คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 37918หลักกฎหมาย: จำเลยได้รับการแต่งตั้งเป็นเสมียนเจ้าพนักงานประจำแผนกกลางของสำนักงานท่องเที่ยวกรมประชาสัมพันธ์สำนักนายกรัฐมนตรี ได้รับมอบหมายให้มีหน้าที่ฝ่ายการเงินของสำนักงานท่องเที่ยวกรมประชาสัมพันธ์คือการรับเงินจ่ายเงิน ปกครองรักษาและนำเงินผลประโยชน์รายได้ต่างๆของสำนักงานท่องเที่ยวกรมประชาสัมพันธ์ส่งต่อเจ้าหน้าที่แผนกคลังกรมประชาสัมพันธ์เป็นรายได้ของรัฐบาล จำเลยได้ยักยอกเงินที่ได้รับไว้ในหน้าที่ไปเป็นประโยชน์ส่วนตัว แต่ปรากฏว่าเจ้าหน้าที่ของสำนักงานท่องเที่ยวนี้ได้รับเงินเดือนประเภทการจรมีฐานะเป็นลูกจ้างรายเดือนของสำนักงานและในคำให้การของจำเลยชั้นสอบสวนปรากฏว่าจำเลยรับราชการเป็นลูกจ้างได้ค่าจ้างเป็นรายเดือน จำเลยจึงไม่เป็นข้าราชการตามพระราชบัญญัติข้าราชการพลเรือน ถือไม่ได้ว่าเป็นเจ้าพนักงานอันจะเป็นผิดตาม มาตรา131 ในคดียักยอกทรัพย์ถึงที่สุดในศาลอุทธรณ์โดยศาลพิพากษาว่าจำเลยผิด กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา319(3) คู่ความไม่ได้ฎีกาขึ้นมาก็ตามแต่เนื่องจากประมวลกฎหมายอาญา มาตรา3 บัญญัติให้ใช้ กฎหมายในส่วนที่เป็นคุณแก่ผู้กระทำผิดและตามประมวลกฎหมายอาญามิได้บัญญัติการกระทำของจำเลยอันความผิดตรงกับ มาตรา319 ดังนั้นความผิดของจำเลยจึงเข้า มาตรา352 ฐานยักยอกทรัพย์ธรรมดาซึ่งมีโทษเบากว่าโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา319 จึงต้องใช้ประมวลกฎหมายอาญามาตรา352 บังคับลงโทษจำเลยคดีสองสำนวนนี้ศาลชั้นต้นพิจารณาและพิพากษารวมกัน โดยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131, 319(1-3) และพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติม กฎหมายอาญา พ.ศ. 2484 มาตรา 3 และให้จำเลยคืนหรือใช้เงินแก่กรมประชาสัมพันธ์ด้วยจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม กฎหมายอาญาพ.ศ. 2484 มาตรา 3 ซึ่งเป็นบทหนักให้จำคุกจำเลย 8 ปี กับให้จำเลยคืนหรือใช้เงิน 112,978 บาท แก่กรมประชาสัมพันธ์ด้วย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงตามศาลชั้นต้น แต่ข้อที่ศาลชั้นต้นวางบทลงโทษจำเลยตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131 ที่แก้ไขเพิ่มเติมนั้นศาลอุทธรณ์ไม่เห็นด้วยจึงพิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยฐานยักยอกตาม กฎหมายอาญา มาตรา 319(3) จำคุกจำเลย 3 ปี นอกนั้นยืนโจทก์ฎีกาว่าจำเลยต้องมีความผิดตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131ศาลฎีกาตรวจปรึกษาทางพิจารณาข้อเท็จจริง คงฟังได้ว่าจำเลยนี้ได้เจตนาทุจริตยักยอกเงินที่จำเลยรับไว้ในหน้าที่ตามจำนวนที่โจทก์กล่าวในฟ้องไปเป็นประโยชน์ส่วนตัวจำเลยเสียจริง ส่วนปัญหาที่จะต้องพิจารณาคงมีว่าจำเลยจะมีผิดฐานเจ้าพนักงานยักยอกตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131 หรือไม่ ข้อนี้ข้อเท็จจริงได้ความตามพยานโจทก์ว่าเจ้าหน้าที่ของสำนักงานท่องเที่ยวนี้ได้รับเงินเดือนประเภทการจร มีฐานะเป็นลูกจ้างรายเดือนของสำนักงาน และในคำให้การของจำเลยในชั้นสอบสวนที่โจทก์อ้างก็ปรากฏว่าจำเลยรับราชการเป็นลูกจ้าง ได้ค่าจ้างเป็นรายเดือน ฉะนั้น จำเลยจึงไม่เป็นข้าราชการตาม พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน ถือไม่ได้ว่าเป็นเจ้าพนักงานอันจะเป็นผิดตาม มาตรา 131 ดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมา สำนักงานท่องเที่ยวจะเป็นส่วนราชการหรือไม่ไม่สำคัญ ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 358 - 359/2500พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์ม.