คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 699/2490หลักกฎหมาย: กล่าวคำด่ากันต่อหน้าธารกำนัลว่า มึงนี้คันนักจะต้องเอาควยใหญ่ ๆ ยาว ๆ มาแก้ ให้มันจึงจะหายคันถ้าคนเอาไม่พอก็ไปเอากับช้างเอาม้า ดังนี้ เป็นถ้อยคำลามกอนาจาร อันเป็นผิดตาม ม. 337(1) โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองใช้วาจาลามกอนาจารด่ากันต่อหน้าธารกำนัล จำเลยให้การว่าทราบฟ้องของโจทก์แล้วขอรับว่าต่างใช้วาจาลามกอนาจารด่ากันจริงตามฟ้อง ขอความกรุณาดังนี้แสดงว่ารับถึงการกระทำต่อหน้าธารกำนัลด้วยโจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองใช้วาจาลามกอนาจารด่าหมิ่นประมาทซึ่งหน้ากันต่อหน้าธารกำนัลว่า มึงนี้คันนักกูจะต้องเอาควยใหญ่ ๆ ยาว ๆ มาแก้ให้มันจึงจะหายคัน และว่าถ้าคนเอาไม่พอก็ให้ไปเอาช้างเอาม้า จำเลยทั้งสองให้การว่า ทราบฟ้องของโจทก์แล้วขอรับว่าต่างใช้วาจาลามกอนาจารด่าหมิ่นประมาทซึ่งหน้ากันและกันจริงตามฟ้อง ขอความกรุณา ศาลชั้นต้นเห็นว่า ถ้อยคำที่จำเลยต่างคนต่างด่าไม่ใช่คำลามกอนาจาร และไม่ใช่คำหมิ่นประมาท ให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ถ้อยคำเป็นผิดตาม ม. ๓๓๗ (๑) แล้ว แต่ตามคำให้การรับของจำเลย ฟังไม่ได้ว่าได้รับในข้อต่อหน้าธารกำนัลตามฟ้อง จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คำรับของจำเลยรับตลอดถึงการกระทำต่อหน้าธารกำนัลตามที่โจทก์ฟ้องด้วย และถ้อยคำที่จำเลยด่าในเรื่องนี้ตามฟ้อง เป็นคำลามกอนาจารอย่างชัด ๆ จึงพิพากษากลับว่าจำเลยมีผิดตาม ม. ๓๓๗(๑) ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 699/2490อัยยการลพบุรีโจทก์นางกอง แซ่หลอง, นางวิง พับแสนจำเลย ป.อ. ม. 337 (1) ป.วิ.อ. ม. 176กล่าวคำด่ากันต่อหน้าธารกำนัลว่า มึงนี้คันนักจะต้องเอาควยใหญ่ ๆ ยาว ๆ มาแก้ ให้มันจึงจะหายคันถ้าคนเอาไม่พอก็ไปเอากับช้างเอาม้า ดังนี้ เป็นถ้อยคำลามกอนาจาร อันเป็นผิดตาม ม. 337(1) โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองใช้วาจาลามกอนาจารด่ากันต่อหน้าธารกำนัล จำเลยให้การว่าทราบฟ้องของโจทก์แล้วขอรับว่าต่างใช้วาจาลามกอนาจารด่ากันจริงตามฟ้อง ขอความกรุณาดังนี้แสดงว่ารับถึงการกระทำต่อหน้าธารกำนัลด้วยโจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองใช้วาจาลามกอนาจารด่าหมิ่นประมาทซึ่งหน้ากันต่อหน้าธารกำนัลว่า มึงนี้คันนักกูจะต้องเอาควยใหญ่ ๆ ยาว ๆ มาแก้ให้มันจึงจะหายคัน และว่าถ้าคนเอาไม่พอก็ให้ไปเอาช้างเอาม้า จำเลยทั้งสองให้การว่า ทราบฟ้องของโจทก์แล้วขอรับว่าต่างใช้วาจาลามกอนาจารด่าหมิ่นประมาทซึ่งหน้ากันและกันจริงตามฟ้อง ขอความกรุณา ศาลชั้นต้นเห็นว่า ถ้อยคำที่จำเลยต่างคนต่างด่าไม่ใช่คำลามกอนาจาร และไม่ใช่คำหมิ่นประมาท ให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ถ้อยคำเป็นผิดตาม ม. ๓๓๗ (๑) แล้ว แต่ตามคำให้การรับของจำเลย ฟังไม่ได้ว่าได้รับในข้อต่อหน้าธารกำนัลตามฟ้อง จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คำรับของจำเลยรับตลอดถึงการกระทำต่อหน้าธารกำนัลตามที่โจทก์ฟ้องด้วย และถ้อยคำที่จำเลยด่าในเรื่องนี้ตามฟ้อง