คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1291/2493หลักกฎหมาย: ซื้อขายเรือนเพื่อรื้อถอนไปนั้น เพียงทำสัญญากันเองไม่ได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ก็ใช้ได้ หาเป็นโมฆะไม่ ซื้อเรือนเพื่อรื้อถอนไปแล้วให้เจ้าของเดิมเช่าอยู่เป็นเวลาจำกัดไม่ถึง 1 ปี ก่อนรื้อถอนเรือนไปนั้น ไม่ทำให้สัญญาซื้อขายกลายสภาพเป็นอย่างอื่นโจทก์ฟ้องและยื่นคำร้องเพิ่มเติมขอให้ขับไล่จำเลยกับบริวารออกจากเรือนเช่าของโจทก์กับเรียกค่าเช่า ๒๒๕ บาท โดยกล่าวว่ามารดาโจทก์ได้ซื้อเรือนดังกล่าวจากจำเลย แล้วให้จำเลยเช่าอยู่ต่อมามารดาโจทก์ตายโจทก์รับมฤดก จำเลยให้การว่าเรือนเป็นของจำเลย ๆ ไม่ได้เช่าและไม่ได้ขาย คู่ความรับกันว่าเรือนพิพาทเดิมเป็นของจำเลยได้ขายให้มารดาโจทก์ โดยทำหนังสือซื้อขายกันเอง ตามสัญญาที่โจทก์ส่งศาลโจทก์รับมฤดกจากมารดา ค่าเช่า ๒๒๕ บาทที่โจทก์ฟ้องเรียก จำเลยยังไม่ได้ชำระ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารออกจากเรือนพิพาทกับให้จำเลยใช้ค่าเช่า ๒๒๕ บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามสัญญาซื้อขายที่คู่ความรับกันนั้นเป็นการซื้อขายเรือนพิพาทเพื่อให้รื้อถอนไป หาจำเป็นต้องจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่และตกเป็นโมฆะดังฎีกาของจำเลยไม่ การที่มารดาโจทก์ทำสัญญาให้จำเลยเช่าเป็นเวลาจำกัดไม่ถึง ๑ ปี ก่อนรื้อถอนไปไม่ทำให้สัญญาซื้อขายกลายสภาพเป็นอย่างอื่น จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1291/2493นายหยด ปานอุทัยโจทก์นายสน กิจเฉลาล. ป.พ.พ. ม. 100, ม. 101, ม. 456ซื้อขายเรือนเพื่อรื้อถอนไปนั้น เพียงทำสัญญากันเองไม่ได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ก็ใช้ได้ หาเป็นโมฆะไม่ ซื้อเรือนเพื่อรื้อถอนไปแล้วให้เจ้าของเดิมเช่าอยู่เป็นเวลาจำกัดไม่ถึง 1 ปี ก่อนรื้อถอนเรือนไปนั้น ไม่ทำให้สัญญาซื้อขายกลายสภาพเป็นอย่างอื่นโจทก์ฟ้องและยื่นคำร้องเพิ่มเติมขอให้ขับไล่จำเลยกับบริวารออกจากเรือนเช่าของโจทก์กับเรียกค่าเช่า ๒๒๕ บาท โดยกล่าวว่ามารดาโจทก์ได้ซื้อเรือนดังกล่าวจากจำเลย แล้วให้จำเลยเช่าอยู่ต่อมามารดาโจทก์ตายโจทก์รับมฤดก จำเลยให้การว่าเรือนเป็นของจำเลย ๆ ไม่ได้เช่าและไม่ได้ขาย คู่ความรับกันว่าเรือนพิพาทเดิมเป็นของจำเลยได้ขายให้มารดาโจทก์ โดยทำหนังสือซื้อขายกันเอง ตามสัญญาที่โจทก์ส่งศาลโจทก์รับมฤดกจากมารดา ค่าเช่า ๒๒๕ บาทที่โจทก์ฟ้องเรียก จำเลยยังไม่ได้ชำระ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารออกจากเรือนพิพาทกับให้จำเลยใช้ค่าเช่า ๒๒๕ บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามสัญญาซื้อขายที่คู่ความรับกันนั้นเป็นการซื้อขายเรือนพิพาทเพื่อให้รื้อถอนไป หาจำเป็นต้องจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่และตกเป็นโมฆะดังฎีกาของจำเลยไม่ การที่มารดาโจทก์ทำสัญญาให้จำเลยเช่าเป็นเวลาจำกัดไม่ถึง ๑ ปี ก่อนรื้อถอนไปไม่ทำให้สัญญาซื้อขายกลายสภาพเป็นอย่างอื่น