คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 888/2542หลักกฎหมาย: การที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยได้โอนมาทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยตาม พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535สัญญาจ้างระหว่างศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยกับโจทก์ ได้สิ้นสุดลงตามมาตรา 38 วรรคสอง ซึ่งโจทก์ก็ได้รับเงินบำเหน็จ จากศูนย์ฝึกการบินพลเรือนฯ ครบถ้วนแล้ว การที่โจทก์โอนมา ทำงานกับจำเลยจึงเป็นสัญญาว่าจ้างใหม่ต่างหากจากสัญญาเดิม โดยกฎหมายฉบับดังกล่าวมิได้มีบทบัญญัติให้นับอายุงานโจทก์ ต่อเนื่องกัน ฉะนั้น สิทธิและหน้าที่ระหว่างจำเลยกับโจทก์ จึงต้องเป็นไปตามสัญญาว่าจ้างใหม่และเริ่มต้นนับอายุงานใหม่ เมื่อจำเลยเป็นรัฐวิสาหกิจจึงต้องนำระเบียบคณะกรรมการ รัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2534 มาใช้บังคับ โจทก์จึงต้องอยู่ ภายใต้บังคับของระเบียบดังกล่าวด้วย ซึ่งระเบียบดังกล่าวไม่ได้กำหนดให้จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จในกรณีเลิกจ้างโจทก์เอาไว้ และเมื่อโจทก์มิใช่ลูกจ้างของส่วนราชการ จึงไม่อาจนำ ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้าง พ.ศ. 2519มาใช้บังคับแก่โจทก์ได้ เมื่อสัญญาจ้างระหว่างโจทก์กับศูนย์ฝึกการบินพลเรือนฯสิ้นสุดลงแล้ว พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือนฯมาตรา 38 วรรคหนึ่ง คงกำหนดไว้เพื่อให้สิทธิและประโยชน์ต่าง ๆของโจทก์ที่จะพึงได้รับจากสถาบันการบินพลเรือนฯ ในระหว่างที่โจทก์ยังไม่ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งจากผู้ว่าการไม่น้อยกว่าที่เคยได้รับอยู่ในขณะที่เป็นลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนฯ เป็นการชั่วคราวเท่านั้น หาได้ก่อให้เกิดสิทธิหรือประโยชน์ใด ๆ ไม่ เมื่อไม่มีระเบียบหรือบทกฎหมายใดให้สิทธิโจทก์เรียกร้องเงินบำเหน็จได้จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายเงินบำเหน็จแก่โจทก์โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 กันยายน 2527 โจทก์ทำงานเป็นลูกจ้างศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทย ต่อมาวันที่1 เมษายน 2536 โจทก์ได้โอนมาเป็นลูกจ้างจำเลยพร้อมกับนับอายุงานต่อเนื่อง วันที่ 6 พฤษภาคม 2536 ศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยได้จ่ายเงินบำเหน็จเหตุออกจากงานเพราะการโอนดังกล่าวเป็นเงิน 119,525 บาท แก่โจทก์ ต่อมาวันที่ 1 ตุลาคม 2538จำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากเกษียณอายุ จำเลยต้องจ่ายเงินบำเหน็จแก่โจทก์นอกเหนือจากที่เคยได้รับมาแล้วดังกล่าวข้างต้นอีกเป็นเงิน 50,800 บาท โจทก์ทวงถามแล้วแต่จำเลยเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินบำเหน็จจำนวน50,800 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินตามฟ้องโจทก์เป็นพนักงานที่รับโอนมาจากศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทย และได้เกษียณอายุก่อนวันที่ 1 ตุลาคม 2538แต่หากจำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์ก็ไม่เกินจำนวน 34,150 บาทขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ว่าโจทก์มีสิทธิได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้าง พ.ศ. 2519 และตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535 มาตรา 38 นั้น เห็นว่าพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535มาตรา 38 วรรคหนึ่ง บัญญัติให้ สบพ. (จำเลย) พิจารณารับโอนพนักงานหรือลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยกรมการบินพาณิชย์ ซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับไปเป็นพนักงานหรือลูกจ้างของ สบพ. โดยให้ได้รับเงินเดือนหรือค่าจ้างรวมทั้งสิทธิและประโยชน์ต่าง ๆ เท่าที่เคยได้รับอยู่เดิมไปพลางก่อนจนกว่าผู้ว่าการจะได้บรรจุและแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง แต่จะแต่งตั้งให้ได้รับเงินเดือนหรือค่าจ้างต่ำกว่าเงินเดือนหรือค่าจ้างที่ได้รับอยู่เดิมไม่ได้ และวรรคสองบัญญัติว่า การโอนลูกจ้างตามวรรคหนึ่ง ให้ถือว่าเป็นการให้ออกจากงาน เพราะทางราชการยุบตำแหน่งหรือทางราชการเลิกจ้างโดยไม่มีความผิดและให้ได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้างแสดงให้เห็นว่าบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวได้ระบุไว้อย่างชัดแจ้งแล้วว่า การที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยได้โอนมาทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535 สัญญาจ้างระหว่างศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยกับโจทก์ได้สิ้นสุดลงตามมาตรา 38 วรรคสอง ซึ่งโจทก์ก็ได้รับเงินบำเหน็จจากศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยครบถ้วนแล้ว การที่โจทก์โอนมาทำงานกับจำเลยจึงเป็นสัญญาว่าจ้างใหม่ ต่างหากจากสัญญาเดิม โดยกฎหมายฉบับดังกล่าวมิได้มีบทบัญญัติให้นับอายุงานโจทก์ต่อเนื่องกัน ฉะนั้น สิทธิและหน้าที่ระหว่างจำเลยกับโจทก์จึงต้องเป็นไปตามสัญญาว่าจ้างใหม่และเริ่มต้นนับอายุงานใหม่ เมื่อจำเลยเป็นรัฐวิสาหกิจต้องนำระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2534 มาใช้บังคับโจทก์จึงต้องอยู่ภายใต้บังคับของระเบียบดังกล่าวด้วยซึ่งระเบียบดังกล่าวไม่ได้กำหนดให้จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จในกรณีเลิกจ้างโจทก์เอาไว้ด้วยและที่โจทก์อ้างว่ามีสิทธิได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้างพ.