คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 57334หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาข้อ 2 ยังเป็นการเถียงว่าโจทก์ไม่สุจริตเป็นฎีกาข้อเท็จจริง ฎีกาข้อ 3 ที่อ้างว่าห้ามเฉพาะฟ้องขับไล่ผู้เช่า ไม่ห้ามในกรณีคดีฟ้องขับไล่ผู้เช่าซื้อนั้นคดีนี้โจทก์ไม่ใช่ผู้ให้เช่าซื้อ และกฎหมายยังกล่าวถึงขับไล่ผู้อาศัยด้วยข้อกฎหมายที่จำเลยอ้าง จึงไม่เป็นสาระที่ควรให้ศาลฎีกาวินิจฉัย ไม่รับฎีกาจำเลยจำเลยเห็นว่า คดีนี้โจทก์ผู้ซื้อทรัพย์จากเจ้าของเดิมฟ้องขับไล่จำเลยผู้เช่าซื้อจากเจ้าของเดิมออกจากบ้านพิพาท จึงไม่ใช่คดีฟ้องผู้เช่าให้ออกจากอสังหาริมทรัพย์ไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้วินิจฉัยต่อไปหมายเหตุ โจทก์ยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารออกจากที่ดินและบ้านพิพาทและส่งมอบที่ดินและบ้านพิพาทในสภาพเรียบร้อย ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำนวน 3,000 บาท และนับแต่วันถัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจำเลยและบริวารจะออกไปจากที่ดินและบ้านพิพาทในอัตราเดือนละ 1,000 บาทแก่โจทก์ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกอุทธรณ์ของจำเลยจำเลยฎีกาลงวันที่ 19 มกราคม 2533 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับในวันเดียวกันนั้น (อันดับ 93)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ ศาลชั้นต้นสั่งว่า ผู้อุทธรณ์ยื่นอุทธรณ์คำสั่งไม่รับฎีกาเกินกำหนด 10 วัน ให้ส่งศาลฎีกาเพื่อพิจารณาสั่ง (อันดับ 94)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เห็นว่า ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาในวันที่19 มกราคม 2533 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยยื่นฎีกา จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2533 เป็นการล่วงพ้นกำหนดเวลาสิบวันนับแต่วันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่ง คำร้องของจำเลยจึงมิชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ประกอบด้วยมาตรา 247 ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 237/2533นายณรงค์ กลิ่นศรีสุขโจทก์จ่าสิบตำรวจวรศักดิ์ มั่นกลางจำเลยจ่าสิบตำรวจวรศักดิ์ มั่นกลาง จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 234, ม. 247ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาข้อ 2 ยังเป็นการเถียงว่าโจทก์ไม่สุจริตเป็นฎีกาข้อเท็จจริง ฎีกาข้อ 3 ที่อ้างว่าห้ามเฉพาะฟ้องขับไล่ผู้เช่า ไม่ห้ามในกรณีคดีฟ้องขับไล่ผู้เช่าซื้อนั้นคดีนี้โจทก์ไม่ใช่ผู้ให้เช่าซื้อ และกฎหมายยังกล่าวถึงขับไล่ผู้อาศัยด้วยข้อกฎหมายที่จำเลยอ้าง จึงไม่เป็นสาระที่ควรให้ศาลฎีกาวินิจฉัย ไม่รับฎีกาจำเลยจำเลยเห็นว่า คดีนี้โจทก์ผู้ซื้อทรัพย์จากเจ้าของเดิมฟ้องขับไล่จำเลยผู้เช่าซื้อจากเจ้าของเดิมออกจากบ้านพิพาท จึงไม่ใช่คดีฟ้องผู้เช่าให้ออกจากอสังหาริมทรัพย์ไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้วินิจฉัยต่อไปหมายเหตุ โจทก์ยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารออกจากที่ดินและบ้านพิพาทและส่งมอบที่ดินและบ้านพิพาทในสภาพเรียบร้อย ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำนวน 3,000 บาท และนับแต่วันถัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจำเลยและบริวารจะออกไปจากที่ดินและบ้านพิพาทในอัตราเดือนละ 1,000 บาทแก่โจทก์ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกอุทธรณ์ของจำเลยจำเลยฎีกาลงวันที่ 