คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3076/2522หลักกฎหมาย: เจ้าของรถเมาสุรานอนหลับอยู่ในรถยนต์ เพื่อนของเจ้าของรถขับรถไปธุระของเพื่อน รถชนผู้อื่น เจ้าของไม่ใช่ผู้ครอบครองรถหรือควบคุมรถตาม มาตรา 437จำเลยที่ 3 เจ้าของรถยนต์ดื่มสุรากับเพื่อที่ปั๊มน้ำมันของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 3เมาจึงเข้าไปนอนหลับอยู่ในรถยนต์ จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างปั๊มน้ำมัน ขับรถไปส่งผู้ที่มาดื่มสุราแล้วไปเกิดเหตุ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยที่ 1ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ 48,030 บาท กับดอกเบี้ย ยกฟ้องจำเลยที่ 2, 3 โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ตามรูปคดีเชื่อได้ว่า จำเลยที่ 3 นอนหลับมาในรถคันที่เกิดเหตุ และจำเลยที่ 1 ขับรถไปโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลยที่ 3 ถือไม่ได้ว่าขณะเกิดเหตุ จำเลยที่ 3 ครอบครองหรือควบคุมหรือดูแลยานพาหนะใด ๆ อันเดินด้วยกำลังเครื่องจักรกล ตามความหมายในมาตรา 437แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ จำเลยที่ 3 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1ดังที่โจทก์ฎีกาขึ้นมา"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3076/2522นายธีรพงศ์ วรวิทย์สุรวัฒนาโจทก์นายประพันธ์ แซ่ตั้งจำเลย ป.พ.พ. ม. 437, ม. 1367เจ้าของรถเมาสุรานอนหลับอยู่ในรถยนต์ เพื่อนของเจ้าของรถขับรถไปธุระของเพื่อน รถชนผู้อื่น เจ้าของไม่ใช่ผู้ครอบครองรถหรือควบคุมรถตาม มาตรา 437จำเลยที่ 3 เจ้าของรถยนต์ดื่มสุรากับเพื่อที่ปั๊มน้ำมันของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 3เมาจึงเข้าไปนอนหลับอยู่ในรถยนต์ จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างปั๊มน้ำมัน ขับรถไปส่งผู้ที่มาดื่มสุราแล้วไปเกิดเหตุ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยที่ 1ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ 48,030 บาท กับดอกเบี้ย ยกฟ้องจำเลยที่ 2, 3 โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ตามรูปคดีเชื่อได้ว่า จำเลยที่ 3 นอนหลับมาในรถคันที่เกิดเหตุ และจำเลยที่ 1 ขับรถไปโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลยที่ 3 ถือไม่ได้ว่าขณะเกิดเหตุ จำเลยที่ 3 ครอบครองหรือควบคุมหรือดูแลยานพาหนะใด ๆ อันเดินด้วยกำลังเครื่องจักรกล ตามความหมายในมาตรา 437แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ จำเลยที่ 3 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1ดังที่โจทก์ฎีกาขึ้นมา"พิพากษายืน(ชุบ วีระเวคิน-ชลูตม์ สวัสดิทัต-สมบูรณ์ บุญภินนท์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุมาตรา 437 เป็นบทบัญญัติสันนิษฐานความผิดฐานละเมิด โดยเฉพาะกรณียานพาหนะเช่นรถยนต์ ให้ผู้ครอบครองหรือควบคุมดูแลรับผิดในผลแห่งละเมิด เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าเกิดแต่เหตุสุดวิสัย หรือความผิดของผู้เสียหายเองความประสงค์ของกฎหมายมีดังนี้ ศาลจึงวินิจฉัยว่าทั้งผู้ครอบครองและผู้ควบคุมดูและต้องรับผิดทั้ง 2 คน ไม่ใช่คนหนึ่งหรืออีกคนหนึ่ง (ฎีกาที่ 912/247718 ธส.1411) คดีนี้เจ้าของรถเมาสุรานอนหลับอยู่ในรถ จะว่าไม่ได้ครอบครองรถในเวลาที่จำเลยที่ 1 ขับรถไปส่งเพื่อนโดยพลการ เห็นจะไม่ตรงกับยึดถือเพื่อตนเองตามมาตรา 1367 จำเลยที่ 1 กลับใจเอารถไปขายเมื่อใดคงเป็นลักทรัพย์เมื่อนั้นไม่ใช่ยักยอก เพราะมิได้แย่งครอบครองมาตั้งแต่ต้น