ศ. 2519 นั้น ก็เห็นว่าโจทก์มิใช่ลูกจ้างของส่วนราชการจึงไม่อาจนำระเบียบดังกล่าวมาใช้บังคับแก่โจทก์ได้ ส่วนที่โจทก์อ้างพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535มาตรา 38 วรรคหนึ่ง เพื่อให้ได้สิทธิและประโยชน์ต่าง ๆที่เคยได้รับอยู่ก่อนมาคิดคำนวณด้วยนั้น เห็นว่า เมื่อสัญญาจ้างระหว่างโจทก์กับศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยสิ้นสุดลงแล้วบทมาตราดังกล่าวคงกำหนดไว้เพื่อให้สิทธิและประโยชน์ต่าง ๆของโจทก์ที่จะพึงได้รับจากสถาบันการบินพลเรือนในระหว่างที่โจทก์ยังไม่ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งจากผู้ว่าการไม่น้อยกว่าที่เคยได้รับอยู่ในขณะที่เป็นลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยเป็นการชั่วคราวเท่านั้นหาได้ก่อให้เกิดสิทธิหรือประโยชน์ใด ๆ ดังที่โจทก์อ้างไม่เมื่อไม่มีระเบียบหรือบทกฎหมายใดให้สิทธิโจทก์เรียกร้องเงินบำเหน็จได้ จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายเงินบำเหน็จแก่โจทก์ตามฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว อุทธรณ์โจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 888/2542นาย วิชัย ธรรม เจริญโจทก์สถาบัน การบิน พลเรือนจำเลย พ.ร.ฎ.จัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ.2535 ม. 38 ระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ.2534 การที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยได้โอนมาทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยตาม พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535สัญญาจ้างระหว่างศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยกับโจทก์ ได้สิ้นสุดลงตามมาตรา 38 วรรคสอง ซึ่งโจทก์ก็ได้รับเงินบำเหน็จ จากศูนย์ฝึกการบินพลเรือนฯ ครบถ้วนแล้ว การที่โจทก์โอนมา ทำงานกับจำเลยจึงเป็นสัญญาว่าจ้างใหม่ต่างหากจากสัญญาเดิม โดยกฎหมายฉบับดังกล่าวมิได้มีบทบัญญัติให้นับอายุงานโจทก์ ต่อเนื่องกัน ฉะนั้น สิทธิและหน้าที่ระหว่างจำเลยกับโจทก์ จึงต้องเป็นไปตามสัญญาว่าจ้างใหม่และเริ่มต้นนับอายุงานใหม่ เมื่อจำเลยเป็นรัฐวิสาหกิจจึงต้องนำระเบียบคณะกรรมการ รัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2534 มาใช้บังคับ โจทก์จึงต้องอยู่ ภายใต้บังคับของระเบียบดังกล่าวด้วย ซึ่งระเบียบดังกล่าวไม่ได้กำหนดให้จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จในกรณีเลิกจ้างโจทก์เอาไว้ และเมื่อโจทก์มิใช่ลูกจ้างของส่วนราชการ จึงไม่อาจนำ ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้าง พ.ศ. 2519มาใช้บังคับแก่โจทก์ได้ เมื่อสัญญาจ้างระหว่างโจทก์กับศูนย์ฝึกการบินพลเรือนฯสิ้นสุดลงแล้ว พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือนฯมาตรา 38 วรรคหนึ่ง คงกำหนดไว้เพื่อให้สิทธิและประโยชน์ต่าง ๆของโจทก์ที่จะพึงได้รับจากสถาบันการบินพลเรือนฯ ในระหว่างที่โจทก์ยังไม่ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งจากผู้ว่าการไม่น้อยกว่าที่เคยได้รับอยู่ในขณะที่เป็นลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนฯ เป็นการชั่วคราวเท่านั้น หาได้ก่อให้เกิดสิทธิหรือประโยชน์ใด ๆ ไม่ เมื่อไม่มีระเบียบหรือบทกฎหมายใดให้สิทธิโจทก์เรียกร้องเงินบำเหน็จได้จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายเงินบำเหน็จแก่โจทก์โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 กันยายน 2527 โจทก์ทำงานเป็นลูกจ้างศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทย ต่อมาวันที่1 เมษายน 2536 โจทก์ได้โอนมาเป็นลูกจ้างจำเลยพร้อมกับนับอายุงานต่อเนื่อง วันที่ 6 พฤษภาคม 2536 ศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยได้จ่ายเงินบำเหน็จเหตุออกจากงานเพราะการโอนดังกล่าวเป็นเงิน 119,525 บาท แก่โจทก์ ต่อมาวันที่ 1 ตุลาคม 2538จำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากเกษียณอายุ จำเลยต้องจ่ายเงินบำเหน็จแก่โจทก์นอกเหนือจากที่เคยได้รับมาแล้วดังกล่าวข้างต้นอีกเป็นเงิน 50,800 บาท โจทก์ทวงถามแล้วแต่จำเลยเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินบำเหน็จจำนวน50,800 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินตามฟ้องโจทก์เป็นพนักงานที่รับโอนมาจากศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทย และได้เกษียณอายุก่อนวันที่ 1 ตุลาคม 2538แต่หากจำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์ก็ไม่เกินจำนวน 34,150 บาทขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ว่าโจทก์มีสิทธิได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้าง พ.