คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 212/2526หลักกฎหมาย: ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติล้มละลาย มาตรา 153 การขยายระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 119 แห่งกฎหมายล้มละลาย จะพึงกระทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษและผู้ร้องมีคำขอขึ้นมาก่อนสิ้นระยะเวลา 14 วัน เว้นแต่ในกรณีมีเหตุสุดวิสัย เมื่อผู้ร้องมิได้ปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ต้องถือว่าผู้ร้องเป็นหนี้กองทุนของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ตามจำนวนที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) แจ้งไปเป็นการเด็ดขาดตามมาตรา 119 การที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอปฏิเสธหนี้เมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาโดยอ้างว่าทนายความผู้ได้รับมอบหมายจากผู้ร้องแล้วไม่ดำเนินการให้ผู้ร้องภายในเวลาที่กฎหมายกำหนด มิใช่กรณีเหตุสุดวิสัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 23 ที่ศาลจะสั่งขยายระยะเวลาให้ผู้ร้องได้กรณีสืบเนื่องมาจากเมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทราชาเงินทุนจำกัด ลูกหนี้ (จำเลย) แล้ว เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ตรวจสอบหลักฐานแล้วปรากฏว่าผู้ร้องเป็นหนี้กองทุนบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) อยู่จำนวนหนึ่งพร้อมด้วยดอกเบี้ย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) จึงมีหนังสือแจ้งให้ผู้ร้องชำระหนี้ดังกล่าวภายใน ๑๔ วัน ผู้ร้องได้รับหนังสือดังกล่าวแล้ว แต่ผู้ร้องไม่ชำระหนี้และมิได้ปฏิเสธหนี้ ต่อมาเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ได้มีหนังสือเตือนให้ผู้ร้องชำระหนี้ ผู้ร้องจึงมาร้องคัดค้านว่าผู้ร้องมิได้จงใจที่จะละเลยการตอบปฏิเสธหนี้แต่ผู้ร้องไม่อาจยื่นหนังสือปฏิเสธหนี้ได้ทันกำหนดเวลา เป็นเพราะความผิดของทนายความซึ่งผู้ร้องมอบเรื่องให้ ที่ไม่ดำเนินการให้ผู้ร้องตามกำหนด ผู้ร้องมิได้เป็นหนี้บริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ผู้ร้องขอปฏิเสธความถูกต้องแท้จริงของหลักฐานแห่งหนี้ ดังนี้การที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) เตือนให้ผู้ร้องชำระหนี้แก่กองทุนของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) จึงทำให้ผู้ร้องเสียหาย ขอให้เพิกถอนคำสั่งของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) และกำหนดระยะเวลาใหม่ให้ผู้ร้องยื่นหนังสือปฏิเสธหนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) คัดค้านว่าเมื่อครบกำหนด ๑๔ วันตามที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) แจ้งให้ทราบแล้วผู้ร้องไม่ชำระหนี้และไม่ปฏิเสธหนี้ ต้องถือว่าผู้ร้องเป็นหนี้ตามจำนวนนั้นเป็นการเด็ดขาดตามมาตรา ๑๑๙ แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ การที่ทนายความของผู้ร้องไม่ดำเนินการให้ไม่เป็นเหตุให้ผู้ร้องพ้นจากความรับผิด ขอให้ยกคำร้อง ศาลชั้นต้นสั่งงดไต่สวนและมีคำสั่งให้ยกคำร้องของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๓ ประกอบด้วยพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ มาตรา ๑๕๓ การขยายระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในมาตรา ๑๑๙ แห่งกฎหมายล้มละลายจะพึงทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษและผู้ร้องมีคำขอขึ้นมาก่อนสิ้นระยะเวลา ๑๔ วัน เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย เมื่อมิได้มีการปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ต้องถือว่าผู้ร้องเป็นหนี้กองทุนของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ตามจำนวนที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) แจ้งไปเป็นการเด็ดขาดตามมาตรา ๑๑๙ ที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องเมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาแล้วเช่นนี้เห็นว่าการที่ทนายความผู้ได้รับมอบหมายจากผู้ร้องแล้วไม่ดำเนินการให้ผู้ร้องภายในเวลาที่กฎหมายกำหนดตามที่ผู้ร้องอ้างในคำร้องขอนั้น ไม่ใช่กรณีเหตุสุดวิสัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๓ ที่ศาลจะสั่งขยายระยะเวลาให้ผู้ร้องได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 212/2526นายพนัส สิมะเสถียร ประธานผู้ชำระบัญชีร้องขอให้บริษัทราชาเงินทุนจำกัดล้มละลาย นางเพ็ญพร มารัตน์รัชต์ผู้ร้องเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทราชาเงินทุน จำกัดผู้คัดค้าน ป.