คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 16/2485หลักกฎหมาย: การกระทำที่เป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุได้ความว่าเมื่อคืนวันที่ ๑ มีนาคม ๒๔๘๕ ประมาณ ๒๒ นาฬิกา นายหลวงจำเลยออกมาถ่ายปัสสาวะที่ชานเรือน เห็นคนถือมีดมาด้อมมอง จึงถามว่าใคร คนนั้นไม่ตอบ กลับเงื้อมีดยาวประมาณ ๒ ศอกจะฟันนายหลวงโดดลงไปรวบมีดและตัวคนร้ายไว้รู้จักว่าเป็นนายจันผู้เสียหาย จึงร้องขึ้นว่าช่วย อ้ายจันจะฟัน นายเลียมจำเลยกะโดดมาเอากำปั้นทุบผู้เสียหาย ๒ ที ผู้เสียหายไม่ละจากกอดและไม่ละมีดที่ถือ นายหลวงจึงบอกให้นายเลียมเอาไม้ตี นายเลียมตีผู้เสียหายถูกท้ายทอย มีผู้เข้าช่วยแย่งมีดจากผู้เสียหายได้ นายแหยมจำเลยมาช่วยจับผู้เสียหายส่งผู้ใหญ่บ้าน ผู้เสียหายรับว่าได้บุกรุกเข้าไปในบ้านนายหลวงเพื่อทำร้ายจริง เพราะนายหลวงไม่ให้ค่าจ้าง ศาลชั้นต้นวางมาตรา ๒๕๔ พิพากษาจำคุกจำเลยคนละ ๓ เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงจริงดั่งข้างต้น และว่านายเลียมทำร้ายผู้เสียหายเนื่องแต่นายหลวงบิดาเรียกให้ช่วย ซึ่งเป็นธรรมดาของบุตรจะต้องช่วยบิดาในเวลาคับขัน การกระทำเป็นการป้องกันบิดาพอสมควรแก่เหตุตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๕๐ ไม่เป็นผิด นายแหยมมาช่วยจับเท่านั้น นายหลวงถูกรุกรายเป็นข้อแก้ตัวได้ที่บอกให้นายเลียมตีผู้เสียหาย เห็นว่าจำเลยมิได้กระทำความผิด พิพากษากลับศาลชั้นต้นยกฟ้องโจทก์ ปล่อยจำเลยทั้ง ๓ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นไปในทางป้องกันตัวพิสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 16/2485อัยการหล่มสักโจทก์นายหลวง พรมมี ที่1 นายเลียม พรมมี ที่ 2 นายแหยม สายโต ที่ 3จำเลย ป.อ. ม. 50การกระทำที่เป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุได้ความว่าเมื่อคืนวันที่ ๑ มีนาคม ๒๔๘๕ ประมาณ ๒๒ นาฬิกา นายหลวงจำเลยออกมาถ่ายปัสสาวะที่ชานเรือน เห็นคนถือมีดมาด้อมมอง จึงถามว่าใคร คนนั้นไม่ตอบ กลับเงื้อมีดยาวประมาณ ๒ ศอกจะฟันนายหลวงโดดลงไปรวบมีดและตัวคนร้ายไว้รู้จักว่าเป็นนายจันผู้เสียหาย จึงร้องขึ้นว่าช่วย อ้ายจันจะฟัน นายเลียมจำเลยกะโดดมาเอากำปั้นทุบผู้เสียหาย ๒ ที ผู้เสียหายไม่ละจากกอดและไม่ละมีดที่ถือ นายหลวงจึงบอกให้นายเลียมเอาไม้ตี นายเลียมตีผู้เสียหายถูกท้ายทอย มีผู้เข้าช่วยแย่งมีดจากผู้เสียหายได้ นายแหยมจำเลยมาช่วยจับผู้เสียหายส่งผู้ใหญ่บ้าน ผู้เสียหายรับว่าได้บุกรุกเข้าไปในบ้านนายหลวงเพื่อทำร้ายจริง เพราะนายหลวงไม่ให้ค่าจ้าง ศาลชั้นต้นวางมาตรา ๒๕๔ พิพากษาจำคุกจำเลยคนละ ๓ เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงจริงดั่งข้างต้น และว่านายเลียมทำร้ายผู้เสียหายเนื่องแต่นายหลวงบิดาเรียกให้ช่วย ซึ่งเป็นธรรมดาของบุตรจะต้องช่วยบิดาในเวลาคับขัน การกระทำเป็นการป้องกันบิดาพอสมควรแก่เหตุตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๕๐ ไม่เป็นผิด นายแหยมมาช่วยจับเท่านั้น นายหลวงถูกรุกรายเป็นข้อแก้ตัวได้ที่บอกให้นายเลียมตีผู้เสียหาย เห็นว่าจำเลยมิได้กระทำความผิด พิพากษากลับศาลชั้นต้นยกฟ้องโจทก์ ปล่อยจำเลยทั้ง ๓ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นไปในทางป้องกันตัวพิสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(อิศรภักดีธรรมวิเทต-อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-ธรรมบัณฑิต)ศาลชั้นต้น - ขุนประสงค์จณยาศาลอุทธรณ์ - พระมนูภัมน์วิมลสารแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าเมื่อคืนวันที่ ๑ มีนาคม ๒๔๘๕ ประมาณ ๒๒ นาฬิกา นายหลวงจำเลยออกมาถ่ายปัสสาวะที่ชานเรือน เห็นคนถือมีดมาด้อมมอง จึงถามว่าใคร คนนั้นไม่ตอบ กลับเงื้อมีดยาวประมาณ ๒ ศอกจะฟันนายหลวงโดดลงไปรวบมีดและตัวคนร้ายไว้รู้จักว่าเป็นนายจันผู้เสียหาย จึงร้องขึ้นว่าช่วย อ้ายจันจะฟัน นายเลียมจำเลยกะโดดมาเอากำปั้นทุบผู้เสียหาย ๒ ที ผู้เสียหายไม่ละจากกอดและไม่ละมีดที่ถือ นายหลวงจึงบอกให้นายเลียมเอาไม้ตี นายเลียมตีผู้เสียหายถูกท้ายทอย มีผู้เข้าช่วยแย่งมีดจากผู้เสียหายได้ นายแหยมจำเลยมาช่วยจับผู้เสียหายส่งผู้ใหญ่บ้าน ผู้เสียหายรับว่าได้บุกรุกเข้าไปในบ้านนายหลวงเพื่อทำร้ายจริง เพราะนายหลวงไม่ให้ค่าจ้าง ศาลชั้นต้นวางมาตรา ๒๕๔ พิพากษาจำคุกจำเลยคนละ ๓ เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงจริงดั่งข้างต้น และว่านายเลียมทำร้ายผู้เสียหายเนื่องแต่นายหลวงบิดาเรียกให้ช่วย ซึ่งเป็นธรรมดาของบุตรจะต้องช่วยบิดาในเวลาคับขัน การกระทำเป็นการป้องกันบิดาพอสมควรแก่เหตุตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๕๐ ไม่เป็นผิด นายแหยมมาช่วยจับเท่านั้น นายหลวงถูกรุกรายเป็นข้อแก้ตัวได้ที่บอกให้นายเลียมตีผู้เสียหาย เห็นว่าจำเลยมิได้กระทำความผิด พิพากษากลับศาลชั้นต้นยกฟ้องโจทก์ ปล่อยจำเลยทั้ง ๓ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นไปในทางป้องกันตัวพิสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 16/2485อัยการหล่มสักโจทก์นายหลวง พรมมี ที่1 นายเลียม พรมมี ที่ 2 นายแหยม สายโต ที่ 3จำเลย ป.อ. ม. 50การกระทำที่เป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุได้ความว่าเมื่อคืนวันที่ ๑ มีนาคม ๒๔๘๕ ประมาณ ๒๒ นาฬิกา นายหลวงจำเลยออกมาถ่ายปัสสาวะที่ชานเรือน เห็นคนถือมีดมาด้อมมอง จึงถามว่าใคร คนนั้นไม่ตอบ กลับเงื้อมีดยาวประมาณ ๒ ศอกจะฟันนายหลวงโดดลงไปรวบมีดและตัวคนร้ายไว้รู้จักว่าเป็นนายจันผู้เสียหาย จึงร้องขึ้นว่าช่วย อ้ายจันจะฟัน นายเลียมจำเลยกะโดดมาเอากำปั้นทุบผู้เสียหาย ๒ ที ผู้เสียหายไม่ละจากกอดและไม่ละมีดที่ถือ นายหลวงจึงบอกให้นายเลียมเอาไม้ตี นายเลียมตีผู้เสียหายถูกท้ายทอย มีผู้เข้าช่วยแย่งมีดจากผู้เสียหายได้ นายแหยมจำเลยมาช่วยจับผู้เสียหายส่งผู้ใหญ่บ้าน ผู้เสียหายรับว่าได้บุกรุกเข้าไปในบ้านนายหลวงเพื่อทำร้ายจริง เพราะนายหลวงไม่ให้ค่าจ้าง ศาลชั้นต้นวางมาตรา ๒๕๔ พิพากษาจำคุกจำเลยคนละ ๓ เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงจริงดั่งข้างต้น และว่านายเลียมทำร้ายผู้เสียหายเนื่องแต่นายหลวงบิดาเรียกให้ช่วย ซึ่งเป็นธรรมดาของบุตรจะต้องช่วยบิดาในเวลาคับขัน การกระทำเป็นการป้องกันบิดาพอสมควรแก่เหตุตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๕๐ ไม่เป็นผิด นายแหยมมาช่วยจับเท่านั้น นายหลวงถูกรุกรายเป็นข้อแก้ตัวได้ที่บอกให้นายเลียมตีผู้เสียหาย เห็นว่าจำเลยมิได้กระทำความผิด พิพากษากลับศาลชั้นต้นยกฟ้องโจทก์ ปล่อยจำเลยทั้ง ๓ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นไปในทางป้องกันตัวพิสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(อิศรภักดีธรรมวิเทต-อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-ธรรมบัณฑิต)ศาลชั้นต้น - ขุนประสงค์จณยาศาลอุทธรณ์ - พระมนูภัมน์วิมลสารแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