คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4082/2534หลักกฎหมาย: ความผิดตาม พ.ร.บ. ศุลกากรฯ มาตรา 27 ฐานหลีกเลี่ยงอากร กับมาตรา 99 ฐานสำแดงเท็จ เป็นความผิดต่างกรรมกัน คดีอาญาจะเลิกกันตาม ป.วิ.อ. มาตรา 37(4) โดยการเปรียบเทียบคดี ตาม พ.ร.บ. ศุลกากร มาตรา 102,102 ทวิ ก็ต่อเมื่อบุคคล ผู้กระทำความผิดตกลงยินยอมและใช้ค่าปรับก่อนถูกฟ้องเท่านั้น.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ.2469มาตรา 27 พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2482 มาตรา 16พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4, 5,6, 7, 8, 9 และขอให้จ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากรพ.ศ. 2469 มาตรา 27 ตามฟ้องข้อ ก. ปรับ 869,469.80 บาท จำเลยให้การรับต่อเจ้าหน้าที่กรมศุลกากรและพนักงานสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้างลดโทษให้หนึ่งในสี่ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงเหลือค่าปรับ 652,102.35 บาท ไม่ชำระค่าปรับให้กักขังแทน 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ให้จ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมาย ส่วนฟ้องข้อ ข.ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติว่า ขณะเกิดเหตุตามฟ้อง จำเลยเป็นผู้จัดการของบริษัทไทยเจริญ (ฮ่องกงท้าวไต๋) จำกัดได้สั่งเครื่องจักรหลายประเภทสำหรับการปรุงอาหารกระป๋องรวมเป็นเงินทั้งสิ้น 457,685 บาท เข้ามาในราชอาณาจักร แต่จำเลยได้สำแดงในใบขนสินค้าขาเข้าและแสดงแบบรายการการค้า เพื่อชำระอากรต่ำกว่าราคาที่แท้จริงไปจำนวน 189,015.20 บาท เป็นเหตุให้อากรขาเข้าขาดไป28,352.25 บาท นายนิคม พิกุล ผู้อำนวยการกองนิติการปฏิบัติราชการแทนอธิบดีกรมศุลกากรได้มีหนังสือแจ้งให้จำเลยไปทำความตกลงระงับคดีโดยจะเปรียบเทียบปรับจำเลยตามเอกสารหมาย จ.6 และ จ.7แล้ว แต่จำเลยไม่ชำระค่าปรับตามที่เปรียบเทียบ โจทก์จึงฟ้องให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 มีปัญหาตามฎีกาของจำเลยเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยหรือไม่ที่จำเลยอ้างว่าการกระทำของจำเลยหากจะเป็นผิดกฎหมายก็เป็นความผิดฐานสำแดงเท็จ ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 99 แห่งพระราชบัญญัติศุลกากรดังกล่าว ซึ่งขาดอายุความไปแล้ว แต่โจทก์มาแกล้งฟ้องจำเลยในข้อหาตามฟ้องเป็นการไม่ชอบนั้น ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้ว เห็นว่าการกระทำของจำเลยดังกล่าวนอกจากจะเข้าองค์ประกอบเป็นความผิดฐานสำแดงเท็จตามมาตรา 99 ซึ่งบัญญัติว่า "ผู้ใดกระทำหรือยอมให้ผู้อื่นกระทำ หรือยื่น หรือจัดให้ผู้อื่นซึ่งใบขนสินค้าคำสำแดงใบรับรอง บันทึกเรื่องราว หรือตราสารอย่างอื่นต่อเจ้าพนักงานเจ้าหน้าที่ในเรื่องใด ๆ อันเกี่ยวกับพระราชบัญญัตินี้ หรืออันพระราชบัญญัตินี้บังคับให้กระทำนั้นเป็นความเท็จ... ท่านว่าผู้นั้นมีความผิด..." แล้วการกระทำของจำเลยยังเข้าองค์ประกอบเป็นความผิดฐานหลีกเลี่ยงค่าภาษีอากรตามมาตรา 27 ซึ่งบัญญัติว่า"ผู้ใดนำหรือพาของที่ยังมิได้เสียภาษี... หรือกระทำอย่างใดแก่ของเช่นว่านั้นก็ดี หรือเกี่ยวข้องด้วยประการใด ๆ ในการหลีกเลี่ยงหรือพยายามหลีกเลี่ยงการเสียค่าภาษีศุลกากร หรือในการหลีกเลี่ยงหรือพยายามหลีกเลี่ยงบทกฎหมายหรือข้อจำกัดใด ๆ อันเกี่ยวแก่การนำของเข้า... โดยเจตนาจะฉ้อค่าภาษีของรัฐบาลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่จะต้องเสียสำหรับของนั้น ๆ ..."