คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2345/2530หลักกฎหมาย: จำเลยทั้งสามกับพวกนั่งอยู่ที่รถสามล้อในบริเวณถนนซึ่งเป็นบริเวณที่มีหญิงมาทำการเตร็ดเตร่ เพื่อค้าประเวณี ขณะนั้นเป็นเวลาประมาณ 23 นาฬิกา มีชาย คนหนึ่งเข้ามาพูดจาและพาพวกจำเลยคนหนึ่งออกไปนานราว 30 นาที พวกจำเลยดังกล่าวจึงได้กลับมา จากพฤติการณ์ดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าจำเลยทั้งสามกระทำการเตร็ดเตร่ หรือคอยอยู่ตามถนนในลักษณะอาการที่เห็นได้ว่าเป็นการเรียกร้องการติดต่อในการค้าประเวณี.คดีทั้งสามสำนวนโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2527เวลากลางคืนหลังเที่ยง จำเลยทั้งสามกระทำการเตร็ดเตร่คอยอยู่ตามบริเวณถนนอู่ทอง ซึ่งเป็นที่สาธารณสถานชักชวนชายให้ร่วมประเวณีกับจำเลยทั้งสาม อันเป็นการเรียกร้องติดต่อเพื่อค้าประเวณีซึ่งเป็นการเปิดเผยน่าอับอายเป็นที่เดือดร้อนรำคาญแก่สาธารณชนขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2503 มาตรา4, 5(1) (2)จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสามมีความผิดตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2503 มาตรา 4, 5(1) (2) ให้ปรับคนละ1,000 บาทจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ทั้งสามสำนวนฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...พยานโจทก์ทั้งสองพบเห็นจำเลยทั้งสามกับพวกนั่งอยู่ที่รถสามล้อในบริเวณถนนอู่ทองเวลาประมาณ 23 นาฬิกาซึ่งเป็นเวลาดึกมากแล้วและในบริเวณแถวนั้นเป็นที่ทีมีหญิงมาทำการเตร็ดเตร่เพื่อค้าประเวณีตามที่พยานโจทก์ไปรับคำร้องเรียนจากประชาชนและจากการสืบสวนได้ความมา ขณะที่จำเลยกับพวกนั่งอยู่ที่รถสามล้อนั้นมีชายคนหนึ่งเข้ามาพูดจาและพาพวกจำเลยคนหนึ่งออกไปนานราว30 นาที พวกจำเลยดังกล่าวได้กลับมา จากพฤติการณ์ดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าจำเลยทั้งสามกระทำการเตร็ดเตร่หรือคอยอยู่ตามถนนในลักษณะอาการที่เห็นได้ว่าเป็นการเรียกร้องการติดต่อในการค้าประเวณี ทั้งจำเลยทั้งสามรับสารภาพต่อผู้จับกุมด้วย ข้อเท็จจริงรับฟังได้ตามพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบว่าจำเลยทั้งสามกระทำความผิดตามฟ้องที่จำเลยทั้งสามนำสืบต่อสู้ว่าจำเลยทั้งสามได้มาพบกันแล้วได้พูดจาคุยกัน จึงถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับไปดำเนินคดี ไม่มีน้ำหนักและเหตุผลให้รับฟังหักล้างพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบได้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย..."พิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2345/2530พนักงานอัยการ ประจำศาล แขวง พระนครศรีอยุธยาโจทก์นาง นกแก้ว หรือ แก้ว วงศ์ แดง กับพวกจำเลย พ.ร.บ.ปรามการค้าประเวณี พ.