19 มกราคม 2533 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับในวันเดียวกันนั้น (อันดับ 93)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ ศาลชั้นต้นสั่งว่า ผู้อุทธรณ์ยื่นอุทธรณ์คำสั่งไม่รับฎีกาเกินกำหนด 10 วัน ให้ส่งศาลฎีกาเพื่อพิจารณาสั่ง (อันดับ 94)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เห็นว่า ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาในวันที่19 มกราคม 2533 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยยื่นฎีกา จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2533 เป็นการล่วงพ้นกำหนดเวลาสิบวันนับแต่วันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่ง คำร้องของจำเลยจึงมิชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ประกอบด้วยมาตรา 247 ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ(ชูศักดิ์ บัณฑิตกุล-พิชิต พรหมพิทักษ์กุล-สุเทพ กิจสวัสดิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 237/2533นายณรงค์ กลิ่นศรีสุขโจทก์จ่าสิบตำรวจวรศักดิ์ มั่นกลางจำเลยจ่าสิบตำรวจวรศักดิ์ มั่นกลาง จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 234, ม. 247ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาข้อ 2 ยังเป็นการเถียงว่าโจทก์ไม่สุจริตเป็นฎีกาข้อเท็จจริง ฎีกาข้อ 3 ที่อ้างว่าห้ามเฉพาะฟ้องขับไล่ผู้เช่า ไม่ห้ามในกรณีคดีฟ้องขับไล่ผู้เช่าซื้อนั้นคดีนี้โจทก์ไม่ใช่ผู้ให้เช่าซื้อ และกฎหมายยังกล่าวถึงขับไล่ผู้อาศัยด้วยข้อกฎหมายที่จำเลยอ้าง จึงไม่เป็นสาระที่ควรให้ศาลฎีกาวินิจฉัย ไม่รับฎีกาจำเลยจำเลยเห็นว่า คดีนี้โจทก์ผู้ซื้อทรัพย์จากเจ้าของเดิมฟ้องขับไล่จำเลยผู้เช่าซื้อจากเจ้าของเดิมออกจากบ้านพิพาท จึงไม่ใช่คดีฟ้องผู้เช่าให้ออกจากอสังหาริมทรัพย์ไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้วินิจฉัยต่อไปหมายเหตุ โจทก์ยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารออกจากที่ดินและบ้านพิพาทและส่งมอบที่ดินและบ้านพิพาทในสภาพเรียบร้อย ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำนวน 3,000 บาท และนับแต่วันถัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจำเลยและบริวารจะออกไปจากที่ดินและบ้านพิพาทในอัตราเดือนละ 1,000 บาทแก่โจทก์ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกอุทธรณ์ของจำเลยจำเลยฎีกาลงวันที่ 19 มกราคม 2533 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับในวันเดียวกันนั้น (อันดับ 93)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ ศาลชั้นต้นสั่งว่า ผู้อุทธรณ์ยื่นอุทธรณ์คำสั่งไม่รับฎีกาเกินกำหนด 10 วัน ให้ส่งศาลฎีกาเพื่อพิจารณาสั่ง (อันดับ 94)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เห็นว่า ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาในวันที่19 มกราคม 2533 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยยื่นฎีกา จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2533 เป็นการล่วงพ้นกำหนดเวลาสิบวันนับแต่วันที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่ง คำร้องของจำเลยจึงมิชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ประกอบด้วยมาตรา 247 ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ(ชูศักดิ์ บัณฑิตกุล-พิชิต พรหมพิทักษ์กุล-สุเทพ กิจสวัสดิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