คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1582/2531หลักกฎหมาย: ความผิดฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน และทางสาธารณะ โดยมิได้รับอนุญาต เป็นความผิดที่ร่วมกระทำด้วยกันได้ จำเลยที่ 2 ร่วมกับคนร้าย 7-8 คนไปปล้นทรัพย์โดยมีอาวุธปืนติดตัวไป 6 กระบอก แม้จะฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 มีอาวุธปืนติดตัวไปด้วยก็ตาม แต่การที่จำเลยที่ 2 ร่วมกับคนร้ายอื่นไปปล้นทรัพย์และพยายามฆ่าเจ้าทรัพย์โดยใช้ปืนยิง เสร็จแล้วหลบหนีไปด้วยกันแสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับคนร้ายอื่นมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนไว้ในครอบครองและพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้าน และทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตด้วยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,289, 340, 340 ตรี, 371, 80, 83, 90, 91 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯมาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคสอง จำเลยที่ 2มีความผิดตามฟ้อง จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ลงโทษจำเลยที่ 2 ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(7) ประกอบมาตรา 80 และ 52 ซึ่งเป็นบทหนักที่สุด ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2ฐานมีและพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "คดีนี้ศาลล่างพิพากษาต้องกันมาว่าจำเลยที่ 2 มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 289(7), 80 และฐานปล้นทรัพย์ตามมาตรา 340 วรรคสี่,340 ตรี จำเลยที่ 2 ไม่ฎีกา ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่าจำเลยที่ 2 ร่วมกับพวกพยายามฆ่าและปล้นทรัพย์ผู้เสียหายจริง คงมีปัญหามาสู่การพิจารณาของศาลฎีกาตามฎีกาของโจทก์เพียงว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดฐานร่วมกันมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน และพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านและทางสาธารณะ โดยไม่ได้รับอนุญาตตามที่โจทก์ฟ้องและขอให้ลงโทษด้วยหรือไม่ เห็นว่า เกี่ยวกับคดีนี้ข้อเท็จจริงได้ความตามพยานหลักฐานของโจทก์ว่าคนร้ายที่ไปปล้นทรัพย์ผู้เสียหายมี 7-8 คนต่างมีอาวุธปืนพกสั้นและยาว 2 กระบอกติดตัวไป แม้พยานโจทก์ที่นำสืบมาฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 มีอาวุธปืนติดตัวไปด้วยก็ตามแต่การที่จำเลยที่ 2 ร่วมกับคนร้ายอื่นไปปล้นทรัพย์และพยายามฆ่าโดยใช้อาวุธปืนยิง เสร็จแล้วต่างก็หลบหนีไปด้วยกัน แสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับคนร้ายอื่นมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ส่วนปัญหาที่ว่าจำเลยที่ 2จะมีความผิดฐานร่วมกันพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตตามที่โจทก์ฟ้องหรือไม่นั้นศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า ความผิดฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน และทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตนั้นเป็นความผิดที่ร่วมกันกระทำด้วยกันได้ เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยที่ 2ได้ร่วมกับคนร้ายอื่นซึ่งมีอาวุธปืนไปทำการปล้นทรัพย์และพยายามฆ่าโดยใช้อาวุธปืนยิงแสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับพวกดังกล่าวพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน และทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมาย