คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 103657หลักกฎหมาย: ค่าสอนพิเศษเป็นเงินที่ได้จากการทำงานนอกเวลาทำงานปกติของวันทำงาน ถือไม่ได้ว่าเป็นค่าจ้างตามความหมายของประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2 จึงไม่ใช่ค่าจ้างที่ต้องนำมารวมคำนวณค่าชดเชยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่ปรากฏสาเหตุ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์โดยให้นำค่าสอนพิเศษมารวมกับเงินเดือนเพื่อคำนวณค่าชดเชยด้วย จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะไปทำงานสายเกียจคร้านทำงาน ไม่เข้าสอนตรงตามตารางสอน ขาดสมรรถภาพในการทำงานเลิกสอนก่อนกำหนด จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและไม่ใช่เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ทั้งค่าสอนพิเศษไม่ใช่ค่าจ้าง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าชดเชยแก่โจทก์โดยไม่นำค่าสอนพิเศษมารวมคำนวณค่าชดเชย โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า เรื่องนี้ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า ค่าสอนพิเศษเป็นเงินที่ตอบแทนการทำงานนอกเวลาทำงานปกติของวันทำงานและเป็นรายได้ที่ไม่แน่นอน จึงไม่ใช่ค่าจ้าง ไม่นำมารวมคำนวณค่าชดเชย ศาลฎีกาเห็นว่าเงินที่ได้จากการทำงานนอกเวลาทำงานปกติของวันทำงาน ถือไม่ได้ว่าเป็นค่าจ้างตามความหมายของคำว่าค่าจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ ๒ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 97 - 98/2529นางดวงดาว กัณฑวงศ์ กับพวกโจทก์วิทยาลัยเอเชียอาคเนย์จำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม. 2, ม. 46, ม. 47ค่าสอนพิเศษเป็นเงินที่ได้จากการทำงานนอกเวลาทำงานปกติของวันทำงาน ถือไม่ได้ว่าเป็นค่าจ้างตามความหมายของประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2 จึงไม่ใช่ค่าจ้างที่ต้องนำมารวมคำนวณค่าชดเชยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่ปรากฏสาเหตุ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์โดยให้นำค่าสอนพิเศษมารวมกับเงินเดือนเพื่อคำนวณค่าชดเชยด้วย จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะไปทำงานสายเกียจคร้านทำงาน ไม่เข้าสอนตรงตามตารางสอน ขาดสมรรถภาพในการทำงานเลิกสอนก่อนกำหนด จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและไม่ใช่เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ทั้งค่าสอนพิเศษไม่ใช่ค่าจ้าง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าชดเชยแก่โจทก์โดยไม่นำค่าสอนพิเศษมารวมคำนวณค่าชดเชย โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า เรื่องนี้ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า ค่าสอนพิเศษเป็นเงินที่ตอบแทนการทำงานนอกเวลาทำงานปกติของวันทำงานและเป็นรายได้ที่ไม่แน่นอน จึงไม่ใช่ค่าจ้าง ไม่นำมารวมคำนวณค่าชดเชย ศาลฎีกาเห็นว่าเงินที่ได้จากการทำงานนอกเวลาทำงานปกติของวันทำงาน ถือไม่ได้ว่าเป็นค่าจ้างตามความหมายของคำว่าค่าจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ ๒ พิพากษายืน(เสนอ ศรนิยม-สมบูรณ์ บุญภินนท์-จุนท์ จันทรวงศ์)ศาลแรงงานกลาง - นายประคนธ์ พันธุ์วิชาติกุลศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่ปรากฏสาเหตุ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์โดยให้นำค่าสอนพิเศษมารวมกับเงินเดือนเพื่อคำนวณค่าชดเชยด้วย จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะไปทำงานสายเกียจคร้านทำงาน ไม่เข้าสอนตรงตามตารางสอน ขาดสมรรถภาพในการทำงานเลิกสอนก่อนกำหนด จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและไม่ใช่เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ทั้งค่าสอนพิเศษไม่ใช่ค่าจ้าง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าชดเชยแก่โจทก์โดยไม่นำค่าสอนพิเศษมารวมคำนวณค่าชดเชย โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า เรื่องนี้ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า ค่าสอนพิเศษเป็นเงินที่ตอบแทนการทำงานนอกเวลาทำงานปกติของวันทำงานและเป็นรายได้ที่ไม่แน่นอน จึงไม่ใช่ค่าจ้าง ไม่นำมารวมคำนวณค่าชดเชย ศาลฎีกาเห็นว่าเงินที่ได้จากการทำงานนอกเวลาทำงานปกติของวันทำงาน ถือไม่ได้ว่าเป็นค่าจ้างตามความหมายของคำว่าค่าจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ ๒ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 97 - 98/2529นางดวงดาว กัณฑวงศ์ กับพวกโจทก์วิทยาลัยเอเชียอาคเนย์จำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม. 2, ม. 46, ม. 47ค่าสอนพิเศษเป็นเงินที่ได้จากการทำงานนอกเวลาทำงานปกติของวันทำงาน ถือไม่ได้ว่าเป็นค่าจ้างตามความหมายของประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2 จึงไม่ใช่ค่าจ้างที่ต้องนำมารวมคำนวณค่าชดเชยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่ปรากฏสาเหตุ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์โดยให้นำค่าสอนพิเศษมารวมกับเงินเดือนเพื่อคำนวณค่าชดเชยด้วย จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะไปทำงานสายเกียจคร้านทำงาน ไม่เข้าสอนตรงตามตารางสอน ขาดสมรรถภาพในการทำงานเลิกสอนก่อนกำหนด จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและไม่ใช่เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ทั้งค่าสอนพิเศษไม่ใช่ค่าจ้าง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าชดเชยแก่โจทก์โดยไม่นำค่าสอนพิเศษมารวมคำนวณค่าชดเชย โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า เรื่องนี้ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า ค่าสอนพิเศษเป็นเงินที่ตอบแทนการทำงานนอกเวลาทำงานปกติของวันทำงานและเป็นรายได้ที่ไม่แน่นอน จึงไม่ใช่ค่าจ้าง ไม่นำมารวมคำนวณค่าชดเชย ศาลฎีกาเห็นว่าเงินที่ได้จากการทำงานนอกเวลาทำงานปกติของวันทำงาน ถือไม่ได้ว่าเป็นค่าจ้างตามความหมายของคำว่าค่าจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ ๒ พิพากษายืน(เสนอ ศรนิยม-สมบูรณ์ บุญภินนท์-จุนท์ จันทรวงศ์)ศาลแรงงานกลาง - นายประคนธ์ พันธุ์วิชาติกุลศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