คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6106/2537หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 3 ไม่ได้อ้างเหตุในคำให้การว่า ช. และ ก.ผู้มอบอำนาจไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ซึ่งเป็นนิติบุคคลเพราะเหตุใด ดังนี้คำให้การปฏิเสธของจำเลยที่ 3 ไม่มีเหตุแห่งการนั้นจำเลยที่ 3 จึงไม่มีประเด็นที่จะนำสืบตามคำให้การดังกล่าวเมื่อโจทก์นำสืบโดยมีหนังสือรับรองของนายทะเบียนสำนักงานทะเบียนหุ้นส่วนบริษัทกรุงเทพมหานครมาแสดงว่าขณะที่โจทก์ฟ้อง ช. และก. เป็นกรรมการของโจทก์ผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของโจทก์ดำเนินการแทนโจทก์ได้ และมีหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์ ซึ่ง ช. และ ก. ลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของโจทก์มอบอำนาจให้ ธ.ฟ้องจำเลยทั้งเจ็ดคดีนี้รวมทั้งแต่งตั้งทนายความได้ด้วย ทั้ง ธ. ผู้รับมอบอำนาจเบิกความประกอบหนังสือมอบอำนาจดังกล่าวยืนยันว่า ช. และก.เป็นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ ดังนี้ ธ.ย่อมเป็นผู้รับมอบอำนาจโจทก์ผู้มีอำนาจแต่งตั้ง ส. เป็นทนายความฟ้องคดีนี้แทนโจทก์ได้ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ประเด็นข้อที่จำเลยฎีกา จำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ แม้ศาลอุทธรณ์จะวินิจฉัยประเด็นดังกล่าวให้ ก็ถือไมไ่ด้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย การที่จำเลยที่ 3 ทำหนังสือค้ำประกันหนี้ของจำเลยที่ 1เกิดจากความรับผิดชอบของจำเลยที่ 3 ในฐานะผู้บริหารงานของบริษัทเงินทุนโจทก์เพื่อมิให้เกิดผลเสียหายแก่ประชาชนที่นำเงินมาฝากโจทก์ และเพราะเกรงว่าโจทก์จะถูกเพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนจากกระทรวงการคลัง เป็นการเข้าค้ำประกันด้วยความสมัครใจ จึงเป็นการยอมตนเข้าผูกพันต่อโจทก์เพื่อชำระหนี้ในเมื่อจำเลยที่ 1 ลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ให้โจทก์ จำเลยที่ 3 จึงต้องรับผิดตามหนังสือค้ำประกันนั้น การที่จำเลยที่ 3 ลงลายมือชื่อในหนังสือค้ำประกันเพราะได้รับแจ้งจากกระทรวงการคลังโดยเจ้าหน้าที่ของธนาคารแห่งประเทศไทยว่าจำเลยที่ 3 ลงลายมือชื่อในหนังสือค้ำประกันแล้วจะไม่ดำเนินคดีอาญา ถ้าไม่ลงลายมือชื่อจะดำเนินคดีอาญา เป็นเรื่องที่กระทรวงการคลังและธนาคารแห่งประเทศไทยจะกระทำการตามกฎหมายเพื่อรักษาผลประโยชน์ของประชาชนถือได้ว่าเป็นการใช้สิทธิตามปกตินิยม ไม่เป็นการข่มขู่ที่จะทำให้สัญญาค้ำประกันตกเป็นโมฆียะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 126 และ 127 เดิมโจทก์ฟ้องว่า นายชิตพงษ์ เพียราธิสิทธิ์ และนายกานต์ คำปานกรรมการผู้มีอำนาจได้ร่วมกันลงลายมือชื่อและประทับตราบริษัทมอบอำนาจให้นายธาตรี อภิชาติบุตร์ ฟ้องคดีแทน จำเลยที่ 1ออกตั๋วสัญญาใช้เงิน 2 ฉบับ สัญญาจะจ่ายเงินฉบับละ3,000,000 บาท ให้แก่โจทก์ฉบับแรกในวันที่ 25 ธันวาคม 2527ฉบับที่ 2 ในวันที่ 25 ตุลาคม 2527 ดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปีนับแต่วันออกตั๋วจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 2 ลงลายมือชื่อรับอาวัลตั๋วสัญญาใช้เงินทั้งสองฉบับ จำเลยที่ 3 ที่ 4 และที่ 5ได้ร่วมกันทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 1 ในฐานะลูกหนี้ร่วมกับจำเลยที่ 1 และเพื่อเป็นประกันการชำระหนี้ที่จำเลยที่ 3 ที่ 4และที่ 5 จะต้องชำระแก่โจทก์ จำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7 ได้ร่วมกันนำที่ดินมาจำนองเป็นประกัน โดยยอมให้คิดดอกเบี้ยอัตราร้อยละ21 ต่อปี เมื่อตั๋วสัญญาใช้เงินทั้งสองฉบับถึงกำหนดใช้เงินจำเลยที่ 1 ไม่ยอมชำระเงินตามตั๋วเงินนั้นแก่โจทก์โจทก์ได้ทวงถามจำเลยทั้งเจ็ดหลายครั้ง และได้มอบอำนาจให้ทนายความมีหนังสือบอกกล่าวบังคับจำนองแก่จำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7 ให้ชำระหนี้ภายใน 10 วัน จำเลยทั้งเจ็ดยังคงเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 ร่วมกันชำระเงิน 10,362,657.50 บาท แก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี ในต้นเงิน6,000,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์หากจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 ไม่ชำระ ให้จำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7ชำระเงิน 10,698,246.50 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปีในต้นเงิน 6,000,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จหากไม่ชำระให้ยึดที่ดินโฉนดเลขที่ 343 ตำบลบางตลาด อำเภอปากเกร็ดจังหวัดนนทบุรี ออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์ หากขายได้เงินไม่ครบ ให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7นำมาชำระหนี้จนครบศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2จำเลยที่ 1 และที่ 4 ถึงที่ 7 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 3 ให้การว่า นายธาตรี อภิชาติบุตร ไม่มีอำนาจดำเนินคดีแทนโจทก์ เพราะนายชิตพงา์ เพียราธิสิทธิ์ และนายกานต์ คำปาน ผู้มอบอำนาจไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์นายสรรค์ ธรรมสถิตย์มั่นจึงไม่มีอำนาจลงลายมือชื่อในคำฟ้องแทนโจทก์ หนังสือค้ำประกันตามฟ้องไม่มีผลบังคับตามกฎหมายเพราะจำเลยที่ 3 ไม่ได้สมัครใจเข้าเป็นผู้ค้ำประกันลูกหนี้ของโจทก์ และไม่ได้ระบุว่าจำเลยที่ 3 ค้ำประกันผู้ใดหรือลูกหนี้คนใด โจทก์เป็นบริษัทเงินทุนที่ธนาคารแห่งประเทศไทยเข้าควบคุมการดำเนินกิจการขณะนั้นจำเลยที่ 3 เป็นประธานกรรมการบริหารของโจทก์ ไม่มีหน้าที่ดำเนินกิจการของโจทก์ ธนาคารแห่งประเทศไทยขอให้จำเลยที่ 3 ลงลายมือชื่อในสัญญาค้ำประกันตามฟ้อง หากจำเลยที่ 3 ไม่ปฏิบัติตามอาจถูกดำเนินคดีอาญาจำเลยที่ 3เกรงว่าโจทก์จะถูกถอนใบอนุญาตและจะทำให้เกิดความเสียหายแก่ประชาชน จำเลยที่ 3 อยู่ในภาวะจำยอม จึงได้ลงลายมือชื่อในสัญญาค้ำประกันโดยไม่สมัครใจ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ถึงที่ 7 ร่วมกันชำระหนี้จำนวน 