คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 82024หลักกฎหมาย: การรวมกระทงลงโทษ เมื่อรวมโทษทุกกระทงเข้าด้วยกันแล้ว จะลงโทษเกินกว่าอัตราขั้นได้ การที่จำเลยเขียนชื่อและประทับตราชื่อห้างร้านที่ไม่มีตัวจริงแต่เป็นห้างร้านที่สมมุตขึ้นและใช้ชื่อและประทับตราที่สมมติขึ้นในการออกเช็คสั่งจ่ายหรือสลักหลังเช็คที่ไม่มีห้างร้านตัวจริง เป็นผิดฐานปลอมหนังสือทั้งฉบับ เช็คเป็นใบสั่งให้จ่ายเงินตาม ก.ม.อาญา ม.225(4) และ ป.ม.อาญา ม.266(4) โดยอยู่ในลักษณะ 21 ป.พ.พ. คำร้องขอแก้ฟ้องที่ศาลไม่ได้สอบถามคู่ความและมีคำสั่งอย่างไรนั้น ไม่ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของคำฟ้อง แม้ศาลจะได้ส่งสำเนาให้คู่ความอีกฝ่ายก็ตาม และศาลย่อมชี้ขาดคดีนอกฟ้องตามคำร้องที่ไม่ได้สอบถามและมีคำสั่งประการใดนี้ ไม่ได้คดี ๒ สำนวนนี้ได้ความว่า นายเซ้งหรือปรีชัย จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างของห้างตั้งท่งฮวดหุ้นส่วนจำกัดซึ่งขายสินค้าต่าง ๆ จำเลยที่ ๑ เป็นพี่จำเลยที่ ๒ กับนายเลี้ยงหรือวีระอายุ ๑๗ ปี จำเลยที่ ๑ เป็นคนเดินตลาดของห้างนี้ หามีผู้ต้องการซื้อจำเลยที่ ๑ ก็ไปแจ้งแก่ผู้จัดการหรือผู้ช่วยผู้จัดการห้างให้ออกใบเบิกสินค้าเพื่อรับสินค้าของห้างนำไปมอบแก่ผู้ซื้อ ให้ผู้ซื้อลงนามในใบรับสิ่งของ(หรือใบผัดใช้เงิน) แล้วนำไปมอบแก่ห้างเพื่อจะได้เก็บเงินจากผู้ซื้อตามใบรับสิ่งของ เดิมห้างขายเงินสด จำเลยที่ ๑ แนะนำให้ขายสินค้าเงินเชื่ออ้างว่าลูกค้ามีหลักฐานดี เมื่อห้างยอมขายเชื่อ จำเลยที่ ๑ จึงเอาความเท็จมาแจ้งแก่ผู้จัดการหรือผู้ช่วยผู้จัดการว่า ห้างร้านชื่อนั้น ๆ ต้องการสินค้าอย่างนั้นอย่างนี้จำนวนเท่าใด โดยจำเลยที่ ๑ สมมุตชื่อขึ้น มีชื่อตรงกับห้างร้านที่ตั้งอยู่บ้าง เช่น บริษัทเฮงง้วน มีชื่อคล้ายคลึงหรือไม่คล้ายคลึงกับชื่อห้างร้านอื่นบ้าง ผู้จัดการหรือผู้ช่วยผู้จัดการหลงเชื่อออกใบเบิกสินค้าให้ จำเลยที่ ๑ หรือ จำเลยที่ ๒ ก็นำใบเบิกสินค้าไปเอาของที่คลังสินค้าของห้างหรือที่ท่าเรือคลองเตย โดยจำเลยผู้รับสินค้าไปได้ลงชื่อรับของให้ไว้แก่ผู้รักษาคลังสินค้าหรือผู้ทำงานติดต่อกับท่าเรือ ได้สินค้าแล้วก็เอาไปขาย โดยจำเลยที่ ๑ ทำใบรับส่งของหรือใบผัดใช้เงินขึ้นลงชื่อห้างร้านและประทับตราตามที่จำเลยที่ ๑ สมมุตขึ้นเป็นผู้รับของไว้ จำเลยที่ ๑ นำใบรับของมาให้ห้างบ้าง จำเลยที่ ๒ นำมาบ้าง เงินที่จำเลยขายสินค้าได้ ได้ฝากธนาคารไว้โดยใช้ชื่อต่าง ๆ กันรวมหลายธนาคาร เมื่อถึงกำหนดใช้เงินตามใบรับของ คนเก็บเงินไปเก็บเงินไม่พบร้านสมมุตไปถามจากจำเลยที่ ๑ ตอนต้น ๆ จำเลยที่ ๑ รับไปเก็บให้ ได้เป็นเงินสดบ้างหรือเช็คสั่งจ่ายหรือสลักหลังโดยชื่อสมมุตบ้าง นำมาให้คนเก็บเงิน บางครั้งจำเลยที่ ๒ ก็นำมามอบให้ คนเก็บเงินก็คืนใช้รับของรายนั้น