ศ. 2519 และตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535 มาตรา 38 นั้น เห็นว่าพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535มาตรา 38 วรรคหนึ่ง บัญญัติให้ สบพ. (จำเลย) พิจารณารับโอนพนักงานหรือลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยกรมการบินพาณิชย์ ซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับไปเป็นพนักงานหรือลูกจ้างของ สบพ. โดยให้ได้รับเงินเดือนหรือค่าจ้างรวมทั้งสิทธิและประโยชน์ต่าง ๆ เท่าที่เคยได้รับอยู่เดิมไปพลางก่อนจนกว่าผู้ว่าการจะได้บรรจุและแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง แต่จะแต่งตั้งให้ได้รับเงินเดือนหรือค่าจ้างต่ำกว่าเงินเดือนหรือค่าจ้างที่ได้รับอยู่เดิมไม่ได้ และวรรคสองบัญญัติว่า การโอนลูกจ้างตามวรรคหนึ่ง ให้ถือว่าเป็นการให้ออกจากงาน เพราะทางราชการยุบตำแหน่งหรือทางราชการเลิกจ้างโดยไม่มีความผิดและให้ได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้างแสดงให้เห็นว่าบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวได้ระบุไว้อย่างชัดแจ้งแล้วว่า การที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยได้โอนมาทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535 สัญญาจ้างระหว่างศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยกับโจทก์ได้สิ้นสุดลงตามมาตรา 38 วรรคสอง ซึ่งโจทก์ก็ได้รับเงินบำเหน็จจากศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยครบถ้วนแล้ว การที่โจทก์โอนมาทำงานกับจำเลยจึงเป็นสัญญาว่าจ้างใหม่ ต่างหากจากสัญญาเดิม โดยกฎหมายฉบับดังกล่าวมิได้มีบทบัญญัติให้นับอายุงานโจทก์ต่อเนื่องกัน ฉะนั้น สิทธิและหน้าที่ระหว่างจำเลยกับโจทก์จึงต้องเป็นไปตามสัญญาว่าจ้างใหม่และเริ่มต้นนับอายุงานใหม่ เมื่อจำเลยเป็นรัฐวิสาหกิจต้องนำระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2534 มาใช้บังคับโจทก์จึงต้องอยู่ภายใต้บังคับของระเบียบดังกล่าวด้วยซึ่งระเบียบดังกล่าวไม่ได้กำหนดให้จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จในกรณีเลิกจ้างโจทก์เอาไว้ด้วยและที่โจทก์อ้างว่ามีสิทธิได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้างพ.ศ. 2519 นั้น ก็เห็นว่าโจทก์มิใช่ลูกจ้างของส่วนราชการจึงไม่อาจนำระเบียบดังกล่าวมาใช้บังคับแก่โจทก์ได้ ส่วนที่โจทก์อ้างพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535มาตรา 38 วรรคหนึ่ง เพื่อให้ได้สิทธิและประโยชน์ต่าง ๆที่เคยได้รับอยู่ก่อนมาคิดคำนวณด้วยนั้น เห็นว่า เมื่อสัญญาจ้างระหว่างโจทก์กับศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยสิ้นสุดลงแล้วบทมาตราดังกล่าวคงกำหนดไว้เพื่อให้สิทธิและประโยชน์ต่าง ๆของโจทก์ที่จะพึงได้รับจากสถาบันการบินพลเรือนในระหว่างที่โจทก์ยังไม่ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งจากผู้ว่าการไม่น้อยกว่าที่เคยได้รับอยู่ในขณะที่เป็นลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยเป็นการชั่วคราวเท่านั้นหาได้ก่อให้เกิดสิทธิหรือประโยชน์ใด ๆ ดังที่โจทก์อ้างไม่เมื่อไม่มีระเบียบหรือบทกฎหมายใดให้สิทธิโจทก์เรียกร้องเงินบำเหน็จได้ จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายเงินบำเหน็จแก่โจทก์ตามฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว อุทธรณ์โจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(อร่าม หุตางกูร-เสมอ อินทรศักดิ์-มงคล คุปต์กาญจนากุล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 888/2542 วินิจฉัยเรื่องเงินที่ต้องจ่ายให้แก่ลูกจ้างเมื่อออกจากงาน ทั้งนี้ต้องพิจารณาว่าเป็นลูกจ้างใคร ลูกจ้างประเภทอะไร ทำงานนานเท่าใด 1. ลูกจ้างใคร ลูกจ้างของเอกชน ราชการหรือรัฐวิสาหกิจมีสิทธิไม่เหมือนกัน 1.1 ลูกจ้างของเอกชน เมื่อออกจากงานก่อนวันที่ 19สิงหาคม 2541 อาจได้ค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 หากออกจากงานหลังวันที่19 สิงหาคม 2541 อาจได้ค่าชดเชยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. 2541 มาตรา 118 และลูกจ้างยังอาจได้รับเงินค่าตอบแทนจากการออกจากงานตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง เช่นเงินบำเหน็จ เงินสะสม เงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ ฯลฯอีกทั้งอาจจะได้เงินประโยชน์ทดแทนกรณีชราภาพตามพระราชบัญญัติประกันสังคม 1.2 ลูกจ้างของรัฐวิสาหกิจ เมื่อถูกออกจากงานอาจได้ค่าชดเชยตามระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ ซึ่งออกตามความในมาตรา 11(1) และมาตรา 11 วรรคสอง ข้อที่ 45 หรือได้รับเงินเพื่อตอบแทนความชอบในการทำงานในกรณีพ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุตามข้อ 47 1.3 ลูกจ้างของราชการ ถ้าเป็นลูกจ้างประจำของราชการส่วนกลางเช่น กระทรวง ทบวง กรม ราชการส่วนภูมิภาค เช่น จังหวัด อำเภอหรือราชการส่วนท้องถิ่น เช่น เทศบาล สุขาภิบาล เมืองพัทยากรุงเทพมหานคร องค์การบริหารส่วนจังหวัด องค์การบริหารส่วนตำบลเมื่อออกจากงาน อาจได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้าง 2. ลูกจ้างประเภทอะไร ลูกจ้างของเอกชนที่นายจ้างจ้างไว้มีกำหนดเวลาแน่นอนเพื่อทำงานโครงการที่มิใช่งานปกติ ธุรกิจหรือการค้าของนายจ้าง หรืองานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน หรือในงานที่เป็นไปตามฤดูกาลและได้จ้างในช่วงเวลาของฤดูกาลนั้น ซึ่งงานนั้นจะต้องแล้วเสร็จภายในเวลาไม่เกินสองปีโดยนายจ้างและลูกจ้างได้ทำสัญญาเป็นหนังสือไว้ตั้งแต่เริ่มจ้าง และเลิกจ้างตามระยะเวลาที่ตกลงไว้อาจไม่ได้ค่าชดเชยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541มาตรา 118 วรรคท้าย ส่วนลูกจ้างของรัฐวิสาหกิจที่จ้างไว้เพื่อทำงานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวเป็นการจรเป็นไปตามฤดูกาลหรือเป็นงานตามโครงการ ซึ่งรัฐวิสาหกิจและพนักงานตกลงทำสัญญาจ้างเป็นหนังสือโดยมีกำหนดวันเริ่มต้นและสิ้นสุดของการจ้างไว้ อาจไม่ได้ค่าชดเชยตามมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้อ 45 วรรคสุดท้าย ส่วนลูกจ้างประเภทอื่นของเอกชนหรือรัฐวิสาหกิจที่ทำงานครบ 120 วันขึ้นไป แล้วถูกเลิกจ้างโดยไม่ได้กระทำความผิด ย่อมมีสิทธิได้ค่าชดเชย 3. ลูกจ้างต้องไม่ทำผิด ลูกจ้างไม่ว่าเป็นลูกจ้างของราชการรัฐวิสาหกิจ หรือเอกชน จะได้เงินเมื่อออกจากงานจะต้องไม่กระทำความผิด เช่น ลูกจ้างของเอกชนต้องกระทำผิดประการใดประการหนึ่งตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541มาตรา 119 ลูกจ้างของรัฐวิสาห กิจต้องไม่ทำผิดตามข้อ 46แห่งมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ เป็นต้น 4. ออกจากงานอย่างไร ลูกจ้างของราชการออกจากงานเพราะราชการยุบตำแหน่งหรือถูกเลิกจ้างโดยไม่มีความผิดมีสิทธิได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้างลูกจ้างของเอกชนออกจากงานเพราะถูกเลิกจ้าง อาจได้ค่าชดเชยลูกจ้างลาออกจากงานอาจได้เงินบำเหน็จ เงินสะสม หรือเงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ ลูกจ้างถึงแก่กรรม ทายาทของลูกจ้างอาจได้เงินบำเหน็จ เงินสะสม เงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพหรือเงินฌาปนกิจสงเคราะห์ ลูกจ้างที่ถูกไล่ออกเพราะกระทำความผิดอาจไม่ได้รับค่าชดเชยแต่อาจได้รับเงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพส่วนของลูกจ้าง หรือเงินสะสมส่วนของลูกจ้างคืน ลูกจ้างของรัฐวิสาหกิจ ถ้าถูกเลิกจ้างโดยไม่ได้กระทำความผิดมีสิทธิได้ค่าชดเชยตามมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจข้อ 45 หากต้องพ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุ เมื่อทำงานครบ5 ปีขึ้นไป มีสิทธิได้รับเงินค่าตอบแทนความชอบในการทำงานเท่ากับอัตราค่าจ้างสุดท้าย 180 วัน ตามมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้อ 47 และอาจได้เงินบำเหน็จ เงินสะสมหรือเงินอื่นตามระเบียบข้อบังคับในการทำงานอีกด้วย 5. ทำงานนานเท่าใด การคำนวณค่าชดเชย เงินตอบแทนพิเศษเมื่อออกจากงานนั้นจะได้หรือไม่ มากน้อยเพียงใดนั้นขึ้นอยู่กับระยะเวลาทำงานหรืออายุงาน ลูกจ้างเอกชนที่ถูกเลิกจ้างโดยไม่ได้กระทำผิดจะมีสิทธิได้ค่าชดเชยต่อเมื่อทำงานครบ 120 วันขึ้นไป โดยจะได้เริ่มตั้งแต่ 30 วันจนถึง 300 วัน ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. 2541 มาตรา 118 และอาจได้เงินบำเหน็จ เงินสะสมหรือเงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ มากน้อยเพียงใดล้วนแต่คิดจากอายุงานทั้งสิ้น ลูกจ้างของราชการจะมีสิทธิได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้าง จะได้หรือไม่ ได้มากน้อยเพียงใดก็ขึ้นอยู่กับอายุงานเช่นกัน ลูกจ้างของรัฐวิสาห กิจ เมื่อถูกเลิกจ้างโดยไม่ได้กระทำผิดมีสิทธิได้ค่าชดเชยต่อเมื่อทำงานครบ 120 วันขึ้นไป โดยจะได้เริ่มตั้งแต่ 30 วันถึง 180 วัน ตามมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้อ 45 ส่วนกรณีต้องพ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุจะได้ค่าตอบแทนความชอบในการทำงานต่อเมื่อทำงานครบ 5 ปีขึ้นโดยได้รับเท่ากับอัตราค่าจ้างสุดท้าย 180 วันตามมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้อ 47 6. ข้อวิเคราะห์ ข้อเท็จจริงในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 888/2542ได้ความว่า เดิมโจทก์เป็นลูกจ้างของราชการ คือ ศูนย์ฝึกการบินพลเรือน กรมการบินพาณิชย์ แล้วโอนมาเป็นลูกจ้างของสถาบันการบินพลเรือนซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจ โดยพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535 มาตรา 38 วรรคสองกำหนดให้ถือว่าออกจากงานเพราะราชการยุบตำแหน่งหรือทางราชการเลิกจ้างโดยไม่มีความผิด และให้ได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้าง ซึ่งโจทก์ได้รับเงินบำเหน็จมาแล้วถือว่าสัญญาจ้างระหว่างศูนย์ฝึกการบินพลเรือนกับโจทก์สิ้นสุดลง แล้วโจทก์ทำสัญญาจ้างใหม่กับสถาบันการบินพลเรือนต้องเริ่มนับอายุงานใหม่ และถือว่าโจทก์เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจมีสิทธิได้รับสิทธิประโยชน์ตามมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2534 โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับบำเหน็จลูกจ้างตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จของลูกจ้าง พ.