6,000,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ19.5 ต่อปีนับแต่วันที่ 1 มกราคม 2527 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์หากจำเลยที่ 1 ที่ 3 ถึงที่ 7 ไม่ชำระ ให้ยึดทรัพย์จำนองออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์ หากขายทอดตลาดได้เงินไม่พอชำระหนี้ ให้ยึดทรัพย์อื่นของจำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7 นำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยที่ 3 อุทธรณ์ โดยได้รับอนุญาตให้อุทธรณ์อย่างคนอนาถาศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกา โดยได้รับอนุญาตให้ฎีกาอย่างคนอนาถาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยที่ 3ข้อแรกว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่ ข้อนี้จำเลยที่ 3 ให้การว่านายธาตรี อภิชาติบุตร์ ไม่มีอำนาจดำเนินคดีแทนโจทก์เพราะนายชิตพงษ์ เพียราธิสิทธิ์และนายกานต์ คำปานผู้มอบอำนาจไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ นายสรรค์ ธรรมสถิตย์มั่นจึงไม่มีอำนาจลงลายมือชื่อในคำฟ้องแทนโจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยที่ 3 ไม่ได้อ้างเหตุว่านายชิตพงษ์และนายกานต์ผู้มอบอำนาจไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ซึ่งเป็นนิติบุคคลเพราะเหตุใด ดังนี้คำให้การปฏิเสธของจำเลยที่ 3 ไม่มีเหตุแห่งการนั้น จำเลยที่ 3จึงไม่มีประเด็นที่จะนำสืบตามคำให้การดังกล่าว เมื่อโจทก์นำสืบโดยมีหนังสือรับรองของนายทะเบียนสำนักงานทะเบียนหุ้นส่วนบริษัทกรุงเทพมหานครเอกสารหมาย จ.1 มาแสดงว่าขณะที่โจทก์ฟ้องนายชิตพงษ์และนายกานต์เป็นกรรมการของโจทก์ผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของโจทก์ดำเนินการแทนโจทก์ได้ และมีหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์ลงวันที่ 17 กันยายน 2530 เอกสารหมาย จ.2 ซึ่งนายชิตพงษ์และนายกานต์ลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของโจทก์มอบอำนาจให้นายธาตรีฟ้องจำเลยทั้งเจ็ดคดีนี้รวมแต่งตั้งทนายความได้ด้วยทั้งนายธาตรี อธิชาติบุตร์ ผู้รับมอบอำนาจเบิกความประกอบหนังสือมอบอำนาจดังกล่าวยืนยันว่านายชิตพงษ์และนายกานต์เป็นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ ดังนี้ย่อมฟังได้ว่านายธาตรีเป็นผู้รับมอบอำนาจโจทก์ผู้มีอำนาจแต่งตั้งนายสรรค์ ธรรมสถิตย์มั่น เป็นทนายความฟ้องคดีนี้แทนโจทก์ได้โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องส่วนที่จำเลยที่ 3 ฎีกาว่า รายงานการประชุมคณะกรรมการของโจทก์ตามเอกสารหมาย ล.3 ที่พิจารณาแต่งตั้งกรรมการเพิ่มขึ้นจำนวน 3 คน ที่ประชุมไม่ครบองค์ประชุมตามข้อบังคับของโจทก์ นายชิตพงษ์และนายกานต์ได้รับแต่งตั้งจากกรรมการที่ถูกต้องตั้งขึ้นมาขัดกับข้อบังคับ จึงไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์นั้นข้อนี้จำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ว่า แม้ศาลอุทธรณ์จะวินิจฉัยประเด็นดังกล่าวให้ก็ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยมีปัญหาตามฎีกาจำเลยที่ 3 ข้อต่อไปว่า หนังสือค้ำประกันเอกสารหมาย จ.19 ผูกพันจำเลยที่ 3 หรือไม่ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่ากระทรวงการคลังออกใบอนุญาตให้โจทก์ประกอบกิจการธุรกิจเงินทุนเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2516 จำเลยที่ 3 เป็นกรรมการของโจทก์ตั้งแต่ พ.ศ. 2526 ต่อมาเลื่อนเป็นประธานกรรมการบริหารระหว่างที่จำเลยที่ 3 เป็นประธานกรรมการบริหารโจทก์ปล่อยสินเชื่อประมาณ 400,000,000 บาท ตั๋วสัญญาใช้เงิน 2 ฉบับที่จำเลยที่ 1 เป็นผู้ออก เป็นสินเชื่อจำนวนหนึ่งที่โจทก์ให้จำเลยที่ 1กู้ยืมไปโดยไม่มีหลักทรัพย์ประกันหนี้ ซึ่งขณะนั้นจำเลยที่ 3เป็นประธานกรรมการบริหาร จำเลยที่ 4 เป็นกรรมการผู้จัดการจำเลยที่ 5 เป็นกรรมการและผู้จัดการทั่วไปของโจทก์โจทก์เป็นหนึ่งในหลายบริษัทเงินทุนและบริษัทเครดิตฟองซิเอร์ซึ่งเป็นสถาบันการเงินที่ประสบภาวะขาดทุน โจทก์ขาดสภาพคล่องทางการเงินกระทรวงการคลังจึงออกแถลงการณ์ เรื่อง มาตรการแก้ปัญหาของบริษัทเงินทุนและบริษัทเครดิตฟองซิเอร์ตามเอกสารหมาย ล.4หรือที่เรียกว่า โครงการ 4 เมษายน เพื่อช่วยเหลือสถาบันการเงินต่าง ๆ แต่ผู้บริการมีหน้าที่รับผิดโดยตรงในการบริหารงานจะต้องทำหลักฐานและให้หลักประกันแก่สถาบันการเงินนั้น ๆ ในกรณีที่อาจจะต้องชดใช้ค่าเสียหายอันเนื่องมาจากการบริการงาน โจทก์เข้าร่วมโครงการด้วยความสมัครใจ ในการที่สถาบันการเงินจะเข้าร่วมโครงการนี้มีหลักเกณฑ์ว่าจะต้องให้กรรมการของบริษัทค้ำประกันหนี้ของลุกหนี้ที่โจทก์ปล่อยสินเชื่อ ดังนั้น ที่จำเลยที่ 3 ที่ 4และที่ 5 ทำหนังสือค้ำประกันหนี้ของลูกหนี้ซึ่งมีชื่อจำเลยที่ 1เป็นลูกหนี้ของโจทก์ด้วยรายหนึ่งนั้น จึงเป็นเรื่องที่จำเลยที่ 3สมัครใจเข้าผูกพันต่อโจทก์นอกจากนี้จำเลยที่ 3 ยังร่วมกับจำเลยที่ 6และที่ 7 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 343 ตำบลบางตลาด อำเภอปากเกร็ดจังหวัดนนทบุรี พร้อมสิ่งปลูกสร้างไปจดทะเบียนจำนองเป็นประกันหนี้ของจำเลยที่ 3 ต่อโจทก์อีกชั้นหนึ่ง การที่จำเลยที่ 3 ทำหนังสือค้ำประกันและหนังสือสัญญาจำนองที่ดินดังกล่าวเกิดจากความรับผิดชอบของจำเลยที่ 3 ในฐานะผู้บริการงานของโจทก์ เพื่อมิได้เกิดผลเสียหายแก่ประชาชนที่นำเงินมาฝากโจทก์ ทั้งจำเลยที่ 3 ลงลายมือชื่อค้ำประกันลูกหนี้ของโจทก์ก็เพราะเกรงว่าโจทก์จะถูกเพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนจากกระทรวงการคลังด้วยเหตุดังกล่าวจำเลยที่ 3 จึงสมัครใจปฏิบัติตามมาตรการของกระทรวงการคลังตามเอกสารหมาย ล.4 การค้ำประกันเป็นการยอมตนเข้าผูกพันต่อเจ้าหนี้เพื่อชำระหนี้เมื่อลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ดังนั้น เมื่อจำเลยที่ 3 เข้าค้ำประกันจำเลยที่ 1 ลูกหนี้ของโจทก์ จึงเป็นการยอมตนเข้าผูกพันต่อโจทก์เพื่อชำระหนี้ในเมื่อจำเลยที่ 1 ลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ให้โจทก์ จำเลยที่ 3 จึงต้องรับผิดตามหนังสือค้ำประกันนั้น ที่จำเลยที่ 3 อ้างว่า จำเลยที่ 3ลงลายมือชื่อในหนังสือค้ำประกัน เพราะได้รับแจ้งจากกระทรวงการคลังโดยเจ้าหน้าที่ของธนาคารแห่งประเทศไทยว่า จำเลยที่ 3ลงลายมือชื่อในเอกสารดังกล่าวแล้วจะดำเนินคดีอาญา ถ้าไม่ลงลายมือชื่อจะดำเนินคดีอาญานั้น เป็นเรื่องที่กระทรวงการคลังและธนาคารแห่งประเทศไทยจะกระทำการตามกฎหมายเพื่อรักษาผลประโยชน์ของประชาชน ถือได้ว่าเป็นการใช้สิทธิตามปกตินิยมไม่เป็นการข่มขู่ที่จะทำให้สัญญาค้ำประกันตกเป็นโมฆียะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 126 และ 127 เดิมพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6106/2537บริษัท เงินทุน ไทย เซ ฟวิ่งก์ ทรัสต์ จำกัดโจทก์บริษัท ควัน ตั้มซิสเต็มส์ จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 66, ม. 67, ม. 70, ม. 126 เดิม, ม. 127 เดิม, ม. 680, ม. 801 ป.