คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1152/2481หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกลักโคไป แล้วต่อมาในวันรุ่งขึ้นจำเลยกับพวกรับโครายนี้ไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้าย ขอให้ลงโทษฐานลักทรัพย์และรับของโจรดังนี้เป็นฟ้องที่ไม่ขัดแจ้ง ทำให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ด้วยยากศาลตัดสินยกฟ้องอ้างฎีกาที่ 722/2481โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๒๒ จำเลยกับพวกสมคบกันลักโคไป ๑๒ ตัว หรือต่อมาวันที่ ๒๓ จำเลยกับพวกสมคบกันรับโค ๑๒ ตัวซึ่งถูกลักไปไว้แล้วพาโคไปโดยรู้ว่าเป็นของได้มาโดยการกระทำผิดขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องเพราะขาดพะยานหลักฐาน ศาลอุทธรณ์เห็นว่าในเรื่องหาว่าจำเลยลักทรัพย์โจทก์ไม่มีหลักฐานเพียงพอส่วนข้อหาเรื่องรับของโจรนั้นเห็นว่า ฟ้องของโจทก์ไม่ชัดแจ้งทำให้จำเลยเข้าใจข้อหายากขัดต่อ ม.๑๕๘ (๕) แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญาและนัยฎีกาที่ ๗๒๒/๒๗๘๑ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินต้องกันมาว่าจำเลยไม่มีความผิดฐานลักทรัพย์ โจทก์จึงมีสิทธิฎีกาได้แต่ปัญหาข้อกฎหมาย ซึ่งเห็นว่าตามฟ้องโจทก์ตอนแรกกล่าวชัดว่าจำเลยกับพวกลักทรัพย์แล้วกลับกล่าวหาอีกว่าจำเลยรับของโจรดั่งนี้ทำให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ยากดั่งนัยคำพิพากษาฎีกาที่ศาลอุทธรณ์ยกขึ้นกล่าว พิพากษายืนตามให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1152/2481พนักงานอัยยการโจทก์นายและสันประเสริฐจำเลย ป.อ. ม. 293, ม. 321 ป.วิ.อ. ม. 158 (5), ม. 218โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกลักโคไป แล้วต่อมาในวันรุ่งขึ้นจำเลยกับพวกรับโครายนี้ไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้าย ขอให้ลงโทษฐานลักทรัพย์และรับของโจรดังนี้เป็นฟ้องที่ไม่ขัดแจ้ง ทำให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ด้วยยากศาลตัดสินยกฟ้องอ้างฎีกาที่ 722/2481โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๒๒ จำเลยกับพวกสมคบกันลักโคไป ๑๒ ตัว หรือต่อมาวันที่ ๒๓ จำเลยกับพวกสมคบกันรับโค ๑๒ ตัวซึ่งถูกลักไปไว้แล้วพาโคไปโดยรู้ว่าเป็นของได้มาโดยการกระทำผิดขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องเพราะขาดพะยานหลักฐาน ศาลอุทธรณ์เห็นว่าในเรื่องหาว่าจำเลยลักทรัพย์โจทก์ไม่มีหลักฐานเพียงพอส่วนข้อหาเรื่องรับของโจรนั้นเห็นว่า ฟ้องของโจทก์ไม่ชัดแจ้งทำให้จำเลยเข้าใจข้อหายากขัดต่อ ม.๑๕๘ (๕) แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญาและนัยฎีกาที่ ๗๒๒/๒๗๘๑ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินต้องกันมาว่าจำเลยไม่มีความผิดฐานลักทรัพย์ โจทก์จึงมีสิทธิฎีกาได้แต่ปัญหาข้อกฎหมาย ซึ่งเห็นว่าตามฟ้องโจทก์ตอนแรกกล่าวชัดว่าจำเลยกับพวกลักทรัพย์แล้วกลับกล่าวหาอีกว่าจำเลยรับของโจรดั่งนี้ทำให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ยากดั่งนัยคำพิพากษาฎีกาที่ศาลอุทธรณ์ยกขึ้นกล่าว