อีกด้วย ซึ่งเป็นความผิดต่างกรรมกัน เมื่อโจทก์มิได้ฟ้องจำเลยในความผิดตามมาตรา 99 เพราะคดีขาดอายุความ โจทก์ก็ย่อมฟ้องจำเลยในความผิดฐานนี้ได้ ส่วนที่จำเลยอ้างว่า คดีของจำเลยได้มีการเปรียบเทียบไปแล้ว ตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ.2469 มาตรา 102ประกอบด้วยมาตรา 102 ทวิ สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์เป็นอันระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39 เห็นว่า ตามพระราชบัญญัติศุลกากรที่จำเลยยกขึ้นอ้างดังกล่าวให้อำนาจแก่อธิบดีกรมศุลกากรหรือคณะกรรมการที่ระบุไว้ในมาตรานั้น มีอำนาจที่จะงดการฟ้องร้องแก่บุคคลผู้กระทำความผิดตามมาตรา 27 ได้ เฉพาะในกรณีที่บุคคลนั้นตกลงยินยอมและใช้ค่าปรับก่อนจะถูกฟ้องแล้วเท่านั้นดังนั้น เมื่อจำเลยไม่ชำระค่าปรับตามที่ตกลงยินยอมจึงถือไม่ได้ว่ามีการเปรียบเทียบคดีอันจะทำให้คดีของจำเลยเป็นอันเลิกกันตามมาตราดังกล่าว สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์จึงไม่ระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39 ประกอบด้วยมาตรา37(4) โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นส่วนข้อที่จำเลยฎีกาต่อไปว่า บริษัทไทยเจริญ (ฮ่องกงท้าวไต๋)จำกัด เป็นผู้นำเครื่องจักรเข้ามาในราชอาณาจักร จำเลยในฐานะตัวแทนไม่ต้องรับผิดนั้น เห็นว่าความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469มาตรา 27 นอกจากจะเอาความผิดกับผู้หลีกเลี่ยงภาษีอากรแล้วยังเอาความผิดกับผู้ที่เกี่ยวข้องในการหลีกเลี่ยงค่าภาษีอากรนั้นด้วย เมื่อจำเลยเกี่ยวข้องในการหลีกเลี่ยงภาษีอากรที่บริษัทไทยเจริญ(ฮ่องกงท้าวไต๋) จำกัด เป็นผู้นำสินค้าเข้ามาในราชอาณาจักร การกระทำของจำเลยจึงต้องเป็นความผิด จำเลยจะยกเอาเหตุว่า จำเลยเป็นตัวแทนของบริษัทดังกล่าวมาเป็นข้อแก้ตัวไม่ได้..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4082/2534พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นาย ปรีชา กอจรัญจิตต์จำเลย ป.อ. ม. 91 ป.วิ.อ. ม. 37 (4) พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 27, ม. 99, ม. 102, ม. 102 ทวิความผิดตาม พ.ร.บ. ศุลกากรฯ มาตรา 27 ฐานหลีกเลี่ยงอากร กับมาตรา 99 ฐานสำแดงเท็จ เป็นความผิดต่างกรรมกัน คดีอาญาจะเลิกกันตาม ป.วิ.อ. มาตรา 37(4) โดยการเปรียบเทียบคดี ตาม พ.ร.บ. ศุลกากร มาตรา 102,102 ทวิ ก็ต่อเมื่อบุคคล ผู้กระทำความผิดตกลงยินยอมและใช้ค่าปรับก่อนถูกฟ้องเท่านั้น.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ.2469มาตรา 27 พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2482 มาตรา 16พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4, 5,6, 7, 8, 9 และขอให้จ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากรพ.ศ. 2469 มาตรา 27 ตามฟ้องข้อ ก. ปรับ 869,469.80 บาท จำเลยให้การรับต่อเจ้าหน้าที่กรมศุลกากรและพนักงานสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้างลดโทษให้หนึ่งในสี่ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงเหลือค่าปรับ 652,102.35 บาท ไม่ชำระค่าปรับให้กักขังแทน 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ให้จ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมาย ส่วนฟ้องข้อ ข.ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติว่า ขณะเกิดเหตุตามฟ้อง จำเลยเป็นผู้จัดการของบริษัทไทยเจริญ (ฮ่องกงท้าวไต๋) จำกัดได้สั่งเครื่องจักรหลายประเภทสำหรับการปรุงอาหารกระป๋องรวมเป็นเงินทั้งสิ้น 457,685 บาท เข้ามาในราชอาณาจักร แต่จำเลยได้สำแดงในใบขนสินค้าขาเข้าและแสดงแบบรายการการค้า เพื่อชำระอากรต่ำกว่าราคาที่แท้จริงไปจำนวน 189,015.20 บาท เป็นเหตุให้อากรขาเข้าขาดไป28,352.25 บาท นายนิคม พิกุล ผู้อำนวยการกองนิติการปฏิบัติราชการแทนอธิบดีกรมศุลกากรได้มีหนังสือแจ้งให้จำเลยไปทำความตกลงระงับคดีโดยจะเปรียบเทียบปรับจำเลยตามเอกสารหมาย จ.6 และ จ.7แล้ว แต่จำเลยไม่ชำระค่าปรับตามที่เปรียบเทียบ โจทก์จึงฟ้องให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 มีปัญหาตามฎีกาของจำเลยเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยหรือไม่ที่จำเลยอ้างว่าการกระทำของจำเลยหากจะเป็นผิดกฎหมายก็เป็นความผิดฐานสำแดงเท็จ ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 99 แห่งพระราชบัญญัติศุลกากรดังกล่าว ซึ่งขาดอายุความไปแล้ว แต่โจทก์มาแกล้งฟ้องจำเลยในข้อหาตามฟ้องเป็นการไม่ชอบนั้น ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้ว เห็นว่าการกระทำของจำเลยดังกล่าวนอกจากจะเข้าองค์ประกอบเป็นความผิดฐานสำแดงเท็จตามมาตรา 99 ซึ่งบัญญัติว่า "ผู้ใดกระทำหรือยอมให้ผู้อื่นกระทำ หรือยื่น หรือจัดให้ผู้อื่นซึ่งใบขนสินค้าคำสำแดงใบรับรอง บันทึกเรื่องราว หรือตราสารอย่างอื่นต่อเจ้าพนักงานเจ้าหน้าที่ในเรื่องใด ๆ อันเกี่ยวกับพระราชบัญญัตินี้ หรืออันพระราชบัญญัตินี้บังคับให้กระทำนั้นเป็นความเท็จ... ท่านว่าผู้นั้นมีความผิด..." แล้วการกระทำของจำเลยยังเข้าองค์ประกอบเป็นความผิดฐานหลีกเลี่ยงค่าภาษีอากรตามมาตรา 27 ซึ่งบัญญัติว่า"ผู้ใดนำหรือพาของที่ยังมิได้เสียภาษี... หรือกระทำอย่างใดแก่ของเช่นว่านั้นก็ดี หรือเกี่ยวข้องด้วยประการใด ๆ ในการหลีกเลี่ยงหรือพยายามหลีกเลี่ยงการเสียค่าภาษีศุลกากร หรือในการหลีกเลี่ยงหรือพยายามหลีกเลี่ยงบทกฎหมายหรือข้อจำกัดใด ๆ อันเกี่ยวแก่การนำของเข้า... โดยเจตนาจะฉ้อค่าภาษีของรัฐบาลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่จะต้องเสียสำหรับของนั้น ๆ ..."