วิ.พ. ม. 177 วรรคสอง, ม. 249 วรรคหนึ่ง จำเลยที่ 3 ไม่ได้อ้างเหตุในคำให้การว่า ช. และ ก.ผู้มอบอำนาจไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ซึ่งเป็นนิติบุคคลเพราะเหตุใด ดังนี้คำให้การปฏิเสธของจำเลยที่ 3 ไม่มีเหตุแห่งการนั้นจำเลยที่ 3 จึงไม่มีประเด็นที่จะนำสืบตามคำให้การดังกล่าวเมื่อโจทก์นำสืบโดยมีหนังสือรับรองของนายทะเบียนสำนักงานทะเบียนหุ้นส่วนบริษัทกรุงเทพมหานครมาแสดงว่าขณะที่โจทก์ฟ้อง ช. และก. เป็นกรรมการของโจทก์ผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของโจทก์ดำเนินการแทนโจทก์ได้ และมีหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์ ซึ่ง ช. และ ก. ลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของโจทก์มอบอำนาจให้ ธ.ฟ้องจำเลยทั้งเจ็ดคดีนี้รวมทั้งแต่งตั้งทนายความได้ด้วย ทั้ง ธ. ผู้รับมอบอำนาจเบิกความประกอบหนังสือมอบอำนาจดังกล่าวยืนยันว่า ช. และก.เป็นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ ดังนี้ ธ.ย่อมเป็นผู้รับมอบอำนาจโจทก์ผู้มีอำนาจแต่งตั้ง ส. เป็นทนายความฟ้องคดีนี้แทนโจทก์ได้ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ประเด็นข้อที่จำเลยฎีกา จำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ แม้ศาลอุทธรณ์จะวินิจฉัยประเด็นดังกล่าวให้ ก็ถือไมไ่ด้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย การที่จำเลยที่ 3 ทำหนังสือค้ำประกันหนี้ของจำเลยที่ 1เกิดจากความรับผิดชอบของจำเลยที่ 3 ในฐานะผู้บริหารงานของบริษัทเงินทุนโจทก์เพื่อมิให้เกิดผลเสียหายแก่ประชาชนที่นำเงินมาฝากโจทก์ และเพราะเกรงว่าโจทก์จะถูกเพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนจากกระทรวงการคลัง เป็นการเข้าค้ำประกันด้วยความสมัครใจ จึงเป็นการยอมตนเข้าผูกพันต่อโจทก์เพื่อชำระหนี้ในเมื่อจำเลยที่ 1 ลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ให้โจทก์ จำเลยที่ 3 จึงต้องรับผิดตามหนังสือค้ำประกันนั้น การที่จำเลยที่ 3 ลงลายมือชื่อในหนังสือค้ำประกันเพราะได้รับแจ้งจากกระทรวงการคลังโดยเจ้าหน้าที่ของธนาคารแห่งประเทศไทยว่าจำเลยที่ 3 ลงลายมือชื่อในหนังสือค้ำประกันแล้วจะไม่ดำเนินคดีอาญา ถ้าไม่ลงลายมือชื่อจะดำเนินคดีอาญา เป็นเรื่องที่กระทรวงการคลังและธนาคารแห่งประเทศไทยจะกระทำการตามกฎหมายเพื่อรักษาผลประโยชน์ของประชาชนถือได้ว่าเป็นการใช้สิทธิตามปกตินิยม ไม่เป็นการข่มขู่ที่จะทำให้สัญญาค้ำประกันตกเป็นโมฆียะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 126 และ 127 เดิมโจทก์ฟ้องว่า นายชิตพงษ์ เพียราธิสิทธิ์ และนายกานต์ คำปานกรรมการผู้มีอำนาจได้ร่วมกันลงลายมือชื่อและประทับตราบริษัทมอบอำนาจให้นายธาตรี อภิชาติบุตร์ ฟ้องคดีแทน จำเลยที่ 1ออกตั๋วสัญญาใช้เงิน 2 ฉบับ สัญญาจะจ่ายเงินฉบับละ3,000,000 บาท ให้แก่โจทก์ฉบับแรกในวันที่ 25 ธันวาคม 2527ฉบับที่ 2 ในวันที่ 25 ตุลาคม 2527 ดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปีนับแต่วันออกตั๋วจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 2 ลงลายมือชื่อรับอาวัลตั๋วสัญญาใช้เงินทั้งสองฉบับ จำเลยที่ 3 ที่ 4 และที่ 5ได้ร่วมกันทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 1 ในฐานะลูกหนี้ร่วมกับจำเลยที่ 1 และเพื่อเป็นประกันการชำระหนี้ที่จำเลยที่ 3 ที่ 4และที่ 5 จะต้องชำระแก่โจทก์ จำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7 ได้ร่วมกันนำที่ดินมาจำนองเป็นประกัน โดยยอมให้คิดดอกเบี้ยอัตราร้อยละ21 ต่อปี เมื่อตั๋วสัญญาใช้เงินทั้งสองฉบับถึงกำหนดใช้เงินจำเลยที่ 1 ไม่ยอมชำระเงินตามตั๋วเงินนั้นแก่โจทก์โจทก์ได้ทวงถามจำเลยทั้งเจ็ดหลายครั้ง และได้มอบอำนาจให้ทนายความมีหนังสือบอกกล่าวบังคับจำนองแก่จำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7 ให้ชำระหนี้ภายใน 10 วัน จำเลยทั้งเจ็ดยังคงเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 ร่วมกันชำระเงิน 10,362,657.50 บาท แก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี ในต้นเงิน6,000,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์หากจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 ไม่ชำระ ให้จำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7ชำระเงิน 10,698,246.50 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปีในต้นเงิน 6,000,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จหากไม่ชำระให้ยึดที่ดินโฉนดเลขที่ 343 ตำบลบางตลาด อำเภอปากเกร็ดจังหวัดนนทบุรี ออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์ หากขายได้เงินไม่ครบ ให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7นำมาชำระหนี้จนครบศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2จำเลยที่ 1 และที่ 4 ถึงที่ 7 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 3 ให้การว่า นายธาตรี อภิชาติบุตร ไม่มีอำนาจดำเนินคดีแทนโจทก์ เพราะนายชิตพงา์ เพียราธิสิทธิ์ และนายกานต์ คำปาน ผู้มอบอำนาจไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์นายสรรค์ ธรรมสถิตย์มั่นจึงไม่มีอำนาจลงลายมือชื่อในคำฟ้องแทนโจทก์ หนังสือค้ำประกันตามฟ้องไม่มีผลบังคับตามกฎหมายเพราะจำเลยที่ 3 