ศ.2503 ม. 4, ม. 5 (1), ม. 5 (2)จำเลยทั้งสามกับพวกนั่งอยู่ที่รถสามล้อในบริเวณถนนซึ่งเป็นบริเวณที่มีหญิงมาทำการเตร็ดเตร่ เพื่อค้าประเวณี ขณะนั้นเป็นเวลาประมาณ 23 นาฬิกา มีชาย คนหนึ่งเข้ามาพูดจาและพาพวกจำเลยคนหนึ่งออกไปนานราว 30 นาที พวกจำเลยดังกล่าวจึงได้กลับมา จากพฤติการณ์ดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าจำเลยทั้งสามกระทำการเตร็ดเตร่ หรือคอยอยู่ตามถนนในลักษณะอาการที่เห็นได้ว่าเป็นการเรียกร้องการติดต่อในการค้าประเวณี.คดีทั้งสามสำนวนโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2527เวลากลางคืนหลังเที่ยง จำเลยทั้งสามกระทำการเตร็ดเตร่คอยอยู่ตามบริเวณถนนอู่ทอง ซึ่งเป็นที่สาธารณสถานชักชวนชายให้ร่วมประเวณีกับจำเลยทั้งสาม อันเป็นการเรียกร้องติดต่อเพื่อค้าประเวณีซึ่งเป็นการเปิดเผยน่าอับอายเป็นที่เดือดร้อนรำคาญแก่สาธารณชนขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2503 มาตรา4, 5(1) (2)จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสามมีความผิดตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2503 มาตรา 4, 5(1) (2) ให้ปรับคนละ1,000 บาทจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ทั้งสามสำนวนฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...พยานโจทก์ทั้งสองพบเห็นจำเลยทั้งสามกับพวกนั่งอยู่ที่รถสามล้อในบริเวณถนนอู่ทองเวลาประมาณ 23 นาฬิกาซึ่งเป็นเวลาดึกมากแล้วและในบริเวณแถวนั้นเป็นที่ทีมีหญิงมาทำการเตร็ดเตร่เพื่อค้าประเวณีตามที่พยานโจทก์ไปรับคำร้องเรียนจากประชาชนและจากการสืบสวนได้ความมา ขณะที่จำเลยกับพวกนั่งอยู่ที่รถสามล้อนั้นมีชายคนหนึ่งเข้ามาพูดจาและพาพวกจำเลยคนหนึ่งออกไปนานราว30 นาที พวกจำเลยดังกล่าวได้กลับมา จากพฤติการณ์ดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าจำเลยทั้งสามกระทำการเตร็ดเตร่หรือคอยอยู่ตามถนนในลักษณะอาการที่เห็นได้ว่าเป็นการเรียกร้องการติดต่อในการค้าประเวณี ทั้งจำเลยทั้งสามรับสารภาพต่อผู้จับกุมด้วย ข้อเท็จจริงรับฟังได้ตามพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบว่าจำเลยทั้งสามกระทำความผิดตามฟ้องที่จำเลยทั้งสามนำสืบต่อสู้ว่าจำเลยทั้งสามได้มาพบกันแล้วได้พูดจาคุยกัน จึงถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับไปดำเนินคดี ไม่มีน้ำหนักและเหตุผลให้รับฟังหักล้างพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบได้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย..."พิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น.