คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 70/2532หลักกฎหมาย: จำเลยกับพวกมีเจตนาร่วมกันมาใช้อาวุธปืนยิงนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลาเพราะเหตุเคยมีเรื่องวิวาททำร้ายกับนักเรียนโรงเรียนซึ่งจำเลยกับพวกเรียนอยู่ เมื่อพบผู้ตายกับผู้เสียหายต่างแต่งกายชุดวิทยาลัยเทคนิคยะลาและยืนอยู่ใกล้กัน จึงยิงคนทั้งสองในเวลาต่อเนื่องกัน เมื่อไม่ปรากฏว่าพวกจำเลยที่ยิงมีเจตนายิงเฉพาะผู้ตายแต่เพิ่มเจตนายิงผู้เสียหายอีกคนหนึ่งในภายหลังเป็นพิเศษแล้ว ก็ต้องฟังเป็นคุณแก่จำเลยว่าจำเลยกับพวกร่วมกระทำผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท มิใช่สองกรรมสองกระทง.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกร่วมกันกระทำความผิดหลายกรรมคือใช้อาวุธปืนยิงนายสุนทร นุ่นแก้ว ผู้ตายถึงแก่ความตาย และยิงนายอับดุลฮาดี คือราแม ผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่า กระสุนปืนถูกผู้เสียหายที่ช่องท้อง แต่ผู้เสียหายไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 288, 80, 83, 91จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 และ 288, 80 ฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา จำคุก 20 ปีฐานพยายามฆ่าผู้อื่น จำคุก 12 ปีรวมจำคุก 32 ปี คำรับสารภาพของจำเลยชั้นจับกุมพอมีประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้าง ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 21 ปี 4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงเบื้องต้นรับฟังได้ว่า ก่อนเกิดเหตุนักเรียนโรงเรียนพัฒนาวิทยา มีสาเหตุวิวาททำร้ายร่างกายกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา ตำบลสะเตง อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลาวันเกิดเหตุวันที่ 17 กรกฎาคม 2527 เวลา 13 นาฬิกามีคนร้ายใช้อาวุธปืนยิงนายสุนทร นุ่นแก้ว กับนายอับดุลฮาดี คือราแม ผู้เสียหายนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา ขณะนายสุนทรกำลังเดินเข้าประตูวิทยาลัยด้านหน้า และขณะผู้เสียหายกำลังยืนคอยรถยนต์โดยสารที่เกาะกลางถนนหน้าวิทยาลัย กระสุนปืนถูกนายสุนทรที่หน้าผากทะลุศีรษะและที่ชายโครงขวา นายสุนทรถึงแก่ความตายทันทีและกระสุนปืนถูกผู้เสียหายที่เอวด้านซ้ายทะลุเข้าช่องท้องตามรายงานแพทย์ท้ายฟ้อง คดีมีปัญหาว่า จำเลยกระทำผิดตามที่โจทก์ฟ้องหรือไม่ ได้ความจากผู้เสียหายว่าผู้เสียหายรู้จักจำเลยกับนายมะรอบีนักเรียนโรงเรียนพัฒนาวิทยา มาก่อนเกิดเหตุประมาณ 2 ปีมาแล้ว ไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคือง โดยเฉพาะจำเลยเช่าบ้านอยู่ซอยเดียวกับผู้เสียหายและเคยกินข้าวด้วยกัน เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม 2527 เวลาประมาณ 13 นาฬิกาขณะที่ ผู้เสียหายยืนคอยรถยนต์โดยสารที่เกาะกลางถนนหน้าวิทยาลัยเตรียมจะกลับบ้านอยู่นั้น ผู้เสียหายเห็นจำเลยขับรถจักรยานยนต์ให้นายมะรอบีนั่งซ้อนท้ายมาจอดที่หน้าวิทยาลัยห่างผู้เสียหายประมาณ8 เมตร และห่างกลุ่มนักศึกษาหญิงประมาณ 8 เมตร จำเลยหันมาดูผู้เสียหายแต่ไม่พูดอะไร ขณะนั้นนายสุนทรกำลังเดินเข้าประตูวิทยาลัยอยู่ห่างผู้เสียหาย 2-3 เมตร นายมะรอบีได้เดินเข้าไปใช้อาวุธปืนสั้นยิงนายสุนทร 2 นัด นายสุนทรล้มลง และยิงผู้เสียหายถูกที่เอวด้านซ้าย 1 นัด แล้วจะยิงซ้ำอีกแต่จำเลยห้ามไว้ แล้วนายมะรอบีนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์จำเลยขับหลบหนีไปมีรถกระบะนำผู้เสียหายไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล เห็นว่า เหตุเกิดเวลากลางวันผู้เสียหายรู้จักจำเลยกับนายมะรอบีมาก่อน ผู้เสียหายยืนคอยรถยนต์โดยสารห่างจำเลยกับนายมะรอบี และห่างนายสุนทรเพียง 8 เมตร กับ2-3 เมตรตามลำดับ แม้ผู้เสียหายตอบคำถามค้านว่า นายสุนทรเดินผ่านผู้เสียหายไปทางด้านหลัง ผู้เสียหายหันไปมองทางนายสุนทรขณะที่ผู้เสียหายได้ยินเสียงปืนแล้วก็ตาม คำเบิกความผู้เสียหายซึ่งถูกนายมะรอบียิงบาดเจ็บแต่ยังมีสติดีก็มีน้ำหนัก นอกจากนี้นายอิบราฮิม คือราซอ พยานโจทก์ยังเบิกความสนับสนุนผู้เสียหายอีกว่าพยานเรียนอยู่โรงเรียนพาณิชยการ ไปกินอาหารอิสลามที่โรงเรียนพัฒนาวิทยาเป็นประจำและรู้จักจำเลย ก่อนเกิดเหตุ 1 อาทิตย์นักเรียนโรงเรียน พัฒนาวิทยามีสาเหตุวิวาททำร้ายร่างกายกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา เช้าวันเกิดเหตุพยานพบจำเลย นายมะรอบี นายอำนวยที่ร้านขายอาหารหน้าโรงเรียนพัฒนาวิทยา คนทั้งสามชวนพยานกับพวกบอกว่าจะไปตีกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา นายมะรอบียังได้ให้พยานดูอาวุธปืนขนาด .38 อีกด้วย พยานกลับไปโรงเรียนจนเวลาเกือบ 