คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 56675หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยที่ยื่นฎีกา ศาลชั้นต้นว่าฎีกาของจำเลยทั้งสองประเด็นเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ไม่รับฎีกาจำเลยจำเลยเห็นว่า ฎีกาข้อ 2 ที่ว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยให้ศาลพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องได้หรือไม่ เพราะเช็คที่โจทก์นำมาฟ้องเป็นการลอกเช็คเพื่อเป็นการ ค้ำประกันการกู้ยืมเงินระหว่างโจทก์จำเลย ซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายโปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ ไม่ปรากฎหลักฐานในสำนวนว่าโจทก์ได้รับสำเนา คำร้องแล้วหรือไม่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิด อันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วย ความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3ลงโทษจำคุก 1 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 6 เดือนศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 118)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 119)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว คดีนี้จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนให้ลงโทษจำคุกจำเลย 1 ปี จึงต้องห้ามฎีกา ในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 วรรคแรก ส่วนฎีกาของจำเลยที่ว่าเช็คที่โจทก์นำมาฟ้องเป็นการออกเช็คเพื่อค้ำประกันการกู้ยืมเงินระหว่างโจทก์ จำเลย ไม่เป็นความผิดทางอาญา ซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายนั้น เห็นว่า ฎีกาของจำเลยดังกล่าวเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้ว ในศาลชั้นต้นจึงเป็นฎีกาที่ต้องห้ามตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 225ประกอบด้วย มาตรา 195 และไม่มีเหตุสมควรจะวินิจฉัย ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกา จำเลยชอบแล้ว ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 941/2535นางเพลินจิตต์ พงศ์อารยะโจทก์นายกำธร ปุยะติจำเลยนางกำธร ปุยะติ จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 195, ม. 218, ม. 224, ม. 225ความว่า จำเลยที่ยื่นฎีกา ศาลชั้นต้นว่าฎีกาของจำเลยทั้งสองประเด็นเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ไม่รับฎีกาจำเลยจำเลยเห็นว่า ฎีกาข้อ 2 ที่ว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยให้ศาลพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องได้หรือไม่ เพราะเช็คที่โจทก์นำมาฟ้องเป็นการลอกเช็คเพื่อเป็นการ ค้ำประกันการกู้ยืมเงินระหว่างโจทก์จำเลย ซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายโปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ ไม่ปรากฎหลักฐานในสำนวนว่าโจทก์ได้รับสำเนา คำร้องแล้วหรือไม่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิด อันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วย ความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3ลงโทษจำคุก 1 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 6 เดือนศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 118)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 119)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว คดีนี้จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนให้ลงโทษจำคุกจำเลย 1 ปี จึงต้องห้ามฎีกา ในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 วรรคแรก ส่วนฎีกาของจำเลยที่ว่าเช็คที่โจทก์นำมาฟ้องเป็นการออกเช็คเพื่อค้ำประกันการกู้ยืมเงินระหว่างโจทก์ จำเลย ไม่เป็นความผิดทางอาญา ซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายนั้น เห็นว่า ฎีกาของจำเลยดังกล่าวเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้ว ในศาลชั้นต้นจึงเป็นฎีกาที่ต้องห้ามตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 225ประกอบด้วย มาตรา 195 และไม่มีเหตุสมควรจะวินิจฉัย ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกา จำเลยชอบแล้ว ยกคำร้อง(วิฑูรย์ สุทธิประภา-อัมพร เดชศิริ-สมปอง เสนเนียม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 941/2535นางเพลินจิตต์ พงศ์อารยะโจทก์นายกำธร ปุยะติจำเลยนางกำธร ปุยะติ จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 195, ม. 218, ม. 224, ม. 225ความว่า จำเลยที่ยื่นฎีกา ศาลชั้นต้นว่าฎีกาของจำเลยทั้งสองประเด็นเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ไม่รับฎีกาจำเลยจำเลยเห็นว่า ฎีกาข้อ 2 ที่ว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยให้ศาลพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องได้หรือไม่ เพราะเช็คที่โจทก์นำมาฟ้องเป็นการลอกเช็คเพื่อเป็นการ ค้ำประกันการกู้ยืมเงินระหว่างโจทก์จำเลย ซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายโปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ ไม่ปรากฎหลักฐานในสำนวนว่าโจทก์ได้รับสำเนา คำร้องแล้วหรือไม่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิด อันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วย ความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3ลงโทษจำคุก 1 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 6 เดือนศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 118)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 119)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว คดีนี้จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนให้ลงโทษจำคุกจำเลย 1 ปี จึงต้องห้ามฎีกา ในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 วรรคแรก ส่วนฎีกาของจำเลยที่ว่าเช็คที่โจทก์นำมาฟ้องเป็นการออกเช็คเพื่อค้ำประกันการกู้ยืมเงินระหว่างโจทก์ จำเลย ไม่เป็นความผิดทางอาญา ซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายนั้น เห็นว่า ฎีกาของจำเลยดังกล่าวเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้ว ในศาลชั้นต้นจึงเป็นฎีกาที่ต้องห้ามตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 225ประกอบด้วย มาตรา 195 และไม่มีเหตุสมควรจะวินิจฉัย ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกา จำเลยชอบแล้ว ยกคำร้อง(วิฑูรย์ สุทธิประภา-อัมพร เดชศิริ-สมปอง เสนเนียม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