คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 190/2532หลักกฎหมาย: ทนายความที่ตัวความแต่งตั้งย่อมมีอำนาจว่าความและดำเนินกระบวนพิจารณาใด ๆ แทนตัวความได้ แต่ทนายความไม่มีอำนาจรับเงินซึ่งจะชำระแก่ตัวความเว้นแต่จะได้รับมอบหมายจากตัวความนั้น โจทก์ว่าจ้างให้จำเลยเป็นทนายความฟ้อง ส. ต่อศาลในความผิดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คฯ ต่อมาจำเลยในฐานะทนายความได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับตัวแทนของ ส.โดย ส.ยอมใช้เงินจำนวน58,000บาทให้แก่โจทก์หากส.นำเงินที่จะต้องชำระแก่โจทก์ไปชำระแก่จำเลย โดยโจทก์มิได้มอบหมายให้จำเลยมีอำนาจรับไว้ได้ เงินที่จำเลยรับไว้จึงยังมิใช่เป็นเงินของโจทก์ แม้จำเลยจะเบียดบังเอาเงินที่ได้รับไว้นั้นเป็นของตนโดยทุจริต ก็ยังไม่เป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์ของโจทก์ และโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ไม่มีสิทธินำคดีมาฟ้องโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91, 352ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว ให้ประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352ให้จำคุก 6 เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังได้ว่าโจทก์ได้มอบอำนาจให้นายธวัชชัย อนันตวรานนท์ ฟ้องนางสุปราณี แซ่ตั้งเป็นจำเลยในคดีอาญาข้อหาความผิดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คที่ศาลอาญาธนบุรี นายธวัชชัยได้แต่งตั้งจำเลยเป็นทนายความดำเนินคดีดังกล่าว จำเลยได้ฟ้องนางสุปราณีและได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับนายดุสิต เครือแก้ว ตัวแทนของนางสุปราณี โดยนางสุปราณียอมใช้เงินจำนวน 58,000 บาทให้แก่โจทก์และได้ชำระแล้ว แต่โจทก์จำเลยโต้เถียงกันว่า จำเลยเป็นผู้รับเงินจำนวนดังกล่าวหรือไม่ โดยข้อเท็จจริงปรากฏว่าโจทก์มิได้มอบหมายให้จำเลยเป็นผู้มีอำนาจรับเงินจากนางสุปราณีแทนโจทก์ในประการแรกจะได้วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาข้อแรกของโจทก์ที่ว่าการที่จำเลยได้รับมอบเงินจากนางสุปราณีในฐานะทนายความของโจทก์เพื่อชำระหนี้ตามสัญญาประนีประนอมยอมความ โดยโจทก์มิได้มอบหมายให้รับเงินแล้วทุจริตยักยอกเงินดังกล่าวไป จะถือว่าเงินดังกล่าวเป็นของโจทก์และโจทก์เป็นผู้เสียหายหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าทนายความที่ตัวความแต่งตั้งย่อมมีอำนาจว่าความและดำเนินกระบวนพิจารณาใด ๆ แทนตัวความได้ แต่ทนายความไม่มีอำนาจรับเงินซึ่งจะชำระเงินแก่ตัวความ เว้นแต่จะได้รับมอบหมายจากตัวความนั้นหากนางสุปราณีนำเงินที่จะต้องชำระแก่โจทก์ไปชำระแก่จำเลยโดยโจทก์มิได้มอบหมายให้จำเลยมีอำนาจรับไว้ได้ เงินที่จำเลยรับไว้จึงยังมิใช่เป็นเงินของโจทก์ แม้จำเลยจะเบียดบังเอาเงินที่ได้รับไว้นั้นเป็นของตนโดยทุจริตก็ยังไม่เป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์ของโจทก์ และโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ไม่มีสิทธินำคดีมาฟ้องคดีไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาของโจทก์ในข้อที่ว่าจำเลยเป็นผู้รับมอบเงินดังกล่าวจากนางสุปราณีหรือไม่ต่อไป ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 190/2532นายก ริช ศิริชาติชัยโจทก์นาย ไพฑูรย์ สายแก้วเ ทศจำเลย ป.อ. ม. 352 ป.วิ.อ. ม. 2 (4), ม. 28 (2) ป.วิ.พ. ม. 62, ม. 63ทนายความที่ตัวความแต่งตั้งย่อมมีอำนาจว่าความและดำเนินกระบวนพิจารณาใด ๆ แทนตัวความได้ แต่ทนายความไม่มีอำนาจรับเงินซึ่งจะชำระแก่ตัวความเว้นแต่จะได้รับมอบหมายจากตัวความนั้น โจทก์ว่าจ้างให้จำเลยเป็นทนายความฟ้อง ส. ต่อศาลในความผิดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คฯ ต่อมาจำเลยในฐานะทนายความได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับตัวแทนของ ส.