คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 352/2478หลักกฎหมาย: ทำใบมอบฉันทะปลอมลายมือเจ้าของที่ดิน แล้วไปยื่นต่อเจ้าพนักงานขอให้ทำการโอนขายได้ดังนี้ มีผิด 2 กะทง คือตาม ม.224 แล 226 ใบมอบฉันทะให้ซื้อขายที่ดินเป็นหนังสือสำคัญ ไม่ใช่หนังสือราชการ ฎีกาอุทธรณ์ข้อเท็จจริง การกำหนดโทษที่ศาลวางไว้ภายในขอบเขตต์แห่งกฎหมายเป็นข้อดุลยพินิจของศาลซึ่งเป็นข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยได้ทำใบมอบฉันทะปลอมลายมือ ม.โจทก์ไปยื่นต่อเจ้าพนักงานเกษตร์ว่า ม.ยอมขายที่ดินให้แก่จำเลย แลจำเลยได้นำผู้อื่นปลอมเป็นตัว ล.โจทก์ไปแสดงต่อเจ้าพนักงาน แล้วให้ผู้นั้นพิมพ์ลายมือเป็นผู้ขายที่ดินลงในหนังสือสัญญาซื้อขาย ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยมีผิด ๒ กะทงคือตาม ม.๒๒๔ กะทงหนึ่งให้จำคุก ๖ เดือนแลตามมาตรา ๒๒๖ อีกกะทงหนึ่ง จำคุก ๓ เดือน รวมโทษ ๙ เดือน แต่ให้ลดฐานสารภาพกึ่งหนึ่ง คงจำคุก ๔ เดือน ๑๕ วัน ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่าจำเลยควรมีผิดฐานปลอมหนังสือสำคัญในราชการตาม ม.๒๒๕ แลว่าควรลงโทษให้หนัก ศาลฎีกาเห็นว่า ใบมอบฉันทะเป็นหนังสือส่วนตัวซึ่งบุคคลมอบให้อีกคนหนึ่งไปกระทำการตามแบบซึ่งกำหนดไว้จึงไม่ใช่หนังสือราชการเป็นแต่เพียงหนังสือสำคัญ ส่วนข้อกำหนดโทษนั้นเห็นว่าโจทก์ฎีกาไม่ได้ เพราะเป็นดุลยพินิจของศาลที่วางโทษภายในขอบเขตต์ที่กำหนดไว้ ตามกฎหมาย จึงเป็นข้อเท็จจริง ต้องห้ามตาม ม.๓ แห่ง พ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์จึงพิพากษาให้ยืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 352/2478นางมา นางเล็ก -โจทก์นายคล้าย -ล กฎหมายลักษณะอาญา ม. 70-71-224-, ม. 6 ข้อ 19-20ทำใบมอบฉันทะปลอมลายมือเจ้าของที่ดิน แล้วไปยื่นต่อเจ้าพนักงานขอให้ทำการโอนขายได้ดังนี้ มีผิด 2 กะทง คือตาม ม.224 แล 226 ใบมอบฉันทะให้ซื้อขายที่ดินเป็นหนังสือสำคัญ ไม่ใช่หนังสือราชการ ฎีกาอุทธรณ์ข้อเท็จจริง การกำหนดโทษที่ศาลวางไว้ภายในขอบเขตต์แห่งกฎหมายเป็นข้อดุลยพินิจของศาลซึ่งเป็นข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยได้ทำใบมอบฉันทะปลอมลายมือ ม.โจทก์ไปยื่นต่อเจ้าพนักงานเกษตร์ว่า ม.ยอมขายที่ดินให้แก่จำเลย แลจำเลยได้นำผู้อื่นปลอมเป็นตัว ล.โจทก์ไปแสดงต่อเจ้าพนักงาน แล้วให้ผู้นั้นพิมพ์ลายมือเป็นผู้ขายที่ดินลงในหนังสือสัญญาซื้อขาย ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยมีผิด ๒ กะทงคือตาม ม.๒๒๔ กะทงหนึ่งให้จำคุก ๖ เดือนแลตามมาตรา ๒๒๖ อีกกะทงหนึ่ง จำคุก ๓ เดือน รวมโทษ ๙ เดือน แต่ให้ลดฐานสารภาพกึ่งหนึ่ง คงจำคุก ๔ เดือน ๑๕ วัน ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่าจำเลยควรมีผิดฐานปลอมหนังสือสำคัญในราชการตาม ม.๒๒๕ แลว่าควรลงโทษให้หนัก ศาลฎีกาเห็นว่า ใบมอบฉันทะเป็นหนังสือส่วนตัวซึ่งบุคคลมอบให้อีกคนหนึ่งไปกระทำการตามแบบซึ่งกำหนดไว้จึงไม่ใช่หนังสือราชการเป็นแต่เพียงหนังสือสำคัญ ส่วนข้อกำหนดโทษนั้นเห็นว่าโจทก์ฎีกาไม่ได้ เพราะเป็นดุลยพินิจของศาลที่วางโทษภายในขอบเขตต์ที่กำหนดไว้ ตามกฎหมาย จึงเป็นข้อเท็จจริง ต้องห้ามตาม ม.