คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1224/2519หลักกฎหมาย: ผู้เสียหายขี่รถจักรยานสามล้อผ่านหน้าบ้านจำเลย จำเลยซึ่งกำลังถือมีดเหน็บเตรียมจะผ่ามะพร้าวอยู่ที่ชานบ้าน ได้กระโดดเข้าแทงผู้เสียหายถูกที่สีข้างด้านซ้าย ลึกประมาณครึ่งเซนติเมตร ยาวประมาณ 2 เซนติเมตร ผู้เสียหายกับจำเลยไม่เคยโกรธเคืองกันมาก่อน เพียงแต่น้องของผู้เสียหายเคยทะเลาะกับบุตรของจำเลย เป็นเหตุให้ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายเฉยเมยต่อกันเท่านั้น และเป็นเรื่องตั้งแต่ก่อนที่ผู้เสียหายจะมาอยู่ มีดที่จำเลยใช้ทำร้ายก็เป็นมีดที่จำเลยจะใช้ผ่ามะพร้าว และบาดแผลของผู้เสียหายไม่ฉกรรจ์ แม้ว่าจำเลยจะฟันผู้เสียหายซ้ำอีก แต่ผู้เสียหายหลบทัน และวิ่งไล่ตามเมื่อผู้เสียหายวิ่งหนี ก็เป็นเหตุเกิดโดยกะทันหัน ไม่เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดเป็นอาวุธแทงและฟันผู้เสียหายหลายครั้งโดยเจตนาฆ่า แต่ผู้เสียหายหลบหลีกทำให้จำเลยแทงและฟันไม่ถนัด การกระทำจึงไม่บรรลุผล เพียงแต่ผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บถึงอันตรายแก่กาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐,๒๙๕ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิเคราะห์ถึงพฤติการณ์ของจำเลยที่แทงผู้เสียหายกับได้วิ่งไล่ตามผู้เสียหายประกอบกันแล้ว เชื่อว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย จึงมีความผิดฐานพยายามฆ่า พิพากษาลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๙๐ ให้จำคุก ๑๐ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า สาเหตุที่ผู้เสียหายจับจำเลยไม่ถูกอันมิใช่สาเหตุรุนแรงนักมีดที่จำเลยใช้เป็นมีดเหน็บ บาดแผลของผู้เสียหายก็ไม่ฉกรรจ์ พฤติการณ์ของจำเลยถือได้ว่าจำเลยมีเจตนาทำร้ายเท่านั้น พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ ให้จำคุก ๑ ปี โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้เสียหายกับจำเลยไม่เคยโกรธเคืองกันมาก่อน ก่อนเกิดเหตุประมาณ ๒ เดือน น้องของผู้เสียหายเคยทะเลาะกับบุตรของจำเลย ครอบครัวผู้เสียหายและจำเลยจึงเฉยเมยต่อกัน ผลการตรวจชันสูตรบาดแผลปรากฏว่า ผู้เสียหายมีบาดแผลเกิดจากของมีคมถากบริเวณชายโครงด้านซ้ายลึกประมาณครึ่งเซนติเมตร ยาวประมาณ ๒ เซนติเมตร พิจาราจากพฤติการณ์และบาดแผลประกอบกับข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบแล้วเห็นว่า เหตุที่น้องของผู้เสียหายกับบุตรของจำเลยทะเลาะกัน ทำให้ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายเฉยเมยต่อกันนั้น เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่ผู้เสียหายจะมีอยู่ที่บ้าน ณ ภูมิลำเนาปัจจุบัน ทั้งเป็นเรื่องเด็กทะเลาะกันอันเป็นเหตุที่เกิดขึ้นระหว่างบุคคลผู้อยู่บ้านใกล้เรือนเคียง มีดที่จำเลยใช้ทำร้ายเป็นมีดที่กำลังใช้ผ่ามะพร้าวอยู่ และบาดแผลของผู้เสียหายไม่ฉกรรจ์ พฤติการณ์ที่จะจำเลยจะฟันผู้เสียหายซ้ำ แต่ผู้เสียหายหลบทันก็ดี และจำเลยวิ่งไล่ตามเมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีก็ดี เป็นเหตุเกิดโดยกะทันหัน ไม่เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1224/2519พนักงานอัยการจังหวัดพิษณุโลกโจทก์นายธง ไตรวรรณ์ล. ป.