คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 786/2528หลักกฎหมาย: จำเลยได้นำรถยนต์ของจำเลยไปขายให้แก่โจทก์ โจทก์ออกตั๋วสัญญาใช้เงินเท่ากับราคารถยนต์แก่จำเลยและโจทก์จำเลยได้ทำ สัญญาเช่าซื้อรถยนต์กันไว้ โดยโจทก์ยึดตั๋วสัญญาใช้เงินนั้นไว้ และมีข้อตกลงกันว่า จำเลยไม่ต้องชำระค่าเช่าซื้อ เมื่อครบกำหนดตาม สัญญาเช่าซื้อโจทก์จะต้องโอนรถยนต์กลับคืนให้จำเลย และตั๋วสัญญาใช้เงิน เป็นอันถูกยกเลิกไปโดยถือว่าต่างฝ่ายไม่ต้องชำระหรือรับเงินส่วนที่ต่างกัน เป็นการป้องกันมิให้บุคคลภายนอกเข้ามายุ่งเกี่ยวกับรถยนต์คันดังกล่าว ดังนี้ การทำสัญญาเช่าซื้อระหว่างโจทก์จำเลยจึงมีลักษณะเป็นการแสดง เจตนาลวงด้วยสมรู้กับคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่งสัญญาเช่าซื้อและตั๋วสัญญาใช้เงิน จึงตกเป็นโมฆะ ไม่มีผลบังคับระหว่างโจทก์จำเลยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เช่าซื้อรถยนต์เก๋ง 1 คันจากโจทก์โดยมีจำเลยที่ 2เป็นผู้ค้ำประกันในฐานะลูกหนี้ร่วม จำเลยที่ 1 ผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าซื้อเลยตั้งแต่รับมอบรถยนต์ไป สัญญาเช่าซื้อจึงยกเลิกต่อกัน จำเลยที่ 1 ยังคงครองรถยนต์ของโจทก์อยู่ ขอให้จำเลยทั้งสองส่งมอบรถยนต์คืนแก่โจทก์และใช้ค่าเสียหาย จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 1 ได้นำรถยนต์พิพาทของจำเลยที่ 1ไปขายให้แก่โจทก์ แล้วให้โจทก์กู้ยืมเงินจำนวนดังกล่าสว โดยโจทก์ให้ดอกเบี้ยแก่จำเลยที่ 1 และออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้จำเลยที่ 1 ไว้ โจทก์ให้จำเลยที่ 1ทำสัญญาเช่าซื้อรถยนต์พิพาทและรับตั๋วสัญญาใช้เงินไว้เป็นประกัน กับให้จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน โจทก์และจำเลยที่ 1 ตกลงกันด้วยวาจาว่า การเช่าซื้อรถยนต์ไม่ต้องผ่อนชำระค่าเช่าซื้อเป็นงวด แต่เมื่อถึงวันสิ้นสัญญาให้โอนเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพร้อมดอกเบี้ยหักเข้าบัญชีเป็นการชำระค่าเช่าซื้อ และโจทก์ต้องโอนกรรมสิทธิ์รถยนต์คืนแก่จำเลยที่ 1 ถือว่าเป็นการหักกลบลบหนี้ ต่างฝ่ายไม่ต้องชำระหรือรับเงินส่วนที่ต่างกัน จำเลยทั้งสองจึงมิใช่ผู้ผิดสัญญาเช่าซื้อขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า น่าเชื่อว่าคู่กรณีไม่มีเจตนาเช่าซื้ออย่างจริงจัง หากแต่เพียงฟ้องกันมิให้เจ้าหนี้มายึดรถยนต์พิพาทจากจำเลยที่ 1 และทำให้โจทก์มีหลักทรัพย์เพิ่มขึ้น ถือว่าสัญญาทั้งหมดทำขึ้นโดยสมรู้มีเจตนาลวงคนภายนอกจึงเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 118 พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายดังนี้ ทนายโจทก์แถลงรับตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นว่า โจทก์ได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินจำนวนเงิน 80,000 บาทคิดดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 12 ต่อปีให้แก่จำเลยที่ 1 ไว้จริง ประกอบกับจำเลยที่ 1นำสืบว่ารถยนต์พิพาทเป็นของจำเลยที่ 1 มาก่อนและนำไปขายให้โจทก์ไว้ โดยโจทก์ออกตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวข้างต้นให้จำเลยที่ 1 และโจทก์ได้ยึดตั๋วสัญญาใช้เงินนั้นไว้ แล้วโจทก์และจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาเช่าซื้อรถยนต์พิพาทตามสัญญาเช่าซื้อดังที่โจทก์ฟ้อง ทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันบุคคลภายนอกเข้ามายุ่งเกี่ยวกับรถยนต์พิพาท นอกจากนี้ยังปรากฏด้วยว่าจำเลยที่ 1 มิได้เคยชำระค่าเช่าซื้อรถยนต์พิพาทให้แก่โจทก์เลยจนกระทั่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังมีคำสั่งเพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนและธุรกิจหลักทรัพย์ของโจทก์ และแต่งตั้งผู้ชำระบัญชีบริษัทโจทก์ จึงได้มีการฟ้องร้องคดีนี้ เห็นว่าคดีมีเหตุผลเชื่อว่าน่าจะมีข้อตกลงระหว่างโจทก์และจำเลยที่ 1 ไว้ดังที่จำเลยที่ 1 ให้การและที่นำสืบไว้จริงฉะนั้นการทำสัญญาเช่าซื้อระหว่างโจทก์และจำเลยที่ 1 จึงมีลักษณะเป็นการแสดงเจตนาลวงด้วยสมรู้กับคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่ง สัญญาเช่าซื้อและตั๋วสัญญาใช้เงินจึงตกเป็นโมฆะ ไม่มีผลบังคับระหว่างโจทก์และจำเลยทั้งสอง พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 786/2528บริษัทราชาเงินทุน จำกัดโจทก์นางสาวอารยา สุขสิงห์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 112, ม. 118, ม. 237, ม. 572, ม. 574, ม. 900, ม. 982 ป.วิ.พ. ม. 177, ม. 183จำเลยได้นำรถยนต์ของจำเลยไปขายให้แก่โจทก์ โจทก์ออกตั๋วสัญญาใช้เงินเท่ากับราคารถยนต์แก่จำเลยและโจทก์จำเลยได้ทำ สัญญาเช่าซื้อรถยนต์กันไว้ โดยโจทก์ยึดตั๋วสัญญาใช้เงินนั้นไว้ และมีข้อตกลงกันว่า จำเลยไม่ต้องชำระค่าเช่าซื้อ เมื่อครบกำหนดตาม สัญญาเช่าซื้อโจทก์จะต้องโอนรถยนต์กลับคืนให้จำเลย และตั๋วสัญญาใช้เงิน เป็นอันถูกยกเลิกไปโดยถือว่าต่างฝ่ายไม่ต้องชำระหรือรับเงินส่วนที่ต่างกัน เป็นการป้องกันมิให้บุคคลภายนอกเข้ามายุ่งเกี่ยวกับรถยนต์คันดังกล่าว ดังนี้ การทำสัญญาเช่าซื้อระหว่างโจทก์จำเลยจึงมีลักษณะเป็นการแสดง เจตนาลวงด้วยสมรู้กับคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่งสัญญาเช่าซื้อและตั๋วสัญญาใช้เงิน จึงตกเป็นโมฆะ ไม่มีผลบังคับระหว่างโจทก์จำเลยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เช่าซื้อรถยนต์เก๋ง 1 คันจากโจทก์โดยมีจำเลยที่ 2เป็นผู้ค้ำประกันในฐานะลูกหนี้ร่วม จำเลยที่ 1 ผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าซื้อเลยตั้งแต่รับมอบรถยนต์ไป สัญญาเช่าซื้อจึงยกเลิกต่อกัน จำเลยที่ 1 ยังคงครองรถยนต์ของโจทก์อยู่ ขอให้จำเลยทั้งสองส่งมอบรถยนต์คืนแก่โจทก์และใช้ค่าเสียหาย จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 1 ได้นำรถยนต์พิพาทของจำเลยที่ 1ไปขายให้แก่โจทก์ แล้วให้โจทก์กู้ยืมเงินจำนวนดังกล่าสว โดยโจทก์ให้ดอกเบี้ยแก่จำเลยที่ 1 และออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้จำเลยที่ 1 ไว้ โจทก์ให้จำเลยที่ 1ทำสัญญาเช่าซื้อรถยนต์พิพาทและรับตั๋วสัญญาใช้เงินไว้เป็นประกัน กับให้จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน โจทก์และจำเลยที่ 1 ตกลงกันด้วยวาจาว่า การเช่าซื้อรถยนต์ไม่ต้องผ่อนชำระค่าเช่าซื้อเป็นงวด แต่เมื่อถึงวันสิ้นสัญญาให้โอนเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพร้อมดอกเบี้ยหักเข้าบัญชีเป็นการชำระค่าเช่าซื้อ และโจทก์ต้องโอนกรรมสิทธิ์รถยนต์คืนแก่จำเลยที่ 1 ถือว่าเป็นการหักกลบลบหนี้ ต่างฝ่ายไม่ต้องชำระหรือรับเงินส่วนที่ต่างกัน จำเลยทั้งสองจึงมิใช่ผู้ผิดสัญญาเช่าซื้อขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า