คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 193/2503หลักกฎหมาย: ที่พิพาทเป็นที่ดินมือเปล่า ไม่ใช่ที่ดินที่มีโฉนด และไม่ใช่ที่บ้านที่สวน โจทก์ได้ขอจับจองที่พิพาทแล้วบุกเบิกทำเป็นนาในระหว่างที่ผู้ร้องสอดได้ทิ้งร้างที่พิพาทนี้ไว้ตั้งแต่ พ.ศ.2492 โจทก์ได้เข้าครอบครองทำกินโดยสงบเปิดเผยและโดยเจตนายึดถือเป็นเจ้าของมาแต่พ.ศ.2495จนถึงวันฟ้องคดีเป็นเวลา 5 ปี ผู้ร้องสอดเคยจับจองที่พิพาทไว้ แต่ได้ละทิ้งไปเสียนานเกือบ 10 ปี เช่นนี้ผู้ร้องสอดย่อมหมดสิทธิในที่พิพาทได้ความว่า โจทก์ได้ขอจับจองที่พิพาททำเป็นนาในระหว่างที่ผู้ร้องสอดได้ทิ้งร้างที่พิพาทนี้ไว้ตั้งแต่ พ.ศ. 2492 โจทก์ได้เข้าครอบครองทำกินโดยสงบเปิดเผยและโดยเจตนายึดถือเป็นเจ้าของมาแต่ พ.ศ. 2495 จนถึงวันฟ้องคดีนี้เป็นเวลา 5 ปี ผู้ร้องสอดเคยจับจองไว้ แต่ได้ละทิ้งไปเสียนานเกือบ 10 ปี ผู้ร้องสอดได้ให้จำเลยเข้าทำนาในที่พิพาท โจทก์จึงฟ้องขับไล่ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลทั้งสอง ให้ขับไล่จำเลย ผู้ร้องสอดและบริวารออกจากที่พิพาทข้อวินิจฉัยของศาลฎีกามีว่า เมื่อข้อเท็จจริงได้ความดังกล่าวข้างต้น ผู้ร้องสอดย่อมหมดสิทธิในที่พิพาทเพราะที่พิพาทเป็นที่ดินมือเปล่า ไม่ใช่ที่ดินที่มีโฉนด และไม่ใช่ที่บ้านที่สวน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 193/2503นายเจริญ อะรินยะศักดิ์โจทก์นายน้อง ณะสุรินทร์ หรือนารินทร์จำเลยผู้ร้องสอดจำเลยนางไฮคำ พุทธนันต์จำเลย ป.พ.พ. ม. 1374, ม. 1375, ม. 1377 กฎหมายลักษณะเบ็ดเสร็จ บทที่ 41 กฎหมายลักษณะเบ็ดเสร็จ บทที่ 42 ที่พิพาทเป็นที่ดินมือเปล่า ไม่ใช่ที่ดินที่มีโฉนด และไม่ใช่ที่บ้านที่สวน โจทก์ได้ขอจับจองที่พิพาทแล้วบุกเบิกทำเป็นนาในระหว่างที่ผู้ร้องสอดได้ทิ้งร้างที่พิพาทนี้ไว้ตั้งแต่ พ.ศ.2492 โจทก์ได้เข้าครอบครองทำกินโดยสงบเปิดเผยและโดยเจตนายึดถือเป็นเจ้าของมาแต่พ.ศ.2495จนถึงวันฟ้องคดีเป็นเวลา 5 ปี ผู้ร้องสอดเคยจับจองที่พิพาทไว้ แต่ได้ละทิ้งไปเสียนานเกือบ 10 ปี เช่นนี้ผู้ร้องสอดย่อมหมดสิทธิในที่พิพาทได้ความว่า โจทก์ได้ขอจับจองที่พิพาททำเป็นนาในระหว่างที่ผู้ร้องสอดได้ทิ้งร้างที่พิพาทนี้ไว้ตั้งแต่ พ.ศ. 2492 โจทก์ได้เข้าครอบครองทำกินโดยสงบเปิดเผยและโดยเจตนายึดถือเป็นเจ้าของมาแต่ พ.