วิ.พ. ม. 23 พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 119, ม. 153ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติล้มละลาย มาตรา 153 การขยายระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 119 แห่งกฎหมายล้มละลาย จะพึงกระทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษและผู้ร้องมีคำขอขึ้นมาก่อนสิ้นระยะเวลา 14 วัน เว้นแต่ในกรณีมีเหตุสุดวิสัย เมื่อผู้ร้องมิได้ปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ต้องถือว่าผู้ร้องเป็นหนี้กองทุนของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ตามจำนวนที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) แจ้งไปเป็นการเด็ดขาดตามมาตรา 119 การที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอปฏิเสธหนี้เมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาโดยอ้างว่าทนายความผู้ได้รับมอบหมายจากผู้ร้องแล้วไม่ดำเนินการให้ผู้ร้องภายในเวลาที่กฎหมายกำหนด มิใช่กรณีเหตุสุดวิสัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 23 ที่ศาลจะสั่งขยายระยะเวลาให้ผู้ร้องได้กรณีสืบเนื่องมาจากเมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทราชาเงินทุนจำกัด ลูกหนี้ (จำเลย) แล้ว เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ตรวจสอบหลักฐานแล้วปรากฏว่าผู้ร้องเป็นหนี้กองทุนบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) อยู่จำนวนหนึ่งพร้อมด้วยดอกเบี้ย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) จึงมีหนังสือแจ้งให้ผู้ร้องชำระหนี้ดังกล่าวภายใน ๑๔ วัน ผู้ร้องได้รับหนังสือดังกล่าวแล้ว แต่ผู้ร้องไม่ชำระหนี้และมิได้ปฏิเสธหนี้ ต่อมาเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ได้มีหนังสือเตือนให้ผู้ร้องชำระหนี้ ผู้ร้องจึงมาร้องคัดค้านว่าผู้ร้องมิได้จงใจที่จะละเลยการตอบปฏิเสธหนี้แต่ผู้ร้องไม่อาจยื่นหนังสือปฏิเสธหนี้ได้ทันกำหนดเวลา เป็นเพราะความผิดของทนายความซึ่งผู้ร้องมอบเรื่องให้ ที่ไม่ดำเนินการให้ผู้ร้องตามกำหนด ผู้ร้องมิได้เป็นหนี้บริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ผู้ร้องขอปฏิเสธความถูกต้องแท้จริงของหลักฐานแห่งหนี้ ดังนี้การที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) เตือนให้ผู้ร้องชำระหนี้แก่กองทุนของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) จึงทำให้ผู้ร้องเสียหาย ขอให้เพิกถอนคำสั่งของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) และกำหนดระยะเวลาใหม่ให้ผู้ร้องยื่นหนังสือปฏิเสธหนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) คัดค้านว่าเมื่อครบกำหนด ๑๔ วันตามที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) แจ้งให้ทราบแล้วผู้ร้องไม่ชำระหนี้และไม่ปฏิเสธหนี้ ต้องถือว่าผู้ร้องเป็นหนี้ตามจำนวนนั้นเป็นการเด็ดขาดตามมาตรา ๑๑๙ แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ การที่ทนายความของผู้ร้องไม่ดำเนินการให้ไม่เป็นเหตุให้ผู้ร้องพ้นจากความรับผิด ขอให้ยกคำร้อง ศาลชั้นต้นสั่งงดไต่สวนและมีคำสั่งให้ยกคำร้องของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๓ ประกอบด้วยพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ มาตรา ๑๕๓ การขยายระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในมาตรา ๑๑๙ แห่งกฎหมายล้มละลายจะพึงทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษและผู้ร้องมีคำขอขึ้นมาก่อนสิ้นระยะเวลา ๑๔ วัน เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย เมื่อมิได้มีการปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ต้องถือว่าผู้ร้องเป็นหนี้กองทุนของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ตามจำนวนที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) แจ้งไปเป็นการเด็ดขาดตามมาตรา ๑๑๙ ที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องเมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาแล้วเช่นนี้เห็นว่าการที่ทนายความผู้ได้รับมอบหมายจากผู้ร้องแล้วไม่ดำเนินการให้ผู้ร้องภายในเวลาที่กฎหมายกำหนดตามที่ผู้ร้องอ้างในคำร้องขอนั้น ไม่ใช่กรณีเหตุสุดวิสัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๓ ที่ศาลจะสั่งขยายระยะเวลาให้ผู้ร้องได้ พิพากษายืน(ดำรง แจ่มสุธี-อุดม บรรลือสินธุ์-บุญส่ง คล้ายแก้ว)ศาลชั้นต้น - นายประดิษฐ์ เอกมณีศาลอุทธรณ์ - นายสุเมธ สุทธิวาทนฤพุฒิแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: กรณีสืบเนื่องมาจากเมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทราชาเงินทุนจำกัด ลูกหนี้ (จำเลย) แล้ว เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ตรวจสอบหลักฐานแล้วปรากฏว่าผู้ร้องเป็นหนี้กองทุนบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) อยู่จำนวนหนึ่งพร้อมด้วยดอกเบี้ย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) จึงมีหนังสือแจ้งให้ผู้ร้องชำระหนี้ดังกล่าวภายใน ๑๔ วัน ผู้ร้องได้รับหนังสือดังกล่าวแล้ว แต่ผู้ร้องไม่ชำระหนี้และมิได้ปฏิเสธหนี้ ต่อมาเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ได้มีหนังสือเตือนให้ผู้ร้องชำระหนี้ ผู้ร้องจึงมาร้องคัดค้านว่าผู้ร้องมิได้จงใจที่จะละเลยการตอบปฏิเสธหนี้แต่ผู้ร้องไม่อาจยื่นหนังสือปฏิเสธหนี้ได้ทันกำหนดเวลา เป็นเพราะความผิดของทนายความซึ่งผู้ร้องมอบเรื่องให้ ที่ไม่ดำเนินการให้ผู้ร้องตามกำหนด ผู้ร้องมิได้เป็นหนี้บริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ผู้ร้องขอปฏิเสธความถูกต้องแท้จริงของหลักฐานแห่งหนี้ ดังนี้การที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) เตือนให้ผู้ร้องชำระหนี้แก่กองทุนของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) จึงทำให้ผู้ร้องเสียหาย ขอให้เพิกถอนคำสั่งของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) และกำหนดระยะเวลาใหม่ให้ผู้ร้องยื่นหนังสือปฏิเสธหนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) คัดค้านว่าเมื่อครบกำหนด ๑๔ วันตามที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) แจ้งให้ทราบแล้วผู้ร้องไม่ชำระหนี้และไม่ปฏิเสธหนี้ ต้องถือว่าผู้ร้องเป็นหนี้ตามจำนวนนั้นเป็นการเด็ดขาดตามมาตรา ๑๑๙ แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ การที่ทนายความของผู้ร้องไม่ดำเนินการให้ไม่เป็นเหตุให้ผู้ร้องพ้นจากความรับผิด ขอให้ยกคำร้อง ศาลชั้นต้นสั่งงดไต่สวนและมีคำสั่งให้ยกคำร้องของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๓ ประกอบด้วยพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ มาตรา ๑๕๓ การขยายระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในมาตรา ๑๑๙ แห่งกฎหมายล้มละลายจะพึงทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษและผู้ร้องมีคำขอขึ้นมาก่อนสิ้นระยะเวลา ๑๔ วัน เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย เมื่อมิได้มีการปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ต้องถือว่าผู้ร้องเป็นหนี้กองทุนของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ตามจำนวนที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) แจ้งไปเป็นการเด็ดขาดตามมาตรา ๑๑๙ ที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องเมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาแล้วเช่นนี้เห็นว่าการที่ทนายความผู้ได้รับมอบหมายจากผู้ร้องแล้วไม่ดำเนินการให้ผู้ร้องภายในเวลาที่กฎหมายกำหนดตามที่ผู้ร้องอ้างในคำร้องขอนั้น ไม่ใช่กรณีเหตุสุดวิสัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๓ ที่ศาลจะสั่งขยายระยะเวลาให้ผู้ร้องได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 212/2526นายพนัส สิมะเสถียร ประธานผู้ชำระบัญชีร้องขอให้บริษัทราชาเงินทุนจำกัดล้มละลาย นางเพ็ญพร มารัตน์รัชต์ผู้ร้องเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทราชาเงินทุน จำกัดผู้คัดค้าน ป.วิ.