คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2250/2515หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 มีทนาย แต่จำเลยที่ 1 ไม่มีทนาย ฎีกาทำเป็นฉบับเดียว ลงชื่อทนายของจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 เป็นผู้ฎีกา จำเลยที่ 1 ซึ่งไม่มีทนาย ไม่ได้ลงชื่อเป็นผู้ฎีกาด้วย ฉะนั้น แม้ฎีกาฉบับนี้จะได้ระบุชื่อของจำเลยที่ 1 ไว้ในฎีกาหน้าแรกว่าเป็นผู้หนึ่งที่ขอยื่นฎีกาด้วยก็ตาม ย่อมถือไม่ได้ว่าเป็นฎีกาของจำเลยที่1 ด้วย ฉะนั้น ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยทั้งห้า ซึ่งหมายรวมถึงจำเลยที่ 1 ด้วยนั้น จึงคลาดเคลื่อน ต้องถือว่าจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 เท่านั้น ฎีกาการกระทำอันจะเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(3) นั้นต้องเป็นการลักทรัพย์โดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองบุคคลหรือทรัพย์ หรือโดยผ่านสิ่งเช่นว่านั้นเข้าไปด้วยประการใดๆ แต่ตามฟ้องบรรยายว่าจำเลยที่ 1 ใช้กุญแจผิดกฎหมายไขตู้โชว์แล้วลักเอาทรัพย์ไป ฉะนั้น แม้จะฟังข้อเท็จจริงดังที่กล่าวในฟ้อง ก็ไม่ใช่เป็นการลักทรัพย์โดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองทรัพย์หรือโดยผ่านสิ่งเช่นว่านั้นเข้าไป ตามความหมายของประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งห้าร่วมกันลักทรัพย์ของบริษัทไทยบุรินทร์ จำกัด โดยนางแพทซี่ ผู้จัดการซึ่งเป็นผู้ครอบครองดูแลรักษาไป รวมราคา 106,000 บาท กล่าวคือ จำเลยที่ 5 ทำหน้าที่ไปส่งและคอยรับจำเลยอีก 4 คนซึ่งทำอุบายเข้าไปชมและซื้อสินค้าที่ร้าน "แพทซี่" ระหว่างที่ผู้จัดการและพนักงานขายสินค้ากำลังตอบคำถามของจำเลยที่ 2, 3, 4 จนฝ่ายผู้ขายเผลอ จำเลยที่ 1 ได้ใช้กุญแจผิดกฎหมายไขตู้โชว์สินค้าใส่เครื่องประดับที่บรรจุเพชรพลอย อัญมณีมีค่าออก แล้วลักแหวนโอปอล์สีชมพู เพชร และต่างหู (ชนิดและราคาต่าง ๆ ตามฟ้อง) แล้วพากันออกจากร้าน "แพทซี่" ไปขึ้นรถยนต์ที่จำเลยที่ 5 จอดรถอยู่ พากันหลบหนีไป ต่อมาเจ้าพนักงานจับจำเลยทั้งห้าได้ และได้ทรัพย์บางส่วน (ตามฟ้อง) ที่จำเลยกับพวกนำไปขายไว้แก่ผู้มีชื่อเป็นของกลาง จำเลยที่ 1 และที่ 5 เคยต้องโทษตามคำพิพากษามาแล้ว ขอให้ลงโทษและเพิ่มโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 335, 93 กับให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 106,000 บาทแก่เจ้าทรัพย์ จำเลยทุกคนให้การปฏิเสธ แต่ต่อมาจำเลยที่ 1 ขอรับสารภาพว่าได้ลักทรัพย์ไปตามลำพังผู้เดียว จำเลยที่ 1 และที่ 5 รับข้อเคยต้องโทษ ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวลักทรัพย์ซึ่งอยู่ในตู้โชว์โดยปลดกุญแจออก จำเลยนอกนั้นไม่ได้ร่วมด้วย พิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334 จำคุก 2 ปี เพิ่มโทษตามมาตรา 93 กึ่งหนึ่ง เป็นจำคุก 3 ปี ลดโทษเพราะรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงจำคุก 1 ปี 6 เดือน ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 46,000 