phoneee/thai-legal-corpus huggingface dataset:
ประกาศคณะรักษาความสงบแห่งชาติประกาศคณะรักษาความสงบแห่งชาติฉบับที่ ๓/๒๕๕๗เรื่องห้ามออกนอกเคหะสถาน[๑] ตามที่คณะรักษาความสงบแห่งชาติ ได้ยึดอำนาจการปกครอง ตั้งแต่วันที่๒๒ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๕๗ เวลา ๑๖๓๐ อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๑แห่งพระราชบัญญัติกฎอัยการศึก พุทธศักราช ๒๔๕๗ จึงกำหนดมาตรการดังนี้๑. ห้ามมิให้บุคคลใดทั่วราชอาณาจักรออกนอกเคหะสถาน ภายในเวลา ๒๒๐๐ ถึง ๐๕๐๐ ตั้งแต่วันที่ ๒๒ พฤษภาคม ๒๕๕๗ เป็นต้นไปเว้นแต่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่เพื่อไม่ให้มีการปฏิบัติที่ก่อให้เกิดความเดือดร้อนกับประชาชนเกินสมควรแก่เหตุ๒. ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติกฎอัยการศึกพุทธศักราช ๒๔๕๗ เข้าปฏิบัติหน้าที่ในเขตพื้นที่ และระยะเวลาที่กำหนดได้ทั้งนี้ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปประกาศณ วันที่ ๒๒ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๕๗พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชาหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติปริยานุช/ผู้จัดทำ๒๙ พฤษภาคม๒๕๕๗พจนา/ผู้ตรวจ๒๐ มิถุนายน๒๕๕๗[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๓๑/ตอนพิเศษ ๘๔ ง/หน้า ๒/๒๖ พฤษภาคม ๒๕๕๗
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 65813หลักกฎหมาย: ความว่า ผู้ประกันยื่นคำร้องขอให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวในระหว่างฎีกา โดยขอใช้หลักประกันเดิม คำสั่ง พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีต้องห้ามมิให้จำเลยฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่ง จึงยังไม่สมควรอนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวในระหว่างฎีกาโดยที่จำเลยยังมิได้ยื่นฎีกา ให้ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 128/2545พนักงานอัยการจังหวัดนครพนมโจทก์นาย วราวุฒิ ศรีทองจำเลยนาย สมบูรณ์ ศรีทอง ผู้ประกันผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 106, ม. 107, ม. 108, ม. 218ความว่า ผู้ประกันยื่นคำร้องขอให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวในระหว่างฎีกา โดยขอใช้หลักประกันเดิม คำสั่ง พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีต้องห้ามมิให้จำเลยฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่ง จึงยังไม่สมควรอนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวในระหว่างฎีกาโดยที่จำเลยยังมิได้ยื่นฎีกา ให้ยกคำร้อง(วสันต์ สร้อยพิสุทธิ์-สุเมธ ตังคจิวางกูร-สุรชาติ บุญศิริพันธ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 128/2545พนักงานอัยการจังหวัดนครพนมโจทก์นาย วราวุฒิ ศรีทองจำเลยนาย สมบูรณ์ ศรีทอง ผู้ประกันผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 106, ม. 107, ม. 108, ม. 218ความว่า ผู้ประกันยื่นคำร้องขอให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวในระหว่างฎีกา โดยขอใช้หลักประกันเดิม คำสั่ง พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีต้องห้ามมิให้จำเลยฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่ง จึงยังไม่สมควรอนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวในระหว่างฎีกาโดยที่จำเลยยังมิได้ยื่นฎีกา ให้ยกคำร้อง(วสันต์ สร้อยพิสุทธิ์-สุเมธ ตังคจิวางกูร-สุรชาติ บุญศิริพันธ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศสํานักงานคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ที่ สน. 11/2561เรื่อง รายละเอียดของโครงการจัดการกองทุนรวม(ฉบับที่ 7) อาศัยอํานาจตามความในมาตรา 118(1) แห่งพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ พ.