คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6471/2537หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์แทงทำร้ายผู้เสียหายที่ 1จำนวน 2 ครั้ง ในลักษณะเลือกแทงและแทงโดยแรง ปรากฏว่าผู้เสียหายที่ 1 มีบาดแผลที่คอด้านหลังข้างขวาเหนือกระดูกไหปลาร้า ยาวประมาณครึ่งนิ้ว ลึกเข้าไปข้างในที่กระดูกสะบักข้างขวามีลมรั่วในช่องปอดข้างขวาต้องเจาะเอาลมออก แพทย์ลงความเห็นว่าถ้ารักษาไม่ถูกต้องอาจทำให้ถึงตายได้ การกระทำของจำเลยที่ 2 ถือได้ว่ามีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายที่ 1 ให้ตาย จึงเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 ที่โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าหรือเป็นเพียงฐานทำร้ายร่างกายเป็นปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งจำเลยที่ 2 มิได้โต้แย้งไว้ในอุทธรณ์ ถือได้ว่าจำเลยที่ 2ไม่ประสงค์ต่อสู้ในปัญหานี้ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 จึงไม่มีอำนาจวินิจฉัยนั้น คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์แทงพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 2 เป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัสศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยที่ 2 ตามฟ้อง จำเลยที่ 2อุทธรณ์ว่าไม่ได้กระทำผิดตามที่โจทก์ฟ้อง เมื่อศาลอุทธรณ์ภาค 1ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 2 มิได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายที่ 2มีเพียงเจตนาทำร้ายเท่านั้น ศาลอุทธรณ์ภาค 1 ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดเพียงฐานทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2 ได้แม้ว่าจำเลยที่ 2 จะมิได้โต้แย้งไว้ในชั้นอุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าหรือทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2 ก็ตามโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้บังอาจกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน กล่าวคือ จำเลยที่ 1 ได้บังอาจมีอาวุธปืนพกรีวอลเวอร์ ขนาด .22 จำนวน 1 กระบอก กระสุนขนาด .22 จำนวน 4 นัดและมีอาวุธปืนพกลูกซองขนาด 12 จำนวน 1 กระบอกไว้ในครอบครองของจำเลยที่ 1 โดยมิได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมายจำเลยที่ 1 ได้พาอาวุธปืนดังกล่าวไปในงานบุญบั้งไฟวัดปาสังฆวนารามที่จัดให้มีการมหรสพงานรื่นเริง โดยไม่มีเหตุสมควร และจำเลยทั้งสองได้บังอาจร่วมกันพยายามฆ่านายวานิช ชนะพันธ์ ผู้เสียหายที่ 1 และนายสมพงษ์ วังสนาม ผู้เสียหายที่ 2 โดยจำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์เป็นอาวุธแทงผู้เสียหายที่ 1 ที่บริเวณไหปลาร้า กับที่สะบักและแทงทำร้ายผู้เสียหายที่ 2 ที่บริเวณซี่โครงในขณะที่จำเลยที่ 1ถืออาวุธปืนพกที่ติดตัวมาดังกล่าว คอยป้องกันมิให้ผู้อื่นเข้าช่วยเหลือผู้เสียหายทั้งสอง จำเลยทั้งสองได้กระทำไปตลอดแล้วแต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผล เพราะผู้เสียหายทั้งสองได้รับการรักษาทันท่วงที ผู้เสียหายทั้งสองได้รับอันตรายสาหัสต้องป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่า 20 วัน และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า 20 วัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 371, 80,83, 91 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72,72 ทวิ และขอให้ริบของกลางจำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพว่ามีอาวุธปืนลูกซอง ขนาดเบอร์ 12ไว้ในครอบครองตามฟ้อง ส่วนข้อหาอื่นจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 72 (ที่ถูกมาตรา 72วรรคหนึ่ง) และมีความผิดตามมาตรา 7 ทวิ วรรคหนึ่ง (ที่ถูกเป็นมาตรา 8 ทวิ วรรคสอง), 72 ทวิ วรรคสอง เรียงกระทงลงโทษฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก 1 ปี ฐานพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก 1 ปี รวมจำคุก 2 ปี จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 รวม 2 กระทง เรียงกระทงลงโทษจำคุกกระทงละ 10 ปี รวมจำคุก 20 ปี ริบของกลาง ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า ในความผิดที่เกี่ยวกับนายสมพงษ์ วังสนาม ผู้เสียหายที่ 2 จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 จำคุก 2 ปี รวมจำคุกจำเลยที่ 2มีกำหนด 12 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พิเคราะห์แล้วคดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์และจำเลยที่ 2 ว่าจำเลยที่ 2 กระทำความผิดตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นหรือไม่ แล้วฟังว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์แทงทำร้ายผู้เสียหายทั้งสองจริงปรากฏว่า ผู้เสียหายที่ 1 มีบาดแผลที่คอด้านหลังข้างขวาเหนือกระดูกไหปลาร้ายาวประมาณครึ่งนิ้ว ลึกเข้าไปข้างใน ที่ใต้กระดูกสะบักข้างขวามีลมรั่วในช่องปอดข้างขวา ต้องทำการเจาะเอาลมออกแพทย์มีความเห็นว่า ต้องรักษาตัวในโรงพยาบาล 7 วัน จึงให้กลับบ้านถ้ารักษาไม่ถูกต้องอาจทำให้ถึงตายได้ ปรากฏตามผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์เอกสารหมาย จ.5 เห็นว่าตามคำเบิกความของผู้เสียหายที่ 1 และผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 แทงผู้เสียหายที่ 1 จำนวน 2 ครั้ง ในลักษณะเลือกแทงและแทงโดยแรง การกระทำของจำเลยที่ 2 เห็นได้ว่ามีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายที่ 1 ให้ตาย จำเลยที่ 2 จึงมีความผิดตามที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1วินิจฉัย ฎีกาจำเลยที่ 2 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ในส่วนที่เกี่ยวกับผู้เสียหายที่ 2 ปรากฏว่า ได้รับบาดเจ็บที่หลังด้านซ้ายเป็นรูปสามแฉกทะลุเข้าไปแพทย์ได้ทำการเย็บบาดแผลและรับรักษาตัวในโรงพยาบาล 7 วัน จึงให้กลับบ้านบาดแผลรักษาประมาณ 7 วัน ถ้าไม่มีโรคแทรกซ้อน ปรากฏตามผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์เอกสารหมาย จ.6 เห็นว่าตามคำเบิกความของผู้เสียหายที่ 2 และผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยที่ 2 แทงผู้เสียหายที่ 2 เพียงครั้งเดียว บาดแผลไม่ปรากฏชัดว่าลึกมากน้อยเท่าใด ไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 2 มีสาเหตุกับผู้เสียหายที่ 2 มาก่อนข้อเท็จจริงยังไม่พอฟังว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายที่ 2คงฟังได้แต่เพียงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2เท่านั้นส่วนที่โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่าการกระทำของจำเลยที่ 2เป็นพยายามฆ่าหรือเป็นเพียงทำร้ายร่างกายเป็นปัญหาข้อเท็จจริงจำเลยที่ 2 มิได้โต้แย้งไว้ในชั้นอุทธรณ์ จำเลยที่ 2 ไม่ประสงค์ต่อสู้ในปัญหานี้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 จึงไม่มีอำนาจวินิจฉัยนั้น เห็นว่าคดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์แทงพยายามฆ่าผู้เสียหายทั้งสอง เป็นเหตุให้ผู้เสียหายทั้งสองได้รับอันตรายสาหัสศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยที่ 2 ตามฟ้อง จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ว่าไม่ได้กระทำความผิดตามที่โจทก์ฟ้อง เมื่อศาลอุทธรณ์ภาค 1 ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 2 มิได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายที่ 2 มีเพียงเจตนาทำร้ายเท่านั้น ศาลอุทธรณ์ภาค 1 ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2มีความผิดเพียงฐานทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2 ได้ แม้ว่าจำเลยที่ 2 จะมิได้โต้แย้งไว้ในชั้นอุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยที่ 2เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าหรือทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2 ดังที่โจทก์กล่าวอ้างในฎีกาก็ตามพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6471/2537พนักงานอัยการ จังหวัด ร้อยเอ็ดโจทก์นาย ทวี อยู่ หิน กอง กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 59 วรรคสอง, ม. 80, ม. 288, ม. 295, ม. 297 ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 158 (5), ม. 192 วรรคหก, ม. 215 ป.วิ.พ. ม. 225 จำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์แทงทำร้ายผู้เสียหายที่ 1จำนวน 2 ครั้ง ในลักษณะเลือกแทงและแทงโดยแรง ปรากฏว่าผู้เสียหายที่ 1 มีบาดแผลที่คอด้านหลังข้างขวาเหนือกระดูกไหปลาร้า ยาวประมาณครึ่งนิ้ว ลึกเข้าไปข้างในที่กระดูกสะบักข้างขวามีลมรั่วในช่องปอดข้างขวาต้องเจาะเอาลมออก แพทย์ลงความเห็นว่าถ้ารักษาไม่ถูกต้องอาจทำให้ถึงตายได้ การกระทำของจำเลยที่ 2 ถือได้ว่ามีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายที่ 1 ให้ตาย จึงเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 ที่โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าหรือเป็นเพียงฐานทำร้ายร่างกายเป็นปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งจำเลยที่ 2 มิได้โต้แย้งไว้ในอุทธรณ์ ถือได้ว่าจำเลยที่ 2ไม่ประสงค์ต่อสู้ในปัญหานี้ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 จึงไม่มีอำนาจวินิจฉัยนั้น คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์แทงพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 2 เป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัสศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยที่ 2 ตามฟ้อง จำเลยที่ 2อุทธรณ์ว่าไม่ได้กระทำผิดตามที่โจทก์ฟ้อง เมื่อศาลอุทธรณ์ภาค 1ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 2 มิได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายที่ 2มีเพียงเจตนาทำร้ายเท่านั้น ศาลอุทธรณ์ภาค 1 ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดเพียงฐานทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2 ได้แม้ว่าจำเลยที่ 2 จะมิได้โต้แย้งไว้ในชั้นอุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าหรือทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2 ก็ตามโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้บังอาจกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน กล่าวคือ จำเลยที่ 1 ได้บังอาจมีอาวุธปืนพกรีวอลเวอร์ ขนาด .22 จำนวน 1 กระบอก กระสุนขนาด .22 จำนวน 4 นัดและมีอาวุธปืนพกลูกซองขนาด 12 จำนวน 1 กระบอกไว้ในครอบครองของจำเลยที่ 1 โดยมิได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมายจำเลยที่ 1 ได้พาอาวุธปืนดังกล่าวไปในงานบุญบั้งไฟวัดปาสังฆวนารามที่จัดให้มีการมหรสพงานรื่นเริง โดยไม่มีเหตุสมควร และจำเลยทั้งสองได้บังอาจร่วมกันพยายามฆ่านายวานิช ชนะพันธ์ ผู้เสียหายที่ 1 และนายสมพงษ์ วังสนาม ผู้เสียหายที่ 2 โดยจำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์เป็นอาวุธแทงผู้เสียหายที่ 1 ที่บริเวณไหปลาร้า กับที่สะบักและแทงทำร้ายผู้เสียหายที่ 2 ที่บริเวณซี่โครงในขณะที่จำเลยที่ 1ถืออาวุธปืนพกที่ติดตัวมาดังกล่าว คอยป้องกันมิให้ผู้อื่นเข้าช่วยเหลือผู้เสียหายทั้งสอง จำเลยทั้งสองได้กระทำไปตลอดแล้วแต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผล เพราะผู้เสียหายทั้งสองได้รับการรักษาทันท่วงที ผู้เสียหายทั้งสองได้รับอันตรายสาหัสต้องป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่า 20 วัน และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า 20 วัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 371, 80,83, 91 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72,72 ทวิ และขอให้ริบของกลางจำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพว่ามีอาวุธปืนลูกซอง ขนาดเบอร์ 12ไว้ในครอบครองตามฟ้อง ส่วนข้อหาอื่นจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 72 (ที่ถูกมาตรา 72วรรคหนึ่ง) และมีความผิดตามมาตรา 7 ทวิ วรรคหนึ่ง (ที่ถูกเป็นมาตรา 8 ทวิ วรรคสอง), 72 ทวิ วรรคสอง เรียงกระทงลงโทษฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก 1 ปี ฐานพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก 1 ปี รวมจำคุก 2 ปี จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 รวม 2 กระทง เรียงกระทงลงโทษจำคุกกระทงละ 10 ปี รวมจำคุก 20 ปี ริบของกลาง ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า ในความผิดที่เกี่ยวกับนายสมพงษ์ วังสนาม ผู้เสียหายที่ 2 จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 จำคุก 2 ปี รวมจำคุกจำเลยที่ 2มีกำหนด 12 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พิเคราะห์แล้วคดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์และจำเลยที่ 2 ว่าจำเลยที่ 2 กระทำความผิดตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นหรือไม่ แล้วฟังว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์แทงทำร้ายผู้เสียหายทั้งสองจริงปรากฏว่า ผู้เสียหายที่ 1 มีบาดแผลที่คอด้านหลังข้างขวาเหนือกระดูกไหปลาร้ายาวประมาณครึ่งนิ้ว ลึกเข้าไปข้างใน ที่ใต้กระดูกสะบักข้างขวามีลมรั่วในช่องปอดข้างขวา ต้องทำการเจาะเอาลมออกแพทย์มีความเห็นว่า ต้องรักษาตัวในโรงพยาบาล 7 วัน จึงให้กลับบ้านถ้ารักษาไม่ถูกต้องอาจทำให้ถึงตายได้ ปรากฏตามผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์เอกสารหมาย จ.5 เห็นว่าตามคำเบิกความของผู้เสียหายที่ 1 และผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 แทงผู้เสียหายที่ 1 จำนวน 2 ครั้ง ในลักษณะเลือกแทงและแทงโดยแรง การกระทำของจำเลยที่ 2 เห็นได้ว่ามีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายที่ 1 ให้ตาย จำเลยที่ 2 จึงมีความผิดตามที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1วินิจฉัย ฎีกาจำเลยที่ 2 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ในส่วนที่เกี่ยวกับผู้เสียหายที่ 2 ปรากฏว่า ได้รับบาดเจ็บที่หลังด้านซ้ายเป็นรูปสามแฉกทะลุเข้าไปแพทย์ได้ทำการเย็บบาดแผลและรับรักษาตัวในโรงพยาบาล 7 วัน จึงให้กลับบ้านบาดแผลรักษาประมาณ 7 วัน ถ้าไม่มีโรคแทรกซ้อน ปรากฏตามผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์เอกสารหมาย จ.6 เห็นว่าตามคำเบิกความของผู้เสียหายที่ 2 และผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยที่ 2 แทงผู้เสียหายที่ 2 เพียงครั้งเดียว บาดแผลไม่ปรากฏชัดว่าลึกมากน้อยเท่าใด ไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 2 มีสาเหตุกับผู้เสียหายที่ 2 มาก่อนข้อเท็จจริงยังไม่พอฟังว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายที่ 2คงฟังได้แต่เพียงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2เท่านั้นส่วนที่โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่าการกระทำของจำเลยที่ 2เป็นพยายามฆ่าหรือเป็นเพียงทำร้ายร่างกายเป็นปัญหาข้อเท็จจริงจำเลยที่ 2 มิได้โต้แย้งไว้ในชั้นอุทธรณ์ จำเลยที่ 2 ไม่ประสงค์ต่อสู้ในปัญหานี้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 จึงไม่มีอำนาจวินิจฉัยนั้น เห็นว่าคดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์แทงพยายามฆ่าผู้เสียหายทั้งสอง