คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1028/2531หลักกฎหมาย: การเล่นการพนันบิลเลียดเพื่อความรื่นเริงในสมาคมที่สมาคมผู้ร้องซึ่งมีโต๊ะบิลเลียดทั้งหมด 5 โต๊ะเรียกเก็บค่าเกมตามสมควร ย่อมอยู่ในบังคับของกฎกระทรวงที่ให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาตอันสามารถเล่นการพนันกันได้ตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478 มาตรา 4 วรรคสาม โต๊ะบิลเลียดลูกบิลเลียด และไม้คิวของกลางที่ผู้ร้องขอคืนจึงไม่เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการเล่นการพนันโดยขัดต่อบทแห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งมาตรา 10 วรรคสอง บัญญัติให้ศาลมีอำนาจริบได้.คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองกับพวกอีก 1 คน ร่วมกันเล่นการพนันบิลเลียดพนันเอาทรัพย์สินโดยไม่ได้รับอนุญาตกับริบโต๊ะบิลเลียด 1 ตัว ลูกบิลเลียด 12 ลูกไม้คิว 2 อัน กระดาษจดแต้ม 1 แผ่น และเงิน 20 บาท ของกลาง ผู้ร้องยื่นคำร้องและเพิ่มเติมคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของโต๊ะบิลเลียด ลูกบิลเลียด และไม้คิวของกลาง และมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิด ผู้ร้องมีโต๊ะบิลเลียด 5โต๊ะ การเล่นการพนันในคดีนี้เป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริงขอคืนของกลางโต๊ะบิลเลียด 1 ตัว ลูกบิลเลียด 12 ลูก และไม้คิว 1อันที่ถูกริบนั้น โจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องไม่ใช่เจ้าของที่แท้จริง และรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิด ขอให้ยกคำร้องของผู้ร้อง ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งยกคำร้องของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้คืนโต๊ะบิลเลียด 1 โต๊ะ ลูกบิลเลียด12 ลูก และไม้คิว 1 อัน ของกลางให้แก่ผู้ร้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่าการเล่นการพนันบิลเลียดในคดีนี้มิใช่เป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริงในสมาคมตามที่กฎกระทรวงฉบับที่ 17 (พ.ศ. 2503) ออกตามความในพระราชบัญญัติการพนัน พุทธศักราช 2478 ข้อ 13 (2) ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงฉบับที่ 18 (พ.ศ. 2504) ออกตามความในพระราชบัญญัติการพนัน พุทธศักราช 2478 ข้อ 5 กำหนดให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาต การเล่นการพนันดังกล่าวจึงเป็นความผิดและต้องริบของกลางด้วยนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยเล่นการพนันกันเพียง 20 บาท ตามเงินของกลางที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดได้ย่อมเป็นที่เห็นได้ชัดแจ้งว่าเป็นการเล่นการพนันบิลเลียดเพื่อความรื่นเริงในสมาคม ทั้งค่าเกมที่สมาคมผู้ร้องเรียกเก็บจากจำเลยก็เพียงเกมละ 10 บาท ถือได้ว่าเป็นค่าเกมที่เรียกเก็บตามสมควรและผู้ร้องก็มีโต๊ะบิลเลียดทั้งหมดจำนวน5 โต๊ะเท่านั้น กรณีจึงอยู่ในบังคับของกฎกระทรวงดังกล่าวที่ให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาตอันสามารถเล่นการพนันกันได้ ตามพระราชบัญญัติการพนัน พุทธศักราช 2478 มาตรา4 วรรคสาม โต๊ะบิลเลียด ลูกบิลเลียดและไม้คิวของกลางที่ผู้ร้องขอคืนไม่ใช่เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการเล่นการพนันโดยขัดต่อบทแห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งมาตรา 10 วรรคสองบัญญัติให้ศาลมีอำนาจริบได้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้คืนของกลางดังกล่าวให้แก่ผู้ร้อง ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1028/2531พนักงานอัยการ กองคดีศาลแขวงธนบุรี ( ตลิ่งชันโจทก์สมาคม กิจ ประชาสัมพันธ์ผู้ร้องนาย บุญ สม กสิกร สุนทรชัย กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 33, ม. 36 พ.