13 นาฬิกาพยานขับขี่รถจักรยานยนต์ผ่านวิทยาลัยเทคนิคยะลาตามหลังจำเลยซึ่งขับขี่รถจักรยานยนต์เลยไปข้างหน้า และเห็นรถจักรยานยนต์นายอำนวยขับขี่ตามมามีนายมะรอบีซ้อนท้ายมาด้วย พยานขับขี่รถไปถึงหอนาฬิกาก็ได้ยินเสียงปืนจึงย้อนกลับมา พบคนถูกยิงตายหน้าวิทยาลัยเทคนิคยะลาส่วนนายมะรอบีไม่อยู่แล้ว เห็นว่า แม้นายอิบราฮิมจะเบิกความแตกต่างกับคำเบิกความผู้เสียหายบ้างกล่าวคือ ผู้เสียหายอ้างว่า เห็นนายมะรอบีนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์จำเลยมาจอดที่หน้าวิทยาลัยเทคนิคยะลา แต่ก็เป็นพยานยืนยันข้อเท็จจริงที่ว่าในวันเกิดเหตุตอนเช้าจำเลย นายมะรอบี นายอำนวย ต่างชวนพยานไปตีกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลาโดยนายมะรอบีมีอาวุธปืนติดตัว และก่อนเวลามีเสียงปืนดังเล็กน้อย จำเลยกับนายอำนวยต่างขับขี่รถจักรยานยนต์ผ่านที่เกิดเหตุมีนายมะรอบีนั่งซ้อนท้ายไปด้วย ซึ่งเป็นพยานแวดล้อมมัดตัวจำเลยว่าร่วมกระทำผิด ได้ความจากพันตำรวจโทสุรัตน์ เขียนทองพนักงานสอบสวน และร้อยตำรวจดทสุรินทร์ ปาลาเร่ ผู้จับกุมจำเลยต่อไปว่า ในวันเกิดเหตุเมื่อพันตำรวจโทสุรัตน์รับแจ้งเหตุจากร้อยตำรวจตรีณรงค์ยศแล้วได้ออกไปตรวจที่เกิดเหตุ ทำบันทึก ทำแผนที่สังเขป แสดงที่เกิดเหตุเอกสารหมาย จ.3, จ.4 ตามลำดับ และไปสอบปากคำผู้เสียหายที่โรงพยาบาลจังหวัดยะลา ผู้เสียหายให้การยืนยันว่าจำเลยขับขี่รถจักรยานยนต์มีนายมะรอบีซ้อนท้าย นายมะรอบีใช้อาวุธปืนยิงนายสุนทรและผู้เสียหายตามลำดับ โดยนายอำนวย คงสาลาขับขี่รถจักรยานยนต์อีก 1 คันคอยให้ความคุ้มกัน พันตำรวจโทสุรัตน์ติดตามจับกุมตัวจำเลยที่บ้านตำบลกรงปีนัง แต่ไม่พบ จึงออกหมายจับจนวันที่ 15 กันยายน 2529 หลังเกิดเหตุ 2 ปีเศษ ร้อยตำรวจโทสุรินทร์สืบทราบว่าจำเลยหลบหนี ไปทำงานบริเวณคิวแท็กซี่หน้าโรงพยาบาล อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา วันรุ่งขึ้นจึงไปจับกุมจำเลยเมื่อแจ้งข้อหา จำเลยให้การรับสารภาพตามบันทึกการจับกุมเอกสารหมายจ.2 ว่าร่วมกับพวกที่หลบหนีกระทำผิดจริงแต่เมื่อได้ความจากนายอิบราฮิมพยานโจทก์ว่า เช้าวันเกิดเหตุ จำเลย นายมะรอบีนายอำนวยชวนนายอิบราฮิมที่ร้านขายอาหารหน้าโรงเรียนพัฒนาวิทยาให้พากันไปตีกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา และได้ความจากผู้เสียหายว่า ขณะเกิดเหตุนายสุนทรผู้ตายกำลังเดินห่างผู้เสียหายเพียงประมาณ2-3 เมตร เมื่อพิเคราะห์บันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุเอกสารหมายจ.3 แผนที่สังเขปแสดงสถานที่เกิดเหตุเอกสารหมาย จ.4, จ.7 ประกอบแล้วเชื่อได้ว่า จำเลยกับพวกมีเจตนาร่วมกันมาใช้อาวุธปืนยิงนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา เพราะเหตุเคยมีเรื่องวิวาททำร้ายกับนักเรียนโรงเรียนพัฒนาวิทยา ซึ่งจำเลยกับพวกเรียนอยู่ เมื่อพบนายสุนทรกับผู้เสียหายต่างแต่งกายชุดวิทยาลัยเทคนิคยะลาและยืนอยู่ใกล้กันจึงยิงคนทั้งสองในเวลาต่อเนื่องกัน เมื่อไม่ปรากฏข้อเท็จจริงที่แสดงว่า นายมะรอบีพวกจำเลยมีเจตนายิงเฉพาะนายสุนทร แต่เพิ่มเจตนายิงผู้เสียหายอีกคนในภายหลังเป็นพิเศษแล้ว ก็ต้องฟังให้เป็นคุณแก่จำเลยว่า จำเลยกับพวกร่วมกระทำผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ไม่ใช่สองกรรมสองกระทงดังที่ศาลล่างวินิจฉัย ศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยเฉพาะความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาอันเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดเพียงบทเดียวได้ แม้โจทก์จะฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยหลายกระทงและจำเลยมิได้ ฎีกาในปัญหาข้อนี้ก็ตาม"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288 และ 288, 80 ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 288 ซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 20 ปีคำรับสารภาพของจำเลยชั้นจับกุมพอมีประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้างลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุกจำเลย 13 ปี 4 เดือน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 70/2532พนักงานอัยการ จังหวัด ยะลาโจทก์นาย บือราเฮง ขาเดร์จำเลย ป.อ. ม. 90, ม. 91จำเลยกับพวกมีเจตนาร่วมกันมาใช้อาวุธปืนยิงนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลาเพราะเหตุเคยมีเรื่องวิวาททำร้ายกับนักเรียนโรงเรียนซึ่งจำเลยกับพวกเรียนอยู่ เมื่อพบผู้ตายกับผู้เสียหายต่างแต่งกายชุดวิทยาลัยเทคนิคยะลาและยืนอยู่ใกล้กัน จึงยิงคนทั้งสองในเวลาต่อเนื่องกัน เมื่อไม่ปรากฏว่าพวกจำเลยที่ยิงมีเจตนายิงเฉพาะผู้ตายแต่เพิ่มเจตนายิงผู้เสียหายอีกคนหนึ่งในภายหลังเป็นพิเศษแล้ว ก็ต้องฟังเป็นคุณแก่จำเลยว่าจำเลยกับพวกร่วมกระทำผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท มิใช่สองกรรมสองกระทง.