คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1115/2509หลักกฎหมาย: เดิม โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2507 จำเลยที่ 2 ใช้จำเลยที่ 1 ให้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ไปในกิจธุระของจำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 1 ได้ทำการโดยประมาทเป็นเหตุให้รถยนต์ที่ขับชนรถจักรยานยนต์โจทก์เสียหาย จำเลยต่อสู้ว่า ตามวันที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 มิได้ใช้จำเลยที่ 1 เกี่ยวกับกิจธุระและมิได้ให้ความยินยอมให้จำเลยที่ 1 เอารถไปใช้ ต่อมาโจทก์ขอแก้วันที่เป็นวันที่ 18 พฤษภาคม 2507 แต่จำเลยมิได้ยื่นคำให้การขอแก้วันที่ให้ตรงตามที่โจทก์ขอแก้ฟ้อง ดังนี้ เมื่อเหตุการณ์ที่รถจำเลยชนรถโจทก์มีครั้งเดียว คือ วันที่โจทก์ขอแก้ฟ้องเท่านั้น จำเลยจึงนำสืบตามข้อต่อสู้ถึงวันที่จำเลยที่ 1 เอารถไปชนรถของโจทก์ได้ ไม่ขัดกับคำให้การ.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๒ เมื่อวันที่ ๘ พฤษภาคม ๒๕๐๗ จำเลยที่ ๒ ใช้จำเลยที่ ๑ ให้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ ๒ ไปในกิจธุระของจำเลยที่ ๒ และจำเลยที่ ๑ ได้ทำการโดยประมาท เป็นเหตุให้รถยนต์ที่ขับชนรถจักรยานยนต์ที่โจทก์ขับมา จึงเรียกค่าค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสอง จำเลยทั้งสองปฏิเสธความรับผิดเฉพาะจำเลยที่ ๒ ให้การว่า เมื่อวันที่ ๘ พฤษภาคม ๒๕๐๗ จำเลยมิได้ใช้จำเลยที่ ๑ เกี่ยวกับธุรกิจ และมิได้ยินยอมให้จำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์ของจำเลย จำเลยที่ ๑ นำรถไปเองโดยพลการ ต่อมาโจทก์ขอแก้ฟ้องเป็นวันที่ ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๐๗ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ แต่ผู้เดียวใช้ค่าเสียหาย และให้ยกฟ้องคดีสำหรับจำเลยที่ ๒ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่าไม่ควรรับฟังพยานจำเลยนั้นปรากฏว่า เมื่อโจทก์ขอแก้วันที่ในฟ้องแล้วแม้จำเลยมิได้ขอแก้คำให้การให้ตรงตามคำร้องขอแก้ฟ้องของโจทก์ก็ตาม แต่จำเลยก็ต่อสู้ไว้แล้วว่ามิได้ใช้หรือยินยอมให้จำเลยที่ ๑ เอารถไป และเหตุการณ์ที่รถชนรถโจทก์นี้ก็มีครั้งเดียว คือ วันที่ ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๐๗ เท่านั้น จำเลยจึงนำสืบตามข้อต่อสู้ของตนถึงวันที่จำเลยที่ ๑ เอารถของตนไปโดนกับรถของโจทก์ได้ ไม่ขัดกับคำให้การ เมื่อศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้ว พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1115/2509นายสมบูรณ์ ซื้อหาโจทก์นายอำนวย จินดาพล ที่ 1 นายหุ้ยหรือเจริญ เอี๋ยวพานิช ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 420 ป.วิ.พ. ม. 86, ม. 177, ม. 179เดิม โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2507 จำเลยที่ 2 ใช้จำเลยที่ 1 ให้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ไปในกิจธุระของจำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 1 ได้ทำการโดยประมาทเป็นเหตุให้รถยนต์ที่ขับชนรถจักรยานยนต์โจทก์เสียหาย จำเลยต่อสู้ว่า ตามวันที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 มิได้ใช้จำเลยที่ 1 เกี่ยวกับกิจธุระและมิได้ให้ความยินยอมให้จำเลยที่ 1 เอารถไปใช้ ต่อมาโจทก์ขอแก้วันที่เป็นวันที่ 18 พฤษภาคม 2507 แต่จำเลยมิได้ยื่นคำให้การขอแก้วันที่ให้ตรงตามที่โจทก์ขอแก้ฟ้อง ดังนี้ เมื่อเหตุการณ์ที่รถจำเลยชนรถโจทก์มีครั้งเดียว คือ วันที่โจทก์ขอแก้ฟ้องเท่านั้น จำเลยจึงนำสืบตามข้อต่อสู้ถึงวันที่จำเลยที่ 1 เอารถไปชนรถของโจทก์ได้ ไม่ขัดกับคำให้การ.