อันเป็นความผิดตามที่โจทก์ฟ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ วรรคแรก, 72 วรรคแรก, 72 ทวิวรรคสอง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 ลงโทษฐานร่วมกันมีอาวุธปืนฯจำคุก 2 ปี และลงโทษฐานพาอาวุธปืนฯ ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯซึ่งเป็นบทหนัก จำคุก 1 ปี เมื่อรวมกับโทษฐานพยายามฆ่าเจ้าทรัพย์ตามคำพิพากษาอุทธรณ์แล้ว เป็นจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 40 ปี 6 เดือนนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1582/2531อัยการ เชียงใหม่โจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นาย ยงยุทธ โอวัชรินทร์โจทก์นาย พร ยง ประเดิม กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 58, ม. 83, ม. 340 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 7, ม. 8 ทวิ วรรคแรกความผิดฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน และทางสาธารณะ โดยมิได้รับอนุญาต เป็นความผิดที่ร่วมกระทำด้วยกันได้ จำเลยที่ 2 ร่วมกับคนร้าย 7-8 คนไปปล้นทรัพย์โดยมีอาวุธปืนติดตัวไป 6 กระบอก แม้จะฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 มีอาวุธปืนติดตัวไปด้วยก็ตาม แต่การที่จำเลยที่ 2 ร่วมกับคนร้ายอื่นไปปล้นทรัพย์และพยายามฆ่าเจ้าทรัพย์โดยใช้ปืนยิง เสร็จแล้วหลบหนีไปด้วยกันแสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับคนร้ายอื่นมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนไว้ในครอบครองและพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้าน และทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตด้วยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,289, 340, 340 ตรี, 371, 80, 83, 90, 91 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯมาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคสอง จำเลยที่ 2มีความผิดตามฟ้อง จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ลงโทษจำเลยที่ 2 ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(7) ประกอบมาตรา 80 และ 52 ซึ่งเป็นบทหนักที่สุด ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2ฐานมีและพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "คดีนี้ศาลล่างพิพากษาต้องกันมาว่าจำเลยที่ 2 มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 289(7), 80 และฐานปล้นทรัพย์ตามมาตรา 340 วรรคสี่,340 ตรี จำเลยที่ 2 ไม่ฎีกา ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่าจำเลยที่ 2 ร่วมกับพวกพยายามฆ่าและปล้นทรัพย์ผู้เสียหายจริง คงมีปัญหามาสู่การพิจารณาของศาลฎีกาตามฎีกาของโจทก์เพียงว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดฐานร่วมกันมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน และพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านและทางสาธารณะ โดยไม่ได้รับอนุญาตตามที่โจทก์ฟ้องและขอให้ลงโทษด้วยหรือไม่ เห็นว่า เกี่ยวกับคดีนี้ข้อเท็จจริงได้ความตามพยานหลักฐานของโจทก์ว่าคนร้ายที่ไปปล้นทรัพย์ผู้เสียหายมี 7-8 คนต่างมีอาวุธปืนพกสั้นและยาว 2 กระบอกติดตัวไป แม้พยานโจทก์ที่นำสืบมาฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 มีอาวุธปืนติดตัวไปด้วยก็ตามแต่การที่จำเลยที่ 2 ร่วมกับคนร้ายอื่นไปปล้นทรัพย์และพยายามฆ่าโดยใช้อาวุธปืนยิง เสร็จแล้วต่างก็หลบหนีไปด้วยกัน แสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับคนร้ายอื่นมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ส่วนปัญหาที่ว่าจำเลยที่ 