(ครีภูมิ สุวรรณโรจน์-สุรัตน์ ศรีอนุพันธุ์-จำนง นิยมวิภาต)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุเมื่อพิเคราะห์ตามมาตรา 4 และมาตรา 5(2) ของพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2503 เห็นว่ามาตรา 5 ซึ่งเป็นบทห้ามและกำหนดโทษไว้ด้วยบัญญัติว่า ผู้ใดเพื่อการค้าประเวณี กระทำการอย่างหนึ่งอย่างใดดังต่อไปนี้ ฯลฯ (2) เตร็ดเตร่ หรือคอยอยู่ตามถนนหรือสาธารณสถานในลักษณะหรืออาการที่เห็นได้ว่าเป็นการเรียกร้องการติดต่อในการค้าประเวณี ฯลฯ นั้นหมายความว่า ถ้าผู้ใดกระทำการเตร็ดเตร่หรือคอยอยู่ตามถนนหรือสาธารณสถาน ในลักษณะหรืออาการเห็นได้ว่าเป็นการกระทำชำเรา ฯลฯ อันเป็นการสำส่อนเพื่อสินจ้างตามความที่บัญญัติไว้ในมาตรา 4 นั้น แม้จะมิได้มีการค้าประเวณีจริง ๆ ก็ย่อมมีความผิดตามมาตรา 5(2) ได้รับโทษตามที่กำหนดในวรรคท้าย และไม่ต้องคำนึงว่าผู้นั้นจะได้เคยยอมรับการกระทำชำเราสำส่อนเพื่อสินจ้างมาก่อนหรือไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1208/2511) เหตุผลเบื้องหลังของกฎหมายนี้เพื่อควบคุมมิให้มีการค้าประเวณีที่เป็นไปในลักษณะเปิดเผยและน่าอับอายหรือเดือดร้อน รำคาญ แก่สาธารณชน ดังนั้นการกระทำของผู้ใดไม่ว่าใครอันมีพฤติการณ์ดังกล่าวจึงเป็นความผิดตามมาตรา 5(2) คดีนี้ข้อเท็จจริงได้ความว่า เกิดเหตุเวลาประมาณ 23 นาฬิกาเป็นเวลาดึกมาก จำเลยสามคนนั่งอยู่รถสามล้อบริเวณถนน เป็นบริเวณที่มีหญิงมาเตร็ดเตร่เพื่อค้าประเวณีตามที่มีประชาชนร้องเรียนแล้วมีขายมาติดต่อพูดจาพาพวกจำเลยคนหนึ่งไปนาน 30 นาที แล้วกลับมาพฤติการณ์เพียงนี้หากดูผิวเผินแล้วไม่น่าจะเพียงพอที่จะรับฟังลงโทษจำเลยกับพวกได้ เนื่องจากข้อเท็จจริงยังฟังไม่ได้ว่าพวกของจำเลยที่ไปกับชายคนนั้นจะไปทำอะไรกัน แต่ตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณีฯ ดังที่กล่าวมาแล้วว่า ถึงแม้จะมิได้ความว่ามีการค้าประเวณีจริง ๆ ก็ตาม เมื่อพฤติการณ์ได้ความเช่นนี้เห็นว่าน่าจะเพียงพอที่จะเป็นความผิดตาม มาตรา 5 ได้แล้ว. ไพจิตรสวัสดิสาร.คำพิพากษา: คดีทั้งสามสำนวนโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2527เวลากลางคืนหลังเที่ยง จำเลยทั้งสามกระทำการเตร็ดเตร่คอยอยู่ตามบริเวณถนนอู่ทอง ซึ่งเป็นที่สาธารณสถานชักชวนชายให้ร่วมประเวณีกับจำเลยทั้งสาม อันเป็นการเรียกร้องติดต่อเพื่อค้าประเวณีซึ่งเป็นการเปิดเผยน่าอับอายเป็นที่เดือดร้อนรำคาญแก่สาธารณชนขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2503 มาตรา4, 5(1) (2)จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสามมีความผิดตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2503 มาตรา 4, 5(1) (2) ให้ปรับคนละ1,000 บาทจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ทั้งสามสำนวนฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...