คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1522/2536หลักกฎหมาย: จำเลยขายซากเรือที่ชำรุดใช้การไม่ได้โดยเปิดเผยและสุจริตใจเพียงแต่ไม่ได้ขออนุมัติขายตามระเบียบของทางราชการแล้วจำเลยนำเงินที่ขายได้ซื้อรถตัดหญ้าในราคาสูงกว่าราคาที่ขายเรือได้ 400 บาท ให้แก่ทางราชการในทันทีแสดงว่าจำเลยไม่มีเจตนาทุจริตเบียดบังเอาทรัพย์ของทางราชการเป็นของตนหรือของผู้อื่น จึงไม่ผิดประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147 จำเลยได้นำเรือลำใหม่มาใช้แทนเรือลำเก่าที่ขายไปให้แก่กรมชลประทานแล้ว จำเลยจึงไม่ต้องคืนหรือใช้ราคาเรือแก่ทางราชการกรมชลประทานอีกโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147, 157และให้จำเลยคืนเรือที่ขายไปหรือใช้ราคาทรัพย์ 3,600 บาท แก่ทางราชการด้วยจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147, 157 ให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147 ซึ่งเป็นบทเฉพาะ จำคุก 5 ปี จำเลยรู้สึกความผิดและพยายามบรรเทาผลร้ายแห่งความผิดโดย ได้ซื้อรถตัดหญ้ามามอบให้ทางราชการและนำเรือพอนทูนลำใหม่มาทดแทนลำที่จำเลยขายไป เป็นเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 3 ปี4 เดือน ให้จำเลยคืนเรือที่ขายไปหรือใช้ราคาทรัพย์ 3,600 บาท แก่กรมชลประทานจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งนั่งพิจารณาในศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยขายซากเรือที่ชำรุดใช้การไม่ได้แล้วโดยเปิดเผย เจ้าหน้าที่หลายคนทราบการกระทำของจำเลยเป็นการกระทำโดยสุจริตใจ ราคาที่ขายได้ 3,600 บาท ก็สูงกว่าราคาที่สำนักงานชนประทานที่ 7 เคยขายเรือพอนทูนชำรุดราคา 3,000 บาท มาก่อนเพียงแต่การขายของจำเลยไม่ได้ขออนุมัติและได้รับอนุมัติให้ขายตามระเบียบแบบแผนของทางราชการเท่านั้น ทั้งเมื่อขายได้เงินแล้วจำเลยก็นำเงินจำนวนดังกล่าวซื้อรถตัดหญ้าราคาสูงกว่าเงินที่ได้จากการขายเรือ 400 บาท ให้แก่ทางราชการทันที อันเป็นเครื่องบ่งชี้ว่าจำเลยไม่มีเจตนาทุจริตเบียดบังเอาทรัพย์ของทางราชการเป็นของตนหรือเป็นของผู้อื่น การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147 และเมื่อคดีฟังได้ว่าจำเลยได้ซื้อรถตัดหญ้ามาให้แก่ทางราชการทั้งข้อเท็จจริงได้ความว่า หลังเกิดเหตุแล้วจำเลยได้นำเรือพอนทูนลำใหม่มาใช้แทนเรือลำเก่าแล้วกรมชลประทานจึงไม่เสียหายอีกต่อไป และรูปคดีฟังได้ว่าจำเลยไม่มีเจตนาทุจริต ดังนั้น จำเลยจึงไม่ต้องคืนหรือใช้ราคาเรือพอนทูน แก่ทางราชการกรมชลประทานอีกพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1522/2536พนักงานอัยการ จังหวัด นนทบุรีโจทก์นาย เอนก ปลอดภัยจำเลย ป.อ. ม. 1 (1), ม. 147 ป.วิ.อ. ม. 43จำเลยขายซากเรือที่ชำรุดใช้การไม่ได้โดยเปิดเผยและสุจริตใจเพียงแต่ไม่ได้ขออนุมัติขายตามระเบียบของทางราชการแล้วจำเลยนำเงินที่ขายได้ซื้อรถตัดหญ้าในราคาสูงกว่าราคาที่ขายเรือได้ 400 บาท ให้แก่ทางราชการในทันทีแสดงว่าจำเลยไม่มีเจตนาทุจริตเบียดบังเอาทรัพย์ของทางราชการเป็นของตนหรือของผู้อื่น จึงไม่ผิดประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147 จำเลยได้นำเรือลำใหม่มาใช้แทนเรือลำเก่าที่ขายไปให้แก่กรมชลประทานแล้ว จำเลยจึงไม่ต้องคืนหรือใช้ราคาเรือแก่ทางราชการกรมชลประทานอีกโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147, 