ไม่ได้สมัครใจเข้าเป็นผู้ค้ำประกันลูกหนี้ของโจทก์ และไม่ได้ระบุว่าจำเลยที่ 3 ค้ำประกันผู้ใดหรือลูกหนี้คนใด โจทก์เป็นบริษัทเงินทุนที่ธนาคารแห่งประเทศไทยเข้าควบคุมการดำเนินกิจการขณะนั้นจำเลยที่ 3 เป็นประธานกรรมการบริหารของโจทก์ ไม่มีหน้าที่ดำเนินกิจการของโจทก์ ธนาคารแห่งประเทศไทยขอให้จำเลยที่ 3 ลงลายมือชื่อในสัญญาค้ำประกันตามฟ้อง หากจำเลยที่ 3 ไม่ปฏิบัติตามอาจถูกดำเนินคดีอาญาจำเลยที่ 3เกรงว่าโจทก์จะถูกถอนใบอนุญาตและจะทำให้เกิดความเสียหายแก่ประชาชน จำเลยที่ 3 อยู่ในภาวะจำยอม จึงได้ลงลายมือชื่อในสัญญาค้ำประกันโดยไม่สมัครใจ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ถึงที่ 7 ร่วมกันชำระหนี้จำนวน 6,000,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ19.5 ต่อปีนับแต่วันที่ 1 มกราคม 2527 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์หากจำเลยที่ 1 ที่ 3 ถึงที่ 7 ไม่ชำระ ให้ยึดทรัพย์จำนองออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์ หากขายทอดตลาดได้เงินไม่พอชำระหนี้ ให้ยึดทรัพย์อื่นของจำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7 นำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยที่ 3 อุทธรณ์ โดยได้รับอนุญาตให้อุทธรณ์อย่างคนอนาถาศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกา โดยได้รับอนุญาตให้ฎีกาอย่างคนอนาถาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยที่ 3ข้อแรกว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่ ข้อนี้จำเลยที่ 3 ให้การว่านายธาตรี อภิชาติบุตร์ ไม่มีอำนาจดำเนินคดีแทนโจทก์เพราะนายชิตพงษ์ เพียราธิสิทธิ์และนายกานต์ คำปานผู้มอบอำนาจไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ นายสรรค์ ธรรมสถิตย์มั่นจึงไม่มีอำนาจลงลายมือชื่อในคำฟ้องแทนโจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยที่ 3 ไม่ได้อ้างเหตุว่านายชิตพงษ์และนายกานต์ผู้มอบอำนาจไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ซึ่งเป็นนิติบุคคลเพราะเหตุใด ดังนี้คำให้การปฏิเสธของจำเลยที่ 3 ไม่มีเหตุแห่งการนั้น จำเลยที่ 3จึงไม่มีประเด็นที่จะนำสืบตามคำให้การดังกล่าว เมื่อโจทก์นำสืบโดยมีหนังสือรับรองของนายทะเบียนสำนักงานทะเบียนหุ้นส่วนบริษัทกรุงเทพมหานครเอกสารหมาย จ.1 มาแสดงว่าขณะที่โจทก์ฟ้องนายชิตพงษ์และนายกานต์เป็นกรรมการของโจทก์ผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของโจทก์ดำเนินการแทนโจทก์ได้ และมีหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์ลงวันที่ 17 กันยายน 2530 เอกสารหมาย จ.2 ซึ่งนายชิตพงษ์และนายกานต์ลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของโจทก์มอบอำนาจให้นายธาตรีฟ้องจำเลยทั้งเจ็ดคดีนี้รวมแต่งตั้งทนายความได้ด้วยทั้งนายธาตรี อธิชาติบุตร์ ผู้รับมอบอำนาจเบิกความประกอบหนังสือมอบอำนาจดังกล่าวยืนยันว่านายชิตพงษ์และนายกานต์เป็นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ ดังนี้ย่อมฟังได้ว่านายธาตรีเป็นผู้รับมอบอำนาจโจทก์ผู้มีอำนาจแต่งตั้งนายสรรค์ ธรรมสถิตย์มั่น เป็นทนายความฟ้องคดีนี้แทนโจทก์ได้โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องส่วนที่จำเลยที่ 3 ฎีกาว่า รายงานการประชุมคณะกรรมการของโจทก์ตามเอกสารหมาย ล.3 ที่พิจารณาแต่งตั้งกรรมการเพิ่มขึ้นจำนวน 3 คน ที่ประชุมไม่ครบองค์ประชุมตามข้อบังคับของโจทก์ นายชิตพงษ์และนายกานต์ได้รับแต่งตั้งจากกรรมการที่ถูกต้องตั้งขึ้นมาขัดกับข้อบังคับ จึงไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์นั้นข้อนี้จำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ว่า แม้ศาลอุทธรณ์จะวินิจฉัยประเด็นดังกล่าวให้ก็ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยมีปัญหาตามฎีกาจำเลยที่ 3 ข้อต่อไปว่า หนังสือค้ำประกันเอกสารหมาย จ.19 ผูกพันจำเลยที่ 3 หรือไม่ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่ากระทรวงการคลังออกใบอนุญาตให้โจทก์ประกอบกิจการธุรกิจเงินทุนเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2516 จำเลยที่ 3 เป็นกรรมการของโจทก์ตั้งแต่ พ.ศ. 2526 ต่อมาเลื่อนเป็นประธานกรรมการบริหารระหว่างที่จำเลยที่ 3 เป็นประธานกรรมการบริหารโจทก์ปล่อยสินเชื่อประมาณ 400,000,000 บาท ตั๋วสัญญาใช้เงิน 2 ฉบับที่จำเลยที่ 1 เป็นผู้ออก เป็นสินเชื่อจำนวนหนึ่งที่โจทก์ให้จำเลยที่ 1กู้ยืมไปโดยไม่มีหลักทรัพย์ประกันหนี้ ซึ่งขณะนั้นจำเลยที่ 3เป็นประธานกรรมการบริหาร จำเลยที่ 4 เป็นกรรมการผู้จัดการจำเลยที่ 5 เป็นกรรมการและผู้จัดการทั่วไปของโจทก์โจทก์เป็นหนึ่งในหลายบริษัทเงินทุนและบริษัทเครดิตฟองซิเอร์ซึ่งเป็นสถาบันการเงินที่ประสบภาวะขาดทุน โจทก์ขาดสภาพคล่องทางการเงินกระทรวงการคลังจึงออกแถลงการณ์ เรื่อง มาตรการแก้ปัญหาของบริษัทเงินทุนและบริษัทเครดิตฟองซิเอร์ตามเอกสารหมาย ล.4หรือที่เรียกว่า โครงการ 4 เมษายน เพื่อช่วยเหลือสถาบันการเงินต่าง ๆ แต่ผู้บริการมีหน้าที่รับผิดโดยตรงในการบริหารงานจะต้องทำหลักฐานและให้หลักประกันแก่สถาบันการเงินนั้น ๆ ในกรณีที่อาจจะต้องชดใช้ค่าเสียหายอันเนื่องมาจากการบริการงาน โจทก์เข้าร่วมโครงการด้วยความสมัครใจ ในการที่สถาบันการเงินจะเข้าร่วมโครงการนี้มีหลักเกณฑ์ว่าจะต้องให้กรรมการของบริษัทค้ำประกันหนี้ของลุกหนี้ที่โจทก์ปล่อยสินเชื่อ ดังนั้น ที่จำเลยที่ 3 ที่ 4และที่ 5 ทำหนังสือค้ำประกันหนี้ของลูกหนี้ซึ่งมีชื่อจำเลยที่ 1เป็นลูกหนี้ของโจทก์ด้วยรายหนึ่งนั้น จึงเป็นเรื่องที่จำเลยที่ 3สมัครใจเข้าผูกพันต่อโจทก์นอกจากนี้จำเลยที่ 3 ยังร่วมกับจำเลยที่ 6และที่ 7 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 343 ตำบลบางตลาด อำเภอปากเกร็ดจังหวัดนนทบุรี พร้อมสิ่งปลูกสร้างไปจดทะเบียนจำนองเป็นประกันหนี้ของจำเลยที่ 3 ต่อโจทก์อีกชั้นหนึ่ง การที่จำเลยที่ 3 ทำหนังสือค้ำประกันและหนังสือสัญญาจำนองที่ดินดังกล่าวเกิดจากความรับผิดชอบของจำเลยที่ 3 ในฐานะผู้บริการงานของโจทก์ เพื่อมิได้เกิดผลเสียหายแก่ประชาชนที่นำเงินมาฝากโจทก์ ทั้งจำเลยที่ 3 