คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 25512หลักกฎหมาย: จำเลยได้รับหมายเรียกและทราบกำหนดนัดพิจารณาของศาลแล้วแต่ไม่แต่งทนายความเข้ามาดำเนินคดีเพราะขณะนั้นจำเลยมีกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนไม่ครบ ต่อมาจำเลยได้ดำเนินการจดทะเบียนเปลี่ยนแปลงอำนาจกรรมการให้ ส. คนเดียวลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของบริษัทกระทำการแทนจำเลยได้ ซึ่งหลังจากที่มีการเปลี่ยนแปลงอำนาจกรรมการของจำเลยแล้วยังอยู่ในระหว่างนัดสืบพยานโจทก์ เมื่อจำเลยไม่ดำเนินการแจ้งข้อขัดข้องให้ศาลทราบ ย่อมถือว่าจำเลยจงใจขาดนัดพิจารณา ไม่มีเหตุที่จะขอพิจารณาใหม่.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ทั้งสิบเอ็ดสำนวนฟ้องเรียกค่าชดเชยและค่าจ้างค้างจ่ายจากจำเลยศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่า จำเลยทั้งสิบเอ็ดสำนวนขาดนัดและพิจารณาชี้ขาดตัดสินคดีไปฝ่ายเดียว แล้วมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 4กันยายน 2529 โดยพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยและค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ทั้งหมดตามฟ้อง ต่อมาวันที่ 30 ตุลาคม 2529 จำเลยได้ยื่นคำร้องลงวันที่ 30 ตุลาคม 2529 ขอให้พิจารณาใหม่ โดยอ้างว่าเจ้าหน้าที่ของศาลได้ส่งคำบังคับให้แก่จำเลยโดยวิธีปิดหมายเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2529 ในชั้นแรกจำเลยได้รับหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องของโจทก์แล้ว ซึ่งขณะนั้นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำกิจการแทนบริษัทจำเลยได้คือนายสมชาย ชัยศรีชวาลา และนายอำพล ตันทโอภาสโดยกรรมการทั้งสองคนต้องลงลายมือชื่อร่วมกันและประทับตราสำคัญของบริษัท แต่นายอำพล ตันทโอภาสไม่มาทำงานและตามตัวไม่พบ จำเลยจึงไม่สามารถดำเนินการตั้งตัวแทนหรือทนายความเข้าต่อสู้คดีแทนจำเลยได้ขณะนี้จำเลยได้จดทะเบียนเปลี่ยนแปลงอำนาจกรรมการใหม่แล้ว จำเลยมิได้เจตนาจงใจขาดนัด และคดีของจำเลยมีทางชนะได้ ขอให้ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้พิจารณาใหม่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งในวันเดียวกันว่า ศาลสั่งให้จำเลยขาดนัดตั้งแต่วันที่ 16 กรกฎาคม 2529 และในการสืบพยานโจทก์ฝ่ายเดียวก็แจ้งให้จำเลยทราบนัดมาโดยตลอด แต่จำเลยก็ไม่มาศาลหรือแจ้งเหตุขัดข้องใด ๆ ให้ศาลทราบ จำเลยเพิ่งมายกเหตุขัดข้องขึ้นตามคำร้องฉบับนี้ซึ่งล่วงเลยมาเป็นเวลานานและเกินเวลา 7 วัน นับแต่ศาลแรงงานกลางสั่งว่าจำเลยขาดนัดแล้ว จำเลยไม่มีสิทธิขอให้พิจารณาใหม่ตามมาตรา 40แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 ให้ยกคำร้องจำเลยทั้งสิบเอ็ดสำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "...แม้ในขณะที่จำเลยได้รับหมายเรียกและทราบกำหนดวันนัดพิจารณาของศาลแรงงานกลางนั้น จำเลยจะมีกรรมการผู้มีอำนาจกระทำกิจการแทนไม่ครบ อันเป็นเหตุให้จำเลยไม่สามารถที่จะตั้งทนายความเข้ามาดำเนินคดีแทนจำเลยได้ตามคำร้องของจำเลยก็ดี แต่หลังจากนั้นจำเลยก็ได้ดำเนินการจดทะเบียนเปลี่ยนแปลงอำนาจกรรมการโดยนายสมชาย ชัยศรีชวาลา คนเดียวลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของบริษัทมีอำนาจกระทำกิจการแทนบริษัทจำเลยได้ ปรากฎตามสำเนาหนังสือรับรองสำนักงานทะเบียนหุ้นส่วนบริษัทกรุงเทพมหานครเอกสารท้ายคำร้องหมายเลข 2 ที่นายทะเบียนออกให้จำเลยเมื่อวันที่ 13สิงหาคม 2529 ซึ่งในช่วงเวลาเช่นว่านี้เป็นต้นไปจำเลยสามารถที่จะแต่งตั้งทนายความเข้ามาดำเนินคดีแทนจำเลยได้ เพราะคดีอยู่ในระหว่างนัดพิจารณาสืบพยานโจทก์ดังกล่าวมาแล้ว แต่จำเลยก็หาได้ดำเนินการแจ้งเหตุขัดข้องตามที่กล่าวอ้างมาในคำร้องให้ศาลแรงงานกลางทราบไม่ กรณีจึงถือได้ว่าจำเลยจงใจขาดนัด ไม่มีเหตุที่จะขอให้พิจารณาใหม่ได้ ที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งยกคำร้องขอให้พิจารณาใหม่ของจำเลยนั้นชอบแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยทั้งสิบเอ็ดสำนวนฟังไม่ขึ้น". ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 865 - 875/2530นายประสิทธิ์ ไพจิตร กับพวกโจทก์บริษัทรอแยล พรอพเปอร์ตี้ จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 207 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31, ม. 37, ม. 40, ม. 41จำเลยได้รับหมายเรียกและทราบกำหนดนัดพิจารณาของศาลแล้วแต่ไม่แต่งทนายความเข้ามาดำเนินคดีเพราะขณะนั้นจำเลยมีกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนไม่ครบ ต่อมาจำเลยได้ดำเนินการจดทะเบียนเปลี่ยนแปลงอำนาจกรรมการให้ ส. คนเดียวลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของบริษัทกระทำการแทนจำเลยได้ ซึ่งหลังจากที่มีการเปลี่ยนแปลงอำนาจกรรมการของจำเลยแล้วยังอยู่ในระหว่างนัดสืบพยานโจทก์ เมื่อจำเลยไม่ดำเนินการแจ้งข้อขัดข้องให้ศาลทราบ ย่อมถือว่าจำเลยจงใจขาดนัดพิจารณา ไม่มีเหตุที่จะขอพิจารณาใหม่.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ทั้งสิบเอ็ดสำนวนฟ้องเรียกค่าชดเชยและค่าจ้างค้างจ่ายจากจำเลยศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่า จำเลยทั้งสิบเอ็ดสำนวนขาดนัดและพิจารณาชี้ขาดตัดสินคดีไปฝ่ายเดียว แล้วมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 4กันยายน 2529 โดยพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยและค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ทั้งหมดตามฟ้อง ต่อมาวันที่ 30 ตุลาคม 2529 จำเลยได้ยื่นคำร้องลงวันที่ 30 ตุลาคม 2529 ขอให้พิจารณาใหม่ โดยอ้างว่าเจ้าหน้าที่ของศาลได้ส่งคำบังคับให้แก่จำเลยโดยวิธีปิดหมายเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2529 ในชั้นแรกจำเลยได้รับหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องของโจทก์แล้ว