157และให้จำเลยคืนเรือที่ขายไปหรือใช้ราคาทรัพย์ 3,600 บาท แก่ทางราชการด้วยจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147, 157 ให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147 ซึ่งเป็นบทเฉพาะ จำคุก 5 ปี จำเลยรู้สึกความผิดและพยายามบรรเทาผลร้ายแห่งความผิดโดย ได้ซื้อรถตัดหญ้ามามอบให้ทางราชการและนำเรือพอนทูนลำใหม่มาทดแทนลำที่จำเลยขายไป เป็นเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 3 ปี4 เดือน ให้จำเลยคืนเรือที่ขายไปหรือใช้ราคาทรัพย์ 3,600 บาท แก่กรมชลประทานจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งนั่งพิจารณาในศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยขายซากเรือที่ชำรุดใช้การไม่ได้แล้วโดยเปิดเผย เจ้าหน้าที่หลายคนทราบการกระทำของจำเลยเป็นการกระทำโดยสุจริตใจ ราคาที่ขายได้ 3,600 บาท ก็สูงกว่าราคาที่สำนักงานชนประทานที่ 7 เคยขายเรือพอนทูนชำรุดราคา 3,000 บาท มาก่อนเพียงแต่การขายของจำเลยไม่ได้ขออนุมัติและได้รับอนุมัติให้ขายตามระเบียบแบบแผนของทางราชการเท่านั้น ทั้งเมื่อขายได้เงินแล้วจำเลยก็นำเงินจำนวนดังกล่าวซื้อรถตัดหญ้าราคาสูงกว่าเงินที่ได้จากการขายเรือ 400 บาท ให้แก่ทางราชการทันที อันเป็นเครื่องบ่งชี้ว่าจำเลยไม่มีเจตนาทุจริตเบียดบังเอาทรัพย์ของทางราชการเป็นของตนหรือเป็นของผู้อื่น การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147 และเมื่อคดีฟังได้ว่าจำเลยได้ซื้อรถตัดหญ้ามาให้แก่ทางราชการทั้งข้อเท็จจริงได้ความว่า หลังเกิดเหตุแล้วจำเลยได้นำเรือพอนทูนลำใหม่มาใช้แทนเรือลำเก่าแล้วกรมชลประทานจึงไม่เสียหายอีกต่อไป และรูปคดีฟังได้ว่าจำเลยไม่มีเจตนาทุจริต ดังนั้น จำเลยจึงไม่ต้องคืนหรือใช้ราคาเรือพอนทูน แก่ทางราชการกรมชลประทานอีกพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์(สุวรรณ ตระการพันธุ์-ไมตรี กลั่นนุรักษ์-สุรินทร์ นาควิเชียร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147, 157และให้จำเลยคืนเรือที่ขายไปหรือใช้ราคาทรัพย์ 3,600 บาท แก่ทางราชการด้วยจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147, 157 ให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147 ซึ่งเป็นบทเฉพาะ จำคุก 5 ปี จำเลยรู้สึกความผิดและพยายามบรรเทาผลร้ายแห่งความผิดโดย ได้ซื้อรถตัดหญ้ามามอบให้ทางราชการและนำเรือพอนทูนลำใหม่มาทดแทนลำที่จำเลยขายไป เป็นเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 3 ปี4 เดือน ให้จำเลยคืนเรือที่ขายไปหรือใช้ราคาทรัพย์ 3,600 บาท แก่กรมชลประทานจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งนั่งพิจารณาในศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยขายซากเรือที่ชำรุดใช้การไม่ได้แล้วโดยเปิดเผย เจ้าหน้าที่หลายคนทราบการกระทำของจำเลยเป็นการกระทำโดยสุจริตใจ ราคาที่ขายได้ 3,600 บาท ก็สูงกว่าราคาที่สำนักงานชนประทานที่ 7 เคยขายเรือพอนทูนชำรุดราคา 3,000 บาท มาก่อนเพียงแต่การขายของจำเลยไม่ได้ขออนุมัติและได้รับอนุมัติให้ขายตามระเบียบแบบแผนของทางราชการเท่านั้น ทั้งเมื่อขายได้เงินแล้วจำเลยก็นำเงินจำนวนดังกล่าวซื้อรถตัดหญ้าราคาสูงกว่าเงินที่ได้จากการขายเรือ 400 บาท ให้แก่ทางราชการทันที