คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 9314/2542หลักกฎหมาย: การที่โจทก์ฟ้องให้จำเลยทั้งสามชำระเงิน 2,973,482 บาท แต่โจทก์มีคำขอท้ายฟ้องให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน 2,927,761 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19ต่อปีของต้นเงิน 2,927,761 บาท และศาลชั้นต้นก็ได้พิพากษาให้จำเลยทั้งสามชำระเงินตามจำนวนในคำท้ายฟ้อง จึงเท่ากับว่าศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามชำระเงินไม่เต็มตามคำฟ้องของโจทก์ เงินที่ขาดไปไม่ใช่เป็นข้อผิดพลาดหรือข้อผิดหลงเล็กน้อยอื่น ๆ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 143ศาลย่อมไม่มีอำนาจแก้ไขได้คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสามเป็นทายาทโดยธรรมของนางเงียนโม้ย แซ่ลี ผู้ค้ำประกันและจำนอง ซึ่งถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม2540 เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 2539 จำเลยที่ 1 ทำสัญญากู้ยืมเงินโจทก์จำนวน2,500,000 บาท ตกลงดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19 ต่อปี ยินยอมให้โจทก์เปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ยได้ และหากมีดอกเบี้ยค้างชำระเกิน 1 ปี ยินยอมให้โจทก์คิดดอกเบี้ยทบต้นได้ นางเงียนโม้ย แซ่ลี เข้าค้ำประกันการกู้ยืมเงินของจำเลยที่ 1 โดยยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม และนางเงียนโม้ย แซ่ลี ได้นำที่ดินโฉนดเลขที่ 5776 ตำบลพังลา อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา พร้อมสิ่งปลูกสร้างจดทะเบียนจำนองเป็นประกันหนี้กู้ยืมภายหลังทำสัญญาและรับเงินไปจากโจทก์แล้ว จำเลยที่ 1 ผ่อนชำระต้นเงินให้แก่โจทก์จำนวน 39,696 บาท พร้อมดอกเบี้ยถึงวันที่ 25 ตุลาคม 2540 ต่อจากนั้นจำเลยที่ 1ผิดนัดชำระต้นเงินและดอกเบี้ยตั้งแต่วันที่ 26 ตุลาคม 2540 โจทก์บอกกล่าวทวงถามแล้วจำเลยที่ 1 เพิกเฉยและบอกกล่าวบังคับจำนองไปยังจำเลยที่ 2 และที่ 3แล้ว ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน 2,927,761 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19 ต่อปีของต้นเงิน 2,927,761 บาท นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากไม่ชำระให้ยึดที่ดินโฉนดเลขที่ 5776 ตำบลพังลา อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา พร้อมสิ่งปลูกสร้างออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้หากได้เงินไม่พอ ให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสามชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยทั้งสามขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินจำนวน2,927,761 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19 ต่อปีนับถัดจากวันฟ้อง (ฟ้องวันที่ 24 พฤศจิกายน 2541) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจำเลยทั้งสามไม่ชำระให้ยึดที่ดินโฉนดเลขที่ 5776 ตำบลพังลา อำเภอสะเดาจังหวัดสงขลา พร้อมสิ่งปลูกสร้างออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้ หากได้เงินไม่พอให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสามบังคับชำระหนี้แก่โจทก์จนครบแต่ความรับผิดของจำเลยที่ 2 และที่ 3 นั้น รวมแล้วต้องไม่เกินกว่าทรัพย์มรดกของนางเงียนโม้ย แซ่ลี ที่ตกแก่จำเลยที่ 2 และที่ 3 คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 143 วรรคหนึ่ง เป็นกรณีที่คำพิพากษามีข้อผิดหลงเล็กน้อยซึ่งศาลมีคำสั่งเพิ่มเติมได้แต่คดีนี้โจทก์เรียงคำขอท้ายฟ้องคลาดเคลื่อน ทั้งมิได้มีคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องจนกระทั่งศาลมีคำพิพากษา กรณีจึงมิใช่ศาลมีคำพิพากษาไปโดยผิดหลงให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์เฉพาะปัญหาข้อกฎหมายโดยตรงต่อศาลฎีกาโดยได้รับอนุญาตจากศาลชั้นต้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 