คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 329/2483หลักกฎหมาย: หลอกลวงผู้ปกครองเอาเด็กไปเพื่อหากำไร เด็กเต็มใจไปและผู้ปกครองก็ยินยอมให้เด็กไปเพราะหลงเชื่อคำหลอกลวงดังนี้ เป็นผิดตามมาตรา 275 ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลย ตาม ม. 273 274 จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นผิดตาม ม. 275 และโจทก์ก็ฟ้องขอให้ลงโทษ ตาม ม. 275 ด้วยดังนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ลงโทษตามมาตรา 275 ได้ได้ความว่า จำเลยได้หลอกลวงมารดา หรือผู้ปกครองเอาเด็กไปเพื่อหากำไรโดยเด็กเต็มใจไปกับจำเลย และมารดาหรือผู้ปกครองก็ยินยอมให้เด็กไป เพราะหลงเชื่อจำเลยหลอกลวงโจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๗๓, ๒๗๔, ๒๗๕, พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ๒๔๗๔ มาตรา ๖ ศาลชั้นต้นพิพากษา ว่าจำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๗๓ ๒๗๔ และ ๗๑ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ๒๔๗๔ มาตรา ๖ จำคุก จำเลย ๑ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๗๕ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ๒๔๗๔ มาตรา ๖ กำหนดอัตราโทษเท่าศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์จะ ลงโทษจำเลยตามมาตร ๒๗๕ มิได้ เพราะโจทก์มิได้อุทธรณ์ ศาลฎีกาเห็นว่า ความผิดของจำเลยต้องด้วยมาตรา ๒๗๕ แม้ โจทก์จะมิได้อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ก็แก้บทลงโทษจำเลยได้ เพราะเป็นข้อวินิจฉัยว่า ที่ถูกความผิดของจำเลยต้องด้วยมาตรา ๒๗๕ และอัตราโทษตามมาตรา ๒๗๕ เบากว่าตามมาตรา ๒๗๓, ๒๗๔, ทั้ง โจทก์ก็ได้ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๗๕ มาในฟ้องด้วยแล้วพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 329/2483อัยยการภูเก็ตโจทก์นางเอียด คำณวนกิจล. ป.อ. ม. 273 274 ป.วิ.อ. ม. 212หลอกลวงผู้ปกครองเอาเด็กไปเพื่อหากำไร เด็กเต็มใจไปและผู้ปกครองก็ยินยอมให้เด็กไปเพราะหลงเชื่อคำหลอกลวงดังนี้ เป็นผิดตามมาตรา 275 ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลย ตาม ม. 273 274 จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นผิดตาม ม. 275 และโจทก์ก็ฟ้องขอให้ลงโทษ ตาม ม. 275 ด้วยดังนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ลงโทษตามมาตรา 275 ได้ได้ความว่า จำเลยได้หลอกลวงมารดา หรือผู้ปกครองเอาเด็กไปเพื่อหากำไรโดยเด็กเต็มใจไปกับจำเลย และมารดาหรือผู้ปกครองก็ยินยอมให้เด็กไป เพราะหลงเชื่อจำเลยหลอกลวงโจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๗๓, ๒๗๔, ๒๗๕, พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ๒๔๗๔ มาตรา ๖ ศาลชั้นต้นพิพากษา ว่าจำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๗๓ ๒๗๔ และ ๗๑ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ๒๔๗๔ มาตรา ๖ จำคุก จำเลย ๑ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๗๕ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ๒๔๗๔ มาตรา ๖ กำหนดอัตราโทษเท่าศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์จะ ลงโทษจำเลยตามมาตร ๒๗๕ มิได้ เพราะโจทก์มิได้อุทธรณ์ ศาลฎีกาเห็นว่า ความผิดของจำเลยต้องด้วยมาตรา ๒๗๕ แม้ โจทก์จะมิได้อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ก็แก้บทลงโทษจำเลยได้ เพราะเป็นข้อวินิจฉัยว่า ที่ถูกความผิดของจำเลยต้องด้วยมาตรา ๒๗๕ และอัตราโทษตามมาตรา ๒๗๕ เบากว่าตามมาตรา ๒๗๓, ๒๗๔, ทั้ง