โดย ส.ยอมใช้เงินจำนวน58,000บาทให้แก่โจทก์หากส.นำเงินที่จะต้องชำระแก่โจทก์ไปชำระแก่จำเลย โดยโจทก์มิได้มอบหมายให้จำเลยมีอำนาจรับไว้ได้ เงินที่จำเลยรับไว้จึงยังมิใช่เป็นเงินของโจทก์ แม้จำเลยจะเบียดบังเอาเงินที่ได้รับไว้นั้นเป็นของตนโดยทุจริต ก็ยังไม่เป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์ของโจทก์ และโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ไม่มีสิทธินำคดีมาฟ้องโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91, 352ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว ให้ประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352ให้จำคุก 6 เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังได้ว่าโจทก์ได้มอบอำนาจให้นายธวัชชัย อนันตวรานนท์ ฟ้องนางสุปราณี แซ่ตั้งเป็นจำเลยในคดีอาญาข้อหาความผิดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คที่ศาลอาญาธนบุรี นายธวัชชัยได้แต่งตั้งจำเลยเป็นทนายความดำเนินคดีดังกล่าว จำเลยได้ฟ้องนางสุปราณีและได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับนายดุสิต เครือแก้ว ตัวแทนของนางสุปราณี โดยนางสุปราณียอมใช้เงินจำนวน 58,000 บาทให้แก่โจทก์และได้ชำระแล้ว แต่โจทก์จำเลยโต้เถียงกันว่า จำเลยเป็นผู้รับเงินจำนวนดังกล่าวหรือไม่ โดยข้อเท็จจริงปรากฏว่าโจทก์มิได้มอบหมายให้จำเลยเป็นผู้มีอำนาจรับเงินจากนางสุปราณีแทนโจทก์ในประการแรกจะได้วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาข้อแรกของโจทก์ที่ว่าการที่จำเลยได้รับมอบเงินจากนางสุปราณีในฐานะทนายความของโจทก์เพื่อชำระหนี้ตามสัญญาประนีประนอมยอมความ โดยโจทก์มิได้มอบหมายให้รับเงินแล้วทุจริตยักยอกเงินดังกล่าวไป จะถือว่าเงินดังกล่าวเป็นของโจทก์และโจทก์เป็นผู้เสียหายหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าทนายความที่ตัวความแต่งตั้งย่อมมีอำนาจว่าความและดำเนินกระบวนพิจารณาใด ๆ แทนตัวความได้ แต่ทนายความไม่มีอำนาจรับเงินซึ่งจะชำระเงินแก่ตัวความ เว้นแต่จะได้รับมอบหมายจากตัวความนั้นหากนางสุปราณีนำเงินที่จะต้องชำระแก่โจทก์ไปชำระแก่จำเลยโดยโจทก์มิได้มอบหมายให้จำเลยมีอำนาจรับไว้ได้ เงินที่จำเลยรับไว้จึงยังมิใช่เป็นเงินของโจทก์ แม้จำเลยจะเบียดบังเอาเงินที่ได้รับไว้นั้นเป็นของตนโดยทุจริตก็ยังไม่เป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์ของโจทก์ และโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ไม่มีสิทธินำคดีมาฟ้องคดีไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาของโจทก์ในข้อที่ว่าจำเลยเป็นผู้รับมอบเงินดังกล่าวจากนางสุปราณีหรือไม่ต่อไป ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน(กู้เกียรติ สุนทรบุระ-ศักดิ์ สนองชาติ-สุวรรณ ตระการพันธุ์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุฎีกาฉบับนี้ คงจะต่อเนื่องมาจากแนวความคิดครั้งหนึ่งที่ว่าลูกหนี้ตามคำพิพากษาชำระเงินค่าเสียหายตามคำพิพากษาแก่ทนายความของเจ้าหนี้ตามคำพิพากษา ทนายความรับเงินไว้โดยเจ้าหนี้มิได้มอบหมาย เงินที่รับไว้ยังไม่เป็นเงินของเจ้าหนี้ ทนายความเอาเงินไปเสียโดยทุจริต ยังไม่เป็นยักยอก และเจ้าหนี้ยังไม่เป็นผู้เสียหาย(ฎีกาที่ 816/25222522 ฎ.703) ในฎีกาดังกล่าวนี้พิจารณาไปในทางที่ว่าเจ้าหนี้มิได้มอบหมายแต่ถ้าทนายความได้รับมอบหมายแล้ว ก็เป็นผิดยักยอกได้ (ฎีกาที่33/25322532 ฎ.307) และในฎีกาที่กำลังวิเคราะห์ก็ใช้ลักษณะการมอบหมายในทำนองเดียวกันว่า "โดยโจทก์มิได้มอบหมายให้จำเลยมีอำนาจรับไว้ได้ เงินที่จำเลยรับไว้จึงยังมิใช่เป็นเงินของโจทก์ยังไม่เป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์ของโจทก์ และโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหายไม่มีสิทธินำคดีมาฟ้อง" ทั้งสองฎีกาจึงยกฟ้องไปโดยอาศัยคำว่า "มิได้มอบหมาย"เท่ากับวางแนวว่าหากยังมิได้มอบหมายแล้ว ย่อมจะไม่เป็นความผิดฐานยักยอก ในปัญหาที่ว่า การยักยอกทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352จะต้องมีการมอบหมายก่อนหรือไม่นี้ ความในมาตรา 352 บัญญัติไว้แต่เพียงว่า "ผู้ใดครอบครองทรัพย์ซึ่งเป็นของผู้อื่น..." เท่านั้นโดยพิจารณาแต่เพียงว่าผู้ยักยอกได้ครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นไว้หรือไม่ หากได้ครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นแล้ว เบียดบังเอาไปโดยทุจริต ย่อมจะมีความผิดฐานยักยอกแล้ว โดยไม่ต้องคำนึงถึงว่าจะต้องมีการมอบหมายหรือไม่ การมอบหมายจึงมิได้มีความสำคัญอันใดเลยในความผิดฐานยักยอกตามมาตรา 352 เพราะกฎหมายมิได้บัญญัติไว้ให้เป็นองค์ประกอบของความผิด แนวความคิดที่ว่าความผิดฐานยักยอกทรัพย์ จะต้องมีการมอบหมายหรือการมอบหมายเป็นองค์ประกอบของความผิดนี้เป็นเรื่องของกฎหมายเก่าตามกฎหมายลักษณะอาญาเดิม มาตรา 314 เพราะตามกฎหมายในมาตรา 314นั้นเพียงแต่ครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นเท่านั้น ยังไม่ครบองค์ประกอบความผิดฐานยักยอก หากมิใช่ครอบครองโดยการมอบหมาย แต่ตามประมวลกฎหมายอาญาปัจจุบันได้ตัดข้อความในกฎหมายลักษณะอาญาเดิมมาตรา 314 ที่ว่าต้องมีการมอบหมายให้ดูแลเก็บรักษาทรัพย์ ออกเสียคงไว้แต่เฉพาะ การครอบครองทรัพย์ที่ยักยอก ดังนั้นในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 ความผิดฐานยักยอกไม่ต้องมีการมอบหมายก็เป็นความผิดได้ หากได้ครอบครองไว้แล้ว สำหรับการมอบหมาย ตามกฎหมายเก่าในกฎหมายลักษณะอาญาเดิมนั้นประมวลกฎหมายอาญาได้นำมาบัญญัติใหม่ไว้ในมาตรา 353 ซึ่งเป็นการยักยอกทรัพย์เหมือนกันโดยยักยอกเพราะมีการมอบหมายให้จัดการทรัพย์และเป็นความผิดเมื่อทำผิดหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายโดยทุจริตซึ่งผู้ทำผิดไม่ได้เบียดบังเอาทรัพย์นั้นแต่อย่างใด แม้ผู้ทำผิดจะไม่ได้ทรัพย์นั้นเลย แต่เมื่อทำผิดหน้าที่จากการได้รับมอบหมายโดยทุจริตก็เป็นความผิดฐานยักยอกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 ได้โดยผู้กระทำความผิดไม่จำเป็นต้องครอบครองทรัพย์เลย ในเรื่องนี้ศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ ได้อธิบายไว้เกี่ยวกับประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 ว่า "มาตรานี้มีข้อความทำนองเดียวกับมาตรา 314 แห่งกฎหมายลักษณะอาญาเดิม แต่เปลี่ยนหลักเกณฑ์บางประการโดยตัดข้อความที่ต้องมีการมอบหมายให้ดูแลเก็บรักษาทรัพย์ออกเสีย คงไว้แต่เฉพาะการครอบครองทรัพย์ที่ยักยอกการมอบหมายให้จัดการทรัพย์แยกออกไป ขยายความออกไปถึงการจัดการทรัพย์สิน เป็นความผิดตามมาตรา 353 ซึ่งไม่จำต้องมีการครอบครองทรัพย์" และ "ตามกฎหมายลักษณะอาญาเดิม มาตรา 314 เพียงแต่ครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นยังไม่ใช่องค์ประกอบความผิดฐานยักยอก หากมิใช่ครอบครองโดยการมอบหมาย แต่ตามมาตรา 352 นี้ ถ้าครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นแม้จะมิใช่โดยได้รับมอบหมาย หากทุจริตเบียดบังเอาเสีย ก็เป็นยักยอกได้"(คำอธิบายประมวลกฎหมายอาญา หน้า 2 ตอนที่ 2 และภาค 3(แก้ไขเพิ่มเติมพิมพ์ครั้งที่ 3) สำนักอบรมศึกษากฎหมายฯ,2524,น.2631 และ 2634) เมื่อความเป็นมาของกฎหมายเป็นไปดังกล่าวข้างต้นนี้ จะเห็นได้ว่าความในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 ไม่ต้องมีการมอบหมายเพียงแต่ได้เข้าครอบครองทรัพย์ แล้วเบียดบังโดยทุจริตย่อมเป็นความผิดฐานยักยอกแล้ว ด้วยเหตุนี้ความผิดฐานยักยอกหากได้เข้าครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นแล้ว แม้ผู้อื่นจะไม่ได้มอบหมายให้เข้าครอบครองก็ตามแล้วเบียดบังทรัพย์ที่ตนครอบครองนั้นโดยทุจริต ต้องมีความผิดฐานยักยอกตามประมวลกฎหมายอาญาปัจจุบัน