คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1404/2496หลักกฎหมาย: ฟ้องขอให้ศาลแสดงกรรมสิทธิที่ดิน 2 แปลง คือที่นาและที่สวนราคาแปลงละ 300 บาทและเรียกค่าเสียหาย 420 บาท ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่สวนเป็นของโจทก์ให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย 30 บาท แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าที่นาก็เป็นของโจทก์ด้วย กับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายอีก 300 บาท ดังนี้ ถือว่าเป็นการแก้ไขเล็กน้อย ฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลแสดงว่าที่พิพาทหมายอักษร ก.ข.เป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้อง และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ ๔๒๐ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ย จำเลยให้การต่อสู้กรรมสิทธิในนาพิพาท ส่วนสวนพิพาทจำเลยถือว่าเป็นของบิดามารดา จึงเข้าตัดใบสาคูไม่เกิน ๓๐ ทาง ราคาไม่เกิน ๗.๕๐ บาท ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า นาพิพาทนั้นพยานหลักฐานโจทก์ไม่พอฟังตามข้อกล่าวอ้าง ส่วนสวนพิพาทฟังได้ว่าเป็นของโจทก์ จำเลยตัดเอาไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากโจทก์ไม่ได้ พิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายค่าจากให้โจทก์ ๓๐ บาท คำขออื่นให้ยก โจทก์ฝ่ายเดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า ที่นาพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้อง และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายในส่วนข้าวที่จำเลยเก็บเกี่ยวอีก ๓๐๐ บาท นอกนั้นคงยืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ดินพิพาทราคาแปลงละ ๓๐๐ บาท รวม ๒ แปลง ๖๐๐ บาท ค่าเสียหายที่ขอมาก็เพียง ๔๒๐ บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขเล็กน้อย จะฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ จึงให้ยกฎีกาจำเลยเสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1404/2496นางพร้อม พิชัยรักษ์โจทก์นายพริ้ม สุขสะบายที่ 1 นายกลั่น สุขสะบายที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 248ฟ้องขอให้ศาลแสดงกรรมสิทธิที่ดิน 2 แปลง คือที่นาและที่สวนราคาแปลงละ 300 บาทและเรียกค่าเสียหาย 420 บาท ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่สวนเป็นของโจทก์ให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย 30 บาท แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าที่นาก็เป็นของโจทก์ด้วย กับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายอีก 300 บาท ดังนี้ ถือว่าเป็นการแก้ไขเล็กน้อย ฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลแสดงว่าที่พิพาทหมายอักษร ก.ข.เป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้อง และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ ๔๒๐ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ย จำเลยให้การต่อสู้กรรมสิทธิในนาพิพาท ส่วนสวนพิพาทจำเลยถือว่าเป็นของบิดามารดา จึงเข้าตัดใบสาคูไม่เกิน ๓๐ ทาง ราคาไม่เกิน ๗.๕๐ บาท ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า นาพิพาทนั้นพยานหลักฐานโจทก์ไม่พอฟังตามข้อกล่าวอ้าง ส่วนสวนพิพาทฟังได้ว่าเป็นของโจทก์ จำเลยตัดเอาไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากโจทก์ไม่ได้ พิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายค่าจากให้โจทก์ ๓๐ บาท คำขออื่นให้ยก โจทก์ฝ่ายเดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า ที่นาพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้อง และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายในส่วนข้าวที่จำเลยเก็บเกี่ยวอีก ๓๐๐ บาท นอกนั้นคงยืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ดินพิพาทราคาแปลงละ ๓๐๐ บาท รวม ๒ แปลง ๖๐๐ บาท ค่าเสียหายที่ขอมาก็เพียง ๔๒๐ บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขเล็กน้อย จะฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ จึงให้ยกฎีกาจำเลยเสีย(ธรรมบัณฑิต-ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-นนทปัญญา)ศาลจังหวัดนครศรีธรรมราช - นายฉันท์ วรวิทย์สัตถญาณศาลอุทธรณ์ - หลวงประธานคดีศาสตร์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ศาลแสดงว่าที่พิพาทหมายอักษร ก.ข.เป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้อง และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ ๔๒๐ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ย จำเลยให้การต่อสู้กรรมสิทธิในนาพิพาท ส่วนสวนพิพาทจำเลยถือว่าเป็นของบิดามารดา จึงเข้าตัดใบสาคูไม่เกิน ๓๐ ทาง ราคาไม่เกิน ๗.๕๐ บาท ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า นาพิพาทนั้นพยานหลักฐานโจทก์ไม่พอฟังตามข้อกล่าวอ้าง ส่วนสวนพิพาทฟังได้ว่าเป็นของโจทก์ จำเลยตัดเอาไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากโจทก์ไม่ได้ พิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายค่าจากให้โจทก์ ๓๐ บาท คำขออื่นให้ยก โจทก์ฝ่ายเดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า ที่นาพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้อง และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายในส่วนข้าวที่จำเลยเก็บเกี่ยวอีก ๓๐๐ บาท นอกนั้นคงยืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ดินพิพาทราคาแปลงละ ๓๐๐ บาท รวม ๒ แปลง ๖๐๐ บาท ค่าเสียหายที่ขอมาก็เพียง ๔๒๐ บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขเล็กน้อย จะฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ จึงให้ยกฎีกาจำเลยเสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1404/2496นางพร้อม พิชัยรักษ์โจทก์นายพริ้ม สุขสะบายที่ 1 นายกลั่น สุขสะบายที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 248ฟ้องขอให้ศาลแสดงกรรมสิทธิที่ดิน 2 แปลง คือที่นาและที่สวนราคาแปลงละ 300 บาทและเรียกค่าเสียหาย 420 บาท ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่สวนเป็นของโจทก์ให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย 30 บาท แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าที่นาก็เป็นของโจทก์ด้วย กับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายอีก 300 บาท ดังนี้ ถือว่าเป็นการแก้ไขเล็กน้อย ฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลแสดงว่าที่พิพาทหมายอักษร ก.ข.เป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้อง และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ ๔๒๐ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ย จำเลยให้การต่อสู้กรรมสิทธิในนาพิพาท ส่วนสวนพิพาทจำเลยถือว่าเป็นของบิดามารดา จึงเข้าตัดใบสาคูไม่เกิน ๓๐ ทาง ราคาไม่เกิน ๗.๕๐ บาท ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า นาพิพาทนั้นพยานหลักฐานโจทก์ไม่พอฟังตามข้อกล่าวอ้าง ส่วนสวนพิพาทฟังได้ว่าเป็นของโจทก์ จำเลยตัดเอาไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากโจทก์ไม่ได้ พิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายค่าจากให้โจทก์ ๓๐ บาท คำขออื่นให้ยก โจทก์ฝ่ายเดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า ที่นาพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้อง และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายในส่วนข้าวที่จำเลยเก็บเกี่ยวอีก ๓๐๐ บาท นอกนั้นคงยืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ดินพิพาทราคาแปลงละ ๓๐๐ บาท รวม ๒ แปลง ๖๐๐ บาท ค่าเสียหายที่ขอมาก็เพียง ๔๒๐ บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขเล็กน้อย จะฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ จึงให้ยกฎีกาจำเลยเสีย(ธรรมบัณฑิต-ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-นนทปัญญา)ศาลจังหวัดนครศรีธรรมราช - นายฉันท์ วรวิทย์สัตถญาณศาลอุทธรณ์ - หลวงประธานคดีศาสตร์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