ซึ่งขณะนั้นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำกิจการแทนบริษัทจำเลยได้คือนายสมชาย ชัยศรีชวาลา และนายอำพล ตันทโอภาสโดยกรรมการทั้งสองคนต้องลงลายมือชื่อร่วมกันและประทับตราสำคัญของบริษัท แต่นายอำพล ตันทโอภาสไม่มาทำงานและตามตัวไม่พบ จำเลยจึงไม่สามารถดำเนินการตั้งตัวแทนหรือทนายความเข้าต่อสู้คดีแทนจำเลยได้ขณะนี้จำเลยได้จดทะเบียนเปลี่ยนแปลงอำนาจกรรมการใหม่แล้ว จำเลยมิได้เจตนาจงใจขาดนัด และคดีของจำเลยมีทางชนะได้ ขอให้ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้พิจารณาใหม่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งในวันเดียวกันว่า ศาลสั่งให้จำเลยขาดนัดตั้งแต่วันที่ 16 กรกฎาคม 2529 และในการสืบพยานโจทก์ฝ่ายเดียวก็แจ้งให้จำเลยทราบนัดมาโดยตลอด แต่จำเลยก็ไม่มาศาลหรือแจ้งเหตุขัดข้องใด ๆ ให้ศาลทราบ จำเลยเพิ่งมายกเหตุขัดข้องขึ้นตามคำร้องฉบับนี้ซึ่งล่วงเลยมาเป็นเวลานานและเกินเวลา 7 วัน นับแต่ศาลแรงงานกลางสั่งว่าจำเลยขาดนัดแล้ว จำเลยไม่มีสิทธิขอให้พิจารณาใหม่ตามมาตรา 40แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 ให้ยกคำร้องจำเลยทั้งสิบเอ็ดสำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "...แม้ในขณะที่จำเลยได้รับหมายเรียกและทราบกำหนดวันนัดพิจารณาของศาลแรงงานกลางนั้น จำเลยจะมีกรรมการผู้มีอำนาจกระทำกิจการแทนไม่ครบ อันเป็นเหตุให้จำเลยไม่สามารถที่จะตั้งทนายความเข้ามาดำเนินคดีแทนจำเลยได้ตามคำร้องของจำเลยก็ดี แต่หลังจากนั้นจำเลยก็ได้ดำเนินการจดทะเบียนเปลี่ยนแปลงอำนาจกรรมการโดยนายสมชาย ชัยศรีชวาลา คนเดียวลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของบริษัทมีอำนาจกระทำกิจการแทนบริษัทจำเลยได้ ปรากฎตามสำเนาหนังสือรับรองสำนักงานทะเบียนหุ้นส่วนบริษัทกรุงเทพมหานครเอกสารท้ายคำร้องหมายเลข 2 ที่นายทะเบียนออกให้จำเลยเมื่อวันที่ 13สิงหาคม 2529 ซึ่งในช่วงเวลาเช่นว่านี้เป็นต้นไปจำเลยสามารถที่จะแต่งตั้งทนายความเข้ามาดำเนินคดีแทนจำเลยได้ เพราะคดีอยู่ในระหว่างนัดพิจารณาสืบพยานโจทก์ดังกล่าวมาแล้ว แต่จำเลยก็หาได้ดำเนินการแจ้งเหตุขัดข้องตามที่กล่าวอ้างมาในคำร้องให้ศาลแรงงานกลางทราบไม่ กรณีจึงถือได้ว่าจำเลยจงใจขาดนัด ไม่มีเหตุที่จะขอให้พิจารณาใหม่ได้ ที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งยกคำร้องขอให้พิจารณาใหม่ของจำเลยนั้นชอบแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยทั้งสิบเอ็ดสำนวนฟังไม่ขึ้น".