คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 702/2483หลักกฎหมาย: คดีซึ่งมีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงไม่ถึงสิบปี เมื่อฟ้องโจทก์ระบุความผิดไว้ชัดแจ้ง และจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลก็พิพากษาลงโทษจำเลยได้คดีเบิกความเท็จ ถ้าศาลสงสัยว่าคำเบิกความในคดีก่อนจะมิใช่ข้อสำคัญก็อาจเรียกสำนวนมาดูในฐานเป็นพะยานของศาลได้ตาม ประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 228คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในข้อใหญ่ใจความในคดีดำที่ ๓๘๑/๒๔๘๓ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๕๖ พรบ แก้ไขเพิ่มเติม กฎหมายอาญา ๒๔๗๗ (ฉะบับที่ ๓) มาตรา ๔ ซึ่งจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องโจทก์จำเลยไม่สืบพะยาน ศาลจังหวัดพิจิตร์เห็นว่าโจทก์มิได้อ้างสำนวนคดีอาญาดำที่ ๓๘๑/๒๔๘๓ มาเป็นพะยานคดีไม่พอชี้ขาดว่าจำเลย ได้เบิกความในเรื่องนั้นเป็นข้องสำคัญแห่งคดีหรือไม่ อนึ่งแม้ศาลจะเรียกสำนวนในคดีเรื่องนั้นมาประกอบการวินิจฉัยในฐานเป็นพะยานของศาลโดย โจทก์มิได้อ้างถึงได้ก็ดีแต่เมื่อฟ้องและคำให้การไม่พอจะจะลงโทษจำเลยแล้ว ศาลจะเรียกสำนวนนั้นมาเพื่อเป็นพะยาน ลงโทษจำเลยมิได้ จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเมื่อโจทก์บรรยายฟ้องไว้ชัดว่า คำเท็จที่ จำเลยเบิกต่อศาลเป็นข้อใหญ่ใจความในคดีและจำเลยก็รับสารภาพโดยไม่มีข้อโต้แย้ง ศาลก็พิพากษาได้โดยไม่ต้องฟังพะยานอะไรประกอบอีกตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๗๖ หากศาลสงสัยว่าจะมิใช่ข้อสำคัญในคดี อาจเรียสำนวนมาดูได้เมื่อเห็นว่ามิใข่ข้อสำคัญในคดีก็ย่อมพิพากษายกฟ้องได้ แต่จะยกฟ้องเพราะ โจทก์มิได้อ้างสำนวนเดิมไม่ได้ จึงพิพากษากลับศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามกฎหมายที่ โจทก์อ้าง จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อคดีนี้มิใช่คดีซึ่งมีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงตั้งแต่ ๑๐ ปี ขึ้นไป ฟ้องของโจทก์ระบุความผิดของ จำเลยไว้ชัดแล้ว และจำเลยก็ให้การรับสารภาพ ก็ไม่มีอะไรที่ โจทก์ต้องสืบอีกคดีลงโทษจำเลยได้แล้ว แต่ค้าศาบระแวงว่าคำเบิกความเท็จในคดีเรื่องก่อนจะไม่สำคัญก็อาจเรียกมาดูได้ แต่มิใช่เพื่อ ลงโทษจำเลยเพราะตามฟ้องและคำให้การก็พอลงโทษจำเลยได้อยุ่แล้ว และชั้นนี้จำเลยก็มิได้เถียงว่า ไม่ใช่ข้อสำคัญในคดี จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 702/2483อัยยการพิจิตร์โจทก์นายพรม ยิ้มแฉ่งล. ป.อ. ม. 156 พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายลักษณะอาญา พ.ศ.2477 (ฉบับที่ 4) ม. 4 ป.วิ.อ. ม. 176, ม. 228คดีซึ่งมีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงไม่ถึงสิบปี เมื่อฟ้องโจทก์ระบุความผิดไว้ชัดแจ้ง และจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลก็พิพากษาลงโทษจำเลยได้คดีเบิกความเท็จ ถ้าศาลสงสัยว่าคำเบิกความในคดีก่อนจะมิใช่ข้อสำคัญก็อาจเรียกสำนวนมาดูในฐานเป็นพะยานของศาลได้ตาม ประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 228คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในข้อใหญ่ใจความในคดีดำที่ ๓๘๑/๒๔๘๓ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๕๖ พรบ แก้ไขเพิ่มเติม กฎหมายอาญา ๒๔๗๗ (ฉะบับที่ ๓) มาตรา ๔ ซึ่งจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องโจทก์จำเลยไม่สืบพะยาน ศาลจังหวัดพิจิตร์เห็นว่าโจทก์มิได้อ้างสำนวนคดีอาญาดำที่ ๓๘๑/๒๔๘๓ มาเป็นพะยานคดีไม่พอชี้ขาดว่าจำเลย ได้เบิกความในเรื่องนั้นเป็นข้องสำคัญแห่งคดีหรือไม่ อนึ่งแม้ศาลจะเรียกสำนวนในคดีเรื่องนั้นมาประกอบการวินิจฉัยในฐานเป็นพะยานของศาลโดย โจทก์มิได้อ้างถึงได้ก็ดีแต่เมื่อฟ้องและคำให้การไม่พอจะจะลงโทษจำเลยแล้ว ศาลจะเรียกสำนวนนั้นมาเพื่อเป็นพะยาน ลงโทษจำเลยมิได้ จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเมื่อโจทก์บรรยายฟ้องไว้ชัดว่า คำเท็จที่ จำเลยเบิกต่อศาลเป็นข้อใหญ่ใจความในคดีและจำเลยก็รับสารภาพโดยไม่มีข้อโต้แย้ง ศาลก็พิพากษาได้โดยไม่ต้องฟังพะยานอะไรประกอบอีกตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๗๖ หากศาลสงสัยว่าจะมิใช่ข้อสำคัญในคดี อาจเรียสำนวนมาดูได้เมื่อเห็นว่ามิใข่ข้อสำคัญในคดีก็ย่อมพิพากษายกฟ้องได้ แต่จะยกฟ้องเพราะ โจทก์มิได้อ้างสำนวนเดิมไม่ได้ จึงพิพากษากลับศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามกฎหมายที่ โจทก์อ้าง จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อคดีนี้มิใช่คดีซึ่งมีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงตั้งแต่ ๑๐ ปี ขึ้นไป ฟ้องของโจทก์ระบุความผิดของ จำเลยไว้ชัดแล้ว และจำเลยก็ให้การรับสารภาพ ก็ไม่มีอะไรที่ โจทก์ต้องสืบอีกคดีลงโทษจำเลยได้แล้ว แต่ค้าศาบระแวงว่าคำเบิกความเท็จในคดีเรื่องก่อนจะไม่สำคัญก็อาจเรียกมาดูได้ แต่มิใช่เพื่อ ลงโทษจำเลยเพราะตามฟ้องและคำให้การก็พอลงโทษจำเลยได้อยุ่แล้ว และชั้นนี้จำเลยก็มิได้เถียงว่า ไม่ใช่ข้อสำคัญในคดี จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(สุทธิอรรถนฤมนตร์-อิศร-อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ)ศาลชั้นต้น - ++ศาลอุทธรณ์ - ++แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในข้อใหญ่ใจความในคดีดำที่ ๓๘๑/๒๔๘๓ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๕๖ พรบ แก้ไขเพิ่มเติม กฎหมายอาญา ๒๔๗๗ (ฉะบับที่ ๓) มาตรา ๔ ซึ่งจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องโจทก์จำเลยไม่สืบพะยาน ศาลจังหวัดพิจิตร์เห็นว่าโจทก์มิได้อ้างสำนวนคดีอาญาดำที่ ๓๘๑/๒๔๘๓ มาเป็นพะยานคดีไม่พอชี้ขาดว่าจำเลย ได้เบิกความในเรื่องนั้นเป็นข้องสำคัญแห่งคดีหรือไม่ อนึ่งแม้ศาลจะเรียกสำนวนในคดีเรื่องนั้นมาประกอบการวินิจฉัยในฐานเป็นพะยานของศาลโดย โจทก์มิได้อ้างถึงได้ก็ดีแต่เมื่อฟ้องและคำให้การไม่พอจะจะลงโทษจำเลยแล้ว ศาลจะเรียกสำนวนนั้นมาเพื่อเป็นพะยาน ลงโทษจำเลยมิได้ จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเมื่อโจทก์บรรยายฟ้องไว้ชัดว่า คำเท็จที่ จำเลยเบิกต่อศาลเป็นข้อใหญ่ใจความในคดีและจำเลยก็รับสารภาพโดยไม่มีข้อโต้แย้ง ศาลก็พิพากษาได้โดยไม่ต้องฟังพะยานอะไรประกอบอีกตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๗๖ หากศาลสงสัยว่าจะมิใช่ข้อสำคัญในคดี อาจเรียสำนวนมาดูได้เมื่อเห็นว่ามิใข่ข้อสำคัญในคดีก็ย่อมพิพากษายกฟ้องได้ แต่จะยกฟ้องเพราะ โจทก์มิได้อ้างสำนวนเดิมไม่ได้ จึงพิพากษากลับศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามกฎหมายที่ โจทก์อ้าง จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อคดีนี้มิใช่คดีซึ่งมีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงตั้งแต่ ๑๐ ปี ขึ้นไป ฟ้องของโจทก์ระบุความผิดของ จำเลยไว้ชัดแล้ว และจำเลยก็ให้การรับสารภาพ ก็ไม่มีอะไรที่ โจทก์ต้องสืบอีกคดีลงโทษจำเลยได้แล้ว แต่ค้าศาบระแวงว่าคำเบิกความเท็จในคดีเรื่องก่อนจะไม่สำคัญก็อาจเรียกมาดูได้ แต่มิใช่เพื่อ ลงโทษจำเลยเพราะตามฟ้องและคำให้การก็พอลงโทษจำเลยได้อยุ่แล้ว และชั้นนี้จำเลยก็มิได้เถียงว่า ไม่ใช่ข้อสำคัญในคดี จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 702/2483อัยยการพิจิตร์โจทก์นายพรม ยิ้มแฉ่งล. ป.อ. ม. 156 พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายลักษณะอาญา พ.ศ.2477 (ฉบับที่ 4) ม. 4 ป.วิ.อ. ม. 176, ม. 228คดีซึ่งมีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงไม่ถึงสิบปี เมื่อฟ้องโจทก์ระบุความผิดไว้ชัดแจ้ง และจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลก็พิพากษาลงโทษจำเลยได้คดีเบิกความเท็จ ถ้าศาลสงสัยว่าคำเบิกความในคดีก่อนจะมิใช่ข้อสำคัญก็อาจเรียกสำนวนมาดูในฐานเป็นพะยานของศาลได้ตาม ประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 228คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในข้อใหญ่ใจความในคดีดำที่ ๓๘๑/๒๔๘๓ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๕๖ พรบ แก้ไขเพิ่มเติม กฎหมายอาญา ๒๔๗๗ (ฉะบับที่ ๓) มาตรา ๔ ซึ่งจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องโจทก์จำเลยไม่สืบพะยาน ศาลจังหวัดพิจิตร์เห็นว่าโจทก์มิได้อ้างสำนวนคดีอาญาดำที่ ๓๘๑/๒๔๘๓ มาเป็นพะยานคดีไม่พอชี้ขาดว่าจำเลย ได้เบิกความในเรื่องนั้นเป็นข้องสำคัญแห่งคดีหรือไม่ อนึ่งแม้ศาลจะเรียกสำนวนในคดีเรื่องนั้นมาประกอบการวินิจฉัยในฐานเป็นพะยานของศาลโดย โจทก์มิได้อ้างถึงได้ก็ดีแต่เมื่อฟ้องและคำให้การไม่พอจะจะลงโทษจำเลยแล้ว ศาลจะเรียกสำนวนนั้นมาเพื่อเป็นพะยาน ลงโทษจำเลยมิได้ จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเมื่อโจทก์บรรยายฟ้องไว้ชัดว่า คำเท็จที่ จำเลยเบิกต่อศาลเป็นข้อใหญ่ใจความในคดีและจำเลยก็รับสารภาพโดยไม่มีข้อโต้แย้ง ศาลก็พิพากษาได้โดยไม่ต้องฟังพะยานอะไรประกอบอีกตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๗๖ หากศาลสงสัยว่าจะมิใช่ข้อสำคัญในคดี อาจเรียสำนวนมาดูได้เมื่อเห็นว่ามิใข่ข้อสำคัญในคดีก็ย่อมพิพากษายกฟ้องได้ แต่จะยกฟ้องเพราะ โจทก์มิได้อ้างสำนวนเดิมไม่ได้ จึงพิพากษากลับศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามกฎหมายที่ โจทก์อ้าง จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อคดีนี้มิใช่คดีซึ่งมีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงตั้งแต่ ๑๐ ปี ขึ้นไป ฟ้องของโจทก์ระบุความผิดของ จำเลยไว้ชัดแล้ว และจำเลยก็ให้การรับสารภาพ ก็ไม่มีอะไรที่ โจทก์ต้องสืบอีกคดีลงโทษจำเลยได้แล้ว แต่ค้าศาบระแวงว่าคำเบิกความเท็จในคดีเรื่องก่อนจะไม่สำคัญก็อาจเรียกมาดูได้ แต่มิใช่เพื่อ ลงโทษจำเลยเพราะตามฟ้องและคำให้การก็พอลงโทษจำเลยได้อยุ่แล้ว และชั้นนี้จำเลยก็มิได้เถียงว่า ไม่ใช่ข้อสำคัญในคดี จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(สุทธิอรรถนฤมนตร์-อิศร-อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ)ศาลชั้นต้น - ++ศาลอุทธรณ์ - ++แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