ๆ ให้จำเลยไป จำเลยที่ ๑ ก็ทำลายเสีย เช็คที่ธนาคารส่งคืนขึ้นเงินไม่ได้คนเก็บเงินก็ติดต่อกับจำเลยที่ ๑ หลายครั้งเข้าคนเก็บเงินทราบความทุจริต จำเลยก็แบ่งผลประโยชน์ให้ ครั้งต่อมาการเก็บเงินฝืดมากขึ้น คนเก็บเงินได้บอกความจริงดังกล่าวแก่ผู้ช่วยผู้จัดการ ๆ บอกผู้จัดการเรียกจำเลยที่ ๑ ไปสอบถามพร้อมจำเลยที่ ๒ กับนายเลี้ยงหรือวีระ จำเลยที่ ๑ รับสารภาพและนำไปเอาดวงตรา ฯลฯ ที่ใช้ประทับชื่อห้างร้านและเซ็นสั่งจ่ายหรือสลักหลังเช็ค ผลการตรวจสอบบัญชีปรากฎว่า จำเลยที่ ๑ ได้กล่าวเท็จรับเอาของไปหลายครั้งหลายหนรวม ๑๔๗ รายการเป็นเงิน ๕,๙๐๖,๘๓๙ บาท ใบรับของที่จำเลยทำให้ยังเหลืออยู่อีก ๘๒ ฉบับรวมเงิน (ราคาสินค้า) ๓,๔๖๑,๘๔๕ บาท เช็คต่าง ๆที่จำเลยนำมาใช้ ๙๗ ฉบับรวมเงิน ๒,๔๔๑,๖๓๐ บาท ได้มีการร้องทุกข์สอบสวนเสร็จแล้วโจทก์แยกฟ้องจำเลยเป็น ๒ สำนวน ขอให้คืนหรือใช้ทุนทรัพย์คดีแรกเป็นเงิน ๔๕,๐๐๐ บาท แล้วโจทก์ร้องขอแก้เป็น ๑๔๖,๕๐๐ บาท คดีหลัง ๕,๙๐๖,๘๓๙ บ. ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยสมคบกันใช้อุบายหลอกหลวงผู้เสียหายเอาสินค้าไปจำหน่ายเป็นประโยชน์ส่วนตัว ส่วนข้อหาฐานปลอมหนังสือไม่ปรากฎว่าจำเลยปลอมดวงตราของบริษัทเฮงง้วนอย่างไร ห้างร้านยี่ห้ออื่นจำเลยก็สมมุตขึ้น พิพากษาว่าจำเลยผิดตาม ก.ม.อาญา มาตรา ๓๐๔,๖๓ รวมกระทงลงโทษจำคุกจำเลยที่หนึ่ง ๘ ปี จำเลยรับสารภาพ (เมื่อสืบพยานโจทก์ได้หนึ่งปากแล้ว) ลดตาม ม.๕๙ กึ่งหนึ่ง จำคุก ๔ ปี จำคุกจำเลยที่สอง ๔ ปี ให้ช่วยกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ตามคำขอท้ายฟ้องทั้งสองคดี โจทก์ โจทก์ร่วม(ห้างตั้งท่งฮวดฯ โดยนายสิน พรประภา ผู้จัดการ) และจำเลยต่างอุทธรณ์ทุกฝ่าย ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยสมคบกันทำผิดฐานฉ้อโกงตาม ม.๓๐๔ และ ๓๑๙ การที่จำเลยที่ ๑ สมมุตชื่อห้างร้านขึ้นแล้วนำใบรับสิ่งของ ออกเช็คสั่งจ่ายหรือสลักหลังเช็คที่ไม่มีตัวจริง เป็นผิดฐานปลอมหนังสือ การรวมกระทงลงโทษตาม ม.๓๐๔ มาตราคดีแรกไปรวมอยู่ในคดีหลัง ค่าเสียหายจริงเฉพาะคดีหลังเพียง ๕,๗๖๐,๓๓๙ บาท ค่าเสียหายคดีแรกโจทก์ขอเพียง ๔๕,๐๐๐ บาท แม้จะยื่นคำร้องขอแก้ ศาลส่งสำเนาให้จำเลย แต่ก็หาได้สอบถามหรือมีคำสั่งไม่ควรให้จำเลยใช้เพียง ๔๕,๐๐๐ บาท รวม ๒ คดีเป็นเงิน ๕,๘๐๕,๓๓๙ บาท พิพากษาแก้ว่าจำเลยที่ ๑ ผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๓๐๔,๒๒๕ เรียงกระทงจำคุกตาม ม.๓๐๔ - ๓ ปี ม.๒๒๕ - ๗ ปี รวม ๑๐ ปีลดตาม ม.๕๙ คงจำคุก ๕ ปี จำเลยที่ ๒ ผิด ม.๓๐๔ จำคุก ๓ ปี ให้ช่วยกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ ๕,๘๐๕,๓๓๙ บาท อัยการโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตาม ม.