คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2152/2533หลักกฎหมาย: กรณีผิดสัญญาประกันต่อ ศาล เมื่อศาลอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยอย่างใดแล้ว คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตาม ป.วิ.อ.มาตรา 119 ซึ่ง แก้ไขเพิ่มเติมโดย พ.ร.บ. แก้ไขเพิ่มเติม ป.วิ.อ.(ฉบับที่ 17) พ.ศ. 2532 มาตรา 4 ผู้ประกันยื่นฎีกาเมื่อเวลาที่พระราชบัญญัติดังกล่าวใช้ บังคับแล้ว ศาลฎีกาย่อมไม่รับวินิจฉัย.คดีนี้สืบเนื่องจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ประกันเป็นผู้ประกันจำเลยแล้วจำเลยได้หลบหนีระหว่างพิจารณาคดี เป็นการผิดสัญญาประกัน ศาลชั้นต้นมีคำสั่งปรับผู้ประกันตามสัญญาเป็นเงินจำนวน 150,000 บาท ต่อมาผู้ประกันยื่นคำร้องว่าได้นำจำเลยมอบตัวต่อศาลแล้วขอลดค่าปรับ ศาลชั้นต้นลดตามขอให้คงปรับจำนวน 10,000 บาทผู้ประกันอุทธรณ์ขอให้ปรับน้อยลงอีกศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ประกันฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้เป็นกรณีผิดสัญญาประกันต่อศาลเมื่อศาลอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยอย่างใดแล้ว คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 119ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 17) พ.ศ. 2532 มาตรา 4ผู้ประกันยื่นฎีกาเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2533 ซึ่งเป็นเวลาที่พระราชบัญญัติดังกล่าวใช้บังคับแล้ว การที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของผู้ประกันมาจึงเป็นการมิชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายกฎีกาผู้ประกัน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2152/2533พนักงานอัยการ จังหวัด บุรีรัมย์โจทก์ผู้ประกันโจทก์นาง จรัญ พัชรินทร์ศักดิ์โจทก์นาย สำรวย ดา ทองจำเลย ป.วิ.อ. ม. 119กรณีผิดสัญญาประกันต่อ ศาล เมื่อศาลอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยอย่างใดแล้ว คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตาม ป.วิ.อ.มาตรา 119 ซึ่ง แก้ไขเพิ่มเติมโดย พ.ร.บ. แก้ไขเพิ่มเติม ป.วิ.อ.(ฉบับที่ 17) พ.ศ. 2532 มาตรา 4 ผู้ประกันยื่นฎีกาเมื่อเวลาที่พระราชบัญญัติดังกล่าวใช้ บังคับแล้ว ศาลฎีกาย่อมไม่รับวินิจฉัย.คดีนี้สืบเนื่องจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ประกันเป็นผู้ประกันจำเลยแล้วจำเลยได้หลบหนีระหว่างพิจารณาคดี เป็นการผิดสัญญาประกัน ศาลชั้นต้นมีคำสั่งปรับผู้ประกันตามสัญญาเป็นเงินจำนวน 150,000 บาท ต่อมาผู้ประกันยื่นคำร้องว่าได้นำจำเลยมอบตัวต่อศาลแล้วขอลดค่าปรับ ศาลชั้นต้นลดตามขอให้คงปรับจำนวน 10,000 บาทผู้ประกันอุทธรณ์ขอให้ปรับน้อยลงอีกศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ประกันฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้เป็นกรณีผิดสัญญาประกันต่อศาลเมื่อศาลอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยอย่างใดแล้ว คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 119ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 17) พ.ศ. 2532 มาตรา 4ผู้ประกันยื่นฎีกาเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2533 ซึ่งเป็นเวลาที่พระราชบัญญัติดังกล่าวใช้บังคับแล้ว การที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของผู้ประกันมาจึงเป็นการมิชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายกฎีกาผู้ประกัน.(ไพฑูรย์ เนติโพธิ์-นาม ยิ้มแย้ม-โสภณ จันเทรมะ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้สืบเนื่องจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ประกันเป็นผู้ประกันจำเลยแล้วจำเลยได้หลบหนีระหว่างพิจารณาคดี เป็นการผิดสัญญาประกัน ศาลชั้นต้นมีคำสั่งปรับผู้ประกันตามสัญญาเป็นเงินจำนวน 150,000 บาท ต่อมาผู้ประกันยื่นคำร้องว่าได้นำจำเลยมอบตัวต่อศาลแล้วขอลดค่าปรับ ศาลชั้นต้นลดตามขอให้คงปรับจำนวน 10,000 บาทผู้ประกันอุทธรณ์ขอให้ปรับน้อยลงอีกศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ประกันฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้เป็นกรณีผิดสัญญาประกันต่อศาลเมื่อศาลอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยอย่างใดแล้ว คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 119ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 17) พ.ศ. 2532 มาตรา 4ผู้ประกันยื่นฎีกาเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2533 ซึ่งเป็นเวลาที่พระราชบัญญัติดังกล่าวใช้บังคับแล้ว การที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของผู้ประกันมาจึงเป็นการมิชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายกฎีกาผู้ประกัน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2152/2533พนักงานอัยการ จังหวัด บุรีรัมย์โจทก์ผู้ประกันโจทก์นาง จรัญ พัชรินทร์ศักดิ์โจทก์นาย สำรวย ดา ทองจำเลย ป.วิ.อ. ม. 119กรณีผิดสัญญาประกันต่อ ศาล เมื่อศาลอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยอย่างใดแล้ว คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตาม ป.วิ.อ.มาตรา 119 ซึ่ง แก้ไขเพิ่มเติมโดย พ.ร.บ. แก้ไขเพิ่มเติม ป.วิ.อ.(ฉบับที่ 17) พ.ศ. 2532 มาตรา 4 ผู้ประกันยื่นฎีกาเมื่อเวลาที่พระราชบัญญัติดังกล่าวใช้ บังคับแล้ว ศาลฎีกาย่อมไม่รับวินิจฉัย.คดีนี้สืบเนื่องจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ประกันเป็นผู้ประกันจำเลยแล้วจำเลยได้หลบหนีระหว่างพิจารณาคดี เป็นการผิดสัญญาประกัน ศาลชั้นต้นมีคำสั่งปรับผู้ประกันตามสัญญาเป็นเงินจำนวน 150,000 บาท ต่อมาผู้ประกันยื่นคำร้องว่าได้นำจำเลยมอบตัวต่อศาลแล้วขอลดค่าปรับ ศาลชั้นต้นลดตามขอให้คงปรับจำนวน 10,000 บาทผู้ประกันอุทธรณ์ขอให้ปรับน้อยลงอีกศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ประกันฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้เป็นกรณีผิดสัญญาประกันต่อศาลเมื่อศาลอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยอย่างใดแล้ว คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 119ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 17) พ.ศ. 2532 มาตรา 4ผู้ประกันยื่นฎีกาเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2533 ซึ่งเป็นเวลาที่พระราชบัญญัติดังกล่าวใช้บังคับแล้ว การที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของผู้ประกันมาจึงเป็นการมิชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"พิพากษายกฎีกาผู้ประกัน.(ไพฑูรย์ เนติโพธิ์-นาม ยิ้มแย้ม-โสภณ จันเทรมะ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