บาทแก่เจ้าทรัพย์ คำขออื่นให้ยก และให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า กุญแจใส่ตู้เก็บทรัพย์ที่ถูกลักไปได้ถูกไขโดยลูกกุญแจที่ผิดกฎหมาย ทั้งโจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้กุญแจผิดกฎหมายไขจำเลยที่ 1 รับสารภาพแล้ว จึงลงโทษจำเลยที่ 1 ได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 จำเลยอื่นได้ร่วมกระทำผิดกับจำเลยที่ 1 ด้วย พิพากษาแก้ว่าจำเลยทั้งห้ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3)(7), 83 จำคุกคนละ 3 ปี เพิ่มโทษจำเลยที่ 1 ตามมาตรา 93 กึ่งหนึ่ง และลดโทษให้จำเลยที่ 1 ตามมาตรา 78 กึ่งหนึ่งส่วนของการเพิ่มเท่ากับส่วนของการลด จึงไม่เพิ่มไม่ลดตามมาตรา 54ให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 46,000 บาทแก่เจ้าทรัพย์ จำเลยฎีกาว่า คดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 1 ใช้กุญแจผิดกฎหมายไขตู้ลักทรัพย์ในตู้ไปและคำให้การของจำเลยที่ 1 ก็ไม่ได้รับว่าใช้กุญแจผิดกฎหมายไข การกระทำของจำเลยที่ 1 ต้องด้วยมาตรา 334 ลงโทษตามมาตรา 335(3) ไม่ได้ และคดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 ได้ร่วมกระทำผิดกับจำเลยที่ 1 ขอให้ปล่อยจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 ศาลชั้นต้นสั่งว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขมาก จึงรับฎีกาของจำเลยทั้งห้าไว้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 มีทนายแต่จำเลยที่ 1 ไม่มีทนายฎีกาทำเป็นฉบับเดียว ลงชื่อทนายของจำเลย ที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 เป็นผู้ฎีกา จำเลยที่ 1 ซึ่งไม่มีทนายไม่ได้ลงชื่อเป็นผู้ฎีกาด้วย ฉะนั้น แม้ฎีกาฉบับนี้จะได้ระบุชื่อของจำเลยที่ 1 ไว้ในฎีกาหน้าแรกว่าเป็นผู้หนึ่งที่ขอยื่นฎีกาด้วยก็ตาม ย่อมถือไม่ได้ว่าเป็นฎีกาของจำเลยที่ 1 ด้วย ฉะนั้นที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยทั้งห้าซึ่งหมายรวมถึงจำเลยที่ 1 ด้วยนั้น จึงคลาดเคลื่อน ต้องถือว่าจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และ ที่ 5 เท่านั้น ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยต่อไปว่า จำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5ได้ร่วมกับจำเลยที่ 1 ลักทรัพย์รายนี้ แล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่าแต่ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3) ด้วยนั้น ยังคลาดเคลื่อนอยู่ การกระทำที่จะเข้าบทมาตรานี้ต้องเป็นการลักทรัพย์โดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองบุคคลหรือทรัพย์ หรือโดยผ่านสิ่งเช่นว่านั้นเข้าไปด้วยประการใด ๆ แต่ตามฟ้องบรรยายว่าจำเลยที่ 1 ใช้กุญแจผิดกฎหมายไขตู้โชว์ลักเอาทรัพย์ไป ฉะนั้น แม้จะฟังข้อเท็จจริงดังที่กล่าวในฟ้องก็ไม่ใช่เป็นการลักทรัพย์โดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองทรัพย์หรือโดยผ่านสิ่งเช่นว่านั้นเข้าไปตามความหมายของประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(3) แม้จำเลยที่ 1 ไม่ฎีกา แต่เป็นเหตุในส่วนลักษณะคดี พิพากษาแก้ ว่าจำเลยทั้งห้าไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3) นอกจากที่แก้นี้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2250/2515พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์นางประจิตร หรือจรูญ หรืออนงค์ พงษ์อำพัน กับพวกรวม 5 คนจำเลย ป.