คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1180/2519หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขับรถยนต์ชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์โดยละเมิด แต่ได้ความว่ารถจักรยานยนต์เป็นของน้องชายโจทก์โจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถ และการที่เกิดเหตุชนกันก็เป็นการใช้รถจักรยานยนต์ของโจทก์โดยปกติธรรมดา โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องให้จำเลยใช้ค่าซ่อมรถและค่าเสื่อมราคา ซึ่งเป็นค่าเสียหายที่เกี่ยวกับรถโดยตรงโจทก์ฟ้องว่า จำเลยขับรถยนต์โดยประมาทชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์ล้มลง โจทก์ได้รับอันตรายแก่กายและรถจักรยานยนต์ของโจทก์เสียหาย ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระค่าเสียหายพร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีให้แก่โจทก์จำเลยให้การว่า ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์จริง ค่ารักษาพยาบาลและค่าขาดรายได้ในการประกอบอาชีพสูงเกินสมควร รถจักรยานยนต์เป็นรถที่โจทก์ยืมมา โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าซ่อมและค่าเสื่อมราคา โจทก์ไม่ได้เสียหายตามฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้ค่ารักษาพยาบาล 560 บาท ค่ารักษาหลังออกจากโรงพยาบาล 3,842 บาท ค่าขาดรายได้ในการประกอบอาชีพ3,000 บาท ค่าซ่อมและค่าเสื่อมราคารถจักรยานยนต์ 4,000 บาท รวมเป็นเงิน11,402 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันทำละเมิดให้แก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยรับผิดใช้ค่ารักษาพยาบาล 560 บาทค่ารักษาพยาบาลหลังออกจากโรงพยาบาล 1,921 บาท ค่าขาดรายได้ในการประกอบอาชีพ 3,000 บาท รวมเป็นเงิน 5,481 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันทำละเมิด ให้แก่โจทก์ ส่วนค่าซ่อมรถจักรยานยนต์ 4,000บาทนั้น โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะไม่ใช่เจ้าของรถโจทก์ฎีกาประเด็นที่ว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายเกี่ยวกับค่าซ่อมรถและค่ารถเสื่อมราคาได้หรือไม่นั้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องว่ารถจักรยานยนต์เป็นของโจทก์ แต่ทางพิจารณาฟังได้ว่ารถจักรยานยนต์เป็นของนายสิทธิน้องชายโจทก์ ซื้อมาจากบริษัทซูซูกิ จำกัด และยังผ่อนชำระเงินไม่หมด ดังนี้ จึงเห็นได้ว่าโจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถ โจทก์จึงหามีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายที่เกี่ยวกับตัวรถจักรยานยนต์โดยตรงไม่ และการที่เกิดเหตุชนกันขึ้นก็ได้ความว่า เป็นการใช้รถจักรยานยนต์ของโจทก์โดยปกติธรรมดา ฉะนั้น โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องที่จะฟ้องให้จำเลยใช้ค่าซ่อมรถและค่ารถเสื่อมราคา เพราะผู้มีกรรมสิทธิ์เป็นเจ้าของรถเท่านั้น ที่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายทั้งสองรายการดังกล่าวพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1180/2519นายโหลบ หรือหมัดโหลบ เหลาะเหมโจทก์นายอะหรง หรือหรง เจ๊ะสนิจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขับรถยนต์ชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์โดยละเมิด แต่ได้ความว่ารถจักรยานยนต์เป็นของน้องชายโจทก์โจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถ และการที่เกิดเหตุชนกันก็เป็นการใช้รถจักรยานยนต์ของโจทก์โดยปกติธรรมดา โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องให้จำเลยใช้ค่าซ่อมรถและค่าเสื่อมราคา ซึ่งเป็นค่าเสียหายที่เกี่ยวกับรถโดยตรงโจทก์ฟ้องว่า จำเลยขับรถยนต์โดยประมาทชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์ล้มลง โจทก์ได้รับอันตรายแก่กายและรถจักรยานยนต์ของโจทก์เสียหาย ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระค่าเสียหายพร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีให้แก่โจทก์จำเลยให้การว่า ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์จริง ค่ารักษาพยาบาลและค่าขาดรายได้ในการประกอบอาชีพสูงเกินสมควร รถจักรยานยนต์เป็นรถที่โจทก์ยืมมา โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าซ่อมและค่าเสื่อมราคา โจทก์ไม่ได้เสียหายตามฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้ค่ารักษาพยาบาล 560 บาท ค่ารักษาหลังออกจากโรงพยาบาล 3,842 บาท ค่าขาดรายได้ในการประกอบอาชีพ3,000 บาท ค่าซ่อมและค่าเสื่อมราคารถจักรยานยนต์ 4,000 บาท รวมเป็นเงิน11,402 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันทำละเมิดให้แก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยรับผิดใช้ค่ารักษาพยาบาล 560 บาทค่ารักษาพยาบาลหลังออกจากโรงพยาบาล 1,921 บาท ค่าขาดรายได้ในการประกอบอาชีพ 3,000 บาท รวมเป็นเงิน 5,481 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันทำละเมิด ให้แก่โจทก์ ส่วนค่าซ่อมรถจักรยานยนต์ 4,000บาทนั้น โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะไม่ใช่เจ้าของรถโจทก์ฎีกาประเด็นที่ว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายเกี่ยวกับค่าซ่อมรถและค่ารถเสื่อมราคาได้หรือไม่นั้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องว่ารถจักรยานยนต์เป็นของโจทก์ แต่ทางพิจารณาฟังได้ว่ารถจักรยานยนต์เป็นของนายสิทธิน้องชายโจทก์ ซื้อมาจากบริษัทซูซูกิ จำกัด และยังผ่อนชำระเงินไม่หมด ดังนี้ จึงเห็นได้ว่าโจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถ โจทก์จึงหามีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายที่เกี่ยวกับตัวรถจักรยานยนต์โดยตรงไม่ และการที่เกิดเหตุชนกันขึ้นก็ได้ความว่า เป็นการใช้รถจักรยานยนต์ของโจทก์โดยปกติธรรมดา ฉะนั้น โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องที่จะฟ้องให้จำเลยใช้ค่าซ่อมรถและค่ารถเสื่อมราคา เพราะผู้มีกรรมสิทธิ์เป็นเจ้าของรถเท่านั้น ที่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายทั้งสองรายการดังกล่าวพิพากษายืน(ยงยุทธ เลอลภ-ผสม จิตรชุ่ม-มงคล วัลยะเพ็ชร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขับรถยนต์โดยประมาทชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์ล้มลง โจทก์ได้รับอันตรายแก่กายและรถจักรยานยนต์ของโจทก์เสียหาย ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระค่าเสียหายพร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีให้แก่โจทก์จำเลยให้การว่า ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์จริง ค่ารักษาพยาบาลและค่าขาดรายได้ในการประกอบอาชีพสูงเกินสมควร รถจักรยานยนต์เป็นรถที่โจทก์ยืมมา โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าซ่อมและค่าเสื่อมราคา โจทก์ไม่ได้เสียหายตามฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้ค่ารักษาพยาบาล 560 บาท ค่ารักษาหลังออกจากโรงพยาบาล 3,842 บาท ค่าขาดรายได้ในการประกอบอาชีพ3,000 บาท ค่าซ่อมและค่าเสื่อมราคารถจักรยานยนต์ 4,000 บาท รวมเป็นเงิน11,402 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันทำละเมิดให้แก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยรับผิดใช้ค่ารักษาพยาบาล 560 บาทค่ารักษาพยาบาลหลังออกจากโรงพยาบาล 1,921 บาท ค่าขาดรายได้ในการประกอบอาชีพ 3,000 บาท รวมเป็นเงิน 5,481 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันทำละเมิด ให้แก่โจทก์ ส่วนค่าซ่อมรถจักรยานยนต์ 4,000บาทนั้น โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะไม่ใช่เจ้าของรถโจทก์ฎีกาประเด็นที่ว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายเกี่ยวกับค่าซ่อมรถและค่ารถเสื่อมราคาได้หรือไม่นั้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องว่ารถจักรยานยนต์เป็นของโจทก์ แต่ทางพิจารณาฟังได้ว่ารถจักรยานยนต์เป็นของนายสิทธิน้องชายโจทก์ ซื้อมาจากบริษัทซูซูกิ จำกัด และยังผ่อนชำระเงินไม่หมด ดังนี้ จึงเห็นได้ว่าโจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถ โจทก์จึงหามีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายที่เกี่ยวกับตัวรถจักรยานยนต์โดยตรงไม่ และการที่เกิดเหตุชนกันขึ้นก็ได้ความว่า เป็นการใช้รถจักรยานยนต์ของโจทก์โดยปกติธรรมดา ฉะนั้น โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องที่จะฟ้องให้จำเลยใช้ค่าซ่อมรถและค่ารถเสื่อมราคา เพราะผู้มีกรรมสิทธิ์เป็นเจ้าของรถเท่านั้น ที่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายทั้งสองรายการดังกล่าวพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1180/2519นายโหลบ หรือหมัดโหลบ เหลาะเหมโจทก์นายอะหรง หรือหรง เจ๊ะสนิจำเลย ป.วิ.พ. ม. 55โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขับรถยนต์ชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์โดยละเมิด แต่ได้ความว่ารถจักรยานยนต์เป็นของน้องชายโจทก์โจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถ และการที่เกิดเหตุชนกันก็เป็นการใช้รถจักรยานยนต์ของโจทก์โดยปกติธรรมดา โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องให้จำเลยใช้ค่าซ่อมรถและค่าเสื่อมราคา ซึ่งเป็นค่าเสียหายที่เกี่ยวกับรถโดยตรงโจทก์ฟ้องว่า จำเลยขับรถยนต์โดยประมาทชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์ล้มลง โจทก์ได้รับอันตรายแก่กายและรถจักรยานยนต์ของโจทก์เสียหาย ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระค่าเสียหายพร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีให้แก่โจทก์จำเลยให้การว่า ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์จริง ค่ารักษาพยาบาลและค่าขาดรายได้ในการประกอบอาชีพสูงเกินสมควร รถจักรยานยนต์เป็นรถที่โจทก์ยืมมา โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าซ่อมและค่าเสื่อมราคา โจทก์ไม่ได้เสียหายตามฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้ค่ารักษาพยาบาล 560 บาท ค่ารักษาหลังออกจากโรงพยาบาล 3,842 บาท ค่าขาดรายได้ในการประกอบอาชีพ3,000 บาท ค่าซ่อมและค่าเสื่อมราคารถจักรยานยนต์ 4,000 บาท รวมเป็นเงิน11,402 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันทำละเมิดให้แก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยรับผิดใช้ค่ารักษาพยาบาล 560 บาทค่ารักษาพยาบาลหลังออกจากโรงพยาบาล 1,921 บาท ค่าขาดรายได้ในการประกอบอาชีพ 3,000 บาท รวมเป็นเงิน 5,481 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันทำละเมิด ให้แก่โจทก์ ส่วนค่าซ่อมรถจักรยานยนต์ 4,000บาทนั้น โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะไม่ใช่เจ้าของรถโจทก์ฎีกาประเด็นที่ว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายเกี่ยวกับค่าซ่อมรถและค่ารถเสื่อมราคาได้หรือไม่นั้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องว่ารถจักรยานยนต์เป็นของโจทก์ แต่ทางพิจารณาฟังได้ว่ารถจักรยานยนต์เป็นของนายสิทธิน้องชายโจทก์ ซื้อมาจากบริษัทซูซูกิ จำกัด และยังผ่อนชำระเงินไม่หมด ดังนี้ จึงเห็นได้ว่าโจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถ โจทก์จึงหามีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายที่เกี่ยวกับตัวรถจักรยานยนต์โดยตรงไม่ และการที่เกิดเหตุชนกันขึ้นก็ได้ความว่า เป็นการใช้รถจักรยานยนต์ของโจทก์โดยปกติธรรมดา ฉะนั้น โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องที่จะฟ้องให้จำเลยใช้ค่าซ่อมรถและค่ารถเสื่อมราคา เพราะผู้มีกรรมสิทธิ์เป็นเจ้าของรถเท่านั้น ที่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายทั้งสองรายการดังกล่าวพิพากษายืน(ยงยุทธ เลอลภ-ผสม จิตรชุ่ม-มงคล วัลยะเพ็ชร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