คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 736/2525หลักกฎหมาย: ที่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 879 บัญญัติว่าผู้รับประกันภัยไม่ต้องรับผิดในเมื่อความวินาศภัยหรือเหตุอื่นซึ่งได้ระบุไว้ในสัญญานั้นได้เกิดขึ้นเพราะความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัยหรือผู้รับประโยชน์นั้น เป็นบทบัญญัติที่ยกเว้นความรับผิดของผู้รับประกันภัย จึงต้องตีความโดยเคร่งครัดว่าหมายถึงความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัย หรือผู้รับประโยชน์เองเท่านั้น ไม่หมายรวมถึง ความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของลูกจ้างผู้เอาประกันภัยหรือผู้รับประโยชน์ด้วยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของจำเลยที่ ๒ ขับรถยนต์ของจำเลยที่ ๒ ไปในทางการที่จ้างหรือตัวแทนของจำเลยที่ ๒ ด้วยความประมาทชนรถโจทก์ได้รับความเสียหายและโจทก์ได้รับบาดเจ็บ ขอให้บังคับจำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ ๑ มิใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ ๒ แต่จำเลยที่ ๑ ยืมรถของจำเลยที่ ๒ ไปใช้แล้วเกิดเหตุขึ้น การชนกันเกิดเพราะความประมาทของโจทก์ โจทก์เรียกค่าเสียหายสูงเกินความจริง และฟ้องโจทก์เคลือบคลุม ขอให้ยกฟ้อง ระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้น จำเลยที่ ๒ ขอให้หมายเรียกบริษัทไทยพัฒนาประกันภัย จำกัด เข้ามาเป็นจำเลยร่วมเพราะบริษัทดังกล่าวเป็นผู้รับประกันภัยวินาศภัยรถยนต์ของจำเลยที่ ๒ ศาลชั้นต้นอนุญาต บริษัทไทยพัฒนาประกันภัย จำกัด จำเลยร่วมให้การทำนองเดียวกับจำเลยที่ ๑ ที่ ๒ และให้การด้วยว่า ขณะเกิดเหตุจำเลยที่ ๑ ไม่อยู่ในสภาพที่จะขับรถยนต์ได้ เนื่องจากหลับในในขณะขับรถ อันเป็นการประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง จำเลยร่วมจึงไม่ต้องรับผิด ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยทั้งสองและจำเลยร่วม ร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยร่วมผู้เดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยร่วมฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า บทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๘๗๙ ซึ่งบัญญัติว่า "ผู้รับประกันภัยไม่ต้องรับผิดในเมื่อความวินาศภัยหรือเหตุอื่นซึ่งได้ระบุไว้ในสัญญานั้นได้เกิดขึ้นเพราะความทุจริตหรือความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัยหรือผู้รับประโยชน์ ฯลฯ" นั้น เป็นบทบัญญัติที่ยกเว้นความรับผิดของผู้รับประกันภัย จึงต้องตีความโดยเคร่งครัดว่าหมายถึงความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัยหรือของผู้รับประโยชน์เท่านั้น แต่ข้อเท็จจริงในคดีนี้ปรากฏว่า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้เอาประกันภัยและมิได้เป็นผู้ประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง จำเลยร่วมผู้รับประกันภัยจึงไม่พ้นความรับผิด พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 736/2525นายสังเวียน เพชรพุ่มโจทก์นายพลเทพ เพลินไพศาล กับพวกจำเลยบริษัทไทยพัฒนาประกันภัย จำกัดจำเลยร่วม ป.พ.พ. ม. 420, ม. 425, ม. 877, ม. 879ที่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 879 บัญญัติว่าผู้รับประกันภัยไม่ต้องรับผิดในเมื่อความวินาศภัยหรือเหตุอื่นซึ่งได้ระบุไว้ในสัญญานั้นได้เกิดขึ้นเพราะความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัยหรือผู้รับประโยชน์นั้น เป็นบทบัญญัติที่ยกเว้นความรับผิดของผู้รับประกันภัย จึงต้องตีความโดยเคร่งครัดว่าหมายถึงความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัย หรือผู้รับประโยชน์เองเท่านั้น ไม่หมายรวมถึง ความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของลูกจ้างผู้เอาประกันภัยหรือผู้รับประโยชน์ด้วยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของจำเลยที่ ๒ ขับรถยนต์ของจำเลยที่ ๒ ไปในทางการที่จ้างหรือตัวแทนของจำเลยที่ ๒ ด้วยความประมาทชนรถโจทก์ได้รับความเสียหายและโจทก์ได้รับบาดเจ็บ ขอให้บังคับจำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ ๑ มิใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ ๒ แต่จำเลยที่ ๑ ยืมรถของจำเลยที่ ๒ ไปใช้แล้วเกิดเหตุขึ้น การชนกันเกิดเพราะความประมาทของโจทก์ โจทก์เรียกค่าเสียหายสูงเกินความจริง และฟ้องโจทก์เคลือบคลุม ขอให้ยกฟ้อง ระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้น จำเลยที่ ๒ ขอให้หมายเรียกบริษัทไทยพัฒนาประกันภัย จำกัด เข้ามาเป็นจำเลยร่วมเพราะบริษัทดังกล่าวเป็นผู้รับประกันภัยวินาศภัยรถยนต์ของจำเลยที่ ๒ ศาลชั้นต้นอนุญาต บริษัทไทยพัฒนาประกันภัย จำกัด จำเลยร่วมให้การทำนองเดียวกับจำเลยที่ ๑ ที่ ๒ และให้การด้วยว่า ขณะเกิดเหตุจำเลยที่ ๑ ไม่อยู่ในสภาพที่จะขับรถยนต์ได้ เนื่องจากหลับในในขณะขับรถ อันเป็นการประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง จำเลยร่วมจึงไม่ต้องรับผิด ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยทั้งสองและจำเลยร่วม ร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยร่วมผู้เดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยร่วมฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า บทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๘๗๙ ซึ่งบัญญัติว่า "ผู้รับประกันภัยไม่ต้องรับผิดในเมื่อความวินาศภัยหรือเหตุอื่นซึ่งได้ระบุไว้ในสัญญานั้นได้เกิดขึ้นเพราะความทุจริตหรือความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัยหรือผู้รับประโยชน์ ฯลฯ" นั้น เป็นบทบัญญัติที่ยกเว้นความรับผิดของผู้รับประกันภัย จึงต้องตีความโดยเคร่งครัดว่าหมายถึงความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัยหรือของผู้รับประโยชน์เท่านั้น แต่ข้อเท็จจริงในคดีนี้ปรากฏว่า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้เอาประกันภัยและมิได้เป็นผู้ประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง จำเลยร่วมผู้รับประกันภัยจึงไม่พ้นความรับผิด พิพากษายืน(เริ่ม ธรรมดุษฎี-ปรีชา สุมาวงศ์-อำนวย อินทุภูติ)ศาลแพ่ง - นายมาลินทร์ จั่นสัญจัยศาลอุทธรณ์ - นายดำริ ศุภพิโรจน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของจำเลยที่ ๒ ขับรถยนต์ของจำเลยที่ ๒ ไปในทางการที่จ้างหรือตัวแทนของจำเลยที่ ๒ ด้วยความประมาทชนรถโจทก์ได้รับความเสียหายและโจทก์ได้รับบาดเจ็บ ขอให้บังคับจำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ ๑ มิใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ ๒ แต่จำเลยที่ ๑ ยืมรถของจำเลยที่ ๒ ไปใช้แล้วเกิดเหตุขึ้น การชนกันเกิดเพราะความประมาทของโจทก์ โจทก์เรียกค่าเสียหายสูงเกินความจริง และฟ้องโจทก์เคลือบคลุม ขอให้ยกฟ้อง ระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้น จำเลยที่ ๒ ขอให้หมายเรียกบริษัทไทยพัฒนาประกันภัย จำกัด เข้ามาเป็นจำเลยร่วมเพราะบริษัทดังกล่าวเป็นผู้รับประกันภัยวินาศภัยรถยนต์ของจำเลยที่ ๒ ศาลชั้นต้นอนุญาต บริษัทไทยพัฒนาประกันภัย จำกัด จำเลยร่วมให้การทำนองเดียวกับจำเลยที่ ๑ ที่ ๒ และให้การด้วยว่า ขณะเกิดเหตุจำเลยที่ ๑ ไม่อยู่ในสภาพที่จะขับรถยนต์ได้ เนื่องจากหลับในในขณะขับรถ อันเป็นการประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง จำเลยร่วมจึงไม่ต้องรับผิด ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยทั้งสองและจำเลยร่วม ร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยร่วมผู้เดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยร่วมฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า บทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๘๗๙ ซึ่งบัญญัติว่า "ผู้รับประกันภัยไม่ต้องรับผิดในเมื่อความวินาศภัยหรือเหตุอื่นซึ่งได้ระบุไว้ในสัญญานั้นได้เกิดขึ้นเพราะความทุจริตหรือความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัยหรือผู้รับประโยชน์ ฯลฯ" นั้น เป็นบทบัญญัติที่ยกเว้นความรับผิดของผู้รับประกันภัย จึงต้องตีความโดยเคร่งครัดว่าหมายถึงความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัยหรือของผู้รับประโยชน์เท่านั้น แต่ข้อเท็จจริงในคดีนี้ปรากฏว่า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้เอาประกันภัยและมิได้เป็นผู้ประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง จำเลยร่วมผู้รับประกันภัยจึงไม่พ้นความรับผิด พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 736/2525นายสังเวียน เพชรพุ่มโจทก์นายพลเทพ เพลินไพศาล กับพวกจำเลยบริษัทไทยพัฒนาประกันภัย จำกัดจำเลยร่วม ป.พ.พ. ม. 420, ม. 425, ม. 877, ม. 879ที่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 879 บัญญัติว่าผู้รับประกันภัยไม่ต้องรับผิดในเมื่อความวินาศภัยหรือเหตุอื่นซึ่งได้ระบุไว้ในสัญญานั้นได้เกิดขึ้นเพราะความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัยหรือผู้รับประโยชน์นั้น เป็นบทบัญญัติที่ยกเว้นความรับผิดของผู้รับประกันภัย จึงต้องตีความโดยเคร่งครัดว่าหมายถึงความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัย หรือผู้รับประโยชน์เองเท่านั้น ไม่หมายรวมถึง ความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของลูกจ้างผู้เอาประกันภัยหรือผู้รับประโยชน์ด้วยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของจำเลยที่ ๒ ขับรถยนต์ของจำเลยที่ ๒ ไปในทางการที่จ้างหรือตัวแทนของจำเลยที่ ๒ ด้วยความประมาทชนรถโจทก์ได้รับความเสียหายและโจทก์ได้รับบาดเจ็บ ขอให้บังคับจำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ ๑ มิใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ ๒ แต่จำเลยที่ ๑ ยืมรถของจำเลยที่ ๒ ไปใช้แล้วเกิดเหตุขึ้น การชนกันเกิดเพราะความประมาทของโจทก์ โจทก์เรียกค่าเสียหายสูงเกินความจริง และฟ้องโจทก์เคลือบคลุม ขอให้ยกฟ้อง ระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้น จำเลยที่ ๒ ขอให้หมายเรียกบริษัทไทยพัฒนาประกันภัย จำกัด เข้ามาเป็นจำเลยร่วมเพราะบริษัทดังกล่าวเป็นผู้รับประกันภัยวินาศภัยรถยนต์ของจำเลยที่ ๒ ศาลชั้นต้นอนุญาต บริษัทไทยพัฒนาประกันภัย จำกัด จำเลยร่วมให้การทำนองเดียวกับจำเลยที่ ๑ ที่ ๒ และให้การด้วยว่า ขณะเกิดเหตุจำเลยที่ ๑ ไม่อยู่ในสภาพที่จะขับรถยนต์ได้ เนื่องจากหลับในในขณะขับรถ อันเป็นการประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง จำเลยร่วมจึงไม่ต้องรับผิด ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยทั้งสองและจำเลยร่วม ร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยร่วมผู้เดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยร่วมฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า บทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๘๗๙ ซึ่งบัญญัติว่า "ผู้รับประกันภัยไม่ต้องรับผิดในเมื่อความวินาศภัยหรือเหตุอื่นซึ่งได้ระบุไว้ในสัญญานั้นได้เกิดขึ้นเพราะความทุจริตหรือความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัยหรือผู้รับประโยชน์ ฯลฯ" นั้น เป็นบทบัญญัติที่ยกเว้นความรับผิดของผู้รับประกันภัย จึงต้องตีความโดยเคร่งครัดว่าหมายถึงความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัยหรือของผู้รับประโยชน์เท่านั้น แต่ข้อเท็จจริงในคดีนี้ปรากฏว่า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้เอาประกันภัยและมิได้เป็นผู้ประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง จำเลยร่วมผู้รับประกันภัยจึงไม่พ้นความรับผิด พิพากษายืน(เริ่ม ธรรมดุษฎี-ปรีชา สุมาวงศ์-อำนวย อินทุภูติ)ศาลแพ่ง - นายมาลินทร์ จั่นสัญจัยศาลอุทธรณ์ - นายดำริ ศุภพิโรจน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