วิ.พ. ม. 61 ป.วิ.อ. ม. 158 (7), ม. 215 ป.อ. ม. 335 (3)จำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 มีทนาย แต่จำเลยที่ 1 ไม่มีทนาย ฎีกาทำเป็นฉบับเดียว ลงชื่อทนายของจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 เป็นผู้ฎีกา จำเลยที่ 1 ซึ่งไม่มีทนาย ไม่ได้ลงชื่อเป็นผู้ฎีกาด้วย ฉะนั้น แม้ฎีกาฉบับนี้จะได้ระบุชื่อของจำเลยที่ 1 ไว้ในฎีกาหน้าแรกว่าเป็นผู้หนึ่งที่ขอยื่นฎีกาด้วยก็ตาม ย่อมถือไม่ได้ว่าเป็นฎีกาของจำเลยที่1 ด้วย ฉะนั้น ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยทั้งห้า ซึ่งหมายรวมถึงจำเลยที่ 1 ด้วยนั้น จึงคลาดเคลื่อน ต้องถือว่าจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 เท่านั้น ฎีกาการกระทำอันจะเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(3) นั้นต้องเป็นการลักทรัพย์โดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองบุคคลหรือทรัพย์ หรือโดยผ่านสิ่งเช่นว่านั้นเข้าไปด้วยประการใดๆ แต่ตามฟ้องบรรยายว่าจำเลยที่ 1 ใช้กุญแจผิดกฎหมายไขตู้โชว์แล้วลักเอาทรัพย์ไป ฉะนั้น แม้จะฟังข้อเท็จจริงดังที่กล่าวในฟ้อง ก็ไม่ใช่เป็นการลักทรัพย์โดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองทรัพย์หรือโดยผ่านสิ่งเช่นว่านั้นเข้าไป ตามความหมายของประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งห้าร่วมกันลักทรัพย์ของบริษัทไทยบุรินทร์ จำกัด โดยนางแพทซี่ ผู้จัดการซึ่งเป็นผู้ครอบครองดูแลรักษาไป รวมราคา 106,000 บาท กล่าวคือ จำเลยที่ 5 ทำหน้าที่ไปส่งและคอยรับจำเลยอีก 4 คนซึ่งทำอุบายเข้าไปชมและซื้อสินค้าที่ร้าน "แพทซี่" ระหว่างที่ผู้จัดการและพนักงานขายสินค้ากำลังตอบคำถามของจำเลยที่ 2, 3, 4 จนฝ่ายผู้ขายเผลอ จำเลยที่ 1 ได้ใช้กุญแจผิดกฎหมายไขตู้โชว์สินค้าใส่เครื่องประดับที่บรรจุเพชรพลอย อัญมณีมีค่าออก แล้วลักแหวนโอปอล์สีชมพู เพชร และต่างหู (ชนิดและราคาต่าง ๆ ตามฟ้อง) แล้วพากันออกจากร้าน "แพทซี่" ไปขึ้นรถยนต์ที่จำเลยที่ 5 จอดรถอยู่ พากันหลบหนีไป ต่อมาเจ้าพนักงานจับจำเลยทั้งห้าได้ และได้ทรัพย์บางส่วน (ตามฟ้อง) ที่จำเลยกับพวกนำไปขายไว้แก่ผู้มีชื่อเป็นของกลาง จำเลยที่ 1 และที่ 5 เคยต้องโทษตามคำพิพากษามาแล้ว ขอให้ลงโทษและเพิ่มโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 335, 93 กับให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 106,000 บาทแก่เจ้าทรัพย์ จำเลยทุกคนให้การปฏิเสธ แต่ต่อมาจำเลยที่ 1 ขอรับสารภาพว่าได้ลักทรัพย์ไปตามลำพังผู้เดียว จำเลยที่ 1 และที่ 5 รับข้อเคยต้องโทษ ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวลักทรัพย์ซึ่งอยู่ในตู้โชว์โดยปลดกุญแจออก