คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 655/2485หลักกฎหมาย: ในฟ้องโจทก์กล่าวหาจำเลยมีหน้าที่เป็นผู้เก็บรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาล กล่าวบรรยายฟ้องว่าจำเลยยักยอกเงินรายได้ในระหว่างตั้งแต่วันใดถึงวันใดไปเพียงเท่านี้เป็นรายละเอียดอันพอสมควรที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี มิใช่เป็นฟ้องเคลือบคลุม เสมืยนซึ่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลได้มอบหมายให้ประจำหน้าที่เป็นหัวหน้ารับและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาลเทศบาลโดยผู้อำนวยการเป็นผู้มีอำนาจที่จะมอบหมายได้ถือได้ว่าเป็นเจ้าพนักงานมีหน้าที่ตามกฏหมายได้ความว่าจำเลยเป็นเจ้าพนักงานมีหน้าที่เก็บและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาลกลาง ได้ยักยอกเงินรายได้ของโรงพยาบาลกลางไป ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาต้องกันให้ลงโทษจำเลยตามกฏหมายลักษณะอาญามาตรา ๑๓๑ และพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๗๗ ฉบับที่ ๒ กับให้ใช้เงินแก่โรงพยาบาลกลางด้วย จำเลยฎีกา ๑.ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมมิได้ความว่าจำเลยยักยอกเงินประเภทใดไปแต่เมื่อใด ทำให้จำเลยเข้าใจผิดในการต่อสู้คดี ๒.จำเลยเป็นแต่เสมียนมิใช่เป็นเจ้าพนักงานหรือพนักงานเทศบาลซึ่งมีหน้าที่รับและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาล ๓. ฟ้องโจทก์ขาดอายุความตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๘๐ ศาลฎีกาเห็นว่า ฎีกาข้อ ๑. ที่ว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมนั้น เห็นว่าฟ้องโจทก์ในเรื่องนี้มิใช่เป็นฟ้องเคลือบคลุม เพราะโจทก์ได้กล่าวบรรยายการกระทำของจำเลยที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิด ข้อเท็จจริงและรายละเอียดมาพอสมควรที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ที่ว่าโจทก์มิได้กล่าวว่า จำเลยยักยอกเงินประเภทใดเมื่อใดนั้น โจทก์ได้กล่าวแล้วว่าเงินรายได้ของโรงพยาบาลกลางในระหว่างตั้งแต่วันที่ ๔ ตุลาคม ๒๔๘๐ ถึงวันที่ ๒๕ ตุลาคม ๒๔+แล้ว+โจทก์บรรยายยิ่งกว่านี้เป็นไม่ได้เพราะจำเลยเป็นผู้เก็บรักษาเงินอยู่เองและเก็บรักษามาหลายปีแล้ว จำเลยจะยักยอกเอาไปเมื่อใด เป็นการพ้นวิสัยที่จะให้โจทก์บรรยายมาได้ ฎีกาข้อ ๒ ที่ว่า จำเลยมิใช่เป็นเจ้าพนักงานและไม่มีหน้าที่เก็บรักษาเงินนั้นจำเลยเป็นเสมียนซึ่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลกลางได้มอบหมายให้จำเลยประจำหน้าที่เป็นหัวหน้ารับและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาลมาแต่เมื่อโรงพยาบาลกลางยังขึ้นอยู่แก่กรมสาธารณสุข จำเลยได้รับหน้าที่นี้มาจนโรงพยาบาลกลางโอนไปขึ้นแก่เทศาล จำเลยก็ยังคงรับหน้าที่นี้ตลอดมา เมื่อโรงพยาบาลกลางโอนมาขึ้นแก่เทศบาลจำเลยก็โอนมาด้วยจำเลยจึงเป็นเจ้าพนักงานของเทศบาลประจำโรงพยาบาลกลาง ส่วนหน้าที่เก็บและรักษาเงินของโรงพยาบาล ผู้อำนวยการโรงพยาบาลย่อมมีอำนาจที่จะมอบหมายให้จำเลยกระทำได้โดยชอบ จำเลยจึงเป็นเจ้าพนักงานและมีหน้าที่ตามกฎหมาย จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 655/2485พนักงานอัยการโจทก์นายสำราญ ภมรสูตจำเลย ป.