โจทก์ก็ได้ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๗๕ มาในฟ้องด้วยแล้วพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(พลางกูร-นิติศาสตร์-วิเศษ)ศาลชั้นต้น - ++ศาลอุทธรณ์ - ++แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่า จำเลยได้หลอกลวงมารดา หรือผู้ปกครองเอาเด็กไปเพื่อหากำไรโดยเด็กเต็มใจไปกับจำเลย และมารดาหรือผู้ปกครองก็ยินยอมให้เด็กไป เพราะหลงเชื่อจำเลยหลอกลวงโจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๗๓, ๒๗๔, ๒๗๕, พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ๒๔๗๔ มาตรา ๖ ศาลชั้นต้นพิพากษา ว่าจำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๗๓ ๒๗๔ และ ๗๑ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ๒๔๗๔ มาตรา ๖ จำคุก จำเลย ๑ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๗๕ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ๒๔๗๔ มาตรา ๖ กำหนดอัตราโทษเท่าศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์จะ ลงโทษจำเลยตามมาตร ๒๗๕ มิได้ เพราะโจทก์มิได้อุทธรณ์ ศาลฎีกาเห็นว่า ความผิดของจำเลยต้องด้วยมาตรา ๒๗๕ แม้ โจทก์จะมิได้อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ก็แก้บทลงโทษจำเลยได้ เพราะเป็นข้อวินิจฉัยว่า ที่ถูกความผิดของจำเลยต้องด้วยมาตรา ๒๗๕ และอัตราโทษตามมาตรา ๒๗๕ เบากว่าตามมาตรา ๒๗๓, ๒๗๔, ทั้ง โจทก์ก็ได้ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๗๕ มาในฟ้องด้วยแล้วพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 329/2483อัยยการภูเก็ตโจทก์นางเอียด คำณวนกิจล. ป.อ. ม. 273 274 ป.วิ.อ. ม. 212หลอกลวงผู้ปกครองเอาเด็กไปเพื่อหากำไร เด็กเต็มใจไปและผู้ปกครองก็ยินยอมให้เด็กไปเพราะหลงเชื่อคำหลอกลวงดังนี้ เป็นผิดตามมาตรา 275 ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลย ตาม ม. 273 274 จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นผิดตาม ม. 275 และโจทก์ก็ฟ้องขอให้ลงโทษ ตาม ม. 275 ด้วยดังนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ลงโทษตามมาตรา 275 ได้ได้ความว่า จำเลยได้หลอกลวงมารดา หรือผู้ปกครองเอาเด็กไปเพื่อหากำไรโดยเด็กเต็มใจไปกับจำเลย และมารดาหรือผู้ปกครองก็ยินยอมให้เด็กไป เพราะหลงเชื่อจำเลยหลอกลวงโจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๗๓, ๒๗๔, ๒๗๕, พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ๒๔๗๔ มาตรา ๖ ศาลชั้นต้นพิพากษา ว่าจำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๗๓ ๒๗๔ และ ๗๑ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ๒๔๗๔ มาตรา ๖ จำคุก จำเลย ๑ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๗๕ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ๒๔๗๔ มาตรา ๖ กำหนดอัตราโทษเท่าศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์จะ ลงโทษจำเลยตามมาตร ๒๗๕ มิได้ เพราะโจทก์มิได้อุทธรณ์ ศาลฎีกาเห็นว่า ความผิดของจำเลยต้องด้วยมาตรา ๒๗๕ แม้ โจทก์จะมิได้อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ก็แก้บทลงโทษจำเลยได้ เพราะเป็นข้อวินิจฉัยว่า ที่ถูกความผิดของจำเลยต้องด้วยมาตรา ๒๗๕ และอัตราโทษตามมาตรา ๒๗๕ เบากว่าตามมาตรา ๒๗๓, ๒๗๔, ทั้ง โจทก์ก็ได้ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๗๕ มาในฟ้องด้วยแล้วพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(พลางกูร-นิติศาสตร์-วิเศษ)ศาลชั้นต้น - ++ศาลอุทธรณ์ - ++แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