสั่งของเจ้าพนักงานบังคับคดีคดีนี้พิพาทกันชั้นบังคับคดี โดยโจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 เช่าซื้อรถยนต์โจทก์ไป 7 คัน จำเลยที่ 1 ผิดนัดค้างชำระค่าเช่าซื้อโจทก์ทวงถามและบอกเลิกสัญญา และให้จำเลยที่ 1 คืนรถยนต์ทั้ง 7 คัน โจทก์ยื่นคำร้องพร้อมกับคำฟ้องขอให้ศาลมีคำสั่งยึดรถยนต์ทั้ง 7 คันเพื่อคุ้มครองประโยชน์ของโจทก์ก่อนพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยึดรถทั้ง 7 คันไว้ชั่วคราวก่อนพิพากษา แต่ยึดได้เพียง 6 คัน และให้โจทก์เป็นผู้รักษา ส่วนรถยนต์คันเลขทะเบียนที่ ก.ท.12583 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องว่าถูกชนเสียหาย ผู้รับประกันวินาศภัยรับไปทำการซ่อม ต่อมาศาลชั้นต้นวินิจฉัยคดีว่าจำเลยที่ 1 ผิดสัญญาพิพากษาให้จำเลยที่ 1 คืนรถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.12582 ก.ท.12583 ก.ท.12584 และ ก.ท.14218 ให้โจทก์ในสภาพเรียบร้อยส่วนอีก 3 คันพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์และจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยที่ 1 ส่งมอบรถยนต์ ก.ท.12582ก.ท.12583 และ ก.ท.12584 โจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืนโจทก์และจำเลยที่ 1 ร้องขอให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลฎีกาโดยโจทก์ขอรับรถยนต์ ก.ท.12582 และ ก.ท.12584 ซึ่งกองหมายยึดและมอบให้โจทก์รักษาไว้ ส่วนรถยนต์ ก.ท.12583 จำเลยที่ 1 ไม่สามารถส่งมอบให้โจทก์ได้จึงขอให้ใช้ราคา ส่วนจำเลยที่ 1 ขอรับรถยนต์ ก.ท.14191 ก.ท.14087 ก.ท.14218 และ ก.ท.ป.5297 (ทะเบียนใหม่ น.บ.0232) ซึ่งกองหมายยึดไว้และศาลพิพากษายกฟ้องคืนไป โจทก์แถลงต่อกองหมายไม่ยอมให้คืนรถยนต์ 4 คันนี้ให้จำเลยที่ 1 โดยอ้างว่าได้ใช้สิทธิบอกเลิกสัญญาเช่าซื้อแก่จำเลยที่ 1 แล้วกองหมายจึงไม่มอบรถยนต์ 4 คันให้จำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นขอให้มีคำสั่งบังคับเจ้าพนักงานบังคับคดีและโจทก์ส่งมอบรถยนต์ 4 คัน และว่ารถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.12583 อยู่ในความครอบครองของโจทก์แล้ว เพราะจำเลยที่ 1 เอารถยนต์คันนี้ไปประกันวินาศภัยไว้กับบริษัทธนภัณฑ์จำกัด ผู้รับประกันภัยโจทก์ยื่นคำแถลงว่า รถยนต์ทุกคันเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ จำเลยที่ 1 เป็นเพียงผู้เช่าซื้อ โจทก์มีสิทธิรับส่วนรถยนต์หมายเลขทะเบียนก.ท.12583 จำเลยที่ 1 มีหน้าที่จะต้องส่งมอบให้โจทก์ตามคำบังคับของศาล เมื่อส่งไม่ได้ ก็ต้องชดใช้ราคาศาลชั้นต้นสั่งว่า1. รถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.12583 จำเลยที่ 1 ปฏิเสธว่าไม่ต้องรับผิด เห็นว่า จำเลยที่ 1 ได้อุทธรณ์คำสั่งลงวันที่ 4 เมษายน 2503 ครั้งหนึ่งแล้ว ศาลฎีกากล่าวถึงอุทธรณ์ฉบับนี้ไว้ในคำพิพากษาฎีกาแล้วไม่ชอบที่จำเลยที่ 1 จะรื้อฟื้นเอาเรื่องที่ศาลสั่งไปแล้วให้กลับมาวินิจฉัยซ้ำอีก2. กรณีจำเลยที่ 1 