เป็นคำลามกอนาจารอย่างชัด ๆ จึงพิพากษากลับว่าจำเลยมีผิดตาม ม. ๓๓๗(๑)(มนูภันย์วิมลสาร-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-นาถปรีชา)ศาลชั้นต้น - นายป่วน พุ่มเล็กศาลอุทธรณ์ - พระดุลย์กรมนราทรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองใช้วาจาลามกอนาจารด่าหมิ่นประมาทซึ่งหน้ากันต่อหน้าธารกำนัลว่า มึงนี้คันนักกูจะต้องเอาควยใหญ่ ๆ ยาว ๆ มาแก้ให้มันจึงจะหายคัน และว่าถ้าคนเอาไม่พอก็ให้ไปเอาช้างเอาม้า จำเลยทั้งสองให้การว่า ทราบฟ้องของโจทก์แล้วขอรับว่าต่างใช้วาจาลามกอนาจารด่าหมิ่นประมาทซึ่งหน้ากันและกันจริงตามฟ้อง ขอความกรุณา ศาลชั้นต้นเห็นว่า ถ้อยคำที่จำเลยต่างคนต่างด่าไม่ใช่คำลามกอนาจาร และไม่ใช่คำหมิ่นประมาท ให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ถ้อยคำเป็นผิดตาม ม. ๓๓๗ (๑) แล้ว แต่ตามคำให้การรับของจำเลย ฟังไม่ได้ว่าได้รับในข้อต่อหน้าธารกำนัลตามฟ้อง จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คำรับของจำเลยรับตลอดถึงการกระทำต่อหน้าธารกำนัลตามที่โจทก์ฟ้องด้วย และถ้อยคำที่จำเลยด่าในเรื่องนี้ตามฟ้อง เป็นคำลามกอนาจารอย่างชัด ๆ จึงพิพากษากลับว่าจำเลยมีผิดตาม ม. ๓๓๗(๑) ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 699/2490อัยยการลพบุรีโจทก์นางกอง แซ่หลอง, นางวิง พับแสนจำเลย ป.อ. ม. 337 (1) ป.วิ.อ. ม. 176กล่าวคำด่ากันต่อหน้าธารกำนัลว่า มึงนี้คันนักจะต้องเอาควยใหญ่ ๆ ยาว ๆ มาแก้ ให้มันจึงจะหายคันถ้าคนเอาไม่พอก็ไปเอากับช้างเอาม้า ดังนี้ เป็นถ้อยคำลามกอนาจาร อันเป็นผิดตาม ม. 337(1) โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองใช้วาจาลามกอนาจารด่ากันต่อหน้าธารกำนัล จำเลยให้การว่าทราบฟ้องของโจทก์แล้วขอรับว่าต่างใช้วาจาลามกอนาจารด่ากันจริงตามฟ้อง ขอความกรุณาดังนี้แสดงว่ารับถึงการกระทำต่อหน้าธารกำนัลด้วยโจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองใช้วาจาลามกอนาจารด่าหมิ่นประมาทซึ่งหน้ากันต่อหน้าธารกำนัลว่า มึงนี้คันนักกูจะต้องเอาควยใหญ่ ๆ ยาว ๆ มาแก้ให้มันจึงจะหายคัน และว่าถ้าคนเอาไม่พอก็ให้ไปเอาช้างเอาม้า จำเลยทั้งสองให้การว่า ทราบฟ้องของโจทก์แล้วขอรับว่าต่างใช้วาจาลามกอนาจารด่าหมิ่นประมาทซึ่งหน้ากันและกันจริงตามฟ้อง ขอความกรุณา ศาลชั้นต้นเห็นว่า ถ้อยคำที่จำเลยต่างคนต่างด่าไม่ใช่คำลามกอนาจาร และไม่ใช่คำหมิ่นประมาท ให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ถ้อยคำเป็นผิดตาม ม. ๓๓๗ (๑) แล้ว แต่ตามคำให้การรับของจำเลย ฟังไม่ได้ว่าได้รับในข้อต่อหน้าธารกำนัลตามฟ้อง จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คำรับของจำเลยรับตลอดถึงการกระทำต่อหน้าธารกำนัลตามที่โจทก์ฟ้องด้วย และถ้อยคำที่จำเลยด่าในเรื่องนี้ตามฟ้อง เป็นคำลามกอนาจารอย่างชัด ๆ จึงพิพากษากลับว่าจำเลยมีผิดตาม ม. ๓๓๗(๑)(มนูภันย์วิมลสาร-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-นาถปรีชา)ศาลชั้นต้น - นายป่วน พุ่มเล็กศาลอุทธรณ์ - พระดุลย์กรมนราทรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