อ. ม. 131 ป.วิ.อ. ม. 158 (5)ในฟ้องโจทก์กล่าวหาจำเลยมีหน้าที่เป็นผู้เก็บรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาล กล่าวบรรยายฟ้องว่าจำเลยยักยอกเงินรายได้ในระหว่างตั้งแต่วันใดถึงวันใดไปเพียงเท่านี้เป็นรายละเอียดอันพอสมควรที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี มิใช่เป็นฟ้องเคลือบคลุม เสมืยนซึ่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลได้มอบหมายให้ประจำหน้าที่เป็นหัวหน้ารับและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาลเทศบาลโดยผู้อำนวยการเป็นผู้มีอำนาจที่จะมอบหมายได้ถือได้ว่าเป็นเจ้าพนักงานมีหน้าที่ตามกฏหมายได้ความว่าจำเลยเป็นเจ้าพนักงานมีหน้าที่เก็บและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาลกลาง ได้ยักยอกเงินรายได้ของโรงพยาบาลกลางไป ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาต้องกันให้ลงโทษจำเลยตามกฏหมายลักษณะอาญามาตรา ๑๓๑ และพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๗๗ ฉบับที่ ๒ กับให้ใช้เงินแก่โรงพยาบาลกลางด้วย จำเลยฎีกา ๑.ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมมิได้ความว่าจำเลยยักยอกเงินประเภทใดไปแต่เมื่อใด ทำให้จำเลยเข้าใจผิดในการต่อสู้คดี ๒.จำเลยเป็นแต่เสมียนมิใช่เป็นเจ้าพนักงานหรือพนักงานเทศบาลซึ่งมีหน้าที่รับและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาล ๓. ฟ้องโจทก์ขาดอายุความตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๘๐ ศาลฎีกาเห็นว่า ฎีกาข้อ ๑. ที่ว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมนั้น เห็นว่าฟ้องโจทก์ในเรื่องนี้มิใช่เป็นฟ้องเคลือบคลุม เพราะโจทก์ได้กล่าวบรรยายการกระทำของจำเลยที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิด ข้อเท็จจริงและรายละเอียดมาพอสมควรที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ที่ว่าโจทก์มิได้กล่าวว่า จำเลยยักยอกเงินประเภทใดเมื่อใดนั้น โจทก์ได้กล่าวแล้วว่าเงินรายได้ของโรงพยาบาลกลางในระหว่างตั้งแต่วันที่ ๔ ตุลาคม ๒๔๘๐ ถึงวันที่ ๒๕ ตุลาคม ๒๔+แล้ว+โจทก์บรรยายยิ่งกว่านี้เป็นไม่ได้เพราะจำเลยเป็นผู้เก็บรักษาเงินอยู่เองและเก็บรักษามาหลายปีแล้ว จำเลยจะยักยอกเอาไปเมื่อใด เป็นการพ้นวิสัยที่จะให้โจทก์บรรยายมาได้ ฎีกาข้อ ๒ ที่ว่า จำเลยมิใช่เป็นเจ้าพนักงานและไม่มีหน้าที่เก็บรักษาเงินนั้นจำเลยเป็นเสมียนซึ่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลกลางได้มอบหมายให้จำเลยประจำหน้าที่เป็นหัวหน้ารับและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาลมาแต่เมื่อโรงพยาบาลกลางยังขึ้นอยู่แก่กรมสาธารณสุข จำเลยได้รับหน้าที่นี้มาจนโรงพยาบาลกลางโอนไปขึ้นแก่เทศาล จำเลยก็ยังคงรับหน้าที่นี้ตลอดมา เมื่อโรงพยาบาลกลางโอนมาขึ้นแก่เทศบาลจำเลยก็โอนมาด้วยจำเลยจึงเป็นเจ้าพนักงานของเทศบาลประจำโรงพยาบาลกลาง ส่วนหน้าที่เก็บและรักษาเงินของโรงพยาบาล ผู้อำนวยการโรงพยาบาลย่อมมีอำนาจที่จะมอบหมายให้จำเลยกระทำได้โดยชอบ จำเลยจึงเป็นเจ้าพนักงานและมีหน้าที่ตามกฎหมาย จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง(อ.