น่าเชื่อว่าคู่กรณีไม่มีเจตนาเช่าซื้ออย่างจริงจัง หากแต่เพียงฟ้องกันมิให้เจ้าหนี้มายึดรถยนต์พิพาทจากจำเลยที่ 1 และทำให้โจทก์มีหลักทรัพย์เพิ่มขึ้น ถือว่าสัญญาทั้งหมดทำขึ้นโดยสมรู้มีเจตนาลวงคนภายนอกจึงเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 118 พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายดังนี้ ทนายโจทก์แถลงรับตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นว่า โจทก์ได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินจำนวนเงิน 80,000 บาทคิดดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 12 ต่อปีให้แก่จำเลยที่ 1 ไว้จริง ประกอบกับจำเลยที่ 1นำสืบว่ารถยนต์พิพาทเป็นของจำเลยที่ 1 มาก่อนและนำไปขายให้โจทก์ไว้ โดยโจทก์ออกตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวข้างต้นให้จำเลยที่ 1 และโจทก์ได้ยึดตั๋วสัญญาใช้เงินนั้นไว้ แล้วโจทก์และจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาเช่าซื้อรถยนต์พิพาทตามสัญญาเช่าซื้อดังที่โจทก์ฟ้อง ทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันบุคคลภายนอกเข้ามายุ่งเกี่ยวกับรถยนต์พิพาท นอกจากนี้ยังปรากฏด้วยว่าจำเลยที่ 1 มิได้เคยชำระค่าเช่าซื้อรถยนต์พิพาทให้แก่โจทก์เลยจนกระทั่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังมีคำสั่งเพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนและธุรกิจหลักทรัพย์ของโจทก์ และแต่งตั้งผู้ชำระบัญชีบริษัทโจทก์ จึงได้มีการฟ้องร้องคดีนี้ เห็นว่าคดีมีเหตุผลเชื่อว่าน่าจะมีข้อตกลงระหว่างโจทก์และจำเลยที่ 1 ไว้ดังที่จำเลยที่ 1 ให้การและที่นำสืบไว้จริงฉะนั้นการทำสัญญาเช่าซื้อระหว่างโจทก์และจำเลยที่ 1 จึงมีลักษณะเป็นการแสดงเจตนาลวงด้วยสมรู้กับคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่ง สัญญาเช่าซื้อและตั๋วสัญญาใช้เงินจึงตกเป็นโมฆะ ไม่มีผลบังคับระหว่างโจทก์และจำเลยทั้งสอง พิพากษายืน(สุชาติ จิวะชาติ-วีระ ทรัพยไพศาล-ยรรยง อิทธิพงษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เช่าซื้อรถยนต์เก๋ง 1 คันจากโจทก์โดยมีจำเลยที่ 2เป็นผู้ค้ำประกันในฐานะลูกหนี้ร่วม จำเลยที่ 1 ผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าซื้อเลยตั้งแต่รับมอบรถยนต์ไป สัญญาเช่าซื้อจึงยกเลิกต่อกัน จำเลยที่ 1 ยังคงครองรถยนต์ของโจทก์อยู่ ขอให้จำเลยทั้งสองส่งมอบรถยนต์คืนแก่โจทก์และใช้ค่าเสียหาย จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 1 ได้นำรถยนต์พิพาทของจำเลยที่ 1ไปขายให้แก่โจทก์ แล้วให้โจทก์กู้ยืมเงินจำนวนดังกล่าสว โดยโจทก์ให้ดอกเบี้ยแก่จำเลยที่ 1 และออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้จำเลยที่ 1 ไว้ โจทก์ให้จำเลยที่ 1ทำสัญญาเช่าซื้อรถยนต์พิพาทและรับตั๋วสัญญาใช้เงินไว้เป็นประกัน กับให้จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน โจทก์และจำเลยที่ 1 ตกลงกันด้วยวาจาว่า การเช่าซื้อรถยนต์ไม่ต้องผ่อนชำระค่าเช่าซื้อเป็นงวด แต่เมื่อถึงวันสิ้นสัญญาให้โอนเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพร้อมดอกเบี้ยหักเข้าบัญชีเป็นการชำระค่าเช่าซื้อ และโจทก์ต้องโอนกรรมสิทธิ์รถยนต์คืนแก่จำเลยที่ 1 ถือว่าเป็นการหักกลบลบหนี้ ต่างฝ่ายไม่ต้องชำระหรือรับเงินส่วนที่ต่างกัน