223 ทวิศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า ตามคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ในข้อ 1 ที่อ้างว่าพิมพ์ผิดพลาดหรือผิดหลงเล็กน้อยในเรื่องตัวเลขศาลจะแก้ไขได้หรือไม่ เห็นว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 143คำพิพากษาหรือคำสั่งใด หากมีข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือข้อหลงเล็กน้อยอื่น ๆ และมิได้มีการอุทธรณ์หรือฎีกาคัดค้านคำพิพากษาหรือคำสั่งนั้น ศาลที่ได้พิพากษาหรือมีคำสั่งมีอำนาจแก้ไขได้ สำหรับคดีนี้โจทก์ฟ้องให้จำเลยทั้งสามชำระเงิน 2,973,482บาท แต่โจทก์มีคำขอท้ายฟ้องให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน 2,927,761 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19 ต่อปีของต้นเงิน 2,927,761 บาท และศาลชั้นต้นก็ได้พิพากษาให้จำเลยทั้งสามชำระเงินตามจำนวนในคำขอท้ายฟ้อง จึงเท่ากับว่าศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามชำระไม่เต็มตามคำฟ้องของโจทก์ เงินที่ขาดไปไม่ใช่เป็นข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือข้อผิดหลงเล็กน้อยอื่น ๆ เมื่อกรณีไม่ใช่เป็นข้อผิดพลาดหรือข้อผิดหลงเล็กน้อย ศาลย่อมไม่มีอำนาจแก้ไขได้ ที่ศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องของโจทก์ชอบแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 9314/2542บริษัท ประกันชีวิตศรีอยุธยาซีเอ็มจี จำกัด (มหาชนโจทก์นาย วิชัย ชีวศรีรุ่งเรือง กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 143การที่โจทก์ฟ้องให้จำเลยทั้งสามชำระเงิน 2,973,482 บาท แต่โจทก์มีคำขอท้ายฟ้องให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน 2,927,761 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19ต่อปีของต้นเงิน 2,927,761 บาท และศาลชั้นต้นก็ได้พิพากษาให้จำเลยทั้งสามชำระเงินตามจำนวนในคำท้ายฟ้อง จึงเท่ากับว่าศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามชำระเงินไม่เต็มตามคำฟ้องของโจทก์ เงินที่ขาดไปไม่ใช่เป็นข้อผิดพลาดหรือข้อผิดหลงเล็กน้อยอื่น ๆ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 143ศาลย่อมไม่มีอำนาจแก้ไขได้คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสามเป็นทายาทโดยธรรมของนางเงียนโม้ย แซ่ลี ผู้ค้ำประกันและจำนอง ซึ่งถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม2540 เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 2539 จำเลยที่ 1 ทำสัญญากู้ยืมเงินโจทก์จำนวน2,500,000 บาท ตกลงดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19 ต่อปี ยินยอมให้โจทก์เปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ยได้ และหากมีดอกเบี้ยค้างชำระเกิน 1 ปี ยินยอมให้โจทก์คิดดอกเบี้ยทบต้นได้ นางเงียนโม้ย แซ่ลี เข้าค้ำประกันการกู้ยืมเงินของจำเลยที่ 1 โดยยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม และนางเงียนโม้ย แซ่ลี ได้นำที่ดินโฉนดเลขที่ 5776 ตำบลพังลา อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา พร้อมสิ่งปลูกสร้างจดทะเบียนจำนองเป็นประกันหนี้กู้ยืมภายหลังทำสัญญาและรับเงินไปจากโจทก์แล้ว จำเลยที่ 1 ผ่อนชำระต้นเงินให้แก่โจทก์จำนวน 39,696 บาท พร้อมดอกเบี้ยถึงวันที่ 25 ตุลาคม 2540 ต่อจากนั้นจำเลยที่ 1ผิดนัดชำระต้นเงินและดอกเบี้ยตั้งแต่วันที่ 26 ตุลาคม 2540 โจทก์บอกกล่าวทวงถามแล้วจำเลยที่ 1 เพิกเฉยและบอกกล่าวบังคับจำนองไปยังจำเลยที่ 2 และที่ 3แล้ว ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน 2,927,761 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19 ต่อปีของต้นเงิน 2,927,761 บาท นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากไม่ชำระให้ยึดที่ดินโฉนดเลขที่ 5776 ตำบลพังลา อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา พร้อมสิ่งปลูกสร้างออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้หากได้เงินไม่พอ ให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสามชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยทั้งสามขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินจำนวน2,927,761 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19 ต่อปีนับถัดจากวันฟ้อง (ฟ้องวันที่ 24 พฤศจิกายน 2541) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจำเลยทั้งสามไม่ชำระให้ยึดที่ดินโฉนดเลขที่ 5776 ตำบลพังลา อำเภอสะเดาจังหวัดสงขลา พร้อมสิ่งปลูกสร้างออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้ หากได้เงินไม่พอให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสามบังคับชำระหนี้แก่โจทก์จนครบแต่ความรับผิดของจำเลยที่ 2 และที่ 3 นั้น รวมแล้วต้องไม่เกินกว่าทรัพย์มรดกของนางเงียนโม้ย แซ่ลี ที่ตกแก่จำเลยที่ 2 และที่ 3 คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 143 วรรคหนึ่ง เป็นกรณีที่คำพิพากษามีข้อผิดหลงเล็กน้อยซึ่งศาลมีคำสั่งเพิ่มเติมได้แต่คดีนี้โจทก์เรียงคำขอท้ายฟ้องคลาดเคลื่อน ทั้งมิได้มีคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องจนกระทั่งศาลมีคำพิพากษา กรณีจึงมิใช่ศาลมีคำพิพากษาไปโดยผิดหลงให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์เฉพาะปัญหาข้อกฎหมายโดยตรงต่อศาลฎีกาโดยได้รับอนุญาตจากศาลชั้นต้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 223 ทวิศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า ตามคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ในข้อ 1 ที่อ้างว่าพิมพ์ผิดพลาดหรือผิดหลงเล็กน้อยในเรื่องตัวเลขศาลจะแก้ไขได้หรือไม่ เห็นว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 143คำพิพากษาหรือคำสั่งใด หากมีข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือข้อหลงเล็กน้อยอื่น ๆ และมิได้มีการอุทธรณ์หรือฎีกาคัดค้านคำพิพากษาหรือคำสั่งนั้น ศาลที่ได้พิพากษาหรือมีคำสั่งมีอำนาจแก้ไขได้ สำหรับคดีนี้โจทก์ฟ้องให้จำเลยทั้งสามชำระเงิน 2,973,482บาท แต่โจทก์มีคำขอท้ายฟ้องให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน 2,927,761 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19 ต่อปีของต้นเงิน 2,927,761 บาท และศาลชั้นต้นก็ได้พิพากษาให้จำเลยทั้งสามชำระเงินตามจำนวนในคำขอท้ายฟ้อง จึงเท่ากับว่าศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามชำระไม่เต็มตามคำฟ้องของโจทก์ เงินที่ขาดไปไม่ใช่เป็นข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือข้อผิดหลงเล็กน้อยอื่น ๆ เมื่อกรณีไม่ใช่เป็นข้อผิดพลาดหรือข้อผิดหลงเล็กน้อย ศาลย่อมไม่มีอำนาจแก้ไขได้ ที่ศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องของโจทก์ชอบแล้ว"พิพากษายืน(ปรีดี รุ่งวิสัย-กนก พรรณรักษา-สมคักดิ์ เนตรมัย)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 กำหนดว่าศาลตัดสินคดีตามข้อหาทุกข้อกับห้ามมิให้สั่งเกินหรือนอกจากที่ปรากฏในคำฟ้อง เมื่อคดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยทั้งสามชำระเงินจำนวน 2,937,482 บาท แต่คำขอท้ายฟ้องกลับระบุเพียง 2,927,761 บาท ซึ่งเป็นเรื่องที่โจทก์พิมพ์ผิดพลาดดังนั้นศาลชั้นต้นจึงตัดสินให้จำเลยรับผิดจำนวนเงินตามคำขอท้ายฟ้อง กรณีจึงเป็นเรื่องที่ผลของคำพิพากษาทำให้โจทก์ไม่ได้รับชำระหนี้เต็มตามคำฟ้องทางแก้ไขของโจทก์คือต้องยื่นอุทธรณ์หาใช่ขอแก้ไขคำพิพากษาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 143 ไม่ แต่ทั้งนี้คงต้องพิจารณาว่า ในชั้นยื่นคำฟ้องโจทก์ชำระค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์ จำนวน 2,973,482 บาท หรือไม่ด้วย