การมอบหมายซึ่งได้หยิบยกขึ้นมาวินิจฉัยในที่นี้ จึงเป็นเรื่องของกฎหมายเก่า ซึ่งแต่เดิมเคยวินิจฉัยว่า เมื่อโจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องว่าได้รับมอบหมายให้ดูแลรักษาจัดการทรัพย์ จะลงโทษฐานยักยอกไม่ได้ (ฎีกาที่ 658/2464 ธส.484) หรือตกลงซื้อขายโค ผู้ซื้อรับโคมาแล้ว ยังไม่ได้ชำระราคาผู้ขายจึงยังไม่ได้โอนทางตั๋วพิมพ์รูปพรรณ เมื่อผู้ซื้อขายโคนั้น โดยไม่มีการรับมอบหมาย ไม่ผิดฐานยักยอก (ฎีกาที่ 883/2473 ธส.598) เสมียนรับเงินพนันแทงม้าแล้วเอามาให้นายจ้างเช่นนี้นายจ้างของเสมียนไม่ใช่ผู้รับมอบเงินจากเจ้าของเงิน นายจ้างไม่มีความผิดฐานยักยอก (ฎีกาที่ 1169/2473ธส.863) กรณีตามฎีกาเก่าเหล่านี้ หากพิจารณาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 352 ปัจจุบัน ถ้าได้ความว่าทรัพย์นั้นผู้กระทำได้เข้าครอบครองแม้ไม่มีการมอบหมาย เมื่อมีการเบียดบังย่อมเป็นความผิดฐานยักยอกได้ แนวความคิดในปัจจุบันนี้ก็คือ อยู่ที่ผู้กระทำได้ครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นหรือไม่เท่านั้น การเข้าครอบครองนั้นจะเข้าครอบครองด้วยตนเอง หรือวิธีอื่นใดก็ได้ ขอให้ได้เข้าครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นเขาเท่านั้น โดยผู้อื่นหรือเจ้าของทรัพย์ไม่ต้องมอบหมายเลขเมื่อเบียดบังจะเป็นความผิดยักยอกทันที เช่น เด็กเก็บนาฬิกาข้อมือได้ รุ่งขึ้นจึงนำมาให้บิดาเจ้าของมาขอคืนจากบิดา แต่บิดาไม่คืนให้ บิดามีความผิดฐานยักยอก(ฎีกาที่ 775/25062506 ฎ.1317) เห็นได้ว่า การครอบครองทรัพย์นั้นผู้ทำผิดไม่ได้รับมอบหมายจากเจ้าของเลย หรือ เด็กเก็บแหวนที่ตกหายได้ มีผู้ขอดูบอกว่าจะเอาไปให้พ่อแม่ของเด็ก แต่กลับเอาไว้เสียเองผู้ขอดูมีความผิดยักยอก (ฎีกาที่47/2483 ธส.30) ซึ่งเจ้าของทรัพย์มิได้มอบหมายเลยเช่นเดียวกัน หรือ จำเลยซึ่งเป็นผู้ช่วยผู้จัดการรับเงินของธนาคารจากผู้จัดการธนาคารสาขาไปฝากธนาคารอื่นในชื่อของจำเลย เงินอยู่ในครอบครองของจำเลย เมื่อจำเลยถอนเงินไปเสีย เป็นยักยอก (ฎีกาที่ 1289/25212521 ฎ.1400) เป็นการเข้าครอบครองโดยธนาคารเองซึ่งเป็นเจ้าของเงินไม่ได้มอบหมายเลย หรือ ลูกจ้างประจำของกรมธนารักษ์ รับค่าจ้างงบจัดการทรัพย์สินของรัฐแล้วเอาไปเสีย เป็นผิดยักยอกตามมาตรา 352(ฎีกาที่ 146/25222522 ฎ.1174) ซึ่งทางกรมธนารักษ์มิได้มอบให้เข้าครอบครองเลยย่อมเป็นยักยอกได้ หรือ สรรพากรจังหวัดเบิกเงินมาเพื่อจ่ายค่าซ่อมบ้านพักทางราชการของตนแล้วไม่จ่าย เป็นความผิดยักยอก (ฎีกาที่ 452/2484 ธส.543)หรือครูโรงเรียนรัฐบาลเบิกเงินค่าเช่าบ้านมาแล้วไม่จ่ายแก่ผู้ให้เช่าเต็มตามที่เบิกมา เป็นยักยอก (ฎีกาที่ 725/2478 ธส.1276)ซึ่งเห็นได้ว่าเป็นการเข้าครอบครองเอง โดยไม่ได้มอบหมาย เหล่านี้จึงพอเห็นได้ว่า หากผู้กระทำความผิดได้เข้าครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นนั้นแล้ว แม้จะมีคนอื่นส่งมอบการครอบครองให้โดยมิใช่เจ้าของส่งมอบหรือมอบหมายให้ก็ตาม ก็ถือได้ว่าเข้าครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นแล้ว หากเบียดบังเอาไปโดยทุจริต ย่อมเป็นการยักยอกข้อนี้จึงไม่ต้องพะวงหรือคำนึงถึงว่าผู้เป็นเจ้าของทรัพย์จะต้องมอบหมายให้รับทรัพย์หรือให้เข้าครอบครองทรัพย์นั้นแต่อย่างใดผู้กระทำความผิดจะเข้าครอบครองโดยเหตุใดก็ได้หากทรัพย์ที่ครอบครองเป็นทรัพย์ของผู้อื่นก็ย่อมเป็นยักยอกเมื่อตนเองเบียดบังเอาเสีย ดังนั้น ในกรณีตามฎีกาที่กำลังหมายเหตุอยู่นี้ เมื่อได้ความว่าทนายความได้รับเงินของตัวความจากลูกหนี้ที่มอบให้เนื่องจากการประนีประนอมยอมความคดีอาญาต้องถือว่าได้เข้าครอบครองทรัพย์ของตัวความแล้ว หากเบียดบังเอาไปโดยทุจริตย่อมจะต้องมีความผิดฐานยักยอก โดยไม่ต้องคำนึงถึงว่าตัวความได้มอบหมายหรือมอบอำนาจหรือไม่เพราะเข้าครอบครองทรัพย์ของตัวความแล้ว