ช. เพ็นชาติ-ว.จ. นิติสาตรไพสาล-ธรรมบัณฑิต บุนยะปานะ)ศาลชั้นต้น - หลวงพิเทสจรรยา+ศาลอุทธรณ์ - พระนนทปัญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าจำเลยเป็นเจ้าพนักงานมีหน้าที่เก็บและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาลกลาง ได้ยักยอกเงินรายได้ของโรงพยาบาลกลางไป ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาต้องกันให้ลงโทษจำเลยตามกฏหมายลักษณะอาญามาตรา ๑๓๑ และพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๗๗ ฉบับที่ ๒ กับให้ใช้เงินแก่โรงพยาบาลกลางด้วย จำเลยฎีกา ๑.ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมมิได้ความว่าจำเลยยักยอกเงินประเภทใดไปแต่เมื่อใด ทำให้จำเลยเข้าใจผิดในการต่อสู้คดี ๒.จำเลยเป็นแต่เสมียนมิใช่เป็นเจ้าพนักงานหรือพนักงานเทศบาลซึ่งมีหน้าที่รับและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาล ๓. ฟ้องโจทก์ขาดอายุความตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๘๐ ศาลฎีกาเห็นว่า ฎีกาข้อ ๑. ที่ว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมนั้น เห็นว่าฟ้องโจทก์ในเรื่องนี้มิใช่เป็นฟ้องเคลือบคลุม เพราะโจทก์ได้กล่าวบรรยายการกระทำของจำเลยที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิด ข้อเท็จจริงและรายละเอียดมาพอสมควรที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ที่ว่าโจทก์มิได้กล่าวว่า จำเลยยักยอกเงินประเภทใดเมื่อใดนั้น โจทก์ได้กล่าวแล้วว่าเงินรายได้ของโรงพยาบาลกลางในระหว่างตั้งแต่วันที่ ๔ ตุลาคม ๒๔๘๐ ถึงวันที่ ๒๕ ตุลาคม ๒๔+แล้ว+โจทก์บรรยายยิ่งกว่านี้เป็นไม่ได้เพราะจำเลยเป็นผู้เก็บรักษาเงินอยู่เองและเก็บรักษามาหลายปีแล้ว จำเลยจะยักยอกเอาไปเมื่อใด เป็นการพ้นวิสัยที่จะให้โจทก์บรรยายมาได้ ฎีกาข้อ ๒ ที่ว่า จำเลยมิใช่เป็นเจ้าพนักงานและไม่มีหน้าที่เก็บรักษาเงินนั้นจำเลยเป็นเสมียนซึ่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลกลางได้มอบหมายให้จำเลยประจำหน้าที่เป็นหัวหน้ารับและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาลมาแต่เมื่อโรงพยาบาลกลางยังขึ้นอยู่แก่กรมสาธารณสุข จำเลยได้รับหน้าที่นี้มาจนโรงพยาบาลกลางโอนไปขึ้นแก่เทศาล จำเลยก็ยังคงรับหน้าที่นี้ตลอดมา เมื่อโรงพยาบาลกลางโอนมาขึ้นแก่เทศบาลจำเลยก็โอนมาด้วยจำเลยจึงเป็นเจ้าพนักงานของเทศบาลประจำโรงพยาบาลกลาง ส่วนหน้าที่เก็บและรักษาเงินของโรงพยาบาล ผู้อำนวยการโรงพยาบาลย่อมมีอำนาจที่จะมอบหมายให้จำเลยกระทำได้โดยชอบ จำเลยจึงเป็นเจ้าพนักงานและมีหน้าที่ตามกฎหมาย จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 655/2485พนักงานอัยการโจทก์นายสำราญ ภมรสูตจำเลย ป.อ. ม. 131 ป.วิ.