(สุรัตน์ ศรีอนุพันธุ์-จุนท์ จันทรวงศ์-จำนง นิยมวิภาต)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุโดยหลักแล้วการพิเคราะห์ว่าคู่ความที่ขาดนัดพิจารณาได้ขาดนัดโดยจงใจหรือไม่ น่าจะต้องดูในวันขาดนัดเป็นสำคัญ กล่าวคือต้องดูว่าการที่คู่ความฝ่ายนั้นไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานนัดแรกของคดีนั้นเป็นการไม่มาโดยจงใจหรือไม่ ถ้ามิใช่ก็ต้องถือว่าเป็นการขาดนัดโดยไม่จงใจ แม้คู่ความฝ่ายนั้นจะทราบวันนัดสืบพยานครั้งต่อ ๆ มาแล้วยังคงไม่มาศาลอีกก็ตาม อย่างไรก็ตาม การที่คู่ความฝ่ายที่ขาดนัดทราบวันนัดสืบพยานนัดต่อ ๆ มาแล้วยังคงจงใจไม่มาศาลนั้น อาจเป็นเหตุสำคัญประการหนึ่งที่ทำให้ศาลฟังข้อเท็จจริงว่าเป็นการจงใจขาดนัดในนัดแรกได้ง่ายขึ้นคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้น่าจะเป็นเพียงตัวอย่างหนึ่งของการฟังข้อเท็จจริงว่าจงใจขาดนัดหรือไม่เท่านั้น หาได้ประสงค์จะวางหลักกฎหมายในเรื่องนี้ไว้ให้เป็นการเคร่งครัดไม่ อนึ่ง เนื่องจากคดีนี้เป็นคดีแรงงาน ซึ่งมีมาตรา 41แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 บัญญัติถึงกรณีที่ศาลแรงงานมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาตามมาตรา 40 วรรคสอง ไว้เป็นพิเศษว่า "หากจำเลยมาแถลงให้ศาลแรงงานทราบถึงความจำเป็นที่ไม่อาจมาศาลใดภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่ศาลแรงงานมีคำสั่ง ศาลแรงงานมีอำนาจไต่สวนถึงเหตุแห่งความจำเป็นนั้นได้ และหากเห็นเป็นการสมควรให้ศาลแรงงานมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งตามมาตรา 40 และดำเนินกระบวนพิจารณาที่ได้กระทำหลังจากที่ได้มีคำสั่งตามมาตรา 40 นั้นใหม่เสมือนหนึ่งมิได้เคยมีกระบวนพิจารณาเช่นว่านั้น" แม้บทบัญญัติดังกล่าวนี้จะมิได้มีผลถึงขนาดตัดสิทธิคู่ความผู้ขาดนัดพิจารณาว่าจะมาขอพิจารณาใหม่ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 208 ในภายหลังไม่ได้(ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 258-259/2529) แต่ก็อาจมีน้ำหนักสำหรับคดีแรงงานอยู่บ้างในการที่ศาลจะวินิจฉัยว่าเป็นการขาดนัดโดยจงใจหรือไม่ ดังตัวอย่างตามคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้. จรัญ ภัคดีธนากุลคำพิพากษา: โจทก์ทั้งสิบเอ็ดสำนวนฟ้องเรียกค่าชดเชยและค่าจ้างค้างจ่ายจากจำเลยศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่า จำเลยทั้งสิบเอ็ดสำนวนขาดนัดและพิจารณาชี้ขาดตัดสินคดีไปฝ่ายเดียว แล้วมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 4กันยายน 2529 โดยพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยและค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ทั้งหมดตามฟ้อง ต่อมาวันที่ 30 ตุลาคม 2529 จำเลยได้ยื่นคำร้องลงวันที่ 30 ตุลาคม 2529 ขอให้พิจารณาใหม่ โดยอ้างว่าเจ้าหน้าที่ของศาลได้ส่งคำบังคับให้แก่จำเลยโดยวิธีปิดหมายเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2529 ในชั้นแรกจำเลยได้รับหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องของโจทก์แล้ว ซึ่งขณะนั้นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำกิจการแทนบริษัทจำเลยได้คือนายสมชาย ชัยศรีชวาลา และนายอำพล ตันทโอภาสโดยกรรมการทั้งสองคนต้องลงลายมือชื่อร่วมกันและประทับตราสำคัญของบริษัท