คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 317/2484หลักกฎหมาย: กฎกระทรวงมหาดไทยออกตามความใน พ.ร.บ.ควบคุมการขายยา 2479 +. จำเลยประกอบการขายยาแก้ปวดท้องอันเป็นยาซึ่งต้องรับอนุญาตในการขายโดยจำเลยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานตามกฎหมายดังนี้แม้ศาลจะพิพากษาลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ควบคุมการขายยาแล้วก็ตามศาลก็ไม่ริบยาของกลางเพราะจำเลยมิได้ใช้ยานี้ในการทำผิด.คดีนี้ได้ความว่าจำเลยประกอบการขายยาแก้ปวดท้องชื่อชูจงฮิงอันเป็นยาซึ่งต้องรับอนุญาตในการประกอบการขาย โดยจำเลยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานตามกฎหมาย โจทก์จึงฟ้องขอให้ศาลลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ควบคุมการขายยา พ.ศ.๒๔๗๙ และริบยาของกลางด้วย ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลยตาม พ.ร.บ.ควบคุมการขายยา พ.ศ.๒๔๗๙ ม.๑๘,๖ แต่ยาของกลางคืนจำเลย เพราะเห็นว่ามิใช่ของที่มีไว้ผิดกฎหมาย โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบยาของกลางด้วย ศาลอุทธรณ์เห็นว่ายามิใช่ทรัพย์ที่มีไว้เป็นความผิดยังไม่ควรริบ พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า ตามกฎหมายอาญา ม.๒๘ ศาลต้องริบยาของกลางนี้เพราะจำเลยได้ขายยาอันเป็นความผิด ศาลฎีกาเห็นว่าตามกฎหมายอาญา ม.๒๘ นั้นให้ริบทรัพย์ซึ่งกฎหมายบัญญัติว่าการขายเป็นผิด แต่สำหรับคดีนี้ตาม พ.ร.บ.ควบคุมการขายยา พ.ศ.๒๔๗๙ ม.๖ ประกอบกับ ม.๑๘ คงได้ความว่า ผู้ใดขายยาโดยไม่ได้รับอ-นุญาตเป็นความผิด ส่วนการขายโดยลำพัง หาเป็นความผิดไม่ ต่อเมื่อมิได้รับอนุญาตจึงเป็นความผิด ฉะนั้นโจทก์จะอาศัยม.๒๘แห่งกฎหมายอาญามาริบของกลางคดีนี้ไม่ได้และในคดีนี้จำเลยก็มิได้ใช้ยาของกลางในการกระทำผิดด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 317/2484อัยยการพังงาโจทก์นายห่อง แซ่จั่นจำเลย ป.อ. ม. 28 พ.ร.บ.ควบคุมการขายยา พ.ศ.2479 ม. 18, ม. 6กฎกระทรวงมหาดไทยออกตามความใน พ.ร.บ.ควบคุมการขายยา 2479 +. จำเลยประกอบการขายยาแก้ปวดท้องอันเป็นยาซึ่งต้องรับอนุญาตในการขายโดยจำเลยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานตามกฎหมายดังนี้แม้ศาลจะพิพากษาลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ควบคุมการขายยาแล้วก็ตามศาลก็ไม่ริบยาของกลางเพราะจำเลยมิได้ใช้ยานี้ในการทำผิด.คดีนี้ได้ความว่าจำเลยประกอบการขายยาแก้ปวดท้องชื่อชูจงฮิงอันเป็นยาซึ่งต้องรับอนุญาตในการประกอบการขาย โดยจำเลยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานตามกฎหมาย โจทก์จึงฟ้องขอให้ศาลลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ควบคุมการขายยา พ.ศ.๒๔๗๙ และริบยาของกลางด้วย ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลยตาม พ.ร.บ.ควบคุมการขายยา พ.ศ.๒๔๗๙ ม.๑๘,๖ แต่ยาของกลางคืนจำเลย เพราะเห็นว่ามิใช่ของที่มีไว้ผิดกฎหมาย โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบยาของกลางด้วย ศาลอุทธรณ์เห็นว่ายามิใช่ทรัพย์ที่มีไว้เป็นความผิดยังไม่ควรริบ พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า ตามกฎหมายอาญา ม.๒๘ ศาลต้องริบยาของกลางนี้เพราะจำเลยได้ขายยาอันเป็นความผิด ศาลฎีกาเห็นว่าตามกฎหมายอาญา ม.๒๘ นั้นให้ริบทรัพย์ซึ่งกฎหมายบัญญัติว่าการขายเป็นผิด แต่สำหรับคดีนี้ตาม พ.ร.บ.ควบคุมการขายยา พ.ศ.๒๔๗๙ ม.๖ ประกอบกับ ม.๑๘ คงได้ความว่า ผู้ใดขายยาโดยไม่ได้รับอ-นุญาตเป็นความผิด ส่วนการขายโดยลำพัง หาเป็นความผิดไม่ ต่อเมื่อมิได้รับอนุญาตจึงเป็นความผิด ฉะนั้นโจทก์จะอาศัยม.