ขอรับรถยนต์ 4 คันคืนนั้น เห็นว่าโจทก์ร้องขอคุ้มครองชั่วคราวก่อนมีคำพิพากษา และศาลได้ยึดและมอบให้โจทก์รักษาเมื่อศาลฎีกายกฟ้อง ไม่ได้กล่าวถึงวิธีการชั่วคราวที่สั่งไว้ จึงต้องถือว่าคำสั่งยึดรถยนต์พิพาทถูกเพิกถอนไปในตัว โจทก์ต้องคืนรถยนต์ 4 คันนี้ให้จำเลยที่ 1 จึงให้โจทก์คืนรถยนต์ 4 คันนี้ให้จำเลยที่ 1โจทก์ จำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า รถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.12583 อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 ผู้เช่าซื้อมาแต่ต้น จำเลยที่ 1 เป็นผู้เอาไปประกันวินาศภัยไว้กับบริษัทธนภัณฑ์ จำกัด เมื่อถูกชนก็ยังอยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 1 เป็นผู้มอบรถยนต์คันนี้ให้บริษัทจัดการซ่อม การที่โจทก์เป็นผู้รับประโยชน์จากสัญญาประกันภัยก็เพราะกรรมสิทธิ์ในรถยนต์คันนี้ยังเป็นของโจทก์ไม่อาจถือได้ว่ารถยนต์คันนี้กลับมาอยู่ในความครอบครองของโจทก์ต้องถือว่ารถยนต์คันนี้อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 ตลอดมาจนเสร็จคดี จำเลยที่ 1 จึงมีหน้าที่ต้องส่งมอบรถยนต์คันนี้ให้โจทก์ตามคำพิพากษาส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า โจทก์มีสิทธิยึดหน่วงรถยนต์หมายเลขทะเบียนก.ท.14191 ก.ท.14087, ก.ท.14218 และ ก.ท.ป.5297 (หมายเลขทะเบียนใหม่ น.บ.0232) ไว้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 241เพราะจำเลยที่ 1 ค้างชำระค่าเช่าซื้อและรถยนต์คันนี้อยู่ในความครอบครองของโจทก์แล้วนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์ยื่นคำร้องขอให้มีการคุ้มครองชั่วคราวก่อนพิพากษา และได้นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดรถยนต์ 4 คันนี้ จากจำเลยที่ 1 แล้ว เจ้าพนักงานบังคับคดีได้มอบรถยนต์ 4 คันนี้ให้โจทก์รักษาไว้ ต่อมาศาลพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชนะคดีเฉพาะรถยนต์ 4 คันนี้ โดยฟังว่าจำเลยที่ 1 ไม่ผิดสัญญาเช่าซื้อ โจทก์ไม่มีอำนาจบอกเลิกสัญญาได้ ให้ยกฟ้องโจทก์และในคำพิพากษามิได้กล่าวไว้ซึ่งวิธีการชั่วคราวที่ศาลได้สั่งไว้ในระหว่างพิจารณา ฉะนั้น จึงต้องถือว่าคำสั่งของศาลที่ให้ยึดรถยนต์ 4 คันนี้ไว้ชั่วคราวเป็นอันยกเลิกไปในตัว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 260(1) จำเลยที่ 1 จึงมีสิทธิจะได้รับรถยนต์ 4 คันนี้กลับคืนไปในฐานะผู้เช่าซื้อซึ่งมิได้ผิดสัญญา โจทก์ไม่มีสิทธิยึดหน่วงรถยนต์ 4 คันนี้ไว้ได้ เพราะโจทก์มิใช่ผู้ครองรถยนต์ 4 คันนี้ โดยมีหนี้อันเป็นคุณประโยชน์แก่โจทก์ตามนัยแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 241 โจทก์เป็นแต่เพียงผู้รับมอบหมายจากเจ้าพนักงานบังคับคดีให้รักษารถยนต์ 4 คันนี้ไว้ระหว่างถูกยึดชั่วคราวเท่านั้น เมื่อการยึดทรัพย์ถูกยกเลิกไปโจทก์ในฐานะผู้รักษาทรัพย์ก็ต้องคืนรถยนต์ที่รักษาไว้ให้แก่จำเลยที่ 1 ไปตามคำสั่งของเจ้าพนักงานบังคับคดีพิพากษายืน(สวิง