อีกด้วย ซึ่งเป็นความผิดต่างกรรมกัน เมื่อโจทก์มิได้ฟ้องจำเลยในความผิดตามมาตรา 99 เพราะคดีขาดอายุความ โจทก์ก็ย่อมฟ้องจำเลยในความผิดฐานนี้ได้ ส่วนที่จำเลยอ้างว่า คดีของจำเลยได้มีการเปรียบเทียบไปแล้ว ตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ.2469 มาตรา 102ประกอบด้วยมาตรา 102 ทวิ สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์เป็นอันระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39 เห็นว่า ตามพระราชบัญญัติศุลกากรที่จำเลยยกขึ้นอ้างดังกล่าวให้อำนาจแก่อธิบดีกรมศุลกากรหรือคณะกรรมการที่ระบุไว้ในมาตรานั้น มีอำนาจที่จะงดการฟ้องร้องแก่บุคคลผู้กระทำความผิดตามมาตรา 27 ได้ เฉพาะในกรณีที่บุคคลนั้นตกลงยินยอมและใช้ค่าปรับก่อนจะถูกฟ้องแล้วเท่านั้นดังนั้น เมื่อจำเลยไม่ชำระค่าปรับตามที่ตกลงยินยอมจึงถือไม่ได้ว่ามีการเปรียบเทียบคดีอันจะทำให้คดีของจำเลยเป็นอันเลิกกันตามมาตราดังกล่าว สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์จึงไม่ระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39 ประกอบด้วยมาตรา37(4) โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นส่วนข้อที่จำเลยฎีกาต่อไปว่า บริษัทไทยเจริญ (ฮ่องกงท้าวไต๋)จำกัด เป็นผู้นำเครื่องจักรเข้ามาในราชอาณาจักร จำเลยในฐานะตัวแทนไม่ต้องรับผิดนั้น เห็นว่าความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469มาตรา 27 นอกจากจะเอาความผิดกับผู้หลีกเลี่ยงภาษีอากรแล้วยังเอาความผิดกับผู้ที่เกี่ยวข้องในการหลีกเลี่ยงค่าภาษีอากรนั้นด้วย เมื่อจำเลยเกี่ยวข้องในการหลีกเลี่ยงภาษีอากรที่บริษัทไทยเจริญ(ฮ่องกงท้าวไต๋) จำกัด เป็นผู้นำสินค้าเข้ามาในราชอาณาจักร การกระทำของจำเลยจึงต้องเป็นความผิด จำเลยจะยกเอาเหตุว่า จำเลยเป็นตัวแทนของบริษัทดังกล่าวมาเป็นข้อแก้ตัวไม่ได้..."พิพากษายืน.(โสภณ จันเทรมะ-นาม ยิ้มแย้ม-ไพฑูรย์ เนติโพธิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ.2469มาตรา 27 พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2482 มาตรา 16พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4, 5,6, 7, 8, 9 และขอให้จ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากรพ.ศ. 2469 มาตรา 27 ตามฟ้องข้อ ก. ปรับ 869,469.80 บาท จำเลยให้การรับต่อเจ้าหน้าที่กรมศุลกากรและพนักงานสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้างลดโทษให้หนึ่งในสี่ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงเหลือค่าปรับ 652,102.35 บาท ไม่ชำระค่าปรับให้กักขังแทน 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ให้จ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมาย ส่วนฟ้องข้อ ข.ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติว่า ขณะเกิดเหตุตามฟ้อง จำเลยเป็นผู้จัดการของบริษัทไทยเจริญ (ฮ่องกงท้าวไต๋) จำกัดได้สั่งเครื่องจักรหลายประเภทสำหรับการปรุงอาหารกระป๋องรวมเป็นเงินทั้งสิ้น 457,685 บาท เข้ามาในราชอาณาจักร แต่จำเลยได้สำแดงในใบขนสินค้าขาเข้าและแสดงแบบรายการการค้า เพื่อชำระอากรต่ำกว่าราคาที่แท้จริงไปจำนวน 189,015.20 บาท เป็นเหตุให้อากรขาเข้าขาดไป28,352.25 บาท นายนิคม พิกุล