ร.บ.การพนัน พ.ศ.2478 ม. 4, ม. 10การเล่นการพนันบิลเลียดเพื่อความรื่นเริงในสมาคมที่สมาคมผู้ร้องซึ่งมีโต๊ะบิลเลียดทั้งหมด 5 โต๊ะเรียกเก็บค่าเกมตามสมควร ย่อมอยู่ในบังคับของกฎกระทรวงที่ให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาตอันสามารถเล่นการพนันกันได้ตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478 มาตรา 4 วรรคสาม โต๊ะบิลเลียดลูกบิลเลียด และไม้คิวของกลางที่ผู้ร้องขอคืนจึงไม่เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการเล่นการพนันโดยขัดต่อบทแห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งมาตรา 10 วรรคสอง บัญญัติให้ศาลมีอำนาจริบได้.คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองกับพวกอีก 1 คน ร่วมกันเล่นการพนันบิลเลียดพนันเอาทรัพย์สินโดยไม่ได้รับอนุญาตกับริบโต๊ะบิลเลียด 1 ตัว ลูกบิลเลียด 12 ลูกไม้คิว 2 อัน กระดาษจดแต้ม 1 แผ่น และเงิน 20 บาท ของกลาง ผู้ร้องยื่นคำร้องและเพิ่มเติมคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของโต๊ะบิลเลียด ลูกบิลเลียด และไม้คิวของกลาง และมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิด ผู้ร้องมีโต๊ะบิลเลียด 5โต๊ะ การเล่นการพนันในคดีนี้เป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริงขอคืนของกลางโต๊ะบิลเลียด 1 ตัว ลูกบิลเลียด 12 ลูก และไม้คิว 1อันที่ถูกริบนั้น โจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องไม่ใช่เจ้าของที่แท้จริง และรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิด ขอให้ยกคำร้องของผู้ร้อง ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งยกคำร้องของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้คืนโต๊ะบิลเลียด 1 โต๊ะ ลูกบิลเลียด12 ลูก และไม้คิว 1 อัน ของกลางให้แก่ผู้ร้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่าการเล่นการพนันบิลเลียดในคดีนี้มิใช่เป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริงในสมาคมตามที่กฎกระทรวงฉบับที่ 17 (พ.ศ. 2503) ออกตามความในพระราชบัญญัติการพนัน พุทธศักราช 2478 ข้อ 13 (2) ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงฉบับที่ 18 (พ.ศ. 2504) ออกตามความในพระราชบัญญัติการพนัน พุทธศักราช 2478 ข้อ 5 กำหนดให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาต การเล่นการพนันดังกล่าวจึงเป็นความผิดและต้องริบของกลางด้วยนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยเล่นการพนันกันเพียง 20 บาท ตามเงินของกลางที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดได้ย่อมเป็นที่เห็นได้ชัดแจ้งว่าเป็นการเล่นการพนันบิลเลียดเพื่อความรื่นเริงในสมาคม ทั้งค่าเกมที่สมาคมผู้ร้องเรียกเก็บจากจำเลยก็เพียงเกมละ 10 บาท ถือได้ว่าเป็นค่าเกมที่เรียกเก็บตามสมควรและผู้ร้องก็มีโต๊ะบิลเลียดทั้งหมดจำนวน5 โต๊ะเท่านั้น กรณีจึงอยู่ในบังคับของกฎกระทรวงดังกล่าวที่ให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาตอันสามารถเล่นการพนันกันได้ ตามพระราชบัญญัติการพนัน พุทธศักราช 2478 มาตรา4 วรรคสาม โต๊ะบิลเลียด ลูกบิลเลียดและไม้คิวของกลางที่ผู้ร้องขอคืนไม่ใช่เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการเล่นการพนันโดยขัดต่อบทแห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งมาตรา 10 วรรคสองบัญญัติให้ศาลมีอำนาจริบได้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้คืนของกลางดังกล่าวให้แก่ผู้ร้อง ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน.(เจริญ นิลเอสงฆ์-สมศักดิ์ เกิดลาภผล-สุนทร จันทรศักดิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองกับพวกอีก 1 คน ร่วมกันเล่นการพนันบิลเลียดพนันเอาทรัพย์สินโดยไม่ได้รับอนุญาตกับริบโต๊ะบิลเลียด 1 ตัว ลูกบิลเลียด 12 ลูกไม้คิว 2 อัน กระดาษจดแต้ม 1 แผ่น และเงิน 20 บาท ของกลาง ผู้ร้องยื่นคำร้องและเพิ่มเติมคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของโต๊ะบิลเลียด ลูกบิลเลียด และไม้คิวของกลาง และมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิด ผู้ร้องมีโต๊ะบิลเลียด 5โต๊ะ การเล่นการพนันในคดีนี้เป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริงขอคืนของกลางโต๊ะบิลเลียด 1 ตัว ลูกบิลเลียด 12 ลูก และไม้คิว 1อันที่ถูกริบนั้น โจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องไม่ใช่เจ้าของที่แท้จริง และรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิด ขอให้ยกคำร้องของผู้ร้อง ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งยกคำร้องของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้คืนโต๊ะบิลเลียด 1 โต๊ะ ลูกบิลเลียด12 ลูก และไม้คิว 1 อัน ของกลางให้แก่ผู้ร้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่าการเล่นการพนันบิลเลียดในคดีนี้มิใช่เป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริงในสมาคมตามที่กฎกระทรวงฉบับที่ 17 (พ.ศ. 2503) ออกตามความในพระราชบัญญัติการพนัน พุทธศักราช 2478 ข้อ 13 (2) ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงฉบับที่ 18 (พ.ศ. 2504) ออกตามความในพระราชบัญญัติการพนัน พุทธศักราช 2478 ข้อ 5 กำหนดให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาต การเล่นการพนันดังกล่าวจึงเป็นความผิดและต้องริบของกลางด้วยนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยเล่นการพนันกันเพียง 20 บาท ตามเงินของกลางที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดได้ย่อมเป็นที่เห็นได้ชัดแจ้งว่าเป็นการเล่นการพนันบิลเลียดเพื่อความรื่นเริงในสมาคม ทั้งค่าเกมที่สมาคมผู้ร้องเรียกเก็บจากจำเลยก็เพียงเกมละ 10 บาท ถือได้ว่าเป็นค่าเกมที่เรียกเก็บตามสมควรและผู้ร้องก็มีโต๊ะบิลเลียดทั้งหมดจำนวน5 โต๊ะเท่านั้น กรณีจึงอยู่ในบังคับของกฎกระทรวงดังกล่าวที่ให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาตอันสามารถเล่นการพนันกันได้ ตามพระราชบัญญัติการพนัน พุทธศักราช 2478 มาตรา4 วรรคสาม โต๊ะบิลเลียด ลูกบิลเลียดและไม้คิวของกลางที่ผู้ร้องขอคืนไม่ใช่เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการเล่นการพนันโดยขัดต่อบทแห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งมาตรา 10 วรรคสองบัญญัติให้ศาลมีอำนาจริบได้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้คืนของกลางดังกล่าวให้แก่ผู้ร้อง ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1028/2531พนักงานอัยการ กองคดีศาลแขวงธนบุรี ( ตลิ่งชันโจทก์สมาคม กิจ ประชาสัมพันธ์ผู้ร้องนาย บุญ สม กสิกร สุนทรชัย กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 33, ม. 36 พ.ร.บ.การพนัน พ.