คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1367/2497หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2494 เวลากลางวัน(06.00 น.)จำเลยปล้นทรัพย์แม้ทางพิจารณาได้ความว่าเวลาเกิดเหตุเป็นเวลาขมุกขมัวมีแสงสว่างบ้างแล้วซึ่งจะถือว่าเป็นเวลากลางวันหรือกลางคืนก็ใกล้เคียงกันมาก จะฟังว่าข้อเท็จจริงได้ความว่าเหตุเกิดเวลากลางคืนต่างกับข้อเท็จจริงในฟ้องซึ่งบรรยายว่าเหตุเกิดเวลากลางวัน จึงให้ยกฟ้องโจทก์ตาม ป.วิ.อาญา ม.192 ยังไม่ได้และเมื่อฟ้องของโจทก์จำเลยก็เข้าใจข้อหาได้ดีโดยไม่หลงข้อต่อสู้จึงเป็นฟ้องที่สมบูรณ์ตามป.วิ.อาญา มาตรา 158โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๒ ธันวาคม ๒๔๙๔ เวลากลางวัน(๐๖.๐๐ น.)จำเลยสมคบกันกับพวกอีกคนหนึ่งที่ยังจับตัวไม่ได้ทำการปล้นทรัพย์สิ่งของต่าง ๆของนางบ่ง ฯลฯไปหลายอย่างรวมราคา ๑๘๖ บาท ๓๐ สตางค์ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๐๑ พระราชบัญญัติแก้ไขกฎหมายลักษณะอาญา พ.ศ. ๒๔๗๗(ฉบับที่ ๔) มาตรา ๗ จำเลยทั้งสองให้การปฎิเสธ ศาลจังหวัดสกลนคร เชื่อว่าขณะเกิดเหตุตะวันยังไม่ขึ้นตามที่โ่จทก์จำสืบและยังเป็ฯเวลากลางคืนตามกฎหมายอยู่แต่โ่จทก์บรรยายฟ้องว่าเหตุเกิดเวลากลางวัน แคนละเวลากันข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในทางพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงทโจทก์กล่าวบรรยายในฟ้อง ลงโทษจำเลบไม่ได้ตามป.วิ.อาญา มาตรา ๑๙๒ พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน แต่ผู้พิพากษานายหนึ่งทำความเห็นแย้งว่า จะถือว่าข้อเท็จจริงผิดกับคำฟ้องในเรื่องเวลาเสียทีเดียวหาได้ไม่ เพราะน่าเชื่อว่าเกิดเหตุในเวลาราว ๖ นาฬิกาตามคำฟ้องและจำเลยไม่หลงข้อต่อสู้ ควรยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อเท็จจริงในเรื่องการกระทำผิดด้วยแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปความ โจทก์ฏีกาว่า ขณะเกิดเหตุสว่างแล้วและมีสีแดงบนท้องฟ้า ถือได้ว่าพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว จึงเป็นเวลากลางวัน ขอให้ลงโทษ ศาลฎีกาเห็นว่า เวลาเกิดเหตุเป็นเวลาขมุกขมัวมีแสงสว่างบ้างแล้วซึ่งจะถือว่าเป็นเวลากลางวันหรือกลางคืนก็ใกล้เคียงกันมาก แลโจทก์ได้บรรยายฟ้องไว้ชัดแจ้งแล้วว่าเมื่อวันที่ ๒ ธันวาคม ๒๔๙๔ เวลา(๐๖.๐๐ น.) สำหรับคดีนี้จำเลยก็เข้าใจข้อหาได้ดีโดยไม่หลงขอ้ต่อสู้ และไม่าต่างกับฟ้อง พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อเท็จจริงในเรื่องการกระทำผิดของจำเลยแล้วพิพกาษาเสียใหม่ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1367/2497พนักงานอัยการจังหวัดสกลนครโจทก์นายไหล นายผ่ายจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 192โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2494 เวลากลางวัน(06.00 น.)จำเลยปล้นทรัพย์แม้ทางพิจารณาได้ความว่าเวลาเกิดเหตุเป็นเวลาขมุกขมัวมีแสงสว่างบ้างแล้วซึ่งจะถือว่าเป็นเวลากลางวันหรือกลางคืนก็ใกล้เคียงกันมาก จะฟังว่าข้อเท็จจริงได้ความว่าเหตุเกิดเวลากลางคืนต่างกับข้อเท็จจริงในฟ้องซึ่งบรรยายว่าเหตุเกิดเวลากลางวัน จึงให้ยกฟ้องโจทก์ตาม ป.วิ.อาญา ม.192 ยังไม่ได้และเมื่อฟ้องของโจทก์จำเลยก็เข้าใจข้อหาได้ดีโดยไม่หลงข้อต่อสู้จึงเป็นฟ้องที่สมบูรณ์ตามป.วิ.อาญา มาตรา 158โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๒ ธันวาคม ๒๔๙๔ เวลากลางวัน(๐๖.