เป็นเหตุให้ผู้เสียหายทั้งสองได้รับอันตรายสาหัสศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยที่ 2 ตามฟ้อง จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ว่าไม่ได้กระทำความผิดตามที่โจทก์ฟ้อง เมื่อศาลอุทธรณ์ภาค 1 ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 2 มิได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายที่ 2 มีเพียงเจตนาทำร้ายเท่านั้น ศาลอุทธรณ์ภาค 1 ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2มีความผิดเพียงฐานทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2 ได้ แม้ว่าจำเลยที่ 2 จะมิได้โต้แย้งไว้ในชั้นอุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยที่ 2เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าหรือทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2 ดังที่โจทก์กล่าวอ้างในฎีกาก็ตามพิพากษายืน(สถิตย์ ไพเราะ-พรชัย สมรรถเวช-สมคิด ไตรโสรัส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้บังอาจกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน กล่าวคือ จำเลยที่ 1 ได้บังอาจมีอาวุธปืนพกรีวอลเวอร์ ขนาด .22 จำนวน 1 กระบอก กระสุนขนาด .22 จำนวน 4 นัดและมีอาวุธปืนพกลูกซองขนาด 12 จำนวน 1 กระบอกไว้ในครอบครองของจำเลยที่ 1 โดยมิได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมายจำเลยที่ 1 ได้พาอาวุธปืนดังกล่าวไปในงานบุญบั้งไฟวัดปาสังฆวนารามที่จัดให้มีการมหรสพงานรื่นเริง โดยไม่มีเหตุสมควร และจำเลยทั้งสองได้บังอาจร่วมกันพยายามฆ่านายวานิช ชนะพันธ์ ผู้เสียหายที่ 1 และนายสมพงษ์ วังสนาม ผู้เสียหายที่ 2 โดยจำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์เป็นอาวุธแทงผู้เสียหายที่ 1 ที่บริเวณไหปลาร้า กับที่สะบักและแทงทำร้ายผู้เสียหายที่ 2 ที่บริเวณซี่โครงในขณะที่จำเลยที่ 1ถืออาวุธปืนพกที่ติดตัวมาดังกล่าว คอยป้องกันมิให้ผู้อื่นเข้าช่วยเหลือผู้เสียหายทั้งสอง จำเลยทั้งสองได้กระทำไปตลอดแล้วแต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผล เพราะผู้เสียหายทั้งสองได้รับการรักษาทันท่วงที ผู้เสียหายทั้งสองได้รับอันตรายสาหัสต้องป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่า 20 วัน และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า 20 วัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 371, 80,83, 91 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72,72 ทวิ และขอให้ริบของกลางจำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพว่ามีอาวุธปืนลูกซอง ขนาดเบอร์ 12ไว้ในครอบครองตามฟ้อง ส่วนข้อหาอื่นจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 72 (ที่ถูกมาตรา 72วรรคหนึ่ง) และมีความผิดตามมาตรา 7 ทวิ วรรคหนึ่ง (ที่ถูกเป็นมาตรา 8 ทวิ วรรคสอง), 72 ทวิ วรรคสอง เรียงกระทงลงโทษฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก 1 ปี ฐานพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก 1 ปี รวมจำคุก 2 ปี จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 รวม 2 กระทง เรียงกระทงลงโทษจำคุกกระทงละ 10 ปี รวมจำคุก 20 ปี ริบของกลาง ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า ในความผิดที่เกี่ยวกับนายสมพงษ์ วังสนาม ผู้เสียหายที่ 2 จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 จำคุก 2 ปี รวมจำคุกจำเลยที่ 2มีกำหนด 12 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พิเคราะห์แล้วคดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์และจำเลยที่ 2 ว่าจำเลยที่ 2 กระทำความผิดตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นหรือไม่ แล้วฟังว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์แทงทำร้ายผู้เสียหายทั้งสองจริงปรากฏว่า ผู้เสียหายที่ 