คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1331/2497หลักกฎหมาย: จำเลยเป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดได้ยื่นฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์แล้วจำเลยได้จดทะเบียนเลิกห้างหุ้นส่วน ดังนี้จำเลยย่อมจะต่อสู้คดีจนถึงที่สุดได้โจทย์ฟ้องเรียกเงินมัดจำ ๙,๐๐๐ บาทและค่าเสียหาย ๑,๐๐๐ บาทจากจำเลย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยคืนมัดจำกับดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ ส่วนค่าเสียหายให้ยกเสีย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ระหว่างฎีกาโจทก์ยื่นคำร้องว่า จำเลยได้จดทะเบียนเลิกห้างหุ้นส่วนและพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว ความเป็นหุ้นส่วนของจำเลยจึงสิ้นสุดลงแล้ว ห้างหุ้นส่วนจำเลยไม่มีสิทธิฎีกา ศาลสอบจำเลย ๆ แถลงว่าได้จดทะเบียนเลิกห้างหุ้นส่วนจริง แต่ผู้ถือหุ้นได้ตกลงให้นายโหมวน้ำผู้จัดการเป็นผู้ดำเนินคดีต่อไปและรับผิดชอบในหนี้สินนี้ด้วย ศาลฎีกาเห็นว่า ตามป.พ.พ.ม. ๑๒๔๙ บัญญัติว่าห้างหุ้นส่วน ฯลฯ แม้จะได้เลิกกันแล้ว ก็ให้พึงถือว่ายังคงตั้งเท่าเวลาที่จำเป็นการชำระบัญชี และมาตรา ๑๒๗๒ บัญญัติว่า ในคดีฟ้องเรียหนี้สินซึ่งห้างหุ้นส่วน ฯลฯ เป็นลูกหนี้อยู่ในฐานะเช่นนั้น ห้ามมิให้ฟ้องเมื่อพ้นกำหนดสองปีนับแต่วันถึงที่สุดแห่งการชำระบัญชีเมื่อห้างหุ้นส่วนถูกฟ้องได้ ไฉนจะต่อสู้คดคนนถึงที่สุดไม่ได้ จึงไม่เป็นปัญหาเรื่องที่ห้างหุ้นส่วนจำกัดจำเลยจะฎีกาคีดนี้ได้ข้อเท็จจริงคงเห็นเช่นเดียวกับศาลอุทธรณ์ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1331/2497นายเก็ยไล้ แซ่ลิ้ม เจ้าของยี่ห้อเกียมุ้ยโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด บริษัทไทยตั้งจำเลย ป.พ.พ. ม. 1272, ม. 1249 ป.วิ.พ. ม. 247จำเลยเป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดได้ยื่นฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์แล้วจำเลยได้จดทะเบียนเลิกห้างหุ้นส่วน ดังนี้จำเลยย่อมจะต่อสู้คดีจนถึงที่สุดได้โจทย์ฟ้องเรียกเงินมัดจำ ๙,๐๐๐ บาทและค่าเสียหาย ๑,๐๐๐ บาทจากจำเลย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยคืนมัดจำกับดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ ส่วนค่าเสียหายให้ยกเสีย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ระหว่างฎีกาโจทก์ยื่นคำร้องว่า จำเลยได้จดทะเบียนเลิกห้างหุ้นส่วนและพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว ความเป็นหุ้นส่วนของจำเลยจึงสิ้นสุดลงแล้ว ห้างหุ้นส่วนจำเลยไม่มีสิทธิฎีกา ศาลสอบจำเลย ๆ แถลงว่าได้จดทะเบียนเลิกห้างหุ้นส่วนจริง แต่ผู้ถือหุ้นได้ตกลงให้นายโหมวน้ำผู้จัดการเป็นผู้ดำเนินคดีต่อไปและรับผิดชอบในหนี้สินนี้ด้วย ศาลฎีกาเห็นว่า ตามป.พ.พ.ม. ๑๒๔๙ บัญญัติว่าห้างหุ้นส่วน ฯลฯ แม้จะได้เลิกกันแล้ว ก็ให้พึงถือว่ายังคงตั้งเท่าเวลาที่จำเป็นการชำระบัญชี และมาตรา ๑๒๗๒ บัญญัติว่า ในคดีฟ้องเรียหนี้สินซึ่งห้างหุ้นส่วน ฯลฯ เป็นลูกหนี้อยู่ในฐานะเช่นนั้น ห้ามมิให้ฟ้องเมื่อพ้นกำหนดสองปีนับแต่วันถึงที่สุดแห่งการชำระบัญชีเมื่อห้างหุ้นส่วนถูกฟ้องได้ ไฉนจะต่อสู้คดคนนถึงที่สุดไม่ได้ จึงไม่เป็นปัญหาเรื่องที่ห้างหุ้นส่วนจำกัดจำเลยจะฎีกาคีดนี้ได้ข้อเท็จจริงคงเห็นเช่นเดียวกับศาลอุทธรณ์ พิพากษายืน(มนูภันย์วิมลสาร-พิบูลย์ไอศวรรย์-ประศาสน์วินิจฉัย)ศาลแพ่ง - หลวงอนุสรนิติสารศาลอุทธรณ์ - นายสอาด นาวีเจริญแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทย์ฟ้องเรียกเงินมัดจำ ๙,๐๐๐ บาทและค่าเสียหาย ๑,๐๐๐ บาทจากจำเลย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยคืนมัดจำกับดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ ส่วนค่าเสียหายให้ยกเสีย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ระหว่างฎีกาโจทก์ยื่นคำร้องว่า จำเลยได้จดทะเบียนเลิกห้างหุ้นส่วนและพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว ความเป็นหุ้นส่วนของจำเลยจึงสิ้นสุดลงแล้ว ห้างหุ้นส่วนจำเลยไม่มีสิทธิฎีกา ศาลสอบจำเลย ๆ แถลงว่าได้จดทะเบียนเลิกห้างหุ้นส่วนจริง แต่ผู้ถือหุ้นได้ตกลงให้นายโหมวน้ำผู้จัดการเป็นผู้ดำเนินคดีต่อไปและรับผิดชอบในหนี้สินนี้ด้วย ศาลฎีกาเห็นว่า ตามป.พ.พ.ม. ๑๒๔๙ บัญญัติว่าห้างหุ้นส่วน ฯลฯ แม้จะได้เลิกกันแล้ว ก็ให้พึงถือว่ายังคงตั้งเท่าเวลาที่จำเป็นการชำระบัญชี และมาตรา ๑๒๗๒ บัญญัติว่า ในคดีฟ้องเรียหนี้สินซึ่งห้างหุ้นส่วน ฯลฯ เป็นลูกหนี้อยู่ในฐานะเช่นนั้น ห้ามมิให้ฟ้องเมื่อพ้นกำหนดสองปีนับแต่วันถึงที่สุดแห่งการชำระบัญชีเมื่อห้างหุ้นส่วนถูกฟ้องได้ ไฉนจะต่อสู้คดคนนถึงที่สุดไม่ได้ จึงไม่เป็นปัญหาเรื่องที่ห้างหุ้นส่วนจำกัดจำเลยจะฎีกาคีดนี้ได้ข้อเท็จจริงคงเห็นเช่นเดียวกับศาลอุทธรณ์ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1331/2497นายเก็ยไล้ แซ่ลิ้ม เจ้าของยี่ห้อเกียมุ้ยโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด บริษัทไทยตั้งจำเลย ป.พ.พ. ม. 1272, ม. 1249 ป.วิ.พ. ม. 247จำเลยเป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดได้ยื่นฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์แล้วจำเลยได้จดทะเบียนเลิกห้างหุ้นส่วน ดังนี้จำเลยย่อมจะต่อสู้คดีจนถึงที่สุดได้โจทย์ฟ้องเรียกเงินมัดจำ ๙,๐๐๐ บาทและค่าเสียหาย ๑,๐๐๐ บาทจากจำเลย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยคืนมัดจำกับดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ ส่วนค่าเสียหายให้ยกเสีย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ระหว่างฎีกาโจทก์ยื่นคำร้องว่า จำเลยได้จดทะเบียนเลิกห้างหุ้นส่วนและพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว ความเป็นหุ้นส่วนของจำเลยจึงสิ้นสุดลงแล้ว ห้างหุ้นส่วนจำเลยไม่มีสิทธิฎีกา ศาลสอบจำเลย ๆ แถลงว่าได้จดทะเบียนเลิกห้างหุ้นส่วนจริง แต่ผู้ถือหุ้นได้ตกลงให้นายโหมวน้ำผู้จัดการเป็นผู้ดำเนินคดีต่อไปและรับผิดชอบในหนี้สินนี้ด้วย ศาลฎีกาเห็นว่า ตามป.พ.พ.ม. ๑๒๔๙ บัญญัติว่าห้างหุ้นส่วน ฯลฯ แม้จะได้เลิกกันแล้ว ก็ให้พึงถือว่ายังคงตั้งเท่าเวลาที่จำเป็นการชำระบัญชี และมาตรา ๑๒๗๒ บัญญัติว่า ในคดีฟ้องเรียหนี้สินซึ่งห้างหุ้นส่วน ฯลฯ เป็นลูกหนี้อยู่ในฐานะเช่นนั้น ห้ามมิให้ฟ้องเมื่อพ้นกำหนดสองปีนับแต่วันถึงที่สุดแห่งการชำระบัญชีเมื่อห้างหุ้นส่วนถูกฟ้องได้ ไฉนจะต่อสู้คดคนนถึงที่สุดไม่ได้ จึงไม่เป็นปัญหาเรื่องที่ห้างหุ้นส่วนจำกัดจำเลยจะฎีกาคีดนี้ได้ข้อเท็จจริงคงเห็นเช่นเดียวกับศาลอุทธรณ์ พิพากษายืน(มนูภันย์วิมลสาร-พิบูลย์ไอศวรรย์-ประศาสน์วินิจฉัย)ศาลแพ่ง - หลวงอนุสรนิติสารศาลอุทธรณ์ - นายสอาด นาวีเจริญแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