คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 19/2532หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องจำเลยในข้อหาเบิกความเท็จ แต่โจทก์ไม่ได้บรรยายให้เห็นว่าคดีที่จำเลยเบิกความมีข้อหาและข้อความที่เบิกความเป็นเท็จเป็นข้อสำคัญในคดีอย่างไร จึงเป็นฟ้องที่ไม่ได้บรรยายถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี แม้โจทก์จะบรรยายเลขสำนวนคดีที่จำเลยเบิกความมาในฟ้อง ต่อมาในชั้นพิจารณาโจทก์ได้ยื่นบัญชีระบุพยานอ้างคำเบิกความของจำเลยกับสำนวนคดีนั้นเป็นพยานหลักฐานและศาลชั้นต้นได้นำสำนวนคดีนั้นทั้งสำนวนมาผูกติดกับสำนวนคดีนี้ไว้แล้วก็ตามแต่ข้อเท็จจริงและรายละเอียดที่ปรากฏในสำนวนคดีนั้นก็หาใช่ส่วนหนึ่งของคำฟ้องของโจทก์ไม่ จะนำมาประกอบคำฟ้องของโจทก์คดีนี้ให้สมบูรณ์ขึ้นมิได้โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ให้จำคุก 1 ปี จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาว่าฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) หรือไม่ พิเคราะห์แล้ว โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยได้เบิกความเท็จต่อศาลจังหวัดพิษณุโลกในการพิจารณาคดีอาญา หมายเลขดำที่ 331/2525 ระหว่างพนักงานอัยการจังหวัดพิษณุโลก โจทก์ นายประเทือง อินทุยศ กับพวก จำเลยเป็นใจความว่า จำเลย (หมายถึงนายปรุง อินทุภูติ) มีบ่อล่อปลา 2 บ่อโดยจ้างนายดุสิตขุด บ่อปลานี้อยู่ในที่ดินของนางละเอียดซึ่งทางราชการนิคมสร้างตนเองทุ่งสานอนุญาตให้นางละเอียดทำกินได้รับ น.ค.1 เป็นการได้สิทธิครอบครองแล้ว และจำเลยเบิกความอีกว่าในปี พ.ศ. 2521 โจทก์จะแจ้งความกล่าวหาว่านางละเอียดบุกรุกขุดบ่อในที่ดินของโจทก์หรือไม่ ไม่ทราบ นางละเอียดไม่ได้เล่าให้ฟังว่าตกลงกันอย่างไร ซึ่งเป็นความเท็จ ความจริงแล้ว จำเลยทราบว่าโจทก์ได้แจ้งความต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอพรหมพิรามกล่าวหาว่า นางละเอียดบุกรุกขุดบ่อในที่ดินที่โจทก์ได้รับอนุญาตจากทางราชการนิคมสร้างตนเองทุ่งสานให้ครอบครอง และจำเลยทราบว่านางละเอียดยินยอมมอบสิทธิครอบครองบ่อปลา 2 บ่อ ให้โจทก์ภายหลังจากนางละเอียดมีสิทธิใช้บ่อปลามีกำหนดเวลา 2 ปีแล้ว ซึ่งข้อความอันเป็นเท็จที่จำเลยเบิกความเป็นข้อสำคัญในคดีอาญาหมายเลขดำที่331/2525 ของศาลจังหวัดพิษณุโลก ดังนี้ โจทก์ไม่ได้บรรยายให้เห็นว่าคดีที่จำเลยเบิกความมีข้อหาและข้อความที่เบิกความเป็นเท็จเป็นข้อสำคัญในคดีอย่างไร เมื่ออ่านฟ้องโดยตลอดแล้วก็ยังไม่เป็นที่เข้าใจได้อยู่ในตัวว่าความเท็จตามที่จำเลยเบิกความมีความสำคัญต่อคดีนั้นอย่างไร จึงเป็นฟ้องที่ไม่ได้บรรยายถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี แม้โจทก์จะบรรยายเลขสำนวนคดีที่จำเลยเบิกความมาในฟ้อง ต่อมาในชั้นพิจารณาโจทก์ได้ยื่นบัญชีระบุพยานอ้างคำเบิกความของจำเลยกับสำนวนคดีนั้นเป็นพยานหลักฐาน และศาลชั้นต้นได้นำสำนวนคดีนั้นทั้งสำนวนมาผูกติดกับสำนวนคดีนี้ไว้แล้วก็ตาม แต่ข้อเท็จจริงและรายละเอียดที่ปรากฏในสำนวนคดีนั้นก็หาใช่ส่วนหนึ่งของคำฟ้องของโจทก์ไม่ จะนำมาประกอบคำฟ้องของโจทก์คดีนี้ให้สมบูรณ์ขึ้นมิได้ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์เพราะเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 19/2532นาย ประเทือง อินทุ ยศโจทก์นาย ปรุง อินทุภูติจำเลย ป.