๓ แห่ง พ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์จึงพิพากษาให้ยืนตามศาลล่าง(อมาตย-มนธา-พลางกูร)ศาลชั้นต้น - นายสิทธิศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าจำเลยได้ทำใบมอบฉันทะปลอมลายมือ ม.โจทก์ไปยื่นต่อเจ้าพนักงานเกษตร์ว่า ม.ยอมขายที่ดินให้แก่จำเลย แลจำเลยได้นำผู้อื่นปลอมเป็นตัว ล.โจทก์ไปแสดงต่อเจ้าพนักงาน แล้วให้ผู้นั้นพิมพ์ลายมือเป็นผู้ขายที่ดินลงในหนังสือสัญญาซื้อขาย ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยมีผิด ๒ กะทงคือตาม ม.๒๒๔ กะทงหนึ่งให้จำคุก ๖ เดือนแลตามมาตรา ๒๒๖ อีกกะทงหนึ่ง จำคุก ๓ เดือน รวมโทษ ๙ เดือน แต่ให้ลดฐานสารภาพกึ่งหนึ่ง คงจำคุก ๔ เดือน ๑๕ วัน ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่าจำเลยควรมีผิดฐานปลอมหนังสือสำคัญในราชการตาม ม.๒๒๕ แลว่าควรลงโทษให้หนัก ศาลฎีกาเห็นว่า ใบมอบฉันทะเป็นหนังสือส่วนตัวซึ่งบุคคลมอบให้อีกคนหนึ่งไปกระทำการตามแบบซึ่งกำหนดไว้จึงไม่ใช่หนังสือราชการเป็นแต่เพียงหนังสือสำคัญ ส่วนข้อกำหนดโทษนั้นเห็นว่าโจทก์ฎีกาไม่ได้ เพราะเป็นดุลยพินิจของศาลที่วางโทษภายในขอบเขตต์ที่กำหนดไว้ ตามกฎหมาย จึงเป็นข้อเท็จจริง ต้องห้ามตาม ม.๓ แห่ง พ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์จึงพิพากษาให้ยืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 352/2478นางมา นางเล็ก -โจทก์นายคล้าย -ล กฎหมายลักษณะอาญา ม. 70-71-224-, ม. 6 ข้อ 19-20ทำใบมอบฉันทะปลอมลายมือเจ้าของที่ดิน แล้วไปยื่นต่อเจ้าพนักงานขอให้ทำการโอนขายได้ดังนี้ มีผิด 2 กะทง คือตาม ม.224 แล 226 ใบมอบฉันทะให้ซื้อขายที่ดินเป็นหนังสือสำคัญ ไม่ใช่หนังสือราชการ ฎีกาอุทธรณ์ข้อเท็จจริง การกำหนดโทษที่ศาลวางไว้ภายในขอบเขตต์แห่งกฎหมายเป็นข้อดุลยพินิจของศาลซึ่งเป็นข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยได้ทำใบมอบฉันทะปลอมลายมือ ม.โจทก์ไปยื่นต่อเจ้าพนักงานเกษตร์ว่า ม.ยอมขายที่ดินให้แก่จำเลย แลจำเลยได้นำผู้อื่นปลอมเป็นตัว ล.โจทก์ไปแสดงต่อเจ้าพนักงาน แล้วให้ผู้นั้นพิมพ์ลายมือเป็นผู้ขายที่ดินลงในหนังสือสัญญาซื้อขาย ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยมีผิด ๒ กะทงคือตาม ม.๒๒๔ กะทงหนึ่งให้จำคุก ๖ เดือนแลตามมาตรา ๒๒๖ อีกกะทงหนึ่ง จำคุก ๓ เดือน รวมโทษ ๙ เดือน แต่ให้ลดฐานสารภาพกึ่งหนึ่ง คงจำคุก ๔ เดือน ๑๕ วัน ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่าจำเลยควรมีผิดฐานปลอมหนังสือสำคัญในราชการตาม ม.๒๒๕ แลว่าควรลงโทษให้หนัก ศาลฎีกาเห็นว่า ใบมอบฉันทะเป็นหนังสือส่วนตัวซึ่งบุคคลมอบให้อีกคนหนึ่งไปกระทำการตามแบบซึ่งกำหนดไว้จึงไม่ใช่หนังสือราชการเป็นแต่เพียงหนังสือสำคัญ ส่วนข้อกำหนดโทษนั้นเห็นว่าโจทก์ฎีกาไม่ได้ เพราะเป็นดุลยพินิจของศาลที่วางโทษภายในขอบเขตต์ที่กำหนดไว้ ตามกฎหมาย จึงเป็นข้อเท็จจริง ต้องห้ามตาม ม.๓ แห่ง พ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์จึงพิพากษาให้ยืนตามศาลล่าง(อมาตย-มนธา-พลางกูร)ศาลชั้นต้น - นายสิทธิศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