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกร่วมกันกระทำความผิดหลายกรรมคือใช้อาวุธปืนยิงนายสุนทร นุ่นแก้ว ผู้ตายถึงแก่ความตาย และยิงนายอับดุลฮาดี คือราแม ผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่า กระสุนปืนถูกผู้เสียหายที่ช่องท้อง แต่ผู้เสียหายไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 288, 80, 83, 91จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 และ 288, 80 ฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา จำคุก 20 ปีฐานพยายามฆ่าผู้อื่น จำคุก 12 ปีรวมจำคุก 32 ปี คำรับสารภาพของจำเลยชั้นจับกุมพอมีประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้าง ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 21 ปี 4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงเบื้องต้นรับฟังได้ว่า ก่อนเกิดเหตุนักเรียนโรงเรียนพัฒนาวิทยา มีสาเหตุวิวาททำร้ายร่างกายกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา ตำบลสะเตง อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลาวันเกิดเหตุวันที่ 17 กรกฎาคม 2527 เวลา 13 นาฬิกามีคนร้ายใช้อาวุธปืนยิงนายสุนทร นุ่นแก้ว กับนายอับดุลฮาดี คือราแม ผู้เสียหายนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา ขณะนายสุนทรกำลังเดินเข้าประตูวิทยาลัยด้านหน้า และขณะผู้เสียหายกำลังยืนคอยรถยนต์โดยสารที่เกาะกลางถนนหน้าวิทยาลัย กระสุนปืนถูกนายสุนทรที่หน้าผากทะลุศีรษะและที่ชายโครงขวา นายสุนทรถึงแก่ความตายทันทีและกระสุนปืนถูกผู้เสียหายที่เอวด้านซ้ายทะลุเข้าช่องท้องตามรายงานแพทย์ท้ายฟ้อง คดีมีปัญหาว่า จำเลยกระทำผิดตามที่โจทก์ฟ้องหรือไม่ ได้ความจากผู้เสียหายว่าผู้เสียหายรู้จักจำเลยกับนายมะรอบีนักเรียนโรงเรียนพัฒนาวิทยา มาก่อนเกิดเหตุประมาณ 2 ปีมาแล้ว ไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคือง โดยเฉพาะจำเลยเช่าบ้านอยู่ซอยเดียวกับผู้เสียหายและเคยกินข้าวด้วยกัน เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม 2527 เวลาประมาณ 13 นาฬิกาขณะที่ ผู้เสียหายยืนคอยรถยนต์โดยสารที่เกาะกลางถนนหน้าวิทยาลัยเตรียมจะกลับบ้านอยู่นั้น ผู้เสียหายเห็นจำเลยขับรถจักรยานยนต์ให้นายมะรอบีนั่งซ้อนท้ายมาจอดที่หน้าวิทยาลัยห่างผู้เสียหายประมาณ8 เมตร และห่างกลุ่มนักศึกษาหญิงประมาณ 8 เมตร จำเลยหันมาดูผู้เสียหายแต่ไม่พูดอะไร ขณะนั้นนายสุนทรกำลังเดินเข้าประตูวิทยาลัยอยู่ห่างผู้เสียหาย 2-3 เมตร นายมะรอบีได้เดินเข้าไปใช้อาวุธปืนสั้นยิงนายสุนทร 2 นัด นายสุนทรล้มลง และยิงผู้เสียหายถูกที่เอวด้านซ้าย 1 นัด แล้วจะยิงซ้ำอีกแต่จำเลยห้ามไว้ แล้วนายมะรอบีนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์จำเลยขับหลบหนีไปมีรถกระบะนำผู้เสียหายไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล เห็นว่า เหตุเกิดเวลากลางวันผู้เสียหายรู้จักจำเลยกับนายมะรอบีมาก่อน ผู้เสียหายยืนคอยรถยนต์โดยสารห่างจำเลยกับนายมะรอบี และห่างนายสุนทรเพียง 8 เมตร กับ2-3 เมตรตามลำดับ แม้ผู้เสียหายตอบคำถามค้านว่า นายสุนทรเดินผ่านผู้เสียหายไปทางด้านหลัง ผู้เสียหายหันไปมองทางนายสุนทรขณะที่ผู้เสียหายได้ยินเสียงปืนแล้วก็ตาม คำเบิกความผู้เสียหายซึ่งถูกนายมะรอบียิงบาดเจ็บแต่ยังมีสติดีก็มีน้ำหนัก นอกจากนี้นายอิบราฮิม คือราซอ พยานโจทก์ยังเบิกความสนับสนุนผู้เสียหายอีกว่าพยานเรียนอยู่โรงเรียนพาณิชยการ ไปกินอาหารอิสลามที่โรงเรียนพัฒนาวิทยาเป็นประจำและรู้จักจำเลย ก่อนเกิดเหตุ 1 อาทิตย์นักเรียนโรงเรียน พัฒนาวิทยามีสาเหตุวิวาททำร้ายร่างกายกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา เช้าวันเกิดเหตุพยานพบจำเลย นายมะรอบี นายอำนวยที่ร้านขายอาหารหน้าโรงเรียนพัฒนาวิทยา คนทั้งสามชวนพยานกับพวกบอกว่าจะไปตีกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา นายมะรอบียังได้ให้พยานดูอาวุธปืนขนาด .38 อีกด้วย พยานกลับไปโรงเรียนจนเวลาเกือบ 13 นาฬิกาพยานขับขี่รถจักรยานยนต์ผ่านวิทยาลัยเทคนิคยะลาตามหลังจำเลยซึ่งขับขี่รถจักรยานยนต์เลยไปข้างหน้า และเห็นรถจักรยานยนต์นายอำนวยขับขี่ตามมามีนายมะรอบีซ้อนท้ายมาด้วย พยานขับขี่รถไปถึงหอนาฬิกาก็ได้ยินเสียงปืนจึงย้อนกลับมา พบคนถูกยิงตายหน้าวิทยาลัยเทคนิคยะลาส่วนนายมะรอบีไม่อยู่แล้ว เห็นว่า แม้นายอิบราฮิมจะเบิกความแตกต่างกับคำเบิกความผู้เสียหายบ้างกล่าวคือ ผู้เสียหายอ้างว่า