จำเลยนอกนั้นไม่ได้ร่วมด้วย พิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334 จำคุก 2 ปี เพิ่มโทษตามมาตรา 93 กึ่งหนึ่ง เป็นจำคุก 3 ปี ลดโทษเพราะรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงจำคุก 1 ปี 6 เดือน ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 46,000 บาทแก่เจ้าทรัพย์ คำขออื่นให้ยก และให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า กุญแจใส่ตู้เก็บทรัพย์ที่ถูกลักไปได้ถูกไขโดยลูกกุญแจที่ผิดกฎหมาย ทั้งโจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้กุญแจผิดกฎหมายไขจำเลยที่ 1 รับสารภาพแล้ว จึงลงโทษจำเลยที่ 1 ได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 จำเลยอื่นได้ร่วมกระทำผิดกับจำเลยที่ 1 ด้วย พิพากษาแก้ว่าจำเลยทั้งห้ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3)(7), 83 จำคุกคนละ 3 ปี เพิ่มโทษจำเลยที่ 1 ตามมาตรา 93 กึ่งหนึ่ง และลดโทษให้จำเลยที่ 1 ตามมาตรา 78 กึ่งหนึ่งส่วนของการเพิ่มเท่ากับส่วนของการลด จึงไม่เพิ่มไม่ลดตามมาตรา 54ให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 46,000 บาทแก่เจ้าทรัพย์ จำเลยฎีกาว่า คดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 1 ใช้กุญแจผิดกฎหมายไขตู้ลักทรัพย์ในตู้ไปและคำให้การของจำเลยที่ 1 ก็ไม่ได้รับว่าใช้กุญแจผิดกฎหมายไข การกระทำของจำเลยที่ 1 ต้องด้วยมาตรา 334 ลงโทษตามมาตรา 335(3) ไม่ได้ และคดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 ได้ร่วมกระทำผิดกับจำเลยที่ 1 ขอให้ปล่อยจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 ศาลชั้นต้นสั่งว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขมาก จึงรับฎีกาของจำเลยทั้งห้าไว้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 มีทนายแต่จำเลยที่ 1 ไม่มีทนายฎีกาทำเป็นฉบับเดียว ลงชื่อทนายของจำเลย ที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 เป็นผู้ฎีกา จำเลยที่ 1 ซึ่งไม่มีทนายไม่ได้ลงชื่อเป็นผู้ฎีกาด้วย ฉะนั้น แม้ฎีกาฉบับนี้จะได้ระบุชื่อของจำเลยที่ 1 ไว้ในฎีกาหน้าแรกว่าเป็นผู้หนึ่งที่ขอยื่นฎีกาด้วยก็ตาม ย่อมถือไม่ได้ว่าเป็นฎีกาของจำเลยที่ 1 ด้วย ฉะนั้นที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยทั้งห้าซึ่งหมายรวมถึงจำเลยที่ 1 ด้วยนั้น จึงคลาดเคลื่อน ต้องถือว่าจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และ ที่ 5 เท่านั้น ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยต่อไปว่า จำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5ได้ร่วมกับจำเลยที่ 1 ลักทรัพย์รายนี้ แล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่าแต่ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3) ด้วยนั้น ยังคลาดเคลื่อนอยู่ การกระทำที่จะเข้าบทมาตรานี้ต้องเป็นการลักทรัพย์โดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองบุคคลหรือทรัพย์ หรือโดยผ่านสิ่งเช่นว่านั้นเข้าไปด้วยประการใด ๆ แต่ตามฟ้องบรรยายว่าจำเลยที่ 