คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 420/2532หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 1 และที่ 2 เท่านั้นที่ให้การต่อสู้ว่าฟ้องเคลือบคลุมโดยระบุเจาะจงลงไปด้วยว่าเคลือบคลุมเฉพาะการคำนวณดอกเบี้ยของโจทก์ การที่จำเลยทั้งสามฎีกาไปถึงฟ้องข้ออื่นว่าเคลือบคลุมแม้ศาลล่างจะวินิจฉัยให้ ก็เป็นเรื่องนอกประเด็นต่อสู้ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ฟ้องโจทก์บรรยายว่าโจทก์คำนวณดอกเบี้ยกับจำเลยที่ 1 ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชี ซึ่งแนบสำเนาภาพถ่ายสัญญาดังกล่าวและบัญชีเงินฝากกระแสรายวันของจำเลยที่ 1 ประกอบไว้ท้ายฟ้องส่วนการคำนวณดอกเบี้ยกับจำเลยที่ 2 โจทก์ก็บรรยายว่าเป็นหนี้ตามตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 1 ที่โจทก์ต้องชำระแทนไปโดยหยิบยกขึ้นแสดงรายละเอียดเป็นรายฉบับว่ามีหนี้จำนวนเท่าใด คิดดอกเบี้ยอัตราเท่าใด ในช่วงเวลาไหน เป็นการบรรยายฟ้องถึงการคำนวณดอกเบี้ยของโจทก์โดยแจ้งชัด ฟ้องโจทก์ส่วนนี้ไม่เคลือบคลุม เมื่อสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีที่จำเลยที่ 1 ทำไว้กับโจทก์ครบกำหนดแล้วมีการปฏิบัติตามสัญญาต่อมาอีก สัญญาดังกล่าวจึงยังคงใช้บังคับระหว่างกันโดยไม่มีกำหนด คำขอของจำเลยที่ 2ที่ขอให้โจทก์รับรองตั๋วแลกเงินก็ไม่มีกำหนดเวลาสิ้นสุด เมื่อโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยทั้งสองชำระหนี้เท่ากับโจทก์บอกเลิกสัญญากับจำเลยทั้งสองแล้วสัญญาดังกล่าวจึงสิ้นสุดลง เมื่อจำเลยทั้งสองผิดสัญญาไม่ชำระหนี้ให้โจทก์ จำเลยที่ 3 ผู้ค้ำประกันและจำนองที่ดินเพื่อประกันหนี้ของจำเลยที่ 1 ที่ 2 จึงต้องรับผิดร่วมกับจำเลยทั้งสอง จำเลยที่ 1 นำเงินเข้าบัญชีกระแสรายวันครั้งสุดท้ายวันที่ 5สิงหาคม 2524 หลังจากนั้นไม่มีการเดินสะพัดทางบัญชีอีก ต่อมาโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ภายใน 15 วัน นับแต่วันได้รับหนังสือบอกกล่าว จำเลยที่ 1 ได้รับหนังสือบอกกล่าวแล้วไม่ชำระหนี้ ถือได้ว่าผิดนัด และสัญญาบัญชีเดินสะพัดสิ้นสุดลงในวันครบกำหนดตามหนังสือบอกกล่าว ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยชำระเงินน้อยกว่าจำนวนที่จำเลยจะต้องรับผิด แต่โจทก์ไม่ฎีกา ศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยรับผิดเกินกว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ได้.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นหนี้โจทก์ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีเป็นเงิน 2,586,167.72 บาท จำเลยที่ 2 ขอให้โจทก์รับรองตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 2 และชำระเงินให้แก่ผู้ทรงตั๋วดังกล่าวแทน แล้วจำเลยที่ 2 จะชำระเงินดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ยซึ่งโจทก์ได้ชำระเงินตามตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 2 ในฐานะผู้รับรองไปรวม 11 ฉบับ เป็นเงิน 440,982.89 บาท จำเลยที่ 2 ไม่ชำระคืนให้โจทก์ เมื่อรวมดอกเบี้ยแล้วเป็นเงิน 538,286.95 บาท จำเลยที่ 3 นำที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างมาจำนองแก่โจทก์ เพื่อประกันหนี้ของจำเลยที่ 1 ในวงเงิน 2,000,000 บาท และค้ำประกันหนี้ของจำเลยที่ 2 และของตนเองในวงเงิน 600,000 บาท จึงต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยที่ 3 ไถ่ถอนจำนองและให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ร่วมกันรับผิดชำระหนี้แก่โจทก์เป็นเงิน2,586,167.72 บาท พร้อมดอกเบี้ย และให้จำเลยที่ 2 ที่ 3ร่วมกันรับผิดชำระหนี้แก่โจทก์เป็นเงิน 538,286.95 บาท พร้อมดอกเบี้ย หากจำเลยทั้งสามไม่ชำระหนี้ หรือชำระหนี้ไม่ครบให้ยึดทรัพย์จำนองออกขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ หากยังไม่ครบให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสามออกขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ให้โจทก์จนครบจำเลยทั้งสามให้การว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ไม่ผิดสัญญาโจทก์ให้สิทธิจำเลยทั้งสองเบิกเงินเกินวงเงินที่กำหนดไว้ในสัญญาแต่กลับปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คของจำเลยที่ 1 และไม่รับรองตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 2 ทำให้จำเลยที่ 2 เสียหาย โจทก์หลอกลวงให้จำเลยที่ 3 ลงชื่อในกระดาษเปล่าแล้วนำไปพิมพ์ข้อความว่าจำเลยที่ 3 ถอนการค้ำประกัน โจทก์ฟ้องคดีนี้เพื่อกลั่นแกล้งจำเลย จำนวนหนี้และดอกเบี้ยไม่ถูกต้อง คำฟ้องโจทก์เคลือบคลุมจำเลยที่ 3 ขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีโดยให้นำดอกเบี้ยทบต้นที่คิดเกินในอัตราร้อยละ 3 ของหนี้รับรองตั๋วแลกเงินมาหักออกจากจำนวนเงิน 2,015,781.80 บาท ก่อนเมื่อได้ยอดเงินเท่าใดให้ถือเป็นจำนวนเงินที่จำเลยที่ 1 ต้องชำระพร้อมดอกเบี้ย นับตั้งแต่วันที่ 31 มีนาคม 2524 จนกว่าจะชำระเสร็จให้จำเลยที่ 2 ชำระเงินจำนวน 538,119.57 บาท พร้อมดอกเบี้ยให้จำเลยที่ 3 ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ชำระหนี้จำนวนดังกล่าวและไถ่ถอนจำนองกับโจทก์ หากจำเลยทั้งสามไม่ชำระหรือชำระไม่ครบให้ยึดทรัพย์จำนองมาขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้ หากไม่ครบให้ยึดทรัพย์สินอื่นจนครบโจทก์และจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ชำระหนี้จำนวน 2,153,193.40 บาท พร้อมดอกเบี้ยนับแต่วันที่ 6 สิงหาคม2524 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาตามฎีกาของจำเลยทั้งสามว่า1. ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่2. โจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่3. จำเลยทั้งสามเป็นหนี้โจทก์เพียงใดตามปัญหาข้อ 1 พิเคราะห์คำให้การของจำเลยทั้งสามตลอดแล้วเห็นว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 เท่านั้นที่ต่อสู้ว่าฟ้องเคลือบคลุมโดยระบุเจาะจงลงไปด้วยว่าเคลือบคลุมเฉพาะการคำนวณดอกเบี้ยของโจทก์ข้อเดียว ดังนั้น ที่จำเลยทั้งสามฎีกาไปถึงฟ้องข้ออื่นว่าเคลือบคลุมแม้ศาลล่างจะวินิจฉัยมาแล้วก็ตาม ก็เป็นเรื่องนอกประเด็นที่ต่อสู้ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ สำหรับเรื่องการคำนวณดอกเบี้ยนี้ปรากฏในฟ้องแล้วว่ามีหลักในการคำนวณกับจำเลยที่ 1 ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชี ซึ่งแนบสำเนาภาพถ่ายสัญญาดังกล่าวและบัญชีเงินฝากกระแสรายวันของจำเลยที่ 1 ประกอบไว้ท้ายฟ้อง ส่วนการคำนวณกับจำเลยที่ 2 โจทก์ก็ได้บรรยายว่าเป็นหนี้ตามตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 1 ที่โจทก์ต้องชำระแทนไปโดยหยิบยกขึ้นแสดงโดยละเอียดเป็นรายฉบับว่า มีหนี้จำนวนเท่าใดคิดดอกเบี้ยอัตราเท่าใดในช่วงเวลาไหน ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ได้บรรยายฟ้องถึงการคำนวณดอกเบี้ยของโจทก์ไว้โดยแจ้งชัดแล้ว ฟ้องของโจทก์ส่วนนี้จึงไม่เคลือบคลุมตามปัญหาข้อ 2 ปรากฏจากทางนำสืบของโจทก์จำเลยตรงกันว่าสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีที่จำเลยที่ 1 ทำไว้กับโจทก์ ครบกำหนดวันที่ 25 มีนาคม 2524 ตามเอกสารหมาย จ.6 และมีการปฏิบัติตามสัญญาต่อมาอีก สัญญาดังกล่าวจึงยังคงบังคับใช้ระหว่างกันไปโดยไม่มีกำหนด ส่วนคำขอของจำเลยที่ 2 ที่ขอให้โจทก์รับรองตั๋วแลกเงินก็ไม่มีกำหนดเวลาสิ้นสุดเช่นกันตามเอกสารหมาย จ.8 ดังนั้น เมื่อโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ชำระหนี้แล้วตามเอกสารหมายจ.14, จ.16, จ.17 ก็เท่ากับโจทก์บอกเลิกสัญญากับจำเลยที่ 1ที่ 2 แล้ว สัญญาดังกล่าวจึงสิ้นสุดลง เมื่อจำเลยที่ 1 ที่ 2ไม่ชำระหนี้ให้โจทก์จึงผิดสัญญา จำเลยที่ 3 ซึ่งเป็นผู้ค้ำประกันและจำนองที่ดินเพื่อประกันหนี้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ตามเอกสารหมาย จ.9ถึง จ.13 จึงต้องรับผิดร่วมกับจำเลยทั้งสองด้วย ส่วนที่จำเลยทั้งสามฎีกาว่านายวีระพันธุ์ กุสุมก์ กลั่นแกล้งโดยทำหลักฐานเท็จว่าจำเลยที่ 3 ขอถอนหลักประกันเป็นเหตุให้โจทก์ฟ้องคดีนี้นั้น จำเลยมีจำเลยที่ 1 ปากเดียวเบิกความอย่างลอย ๆ เท่านั้น จึงมีน้ำหนักน้อยกว่าพยานโจทก์ จะรับฟังตามฎีกาหาได้ไม่ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสามได้ส่วนปัญหาว่าจำเลยทั้งสามเป็นหนี้โจทก์เพียงใดนั้น เห็นว่าตามบัญชีกระแสรายวันเอกสารหมาย จ.7 จำเลยที่ 1 นำเงินเข้าบัญชีครั้งสุดท้ายวันที่ 5 สิงหาคม 2524 หลังจากนั้นไม่มีการเดินสะพัดทางบัญชีอีกจนกระทั่งวันที่ 30 ธันวาคม 2524 จำเลยที่ 3ขอถอนการค้ำประกัน โจทก์จึงบอกกล่าวให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ภายใน 15 วัน นับแต่วันได้รับหนังสือบอกกล่าวและจำเลยที่ 1 ได้รับหนังสือดังกล่าวแล้วในวันที่ 7 มกราคม 2525 ตามหนังสือบอกกล่าวและใบตอบรับเอกสารหมาย จ.14 และ จ.15 การที่จำเลยที่ 1 ไม่ชำระหนี้ถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ผิดนัด และสัญญาบัญชีเดินสะพัดสิ้นสุดลงในวันครบกำหนดตามหนังสือบอกกล่าว คือวันที่ 22 มกราคม 2525โจทก์จึงมีสิทธิคิดดอกเบี้ยทบต้นได้จนถึงวันดังกล่าวที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีสิทธิคิดดอกเบี้ยทบต้นนับแต่วันที่สัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีครบกำหนด และพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3ร่วมกันชำระเงินจำนวน 2,153,193.40 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ18 ต่อปีนับแต่วันที่ 6 สิงหาคม 2524 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์นั้นจึงไม่ถูกต้อง แต่โจทก์ไม่ฎีกาศาลฎีกาจึงไม่อาจพิพากษาให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ร่วมกันรับผิดเกินกว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ได้ ฯลฯพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 420/2532ธนาคาร กรุงเทพ จำกัดโจทก์นาย เฮี่ยงเซียม แซ่ ตั้ง กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 204, ม. 224, ม. 686, ม. 691, ม. 702, ม. 856, ม. 859 ป.วิ.พ. ม. 172, ม. 177, ม. 183, ม. 249จำเลยที่ 1 และที่ 2 เท่านั้นที่ให้การต่อสู้ว่าฟ้องเคลือบคลุมโดยระบุเจาะจงลงไปด้วยว่าเคลือบคลุมเฉพาะการคำนวณดอกเบี้ยของโจทก์ การที่จำเลยทั้งสามฎีกาไปถึงฟ้องข้ออื่นว่าเคลือบคลุมแม้ศาลล่างจะวินิจฉัยให้ ก็เป็นเรื่องนอกประเด็นต่อสู้ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ฟ้องโจทก์บรรยายว่าโจทก์คำนวณดอกเบี้ยกับจำเลยที่ 1 ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชี ซึ่งแนบสำเนาภาพถ่ายสัญญาดังกล่าวและบัญชีเงินฝากกระแสรายวันของจำเลยที่ 1 ประกอบไว้ท้ายฟ้องส่วนการคำนวณดอกเบี้ยกับจำเลยที่ 2 โจทก์ก็บรรยายว่าเป็นหนี้ตามตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 1 ที่โจทก์ต้องชำระแทนไปโดยหยิบยกขึ้นแสดงรายละเอียดเป็นรายฉบับว่ามีหนี้จำนวนเท่าใด คิดดอกเบี้ยอัตราเท่าใด ในช่วงเวลาไหน เป็นการบรรยายฟ้องถึงการคำนวณดอกเบี้ยของโจทก์โดยแจ้งชัด ฟ้องโจทก์ส่วนนี้ไม่เคลือบคลุม เมื่อสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีที่จำเลยที่ 1 ทำไว้กับโจทก์ครบกำหนดแล้วมีการปฏิบัติตามสัญญาต่อมาอีก สัญญาดังกล่าวจึงยังคงใช้บังคับระหว่างกันโดยไม่มีกำหนด คำขอของจำเลยที่ 2ที่ขอให้โจทก์รับรองตั๋วแลกเงินก็ไม่มีกำหนดเวลาสิ้นสุด เมื่อโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยทั้งสองชำระหนี้เท่ากับโจทก์บอกเลิกสัญญากับจำเลยทั้งสองแล้วสัญญาดังกล่าวจึงสิ้นสุดลง เมื่อจำเลยทั้งสองผิดสัญญาไม่ชำระหนี้ให้โจทก์ จำเลยที่ 3 ผู้ค้ำประกันและจำนองที่ดินเพื่อประกันหนี้ของจำเลยที่ 1 ที่ 2 จึงต้องรับผิดร่วมกับจำเลยทั้งสอง จำเลยที่ 1 นำเงินเข้าบัญชีกระแสรายวันครั้งสุดท้ายวันที่ 5สิงหาคม 2524 หลังจากนั้นไม่มีการเดินสะพัดทางบัญชีอีก ต่อมาโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ภายใน 15 วัน นับแต่วันได้รับหนังสือบอกกล่าว จำเลยที่ 1 ได้รับหนังสือบอกกล่าวแล้วไม่ชำระหนี้ ถือได้ว่าผิดนัด และสัญญาบัญชีเดินสะพัดสิ้นสุดลงในวันครบกำหนดตามหนังสือบอกกล่าว ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยชำระเงินน้อยกว่าจำนวนที่จำเลยจะต้องรับผิด แต่โจทก์ไม่ฎีกา ศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยรับผิดเกินกว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ได้.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นหนี้โจทก์ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีเป็นเงิน 2,586,167.72 บาท จำเลยที่ 2 ขอให้โจทก์รับรองตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 2 และชำระเงินให้แก่ผู้ทรงตั๋วดังกล่าวแทน แล้วจำเลยที่ 2 จะชำระเงินดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ยซึ่งโจทก์ได้ชำระเงินตามตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 2 ในฐานะผู้รับรองไปรวม 11 ฉบับ เป็นเงิน 440,982.89 บาท จำเลยที่ 2 ไม่ชำระคืนให้โจทก์ เมื่อรวมดอกเบี้ยแล้วเป็นเงิน 538,286.95 บาท จำเลยที่ 3 นำที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างมาจำนองแก่โจทก์ เพื่อประกันหนี้ของจำเลยที่ 1 ในวงเงิน 2,000,000 บาท และค้ำประกันหนี้ของจำเลยที่ 2 และของตนเองในวงเงิน 600,000 บาท จึงต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยที่ 3 ไถ่ถอนจำนองและให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ร่วมกันรับผิดชำระหนี้แก่โจทก์เป็นเงิน2,586,167.72 บาท พร้อมดอกเบี้ย และให้จำเลยที่ 2 ที่ 3ร่วมกันรับผิดชำระหนี้แก่โจทก์เป็นเงิน 538,286.95 บาท พร้อมดอกเบี้ย หากจำเลยทั้งสามไม่ชำระหนี้ หรือชำระหนี้ไม่ครบให้ยึดทรัพย์จำนองออกขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ หากยังไม่ครบให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสามออกขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ให้โจทก์จนครบจำเลยทั้งสามให้การว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ไม่ผิดสัญญาโจทก์ให้สิทธิจำเลยทั้งสองเบิกเงินเกินวงเงินที่กำหนดไว้ในสัญญาแต่กลับปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คของจำเลยที่ 1 และไม่รับรองตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 2 ทำให้จำเลยที่ 2 เสียหาย โจทก์หลอกลวงให้จำเลยที่ 3 ลงชื่อในกระดาษเปล่าแล้วนำไปพิมพ์ข้อความว่าจำเลยที่ 3 ถอนการค้ำประกัน โจทก์ฟ้องคดีนี้เพื่อกลั่นแกล้งจำเลย จำนวนหนี้และดอกเบี้ยไม่ถูกต้อง คำฟ้องโจทก์เคลือบคลุมจำเลยที่ 3 ขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีโดยให้นำดอกเบี้ยทบต้นที่คิดเกินในอัตราร้อยละ 3 ของหนี้รับรองตั๋วแลกเงินมาหักออกจากจำนวนเงิน 2,015,781.80 บาท ก่อนเมื่อได้ยอดเงินเท่าใดให้ถือเป็นจำนวนเงินที่จำเลยที่ 1 ต้องชำระพร้อมดอกเบี้ย นับตั้งแต่วันที่ 31 มีนาคม 2524 จนกว่าจะชำระเสร็จให้จำเลยที่ 2 ชำระเงินจำนวน 538,119.57 บาท พร้อมดอกเบี้ยให้จำเลยที่ 3 ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ชำระหนี้จำนวนดังกล่าวและไถ่ถอนจำนองกับโจทก์ หากจำเลยทั้งสามไม่ชำระหรือชำระไม่ครบให้ยึดทรัพย์จำนองมาขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้ หากไม่ครบให้ยึดทรัพย์สินอื่นจนครบโจทก์และจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ชำระหนี้จำนวน 2,153,193.40 บาท พร้อมดอกเบี้ยนับแต่วันที่ 6 สิงหาคม2524 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาตามฎีกาของจำเลยทั้งสามว่า1. ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่2. โจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่3. จำเลยทั้งสามเป็นหนี้โจทก์เพียงใดตามปัญหาข้อ 1 พิเคราะห์คำให้การของจำเลยทั้งสามตลอดแล้วเห็นว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 เท่านั้นที่ต่อสู้ว่าฟ้องเคลือบคลุมโดยระบุเจาะจงลงไปด้วยว่าเคลือบคลุมเฉพาะการคำนวณดอกเบี้ยของโจทก์ข้อเดียว ดังนั้น ที่จำเลยทั้งสามฎีกาไปถึงฟ้องข้ออื่นว่าเคลือบคลุมแม้ศาลล่างจะวินิจฉัยมาแล้วก็ตาม ก็เป็นเรื่องนอกประเด็นที่ต่อสู้ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ สำหรับเรื่องการคำนวณดอกเบี้ยนี้ปรากฏในฟ้องแล้วว่ามีหลักในการคำนวณกับจำเลยที่ 1 ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชี ซึ่งแนบสำเนาภาพถ่ายสัญญาดังกล่าวและบัญชีเงินฝากกระแสรายวันของจำเลยที่ 1 ประกอบไว้ท้ายฟ้อง ส่วนการคำนวณกับจำเลยที่ 2 โจทก์ก็ได้บรรยายว่าเป็นหนี้ตามตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 1 ที่โจทก์ต้องชำระแทนไปโดยหยิบยกขึ้นแสดงโดยละเอียดเป็นรายฉบับว่า มีหนี้จำนวนเท่าใดคิดดอกเบี้ยอัตราเท่าใดในช่วงเวลาไหน ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ได้บรรยายฟ้องถึงการคำนวณดอกเบี้ยของโจทก์ไว้โดยแจ้งชัดแล้ว ฟ้องของโจทก์ส่วนนี้จึงไม่เคลือบคลุมตามปัญหาข้อ 2 ปรากฏจากทางนำสืบของโจทก์จำเลยตรงกันว่าสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีที่จำเลยที่ 1 ทำไว้กับโจทก์ ครบกำหนดวันที่ 25 มีนาคม 2524 ตามเอกสารหมาย จ.6 และมีการปฏิบัติตามสัญญาต่อมาอีก สัญญาดังกล่าวจึงยังคงบังคับใช้ระหว่างกันไปโดยไม่มีกำหนด ส่วนคำขอของจำเลยที่ 2 ที่ขอให้โจทก์รับรองตั๋วแลกเงินก็ไม่มีกำหนดเวลาสิ้นสุดเช่นกันตามเอกสารหมาย จ.8 ดังนั้น เมื่อโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ชำระหนี้แล้วตามเอกสารหมายจ.14, จ.16, จ.17 ก็เท่ากับโจทก์บอกเลิกสัญญากับจำเลยที่ 1ที่ 2 แล้ว สัญญาดังกล่าวจึงสิ้นสุดลง เมื่อจำเลยที่ 1 ที่ 2ไม่ชำระหนี้ให้โจทก์จึงผิดสัญญา จำเลยที่ 3 ซึ่งเป็นผู้ค้ำประกันและจำนองที่ดินเพื่อประกันหนี้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ตามเอกสารหมาย จ.9ถึง จ.13 จึงต้องรับผิดร่วมกับจำเลยทั้งสองด้วย ส่วนที่จำเลยทั้งสามฎีกาว่านายวีระพันธุ์ กุสุมก์ กลั่นแกล้งโดยทำหลักฐานเท็จว่าจำเลยที่ 3 ขอถอนหลักประกันเป็นเหตุให้โจทก์ฟ้องคดีนี้นั้น จำเลยมีจำเลยที่ 1 ปากเดียวเบิกความอย่างลอย ๆ เท่านั้น จึงมีน้ำหนักน้อยกว่าพยานโจทก์ จะรับฟังตามฎีกาหาได้ไม่ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสามได้ส่วนปัญหาว่าจำเลยทั้งสามเป็นหนี้โจทก์เพียงใดนั้น เห็นว่าตามบัญชีกระแสรายวันเอกสารหมาย จ.7 จำเลยที่ 1 นำเงินเข้าบัญชีครั้งสุดท้ายวันที่ 5 สิงหาคม 2524 หลังจากนั้นไม่มีการเดินสะพัดทางบัญชีอีกจนกระทั่งวันที่ 30 ธันวาคม 2524 จำเลยที่ 3ขอถอนการค้ำประกัน โจทก์จึงบอกกล่าวให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ภายใน 15 วัน