๐๐ น.)จำเลยสมคบกันกับพวกอีกคนหนึ่งที่ยังจับตัวไม่ได้ทำการปล้นทรัพย์สิ่งของต่าง ๆของนางบ่ง ฯลฯไปหลายอย่างรวมราคา ๑๘๖ บาท ๓๐ สตางค์ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๐๑ พระราชบัญญัติแก้ไขกฎหมายลักษณะอาญา พ.ศ. ๒๔๗๗(ฉบับที่ ๔) มาตรา ๗ จำเลยทั้งสองให้การปฎิเสธ ศาลจังหวัดสกลนคร เชื่อว่าขณะเกิดเหตุตะวันยังไม่ขึ้นตามที่โ่จทก์จำสืบและยังเป็ฯเวลากลางคืนตามกฎหมายอยู่แต่โ่จทก์บรรยายฟ้องว่าเหตุเกิดเวลากลางวัน แคนละเวลากันข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในทางพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงทโจทก์กล่าวบรรยายในฟ้อง ลงโทษจำเลบไม่ได้ตามป.วิ.อาญา มาตรา ๑๙๒ พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน แต่ผู้พิพากษานายหนึ่งทำความเห็นแย้งว่า จะถือว่าข้อเท็จจริงผิดกับคำฟ้องในเรื่องเวลาเสียทีเดียวหาได้ไม่ เพราะน่าเชื่อว่าเกิดเหตุในเวลาราว ๖ นาฬิกาตามคำฟ้องและจำเลยไม่หลงข้อต่อสู้ ควรยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อเท็จจริงในเรื่องการกระทำผิดด้วยแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปความ โจทก์ฏีกาว่า ขณะเกิดเหตุสว่างแล้วและมีสีแดงบนท้องฟ้า ถือได้ว่าพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว จึงเป็นเวลากลางวัน ขอให้ลงโทษ ศาลฎีกาเห็นว่า เวลาเกิดเหตุเป็นเวลาขมุกขมัวมีแสงสว่างบ้างแล้วซึ่งจะถือว่าเป็นเวลากลางวันหรือกลางคืนก็ใกล้เคียงกันมาก แลโจทก์ได้บรรยายฟ้องไว้ชัดแจ้งแล้วว่าเมื่อวันที่ ๒ ธันวาคม ๒๔๙๔ เวลา(๐๖.๐๐ น.) สำหรับคดีนี้จำเลยก็เข้าใจข้อหาได้ดีโดยไม่หลงขอ้ต่อสู้ และไม่าต่างกับฟ้อง พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อเท็จจริงในเรื่องการกระทำผิดของจำเลยแล้วพิพกาษาเสียใหม่(พิบูลย์ไอศวรรย์-มนูภันย์วิมลสาร-ประศาสน์วินิจฉัย)ศาลจังหวัดสกลนคร - ขุนประสงค์จรรยาศาลอุทธรณ์ - หลวงสุธรรมานุวัตร,หลวงสารนัยปรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๒ ธันวาคม ๒๔๙๔ เวลากลางวัน(๐๖.๐๐ น.)จำเลยสมคบกันกับพวกอีกคนหนึ่งที่ยังจับตัวไม่ได้ทำการปล้นทรัพย์สิ่งของต่าง ๆของนางบ่ง ฯลฯไปหลายอย่างรวมราคา ๑๘๖ บาท ๓๐ สตางค์ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๐๑ พระราชบัญญัติแก้ไขกฎหมายลักษณะอาญา พ.ศ. ๒๔๗๗(ฉบับที่ ๔) มาตรา ๗ จำเลยทั้งสองให้การปฎิเสธ ศาลจังหวัดสกลนคร เชื่อว่าขณะเกิดเหตุตะวันยังไม่ขึ้นตามที่โ่จทก์จำสืบและยังเป็ฯเวลากลางคืนตามกฎหมายอยู่แต่โ่จทก์บรรยายฟ้องว่าเหตุเกิดเวลากลางวัน แคนละเวลากันข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในทางพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงทโจทก์กล่าวบรรยายในฟ้อง ลงโทษจำเลบไม่ได้ตามป.วิ.อาญา มาตรา ๑๙๒ พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน แต่ผู้พิพากษานายหนึ่งทำความเห็นแย้งว่า จะถือว่าข้อเท็จจริงผิดกับคำฟ้องในเรื่องเวลาเสียทีเดียวหาได้ไม่ เพราะน่าเชื่อว่าเกิดเหตุในเวลาราว ๖ นาฬิกาตามคำฟ้องและจำเลยไม่หลงข้อต่อสู้ ควรยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อเท็จจริงในเรื่องการกระทำผิดด้วยแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปความ โจทก์ฏีกาว่า ขณะเกิดเหตุสว่างแล้วและมีสีแดงบนท้องฟ้า ถือได้ว่าพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว จึงเป็นเวลากลางวัน ขอให้ลงโทษ ศาลฎีกาเห็นว่า เวลาเกิดเหตุเป็นเวลาขมุกขมัวมีแสงสว่างบ้างแล้วซึ่งจะถือว่าเป็นเวลากลางวันหรือกลางคืนก็ใกล้เคียงกันมาก แลโจทก์ได้บรรยายฟ้องไว้ชัดแจ้งแล้วว่าเมื่อวันที่ ๒ ธันวาคม ๒๔๙๔ เวลา(๐๖.