คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2070/2523หลักกฎหมาย: จำเลยเข้าไปปลูกข้าวโพดในป่าสงวนแห่งชาติ ข้าวโพดของกลางเป็นผลิตผลเกิดจากการปลูกหว่านของจำเลย หาใช่เกิดขึ้นหรือมีอยู่ในป่าอันจำเลยเก็บเกี่ยวเอาโดยไม่ต้องลงทุนลงแรงไม่ จึงไม่เป็นของป่า ทั้งไม่เป็นของที่ได้มาโดยกระทำความผิดของจำเลยโดยตรง ไม่เป็นของที่ต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้ง ๓ เข้ายึดถือครอบครองป่าสงวนแห่งชาติเพื่อปลูกข้าวโพด ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติและริบข้าวโพดที่สี่แล้ว ๑๕๓ กระสอบ ของกลาง ฯลฯ จำเลยทั้ง ๓ ให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องและให้ริบข้าวโพดของกลาง และให้จำเลยทั้ง ๓ กับบริวารออกจากเขตป่าสงวนแห่งชาติด้วย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้คืนข้าวโพดของกลางแก่จำเลย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ข้าวโพดที่สีแล้ว ๑๕๓ กระสอบของกลางเป็นผลิตผลเกิดจากการปลูกหว่านของจำเลย หาใช่เกิดขึ้นหรือมีอยู่ในป่าอันจำเลยเก็บเกี่ยวเอาโดยไม่ต้องลงทุนลงแรงไม่ จึงไม่เป็นของป่าตามมาตรา ๔ ทั้งไม่เป็นของที่ได้มาโดยการกระทำความผิดของจำเลยโดยตรง ไม่เป็นของที่ต้องริบตามมาตรา ๓๕ แห่งพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๐๗ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2070/2523พนักงานอัยการจังหวัดเลยโจทก์นายจงตั่ว พะ กับพวกล. พ.ร.บ.ป่าสงวนแห่งชาติ ฯ ม. 4, ม. 35จำเลยเข้าไปปลูกข้าวโพดในป่าสงวนแห่งชาติ ข้าวโพดของกลางเป็นผลิตผลเกิดจากการปลูกหว่านของจำเลย หาใช่เกิดขึ้นหรือมีอยู่ในป่าอันจำเลยเก็บเกี่ยวเอาโดยไม่ต้องลงทุนลงแรงไม่ จึงไม่เป็นของป่า ทั้งไม่เป็นของที่ได้มาโดยกระทำความผิดของจำเลยโดยตรง ไม่เป็นของที่ต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้ง ๓ เข้ายึดถือครอบครองป่าสงวนแห่งชาติเพื่อปลูกข้าวโพด ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติและริบข้าวโพดที่สี่แล้ว ๑๕๓ กระสอบ ของกลาง ฯลฯ จำเลยทั้ง ๓ ให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องและให้ริบข้าวโพดของกลาง และให้จำเลยทั้ง ๓ กับบริวารออกจากเขตป่าสงวนแห่งชาติด้วย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้คืนข้าวโพดของกลางแก่จำเลย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ข้าวโพดที่สีแล้ว ๑๕๓ กระสอบของกลางเป็นผลิตผลเกิดจากการปลูกหว่านของจำเลย หาใช่เกิดขึ้นหรือมีอยู่ในป่าอันจำเลยเก็บเกี่ยวเอาโดยไม่ต้องลงทุนลงแรงไม่ จึงไม่เป็นของป่าตามมาตรา ๔ ทั้งไม่เป็นของที่ได้มาโดยการกระทำความผิดของจำเลยโดยตรง ไม่เป็นของที่ต้องริบตามมาตรา ๓๕ แห่งพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๐๗(อัมพล สุวรรณภักดี-ชุบ วีระเวคิน-สมบูรณ์ บุญภินนท์)ศาลจังหวัดเลย - นายรักเกียรติ แสงชมภูศาลอุทธรณ์ - นายสนั่น เกิดลาภผลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้ง ๓ เข้ายึดถือครอบครองป่าสงวนแห่งชาติเพื่อปลูกข้าวโพด ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติและริบข้าวโพดที่สี่แล้ว ๑๕๓ กระสอบ ของกลาง ฯลฯ จำเลยทั้ง ๓ ให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องและให้ริบข้าวโพดของกลาง และให้จำเลยทั้ง ๓ กับบริวารออกจากเขตป่าสงวนแห่งชาติด้วย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้คืนข้าวโพดของกลางแก่จำเลย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ข้าวโพดที่สีแล้ว ๑๕๓ กระสอบของกลางเป็นผลิตผลเกิดจากการปลูกหว่านของจำเลย หาใช่เกิดขึ้นหรือมีอยู่ในป่าอันจำเลยเก็บเกี่ยวเอาโดยไม่ต้องลงทุนลงแรงไม่ จึงไม่เป็นของป่าตามมาตรา ๔ ทั้งไม่เป็นของที่ได้มาโดยการกระทำความผิดของจำเลยโดยตรง ไม่เป็นของที่ต้องริบตามมาตรา ๓๕ แห่งพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๐๗ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2070/2523พนักงานอัยการจังหวัดเลยโจทก์นายจงตั่ว พะ กับพวกล. พ.ร.บ.ป่าสงวนแห่งชาติ ฯ ม. 4, ม. 35จำเลยเข้าไปปลูกข้าวโพดในป่าสงวนแห่งชาติ ข้าวโพดของกลางเป็นผลิตผลเกิดจากการปลูกหว่านของจำเลย หาใช่เกิดขึ้นหรือมีอยู่ในป่าอันจำเลยเก็บเกี่ยวเอาโดยไม่ต้องลงทุนลงแรงไม่ จึงไม่เป็นของป่า ทั้งไม่เป็นของที่ได้มาโดยกระทำความผิดของจำเลยโดยตรง ไม่เป็นของที่ต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้ง ๓ เข้ายึดถือครอบครองป่าสงวนแห่งชาติเพื่อปลูกข้าวโพด ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติและริบข้าวโพดที่สี่แล้ว ๑๕๓ กระสอบ ของกลาง ฯลฯ จำเลยทั้ง ๓ ให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องและให้ริบข้าวโพดของกลาง และให้จำเลยทั้ง ๓ กับบริวารออกจากเขตป่าสงวนแห่งชาติด้วย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้คืนข้าวโพดของกลางแก่จำเลย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ข้าวโพดที่สีแล้ว ๑๕๓ กระสอบของกลางเป็นผลิตผลเกิดจากการปลูกหว่านของจำเลย หาใช่เกิดขึ้นหรือมีอยู่ในป่าอันจำเลยเก็บเกี่ยวเอาโดยไม่ต้องลงทุนลงแรงไม่ จึงไม่เป็นของป่าตามมาตรา ๔ ทั้งไม่เป็นของที่ได้มาโดยการกระทำความผิดของจำเลยโดยตรง ไม่เป็นของที่ต้องริบตามมาตรา ๓๕ แห่งพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๐๗(อัมพล สุวรรณภักดี-ชุบ วีระเวคิน-สมบูรณ์ บุญภินนท์)ศาลจังหวัดเลย - นายรักเกียรติ แสงชมภูศาลอุทธรณ์ - นายสนั่น เกิดลาภผลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