นับแต่วันได้รับหนังสือบอกกล่าวและจำเลยที่ 1 ได้รับหนังสือดังกล่าวแล้วในวันที่ 7 มกราคม 2525 ตามหนังสือบอกกล่าวและใบตอบรับเอกสารหมาย จ.14 และ จ.15 การที่จำเลยที่ 1 ไม่ชำระหนี้ถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ผิดนัด และสัญญาบัญชีเดินสะพัดสิ้นสุดลงในวันครบกำหนดตามหนังสือบอกกล่าว คือวันที่ 22 มกราคม 2525โจทก์จึงมีสิทธิคิดดอกเบี้ยทบต้นได้จนถึงวันดังกล่าวที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีสิทธิคิดดอกเบี้ยทบต้นนับแต่วันที่สัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีครบกำหนด และพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3ร่วมกันชำระเงินจำนวน 2,153,193.40 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ18 ต่อปีนับแต่วันที่ 6 สิงหาคม 2524 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์นั้นจึงไม่ถูกต้อง แต่โจทก์ไม่ฎีกาศาลฎีกาจึงไม่อาจพิพากษาให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ร่วมกันรับผิดเกินกว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ได้ ฯลฯพิพากษายืน.(ปชา วรธรรมพินิจ-เสียง ตรีวิมล-วีระชัย สูตรสุวรรณ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นหนี้โจทก์ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีเป็นเงิน 2,586,167.72 บาท จำเลยที่ 2 ขอให้โจทก์รับรองตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 2 และชำระเงินให้แก่ผู้ทรงตั๋วดังกล่าวแทน แล้วจำเลยที่ 2 จะชำระเงินดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ยซึ่งโจทก์ได้ชำระเงินตามตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 2 ในฐานะผู้รับรองไปรวม 11 ฉบับ เป็นเงิน 440,982.89 บาท จำเลยที่ 2 ไม่ชำระคืนให้โจทก์ เมื่อรวมดอกเบี้ยแล้วเป็นเงิน 538,286.95 บาท จำเลยที่ 3 นำที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างมาจำนองแก่โจทก์ เพื่อประกันหนี้ของจำเลยที่ 1 ในวงเงิน 2,000,000 บาท และค้ำประกันหนี้ของจำเลยที่ 2 และของตนเองในวงเงิน 600,000 บาท จึงต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยที่ 3 ไถ่ถอนจำนองและให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ร่วมกันรับผิดชำระหนี้แก่โจทก์เป็นเงิน2,586,167.72 บาท พร้อมดอกเบี้ย และให้จำเลยที่ 2 ที่ 3ร่วมกันรับผิดชำระหนี้แก่โจทก์เป็นเงิน 538,286.95 บาท พร้อมดอกเบี้ย หากจำเลยทั้งสามไม่ชำระหนี้ หรือชำระหนี้ไม่ครบให้ยึดทรัพย์จำนองออกขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ หากยังไม่ครบให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสามออกขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ให้โจทก์จนครบจำเลยทั้งสามให้การว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ไม่ผิดสัญญาโจทก์ให้สิทธิจำเลยทั้งสองเบิกเงินเกินวงเงินที่กำหนดไว้ในสัญญาแต่กลับปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คของจำเลยที่ 1 และไม่รับรองตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 2 ทำให้จำเลยที่ 2 เสียหาย โจทก์หลอกลวงให้จำเลยที่ 3 ลงชื่อในกระดาษเปล่าแล้วนำไปพิมพ์ข้อความว่าจำเลยที่ 3 ถอนการค้ำประกัน โจทก์ฟ้องคดีนี้เพื่อกลั่นแกล้งจำเลย จำนวนหนี้และดอกเบี้ยไม่ถูกต้อง คำฟ้องโจทก์เคลือบคลุมจำเลยที่ 3 ขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีโดยให้นำดอกเบี้ยทบต้นที่คิดเกินในอัตราร้อยละ 3 ของหนี้รับรองตั๋วแลกเงินมาหักออกจากจำนวนเงิน 2,015,781.80 บาท ก่อนเมื่อได้ยอดเงินเท่าใดให้ถือเป็นจำนวนเงินที่จำเลยที่ 1 ต้องชำระพร้อมดอกเบี้ย นับตั้งแต่วันที่ 31 มีนาคม 2524 จนกว่าจะชำระเสร็จให้จำเลยที่ 2 ชำระเงินจำนวน 538,119.57 บาท พร้อมดอกเบี้ยให้จำเลยที่ 3 ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ชำระหนี้จำนวนดังกล่าวและไถ่ถอนจำนองกับโจทก์ หากจำเลยทั้งสามไม่ชำระหรือชำระไม่ครบให้ยึดทรัพย์จำนองมาขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้ หากไม่ครบให้ยึดทรัพย์สินอื่นจนครบโจทก์และจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ชำระหนี้จำนวน 2,153,193.40 บาท พร้อมดอกเบี้ยนับแต่วันที่ 6 สิงหาคม2524 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาตามฎีกาของจำเลยทั้งสามว่า1. ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่2. โจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่3. จำเลยทั้งสามเป็นหนี้โจทก์เพียงใดตามปัญหาข้อ 1 พิเคราะห์คำให้การของจำเลยทั้งสามตลอดแล้วเห็นว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 เท่านั้นที่ต่อสู้ว่าฟ้องเคลือบคลุมโดยระบุเจาะจงลงไปด้วยว่าเคลือบคลุมเฉพาะการคำนวณดอกเบี้ยของโจทก์ข้อเดียว ดังนั้น ที่จำเลยทั้งสามฎีกาไปถึงฟ้องข้ออื่นว่าเคลือบคลุมแม้ศาลล่างจะวินิจฉัยมาแล้วก็ตาม ก็เป็นเรื่องนอกประเด็นที่ต่อสู้ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ สำหรับเรื่องการคำนวณดอกเบี้ยนี้ปรากฏในฟ้องแล้วว่ามีหลักในการคำนวณกับจำเลยที่ 1 ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชี ซึ่งแนบสำเนาภาพถ่ายสัญญาดังกล่าวและบัญชีเงินฝากกระแสรายวันของจำเลยที่ 1 ประกอบไว้ท้ายฟ้อง ส่วนการคำนวณกับจำเลยที่ 2 โจทก์ก็ได้บรรยายว่าเป็นหนี้ตามตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 1 ที่โจทก์ต้องชำระแทนไปโดยหยิบยกขึ้นแสดงโดยละเอียดเป็นรายฉบับว่า มีหนี้จำนวนเท่าใดคิดดอกเบี้ยอัตราเท่าใดในช่วงเวลาไหน ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ได้บรรยายฟ้องถึงการคำนวณดอกเบี้ยของโจทก์ไว้โดยแจ้งชัดแล้ว ฟ้องของโจทก์ส่วนนี้จึงไม่เคลือบคลุมตามปัญหาข้อ 2 ปรากฏจากทางนำสืบของโจทก์จำเลยตรงกันว่าสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีที่จำเลยที่ 1 ทำไว้กับโจทก์ ครบกำหนดวันที่ 25 มีนาคม 2524 ตามเอกสารหมาย จ.6 และมีการปฏิบัติตามสัญญาต่อมาอีก สัญญาดังกล่าวจึงยังคงบังคับใช้ระหว่างกันไปโดยไม่มีกำหนด ส่วนคำขอของจำเลยที่ 2 ที่ขอให้โจทก์รับรองตั๋วแลกเงินก็ไม่มีกำหนดเวลาสิ้นสุดเช่นกันตามเอกสารหมาย จ.8 ดังนั้น เมื่อโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ชำระหนี้แล้วตามเอกสารหมายจ.14, จ.16, จ.17 ก็เท่ากับโจทก์บอกเลิกสัญญากับจำเลยที่ 1ที่ 2 แล้ว สัญญาดังกล่าวจึงสิ้นสุดลง เมื่อจำเลยที่ 1 ที่ 2ไม่ชำระหนี้ให้โจทก์จึงผิดสัญญา จำเลยที่ 3 ซึ่งเป็นผู้ค้ำประกันและจำนองที่ดินเพื่อประกันหนี้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ตามเอกสารหมาย จ.9ถึง จ.13 จึงต้องรับผิดร่วมกับจำเลยทั้งสองด้วย ส่วนที่จำเลยทั้งสามฎีกาว่านายวีระพันธุ์ กุสุมก์ กลั่นแกล้งโดยทำหลักฐานเท็จว่าจำเลยที่ 3 ขอถอนหลักประกันเป็นเหตุให้โจทก์ฟ้องคดีนี้นั้น จำเลยมีจำเลยที่ 1 ปากเดียวเบิกความอย่างลอย ๆ เท่านั้น จึงมีน้ำหนักน้อยกว่าพยานโจทก์ จะรับฟังตามฎีกาหาได้ไม่ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสามได้ส่วนปัญหาว่าจำเลยทั้งสามเป็นหนี้โจทก์เพียงใดนั้น เห็นว่าตามบัญชีกระแสรายวันเอกสารหมาย จ.7 จำเลยที่ 1 นำเงินเข้าบัญชีครั้งสุดท้ายวันที่ 5 สิงหาคม 2524 หลังจากนั้นไม่มีการเดินสะพัดทางบัญชีอีกจนกระทั่งวันที่ 30 ธันวาคม 2524 จำเลยที่ 3ขอถอนการค้ำประกัน โจทก์จึงบอกกล่าวให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ภายใน 15 วัน นับแต่วันได้รับหนังสือบอกกล่าวและจำเลยที่ 1 ได้รับหนังสือดังกล่าวแล้วในวันที่ 7 มกราคม 2525 ตามหนังสือบอกกล่าวและใบตอบรับเอกสารหมาย จ.14 และ จ.15 การที่จำเลยที่ 1 ไม่ชำระหนี้ถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ผิดนัด และสัญญาบัญชีเดินสะพัดสิ้นสุดลงในวันครบกำหนดตามหนังสือบอกกล่าว คือวันที่ 22 มกราคม 2525โจทก์จึงมีสิทธิคิดดอกเบี้ยทบต้นได้จนถึงวันดังกล่าวที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีสิทธิคิดดอกเบี้ยทบต้นนับแต่วันที่สัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีครบกำหนด และพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3ร่วมกันชำระเงินจำนวน 2,153,193.40 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ18 ต่อปีนับแต่วันที่ 6 สิงหาคม 2524 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์นั้นจึงไม่ถูกต้อง แต่โจทก์ไม่ฎีกาศาลฎีกาจึงไม่อาจพิพากษาให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ร่วมกันรับผิดเกินกว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ได้ ฯลฯพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 420/2532ธนาคาร กรุงเทพ จำกัดโจทก์นาย เฮี่ยงเซียม แซ่ ตั้ง กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 204, ม. 224, ม. 686, ม. 691, ม. 702, ม. 856, ม. 859 ป.วิ.