๓๐๖(๔),๓๑๙ โจทก์ร่วมฎีกาว่าควรจะเรียงกระทงลงโทษจำเลยที่ ๑ ให้มากกว่าที่ศาลอุทธรณ์พิพากษา++ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 278 - 279/2501พนักงานอัยการ กรมอัยการ และห้างตั้งท่งฮวด ฯลฯโจทก์นายเซ้ง หรือ ปรีชัยกับพวกจำเลยอัยการกรมอัยการ และห้างตั้งท่งฮวด ฯลฯโจทก์นายเซ้ง หรือ ปรีชัยกับพวกจำเลย ป.อ. ม. 71, ม. 225, ม. 304, ม. 319, ม. 3, ม. 266 (4) ป.วิ.อ. ม. 47, ม. 164, ม. 192, ม. 218การรวมกระทงลงโทษ เมื่อรวมโทษทุกกระทงเข้าด้วยกันแล้ว จะลงโทษเกินกว่าอัตราขั้นได้ การที่จำเลยเขียนชื่อและประทับตราชื่อห้างร้านที่ไม่มีตัวจริงแต่เป็นห้างร้านที่สมมุตขึ้นและใช้ชื่อและประทับตราที่สมมติขึ้นในการออกเช็คสั่งจ่ายหรือสลักหลังเช็คที่ไม่มีห้างร้านตัวจริง เป็นผิดฐานปลอมหนังสือทั้งฉบับ เช็คเป็นใบสั่งให้จ่ายเงินตาม ก.ม.อาญา ม.225(4) และ ป.ม.อาญา ม.266(4) โดยอยู่ในลักษณะ 21 ป.พ.พ. คำร้องขอแก้ฟ้องที่ศาลไม่ได้สอบถามคู่ความและมีคำสั่งอย่างไรนั้น ไม่ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของคำฟ้อง แม้ศาลจะได้ส่งสำเนาให้คู่ความอีกฝ่ายก็ตาม และศาลย่อมชี้ขาดคดีนอกฟ้องตามคำร้องที่ไม่ได้สอบถามและมีคำสั่งประการใดนี้ ไม่ได้คดี ๒ สำนวนนี้ได้ความว่า นายเซ้งหรือปรีชัย จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างของห้างตั้งท่งฮวดหุ้นส่วนจำกัดซึ่งขายสินค้าต่าง ๆ จำเลยที่ ๑ เป็นพี่จำเลยที่ ๒ กับนายเลี้ยงหรือวีระอายุ ๑๗ ปี จำเลยที่ ๑ เป็นคนเดินตลาดของห้างนี้ หามีผู้ต้องการซื้อจำเลยที่ ๑ ก็ไปแจ้งแก่ผู้จัดการหรือผู้ช่วยผู้จัดการห้างให้ออกใบเบิกสินค้าเพื่อรับสินค้าของห้างนำไปมอบแก่ผู้ซื้อ ให้ผู้ซื้อลงนามในใบรับสิ่งของ(หรือใบผัดใช้เงิน) แล้วนำไปมอบแก่ห้างเพื่อจะได้เก็บเงินจากผู้ซื้อตามใบรับสิ่งของ เดิมห้างขายเงินสด จำเลยที่ ๑ แนะนำให้ขายสินค้าเงินเชื่ออ้างว่าลูกค้ามีหลักฐานดี เมื่อห้างยอมขายเชื่อ จำเลยที่ ๑ จึงเอาความเท็จมาแจ้งแก่ผู้จัดการหรือผู้ช่วยผู้จัดการว่า ห้างร้านชื่อนั้น ๆ ต้องการสินค้าอย่างนั้นอย่างนี้จำนวนเท่าใด โดยจำเลยที่ ๑ สมมุตชื่อขึ้น มีชื่อตรงกับห้างร้านที่ตั้งอยู่บ้าง เช่น บริษัทเฮงง้วน มีชื่อคล้ายคลึงหรือไม่คล้ายคลึงกับชื่อห้างร้านอื่นบ้าง ผู้จัดการหรือผู้ช่วยผู้จัดการหลงเชื่อออกใบเบิกสินค้าให้ จำเลยที่ ๑ หรือ จำเลยที่ ๒ ก็นำใบเบิกสินค้าไปเอาของที่คลังสินค้าของห้างหรือที่ท่าเรือคลองเตย โดยจำเลยผู้รับสินค้าไปได้ลงชื่อรับของให้ไว้แก่ผู้รักษาคลังสินค้าหรือผู้ทำงานติดต่อกับท่าเรือ ได้สินค้าแล้วก็เอาไปขาย โดยจำเลยที่ ๑ ทำใบรับส่งของหรือใบผัดใช้เงินขึ้นลงชื่อห้างร้านและประทับตราตามที่จำเลยที่ ๑ สมมุตขึ้นเป็นผู้รับของไว้ จำเลยที่ ๑ นำใบรับของมาให้ห้างบ้าง จำเลยที่ ๒ นำมาบ้าง เงินที่จำเลยขายสินค้าได้ ได้ฝากธนาคารไว้โดยใช้ชื่อต่าง ๆ กันรวมหลายธนาคาร เมื่อถึงกำหนดใช้เงินตามใบรับของ คนเก็บเงินไปเก็บเงินไม่พบร้านสมมุตไปถามจากจำเลยที่ ๑ ตอนต้น ๆ จำเลยที่ ๑ รับไปเก็บให้ ได้เป็นเงินสดบ้างหรือเช็คสั่งจ่ายหรือสลักหลังโดยชื่อสมมุตบ้าง นำมาให้คนเก็บเงิน บางครั้งจำเลยที่ ๒ ก็นำมามอบให้ คนเก็บเงินก็คืนใช้รับของรายนั้น ๆ ให้จำเลยไป จำเลยที่ ๑ ก็ทำลายเสีย เช็คที่ธนาคารส่งคืนขึ้นเงินไม่ได้คนเก็บเงินก็ติดต่อกับจำเลยที่ ๑ หลายครั้งเข้าคนเก็บเงินทราบความทุจริต จำเลยก็แบ่งผลประโยชน์ให้ ครั้งต่อมาการเก็บเงินฝืดมากขึ้น คนเก็บเงินได้บอกความจริงดังกล่าวแก่ผู้ช่วยผู้จัดการ ๆ บอกผู้จัดการเรียกจำเลยที่ ๑ ไปสอบถามพร้อมจำเลยที่ ๒ กับนายเลี้ยงหรือวีระ จำเลยที่ ๑ รับสารภาพและนำไปเอาดวงตรา ฯลฯ ที่ใช้ประทับชื่อห้างร้านและเซ็นสั่งจ่ายหรือสลักหลังเช็ค ผลการตรวจสอบบัญชีปรากฎว่า จำเลยที่ ๑ ได้กล่าวเท็จรับเอาของไปหลายครั้งหลายหนรวม ๑๔๗ รายการเป็นเงิน ๕,๙๐๖,๘๓๙ บาท ใบรับของที่จำเลยทำให้ยังเหลืออยู่อีก ๘๒ ฉบับรวมเงิน (ราคาสินค้า) ๓,๔๖๑,๘๔๕ บาท เช็คต่าง ๆที่จำเลยนำมาใช้ ๙๗ ฉบับรวมเงิน ๒,๔๔๑,๖๓๐ บาท ได้มีการร้องทุกข์สอบสวนเสร็จแล้วโจทก์แยกฟ้องจำเลยเป็น ๒ สำนวน ขอให้คืนหรือใช้ทุนทรัพย์คดีแรกเป็นเงิน ๔๕,๐๐๐ บาท แล้วโจทก์ร้องขอแก้เป็น ๑๔๖,๕๐๐ บาท คดีหลัง ๕,๙๐๖,๘๓๙ บ. ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยสมคบกันใช้อุบายหลอกหลวงผู้เสียหายเอาสินค้าไปจำหน่ายเป็นประโยชน์ส่วนตัว ส่วนข้อหาฐานปลอมหนังสือไม่ปรากฎว่าจำเลยปลอมดวงตราของบริษัทเฮงง้วนอย่างไร ห้างร้านยี่ห้ออื่นจำเลยก็สมมุตขึ้น พิพากษาว่าจำเลยผิดตาม ก.ม.อาญา มาตรา ๓๐๔,๖๓ รวมกระทงลงโทษจำคุกจำเลยที่หนึ่ง ๘ ปี จำเลยรับสารภาพ (เมื่อสืบพยานโจทก์ได้หนึ่งปากแล้ว) ลดตาม ม.๕๙ กึ่งหนึ่ง จำคุก ๔ ปี จำคุกจำเลยที่สอง ๔ ปี ให้ช่วยกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ตามคำขอท้ายฟ้องทั้งสองคดี โจทก์ โจทก์ร่วม(ห้างตั้งท่งฮวดฯ โดยนายสิน พรประภา ผู้จัดการ) และจำเลยต่างอุทธรณ์ทุกฝ่าย ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยสมคบกันทำผิดฐานฉ้อโกงตาม ม.๓๐๔ และ ๓๑๙ การที่จำเลยที่ ๑ สมมุตชื่อห้างร้านขึ้นแล้วนำใบรับสิ่งของ ออกเช็คสั่งจ่ายหรือสลักหลังเช็คที่ไม่มีตัวจริง เป็นผิดฐานปลอมหนังสือ การรวมกระทงลงโทษตาม ม.๓๐๔ มาตราคดีแรกไปรวมอยู่ในคดีหลัง ค่าเสียหายจริงเฉพาะคดีหลังเพียง ๕,๗๖๐,๓๓๙ บาท ค่าเสียหายคดีแรกโจทก์ขอเพียง ๔๕,๐๐๐ บาท แม้จะยื่นคำร้องขอแก้ ศาลส่งสำเนาให้จำเลย แต่ก็หาได้สอบถามหรือมีคำสั่งไม่ควรให้จำเลยใช้เพียง ๔๕,๐๐๐ บาท รวม ๒ คดีเป็นเงิน ๕,๘๐๕,๓๓๙ บาท พิพากษาแก้ว่าจำเลยที่ ๑ ผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๓๐๔,๒๒๕ เรียงกระทงจำคุกตาม ม.๓๐๔ - ๓ ปี ม.