ล.วรา ดารากรจำเลยพนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์ม.ล.วรา ดารากรจำเลย พ.ร.บ.ระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ.2485 ม. 4 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 131 ป.อ. ม. 3จำเลยได้รับการแต่งตั้งเป็นเสมียนเจ้าพนักงานประจำแผนกกลางของสำนักงานท่องเที่ยวกรมประชาสัมพันธ์สำนักนายกรัฐมนตรี ได้รับมอบหมายให้มีหน้าที่ฝ่ายการเงินของสำนักงานท่องเที่ยวกรมประชาสัมพันธ์คือการรับเงินจ่ายเงิน ปกครองรักษาและนำเงินผลประโยชน์รายได้ต่างๆของสำนักงานท่องเที่ยวกรมประชาสัมพันธ์ส่งต่อเจ้าหน้าที่แผนกคลังกรมประชาสัมพันธ์เป็นรายได้ของรัฐบาล จำเลยได้ยักยอกเงินที่ได้รับไว้ในหน้าที่ไปเป็นประโยชน์ส่วนตัว แต่ปรากฏว่าเจ้าหน้าที่ของสำนักงานท่องเที่ยวนี้ได้รับเงินเดือนประเภทการจรมีฐานะเป็นลูกจ้างรายเดือนของสำนักงานและในคำให้การของจำเลยชั้นสอบสวนปรากฏว่าจำเลยรับราชการเป็นลูกจ้างได้ค่าจ้างเป็นรายเดือน จำเลยจึงไม่เป็นข้าราชการตามพระราชบัญญัติข้าราชการพลเรือน ถือไม่ได้ว่าเป็นเจ้าพนักงานอันจะเป็นผิดตาม มาตรา131 ในคดียักยอกทรัพย์ถึงที่สุดในศาลอุทธรณ์โดยศาลพิพากษาว่าจำเลยผิด กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา319(3) คู่ความไม่ได้ฎีกาขึ้นมาก็ตามแต่เนื่องจากประมวลกฎหมายอาญา มาตรา3 บัญญัติให้ใช้ กฎหมายในส่วนที่เป็นคุณแก่ผู้กระทำผิดและตามประมวลกฎหมายอาญามิได้บัญญัติการกระทำของจำเลยอันความผิดตรงกับ มาตรา319 ดังนั้นความผิดของจำเลยจึงเข้า มาตรา352 ฐานยักยอกทรัพย์ธรรมดาซึ่งมีโทษเบากว่าโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา319 จึงต้องใช้ประมวลกฎหมายอาญามาตรา352 บังคับลงโทษจำเลยคดีสองสำนวนนี้ศาลชั้นต้นพิจารณาและพิพากษารวมกัน โดยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131, 319(1-3) และพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติม กฎหมายอาญา พ.ศ. 2484 มาตรา 3 และให้จำเลยคืนหรือใช้เงินแก่กรมประชาสัมพันธ์ด้วยจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม กฎหมายอาญาพ.ศ. 2484 มาตรา 3 ซึ่งเป็นบทหนักให้จำคุกจำเลย 8 ปี กับให้จำเลยคืนหรือใช้เงิน 112,978 บาท แก่กรมประชาสัมพันธ์ด้วย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงตามศาลชั้นต้น แต่ข้อที่ศาลชั้นต้นวางบทลงโทษจำเลยตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131 ที่แก้ไขเพิ่มเติมนั้นศาลอุทธรณ์ไม่เห็นด้วยจึงพิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยฐานยักยอกตาม กฎหมายอาญา มาตรา 319(3) จำคุกจำเลย 3 ปี นอกนั้นยืนโจทก์ฎีกาว่าจำเลยต้องมีความผิดตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131ศาลฎีกาตรวจปรึกษาทางพิจารณาข้อเท็จจริง คงฟังได้ว่าจำเลยนี้ได้เจตนาทุจริตยักยอกเงินที่จำเลยรับไว้ในหน้าที่ตามจำนวนที่โจทก์กล่าวในฟ้องไปเป็นประโยชน์ส่วนตัวจำเลยเสียจริง ส่วนปัญหาที่จะต้องพิจารณาคงมีว่าจำเลยจะมีผิดฐานเจ้าพนักงานยักยอกตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131 หรือไม่ ข้อนี้ข้อเท็จจริงได้ความตามพยานโจทก์ว่าเจ้าหน้าที่ของสำนักงานท่องเที่ยวนี้ได้รับเงินเดือนประเภทการจร มีฐานะเป็นลูกจ้างรายเดือนของสำนักงาน และในคำให้การของจำเลยในชั้นสอบสวนที่โจทก์อ้างก็ปรากฏว่าจำเลยรับราชการเป็นลูกจ้าง ได้ค่าจ้างเป็นรายเดือน ฉะนั้น จำเลยจึงไม่เป็นข้าราชการตาม พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน ถือไม่ได้ว่าเป็นเจ้าพนักงานอันจะเป็นผิดตาม มาตรา 131 ดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมา สำนักงานท่องเที่ยวจะเป็นส่วนราชการหรือไม่ไม่สำคัญ ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นจึงพิพากษายืน(ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-มนูกิจวิมลอรรถ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีสองสำนวนนี้ศาลชั้นต้นพิจารณาและพิพากษารวมกัน โดยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131, 319(1-3) และพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติม กฎหมายอาญา พ.ศ. 2484 มาตรา 3 และให้จำเลยคืนหรือใช้เงินแก่กรมประชาสัมพันธ์ด้วยจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม กฎหมายอาญาพ.ศ. 2484 มาตรา 3 ซึ่งเป็นบทหนักให้จำคุกจำเลย 8 ปี กับให้จำเลยคืนหรือใช้เงิน 112,978 บาท แก่กรมประชาสัมพันธ์ด้วย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงตามศาลชั้นต้น แต่ข้อที่ศาลชั้นต้นวางบทลงโทษจำเลยตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131 ที่แก้ไขเพิ่มเติมนั้นศาลอุทธรณ์ไม่เห็นด้วยจึงพิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยฐานยักยอกตาม กฎหมายอาญา มาตรา 319(3) จำคุกจำเลย 3 ปี นอกนั้นยืนโจทก์ฎีกาว่าจำเลยต้องมีความผิดตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131ศาลฎีกาตรวจปรึกษาทางพิจารณาข้อเท็จจริง คงฟังได้ว่าจำเลยนี้ได้เจตนาทุจริตยักยอกเงินที่จำเลยรับไว้ในหน้าที่ตามจำนวนที่โจทก์กล่าวในฟ้องไปเป็นประโยชน์ส่วนตัวจำเลยเสียจริง ส่วนปัญหาที่จะต้องพิจารณาคงมีว่าจำเลยจะมีผิดฐานเจ้าพนักงานยักยอกตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131 หรือไม่ ข้อนี้ข้อเท็จจริงได้ความตามพยานโจทก์ว่าเจ้าหน้าที่ของสำนักงานท่องเที่ยวนี้ได้รับเงินเดือนประเภทการจร มีฐานะเป็นลูกจ้างรายเดือนของสำนักงาน และในคำให้การของจำเลยในชั้นสอบสวนที่โจทก์อ้างก็ปรากฏว่าจำเลยรับราชการเป็นลูกจ้าง ได้ค่าจ้างเป็นรายเดือน ฉะนั้น จำเลยจึงไม่เป็นข้าราชการตาม พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน ถือไม่ได้ว่าเป็นเจ้าพนักงานอันจะเป็นผิดตาม มาตรา 131 ดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมา สำนักงานท่องเที่ยวจะเป็นส่วนราชการหรือไม่ไม่สำคัญ ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 358 - 359/2500พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์ม.ล.วรา ดารากรจำเลยพนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์ม.ล.วรา ดารากรจำเลย พ.ร.บ.ระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ.2485 ม. 4 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 131 ป.