ศ. 2519 ข้อเท็จจริงคดีนี้ โจทก์เปลี่ยนจากเป็นลูกจ้างของราชการมาเป็นลูกจ้างรัฐวิสาหกิจ เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2536 แล้วโจทก์เกษียณอายุเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2538 ทำงานยังไม่ครบ 5 ปีจึงไม่มีสิทธิได้เงินเพื่อตอบแทนความชอบในการทำงานตามมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้อ 47 และการพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากเกษียณอายุมิใช่เป็นการถูกให้ออกจากงานปลดออกจากงานหรือไล่ออกจากงาน อันเป็นการเลิกจ้างตามข้อ 45ในมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้อ 45จึงไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชยด้วย รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 กันยายน 2527 โจทก์ทำงานเป็นลูกจ้างศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทย ต่อมาวันที่1 เมษายน 2536 โจทก์ได้โอนมาเป็นลูกจ้างจำเลยพร้อมกับนับอายุงานต่อเนื่อง วันที่ 6 พฤษภาคม 2536 ศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยได้จ่ายเงินบำเหน็จเหตุออกจากงานเพราะการโอนดังกล่าวเป็นเงิน 119,525 บาท แก่โจทก์ ต่อมาวันที่ 1 ตุลาคม 2538จำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากเกษียณอายุ จำเลยต้องจ่ายเงินบำเหน็จแก่โจทก์นอกเหนือจากที่เคยได้รับมาแล้วดังกล่าวข้างต้นอีกเป็นเงิน 50,800 บาท โจทก์ทวงถามแล้วแต่จำเลยเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินบำเหน็จจำนวน50,800 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินตามฟ้องโจทก์เป็นพนักงานที่รับโอนมาจากศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทย และได้เกษียณอายุก่อนวันที่ 1 ตุลาคม 2538แต่หากจำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์ก็ไม่เกินจำนวน 34,150 บาทขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ว่าโจทก์มีสิทธิได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้าง พ.ศ. 2519 และตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535 มาตรา 38 นั้น เห็นว่าพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535มาตรา 38 วรรคหนึ่ง บัญญัติให้ สบพ. (จำเลย) พิจารณารับโอนพนักงานหรือลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยกรมการบินพาณิชย์ ซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับไปเป็นพนักงานหรือลูกจ้างของ สบพ. โดยให้ได้รับเงินเดือนหรือค่าจ้างรวมทั้งสิทธิและประโยชน์ต่าง ๆ เท่าที่เคยได้รับอยู่เดิมไปพลางก่อนจนกว่าผู้ว่าการจะได้บรรจุและแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง แต่จะแต่งตั้งให้ได้รับเงินเดือนหรือค่าจ้างต่ำกว่าเงินเดือนหรือค่าจ้างที่ได้รับอยู่เดิมไม่ได้ และวรรคสองบัญญัติว่า การโอนลูกจ้างตามวรรคหนึ่ง ให้ถือว่าเป็นการให้ออกจากงาน เพราะทางราชการยุบตำแหน่งหรือทางราชการเลิกจ้างโดยไม่มีความผิดและให้ได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้างแสดงให้เห็นว่าบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวได้ระบุไว้อย่างชัดแจ้งแล้วว่า การที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยได้โอนมาทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535 สัญญาจ้างระหว่างศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยกับโจทก์ได้สิ้นสุดลงตามมาตรา 38 วรรคสอง ซึ่งโจทก์ก็ได้รับเงินบำเหน็จจากศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยครบถ้วนแล้ว การที่โจทก์โอนมาทำงานกับจำเลยจึงเป็นสัญญาว่าจ้างใหม่ ต่างหากจากสัญญาเดิม โดยกฎหมายฉบับดังกล่าวมิได้มีบทบัญญัติให้นับอายุงานโจทก์ต่อเนื่องกัน ฉะนั้น สิทธิและหน้าที่ระหว่างจำเลยกับโจทก์จึงต้องเป็นไปตามสัญญาว่าจ้างใหม่และเริ่มต้นนับอายุงานใหม่ เมื่อจำเลยเป็นรัฐวิสาหกิจต้องนำระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2534 มาใช้บังคับโจทก์จึงต้องอยู่ภายใต้บังคับของระเบียบดังกล่าวด้วยซึ่งระเบียบดังกล่าวไม่ได้กำหนดให้จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จในกรณีเลิกจ้างโจทก์เอาไว้ด้วยและที่โจทก์อ้างว่ามีสิทธิได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้างพ.ศ. 2519 นั้น ก็เห็นว่าโจทก์มิใช่ลูกจ้างของส่วนราชการจึงไม่อาจนำระเบียบดังกล่าวมาใช้บังคับแก่โจทก์ได้ ส่วนที่โจทก์อ้างพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535มาตรา 38 วรรคหนึ่ง เพื่อให้ได้สิทธิและประโยชน์ต่าง ๆที่เคยได้รับอยู่ก่อนมาคิดคำนวณด้วยนั้น เห็นว่า เมื่อสัญญาจ้างระหว่างโจทก์กับศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยสิ้นสุดลงแล้วบทมาตราดังกล่าวคงกำหนดไว้เพื่อให้สิทธิและประโยชน์ต่าง ๆของโจทก์ที่จะพึงได้รับจากสถาบันการบินพลเรือนในระหว่างที่โจทก์ยังไม่ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งจากผู้ว่าการไม่น้อยกว่าที่เคยได้รับอยู่ในขณะที่เป็นลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยเป็นการชั่วคราวเท่านั้นหาได้ก่อให้เกิดสิทธิหรือประโยชน์ใด ๆ ดังที่โจทก์อ้างไม่เมื่อไม่มีระเบียบหรือบทกฎหมายใดให้สิทธิโจทก์เรียกร้องเงินบำเหน็จได้ จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายเงินบำเหน็จแก่โจทก์ตามฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว อุทธรณ์โจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 888/2542นาย วิชัย ธรรม เจริญโจทก์สถาบัน การบิน พลเรือนจำเลย พ.