ศ. 2495 จนถึงวันฟ้องคดีนี้เป็นเวลา 5 ปี ผู้ร้องสอดเคยจับจองไว้ แต่ได้ละทิ้งไปเสียนานเกือบ 10 ปี ผู้ร้องสอดได้ให้จำเลยเข้าทำนาในที่พิพาท โจทก์จึงฟ้องขับไล่ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลทั้งสอง ให้ขับไล่จำเลย ผู้ร้องสอดและบริวารออกจากที่พิพาทข้อวินิจฉัยของศาลฎีกามีว่า เมื่อข้อเท็จจริงได้ความดังกล่าวข้างต้น ผู้ร้องสอดย่อมหมดสิทธิในที่พิพาทเพราะที่พิพาทเป็นที่ดินมือเปล่า ไม่ใช่ที่ดินที่มีโฉนด และไม่ใช่ที่บ้านที่สวน(พิทักษ์มนูศาสตร์-ไชยเจริญ สันติศิริ-พิชัยบัณฑิต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่า โจทก์ได้ขอจับจองที่พิพาททำเป็นนาในระหว่างที่ผู้ร้องสอดได้ทิ้งร้างที่พิพาทนี้ไว้ตั้งแต่ พ.ศ. 2492 โจทก์ได้เข้าครอบครองทำกินโดยสงบเปิดเผยและโดยเจตนายึดถือเป็นเจ้าของมาแต่ พ.ศ. 2495 จนถึงวันฟ้องคดีนี้เป็นเวลา 5 ปี ผู้ร้องสอดเคยจับจองไว้ แต่ได้ละทิ้งไปเสียนานเกือบ 10 ปี ผู้ร้องสอดได้ให้จำเลยเข้าทำนาในที่พิพาท โจทก์จึงฟ้องขับไล่ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลทั้งสอง ให้ขับไล่จำเลย ผู้ร้องสอดและบริวารออกจากที่พิพาทข้อวินิจฉัยของศาลฎีกามีว่า เมื่อข้อเท็จจริงได้ความดังกล่าวข้างต้น ผู้ร้องสอดย่อมหมดสิทธิในที่พิพาทเพราะที่พิพาทเป็นที่ดินมือเปล่า ไม่ใช่ที่ดินที่มีโฉนด และไม่ใช่ที่บ้านที่สวน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 193/2503นายเจริญ อะรินยะศักดิ์โจทก์นายน้อง ณะสุรินทร์ หรือนารินทร์จำเลยผู้ร้องสอดจำเลยนางไฮคำ พุทธนันต์จำเลย ป.พ.พ. ม. 1374, ม. 1375, ม. 1377 กฎหมายลักษณะเบ็ดเสร็จ บทที่ 41 กฎหมายลักษณะเบ็ดเสร็จ บทที่ 42 ที่พิพาทเป็นที่ดินมือเปล่า ไม่ใช่ที่ดินที่มีโฉนด และไม่ใช่ที่บ้านที่สวน โจทก์ได้ขอจับจองที่พิพาทแล้วบุกเบิกทำเป็นนาในระหว่างที่ผู้ร้องสอดได้ทิ้งร้างที่พิพาทนี้ไว้ตั้งแต่ พ.ศ.2492 โจทก์ได้เข้าครอบครองทำกินโดยสงบเปิดเผยและโดยเจตนายึดถือเป็นเจ้าของมาแต่พ.ศ.2495จนถึงวันฟ้องคดีเป็นเวลา 5 ปี ผู้ร้องสอดเคยจับจองที่พิพาทไว้ แต่ได้ละทิ้งไปเสียนานเกือบ 10 ปี เช่นนี้ผู้ร้องสอดย่อมหมดสิทธิในที่พิพาทได้ความว่า โจทก์ได้ขอจับจองที่พิพาททำเป็นนาในระหว่างที่ผู้ร้องสอดได้ทิ้งร้างที่พิพาทนี้ไว้ตั้งแต่ พ.ศ. 2492 โจทก์ได้เข้าครอบครองทำกินโดยสงบเปิดเผยและโดยเจตนายึดถือเป็นเจ้าของมาแต่ พ.ศ. 2495 จนถึงวันฟ้องคดีนี้เป็นเวลา 5 ปี ผู้ร้องสอดเคยจับจองไว้ แต่ได้ละทิ้งไปเสียนานเกือบ 10 ปี ผู้ร้องสอดได้ให้จำเลยเข้าทำนาในที่พิพาท โจทก์จึงฟ้องขับไล่ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลทั้งสอง ให้ขับไล่จำเลย ผู้ร้องสอดและบริวารออกจากที่พิพาทข้อวินิจฉัยของศาลฎีกามีว่า เมื่อข้อเท็จจริงได้ความดังกล่าวข้างต้น ผู้ร้องสอดย่อมหมดสิทธิในที่พิพาทเพราะที่พิพาทเป็นที่ดินมือเปล่า ไม่ใช่ที่ดินที่มีโฉนด และไม่ใช่ที่บ้านที่สวน(พิทักษ์มนูศาสตร์-ไชยเจริญ สันติศิริ-พิชัยบัณฑิต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