คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 56096หลักกฎหมาย: คำร้องของ โจทก์มีข้อความว่า "ขอประทานศาลที่นั่งพิจารณา ในศาลชั้นต้นและหรือศาลอุทธรณ์ ได้รับรองไว้หรือรับรองในเวลา ตรวจฎีกาว่า มีเหตุสมควรที่จะฎีกาได้หรือขอประทานให้อธิบดี ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์อนุญาตให้โจทก์ฎีกาได้" เป็นการลอกเลียน ถ้อยคำในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่งแต่แสดงให้เห็นเจตนาของโจทก์ว่า ประสงค์ให้มีการรับรองหรือ อนุญาตให้ฎีกา ซึ่งข้อความในส่วนที่เกี่ยวกับการขอให้ผู้พิพากษา ที่นั่งพิจารณาคดีในศาลอุทธรณ์รับรองฎีกา ถือได้ว่ามีการระบุ ตัวผู้พิพากษาที่จะให้รับรองฎีกาแล้วเพราะแม้ไม่ระบุชื่อ ก็ไม่อาจ ตีความว่าเป็นผู้พิพากษานายอื่นนอกจากผู้พิพากษา 3 นาย ที่ลงชื่อในคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ และในส่วนที่เกี่ยวกับการ ขอให้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นรับรองฎีกา แม้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นมีหลายคน แต่ตามคำร้องพอถือได้ว่าโจทก์ประสงค์ให้ผู้พิพากษาที่ลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นผู้รับรองฎีกา คำร้องของ โจทก์จึง ปฏิบัติถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคท้ายแล้วส่วนที่โจทก์ขอให้อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ อนุญาตให้ฎีกานั้น เป็นขั้นตอนที่โจทก์อาจดำเนินการต่อไป หากผู้พิพากษาดังกล่าวไม่รับรองฎีกาคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน ค่าเสียหายตามสัญญาจ้างถมดินจำนวน 320,750 บาท และดอกเบี้ย อัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับถัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยยื่นคำให้การและฟ้องแย้งขอให้บังคับโจทก์ชำระ ค่าจ้างถมดินที่ค้างชำระและค่าเสียหายแก่จำเลยรวมเป็นเงิน ทั้งสิ้น 300,000 บาท และดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่ วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องและฟ้องแย้งจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้โจทก์ชำระเงิน 100,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จแก่จำเลยโจทก์ฎีกา พร้อมกับยื่นคำร้องขอให้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณา ในศาลชั้นต้นและหรือศาลอุทธรณ์รับรองให้ฎีกาในข้อเท็จจริง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในคำร้องดังกล่าวว่าคำร้องของ โจทก์มิได้ ระบุให้ผู้พิพากษาคนใดพิจารณารับรอง เป็นการไม่ชอบตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสี่ ยกคำร้อง และมีคำสั่งว่า คดีนี้ทุนทรัพย์ฎีกาไม่เกิน 200,000 บาท ต้องห้ามอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ฎีกาของโจทก์เป็นฎีกาในข้อเท็จจริง จึงไม่รับฎีกาโจทก์ยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาว่า บทบัญญัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสุดท้ายไม่ได้กำหนดให้คำร้องขอให้ผู้พิพากษารับรองให้ฎีกาในปัญหา ข้อเท็จจริงต้องระบุชื่อผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาในศาลชั้นต้น หรือศาลอุทธรณ์คนใดรับรอง การที่โจทก์ยื่นคำร้องขอให้ผู้พิพากษา ที่นั่งพิจารณาคดีรับรองฎีกาของโจทก์ จึงเป็นการชอบด้วย บทกฎหมายดังกล่าวแล้ว ส่วนการที่จะให้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณา คนใดรับรอง เป็นหน้าที่ของเจ้าพนักงานศาลเป็นผู้เสนอตามบทบัญญัติประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 69 ตามแนวคำพิพากษา ศาลฎีกาที่ 975/2539 วางเป็นบรรทัดฐานไว้ การที่ศาลชั้นต้น มีคำสั่งไม่รับฎีกาของโจทก์และสั่งยกคำร้องขอให้ผู้พิพากษา ที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นและหรือศาลอุทธรณ์ให้รับรอง ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ย่อมไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอศาลฎีกาโปรดมี คำสั่งให้ศาลชั้นต้นส่งคำร้องพร้อมกับฎีกาของโจทก์ไปให้ ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิจารณามีคำสั่งให้รับรองฎีกาของโจทก์ในปัญหาข้อเท็จจริงต่อไปศาลฎีกามีคำสั่งว่า "พิเคราะห์แล้ว คำร้องของ โจทก์มีข้อความว่า "ขอประทานศาลที่นั่งพิจารณาในศาลชั้นต้นและหรือ ศาลอุทธรณ์ ได้รับรองไว้หรือรับรองในเวลาตรวจฎีกาว่ามีเหตุ สมควรที่จะฎีกาได้ หรือขอประทานให้อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ อนุญาตให้โจทก์ฎีกาได้" ซึ่งเป็นการลอกเลียนถ้อยคำในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่ง แต่แสดง ให้เห็นเจตนาของโจทก์ว่า ประสงค์ให้มีการรับรองหรืออนุญาต ให้ฎีกา ซึ่งข้อความดังกล่าวในส่วนที่เกี่ยวกับการขอให้ ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลอุทธรณ์รับรองฎีกา ถือได้ว่า มีการระบุตัวผู้พิพากษาที่จะให้รับรองฎีกาแล้ว เพราะแม้ไม่ระบุชื่อก็ไม่อาจตีความว่าเป็นผู้พิพากษานายอื่นนอกจากผู้พิพากษา 3 นาย ที่ลงชื่อในคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีนี้ และในส่วนที่เกี่ยวกับการขอให้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นรับรองฎีกา แม้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นมีหลายคน แต่ตามคำร้องพอถือได้ว่า โจทก์ประสงค์ให้ผู้พิพากษาที่ลงชื่อ ในคำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นผู้รับรองฎีกานั่นเอง คำร้องของ โจทก์ จึงปฏิบัติถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคท้าย แล้ว ที่ศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องของ โจทก์ และมีคำสั่งไม่รับฎีกา จึงเป็นการไม่ชอบให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้ยกคำร้องของ โจทก์และเพิกถอน คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับฎีกาของโจทก์ ให้ศาลชั้นต้นส่งคำร้อง ของโจทก์พร้อมสำนวนไปยังผู้พิพากษาซึ่งลงชื่อในคำพิพากษา ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เพื่อมีคำสั่งตามรูปคดี แล้วให้ศาลชั้นต้น ดำเนินการสั่งฎีกาของโจทก์ต่อไปส่วนที่โจทก์ขอให้อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์อนุญาตให้ ฎีกานั้น เป็นขั้นตอนที่โจทก์อาจดำเนินการต่อไป หากผู้พิพากษา ดังกล่าวไม่รับรองฎีกา" ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 624/2542นายอำนาจ ปางโสภณโจทก์นายสากล คุ้มผิวดำจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248 วรรคท้ายคำร้องของ โจทก์มีข้อความว่า "ขอประทานศาลที่นั่งพิจารณา ในศาลชั้นต้นและหรือศาลอุทธรณ์ ได้รับรองไว้หรือรับรองในเวลา ตรวจฎีกาว่า มีเหตุสมควรที่จะฎีกาได้หรือขอประทานให้อธิบดี ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์อนุญาตให้โจทก์ฎีกาได้" เป็นการลอกเลียน ถ้อยคำในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่งแต่แสดงให้เห็นเจตนาของโจทก์ว่า ประสงค์ให้มีการรับรองหรือ อนุญาตให้ฎีกา ซึ่งข้อความในส่วนที่เกี่ยวกับการขอให้ผู้พิพากษา ที่นั่งพิจารณาคดีในศาลอุทธรณ์รับรองฎีกา ถือได้ว่ามีการระบุ ตัวผู้พิพากษาที่จะให้รับรองฎีกาแล้วเพราะแม้ไม่ระบุชื่อ ก็ไม่อาจ ตีความว่าเป็นผู้พิพากษานายอื่นนอกจากผู้พิพากษา 3 นาย ที่ลงชื่อในคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ และในส่วนที่เกี่ยวกับการ ขอให้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นรับรองฎีกา แม้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นมีหลายคน แต่ตามคำร้องพอถือได้ว่าโจทก์ประสงค์ให้ผู้พิพากษาที่ลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นผู้รับรองฎีกา คำร้องของ โจทก์จึง ปฏิบัติถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคท้ายแล้วส่วนที่โจทก์ขอให้อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ อนุญาตให้ฎีกานั้น เป็นขั้นตอนที่โจทก์อาจดำเนินการต่อไป