คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4531/2541หลักกฎหมาย: เดิมโจทก์เคยทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยตำแหน่งผู้จัดการส่วนพัฒนาตลาดเงินทุน มีหน้าที่ดูแลลูกค้าเงินฝากของจำเลย หลังจากโจทก์เกษียณอายุการทำงาน จำเลยได้ทำสัญญาจ้าง ให้โจทก์ทำงานอีก 1 ปีในหน้าที่เดิม ดังนั้น งานที่โจทก์ทำก่อนเกษียณก็ดี หลังเกษียณก็ดีเป็นงานในลักษณะเดียวกันในธุรกิจเดิมของจำเลย เป็นงานปกติของธุรกิจของจำเลย จึงมิใช่งานอันมี ลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน อันจะเข้าข้อยกเว้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสี่ ที่โจทก์กับจำเลยตกลงทำหนังสือสัญญาการว่าจ้างโดยกำหนดว่าผู้รับจ้างขอให้สัญญาว่าเมื่อครบกำหนดระยะเวลา และ/หรือ ผู้รับจ้างถูกเลิกสัญญาผู้รับจ้างไม่ติดใจเรียกร้องเงินค่าชดเชย จากบริษัททั้งสิ้นนั้น เป็นข้อตกลงที่มีวัตถุประสงค์ขัดต่อ ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 อันเป็นกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรม อันดีของประชาชน ตกเป็นโมฆะตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 150 จำเลยจึงต้อง จ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 115,500 บาทแก่โจทก์จำเลยให้การว่า เมื่อโจทก์อายุ 55 ปี จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยจ่ายค่าชดเชยครบถ้วนตามกฎหมายแต่โจทก์ในฐานะผู้จัดการส่วนพัฒนาตลาดเงินทุนมีหน้าที่ดูแลบัญชีของลูกค้าหลายบัญชี จำเลยจึงตกลงว่าจ้างโจทก์เป็นหนังสือ กำหนดระยะเวลาการจ้างเริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2540 และกำหนดระยะเวลาสิ้นสุดการจ้างวันที่ 31 ธันวาคม 2540 ซึ่งเป็นงานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวและมีกำหนดระยะเวลาแน่นอน อีกทั้งมีข้อสัญญาว่าเมื่อครบกำหนดระยะเวลาการจ้างโจทก์ไม่ติดใจเรียกร้องค่าชดเชยจากจำเลย ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า งานที่โจทก์ทำต่อมาจึงมีลักษณะเป็นครั้งคราวเข้าข้อยกเว้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสามและวรรคสี่ จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเหตุสัญญาจ้างสิ้นสุด โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชย พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ว่างานที่โจทก์ทำไม่ใช่งานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน อันจะเข้าข้อยกเว้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสี่นั้น เห็นว่า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสี่ กำหนดไว้ว่า การจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาตามวรรคสามจะกระทำได้สำหรับการจ้างวานในโครงการเฉพาะที่มิใช่งานปกติของธุรกิจหรือการค้าของนายจ้างซึ่งต้องมีระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดของงานที่แน่นอน หรือในงานมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน ฯลฯ ซึ่งงานนั้นจะต้องแล้วเสร็จภายในเวลาไม่เกินสองปี โดยนายจ้างและลูกจ้างได้ทำสัญญาเป็นหนังสือไว้ตั้งแต่เมื่อเริ่มจ้างเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางว่า เดิมโจทก์เคยทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยตำแหน่งผู้จัดการส่วนพัฒนาตลาดเงินทุน มีหน้าที่ดูแลลูกค้าเงินฝากของจำเลย หลังจากโจทก์เกษียณอายุการทำงานจำเลยได้ทำสัญญาจ้างให้โจทก์ทำงานอีก 1 ปีในหน้าที่เดิม ดังนั้นงานที่โจทก์ทำก่อนเกษียณก็ดี หลังเกษียณก็ดีเป็นงานในลักษณะเดียวกันในธุรกิจเดิมของจำเลย เป็นงานปกติของธุรกิจของจำเลยจึงมิใช่งานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน อันจะเข้าข้อยกเว้นตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ส่วนข้อเท็จจริงที่ว่าจำเลยจ้างโจทก์เพื่อถ่ายทอดงานให้แก่ผู้ที่จะมารับงานแทนโจทก์ ตามที่ศาลแรงงานกลางยกขึ้นมาวินิจฉัยนั้นเป็นข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมานอกสำนวน จึงไม่มีผลให้ศาลฎีกาจำต้องถือตาม โจทก์จึงไม่ใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสามและที่โจทก์กับจำเลยตกลงทำหนังสือสัญญาการว่าจ้างตามเอกสารท้ายคำให้การหมายเลข 3 โดยกำหนดไว้ในข้อที่ 6 ว่า ผู้รับจ้างขอให้สัญญาว่าเมื่อครบกำหนดระยะเวลาตามข้อ 1 และ/หรือ ผู้รับจ้างถูกเลิกสัญญาตามข้อ 5 ผู้รับจ้างไม่ติดใจเรียกร้องเงินค่าชดเชย ฯลฯ จากบริษัททั้งสิ้นนั้นเห็นว่า เป็นข้อตกลงที่มีวัตถุประสงค์ขัดต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 อันเป็นกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน ตกเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 150 จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ เมื่อโจทก์ทำงานมาครบ 1 ปี โจทก์ก็ชอบที่จะได้รับค่าชดเชยเป็นเงิน 115,500 บาท ตามฟ้อง ส่วนอุทธรณ์ของโจทก์ข้ออื่น ๆ ไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปเพราะไม่ทำให้ผลคดีเปลี่ยนแปลง ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษามานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา อุทธรณ์ของโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษากลับว่า ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 115,500 บาทแก่โจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4531/2541นาง สุจิตรา สรนันท์โจทก์บริษัท เงินทุนหลักทรัพย์ ไอทีเอฟ จำกัด ( มหาชนจำเลย ป.พ.พ. ม. 150 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46เดิมโจทก์เคยทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยตำแหน่งผู้จัดการส่วนพัฒนาตลาดเงินทุน มีหน้าที่ดูแลลูกค้าเงินฝากของจำเลย หลังจากโจทก์เกษียณอายุการทำงาน จำเลยได้ทำสัญญาจ้าง ให้โจทก์ทำงานอีก 1 ปีในหน้าที่เดิม ดังนั้น งานที่โจทก์ทำก่อนเกษียณก็ดี หลังเกษียณก็ดีเป็นงานในลักษณะเดียวกันในธุรกิจเดิมของจำเลย เป็นงานปกติของธุรกิจของจำเลย จึงมิใช่งานอันมี ลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน อันจะเข้าข้อยกเว้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสี่ ที่โจทก์กับจำเลยตกลงทำหนังสือสัญญาการว่าจ้างโดยกำหนดว่าผู้รับจ้างขอให้สัญญาว่าเมื่อครบกำหนดระยะเวลา และ/หรือ ผู้รับจ้างถูกเลิกสัญญาผู้รับจ้างไม่ติดใจเรียกร้องเงินค่าชดเชย จากบริษัททั้งสิ้นนั้น เป็นข้อตกลงที่มีวัตถุประสงค์ขัดต่อ ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 อันเป็นกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรม อันดีของประชาชน ตกเป็นโมฆะตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 150 จำเลยจึงต้อง จ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 115,500 บาทแก่โจทก์จำเลยให้การว่า เมื่อโจทก์อายุ 55 ปี จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยจ่ายค่าชดเชยครบถ้วนตามกฎหมายแต่โจทก์ในฐานะผู้จัดการส่วนพัฒนาตลาดเงินทุนมีหน้าที่ดูแลบัญชีของลูกค้าหลายบัญชี จำเลยจึงตกลงว่าจ้างโจทก์เป็นหนังสือ กำหนดระยะเวลาการจ้างเริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2540 และกำหนดระยะเวลาสิ้นสุดการจ้างวันที่ 31 ธันวาคม 2540 ซึ่งเป็นงานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวและมีกำหนดระยะเวลาแน่นอน อีกทั้งมีข้อสัญญาว่าเมื่อครบกำหนดระยะเวลาการจ้างโจทก์ไม่ติดใจเรียกร้องค่าชดเชยจากจำเลย ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า งานที่โจทก์ทำต่อมาจึงมีลักษณะเป็นครั้งคราวเข้าข้อยกเว้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสามและวรรคสี่ จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเหตุสัญญาจ้างสิ้นสุด โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชย พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ว่างานที่โจทก์ทำไม่ใช่งานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน อันจะเข้าข้อยกเว้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสี่นั้น เห็นว่า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสี่ กำหนดไว้ว่า การจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาตามวรรคสามจะกระทำได้สำหรับการจ้างวานในโครงการเฉพาะที่มิใช่งานปกติของธุรกิจหรือการค้าของนายจ้างซึ่งต้องมีระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดของงานที่แน่นอน หรือในงานมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน ฯลฯ ซึ่งงานนั้นจะต้องแล้วเสร็จภายในเวลาไม่เกินสองปี โดยนายจ้างและลูกจ้างได้ทำสัญญาเป็นหนังสือไว้ตั้งแต่เมื่อเริ่มจ้างเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางว่า เดิมโจทก์เคยทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยตำแหน่งผู้จัดการส่วนพัฒนาตลาดเงินทุน มีหน้าที่ดูแลลูกค้าเงินฝากของจำเลย หลังจากโจทก์เกษียณอายุการทำงานจำเลยได้ทำสัญญาจ้างให้โจทก์ทำงานอีก 1 ปีในหน้าที่เดิม ดังนั้นงานที่โจทก์ทำก่อนเกษียณก็ดี หลังเกษียณก็ดีเป็นงานในลักษณะเดียวกันในธุรกิจเดิมของจำเลย เป็นงานปกติของธุรกิจของจำเลยจึงมิใช่งานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน อันจะเข้าข้อยกเว้นตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ส่วนข้อเท็จจริงที่ว่าจำเลยจ้างโจทก์เพื่อถ่ายทอดงานให้แก่ผู้ที่จะมารับงานแทนโจทก์ ตามที่ศาลแรงงานกลางยกขึ้นมาวินิจฉัยนั้นเป็นข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมานอกสำนวน จึงไม่มีผลให้ศาลฎีกาจำต้องถือตาม โจทก์จึงไม่ใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสามและที่โจทก์กับจำเลยตกลงทำหนังสือสัญญาการว่าจ้างตามเอกสารท้ายคำให้การหมายเลข 3 โดยกำหนดไว้ในข้อที่ 6 ว่า ผู้รับจ้างขอให้สัญญาว่าเมื่อครบกำหนดระยะเวลาตามข้อ 1 และ/หรือ ผู้รับจ้างถูกเลิกสัญญาตามข้อ 5 ผู้รับจ้างไม่ติดใจเรียกร้องเงินค่าชดเชย ฯลฯ จากบริษัททั้งสิ้นนั้นเห็นว่า เป็นข้อตกลงที่มีวัตถุประสงค์ขัดต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 อันเป็นกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน ตกเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 150 จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ เมื่อโจทก์ทำงานมาครบ 1 ปี โจทก์ก็ชอบที่จะได้รับค่าชดเชยเป็นเงิน 115,500 บาท ตามฟ้อง ส่วนอุทธรณ์ของโจทก์ข้ออื่น ๆ ไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปเพราะไม่ทำให้ผลคดีเปลี่ยนแปลง ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษามานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา อุทธรณ์ของโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษากลับว่า ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 115,500 บาทแก่โจทก์(อำนวย หมวดเมือง-พรชัย สมรรถเวช-กมล เพียรพิทักษ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4531/2541 วินิจฉัยเรื่องการจ้างงานที่มีกำหนดเวลาแน่นอนกับการทำข้อตกลงที่ขัดต่อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน ซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ 1. การจ้างงานที่มีกำหนดระยะเวลา มีหลักเกณฑ์ดังนี้ 1.1 การจ้างงานต้องมีกำหนดเวลาเริ่มต้นและเวลาสิ้นสุด 1.2 ต้องกำหนดไว้แน่นอน ตัวอย่างเช่น นายจ้างทำสัญญาจ้างลูกจ้างให้ทำงานตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2539-1 มกราคม 2541 หรือทำสัญญาจ้างไว้มีกำหนด 1 ปี 6 เดือน 3 เดือน เป็นต้น กรณีที่ถือว่าเป็นการจ้างที่ไม่มีกำหนดเวลา 1) กำหนดช่วงเวลาการจ้างไว้ขั้นสูงไว้ไม่แน่นอน เช่น ทำสัญญาจ้างกันไม่เกิน 1 ปี จ้างไม่เกินกว่า 