คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1460/2497หลักกฎหมาย: ไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ เพราะมิใช่กฎหมายที่ให้มีผิดย้อนหลังเป็นการลงโทษบุคคลในทางอาญาหรือลงโทษบุคคลหนักขึ้นกว่าโทษที่กำหนดไว้ในกฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลากระทำผิด บุคคลผู้มีสัญญาชาติไทยเพราะเกิดในราชอาณาจักร์ แต่บิดาเป็นคนต่างด้าวนั้น เมื่อสมัครใจรับใบสำรัญประจำตัวคนต่างด้าวย่อมขาดสัญชาติไทยตามพ.ร.บ.สัญชาติ(ฉบับที่ 2) พ.ศ.2496 ม.5 ไม่ว่าจะขอรับใบสำคัญก่อนหรือหลังวันใช้พระราชบัญญัตินี้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นบุตรนายม้วนง่วนคนสัญชาติจีนและนางแอ๋มคนสัญญาชาติไทยเกิดที่ตำบลในเวียงอำเภอเมือง จังหวัดน่าน เป็นคนไทยตามกฎหมายทั้งโดยทางสัญญาชาติและโดยทางดินแดน อายุ ๕ ปีโจทก์ไปประเทศจีนกลับมาได้ไปขึ้นทะเบียนเป็นคนต่างด้าวโดยความเข้าใจผิด บัดนี้โจทก์ปรารถนาจะได้สิทธิและหน้าที่เช่นคนไทยทั้งหลาย จึงยื่นคำร้องต่อกระทรวงมหาดไทยกระทรวงหมาดไทยพิจารณาแล้วไม่อนุญาต จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์เป็นคนมีสัญชาติไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาต พ.ศ.๒๔๙๕ จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ไม่ได้เกิดในประเทศไทยเกิดที่จังหวัดแต้จิ๋ว ประเทศจีน จึงเป็นคนสัญชาติจีน ศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์เกิดที่ตำบลในเวียงอำเภอเมือง จังหวัดน่านจริง แต่เมื่อโจทก์รับใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวแล้วก็ขาดจากสัญชาติไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๖ มาตรา ๕ ซึ่งได้เพิ่มมาตรา ๑๖ หวิแห่งพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ.๒๔๙๕ พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา เป็นปัญหาสองประการคือ ๑. พระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๖ ขัดต่อรัฐธรรมนูญหรือไม่ และ ๒. พระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ ๒ ) พ.ศ.๒๔๙๖ จะใช้บังคับคดีนี้ได้หรือไม่ ? ปัญหาข้อแรกศาลฎีกาเห็นว่า ไม่ขัดกับรัฐธรรมนูญ เพราะมิใช่กฎหมายที่ให้มีผลย้อนหลักเป็นการลงโทษบุคคลในทางอาญา หรือลงโทษบุคคลหนักขึ้นกว่าโทษที่กำหนดไว้ในกฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลากระทำผิด ส่วนในปัญหาข้อที่ ๒ นั้นแม้โจทก์จะได้สัญชาติไทยโดยการเกิดก็ดี และโจทก์สมัครใจขอรับใบสำคัญประจำตัวเป็นคนต่างด้าวโจทก์ก็ขาดจากสัญชาติไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ ๒ ) พ.ศ.๒๔๙๖ มาตรา ๕ ซึ่งเพิ่มเติมมาตรา ๑๖ พระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ.๒๔๙๕ ให้เป็นมาตรา ๑๖ ทวิพระราชบัญญัตินี้บัญญัติให้ใช้บังคับได้ไม่ว่าจะเป็นกรณีที่ได้รับใบสำคัญประจำตัวก่อนหรือหลังวันใช้พระราชบัญญัตินี้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1460/2497นายกิมเซ้ง ภูมิพานิชโจทก์กระทรวงมหาดไทย โดยพลตรีบัญญัติเทพหัสดินณอยุธยา รัฐมนตรีวาการจำเลย พ.