ร.ฎ.จัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ.2535 ม. 38 ระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ.2534 การที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยได้โอนมาทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยตาม พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535สัญญาจ้างระหว่างศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยกับโจทก์ ได้สิ้นสุดลงตามมาตรา 38 วรรคสอง ซึ่งโจทก์ก็ได้รับเงินบำเหน็จ จากศูนย์ฝึกการบินพลเรือนฯ ครบถ้วนแล้ว การที่โจทก์โอนมา ทำงานกับจำเลยจึงเป็นสัญญาว่าจ้างใหม่ต่างหากจากสัญญาเดิม โดยกฎหมายฉบับดังกล่าวมิได้มีบทบัญญัติให้นับอายุงานโจทก์ ต่อเนื่องกัน ฉะนั้น สิทธิและหน้าที่ระหว่างจำเลยกับโจทก์ จึงต้องเป็นไปตามสัญญาว่าจ้างใหม่และเริ่มต้นนับอายุงานใหม่ เมื่อจำเลยเป็นรัฐวิสาหกิจจึงต้องนำระเบียบคณะกรรมการ รัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของ พนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2534 มาใช้บังคับ โจทก์จึงต้องอยู่ ภายใต้บังคับของระเบียบดังกล่าวด้วย ซึ่งระเบียบดังกล่าวไม่ได้กำหนดให้จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จในกรณีเลิกจ้างโจทก์เอาไว้ และเมื่อโจทก์มิใช่ลูกจ้างของส่วนราชการ จึงไม่อาจนำ ระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้าง พ.ศ. 2519มาใช้บังคับแก่โจทก์ได้ เมื่อสัญญาจ้างระหว่างโจทก์กับศูนย์ฝึกการบินพลเรือนฯสิ้นสุดลงแล้ว พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือนฯมาตรา 38 วรรคหนึ่ง คงกำหนดไว้เพื่อให้สิทธิและประโยชน์ต่าง ๆของโจทก์ที่จะพึงได้รับจากสถาบันการบินพลเรือนฯ ในระหว่างที่โจทก์ยังไม่ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งจากผู้ว่าการไม่น้อยกว่าที่เคยได้รับอยู่ในขณะที่เป็นลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนฯ เป็นการชั่วคราวเท่านั้น หาได้ก่อให้เกิดสิทธิหรือประโยชน์ใด ๆ ไม่ เมื่อไม่มีระเบียบหรือบทกฎหมายใดให้สิทธิโจทก์เรียกร้องเงินบำเหน็จได้จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายเงินบำเหน็จแก่โจทก์โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 กันยายน 2527 โจทก์ทำงานเป็นลูกจ้างศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทย ต่อมาวันที่1 เมษายน 2536 โจทก์ได้โอนมาเป็นลูกจ้างจำเลยพร้อมกับนับอายุงานต่อเนื่อง วันที่ 6 พฤษภาคม 2536 ศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยได้จ่ายเงินบำเหน็จเหตุออกจากงานเพราะการโอนดังกล่าวเป็นเงิน 119,525 บาท แก่โจทก์ ต่อมาวันที่ 1 ตุลาคม 2538จำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากเกษียณอายุ จำเลยต้องจ่ายเงินบำเหน็จแก่โจทก์นอกเหนือจากที่เคยได้รับมาแล้วดังกล่าวข้างต้นอีกเป็นเงิน 50,800 บาท โจทก์ทวงถามแล้วแต่จำเลยเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินบำเหน็จจำนวน50,800 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินตามฟ้องโจทก์เป็นพนักงานที่รับโอนมาจากศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทย และได้เกษียณอายุก่อนวันที่ 1 ตุลาคม 2538แต่หากจำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์ก็ไม่เกินจำนวน 34,150 บาทขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ว่าโจทก์มีสิทธิได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้าง พ.ศ. 2519 และตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535 มาตรา 38 นั้น เห็นว่าพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535มาตรา 38 วรรคหนึ่ง บัญญัติให้ สบพ. (จำเลย) พิจารณารับโอนพนักงานหรือลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยกรมการบินพาณิชย์ ซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับไปเป็นพนักงานหรือลูกจ้างของ สบพ. โดยให้ได้รับเงินเดือนหรือค่าจ้างรวมทั้งสิทธิและประโยชน์ต่าง ๆ เท่าที่เคยได้รับอยู่เดิมไปพลางก่อนจนกว่าผู้ว่าการจะได้บรรจุและแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง แต่จะแต่งตั้งให้ได้รับเงินเดือนหรือค่าจ้างต่ำกว่าเงินเดือนหรือค่าจ้างที่ได้รับอยู่เดิมไม่ได้ และวรรคสองบัญญัติว่า การโอนลูกจ้างตามวรรคหนึ่ง ให้ถือว่าเป็นการให้ออกจากงาน เพราะทางราชการยุบตำแหน่งหรือทางราชการเลิกจ้างโดยไม่มีความผิดและให้ได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้างแสดงให้เห็นว่าบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวได้ระบุไว้อย่างชัดแจ้งแล้วว่า