คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 798/2493หลักกฎหมาย: จำเลยได้รับอนุญาตตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นรัฐบาล แล้วมีฝิ่นขาดจำนวนตามบัญชี แม้จำเลยจะแก้ว่าความจริงฝิ่นมิได้ขาดจำนวนเพราะจำเลยได้ลงบัญชีภาษาจีนไว้และเสมียนป่วยจึงมิได้ลงบัญชีภาษาไทยแบบ 1/15 ที่เจ้าพนักงานกำหนดนั้น ก็ไม่เป็นเหตุที่จะทำให้จำเลยพ้นผิดได้ เพราะจำเลยได้งดเว้นไม่ลงบัญชีตั้ง 2 เดือนเศษโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นผู้ได้รับอนุญาตตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นรัฐบาล แล้วจำเลยมีฝิ่นขาดจำนวนตามบัญชี จึงขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติฝิ่น พ.ศ. 2472 มาตรา 57(2) มาตรา 53 และพระราชบัญญัติฝิ่น (ฉบับที่ 4)พ.ศ. 2481 มาตรา 6จำเลยให้การว่า ฝิ่นมิได้ขาดบัญชี เมื่อขายฝิ่นไปแล้วก็ลงบัญชีจีนไว้ ส่วนบัญชีภาษาไทยยังไม่ได้ลง เพราะเสมียนของจำเลยป่วยศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ลงโทษจำเลยตามฟ้องจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยมิได้ลงบัญชีในแบบ ฝ.1/15 นี้โดยปกติจำเลยต้องมีผิดตามพระราชบัญญัติฝิ่น มาตรา 57(2) เพราะความใน มาตรา 21(2) บัญญัติให้ทำบัญชีตามแบบที่เจ้าพนักงานกำหนดข้อที่จำเลยแก้ว่าฝิ่นมิได้ขาดจำนวน เพราะจำเลยได้ลงบัญชีภาษีจีนไว้ และเสมียนป่วยมิได้ลงบัญชีแบบ ฝ.1/15 ที่เจ้าพนักงานกำหนดนั้น ไม่เป็นเหตุที่จะทำให้จำเลยพ้นผิดได้ เพราะจำเลยได้งดเว้นไม่ลงบัญชีตั้ง 2 เดือนเศษ แต่เห็นควรปรานีลดโทษให้จำเลยกึ่งหนึ่ง จึงพิพากษาแก้ว่า จำเลยมีความผิดตามกฎหมายที่ศาลอุทธรณ์วางไว้แต่ให้ลงโทษกึ่งหนึ่ง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 798/2493อัยการจังหวัดบุรีรัมย์โจทก์นายเงียบบ้วน แซ่อาวจำเลย พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.2472 ม. 21, ม. 57จำเลยได้รับอนุญาตตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นรัฐบาล แล้วมีฝิ่นขาดจำนวนตามบัญชี แม้จำเลยจะแก้ว่าความจริงฝิ่นมิได้ขาดจำนวนเพราะจำเลยได้ลงบัญชีภาษาจีนไว้และเสมียนป่วยจึงมิได้ลงบัญชีภาษาไทยแบบ 1/15 ที่เจ้าพนักงานกำหนดนั้น ก็ไม่เป็นเหตุที่จะทำให้จำเลยพ้นผิดได้ เพราะจำเลยได้งดเว้นไม่ลงบัญชีตั้ง 2 เดือนเศษโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นผู้ได้รับอนุญาตตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นรัฐบาล แล้วจำเลยมีฝิ่นขาดจำนวนตามบัญชี จึงขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติฝิ่น พ.ศ. 2472 มาตรา 57(2) มาตรา 53 และพระราชบัญญัติฝิ่น (ฉบับที่ 4)พ.ศ. 2481 มาตรา 6จำเลยให้การว่า ฝิ่นมิได้ขาดบัญชี เมื่อขายฝิ่นไปแล้วก็ลงบัญชีจีนไว้ ส่วนบัญชีภาษาไทยยังไม่ได้ลง เพราะเสมียนของจำเลยป่วยศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ลงโทษจำเลยตามฟ้องจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยมิได้ลงบัญชีในแบบ ฝ.1/15 นี้โดยปกติจำเลยต้องมีผิดตามพระราชบัญญัติฝิ่น มาตรา 57(2) เพราะความใน มาตรา 21(2) บัญญัติให้ทำบัญชีตามแบบที่เจ้าพนักงานกำหนดข้อที่จำเลยแก้ว่าฝิ่นมิได้ขาดจำนวน เพราะจำเลยได้ลงบัญชีภาษีจีนไว้ และเสมียนป่วยมิได้ลงบัญชีแบบ ฝ.1/15 ที่เจ้าพนักงานกำหนดนั้น ไม่เป็นเหตุที่จะทำให้จำเลยพ้นผิดได้ เพราะจำเลยได้งดเว้นไม่ลงบัญชีตั้ง 2 เดือนเศษ แต่เห็นควรปรานีลดโทษให้จำเลยกึ่งหนึ่ง จึงพิพากษาแก้ว่า จำเลยมีความผิดตามกฎหมายที่ศาลอุทธรณ์วางไว้แต่ให้ลงโทษกึ่งหนึ่ง(ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-นาถปรีชา-นนทประชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นผู้ได้รับอนุญาตตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นรัฐบาล แล้วจำเลยมีฝิ่นขาดจำนวนตามบัญชี จึงขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติฝิ่น พ.