1 ใช้กุญแจผิดกฎหมายไขตู้โชว์ลักเอาทรัพย์ไป ฉะนั้น แม้จะฟังข้อเท็จจริงดังที่กล่าวในฟ้องก็ไม่ใช่เป็นการลักทรัพย์โดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองทรัพย์หรือโดยผ่านสิ่งเช่นว่านั้นเข้าไปตามความหมายของประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(3) แม้จำเลยที่ 1 ไม่ฎีกา แต่เป็นเหตุในส่วนลักษณะคดี พิพากษาแก้ ว่าจำเลยทั้งห้าไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3) นอกจากที่แก้นี้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สัญชัย สัจจวานิช-วินัย ทองลงยา-เฉลิม กรพุกกะณะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งห้าร่วมกันลักทรัพย์ของบริษัทไทยบุรินทร์ จำกัด โดยนางแพทซี่ ผู้จัดการซึ่งเป็นผู้ครอบครองดูแลรักษาไป รวมราคา 106,000 บาท กล่าวคือ จำเลยที่ 5 ทำหน้าที่ไปส่งและคอยรับจำเลยอีก 4 คนซึ่งทำอุบายเข้าไปชมและซื้อสินค้าที่ร้าน "แพทซี่" ระหว่างที่ผู้จัดการและพนักงานขายสินค้ากำลังตอบคำถามของจำเลยที่ 2, 3, 4 จนฝ่ายผู้ขายเผลอ จำเลยที่ 1 ได้ใช้กุญแจผิดกฎหมายไขตู้โชว์สินค้าใส่เครื่องประดับที่บรรจุเพชรพลอย อัญมณีมีค่าออก แล้วลักแหวนโอปอล์สีชมพู เพชร และต่างหู (ชนิดและราคาต่าง ๆ ตามฟ้อง) แล้วพากันออกจากร้าน "แพทซี่" ไปขึ้นรถยนต์ที่จำเลยที่ 5 จอดรถอยู่ พากันหลบหนีไป ต่อมาเจ้าพนักงานจับจำเลยทั้งห้าได้ และได้ทรัพย์บางส่วน (ตามฟ้อง) ที่จำเลยกับพวกนำไปขายไว้แก่ผู้มีชื่อเป็นของกลาง จำเลยที่ 1 และที่ 5 เคยต้องโทษตามคำพิพากษามาแล้ว ขอให้ลงโทษและเพิ่มโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 335, 93 กับให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 106,000 บาทแก่เจ้าทรัพย์ จำเลยทุกคนให้การปฏิเสธ แต่ต่อมาจำเลยที่ 1 ขอรับสารภาพว่าได้ลักทรัพย์ไปตามลำพังผู้เดียว จำเลยที่ 1 และที่ 5 รับข้อเคยต้องโทษ ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวลักทรัพย์ซึ่งอยู่ในตู้โชว์โดยปลดกุญแจออก จำเลยนอกนั้นไม่ได้ร่วมด้วย พิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334 จำคุก 2 ปี เพิ่มโทษตามมาตรา 93 กึ่งหนึ่ง เป็นจำคุก 3 ปี ลดโทษเพราะรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงจำคุก 1 ปี 6 เดือน ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 46,000 บาทแก่เจ้าทรัพย์ คำขออื่นให้ยก และให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า กุญแจใส่ตู้เก็บทรัพย์ที่ถูกลักไปได้ถูกไขโดยลูกกุญแจที่ผิดกฎหมาย ทั้งโจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้กุญแจผิดกฎหมายไขจำเลยที่ 1 รับสารภาพแล้ว จึงลงโทษจำเลยที่ 1 ได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 จำเลยอื่นได้ร่วมกระทำผิดกับจำเลยที่ 1 ด้วย พิพากษาแก้ว่าจำเลยทั้งห้ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3)(7), 83 จำคุกคนละ 3 ปี เพิ่มโทษจำเลยที่ 1 ตามมาตรา 93 กึ่งหนึ่ง และลดโทษให้จำเลยที่ 1 ตามมาตรา 78 กึ่งหนึ่งส่วนของการเพิ่มเท่ากับส่วนของการลด