อ. ม. 177 ป.วิ.อ. ม. 158โจทก์ฟ้องจำเลยในข้อหาเบิกความเท็จ แต่โจทก์ไม่ได้บรรยายให้เห็นว่าคดีที่จำเลยเบิกความมีข้อหาและข้อความที่เบิกความเป็นเท็จเป็นข้อสำคัญในคดีอย่างไร จึงเป็นฟ้องที่ไม่ได้บรรยายถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี แม้โจทก์จะบรรยายเลขสำนวนคดีที่จำเลยเบิกความมาในฟ้อง ต่อมาในชั้นพิจารณาโจทก์ได้ยื่นบัญชีระบุพยานอ้างคำเบิกความของจำเลยกับสำนวนคดีนั้นเป็นพยานหลักฐานและศาลชั้นต้นได้นำสำนวนคดีนั้นทั้งสำนวนมาผูกติดกับสำนวนคดีนี้ไว้แล้วก็ตามแต่ข้อเท็จจริงและรายละเอียดที่ปรากฏในสำนวนคดีนั้นก็หาใช่ส่วนหนึ่งของคำฟ้องของโจทก์ไม่ จะนำมาประกอบคำฟ้องของโจทก์คดีนี้ให้สมบูรณ์ขึ้นมิได้โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ให้จำคุก 1 ปี จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาว่าฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) หรือไม่ พิเคราะห์แล้ว โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยได้เบิกความเท็จต่อศาลจังหวัดพิษณุโลกในการพิจารณาคดีอาญา หมายเลขดำที่ 331/2525 ระหว่างพนักงานอัยการจังหวัดพิษณุโลก โจทก์ นายประเทือง อินทุยศ กับพวก จำเลยเป็นใจความว่า จำเลย (หมายถึงนายปรุง อินทุภูติ) มีบ่อล่อปลา 2 บ่อโดยจ้างนายดุสิตขุด บ่อปลานี้อยู่ในที่ดินของนางละเอียดซึ่งทางราชการนิคมสร้างตนเองทุ่งสานอนุญาตให้นางละเอียดทำกินได้รับ น.ค.1 เป็นการได้สิทธิครอบครองแล้ว และจำเลยเบิกความอีกว่าในปี พ.ศ. 2521 โจทก์จะแจ้งความกล่าวหาว่านางละเอียดบุกรุกขุดบ่อในที่ดินของโจทก์หรือไม่ ไม่ทราบ นางละเอียดไม่ได้เล่าให้ฟังว่าตกลงกันอย่างไร ซึ่งเป็นความเท็จ ความจริงแล้ว จำเลยทราบว่าโจทก์ได้แจ้งความต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอพรหมพิรามกล่าวหาว่า นางละเอียดบุกรุกขุดบ่อในที่ดินที่โจทก์ได้รับอนุญาตจากทางราชการนิคมสร้างตนเองทุ่งสานให้ครอบครอง และจำเลยทราบว่านางละเอียดยินยอมมอบสิทธิครอบครองบ่อปลา 2 บ่อ ให้โจทก์ภายหลังจากนางละเอียดมีสิทธิใช้บ่อปลามีกำหนดเวลา 2 ปีแล้ว ซึ่งข้อความอันเป็นเท็จที่จำเลยเบิกความเป็นข้อสำคัญในคดีอาญาหมายเลขดำที่331/2525 ของศาลจังหวัดพิษณุโลก ดังนี้ โจทก์ไม่ได้บรรยายให้เห็นว่าคดีที่จำเลยเบิกความมีข้อหาและข้อความที่เบิกความเป็นเท็จเป็นข้อสำคัญในคดีอย่างไร เมื่ออ่านฟ้องโดยตลอดแล้วก็ยังไม่เป็นที่เข้าใจได้อยู่ในตัวว่าความเท็จตามที่จำเลยเบิกความมีความสำคัญต่อคดีนั้นอย่างไร จึงเป็นฟ้องที่ไม่ได้บรรยายถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี แม้โจทก์จะบรรยายเลขสำนวนคดีที่จำเลยเบิกความมาในฟ้อง ต่อมาในชั้นพิจารณาโจทก์ได้ยื่นบัญชีระบุพยานอ้างคำเบิกความของจำเลยกับสำนวนคดีนั้นเป็นพยานหลักฐาน และศาลชั้นต้นได้นำสำนวนคดีนั้นทั้งสำนวนมาผูกติดกับสำนวนคดีนี้ไว้แล้วก็ตาม