ร.บ.สัญชาติ พ.ศ.2495 ม. 16 พ.ร.บ.สัญชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2496 ม. 5 รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2475 แก้ไขเพิ่มเติมพุทธศักราช 2495 ม. 67 พ.ร.บ.สัญชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2496 ไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ เพราะมิใช่กฎหมายที่ให้มีผิดย้อนหลังเป็นการลงโทษบุคคลในทางอาญาหรือลงโทษบุคคลหนักขึ้นกว่าโทษที่กำหนดไว้ในกฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลากระทำผิด บุคคลผู้มีสัญญาชาติไทยเพราะเกิดในราชอาณาจักร์ แต่บิดาเป็นคนต่างด้าวนั้น เมื่อสมัครใจรับใบสำรัญประจำตัวคนต่างด้าวย่อมขาดสัญชาติไทยตามพ.ร.บ.สัญชาติ(ฉบับที่ 2) พ.ศ.2496 ม.5 ไม่ว่าจะขอรับใบสำคัญก่อนหรือหลังวันใช้พระราชบัญญัตินี้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นบุตรนายม้วนง่วนคนสัญชาติจีนและนางแอ๋มคนสัญญาชาติไทยเกิดที่ตำบลในเวียงอำเภอเมือง จังหวัดน่าน เป็นคนไทยตามกฎหมายทั้งโดยทางสัญญาชาติและโดยทางดินแดน อายุ ๕ ปีโจทก์ไปประเทศจีนกลับมาได้ไปขึ้นทะเบียนเป็นคนต่างด้าวโดยความเข้าใจผิด บัดนี้โจทก์ปรารถนาจะได้สิทธิและหน้าที่เช่นคนไทยทั้งหลาย จึงยื่นคำร้องต่อกระทรวงมหาดไทยกระทรวงหมาดไทยพิจารณาแล้วไม่อนุญาต จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์เป็นคนมีสัญชาติไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาต พ.ศ.๒๔๙๕ จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ไม่ได้เกิดในประเทศไทยเกิดที่จังหวัดแต้จิ๋ว ประเทศจีน จึงเป็นคนสัญชาติจีน ศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์เกิดที่ตำบลในเวียงอำเภอเมือง จังหวัดน่านจริง แต่เมื่อโจทก์รับใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวแล้วก็ขาดจากสัญชาติไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๖ มาตรา ๕ ซึ่งได้เพิ่มมาตรา ๑๖ หวิแห่งพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ.๒๔๙๕ พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา เป็นปัญหาสองประการคือ ๑. พระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๖ ขัดต่อรัฐธรรมนูญหรือไม่ และ ๒. พระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ ๒ ) พ.ศ.๒๔๙๖ จะใช้บังคับคดีนี้ได้หรือไม่ ? ปัญหาข้อแรกศาลฎีกาเห็นว่า ไม่ขัดกับรัฐธรรมนูญ เพราะมิใช่กฎหมายที่ให้มีผลย้อนหลักเป็นการลงโทษบุคคลในทางอาญา หรือลงโทษบุคคลหนักขึ้นกว่าโทษที่กำหนดไว้ในกฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลากระทำผิด ส่วนในปัญหาข้อที่ ๒ นั้นแม้โจทก์จะได้สัญชาติไทยโดยการเกิดก็ดี และโจทก์สมัครใจขอรับใบสำคัญประจำตัวเป็นคนต่างด้าวโจทก์ก็ขาดจากสัญชาติไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ ๒ ) พ.ศ.๒๔๙๖ มาตรา ๕ ซึ่งเพิ่มเติมมาตรา ๑๖ พระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ.๒๔๙๕ ให้เป็นมาตรา ๑๖ ทวิพระราชบัญญัตินี้บัญญัติให้ใช้บังคับได้ไม่ว่าจะเป็นกรณีที่ได้รับใบสำคัญประจำตัวก่อนหรือหลังวันใช้พระราชบัญญัตินี้ พิพากษายืน(ประศาสน์วินิจฉัย-มนูภันย์วิมลสาร-พิบูลย์ไอศวรรย์)ศาลจังหวัดสวรรคโลก - นายสุนทร ศิลปไชยศาลอุทธรณ์ - หลวงประจักษ์ศุภอรรถแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นบุตรนายม้วนง่วนคนสัญชาติจีนและนางแอ๋มคนสัญญาชาติไทยเกิดที่ตำบลในเวียงอำเภอเมือง จังหวัดน่าน เป็นคนไทยตามกฎหมายทั้งโดยทางสัญญาชาติและโดยทางดินแดน อายุ ๕ ปีโจทก์ไปประเทศจีนกลับมาได้ไปขึ้นทะเบียนเป็นคนต่างด้าวโดยความเข้าใจผิด บัดนี้โจทก์ปรารถนาจะได้สิทธิและหน้าที่เช่นคนไทยทั้งหลาย จึงยื่นคำร้องต่อกระทรวงมหาดไทยกระทรวงหมาดไทยพิจารณาแล้วไม่อนุญาต จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์เป็นคนมีสัญชาติไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาต พ.ศ.๒๔๙๕ จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ไม่ได้เกิดในประเทศไทยเกิดที่จังหวัดแต้จิ๋ว ประเทศจีน จึงเป็นคนสัญชาติจีน ศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์เกิดที่ตำบลในเวียงอำเภอเมือง จังหวัดน่านจริง แต่เมื่อโจทก์รับใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวแล้วก็ขาดจากสัญชาติไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๖ มาตรา ๕ ซึ่งได้เพิ่มมาตรา ๑๖ หวิแห่งพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ.๒๔๙๕ พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา เป็นปัญหาสองประการคือ ๑. พระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๖ ขัดต่อรัฐธรรมนูญหรือไม่ และ ๒. พระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ ๒ ) พ.ศ.๒๔๙๖ จะใช้บังคับคดีนี้ได้หรือไม่ ? ปัญหาข้อแรกศาลฎีกาเห็นว่า ไม่ขัดกับรัฐธรรมนูญ เพราะมิใช่กฎหมายที่ให้มีผลย้อนหลักเป็นการลงโทษบุคคลในทางอาญา หรือลงโทษบุคคลหนักขึ้นกว่าโทษที่กำหนดไว้ในกฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลากระทำผิด ส่วนในปัญหาข้อที่ ๒ นั้นแม้โจทก์จะได้สัญชาติไทยโดยการเกิดก็ดี และโจทก์สมัครใจขอรับใบสำคัญประจำตัวเป็นคนต่างด้าวโจทก์ก็ขาดจากสัญชาติไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ ๒ ) พ.ศ.๒๔๙๖ มาตรา ๕ ซึ่งเพิ่มเติมมาตรา ๑๖ พระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ.๒๔๙๕ ให้เป็นมาตรา ๑๖ ทวิพระราชบัญญัตินี้บัญญัติให้ใช้บังคับได้ไม่ว่าจะเป็นกรณีที่ได้รับใบสำคัญประจำตัวก่อนหรือหลังวันใช้พระราชบัญญัตินี้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1460/2497นายกิมเซ้ง ภูมิพานิชโจทก์กระทรวงมหาดไทย โดยพลตรีบัญญัติเทพหัสดินณอยุธยา รัฐมนตรีวาการจำเลย พ.ร.บ.สัญชาติ พ.ศ.2495 ม. 16 พ.ร.บ.สัญชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2496 ม. 5 รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2475 แก้ไขเพิ่มเติมพุทธศักราช 2495 ม. 67 พ.ร.บ.สัญชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2496 ไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ เพราะมิใช่กฎหมายที่ให้มีผิดย้อนหลังเป็นการลงโทษบุคคลในทางอาญาหรือลงโทษบุคคลหนักขึ้นกว่าโทษที่กำหนดไว้ในกฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลากระทำผิด บุคคลผู้มีสัญญาชาติไทยเพราะเกิดในราชอาณาจักร์ แต่บิดาเป็นคนต่างด้าวนั้น เมื่อสมัครใจรับใบสำรัญประจำตัวคนต่างด้าวย่อมขาดสัญชาติไทยตามพ.ร.บ.สัญชาติ(ฉบับที่ 2) พ.ศ.2496 ม.5 ไม่ว่าจะขอรับใบสำคัญก่อนหรือหลังวันใช้พระราชบัญญัตินี้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นบุตรนายม้วนง่วนคนสัญชาติจีนและนางแอ๋มคนสัญญาชาติไทยเกิดที่ตำบลในเวียงอำเภอเมือง จังหวัดน่าน เป็นคนไทยตามกฎหมายทั้งโดยทางสัญญาชาติและโดยทางดินแดน อายุ ๕ ปีโจทก์ไปประเทศจีนกลับมาได้ไปขึ้นทะเบียนเป็นคนต่างด้าวโดยความเข้าใจผิด บัดนี้โจทก์ปรารถนาจะได้สิทธิและหน้าที่เช่นคนไทยทั้งหลาย จึงยื่นคำร้องต่อกระทรวงมหาดไทยกระทรวงหมาดไทยพิจารณาแล้วไม่อนุญาต จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์เป็นคนมีสัญชาติไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาต พ.ศ.๒๔๙๕ จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ไม่ได้เกิดในประเทศไทยเกิดที่จังหวัดแต้จิ๋ว ประเทศจีน จึงเป็นคนสัญชาติจีน ศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์เกิดที่ตำบลในเวียงอำเภอเมือง จังหวัดน่านจริง แต่เมื่อโจทก์รับใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวแล้วก็ขาดจากสัญชาติไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๖ มาตรา ๕ ซึ่งได้เพิ่มมาตรา ๑๖ หวิแห่งพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ.๒๔๙๕ พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา เป็นปัญหาสองประการคือ ๑. พระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๖ ขัดต่อรัฐธรรมนูญหรือไม่ และ ๒. พระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ ๒ ) พ.ศ.๒๔๙๖ จะใช้บังคับคดีนี้ได้หรือไม่ ? ปัญหาข้อแรกศาลฎีกาเห็นว่า ไม่ขัดกับรัฐธรรมนูญ เพราะมิใช่กฎหมายที่ให้มีผลย้อนหลักเป็นการลงโทษบุคคลในทางอาญา หรือลงโทษบุคคลหนักขึ้นกว่าโทษที่กำหนดไว้ในกฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลากระทำผิด ส่วนในปัญหาข้อที่ ๒ นั้นแม้โจทก์จะได้สัญชาติไทยโดยการเกิดก็ดี และโจทก์สมัครใจขอรับใบสำคัญประจำตัวเป็นคนต่างด้าวโจทก์ก็ขาดจากสัญชาติไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ ๒ ) พ.ศ.๒๔๙๖ มาตรา ๕ ซึ่งเพิ่มเติมมาตรา ๑๖ พระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ.๒๔๙๕ ให้เป็นมาตรา ๑๖ ทวิพระราชบัญญัตินี้บัญญัติให้ใช้บังคับได้ไม่ว่าจะเป็นกรณีที่ได้รับใบสำคัญประจำตัวก่อนหรือหลังวันใช้พระราชบัญญัตินี้ พิพากษายืน(ประศาสน์วินิจฉัย-มนูภันย์วิมลสาร-พิบูลย์ไอศวรรย์)ศาลจังหวัดสวรรคโลก - นายสุนทร ศิลปไชยศาลอุทธรณ์ - หลวงประจักษ์ศุภอรรถแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