เนื่องจากมีผู้อื่นซึ่งเป็นเจ้าหนี้ส่งให้รับไว้เพื่อเป็นการชำระหนี้ของตัวความ นอกจากนี้ในกรณีที่ตัวความมอบให้ดำเนินคดี อาจจะถือได้ว่าเป็นการมอบหมายให้จัดการทรัพย์สินแล้ว หากข้อเท็จจริงให้ดำเนินคดีเกี่ยวกับทรัพย์ เมื่อทำผิดหน้าที่ของตนโดยทุจริตก็อาจมีความผิดตามมาตรา 353 ได้ แต่ในกรณีนี้มิได้มีปัญหาหรือข้อเท็จจริงให้วินิจฉัยเช่นนั้นเท่านั้น โดยถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่ได้มีการฟ้องร้องในมาตรา 353 จิตติเจริญฉ่ำคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91, 352ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว ให้ประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352ให้จำคุก 6 เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังได้ว่าโจทก์ได้มอบอำนาจให้นายธวัชชัย อนันตวรานนท์ ฟ้องนางสุปราณี แซ่ตั้งเป็นจำเลยในคดีอาญาข้อหาความผิดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คที่ศาลอาญาธนบุรี นายธวัชชัยได้แต่งตั้งจำเลยเป็นทนายความดำเนินคดีดังกล่าว จำเลยได้ฟ้องนางสุปราณีและได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับนายดุสิต เครือแก้ว ตัวแทนของนางสุปราณี โดยนางสุปราณียอมใช้เงินจำนวน 58,000 บาทให้แก่โจทก์และได้ชำระแล้ว แต่โจทก์จำเลยโต้เถียงกันว่า จำเลยเป็นผู้รับเงินจำนวนดังกล่าวหรือไม่ โดยข้อเท็จจริงปรากฏว่าโจทก์มิได้มอบหมายให้จำเลยเป็นผู้มีอำนาจรับเงินจากนางสุปราณีแทนโจทก์ในประการแรกจะได้วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาข้อแรกของโจทก์ที่ว่าการที่จำเลยได้รับมอบเงินจากนางสุปราณีในฐานะทนายความของโจทก์เพื่อชำระหนี้ตามสัญญาประนีประนอมยอมความ โดยโจทก์มิได้มอบหมายให้รับเงินแล้วทุจริตยักยอกเงินดังกล่าวไป จะถือว่าเงินดังกล่าวเป็นของโจทก์และโจทก์เป็นผู้เสียหายหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าทนายความที่ตัวความแต่งตั้งย่อมมีอำนาจว่าความและดำเนินกระบวนพิจารณาใด ๆ แทนตัวความได้ แต่ทนายความไม่มีอำนาจรับเงินซึ่งจะชำระเงินแก่ตัวความ เว้นแต่จะได้รับมอบหมายจากตัวความนั้นหากนางสุปราณีนำเงินที่จะต้องชำระแก่โจทก์ไปชำระแก่จำเลยโดยโจทก์มิได้มอบหมายให้จำเลยมีอำนาจรับไว้ได้ เงินที่จำเลยรับไว้จึงยังมิใช่เป็นเงินของโจทก์ แม้จำเลยจะเบียดบังเอาเงินที่ได้รับไว้นั้นเป็นของตนโดยทุจริตก็ยังไม่เป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์ของโจทก์ และโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ไม่มีสิทธินำคดีมาฟ้องคดีไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาของโจทก์ในข้อที่ว่าจำเลยเป็นผู้รับมอบเงินดังกล่าวจากนางสุปราณีหรือไม่ต่อไป ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 190/2532นายก ริช ศิริชาติชัยโจทก์นาย ไพฑูรย์ สายแก้วเ ทศจำเลย ป.อ. ม. 352 ป.วิ.อ. ม. 2 (4), ม. 28 (2) ป.วิ.พ. ม. 62, ม. 63ทนายความที่ตัวความแต่งตั้งย่อมมีอำนาจว่าความและดำเนินกระบวนพิจารณาใด ๆ แทนตัวความได้ แต่ทนายความไม่มีอำนาจรับเงินซึ่งจะชำระแก่ตัวความเว้นแต่จะได้รับมอบหมายจากตัวความนั้น โจทก์ว่าจ้างให้จำเลยเป็นทนายความฟ้อง ส. ต่อศาลในความผิดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คฯ ต่อมาจำเลยในฐานะทนายความได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับตัวแทนของ ส.โดย ส.ยอมใช้เงินจำนวน58,000บาทให้แก่โจทก์หากส.