คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1971/2492หลักกฎหมาย: ผู้ตายถือมีดดาบไปถึงโรงจำเลยเวลากลางคืนและร้องเรียกให้จำเลยเปิดประตู จำเลยไม่ยอมเปิด ผู้ตายตัดเชือกผูกประตูเปิดเข้าไปในห้องจำเลย จำเลยคว้าได้ขวานหลบหนีไปอยู่ใต้ถุน ผู้ตายใช้ดาบแทงตามร่องพื้นโรงจนจำเลยต้องหนีออกจากใต้ถุนจะออกทางประตู ผู้ตายใช้มีดดาบฟันจำเลยแต่มีดดาบไปถูกแปหลังคาโรงเสีย จำเลยหันมาใช้ขวานฟันผู้ตายหลายที ดังนี้ถือว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันชีวิตพอสมควรแก่เหตุได้ความว่าผู้ตายเคยเป็นปากเสียงกับจำเลยและอาฆาตจำเลยโดยเข้าใจว่า จำเลยยุแหย่ให้นางสาว ซ. หลานจำเลยซึ่งผู้ตายเคยปลุกปล้ำหนีไป คืนเกิดเหตุผู้ตายมีมีดดาบไปร้องเรียกให้จำเลยเปิดประตูโรงจำเลยไม่เปิด ผู้ตายตัดเชือกผูกประตูเปิดเข้าไปในในห้องจำเลย จำเลยคว้าได้ขวานหลบหนีไปใต้ถุนพื้นโรง จำเลยจึงต้องโผล่ออกจากใต้ถุนเพื่อจะหนีออกทางประตู ผู้ตายใช้มีดดาบฟันจำเลยแต่ไม่ถูก มีดไปถูกแปหลังคาโรงเสีย จำเลยจึงหันมาใช้ขวานฟันผู้ตายหลายที โจทก์ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 249 จำเลยแก้ว่า ทำเพื่อป้องกันตัวศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุจำคุกจำเลย 5 ปี ตามมาตรา 249, 53 ริบขวานของกลางศาลอุทธรณ์เห็นว่า เป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง คืนขวานของกลางให้เจ้าของโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า เป็นการป้องกันชีวิตพอสมควรแก่เหตุ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1971/2492อัยการประจำศาลจังหวัดมีนบุรีโจทก์นายซอ ทรัพย์มั่งคั่งจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 50, ม. 249ผู้ตายถือมีดดาบไปถึงโรงจำเลยเวลากลางคืนและร้องเรียกให้จำเลยเปิดประตู จำเลยไม่ยอมเปิด ผู้ตายตัดเชือกผูกประตูเปิดเข้าไปในห้องจำเลย จำเลยคว้าได้ขวานหลบหนีไปอยู่ใต้ถุน ผู้ตายใช้ดาบแทงตามร่องพื้นโรงจนจำเลยต้องหนีออกจากใต้ถุนจะออกทางประตู ผู้ตายใช้มีดดาบฟันจำเลยแต่มีดดาบไปถูกแปหลังคาโรงเสีย จำเลยหันมาใช้ขวานฟันผู้ตายหลายที ดังนี้ถือว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันชีวิตพอสมควรแก่เหตุได้ความว่าผู้ตายเคยเป็นปากเสียงกับจำเลยและอาฆาตจำเลยโดยเข้าใจว่า จำเลยยุแหย่ให้นางสาว ซ. หลานจำเลยซึ่งผู้ตายเคยปลุกปล้ำหนีไป คืนเกิดเหตุผู้ตายมีมีดดาบไปร้องเรียกให้จำเลยเปิดประตูโรงจำเลยไม่เปิด ผู้ตายตัดเชือกผูกประตูเปิดเข้าไปในในห้องจำเลย จำเลยคว้าได้ขวานหลบหนีไปใต้ถุนพื้นโรง จำเลยจึงต้องโผล่ออกจากใต้ถุนเพื่อจะหนีออกทางประตู ผู้ตายใช้มีดดาบฟันจำเลยแต่ไม่ถูก มีดไปถูกแปหลังคาโรงเสีย จำเลยจึงหันมาใช้ขวานฟันผู้ตายหลายที โจทก์ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 249 จำเลยแก้ว่า ทำเพื่อป้องกันตัวศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุจำคุกจำเลย 5 ปี ตามมาตรา 249, 53 ริบขวานของกลางศาลอุทธรณ์เห็นว่า