1 มีบาดแผลที่คอด้านหลังข้างขวาเหนือกระดูกไหปลาร้ายาวประมาณครึ่งนิ้ว ลึกเข้าไปข้างใน ที่ใต้กระดูกสะบักข้างขวามีลมรั่วในช่องปอดข้างขวา ต้องทำการเจาะเอาลมออกแพทย์มีความเห็นว่า ต้องรักษาตัวในโรงพยาบาล 7 วัน จึงให้กลับบ้านถ้ารักษาไม่ถูกต้องอาจทำให้ถึงตายได้ ปรากฏตามผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์เอกสารหมาย จ.5 เห็นว่าตามคำเบิกความของผู้เสียหายที่ 1 และผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 แทงผู้เสียหายที่ 1 จำนวน 2 ครั้ง ในลักษณะเลือกแทงและแทงโดยแรง การกระทำของจำเลยที่ 2 เห็นได้ว่ามีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายที่ 1 ให้ตาย จำเลยที่ 2 จึงมีความผิดตามที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1วินิจฉัย ฎีกาจำเลยที่ 2 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ในส่วนที่เกี่ยวกับผู้เสียหายที่ 2 ปรากฏว่า ได้รับบาดเจ็บที่หลังด้านซ้ายเป็นรูปสามแฉกทะลุเข้าไปแพทย์ได้ทำการเย็บบาดแผลและรับรักษาตัวในโรงพยาบาล 7 วัน จึงให้กลับบ้านบาดแผลรักษาประมาณ 7 วัน ถ้าไม่มีโรคแทรกซ้อน ปรากฏตามผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์เอกสารหมาย จ.6 เห็นว่าตามคำเบิกความของผู้เสียหายที่ 2 และผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยที่ 2 แทงผู้เสียหายที่ 2 เพียงครั้งเดียว บาดแผลไม่ปรากฏชัดว่าลึกมากน้อยเท่าใด ไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 2 มีสาเหตุกับผู้เสียหายที่ 2 มาก่อนข้อเท็จจริงยังไม่พอฟังว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายที่ 2คงฟังได้แต่เพียงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2เท่านั้นส่วนที่โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่าการกระทำของจำเลยที่ 2เป็นพยายามฆ่าหรือเป็นเพียงทำร้ายร่างกายเป็นปัญหาข้อเท็จจริงจำเลยที่ 2 มิได้โต้แย้งไว้ในชั้นอุทธรณ์ จำเลยที่ 2 ไม่ประสงค์ต่อสู้ในปัญหานี้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 จึงไม่มีอำนาจวินิจฉัยนั้น เห็นว่าคดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์แทงพยายามฆ่าผู้เสียหายทั้งสอง เป็นเหตุให้ผู้เสียหายทั้งสองได้รับอันตรายสาหัสศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยที่ 2 ตามฟ้อง จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ว่าไม่ได้กระทำความผิดตามที่โจทก์ฟ้อง เมื่อศาลอุทธรณ์ภาค 1 ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 2 มิได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายที่ 2 มีเพียงเจตนาทำร้ายเท่านั้น ศาลอุทธรณ์ภาค 1 ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2มีความผิดเพียงฐานทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2 ได้ แม้ว่าจำเลยที่ 2 จะมิได้โต้แย้งไว้ในชั้นอุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยที่ 2เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าหรือทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2 ดังที่โจทก์กล่าวอ้างในฎีกาก็ตามพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6471/2537พนักงานอัยการ จังหวัด ร้อยเอ็ดโจทก์นาย ทวี อยู่ หิน กอง กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 59 วรรคสอง, ม. 80, ม. 288, ม. 295, ม. 297 ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 158 (5), ม. 192 วรรคหก, ม. 215 ป.วิ.