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๒ เมื่อวันที่ ๘ พฤษภาคม ๒๕๐๗ จำเลยที่ ๒ ใช้จำเลยที่ ๑ ให้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ ๒ ไปในกิจธุระของจำเลยที่ ๒ และจำเลยที่ ๑ ได้ทำการโดยประมาท เป็นเหตุให้รถยนต์ที่ขับชนรถจักรยานยนต์ที่โจทก์ขับมา จึงเรียกค่าค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสอง จำเลยทั้งสองปฏิเสธความรับผิดเฉพาะจำเลยที่ ๒ ให้การว่า เมื่อวันที่ ๘ พฤษภาคม ๒๕๐๗ จำเลยมิได้ใช้จำเลยที่ ๑ เกี่ยวกับธุรกิจ และมิได้ยินยอมให้จำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์ของจำเลย จำเลยที่ ๑ นำรถไปเองโดยพลการ ต่อมาโจทก์ขอแก้ฟ้องเป็นวันที่ ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๐๗ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ แต่ผู้เดียวใช้ค่าเสียหาย และให้ยกฟ้องคดีสำหรับจำเลยที่ ๒ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่าไม่ควรรับฟังพยานจำเลยนั้นปรากฏว่า เมื่อโจทก์ขอแก้วันที่ในฟ้องแล้วแม้จำเลยมิได้ขอแก้คำให้การให้ตรงตามคำร้องขอแก้ฟ้องของโจทก์ก็ตาม แต่จำเลยก็ต่อสู้ไว้แล้วว่ามิได้ใช้หรือยินยอมให้จำเลยที่ ๑ เอารถไป และเหตุการณ์ที่รถชนรถโจทก์นี้ก็มีครั้งเดียว คือ วันที่ ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๐๗ เท่านั้น จำเลยจึงนำสืบตามข้อต่อสู้ของตนถึงวันที่จำเลยที่ ๑ เอารถของตนไปโดนกับรถของโจทก์ได้ ไม่ขัดกับคำให้การ เมื่อศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้ว พิพากษายืน.(สวัสดิ์ พานิชอัตรา-โพยม เลขยานนท์-อรุณ ตินทุกะสิริ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๒ เมื่อวันที่ ๘ พฤษภาคม ๒๕๐๗ จำเลยที่ ๒ ใช้จำเลยที่ ๑ ให้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ ๒ ไปในกิจธุระของจำเลยที่ ๒ และจำเลยที่ ๑ ได้ทำการโดยประมาท เป็นเหตุให้รถยนต์ที่ขับชนรถจักรยานยนต์ที่โจทก์ขับมา จึงเรียกค่าค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสอง จำเลยทั้งสองปฏิเสธความรับผิดเฉพาะจำเลยที่ ๒ ให้การว่า เมื่อวันที่ ๘ พฤษภาคม ๒๕๐๗ จำเลยมิได้ใช้จำเลยที่ ๑ เกี่ยวกับธุรกิจ และมิได้ยินยอมให้จำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์ของจำเลย จำเลยที่ ๑ นำรถไปเองโดยพลการ ต่อมาโจทก์ขอแก้ฟ้องเป็นวันที่ ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๐๗ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ แต่ผู้เดียวใช้ค่าเสียหาย และให้ยกฟ้องคดีสำหรับจำเลยที่ ๒ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่าไม่ควรรับฟังพยานจำเลยนั้นปรากฏว่า เมื่อโจทก์ขอแก้วันที่ในฟ้องแล้วแม้จำเลยมิได้ขอแก้คำให้การให้ตรงตามคำร้องขอแก้ฟ้องของโจทก์ก็ตาม