อันเป็นเครื่องบ่งชี้ว่าจำเลยไม่มีเจตนาทุจริตเบียดบังเอาทรัพย์ของทางราชการเป็นของตนหรือเป็นของผู้อื่น การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147 และเมื่อคดีฟังได้ว่าจำเลยได้ซื้อรถตัดหญ้ามาให้แก่ทางราชการทั้งข้อเท็จจริงได้ความว่า หลังเกิดเหตุแล้วจำเลยได้นำเรือพอนทูนลำใหม่มาใช้แทนเรือลำเก่าแล้วกรมชลประทานจึงไม่เสียหายอีกต่อไป และรูปคดีฟังได้ว่าจำเลยไม่มีเจตนาทุจริต ดังนั้น จำเลยจึงไม่ต้องคืนหรือใช้ราคาเรือพอนทูน แก่ทางราชการกรมชลประทานอีกพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1522/2536พนักงานอัยการ จังหวัด นนทบุรีโจทก์นาย เอนก ปลอดภัยจำเลย ป.อ. ม. 1 (1), ม. 147 ป.วิ.อ. ม. 43จำเลยขายซากเรือที่ชำรุดใช้การไม่ได้โดยเปิดเผยและสุจริตใจเพียงแต่ไม่ได้ขออนุมัติขายตามระเบียบของทางราชการแล้วจำเลยนำเงินที่ขายได้ซื้อรถตัดหญ้าในราคาสูงกว่าราคาที่ขายเรือได้ 400 บาท ให้แก่ทางราชการในทันทีแสดงว่าจำเลยไม่มีเจตนาทุจริตเบียดบังเอาทรัพย์ของทางราชการเป็นของตนหรือของผู้อื่น จึงไม่ผิดประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147 จำเลยได้นำเรือลำใหม่มาใช้แทนเรือลำเก่าที่ขายไปให้แก่กรมชลประทานแล้ว จำเลยจึงไม่ต้องคืนหรือใช้ราคาเรือแก่ทางราชการกรมชลประทานอีกโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147, 157และให้จำเลยคืนเรือที่ขายไปหรือใช้ราคาทรัพย์ 3,600 บาท แก่ทางราชการด้วยจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147, 157 ให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 147 ซึ่งเป็นบทเฉพาะ จำคุก 5 ปี จำเลยรู้สึกความผิดและพยายามบรรเทาผลร้ายแห่งความผิดโดย ได้ซื้อรถตัดหญ้ามามอบให้ทางราชการและนำเรือพอนทูนลำใหม่มาทดแทนลำที่จำเลยขายไป เป็นเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 3 ปี4 เดือน ให้จำเลยคืนเรือที่ขายไปหรือใช้ราคาทรัพย์ 3,600 บาท แก่กรมชลประทานจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งนั่งพิจารณาในศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยขายซากเรือที่ชำรุดใช้การไม่ได้แล้วโดยเปิดเผย เจ้าหน้าที่หลายคนทราบการกระทำของจำเลยเป็นการกระทำโดยสุจริตใจ ราคาที่ขายได้ 3,600 บาท ก็สูงกว่าราคาที่สำนักงานชนประทานที่ 7 เคยขายเรือพอนทูนชำรุดราคา 3,000 บาท มาก่อนเพียงแต่การขายของจำเลยไม่ได้ขออนุมัติและได้รับอนุมัติให้ขายตามระเบียบแบบแผนของทางราชการเท่านั้น ทั้งเมื่อขายได้เงินแล้วจำเลยก็นำเงินจำนวนดังกล่าวซื้อรถตัดหญ้าราคาสูงกว่าเงินที่ได้จากการขายเรือ 400 บาท ให้แก่ทางราชการทันที อันเป็นเครื่องบ่งชี้ว่าจำเลยไม่มีเจตนาทุจริตเบียดบังเอาทรัพย์ของทางราชการเป็นของตนหรือเป็นของผู้อื่น การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147 และเมื่อคดีฟังได้ว่าจำเลยได้ซื้อรถตัดหญ้ามาให้แก่ทางราชการทั้งข้อเท็จจริงได้ความว่า หลังเกิดเหตุแล้วจำเลยได้นำเรือพอนทูนลำใหม่มาใช้แทนเรือลำเก่าแล้วกรมชลประทานจึงไม่เสียหายอีกต่อไป และรูปคดีฟังได้ว่าจำเลยไม่มีเจตนาทุจริต ดังนั้น จำเลยจึงไม่ต้องคืนหรือใช้ราคาเรือพอนทูน แก่ทางราชการกรมชลประทานอีกพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์(สุวรรณ ตระการพันธุ์-ไมตรี กลั่นนุรักษ์-สุรินทร์ นาควิเชียร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