การที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยได้โอนมาทำงานเป็นลูกจ้างของจำเลยตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535 สัญญาจ้างระหว่างศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยกับโจทก์ได้สิ้นสุดลงตามมาตรา 38 วรรคสอง ซึ่งโจทก์ก็ได้รับเงินบำเหน็จจากศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยครบถ้วนแล้ว การที่โจทก์โอนมาทำงานกับจำเลยจึงเป็นสัญญาว่าจ้างใหม่ ต่างหากจากสัญญาเดิม โดยกฎหมายฉบับดังกล่าวมิได้มีบทบัญญัติให้นับอายุงานโจทก์ต่อเนื่องกัน ฉะนั้น สิทธิและหน้าที่ระหว่างจำเลยกับโจทก์จึงต้องเป็นไปตามสัญญาว่าจ้างใหม่และเริ่มต้นนับอายุงานใหม่ เมื่อจำเลยเป็นรัฐวิสาหกิจต้องนำระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2534 มาใช้บังคับโจทก์จึงต้องอยู่ภายใต้บังคับของระเบียบดังกล่าวด้วยซึ่งระเบียบดังกล่าวไม่ได้กำหนดให้จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จในกรณีเลิกจ้างโจทก์เอาไว้ด้วยและที่โจทก์อ้างว่ามีสิทธิได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้างพ.ศ. 2519 นั้น ก็เห็นว่าโจทก์มิใช่ลูกจ้างของส่วนราชการจึงไม่อาจนำระเบียบดังกล่าวมาใช้บังคับแก่โจทก์ได้ ส่วนที่โจทก์อ้างพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535มาตรา 38 วรรคหนึ่ง เพื่อให้ได้สิทธิและประโยชน์ต่าง ๆที่เคยได้รับอยู่ก่อนมาคิดคำนวณด้วยนั้น เห็นว่า เมื่อสัญญาจ้างระหว่างโจทก์กับศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยสิ้นสุดลงแล้วบทมาตราดังกล่าวคงกำหนดไว้เพื่อให้สิทธิและประโยชน์ต่าง ๆของโจทก์ที่จะพึงได้รับจากสถาบันการบินพลเรือนในระหว่างที่โจทก์ยังไม่ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งจากผู้ว่าการไม่น้อยกว่าที่เคยได้รับอยู่ในขณะที่เป็นลูกจ้างของศูนย์ฝึกการบินพลเรือนในประเทศไทยเป็นการชั่วคราวเท่านั้นหาได้ก่อให้เกิดสิทธิหรือประโยชน์ใด ๆ ดังที่โจทก์อ้างไม่เมื่อไม่มีระเบียบหรือบทกฎหมายใดให้สิทธิโจทก์เรียกร้องเงินบำเหน็จได้ จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายเงินบำเหน็จแก่โจทก์ตามฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว อุทธรณ์โจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(อร่าม หุตางกูร-เสมอ อินทรศักดิ์-มงคล คุปต์กาญจนากุล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 888/2542 วินิจฉัยเรื่องเงินที่ต้องจ่ายให้แก่ลูกจ้างเมื่อออกจากงาน ทั้งนี้ต้องพิจารณาว่าเป็นลูกจ้างใคร ลูกจ้างประเภทอะไร ทำงานนานเท่าใด 1. ลูกจ้างใคร ลูกจ้างของเอกชน ราชการหรือรัฐวิสาหกิจมีสิทธิไม่เหมือนกัน 1.1 ลูกจ้างของเอกชน เมื่อออกจากงานก่อนวันที่ 19สิงหาคม 2541 อาจได้ค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 หากออกจากงานหลังวันที่19 สิงหาคม 2541 อาจได้ค่าชดเชยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. 2541 มาตรา 118 และลูกจ้างยังอาจได้รับเงินค่าตอบแทนจากการออกจากงานตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง เช่นเงินบำเหน็จ เงินสะสม เงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ ฯลฯอีกทั้งอาจจะได้เงินประโยชน์ทดแทนกรณีชราภาพตามพระราชบัญญัติประกันสังคม 1.2 ลูกจ้างของรัฐวิสาหกิจ เมื่อถูกออกจากงานอาจได้ค่าชดเชยตามระเบียบคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เรื่อง มาตรฐานของสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ ซึ่งออกตามความในมาตรา 11(1) และมาตรา 11 วรรคสอง ข้อที่ 45 หรือได้รับเงินเพื่อตอบแทนความชอบในการทำงานในกรณีพ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุตามข้อ 47 1.3 ลูกจ้างของราชการ ถ้าเป็นลูกจ้างประจำของราชการส่วนกลางเช่น กระทรวง ทบวง กรม ราชการส่วนภูมิภาค เช่น จังหวัด อำเภอหรือราชการส่วนท้องถิ่น เช่น เทศบาล สุขาภิบาล เมืองพัทยากรุงเทพมหานคร องค์การบริหารส่วนจังหวัด องค์การบริหารส่วนตำบลเมื่อออกจากงาน อาจได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้าง 2. ลูกจ้างประเภทอะไร ลูกจ้างของเอกชนที่นายจ้างจ้างไว้มีกำหนดเวลาแน่นอนเพื่อทำงานโครงการที่มิใช่งานปกติ ธุรกิจหรือการค้าของนายจ้าง หรืองานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวที่มีกำหนดการสิ้นสุดหรือความสำเร็จของงาน หรือในงานที่เป็นไปตามฤดูกาลและได้จ้างในช่วงเวลาของฤดูกาลนั้น ซึ่งงานนั้นจะต้องแล้วเสร็จภายในเวลาไม่เกินสองปีโดยนายจ้างและลูกจ้างได้ทำสัญญาเป็นหนังสือไว้ตั้งแต่เริ่มจ้าง และเลิกจ้างตามระยะเวลาที่ตกลงไว้อาจไม่ได้ค่าชดเชยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541มาตรา 118 วรรคท้าย ส่วนลูกจ้างของรัฐวิสาหกิจที่จ้างไว้เพื่อทำงานอันมีลักษณะเป็นครั้งคราวเป็นการจรเป็นไปตามฤดูกาลหรือเป็นงานตามโครงการ ซึ่งรัฐวิสาหกิจและพนักงานตกลงทำสัญญาจ้างเป็นหนังสือโดยมีกำหนดวันเริ่มต้นและสิ้นสุดของการจ้างไว้ อาจไม่ได้ค่าชดเชยตามมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้อ 