มิฉะนั้นจักกลายเป็นว่าโจทก์ประสงค์จะได้รับชำระหนี้ตามคำขอท้ายฟ้องเท่านั้น หากกรณีที่คำขอท้ายฟ้องระบุจำนวนเงินถูกต้องแล้ว แต่คำพิพากษาระบุให้ไม่ครบถ้วนตามคำขอ จึงเข้ากรณีมีข้อผิดพลาดหรือข้อหลงผิดเล็กน้อย โจทก์ชอบที่จะยื่นคำร้องขอให้แก้ไขคำพิพากษาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 143 ได้ สมเกียรติ เจริญสวรรค์คำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสามเป็นทายาทโดยธรรมของนางเงียนโม้ย แซ่ลี ผู้ค้ำประกันและจำนอง ซึ่งถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม2540 เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 2539 จำเลยที่ 1 ทำสัญญากู้ยืมเงินโจทก์จำนวน2,500,000 บาท ตกลงดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19 ต่อปี ยินยอมให้โจทก์เปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ยได้ และหากมีดอกเบี้ยค้างชำระเกิน 1 ปี ยินยอมให้โจทก์คิดดอกเบี้ยทบต้นได้ นางเงียนโม้ย แซ่ลี เข้าค้ำประกันการกู้ยืมเงินของจำเลยที่ 1 โดยยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม และนางเงียนโม้ย แซ่ลี ได้นำที่ดินโฉนดเลขที่ 5776 ตำบลพังลา อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา พร้อมสิ่งปลูกสร้างจดทะเบียนจำนองเป็นประกันหนี้กู้ยืมภายหลังทำสัญญาและรับเงินไปจากโจทก์แล้ว จำเลยที่ 1 ผ่อนชำระต้นเงินให้แก่โจทก์จำนวน 39,696 บาท พร้อมดอกเบี้ยถึงวันที่ 25 ตุลาคม 2540 ต่อจากนั้นจำเลยที่ 1ผิดนัดชำระต้นเงินและดอกเบี้ยตั้งแต่วันที่ 26 ตุลาคม 2540 โจทก์บอกกล่าวทวงถามแล้วจำเลยที่ 1 เพิกเฉยและบอกกล่าวบังคับจำนองไปยังจำเลยที่ 2 และที่ 3แล้ว ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน 2,927,761 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19 ต่อปีของต้นเงิน 2,927,761 บาท นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากไม่ชำระให้ยึดที่ดินโฉนดเลขที่ 5776 ตำบลพังลา อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา พร้อมสิ่งปลูกสร้างออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้หากได้เงินไม่พอ ให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสามชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยทั้งสามขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินจำนวน2,927,761 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19 ต่อปีนับถัดจากวันฟ้อง (ฟ้องวันที่ 24 พฤศจิกายน 2541) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจำเลยทั้งสามไม่ชำระให้ยึดที่ดินโฉนดเลขที่ 5776 ตำบลพังลา อำเภอสะเดาจังหวัดสงขลา พร้อมสิ่งปลูกสร้างออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้ หากได้เงินไม่พอให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสามบังคับชำระหนี้แก่โจทก์จนครบแต่ความรับผิดของจำเลยที่ 2 และที่ 3 นั้น รวมแล้วต้องไม่เกินกว่าทรัพย์มรดกของนางเงียนโม้ย แซ่ลี ที่ตกแก่จำเลยที่ 2 และที่ 3 คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 143 วรรคหนึ่ง เป็นกรณีที่คำพิพากษามีข้อผิดหลงเล็กน้อยซึ่งศาลมีคำสั่งเพิ่มเติมได้แต่คดีนี้โจทก์เรียงคำขอท้ายฟ้องคลาดเคลื่อน ทั้งมิได้มีคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องจนกระทั่งศาลมีคำพิพากษา กรณีจึงมิใช่ศาลมีคำพิพากษาไปโดยผิดหลงให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์เฉพาะปัญหาข้อกฎหมายโดยตรงต่อศาลฎีกาโดยได้รับอนุญาตจากศาลชั้นต้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 223 ทวิศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า ตามคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ในข้อ 1 ที่อ้างว่าพิมพ์ผิดพลาดหรือผิดหลงเล็กน้อยในเรื่องตัวเลขศาลจะแก้ไขได้หรือไม่ เห็นว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 