นำเงินที่จะต้องชำระแก่โจทก์ไปชำระแก่จำเลย โดยโจทก์มิได้มอบหมายให้จำเลยมีอำนาจรับไว้ได้ เงินที่จำเลยรับไว้จึงยังมิใช่เป็นเงินของโจทก์ แม้จำเลยจะเบียดบังเอาเงินที่ได้รับไว้นั้นเป็นของตนโดยทุจริต ก็ยังไม่เป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์ของโจทก์ และโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ไม่มีสิทธินำคดีมาฟ้องโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91, 352ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว ให้ประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352ให้จำคุก 6 เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังได้ว่าโจทก์ได้มอบอำนาจให้นายธวัชชัย อนันตวรานนท์ ฟ้องนางสุปราณี แซ่ตั้งเป็นจำเลยในคดีอาญาข้อหาความผิดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คที่ศาลอาญาธนบุรี นายธวัชชัยได้แต่งตั้งจำเลยเป็นทนายความดำเนินคดีดังกล่าว จำเลยได้ฟ้องนางสุปราณีและได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับนายดุสิต เครือแก้ว ตัวแทนของนางสุปราณี โดยนางสุปราณียอมใช้เงินจำนวน 58,000 บาทให้แก่โจทก์และได้ชำระแล้ว แต่โจทก์จำเลยโต้เถียงกันว่า จำเลยเป็นผู้รับเงินจำนวนดังกล่าวหรือไม่ โดยข้อเท็จจริงปรากฏว่าโจทก์มิได้มอบหมายให้จำเลยเป็นผู้มีอำนาจรับเงินจากนางสุปราณีแทนโจทก์ในประการแรกจะได้วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาข้อแรกของโจทก์ที่ว่าการที่จำเลยได้รับมอบเงินจากนางสุปราณีในฐานะทนายความของโจทก์เพื่อชำระหนี้ตามสัญญาประนีประนอมยอมความ โดยโจทก์มิได้มอบหมายให้รับเงินแล้วทุจริตยักยอกเงินดังกล่าวไป จะถือว่าเงินดังกล่าวเป็นของโจทก์และโจทก์เป็นผู้เสียหายหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าทนายความที่ตัวความแต่งตั้งย่อมมีอำนาจว่าความและดำเนินกระบวนพิจารณาใด ๆ แทนตัวความได้ แต่ทนายความไม่มีอำนาจรับเงินซึ่งจะชำระเงินแก่ตัวความ เว้นแต่จะได้รับมอบหมายจากตัวความนั้นหากนางสุปราณีนำเงินที่จะต้องชำระแก่โจทก์ไปชำระแก่จำเลยโดยโจทก์มิได้มอบหมายให้จำเลยมีอำนาจรับไว้ได้ เงินที่จำเลยรับไว้จึงยังมิใช่เป็นเงินของโจทก์ แม้จำเลยจะเบียดบังเอาเงินที่ได้รับไว้นั้นเป็นของตนโดยทุจริตก็ยังไม่เป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์ของโจทก์ และโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ไม่มีสิทธินำคดีมาฟ้องคดีไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาของโจทก์ในข้อที่ว่าจำเลยเป็นผู้รับมอบเงินดังกล่าวจากนางสุปราณีหรือไม่ต่อไป ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน(กู้เกียรติ สุนทรบุระ-ศักดิ์ สนองชาติ-สุวรรณ ตระการพันธุ์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุฎีกาฉบับนี้ คงจะต่อเนื่องมาจากแนวความคิดครั้งหนึ่งที่ว่าลูกหนี้ตามคำพิพากษาชำระเงินค่าเสียหายตามคำพิพากษาแก่ทนายความของเจ้าหนี้ตามคำพิพากษา ทนายความรับเงินไว้โดยเจ้าหนี้มิได้มอบหมาย เงินที่รับไว้ยังไม่เป็นเงินของเจ้าหนี้ ทนายความเอาเงินไปเสียโดยทุจริต ยังไม่เป็นยักยอก และเจ้าหนี้ยังไม่เป็นผู้เสียหาย(ฎีกาที่ 816/25222522 ฎ.703) ในฎีกาดังกล่าวนี้พิจารณาไปในทางที่ว่าเจ้าหนี้มิได้มอบหมายแต่ถ้าทนายความได้รับมอบหมายแล้ว ก็เป็นผิดยักยอกได้ (ฎีกาที่33/25322532 ฎ.307) และในฎีกาที่กำลังวิเคราะห์ก็ใช้ลักษณะการมอบหมายในทำนองเดียวกันว่า "โดยโจทก์มิได้มอบหมายให้จำเลยมีอำนาจรับไว้ได้ เงินที่จำเลยรับไว้จึงยังมิใช่เป็นเงินของโจทก์ยังไม่เป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์ของโจทก์ และโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหายไม่มีสิทธินำคดีมาฟ้อง" ทั้งสองฎีกาจึงยกฟ้องไปโดยอาศัยคำว่า "มิได้มอบหมาย"เท่ากับวางแนวว่าหากยังมิได้มอบหมายแล้ว ย่อมจะไม่เป็นความผิดฐานยักยอก ในปัญหาที่ว่า การยักยอกทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352จะต้องมีการมอบหมายก่อนหรือไม่นี้ ความในมาตรา 352 บัญญัติไว้แต่เพียงว่า "ผู้ใดครอบครองทรัพย์ซึ่งเป็นของผู้อื่น..." เท่านั้นโดยพิจารณาแต่เพียงว่าผู้ยักยอกได้ครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นไว้หรือไม่ หากได้ครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นแล้ว เบียดบังเอาไปโดยทุจริต ย่อมจะมีความผิดฐานยักยอกแล้ว โดยไม่ต้องคำนึงถึงว่าจะต้องมีการมอบหมายหรือไม่ การมอบหมายจึงมิได้มีความสำคัญอันใดเลยในความผิดฐานยักยอกตามมาตรา 352 เพราะกฎหมายมิได้บัญญัติไว้ให้เป็นองค์ประกอบของความผิด แนวความคิดที่ว่าความผิดฐานยักยอกทรัพย์ จะต้องมีการมอบหมายหรือการมอบหมายเป็นองค์ประกอบของความผิดนี้เป็นเรื่องของกฎหมายเก่าตามกฎหมายลักษณะอาญาเดิม มาตรา 314 เพราะตามกฎหมายในมาตรา 314นั้นเพียงแต่ครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นเท่านั้น ยังไม่ครบองค์ประกอบความผิดฐานยักยอก หากมิใช่ครอบครองโดยการมอบหมาย แต่ตามประมวลกฎหมายอาญาปัจจุบันได้ตัดข้อความในกฎหมายลักษณะอาญาเดิมมาตรา 314 ที่ว่าต้องมีการมอบหมายให้ดูแลเก็บรักษาทรัพย์ ออกเสียคงไว้แต่เฉพาะ การครอบครองทรัพย์ที่ยักยอก ดังนั้นในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 ความผิดฐานยักยอกไม่ต้องมีการมอบหมายก็เป็นความผิดได้ หากได้ครอบครองไว้แล้ว สำหรับการมอบหมาย ตามกฎหมายเก่าในกฎหมายลักษณะอาญาเดิมนั้นประมวลกฎหมายอาญาได้นำมาบัญญัติใหม่ไว้ในมาตรา 353 ซึ่งเป็นการยักยอกทรัพย์เหมือนกันโดยยักยอกเพราะมีการมอบหมายให้จัดการทรัพย์และเป็นความผิดเมื่อทำผิดหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายโดยทุจริตซึ่งผู้ทำผิดไม่ได้เบียดบังเอาทรัพย์นั้นแต่อย่างใด แม้ผู้ทำผิดจะไม่ได้ทรัพย์นั้นเลย แต่เมื่อทำผิดหน้าที่จากการได้รับมอบหมายโดยทุจริตก็เป็นความผิดฐานยักยอกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 ได้โดยผู้กระทำความผิดไม่จำเป็นต้องครอบครองทรัพย์เลย ในเรื่องนี้ศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ ได้อธิบายไว้เกี่ยวกับประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 ว่า "มาตรานี้มีข้อความทำนองเดียวกับมาตรา 314 แห่งกฎหมายลักษณะอาญาเดิม แต่เปลี่ยนหลักเกณฑ์บางประการโดยตัดข้อความที่ต้องมีการมอบหมายให้ดูแลเก็บรักษาทรัพย์ออกเสีย คงไว้แต่เฉพาะการครอบครองทรัพย์ที่ยักยอกการมอบหมายให้จัดการทรัพย์แยกออกไป ขยายความออกไปถึงการจัดการทรัพย์สิน เป็นความผิดตามมาตรา 353 ซึ่งไม่จำต้องมีการครอบครองทรัพย์" และ "ตามกฎหมายลักษณะอาญาเดิม มาตรา 314 เพียงแต่ครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นยังไม่ใช่องค์ประกอบความผิดฐานยักยอก หากมิใช่ครอบครองโดยการมอบหมาย แต่ตามมาตรา 352 นี้ ถ้าครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นแม้จะมิใช่โดยได้รับมอบหมาย หากทุจริตเบียดบังเอาเสีย ก็เป็นยักยอกได้"(คำอธิบายประมวลกฎหมายอาญา หน้า 2 ตอนที่ 2 และภาค 3(แก้ไขเพิ่มเติมพิมพ์ครั้งที่ 3) สำนักอบรมศึกษากฎหมายฯ,2524,น.2631 และ 2634) เมื่อความเป็นมาของกฎหมายเป็นไปดังกล่าวข้างต้นนี้ จะเห็นได้ว่าความในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 ไม่ต้องมีการมอบหมายเพียงแต่ได้เข้าครอบครองทรัพย์ แล้วเบียดบังโดยทุจริตย่อมเป็นความผิดฐานยักยอกแล้ว ด้วยเหตุนี้ความผิดฐานยักยอกหากได้เข้าครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นแล้ว แม้ผู้อื่นจะไม่ได้มอบหมายให้เข้าครอบครองก็ตามแล้วเบียดบังทรัพย์ที่ตนครอบครองนั้นโดยทุจริต ต้องมีความผิดฐานยักยอกตามประมวลกฎหมายอาญาปัจจุบัน การมอบหมายซึ่งได้หยิบยกขึ้นมาวินิจฉัยในที่นี้ จึงเป็นเรื่องของกฎหมายเก่า ซึ่งแต่เดิมเคยวินิจฉัยว่า เมื่อโจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องว่าได้รับมอบหมายให้ดูแลรักษาจัดการทรัพย์ จะลงโทษฐานยักยอกไม่ได้ (ฎีกาที่ 658/2464 ธส.484) หรือตกลงซื้อขายโค ผู้ซื้อรับโคมาแล้ว ยังไม่ได้ชำระราคาผู้ขายจึงยังไม่ได้โอนทางตั๋วพิมพ์รูปพรรณ เมื่อผู้ซื้อขายโคนั้น โดยไม่มีการรับมอบหมาย ไม่ผิดฐานยักยอก (ฎีกาที่ 883/2473 ธส.598) เสมียนรับเงินพนันแทงม้าแล้วเอามาให้นายจ้างเช่นนี้นายจ้างของเสมียนไม่ใช่ผู้รับมอบเงินจากเจ้าของเงิน นายจ้างไม่มีความผิดฐานยักยอก (ฎีกาที่ 1169/2473ธส.863) กรณีตามฎีกาเก่าเหล่านี้ หากพิจารณาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 352 ปัจจุบัน ถ้าได้ความว่าทรัพย์นั้นผู้กระทำได้เข้าครอบครองแม้ไม่มีการมอบหมาย เมื่อมีการเบียดบังย่อมเป็นความผิดฐานยักยอกได้ แนวความคิดในปัจจุบันนี้ก็คือ อยู่ที่ผู้กระทำได้ครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นหรือไม่เท่านั้น การเข้าครอบครองนั้นจะเข้าครอบครองด้วยตนเอง หรือวิธีอื่นใดก็ได้ ขอให้ได้เข้าครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นเขาเท่านั้น โดยผู้อื่นหรือเจ้าของทรัพย์ไม่ต้องมอบหมายเลขเมื่อเบียดบังจะเป็นความผิดยักยอกทันที เช่น เด็กเก็บนาฬิกาข้อมือได้ รุ่งขึ้นจึงนำมาให้บิดาเจ้าของมาขอคืนจากบิดา แต่บิดาไม่คืนให้ บิดามีความผิดฐานยักยอก(ฎีกาที่ 775/25062506 ฎ.1317) เห็นได้ว่า การครอบครองทรัพย์นั้นผู้ทำผิดไม่ได้รับมอบหมายจากเจ้าของเลย หรือ เด็กเก็บแหวนที่ตกหายได้ มีผู้ขอดูบอกว่าจะเอาไปให้พ่อแม่ของเด็ก แต่กลับเอาไว้เสียเองผู้ขอดูมีความผิดยักยอก (ฎีกาที่47/2483 ธส.30) ซึ่งเจ้าของทรัพย์มิได้มอบหมายเลยเช่นเดียวกัน หรือ จำเลยซึ่งเป็นผู้ช่วยผู้จัดการรับเงินของธนาคารจากผู้จัดการธนาคารสาขาไปฝากธนาคารอื่นในชื่อของจำเลย เงินอยู่ในครอบครองของจำเลย เมื่อจำเลยถอนเงินไปเสีย เป็นยักยอก (ฎีกาที่ 1289/25212521 ฎ.1400) เป็นการเข้าครอบครองโดยธนาคารเองซึ่งเป็นเจ้าของเงินไม่ได้มอบหมายเลย หรือ ลูกจ้างประจำของกรมธนารักษ์ รับค่าจ้างงบจัดการทรัพย์สินของรัฐแล้วเอาไปเสีย เป็นผิดยักยอกตามมาตรา 352(ฎีกาที่ 146/25222522 ฎ.1174) ซึ่งทางกรมธนารักษ์มิได้มอบให้เข้าครอบครองเลยย่อมเป็นยักยอกได้ หรือ สรรพากรจังหวัดเบิกเงินมาเพื่อจ่ายค่าซ่อมบ้านพักทางราชการของตนแล้วไม่จ่าย เป็นความผิดยักยอก (ฎีกาที่ 452/2484 ธส.543)หรือครูโรงเรียนรัฐบาลเบิกเงินค่าเช่าบ้านมาแล้วไม่จ่ายแก่ผู้ให้เช่าเต็มตามที่เบิกมา เป็นยักยอก (ฎีกาที่ 725/2478 ธส.1276)ซึ่งเห็นได้ว่าเป็นการเข้าครอบครองเอง โดยไม่ได้มอบหมาย เหล่านี้จึงพอเห็นได้ว่า หากผู้กระทำความผิดได้เข้าครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นนั้นแล้ว แม้จะมีคนอื่นส่งมอบการครอบครองให้โดยมิใช่เจ้าของส่งมอบหรือมอบหมายให้ก็ตาม ก็ถือได้ว่าเข้าครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นแล้ว หากเบียดบังเอาไปโดยทุจริต ย่อมเป็นการยักยอกข้อนี้จึงไม่ต้องพะวงหรือคำนึงถึงว่าผู้เป็นเจ้าของทรัพย์จะต้องมอบหมายให้รับทรัพย์หรือให้เข้าครอบครองทรัพย์นั้นแต่อย่างใดผู้กระทำความผิดจะเข้าครอบครองโดยเหตุใดก็ได้หากทรัพย์ที่ครอบครองเป็นทรัพย์ของผู้อื่นก็ย่อมเป็นยักยอกเมื่อตนเองเบียดบังเอาเสีย ดังนั้น ในกรณีตามฎีกาที่กำลังหมายเหตุอยู่นี้ เมื่อได้ความว่าทนายความได้รับเงินของตัวความจากลูกหนี้ที่มอบให้เนื่องจากการประนีประนอมยอมความคดีอาญาต้องถือว่าได้เข้าครอบครองทรัพย์ของตัวความแล้ว หากเบียดบังเอาไปโดยทุจริตย่อมจะต้องมีความผิดฐานยักยอก โดยไม่ต้องคำนึงถึงว่าตัวความได้มอบหมายหรือมอบอำนาจหรือไม่เพราะเข้าครอบครองทรัพย์ของตัวความแล้ว เนื่องจากมีผู้อื่นซึ่งเป็นเจ้าหนี้ส่งให้รับไว้เพื่อเป็นการชำระหนี้ของตัวความ นอกจากนี้ในกรณีที่ตัวความมอบให้ดำเนินคดี อาจจะถือได้ว่าเป็นการมอบหมายให้จัดการทรัพย์สินแล้ว หากข้อเท็จจริงให้ดำเนินคดีเกี่ยวกับทรัพย์ เมื่อทำผิดหน้าที่ของตนโดยทุจริตก็อาจมีความผิดตามมาตรา 353 ได้ แต่ในกรณีนี้มิได้มีปัญหาหรือข้อเท็จจริงให้วินิจฉัยเช่นนั้นเท่านั้น โดยถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่ได้มีการฟ้องร้องในมาตรา 353 จิตติเจริญฉ่ำ