45 วรรคสุดท้าย ส่วนลูกจ้างประเภทอื่นของเอกชนหรือรัฐวิสาหกิจที่ทำงานครบ 120 วันขึ้นไป แล้วถูกเลิกจ้างโดยไม่ได้กระทำความผิด ย่อมมีสิทธิได้ค่าชดเชย 3. ลูกจ้างต้องไม่ทำผิด ลูกจ้างไม่ว่าเป็นลูกจ้างของราชการรัฐวิสาหกิจ หรือเอกชน จะได้เงินเมื่อออกจากงานจะต้องไม่กระทำความผิด เช่น ลูกจ้างของเอกชนต้องกระทำผิดประการใดประการหนึ่งตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541มาตรา 119 ลูกจ้างของรัฐวิสาห กิจต้องไม่ทำผิดตามข้อ 46แห่งมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ เป็นต้น 4. ออกจากงานอย่างไร ลูกจ้างของราชการออกจากงานเพราะราชการยุบตำแหน่งหรือถูกเลิกจ้างโดยไม่มีความผิดมีสิทธิได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้างลูกจ้างของเอกชนออกจากงานเพราะถูกเลิกจ้าง อาจได้ค่าชดเชยลูกจ้างลาออกจากงานอาจได้เงินบำเหน็จ เงินสะสม หรือเงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ ลูกจ้างถึงแก่กรรม ทายาทของลูกจ้างอาจได้เงินบำเหน็จ เงินสะสม เงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพหรือเงินฌาปนกิจสงเคราะห์ ลูกจ้างที่ถูกไล่ออกเพราะกระทำความผิดอาจไม่ได้รับค่าชดเชยแต่อาจได้รับเงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพส่วนของลูกจ้าง หรือเงินสะสมส่วนของลูกจ้างคืน ลูกจ้างของรัฐวิสาหกิจ ถ้าถูกเลิกจ้างโดยไม่ได้กระทำความผิดมีสิทธิได้ค่าชดเชยตามมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจข้อ 45 หากต้องพ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุ เมื่อทำงานครบ5 ปีขึ้นไป มีสิทธิได้รับเงินค่าตอบแทนความชอบในการทำงานเท่ากับอัตราค่าจ้างสุดท้าย 180 วัน ตามมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้อ 47 และอาจได้เงินบำเหน็จ เงินสะสมหรือเงินอื่นตามระเบียบข้อบังคับในการทำงานอีกด้วย 5. ทำงานนานเท่าใด การคำนวณค่าชดเชย เงินตอบแทนพิเศษเมื่อออกจากงานนั้นจะได้หรือไม่ มากน้อยเพียงใดนั้นขึ้นอยู่กับระยะเวลาทำงานหรืออายุงาน ลูกจ้างเอกชนที่ถูกเลิกจ้างโดยไม่ได้กระทำผิดจะมีสิทธิได้ค่าชดเชยต่อเมื่อทำงานครบ 120 วันขึ้นไป โดยจะได้เริ่มตั้งแต่ 30 วันจนถึง 300 วัน ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. 2541 มาตรา 118 และอาจได้เงินบำเหน็จ เงินสะสมหรือเงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ มากน้อยเพียงใดล้วนแต่คิดจากอายุงานทั้งสิ้น ลูกจ้างของราชการจะมีสิทธิได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้าง จะได้หรือไม่ ได้มากน้อยเพียงใดก็ขึ้นอยู่กับอายุงานเช่นกัน ลูกจ้างของรัฐวิสาห กิจ เมื่อถูกเลิกจ้างโดยไม่ได้กระทำผิดมีสิทธิได้ค่าชดเชยต่อเมื่อทำงานครบ 120 วันขึ้นไป โดยจะได้เริ่มตั้งแต่ 30 วันถึง 180 วัน ตามมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้อ 45 ส่วนกรณีต้องพ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุจะได้ค่าตอบแทนความชอบในการทำงานต่อเมื่อทำงานครบ 5 ปีขึ้นโดยได้รับเท่ากับอัตราค่าจ้างสุดท้าย 180 วันตามมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้อ 47 6. ข้อวิเคราะห์ ข้อเท็จจริงในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 888/2542ได้ความว่า เดิมโจทก์เป็นลูกจ้างของราชการ คือ ศูนย์ฝึกการบินพลเรือน กรมการบินพาณิชย์ แล้วโอนมาเป็นลูกจ้างของสถาบันการบินพลเรือนซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจ โดยพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันการบินพลเรือน พ.ศ. 2535 มาตรา 38 วรรคสองกำหนดให้ถือว่าออกจากงานเพราะราชการยุบตำแหน่งหรือทางราชการเลิกจ้างโดยไม่มีความผิด และให้ได้รับบำเหน็จตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จลูกจ้าง ซึ่งโจทก์ได้รับเงินบำเหน็จมาแล้วถือว่าสัญญาจ้างระหว่างศูนย์ฝึกการบินพลเรือนกับโจทก์สิ้นสุดลง แล้วโจทก์ทำสัญญาจ้างใหม่กับสถาบันการบินพลเรือนต้องเริ่มนับอายุงานใหม่ และถือว่าโจทก์เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจมีสิทธิได้รับสิทธิประโยชน์ตามมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2534 โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับบำเหน็จลูกจ้างตามระเบียบกระทรวงการคลังว่าด้วยบำเหน็จของลูกจ้าง พ.ศ. 2519 ข้อเท็จจริงคดีนี้ โจทก์เปลี่ยนจากเป็นลูกจ้างของราชการมาเป็นลูกจ้างรัฐวิสาหกิจ เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2536 แล้วโจทก์เกษียณอายุเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2538 ทำงานยังไม่ครบ 5 ปีจึงไม่มีสิทธิได้เงินเพื่อตอบแทนความชอบในการทำงานตามมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้อ 47 และการพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากเกษียณอายุมิใช่เป็นการถูกให้ออกจากงานปลดออกจากงานหรือไล่ออกจากงาน อันเป็นการเลิกจ้างตามข้อ 45ในมาตรฐานสิทธิประโยชน์ของพนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้อ 45จึงไม่มีสิทธิได้ค่าชดเชยด้วย รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์