143คำพิพากษาหรือคำสั่งใด หากมีข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือข้อหลงเล็กน้อยอื่น ๆ และมิได้มีการอุทธรณ์หรือฎีกาคัดค้านคำพิพากษาหรือคำสั่งนั้น ศาลที่ได้พิพากษาหรือมีคำสั่งมีอำนาจแก้ไขได้ สำหรับคดีนี้โจทก์ฟ้องให้จำเลยทั้งสามชำระเงิน 2,973,482บาท แต่โจทก์มีคำขอท้ายฟ้องให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน 2,927,761 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19 ต่อปีของต้นเงิน 2,927,761 บาท และศาลชั้นต้นก็ได้พิพากษาให้จำเลยทั้งสามชำระเงินตามจำนวนในคำขอท้ายฟ้อง จึงเท่ากับว่าศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามชำระไม่เต็มตามคำฟ้องของโจทก์ เงินที่ขาดไปไม่ใช่เป็นข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือข้อผิดหลงเล็กน้อยอื่น ๆ เมื่อกรณีไม่ใช่เป็นข้อผิดพลาดหรือข้อผิดหลงเล็กน้อย ศาลย่อมไม่มีอำนาจแก้ไขได้ ที่ศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องของโจทก์ชอบแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 9314/2542บริษัท ประกันชีวิตศรีอยุธยาซีเอ็มจี จำกัด (มหาชนโจทก์นาย วิชัย ชีวศรีรุ่งเรือง กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 143การที่โจทก์ฟ้องให้จำเลยทั้งสามชำระเงิน 2,973,482 บาท แต่โจทก์มีคำขอท้ายฟ้องให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน 2,927,761 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19ต่อปีของต้นเงิน 2,927,761 บาท และศาลชั้นต้นก็ได้พิพากษาให้จำเลยทั้งสามชำระเงินตามจำนวนในคำท้ายฟ้อง จึงเท่ากับว่าศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามชำระเงินไม่เต็มตามคำฟ้องของโจทก์ เงินที่ขาดไปไม่ใช่เป็นข้อผิดพลาดหรือข้อผิดหลงเล็กน้อยอื่น ๆ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 143ศาลย่อมไม่มีอำนาจแก้ไขได้คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสามเป็นทายาทโดยธรรมของนางเงียนโม้ย แซ่ลี ผู้ค้ำประกันและจำนอง ซึ่งถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม2540 เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 2539 จำเลยที่ 1 ทำสัญญากู้ยืมเงินโจทก์จำนวน2,500,000 บาท ตกลงดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19 ต่อปี ยินยอมให้โจทก์เปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ยได้ และหากมีดอกเบี้ยค้างชำระเกิน 1 ปี ยินยอมให้โจทก์คิดดอกเบี้ยทบต้นได้ นางเงียนโม้ย แซ่ลี เข้าค้ำประกันการกู้ยืมเงินของจำเลยที่ 1 โดยยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม และนางเงียนโม้ย แซ่ลี ได้นำที่ดินโฉนดเลขที่ 5776 ตำบลพังลา อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา พร้อมสิ่งปลูกสร้างจดทะเบียนจำนองเป็นประกันหนี้กู้ยืมภายหลังทำสัญญาและรับเงินไปจากโจทก์แล้ว จำเลยที่ 1 ผ่อนชำระต้นเงินให้แก่โจทก์จำนวน 39,696 บาท พร้อมดอกเบี้ยถึงวันที่ 25 ตุลาคม 2540 ต่อจากนั้นจำเลยที่ 1ผิดนัดชำระต้นเงินและดอกเบี้ยตั้งแต่วันที่ 26 ตุลาคม 2540 โจทก์บอกกล่าวทวงถามแล้วจำเลยที่ 1 เพิกเฉยและบอกกล่าวบังคับจำนองไปยังจำเลยที่ 2 และที่ 3แล้ว ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน 2,927,761 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19 ต่อปีของต้นเงิน 2,927,761 บาท นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากไม่ชำระให้ยึดที่ดินโฉนดเลขที่ 5776 ตำบลพังลา อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา พร้อมสิ่งปลูกสร้างออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้หากได้เงินไม่พอ ให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสามชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยทั้งสามขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินจำนวน2,927,761 