เห็นนายมะรอบีนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์จำเลยมาจอดที่หน้าวิทยาลัยเทคนิคยะลา แต่ก็เป็นพยานยืนยันข้อเท็จจริงที่ว่าในวันเกิดเหตุตอนเช้าจำเลย นายมะรอบี นายอำนวย ต่างชวนพยานไปตีกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลาโดยนายมะรอบีมีอาวุธปืนติดตัว และก่อนเวลามีเสียงปืนดังเล็กน้อย จำเลยกับนายอำนวยต่างขับขี่รถจักรยานยนต์ผ่านที่เกิดเหตุมีนายมะรอบีนั่งซ้อนท้ายไปด้วย ซึ่งเป็นพยานแวดล้อมมัดตัวจำเลยว่าร่วมกระทำผิด ได้ความจากพันตำรวจโทสุรัตน์ เขียนทองพนักงานสอบสวน และร้อยตำรวจดทสุรินทร์ ปาลาเร่ ผู้จับกุมจำเลยต่อไปว่า ในวันเกิดเหตุเมื่อพันตำรวจโทสุรัตน์รับแจ้งเหตุจากร้อยตำรวจตรีณรงค์ยศแล้วได้ออกไปตรวจที่เกิดเหตุ ทำบันทึก ทำแผนที่สังเขป แสดงที่เกิดเหตุเอกสารหมาย จ.3, จ.4 ตามลำดับ และไปสอบปากคำผู้เสียหายที่โรงพยาบาลจังหวัดยะลา ผู้เสียหายให้การยืนยันว่าจำเลยขับขี่รถจักรยานยนต์มีนายมะรอบีซ้อนท้าย นายมะรอบีใช้อาวุธปืนยิงนายสุนทรและผู้เสียหายตามลำดับ โดยนายอำนวย คงสาลาขับขี่รถจักรยานยนต์อีก 1 คันคอยให้ความคุ้มกัน พันตำรวจโทสุรัตน์ติดตามจับกุมตัวจำเลยที่บ้านตำบลกรงปีนัง แต่ไม่พบ จึงออกหมายจับจนวันที่ 15 กันยายน 2529 หลังเกิดเหตุ 2 ปีเศษ ร้อยตำรวจโทสุรินทร์สืบทราบว่าจำเลยหลบหนี ไปทำงานบริเวณคิวแท็กซี่หน้าโรงพยาบาล อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา วันรุ่งขึ้นจึงไปจับกุมจำเลยเมื่อแจ้งข้อหา จำเลยให้การรับสารภาพตามบันทึกการจับกุมเอกสารหมายจ.2 ว่าร่วมกับพวกที่หลบหนีกระทำผิดจริงแต่เมื่อได้ความจากนายอิบราฮิมพยานโจทก์ว่า เช้าวันเกิดเหตุ จำเลย นายมะรอบีนายอำนวยชวนนายอิบราฮิมที่ร้านขายอาหารหน้าโรงเรียนพัฒนาวิทยาให้พากันไปตีกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา และได้ความจากผู้เสียหายว่า ขณะเกิดเหตุนายสุนทรผู้ตายกำลังเดินห่างผู้เสียหายเพียงประมาณ2-3 เมตร เมื่อพิเคราะห์บันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุเอกสารหมายจ.3 แผนที่สังเขปแสดงสถานที่เกิดเหตุเอกสารหมาย จ.4, จ.7 ประกอบแล้วเชื่อได้ว่า จำเลยกับพวกมีเจตนาร่วมกันมาใช้อาวุธปืนยิงนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา เพราะเหตุเคยมีเรื่องวิวาททำร้ายกับนักเรียนโรงเรียนพัฒนาวิทยา ซึ่งจำเลยกับพวกเรียนอยู่ เมื่อพบนายสุนทรกับผู้เสียหายต่างแต่งกายชุดวิทยาลัยเทคนิคยะลาและยืนอยู่ใกล้กันจึงยิงคนทั้งสองในเวลาต่อเนื่องกัน เมื่อไม่ปรากฏข้อเท็จจริงที่แสดงว่า นายมะรอบีพวกจำเลยมีเจตนายิงเฉพาะนายสุนทร แต่เพิ่มเจตนายิงผู้เสียหายอีกคนในภายหลังเป็นพิเศษแล้ว ก็ต้องฟังให้เป็นคุณแก่จำเลยว่า จำเลยกับพวกร่วมกระทำผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ไม่ใช่สองกรรมสองกระทงดังที่ศาลล่างวินิจฉัย ศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยเฉพาะความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาอันเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดเพียงบทเดียวได้ แม้โจทก์จะฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยหลายกระทงและจำเลยมิได้ ฎีกาในปัญหาข้อนี้ก็ตาม"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288 และ 288, 80 ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 288 ซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 20 ปีคำรับสารภาพของจำเลยชั้นจับกุมพอมีประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้างลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุกจำเลย 13 ปี 4 เดือน(อากาศ บำรุงชีพ-ถวิล ทองสว่างรัตน์-พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการยิงคนหลายคนที่ถือได้ว่า เป็นการกระทำผิดกรรมเดียวตามหลักในคำพิพากษาศาลฎีกาเรื่องนี้ หมายความถึงเป็นการกระทำที่เกิดขึ้นในเวลาต่อเนื่องกัน และเกิดจากเจตนาอันเดียวกัน กล่าวคือ พวกจำเลยมีเจตนาเดียวมาแต่ต้นแล้วว่าจะยิงทั้งผู้ตายและผู้เสียหาย แม้ยิงผู้ตาย 2 นัดและยิงผู้เสียหาย 1 นัด แต่ได้กระทำต่อเนื่องกันจึงเป็นกรรมเดียว แต่ถ้าเจตนาของพวกจำเลยต้องการยิงผู้ตายคนเดียวและมีเจตนาขึ้นใหม่ยิงผู้เสียหายอีกต่างหากจากที่ได้ยิงผู้ตายแล้วเช่นนี้ก็เป็นหลายกรรมต่างกันตัวอย่างเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1631/2522 จำเลยยิง พ.2 นัด แล้วเจตนายิง ส.และก.ซึ่งเดินตามพ.มาด้วยอีกกระสุนปืนถูกพ.ตายส.ถูกยิง 2 นัดเป็นอันตรายสาหัสกระสุน 1 นัดเฉียด ก. ไป ดังนี้จำเลยมีความผิดฐานฆ่าคนกรรมหนึ่งกับฐานพยายามฆ่าผู้อื่นอีก 2 กรรม นอกจากนี้หากการกระทำเกิดขึ้นในเวลาที่ไม่ต่อเนื่องกัน ก็ไม่ใช่กรรมเดียวเช่นกัน ดังตัวอย่าง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1331/2520 จำเลยกับพวกยิง ด. ที่พื้นดินคนละ 1 นัดแล้วจำเลยกับพวกขึ้นเรือน อ.