ลัดพลี-สอาด นาวีเจริญ-วิเชียร เศวตรุนทร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้พิพาทกันชั้นบังคับคดี โดยโจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 เช่าซื้อรถยนต์โจทก์ไป 7 คัน จำเลยที่ 1 ผิดนัดค้างชำระค่าเช่าซื้อโจทก์ทวงถามและบอกเลิกสัญญา และให้จำเลยที่ 1 คืนรถยนต์ทั้ง 7 คัน โจทก์ยื่นคำร้องพร้อมกับคำฟ้องขอให้ศาลมีคำสั่งยึดรถยนต์ทั้ง 7 คันเพื่อคุ้มครองประโยชน์ของโจทก์ก่อนพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยึดรถทั้ง 7 คันไว้ชั่วคราวก่อนพิพากษา แต่ยึดได้เพียง 6 คัน และให้โจทก์เป็นผู้รักษา ส่วนรถยนต์คันเลขทะเบียนที่ ก.ท.12583 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องว่าถูกชนเสียหาย ผู้รับประกันวินาศภัยรับไปทำการซ่อม ต่อมาศาลชั้นต้นวินิจฉัยคดีว่าจำเลยที่ 1 ผิดสัญญาพิพากษาให้จำเลยที่ 1 คืนรถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.12582 ก.ท.12583 ก.ท.12584 และ ก.ท.14218 ให้โจทก์ในสภาพเรียบร้อยส่วนอีก 3 คันพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์และจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยที่ 1 ส่งมอบรถยนต์ ก.ท.12582ก.ท.12583 และ ก.ท.12584 โจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืนโจทก์และจำเลยที่ 1 ร้องขอให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลฎีกาโดยโจทก์ขอรับรถยนต์ ก.ท.12582 และ ก.ท.12584 ซึ่งกองหมายยึดและมอบให้โจทก์รักษาไว้ ส่วนรถยนต์ ก.ท.12583 จำเลยที่ 1 ไม่สามารถส่งมอบให้โจทก์ได้จึงขอให้ใช้ราคา ส่วนจำเลยที่ 1 ขอรับรถยนต์ ก.ท.14191 ก.ท.14087 ก.ท.14218 และ ก.ท.ป.5297 (ทะเบียนใหม่ น.บ.0232) ซึ่งกองหมายยึดไว้และศาลพิพากษายกฟ้องคืนไป โจทก์แถลงต่อกองหมายไม่ยอมให้คืนรถยนต์ 4 คันนี้ให้จำเลยที่ 1 โดยอ้างว่าได้ใช้สิทธิบอกเลิกสัญญาเช่าซื้อแก่จำเลยที่ 1 แล้วกองหมายจึงไม่มอบรถยนต์ 4 คันให้จำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นขอให้มีคำสั่งบังคับเจ้าพนักงานบังคับคดีและโจทก์ส่งมอบรถยนต์ 4 คัน และว่ารถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.12583 อยู่ในความครอบครองของโจทก์แล้ว เพราะจำเลยที่ 1 เอารถยนต์คันนี้ไปประกันวินาศภัยไว้กับบริษัทธนภัณฑ์จำกัด ผู้รับประกันภัยโจทก์ยื่นคำแถลงว่า รถยนต์ทุกคันเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ จำเลยที่ 1 เป็นเพียงผู้เช่าซื้อ โจทก์มีสิทธิรับส่วนรถยนต์หมายเลขทะเบียนก.