2 ปี เป็นต้น 2) กำหนดเวลาเริ่มต้นแน่นอน แต่กำหนดเวลาสิ้นสุดไม่แน่นอน เช่น เริ่มตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2540 จนกว่างานจะเสร็จสิ้น หรือจนกว่าจะหมดงานหรือจนกว่าสิ้นโครงการ 3) กำหนดช่วงเวลาขั้นต่ำ แต่ไม่กำหนดเวลาสิ้นสุดที่แน่นอน เช่น จ้างไม่น้อยกว่า 1 ปี จ้างไม่น้อยกว่า 6 เดือน 4) กำหนดเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดที่แน่นอน แต่ให้สิทธิฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีสิทธิบอกเลิกสัญญาก่อนครบกำหนดเวลาได้เช่น จ้างกันมีกำหนด 3 ปี แต่ให้สิทธินายจ้างที่จะบอกเลิกสัญญาก่อนกำหนดเมื่อใดก็ได้ 5) กำหนดเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดที่แน่นอน แต่ให้สิทธิที่จะต่อสัญญาออกไปอีกได้ 2. การจ้างงานที่มีกำหนดระยะเวลาซึ่งไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยมีหลักเกณฑ์ดังนี้ 2.1 นายจ้างทำสัญญากับลูกจ้างไว้มีกำหนดระยะเวลา 2.2 นายจ้างเลิกจ้างลูกจ้างตามกำหนดระยะเวลาที่จ้าง 2.3 เข้าเงื่อนไขตามข้อ 46 วรรคท้าย ดังนี้ (1) นายจ้างทำสัญญาจ้างลูกจ้างเป็นหนังสือ (2) สัญญาจ้างนั้นมีกำหนดระยะเวลาแน่นอน (3) ระยะเวลาตามสัญญาจ้างไม่เกิน 2 ปี นับแต่เริ่มจ้าง (4) เป็นงานอย่างใดอย่างหนึ่งใน 3 อย่าง (4.1) งานโครงการที่มิใช่งานปกติธุรกิจหรือการค้าของนายจ้าง (4.2) งานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน (4.3) งานที่เป็นไปตามฤดูกาล และได้จ้างในช่วงฤดูกาลนั้นเช่นงานให้เก็บลำไยหรือลิ้นจี่ในหน้าลำไยหรือลิ้นจี่ ข้อวิเคราะห์ ข้อเท็จจริงในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4531/2541 เดิมจำเลยจ้างโจทก์ทำงานตำแหน่งผู้จัดการส่วนพัฒนาตลาดเงินทุนของจำเลยซึ่งเป็นบริษัทประกอบธุรกิจเงินทุนหลักทรัพย์ งานการพัฒนาตลาดเงินทุนจึงเป็นงานที่อยู่ในธุรกิจของจำเลยที่เป็นนายจ้างมิใช่งานอื่นที่ทำเป็นครั้งคราวตามที่จำเลยกล่าวอ้าง เมื่อโจทก์เกษียณอายุแล้วจำเลยจ้างโจทก์อีก 1 ปี ในหน้าที่เดิม ย่อมถือว่าจ้างโจทก์ในงานที่เป็นปกติธุรกิจของนายจ้าง จึงไม่เข้าข้อยกเว้นตามข้อ 46 วรรคท้าย ดังนั้น จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ 3. การจ้างงานที่มีกำหนดระยะเวลาแต่ต้องจ่ายค่าชดเชยคือ การจ้างงานที่มีกำหนดระยะเวลา แต่ไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามข้อ 2 ซึ่งมีกรณีต่าง ๆ ดังนี้ 3.1 การจ้างงานที่มีกำหนดเวลา แต่มิได้ทำสัญญาจ้างเป็นหนังสือ 3.2 การทำสัญญาจ้างไว้มีกำหนดเวลาเกิน 2 ปี นับแต่เริ่มจ้าง 3.3 การทำสัญญาจ้างไว้มีกำหนดเวลา แต่เลิกจ้างก่อนครบกำหนดเวลา 3.4 การทำสัญญาจ้างไว้มีกำหนดเวลา เมื่อครบกำหนดเวลาแล้วได้ต่อสัญญาแล้วเลิกจ้างตามกำหนดเวลาที่ต่อ 3.5 การทำสัญญาจ้างไว้มีกำหนดเวลาแน่นอน แต่ให้สิทธินายจ้างเลิกสัญญาก่อนได้ แล้วนายจ้างเลิกสัญญาก่อนครบกำหนดเวลา 3.6 การทำสัญญาจ้างไว้มีกำหนดเวลา แต่ให้ทำงานที่ไม่เข้าข้อยกเว้นตามข้อ 46 วรรคท้าย เช่น ทำงานที่เป็นปกติธุรกิจหรือการค้าของนายจ้าง มิใช่งานที่เป็นครั้งคราว มิใช่งานที่เป็นไปตามฤดูกาล เป็นต้น การจ้างงานที่กำหนดระยะเวลานั้นเดิมบัญญัติไว้ในประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานฯ ข้อ 46ซึ่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ได้บัญญัติไว้อย่างเดียวกันในมาตรา 118 หลักเกณฑ์ต่าง ๆ จึงเหมือนเดิมมิได้เปลี่ยนแปลง เรื่องการจ้างงานที่มีกำหนดเวลานั้น นายจ้าง ลูกจ้างผู้ประกอบการยังเข้าใจผิดจำนวนมากกว่า หากทำสัญญาจ้างกันมีกำหนดระยะเวลาและเลิกจ้างเมื่อครบตามเวลาที่จ้างแล้ว ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย ซึ่งเป็นความเข้าใจที่คลาดเคลื่อน เพราะยังต้องเข้าเงื่อนไขตามข้อ 46 หรือมาตรา 118 ด้วย ซึ่งส่วนใหญ่มักไม่เข้าเงื่อนไข จึงต้องจ่ายค่าชดเชยดังคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4531/2541ที่เขียนหมายเหตุนี้ 