เป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง คืนขวานของกลางให้เจ้าของโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า เป็นการป้องกันชีวิตพอสมควรแก่เหตุ พิพากษายืน(นาถปริญญา-ธรรมบัณฑิต-นาถปรีชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าผู้ตายเคยเป็นปากเสียงกับจำเลยและอาฆาตจำเลยโดยเข้าใจว่า จำเลยยุแหย่ให้นางสาว ซ. หลานจำเลยซึ่งผู้ตายเคยปลุกปล้ำหนีไป คืนเกิดเหตุผู้ตายมีมีดดาบไปร้องเรียกให้จำเลยเปิดประตูโรงจำเลยไม่เปิด ผู้ตายตัดเชือกผูกประตูเปิดเข้าไปในในห้องจำเลย จำเลยคว้าได้ขวานหลบหนีไปใต้ถุนพื้นโรง จำเลยจึงต้องโผล่ออกจากใต้ถุนเพื่อจะหนีออกทางประตู ผู้ตายใช้มีดดาบฟันจำเลยแต่ไม่ถูก มีดไปถูกแปหลังคาโรงเสีย จำเลยจึงหันมาใช้ขวานฟันผู้ตายหลายที โจทก์ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 249 จำเลยแก้ว่า ทำเพื่อป้องกันตัวศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุจำคุกจำเลย 5 ปี ตามมาตรา 249, 53 ริบขวานของกลางศาลอุทธรณ์เห็นว่า เป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง คืนขวานของกลางให้เจ้าของโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า เป็นการป้องกันชีวิตพอสมควรแก่เหตุ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1971/2492อัยการประจำศาลจังหวัดมีนบุรีโจทก์นายซอ ทรัพย์มั่งคั่งจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 50, ม. 249ผู้ตายถือมีดดาบไปถึงโรงจำเลยเวลากลางคืนและร้องเรียกให้จำเลยเปิดประตู จำเลยไม่ยอมเปิด ผู้ตายตัดเชือกผูกประตูเปิดเข้าไปในห้องจำเลย จำเลยคว้าได้ขวานหลบหนีไปอยู่ใต้ถุน ผู้ตายใช้ดาบแทงตามร่องพื้นโรงจนจำเลยต้องหนีออกจากใต้ถุนจะออกทางประตู ผู้ตายใช้มีดดาบฟันจำเลยแต่มีดดาบไปถูกแปหลังคาโรงเสีย จำเลยหันมาใช้ขวานฟันผู้ตายหลายที ดังนี้ถือว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันชีวิตพอสมควรแก่เหตุได้ความว่าผู้ตายเคยเป็นปากเสียงกับจำเลยและอาฆาตจำเลยโดยเข้าใจว่า จำเลยยุแหย่ให้นางสาว ซ. หลานจำเลยซึ่งผู้ตายเคยปลุกปล้ำหนีไป คืนเกิดเหตุผู้ตายมีมีดดาบไปร้องเรียกให้จำเลยเปิดประตูโรงจำเลยไม่เปิด ผู้ตายตัดเชือกผูกประตูเปิดเข้าไปในในห้องจำเลย จำเลยคว้าได้ขวานหลบหนีไปใต้ถุนพื้นโรง จำเลยจึงต้องโผล่ออกจากใต้ถุนเพื่อจะหนีออกทางประตู ผู้ตายใช้มีดดาบฟันจำเลยแต่ไม่ถูก มีดไปถูกแปหลังคาโรงเสีย จำเลยจึงหันมาใช้ขวานฟันผู้ตายหลายที โจทก์ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 249 จำเลยแก้ว่า ทำเพื่อป้องกันตัวศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุจำคุกจำเลย 5 ปี ตามมาตรา 249, 53 ริบขวานของกลางศาลอุทธรณ์เห็นว่า เป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง คืนขวานของกลางให้เจ้าของโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า เป็นการป้องกันชีวิตพอสมควรแก่เหตุ พิพากษายืน(นาถปริญญา-ธรรมบัณฑิต-นาถปรีชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