จึงพิพากษายืน(นนทปัญญา-มนูภันย์วิมลสาร-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)ศาลจังหวัดสุพรรณบุรี - นางกิ่ง สาลิคุปต์ศาลอุทธรณ์ - หลวงวุฒิธรรมเนติกรณ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและยื่นคำร้องเพิ่มเติมขอให้ขับไล่จำเลยกับบริวารออกจากเรือนเช่าของโจทก์กับเรียกค่าเช่า ๒๒๕ บาท โดยกล่าวว่ามารดาโจทก์ได้ซื้อเรือนดังกล่าวจากจำเลย แล้วให้จำเลยเช่าอยู่ต่อมามารดาโจทก์ตายโจทก์รับมฤดก จำเลยให้การว่าเรือนเป็นของจำเลย ๆ ไม่ได้เช่าและไม่ได้ขาย คู่ความรับกันว่าเรือนพิพาทเดิมเป็นของจำเลยได้ขายให้มารดาโจทก์ โดยทำหนังสือซื้อขายกันเอง ตามสัญญาที่โจทก์ส่งศาลโจทก์รับมฤดกจากมารดา ค่าเช่า ๒๒๕ บาทที่โจทก์ฟ้องเรียก จำเลยยังไม่ได้ชำระ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารออกจากเรือนพิพาทกับให้จำเลยใช้ค่าเช่า ๒๒๕ บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามสัญญาซื้อขายที่คู่ความรับกันนั้นเป็นการซื้อขายเรือนพิพาทเพื่อให้รื้อถอนไป หาจำเป็นต้องจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่และตกเป็นโมฆะดังฎีกาของจำเลยไม่ การที่มารดาโจทก์ทำสัญญาให้จำเลยเช่าเป็นเวลาจำกัดไม่ถึง ๑ ปี ก่อนรื้อถอนไปไม่ทำให้สัญญาซื้อขายกลายสภาพเป็นอย่างอื่น จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1291/2493นายหยด ปานอุทัยโจทก์นายสน กิจเฉลาล. ป.พ.พ. ม. 100, ม. 101, ม. 456ซื้อขายเรือนเพื่อรื้อถอนไปนั้น เพียงทำสัญญากันเองไม่ได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ก็ใช้ได้ หาเป็นโมฆะไม่ ซื้อเรือนเพื่อรื้อถอนไปแล้วให้เจ้าของเดิมเช่าอยู่เป็นเวลาจำกัดไม่ถึง 1 ปี ก่อนรื้อถอนเรือนไปนั้น ไม่ทำให้สัญญาซื้อขายกลายสภาพเป็นอย่างอื่นโจทก์ฟ้องและยื่นคำร้องเพิ่มเติมขอให้ขับไล่จำเลยกับบริวารออกจากเรือนเช่าของโจทก์กับเรียกค่าเช่า ๒๒๕ บาท โดยกล่าวว่ามารดาโจทก์ได้ซื้อเรือนดังกล่าวจากจำเลย แล้วให้จำเลยเช่าอยู่ต่อมามารดาโจทก์ตายโจทก์รับมฤดก จำเลยให้การว่าเรือนเป็นของจำเลย ๆ ไม่ได้เช่าและไม่ได้ขาย คู่ความรับกันว่าเรือนพิพาทเดิมเป็นของจำเลยได้ขายให้มารดาโจทก์ โดยทำหนังสือซื้อขายกันเอง ตามสัญญาที่โจทก์ส่งศาลโจทก์รับมฤดกจากมารดา ค่าเช่า ๒๒๕ บาทที่โจทก์ฟ้องเรียก จำเลยยังไม่ได้ชำระ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารออกจากเรือนพิพาทกับให้จำเลยใช้ค่าเช่า ๒๒๕ บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามสัญญาซื้อขายที่คู่ความรับกันนั้นเป็นการซื้อขายเรือนพิพาทเพื่อให้รื้อถอนไป หาจำเป็นต้องจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่และตกเป็นโมฆะดังฎีกาของจำเลยไม่ การที่มารดาโจทก์ทำสัญญาให้จำเลยเช่าเป็นเวลาจำกัดไม่ถึง ๑ ปี ก่อนรื้อถอนไปไม่ทำให้สัญญาซื้อขายกลายสภาพเป็นอย่างอื่น จึงพิพากษายืน(นนทปัญญา-มนูภันย์วิมลสาร-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)ศาลจังหวัดสุพรรณบุรี - นางกิ่ง สาลิคุปต์ศาลอุทธรณ์ - หลวงวุฒิธรรมเนติกรณ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