คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2271/2530หลักกฎหมาย: บันทึกการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจาของโจทก์นั้น เป็นเพียงหลักฐานการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจา และเป็นความสะดวกที่ศาลจะบันทึกการฟ้องด้วยวาจาลงในแบบพิมพ์ของศาลได้รวดเร็วขึ้นเท่านั้น หาใช่ฟ้องด้วยวาจาตามกฎหมายไม่ แม้ตามมาตรา 20 แห่ง พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงฯ จะมิได้บังคับโดยตรงว่าโจทก์ต้องไปศาล แต่มาตรา 19 ของ พ.ร.บ. ดังกล่าวบัญญัติให้โจทก์แจ้งต่อศาลถึงชื่อ โจทก์ ชื่อ ที่อยู่และสัญชาติของจำเลยฐานความผิด การกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำความผิดและอื่น ๆอีกหลายประการ เห็นได้ว่าลักษณะของงานบังคับให้โจทก์ต้องไปศาลอยู่ในตัว เมื่อโจทก์ไม่ไปศาลย่อมถือว่าไม่มีการฟ้องคดี.มูลคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ให้พนักงานธุรการนำบันทึการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจามายื่นต่อพนักงานรับฟ้อง กล่าวหาว่า จำเลยได้ช่วยผู้อื่นซึ่งต้องหาว่าฆ่าผู้อื่น โดยให้ที่พำนัก ซ่อนเร้นหรือช่วยเพื่อไม่ให้ถูกจับกุม ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าเมื่อโจทก์ไม่มาศาลศาลก็ไม่อาจสอบถามได้ บันทึกการฟ้องด้วยวาจาของโจทก์นั้น ไม่ถือว่าเป็นฟ้องตามความหมายของกฎหมาย จึงเท่ากับว่าโจทก์ยังไม่ได้ฟ้องคดี ให้จำหน่ายออกจารสารบบความโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "บันทึกการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจาของโจทก์นั้น เป็นเพียงหลักฐานการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจาและเป็นความสะดวกที่ศาลจะบันทึกการฟ้องด้วยวาจาลงในแบบพิมพ์ของศาลได้รวดเร็วขึ้นเท่านั้น หาใช่เฟ้องด้วยวาจาตามกฎหมายไม่ โจทก์ฎีกาว่าจำเลยให้การรับสารภาพในชั้นศาล ศาลพิพากษาไปได้ทันที และตามมาตรา 20แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงพ.ศ. 2499 ไม่บังคับให้โจทก์ต้องไปศาลนั้น ตามสำนวนศาลมิได้สอบถามคำให้การจำเลย โจทก์จะว่าจำเลยให้การรับสารภาพชั้นศาลได้อย่างไร แม้มาตรา 20 ที่โจทก์อ้างจะมิได้บังคับโดยตรงว่าโจทก์ต้องไปศาล แต่วิธีปฏิบัติตามมาตรา 20 ดังกล่าวซึ่งกำหนดว่าถ้าผู้ต้องหาให้การรับสารภาพต่อพนักงานสอบสวน ให้พนักงานสอบสวนนำผู้ต้องหามายังพนักงานอัยการเพื่อฟ้องศาลโดยมิต้องทำการสอบสวนและให้ฟ้องด้วยวาจา การฟ้องด้วยวาจาพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. 