แต่นายอำพล ตันทโอภาสไม่มาทำงานและตามตัวไม่พบ จำเลยจึงไม่สามารถดำเนินการตั้งตัวแทนหรือทนายความเข้าต่อสู้คดีแทนจำเลยได้ขณะนี้จำเลยได้จดทะเบียนเปลี่ยนแปลงอำนาจกรรมการใหม่แล้ว จำเลยมิได้เจตนาจงใจขาดนัด และคดีของจำเลยมีทางชนะได้ ขอให้ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้พิจารณาใหม่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งในวันเดียวกันว่า ศาลสั่งให้จำเลยขาดนัดตั้งแต่วันที่ 16 กรกฎาคม 2529 และในการสืบพยานโจทก์ฝ่ายเดียวก็แจ้งให้จำเลยทราบนัดมาโดยตลอด แต่จำเลยก็ไม่มาศาลหรือแจ้งเหตุขัดข้องใด ๆ ให้ศาลทราบ จำเลยเพิ่งมายกเหตุขัดข้องขึ้นตามคำร้องฉบับนี้ซึ่งล่วงเลยมาเป็นเวลานานและเกินเวลา 7 วัน นับแต่ศาลแรงงานกลางสั่งว่าจำเลยขาดนัดแล้ว จำเลยไม่มีสิทธิขอให้พิจารณาใหม่ตามมาตรา 40แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 ให้ยกคำร้องจำเลยทั้งสิบเอ็ดสำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "...แม้ในขณะที่จำเลยได้รับหมายเรียกและทราบกำหนดวันนัดพิจารณาของศาลแรงงานกลางนั้น จำเลยจะมีกรรมการผู้มีอำนาจกระทำกิจการแทนไม่ครบ อันเป็นเหตุให้จำเลยไม่สามารถที่จะตั้งทนายความเข้ามาดำเนินคดีแทนจำเลยได้ตามคำร้องของจำเลยก็ดี แต่หลังจากนั้นจำเลยก็ได้ดำเนินการจดทะเบียนเปลี่ยนแปลงอำนาจกรรมการโดยนายสมชาย ชัยศรีชวาลา คนเดียวลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของบริษัทมีอำนาจกระทำกิจการแทนบริษัทจำเลยได้ ปรากฎตามสำเนาหนังสือรับรองสำนักงานทะเบียนหุ้นส่วนบริษัทกรุงเทพมหานครเอกสารท้ายคำร้องหมายเลข 2 ที่นายทะเบียนออกให้จำเลยเมื่อวันที่ 13สิงหาคม 2529 ซึ่งในช่วงเวลาเช่นว่านี้เป็นต้นไปจำเลยสามารถที่จะแต่งตั้งทนายความเข้ามาดำเนินคดีแทนจำเลยได้ เพราะคดีอยู่ในระหว่างนัดพิจารณาสืบพยานโจทก์ดังกล่าวมาแล้ว แต่จำเลยก็หาได้ดำเนินการแจ้งเหตุขัดข้องตามที่กล่าวอ้างมาในคำร้องให้ศาลแรงงานกลางทราบไม่ กรณีจึงถือได้ว่าจำเลยจงใจขาดนัด ไม่มีเหตุที่จะขอให้พิจารณาใหม่ได้ ที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งยกคำร้องขอให้พิจารณาใหม่ของจำเลยนั้นชอบแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยทั้งสิบเอ็ดสำนวนฟังไม่ขึ้น". ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 865 - 875/2530นายประสิทธิ์ ไพจิตร กับพวกโจทก์บริษัทรอแยล พรอพเปอร์ตี้ จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 207 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31, ม. 37, ม. 40, ม. 41จำเลยได้รับหมายเรียกและทราบกำหนดนัดพิจารณาของศาลแล้วแต่ไม่แต่งทนายความเข้ามาดำเนินคดีเพราะขณะนั้นจำเลยมีกรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนไม่ครบ ต่อมาจำเลยได้ดำเนินการจดทะเบียนเปลี่ยนแปลงอำนาจกรรมการให้ ส. คนเดียวลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของบริษัทกระทำการแทนจำเลยได้ ซึ่งหลังจากที่มีการเปลี่ยนแปลงอำนาจกรรมการของจำเลยแล้วยังอยู่ในระหว่างนัดสืบพยานโจทก์ เมื่อจำเลยไม่ดำเนินการแจ้งข้อขัดข้องให้ศาลทราบ ย่อมถือว่าจำเลยจงใจขาดนัดพิจารณา ไม่มีเหตุที่จะขอพิจารณาใหม่.