ศ.2478 ม. 4, ม. 10การเล่นการพนันบิลเลียดเพื่อความรื่นเริงในสมาคมที่สมาคมผู้ร้องซึ่งมีโต๊ะบิลเลียดทั้งหมด 5 โต๊ะเรียกเก็บค่าเกมตามสมควร ย่อมอยู่ในบังคับของกฎกระทรวงที่ให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาตอันสามารถเล่นการพนันกันได้ตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478 มาตรา 4 วรรคสาม โต๊ะบิลเลียดลูกบิลเลียด และไม้คิวของกลางที่ผู้ร้องขอคืนจึงไม่เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการเล่นการพนันโดยขัดต่อบทแห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งมาตรา 10 วรรคสอง บัญญัติให้ศาลมีอำนาจริบได้.คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองกับพวกอีก 1 คน ร่วมกันเล่นการพนันบิลเลียดพนันเอาทรัพย์สินโดยไม่ได้รับอนุญาตกับริบโต๊ะบิลเลียด 1 ตัว ลูกบิลเลียด 12 ลูกไม้คิว 2 อัน กระดาษจดแต้ม 1 แผ่น และเงิน 20 บาท ของกลาง ผู้ร้องยื่นคำร้องและเพิ่มเติมคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของโต๊ะบิลเลียด ลูกบิลเลียด และไม้คิวของกลาง และมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิด ผู้ร้องมีโต๊ะบิลเลียด 5โต๊ะ การเล่นการพนันในคดีนี้เป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริงขอคืนของกลางโต๊ะบิลเลียด 1 ตัว ลูกบิลเลียด 12 ลูก และไม้คิว 1อันที่ถูกริบนั้น โจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องไม่ใช่เจ้าของที่แท้จริง และรู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิด ขอให้ยกคำร้องของผู้ร้อง ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งยกคำร้องของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้คืนโต๊ะบิลเลียด 1 โต๊ะ ลูกบิลเลียด12 ลูก และไม้คิว 1 อัน ของกลางให้แก่ผู้ร้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่าการเล่นการพนันบิลเลียดในคดีนี้มิใช่เป็นการเล่นเพื่อความรื่นเริงในสมาคมตามที่กฎกระทรวงฉบับที่ 17 (พ.ศ. 2503) ออกตามความในพระราชบัญญัติการพนัน พุทธศักราช 2478 ข้อ 13 (2) ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวงฉบับที่ 18 (พ.ศ. 2504) ออกตามความในพระราชบัญญัติการพนัน พุทธศักราช 2478 ข้อ 5 กำหนดให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาต การเล่นการพนันดังกล่าวจึงเป็นความผิดและต้องริบของกลางด้วยนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยเล่นการพนันกันเพียง 20 บาท ตามเงินของกลางที่เจ้าพนักงานตำรวจยึดได้ย่อมเป็นที่เห็นได้ชัดแจ้งว่าเป็นการเล่นการพนันบิลเลียดเพื่อความรื่นเริงในสมาคม ทั้งค่าเกมที่สมาคมผู้ร้องเรียกเก็บจากจำเลยก็เพียงเกมละ 10 บาท ถือได้ว่าเป็นค่าเกมที่เรียกเก็บตามสมควรและผู้ร้องก็มีโต๊ะบิลเลียดทั้งหมดจำนวน5 โต๊ะเท่านั้น กรณีจึงอยู่ในบังคับของกฎกระทรวงดังกล่าวที่ให้จัดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใบอนุญาตอันสามารถเล่นการพนันกันได้ ตามพระราชบัญญัติการพนัน พุทธศักราช 2478 มาตรา4 วรรคสาม โต๊ะบิลเลียด ลูกบิลเลียดและไม้คิวของกลางที่ผู้ร้องขอคืนไม่ใช่เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการเล่นการพนันโดยขัดต่อบทแห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งมาตรา 10 วรรคสองบัญญัติให้ศาลมีอำนาจริบได้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้คืนของกลางดังกล่าวให้แก่ผู้ร้อง ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน.(เจริญ นิลเอสงฆ์-สมศักดิ์ เกิดลาภผล-สุนทร จันทรศักดิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