คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 945/2532หลักกฎหมาย: จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายหลายคราวต่อเนื่องกันตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2530 จนถึงวันที่ 18 ตุลาคม 2530 ผู้เสียหายร้องทุกข์ให้ดำเนินคดีแก่จำเลยเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2530 เป็นการร้องทุกข์ภายในกำหนด 3 เดือนนับแต่วันรู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิดแล้ว คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276และนับโทษต่อจากคดีอาญาหมายเลขดำที่ 47/2531 ของศาลชั้นต้นจำเลยให้การปฏิเสธแต่รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีดังกล่าวศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคแรก ให้จำคุก 6 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุม ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 4 ปี คำขออื่นให้ยก จำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยกระทำความผิดตามฟ้องแล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ที่จำเลยฎีกาว่า คดีนี้เป็นความผิดต่อส่วนตัว จำเลยกระทำชำเราผู้เสียหายตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2530จนกระทั่งผู้เสียหายมีครรภ์ ผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์ภายในกำหนดสามเดือน คดีขาดอายุความนั้น เห็นว่า จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2530 ตลอดมา จนกระทั่งนางสาวคำเฮียงถูกคนร้ายข่มขืนกระทำชำเราและฆ่า เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม2530 เป็นการกระทำผิดหลายคราวต่อเนื่องกันตลอดมา ผู้เสียหายร้องทุกข์ให้ดำเนินคดีแก่จำเลยเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2530เป็นการร้องทุกข์ภายในกำหนด 3 เดือน นับแต่วันที่รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิดแล้ว คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 945/2532อัยการ พิษณุโลกโจทก์นาย ตา จันดาจำเลย ป.อ. ม. 90, ม. 91, ม. 96, ม. 276จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายหลายคราวต่อเนื่องกันตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2530 จนถึงวันที่ 18 ตุลาคม 2530 ผู้เสียหายร้องทุกข์ให้ดำเนินคดีแก่จำเลยเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2530 เป็นการร้องทุกข์ภายในกำหนด 3 เดือนนับแต่วันรู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิดแล้ว คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276และนับโทษต่อจากคดีอาญาหมายเลขดำที่ 47/2531 ของศาลชั้นต้นจำเลยให้การปฏิเสธแต่รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีดังกล่าวศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคแรก ให้จำคุก 6 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุม ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 4 ปี คำขออื่นให้ยก จำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยกระทำความผิดตามฟ้องแล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ที่จำเลยฎีกาว่า คดีนี้เป็นความผิดต่อส่วนตัว จำเลยกระทำชำเราผู้เสียหายตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2530จนกระทั่งผู้เสียหายมีครรภ์ ผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์ภายในกำหนดสามเดือน คดีขาดอายุความนั้น เห็นว่า จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2530 ตลอดมา จนกระทั่งนางสาวคำเฮียงถูกคนร้ายข่มขืนกระทำชำเราและฆ่า เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม2530 เป็นการกระทำผิดหลายคราวต่อเนื่องกันตลอดมา ผู้เสียหายร้องทุกข์ให้ดำเนินคดีแก่จำเลยเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2530เป็นการร้องทุกข์ภายในกำหนด 3 เดือน นับแต่วันที่รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิดแล้ว คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ"พิพากษายืน(ครีภูมิ สุวรรณโรจน์-สุนทร จันทรศักดิ์-ชูศักดิ์ บัณฑิตกุล)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการกระทำของจำเลย ถือว่าเป็นการกระทำ "ความผิดที่ยืดออกไป"ซึ่งมีหลัก 3 ประการคือ (1) มีการกระทำหลายครั้ง โดยผู้กระทำผิดคนเดียวกัน (2) มีการละเมิดกฎหมายในฐานความผิดอันเดียวกัน และ (3) มีจุดประสงค์อันเดียวกันในการกระทำหลายครั้งนั้น (คำอธิบายกฎหมายอาญาภาค 1โดย ศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ดูจิตติติงศภัทิย์, กฎหมายอาญาภาค 1,(กรุงเทพ: สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา,2529),น.30) "ความผิดที่ยืดออกไป" นี้ "วันกระทำความผิด" ในแง่ของการนับอายุความคือวันที่การกระทำความผิดนั้นสิ้นสุดลงซึ่งตามคำพิพากษาฎีกาเรื่องนี้ คือ วันที่ 18 ตุลาคม 2530 "ความผิดที่ยืดออกไป" ไม่ถือเป็นการกระทำหลายกรรมต่างกันหรือ หลายกระทงตามมาตรา 91 แต่เป็นกรรมเดียว เช่น ฉุดหญิงไปข่มขืนชำเรา 2 คืน คืนละครั้ง เป็นกรรมเดียว (คำพิพากษาฎีกาที่2249/2520) การข่มขืนหลาย ๆ ครั้งนี้ ไม่ใช่ "ความผิดต่อเนื่อง" เพราะ"ความผิดต่อเนื่อง" นั้น การกระทำจะต้องเป็นความผิดอยู่ต่อเนื่องกันตลอดเวลา เช่น มีเงินตราปลอม (มาตรา 244) มีเครื่องมือทำเงินตราปลอม (มาตรา 246) มีปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต (คำพิพากษาฎีกาที่ 888/2507) หมิ่นประมาทโดยการปิดป้ายประกาศ (คำพิพากษาฎีกาที่2272/2527) "วันกระทำความผิด" ในแง่ของการนับอายุความ สำหรับ "ความผิดต่อเนื่อง" นั้น คือ วันที่การกระทำความผิดสิ้นสุดลง เช่น การกระทำความผิดฐานมีอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตไว้ในครอบครอง ได้แก่วันที่ผู้กระทำถูกจับได้พร้อมอาวุธปืน (คำพิพากษาฎีกาที่888/2507) การหมิ่นประมาทด้วยการปิดป้ายโฆษณา คือวันที่มีการปลดป้ายประกาศออกไป (คำพิพากษาฎีกาที่ 2272/2527) "ความผิดต่อเนื่อง" เป็นที่เห็นได้ชัดว่าเป็นการกระทำอันเดียวกันโดยมีเจตนาเดียวกัน แต่เป็นความผิดสืบเนื่องติดต่อกันไปจึงเป็นการกระทำ "กรรมเดียว" ไม่ว่าจะกระทำนานเท่าใด. เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276และนับโทษต่อจากคดีอาญาหมายเลขดำที่ 47/2531 ของศาลชั้นต้นจำเลยให้การปฏิเสธแต่รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีดังกล่าวศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคแรก ให้จำคุก 6 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุม ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 4 ปี คำขออื่นให้ยก จำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยกระทำความผิดตามฟ้องแล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ที่จำเลยฎีกาว่า คดีนี้เป็นความผิดต่อส่วนตัว จำเลยกระทำชำเราผู้เสียหายตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2530จนกระทั่งผู้เสียหายมีครรภ์ ผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์ภายในกำหนดสามเดือน คดีขาดอายุความนั้น เห็นว่า จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2530 ตลอดมา จนกระทั่งนางสาวคำเฮียงถูกคนร้ายข่มขืนกระทำชำเราและฆ่า เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม2530 เป็นการกระทำผิดหลายคราวต่อเนื่องกันตลอดมา ผู้เสียหายร้องทุกข์ให้ดำเนินคดีแก่จำเลยเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2530เป็นการร้องทุกข์ภายในกำหนด 3 เดือน นับแต่วันที่รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิดแล้ว คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 945/2532อัยการ พิษณุโลกโจทก์นาย ตา จันดาจำเลย ป.