ลงลายมือชื่อค้ำประกันลูกหนี้ของโจทก์ก็เพราะเกรงว่าโจทก์จะถูกเพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนจากกระทรวงการคลังด้วยเหตุดังกล่าวจำเลยที่ 3 จึงสมัครใจปฏิบัติตามมาตรการของกระทรวงการคลังตามเอกสารหมาย ล.4 การค้ำประกันเป็นการยอมตนเข้าผูกพันต่อเจ้าหนี้เพื่อชำระหนี้เมื่อลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ดังนั้น เมื่อจำเลยที่ 3 เข้าค้ำประกันจำเลยที่ 1 ลูกหนี้ของโจทก์ จึงเป็นการยอมตนเข้าผูกพันต่อโจทก์เพื่อชำระหนี้ในเมื่อจำเลยที่ 1 ลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ให้โจทก์ จำเลยที่ 3 จึงต้องรับผิดตามหนังสือค้ำประกันนั้น ที่จำเลยที่ 3 อ้างว่า จำเลยที่ 3ลงลายมือชื่อในหนังสือค้ำประกัน เพราะได้รับแจ้งจากกระทรวงการคลังโดยเจ้าหน้าที่ของธนาคารแห่งประเทศไทยว่า จำเลยที่ 3ลงลายมือชื่อในเอกสารดังกล่าวแล้วจะดำเนินคดีอาญา ถ้าไม่ลงลายมือชื่อจะดำเนินคดีอาญานั้น เป็นเรื่องที่กระทรวงการคลังและธนาคารแห่งประเทศไทยจะกระทำการตามกฎหมายเพื่อรักษาผลประโยชน์ของประชาชน ถือได้ว่าเป็นการใช้สิทธิตามปกตินิยมไม่เป็นการข่มขู่ที่จะทำให้สัญญาค้ำประกันตกเป็นโมฆียะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 126 และ 127 เดิมพิพากษายืน(สวรรค์ ศักดารักษ์-นิเวศน์ คำผอง-ปรีชา เฉลิมวณิชย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า นายชิตพงษ์ เพียราธิสิทธิ์ และนายกานต์ คำปานกรรมการผู้มีอำนาจได้ร่วมกันลงลายมือชื่อและประทับตราบริษัทมอบอำนาจให้นายธาตรี อภิชาติบุตร์ ฟ้องคดีแทน จำเลยที่ 1ออกตั๋วสัญญาใช้เงิน 2 ฉบับ สัญญาจะจ่ายเงินฉบับละ3,000,000 บาท ให้แก่โจทก์ฉบับแรกในวันที่ 25 ธันวาคม 2527ฉบับที่ 2 ในวันที่ 25 ตุลาคม 2527 ดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปีนับแต่วันออกตั๋วจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 2 ลงลายมือชื่อรับอาวัลตั๋วสัญญาใช้เงินทั้งสองฉบับ จำเลยที่ 3 ที่ 4 และที่ 5ได้ร่วมกันทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 1 ในฐานะลูกหนี้ร่วมกับจำเลยที่ 1 และเพื่อเป็นประกันการชำระหนี้ที่จำเลยที่ 3 ที่ 4และที่ 5 จะต้องชำระแก่โจทก์ จำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7 ได้ร่วมกันนำที่ดินมาจำนองเป็นประกัน โดยยอมให้คิดดอกเบี้ยอัตราร้อยละ21 ต่อปี เมื่อตั๋วสัญญาใช้เงินทั้งสองฉบับถึงกำหนดใช้เงินจำเลยที่ 1 ไม่ยอมชำระเงินตามตั๋วเงินนั้นแก่โจทก์โจทก์ได้ทวงถามจำเลยทั้งเจ็ดหลายครั้ง และได้มอบอำนาจให้ทนายความมีหนังสือบอกกล่าวบังคับจำนองแก่จำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7 ให้ชำระหนี้ภายใน 10 วัน จำเลยทั้งเจ็ดยังคงเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 ร่วมกันชำระเงิน 10,362,657.50 บาท แก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี ในต้นเงิน6,000,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์หากจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 ไม่ชำระ ให้จำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7ชำระเงิน 10,698,246.50 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปีในต้นเงิน 6,000,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จหากไม่ชำระให้ยึดที่ดินโฉนดเลขที่ 343 ตำบลบางตลาด อำเภอปากเกร็ดจังหวัดนนทบุรี ออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์ หากขายได้เงินไม่ครบ ให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7นำมาชำระหนี้จนครบศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2จำเลยที่ 1 และที่ 4 ถึงที่ 7 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 3 ให้การว่า นายธาตรี อภิชาติบุตร ไม่มีอำนาจดำเนินคดีแทนโจทก์ เพราะนายชิตพงา์ เพียราธิสิทธิ์ และนายกานต์ คำปาน ผู้มอบอำนาจไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์นายสรรค์ ธรรมสถิตย์มั่นจึงไม่มีอำนาจลงลายมือชื่อในคำฟ้องแทนโจทก์ หนังสือค้ำประกันตามฟ้องไม่มีผลบังคับตามกฎหมายเพราะจำเลยที่ 3 ไม่ได้สมัครใจเข้าเป็นผู้ค้ำประกันลูกหนี้ของโจทก์ และไม่ได้ระบุว่าจำเลยที่ 3 ค้ำประกันผู้ใดหรือลูกหนี้คนใด โจทก์เป็นบริษัทเงินทุนที่ธนาคารแห่งประเทศไทยเข้าควบคุมการดำเนินกิจการขณะนั้นจำเลยที่ 3 เป็นประธานกรรมการบริหารของโจทก์ ไม่มีหน้าที่ดำเนินกิจการของโจทก์ ธนาคารแห่งประเทศไทยขอให้จำเลยที่ 3 ลงลายมือชื่อในสัญญาค้ำประกันตามฟ้อง หากจำเลยที่ 3 ไม่ปฏิบัติตามอาจถูกดำเนินคดีอาญาจำเลยที่ 3เกรงว่าโจทก์จะถูกถอนใบอนุญาตและจะทำให้เกิดความเสียหายแก่ประชาชน จำเลยที่ 3 อยู่ในภาวะจำยอม จึงได้ลงลายมือชื่อในสัญญาค้ำประกันโดยไม่สมัครใจ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ถึงที่ 7 ร่วมกันชำระหนี้จำนวน 6,000,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ19.5 ต่อปีนับแต่วันที่ 1 มกราคม 2527 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์หากจำเลยที่ 1 ที่ 3 ถึงที่ 7 ไม่ชำระ ให้ยึดทรัพย์จำนองออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์ หากขายทอดตลาดได้เงินไม่พอชำระหนี้ ให้ยึดทรัพย์อื่นของจำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7 นำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยที่ 3 อุทธรณ์ โดยได้รับอนุญาตให้อุทธรณ์อย่างคนอนาถาศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกา โดยได้รับอนุญาตให้ฎีกาอย่างคนอนาถาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยที่ 3ข้อแรกว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่ ข้อนี้จำเลยที่ 3 ให้การว่านายธาตรี อภิชาติบุตร์ ไม่มีอำนาจดำเนินคดีแทนโจทก์เพราะนายชิตพงษ์ เพียราธิสิทธิ์และนายกานต์ คำปานผู้มอบอำนาจไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ นายสรรค์ ธรรมสถิตย์มั่นจึงไม่มีอำนาจลงลายมือชื่อในคำฟ้องแทนโจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยที่ 3 ไม่ได้อ้างเหตุว่านายชิตพงษ์และนายกานต์ผู้มอบอำนาจไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ซึ่งเป็นนิติบุคคลเพราะเหตุใด