๒๒๕ - ๗ ปี รวม ๑๐ ปีลดตาม ม.๕๙ คงจำคุก ๕ ปี จำเลยที่ ๒ ผิด ม.๓๐๔ จำคุก ๓ ปี ให้ช่วยกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ ๕,๘๐๕,๓๓๙ บาท อัยการโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตาม ม.๓๐๖(๔),๓๑๙ โจทก์ร่วมฎีกาว่าควรจะเรียงกระทงลงโทษจำเลยที่ ๑ ให้มากกว่าที่ศาลอุทธรณ์พิพากษา++()แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดี ๒ สำนวนนี้ได้ความว่า นายเซ้งหรือปรีชัย จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างของห้างตั้งท่งฮวดหุ้นส่วนจำกัดซึ่งขายสินค้าต่าง ๆ จำเลยที่ ๑ เป็นพี่จำเลยที่ ๒ กับนายเลี้ยงหรือวีระอายุ ๑๗ ปี จำเลยที่ ๑ เป็นคนเดินตลาดของห้างนี้ หามีผู้ต้องการซื้อจำเลยที่ ๑ ก็ไปแจ้งแก่ผู้จัดการหรือผู้ช่วยผู้จัดการห้างให้ออกใบเบิกสินค้าเพื่อรับสินค้าของห้างนำไปมอบแก่ผู้ซื้อ ให้ผู้ซื้อลงนามในใบรับสิ่งของ(หรือใบผัดใช้เงิน) แล้วนำไปมอบแก่ห้างเพื่อจะได้เก็บเงินจากผู้ซื้อตามใบรับสิ่งของ เดิมห้างขายเงินสด จำเลยที่ ๑ แนะนำให้ขายสินค้าเงินเชื่ออ้างว่าลูกค้ามีหลักฐานดี เมื่อห้างยอมขายเชื่อ จำเลยที่ ๑ จึงเอาความเท็จมาแจ้งแก่ผู้จัดการหรือผู้ช่วยผู้จัดการว่า ห้างร้านชื่อนั้น ๆ ต้องการสินค้าอย่างนั้นอย่างนี้จำนวนเท่าใด โดยจำเลยที่ ๑ สมมุตชื่อขึ้น มีชื่อตรงกับห้างร้านที่ตั้งอยู่บ้าง เช่น บริษัทเฮงง้วน มีชื่อคล้ายคลึงหรือไม่คล้ายคลึงกับชื่อห้างร้านอื่นบ้าง ผู้จัดการหรือผู้ช่วยผู้จัดการหลงเชื่อออกใบเบิกสินค้าให้ จำเลยที่ ๑ หรือ จำเลยที่ ๒ ก็นำใบเบิกสินค้าไปเอาของที่คลังสินค้าของห้างหรือที่ท่าเรือคลองเตย โดยจำเลยผู้รับสินค้าไปได้ลงชื่อรับของให้ไว้แก่ผู้รักษาคลังสินค้าหรือผู้ทำงานติดต่อกับท่าเรือ ได้สินค้าแล้วก็เอาไปขาย โดยจำเลยที่ ๑ ทำใบรับส่งของหรือใบผัดใช้เงินขึ้นลงชื่อห้างร้านและประทับตราตามที่จำเลยที่ ๑ สมมุตขึ้นเป็นผู้รับของไว้ จำเลยที่ ๑ นำใบรับของมาให้ห้างบ้าง จำเลยที่ ๒ นำมาบ้าง เงินที่จำเลยขายสินค้าได้ ได้ฝากธนาคารไว้โดยใช้ชื่อต่าง ๆ กันรวมหลายธนาคาร เมื่อถึงกำหนดใช้เงินตามใบรับของ คนเก็บเงินไปเก็บเงินไม่พบร้านสมมุตไปถามจากจำเลยที่ ๑ ตอนต้น ๆ จำเลยที่ ๑ รับไปเก็บให้ ได้เป็นเงินสดบ้างหรือเช็คสั่งจ่ายหรือสลักหลังโดยชื่อสมมุตบ้าง นำมาให้คนเก็บเงิน บางครั้งจำเลยที่ ๒ ก็นำมามอบให้ คนเก็บเงินก็คืนใช้รับของรายนั้น ๆ ให้จำเลยไป จำเลยที่ ๑ ก็ทำลายเสีย เช็คที่ธนาคารส่งคืนขึ้นเงินไม่ได้คนเก็บเงินก็ติดต่อกับจำเลยที่ ๑ หลายครั้งเข้าคนเก็บเงินทราบความทุจริต จำเลยก็แบ่งผลประโยชน์ให้ ครั้งต่อมาการเก็บเงินฝืดมากขึ้น คนเก็บเงินได้บอกความจริงดังกล่าวแก่ผู้ช่วยผู้จัดการ ๆ บอกผู้จัดการเรียกจำเลยที่ ๑ ไปสอบถามพร้อมจำเลยที่ ๒ กับนายเลี้ยงหรือวีระ จำเลยที่ ๑ รับสารภาพและนำไปเอาดวงตรา