หากผู้พิพากษาดังกล่าวไม่รับรองฎีกาคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน ค่าเสียหายตามสัญญาจ้างถมดินจำนวน 320,750 บาท และดอกเบี้ย อัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับถัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยยื่นคำให้การและฟ้องแย้งขอให้บังคับโจทก์ชำระ ค่าจ้างถมดินที่ค้างชำระและค่าเสียหายแก่จำเลยรวมเป็นเงิน ทั้งสิ้น 300,000 บาท และดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่ วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องและฟ้องแย้งจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้โจทก์ชำระเงิน 100,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จแก่จำเลยโจทก์ฎีกา พร้อมกับยื่นคำร้องขอให้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณา ในศาลชั้นต้นและหรือศาลอุทธรณ์รับรองให้ฎีกาในข้อเท็จจริง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในคำร้องดังกล่าวว่าคำร้องของ โจทก์มิได้ ระบุให้ผู้พิพากษาคนใดพิจารณารับรอง เป็นการไม่ชอบตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสี่ ยกคำร้อง และมีคำสั่งว่า คดีนี้ทุนทรัพย์ฎีกาไม่เกิน 200,000 บาท ต้องห้ามอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ฎีกาของโจทก์เป็นฎีกาในข้อเท็จจริง จึงไม่รับฎีกาโจทก์ยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาว่า บทบัญญัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสุดท้ายไม่ได้กำหนดให้คำร้องขอให้ผู้พิพากษารับรองให้ฎีกาในปัญหา ข้อเท็จจริงต้องระบุชื่อผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาในศาลชั้นต้น หรือศาลอุทธรณ์คนใดรับรอง การที่โจทก์ยื่นคำร้องขอให้ผู้พิพากษา ที่นั่งพิจารณาคดีรับรองฎีกาของโจทก์ จึงเป็นการชอบด้วย บทกฎหมายดังกล่าวแล้ว ส่วนการที่จะให้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณา คนใดรับรอง เป็นหน้าที่ของเจ้าพนักงานศาลเป็นผู้เสนอตามบทบัญญัติประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 69 ตามแนวคำพิพากษา ศาลฎีกาที่ 975/2539 วางเป็นบรรทัดฐานไว้ การที่ศาลชั้นต้น มีคำสั่งไม่รับฎีกาของโจทก์และสั่งยกคำร้องขอให้ผู้พิพากษา ที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นและหรือศาลอุทธรณ์ให้รับรอง ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ย่อมไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอศาลฎีกาโปรดมี คำสั่งให้ศาลชั้นต้นส่งคำร้องพร้อมกับฎีกาของโจทก์ไปให้ ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิจารณามีคำสั่งให้รับรองฎีกาของโจทก์ในปัญหาข้อเท็จจริงต่อไปศาลฎีกามีคำสั่งว่า "พิเคราะห์แล้ว คำร้องของ โจทก์มีข้อความว่า "ขอประทานศาลที่นั่งพิจารณาในศาลชั้นต้นและหรือ ศาลอุทธรณ์ ได้รับรองไว้หรือรับรองในเวลาตรวจฎีกาว่ามีเหตุ สมควรที่จะฎีกาได้ หรือขอประทานให้อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ อนุญาตให้โจทก์ฎีกาได้" ซึ่งเป็นการลอกเลียนถ้อยคำในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่ง แต่แสดง ให้เห็นเจตนาของโจทก์ว่า ประสงค์ให้มีการรับรองหรืออนุญาต ให้ฎีกา ซึ่งข้อความดังกล่าวในส่วนที่เกี่ยวกับการขอให้ ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลอุทธรณ์รับรองฎีกา ถือได้ว่า มีการระบุตัวผู้พิพากษาที่จะให้รับรองฎีกาแล้ว เพราะแม้ไม่ระบุชื่อก็ไม่อาจตีความว่าเป็นผู้พิพากษานายอื่นนอกจากผู้พิพากษา 3 นาย ที่ลงชื่อในคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีนี้ และในส่วนที่เกี่ยวกับการขอให้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นรับรองฎีกา แม้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นมีหลายคน แต่ตามคำร้องพอถือได้ว่า โจทก์ประสงค์ให้ผู้พิพากษาที่ลงชื่อ ในคำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นผู้รับรองฎีกานั่นเอง คำร้องของ โจทก์ จึงปฏิบัติถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคท้าย แล้ว ที่ศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องของ โจทก์ และมีคำสั่งไม่รับฎีกา จึงเป็นการไม่ชอบให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้ยกคำร้องของ โจทก์และเพิกถอน คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับฎีกาของโจทก์ ให้ศาลชั้นต้นส่งคำร้อง ของโจทก์พร้อมสำนวนไปยังผู้พิพากษาซึ่งลงชื่อในคำพิพากษา ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เพื่อมีคำสั่งตามรูปคดี แล้วให้ศาลชั้นต้น ดำเนินการสั่งฎีกาของโจทก์ต่อไปส่วนที่โจทก์ขอให้อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์อนุญาตให้ ฎีกานั้น เป็นขั้นตอนที่โจทก์อาจดำเนินการต่อไป หากผู้พิพากษา ดังกล่าวไม่รับรองฎีกา"(พันธาวุธ ปาณิกบุตร-เหล็ก ไทรวิจิตร-กิติยาภรณ์ อาตมียะนันทน์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุใน คดี ที่ ต้องห้าม อุทธรณ์ หรือ ต้องห้าม ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง การ ขอให้ ผู้พิพากษา ที่นั่ง พิจารณา ใน ศาลชั้นต้น และ หรือ ศาลอุทธรณ์ รับรอง ให้ อุทธรณ์ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224 วรรคสาม และ มาตรา 248 วรรคสี่ นั้น มี ปัญหา สำคัญ ใน ทางปฏิบัติ เกี่ยวกับ การ เขียน คำร้องขอ ให้ รับรอง ว่า ผู้อุทธรณ์ หรือ ผู้ฎีกา ต้อง ระบุ ชื่อ ผู้พิพากษา ที่ ประสงค์ จะ ให้ รับรอง ด้วย หรือไม่ ก่อน คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ที่ หมายเหตุ นี้ ศาลฎีกา เคย วินิจฉัย วาง หลัก ไว้ ใน คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ที่ 1889/2538 และ คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 6560/2539 ว่า ผู้อุทธรณ์ ผู้ฎีกา ต้อง ระบุ ชื่อ ผู้พิพากษา ที่ ประสงค์ จะ ให้ รับรอง ใน คำร้อง หาก ไม่ ระบุ ชื่อ ผู้พิพากษา ที่ จะ ให้ รับรอง คำร้อง นั้น ถือว่า ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เมื่อ พิเคราะห์ แล้ว จะ เห็น ได้ว่า ศาลฎีกา วินิจฉัย บท กฎหมาย เรื่อง การ ขอให้ รับรอง นี้ ใน ฐานะ เป็น บท ข้อยกเว้น ของ คดี ที่ ต้องห้าม อุทธรณ์ ฎีกา ใน ปัญหา ข้อเท็จจริง ซึ่ง การ ตีความ กฎหมาย ต้อง ตีความ โดย เคร่งครัด เมื่อ ตัว บทบัญญัติ ว่า " ให้ ผู้อุทธรณ์ ( ฎีกา ) ยื่น คำร้อง ถึง ผู้พิพากษา นั้น " จึง แปล ได้ว่า ผู้พิพากษา นั้น คือ ผู้พิพากษา ท่าน ใด ต้อง ระบุ ให้ ชัดเจน แต่ ตาม คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ที่ หมายเหตุ นี้ ศาลฎีกา ได้ วินิจฉัย แปล ความ บท กฎหมาย ดังกล่าว ขยายความ ออก ไป อีก ว่า แม้ ผู้อุทธรณ์ ฎีกา จะ มิได้ ระบุ ชื่อ ผู้พิพากษา ที่ จะ ขอให้ รับรอง ไว้ เพียงแต่ ลอก เลียน ถ้อยคำ กฎหมาย ก็ เป็น การแสดง ถึง เจตนา ว่า ประสงค์ จะ ให้ มี การ รับรอง และ ถือว่า มี การ ระบุ ตัว ผู้พิพากษา ที่ จะ ให้ รับรอง ใน คำร้อง แล้ว อัน แสดง ถึง ว่า ศาลฎีกา ได้ เปลี่ยนแปลง แนว ความ คิด ใน การ วินิจฉัย บท กฎหมาย การ ขอให้ รับรอง อุทธรณ์ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง นี้ ไป จาก เดิม โดย ผู้บันทึก เห็นว่า ศาลฎีกา ได้ คำนึง ถึง เจตนา รม ณ์ ของ กฎหมาย วิธีพิจารณา ความ ที่ บัญญัติ หลักเกณฑ์ ต่าง ๆ ไว้ เพื่อ ความสะดวก รวดเร็ว ใน การ อำนวย ความยุติธรรม ให้ แก่ คู่ความ มาก กว่า ที่ จะ เห็นว่า เป็น บท ยกเว้น การ วินิจฉัย แปล ความ ดังกล่าว จึง ออก มา ให้ ผู้อุทธรณ์ ผู้ฎีกา ได้รับ ประโยชน์ ใน กฎหมาย เรื่อง การ ขอให้ รับรอง นี้ อย่าง เต็มที่ เมื่อ ศาลชั้นต้น ได้รับ คำร้อง แล้ว ก็ เป็น หน้าที่ ของ ศาลชั้นต้น ที่ จะ พิจารณา เลือก ส่ง คำร้องขอ ให้ รับรอง พร้อม คำฟ้อง อุทธรณ์ หรือ คำฟ้อง ฎีกา แล้วแต่ กรณี ให้ ผู้พิพากษา ผู้มีอำนาจ รับรอง ตาม คำร้อง ท่าน ใด ท่าน หนึ่ง ถ้า ผู้พิพากษา ท่าน นั้น พิจารณา รับรอง ให้ อุทธรณ์ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง แล้ว ก็ จะ ส่ง กลับ ไป ยัง