ท.12583 จำเลยที่ 1 มีหน้าที่จะต้องส่งมอบให้โจทก์ตามคำบังคับของศาล เมื่อส่งไม่ได้ ก็ต้องชดใช้ราคาศาลชั้นต้นสั่งว่า1. รถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.12583 จำเลยที่ 1 ปฏิเสธว่าไม่ต้องรับผิด เห็นว่า จำเลยที่ 1 ได้อุทธรณ์คำสั่งลงวันที่ 4 เมษายน 2503 ครั้งหนึ่งแล้ว ศาลฎีกากล่าวถึงอุทธรณ์ฉบับนี้ไว้ในคำพิพากษาฎีกาแล้วไม่ชอบที่จำเลยที่ 1 จะรื้อฟื้นเอาเรื่องที่ศาลสั่งไปแล้วให้กลับมาวินิจฉัยซ้ำอีก2. กรณีจำเลยที่ 1 ขอรับรถยนต์ 4 คันคืนนั้น เห็นว่าโจทก์ร้องขอคุ้มครองชั่วคราวก่อนมีคำพิพากษา และศาลได้ยึดและมอบให้โจทก์รักษาเมื่อศาลฎีกายกฟ้อง ไม่ได้กล่าวถึงวิธีการชั่วคราวที่สั่งไว้ จึงต้องถือว่าคำสั่งยึดรถยนต์พิพาทถูกเพิกถอนไปในตัว โจทก์ต้องคืนรถยนต์ 4 คันนี้ให้จำเลยที่ 1 จึงให้โจทก์คืนรถยนต์ 4 คันนี้ให้จำเลยที่ 1โจทก์ จำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า รถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.12583 อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 ผู้เช่าซื้อมาแต่ต้น จำเลยที่ 1 เป็นผู้เอาไปประกันวินาศภัยไว้กับบริษัทธนภัณฑ์ จำกัด เมื่อถูกชนก็ยังอยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 1 เป็นผู้มอบรถยนต์คันนี้ให้บริษัทจัดการซ่อม การที่โจทก์เป็นผู้รับประโยชน์จากสัญญาประกันภัยก็เพราะกรรมสิทธิ์ในรถยนต์คันนี้ยังเป็นของโจทก์ไม่อาจถือได้ว่ารถยนต์คันนี้กลับมาอยู่ในความครอบครองของโจทก์ต้องถือว่ารถยนต์คันนี้อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 ตลอดมาจนเสร็จคดี จำเลยที่ 1 จึงมีหน้าที่ต้องส่งมอบรถยนต์คันนี้ให้โจทก์ตามคำพิพากษาส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า โจทก์มีสิทธิยึดหน่วงรถยนต์หมายเลขทะเบียนก.ท.14191 ก.ท.14087, ก.ท.14218 และ ก.ท.ป.5297 (หมายเลขทะเบียนใหม่ น.บ.0232) ไว้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 241เพราะจำเลยที่ 1 ค้างชำระค่าเช่าซื้อและรถยนต์คันนี้อยู่ในความครอบครองของโจทก์แล้วนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์ยื่นคำร้องขอให้มีการคุ้มครองชั่วคราวก่อนพิพากษา และได้นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดรถยนต์ 4 คันนี้ จากจำเลยที่ 1 แล้ว เจ้าพนักงานบังคับคดีได้มอบรถยนต์ 4 คันนี้ให้โจทก์รักษาไว้ ต่อมาศาลพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชนะคดีเฉพาะรถยนต์ 4 คันนี้ โดยฟังว่าจำเลยที่ 1 ไม่ผิดสัญญาเช่าซื้อ โจทก์ไม่มีอำนาจบอกเลิกสัญญาได้ ให้ยกฟ้องโจทก์และในคำพิพากษามิได้กล่าวไว้ซึ่งวิธีการชั่วคราวที่ศาลได้สั่งไว้ในระหว่างพิจารณา ฉะนั้น จึงต้องถือว่าคำสั่งของศาลที่ให้ยึดรถยนต์ 4 คันนี้ไว้ชั่วคราวเป็นอันยกเลิกไปในตัว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 260(1) จำเลยที่ 1 จึงมีสิทธิจะได้รับรถยนต์ 4 คันนี้กลับคืนไปในฐานะผู้เช่าซื้อซึ่งมิได้ผิดสัญญา โจทก์ไม่มีสิทธิยึดหน่วงรถยนต์ 4 คันนี้ไว้ได้ เพราะโจทก์มิใช่ผู้ครองรถยนต์ 4 คันนี้ โดยมีหนี้อันเป็นคุณประโยชน์แก่โจทก์ตามนัยแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 241 โจทก์เป็นแต่เพียงผู้รับมอบหมายจากเจ้าพนักงานบังคับคดีให้รักษารถยนต์ 4 คันนี้ไว้ระหว่างถูกยึดชั่วคราวเท่านั้น เมื่อการยึดทรัพย์ถูกยกเลิกไปโจทก์ในฐานะผู้รักษาทรัพย์ก็ต้องคืนรถยนต์ที่รักษาไว้ให้แก่จำเลยที่ 1 ไปตามคำสั่งของเจ้าพนักงานบังคับคดีพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1221/2509บริษัทประชายนต์ จำกัดโจทก์นายถวิล เทียมทัต ที่ 1 บริษัท ยานยนต์พาณิชย์และประกันภัย จำกัด ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 254, ม. 260, ม. 261, ม. 278, ม. 302, ม. 303 ป.