ศ. 2535 สํานักงานออกประกาศไว้ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็น (12) ของข้อ 3 แห่งประกาศสํานักงานคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ ที่ สน. 27/2554 เรื่อง รายละเอียดของโครงการจัดการกองทุนรวม ลงวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศสํานักงานคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ ที่ สน. 39/2556 เรื่อง รายละเอียดของโครงการจัดการกองทุนรวม (ฉบับที่ 2) ลงวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 "(12) การดําเนินการเกี่ยวกับการจัดให้บริษัทจัดการกองทุนรวมอื่นเข้าจัดการกองทุนรวมในกรณีที่บริษัทจัดการกองทุนรวมไม่สามารถดํารงเงินกองทุนให้เพียงพอตามหลักเกณฑ์ เงื่อนไข และวิธีการเกี่ยวกับการดํารงเงินกองทุนที่คณะกรรมการ ก.ล.ต. กําหนด"ข้อ ๒ ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2561 เป็นต้นไปผู้มีอํานาจลงนาม - ประกาศ ณ วันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2561 (นายรพี สุจริตกุล)เลขาธิการสํานักงานคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์
ประกาศกระทรวงคมนาคมประกาศกระทรวงคมนาคมเรื่องกำหนดให้ทางพิเศษเฉลิมมหานคร(ทางพิเศษสายดินแดง- ท่าเรือ สายบางนา - ท่าเรือ และสายดาวคะนอง - ท่าเรือ)และทางพิเศษศรีรัช(ทางพิเศษสายแจ้งวัฒนะ - บางโคล่ และสายพญาไท - ศรีนครินทร์)เป็นทางต้องเสียค่าผ่านทางพิเศษประเภทของรถที่ต้องเสียหรือยกเว้นค่าผ่านทางพิเศษและอัตราค่าผ่านทางพิเศษ(ฉบับที่ ๒)พ.ศ. ๒๕๕๘[๑] ตามที่ได้มีประกาศกระทรวงคมนาคม เรื่อง กำหนดให้ทางพิเศษเฉลิมมหานคร(ทางพิเศษสายดินแดง - ท่าเรือ สายบางนา - ท่าเรือ และสายดาวคะนอง - ท่าเรือ)และทางพิเศษศรีรัช (ทางพิเศษสายแจ้งวัฒนะ - บางโคล่ และสายพญาไท - ศรีนครินทร์)เป็นทางต้องเสียค่าผ่านทางพิเศษ ประเภทของรถที่ต้องเสียหรือยกเว้นค่าผ่านทางพิเศษและอัตราค่าผ่านทางพิเศษ พ.ศ. ๒๕๕๖ นั้น คณะกรรมการการทางพิเศษแห่งประเทศไทยมีมติเมื่อวันที่ ๗ สิงหาคม ๒๕๕๘ กำหนดอัตราค่าผ่านทางพิเศษของทางพิเศษเฉลิมมหานคร(ทางพิเศษสายดินแดง - ท่าเรือ สายบางนา - ท่าเรือ และสายดาวคะนอง - ท่าเรือ)และทางพิเศษศรีรัช (ทางพิเศษสายแจ้งวัฒนะ - บางโคล่ และสายพญาไท - ศรีนครินทร์)ตามมาตรา ๑๙ แห่งพระราชบัญญัติการทางพิเศษแห่งประเทศไทย พ.ศ. ๒๕๕๐อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ และมาตรา ๓๙แห่งพระราชบัญญัติการทางพิเศษแห่งประเทศไทย พ.ศ. ๒๕๕๐รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ ประกาศนี้เรียกว่าประกาศกระทรวงคมนาคม เรื่อง กำหนดให้ทางพิเศษเฉลิมมหานคร(ทางพิเศษสายดินแดง - ท่าเรือ สายบางนา - ท่าเรือ และสายดาวคะนอง - ท่าเรือ) และทางพิเศษศรีรัช(ทางพิเศษสายแจ้งวัฒนะ - บางโคล่ และสายพญาไท - ศรีนครินทร์)เป็นทางต้องเสียค่าผ่านทางพิเศษ ประเภทของรถที่ต้องเสียหรือยกเว้นค่าผ่านทางพิเศษและอัตราค่าผ่านทางพิเศษ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๘ข้อ ๒ ประกาศกระทรวงคมนาคมนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่๑๖ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๘ เป็นต้นไปข้อ ๓ ให้ยกเลิกความในข้อ๘ แห่งประกาศกระทรวงคมนาคม เรื่อง กำหนดให้ทางพิเศษเฉลิมมหานคร (ทางพิเศษสายดินแดง- ท่าเรือ สายบางนา - ท่าเรือ และสายดาวคะนอง - ท่าเรือ) และทางพิเศษศรีรัช(ทางพิเศษสายแจ้งวัฒนะ - บางโคล่ และสายพญาไท - ศรีนครินทร์)เป็นทางต้องเสียค่าผ่านทางพิเศษ ประเภทของรถที่ต้องเสียหรือยกเว้นค่าผ่านทางพิเศษและอัตราค่าผ่านทางพิเศษ พ.