2จะมีความผิดฐานร่วมกันพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตตามที่โจทก์ฟ้องหรือไม่นั้นศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า ความผิดฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน และทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตนั้นเป็นความผิดที่ร่วมกันกระทำด้วยกันได้ เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยที่ 2ได้ร่วมกับคนร้ายอื่นซึ่งมีอาวุธปืนไปทำการปล้นทรัพย์และพยายามฆ่าโดยใช้อาวุธปืนยิงแสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับพวกดังกล่าวพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน และทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมาย อันเป็นความผิดตามที่โจทก์ฟ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ วรรคแรก, 72 วรรคแรก, 72 ทวิวรรคสอง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 ลงโทษฐานร่วมกันมีอาวุธปืนฯจำคุก 2 ปี และลงโทษฐานพาอาวุธปืนฯ ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯซึ่งเป็นบทหนัก จำคุก 1 ปี เมื่อรวมกับโทษฐานพยายามฆ่าเจ้าทรัพย์ตามคำพิพากษาอุทธรณ์แล้ว เป็นจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 40 ปี 6 เดือนนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ประชา บุญวนิช-ดุสิต วราโห-คำนึง อุไรรัตน์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุปัญหาว่าความผิดใดเป็นความผิดเฉพาะตัวผู้กระทำไม่มีผู้อื่นเป็นตัวการร่วมกระทำตามมาตรา 83 ด้วยได้ จะมีได้แต่ผู้อื่นเป็นผู้สนับสนุนเท่านั้น เป็นกรณีที่พิจารณาได้จากตัวบทกฎหมายที่บัญญัติความผิดว่าโดยสภาพของตัวผู้กระทำการที่กฎหมายบัญญัติเป็นความผิดนั้น กฎหมายบัญญัติคุณสมบัติของผู้กระทำผิดไว้โดยเฉพาะเป็นพิเศษจากบุคคลธรรมดาทั่วไปอย่างไร หรือไม่ ถ้าผู้กระทำต้องมีคุณสมบัติหรือลักษณะเฉพาะตัวผิดไปจากบุคคลอื่นทั่วไปอย่างไรก็แสดงว่าเป็นความผิดเฉพาะตัวผู้มีคุณสมบัติหรือลักษณะตามที่ระบุไว้เท่านั้น ผู้ที่ไม่มีคุณสมบัติดังที่ระบุไว้โดยเฉพาะเช่นนั้นจะมีความผิดได้ก็เพียงแต่เป็นผู้สนับสนุนเท่านั้น ตัวอย่างที่มีมาแล้วในประมวลกฎหมายอาญา เช่น ผู้ใดเป็นเจ้าพนักงาน เป็นชาย ตามมาตรา 286 ก่อนแก้ไขโดยประกาศคณะปฏิวัติ หญิงใดตามมาตรา 301ผู้มีหน้าที่ตามมาตรา 307 ผู้มีตำแหน่งหน้าที่ตามมาตรา 324ความสำคัญมิได้อยู่ที่คำว่า "ผู้ใด" แต่อยู่ที่ความที่ระบุถึงสภาพที่เป็นผู้มีคุณสมบัติเฉพาะตัวตามที่ระบุไว้ นอกจากนี้ก็มีความผิดตามพระราชบัญญัติ เช่น เป็นนิติบุคคล เป็นเจ้าของหรือผู้ขับรถยนต์ ผู้รับอนุญาต ผู้จัดการนิติบุคคล ผู้ประกอบกิจการบางอย่าง ผู้ถือประทานบัตร เหล่านี้เป็นต้น ควรสังเกตว่ากรณีเหล่านี้เป็นคุณสมบัติเฉพาะตัวผู้กระทำการ ไม่ใช่กฎหมายบัญญัติถึงสภาพของการกระทำว่าเป็นการเฉพาะตัวหรือไม่ สภาพของการกระทำจึงไม่ใช่หลักที่จะพิจารณาว่าเป็นความผิดหรือไม่ แต่มีกรณีผู้เสพยาเสพติดตามคำพิพากษาฎีกาที่ 1073/25222522 ฎ.1087,และที่ 1984/25222522 ฎ.1611 วินิจฉัยว่า กฎหมายมุ่งหมายให้เป็นความผิดเฉพาะตัวผู้เสพ ผู้อื่นที่ฉีดยาเสพติดให้ไม่เป็นผู้ร่วมกระทำด้วย การวินิจฉัยตามสภาพของการกระทำเช่นนี้ไม่เป็นการชัดแจ้งแน่นอนไม่ใช่วินิจฉัยคุณสมบัติเฉพาะตัวผู้กระทำ แต่เป็นลักษณะของการกระทำไม่ควรถือเป็นหลักทั่วไป หากจะเป็นหลักก็น่าจะเป็นแต่ข้อยกเว้นเฉพาะกรณี จึงเป็นหลักทั่วไปไม่ได้ การพกพาอาวุธปืนติดตัวไปที่สาธารณะก็ดี