พ. ม. 172, ม. 177, ม. 183, ม. 249จำเลยที่ 1 และที่ 2 เท่านั้นที่ให้การต่อสู้ว่าฟ้องเคลือบคลุมโดยระบุเจาะจงลงไปด้วยว่าเคลือบคลุมเฉพาะการคำนวณดอกเบี้ยของโจทก์ การที่จำเลยทั้งสามฎีกาไปถึงฟ้องข้ออื่นว่าเคลือบคลุมแม้ศาลล่างจะวินิจฉัยให้ ก็เป็นเรื่องนอกประเด็นต่อสู้ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ฟ้องโจทก์บรรยายว่าโจทก์คำนวณดอกเบี้ยกับจำเลยที่ 1 ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชี ซึ่งแนบสำเนาภาพถ่ายสัญญาดังกล่าวและบัญชีเงินฝากกระแสรายวันของจำเลยที่ 1 ประกอบไว้ท้ายฟ้องส่วนการคำนวณดอกเบี้ยกับจำเลยที่ 2 โจทก์ก็บรรยายว่าเป็นหนี้ตามตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 1 ที่โจทก์ต้องชำระแทนไปโดยหยิบยกขึ้นแสดงรายละเอียดเป็นรายฉบับว่ามีหนี้จำนวนเท่าใด คิดดอกเบี้ยอัตราเท่าใด ในช่วงเวลาไหน เป็นการบรรยายฟ้องถึงการคำนวณดอกเบี้ยของโจทก์โดยแจ้งชัด ฟ้องโจทก์ส่วนนี้ไม่เคลือบคลุม เมื่อสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีที่จำเลยที่ 1 ทำไว้กับโจทก์ครบกำหนดแล้วมีการปฏิบัติตามสัญญาต่อมาอีก สัญญาดังกล่าวจึงยังคงใช้บังคับระหว่างกันโดยไม่มีกำหนด คำขอของจำเลยที่ 2ที่ขอให้โจทก์รับรองตั๋วแลกเงินก็ไม่มีกำหนดเวลาสิ้นสุด เมื่อโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยทั้งสองชำระหนี้เท่ากับโจทก์บอกเลิกสัญญากับจำเลยทั้งสองแล้วสัญญาดังกล่าวจึงสิ้นสุดลง เมื่อจำเลยทั้งสองผิดสัญญาไม่ชำระหนี้ให้โจทก์ จำเลยที่ 3 ผู้ค้ำประกันและจำนองที่ดินเพื่อประกันหนี้ของจำเลยที่ 1 ที่ 2 จึงต้องรับผิดร่วมกับจำเลยทั้งสอง จำเลยที่ 1 นำเงินเข้าบัญชีกระแสรายวันครั้งสุดท้ายวันที่ 5สิงหาคม 2524 หลังจากนั้นไม่มีการเดินสะพัดทางบัญชีอีก ต่อมาโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ภายใน 15 วัน นับแต่วันได้รับหนังสือบอกกล่าว จำเลยที่ 1 ได้รับหนังสือบอกกล่าวแล้วไม่ชำระหนี้ ถือได้ว่าผิดนัด และสัญญาบัญชีเดินสะพัดสิ้นสุดลงในวันครบกำหนดตามหนังสือบอกกล่าว ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยชำระเงินน้อยกว่าจำนวนที่จำเลยจะต้องรับผิด แต่โจทก์ไม่ฎีกา ศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยรับผิดเกินกว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ได้.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นหนี้โจทก์ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีเป็นเงิน 2,586,167.72 บาท จำเลยที่ 2 ขอให้โจทก์รับรองตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 2 และชำระเงินให้แก่ผู้ทรงตั๋วดังกล่าวแทน แล้วจำเลยที่ 2 จะชำระเงินดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ยซึ่งโจทก์ได้ชำระเงินตามตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 2 ในฐานะผู้รับรองไปรวม 11 ฉบับ เป็นเงิน 440,982.89 บาท จำเลยที่ 2 ไม่ชำระคืนให้โจทก์ เมื่อรวมดอกเบี้ยแล้วเป็นเงิน 538,286.95 บาท จำเลยที่ 3 นำที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างมาจำนองแก่โจทก์ เพื่อประกันหนี้ของจำเลยที่ 1 ในวงเงิน 2,000,000 บาท และค้ำประกันหนี้ของจำเลยที่ 2 และของตนเองในวงเงิน 600,000 บาท จึงต้องรับผิดร่วมกับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยที่ 3 ไถ่ถอนจำนองและให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ร่วมกันรับผิดชำระหนี้แก่โจทก์เป็นเงิน2,586,167.72 บาท พร้อมดอกเบี้ย และให้จำเลยที่ 2 ที่ 3ร่วมกันรับผิดชำระหนี้แก่โจทก์เป็นเงิน 538,286.95 บาท พร้อมดอกเบี้ย หากจำเลยทั้งสามไม่ชำระหนี้ หรือชำระหนี้ไม่ครบให้ยึดทรัพย์จำนองออกขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ หากยังไม่ครบให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสามออกขายทอดตลาดเอาเงินมาชำระหนี้ให้โจทก์จนครบจำเลยทั้งสามให้การว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ไม่ผิดสัญญาโจทก์ให้สิทธิจำเลยทั้งสองเบิกเงินเกินวงเงินที่กำหนดไว้ในสัญญาแต่กลับปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คของจำเลยที่ 1 และไม่รับรองตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 2 ทำให้จำเลยที่ 2 เสียหาย โจทก์หลอกลวงให้จำเลยที่ 3 ลงชื่อในกระดาษเปล่าแล้วนำไปพิมพ์ข้อความว่าจำเลยที่ 3 ถอนการค้ำประกัน โจทก์ฟ้องคดีนี้เพื่อกลั่นแกล้งจำเลย จำนวนหนี้และดอกเบี้ยไม่ถูกต้อง คำฟ้องโจทก์เคลือบคลุมจำเลยที่ 3 ขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีโดยให้นำดอกเบี้ยทบต้นที่คิดเกินในอัตราร้อยละ 3 ของหนี้รับรองตั๋วแลกเงินมาหักออกจากจำนวนเงิน 2,015,781.80 บาท ก่อนเมื่อได้ยอดเงินเท่าใดให้ถือเป็นจำนวนเงินที่จำเลยที่ 1 ต้องชำระพร้อมดอกเบี้ย นับตั้งแต่วันที่ 31 มีนาคม 2524 จนกว่าจะชำระเสร็จให้จำเลยที่ 2 ชำระเงินจำนวน 538,119.57 บาท พร้อมดอกเบี้ยให้จำเลยที่ 3 ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ชำระหนี้จำนวนดังกล่าวและไถ่ถอนจำนองกับโจทก์ หากจำเลยทั้งสามไม่ชำระหรือชำระไม่ครบให้ยึดทรัพย์จำนองมาขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้ หากไม่ครบให้ยึดทรัพย์สินอื่นจนครบโจทก์และจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ชำระหนี้จำนวน 2,153,193.40 บาท พร้อมดอกเบี้ยนับแต่วันที่ 6 สิงหาคม2524 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาตามฎีกาของจำเลยทั้งสามว่า1. ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่2. โจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่3. จำเลยทั้งสามเป็นหนี้โจทก์เพียงใดตามปัญหาข้อ 1 พิเคราะห์คำให้การของจำเลยทั้งสามตลอดแล้วเห็นว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 เท่านั้นที่ต่อสู้ว่าฟ้องเคลือบคลุมโดยระบุเจาะจงลงไปด้วยว่าเคลือบคลุมเฉพาะการคำนวณดอกเบี้ยของโจทก์ข้อเดียว ดังนั้น ที่จำเลยทั้งสามฎีกาไปถึงฟ้องข้ออื่นว่าเคลือบคลุมแม้ศาลล่างจะวินิจฉัยมาแล้วก็ตาม ก็เป็นเรื่องนอกประเด็นที่ต่อสู้ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ สำหรับเรื่องการคำนวณดอกเบี้ยนี้ปรากฏในฟ้องแล้วว่ามีหลักในการคำนวณกับจำเลยที่ 1 ตามสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชี ซึ่งแนบสำเนาภาพถ่ายสัญญาดังกล่าวและบัญชีเงินฝากกระแสรายวันของจำเลยที่ 1 ประกอบไว้ท้ายฟ้อง ส่วนการคำนวณกับจำเลยที่ 2 โจทก์ก็ได้บรรยายว่าเป็นหนี้ตามตั๋วแลกเงินของจำเลยที่ 1 ที่โจทก์ต้องชำระแทนไปโดยหยิบยกขึ้นแสดงโดยละเอียดเป็นรายฉบับว่า มีหนี้จำนวนเท่าใดคิดดอกเบี้ยอัตราเท่าใดในช่วงเวลาไหน ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ได้บรรยายฟ้องถึงการคำนวณดอกเบี้ยของโจทก์ไว้โดยแจ้งชัดแล้ว ฟ้องของโจทก์ส่วนนี้จึงไม่เคลือบคลุมตามปัญหาข้อ 2 ปรากฏจากทางนำสืบของโจทก์จำเลยตรงกันว่าสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีที่จำเลยที่ 1 ทำไว้กับโจทก์ ครบกำหนดวันที่ 25 มีนาคม 2524 ตามเอกสารหมาย จ.6 และมีการปฏิบัติตามสัญญาต่อมาอีก สัญญาดังกล่าวจึงยังคงบังคับใช้ระหว่างกันไปโดยไม่มีกำหนด ส่วนคำขอของจำเลยที่ 2 ที่ขอให้โจทก์รับรองตั๋วแลกเงินก็ไม่มีกำหนดเวลาสิ้นสุดเช่นกันตามเอกสารหมาย จ.8 ดังนั้น เมื่อโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ชำระหนี้แล้วตามเอกสารหมายจ.14, จ.16, จ.17 ก็เท่ากับโจทก์บอกเลิกสัญญากับจำเลยที่ 1ที่ 2 แล้ว สัญญาดังกล่าวจึงสิ้นสุดลง เมื่อจำเลยที่ 1 ที่ 2ไม่ชำระหนี้ให้โจทก์จึงผิดสัญญา จำเลยที่ 3 ซึ่งเป็นผู้ค้ำประกันและจำนองที่ดินเพื่อประกันหนี้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ตามเอกสารหมาย จ.9ถึง จ.13 จึงต้องรับผิดร่วมกับจำเลยทั้งสองด้วย ส่วนที่จำเลยทั้งสามฎีกาว่านายวีระพันธุ์ กุสุมก์ กลั่นแกล้งโดยทำหลักฐานเท็จว่าจำเลยที่ 3 ขอถอนหลักประกันเป็นเหตุให้โจทก์ฟ้องคดีนี้นั้น จำเลยมีจำเลยที่ 1 ปากเดียวเบิกความอย่างลอย ๆ เท่านั้น จึงมีน้ำหนักน้อยกว่าพยานโจทก์ จะรับฟังตามฎีกาหาได้ไม่ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสามได้ส่วนปัญหาว่าจำเลยทั้งสามเป็นหนี้โจทก์เพียงใดนั้น เห็นว่าตามบัญชีกระแสรายวันเอกสารหมาย จ.7 จำเลยที่ 1 นำเงินเข้าบัญชีครั้งสุดท้ายวันที่ 5 สิงหาคม 2524 หลังจากนั้นไม่มีการเดินสะพัดทางบัญชีอีกจนกระทั่งวันที่ 30 ธันวาคม 2524 จำเลยที่ 3ขอถอนการค้ำประกัน โจทก์จึงบอกกล่าวให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ภายใน 15 วัน นับแต่วันได้รับหนังสือบอกกล่าวและจำเลยที่ 1 ได้รับหนังสือดังกล่าวแล้วในวันที่ 7 มกราคม 2525 ตามหนังสือบอกกล่าวและใบตอบรับเอกสารหมาย จ.14 และ จ.15 การที่จำเลยที่ 1 ไม่ชำระหนี้ถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ผิดนัด และสัญญาบัญชีเดินสะพัดสิ้นสุดลงในวันครบกำหนดตามหนังสือบอกกล่าว คือวันที่ 22 มกราคม 2525โจทก์จึงมีสิทธิคิดดอกเบี้ยทบต้นได้จนถึงวันดังกล่าวที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีสิทธิคิดดอกเบี้ยทบต้นนับแต่วันที่สัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีครบกำหนด และพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3ร่วมกันชำระเงินจำนวน 2,153,193.40 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ18 ต่อปีนับแต่วันที่ 6 สิงหาคม 2524 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์นั้นจึงไม่ถูกต้อง แต่โจทก์ไม่ฎีกาศาลฎีกาจึงไม่อาจพิพากษาให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ร่วมกันรับผิดเกินกว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ได้ ฯลฯพิพากษายืน.(ปชา วรธรรมพินิจ-เสียง ตรีวิมล-วีระชัย สูตรสุวรรณ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