คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 145/2483หลักกฎหมาย: คดีที่โจทก์ต่างผ่ายต่างฟ้องจำเลยคนเดียวกันในกรณีอันเดียวกันขอให้ลงโทษในความผิดฐานเดียวกัน ศาลได้รวมพิจารณาเป็นคดีเดียวกันนั้นเมื่อพะยานของโจทก์ทั้งสองคดีนั้นเป็นคนเดียวกัน โดยมากแล้วพะยานโจทก์ในคดีที่ได้สืบไปนั้น ยอมเป็นพะยานของ โจทก์อีคดีหนึ่งด้วยอัยยการเป็นโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองนี้ฐานทำร้ายร่างการนายต้อง ปลอดเพ็ง บาดเจ็บสาหัสสำนวนหนึ่ง และนายต้องปลอดเพ็งได้เป็นโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองนี้หาว่าทำร้ายร่างกายโจทก์เช่นเดียวกับที่อัยยการฟ้องอีกสำนวนหนึ่ง ศาลชั้นต้นได้ พิจารณาสำนวนที่นายต้องเป็นโจทก์รวมกับคดีที่อัยยการ เป็น โจทก์ส่วนคดีนายต้องเป็น โจทก์นายต้องมิได้นำสืบพะยานเลย ศาลชั้นต้นไม่เชื่อพะยานโจทก์ว่า จำเลยทำผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสองสำนวน นายต้องโจทก์ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีที่นายต้องเป็น โจทก์ฟ้องนั้นมิได้สืบพะยานเลยคงมีแต่คำนายต้องเบิกความเป็นพะยานอัยยการโจทก์เท่านั้น ไม่เป็นหลักฐานจะ ลงโทษ จำเลยตามฟ้อง พิพากษายืน นายต้อง โจทก์ ฎีกาเป็นข้อ กฎหมายว่า กรณีนี้กับที่อัยยการเป็น โจทก์เป็นกรณีเดียวกันพะยานของอัยยการและของนายต้อง โจทก์ ก็เป็นคนคนเดียวกัน เมื่อศาลรวมพิจารณาแล้วพะยานโจทก์ในสำนวนอัยยการ เป็นโจทก์ก็เท่ากับเป็นพะยานโจทก์ในคดีนี้ โจทก์ไม่จำต้องนำพะยานสืบใหม่อีก ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้กับคดีที่ อัยยการเป็นโจทก์เป็นกรณีเดียวกัน ศาลชั้นต้นจึงสั่ง พิจารณารวมกันและพะยานโจทก์ทั้งสองคดีก็เป็นคนคนเดียวกันโดยมาก นายต้องก็ได้อ้างระบุพะยานที่ได้มาสืบในคดีด้วยแล้วเป็นส่วนมาก และในขณสืบพะยานนั้น ๆ ศาลชั้นต้นก็ได้ถือเป็นสองคดีตลอดมา ฉะนั้น จึงเห็นว่าพะยานโจทก์ที่สืบไปแล้วส่วนมากนั้นเป็นพะยานผู้เสียหายในคดีนี้ด้วย เมื่อพิจารณาพะยานหลักฐานแล้วเห็นว่าไม่พอลงโทษจำเลย จึง พิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 145/2483นายต้อง ปลอดเพ็งโจทก์นางแสง ทำทอง นายเริก บุญมีล. ป.วิ.อ. ม. 25, ม. 33, ม. 174คดีที่โจทก์ต่างผ่ายต่างฟ้องจำเลยคนเดียวกันในกรณีอันเดียวกันขอให้ลงโทษในความผิดฐานเดียวกัน ศาลได้รวมพิจารณาเป็นคดีเดียวกันนั้นเมื่อพะยานของโจทก์ทั้งสองคดีนั้นเป็นคนเดียวกัน โดยมากแล้วพะยานโจทก์ในคดีที่ได้สืบไปนั้น ยอมเป็นพะยานของ โจทก์อีคดีหนึ่งด้วยอัยยการเป็นโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองนี้ฐานทำร้ายร่างการนายต้อง ปลอดเพ็ง บาดเจ็บสาหัสสำนวนหนึ่ง และนายต้องปลอดเพ็งได้เป็นโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองนี้หาว่าทำร้ายร่างกายโจทก์เช่นเดียวกับที่อัยยการฟ้องอีกสำนวนหนึ่ง