ศ. 2472 มาตรา 57(2) มาตรา 53 และพระราชบัญญัติฝิ่น (ฉบับที่ 4)พ.ศ. 2481 มาตรา 6จำเลยให้การว่า ฝิ่นมิได้ขาดบัญชี เมื่อขายฝิ่นไปแล้วก็ลงบัญชีจีนไว้ ส่วนบัญชีภาษาไทยยังไม่ได้ลง เพราะเสมียนของจำเลยป่วยศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ลงโทษจำเลยตามฟ้องจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยมิได้ลงบัญชีในแบบ ฝ.1/15 นี้โดยปกติจำเลยต้องมีผิดตามพระราชบัญญัติฝิ่น มาตรา 57(2) เพราะความใน มาตรา 21(2) บัญญัติให้ทำบัญชีตามแบบที่เจ้าพนักงานกำหนดข้อที่จำเลยแก้ว่าฝิ่นมิได้ขาดจำนวน เพราะจำเลยได้ลงบัญชีภาษีจีนไว้ และเสมียนป่วยมิได้ลงบัญชีแบบ ฝ.1/15 ที่เจ้าพนักงานกำหนดนั้น ไม่เป็นเหตุที่จะทำให้จำเลยพ้นผิดได้ เพราะจำเลยได้งดเว้นไม่ลงบัญชีตั้ง 2 เดือนเศษ แต่เห็นควรปรานีลดโทษให้จำเลยกึ่งหนึ่ง จึงพิพากษาแก้ว่า จำเลยมีความผิดตามกฎหมายที่ศาลอุทธรณ์วางไว้แต่ให้ลงโทษกึ่งหนึ่ง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 798/2493อัยการจังหวัดบุรีรัมย์โจทก์นายเงียบบ้วน แซ่อาวจำเลย พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.2472 ม. 21, ม. 57จำเลยได้รับอนุญาตตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นรัฐบาล แล้วมีฝิ่นขาดจำนวนตามบัญชี แม้จำเลยจะแก้ว่าความจริงฝิ่นมิได้ขาดจำนวนเพราะจำเลยได้ลงบัญชีภาษาจีนไว้และเสมียนป่วยจึงมิได้ลงบัญชีภาษาไทยแบบ 1/15 ที่เจ้าพนักงานกำหนดนั้น ก็ไม่เป็นเหตุที่จะทำให้จำเลยพ้นผิดได้ เพราะจำเลยได้งดเว้นไม่ลงบัญชีตั้ง 2 เดือนเศษโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นผู้ได้รับอนุญาตตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นรัฐบาล แล้วจำเลยมีฝิ่นขาดจำนวนตามบัญชี จึงขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติฝิ่น พ.ศ. 2472 มาตรา 57(2) มาตรา 53 และพระราชบัญญัติฝิ่น (ฉบับที่ 4)พ.ศ. 2481 มาตรา 6จำเลยให้การว่า ฝิ่นมิได้ขาดบัญชี เมื่อขายฝิ่นไปแล้วก็ลงบัญชีจีนไว้ ส่วนบัญชีภาษาไทยยังไม่ได้ลง เพราะเสมียนของจำเลยป่วยศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ลงโทษจำเลยตามฟ้องจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยมิได้ลงบัญชีในแบบ ฝ.1/15 นี้โดยปกติจำเลยต้องมีผิดตามพระราชบัญญัติฝิ่น มาตรา 57(2) เพราะความใน มาตรา 21(2) บัญญัติให้ทำบัญชีตามแบบที่เจ้าพนักงานกำหนดข้อที่จำเลยแก้ว่าฝิ่นมิได้ขาดจำนวน เพราะจำเลยได้ลงบัญชีภาษีจีนไว้ และเสมียนป่วยมิได้ลงบัญชีแบบ ฝ.1/15 ที่เจ้าพนักงานกำหนดนั้น ไม่เป็นเหตุที่จะทำให้จำเลยพ้นผิดได้ เพราะจำเลยได้งดเว้นไม่ลงบัญชีตั้ง 2 เดือนเศษ แต่เห็นควรปรานีลดโทษให้จำเลยกึ่งหนึ่ง จึงพิพากษาแก้ว่า จำเลยมีความผิดตามกฎหมายที่ศาลอุทธรณ์วางไว้แต่ให้ลงโทษกึ่งหนึ่ง(ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-นาถปรีชา-นนทประชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