ฯลฯ ที่ใช้ประทับชื่อห้างร้านและเซ็นสั่งจ่ายหรือสลักหลังเช็ค ผลการตรวจสอบบัญชีปรากฎว่า จำเลยที่ ๑ ได้กล่าวเท็จรับเอาของไปหลายครั้งหลายหนรวม ๑๔๗ รายการเป็นเงิน ๕,๙๐๖,๘๓๙ บาท ใบรับของที่จำเลยทำให้ยังเหลืออยู่อีก ๘๒ ฉบับรวมเงิน (ราคาสินค้า) ๓,๔๖๑,๘๔๕ บาท เช็คต่าง ๆที่จำเลยนำมาใช้ ๙๗ ฉบับรวมเงิน ๒,๔๔๑,๖๓๐ บาท ได้มีการร้องทุกข์สอบสวนเสร็จแล้วโจทก์แยกฟ้องจำเลยเป็น ๒ สำนวน ขอให้คืนหรือใช้ทุนทรัพย์คดีแรกเป็นเงิน ๔๕,๐๐๐ บาท แล้วโจทก์ร้องขอแก้เป็น ๑๔๖,๕๐๐ บาท คดีหลัง ๕,๙๐๖,๘๓๙ บ. ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยสมคบกันใช้อุบายหลอกหลวงผู้เสียหายเอาสินค้าไปจำหน่ายเป็นประโยชน์ส่วนตัว ส่วนข้อหาฐานปลอมหนังสือไม่ปรากฎว่าจำเลยปลอมดวงตราของบริษัทเฮงง้วนอย่างไร ห้างร้านยี่ห้ออื่นจำเลยก็สมมุตขึ้น พิพากษาว่าจำเลยผิดตาม ก.ม.อาญา มาตรา ๓๐๔,๖๓ รวมกระทงลงโทษจำคุกจำเลยที่หนึ่ง ๘ ปี จำเลยรับสารภาพ (เมื่อสืบพยานโจทก์ได้หนึ่งปากแล้ว) ลดตาม ม.๕๙ กึ่งหนึ่ง จำคุก ๔ ปี จำคุกจำเลยที่สอง ๔ ปี ให้ช่วยกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ตามคำขอท้ายฟ้องทั้งสองคดี โจทก์ โจทก์ร่วม(ห้างตั้งท่งฮวดฯ โดยนายสิน พรประภา ผู้จัดการ) และจำเลยต่างอุทธรณ์ทุกฝ่าย ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยสมคบกันทำผิดฐานฉ้อโกงตาม ม.๓๐๔ และ ๓๑๙ การที่จำเลยที่ ๑ สมมุตชื่อห้างร้านขึ้นแล้วนำใบรับสิ่งของ ออกเช็คสั่งจ่ายหรือสลักหลังเช็คที่ไม่มีตัวจริง เป็นผิดฐานปลอมหนังสือ การรวมกระทงลงโทษตาม ม.๓๐๔ มาตราคดีแรกไปรวมอยู่ในคดีหลัง ค่าเสียหายจริงเฉพาะคดีหลังเพียง ๕,๗๖๐,๓๓๙ บาท ค่าเสียหายคดีแรกโจทก์ขอเพียง ๔๕,๐๐๐ บาท แม้จะยื่นคำร้องขอแก้ ศาลส่งสำเนาให้จำเลย แต่ก็หาได้สอบถามหรือมีคำสั่งไม่ควรให้จำเลยใช้เพียง ๔๕,๐๐๐ บาท รวม ๒ คดีเป็นเงิน ๕,๘๐๕,๓๓๙ บาท พิพากษาแก้ว่าจำเลยที่ ๑ ผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๓๐๔,๒๒๕ เรียงกระทงจำคุกตาม ม.๓๐๔ - ๓ ปี ม.๒๒๕ - ๗ ปี รวม ๑๐ ปีลดตาม ม.๕๙ คงจำคุก ๕ ปี จำเลยที่ ๒ ผิด ม.๓๐๔ จำคุก ๓ ปี ให้ช่วยกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ ๕,๘๐๕,๓๓๙ บาท อัยการโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตาม ม.๓๐๖(๔),๓๑๙ โจทก์ร่วมฎีกาว่าควรจะเรียงกระทงลงโทษจำเลยที่ ๑ ให้มากกว่าที่ศาลอุทธรณ์พิพากษา++ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 278 - 279/2501พนักงานอัยการ กรมอัยการ และห้างตั้งท่งฮวด ฯลฯโจทก์นายเซ้ง หรือ ปรีชัยกับพวกจำเลยอัยการกรมอัยการ และห้างตั้งท่งฮวด ฯลฯโจทก์นายเซ้ง หรือ ปรีชัยกับพวกจำเลย ป.อ. ม. 71, ม. 225, ม. 304, ม. 319, ม. 3, ม. 266 (4) ป.วิ.