ศาลชั้นต้นได้ พิจารณาสำนวนที่นายต้องเป็นโจทก์รวมกับคดีที่อัยยการ เป็น โจทก์ส่วนคดีนายต้องเป็น โจทก์นายต้องมิได้นำสืบพะยานเลย ศาลชั้นต้นไม่เชื่อพะยานโจทก์ว่า จำเลยทำผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสองสำนวน นายต้องโจทก์ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีที่นายต้องเป็น โจทก์ฟ้องนั้นมิได้สืบพะยานเลยคงมีแต่คำนายต้องเบิกความเป็นพะยานอัยยการโจทก์เท่านั้น ไม่เป็นหลักฐานจะ ลงโทษ จำเลยตามฟ้อง พิพากษายืน นายต้อง โจทก์ ฎีกาเป็นข้อ กฎหมายว่า กรณีนี้กับที่อัยยการเป็น โจทก์เป็นกรณีเดียวกันพะยานของอัยยการและของนายต้อง โจทก์ ก็เป็นคนคนเดียวกัน เมื่อศาลรวมพิจารณาแล้วพะยานโจทก์ในสำนวนอัยยการ เป็นโจทก์ก็เท่ากับเป็นพะยานโจทก์ในคดีนี้ โจทก์ไม่จำต้องนำพะยานสืบใหม่อีก ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้กับคดีที่ อัยยการเป็นโจทก์เป็นกรณีเดียวกัน ศาลชั้นต้นจึงสั่ง พิจารณารวมกันและพะยานโจทก์ทั้งสองคดีก็เป็นคนคนเดียวกันโดยมาก นายต้องก็ได้อ้างระบุพะยานที่ได้มาสืบในคดีด้วยแล้วเป็นส่วนมาก และในขณสืบพะยานนั้น ๆ ศาลชั้นต้นก็ได้ถือเป็นสองคดีตลอดมา ฉะนั้น จึงเห็นว่าพะยานโจทก์ที่สืบไปแล้วส่วนมากนั้นเป็นพะยานผู้เสียหายในคดีนี้ด้วย เมื่อพิจารณาพะยานหลักฐานแล้วเห็นว่าไม่พอลงโทษจำเลย จึง พิพากษายืนตามศาลล่าง(พลางกูร-นิติศาสตร์-วิเศษ)ศาลชั้นต้น - ++ศาลอุทธรณ์ - ++แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: อัยยการเป็นโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองนี้ฐานทำร้ายร่างการนายต้อง ปลอดเพ็ง บาดเจ็บสาหัสสำนวนหนึ่ง และนายต้องปลอดเพ็งได้เป็นโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองนี้หาว่าทำร้ายร่างกายโจทก์เช่นเดียวกับที่อัยยการฟ้องอีกสำนวนหนึ่ง ศาลชั้นต้นได้ พิจารณาสำนวนที่นายต้องเป็นโจทก์รวมกับคดีที่อัยยการ เป็น โจทก์ส่วนคดีนายต้องเป็น โจทก์นายต้องมิได้นำสืบพะยานเลย ศาลชั้นต้นไม่เชื่อพะยานโจทก์ว่า จำเลยทำผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสองสำนวน นายต้องโจทก์ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีที่นายต้องเป็น โจทก์ฟ้องนั้นมิได้สืบพะยานเลยคงมีแต่คำนายต้องเบิกความเป็นพะยานอัยยการโจทก์เท่านั้น ไม่เป็นหลักฐานจะ ลงโทษ จำเลยตามฟ้อง พิพากษายืน นายต้อง โจทก์ ฎีกาเป็นข้อ กฎหมายว่า กรณีนี้กับที่อัยยการเป็น โจทก์เป็นกรณีเดียวกันพะยานของอัยยการและของนายต้อง โจทก์ ก็เป็นคนคนเดียวกัน เมื่อศาลรวมพิจารณาแล้วพะยานโจทก์ในสำนวนอัยยการ เป็นโจทก์ก็เท่ากับเป็นพะยานโจทก์ในคดีนี้ โจทก์ไม่จำต้องนำพะยานสืบใหม่อีก ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้กับคดีที่ อัยยการเป็นโจทก์เป็นกรณีเดียวกัน ศาลชั้นต้นจึงสั่ง พิจารณารวมกันและพะยานโจทก์ทั้งสองคดีก็เป็นคนคนเดียวกันโดยมาก นายต้องก็ได้อ้างระบุพะยานที่ได้มาสืบในคดีด้วยแล้วเป็นส่วนมาก และในขณสืบพะยานนั้น ๆ ศาลชั้นต้นก็ได้ถือเป็นสองคดีตลอดมา ฉะนั้น จึงเห็นว่าพะยานโจทก์ที่สืบไปแล้วส่วนมากนั้นเป็นพะยานผู้เสียหายในคดีนี้ด้วย เมื่อพิจารณาพะยานหลักฐานแล้วเห็นว่าไม่พอลงโทษจำเลย จึง พิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 145/2483นายต้อง ปลอดเพ็งโจทก์นางแสง ทำทอง นายเริก บุญมีล. ป.วิ.อ. ม. 25, ม. 33, ม. 174คดีที่โจทก์ต่างผ่ายต่างฟ้องจำเลยคนเดียวกันในกรณีอันเดียวกันขอให้ลงโทษในความผิดฐานเดียวกัน ศาลได้รวมพิจารณาเป็นคดีเดียวกันนั้นเมื่อพะยานของโจทก์ทั้งสองคดีนั้นเป็นคนเดียวกัน โดยมากแล้วพะยานโจทก์ในคดีที่ได้สืบไปนั้น ยอมเป็นพะยานของ โจทก์อีคดีหนึ่งด้วยอัยยการเป็นโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองนี้ฐานทำร้ายร่างการนายต้อง ปลอดเพ็ง บาดเจ็บสาหัสสำนวนหนึ่ง และนายต้องปลอดเพ็งได้เป็นโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองนี้หาว่าทำร้ายร่างกายโจทก์เช่นเดียวกับที่อัยยการฟ้องอีกสำนวนหนึ่ง ศาลชั้นต้นได้ พิจารณาสำนวนที่นายต้องเป็นโจทก์รวมกับคดีที่อัยยการ เป็น โจทก์ส่วนคดีนายต้องเป็น โจทก์นายต้องมิได้นำสืบพะยานเลย ศาลชั้นต้นไม่เชื่อพะยานโจทก์ว่า จำเลยทำผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสองสำนวน นายต้องโจทก์ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีที่นายต้องเป็น โจทก์ฟ้องนั้นมิได้สืบพะยานเลยคงมีแต่คำนายต้องเบิกความเป็นพะยานอัยยการโจทก์เท่านั้น ไม่เป็นหลักฐานจะ ลงโทษ จำเลยตามฟ้อง พิพากษายืน นายต้อง โจทก์ ฎีกาเป็นข้อ กฎหมายว่า กรณีนี้กับที่อัยยการเป็น โจทก์เป็นกรณีเดียวกันพะยานของอัยยการและของนายต้อง โจทก์ ก็เป็นคนคนเดียวกัน เมื่อศาลรวมพิจารณาแล้วพะยานโจทก์ในสำนวนอัยยการ เป็นโจทก์ก็เท่ากับเป็นพะยานโจทก์ในคดีนี้ โจทก์ไม่จำต้องนำพะยานสืบใหม่อีก ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้กับคดีที่ อัยยการเป็นโจทก์เป็นกรณีเดียวกัน ศาลชั้นต้นจึงสั่ง พิจารณารวมกันและพะยานโจทก์ทั้งสองคดีก็เป็นคนคนเดียวกันโดยมาก นายต้องก็ได้อ้างระบุพะยานที่ได้มาสืบในคดีด้วยแล้วเป็นส่วนมาก และในขณสืบพะยานนั้น ๆ ศาลชั้นต้นก็ได้ถือเป็นสองคดีตลอดมา ฉะนั้น จึงเห็นว่าพะยานโจทก์ที่สืบไปแล้วส่วนมากนั้นเป็นพะยานผู้เสียหายในคดีนี้ด้วย เมื่อพิจารณาพะยานหลักฐานแล้วเห็นว่าไม่พอลงโทษจำเลย จึง พิพากษายืนตามศาลล่าง(พลางกูร-นิติศาสตร์-วิเศษ)ศาลชั้นต้น - ++ศาลอุทธรณ์ - ++แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