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ทั้งสิบเอ็ดสำนวนฟ้องเรียกค่าชดเชยและค่าจ้างค้างจ่ายจากจำเลยศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่า จำเลยทั้งสิบเอ็ดสำนวนขาดนัดและพิจารณาชี้ขาดตัดสินคดีไปฝ่ายเดียว แล้วมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 4กันยายน 2529 โดยพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยและค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์ทั้งหมดตามฟ้อง ต่อมาวันที่ 30 ตุลาคม 2529 จำเลยได้ยื่นคำร้องลงวันที่ 30 ตุลาคม 2529 ขอให้พิจารณาใหม่ โดยอ้างว่าเจ้าหน้าที่ของศาลได้ส่งคำบังคับให้แก่จำเลยโดยวิธีปิดหมายเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2529 ในชั้นแรกจำเลยได้รับหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องของโจทก์แล้ว ซึ่งขณะนั้นกรรมการผู้มีอำนาจกระทำกิจการแทนบริษัทจำเลยได้คือนายสมชาย ชัยศรีชวาลา และนายอำพล ตันทโอภาสโดยกรรมการทั้งสองคนต้องลงลายมือชื่อร่วมกันและประทับตราสำคัญของบริษัท แต่นายอำพล ตันทโอภาสไม่มาทำงานและตามตัวไม่พบ จำเลยจึงไม่สามารถดำเนินการตั้งตัวแทนหรือทนายความเข้าต่อสู้คดีแทนจำเลยได้ขณะนี้จำเลยได้จดทะเบียนเปลี่ยนแปลงอำนาจกรรมการใหม่แล้ว จำเลยมิได้เจตนาจงใจขาดนัด และคดีของจำเลยมีทางชนะได้ ขอให้ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้พิจารณาใหม่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งในวันเดียวกันว่า ศาลสั่งให้จำเลยขาดนัดตั้งแต่วันที่ 16 กรกฎาคม 2529 และในการสืบพยานโจทก์ฝ่ายเดียวก็แจ้งให้จำเลยทราบนัดมาโดยตลอด แต่จำเลยก็ไม่มาศาลหรือแจ้งเหตุขัดข้องใด ๆ ให้ศาลทราบ จำเลยเพิ่งมายกเหตุขัดข้องขึ้นตามคำร้องฉบับนี้ซึ่งล่วงเลยมาเป็นเวลานานและเกินเวลา 7 วัน นับแต่ศาลแรงงานกลางสั่งว่าจำเลยขาดนัดแล้ว จำเลยไม่มีสิทธิขอให้พิจารณาใหม่ตามมาตรา 40แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 ให้ยกคำร้องจำเลยทั้งสิบเอ็ดสำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "...แม้ในขณะที่จำเลยได้รับหมายเรียกและทราบกำหนดวันนัดพิจารณาของศาลแรงงานกลางนั้น จำเลยจะมีกรรมการผู้มีอำนาจกระทำกิจการแทนไม่ครบ อันเป็นเหตุให้จำเลยไม่สามารถที่จะตั้งทนายความเข้ามาดำเนินคดีแทนจำเลยได้ตามคำร้องของจำเลยก็ดี แต่หลังจากนั้นจำเลยก็ได้ดำเนินการจดทะเบียนเปลี่ยนแปลงอำนาจกรรมการโดยนายสมชาย ชัยศรีชวาลา คนเดียวลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของบริษัทมีอำนาจกระทำกิจการแทนบริษัทจำเลยได้ ปรากฎตามสำเนาหนังสือรับรองสำนักงานทะเบียนหุ้นส่วนบริษัทกรุงเทพมหานครเอกสารท้ายคำร้องหมายเลข 