แล้วขึ้นเรือนส. ลงจากเรือน ส.ไปพบถ.เดินมาจำเลยกับพวกยิงถ. อีกคนละ 1 นัด ดังนี้เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ต่างกระทงกัน ทองธารเหลืองเรืองรองคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกร่วมกันกระทำความผิดหลายกรรมคือใช้อาวุธปืนยิงนายสุนทร นุ่นแก้ว ผู้ตายถึงแก่ความตาย และยิงนายอับดุลฮาดี คือราแม ผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่า กระสุนปืนถูกผู้เสียหายที่ช่องท้อง แต่ผู้เสียหายไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 288, 80, 83, 91จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 และ 288, 80 ฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา จำคุก 20 ปีฐานพยายามฆ่าผู้อื่น จำคุก 12 ปีรวมจำคุก 32 ปี คำรับสารภาพของจำเลยชั้นจับกุมพอมีประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้าง ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 21 ปี 4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงเบื้องต้นรับฟังได้ว่า ก่อนเกิดเหตุนักเรียนโรงเรียนพัฒนาวิทยา มีสาเหตุวิวาททำร้ายร่างกายกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา ตำบลสะเตง อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลาวันเกิดเหตุวันที่ 17 กรกฎาคม 2527 เวลา 13 นาฬิกามีคนร้ายใช้อาวุธปืนยิงนายสุนทร นุ่นแก้ว กับนายอับดุลฮาดี คือราแม ผู้เสียหายนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา ขณะนายสุนทรกำลังเดินเข้าประตูวิทยาลัยด้านหน้า และขณะผู้เสียหายกำลังยืนคอยรถยนต์โดยสารที่เกาะกลางถนนหน้าวิทยาลัย กระสุนปืนถูกนายสุนทรที่หน้าผากทะลุศีรษะและที่ชายโครงขวา นายสุนทรถึงแก่ความตายทันทีและกระสุนปืนถูกผู้เสียหายที่เอวด้านซ้ายทะลุเข้าช่องท้องตามรายงานแพทย์ท้ายฟ้อง คดีมีปัญหาว่า จำเลยกระทำผิดตามที่โจทก์ฟ้องหรือไม่ ได้ความจากผู้เสียหายว่าผู้เสียหายรู้จักจำเลยกับนายมะรอบีนักเรียนโรงเรียนพัฒนาวิทยา มาก่อนเกิดเหตุประมาณ 2 ปีมาแล้ว ไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคือง โดยเฉพาะจำเลยเช่าบ้านอยู่ซอยเดียวกับผู้เสียหายและเคยกินข้าวด้วยกัน เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม 2527 เวลาประมาณ 13 นาฬิกาขณะที่ ผู้เสียหายยืนคอยรถยนต์โดยสารที่เกาะกลางถนนหน้าวิทยาลัยเตรียมจะกลับบ้านอยู่นั้น ผู้เสียหายเห็นจำเลยขับรถจักรยานยนต์ให้นายมะรอบีนั่งซ้อนท้ายมาจอดที่หน้าวิทยาลัยห่างผู้เสียหายประมาณ8 เมตร และห่างกลุ่มนักศึกษาหญิงประมาณ 8 เมตร จำเลยหันมาดูผู้เสียหายแต่ไม่พูดอะไร ขณะนั้นนายสุนทรกำลังเดินเข้าประตูวิทยาลัยอยู่ห่างผู้เสียหาย 2-3 เมตร นายมะรอบีได้เดินเข้าไปใช้อาวุธปืนสั้นยิงนายสุนทร 2 นัด นายสุนทรล้มลง และยิงผู้เสียหายถูกที่เอวด้านซ้าย 1 นัด แล้วจะยิงซ้ำอีกแต่จำเลยห้ามไว้ แล้วนายมะรอบีนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์จำเลยขับหลบหนีไปมีรถกระบะนำผู้เสียหายไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล เห็นว่า เหตุเกิดเวลากลางวันผู้เสียหายรู้จักจำเลยกับนายมะรอบีมาก่อน ผู้เสียหายยืนคอยรถยนต์โดยสารห่างจำเลยกับนายมะรอบี และห่างนายสุนทรเพียง 8 เมตร กับ2-3 เมตรตามลำดับ แม้ผู้เสียหายตอบคำถามค้านว่า นายสุนทรเดินผ่านผู้เสียหายไปทางด้านหลัง ผู้เสียหายหันไปมองทางนายสุนทรขณะที่ผู้เสียหายได้ยินเสียงปืนแล้วก็ตาม คำเบิกความผู้เสียหายซึ่งถูกนายมะรอบียิงบาดเจ็บแต่ยังมีสติดีก็มีน้ำหนัก นอกจากนี้นายอิบราฮิม คือราซอ พยานโจทก์ยังเบิกความสนับสนุนผู้เสียหายอีกว่าพยานเรียนอยู่โรงเรียนพาณิชยการ ไปกินอาหารอิสลามที่โรงเรียนพัฒนาวิทยาเป็นประจำและรู้จักจำเลย ก่อนเกิดเหตุ 1 อาทิตย์นักเรียนโรงเรียน พัฒนาวิทยามีสาเหตุวิวาททำร้ายร่างกายกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา เช้าวันเกิดเหตุพยานพบจำเลย นายมะรอบี นายอำนวยที่ร้านขายอาหารหน้าโรงเรียนพัฒนาวิทยา คนทั้งสามชวนพยานกับพวกบอกว่าจะไปตีกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา นายมะรอบียังได้ให้พยานดูอาวุธปืนขนาด .38 อีกด้วย พยานกลับไปโรงเรียนจนเวลาเกือบ 13 นาฬิกาพยานขับขี่รถจักรยานยนต์ผ่านวิทยาลัยเทคนิคยะลาตามหลังจำเลยซึ่งขับขี่รถจักรยานยนต์เลยไปข้างหน้า และเห็นรถจักรยานยนต์นายอำนวยขับขี่ตามมามีนายมะรอบีซ้อนท้ายมาด้วย พยานขับขี่รถไปถึงหอนาฬิกาก็ได้ยินเสียงปืนจึงย้อนกลับมา พบคนถูกยิงตายหน้าวิทยาลัยเทคนิคยะลาส่วนนายมะรอบีไม่อยู่แล้ว