จึงไม่เพิ่มไม่ลดตามมาตรา 54ให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 46,000 บาทแก่เจ้าทรัพย์ จำเลยฎีกาว่า คดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 1 ใช้กุญแจผิดกฎหมายไขตู้ลักทรัพย์ในตู้ไปและคำให้การของจำเลยที่ 1 ก็ไม่ได้รับว่าใช้กุญแจผิดกฎหมายไข การกระทำของจำเลยที่ 1 ต้องด้วยมาตรา 334 ลงโทษตามมาตรา 335(3) ไม่ได้ และคดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 ได้ร่วมกระทำผิดกับจำเลยที่ 1 ขอให้ปล่อยจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 ศาลชั้นต้นสั่งว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขมาก จึงรับฎีกาของจำเลยทั้งห้าไว้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 มีทนายแต่จำเลยที่ 1 ไม่มีทนายฎีกาทำเป็นฉบับเดียว ลงชื่อทนายของจำเลย ที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 เป็นผู้ฎีกา จำเลยที่ 1 ซึ่งไม่มีทนายไม่ได้ลงชื่อเป็นผู้ฎีกาด้วย ฉะนั้น แม้ฎีกาฉบับนี้จะได้ระบุชื่อของจำเลยที่ 1 ไว้ในฎีกาหน้าแรกว่าเป็นผู้หนึ่งที่ขอยื่นฎีกาด้วยก็ตาม ย่อมถือไม่ได้ว่าเป็นฎีกาของจำเลยที่ 1 ด้วย ฉะนั้นที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยทั้งห้าซึ่งหมายรวมถึงจำเลยที่ 1 ด้วยนั้น จึงคลาดเคลื่อน ต้องถือว่าจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และ ที่ 5 เท่านั้น ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยต่อไปว่า จำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5ได้ร่วมกับจำเลยที่ 1 ลักทรัพย์รายนี้ แล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่าแต่ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3) ด้วยนั้น ยังคลาดเคลื่อนอยู่ การกระทำที่จะเข้าบทมาตรานี้ต้องเป็นการลักทรัพย์โดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองบุคคลหรือทรัพย์ หรือโดยผ่านสิ่งเช่นว่านั้นเข้าไปด้วยประการใด ๆ แต่ตามฟ้องบรรยายว่าจำเลยที่ 1 ใช้กุญแจผิดกฎหมายไขตู้โชว์ลักเอาทรัพย์ไป ฉะนั้น แม้จะฟังข้อเท็จจริงดังที่กล่าวในฟ้องก็ไม่ใช่เป็นการลักทรัพย์โดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองทรัพย์หรือโดยผ่านสิ่งเช่นว่านั้นเข้าไปตามความหมายของประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(3) แม้จำเลยที่ 1 ไม่ฎีกา แต่เป็นเหตุในส่วนลักษณะคดี พิพากษาแก้ ว่าจำเลยทั้งห้าไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3) นอกจากที่แก้นี้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2250/2515พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์นางประจิตร หรือจรูญ หรืออนงค์ พงษ์อำพัน กับพวกรวม 5 คนจำเลย ป.วิ.พ. ม. 61 ป.วิ.อ. ม. 158 (7), ม. 215 ป.