คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1872/2499หลักกฎหมาย: ทางที่ชาวนาข้างเคียงต่างนำเกวียนผ่านเมื่อสิ้นฤดูเก็บเกี่ยวมากว่า 10 ปีทางนี้ย่อมตกอยู่ในภาระจำยอมโดยอายุความ ซึ่งผู้เป็นเจ้าของจำต้องยอมให้เกวียนผ่านเมื่อสิ้นฤดูเก็บเกี่ยวโจทก์ฟ้องขอให้จำเลยเปิดทางเกวียนในที่ของจำเลยอ้างว่าโจทก์ประชาชนได้ใช้มา 30 ปีเศษ จำเลยให้การว่าโจทก์ขุดผ่านเข้ามาโดยขออนุญาต มิใช่ทางสาธารณะฟ้องเคลือบคลุมศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นทางภาระจำยอมพิพากษากลับให้จำเลยเปิดทางเดินเช่นเดิมจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์และชาวนาใกล้เคียงได้ใช้สิทธิเดินเกวียนตามเส้นทางรายพิพาทมากว่า 10 ปี แล้ว หาใช่ว่าต้องขออนุญาตผ่านที่ของจำเลยดังข้อต่อสู้ไม่ เส้นทางรายพิพาทในที่ดินของจำเลยจึงต้องตกอยู่ในภาระจำยอมโดยอายุความตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1401 ประกอบด้วย มาตรา 1382 ซึ่งจำเลยผู้เป็นเจ้าของต้องยอมให้โจทก์เดินเกวียนผ่านเมื่อสิ้นฤดูเก็บเกี่ยวตามเคยโดยนัยที่บัญญัติไว้ใน มาตรา 1387พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1872/2499นายทองแดง พาแพงโจทก์นายยิ้ม แจ่มสว่างจำเลย ป.พ.พ. ม. 1387, ม. 1382, ม. 1401ทางที่ชาวนาข้างเคียงต่างนำเกวียนผ่านเมื่อสิ้นฤดูเก็บเกี่ยวมากว่า 10 ปีทางนี้ย่อมตกอยู่ในภาระจำยอมโดยอายุความ ซึ่งผู้เป็นเจ้าของจำต้องยอมให้เกวียนผ่านเมื่อสิ้นฤดูเก็บเกี่ยวโจทก์ฟ้องขอให้จำเลยเปิดทางเกวียนในที่ของจำเลยอ้างว่าโจทก์ประชาชนได้ใช้มา 30 ปีเศษ จำเลยให้การว่าโจทก์ขุดผ่านเข้ามาโดยขออนุญาต มิใช่ทางสาธารณะฟ้องเคลือบคลุมศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นทางภาระจำยอมพิพากษากลับให้จำเลยเปิดทางเดินเช่นเดิมจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์และชาวนาใกล้เคียงได้ใช้สิทธิเดินเกวียนตามเส้นทางรายพิพาทมากว่า 10 ปี แล้ว หาใช่ว่าต้องขออนุญาตผ่านที่ของจำเลยดังข้อต่อสู้ไม่ เส้นทางรายพิพาทในที่ดินของจำเลยจึงต้องตกอยู่ในภาระจำยอมโดยอายุความตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1401 ประกอบด้วย มาตรา 1382 ซึ่งจำเลยผู้เป็นเจ้าของต้องยอมให้โจทก์เดินเกวียนผ่านเมื่อสิ้นฤดูเก็บเกี่ยวตามเคยโดยนัยที่บัญญัติไว้ใน มาตรา 1387พิพากษายืน(มนูกิจวิมลอรรถ-ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-ดุลยทัณชนาณัติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยเปิดทางเกวียนในที่ของจำเลยอ้างว่าโจทก์ประชาชนได้ใช้มา 30 ปีเศษ จำเลยให้การว่าโจทก์ขุดผ่านเข้ามาโดยขออนุญาต มิใช่ทางสาธารณะฟ้องเคลือบคลุมศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นทางภาระจำยอมพิพากษากลับให้จำเลยเปิดทางเดินเช่นเดิมจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์และชาวนาใกล้เคียงได้ใช้สิทธิเดินเกวียนตามเส้นทางรายพิพาทมากว่า 10 ปี แล้ว หาใช่ว่าต้องขออนุญาตผ่านที่ของจำเลยดังข้อต่อสู้ไม่ เส้นทางรายพิพาทในที่ดินของจำเลยจึงต้องตกอยู่ในภาระจำยอมโดยอายุความตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1401 ประกอบด้วย มาตรา 1382 ซึ่งจำเลยผู้เป็นเจ้าของต้องยอมให้โจทก์เดินเกวียนผ่านเมื่อสิ้นฤดูเก็บเกี่ยวตามเคยโดยนัยที่บัญญัติไว้ใน มาตรา 1387พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1872/2499นายทองแดง พาแพงโจทก์นายยิ้ม แจ่มสว่างจำเลย ป.พ.พ. ม. 1387, ม. 1382, ม. 1401ทางที่ชาวนาข้างเคียงต่างนำเกวียนผ่านเมื่อสิ้นฤดูเก็บเกี่ยวมากว่า 10 ปีทางนี้ย่อมตกอยู่ในภาระจำยอมโดยอายุความ ซึ่งผู้เป็นเจ้าของจำต้องยอมให้เกวียนผ่านเมื่อสิ้นฤดูเก็บเกี่ยวโจทก์ฟ้องขอให้จำเลยเปิดทางเกวียนในที่ของจำเลยอ้างว่าโจทก์ประชาชนได้ใช้มา 30 ปีเศษ จำเลยให้การว่าโจทก์ขุดผ่านเข้ามาโดยขออนุญาต มิใช่ทางสาธารณะฟ้องเคลือบคลุมศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นทางภาระจำยอมพิพากษากลับให้จำเลยเปิดทางเดินเช่นเดิมจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์และชาวนาใกล้เคียงได้ใช้สิทธิเดินเกวียนตามเส้นทางรายพิพาทมากว่า 10 ปี แล้ว หาใช่ว่าต้องขออนุญาตผ่านที่ของจำเลยดังข้อต่อสู้ไม่ เส้นทางรายพิพาทในที่ดินของจำเลยจึงต้องตกอยู่ในภาระจำยอมโดยอายุความตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1401 ประกอบด้วย มาตรา 1382 ซึ่งจำเลยผู้เป็นเจ้าของต้องยอมให้โจทก์เดินเกวียนผ่านเมื่อสิ้นฤดูเก็บเกี่ยวตามเคยโดยนัยที่บัญญัติไว้ใน มาตรา 1387พิพากษายืน(มนูกิจวิมลอรรถ-ดุลยพากย์สุวมัณฑ์-ดุลยทัณชนาณัติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