การมีอาวุธปืนโดยไม่ได้รับใบอนุญาตก็ดี ไม่ใช่เรื่องคุณสมบัติเฉพาะตัวผู้กระทำการพกพาอาวุธปืนติดตัวหรือผู้มีอาวุธปืนโดยรับใบอนุญาต และคงเป็น ที่เห็นได้โดยสภาพของการกระทำด้วยว่า หลายคนพาอาวุธปืน 1 กระบอกไปด้วยกันก็ได้ คนหลายคนร่วมกันมีและครอบครองอาวุธปืนกระบอกเดียวกันก็ได้ ความผิดนี้จึงไม่ใช่ความผิดเฉพาะตัว แต่มีผู้ร่วมกระทำเป็นตัวการตามมาตรา 83 ด้วยกันหลายคนได้ จิตติคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,289, 340, 340 ตรี, 371, 80, 83, 90, 91 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯมาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคสอง จำเลยที่ 2มีความผิดตามฟ้อง จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ลงโทษจำเลยที่ 2 ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(7) ประกอบมาตรา 80 และ 52 ซึ่งเป็นบทหนักที่สุด ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2ฐานมีและพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "คดีนี้ศาลล่างพิพากษาต้องกันมาว่าจำเลยที่ 2 มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 289(7), 80 และฐานปล้นทรัพย์ตามมาตรา 340 วรรคสี่,340 ตรี จำเลยที่ 2 ไม่ฎีกา ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่าจำเลยที่ 2 ร่วมกับพวกพยายามฆ่าและปล้นทรัพย์ผู้เสียหายจริง คงมีปัญหามาสู่การพิจารณาของศาลฎีกาตามฎีกาของโจทก์เพียงว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดฐานร่วมกันมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน และพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านและทางสาธารณะ โดยไม่ได้รับอนุญาตตามที่โจทก์ฟ้องและขอให้ลงโทษด้วยหรือไม่ เห็นว่า เกี่ยวกับคดีนี้ข้อเท็จจริงได้ความตามพยานหลักฐานของโจทก์ว่าคนร้ายที่ไปปล้นทรัพย์ผู้เสียหายมี 7-8 คนต่างมีอาวุธปืนพกสั้นและยาว 2 กระบอกติดตัวไป แม้พยานโจทก์ที่นำสืบมาฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 มีอาวุธปืนติดตัวไปด้วยก็ตามแต่การที่จำเลยที่ 2 ร่วมกับคนร้ายอื่นไปปล้นทรัพย์และพยายามฆ่าโดยใช้อาวุธปืนยิง เสร็จแล้วต่างก็หลบหนีไปด้วยกัน แสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับคนร้ายอื่นมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ส่วนปัญหาที่ว่าจำเลยที่ 2จะมีความผิดฐานร่วมกันพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตตามที่โจทก์ฟ้องหรือไม่นั้นศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า ความผิดฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน และทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตนั้นเป็นความผิดที่ร่วมกันกระทำด้วยกันได้ เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยที่ 2ได้ร่วมกับคนร้ายอื่นซึ่งมีอาวุธปืนไปทำการปล้นทรัพย์และพยายามฆ่าโดยใช้อาวุธปืนยิงแสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับพวกดังกล่าวพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน และทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมาย อันเป็นความผิดตามที่โจทก์ฟ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ วรรคแรก, 72 วรรคแรก, 72 ทวิวรรคสอง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 ลงโทษฐานร่วมกันมีอาวุธปืนฯจำคุก 2 ปี และลงโทษฐานพาอาวุธปืนฯ ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯซึ่งเป็นบทหนัก จำคุก 1 ปี เมื่อรวมกับโทษฐานพยายามฆ่าเจ้าทรัพย์ตามคำพิพากษาอุทธรณ์แล้ว