พ. ม. 225 จำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์แทงทำร้ายผู้เสียหายที่ 1จำนวน 2 ครั้ง ในลักษณะเลือกแทงและแทงโดยแรง ปรากฏว่าผู้เสียหายที่ 1 มีบาดแผลที่คอด้านหลังข้างขวาเหนือกระดูกไหปลาร้า ยาวประมาณครึ่งนิ้ว ลึกเข้าไปข้างในที่กระดูกสะบักข้างขวามีลมรั่วในช่องปอดข้างขวาต้องเจาะเอาลมออก แพทย์ลงความเห็นว่าถ้ารักษาไม่ถูกต้องอาจทำให้ถึงตายได้ การกระทำของจำเลยที่ 2 ถือได้ว่ามีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายที่ 1 ให้ตาย จึงเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 ที่โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าหรือเป็นเพียงฐานทำร้ายร่างกายเป็นปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งจำเลยที่ 2 มิได้โต้แย้งไว้ในอุทธรณ์ ถือได้ว่าจำเลยที่ 2ไม่ประสงค์ต่อสู้ในปัญหานี้ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 จึงไม่มีอำนาจวินิจฉัยนั้น คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์แทงพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 2 เป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัสศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยที่ 2 ตามฟ้อง จำเลยที่ 2อุทธรณ์ว่าไม่ได้กระทำผิดตามที่โจทก์ฟ้อง เมื่อศาลอุทธรณ์ภาค 1ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 2 มิได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายที่ 2มีเพียงเจตนาทำร้ายเท่านั้น ศาลอุทธรณ์ภาค 1 ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 มีความผิดเพียงฐานทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2 ได้แม้ว่าจำเลยที่ 2 จะมิได้โต้แย้งไว้ในชั้นอุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าหรือทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2 ก็ตามโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้บังอาจกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน กล่าวคือ จำเลยที่ 1 ได้บังอาจมีอาวุธปืนพกรีวอลเวอร์ ขนาด .22 จำนวน 1 กระบอก กระสุนขนาด .22 จำนวน 4 นัดและมีอาวุธปืนพกลูกซองขนาด 12 จำนวน 1 กระบอกไว้ในครอบครองของจำเลยที่ 1 โดยมิได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมายจำเลยที่ 1 ได้พาอาวุธปืนดังกล่าวไปในงานบุญบั้งไฟวัดปาสังฆวนารามที่จัดให้มีการมหรสพงานรื่นเริง โดยไม่มีเหตุสมควร และจำเลยทั้งสองได้บังอาจร่วมกันพยายามฆ่านายวานิช ชนะพันธ์ ผู้เสียหายที่ 1 และนายสมพงษ์ วังสนาม ผู้เสียหายที่ 2 โดยจำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์เป็นอาวุธแทงผู้เสียหายที่ 1 ที่บริเวณไหปลาร้า กับที่สะบักและแทงทำร้ายผู้เสียหายที่ 2 ที่บริเวณซี่โครงในขณะที่จำเลยที่ 1ถืออาวุธปืนพกที่ติดตัวมาดังกล่าว คอยป้องกันมิให้ผู้อื่นเข้าช่วยเหลือผู้เสียหายทั้งสอง จำเลยทั้งสองได้กระทำไปตลอดแล้วแต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผล เพราะผู้เสียหายทั้งสองได้รับการรักษาทันท่วงที ผู้เสียหายทั้งสองได้รับอันตรายสาหัสต้องป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่า 20 วัน และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า 20 วัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 371, 80,83, 91 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72,72 ทวิ และขอให้ริบของกลางจำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพว่ามีอาวุธปืนลูกซอง ขนาดเบอร์ 12ไว้ในครอบครองตามฟ้อง ส่วนข้อหาอื่นจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 72 (ที่ถูกมาตรา 72วรรคหนึ่ง) และมีความผิดตามมาตรา 7 ทวิ วรรคหนึ่ง (ที่ถูกเป็นมาตรา 8 ทวิ วรรคสอง), 72 ทวิ วรรคสอง เรียงกระทงลงโทษฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก 1 ปี ฐานพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุก 1 ปี รวมจำคุก 2 ปี จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 รวม 2 กระทง เรียงกระทงลงโทษจำคุกกระทงละ 10 ปี รวมจำคุก 20 ปี ริบของกลาง ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า