เห็นว่า แม้นายอิบราฮิมจะเบิกความแตกต่างกับคำเบิกความผู้เสียหายบ้างกล่าวคือ ผู้เสียหายอ้างว่า เห็นนายมะรอบีนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์จำเลยมาจอดที่หน้าวิทยาลัยเทคนิคยะลา แต่ก็เป็นพยานยืนยันข้อเท็จจริงที่ว่าในวันเกิดเหตุตอนเช้าจำเลย นายมะรอบี นายอำนวย ต่างชวนพยานไปตีกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลาโดยนายมะรอบีมีอาวุธปืนติดตัว และก่อนเวลามีเสียงปืนดังเล็กน้อย จำเลยกับนายอำนวยต่างขับขี่รถจักรยานยนต์ผ่านที่เกิดเหตุมีนายมะรอบีนั่งซ้อนท้ายไปด้วย ซึ่งเป็นพยานแวดล้อมมัดตัวจำเลยว่าร่วมกระทำผิด ได้ความจากพันตำรวจโทสุรัตน์ เขียนทองพนักงานสอบสวน และร้อยตำรวจดทสุรินทร์ ปาลาเร่ ผู้จับกุมจำเลยต่อไปว่า ในวันเกิดเหตุเมื่อพันตำรวจโทสุรัตน์รับแจ้งเหตุจากร้อยตำรวจตรีณรงค์ยศแล้วได้ออกไปตรวจที่เกิดเหตุ ทำบันทึก ทำแผนที่สังเขป แสดงที่เกิดเหตุเอกสารหมาย จ.3, จ.4 ตามลำดับ และไปสอบปากคำผู้เสียหายที่โรงพยาบาลจังหวัดยะลา ผู้เสียหายให้การยืนยันว่าจำเลยขับขี่รถจักรยานยนต์มีนายมะรอบีซ้อนท้าย นายมะรอบีใช้อาวุธปืนยิงนายสุนทรและผู้เสียหายตามลำดับ โดยนายอำนวย คงสาลาขับขี่รถจักรยานยนต์อีก 1 คันคอยให้ความคุ้มกัน พันตำรวจโทสุรัตน์ติดตามจับกุมตัวจำเลยที่บ้านตำบลกรงปีนัง แต่ไม่พบ จึงออกหมายจับจนวันที่ 15 กันยายน 2529 หลังเกิดเหตุ 2 ปีเศษ ร้อยตำรวจโทสุรินทร์สืบทราบว่าจำเลยหลบหนี ไปทำงานบริเวณคิวแท็กซี่หน้าโรงพยาบาล อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา วันรุ่งขึ้นจึงไปจับกุมจำเลยเมื่อแจ้งข้อหา จำเลยให้การรับสารภาพตามบันทึกการจับกุมเอกสารหมายจ.2 ว่าร่วมกับพวกที่หลบหนีกระทำผิดจริงแต่เมื่อได้ความจากนายอิบราฮิมพยานโจทก์ว่า เช้าวันเกิดเหตุ จำเลย นายมะรอบีนายอำนวยชวนนายอิบราฮิมที่ร้านขายอาหารหน้าโรงเรียนพัฒนาวิทยาให้พากันไปตีกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา และได้ความจากผู้เสียหายว่า ขณะเกิดเหตุนายสุนทรผู้ตายกำลังเดินห่างผู้เสียหายเพียงประมาณ2-3 เมตร เมื่อพิเคราะห์บันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุเอกสารหมายจ.3 แผนที่สังเขปแสดงสถานที่เกิดเหตุเอกสารหมาย จ.4, จ.7 ประกอบแล้วเชื่อได้ว่า จำเลยกับพวกมีเจตนาร่วมกันมาใช้อาวุธปืนยิงนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา เพราะเหตุเคยมีเรื่องวิวาททำร้ายกับนักเรียนโรงเรียนพัฒนาวิทยา ซึ่งจำเลยกับพวกเรียนอยู่ เมื่อพบนายสุนทรกับผู้เสียหายต่างแต่งกายชุดวิทยาลัยเทคนิคยะลาและยืนอยู่ใกล้กันจึงยิงคนทั้งสองในเวลาต่อเนื่องกัน เมื่อไม่ปรากฏข้อเท็จจริงที่แสดงว่า นายมะรอบีพวกจำเลยมีเจตนายิงเฉพาะนายสุนทร แต่เพิ่มเจตนายิงผู้เสียหายอีกคนในภายหลังเป็นพิเศษแล้ว ก็ต้องฟังให้เป็นคุณแก่จำเลยว่า จำเลยกับพวกร่วมกระทำผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ไม่ใช่สองกรรมสองกระทงดังที่ศาลล่างวินิจฉัย ศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยเฉพาะความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาอันเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดเพียงบทเดียวได้ แม้โจทก์จะฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยหลายกระทงและจำเลยมิได้ ฎีกาในปัญหาข้อนี้ก็ตาม"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288 และ 288, 80 ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 288 ซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 20 ปีคำรับสารภาพของจำเลยชั้นจับกุมพอมีประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้างลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุกจำเลย 13 ปี 4 เดือน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 70/2532พนักงานอัยการ จังหวัด ยะลาโจทก์นาย บือราเฮง ขาเดร์จำเลย ป.อ. ม. 90, ม. 91จำเลยกับพวกมีเจตนาร่วมกันมาใช้อาวุธปืนยิงนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลาเพราะเหตุเคยมีเรื่องวิวาททำร้ายกับนักเรียนโรงเรียนซึ่งจำเลยกับพวกเรียนอยู่ เมื่อพบผู้ตายกับผู้เสียหายต่างแต่งกายชุดวิทยาลัยเทคนิคยะลาและยืนอยู่ใกล้กัน จึงยิงคนทั้งสองในเวลาต่อเนื่องกัน เมื่อไม่ปรากฏว่าพวกจำเลยที่ยิงมีเจตนายิงเฉพาะผู้ตายแต่เพิ่มเจตนายิงผู้เสียหายอีกคนหนึ่งในภายหลังเป็นพิเศษแล้ว ก็ต้องฟังเป็นคุณแก่จำเลยว่าจำเลยกับพวกร่วมกระทำผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท มิใช่สองกรรมสองกระทง.