4. การทำข้อตกลงที่มีวัตถุประสงค์ขัดต่อกฎหมายคุ้มครองแรงงานกฎหมายคุ้มครองแรงงาน เป็นกฎหมายที่คุ้มครองมาตรฐานขั้นต่ำในการทำงานถือเป็นกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน นายจ้างจะทำข้อตกลงอะไรขัดต่อกฎหมายคุ้มครองแรงงาน ย่อมตกเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 150 เช่น นายจ้างตกลงกับลูกจ้างว่า เมื่อถูกเลิกจ้างไม่ติดใจเรียกร้องค่าชดเชยตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานย่อมตกเป็นโมฆะ ไม่มีผลใช้บังคับ รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 115,500 บาทแก่โจทก์จำเลยให้การว่า เมื่อโจทก์อายุ 55 ปี จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยจ่ายค่าชดเชยครบถ้วนตามกฎหมายแต่โจทก์ในฐานะผู้จัดการส่วนพัฒนาตลาดเงินทุนมีหน้าที่ดูแลบัญชีของลูกค้าหลายบัญชี จำเลยจึงตกลงว่าจ้างโจทก์เป็นหนังสือ กำหนดระยะเวลาการจ้างเริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2540 และกำหนดระยะเวลาสิ้นสุดการจ้างวันที่ 31 ธันวาคม 2540 ซึ่งเป็นงานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวและมีกำหนดระยะเวลาแน่นอน อีกทั้งมีข้อสัญญาว่าเมื่อครบกำหนดระยะเวลาการจ้างโจทก์ไม่ติดใจเรียกร้องค่าชดเชยจากจำเลย ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า งานที่โจทก์ทำต่อมาจึงมีลักษณะเป็นครั้งคราวเข้าข้อยกเว้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสามและวรรคสี่ จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเหตุสัญญาจ้างสิ้นสุด โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชย พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ว่างานที่โจทก์ทำไม่ใช่งานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน อันจะเข้าข้อยกเว้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสี่นั้น เห็นว่า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสี่ กำหนดไว้ว่า การจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาตามวรรคสามจะกระทำได้สำหรับการจ้างวานในโครงการเฉพาะที่มิใช่งานปกติของธุรกิจหรือการค้าของนายจ้างซึ่งต้องมีระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดของงานที่แน่นอน หรือในงานมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน ฯลฯ ซึ่งงานนั้นจะต้องแล้วเสร็จภายในเวลาไม่เกินสองปี โดยนายจ้างและลูกจ้างได้ทำสัญญาเป็นหนังสือไว้ตั้งแต่เมื่อเริ่มจ้างเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางว่า เดิมโจทก์เคยทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยตำแหน่งผู้จัดการส่วนพัฒนาตลาดเงินทุน มีหน้าที่ดูแลลูกค้าเงินฝากของจำเลย หลังจากโจทก์เกษียณอายุการทำงานจำเลยได้ทำสัญญาจ้างให้โจทก์ทำงานอีก 1 ปีในหน้าที่เดิม ดังนั้นงานที่โจทก์ทำก่อนเกษียณก็ดี หลังเกษียณก็ดีเป็นงานในลักษณะเดียวกันในธุรกิจเดิมของจำเลย เป็นงานปกติของธุรกิจของจำเลยจึงมิใช่งานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน อันจะเข้าข้อยกเว้นตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ส่วนข้อเท็จจริงที่ว่าจำเลยจ้างโจทก์เพื่อถ่ายทอดงานให้แก่ผู้ที่จะมารับงานแทนโจทก์ ตามที่ศาลแรงงานกลางยกขึ้นมาวินิจฉัยนั้นเป็นข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมานอกสำนวน จึงไม่มีผลให้ศาลฎีกาจำต้องถือตาม โจทก์จึงไม่ใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสามและที่โจทก์กับจำเลยตกลงทำหนังสือสัญญาการว่าจ้างตามเอกสารท้ายคำให้การหมายเลข 3 โดยกำหนดไว้ในข้อที่ 6 ว่า ผู้รับจ้างขอให้สัญญาว่าเมื่อครบกำหนดระยะเวลาตามข้อ 1 และ/หรือ ผู้รับจ้างถูกเลิกสัญญาตามข้อ 5 ผู้รับจ้างไม่ติดใจเรียกร้องเงินค่าชดเชย ฯลฯ จากบริษัททั้งสิ้นนั้นเห็นว่า เป็นข้อตกลงที่มีวัตถุประสงค์ขัดต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 