๐๐ น.) สำหรับคดีนี้จำเลยก็เข้าใจข้อหาได้ดีโดยไม่หลงขอ้ต่อสู้ และไม่าต่างกับฟ้อง พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อเท็จจริงในเรื่องการกระทำผิดของจำเลยแล้วพิพกาษาเสียใหม่ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1367/2497พนักงานอัยการจังหวัดสกลนครโจทก์นายไหล นายผ่ายจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 192โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2494 เวลากลางวัน(06.00 น.)จำเลยปล้นทรัพย์แม้ทางพิจารณาได้ความว่าเวลาเกิดเหตุเป็นเวลาขมุกขมัวมีแสงสว่างบ้างแล้วซึ่งจะถือว่าเป็นเวลากลางวันหรือกลางคืนก็ใกล้เคียงกันมาก จะฟังว่าข้อเท็จจริงได้ความว่าเหตุเกิดเวลากลางคืนต่างกับข้อเท็จจริงในฟ้องซึ่งบรรยายว่าเหตุเกิดเวลากลางวัน จึงให้ยกฟ้องโจทก์ตาม ป.วิ.อาญา ม.192 ยังไม่ได้และเมื่อฟ้องของโจทก์จำเลยก็เข้าใจข้อหาได้ดีโดยไม่หลงข้อต่อสู้จึงเป็นฟ้องที่สมบูรณ์ตามป.วิ.อาญา มาตรา 158โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๒ ธันวาคม ๒๔๙๔ เวลากลางวัน(๐๖.๐๐ น.)จำเลยสมคบกันกับพวกอีกคนหนึ่งที่ยังจับตัวไม่ได้ทำการปล้นทรัพย์สิ่งของต่าง ๆของนางบ่ง ฯลฯไปหลายอย่างรวมราคา ๑๘๖ บาท ๓๐ สตางค์ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๐๑ พระราชบัญญัติแก้ไขกฎหมายลักษณะอาญา พ.ศ. ๒๔๗๗(ฉบับที่ ๔) มาตรา ๗ จำเลยทั้งสองให้การปฎิเสธ ศาลจังหวัดสกลนคร เชื่อว่าขณะเกิดเหตุตะวันยังไม่ขึ้นตามที่โ่จทก์จำสืบและยังเป็ฯเวลากลางคืนตามกฎหมายอยู่แต่โ่จทก์บรรยายฟ้องว่าเหตุเกิดเวลากลางวัน แคนละเวลากันข้อเท็จจริงตามที่ปรากฎในทางพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงทโจทก์กล่าวบรรยายในฟ้อง ลงโทษจำเลบไม่ได้ตามป.วิ.อาญา มาตรา ๑๙๒ พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน แต่ผู้พิพากษานายหนึ่งทำความเห็นแย้งว่า จะถือว่าข้อเท็จจริงผิดกับคำฟ้องในเรื่องเวลาเสียทีเดียวหาได้ไม่ เพราะน่าเชื่อว่าเกิดเหตุในเวลาราว ๖ นาฬิกาตามคำฟ้องและจำเลยไม่หลงข้อต่อสู้ ควรยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อเท็จจริงในเรื่องการกระทำผิดด้วยแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปความ โจทก์ฏีกาว่า ขณะเกิดเหตุสว่างแล้วและมีสีแดงบนท้องฟ้า ถือได้ว่าพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว จึงเป็นเวลากลางวัน ขอให้ลงโทษ ศาลฎีกาเห็นว่า เวลาเกิดเหตุเป็นเวลาขมุกขมัวมีแสงสว่างบ้างแล้วซึ่งจะถือว่าเป็นเวลากลางวันหรือกลางคืนก็ใกล้เคียงกันมาก แลโจทก์ได้บรรยายฟ้องไว้ชัดแจ้งแล้วว่าเมื่อวันที่ ๒ ธันวาคม ๒๔๙๔ เวลา(๐๖.๐๐ น.) สำหรับคดีนี้จำเลยก็เข้าใจข้อหาได้ดีโดยไม่หลงขอ้ต่อสู้ และไม่าต่างกับฟ้อง พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อเท็จจริงในเรื่องการกระทำผิดของจำเลยแล้วพิพกาษาเสียใหม่(พิบูลย์ไอศวรรย์-มนูภันย์วิมลสาร-ประศาสน์วินิจฉัย)ศาลจังหวัดสกลนคร - ขุนประสงค์จรรยาศาลอุทธรณ์ - หลวงสุธรรมานุวัตร,หลวงสารนัยปรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