ผู้อำนวยการกองนิติการปฏิบัติราชการแทนอธิบดีกรมศุลกากรได้มีหนังสือแจ้งให้จำเลยไปทำความตกลงระงับคดีโดยจะเปรียบเทียบปรับจำเลยตามเอกสารหมาย จ.6 และ จ.7แล้ว แต่จำเลยไม่ชำระค่าปรับตามที่เปรียบเทียบ โจทก์จึงฟ้องให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 มีปัญหาตามฎีกาของจำเลยเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยหรือไม่ที่จำเลยอ้างว่าการกระทำของจำเลยหากจะเป็นผิดกฎหมายก็เป็นความผิดฐานสำแดงเท็จ ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 99 แห่งพระราชบัญญัติศุลกากรดังกล่าว ซึ่งขาดอายุความไปแล้ว แต่โจทก์มาแกล้งฟ้องจำเลยในข้อหาตามฟ้องเป็นการไม่ชอบนั้น ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้ว เห็นว่าการกระทำของจำเลยดังกล่าวนอกจากจะเข้าองค์ประกอบเป็นความผิดฐานสำแดงเท็จตามมาตรา 99 ซึ่งบัญญัติว่า "ผู้ใดกระทำหรือยอมให้ผู้อื่นกระทำ หรือยื่น หรือจัดให้ผู้อื่นซึ่งใบขนสินค้าคำสำแดงใบรับรอง บันทึกเรื่องราว หรือตราสารอย่างอื่นต่อเจ้าพนักงานเจ้าหน้าที่ในเรื่องใด ๆ อันเกี่ยวกับพระราชบัญญัตินี้ หรืออันพระราชบัญญัตินี้บังคับให้กระทำนั้นเป็นความเท็จ... ท่านว่าผู้นั้นมีความผิด..." แล้วการกระทำของจำเลยยังเข้าองค์ประกอบเป็นความผิดฐานหลีกเลี่ยงค่าภาษีอากรตามมาตรา 27 ซึ่งบัญญัติว่า"ผู้ใดนำหรือพาของที่ยังมิได้เสียภาษี... หรือกระทำอย่างใดแก่ของเช่นว่านั้นก็ดี หรือเกี่ยวข้องด้วยประการใด ๆ ในการหลีกเลี่ยงหรือพยายามหลีกเลี่ยงการเสียค่าภาษีศุลกากร หรือในการหลีกเลี่ยงหรือพยายามหลีกเลี่ยงบทกฎหมายหรือข้อจำกัดใด ๆ อันเกี่ยวแก่การนำของเข้า... โดยเจตนาจะฉ้อค่าภาษีของรัฐบาลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่จะต้องเสียสำหรับของนั้น ๆ ..."อีกด้วย ซึ่งเป็นความผิดต่างกรรมกัน เมื่อโจทก์มิได้ฟ้องจำเลยในความผิดตามมาตรา 99 เพราะคดีขาดอายุความ โจทก์ก็ย่อมฟ้องจำเลยในความผิดฐานนี้ได้ ส่วนที่จำเลยอ้างว่า คดีของจำเลยได้มีการเปรียบเทียบไปแล้ว ตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ.2469 มาตรา 102ประกอบด้วยมาตรา 102 ทวิ สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์เป็นอันระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39 เห็นว่า ตามพระราชบัญญัติศุลกากรที่จำเลยยกขึ้นอ้างดังกล่าวให้อำนาจแก่อธิบดีกรมศุลกากรหรือคณะกรรมการที่ระบุไว้ในมาตรานั้น มีอำนาจที่จะงดการฟ้องร้องแก่บุคคลผู้กระทำความผิดตามมาตรา 27 ได้ เฉพาะในกรณีที่บุคคลนั้นตกลงยินยอมและใช้ค่าปรับก่อนจะถูกฟ้องแล้วเท่านั้นดังนั้น เมื่อจำเลยไม่ชำระค่าปรับตามที่ตกลงยินยอมจึงถือไม่ได้ว่ามีการเปรียบเทียบคดีอันจะทำให้คดีของจำเลยเป็นอันเลิกกันตามมาตราดังกล่าว สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์จึงไม่ระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39 ประกอบด้วยมาตรา37(4) โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นส่วนข้อที่จำเลยฎีกาต่อไปว่า บริษัทไทยเจริญ (ฮ่องกงท้าวไต๋)จำกัด เป็นผู้นำเครื่องจักรเข้ามาในราชอาณาจักร จำเลยในฐานะตัวแทนไม่ต้องรับผิดนั้น