พ.พ. ม. 241, ม. 537, ม. 572, ม. 1367, ม. 1368, ม. 1372, ม. 1377, ม. 1378เดิมรถยนต์อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 ผู้เช่าซื้อ จำเลยที่ 1 ได้เอาประกันวินาศภัยโดยจำเลยที่ 1 เป็นผู้ชำระเบี้ยประกันภัย โจทก์เป็นผู้รับประโยชน์จากสัญญาประกันภัย ต่อมารถยนต์ถูกชนเสียหาย บริษัทรับประกันได้รับมอบไปจัดการซ่อมเมื่อโจทก์ร้องขอให้ศาลคุ้มครองชั่วคราวก่อนมีคำพิพากษาโจทก์ได้นำยึดรถยนต์คันอื่นอีก 6 เว้นแต่รถยนต์คันนี้ซึ่งอยู่ในอู่ของบริษัทผู้รับประกันภัยโจทก์มิได้นำยึด ดังนี้เห็นว่ารถยนต์คันนี้อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 มาแต่ต้น การที่โจทก์เป็นผู้รับประโยชน์จากสัญญาประกันภัยก็เพราะกรรมสิทธิ์ในรถยนต์คันนี้ยังเป็นของโจทก์ในฐานะผู้ให้เช่าซื้อเท่านั้น ไม่อาจถือได้ว่ารถยนต์คันนี้กลับมาอยู่ในความครอบครองของโจทก์ ต้องถือว่าในระหว่างรถยนต์ดังกล่าวได้รับการซ่อมแซมอยู่ในอู่ของบริษัทผู้รับประกันภัย อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 ตลอดมาจนเสร็จคดี เมื่อศาลพิพากษาให้ส่งมอบจำเลยที่ 1 มีหน้าที่ต้องส่งมอบรถยนต์คันนี้ให้โจทก์โจทก์ยื่นคำร้องขอให้มีการคุ้มครองชั่วคราวก่อนพิพากษาและได้นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดรถยนต์ 4 คันจากจำเลยที่ 1 แล้ว เจ้าพนักงานบังคับคดีมอบรถยนต์ 4 คันนี้ให้โจทก์รักษาไว้ ต่อมาศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชนะคดีเฉพาะรถยนต์ 4 คันนี้โดยฟังว่าจำเลยที่ 1 ไม่ผิดสัญญาเช่าซื้อ โจทก์ไม่มีอำนาจบอกเลิกสัญญาได้ให้ยกฟ้องโจทก์ในคำพิพากษามิได้กล่าวไว้ซึ่งวิธีการชั่วคราวที่ศาลได้สั่งไว้ในระหว่างพิจารณา ฉะนั้นจึงต้องถือว่าคำสั่งของศาลที่ให้ยึดรถยนต์ 4 คันนี้ไว้ชั่วคราวเป็นอันยกเลิกไปในตัว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 260(1) จำเลยที่ 1 จึงมีสิทธิได้รับรถยนต์ 4 คันที่กลับคืนไปในฐานะผู้เช่าซื้อซึ่งมิได้ผิดสัญญา โจทก์ไม่มีสิทธิยึดหน่วงรถยนต์ 4 คันนี้ไว้ได้เพราะโจทก์มิใช่ผู้ครองรถยนต์ 4 คันนี้โดยมีหนี้อันเป็นคุณประโยชน์แก่โจทก์ตามนัยแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 241 โจทก์เป็นแต่เพียงผู้รับมอบหมายจากเจ้าพนักงานบังคับคดีให้รักษารถยนต์ 4 คันนี้ไว้ในระหว่างถูกยึดไว้ชั่วคราวเท่านั้น เมื่อการยึดทรัพย์ถูกยกเลิกไป โจทก์ในฐานะผู้รักษาทรัพย์ก็ต้องคืนรถยนต์ที่รับรักษาไว้แก่จำเลยที่ 1 ไปตามคำสั่งของเจ้าพนักงานบังคับคดีคดีนี้พิพาทกันชั้นบังคับคดี โดยโจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 