ศาลชั้นต้น เพื่อ พิจารณา สั่ง ใน ตัว อุทธรณ์ ฎีกา ต่อไป แต่ หาก ผู้พิพากษา ท่าน นั้น พิจารณา แล้ว ไม่รับรอง ให้ ก็ ไม่ ตัด สิทธิ ผู้พิพากษา ผู้มีอำนาจ รับรอง ท่าน อื่น ตาม คำร้อง ที่ จะ พิจารณา รับรอง ให้ อุทธรณ์ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง ได้ ศาลชั้นต้น ก็ ชอบ ที่ จะ ต้อง ดำเนินการ ให้ ผู้พิพากษา ผู้มีอำนาจ รับรอง ท่าน อื่น พิจารณา ว่า จะ รับรอง ให้ อุทธรณ์ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง หรือไม่ ต่อไป ( เทียบ นัย คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ที่ 610-611/2540) ทั้งนี้ คำสั่ง รับรอง หรือ ไม่รับรอง นั้น เป็น ดุลพินิจ ของ ผู้พิพากษา แต่ละ ท่าน โดยเฉพาะ ไม่อาจ อุทธรณ์ ฎีกา ต่อไป อีก ได้ สุประวัติ ฤทธิชูคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน ค่าเสียหายตามสัญญาจ้างถมดินจำนวน 320,750 บาท และดอกเบี้ย อัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับถัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยยื่นคำให้การและฟ้องแย้งขอให้บังคับโจทก์ชำระ ค่าจ้างถมดินที่ค้างชำระและค่าเสียหายแก่จำเลยรวมเป็นเงิน ทั้งสิ้น 300,000 บาท และดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่ วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องและฟ้องแย้งจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้โจทก์ชำระเงิน 100,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จแก่จำเลยโจทก์ฎีกา พร้อมกับยื่นคำร้องขอให้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณา ในศาลชั้นต้นและหรือศาลอุทธรณ์รับรองให้ฎีกาในข้อเท็จจริง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในคำร้องดังกล่าวว่าคำร้องของ โจทก์มิได้ ระบุให้ผู้พิพากษาคนใดพิจารณารับรอง เป็นการไม่ชอบตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสี่ ยกคำร้อง และมีคำสั่งว่า คดีนี้ทุนทรัพย์ฎีกาไม่เกิน 200,000 บาท ต้องห้ามอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ฎีกาของโจทก์เป็นฎีกาในข้อเท็จจริง จึงไม่รับฎีกาโจทก์ยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาว่า บทบัญญัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสุดท้ายไม่ได้กำหนดให้คำร้องขอให้ผู้พิพากษารับรองให้ฎีกาในปัญหา ข้อเท็จจริงต้องระบุชื่อผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาในศาลชั้นต้น หรือศาลอุทธรณ์คนใดรับรอง การที่โจทก์ยื่นคำร้องขอให้ผู้พิพากษา ที่นั่งพิจารณาคดีรับรองฎีกาของโจทก์ จึงเป็นการชอบด้วย บทกฎหมายดังกล่าวแล้ว ส่วนการที่จะให้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณา คนใดรับรอง เป็นหน้าที่ของเจ้าพนักงานศาลเป็นผู้เสนอตามบทบัญญัติประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 69 ตามแนวคำพิพากษา ศาลฎีกาที่ 975/2539 วางเป็นบรรทัดฐานไว้ การที่ศาลชั้นต้น มีคำสั่งไม่รับฎีกาของโจทก์และสั่งยกคำร้องขอให้ผู้พิพากษา ที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นและหรือศาลอุทธรณ์ให้รับรอง ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ย่อมไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอศาลฎีกาโปรดมี คำสั่งให้ศาลชั้นต้นส่งคำร้องพร้อมกับฎีกาของโจทก์ไปให้ ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิจารณามีคำสั่งให้รับรองฎีกาของโจทก์ในปัญหาข้อเท็จจริงต่อไปศาลฎีกามีคำสั่งว่า "พิเคราะห์แล้ว คำร้องของ โจทก์มีข้อความว่า "ขอประทานศาลที่นั่งพิจารณาในศาลชั้นต้นและหรือ ศาลอุทธรณ์ ได้รับรองไว้หรือรับรองในเวลาตรวจฎีกาว่ามีเหตุ สมควรที่จะฎีกาได้ หรือขอประทานให้อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ อนุญาตให้โจทก์ฎีกาได้" ซึ่งเป็นการลอกเลียนถ้อยคำในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่ง แต่แสดง ให้เห็นเจตนาของโจทก์ว่า ประสงค์ให้มีการรับรองหรืออนุญาต