จำเลยทั้งสองจึงมิใช่ผู้ผิดสัญญาเช่าซื้อขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า น่าเชื่อว่าคู่กรณีไม่มีเจตนาเช่าซื้ออย่างจริงจัง หากแต่เพียงฟ้องกันมิให้เจ้าหนี้มายึดรถยนต์พิพาทจากจำเลยที่ 1 และทำให้โจทก์มีหลักทรัพย์เพิ่มขึ้น ถือว่าสัญญาทั้งหมดทำขึ้นโดยสมรู้มีเจตนาลวงคนภายนอกจึงเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 118 พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายดังนี้ ทนายโจทก์แถลงรับตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นว่า โจทก์ได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินจำนวนเงิน 80,000 บาทคิดดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 12 ต่อปีให้แก่จำเลยที่ 1 ไว้จริง ประกอบกับจำเลยที่ 1นำสืบว่ารถยนต์พิพาทเป็นของจำเลยที่ 1 มาก่อนและนำไปขายให้โจทก์ไว้ โดยโจทก์ออกตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวข้างต้นให้จำเลยที่ 1 และโจทก์ได้ยึดตั๋วสัญญาใช้เงินนั้นไว้ แล้วโจทก์และจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาเช่าซื้อรถยนต์พิพาทตามสัญญาเช่าซื้อดังที่โจทก์ฟ้อง ทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันบุคคลภายนอกเข้ามายุ่งเกี่ยวกับรถยนต์พิพาท นอกจากนี้ยังปรากฏด้วยว่าจำเลยที่ 1 มิได้เคยชำระค่าเช่าซื้อรถยนต์พิพาทให้แก่โจทก์เลยจนกระทั่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังมีคำสั่งเพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนและธุรกิจหลักทรัพย์ของโจทก์ และแต่งตั้งผู้ชำระบัญชีบริษัทโจทก์ จึงได้มีการฟ้องร้องคดีนี้ เห็นว่าคดีมีเหตุผลเชื่อว่าน่าจะมีข้อตกลงระหว่างโจทก์และจำเลยที่ 1 ไว้ดังที่จำเลยที่ 1 ให้การและที่นำสืบไว้จริงฉะนั้นการทำสัญญาเช่าซื้อระหว่างโจทก์และจำเลยที่ 1 จึงมีลักษณะเป็นการแสดงเจตนาลวงด้วยสมรู้กับคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่ง สัญญาเช่าซื้อและตั๋วสัญญาใช้เงินจึงตกเป็นโมฆะ ไม่มีผลบังคับระหว่างโจทก์และจำเลยทั้งสอง พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 786/2528บริษัทราชาเงินทุน จำกัดโจทก์นางสาวอารยา สุขสิงห์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 112, ม. 118, ม. 237, ม. 572, ม. 574, ม. 900, ม. 982 ป.วิ.พ. ม. 177, ม. 183จำเลยได้นำรถยนต์ของจำเลยไปขายให้แก่โจทก์ โจทก์ออกตั๋วสัญญาใช้เงินเท่ากับราคารถยนต์แก่จำเลยและโจทก์จำเลยได้ทำ สัญญาเช่าซื้อรถยนต์กันไว้ โดยโจทก์ยึดตั๋วสัญญาใช้เงินนั้นไว้ และมีข้อตกลงกันว่า จำเลยไม่ต้องชำระค่าเช่าซื้อ เมื่อครบกำหนดตาม สัญญาเช่าซื้อโจทก์จะต้องโอนรถยนต์กลับคืนให้จำเลย และตั๋วสัญญาใช้เงิน เป็นอันถูกยกเลิกไปโดยถือว่าต่างฝ่ายไม่ต้องชำระหรือรับเงินส่วนที่ต่างกัน เป็นการป้องกันมิให้บุคคลภายนอกเข้ามายุ่งเกี่ยวกับรถยนต์คันดังกล่าว ดังนี้ การทำสัญญาเช่าซื้อระหว่างโจทก์จำเลยจึงมีลักษณะเป็นการแสดง เจตนาลวงด้วยสมรู้กับคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่งสัญญาเช่าซื้อและตั๋วสัญญาใช้เงิน จึงตกเป็นโมฆะ ไม่มีผลบังคับระหว่างโจทก์จำเลยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เช่าซื้อรถยนต์เก๋ง 1 คันจากโจทก์โดยมีจำเลยที่ 2เป็นผู้ค้ำประกันในฐานะลูกหนี้ร่วม จำเลยที่ 1 ผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าซื้อเลยตั้งแต่รับมอบรถยนต์ไป สัญญาเช่าซื้อจึงยกเลิกต่อกัน จำเลยที่ 1 ยังคงครองรถยนต์ของโจทก์อยู่ ขอให้จำเลยทั้งสองส่งมอบรถยนต์คืนแก่โจทก์และใช้ค่าเสียหาย จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 1 ได้นำรถยนต์พิพาทของจำเลยที่ 1ไปขายให้แก่โจทก์ แล้วให้โจทก์กู้ยืมเงินจำนวนดังกล่าสว โดยโจทก์ให้ดอกเบี้ยแก่จำเลยที่ 1 และออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้จำเลยที่ 1 ไว้ โจทก์ให้จำเลยที่ 1ทำสัญญาเช่าซื้อรถยนต์พิพาทและรับตั๋วสัญญาใช้เงินไว้เป็นประกัน กับให้จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน โจทก์และจำเลยที่ 1 ตกลงกันด้วยวาจาว่า การเช่าซื้อรถยนต์ไม่ต้องผ่อนชำระค่าเช่าซื้อเป็นงวด แต่เมื่อถึงวันสิ้นสัญญาให้โอนเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินพร้อมดอกเบี้ยหักเข้าบัญชีเป็นการชำระค่าเช่าซื้อ และโจทก์ต้องโอนกรรมสิทธิ์รถยนต์คืนแก่จำเลยที่ 1 ถือว่าเป็นการหักกลบลบหนี้ ต่างฝ่ายไม่ต้องชำระหรือรับเงินส่วนที่ต่างกัน จำเลยทั้งสองจึงมิใช่ผู้ผิดสัญญาเช่าซื้อขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า น่าเชื่อว่าคู่กรณีไม่มีเจตนาเช่าซื้ออย่างจริงจัง หากแต่เพียงฟ้องกันมิให้เจ้าหนี้มายึดรถยนต์พิพาทจากจำเลยที่ 1 และทำให้โจทก์มีหลักทรัพย์เพิ่มขึ้น ถือว่าสัญญาทั้งหมดทำขึ้นโดยสมรู้มีเจตนาลวงคนภายนอกจึงเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 118 พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายดังนี้ ทนายโจทก์แถลงรับตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นว่า โจทก์ได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินจำนวนเงิน 80,000 บาทคิดดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 12 ต่อปีให้แก่จำเลยที่ 1 ไว้จริง ประกอบกับจำเลยที่ 1นำสืบว่ารถยนต์พิพาทเป็นของจำเลยที่ 1 มาก่อนและนำไปขายให้โจทก์ไว้ โดยโจทก์ออกตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวข้างต้นให้จำเลยที่ 1 และโจทก์ได้ยึดตั๋วสัญญาใช้เงินนั้นไว้ แล้วโจทก์และจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาเช่าซื้อรถยนต์พิพาทตามสัญญาเช่าซื้อดังที่โจทก์ฟ้อง ทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันบุคคลภายนอกเข้ามายุ่งเกี่ยวกับรถยนต์พิพาท นอกจากนี้ยังปรากฏด้วยว่าจำเลยที่ 1 มิได้เคยชำระค่าเช่าซื้อรถยนต์พิพาทให้แก่โจทก์เลยจนกระทั่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังมีคำสั่งเพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจเงินทุนและธุรกิจหลักทรัพย์ของโจทก์ และแต่งตั้งผู้ชำระบัญชีบริษัทโจทก์ จึงได้มีการฟ้องร้องคดีนี้ เห็นว่าคดีมีเหตุผลเชื่อว่าน่าจะมีข้อตกลงระหว่างโจทก์และจำเลยที่ 1 ไว้ดังที่จำเลยที่ 1 ให้การและที่นำสืบไว้จริงฉะนั้นการทำสัญญาเช่าซื้อระหว่างโจทก์และจำเลยที่ 1 จึงมีลักษณะเป็นการแสดงเจตนาลวงด้วยสมรู้กับคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่ง สัญญาเช่าซื้อและตั๋วสัญญาใช้เงินจึงตกเป็นโมฆะ ไม่มีผลบังคับระหว่างโจทก์และจำเลยทั้งสอง พิพากษายืน(สุชาติ จิวะชาติ-วีระ ทรัพยไพศาล-ยรรยง อิทธิพงษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