อ. ม. 335 (3)จำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 มีทนาย แต่จำเลยที่ 1 ไม่มีทนาย ฎีกาทำเป็นฉบับเดียว ลงชื่อทนายของจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 เป็นผู้ฎีกา จำเลยที่ 1 ซึ่งไม่มีทนาย ไม่ได้ลงชื่อเป็นผู้ฎีกาด้วย ฉะนั้น แม้ฎีกาฉบับนี้จะได้ระบุชื่อของจำเลยที่ 1 ไว้ในฎีกาหน้าแรกว่าเป็นผู้หนึ่งที่ขอยื่นฎีกาด้วยก็ตาม ย่อมถือไม่ได้ว่าเป็นฎีกาของจำเลยที่1 ด้วย ฉะนั้น ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยทั้งห้า ซึ่งหมายรวมถึงจำเลยที่ 1 ด้วยนั้น จึงคลาดเคลื่อน ต้องถือว่าจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 เท่านั้น ฎีกาการกระทำอันจะเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(3) นั้นต้องเป็นการลักทรัพย์โดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองบุคคลหรือทรัพย์ หรือโดยผ่านสิ่งเช่นว่านั้นเข้าไปด้วยประการใดๆ แต่ตามฟ้องบรรยายว่าจำเลยที่ 1 ใช้กุญแจผิดกฎหมายไขตู้โชว์แล้วลักเอาทรัพย์ไป ฉะนั้น แม้จะฟังข้อเท็จจริงดังที่กล่าวในฟ้อง ก็ไม่ใช่เป็นการลักทรัพย์โดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองทรัพย์หรือโดยผ่านสิ่งเช่นว่านั้นเข้าไป ตามความหมายของประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งห้าร่วมกันลักทรัพย์ของบริษัทไทยบุรินทร์ จำกัด โดยนางแพทซี่ ผู้จัดการซึ่งเป็นผู้ครอบครองดูแลรักษาไป รวมราคา 106,000 บาท กล่าวคือ จำเลยที่ 5 ทำหน้าที่ไปส่งและคอยรับจำเลยอีก 4 คนซึ่งทำอุบายเข้าไปชมและซื้อสินค้าที่ร้าน "แพทซี่" ระหว่างที่ผู้จัดการและพนักงานขายสินค้ากำลังตอบคำถามของจำเลยที่ 2, 3, 4 จนฝ่ายผู้ขายเผลอ จำเลยที่ 1 ได้ใช้กุญแจผิดกฎหมายไขตู้โชว์สินค้าใส่เครื่องประดับที่บรรจุเพชรพลอย อัญมณีมีค่าออก แล้วลักแหวนโอปอล์สีชมพู เพชร และต่างหู (ชนิดและราคาต่าง ๆ ตามฟ้อง) แล้วพากันออกจากร้าน "แพทซี่" ไปขึ้นรถยนต์ที่จำเลยที่ 5 จอดรถอยู่ พากันหลบหนีไป ต่อมาเจ้าพนักงานจับจำเลยทั้งห้าได้ และได้ทรัพย์บางส่วน (ตามฟ้อง) ที่จำเลยกับพวกนำไปขายไว้แก่ผู้มีชื่อเป็นของกลาง จำเลยที่ 1 และที่ 5 เคยต้องโทษตามคำพิพากษามาแล้ว ขอให้ลงโทษและเพิ่มโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 335, 93 กับให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 106,000 บาทแก่เจ้าทรัพย์ จำเลยทุกคนให้การปฏิเสธ แต่ต่อมาจำเลยที่ 1 ขอรับสารภาพว่าได้ลักทรัพย์ไปตามลำพังผู้เดียว จำเลยที่ 1 และที่ 5 รับข้อเคยต้องโทษ ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวลักทรัพย์ซึ่งอยู่ในตู้โชว์โดยปลดกุญแจออก จำเลยนอกนั้นไม่ได้ร่วมด้วย พิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334 จำคุก 2 ปี เพิ่มโทษตามมาตรา 93 กึ่งหนึ่ง เป็นจำคุก 3 ปี ลดโทษเพราะรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงจำคุก 1 ปี 6 เดือน ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 46,000 บาทแก่เจ้าทรัพย์ คำขออื่นให้ยก และให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า กุญแจใส่ตู้เก็บทรัพย์ที่ถูกลักไปได้ถูกไขโดยลูกกุญแจที่ผิดกฎหมาย ทั้งโจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้กุญแจผิดกฎหมายไขจำเลยที่ 1 รับสารภาพแล้ว จึงลงโทษจำเลยที่ 1 