2499มาตรา 19 บัญญัติให้โจทก์แจ้งต่อศาลถึงชื่อโจทก์ ชื่อ ที่อยู่และสัญชาติของจำเลย ฐานความผิด การกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำความผิด และอื่น ๆ อีกหลายประการ เห้นได้ว่าลักษณะของงานบังคับให้โจทก์ต้องไปศาลอยู่ในตัว เมื่อไม่ไปศาลย่อมถือได้ว่าไม่มีการฟ้องคดีดังที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยไว้ชอบแล้ว ฏีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2271/2530พนักงานอัยการ ประจำศาล จังหวัด สี คิ้วโจทก์นาย แก้ว เมก จะ บกจำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ.2499 ม. 19 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2503 ม. 20บันทึกการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจาของโจทก์นั้น เป็นเพียงหลักฐานการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจา และเป็นความสะดวกที่ศาลจะบันทึกการฟ้องด้วยวาจาลงในแบบพิมพ์ของศาลได้รวดเร็วขึ้นเท่านั้น หาใช่ฟ้องด้วยวาจาตามกฎหมายไม่ แม้ตามมาตรา 20 แห่ง พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงฯ จะมิได้บังคับโดยตรงว่าโจทก์ต้องไปศาล แต่มาตรา 19 ของ พ.ร.บ. ดังกล่าวบัญญัติให้โจทก์แจ้งต่อศาลถึงชื่อ โจทก์ ชื่อ ที่อยู่และสัญชาติของจำเลยฐานความผิด การกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำความผิดและอื่น ๆอีกหลายประการ เห็นได้ว่าลักษณะของงานบังคับให้โจทก์ต้องไปศาลอยู่ในตัว เมื่อโจทก์ไม่ไปศาลย่อมถือว่าไม่มีการฟ้องคดี.มูลคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ให้พนักงานธุรการนำบันทึการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจามายื่นต่อพนักงานรับฟ้อง กล่าวหาว่า จำเลยได้ช่วยผู้อื่นซึ่งต้องหาว่าฆ่าผู้อื่น โดยให้ที่พำนัก ซ่อนเร้นหรือช่วยเพื่อไม่ให้ถูกจับกุม ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าเมื่อโจทก์ไม่มาศาลศาลก็ไม่อาจสอบถามได้ บันทึกการฟ้องด้วยวาจาของโจทก์นั้น ไม่ถือว่าเป็นฟ้องตามความหมายของกฎหมาย จึงเท่ากับว่าโจทก์ยังไม่ได้ฟ้องคดี ให้จำหน่ายออกจารสารบบความโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "บันทึกการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจาของโจทก์นั้น เป็นเพียงหลักฐานการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจาและเป็นความสะดวกที่ศาลจะบันทึกการฟ้องด้วยวาจาลงในแบบพิมพ์ของศาลได้รวดเร็วขึ้นเท่านั้น หาใช่เฟ้องด้วยวาจาตามกฎหมายไม่ โจทก์ฎีกาว่าจำเลยให้การรับสารภาพในชั้นศาล ศาลพิพากษาไปได้ทันที และตามมาตรา 20แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงพ.ศ. 2499 ไม่บังคับให้โจทก์ต้องไปศาลนั้น ตามสำนวนศาลมิได้สอบถามคำให้การจำเลย โจทก์จะว่าจำเลยให้การรับสารภาพชั้นศาลได้อย่างไร แม้มาตรา 20 ที่โจทก์อ้างจะมิได้บังคับโดยตรงว่าโจทก์ต้องไปศาล แต่วิธีปฏิบัติตามมาตรา 20 ดังกล่าวซึ่งกำหนดว่าถ้าผู้ต้องหาให้การรับสารภาพต่อพนักงานสอบสวน ให้พนักงานสอบสวนนำผู้ต้องหามายังพนักงานอัยการเพื่อฟ้องศาลโดยมิต้องทำการสอบสวนและให้ฟ้องด้วยวาจา การฟ้องด้วยวาจาพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. 