พยานโจทก์ทั้งสองพบเห็นจำเลยทั้งสามกับพวกนั่งอยู่ที่รถสามล้อในบริเวณถนนอู่ทองเวลาประมาณ 23 นาฬิกาซึ่งเป็นเวลาดึกมากแล้วและในบริเวณแถวนั้นเป็นที่ทีมีหญิงมาทำการเตร็ดเตร่เพื่อค้าประเวณีตามที่พยานโจทก์ไปรับคำร้องเรียนจากประชาชนและจากการสืบสวนได้ความมา ขณะที่จำเลยกับพวกนั่งอยู่ที่รถสามล้อนั้นมีชายคนหนึ่งเข้ามาพูดจาและพาพวกจำเลยคนหนึ่งออกไปนานราว30 นาที พวกจำเลยดังกล่าวได้กลับมา จากพฤติการณ์ดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าจำเลยทั้งสามกระทำการเตร็ดเตร่หรือคอยอยู่ตามถนนในลักษณะอาการที่เห็นได้ว่าเป็นการเรียกร้องการติดต่อในการค้าประเวณี ทั้งจำเลยทั้งสามรับสารภาพต่อผู้จับกุมด้วย ข้อเท็จจริงรับฟังได้ตามพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบว่าจำเลยทั้งสามกระทำความผิดตามฟ้องที่จำเลยทั้งสามนำสืบต่อสู้ว่าจำเลยทั้งสามได้มาพบกันแล้วได้พูดจาคุยกัน จึงถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับไปดำเนินคดี ไม่มีน้ำหนักและเหตุผลให้รับฟังหักล้างพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบได้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย..."พิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2345/2530พนักงานอัยการ ประจำศาล แขวง พระนครศรีอยุธยาโจทก์นาง นกแก้ว หรือ แก้ว วงศ์ แดง กับพวกจำเลย พ.ร.บ.ปรามการค้าประเวณี พ.ศ.2503 ม. 4, ม. 5 (1), ม. 5 (2)จำเลยทั้งสามกับพวกนั่งอยู่ที่รถสามล้อในบริเวณถนนซึ่งเป็นบริเวณที่มีหญิงมาทำการเตร็ดเตร่ เพื่อค้าประเวณี ขณะนั้นเป็นเวลาประมาณ 23 นาฬิกา มีชาย คนหนึ่งเข้ามาพูดจาและพาพวกจำเลยคนหนึ่งออกไปนานราว 30 นาที พวกจำเลยดังกล่าวจึงได้กลับมา จากพฤติการณ์ดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าจำเลยทั้งสามกระทำการเตร็ดเตร่ หรือคอยอยู่ตามถนนในลักษณะอาการที่เห็นได้ว่าเป็นการเรียกร้องการติดต่อในการค้าประเวณี.คดีทั้งสามสำนวนโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2527เวลากลางคืนหลังเที่ยง จำเลยทั้งสามกระทำการเตร็ดเตร่คอยอยู่ตามบริเวณถนนอู่ทอง ซึ่งเป็นที่สาธารณสถานชักชวนชายให้ร่วมประเวณีกับจำเลยทั้งสาม อันเป็นการเรียกร้องติดต่อเพื่อค้าประเวณีซึ่งเป็นการเปิดเผยน่าอับอายเป็นที่เดือดร้อนรำคาญแก่สาธารณชนขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2503 มาตรา4, 5(1) (2)จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสามมีความผิดตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2503 มาตรา 4, 5(1) (2) ให้ปรับคนละ1,000 บาทจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ทั้งสามสำนวนฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...พยานโจทก์ทั้งสองพบเห็นจำเลยทั้งสามกับพวกนั่งอยู่ที่รถสามล้อในบริเวณถนนอู่ทองเวลาประมาณ 23 นาฬิกาซึ่งเป็นเวลาดึกมากแล้วและในบริเวณแถวนั้นเป็นที่ทีมีหญิงมาทำการเตร็ดเตร่เพื่อค้าประเวณีตามที่พยานโจทก์ไปรับคำร้องเรียนจากประชาชนและจากการสืบสวนได้ความมา ขณะที่จำเลยกับพวกนั่งอยู่ที่รถสามล้อนั้นมีชายคนหนึ่งเข้ามาพูดจาและพาพวกจำเลยคนหนึ่งออกไปนานราว30 นาที พวกจำเลยดังกล่าวได้กลับมา