แต่จำเลยก็ต่อสู้ไว้แล้วว่ามิได้ใช้หรือยินยอมให้จำเลยที่ ๑ เอารถไป และเหตุการณ์ที่รถชนรถโจทก์นี้ก็มีครั้งเดียว คือ วันที่ ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๐๗ เท่านั้น จำเลยจึงนำสืบตามข้อต่อสู้ของตนถึงวันที่จำเลยที่ ๑ เอารถของตนไปโดนกับรถของโจทก์ได้ ไม่ขัดกับคำให้การ เมื่อศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้ว พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1115/2509นายสมบูรณ์ ซื้อหาโจทก์นายอำนวย จินดาพล ที่ 1 นายหุ้ยหรือเจริญ เอี๋ยวพานิช ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 420 ป.วิ.พ. ม. 86, ม. 177, ม. 179เดิม โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2507 จำเลยที่ 2 ใช้จำเลยที่ 1 ให้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ไปในกิจธุระของจำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 1 ได้ทำการโดยประมาทเป็นเหตุให้รถยนต์ที่ขับชนรถจักรยานยนต์โจทก์เสียหาย จำเลยต่อสู้ว่า ตามวันที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 มิได้ใช้จำเลยที่ 1 เกี่ยวกับกิจธุระและมิได้ให้ความยินยอมให้จำเลยที่ 1 เอารถไปใช้ ต่อมาโจทก์ขอแก้วันที่เป็นวันที่ 18 พฤษภาคม 2507 แต่จำเลยมิได้ยื่นคำให้การขอแก้วันที่ให้ตรงตามที่โจทก์ขอแก้ฟ้อง ดังนี้ เมื่อเหตุการณ์ที่รถจำเลยชนรถโจทก์มีครั้งเดียว คือ วันที่โจทก์ขอแก้ฟ้องเท่านั้น จำเลยจึงนำสืบตามข้อต่อสู้ถึงวันที่จำเลยที่ 1 เอารถไปชนรถของโจทก์ได้ ไม่ขัดกับคำให้การ.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๒ เมื่อวันที่ ๘ พฤษภาคม ๒๕๐๗ จำเลยที่ ๒ ใช้จำเลยที่ ๑ ให้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ ๒ ไปในกิจธุระของจำเลยที่ ๒ และจำเลยที่ ๑ ได้ทำการโดยประมาท เป็นเหตุให้รถยนต์ที่ขับชนรถจักรยานยนต์ที่โจทก์ขับมา จึงเรียกค่าค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสอง จำเลยทั้งสองปฏิเสธความรับผิดเฉพาะจำเลยที่ ๒ ให้การว่า เมื่อวันที่ ๘ พฤษภาคม ๒๕๐๗ จำเลยมิได้ใช้จำเลยที่ ๑ เกี่ยวกับธุรกิจ และมิได้ยินยอมให้จำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์ของจำเลย จำเลยที่ ๑ นำรถไปเองโดยพลการ ต่อมาโจทก์ขอแก้ฟ้องเป็นวันที่ ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๐๗ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ แต่ผู้เดียวใช้ค่าเสียหาย และให้ยกฟ้องคดีสำหรับจำเลยที่ ๒ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่าไม่ควรรับฟังพยานจำเลยนั้นปรากฏว่า เมื่อโจทก์ขอแก้วันที่ในฟ้องแล้วแม้จำเลยมิได้ขอแก้คำให้การให้ตรงตามคำร้องขอแก้ฟ้องของโจทก์ก็ตาม แต่จำเลยก็ต่อสู้ไว้แล้วว่ามิได้ใช้หรือยินยอมให้จำเลยที่ ๑ เอารถไป และเหตุการณ์ที่รถชนรถโจทก์นี้ก็มีครั้งเดียว คือ วันที่ ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๐๗ เท่านั้น จำเลยจึงนำสืบตามข้อต่อสู้ของตนถึงวันที่จำเลยที่ ๑ เอารถของตนไปโดนกับรถของโจทก์ได้ ไม่ขัดกับคำให้การ เมื่อศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้ว พิพากษายืน.(สวัสดิ์ พานิชอัตรา-โพยม เลขยานนท์-อรุณ ตินทุกะสิริ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