อันเป็นกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน ตกเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 150 จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ เมื่อโจทก์ทำงานมาครบ 1 ปี โจทก์ก็ชอบที่จะได้รับค่าชดเชยเป็นเงิน 115,500 บาท ตามฟ้อง ส่วนอุทธรณ์ของโจทก์ข้ออื่น ๆ ไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปเพราะไม่ทำให้ผลคดีเปลี่ยนแปลง ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษามานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา อุทธรณ์ของโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษากลับว่า ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 115,500 บาทแก่โจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4531/2541นาง สุจิตรา สรนันท์โจทก์บริษัท เงินทุนหลักทรัพย์ ไอทีเอฟ จำกัด ( มหาชนจำเลย ป.พ.พ. ม. 150 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46เดิมโจทก์เคยทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยตำแหน่งผู้จัดการส่วนพัฒนาตลาดเงินทุน มีหน้าที่ดูแลลูกค้าเงินฝากของจำเลย หลังจากโจทก์เกษียณอายุการทำงาน จำเลยได้ทำสัญญาจ้าง ให้โจทก์ทำงานอีก 1 ปีในหน้าที่เดิม ดังนั้น งานที่โจทก์ทำก่อนเกษียณก็ดี หลังเกษียณก็ดีเป็นงานในลักษณะเดียวกันในธุรกิจเดิมของจำเลย เป็นงานปกติของธุรกิจของจำเลย จึงมิใช่งานอันมี ลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน อันจะเข้าข้อยกเว้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสี่ ที่โจทก์กับจำเลยตกลงทำหนังสือสัญญาการว่าจ้างโดยกำหนดว่าผู้รับจ้างขอให้สัญญาว่าเมื่อครบกำหนดระยะเวลา และ/หรือ ผู้รับจ้างถูกเลิกสัญญาผู้รับจ้างไม่ติดใจเรียกร้องเงินค่าชดเชย จากบริษัททั้งสิ้นนั้น เป็นข้อตกลงที่มีวัตถุประสงค์ขัดต่อ ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 อันเป็นกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรม อันดีของประชาชน ตกเป็นโมฆะตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 150 จำเลยจึงต้อง จ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 115,500 บาทแก่โจทก์จำเลยให้การว่า เมื่อโจทก์อายุ 55 ปี จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยจ่ายค่าชดเชยครบถ้วนตามกฎหมายแต่โจทก์ในฐานะผู้จัดการส่วนพัฒนาตลาดเงินทุนมีหน้าที่ดูแลบัญชีของลูกค้าหลายบัญชี จำเลยจึงตกลงว่าจ้างโจทก์เป็นหนังสือ กำหนดระยะเวลาการจ้างเริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2540 และกำหนดระยะเวลาสิ้นสุดการจ้างวันที่ 31 ธันวาคม 2540 ซึ่งเป็นงานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวและมีกำหนดระยะเวลาแน่นอน อีกทั้งมีข้อสัญญาว่าเมื่อครบกำหนดระยะเวลาการจ้างโจทก์ไม่ติดใจเรียกร้องค่าชดเชยจากจำเลย ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า งานที่โจทก์ทำต่อมาจึงมีลักษณะเป็นครั้งคราวเข้าข้อยกเว้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสามและวรรคสี่ จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเหตุสัญญาจ้างสิ้นสุด โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชย พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ว่างานที่โจทก์ทำไม่ใช่งานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน อันจะเข้าข้อยกเว้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสี่นั้น เห็นว่า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสี่ กำหนดไว้ว่า การจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาตามวรรคสามจะกระทำได้สำหรับการจ้างวานในโครงการเฉพาะที่มิใช่งานปกติของธุรกิจหรือการค้าของนายจ้างซึ่งต้องมีระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดของงานที่แน่นอน หรือในงานมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน ฯลฯ ซึ่งงานนั้นจะต้องแล้วเสร็จภายในเวลาไม่เกินสองปี โดยนายจ้างและลูกจ้างได้ทำสัญญาเป็นหนังสือไว้ตั้งแต่เมื่อเริ่มจ้างเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางว่า เดิมโจทก์เคยทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยตำแหน่งผู้จัดการส่วนพัฒนาตลาดเงินทุน มีหน้าที่ดูแลลูกค้าเงินฝากของจำเลย หลังจากโจทก์เกษียณอายุการทำงานจำเลยได้ทำสัญญาจ้างให้โจทก์ทำงานอีก 1 ปีในหน้าที่เดิม ดังนั้นงานที่โจทก์ทำก่อนเกษียณก็ดี หลังเกษียณก็ดีเป็นงานในลักษณะเดียวกันในธุรกิจเดิมของจำเลย เป็นงานปกติของธุรกิจของจำเลยจึงมิใช่งานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน อันจะเข้าข้อยกเว้นตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ส่วนข้อเท็จจริงที่ว่าจำเลยจ้างโจทก์เพื่อถ่ายทอดงานให้แก่ผู้ที่จะมารับงานแทนโจทก์ ตามที่ศาลแรงงานกลางยกขึ้นมาวินิจฉัยนั้นเป็นข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมานอกสำนวน จึงไม่มีผลให้ศาลฎีกาจำต้องถือตาม โจทก์จึงไม่ใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสามและที่โจทก์กับจำเลยตกลงทำหนังสือสัญญาการว่าจ้างตามเอกสารท้ายคำให้การหมายเลข 3 โดยกำหนดไว้ในข้อที่ 6 ว่า ผู้รับจ้างขอให้สัญญาว่าเมื่อครบกำหนดระยะเวลาตามข้อ 1 และ/หรือ ผู้รับจ้างถูกเลิกสัญญาตามข้อ 5 ผู้รับจ้างไม่ติดใจเรียกร้องเงินค่าชดเชย ฯลฯ จากบริษัททั้งสิ้นนั้นเห็นว่า เป็นข้อตกลงที่มีวัตถุประสงค์ขัดต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 อันเป็นกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน ตกเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 150 จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ เมื่อโจทก์ทำงานมาครบ 1 ปี โจทก์ก็ชอบที่จะได้รับค่าชดเชยเป็นเงิน 115,500 บาท ตามฟ้อง ส่วนอุทธรณ์ของโจทก์ข้ออื่น ๆ ไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไปเพราะไม่ทำให้ผลคดีเปลี่ยนแปลง ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษามานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา อุทธรณ์ของโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษากลับว่า ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 115,500 บาทแก่โจทก์(อำนวย หมวดเมือง-พรชัย สมรรถเวช-กมล เพียรพิทักษ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4531/2541 วินิจฉัยเรื่องการจ้างงานที่มีกำหนดเวลาแน่นอนกับการทำข้อตกลงที่ขัดต่อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน ซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ 1. การจ้างงานที่มีกำหนดระยะเวลา มีหลักเกณฑ์ดังนี้ 1.1 การจ้างงานต้องมีกำหนดเวลาเริ่มต้นและเวลาสิ้นสุด 1.2 ต้องกำหนดไว้แน่นอน ตัวอย่างเช่น นายจ้างทำสัญญาจ้างลูกจ้างให้ทำงานตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2539-1 มกราคม 2541 หรือทำสัญญาจ้างไว้มีกำหนด 1 ปี 6 เดือน 3 เดือน เป็นต้น กรณีที่ถือว่าเป็นการจ้างที่ไม่มีกำหนดเวลา 1) กำหนดช่วงเวลาการจ้างไว้ขั้นสูงไว้ไม่แน่นอน เช่น ทำสัญญาจ้างกันไม่เกิน 1 ปี จ้างไม่เกินกว่า 2 ปี เป็นต้น 2) กำหนดเวลาเริ่มต้นแน่นอน แต่กำหนดเวลาสิ้นสุดไม่แน่นอน เช่น เริ่มตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2540 จนกว่างานจะเสร็จสิ้น หรือจนกว่าจะหมดงานหรือจนกว่าสิ้นโครงการ 3) กำหนดช่วงเวลาขั้นต่ำ แต่ไม่กำหนดเวลาสิ้นสุดที่แน่นอน เช่น จ้างไม่น้อยกว่า 1 ปี จ้างไม่น้อยกว่า 6 เดือน 4) กำหนดเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดที่แน่นอน แต่ให้สิทธิฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีสิทธิบอกเลิกสัญญาก่อนครบกำหนดเวลาได้เช่น จ้างกันมีกำหนด 3 ปี แต่ให้สิทธินายจ้างที่จะบอกเลิกสัญญาก่อนกำหนดเมื่อใดก็ได้ 5) กำหนดเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดที่แน่นอน แต่ให้สิทธิที่จะต่อสัญญาออกไปอีกได้ 2. การจ้างงานที่มีกำหนดระยะเวลาซึ่งไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยมีหลักเกณฑ์ดังนี้ 2.1 นายจ้างทำสัญญากับลูกจ้างไว้มีกำหนดระยะเวลา 2.2 นายจ้างเลิกจ้างลูกจ้างตามกำหนดระยะเวลาที่จ้าง 2.3 เข้าเงื่อนไขตามข้อ 46 วรรคท้าย ดังนี้ (1) นายจ้างทำสัญญาจ้างลูกจ้างเป็นหนังสือ (2) สัญญาจ้างนั้นมีกำหนดระยะเวลาแน่นอน (3) ระยะเวลาตามสัญญาจ้างไม่เกิน 2 ปี นับแต่เริ่มจ้าง (4) เป็นงานอย่างใดอย่างหนึ่งใน 3 อย่าง (4.1) งานโครงการที่มิใช่งานปกติธุรกิจหรือการค้าของนายจ้าง (4.2) งานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน (4.3) งานที่เป็นไปตามฤดูกาล และได้จ้างในช่วงฤดูกาลนั้นเช่นงานให้เก็บลำไยหรือลิ้นจี่ในหน้าลำไยหรือลิ้นจี่ ข้อวิเคราะห์ ข้อเท็จจริงในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4531/2541 เดิมจำเลยจ้างโจทก์ทำงานตำแหน่งผู้จัดการส่วนพัฒนาตลาดเงินทุนของจำเลยซึ่งเป็นบริษัทประกอบธุรกิจเงินทุนหลักทรัพย์ งานการพัฒนาตลาดเงินทุนจึงเป็นงานที่อยู่ในธุรกิจของจำเลยที่เป็นนายจ้างมิใช่งานอื่นที่ทำเป็นครั้งคราวตามที่จำเลยกล่าวอ้าง เมื่อโจทก์เกษียณอายุแล้วจำเลยจ้างโจทก์อีก 1 ปี ในหน้าที่เดิม ย่อมถือว่าจ้างโจทก์ในงานที่เป็นปกติธุรกิจของนายจ้าง จึงไม่เข้าข้อยกเว้นตามข้อ 46 วรรคท้าย ดังนั้น จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ 3. การจ้างงานที่มีกำหนดระยะเวลาแต่ต้องจ่ายค่าชดเชยคือ การจ้างงานที่มีกำหนดระยะเวลา แต่ไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามข้อ 2 ซึ่งมีกรณีต่าง ๆ ดังนี้ 3.1 การจ้างงานที่มีกำหนดเวลา แต่มิได้ทำสัญญาจ้างเป็นหนังสือ 3.2 การทำสัญญาจ้างไว้มีกำหนดเวลาเกิน 2 ปี นับแต่เริ่มจ้าง 3.3 การทำสัญญาจ้างไว้มีกำหนดเวลา แต่เลิกจ้างก่อนครบกำหนดเวลา 3.4 การทำสัญญาจ้างไว้มีกำหนดเวลา เมื่อครบกำหนดเวลาแล้วได้ต่อสัญญาแล้วเลิกจ้างตามกำหนดเวลาที่ต่อ 3.5 การทำสัญญาจ้างไว้มีกำหนดเวลาแน่นอน แต่ให้สิทธินายจ้างเลิกสัญญาก่อนได้ แล้วนายจ้างเลิกสัญญาก่อนครบกำหนดเวลา 3.6 การทำสัญญาจ้างไว้มีกำหนดเวลา แต่ให้ทำงานที่ไม่เข้าข้อยกเว้นตามข้อ 46 วรรคท้าย เช่น ทำงานที่เป็นปกติธุรกิจหรือการค้าของนายจ้าง มิใช่งานที่เป็นครั้งคราว มิใช่งานที่เป็นไปตามฤดูกาล เป็นต้น การจ้างงานที่กำหนดระยะเวลานั้นเดิมบัญญัติไว้ในประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานฯ ข้อ 46ซึ่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ได้บัญญัติไว้อย่างเดียวกันในมาตรา 118 หลักเกณฑ์ต่าง ๆ จึงเหมือนเดิมมิได้เปลี่ยนแปลง เรื่องการจ้างงานที่มีกำหนดเวลานั้น นายจ้าง ลูกจ้างผู้ประกอบการยังเข้าใจผิดจำนวนมากกว่า หากทำสัญญาจ้างกันมีกำหนดระยะเวลาและเลิกจ้างเมื่อครบตามเวลาที่จ้างแล้ว ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย ซึ่งเป็นความเข้าใจที่คลาดเคลื่อน เพราะยังต้องเข้าเงื่อนไขตามข้อ 46 หรือมาตรา 118 ด้วย ซึ่งส่วนใหญ่มักไม่เข้าเงื่อนไข จึงต้องจ่ายค่าชดเชยดังคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4531/2541ที่เขียนหมายเหตุนี้ 4. การทำข้อตกลงที่มีวัตถุประสงค์ขัดต่อกฎหมายคุ้มครองแรงงานกฎหมายคุ้มครองแรงงาน เป็นกฎหมายที่คุ้มครองมาตรฐานขั้นต่ำในการทำงานถือเป็นกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน นายจ้างจะทำข้อตกลงอะไรขัดต่อกฎหมายคุ้มครองแรงงาน ย่อมตกเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 150 เช่น นายจ้างตกลงกับลูกจ้างว่า เมื่อถูกเลิกจ้างไม่ติดใจเรียกร้องค่าชดเชยตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานย่อมตกเป็นโมฆะ ไม่มีผลใช้บังคับ รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์