ได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 จำเลยอื่นได้ร่วมกระทำผิดกับจำเลยที่ 1 ด้วย พิพากษาแก้ว่าจำเลยทั้งห้ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3)(7), 83 จำคุกคนละ 3 ปี เพิ่มโทษจำเลยที่ 1 ตามมาตรา 93 กึ่งหนึ่ง และลดโทษให้จำเลยที่ 1 ตามมาตรา 78 กึ่งหนึ่งส่วนของการเพิ่มเท่ากับส่วนของการลด จึงไม่เพิ่มไม่ลดตามมาตรา 54ให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 46,000 บาทแก่เจ้าทรัพย์ จำเลยฎีกาว่า คดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 1 ใช้กุญแจผิดกฎหมายไขตู้ลักทรัพย์ในตู้ไปและคำให้การของจำเลยที่ 1 ก็ไม่ได้รับว่าใช้กุญแจผิดกฎหมายไข การกระทำของจำเลยที่ 1 ต้องด้วยมาตรา 334 ลงโทษตามมาตรา 335(3) ไม่ได้ และคดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 ได้ร่วมกระทำผิดกับจำเลยที่ 1 ขอให้ปล่อยจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 ศาลชั้นต้นสั่งว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขมาก จึงรับฎีกาของจำเลยทั้งห้าไว้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 มีทนายแต่จำเลยที่ 1 ไม่มีทนายฎีกาทำเป็นฉบับเดียว ลงชื่อทนายของจำเลย ที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5 เป็นผู้ฎีกา จำเลยที่ 1 ซึ่งไม่มีทนายไม่ได้ลงชื่อเป็นผู้ฎีกาด้วย ฉะนั้น แม้ฎีกาฉบับนี้จะได้ระบุชื่อของจำเลยที่ 1 ไว้ในฎีกาหน้าแรกว่าเป็นผู้หนึ่งที่ขอยื่นฎีกาด้วยก็ตาม ย่อมถือไม่ได้ว่าเป็นฎีกาของจำเลยที่ 1 ด้วย ฉะนั้นที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยทั้งห้าซึ่งหมายรวมถึงจำเลยที่ 1 ด้วยนั้น จึงคลาดเคลื่อน ต้องถือว่าจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และ ที่ 5 เท่านั้น ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยต่อไปว่า จำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 และที่ 5ได้ร่วมกับจำเลยที่ 1 ลักทรัพย์รายนี้ แล้ววินิจฉัยข้อกฎหมายว่าแต่ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3) ด้วยนั้น ยังคลาดเคลื่อนอยู่ การกระทำที่จะเข้าบทมาตรานี้ต้องเป็นการลักทรัพย์โดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองบุคคลหรือทรัพย์ หรือโดยผ่านสิ่งเช่นว่านั้นเข้าไปด้วยประการใด ๆ แต่ตามฟ้องบรรยายว่าจำเลยที่ 1 ใช้กุญแจผิดกฎหมายไขตู้โชว์ลักเอาทรัพย์ไป ฉะนั้น แม้จะฟังข้อเท็จจริงดังที่กล่าวในฟ้องก็ไม่ใช่เป็นการลักทรัพย์โดยทำอันตรายสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองทรัพย์หรือโดยผ่านสิ่งเช่นว่านั้นเข้าไปตามความหมายของประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(3) แม้จำเลยที่ 1 ไม่ฎีกา แต่เป็นเหตุในส่วนลักษณะคดี พิพากษาแก้ ว่าจำเลยทั้งห้าไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3) นอกจากที่แก้นี้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สัญชัย สัจจวานิช-วินัย ทองลงยา-เฉลิม กรพุกกะณะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