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกร่วมกันกระทำความผิดหลายกรรมคือใช้อาวุธปืนยิงนายสุนทร นุ่นแก้ว ผู้ตายถึงแก่ความตาย และยิงนายอับดุลฮาดี คือราแม ผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่า กระสุนปืนถูกผู้เสียหายที่ช่องท้อง แต่ผู้เสียหายไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 288, 80, 83, 91จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 และ 288, 80 ฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา จำคุก 20 ปีฐานพยายามฆ่าผู้อื่น จำคุก 12 ปีรวมจำคุก 32 ปี คำรับสารภาพของจำเลยชั้นจับกุมพอมีประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้าง ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 21 ปี 4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงเบื้องต้นรับฟังได้ว่า ก่อนเกิดเหตุนักเรียนโรงเรียนพัฒนาวิทยา มีสาเหตุวิวาททำร้ายร่างกายกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา ตำบลสะเตง อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลาวันเกิดเหตุวันที่ 17 กรกฎาคม 2527 เวลา 13 นาฬิกามีคนร้ายใช้อาวุธปืนยิงนายสุนทร นุ่นแก้ว กับนายอับดุลฮาดี คือราแม ผู้เสียหายนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา ขณะนายสุนทรกำลังเดินเข้าประตูวิทยาลัยด้านหน้า และขณะผู้เสียหายกำลังยืนคอยรถยนต์โดยสารที่เกาะกลางถนนหน้าวิทยาลัย กระสุนปืนถูกนายสุนทรที่หน้าผากทะลุศีรษะและที่ชายโครงขวา นายสุนทรถึงแก่ความตายทันทีและกระสุนปืนถูกผู้เสียหายที่เอวด้านซ้ายทะลุเข้าช่องท้องตามรายงานแพทย์ท้ายฟ้อง คดีมีปัญหาว่า จำเลยกระทำผิดตามที่โจทก์ฟ้องหรือไม่ ได้ความจากผู้เสียหายว่าผู้เสียหายรู้จักจำเลยกับนายมะรอบีนักเรียนโรงเรียนพัฒนาวิทยา มาก่อนเกิดเหตุประมาณ 2 ปีมาแล้ว ไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคือง โดยเฉพาะจำเลยเช่าบ้านอยู่ซอยเดียวกับผู้เสียหายและเคยกินข้าวด้วยกัน เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม 2527 เวลาประมาณ 13 นาฬิกาขณะที่ ผู้เสียหายยืนคอยรถยนต์โดยสารที่เกาะกลางถนนหน้าวิทยาลัยเตรียมจะกลับบ้านอยู่นั้น ผู้เสียหายเห็นจำเลยขับรถจักรยานยนต์ให้นายมะรอบีนั่งซ้อนท้ายมาจอดที่หน้าวิทยาลัยห่างผู้เสียหายประมาณ8 เมตร และห่างกลุ่มนักศึกษาหญิงประมาณ 8 เมตร จำเลยหันมาดูผู้เสียหายแต่ไม่พูดอะไร ขณะนั้นนายสุนทรกำลังเดินเข้าประตูวิทยาลัยอยู่ห่างผู้เสียหาย 2-3 เมตร นายมะรอบีได้เดินเข้าไปใช้อาวุธปืนสั้นยิงนายสุนทร 2 นัด นายสุนทรล้มลง และยิงผู้เสียหายถูกที่เอวด้านซ้าย 1 นัด แล้วจะยิงซ้ำอีกแต่จำเลยห้ามไว้ แล้วนายมะรอบีนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์จำเลยขับหลบหนีไปมีรถกระบะนำผู้เสียหายไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล เห็นว่า เหตุเกิดเวลากลางวันผู้เสียหายรู้จักจำเลยกับนายมะรอบีมาก่อน ผู้เสียหายยืนคอยรถยนต์โดยสารห่างจำเลยกับนายมะรอบี และห่างนายสุนทรเพียง 8 เมตร กับ2-3 เมตรตามลำดับ แม้ผู้เสียหายตอบคำถามค้านว่า นายสุนทรเดินผ่านผู้เสียหายไปทางด้านหลัง ผู้เสียหายหันไปมองทางนายสุนทรขณะที่ผู้เสียหายได้ยินเสียงปืนแล้วก็ตาม คำเบิกความผู้เสียหายซึ่งถูกนายมะรอบียิงบาดเจ็บแต่ยังมีสติดีก็มีน้ำหนัก นอกจากนี้นายอิบราฮิม คือราซอ พยานโจทก์ยังเบิกความสนับสนุนผู้เสียหายอีกว่าพยานเรียนอยู่โรงเรียนพาณิชยการ ไปกินอาหารอิสลามที่โรงเรียนพัฒนาวิทยาเป็นประจำและรู้จักจำเลย ก่อนเกิดเหตุ 1 อาทิตย์นักเรียนโรงเรียน พัฒนาวิทยามีสาเหตุวิวาททำร้ายร่างกายกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา เช้าวันเกิดเหตุพยานพบจำเลย นายมะรอบี นายอำนวยที่ร้านขายอาหารหน้าโรงเรียนพัฒนาวิทยา คนทั้งสามชวนพยานกับพวกบอกว่าจะไปตีกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา นายมะรอบียังได้ให้พยานดูอาวุธปืนขนาด .38 อีกด้วย พยานกลับไปโรงเรียนจนเวลาเกือบ 13 นาฬิกาพยานขับขี่รถจักรยานยนต์ผ่านวิทยาลัยเทคนิคยะลาตามหลังจำเลยซึ่งขับขี่รถจักรยานยนต์เลยไปข้างหน้า และเห็นรถจักรยานยนต์นายอำนวยขับขี่ตามมามีนายมะรอบีซ้อนท้ายมาด้วย พยานขับขี่รถไปถึงหอนาฬิกาก็ได้ยินเสียงปืนจึงย้อนกลับมา พบคนถูกยิงตายหน้าวิทยาลัยเทคนิคยะลาส่วนนายมะรอบีไม่อยู่แล้ว เห็นว่า แม้นายอิบราฮิมจะเบิกความแตกต่างกับคำเบิกความผู้เสียหายบ้างกล่าวคือ ผู้เสียหายอ้างว่า เห็นนายมะรอบีนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์จำเลยมาจอดที่หน้าวิทยาลัยเทคนิคยะลา แต่ก็เป็นพยานยืนยันข้อเท็จจริงที่ว่าในวันเกิดเหตุตอนเช้าจำเลย นายมะรอบี นายอำนวย ต่างชวนพยานไปตีกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลาโดยนายมะรอบีมีอาวุธปืนติดตัว และก่อนเวลามีเสียงปืนดังเล็กน้อย