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19 ต่อปีนับถัดจากวันฟ้อง (ฟ้องวันที่ 24 พฤศจิกายน 2541) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจำเลยทั้งสามไม่ชำระให้ยึดที่ดินโฉนดเลขที่ 5776 ตำบลพังลา อำเภอสะเดาจังหวัดสงขลา พร้อมสิ่งปลูกสร้างออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้ หากได้เงินไม่พอให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสามบังคับชำระหนี้แก่โจทก์จนครบแต่ความรับผิดของจำเลยที่ 2 และที่ 3 นั้น รวมแล้วต้องไม่เกินกว่าทรัพย์มรดกของนางเงียนโม้ย แซ่ลี ที่ตกแก่จำเลยที่ 2 และที่ 3 คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 143 วรรคหนึ่ง เป็นกรณีที่คำพิพากษามีข้อผิดหลงเล็กน้อยซึ่งศาลมีคำสั่งเพิ่มเติมได้แต่คดีนี้โจทก์เรียงคำขอท้ายฟ้องคลาดเคลื่อน ทั้งมิได้มีคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องจนกระทั่งศาลมีคำพิพากษา กรณีจึงมิใช่ศาลมีคำพิพากษาไปโดยผิดหลงให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์เฉพาะปัญหาข้อกฎหมายโดยตรงต่อศาลฎีกาโดยได้รับอนุญาตจากศาลชั้นต้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 223 ทวิศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า ตามคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ในข้อ 1 ที่อ้างว่าพิมพ์ผิดพลาดหรือผิดหลงเล็กน้อยในเรื่องตัวเลขศาลจะแก้ไขได้หรือไม่ เห็นว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 143คำพิพากษาหรือคำสั่งใด หากมีข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือข้อหลงเล็กน้อยอื่น ๆ และมิได้มีการอุทธรณ์หรือฎีกาคัดค้านคำพิพากษาหรือคำสั่งนั้น ศาลที่ได้พิพากษาหรือมีคำสั่งมีอำนาจแก้ไขได้ สำหรับคดีนี้โจทก์ฟ้องให้จำเลยทั้งสามชำระเงิน 2,973,482บาท แต่โจทก์มีคำขอท้ายฟ้องให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน 2,927,761 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 19 ต่อปีของต้นเงิน 2,927,761 บาท และศาลชั้นต้นก็ได้พิพากษาให้จำเลยทั้งสามชำระเงินตามจำนวนในคำขอท้ายฟ้อง จึงเท่ากับว่าศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามชำระไม่เต็มตามคำฟ้องของโจทก์ เงินที่ขาดไปไม่ใช่เป็นข้อผิดพลาดเล็กน้อยหรือข้อผิดหลงเล็กน้อยอื่น ๆ เมื่อกรณีไม่ใช่เป็นข้อผิดพลาดหรือข้อผิดหลงเล็กน้อย ศาลย่อมไม่มีอำนาจแก้ไขได้ ที่ศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องของโจทก์ชอบแล้ว"พิพากษายืน(ปรีดี รุ่งวิสัย-กนก พรรณรักษา-สมคักดิ์ เนตรมัย)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 กำหนดว่าศาลตัดสินคดีตามข้อหาทุกข้อกับห้ามมิให้สั่งเกินหรือนอกจากที่ปรากฏในคำฟ้อง เมื่อคดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยทั้งสามชำระเงินจำนวน 2,937,482 บาท แต่คำขอท้ายฟ้องกลับระบุเพียง 2,927,761 บาท ซึ่งเป็นเรื่องที่โจทก์พิมพ์ผิดพลาดดังนั้นศาลชั้นต้นจึงตัดสินให้จำเลยรับผิดจำนวนเงินตามคำขอท้ายฟ้อง กรณีจึงเป็นเรื่องที่ผลของคำพิพากษาทำให้โจทก์ไม่ได้รับชำระหนี้เต็มตามคำฟ้องทางแก้ไขของโจทก์คือต้องยื่นอุทธรณ์หาใช่ขอแก้ไขคำพิพากษาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 143 ไม่ แต่ทั้งนี้คงต้องพิจารณาว่า ในชั้นยื่นคำฟ้องโจทก์ชำระค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์ จำนวน 2,973,482 บาท หรือไม่ด้วย มิฉะนั้นจักกลายเป็นว่าโจทก์ประสงค์จะได้รับชำระหนี้ตามคำขอท้ายฟ้องเท่านั้น หากกรณีที่คำขอท้ายฟ้องระบุจำนวนเงินถูกต้องแล้ว แต่คำพิพากษาระบุให้ไม่ครบถ้วนตามคำขอ จึงเข้ากรณีมีข้อผิดพลาดหรือข้อหลงผิดเล็กน้อย โจทก์ชอบที่จะยื่นคำร้องขอให้แก้ไขคำพิพากษาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 143 ได้ สมเกียรติ เจริญสวรรค์