เห็นว่าความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469มาตรา 27 นอกจากจะเอาความผิดกับผู้หลีกเลี่ยงภาษีอากรแล้วยังเอาความผิดกับผู้ที่เกี่ยวข้องในการหลีกเลี่ยงค่าภาษีอากรนั้นด้วย เมื่อจำเลยเกี่ยวข้องในการหลีกเลี่ยงภาษีอากรที่บริษัทไทยเจริญ(ฮ่องกงท้าวไต๋) จำกัด เป็นผู้นำสินค้าเข้ามาในราชอาณาจักร การกระทำของจำเลยจึงต้องเป็นความผิด จำเลยจะยกเอาเหตุว่า จำเลยเป็นตัวแทนของบริษัทดังกล่าวมาเป็นข้อแก้ตัวไม่ได้..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4082/2534พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นาย ปรีชา กอจรัญจิตต์จำเลย ป.อ. ม. 91 ป.วิ.อ. ม. 37 (4) พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 27, ม. 99, ม. 102, ม. 102 ทวิความผิดตาม พ.ร.บ. ศุลกากรฯ มาตรา 27 ฐานหลีกเลี่ยงอากร กับมาตรา 99 ฐานสำแดงเท็จ เป็นความผิดต่างกรรมกัน คดีอาญาจะเลิกกันตาม ป.วิ.อ. มาตรา 37(4) โดยการเปรียบเทียบคดี ตาม พ.ร.บ. ศุลกากร มาตรา 102,102 ทวิ ก็ต่อเมื่อบุคคล ผู้กระทำความผิดตกลงยินยอมและใช้ค่าปรับก่อนถูกฟ้องเท่านั้น.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ.2469มาตรา 27 พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2482 มาตรา 16พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 4, 5,6, 7, 8, 9 และขอให้จ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากรพ.ศ. 2469 มาตรา 27 ตามฟ้องข้อ ก. ปรับ 869,469.80 บาท จำเลยให้การรับต่อเจ้าหน้าที่กรมศุลกากรและพนักงานสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้างลดโทษให้หนึ่งในสี่ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงเหลือค่าปรับ 652,102.35 บาท ไม่ชำระค่าปรับให้กักขังแทน 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ให้จ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับตามกฎหมาย ส่วนฟ้องข้อ ข.ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติว่า ขณะเกิดเหตุตามฟ้อง จำเลยเป็นผู้จัดการของบริษัทไทยเจริญ (ฮ่องกงท้าวไต๋) จำกัดได้สั่งเครื่องจักรหลายประเภทสำหรับการปรุงอาหารกระป๋องรวมเป็นเงินทั้งสิ้น 457,685 บาท เข้ามาในราชอาณาจักร แต่จำเลยได้สำแดงในใบขนสินค้าขาเข้าและแสดงแบบรายการการค้า เพื่อชำระอากรต่ำกว่าราคาที่แท้จริงไปจำนวน 189,015.20 บาท เป็นเหตุให้อากรขาเข้าขาดไป28,352.25 บาท นายนิคม พิกุล ผู้อำนวยการกองนิติการปฏิบัติราชการแทนอธิบดีกรมศุลกากรได้มีหนังสือแจ้งให้จำเลยไปทำความตกลงระงับคดีโดยจะเปรียบเทียบปรับจำเลยตามเอกสารหมาย จ.6 และ จ.7แล้ว แต่จำเลยไม่ชำระค่าปรับตามที่เปรียบเทียบ โจทก์จึงฟ้องให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 มีปัญหาตามฎีกาของจำเลยเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยหรือไม่ที่จำเลยอ้างว่าการกระทำของจำเลยหากจะเป็นผิดกฎหมายก็เป็นความผิดฐานสำแดงเท็จ ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 99 แห่งพระราชบัญญัติศุลกากรดังกล่าว ซึ่งขาดอายุความไปแล้ว แต่โจทก์มาแกล้งฟ้องจำเลยในข้อหาตามฟ้องเป็นการไม่ชอบนั้น ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้ว เห็นว่าการกระทำของจำเลยดังกล่าวนอกจากจะเข้าองค์ประกอบเป็นความผิดฐานสำแดงเท็จตามมาตรา 99 ซึ่งบัญญัติว่า "ผู้ใดกระทำหรือยอมให้ผู้อื่นกระทำ หรือยื่น หรือจัดให้ผู้อื่นซึ่งใบขนสินค้าคำสำแดงใบรับรอง บันทึกเรื่องราว หรือตราสารอย่างอื่นต่อเจ้าพนักงานเจ้าหน้าที่ในเรื่องใด ๆ อันเกี่ยวกับพระราชบัญญัตินี้ หรืออันพระราชบัญญัตินี้บังคับให้กระทำนั้นเป็นความเท็จ... ท่านว่าผู้นั้นมีความผิด..." แล้วการกระทำของจำเลยยังเข้าองค์ประกอบเป็นความผิดฐานหลีกเลี่ยงค่าภาษีอากรตามมาตรา 27 ซึ่งบัญญัติว่า"ผู้ใดนำหรือพาของที่ยังมิได้เสียภาษี... หรือกระทำอย่างใดแก่ของเช่นว่านั้นก็ดี หรือเกี่ยวข้องด้วยประการใด ๆ ในการหลีกเลี่ยงหรือพยายามหลีกเลี่ยงการเสียค่าภาษีศุลกากร หรือในการหลีกเลี่ยงหรือพยายามหลีกเลี่ยงบทกฎหมายหรือข้อจำกัดใด ๆ อันเกี่ยวแก่การนำของเข้า... โดยเจตนาจะฉ้อค่าภาษีของรัฐบาลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่จะต้องเสียสำหรับของนั้น ๆ ..."อีกด้วย ซึ่งเป็นความผิดต่างกรรมกัน เมื่อโจทก์มิได้ฟ้องจำเลยในความผิดตามมาตรา 99 เพราะคดีขาดอายุความ โจทก์ก็ย่อมฟ้องจำเลยในความผิดฐานนี้ได้ ส่วนที่จำเลยอ้างว่า คดีของจำเลยได้มีการเปรียบเทียบไปแล้ว ตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ.2469 มาตรา 102ประกอบด้วยมาตรา 102 ทวิ สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์เป็นอันระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39 เห็นว่า ตามพระราชบัญญัติศุลกากรที่จำเลยยกขึ้นอ้างดังกล่าวให้อำนาจแก่อธิบดีกรมศุลกากรหรือคณะกรรมการที่ระบุไว้ในมาตรานั้น มีอำนาจที่จะงดการฟ้องร้องแก่บุคคลผู้กระทำความผิดตามมาตรา 27 ได้ เฉพาะในกรณีที่บุคคลนั้นตกลงยินยอมและใช้ค่าปรับก่อนจะถูกฟ้องแล้วเท่านั้นดังนั้น เมื่อจำเลยไม่ชำระค่าปรับตามที่ตกลงยินยอมจึงถือไม่ได้ว่ามีการเปรียบเทียบคดีอันจะทำให้คดีของจำเลยเป็นอันเลิกกันตามมาตราดังกล่าว สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์จึงไม่ระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39 ประกอบด้วยมาตรา37(4) โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นส่วนข้อที่จำเลยฎีกาต่อไปว่า บริษัทไทยเจริญ (ฮ่องกงท้าวไต๋)จำกัด เป็นผู้นำเครื่องจักรเข้ามาในราชอาณาจักร จำเลยในฐานะตัวแทนไม่ต้องรับผิดนั้น เห็นว่าความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469มาตรา 27 นอกจากจะเอาความผิดกับผู้หลีกเลี่ยงภาษีอากรแล้วยังเอาความผิดกับผู้ที่เกี่ยวข้องในการหลีกเลี่ยงค่าภาษีอากรนั้นด้วย เมื่อจำเลยเกี่ยวข้องในการหลีกเลี่ยงภาษีอากรที่บริษัทไทยเจริญ(ฮ่องกงท้าวไต๋) จำกัด เป็นผู้นำสินค้าเข้ามาในราชอาณาจักร การกระทำของจำเลยจึงต้องเป็นความผิด จำเลยจะยกเอาเหตุว่า จำเลยเป็นตัวแทนของบริษัทดังกล่าวมาเป็นข้อแก้ตัวไม่ได้..."พิพากษายืน.(โสภณ จันเทรมะ-นาม ยิ้มแย้ม-ไพฑูรย์ เนติโพธิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