อ. ม. 288, ม. 80, ม. 295ผู้เสียหายขี่รถจักรยานสามล้อผ่านหน้าบ้านจำเลย จำเลยซึ่งกำลังถือมีดเหน็บเตรียมจะผ่ามะพร้าวอยู่ที่ชานบ้าน ได้กระโดดเข้าแทงผู้เสียหายถูกที่สีข้างด้านซ้าย ลึกประมาณครึ่งเซนติเมตร ยาวประมาณ 2 เซนติเมตร ผู้เสียหายกับจำเลยไม่เคยโกรธเคืองกันมาก่อน เพียงแต่น้องของผู้เสียหายเคยทะเลาะกับบุตรของจำเลย เป็นเหตุให้ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายเฉยเมยต่อกันเท่านั้น และเป็นเรื่องตั้งแต่ก่อนที่ผู้เสียหายจะมาอยู่ มีดที่จำเลยใช้ทำร้ายก็เป็นมีดที่จำเลยจะใช้ผ่ามะพร้าว และบาดแผลของผู้เสียหายไม่ฉกรรจ์ แม้ว่าจำเลยจะฟันผู้เสียหายซ้ำอีก แต่ผู้เสียหายหลบทัน และวิ่งไล่ตามเมื่อผู้เสียหายวิ่งหนี ก็เป็นเหตุเกิดโดยกะทันหัน ไม่เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดเป็นอาวุธแทงและฟันผู้เสียหายหลายครั้งโดยเจตนาฆ่า แต่ผู้เสียหายหลบหลีกทำให้จำเลยแทงและฟันไม่ถนัด การกระทำจึงไม่บรรลุผล เพียงแต่ผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บถึงอันตรายแก่กาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐,๒๙๕ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิเคราะห์ถึงพฤติการณ์ของจำเลยที่แทงผู้เสียหายกับได้วิ่งไล่ตามผู้เสียหายประกอบกันแล้ว เชื่อว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย จึงมีความผิดฐานพยายามฆ่า พิพากษาลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๙๐ ให้จำคุก ๑๐ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า สาเหตุที่ผู้เสียหายจับจำเลยไม่ถูกอันมิใช่สาเหตุรุนแรงนักมีดที่จำเลยใช้เป็นมีดเหน็บ บาดแผลของผู้เสียหายก็ไม่ฉกรรจ์ พฤติการณ์ของจำเลยถือได้ว่าจำเลยมีเจตนาทำร้ายเท่านั้น พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ ให้จำคุก ๑ ปี โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้เสียหายกับจำเลยไม่เคยโกรธเคืองกันมาก่อน ก่อนเกิดเหตุประมาณ ๒ เดือน น้องของผู้เสียหายเคยทะเลาะกับบุตรของจำเลย ครอบครัวผู้เสียหายและจำเลยจึงเฉยเมยต่อกัน ผลการตรวจชันสูตรบาดแผลปรากฏว่า ผู้เสียหายมีบาดแผลเกิดจากของมีคมถากบริเวณชายโครงด้านซ้ายลึกประมาณครึ่งเซนติเมตร ยาวประมาณ ๒ เซนติเมตร พิจาราจากพฤติการณ์และบาดแผลประกอบกับข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบแล้วเห็นว่า เหตุที่น้องของผู้เสียหายกับบุตรของจำเลยทะเลาะกัน ทำให้ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายเฉยเมยต่อกันนั้น เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่ผู้เสียหายจะมีอยู่ที่บ้าน ณ ภูมิลำเนาปัจจุบัน ทั้งเป็นเรื่องเด็กทะเลาะกันอันเป็นเหตุที่เกิดขึ้นระหว่างบุคคลผู้อยู่บ้านใกล้เรือนเคียง มีดที่จำเลยใช้ทำร้ายเป็นมีดที่กำลังใช้ผ่ามะพร้าวอยู่ และบาดแผลของผู้เสียหายไม่ฉกรรจ์ พฤติการณ์ที่จะจำเลยจะฟันผู้เสียหายซ้ำ แต่ผู้เสียหายหลบทันก็ดี และจำเลยวิ่งไล่ตามเมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีก็ดี เป็นเหตุเกิดโดยกะทันหัน ไม่เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายไม่ พิพากษายืน(จันทร์ ระรวยทรง-แผ้ว ศิวะบวร-พยนต์ ยาวะประภาษ)ศาลจังหวัดพิษณุโลก - นายวิรัตน์ ตันกุลรัตน์ศาลอุทธรณ์ - นายไพศาล สว่างเนตรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดเป็นอาวุธแทงและฟันผู้เสียหายหลายครั้งโดยเจตนาฆ่า แต่ผู้เสียหายหลบหลีกทำให้จำเลยแทงและฟันไม่ถนัด การกระทำจึงไม่บรรลุผล เพียงแต่ผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บถึงอันตรายแก่กาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐,๒๙๕ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิเคราะห์ถึงพฤติการณ์ของจำเลยที่แทงผู้เสียหายกับได้วิ่งไล่ตามผู้เสียหายประกอบกันแล้ว เชื่อว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย จึงมีความผิดฐานพยายามฆ่า พิพากษาลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๙๐ ให้จำคุก ๑๐ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า สาเหตุที่ผู้เสียหายจับจำเลยไม่ถูกอันมิใช่สาเหตุรุนแรงนักมีดที่จำเลยใช้เป็นมีดเหน็บ บาดแผลของผู้เสียหายก็ไม่ฉกรรจ์ พฤติการณ์ของจำเลยถือได้ว่าจำเลยมีเจตนาทำร้ายเท่านั้น พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ ให้จำคุก ๑ ปี โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้เสียหายกับจำเลยไม่เคยโกรธเคืองกันมาก่อน ก่อนเกิดเหตุประมาณ ๒ เดือน น้องของผู้เสียหายเคยทะเลาะกับบุตรของจำเลย ครอบครัวผู้เสียหายและจำเลยจึงเฉยเมยต่อกัน ผลการตรวจชันสูตรบาดแผลปรากฏว่า ผู้เสียหายมีบาดแผลเกิดจากของมีคมถากบริเวณชายโครงด้านซ้ายลึกประมาณครึ่งเซนติเมตร ยาวประมาณ ๒ เซนติเมตร พิจาราจากพฤติการณ์และบาดแผลประกอบกับข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบแล้วเห็นว่า เหตุที่น้องของผู้เสียหายกับบุตรของจำเลยทะเลาะกัน ทำให้ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายเฉยเมยต่อกันนั้น เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่ผู้เสียหายจะมีอยู่ที่บ้าน ณ ภูมิลำเนาปัจจุบัน ทั้งเป็นเรื่องเด็กทะเลาะกันอันเป็นเหตุที่เกิดขึ้นระหว่างบุคคลผู้อยู่บ้านใกล้เรือนเคียง มีดที่จำเลยใช้ทำร้ายเป็นมีดที่กำลังใช้ผ่ามะพร้าวอยู่ และบาดแผลของผู้เสียหายไม่ฉกรรจ์ พฤติการณ์ที่จะจำเลยจะฟันผู้เสียหายซ้ำ แต่ผู้เสียหายหลบทันก็ดี และจำเลยวิ่งไล่ตามเมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีก็ดี เป็นเหตุเกิดโดยกะทันหัน ไม่เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1224/2519พนักงานอัยการจังหวัดพิษณุโลกโจทก์นายธง ไตรวรรณ์ล. ป.