ในความผิดที่เกี่ยวกับนายสมพงษ์ วังสนาม ผู้เสียหายที่ 2 จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 จำคุก 2 ปี รวมจำคุกจำเลยที่ 2มีกำหนด 12 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์และจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พิเคราะห์แล้วคดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์และจำเลยที่ 2 ว่าจำเลยที่ 2 กระทำความผิดตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นหรือไม่ แล้วฟังว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์แทงทำร้ายผู้เสียหายทั้งสองจริงปรากฏว่า ผู้เสียหายที่ 1 มีบาดแผลที่คอด้านหลังข้างขวาเหนือกระดูกไหปลาร้ายาวประมาณครึ่งนิ้ว ลึกเข้าไปข้างใน ที่ใต้กระดูกสะบักข้างขวามีลมรั่วในช่องปอดข้างขวา ต้องทำการเจาะเอาลมออกแพทย์มีความเห็นว่า ต้องรักษาตัวในโรงพยาบาล 7 วัน จึงให้กลับบ้านถ้ารักษาไม่ถูกต้องอาจทำให้ถึงตายได้ ปรากฏตามผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์เอกสารหมาย จ.5 เห็นว่าตามคำเบิกความของผู้เสียหายที่ 1 และผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 แทงผู้เสียหายที่ 1 จำนวน 2 ครั้ง ในลักษณะเลือกแทงและแทงโดยแรง การกระทำของจำเลยที่ 2 เห็นได้ว่ามีเจตนาจะฆ่าผู้เสียหายที่ 1 ให้ตาย จำเลยที่ 2 จึงมีความผิดตามที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1วินิจฉัย ฎีกาจำเลยที่ 2 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ในส่วนที่เกี่ยวกับผู้เสียหายที่ 2 ปรากฏว่า ได้รับบาดเจ็บที่หลังด้านซ้ายเป็นรูปสามแฉกทะลุเข้าไปแพทย์ได้ทำการเย็บบาดแผลและรับรักษาตัวในโรงพยาบาล 7 วัน จึงให้กลับบ้านบาดแผลรักษาประมาณ 7 วัน ถ้าไม่มีโรคแทรกซ้อน ปรากฏตามผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์เอกสารหมาย จ.6 เห็นว่าตามคำเบิกความของผู้เสียหายที่ 2 และผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยที่ 2 แทงผู้เสียหายที่ 2 เพียงครั้งเดียว บาดแผลไม่ปรากฏชัดว่าลึกมากน้อยเท่าใด ไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 2 มีสาเหตุกับผู้เสียหายที่ 2 มาก่อนข้อเท็จจริงยังไม่พอฟังว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายที่ 2คงฟังได้แต่เพียงว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2เท่านั้นส่วนที่โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่าการกระทำของจำเลยที่ 2เป็นพยายามฆ่าหรือเป็นเพียงทำร้ายร่างกายเป็นปัญหาข้อเท็จจริงจำเลยที่ 2 มิได้โต้แย้งไว้ในชั้นอุทธรณ์ จำเลยที่ 2 ไม่ประสงค์ต่อสู้ในปัญหานี้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 จึงไม่มีอำนาจวินิจฉัยนั้น เห็นว่าคดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยที่ 2 ใช้เหล็กขูดชาฟท์แทงพยายามฆ่าผู้เสียหายทั้งสอง เป็นเหตุให้ผู้เสียหายทั้งสองได้รับอันตรายสาหัสศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยที่ 2 ตามฟ้อง จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ว่าไม่ได้กระทำความผิดตามที่โจทก์ฟ้อง เมื่อศาลอุทธรณ์ภาค 1 ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 2 มิได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายที่ 2 มีเพียงเจตนาทำร้ายเท่านั้น ศาลอุทธรณ์ภาค 1 ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2มีความผิดเพียงฐานทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2 ได้ แม้ว่าจำเลยที่ 2 จะมิได้โต้แย้งไว้ในชั้นอุทธรณ์ว่า การกระทำของจำเลยที่ 2เป็นความผิดฐานพยายามฆ่าหรือทำร้ายร่างกายผู้เสียหายที่ 2 ดังที่โจทก์กล่าวอ้างในฎีกาก็ตามพิพากษายืน(สถิตย์ ไพเราะ-พรชัย สมรรถเวช-สมคิด ไตรโสรัส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