ดังนี้คำให้การปฏิเสธของจำเลยที่ 3 ไม่มีเหตุแห่งการนั้น จำเลยที่ 3จึงไม่มีประเด็นที่จะนำสืบตามคำให้การดังกล่าว เมื่อโจทก์นำสืบโดยมีหนังสือรับรองของนายทะเบียนสำนักงานทะเบียนหุ้นส่วนบริษัทกรุงเทพมหานครเอกสารหมาย จ.1 มาแสดงว่าขณะที่โจทก์ฟ้องนายชิตพงษ์และนายกานต์เป็นกรรมการของโจทก์ผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของโจทก์ดำเนินการแทนโจทก์ได้ และมีหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์ลงวันที่ 17 กันยายน 2530 เอกสารหมาย จ.2 ซึ่งนายชิตพงษ์และนายกานต์ลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของโจทก์มอบอำนาจให้นายธาตรีฟ้องจำเลยทั้งเจ็ดคดีนี้รวมแต่งตั้งทนายความได้ด้วยทั้งนายธาตรี อธิชาติบุตร์ ผู้รับมอบอำนาจเบิกความประกอบหนังสือมอบอำนาจดังกล่าวยืนยันว่านายชิตพงษ์และนายกานต์เป็นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ ดังนี้ย่อมฟังได้ว่านายธาตรีเป็นผู้รับมอบอำนาจโจทก์ผู้มีอำนาจแต่งตั้งนายสรรค์ ธรรมสถิตย์มั่น เป็นทนายความฟ้องคดีนี้แทนโจทก์ได้โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องส่วนที่จำเลยที่ 3 ฎีกาว่า รายงานการประชุมคณะกรรมการของโจทก์ตามเอกสารหมาย ล.3 ที่พิจารณาแต่งตั้งกรรมการเพิ่มขึ้นจำนวน 3 คน ที่ประชุมไม่ครบองค์ประชุมตามข้อบังคับของโจทก์ นายชิตพงษ์และนายกานต์ได้รับแต่งตั้งจากกรรมการที่ถูกต้องตั้งขึ้นมาขัดกับข้อบังคับ จึงไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์นั้นข้อนี้จำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ว่า แม้ศาลอุทธรณ์จะวินิจฉัยประเด็นดังกล่าวให้ก็ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยมีปัญหาตามฎีกาจำเลยที่ 3 ข้อต่อไปว่า หนังสือค้ำประกันเอกสารหมาย จ.19 ผูกพันจำเลยที่ 3 หรือไม่ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่ากระทรวงการคลังออกใบอนุญาตให้โจทก์ประกอบกิจการธุรกิจเงินทุนเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2516 จำเลยที่ 3 เป็นกรรมการของโจทก์ตั้งแต่ พ.ศ. 2526 ต่อมาเลื่อนเป็นประธานกรรมการบริหารระหว่างที่จำเลยที่ 3 เป็นประธานกรรมการบริหารโจทก์ปล่อยสินเชื่อประมาณ 400,000,000 บาท ตั๋วสัญญาใช้เงิน 2 ฉบับที่จำเลยที่ 1 เป็นผู้ออก เป็นสินเชื่อจำนวนหนึ่งที่โจทก์ให้จำเลยที่ 1กู้ยืมไปโดยไม่มีหลักทรัพย์ประกันหนี้ ซึ่งขณะนั้นจำเลยที่ 3เป็นประธานกรรมการบริหาร จำเลยที่ 4 เป็นกรรมการผู้จัดการจำเลยที่ 5 เป็นกรรมการและผู้จัดการทั่วไปของโจทก์โจทก์เป็นหนึ่งในหลายบริษัทเงินทุนและบริษัทเครดิตฟองซิเอร์ซึ่งเป็นสถาบันการเงินที่ประสบภาวะขาดทุน โจทก์ขาดสภาพคล่องทางการเงินกระทรวงการคลังจึงออกแถลงการณ์ เรื่อง มาตรการแก้ปัญหาของบริษัทเงินทุนและบริษัทเครดิตฟองซิเอร์ตามเอกสารหมาย ล.4หรือที่เรียกว่า โครงการ 4 เมษายน เพื่อช่วยเหลือสถาบันการเงินต่าง ๆ แต่ผู้บริการมีหน้าที่รับผิดโดยตรงในการบริหารงานจะต้องทำหลักฐานและให้หลักประกันแก่สถาบันการเงินนั้น ๆ ในกรณีที่อาจจะต้องชดใช้ค่าเสียหายอันเนื่องมาจากการบริการงาน โจทก์เข้าร่วมโครงการด้วยความสมัครใจ ในการที่สถาบันการเงินจะเข้าร่วมโครงการนี้มีหลักเกณฑ์ว่าจะต้องให้กรรมการของบริษัทค้ำประกันหนี้ของลุกหนี้ที่โจทก์ปล่อยสินเชื่อ ดังนั้น ที่จำเลยที่ 3 ที่ 4และที่ 5 ทำหนังสือค้ำประกันหนี้ของลูกหนี้ซึ่งมีชื่อจำเลยที่ 1เป็นลูกหนี้ของโจทก์ด้วยรายหนึ่งนั้น จึงเป็นเรื่องที่จำเลยที่ 3สมัครใจเข้าผูกพันต่อโจทก์นอกจากนี้จำเลยที่ 3 ยังร่วมกับจำเลยที่ 6และที่ 7 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 343 ตำบลบางตลาด อำเภอปากเกร็ดจังหวัดนนทบุรี พร้อมสิ่งปลูกสร้างไปจดทะเบียนจำนองเป็นประกันหนี้ของจำเลยที่ 3 ต่อโจทก์อีกชั้นหนึ่ง การที่จำเลยที่ 3 ทำหนังสือค้ำประกันและหนังสือสัญญาจำนองที่ดินดังกล่าวเกิดจากความรับผิดชอบของจำเลยที่ 3 ในฐานะผู้บริการงานของโจทก์ เพื่อมิได้เกิดผลเสียหายแก่ประชาชนที่นำเงินมาฝากโจทก์ ทั้งจำเลยที่ 3 ลงลายมือชื่อค้ำประกันลูกหนี้ของโจทก์ก็เพราะเกรงว่าโจทก์จะถูกเพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนจากกระทรวงการคลังด้วยเหตุดังกล่าวจำเลยที่ 3 จึงสมัครใจปฏิบัติตามมาตรการของกระทรวงการคลังตามเอกสารหมาย ล.4 การค้ำประกันเป็นการยอมตนเข้าผูกพันต่อเจ้าหนี้เพื่อชำระหนี้เมื่อลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ดังนั้น เมื่อจำเลยที่ 3 เข้าค้ำประกันจำเลยที่ 1 ลูกหนี้ของโจทก์ จึงเป็นการยอมตนเข้าผูกพันต่อโจทก์เพื่อชำระหนี้ในเมื่อจำเลยที่ 1 ลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ให้โจทก์ จำเลยที่ 3 จึงต้องรับผิดตามหนังสือค้ำประกันนั้น ที่จำเลยที่ 3 อ้างว่า จำเลยที่ 3ลงลายมือชื่อในหนังสือค้ำประกัน เพราะได้รับแจ้งจากกระทรวงการคลังโดยเจ้าหน้าที่ของธนาคารแห่งประเทศไทยว่า จำเลยที่ 3ลงลายมือชื่อในเอกสารดังกล่าวแล้วจะดำเนินคดีอาญา ถ้าไม่ลงลายมือชื่อจะดำเนินคดีอาญานั้น เป็นเรื่องที่กระทรวงการคลังและธนาคารแห่งประเทศไทยจะกระทำการตามกฎหมายเพื่อรักษาผลประโยชน์ของประชาชน ถือได้ว่าเป็นการใช้สิทธิตามปกตินิยมไม่เป็นการข่มขู่ที่จะทำให้สัญญาค้ำประกันตกเป็นโมฆียะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 126 และ 127 เดิมพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6106/2537บริษัท เงินทุน ไทย เซ ฟวิ่งก์ ทรัสต์ จำกัดโจทก์บริษัท ควัน ตั้มซิสเต็มส์ จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 66, ม. 67, ม. 70, ม. 126 เดิม, ม. 127 เดิม, ม. 680, ม. 801 ป.วิ.พ. ม. 177 วรรคสอง, ม. 249 วรรคหนึ่ง จำเลยที่ 3 ไม่ได้อ้างเหตุในคำให้การว่า ช. และ ก.