จากพฤติการณ์ดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าจำเลยทั้งสามกระทำการเตร็ดเตร่หรือคอยอยู่ตามถนนในลักษณะอาการที่เห็นได้ว่าเป็นการเรียกร้องการติดต่อในการค้าประเวณี ทั้งจำเลยทั้งสามรับสารภาพต่อผู้จับกุมด้วย ข้อเท็จจริงรับฟังได้ตามพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบว่าจำเลยทั้งสามกระทำความผิดตามฟ้องที่จำเลยทั้งสามนำสืบต่อสู้ว่าจำเลยทั้งสามได้มาพบกันแล้วได้พูดจาคุยกัน จึงถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับไปดำเนินคดี ไม่มีน้ำหนักและเหตุผลให้รับฟังหักล้างพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบได้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย..."พิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น.(ครีภูมิ สุวรรณโรจน์-สุรัตน์ ศรีอนุพันธุ์-จำนง นิยมวิภาต)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุเมื่อพิเคราะห์ตามมาตรา 4 และมาตรา 5(2) ของพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2503 เห็นว่ามาตรา 5 ซึ่งเป็นบทห้ามและกำหนดโทษไว้ด้วยบัญญัติว่า ผู้ใดเพื่อการค้าประเวณี กระทำการอย่างหนึ่งอย่างใดดังต่อไปนี้ ฯลฯ (2) เตร็ดเตร่ หรือคอยอยู่ตามถนนหรือสาธารณสถานในลักษณะหรืออาการที่เห็นได้ว่าเป็นการเรียกร้องการติดต่อในการค้าประเวณี ฯลฯ นั้นหมายความว่า ถ้าผู้ใดกระทำการเตร็ดเตร่หรือคอยอยู่ตามถนนหรือสาธารณสถาน ในลักษณะหรืออาการเห็นได้ว่าเป็นการกระทำชำเรา ฯลฯ อันเป็นการสำส่อนเพื่อสินจ้างตามความที่บัญญัติไว้ในมาตรา 4 นั้น แม้จะมิได้มีการค้าประเวณีจริง ๆ ก็ย่อมมีความผิดตามมาตรา 5(2) ได้รับโทษตามที่กำหนดในวรรคท้าย และไม่ต้องคำนึงว่าผู้นั้นจะได้เคยยอมรับการกระทำชำเราสำส่อนเพื่อสินจ้างมาก่อนหรือไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1208/2511) เหตุผลเบื้องหลังของกฎหมายนี้เพื่อควบคุมมิให้มีการค้าประเวณีที่เป็นไปในลักษณะเปิดเผยและน่าอับอายหรือเดือดร้อน รำคาญ แก่สาธารณชน ดังนั้นการกระทำของผู้ใดไม่ว่าใครอันมีพฤติการณ์ดังกล่าวจึงเป็นความผิดตามมาตรา 5(2) คดีนี้ข้อเท็จจริงได้ความว่า เกิดเหตุเวลาประมาณ 23 นาฬิกาเป็นเวลาดึกมาก จำเลยสามคนนั่งอยู่รถสามล้อบริเวณถนน เป็นบริเวณที่มีหญิงมาเตร็ดเตร่เพื่อค้าประเวณีตามที่มีประชาชนร้องเรียนแล้วมีขายมาติดต่อพูดจาพาพวกจำเลยคนหนึ่งไปนาน 30 นาที แล้วกลับมาพฤติการณ์เพียงนี้หากดูผิวเผินแล้วไม่น่าจะเพียงพอที่จะรับฟังลงโทษจำเลยกับพวกได้ เนื่องจากข้อเท็จจริงยังฟังไม่ได้ว่าพวกของจำเลยที่ไปกับชายคนนั้นจะไปทำอะไรกัน แต่ตามพระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณีฯ ดังที่กล่าวมาแล้วว่า ถึงแม้จะมิได้ความว่ามีการค้าประเวณีจริง ๆ ก็ตาม เมื่อพฤติการณ์ได้ความเช่นนี้เห็นว่าน่าจะเพียงพอที่จะเป็นความผิดตาม มาตรา 5 ได้แล้ว. ไพจิตรสวัสดิสาร.