การที่เจ้าของครอบครองรถด้วยวิธีนอนหลับอยู่ในรถ ดูก็ไม่เห็นจะเป็นวิธีที่น่าจะอ้างข้อแก่ตัวว่าสุดวิสัยได้อย่างไร จิตติคำพิพากษา: จำเลยที่ 3 เจ้าของรถยนต์ดื่มสุรากับเพื่อที่ปั๊มน้ำมันของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 3เมาจึงเข้าไปนอนหลับอยู่ในรถยนต์ จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างปั๊มน้ำมัน ขับรถไปส่งผู้ที่มาดื่มสุราแล้วไปเกิดเหตุ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยที่ 1ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ 48,030 บาท กับดอกเบี้ย ยกฟ้องจำเลยที่ 2, 3 โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ตามรูปคดีเชื่อได้ว่า จำเลยที่ 3 นอนหลับมาในรถคันที่เกิดเหตุ และจำเลยที่ 1 ขับรถไปโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลยที่ 3 ถือไม่ได้ว่าขณะเกิดเหตุ จำเลยที่ 3 ครอบครองหรือควบคุมหรือดูแลยานพาหนะใด ๆ อันเดินด้วยกำลังเครื่องจักรกล ตามความหมายในมาตรา 437แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ จำเลยที่ 3 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1ดังที่โจทก์ฎีกาขึ้นมา"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3076/2522นายธีรพงศ์ วรวิทย์สุรวัฒนาโจทก์นายประพันธ์ แซ่ตั้งจำเลย ป.พ.พ. ม. 437, ม. 1367เจ้าของรถเมาสุรานอนหลับอยู่ในรถยนต์ เพื่อนของเจ้าของรถขับรถไปธุระของเพื่อน รถชนผู้อื่น เจ้าของไม่ใช่ผู้ครอบครองรถหรือควบคุมรถตาม มาตรา 437จำเลยที่ 3 เจ้าของรถยนต์ดื่มสุรากับเพื่อที่ปั๊มน้ำมันของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 3เมาจึงเข้าไปนอนหลับอยู่ในรถยนต์ จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างปั๊มน้ำมัน ขับรถไปส่งผู้ที่มาดื่มสุราแล้วไปเกิดเหตุ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยที่ 1ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ 48,030 บาท กับดอกเบี้ย ยกฟ้องจำเลยที่ 2, 3 โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ตามรูปคดีเชื่อได้ว่า จำเลยที่ 3 นอนหลับมาในรถคันที่เกิดเหตุ และจำเลยที่ 1 ขับรถไปโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลยที่ 3 ถือไม่ได้ว่าขณะเกิดเหตุ จำเลยที่ 3 ครอบครองหรือควบคุมหรือดูแลยานพาหนะใด ๆ อันเดินด้วยกำลังเครื่องจักรกล ตามความหมายในมาตรา 437แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ จำเลยที่ 3 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1ดังที่โจทก์ฎีกาขึ้นมา"พิพากษายืน(ชุบ วีระเวคิน-ชลูตม์ สวัสดิทัต-สมบูรณ์ บุญภินนท์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุมาตรา 437 เป็นบทบัญญัติสันนิษฐานความผิดฐานละเมิด โดยเฉพาะกรณียานพาหนะเช่นรถยนต์ ให้ผู้ครอบครองหรือควบคุมดูแลรับผิดในผลแห่งละเมิด เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าเกิดแต่เหตุสุดวิสัย หรือความผิดของผู้เสียหายเองความประสงค์ของกฎหมายมีดังนี้ ศาลจึงวินิจฉัยว่าทั้งผู้ครอบครองและผู้ควบคุมดูและต้องรับผิดทั้ง 2 คน ไม่ใช่คนหนึ่งหรืออีกคนหนึ่ง (ฎีกาที่ 912/247718 ธส.1411) คดีนี้เจ้าของรถเมาสุรานอนหลับอยู่ในรถ จะว่าไม่ได้ครอบครองรถในเวลาที่จำเลยที่ 1 ขับรถไปส่งเพื่อนโดยพลการ เห็นจะไม่ตรงกับยึดถือเพื่อตนเองตามมาตรา 1367 จำเลยที่ 1 กลับใจเอารถไปขายเมื่อใดคงเป็นลักทรัพย์เมื่อนั้นไม่ใช่ยักยอก เพราะมิได้แย่งครอบครองมาตั้งแต่ต้น การที่เจ้าของครอบครองรถด้วยวิธีนอนหลับอยู่ในรถ ดูก็ไม่เห็นจะเป็นวิธีที่น่าจะอ้างข้อแก่ตัวว่าสุดวิสัยได้อย่างไร จิตติ