อ. ม. 47, ม. 164, ม. 192, ม. 218การรวมกระทงลงโทษ เมื่อรวมโทษทุกกระทงเข้าด้วยกันแล้ว จะลงโทษเกินกว่าอัตราขั้นได้ การที่จำเลยเขียนชื่อและประทับตราชื่อห้างร้านที่ไม่มีตัวจริงแต่เป็นห้างร้านที่สมมุตขึ้นและใช้ชื่อและประทับตราที่สมมติขึ้นในการออกเช็คสั่งจ่ายหรือสลักหลังเช็คที่ไม่มีห้างร้านตัวจริง เป็นผิดฐานปลอมหนังสือทั้งฉบับ เช็คเป็นใบสั่งให้จ่ายเงินตาม ก.ม.อาญา ม.225(4) และ ป.ม.อาญา ม.266(4) โดยอยู่ในลักษณะ 21 ป.พ.พ. คำร้องขอแก้ฟ้องที่ศาลไม่ได้สอบถามคู่ความและมีคำสั่งอย่างไรนั้น ไม่ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของคำฟ้อง แม้ศาลจะได้ส่งสำเนาให้คู่ความอีกฝ่ายก็ตาม และศาลย่อมชี้ขาดคดีนอกฟ้องตามคำร้องที่ไม่ได้สอบถามและมีคำสั่งประการใดนี้ ไม่ได้คดี ๒ สำนวนนี้ได้ความว่า นายเซ้งหรือปรีชัย จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างของห้างตั้งท่งฮวดหุ้นส่วนจำกัดซึ่งขายสินค้าต่าง ๆ จำเลยที่ ๑ เป็นพี่จำเลยที่ ๒ กับนายเลี้ยงหรือวีระอายุ ๑๗ ปี จำเลยที่ ๑ เป็นคนเดินตลาดของห้างนี้ หามีผู้ต้องการซื้อจำเลยที่ ๑ ก็ไปแจ้งแก่ผู้จัดการหรือผู้ช่วยผู้จัดการห้างให้ออกใบเบิกสินค้าเพื่อรับสินค้าของห้างนำไปมอบแก่ผู้ซื้อ ให้ผู้ซื้อลงนามในใบรับสิ่งของ(หรือใบผัดใช้เงิน) แล้วนำไปมอบแก่ห้างเพื่อจะได้เก็บเงินจากผู้ซื้อตามใบรับสิ่งของ เดิมห้างขายเงินสด จำเลยที่ ๑ แนะนำให้ขายสินค้าเงินเชื่ออ้างว่าลูกค้ามีหลักฐานดี เมื่อห้างยอมขายเชื่อ จำเลยที่ ๑ จึงเอาความเท็จมาแจ้งแก่ผู้จัดการหรือผู้ช่วยผู้จัดการว่า ห้างร้านชื่อนั้น ๆ ต้องการสินค้าอย่างนั้นอย่างนี้จำนวนเท่าใด โดยจำเลยที่ ๑ สมมุตชื่อขึ้น มีชื่อตรงกับห้างร้านที่ตั้งอยู่บ้าง เช่น บริษัทเฮงง้วน มีชื่อคล้ายคลึงหรือไม่คล้ายคลึงกับชื่อห้างร้านอื่นบ้าง ผู้จัดการหรือผู้ช่วยผู้จัดการหลงเชื่อออกใบเบิกสินค้าให้ จำเลยที่ ๑ หรือ จำเลยที่ ๒ ก็นำใบเบิกสินค้าไปเอาของที่คลังสินค้าของห้างหรือที่ท่าเรือคลองเตย โดยจำเลยผู้รับสินค้าไปได้ลงชื่อรับของให้ไว้แก่ผู้รักษาคลังสินค้าหรือผู้ทำงานติดต่อกับท่าเรือ ได้สินค้าแล้วก็เอาไปขาย โดยจำเลยที่ ๑ ทำใบรับส่งของหรือใบผัดใช้เงินขึ้นลงชื่อห้างร้านและประทับตราตามที่จำเลยที่ ๑ สมมุตขึ้นเป็นผู้รับของไว้ จำเลยที่ ๑ นำใบรับของมาให้ห้างบ้าง จำเลยที่ ๒ นำมาบ้าง เงินที่จำเลยขายสินค้าได้ ได้ฝากธนาคารไว้โดยใช้ชื่อต่าง ๆ กันรวมหลายธนาคาร เมื่อถึงกำหนดใช้เงินตามใบรับของ คนเก็บเงินไปเก็บเงินไม่พบร้านสมมุตไปถามจากจำเลยที่ ๑ ตอนต้น ๆ จำเลยที่ ๑ รับไปเก็บให้ ได้เป็นเงินสดบ้างหรือเช็คสั่งจ่ายหรือสลักหลังโดยชื่อสมมุตบ้าง นำมาให้คนเก็บเงิน บางครั้งจำเลยที่ ๒ ก็นำมามอบให้ คนเก็บเงินก็คืนใช้รับของรายนั้น ๆ ให้จำเลยไป จำเลยที่ ๑ ก็ทำลายเสีย เช็คที่ธนาคารส่งคืนขึ้นเงินไม่ได้คนเก็บเงินก็ติดต่อกับจำเลยที่ ๑ หลายครั้งเข้าคนเก็บเงินทราบความทุจริต จำเลยก็แบ่งผลประโยชน์ให้ ครั้งต่อมาการเก็บเงินฝืดมากขึ้น คนเก็บเงินได้บอกความจริงดังกล่าวแก่ผู้ช่วยผู้จัดการ ๆ บอกผู้จัดการเรียกจำเลยที่ ๑ ไปสอบถามพร้อมจำเลยที่ ๒ กับนายเลี้ยงหรือวีระ จำเลยที่ ๑ รับสารภาพและนำไปเอาดวงตรา ฯลฯ ที่ใช้ประทับชื่อห้างร้านและเซ็นสั่งจ่ายหรือสลักหลังเช็ค ผลการตรวจสอบบัญชีปรากฎว่า จำเลยที่ ๑ ได้กล่าวเท็จรับเอาของไปหลายครั้งหลายหนรวม ๑๔๗ รายการเป็นเงิน ๕,๙๐๖,๘๓๙ บาท ใบรับของที่จำเลยทำให้ยังเหลืออยู่อีก ๘๒ ฉบับรวมเงิน (ราคาสินค้า) ๓,๔๖๑,๘๔๕ บาท เช็คต่าง ๆที่จำเลยนำมาใช้ ๙๗ ฉบับรวมเงิน ๒,๔๔๑,๖๓๐ บาท ได้มีการร้องทุกข์สอบสวนเสร็จแล้วโจทก์แยกฟ้องจำเลยเป็น ๒ สำนวน ขอให้คืนหรือใช้ทุนทรัพย์คดีแรกเป็นเงิน ๔๕,๐๐๐ บาท แล้วโจทก์ร้องขอแก้เป็น ๑๔๖,๕๐๐ บาท คดีหลัง ๕,๙๐๖,๘๓๙ บ. ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยสมคบกันใช้อุบายหลอกหลวงผู้เสียหายเอาสินค้าไปจำหน่ายเป็นประโยชน์ส่วนตัว ส่วนข้อหาฐานปลอมหนังสือไม่ปรากฎว่าจำเลยปลอมดวงตราของบริษัทเฮงง้วนอย่างไร ห้างร้านยี่ห้ออื่นจำเลยก็สมมุตขึ้น พิพากษาว่าจำเลยผิดตาม ก.ม.อาญา มาตรา ๓๐๔,๖๓ รวมกระทงลงโทษจำคุกจำเลยที่หนึ่ง ๘ ปี จำเลยรับสารภาพ (เมื่อสืบพยานโจทก์ได้หนึ่งปากแล้ว) ลดตาม ม.๕๙ กึ่งหนึ่ง จำคุก ๔ ปี จำคุกจำเลยที่สอง ๔ ปี ให้ช่วยกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ตามคำขอท้ายฟ้องทั้งสองคดี โจทก์ โจทก์ร่วม(ห้างตั้งท่งฮวดฯ โดยนายสิน พรประภา ผู้จัดการ) และจำเลยต่างอุทธรณ์ทุกฝ่าย ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยสมคบกันทำผิดฐานฉ้อโกงตาม ม.๓๐๔ และ ๓๑๙ การที่จำเลยที่ ๑ สมมุตชื่อห้างร้านขึ้นแล้วนำใบรับสิ่งของ ออกเช็คสั่งจ่ายหรือสลักหลังเช็คที่ไม่มีตัวจริง เป็นผิดฐานปลอมหนังสือ การรวมกระทงลงโทษตาม ม.๓๐๔ มาตราคดีแรกไปรวมอยู่ในคดีหลัง ค่าเสียหายจริงเฉพาะคดีหลังเพียง ๕,๗๖๐,๓๓๙ บาท ค่าเสียหายคดีแรกโจทก์ขอเพียง ๔๕,๐๐๐ บาท แม้จะยื่นคำร้องขอแก้ ศาลส่งสำเนาให้จำเลย แต่ก็หาได้สอบถามหรือมีคำสั่งไม่ควรให้จำเลยใช้เพียง ๔๕,๐๐๐ บาท รวม ๒ คดีเป็นเงิน ๕,๘๐๕,๓๓๙ บาท พิพากษาแก้ว่าจำเลยที่ ๑ ผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๓๐๔,๒๒๕ เรียงกระทงจำคุกตาม ม.๓๐๔ - ๓ ปี ม.๒๒๕ - ๗ ปี รวม ๑๐ ปีลดตาม ม.๕๙ คงจำคุก ๕ ปี จำเลยที่ ๒ ผิด ม.๓๐๔ จำคุก ๓ ปี ให้ช่วยกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ ๕,๘๐๕,๓๓๙ บาท อัยการโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตาม ม.๓๐๖(๔),๓๑๙ โจทก์ร่วมฎีกาว่าควรจะเรียงกระทงลงโทษจำเลยที่ ๑ ให้มากกว่าที่ศาลอุทธรณ์พิพากษา++()แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