2 ที่นายทะเบียนออกให้จำเลยเมื่อวันที่ 13สิงหาคม 2529 ซึ่งในช่วงเวลาเช่นว่านี้เป็นต้นไปจำเลยสามารถที่จะแต่งตั้งทนายความเข้ามาดำเนินคดีแทนจำเลยได้ เพราะคดีอยู่ในระหว่างนัดพิจารณาสืบพยานโจทก์ดังกล่าวมาแล้ว แต่จำเลยก็หาได้ดำเนินการแจ้งเหตุขัดข้องตามที่กล่าวอ้างมาในคำร้องให้ศาลแรงงานกลางทราบไม่ กรณีจึงถือได้ว่าจำเลยจงใจขาดนัด ไม่มีเหตุที่จะขอให้พิจารณาใหม่ได้ ที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งยกคำร้องขอให้พิจารณาใหม่ของจำเลยนั้นชอบแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยทั้งสิบเอ็ดสำนวนฟังไม่ขึ้น".(สุรัตน์ ศรีอนุพันธุ์-จุนท์ จันทรวงศ์-จำนง นิยมวิภาต)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุโดยหลักแล้วการพิเคราะห์ว่าคู่ความที่ขาดนัดพิจารณาได้ขาดนัดโดยจงใจหรือไม่ น่าจะต้องดูในวันขาดนัดเป็นสำคัญ กล่าวคือต้องดูว่าการที่คู่ความฝ่ายนั้นไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานนัดแรกของคดีนั้นเป็นการไม่มาโดยจงใจหรือไม่ ถ้ามิใช่ก็ต้องถือว่าเป็นการขาดนัดโดยไม่จงใจ แม้คู่ความฝ่ายนั้นจะทราบวันนัดสืบพยานครั้งต่อ ๆ มาแล้วยังคงไม่มาศาลอีกก็ตาม อย่างไรก็ตาม การที่คู่ความฝ่ายที่ขาดนัดทราบวันนัดสืบพยานนัดต่อ ๆ มาแล้วยังคงจงใจไม่มาศาลนั้น อาจเป็นเหตุสำคัญประการหนึ่งที่ทำให้ศาลฟังข้อเท็จจริงว่าเป็นการจงใจขาดนัดในนัดแรกได้ง่ายขึ้นคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้น่าจะเป็นเพียงตัวอย่างหนึ่งของการฟังข้อเท็จจริงว่าจงใจขาดนัดหรือไม่เท่านั้น หาได้ประสงค์จะวางหลักกฎหมายในเรื่องนี้ไว้ให้เป็นการเคร่งครัดไม่ อนึ่ง เนื่องจากคดีนี้เป็นคดีแรงงาน ซึ่งมีมาตรา 41แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 บัญญัติถึงกรณีที่ศาลแรงงานมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาตามมาตรา 40 วรรคสอง ไว้เป็นพิเศษว่า "หากจำเลยมาแถลงให้ศาลแรงงานทราบถึงความจำเป็นที่ไม่อาจมาศาลใดภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่ศาลแรงงานมีคำสั่ง ศาลแรงงานมีอำนาจไต่สวนถึงเหตุแห่งความจำเป็นนั้นได้ และหากเห็นเป็นการสมควรให้ศาลแรงงานมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งตามมาตรา 40 และดำเนินกระบวนพิจารณาที่ได้กระทำหลังจากที่ได้มีคำสั่งตามมาตรา 40 นั้นใหม่เสมือนหนึ่งมิได้เคยมีกระบวนพิจารณาเช่นว่านั้น" แม้บทบัญญัติดังกล่าวนี้จะมิได้มีผลถึงขนาดตัดสิทธิคู่ความผู้ขาดนัดพิจารณาว่าจะมาขอพิจารณาใหม่ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 208 ในภายหลังไม่ได้(ดูคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 258-259/2529) แต่ก็อาจมีน้ำหนักสำหรับคดีแรงงานอยู่บ้างในการที่ศาลจะวินิจฉัยว่าเป็นการขาดนัดโดยจงใจหรือไม่ ดังตัวอย่างตามคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้. จรัญ ภัคดีธนากุล