แต่ข้อเท็จจริงและรายละเอียดที่ปรากฏในสำนวนคดีนั้นก็หาใช่ส่วนหนึ่งของคำฟ้องของโจทก์ไม่ จะนำมาประกอบคำฟ้องของโจทก์คดีนี้ให้สมบูรณ์ขึ้นมิได้ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์เพราะเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(กู้เกียรติ สุนทรบุระ-โสภณ รัตนากร-สุวรรณ ตระการพันธุ์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ให้จำคุก 1 ปี จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาว่าฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) หรือไม่ พิเคราะห์แล้ว โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยได้เบิกความเท็จต่อศาลจังหวัดพิษณุโลกในการพิจารณาคดีอาญา หมายเลขดำที่ 331/2525 ระหว่างพนักงานอัยการจังหวัดพิษณุโลก โจทก์ นายประเทือง อินทุยศ กับพวก จำเลยเป็นใจความว่า จำเลย (หมายถึงนายปรุง อินทุภูติ) มีบ่อล่อปลา 2 บ่อโดยจ้างนายดุสิตขุด บ่อปลานี้อยู่ในที่ดินของนางละเอียดซึ่งทางราชการนิคมสร้างตนเองทุ่งสานอนุญาตให้นางละเอียดทำกินได้รับ น.ค.1 เป็นการได้สิทธิครอบครองแล้ว และจำเลยเบิกความอีกว่าในปี พ.ศ. 2521 โจทก์จะแจ้งความกล่าวหาว่านางละเอียดบุกรุกขุดบ่อในที่ดินของโจทก์หรือไม่ ไม่ทราบ นางละเอียดไม่ได้เล่าให้ฟังว่าตกลงกันอย่างไร ซึ่งเป็นความเท็จ ความจริงแล้ว จำเลยทราบว่าโจทก์ได้แจ้งความต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอพรหมพิรามกล่าวหาว่า นางละเอียดบุกรุกขุดบ่อในที่ดินที่โจทก์ได้รับอนุญาตจากทางราชการนิคมสร้างตนเองทุ่งสานให้ครอบครอง และจำเลยทราบว่านางละเอียดยินยอมมอบสิทธิครอบครองบ่อปลา 2 บ่อ ให้โจทก์ภายหลังจากนางละเอียดมีสิทธิใช้บ่อปลามีกำหนดเวลา 2 ปีแล้ว ซึ่งข้อความอันเป็นเท็จที่จำเลยเบิกความเป็นข้อสำคัญในคดีอาญาหมายเลขดำที่331/2525 ของศาลจังหวัดพิษณุโลก ดังนี้ โจทก์ไม่ได้บรรยายให้เห็นว่าคดีที่จำเลยเบิกความมีข้อหาและข้อความที่เบิกความเป็นเท็จเป็นข้อสำคัญในคดีอย่างไร เมื่ออ่านฟ้องโดยตลอดแล้วก็ยังไม่เป็นที่เข้าใจได้อยู่ในตัวว่าความเท็จตามที่จำเลยเบิกความมีความสำคัญต่อคดีนั้นอย่างไร จึงเป็นฟ้องที่ไม่ได้บรรยายถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี แม้โจทก์จะบรรยายเลขสำนวนคดีที่จำเลยเบิกความมาในฟ้อง ต่อมาในชั้นพิจารณาโจทก์ได้ยื่นบัญชีระบุพยานอ้างคำเบิกความของจำเลยกับสำนวนคดีนั้นเป็นพยานหลักฐาน และศาลชั้นต้นได้นำสำนวนคดีนั้นทั้งสำนวนมาผูกติดกับสำนวนคดีนี้ไว้แล้วก็ตาม แต่ข้อเท็จจริงและรายละเอียดที่ปรากฏในสำนวนคดีนั้นก็หาใช่ส่วนหนึ่งของคำฟ้องของโจทก์ไม่ จะนำมาประกอบคำฟ้องของโจทก์คดีนี้ให้สมบูรณ์ขึ้นมิได้ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์เพราะเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 19/2532นาย ประเทือง อินทุ ยศโจทก์นาย ปรุง อินทุภูติจำเลย ป.อ. ม. 177 ป.วิ.