เช่าซื้อรถยนต์โจทก์ไป 7 คัน จำเลยที่ 1 ผิดนัดค้างชำระค่าเช่าซื้อโจทก์ทวงถามและบอกเลิกสัญญา และให้จำเลยที่ 1 คืนรถยนต์ทั้ง 7 คัน โจทก์ยื่นคำร้องพร้อมกับคำฟ้องขอให้ศาลมีคำสั่งยึดรถยนต์ทั้ง 7 คันเพื่อคุ้มครองประโยชน์ของโจทก์ก่อนพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยึดรถทั้ง 7 คันไว้ชั่วคราวก่อนพิพากษา แต่ยึดได้เพียง 6 คัน และให้โจทก์เป็นผู้รักษา ส่วนรถยนต์คันเลขทะเบียนที่ ก.ท.12583 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องว่าถูกชนเสียหาย ผู้รับประกันวินาศภัยรับไปทำการซ่อม ต่อมาศาลชั้นต้นวินิจฉัยคดีว่าจำเลยที่ 1 ผิดสัญญาพิพากษาให้จำเลยที่ 1 คืนรถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.12582 ก.ท.12583 ก.ท.12584 และ ก.ท.14218 ให้โจทก์ในสภาพเรียบร้อยส่วนอีก 3 คันพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์และจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยที่ 1 ส่งมอบรถยนต์ ก.ท.12582ก.ท.12583 และ ก.ท.12584 โจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืนโจทก์และจำเลยที่ 1 ร้องขอให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลฎีกาโดยโจทก์ขอรับรถยนต์ ก.ท.12582 และ ก.ท.12584 ซึ่งกองหมายยึดและมอบให้โจทก์รักษาไว้ ส่วนรถยนต์ ก.ท.12583 จำเลยที่ 1 ไม่สามารถส่งมอบให้โจทก์ได้จึงขอให้ใช้ราคา ส่วนจำเลยที่ 1 ขอรับรถยนต์ ก.ท.14191 ก.ท.14087 ก.ท.14218 และ ก.ท.ป.5297 (ทะเบียนใหม่ น.บ.0232) ซึ่งกองหมายยึดไว้และศาลพิพากษายกฟ้องคืนไป โจทก์แถลงต่อกองหมายไม่ยอมให้คืนรถยนต์ 4 คันนี้ให้จำเลยที่ 1 โดยอ้างว่าได้ใช้สิทธิบอกเลิกสัญญาเช่าซื้อแก่จำเลยที่ 1 แล้วกองหมายจึงไม่มอบรถยนต์ 4 คันให้จำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นขอให้มีคำสั่งบังคับเจ้าพนักงานบังคับคดีและโจทก์ส่งมอบรถยนต์ 4 คัน และว่ารถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.12583 อยู่ในความครอบครองของโจทก์แล้ว เพราะจำเลยที่ 1 เอารถยนต์คันนี้ไปประกันวินาศภัยไว้กับบริษัทธนภัณฑ์จำกัด ผู้รับประกันภัยโจทก์ยื่นคำแถลงว่า รถยนต์ทุกคันเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ จำเลยที่ 1 เป็นเพียงผู้เช่าซื้อ โจทก์มีสิทธิรับส่วนรถยนต์หมายเลขทะเบียนก.ท.12583 จำเลยที่ 1 มีหน้าที่จะต้องส่งมอบให้โจทก์ตามคำบังคับของศาล เมื่อส่งไม่ได้ ก็ต้องชดใช้ราคาศาลชั้นต้นสั่งว่า1. รถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.12583 จำเลยที่ 1 ปฏิเสธว่าไม่ต้องรับผิด เห็นว่า จำเลยที่ 1 ได้อุทธรณ์คำสั่งลงวันที่ 4 เมษายน 2503 ครั้งหนึ่งแล้ว ศาลฎีกากล่าวถึงอุทธรณ์ฉบับนี้ไว้ในคำพิพากษาฎีกาแล้วไม่ชอบที่จำเลยที่ 1 จะรื้อฟื้นเอาเรื่องที่ศาลสั่งไปแล้วให้กลับมาวินิจฉัยซ้ำอีก2. กรณีจำเลยที่ 1 ขอรับรถยนต์ 4 คันคืนนั้น เห็นว่าโจทก์ร้องขอคุ้มครองชั่วคราวก่อนมีคำพิพากษา และศาลได้ยึดและมอบให้โจทก์รักษาเมื่อศาลฎีกายกฟ้อง