ให้ฎีกา ซึ่งข้อความดังกล่าวในส่วนที่เกี่ยวกับการขอให้ ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลอุทธรณ์รับรองฎีกา ถือได้ว่า มีการระบุตัวผู้พิพากษาที่จะให้รับรองฎีกาแล้ว เพราะแม้ไม่ระบุชื่อก็ไม่อาจตีความว่าเป็นผู้พิพากษานายอื่นนอกจากผู้พิพากษา 3 นาย ที่ลงชื่อในคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีนี้ และในส่วนที่เกี่ยวกับการขอให้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นรับรองฎีกา แม้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นมีหลายคน แต่ตามคำร้องพอถือได้ว่า โจทก์ประสงค์ให้ผู้พิพากษาที่ลงชื่อ ในคำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นผู้รับรองฎีกานั่นเอง คำร้องของ โจทก์ จึงปฏิบัติถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคท้าย แล้ว ที่ศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องของ โจทก์ และมีคำสั่งไม่รับฎีกา จึงเป็นการไม่ชอบให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้ยกคำร้องของ โจทก์และเพิกถอน คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับฎีกาของโจทก์ ให้ศาลชั้นต้นส่งคำร้อง ของโจทก์พร้อมสำนวนไปยังผู้พิพากษาซึ่งลงชื่อในคำพิพากษา ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เพื่อมีคำสั่งตามรูปคดี แล้วให้ศาลชั้นต้น ดำเนินการสั่งฎีกาของโจทก์ต่อไปส่วนที่โจทก์ขอให้อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์อนุญาตให้ ฎีกานั้น เป็นขั้นตอนที่โจทก์อาจดำเนินการต่อไป หากผู้พิพากษา ดังกล่าวไม่รับรองฎีกา" ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 624/2542นายอำนาจ ปางโสภณโจทก์นายสากล คุ้มผิวดำจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248 วรรคท้ายคำร้องของ โจทก์มีข้อความว่า "ขอประทานศาลที่นั่งพิจารณา ในศาลชั้นต้นและหรือศาลอุทธรณ์ ได้รับรองไว้หรือรับรองในเวลา ตรวจฎีกาว่า มีเหตุสมควรที่จะฎีกาได้หรือขอประทานให้อธิบดี ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์อนุญาตให้โจทก์ฎีกาได้" เป็นการลอกเลียน ถ้อยคำในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่งแต่แสดงให้เห็นเจตนาของโจทก์ว่า ประสงค์ให้มีการรับรองหรือ อนุญาตให้ฎีกา ซึ่งข้อความในส่วนที่เกี่ยวกับการขอให้ผู้พิพากษา ที่นั่งพิจารณาคดีในศาลอุทธรณ์รับรองฎีกา ถือได้ว่ามีการระบุ ตัวผู้พิพากษาที่จะให้รับรองฎีกาแล้วเพราะแม้ไม่ระบุชื่อ ก็ไม่อาจ ตีความว่าเป็นผู้พิพากษานายอื่นนอกจากผู้พิพากษา 3 นาย ที่ลงชื่อในคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ และในส่วนที่เกี่ยวกับการ ขอให้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นรับรองฎีกา แม้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นมีหลายคน แต่ตามคำร้องพอถือได้ว่าโจทก์ประสงค์ให้ผู้พิพากษาที่ลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นผู้รับรองฎีกา คำร้องของ โจทก์จึง ปฏิบัติถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคท้ายแล้วส่วนที่โจทก์ขอให้อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ อนุญาตให้ฎีกานั้น เป็นขั้นตอนที่โจทก์อาจดำเนินการต่อไป หากผู้พิพากษาดังกล่าวไม่รับรองฎีกาคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน ค่าเสียหายตามสัญญาจ้างถมดินจำนวน 320,750 บาท และดอกเบี้ย อัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับถัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยยื่นคำให้การและฟ้องแย้งขอให้บังคับโจทก์ชำระ ค่าจ้างถมดินที่ค้างชำระและค่าเสียหายแก่จำเลยรวมเป็นเงิน ทั้งสิ้น 300,000 บาท และดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่ วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องและฟ้องแย้งจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้โจทก์ชำระเงิน 100,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จแก่จำเลยโจทก์ฎีกา