พ. ม. 23 พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 119, ม. 153ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติล้มละลาย มาตรา 153 การขยายระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 119 แห่งกฎหมายล้มละลาย จะพึงกระทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษและผู้ร้องมีคำขอขึ้นมาก่อนสิ้นระยะเวลา 14 วัน เว้นแต่ในกรณีมีเหตุสุดวิสัย เมื่อผู้ร้องมิได้ปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ต้องถือว่าผู้ร้องเป็นหนี้กองทุนของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ตามจำนวนที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) แจ้งไปเป็นการเด็ดขาดตามมาตรา 119 การที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องขอปฏิเสธหนี้เมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาโดยอ้างว่าทนายความผู้ได้รับมอบหมายจากผู้ร้องแล้วไม่ดำเนินการให้ผู้ร้องภายในเวลาที่กฎหมายกำหนด มิใช่กรณีเหตุสุดวิสัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 23 ที่ศาลจะสั่งขยายระยะเวลาให้ผู้ร้องได้กรณีสืบเนื่องมาจากเมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทราชาเงินทุนจำกัด ลูกหนี้ (จำเลย) แล้ว เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ตรวจสอบหลักฐานแล้วปรากฏว่าผู้ร้องเป็นหนี้กองทุนบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) อยู่จำนวนหนึ่งพร้อมด้วยดอกเบี้ย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) จึงมีหนังสือแจ้งให้ผู้ร้องชำระหนี้ดังกล่าวภายใน ๑๔ วัน ผู้ร้องได้รับหนังสือดังกล่าวแล้ว แต่ผู้ร้องไม่ชำระหนี้และมิได้ปฏิเสธหนี้ ต่อมาเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ได้มีหนังสือเตือนให้ผู้ร้องชำระหนี้ ผู้ร้องจึงมาร้องคัดค้านว่าผู้ร้องมิได้จงใจที่จะละเลยการตอบปฏิเสธหนี้แต่ผู้ร้องไม่อาจยื่นหนังสือปฏิเสธหนี้ได้ทันกำหนดเวลา เป็นเพราะความผิดของทนายความซึ่งผู้ร้องมอบเรื่องให้ ที่ไม่ดำเนินการให้ผู้ร้องตามกำหนด ผู้ร้องมิได้เป็นหนี้บริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ผู้ร้องขอปฏิเสธความถูกต้องแท้จริงของหลักฐานแห่งหนี้ ดังนี้การที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) เตือนให้ผู้ร้องชำระหนี้แก่กองทุนของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) จึงทำให้ผู้ร้องเสียหาย ขอให้เพิกถอนคำสั่งของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) และกำหนดระยะเวลาใหม่ให้ผู้ร้องยื่นหนังสือปฏิเสธหนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) คัดค้านว่าเมื่อครบกำหนด ๑๔ วันตามที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) แจ้งให้ทราบแล้วผู้ร้องไม่ชำระหนี้และไม่ปฏิเสธหนี้ ต้องถือว่าผู้ร้องเป็นหนี้ตามจำนวนนั้นเป็นการเด็ดขาดตามมาตรา ๑๑๙ แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ การที่ทนายความของผู้ร้องไม่ดำเนินการให้ไม่เป็นเหตุให้ผู้ร้องพ้นจากความรับผิด ขอให้ยกคำร้อง ศาลชั้นต้นสั่งงดไต่สวนและมีคำสั่งให้ยกคำร้องของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๓ ประกอบด้วยพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๘๓ มาตรา ๑๕๓ การขยายระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในมาตรา ๑๑๙ แห่งกฎหมายล้มละลายจะพึงทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษและผู้ร้องมีคำขอขึ้นมาก่อนสิ้นระยะเวลา ๑๔ วัน เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุสุดวิสัย เมื่อมิได้มีการปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ต้องถือว่าผู้ร้องเป็นหนี้กองทุนของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) ตามจำนวนที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทลูกหนี้ (จำเลย) แจ้งไปเป็นการเด็ดขาดตามมาตรา ๑๑๙ ที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องเมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาแล้วเช่นนี้เห็นว่าการที่ทนายความผู้ได้รับมอบหมายจากผู้ร้องแล้วไม่ดำเนินการให้ผู้ร้องภายในเวลาที่กฎหมายกำหนดตามที่ผู้ร้องอ้างในคำร้องขอนั้น ไม่ใช่กรณีเหตุสุดวิสัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๓ ที่ศาลจะสั่งขยายระยะเวลาให้ผู้ร้องได้ พิพากษายืน(ดำรง แจ่มสุธี-อุดม บรรลือสินธุ์-บุญส่ง คล้ายแก้ว)ศาลชั้นต้น - นายประดิษฐ์ เอกมณีศาลอุทธรณ์ - นายสุเมธ สุทธิวาทนฤพุฒิแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