ไม่ได้กล่าวถึงวิธีการชั่วคราวที่สั่งไว้ จึงต้องถือว่าคำสั่งยึดรถยนต์พิพาทถูกเพิกถอนไปในตัว โจทก์ต้องคืนรถยนต์ 4 คันนี้ให้จำเลยที่ 1 จึงให้โจทก์คืนรถยนต์ 4 คันนี้ให้จำเลยที่ 1โจทก์ จำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า รถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.12583 อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 ผู้เช่าซื้อมาแต่ต้น จำเลยที่ 1 เป็นผู้เอาไปประกันวินาศภัยไว้กับบริษัทธนภัณฑ์ จำกัด เมื่อถูกชนก็ยังอยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 1 เป็นผู้มอบรถยนต์คันนี้ให้บริษัทจัดการซ่อม การที่โจทก์เป็นผู้รับประโยชน์จากสัญญาประกันภัยก็เพราะกรรมสิทธิ์ในรถยนต์คันนี้ยังเป็นของโจทก์ไม่อาจถือได้ว่ารถยนต์คันนี้กลับมาอยู่ในความครอบครองของโจทก์ต้องถือว่ารถยนต์คันนี้อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 ตลอดมาจนเสร็จคดี จำเลยที่ 1 จึงมีหน้าที่ต้องส่งมอบรถยนต์คันนี้ให้โจทก์ตามคำพิพากษาส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า โจทก์มีสิทธิยึดหน่วงรถยนต์หมายเลขทะเบียนก.ท.14191 ก.ท.14087, ก.ท.14218 และ ก.ท.ป.5297 (หมายเลขทะเบียนใหม่ น.บ.0232) ไว้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 241เพราะจำเลยที่ 1 ค้างชำระค่าเช่าซื้อและรถยนต์คันนี้อยู่ในความครอบครองของโจทก์แล้วนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์ยื่นคำร้องขอให้มีการคุ้มครองชั่วคราวก่อนพิพากษา และได้นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดรถยนต์ 4 คันนี้ จากจำเลยที่ 1 แล้ว เจ้าพนักงานบังคับคดีได้มอบรถยนต์ 4 คันนี้ให้โจทก์รักษาไว้ ต่อมาศาลพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชนะคดีเฉพาะรถยนต์ 4 คันนี้ โดยฟังว่าจำเลยที่ 1 ไม่ผิดสัญญาเช่าซื้อ โจทก์ไม่มีอำนาจบอกเลิกสัญญาได้ ให้ยกฟ้องโจทก์และในคำพิพากษามิได้กล่าวไว้ซึ่งวิธีการชั่วคราวที่ศาลได้สั่งไว้ในระหว่างพิจารณา ฉะนั้น จึงต้องถือว่าคำสั่งของศาลที่ให้ยึดรถยนต์ 4 คันนี้ไว้ชั่วคราวเป็นอันยกเลิกไปในตัว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 260(1) จำเลยที่ 1 จึงมีสิทธิจะได้รับรถยนต์ 4 คันนี้กลับคืนไปในฐานะผู้เช่าซื้อซึ่งมิได้ผิดสัญญา โจทก์ไม่มีสิทธิยึดหน่วงรถยนต์ 4 คันนี้ไว้ได้ เพราะโจทก์มิใช่ผู้ครองรถยนต์ 4 คันนี้ โดยมีหนี้อันเป็นคุณประโยชน์แก่โจทก์ตามนัยแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 241 โจทก์เป็นแต่เพียงผู้รับมอบหมายจากเจ้าพนักงานบังคับคดีให้รักษารถยนต์ 4 คันนี้ไว้ระหว่างถูกยึดชั่วคราวเท่านั้น เมื่อการยึดทรัพย์ถูกยกเลิกไปโจทก์ในฐานะผู้รักษาทรัพย์ก็ต้องคืนรถยนต์ที่รักษาไว้ให้แก่จำเลยที่ 1 ไปตามคำสั่งของเจ้าพนักงานบังคับคดีพิพากษายืน(สวิง ลัดพลี-สอาด นาวีเจริญ-วิเชียร เศวตรุนทร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