อ. ม. 158โจทก์ฟ้องจำเลยในข้อหาเบิกความเท็จ แต่โจทก์ไม่ได้บรรยายให้เห็นว่าคดีที่จำเลยเบิกความมีข้อหาและข้อความที่เบิกความเป็นเท็จเป็นข้อสำคัญในคดีอย่างไร จึงเป็นฟ้องที่ไม่ได้บรรยายถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี แม้โจทก์จะบรรยายเลขสำนวนคดีที่จำเลยเบิกความมาในฟ้อง ต่อมาในชั้นพิจารณาโจทก์ได้ยื่นบัญชีระบุพยานอ้างคำเบิกความของจำเลยกับสำนวนคดีนั้นเป็นพยานหลักฐานและศาลชั้นต้นได้นำสำนวนคดีนั้นทั้งสำนวนมาผูกติดกับสำนวนคดีนี้ไว้แล้วก็ตามแต่ข้อเท็จจริงและรายละเอียดที่ปรากฏในสำนวนคดีนั้นก็หาใช่ส่วนหนึ่งของคำฟ้องของโจทก์ไม่ จะนำมาประกอบคำฟ้องของโจทก์คดีนี้ให้สมบูรณ์ขึ้นมิได้โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ให้จำคุก 1 ปี จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาว่าฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) หรือไม่ พิเคราะห์แล้ว โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยได้เบิกความเท็จต่อศาลจังหวัดพิษณุโลกในการพิจารณาคดีอาญา หมายเลขดำที่ 331/2525 ระหว่างพนักงานอัยการจังหวัดพิษณุโลก โจทก์ นายประเทือง อินทุยศ กับพวก จำเลยเป็นใจความว่า จำเลย (หมายถึงนายปรุง อินทุภูติ) มีบ่อล่อปลา 2 บ่อโดยจ้างนายดุสิตขุด บ่อปลานี้อยู่ในที่ดินของนางละเอียดซึ่งทางราชการนิคมสร้างตนเองทุ่งสานอนุญาตให้นางละเอียดทำกินได้รับ น.ค.1 เป็นการได้สิทธิครอบครองแล้ว และจำเลยเบิกความอีกว่าในปี พ.ศ. 2521 โจทก์จะแจ้งความกล่าวหาว่านางละเอียดบุกรุกขุดบ่อในที่ดินของโจทก์หรือไม่ ไม่ทราบ นางละเอียดไม่ได้เล่าให้ฟังว่าตกลงกันอย่างไร ซึ่งเป็นความเท็จ ความจริงแล้ว จำเลยทราบว่าโจทก์ได้แจ้งความต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอพรหมพิรามกล่าวหาว่า นางละเอียดบุกรุกขุดบ่อในที่ดินที่โจทก์ได้รับอนุญาตจากทางราชการนิคมสร้างตนเองทุ่งสานให้ครอบครอง และจำเลยทราบว่านางละเอียดยินยอมมอบสิทธิครอบครองบ่อปลา 2 บ่อ ให้โจทก์ภายหลังจากนางละเอียดมีสิทธิใช้บ่อปลามีกำหนดเวลา 2 ปีแล้ว ซึ่งข้อความอันเป็นเท็จที่จำเลยเบิกความเป็นข้อสำคัญในคดีอาญาหมายเลขดำที่331/2525 ของศาลจังหวัดพิษณุโลก ดังนี้ โจทก์ไม่ได้บรรยายให้เห็นว่าคดีที่จำเลยเบิกความมีข้อหาและข้อความที่เบิกความเป็นเท็จเป็นข้อสำคัญในคดีอย่างไร เมื่ออ่านฟ้องโดยตลอดแล้วก็ยังไม่เป็นที่เข้าใจได้อยู่ในตัวว่าความเท็จตามที่จำเลยเบิกความมีความสำคัญต่อคดีนั้นอย่างไร จึงเป็นฟ้องที่ไม่ได้บรรยายถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี แม้โจทก์จะบรรยายเลขสำนวนคดีที่จำเลยเบิกความมาในฟ้อง ต่อมาในชั้นพิจารณาโจทก์ได้ยื่นบัญชีระบุพยานอ้างคำเบิกความของจำเลยกับสำนวนคดีนั้นเป็นพยานหลักฐาน และศาลชั้นต้นได้นำสำนวนคดีนั้นทั้งสำนวนมาผูกติดกับสำนวนคดีนี้ไว้แล้วก็ตาม แต่ข้อเท็จจริงและรายละเอียดที่ปรากฏในสำนวนคดีนั้นก็หาใช่ส่วนหนึ่งของคำฟ้องของโจทก์ไม่ จะนำมาประกอบคำฟ้องของโจทก์คดีนี้ให้สมบูรณ์ขึ้นมิได้ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์เพราะเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(กู้เกียรติ สุนทรบุระ-โสภณ รัตนากร-สุวรรณ ตระการพันธุ์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