อ. ม. 3จำเลยได้รับการแต่งตั้งเป็นเสมียนเจ้าพนักงานประจำแผนกกลางของสำนักงานท่องเที่ยวกรมประชาสัมพันธ์สำนักนายกรัฐมนตรี ได้รับมอบหมายให้มีหน้าที่ฝ่ายการเงินของสำนักงานท่องเที่ยวกรมประชาสัมพันธ์คือการรับเงินจ่ายเงิน ปกครองรักษาและนำเงินผลประโยชน์รายได้ต่างๆของสำนักงานท่องเที่ยวกรมประชาสัมพันธ์ส่งต่อเจ้าหน้าที่แผนกคลังกรมประชาสัมพันธ์เป็นรายได้ของรัฐบาล จำเลยได้ยักยอกเงินที่ได้รับไว้ในหน้าที่ไปเป็นประโยชน์ส่วนตัว แต่ปรากฏว่าเจ้าหน้าที่ของสำนักงานท่องเที่ยวนี้ได้รับเงินเดือนประเภทการจรมีฐานะเป็นลูกจ้างรายเดือนของสำนักงานและในคำให้การของจำเลยชั้นสอบสวนปรากฏว่าจำเลยรับราชการเป็นลูกจ้างได้ค่าจ้างเป็นรายเดือน จำเลยจึงไม่เป็นข้าราชการตามพระราชบัญญัติข้าราชการพลเรือน ถือไม่ได้ว่าเป็นเจ้าพนักงานอันจะเป็นผิดตาม มาตรา131 ในคดียักยอกทรัพย์ถึงที่สุดในศาลอุทธรณ์โดยศาลพิพากษาว่าจำเลยผิด กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา319(3) คู่ความไม่ได้ฎีกาขึ้นมาก็ตามแต่เนื่องจากประมวลกฎหมายอาญา มาตรา3 บัญญัติให้ใช้ กฎหมายในส่วนที่เป็นคุณแก่ผู้กระทำผิดและตามประมวลกฎหมายอาญามิได้บัญญัติการกระทำของจำเลยอันความผิดตรงกับ มาตรา319 ดังนั้นความผิดของจำเลยจึงเข้า มาตรา352 ฐานยักยอกทรัพย์ธรรมดาซึ่งมีโทษเบากว่าโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา319 จึงต้องใช้ประมวลกฎหมายอาญามาตรา352 บังคับลงโทษจำเลยคดีสองสำนวนนี้ศาลชั้นต้นพิจารณาและพิพากษารวมกัน โดยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131, 319(1-3) และพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติม กฎหมายอาญา พ.ศ. 2484 มาตรา 3 และให้จำเลยคืนหรือใช้เงินแก่กรมประชาสัมพันธ์ด้วยจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม กฎหมายอาญาพ.ศ. 2484 มาตรา 3 ซึ่งเป็นบทหนักให้จำคุกจำเลย 8 ปี กับให้จำเลยคืนหรือใช้เงิน 112,978 บาท แก่กรมประชาสัมพันธ์ด้วย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงตามศาลชั้นต้น แต่ข้อที่ศาลชั้นต้นวางบทลงโทษจำเลยตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131 ที่แก้ไขเพิ่มเติมนั้นศาลอุทธรณ์ไม่เห็นด้วยจึงพิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยฐานยักยอกตาม กฎหมายอาญา มาตรา 319(3) จำคุกจำเลย 3 ปี นอกนั้นยืนโจทก์ฎีกาว่าจำเลยต้องมีความผิดตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131ศาลฎีกาตรวจปรึกษาทางพิจารณาข้อเท็จจริง คงฟังได้ว่าจำเลยนี้ได้เจตนาทุจริตยักยอกเงินที่จำเลยรับไว้ในหน้าที่ตามจำนวนที่โจทก์กล่าวในฟ้องไปเป็นประโยชน์ส่วนตัวจำเลยเสียจริง ส่วนปัญหาที่จะต้องพิจารณาคงมีว่าจำเลยจะมีผิดฐานเจ้าพนักงานยักยอกตาม กฎหมายอาญา มาตรา 131 หรือไม่ ข้อนี้ข้อเท็จจริงได้ความตามพยานโจทก์ว่าเจ้าหน้าที่ของสำนักงานท่องเที่ยวนี้ได้รับเงินเดือนประเภทการจร มีฐานะเป็นลูกจ้างรายเดือนของสำนักงาน และในคำให้การของจำเลยในชั้นสอบสวนที่โจทก์อ้างก็ปรากฏว่าจำเลยรับราชการเป็นลูกจ้าง ได้ค่าจ้างเป็นรายเดือน ฉะนั้น จำเลยจึงไม่เป็นข้าราชการตาม พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน ถือไม่ได้ว่าเป็นเจ้าพนักงานอันจะเป็นผิดตาม มาตรา 131 ดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมา สำนักงานท่องเที่ยวจะเป็นส่วนราชการหรือไม่ไม่สำคัญ ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นจึงพิพากษายืน(ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-มนูกิจวิมลอรรถ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