พร้อมกับยื่นคำร้องขอให้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณา ในศาลชั้นต้นและหรือศาลอุทธรณ์รับรองให้ฎีกาในข้อเท็จจริง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในคำร้องดังกล่าวว่าคำร้องของ โจทก์มิได้ ระบุให้ผู้พิพากษาคนใดพิจารณารับรอง เป็นการไม่ชอบตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสี่ ยกคำร้อง และมีคำสั่งว่า คดีนี้ทุนทรัพย์ฎีกาไม่เกิน 200,000 บาท ต้องห้ามอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ฎีกาของโจทก์เป็นฎีกาในข้อเท็จจริง จึงไม่รับฎีกาโจทก์ยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาว่า บทบัญญัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสุดท้ายไม่ได้กำหนดให้คำร้องขอให้ผู้พิพากษารับรองให้ฎีกาในปัญหา ข้อเท็จจริงต้องระบุชื่อผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาในศาลชั้นต้น หรือศาลอุทธรณ์คนใดรับรอง การที่โจทก์ยื่นคำร้องขอให้ผู้พิพากษา ที่นั่งพิจารณาคดีรับรองฎีกาของโจทก์ จึงเป็นการชอบด้วย บทกฎหมายดังกล่าวแล้ว ส่วนการที่จะให้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณา คนใดรับรอง เป็นหน้าที่ของเจ้าพนักงานศาลเป็นผู้เสนอตามบทบัญญัติประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 69 ตามแนวคำพิพากษา ศาลฎีกาที่ 975/2539 วางเป็นบรรทัดฐานไว้ การที่ศาลชั้นต้น มีคำสั่งไม่รับฎีกาของโจทก์และสั่งยกคำร้องขอให้ผู้พิพากษา ที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นและหรือศาลอุทธรณ์ให้รับรอง ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ย่อมไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอศาลฎีกาโปรดมี คำสั่งให้ศาลชั้นต้นส่งคำร้องพร้อมกับฎีกาของโจทก์ไปให้ ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิจารณามีคำสั่งให้รับรองฎีกาของโจทก์ในปัญหาข้อเท็จจริงต่อไปศาลฎีกามีคำสั่งว่า "พิเคราะห์แล้ว คำร้องของ โจทก์มีข้อความว่า "ขอประทานศาลที่นั่งพิจารณาในศาลชั้นต้นและหรือ ศาลอุทธรณ์ ได้รับรองไว้หรือรับรองในเวลาตรวจฎีกาว่ามีเหตุ สมควรที่จะฎีกาได้ หรือขอประทานให้อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ อนุญาตให้โจทก์ฎีกาได้" ซึ่งเป็นการลอกเลียนถ้อยคำในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่ง แต่แสดง ให้เห็นเจตนาของโจทก์ว่า ประสงค์ให้มีการรับรองหรืออนุญาต ให้ฎีกา ซึ่งข้อความดังกล่าวในส่วนที่เกี่ยวกับการขอให้ ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลอุทธรณ์รับรองฎีกา ถือได้ว่า มีการระบุตัวผู้พิพากษาที่จะให้รับรองฎีกาแล้ว เพราะแม้ไม่ระบุชื่อก็ไม่อาจตีความว่าเป็นผู้พิพากษานายอื่นนอกจากผู้พิพากษา 3 นาย ที่ลงชื่อในคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีนี้ และในส่วนที่เกี่ยวกับการขอให้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นรับรองฎีกา แม้ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นมีหลายคน แต่ตามคำร้องพอถือได้ว่า โจทก์ประสงค์ให้ผู้พิพากษาที่ลงชื่อ ในคำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นผู้รับรองฎีกานั่นเอง คำร้องของ โจทก์ จึงปฏิบัติถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคท้าย แล้ว ที่ศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องของ โจทก์ และมีคำสั่งไม่รับฎีกา จึงเป็นการไม่ชอบให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้ยกคำร้องของ โจทก์และเพิกถอน คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับฎีกาของโจทก์ ให้ศาลชั้นต้นส่งคำร้อง ของโจทก์พร้อมสำนวนไปยังผู้พิพากษาซึ่งลงชื่อในคำพิพากษา ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เพื่อมีคำสั่งตามรูปคดี แล้วให้ศาลชั้นต้น ดำเนินการสั่งฎีกาของโจทก์ต่อไปส่วนที่โจทก์ขอให้อธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์อนุญาตให้ ฎีกานั้น