๒๘แห่งกฎหมายอาญามาริบของกลางคดีนี้ไม่ได้และในคดีนี้จำเลยก็มิได้ใช้ยาของกลางในการกระทำผิดด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(นิติศาสตร์-พลางกูร-เลขวณิชธรรมวิทักษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ได้ความว่าจำเลยประกอบการขายยาแก้ปวดท้องชื่อชูจงฮิงอันเป็นยาซึ่งต้องรับอนุญาตในการประกอบการขาย โดยจำเลยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานตามกฎหมาย โจทก์จึงฟ้องขอให้ศาลลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ควบคุมการขายยา พ.ศ.๒๔๗๙ และริบยาของกลางด้วย ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลยตาม พ.ร.บ.ควบคุมการขายยา พ.ศ.๒๔๗๙ ม.๑๘,๖ แต่ยาของกลางคืนจำเลย เพราะเห็นว่ามิใช่ของที่มีไว้ผิดกฎหมาย โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบยาของกลางด้วย ศาลอุทธรณ์เห็นว่ายามิใช่ทรัพย์ที่มีไว้เป็นความผิดยังไม่ควรริบ พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า ตามกฎหมายอาญา ม.๒๘ ศาลต้องริบยาของกลางนี้เพราะจำเลยได้ขายยาอันเป็นความผิด ศาลฎีกาเห็นว่าตามกฎหมายอาญา ม.๒๘ นั้นให้ริบทรัพย์ซึ่งกฎหมายบัญญัติว่าการขายเป็นผิด แต่สำหรับคดีนี้ตาม พ.ร.บ.ควบคุมการขายยา พ.ศ.๒๔๗๙ ม.๖ ประกอบกับ ม.๑๘ คงได้ความว่า ผู้ใดขายยาโดยไม่ได้รับอ-นุญาตเป็นความผิด ส่วนการขายโดยลำพัง หาเป็นความผิดไม่ ต่อเมื่อมิได้รับอนุญาตจึงเป็นความผิด ฉะนั้นโจทก์จะอาศัยม.๒๘แห่งกฎหมายอาญามาริบของกลางคดีนี้ไม่ได้และในคดีนี้จำเลยก็มิได้ใช้ยาของกลางในการกระทำผิดด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 317/2484อัยยการพังงาโจทก์นายห่อง แซ่จั่นจำเลย ป.อ. ม. 28 พ.ร.บ.ควบคุมการขายยา พ.ศ.2479 ม. 18, ม. 6กฎกระทรวงมหาดไทยออกตามความใน พ.ร.บ.ควบคุมการขายยา 2479 +. จำเลยประกอบการขายยาแก้ปวดท้องอันเป็นยาซึ่งต้องรับอนุญาตในการขายโดยจำเลยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานตามกฎหมายดังนี้แม้ศาลจะพิพากษาลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ควบคุมการขายยาแล้วก็ตามศาลก็ไม่ริบยาของกลางเพราะจำเลยมิได้ใช้ยานี้ในการทำผิด.คดีนี้ได้ความว่าจำเลยประกอบการขายยาแก้ปวดท้องชื่อชูจงฮิงอันเป็นยาซึ่งต้องรับอนุญาตในการประกอบการขาย โดยจำเลยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานตามกฎหมาย โจทก์จึงฟ้องขอให้ศาลลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ควบคุมการขายยา พ.ศ.๒๔๗๙ และริบยาของกลางด้วย ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลยตาม พ.ร.บ.ควบคุมการขายยา พ.ศ.๒๔๗๙ ม.๑๘,๖ แต่ยาของกลางคืนจำเลย เพราะเห็นว่ามิใช่ของที่มีไว้ผิดกฎหมาย โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบยาของกลางด้วย ศาลอุทธรณ์เห็นว่ายามิใช่ทรัพย์ที่มีไว้เป็นความผิดยังไม่ควรริบ พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า ตามกฎหมายอาญา ม.๒๘ ศาลต้องริบยาของกลางนี้เพราะจำเลยได้ขายยาอันเป็นความผิด ศาลฎีกาเห็นว่าตามกฎหมายอาญา ม.๒๘ นั้นให้ริบทรัพย์ซึ่งกฎหมายบัญญัติว่าการขายเป็นผิด แต่สำหรับคดีนี้ตาม พ.ร.บ.ควบคุมการขายยา พ.ศ.๒๔๗๙ ม.๖ ประกอบกับ ม.๑๘ คงได้ความว่า ผู้ใดขายยาโดยไม่ได้รับอ-นุญาตเป็นความผิด ส่วนการขายโดยลำพัง หาเป็นความผิดไม่ ต่อเมื่อมิได้รับอนุญาตจึงเป็นความผิด ฉะนั้นโจทก์จะอาศัยม.๒๘แห่งกฎหมายอาญามาริบของกลางคดีนี้ไม่ได้และในคดีนี้จำเลยก็มิได้ใช้ยาของกลางในการกระทำผิดด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(นิติศาสตร์-พลางกูร-เลขวณิชธรรมวิทักษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