อ. ม. 90, ม. 91, ม. 96, ม. 276จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายหลายคราวต่อเนื่องกันตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2530 จนถึงวันที่ 18 ตุลาคม 2530 ผู้เสียหายร้องทุกข์ให้ดำเนินคดีแก่จำเลยเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2530 เป็นการร้องทุกข์ภายในกำหนด 3 เดือนนับแต่วันรู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิดแล้ว คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276และนับโทษต่อจากคดีอาญาหมายเลขดำที่ 47/2531 ของศาลชั้นต้นจำเลยให้การปฏิเสธแต่รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีดังกล่าวศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคแรก ให้จำคุก 6 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุม ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 4 ปี คำขออื่นให้ยก จำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยกระทำความผิดตามฟ้องแล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ที่จำเลยฎีกาว่า คดีนี้เป็นความผิดต่อส่วนตัว จำเลยกระทำชำเราผู้เสียหายตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2530จนกระทั่งผู้เสียหายมีครรภ์ ผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์ภายในกำหนดสามเดือน คดีขาดอายุความนั้น เห็นว่า จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2530 ตลอดมา จนกระทั่งนางสาวคำเฮียงถูกคนร้ายข่มขืนกระทำชำเราและฆ่า เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม2530 เป็นการกระทำผิดหลายคราวต่อเนื่องกันตลอดมา ผู้เสียหายร้องทุกข์ให้ดำเนินคดีแก่จำเลยเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2530เป็นการร้องทุกข์ภายในกำหนด 3 เดือน นับแต่วันที่รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิดแล้ว คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ"พิพากษายืน(ครีภูมิ สุวรรณโรจน์-สุนทร จันทรศักดิ์-ชูศักดิ์ บัณฑิตกุล)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการกระทำของจำเลย ถือว่าเป็นการกระทำ "ความผิดที่ยืดออกไป"ซึ่งมีหลัก 3 ประการคือ (1) มีการกระทำหลายครั้ง โดยผู้กระทำผิดคนเดียวกัน (2) มีการละเมิดกฎหมายในฐานความผิดอันเดียวกัน และ (3) มีจุดประสงค์อันเดียวกันในการกระทำหลายครั้งนั้น (คำอธิบายกฎหมายอาญาภาค 1โดย ศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ดูจิตติติงศภัทิย์, กฎหมายอาญาภาค 1,(กรุงเทพ: สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา,2529),น.30) "ความผิดที่ยืดออกไป" นี้ "วันกระทำความผิด" ในแง่ของการนับอายุความคือวันที่การกระทำความผิดนั้นสิ้นสุดลงซึ่งตามคำพิพากษาฎีกาเรื่องนี้ คือ วันที่ 18 ตุลาคม 2530 "ความผิดที่ยืดออกไป" ไม่ถือเป็นการกระทำหลายกรรมต่างกันหรือ หลายกระทงตามมาตรา 91 แต่เป็นกรรมเดียว เช่น ฉุดหญิงไปข่มขืนชำเรา 2 คืน คืนละครั้ง เป็นกรรมเดียว (คำพิพากษาฎีกาที่2249/2520) การข่มขืนหลาย ๆ ครั้งนี้ ไม่ใช่ "ความผิดต่อเนื่อง" เพราะ"ความผิดต่อเนื่อง" นั้น การกระทำจะต้องเป็นความผิดอยู่ต่อเนื่องกันตลอดเวลา เช่น มีเงินตราปลอม (มาตรา 244) มีเครื่องมือทำเงินตราปลอม (มาตรา 246) มีปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต (คำพิพากษาฎีกาที่ 888/2507) หมิ่นประมาทโดยการปิดป้ายประกาศ (คำพิพากษาฎีกาที่2272/2527) "วันกระทำความผิด" ในแง่ของการนับอายุความ สำหรับ "ความผิดต่อเนื่อง" นั้น คือ วันที่การกระทำความผิดสิ้นสุดลง เช่น การกระทำความผิดฐานมีอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตไว้ในครอบครอง ได้แก่วันที่ผู้กระทำถูกจับได้พร้อมอาวุธปืน (คำพิพากษาฎีกาที่888/2507) การหมิ่นประมาทด้วยการปิดป้ายโฆษณา คือวันที่มีการปลดป้ายประกาศออกไป (คำพิพากษาฎีกาที่ 2272/2527) "ความผิดต่อเนื่อง" เป็นที่เห็นได้ชัดว่าเป็นการกระทำอันเดียวกันโดยมีเจตนาเดียวกัน แต่เป็นความผิดสืบเนื่องติดต่อกันไปจึงเป็นการกระทำ "กรรมเดียว" ไม่ว่าจะกระทำนานเท่าใด. เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์