จำเลยกับนายอำนวยต่างขับขี่รถจักรยานยนต์ผ่านที่เกิดเหตุมีนายมะรอบีนั่งซ้อนท้ายไปด้วย ซึ่งเป็นพยานแวดล้อมมัดตัวจำเลยว่าร่วมกระทำผิด ได้ความจากพันตำรวจโทสุรัตน์ เขียนทองพนักงานสอบสวน และร้อยตำรวจดทสุรินทร์ ปาลาเร่ ผู้จับกุมจำเลยต่อไปว่า ในวันเกิดเหตุเมื่อพันตำรวจโทสุรัตน์รับแจ้งเหตุจากร้อยตำรวจตรีณรงค์ยศแล้วได้ออกไปตรวจที่เกิดเหตุ ทำบันทึก ทำแผนที่สังเขป แสดงที่เกิดเหตุเอกสารหมาย จ.3, จ.4 ตามลำดับ และไปสอบปากคำผู้เสียหายที่โรงพยาบาลจังหวัดยะลา ผู้เสียหายให้การยืนยันว่าจำเลยขับขี่รถจักรยานยนต์มีนายมะรอบีซ้อนท้าย นายมะรอบีใช้อาวุธปืนยิงนายสุนทรและผู้เสียหายตามลำดับ โดยนายอำนวย คงสาลาขับขี่รถจักรยานยนต์อีก 1 คันคอยให้ความคุ้มกัน พันตำรวจโทสุรัตน์ติดตามจับกุมตัวจำเลยที่บ้านตำบลกรงปีนัง แต่ไม่พบ จึงออกหมายจับจนวันที่ 15 กันยายน 2529 หลังเกิดเหตุ 2 ปีเศษ ร้อยตำรวจโทสุรินทร์สืบทราบว่าจำเลยหลบหนี ไปทำงานบริเวณคิวแท็กซี่หน้าโรงพยาบาล อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา วันรุ่งขึ้นจึงไปจับกุมจำเลยเมื่อแจ้งข้อหา จำเลยให้การรับสารภาพตามบันทึกการจับกุมเอกสารหมายจ.2 ว่าร่วมกับพวกที่หลบหนีกระทำผิดจริงแต่เมื่อได้ความจากนายอิบราฮิมพยานโจทก์ว่า เช้าวันเกิดเหตุ จำเลย นายมะรอบีนายอำนวยชวนนายอิบราฮิมที่ร้านขายอาหารหน้าโรงเรียนพัฒนาวิทยาให้พากันไปตีกับนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา และได้ความจากผู้เสียหายว่า ขณะเกิดเหตุนายสุนทรผู้ตายกำลังเดินห่างผู้เสียหายเพียงประมาณ2-3 เมตร เมื่อพิเคราะห์บันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุเอกสารหมายจ.3 แผนที่สังเขปแสดงสถานที่เกิดเหตุเอกสารหมาย จ.4, จ.7 ประกอบแล้วเชื่อได้ว่า จำเลยกับพวกมีเจตนาร่วมกันมาใช้อาวุธปืนยิงนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคยะลา เพราะเหตุเคยมีเรื่องวิวาททำร้ายกับนักเรียนโรงเรียนพัฒนาวิทยา ซึ่งจำเลยกับพวกเรียนอยู่ เมื่อพบนายสุนทรกับผู้เสียหายต่างแต่งกายชุดวิทยาลัยเทคนิคยะลาและยืนอยู่ใกล้กันจึงยิงคนทั้งสองในเวลาต่อเนื่องกัน เมื่อไม่ปรากฏข้อเท็จจริงที่แสดงว่า นายมะรอบีพวกจำเลยมีเจตนายิงเฉพาะนายสุนทร แต่เพิ่มเจตนายิงผู้เสียหายอีกคนในภายหลังเป็นพิเศษแล้ว ก็ต้องฟังให้เป็นคุณแก่จำเลยว่า จำเลยกับพวกร่วมกระทำผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ไม่ใช่สองกรรมสองกระทงดังที่ศาลล่างวินิจฉัย ศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยเฉพาะความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาอันเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดเพียงบทเดียวได้ แม้โจทก์จะฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยหลายกระทงและจำเลยมิได้ ฎีกาในปัญหาข้อนี้ก็ตาม"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288 และ 288, 80 ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 288 ซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 20 ปีคำรับสารภาพของจำเลยชั้นจับกุมพอมีประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้างลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุกจำเลย 13 ปี 4 เดือน(อากาศ บำรุงชีพ-ถวิล ทองสว่างรัตน์-พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการยิงคนหลายคนที่ถือได้ว่า เป็นการกระทำผิดกรรมเดียวตามหลักในคำพิพากษาศาลฎีกาเรื่องนี้ หมายความถึงเป็นการกระทำที่เกิดขึ้นในเวลาต่อเนื่องกัน และเกิดจากเจตนาอันเดียวกัน กล่าวคือ พวกจำเลยมีเจตนาเดียวมาแต่ต้นแล้วว่าจะยิงทั้งผู้ตายและผู้เสียหาย แม้ยิงผู้ตาย 2 นัดและยิงผู้เสียหาย 1 นัด แต่ได้กระทำต่อเนื่องกันจึงเป็นกรรมเดียว แต่ถ้าเจตนาของพวกจำเลยต้องการยิงผู้ตายคนเดียวและมีเจตนาขึ้นใหม่ยิงผู้เสียหายอีกต่างหากจากที่ได้ยิงผู้ตายแล้วเช่นนี้ก็เป็นหลายกรรมต่างกันตัวอย่างเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1631/2522 จำเลยยิง พ.2 นัด แล้วเจตนายิง ส.และก.ซึ่งเดินตามพ.มาด้วยอีกกระสุนปืนถูกพ.ตายส.ถูกยิง 2 นัดเป็นอันตรายสาหัสกระสุน 1 นัดเฉียด ก. ไป ดังนี้จำเลยมีความผิดฐานฆ่าคนกรรมหนึ่งกับฐานพยายามฆ่าผู้อื่นอีก 2 กรรม นอกจากนี้หากการกระทำเกิดขึ้นในเวลาที่ไม่ต่อเนื่องกัน ก็ไม่ใช่กรรมเดียวเช่นกัน ดังตัวอย่าง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1331/2520 จำเลยกับพวกยิง ด. ที่พื้นดินคนละ 1 นัดแล้วจำเลยกับพวกขึ้นเรือน อ.แล้วขึ้นเรือนส. ลงจากเรือน ส.ไปพบถ.เดินมาจำเลยกับพวกยิงถ. อีกคนละ 1 นัด ดังนี้เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ต่างกระทงกัน ทองธารเหลืองเรืองรอง