เป็นจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 40 ปี 6 เดือนนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1582/2531อัยการ เชียงใหม่โจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นาย ยงยุทธ โอวัชรินทร์โจทก์นาย พร ยง ประเดิม กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 58, ม. 83, ม. 340 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 7, ม. 8 ทวิ วรรคแรกความผิดฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน และทางสาธารณะ โดยมิได้รับอนุญาต เป็นความผิดที่ร่วมกระทำด้วยกันได้ จำเลยที่ 2 ร่วมกับคนร้าย 7-8 คนไปปล้นทรัพย์โดยมีอาวุธปืนติดตัวไป 6 กระบอก แม้จะฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 มีอาวุธปืนติดตัวไปด้วยก็ตาม แต่การที่จำเลยที่ 2 ร่วมกับคนร้ายอื่นไปปล้นทรัพย์และพยายามฆ่าเจ้าทรัพย์โดยใช้ปืนยิง เสร็จแล้วหลบหนีไปด้วยกันแสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับคนร้ายอื่นมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนไว้ในครอบครองและพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้าน และทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตด้วยโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,289, 340, 340 ตรี, 371, 80, 83, 90, 91 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯมาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคสอง จำเลยที่ 2มีความผิดตามฟ้อง จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ลงโทษจำเลยที่ 2 ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(7) ประกอบมาตรา 80 และ 52 ซึ่งเป็นบทหนักที่สุด ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2ฐานมีและพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "คดีนี้ศาลล่างพิพากษาต้องกันมาว่าจำเลยที่ 2 มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 289(7), 80 และฐานปล้นทรัพย์ตามมาตรา 340 วรรคสี่,340 ตรี จำเลยที่ 2 ไม่ฎีกา ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่าจำเลยที่ 2 ร่วมกับพวกพยายามฆ่าและปล้นทรัพย์ผู้เสียหายจริง คงมีปัญหามาสู่การพิจารณาของศาลฎีกาตามฎีกาของโจทก์เพียงว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดฐานร่วมกันมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน และพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านและทางสาธารณะ โดยไม่ได้รับอนุญาตตามที่โจทก์ฟ้องและขอให้ลงโทษด้วยหรือไม่ เห็นว่า เกี่ยวกับคดีนี้ข้อเท็จจริงได้ความตามพยานหลักฐานของโจทก์ว่าคนร้ายที่ไปปล้นทรัพย์ผู้เสียหายมี 7-8 คนต่างมีอาวุธปืนพกสั้นและยาว 2 กระบอกติดตัวไป แม้พยานโจทก์ที่นำสืบมาฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 มีอาวุธปืนติดตัวไปด้วยก็ตามแต่การที่จำเลยที่ 2 ร่วมกับคนร้ายอื่นไปปล้นทรัพย์และพยายามฆ่าโดยใช้อาวุธปืนยิง เสร็จแล้วต่างก็หลบหนีไปด้วยกัน แสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับคนร้ายอื่นมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ส่วนปัญหาที่ว่าจำเลยที่ 2จะมีความผิดฐานร่วมกันพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตตามที่โจทก์ฟ้องหรือไม่นั้นศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า ความผิดฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน และทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตนั้นเป็นความผิดที่ร่วมกันกระทำด้วยกันได้ เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยที่ 2ได้ร่วมกับคนร้ายอื่นซึ่งมีอาวุธปืนไปทำการปล้นทรัพย์และพยายามฆ่าโดยใช้อาวุธปืนยิงแสดงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับพวกดังกล่าวพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน และทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมาย อันเป็นความผิดตามที่โจทก์ฟ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ วรรคแรก, 72 วรรคแรก, 72 ทวิวรรคสอง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 ลงโทษฐานร่วมกันมีอาวุธปืนฯจำคุก 2 ปี และลงโทษฐานพาอาวุธปืนฯ ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯซึ่งเป็นบทหนัก จำคุก 1 ปี เมื่อรวมกับโทษฐานพยายามฆ่าเจ้าทรัพย์ตามคำพิพากษาอุทธรณ์แล้ว เป็นจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 40 ปี 6 เดือนนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ประชา บุญวนิช-ดุสิต วราโห-คำนึง อุไรรัตน์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุปัญหาว่าความผิดใดเป็นความผิดเฉพาะตัวผู้กระทำไม่มีผู้อื่นเป็นตัวการร่วมกระทำตามมาตรา 83 ด้วยได้ จะมีได้แต่ผู้อื่นเป็นผู้สนับสนุนเท่านั้น เป็นกรณีที่พิจารณาได้จากตัวบทกฎหมายที่บัญญัติความผิดว่าโดยสภาพของตัวผู้กระทำการที่กฎหมายบัญญัติเป็นความผิดนั้น กฎหมายบัญญัติคุณสมบัติของผู้กระทำผิดไว้โดยเฉพาะเป็นพิเศษจากบุคคลธรรมดาทั่วไปอย่างไร หรือไม่ ถ้าผู้กระทำต้องมีคุณสมบัติหรือลักษณะเฉพาะตัวผิดไปจากบุคคลอื่นทั่วไปอย่างไรก็แสดงว่าเป็นความผิดเฉพาะตัวผู้มีคุณสมบัติหรือลักษณะตามที่ระบุไว้เท่านั้น ผู้ที่ไม่มีคุณสมบัติดังที่ระบุไว้โดยเฉพาะเช่นนั้นจะมีความผิดได้ก็เพียงแต่เป็นผู้สนับสนุนเท่านั้น ตัวอย่างที่มีมาแล้วในประมวลกฎหมายอาญา เช่น ผู้ใดเป็นเจ้าพนักงาน เป็นชาย ตามมาตรา 286 ก่อนแก้ไขโดยประกาศคณะปฏิวัติ หญิงใดตามมาตรา 301ผู้มีหน้าที่ตามมาตรา 307 ผู้มีตำแหน่งหน้าที่ตามมาตรา 324ความสำคัญมิได้อยู่ที่คำว่า "ผู้ใด" แต่อยู่ที่ความที่ระบุถึงสภาพที่เป็นผู้มีคุณสมบัติเฉพาะตัวตามที่ระบุไว้ นอกจากนี้ก็มีความผิดตามพระราชบัญญัติ เช่น เป็นนิติบุคคล เป็นเจ้าของหรือผู้ขับรถยนต์ ผู้รับอนุญาต ผู้จัดการนิติบุคคล ผู้ประกอบกิจการบางอย่าง ผู้ถือประทานบัตร เหล่านี้เป็นต้น ควรสังเกตว่ากรณีเหล่านี้เป็นคุณสมบัติเฉพาะตัวผู้กระทำการ ไม่ใช่กฎหมายบัญญัติถึงสภาพของการกระทำว่าเป็นการเฉพาะตัวหรือไม่ สภาพของการกระทำจึงไม่ใช่หลักที่จะพิจารณาว่าเป็นความผิดหรือไม่ แต่มีกรณีผู้เสพยาเสพติดตามคำพิพากษาฎีกาที่ 1073/25222522 ฎ.1087,และที่ 1984/25222522 ฎ.1611 วินิจฉัยว่า กฎหมายมุ่งหมายให้เป็นความผิดเฉพาะตัวผู้เสพ ผู้อื่นที่ฉีดยาเสพติดให้ไม่เป็นผู้ร่วมกระทำด้วย การวินิจฉัยตามสภาพของการกระทำเช่นนี้ไม่เป็นการชัดแจ้งแน่นอนไม่ใช่วินิจฉัยคุณสมบัติเฉพาะตัวผู้กระทำ แต่เป็นลักษณะของการกระทำไม่ควรถือเป็นหลักทั่วไป หากจะเป็นหลักก็น่าจะเป็นแต่ข้อยกเว้นเฉพาะกรณี จึงเป็นหลักทั่วไปไม่ได้ การพกพาอาวุธปืนติดตัวไปที่สาธารณะก็ดี การมีอาวุธปืนโดยไม่ได้รับใบอนุญาตก็ดี ไม่ใช่เรื่องคุณสมบัติเฉพาะตัวผู้กระทำการพกพาอาวุธปืนติดตัวหรือผู้มีอาวุธปืนโดยรับใบอนุญาต และคงเป็น ที่เห็นได้โดยสภาพของการกระทำด้วยว่า หลายคนพาอาวุธปืน 1 กระบอกไปด้วยกันก็ได้ คนหลายคนร่วมกันมีและครอบครองอาวุธปืนกระบอกเดียวกันก็ได้ ความผิดนี้จึงไม่ใช่ความผิดเฉพาะตัว แต่มีผู้ร่วมกระทำเป็นตัวการตามมาตรา 83 ด้วยกันหลายคนได้ จิตติ