เป็นขั้นตอนที่โจทก์อาจดำเนินการต่อไป หากผู้พิพากษา ดังกล่าวไม่รับรองฎีกา"(พันธาวุธ ปาณิกบุตร-เหล็ก ไทรวิจิตร-กิติยาภรณ์ อาตมียะนันทน์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุใน คดี ที่ ต้องห้าม อุทธรณ์ หรือ ต้องห้าม ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง การ ขอให้ ผู้พิพากษา ที่นั่ง พิจารณา ใน ศาลชั้นต้น และ หรือ ศาลอุทธรณ์ รับรอง ให้ อุทธรณ์ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224 วรรคสาม และ มาตรา 248 วรรคสี่ นั้น มี ปัญหา สำคัญ ใน ทางปฏิบัติ เกี่ยวกับ การ เขียน คำร้องขอ ให้ รับรอง ว่า ผู้อุทธรณ์ หรือ ผู้ฎีกา ต้อง ระบุ ชื่อ ผู้พิพากษา ที่ ประสงค์ จะ ให้ รับรอง ด้วย หรือไม่ ก่อน คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ที่ หมายเหตุ นี้ ศาลฎีกา เคย วินิจฉัย วาง หลัก ไว้ ใน คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ที่ 1889/2538 และ คำพิพากษา ศาลฎีกา ที่ 6560/2539 ว่า ผู้อุทธรณ์ ผู้ฎีกา ต้อง ระบุ ชื่อ ผู้พิพากษา ที่ ประสงค์ จะ ให้ รับรอง ใน คำร้อง หาก ไม่ ระบุ ชื่อ ผู้พิพากษา ที่ จะ ให้ รับรอง คำร้อง นั้น ถือว่า ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เมื่อ พิเคราะห์ แล้ว จะ เห็น ได้ว่า ศาลฎีกา วินิจฉัย บท กฎหมาย เรื่อง การ ขอให้ รับรอง นี้ ใน ฐานะ เป็น บท ข้อยกเว้น ของ คดี ที่ ต้องห้าม อุทธรณ์ ฎีกา ใน ปัญหา ข้อเท็จจริง ซึ่ง การ ตีความ กฎหมาย ต้อง ตีความ โดย เคร่งครัด เมื่อ ตัว บทบัญญัติ ว่า " ให้ ผู้อุทธรณ์ ( ฎีกา ) ยื่น คำร้อง ถึง ผู้พิพากษา นั้น " จึง แปล ได้ว่า ผู้พิพากษา นั้น คือ ผู้พิพากษา ท่าน ใด ต้อง ระบุ ให้ ชัดเจน แต่ ตาม คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ที่ หมายเหตุ นี้ ศาลฎีกา ได้ วินิจฉัย แปล ความ บท กฎหมาย ดังกล่าว ขยายความ ออก ไป อีก ว่า แม้ ผู้อุทธรณ์ ฎีกา จะ มิได้ ระบุ ชื่อ ผู้พิพากษา ที่ จะ ขอให้ รับรอง ไว้ เพียงแต่ ลอก เลียน ถ้อยคำ กฎหมาย ก็ เป็น การแสดง ถึง เจตนา ว่า ประสงค์ จะ ให้ มี การ รับรอง และ ถือว่า มี การ ระบุ ตัว ผู้พิพากษา ที่ จะ ให้ รับรอง ใน คำร้อง แล้ว อัน แสดง ถึง ว่า ศาลฎีกา ได้ เปลี่ยนแปลง แนว ความ คิด ใน การ วินิจฉัย บท กฎหมาย การ ขอให้ รับรอง อุทธรณ์ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง นี้ ไป จาก เดิม โดย ผู้บันทึก เห็นว่า ศาลฎีกา ได้ คำนึง ถึง เจตนา รม ณ์ ของ กฎหมาย วิธีพิจารณา ความ ที่ บัญญัติ หลักเกณฑ์ ต่าง ๆ ไว้ เพื่อ ความสะดวก รวดเร็ว ใน การ อำนวย ความยุติธรรม ให้ แก่ คู่ความ มาก กว่า ที่ จะ เห็นว่า เป็น บท ยกเว้น การ วินิจฉัย แปล ความ ดังกล่าว จึง ออก มา ให้ ผู้อุทธรณ์ ผู้ฎีกา ได้รับ ประโยชน์ ใน กฎหมาย เรื่อง การ ขอให้ รับรอง นี้ อย่าง เต็มที่ เมื่อ ศาลชั้นต้น ได้รับ คำร้อง แล้ว ก็ เป็น หน้าที่ ของ ศาลชั้นต้น ที่ จะ พิจารณา เลือก ส่ง คำร้องขอ ให้ รับรอง พร้อม คำฟ้อง อุทธรณ์ หรือ คำฟ้อง ฎีกา แล้วแต่ กรณี ให้ ผู้พิพากษา ผู้มีอำนาจ รับรอง ตาม คำร้อง ท่าน ใด ท่าน หนึ่ง ถ้า ผู้พิพากษา ท่าน นั้น พิจารณา รับรอง ให้ อุทธรณ์ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง แล้ว ก็ จะ ส่ง กลับ ไป ยัง ศาลชั้นต้น เพื่อ พิจารณา สั่ง ใน ตัว อุทธรณ์ ฎีกา ต่อไป แต่ หาก ผู้พิพากษา ท่าน นั้น พิจารณา แล้ว ไม่รับรอง ให้ ก็ ไม่ ตัด สิทธิ ผู้พิพากษา ผู้มีอำนาจ รับรอง ท่าน อื่น ตาม คำร้อง ที่ จะ พิจารณา รับรอง ให้ อุทธรณ์ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง ได้ ศาลชั้นต้น ก็ ชอบ ที่ จะ ต้อง ดำเนินการ ให้ ผู้พิพากษา ผู้มีอำนาจ รับรอง ท่าน อื่น พิจารณา ว่า จะ รับรอง ให้ อุทธรณ์ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง หรือไม่ ต่อไป ( เทียบ นัย คำสั่ง คำร้อง ศาลฎีกา ที่ 610-611/2540) ทั้งนี้ คำสั่ง รับรอง หรือ ไม่รับรอง นั้น เป็น ดุลพินิจ ของ ผู้พิพากษา แต่ละ ท่าน โดยเฉพาะ ไม่อาจ อุทธรณ์ ฎีกา ต่อไป อีก ได้ สุประวัติ ฤทธิชู