พิพากษายืนตามให้ยกฎีกาโจทก์(เทฟโนต์-อมาตย์-อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ)ศาลชั้นต้น - หลวงวรนิติปรีชาศาลอุทธรณ์ - พระยาธรรมบัณฑิต ฯแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๒๒ จำเลยกับพวกสมคบกันลักโคไป ๑๒ ตัว หรือต่อมาวันที่ ๒๓ จำเลยกับพวกสมคบกันรับโค ๑๒ ตัวซึ่งถูกลักไปไว้แล้วพาโคไปโดยรู้ว่าเป็นของได้มาโดยการกระทำผิดขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องเพราะขาดพะยานหลักฐาน ศาลอุทธรณ์เห็นว่าในเรื่องหาว่าจำเลยลักทรัพย์โจทก์ไม่มีหลักฐานเพียงพอส่วนข้อหาเรื่องรับของโจรนั้นเห็นว่า ฟ้องของโจทก์ไม่ชัดแจ้งทำให้จำเลยเข้าใจข้อหายากขัดต่อ ม.๑๕๘ (๕) แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญาและนัยฎีกาที่ ๗๒๒/๒๗๘๑ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินต้องกันมาว่าจำเลยไม่มีความผิดฐานลักทรัพย์ โจทก์จึงมีสิทธิฎีกาได้แต่ปัญหาข้อกฎหมาย ซึ่งเห็นว่าตามฟ้องโจทก์ตอนแรกกล่าวชัดว่าจำเลยกับพวกลักทรัพย์แล้วกลับกล่าวหาอีกว่าจำเลยรับของโจรดั่งนี้ทำให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ยากดั่งนัยคำพิพากษาฎีกาที่ศาลอุทธรณ์ยกขึ้นกล่าว พิพากษายืนตามให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1152/2481พนักงานอัยยการโจทก์นายและสันประเสริฐจำเลย ป.อ. ม. 293, ม. 321 ป.วิ.อ. ม. 158 (5), ม. 218โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกลักโคไป แล้วต่อมาในวันรุ่งขึ้นจำเลยกับพวกรับโครายนี้ไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้าย ขอให้ลงโทษฐานลักทรัพย์และรับของโจรดังนี้เป็นฟ้องที่ไม่ขัดแจ้ง ทำให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ด้วยยากศาลตัดสินยกฟ้องอ้างฎีกาที่ 722/2481โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๒๒ จำเลยกับพวกสมคบกันลักโคไป ๑๒ ตัว หรือต่อมาวันที่ ๒๓ จำเลยกับพวกสมคบกันรับโค ๑๒ ตัวซึ่งถูกลักไปไว้แล้วพาโคไปโดยรู้ว่าเป็นของได้มาโดยการกระทำผิดขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องเพราะขาดพะยานหลักฐาน ศาลอุทธรณ์เห็นว่าในเรื่องหาว่าจำเลยลักทรัพย์โจทก์ไม่มีหลักฐานเพียงพอส่วนข้อหาเรื่องรับของโจรนั้นเห็นว่า ฟ้องของโจทก์ไม่ชัดแจ้งทำให้จำเลยเข้าใจข้อหายากขัดต่อ ม.๑๕๘ (๕) แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญาและนัยฎีกาที่ ๗๒๒/๒๗๘๑ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินต้องกันมาว่าจำเลยไม่มีความผิดฐานลักทรัพย์ โจทก์จึงมีสิทธิฎีกาได้แต่ปัญหาข้อกฎหมาย ซึ่งเห็นว่าตามฟ้องโจทก์ตอนแรกกล่าวชัดว่าจำเลยกับพวกลักทรัพย์แล้วกลับกล่าวหาอีกว่าจำเลยรับของโจรดั่งนี้ทำให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ยากดั่งนัยคำพิพากษาฎีกาที่ศาลอุทธรณ์ยกขึ้นกล่าว พิพากษายืนตามให้ยกฎีกาโจทก์(เทฟโนต์-อมาตย์-อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ)ศาลชั้นต้น - หลวงวรนิติปรีชาศาลอุทธรณ์ - พระยาธรรมบัณฑิต ฯแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