อ. ม. 288, ม. 80, ม. 295ผู้เสียหายขี่รถจักรยานสามล้อผ่านหน้าบ้านจำเลย จำเลยซึ่งกำลังถือมีดเหน็บเตรียมจะผ่ามะพร้าวอยู่ที่ชานบ้าน ได้กระโดดเข้าแทงผู้เสียหายถูกที่สีข้างด้านซ้าย ลึกประมาณครึ่งเซนติเมตร ยาวประมาณ 2 เซนติเมตร ผู้เสียหายกับจำเลยไม่เคยโกรธเคืองกันมาก่อน เพียงแต่น้องของผู้เสียหายเคยทะเลาะกับบุตรของจำเลย เป็นเหตุให้ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายเฉยเมยต่อกันเท่านั้น และเป็นเรื่องตั้งแต่ก่อนที่ผู้เสียหายจะมาอยู่ มีดที่จำเลยใช้ทำร้ายก็เป็นมีดที่จำเลยจะใช้ผ่ามะพร้าว และบาดแผลของผู้เสียหายไม่ฉกรรจ์ แม้ว่าจำเลยจะฟันผู้เสียหายซ้ำอีก แต่ผู้เสียหายหลบทัน และวิ่งไล่ตามเมื่อผู้เสียหายวิ่งหนี ก็เป็นเหตุเกิดโดยกะทันหัน ไม่เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดเป็นอาวุธแทงและฟันผู้เสียหายหลายครั้งโดยเจตนาฆ่า แต่ผู้เสียหายหลบหลีกทำให้จำเลยแทงและฟันไม่ถนัด การกระทำจึงไม่บรรลุผล เพียงแต่ผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บถึงอันตรายแก่กาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐,๒๙๕ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิเคราะห์ถึงพฤติการณ์ของจำเลยที่แทงผู้เสียหายกับได้วิ่งไล่ตามผู้เสียหายประกอบกันแล้ว เชื่อว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย จึงมีความผิดฐานพยายามฆ่า พิพากษาลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๙๐ ให้จำคุก ๑๐ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า สาเหตุที่ผู้เสียหายจับจำเลยไม่ถูกอันมิใช่สาเหตุรุนแรงนักมีดที่จำเลยใช้เป็นมีดเหน็บ บาดแผลของผู้เสียหายก็ไม่ฉกรรจ์ พฤติการณ์ของจำเลยถือได้ว่าจำเลยมีเจตนาทำร้ายเท่านั้น พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ ให้จำคุก ๑ ปี โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้เสียหายกับจำเลยไม่เคยโกรธเคืองกันมาก่อน ก่อนเกิดเหตุประมาณ ๒ เดือน น้องของผู้เสียหายเคยทะเลาะกับบุตรของจำเลย ครอบครัวผู้เสียหายและจำเลยจึงเฉยเมยต่อกัน ผลการตรวจชันสูตรบาดแผลปรากฏว่า ผู้เสียหายมีบาดแผลเกิดจากของมีคมถากบริเวณชายโครงด้านซ้ายลึกประมาณครึ่งเซนติเมตร ยาวประมาณ ๒ เซนติเมตร พิจาราจากพฤติการณ์และบาดแผลประกอบกับข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบแล้วเห็นว่า เหตุที่น้องของผู้เสียหายกับบุตรของจำเลยทะเลาะกัน ทำให้ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายเฉยเมยต่อกันนั้น เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่ผู้เสียหายจะมีอยู่ที่บ้าน ณ ภูมิลำเนาปัจจุบัน ทั้งเป็นเรื่องเด็กทะเลาะกันอันเป็นเหตุที่เกิดขึ้นระหว่างบุคคลผู้อยู่บ้านใกล้เรือนเคียง มีดที่จำเลยใช้ทำร้ายเป็นมีดที่กำลังใช้ผ่ามะพร้าวอยู่ และบาดแผลของผู้เสียหายไม่ฉกรรจ์ พฤติการณ์ที่จะจำเลยจะฟันผู้เสียหายซ้ำ แต่ผู้เสียหายหลบทันก็ดี และจำเลยวิ่งไล่ตามเมื่อผู้เสียหายวิ่งหนีก็ดี เป็นเหตุเกิดโดยกะทันหัน ไม่เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายไม่ พิพากษายืน(จันทร์ ระรวยทรง-แผ้ว ศิวะบวร-พยนต์ ยาวะประภาษ)ศาลจังหวัดพิษณุโลก - นายวิรัตน์ ตันกุลรัตน์ศาลอุทธรณ์ - นายไพศาล สว่างเนตรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