อ. ม. 158 (5)ในฟ้องโจทก์กล่าวหาจำเลยมีหน้าที่เป็นผู้เก็บรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาล กล่าวบรรยายฟ้องว่าจำเลยยักยอกเงินรายได้ในระหว่างตั้งแต่วันใดถึงวันใดไปเพียงเท่านี้เป็นรายละเอียดอันพอสมควรที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี มิใช่เป็นฟ้องเคลือบคลุม เสมืยนซึ่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลได้มอบหมายให้ประจำหน้าที่เป็นหัวหน้ารับและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาลเทศบาลโดยผู้อำนวยการเป็นผู้มีอำนาจที่จะมอบหมายได้ถือได้ว่าเป็นเจ้าพนักงานมีหน้าที่ตามกฏหมายได้ความว่าจำเลยเป็นเจ้าพนักงานมีหน้าที่เก็บและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาลกลาง ได้ยักยอกเงินรายได้ของโรงพยาบาลกลางไป ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาต้องกันให้ลงโทษจำเลยตามกฏหมายลักษณะอาญามาตรา ๑๓๑ และพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๗๗ ฉบับที่ ๒ กับให้ใช้เงินแก่โรงพยาบาลกลางด้วย จำเลยฎีกา ๑.ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมมิได้ความว่าจำเลยยักยอกเงินประเภทใดไปแต่เมื่อใด ทำให้จำเลยเข้าใจผิดในการต่อสู้คดี ๒.จำเลยเป็นแต่เสมียนมิใช่เป็นเจ้าพนักงานหรือพนักงานเทศบาลซึ่งมีหน้าที่รับและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาล ๓. ฟ้องโจทก์ขาดอายุความตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๘๐ ศาลฎีกาเห็นว่า ฎีกาข้อ ๑. ที่ว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมนั้น เห็นว่าฟ้องโจทก์ในเรื่องนี้มิใช่เป็นฟ้องเคลือบคลุม เพราะโจทก์ได้กล่าวบรรยายการกระทำของจำเลยที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิด ข้อเท็จจริงและรายละเอียดมาพอสมควรที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ที่ว่าโจทก์มิได้กล่าวว่า จำเลยยักยอกเงินประเภทใดเมื่อใดนั้น โจทก์ได้กล่าวแล้วว่าเงินรายได้ของโรงพยาบาลกลางในระหว่างตั้งแต่วันที่ ๔ ตุลาคม ๒๔๘๐ ถึงวันที่ ๒๕ ตุลาคม ๒๔+แล้ว+โจทก์บรรยายยิ่งกว่านี้เป็นไม่ได้เพราะจำเลยเป็นผู้เก็บรักษาเงินอยู่เองและเก็บรักษามาหลายปีแล้ว จำเลยจะยักยอกเอาไปเมื่อใด เป็นการพ้นวิสัยที่จะให้โจทก์บรรยายมาได้ ฎีกาข้อ ๒ ที่ว่า จำเลยมิใช่เป็นเจ้าพนักงานและไม่มีหน้าที่เก็บรักษาเงินนั้นจำเลยเป็นเสมียนซึ่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลกลางได้มอบหมายให้จำเลยประจำหน้าที่เป็นหัวหน้ารับและรักษาเงินรายได้ของโรงพยาบาลมาแต่เมื่อโรงพยาบาลกลางยังขึ้นอยู่แก่กรมสาธารณสุข จำเลยได้รับหน้าที่นี้มาจนโรงพยาบาลกลางโอนไปขึ้นแก่เทศาล จำเลยก็ยังคงรับหน้าที่นี้ตลอดมา เมื่อโรงพยาบาลกลางโอนมาขึ้นแก่เทศบาลจำเลยก็โอนมาด้วยจำเลยจึงเป็นเจ้าพนักงานของเทศบาลประจำโรงพยาบาลกลาง ส่วนหน้าที่เก็บและรักษาเงินของโรงพยาบาล ผู้อำนวยการโรงพยาบาลย่อมมีอำนาจที่จะมอบหมายให้จำเลยกระทำได้โดยชอบ จำเลยจึงเป็นเจ้าพนักงานและมีหน้าที่ตามกฎหมาย จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง(อ.ช. เพ็นชาติ-ว.จ. นิติสาตรไพสาล-ธรรมบัณฑิต บุนยะปานะ)ศาลชั้นต้น - หลวงพิเทสจรรยา+ศาลอุทธรณ์ - พระนนทปัญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