ผู้มอบอำนาจไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ซึ่งเป็นนิติบุคคลเพราะเหตุใด ดังนี้คำให้การปฏิเสธของจำเลยที่ 3 ไม่มีเหตุแห่งการนั้นจำเลยที่ 3 จึงไม่มีประเด็นที่จะนำสืบตามคำให้การดังกล่าวเมื่อโจทก์นำสืบโดยมีหนังสือรับรองของนายทะเบียนสำนักงานทะเบียนหุ้นส่วนบริษัทกรุงเทพมหานครมาแสดงว่าขณะที่โจทก์ฟ้อง ช. และก. เป็นกรรมการของโจทก์ผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของโจทก์ดำเนินการแทนโจทก์ได้ และมีหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์ ซึ่ง ช. และ ก. ลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของโจทก์มอบอำนาจให้ ธ.ฟ้องจำเลยทั้งเจ็ดคดีนี้รวมทั้งแต่งตั้งทนายความได้ด้วย ทั้ง ธ. ผู้รับมอบอำนาจเบิกความประกอบหนังสือมอบอำนาจดังกล่าวยืนยันว่า ช. และก.เป็นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ ดังนี้ ธ.ย่อมเป็นผู้รับมอบอำนาจโจทก์ผู้มีอำนาจแต่งตั้ง ส. เป็นทนายความฟ้องคดีนี้แทนโจทก์ได้ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ประเด็นข้อที่จำเลยฎีกา จำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ แม้ศาลอุทธรณ์จะวินิจฉัยประเด็นดังกล่าวให้ ก็ถือไมไ่ด้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย การที่จำเลยที่ 3 ทำหนังสือค้ำประกันหนี้ของจำเลยที่ 1เกิดจากความรับผิดชอบของจำเลยที่ 3 ในฐานะผู้บริหารงานของบริษัทเงินทุนโจทก์เพื่อมิให้เกิดผลเสียหายแก่ประชาชนที่นำเงินมาฝากโจทก์ และเพราะเกรงว่าโจทก์จะถูกเพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนจากกระทรวงการคลัง เป็นการเข้าค้ำประกันด้วยความสมัครใจ จึงเป็นการยอมตนเข้าผูกพันต่อโจทก์เพื่อชำระหนี้ในเมื่อจำเลยที่ 1 ลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ให้โจทก์ จำเลยที่ 3 จึงต้องรับผิดตามหนังสือค้ำประกันนั้น การที่จำเลยที่ 3 ลงลายมือชื่อในหนังสือค้ำประกันเพราะได้รับแจ้งจากกระทรวงการคลังโดยเจ้าหน้าที่ของธนาคารแห่งประเทศไทยว่าจำเลยที่ 3 ลงลายมือชื่อในหนังสือค้ำประกันแล้วจะไม่ดำเนินคดีอาญา ถ้าไม่ลงลายมือชื่อจะดำเนินคดีอาญา เป็นเรื่องที่กระทรวงการคลังและธนาคารแห่งประเทศไทยจะกระทำการตามกฎหมายเพื่อรักษาผลประโยชน์ของประชาชนถือได้ว่าเป็นการใช้สิทธิตามปกตินิยม ไม่เป็นการข่มขู่ที่จะทำให้สัญญาค้ำประกันตกเป็นโมฆียะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 126 และ 127 เดิมโจทก์ฟ้องว่า นายชิตพงษ์ เพียราธิสิทธิ์ และนายกานต์ คำปานกรรมการผู้มีอำนาจได้ร่วมกันลงลายมือชื่อและประทับตราบริษัทมอบอำนาจให้นายธาตรี อภิชาติบุตร์ ฟ้องคดีแทน จำเลยที่ 1ออกตั๋วสัญญาใช้เงิน 2 ฉบับ สัญญาจะจ่ายเงินฉบับละ3,000,000 บาท ให้แก่โจทก์ฉบับแรกในวันที่ 25 ธันวาคม 2527ฉบับที่ 2 ในวันที่ 25 ตุลาคม 2527 ดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปีนับแต่วันออกตั๋วจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 2 ลงลายมือชื่อรับอาวัลตั๋วสัญญาใช้เงินทั้งสองฉบับ จำเลยที่ 3 ที่ 4 และที่ 5ได้ร่วมกันทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 1 ในฐานะลูกหนี้ร่วมกับจำเลยที่ 1 และเพื่อเป็นประกันการชำระหนี้ที่จำเลยที่ 3 ที่ 4และที่ 5 จะต้องชำระแก่โจทก์ จำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7 ได้ร่วมกันนำที่ดินมาจำนองเป็นประกัน โดยยอมให้คิดดอกเบี้ยอัตราร้อยละ21 ต่อปี เมื่อตั๋วสัญญาใช้เงินทั้งสองฉบับถึงกำหนดใช้เงินจำเลยที่ 1 ไม่ยอมชำระเงินตามตั๋วเงินนั้นแก่โจทก์โจทก์ได้ทวงถามจำเลยทั้งเจ็ดหลายครั้ง และได้มอบอำนาจให้ทนายความมีหนังสือบอกกล่าวบังคับจำนองแก่จำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7 ให้ชำระหนี้ภายใน 10 วัน จำเลยทั้งเจ็ดยังคงเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 ร่วมกันชำระเงิน 10,362,657.50 บาท แก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19.5 ต่อปี ในต้นเงิน6,000,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์หากจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 ไม่ชำระ ให้จำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7ชำระเงิน 10,698,246.50 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปีในต้นเงิน 6,000,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จหากไม่ชำระให้ยึดที่ดินโฉนดเลขที่ 343 ตำบลบางตลาด อำเภอปากเกร็ดจังหวัดนนทบุรี ออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์ หากขายได้เงินไม่ครบ ให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7นำมาชำระหนี้จนครบศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2จำเลยที่ 1 และที่ 4 ถึงที่ 7 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 3 ให้การว่า นายธาตรี อภิชาติบุตร ไม่มีอำนาจดำเนินคดีแทนโจทก์ เพราะนายชิตพงา์ เพียราธิสิทธิ์ และนายกานต์ คำปาน ผู้มอบอำนาจไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์นายสรรค์ ธรรมสถิตย์มั่นจึงไม่มีอำนาจลงลายมือชื่อในคำฟ้องแทนโจทก์ หนังสือค้ำประกันตามฟ้องไม่มีผลบังคับตามกฎหมายเพราะจำเลยที่ 3 ไม่ได้สมัครใจเข้าเป็นผู้ค้ำประกันลูกหนี้ของโจทก์ และไม่ได้ระบุว่าจำเลยที่ 3 ค้ำประกันผู้ใดหรือลูกหนี้คนใด โจทก์เป็นบริษัทเงินทุนที่ธนาคารแห่งประเทศไทยเข้าควบคุมการดำเนินกิจการขณะนั้นจำเลยที่ 3 เป็นประธานกรรมการบริหารของโจทก์ ไม่มีหน้าที่ดำเนินกิจการของโจทก์ ธนาคารแห่งประเทศไทยขอให้จำเลยที่ 3 ลงลายมือชื่อในสัญญาค้ำประกันตามฟ้อง หากจำเลยที่ 3 ไม่ปฏิบัติตามอาจถูกดำเนินคดีอาญาจำเลยที่ 3เกรงว่าโจทก์จะถูกถอนใบอนุญาตและจะทำให้เกิดความเสียหายแก่ประชาชน จำเลยที่ 3 อยู่ในภาวะจำยอม จึงได้ลงลายมือชื่อในสัญญาค้ำประกันโดยไม่สมัครใจ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ถึงที่ 7 ร่วมกันชำระหนี้จำนวน 6,000,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ19.5 ต่อปีนับแต่วันที่ 1 มกราคม 2527 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์หากจำเลยที่ 1 ที่ 3 ถึงที่ 7 ไม่ชำระ ให้ยึดทรัพย์จำนองออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์ หากขายทอดตลาดได้เงินไม่พอชำระหนี้ ให้ยึดทรัพย์อื่นของจำเลยที่ 3 ที่ 6 และที่ 7 นำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยที่ 3 อุทธรณ์ โดยได้รับอนุญาตให้อุทธรณ์อย่างคนอนาถาศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกา โดยได้รับอนุญาตให้ฎีกาอย่างคนอนาถาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยที่ 3ข้อแรกว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่ ข้อนี้จำเลยที่ 3 ให้การว่านายธาตรี อภิชาติบุตร์ ไม่มีอำนาจดำเนินคดีแทนโจทก์เพราะนายชิตพงษ์ เพียราธิสิทธิ์และนายกานต์ คำปานผู้มอบอำนาจไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ นายสรรค์ ธรรมสถิตย์มั่นจึงไม่มีอำนาจลงลายมือชื่อในคำฟ้องแทนโจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยที่ 3 ไม่ได้อ้างเหตุว่านายชิตพงษ์และนายกานต์ผู้มอบอำนาจไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ซึ่งเป็นนิติบุคคลเพราะเหตุใด ดังนี้คำให้การปฏิเสธของจำเลยที่ 3 ไม่มีเหตุแห่งการนั้น จำเลยที่ 3จึงไม่มีประเด็นที่จะนำสืบตามคำให้การดังกล่าว เมื่อโจทก์นำสืบโดยมีหนังสือรับรองของนายทะเบียนสำนักงานทะเบียนหุ้นส่วนบริษัทกรุงเทพมหานครเอกสารหมาย จ.1 มาแสดงว่าขณะที่โจทก์ฟ้องนายชิตพงษ์และนายกานต์เป็นกรรมการของโจทก์ผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของโจทก์ดำเนินการแทนโจทก์ได้ และมีหนังสือมอบอำนาจให้ฟ้องคดีของโจทก์ลงวันที่ 17 กันยายน 2530 เอกสารหมาย จ.2 ซึ่งนายชิตพงษ์และนายกานต์ลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของโจทก์มอบอำนาจให้นายธาตรีฟ้องจำเลยทั้งเจ็ดคดีนี้รวมแต่งตั้งทนายความได้ด้วยทั้งนายธาตรี อธิชาติบุตร์ ผู้รับมอบอำนาจเบิกความประกอบหนังสือมอบอำนาจดังกล่าวยืนยันว่านายชิตพงษ์และนายกานต์เป็นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์ ดังนี้ย่อมฟังได้ว่านายธาตรีเป็นผู้รับมอบอำนาจโจทก์ผู้มีอำนาจแต่งตั้งนายสรรค์ ธรรมสถิตย์มั่น เป็นทนายความฟ้องคดีนี้แทนโจทก์ได้โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องส่วนที่จำเลยที่ 3 ฎีกาว่า รายงานการประชุมคณะกรรมการของโจทก์ตามเอกสารหมาย ล.3 ที่พิจารณาแต่งตั้งกรรมการเพิ่มขึ้นจำนวน 3 คน ที่ประชุมไม่ครบองค์ประชุมตามข้อบังคับของโจทก์ นายชิตพงษ์และนายกานต์ได้รับแต่งตั้งจากกรรมการที่ถูกต้องตั้งขึ้นมาขัดกับข้อบังคับ จึงไม่มีอำนาจกระทำการแทนโจทก์นั้นข้อนี้จำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ว่า แม้ศาลอุทธรณ์จะวินิจฉัยประเด็นดังกล่าวให้ก็ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยมีปัญหาตามฎีกาจำเลยที่ 3 ข้อต่อไปว่า หนังสือค้ำประกันเอกสารหมาย จ.19 ผูกพันจำเลยที่ 3 หรือไม่ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่ากระทรวงการคลังออกใบอนุญาตให้โจทก์ประกอบกิจการธุรกิจเงินทุนเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2516 จำเลยที่ 3 เป็นกรรมการของโจทก์ตั้งแต่ พ.ศ. 2526 ต่อมาเลื่อนเป็นประธานกรรมการบริหารระหว่างที่จำเลยที่ 3 เป็นประธานกรรมการบริหารโจทก์ปล่อยสินเชื่อประมาณ 400,000,000 บาท ตั๋วสัญญาใช้เงิน 2 ฉบับที่จำเลยที่ 1 เป็นผู้ออก เป็นสินเชื่อจำนวนหนึ่งที่โจทก์ให้จำเลยที่ 1กู้ยืมไปโดยไม่มีหลักทรัพย์ประกันหนี้ ซึ่งขณะนั้นจำเลยที่ 3เป็นประธานกรรมการบริหาร จำเลยที่ 4 เป็นกรรมการผู้จัดการจำเลยที่ 5 เป็นกรรมการและผู้จัดการทั่วไปของโจทก์โจทก์เป็นหนึ่งในหลายบริษัทเงินทุนและบริษัทเครดิตฟองซิเอร์ซึ่งเป็นสถาบันการเงินที่ประสบภาวะขาดทุน โจทก์ขาดสภาพคล่องทางการเงินกระทรวงการคลังจึงออกแถลงการณ์ เรื่อง มาตรการแก้ปัญหาของบริษัทเงินทุนและบริษัทเครดิตฟองซิเอร์ตามเอกสารหมาย ล.4หรือที่เรียกว่า โครงการ 4 เมษายน เพื่อช่วยเหลือสถาบันการเงินต่าง ๆ แต่ผู้บริการมีหน้าที่รับผิดโดยตรงในการบริหารงานจะต้องทำหลักฐานและให้หลักประกันแก่สถาบันการเงินนั้น ๆ ในกรณีที่อาจจะต้องชดใช้ค่าเสียหายอันเนื่องมาจากการบริการงาน โจทก์เข้าร่วมโครงการด้วยความสมัครใจ ในการที่สถาบันการเงินจะเข้าร่วมโครงการนี้มีหลักเกณฑ์ว่าจะต้องให้กรรมการของบริษัทค้ำประกันหนี้ของลุกหนี้ที่โจทก์ปล่อยสินเชื่อ ดังนั้น ที่จำเลยที่ 3 ที่ 4และที่ 5 ทำหนังสือค้ำประกันหนี้ของลูกหนี้ซึ่งมีชื่อจำเลยที่ 1เป็นลูกหนี้ของโจทก์ด้วยรายหนึ่งนั้น จึงเป็นเรื่องที่จำเลยที่ 3สมัครใจเข้าผูกพันต่อโจทก์นอกจากนี้จำเลยที่ 3 ยังร่วมกับจำเลยที่ 6และที่ 7 นำที่ดินโฉนดเลขที่ 343 ตำบลบางตลาด อำเภอปากเกร็ดจังหวัดนนทบุรี พร้อมสิ่งปลูกสร้างไปจดทะเบียนจำนองเป็นประกันหนี้ของจำเลยที่ 3 ต่อโจทก์อีกชั้นหนึ่ง การที่จำเลยที่ 3 ทำหนังสือค้ำประกันและหนังสือสัญญาจำนองที่ดินดังกล่าวเกิดจากความรับผิดชอบของจำเลยที่ 3 ในฐานะผู้บริการงานของโจทก์ เพื่อมิได้เกิดผลเสียหายแก่ประชาชนที่นำเงินมาฝากโจทก์ ทั้งจำเลยที่ 3 ลงลายมือชื่อค้ำประกันลูกหนี้ของโจทก์ก็เพราะเกรงว่าโจทก์จะถูกเพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนจากกระทรวงการคลังด้วยเหตุดังกล่าวจำเลยที่ 3 จึงสมัครใจปฏิบัติตามมาตรการของกระทรวงการคลังตามเอกสารหมาย ล.4 การค้ำประกันเป็นการยอมตนเข้าผูกพันต่อเจ้าหนี้เพื่อชำระหนี้เมื่อลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ดังนั้น เมื่อจำเลยที่ 3 เข้าค้ำประกันจำเลยที่ 1 ลูกหนี้ของโจทก์ จึงเป็นการยอมตนเข้าผูกพันต่อโจทก์เพื่อชำระหนี้ในเมื่อจำเลยที่ 1 ลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ให้โจทก์ จำเลยที่ 3 จึงต้องรับผิดตามหนังสือค้ำประกันนั้น ที่จำเลยที่ 3 อ้างว่า จำเลยที่ 3ลงลายมือชื่อในหนังสือค้ำประกัน เพราะได้รับแจ้งจากกระทรวงการคลังโดยเจ้าหน้าที่ของธนาคารแห่งประเทศไทยว่า จำเลยที่ 3ลงลายมือชื่อในเอกสารดังกล่าวแล้วจะดำเนินคดีอาญา ถ้าไม่ลงลายมือชื่อจะดำเนินคดีอาญานั้น เป็นเรื่องที่กระทรวงการคลังและธนาคารแห่งประเทศไทยจะกระทำการตามกฎหมายเพื่อรักษาผลประโยชน์ของประชาชน ถือได้ว่าเป็นการใช้สิทธิตามปกตินิยมไม่เป็นการข่มขู่ที่จะทำให้สัญญาค้ำประกันตกเป็นโมฆียะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 126 และ 127 เดิมพิพากษายืน(สวรรค์ ศักดารักษ์-นิเวศน์ คำผอง-ปรีชา เฉลิมวณิชย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