2499มาตรา 19 บัญญัติให้โจทก์แจ้งต่อศาลถึงชื่อโจทก์ ชื่อ ที่อยู่และสัญชาติของจำเลย ฐานความผิด การกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำความผิด และอื่น ๆ อีกหลายประการ เห้นได้ว่าลักษณะของงานบังคับให้โจทก์ต้องไปศาลอยู่ในตัว เมื่อไม่ไปศาลย่อมถือได้ว่าไม่มีการฟ้องคดีดังที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยไว้ชอบแล้ว ฏีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(เสนอ ศรนิยม-ยรรยง อิทธิพงษ์-ส่อง สุขะปุณณพันธ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการฟ้องด้วยวาจานั้น หมายถึงการที่โจทก์ฟ้องต่อศาลด้วยวาจาโดยแถลงให้ศาลทราบถึงรายละเอียดต่าง ๆ ตามที่กฎหมายต้องการ แต่ในทางปฏิบัติพนักงานอัยการจะยื่นบันทึกการฟ้องคดีด้วยวาจาต่อศาลแล้วศาลก็จะบันทึกในความตามที่ปรากฏในบันทึกของพนักงานอัยการนี้ลงในแบบพิมพ์ของศาลเมื่อพนักงานอัยการมาศาล ศาลก็จะสอบถามคำให้การจำเลยไปเลยทีเดียว โดยศาลไม่จำต้องรอให้พนักงานอัยการแถลงต่อศาลถึงรายละเอียดดังกล่าวให้เป็นที่ซ้ำซ้อนอีก ทั้งนี้เพื่อความสะดวกรวดเร็วทั้งของศาลและพนักงานอัยการ แต่หากพนักงานอัยการไม่มาศาลเลย (คดีนี้ปรากฏตามสำนวนว่าศาลรออยู่จนถึงเวลา 16.50 นาฬิกา) จะอาศัยแต่เพียงบันทึกการฟ้องคดีด้วยวาจาหมายความรวมไปถึงว่าได้มาฟ้องด้วยวาจาแล้วหาได้ไม่ เพราะวิธีปฏิบัติจะมายกเว้นข้อกฎหมายหาได้ไม่แม้บันทึกฟ้องคดีด้วยวาจาดังกล่าวจะปรากฏรายละเอียดต่างๆ ตามที่กฎหมายต้องการก็ตาม กรณีจึงถือได้ว่าไม่มีการฟ้องคดีต่อศาลดังนั้นที่พนักงานรับฟ้องของศาลลงลำดับเลขหมายสำนวนในสารบบความไว้แล้วศาลจึงต้องให้จำหน่ายออกจากสารบบความเสีย นอกจากนี้คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ยังเป็นแบบอย่างที่ดียิ่งในแว่ของการตีความกฎหมายในกรณีที่ไม่มีกฎหมายกำหนดโดยตรง หากพิจารณาให้ลึกซึ้งลงไปอีก แม้กฎหมายจะไม่กำหนดไว้โดยตรงให้โจทก์ต้องไปศาลในกรณีฟ้องด้วยวาจาแต่ก็ไม่มีบทกฎหมายใดสนับสนุนให้โจทก์ไม่ต้องไปศาลในกรณีที่ประสงค์คดีนี้ต่อศาลได้อีก ตามมาตรา 9 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงพ.ศ. 2499 กรณีไม่ถือว่าเป็นฟ้องซ้ำ เพราะคดีนี้ศาลถือว่ายังไม่มีการฟ้องคดี. วรงค์พรจิระภาค.คำพิพากษา: มูลคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ให้พนักงานธุรการนำบันทึการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจามายื่นต่อพนักงานรับฟ้อง กล่าวหาว่า จำเลยได้ช่วยผู้อื่นซึ่งต้องหาว่าฆ่าผู้อื่น โดยให้ที่พำนัก ซ่อนเร้นหรือช่วยเพื่อไม่ให้ถูกจับกุม ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าเมื่อโจทก์ไม่มาศาลศาลก็ไม่อาจสอบถามได้ บันทึกการฟ้องด้วยวาจาของโจทก์นั้น ไม่ถือว่าเป็นฟ้องตามความหมายของกฎหมาย จึงเท่ากับว่าโจทก์ยังไม่ได้ฟ้องคดี ให้จำหน่ายออกจารสารบบความโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "บันทึกการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจาของโจทก์นั้น เป็นเพียงหลักฐานการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจาและเป็นความสะดวกที่ศาลจะบันทึกการฟ้องด้วยวาจาลงในแบบพิมพ์ของศาลได้รวดเร็วขึ้นเท่านั้น หาใช่เฟ้องด้วยวาจาตามกฎหมายไม่ โจทก์ฎีกาว่าจำเลยให้การรับสารภาพในชั้นศาล ศาลพิพากษาไปได้ทันที และตามมาตรา 20แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงพ.ศ. 2499 ไม่บังคับให้โจทก์ต้องไปศาลนั้น ตามสำนวนศาลมิได้สอบถามคำให้การจำเลย โจทก์จะว่าจำเลยให้การรับสารภาพชั้นศาลได้อย่างไร แม้มาตรา 20 ที่โจทก์อ้างจะมิได้บังคับโดยตรงว่าโจทก์ต้องไปศาล แต่วิธีปฏิบัติตามมาตรา 20 ดังกล่าวซึ่งกำหนดว่าถ้าผู้ต้องหาให้การรับสารภาพต่อพนักงานสอบสวน ให้พนักงานสอบสวนนำผู้ต้องหามายังพนักงานอัยการเพื่อฟ้องศาลโดยมิต้องทำการสอบสวนและให้ฟ้องด้วยวาจา การฟ้องด้วยวาจาพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. 2499มาตรา 19 บัญญัติให้โจทก์แจ้งต่อศาลถึงชื่อโจทก์ ชื่อ ที่อยู่และสัญชาติของจำเลย ฐานความผิด การกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำความผิด และอื่น ๆ อีกหลายประการ เห้นได้ว่าลักษณะของงานบังคับให้โจทก์ต้องไปศาลอยู่ในตัว เมื่อไม่ไปศาลย่อมถือได้ว่าไม่มีการฟ้องคดีดังที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยไว้ชอบแล้ว ฏีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2271/2530พนักงานอัยการ ประจำศาล จังหวัด สี คิ้วโจทก์นาย แก้ว เมก จะ บกจำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ.2499 ม. 19 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2503 ม. 20บันทึกการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจาของโจทก์นั้น เป็นเพียงหลักฐานการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจา และเป็นความสะดวกที่ศาลจะบันทึกการฟ้องด้วยวาจาลงในแบบพิมพ์ของศาลได้รวดเร็วขึ้นเท่านั้น หาใช่ฟ้องด้วยวาจาตามกฎหมายไม่ แม้ตามมาตรา 20 แห่ง พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงฯ จะมิได้บังคับโดยตรงว่าโจทก์ต้องไปศาล แต่มาตรา 19 ของ พ.ร.บ. ดังกล่าวบัญญัติให้โจทก์แจ้งต่อศาลถึงชื่อ โจทก์ ชื่อ ที่อยู่และสัญชาติของจำเลยฐานความผิด การกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำความผิดและอื่น ๆอีกหลายประการ เห็นได้ว่าลักษณะของงานบังคับให้โจทก์ต้องไปศาลอยู่ในตัว เมื่อโจทก์ไม่ไปศาลย่อมถือว่าไม่มีการฟ้องคดี.มูลคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ให้พนักงานธุรการนำบันทึการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจามายื่นต่อพนักงานรับฟ้อง กล่าวหาว่า จำเลยได้ช่วยผู้อื่นซึ่งต้องหาว่าฆ่าผู้อื่น โดยให้ที่พำนัก ซ่อนเร้นหรือช่วยเพื่อไม่ให้ถูกจับกุม ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าเมื่อโจทก์ไม่มาศาลศาลก็ไม่อาจสอบถามได้ บันทึกการฟ้องด้วยวาจาของโจทก์นั้น ไม่ถือว่าเป็นฟ้องตามความหมายของกฎหมาย จึงเท่ากับว่าโจทก์ยังไม่ได้ฟ้องคดี ให้จำหน่ายออกจารสารบบความโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "บันทึกการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจาของโจทก์นั้น เป็นเพียงหลักฐานการฟ้องคดีอาญาด้วยวาจาและเป็นความสะดวกที่ศาลจะบันทึกการฟ้องด้วยวาจาลงในแบบพิมพ์ของศาลได้รวดเร็วขึ้นเท่านั้น หาใช่เฟ้องด้วยวาจาตามกฎหมายไม่ โจทก์ฎีกาว่าจำเลยให้การรับสารภาพในชั้นศาล ศาลพิพากษาไปได้ทันที และตามมาตรา 20แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงพ.ศ. 2499 ไม่บังคับให้โจทก์ต้องไปศาลนั้น ตามสำนวนศาลมิได้สอบถามคำให้การจำเลย โจทก์จะว่าจำเลยให้การรับสารภาพชั้นศาลได้อย่างไร แม้มาตรา 20 ที่โจทก์อ้างจะมิได้บังคับโดยตรงว่าโจทก์ต้องไปศาล แต่วิธีปฏิบัติตามมาตรา 20 ดังกล่าวซึ่งกำหนดว่าถ้าผู้ต้องหาให้การรับสารภาพต่อพนักงานสอบสวน ให้พนักงานสอบสวนนำผู้ต้องหามายังพนักงานอัยการเพื่อฟ้องศาลโดยมิต้องทำการสอบสวนและให้ฟ้องด้วยวาจา การฟ้องด้วยวาจาพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. 2499มาตรา 19 บัญญัติให้โจทก์แจ้งต่อศาลถึงชื่อโจทก์ ชื่อ ที่อยู่และสัญชาติของจำเลย ฐานความผิด การกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำความผิด และอื่น ๆ อีกหลายประการ เห้นได้ว่าลักษณะของงานบังคับให้โจทก์ต้องไปศาลอยู่ในตัว เมื่อไม่ไปศาลย่อมถือได้ว่าไม่มีการฟ้องคดีดังที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยไว้ชอบแล้ว ฏีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(เสนอ ศรนิยม-ยรรยง อิทธิพงษ์-ส่อง สุขะปุณณพันธ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการฟ้องด้วยวาจานั้น หมายถึงการที่โจทก์ฟ้องต่อศาลด้วยวาจาโดยแถลงให้ศาลทราบถึงรายละเอียดต่าง ๆ ตามที่กฎหมายต้องการ แต่ในทางปฏิบัติพนักงานอัยการจะยื่นบันทึกการฟ้องคดีด้วยวาจาต่อศาลแล้วศาลก็จะบันทึกในความตามที่ปรากฏในบันทึกของพนักงานอัยการนี้ลงในแบบพิมพ์ของศาลเมื่อพนักงานอัยการมาศาล ศาลก็จะสอบถามคำให้การจำเลยไปเลยทีเดียว โดยศาลไม่จำต้องรอให้พนักงานอัยการแถลงต่อศาลถึงรายละเอียดดังกล่าวให้เป็นที่ซ้ำซ้อนอีก ทั้งนี้เพื่อความสะดวกรวดเร็วทั้งของศาลและพนักงานอัยการ แต่หากพนักงานอัยการไม่มาศาลเลย (คดีนี้ปรากฏตามสำนวนว่าศาลรออยู่จนถึงเวลา 16.50 นาฬิกา) จะอาศัยแต่เพียงบันทึกการฟ้องคดีด้วยวาจาหมายความรวมไปถึงว่าได้มาฟ้องด้วยวาจาแล้วหาได้ไม่ เพราะวิธีปฏิบัติจะมายกเว้นข้อกฎหมายหาได้ไม่แม้บันทึกฟ้องคดีด้วยวาจาดังกล่าวจะปรากฏรายละเอียดต่างๆ ตามที่กฎหมายต้องการก็ตาม กรณีจึงถือได้ว่าไม่มีการฟ้องคดีต่อศาลดังนั้นที่พนักงานรับฟ้องของศาลลงลำดับเลขหมายสำนวนในสารบบความไว้แล้วศาลจึงต้องให้จำหน่ายออกจากสารบบความเสีย นอกจากนี้คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ยังเป็นแบบอย่างที่ดียิ่งในแว่ของการตีความกฎหมายในกรณีที่ไม่มีกฎหมายกำหนดโดยตรง หากพิจารณาให้ลึกซึ้งลงไปอีก แม้กฎหมายจะไม่กำหนดไว้โดยตรงให้โจทก์ต้องไปศาลในกรณีฟ้องด้วยวาจาแต่ก็ไม่มีบทกฎหมายใดสนับสนุนให้โจทก์ไม่ต้องไปศาลในกรณีที่ประสงค์คดีนี้ต่อศาลได้อีก ตามมาตรา 9 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงพ.ศ. 2499 กรณีไม่ถือว่าเป็นฟ้องซ้ำ เพราะคดีนี้ศาลถือว่ายังไม่มีการฟ้องคดี. วรงค์พรจิระภาค.