ศ. ๒๕๕๖ ลงวันที่ ๒ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๖และให้ใช้ความต่อไปนี้แทนข้อ ๘ ผู้ใช้รถบนทางพิเศษต้องเสียค่าผ่านทางพิเศษตามอัตราที่ประกาศยกเว้นที่ด่านเก็บค่าผ่านทางพิเศษดินแดง และด่านเก็บค่าผ่านทางพิเศษดินแดง ๑ตั้งแต่เวลา ๑๒.๐๐ นาฬิกา ถึงเวลา ๒๓.๐๐ นาฬิกา ของวันที่ ๑๖ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๘โดยความเห็นชอบของคณะกรรมการการทางพิเศษแห่งประเทศไทย ณสถานที่จัดเก็บตามที่การทางพิเศษแห่งประเทศไทยกำหนดประกาศณ วันที่ ๑๑ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๘อาคม เติมพิทยาไพสิฐรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคมปฏิบัติราชการแทนรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมปริยานุช/ผู้จัดทำ๑๙ สิงหาคม๒๕๕๘ปุณิกา/ผู้ตรวจ๔ กันยายน ๒๕๕๘[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๓๒/ตอนพิเศษ ๑๘๖ ง/หน้า ๒๑/๑๓ สิงหาคม ๒๕๕๘
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 64692หลักกฎหมาย: คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า ที่พิพาทเป็นสินสมรสระหว่างผู้ร้องและจำเลย ดังนั้น ฎีกาที่ว่าที่พิพาทไม่ใช่ของจำเลย จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ส่วนฎีกาว่า โจทก์มิได้ฟ้องว่าผู้ร้องเป็นหนี้ร่วมกันนั้น เมื่อคดีนี้โจทก์ยึดทรัพย์พิพาทในฐานะจำเลยเป็นเจ้าของร่วมไม่มีปัญหาเรื่องหนี้ร่วมเป็นการบิดเบือนเพื่อให้เห็นเป็นปัญหาข้อกฎหมายจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 310/2510นายหลำ ศรีคำโจทก์นายต๋า กลั่นพรหมจำเลยผู้ร้องขัดทรัพย์จำเลยนางทองเติม กลั่นพรหมจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248, ม. 249คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า ที่พิพาทเป็นสินสมรสระหว่างผู้ร้องและจำเลย ดังนั้น ฎีกาที่ว่าที่พิพาทไม่ใช่ของจำเลย จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ส่วนฎีกาว่า โจทก์มิได้ฟ้องว่าผู้ร้องเป็นหนี้ร่วมกันนั้น เมื่อคดีนี้โจทก์ยึดทรัพย์พิพาทในฐานะจำเลยเป็นเจ้าของร่วมไม่มีปัญหาเรื่องหนี้ร่วมเป็นการบิดเบือนเพื่อให้เห็นเป็นปัญหาข้อกฎหมายจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง(ไฉน บุญยก-มณี ชุติวงศ์-ประสม เภกะสุต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 310/2510นายหลำ ศรีคำโจทก์นายต๋า กลั่นพรหมจำเลยผู้ร้องขัดทรัพย์จำเลยนางทองเติม กลั่นพรหมจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248, ม. 249คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า ที่พิพาทเป็นสินสมรสระหว่างผู้ร้องและจำเลย ดังนั้น ฎีกาที่ว่าที่พิพาทไม่ใช่ของจำเลย จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ส่วนฎีกาว่า โจทก์มิได้ฟ้องว่าผู้ร้องเป็นหนี้ร่วมกันนั้น เมื่อคดีนี้โจทก์ยึดทรัพย์พิพาทในฐานะจำเลยเป็นเจ้าของร่วมไม่มีปัญหาเรื่องหนี้ร่วมเป็นการบิดเบือนเพื่อให้เห็นเป็นปัญหาข้อกฎหมายจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง(ไฉน บุญยก-มณี ชุติวงศ์-ประสม เภกะสุต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 513/2470หลักกฎหมาย: แสดงตนว่ามีอำนาจให้เขาหลงเชื่อแล้วส่งทรัพย์ให้ได้ความว่าจำเลยเปนผู้ใหญ่บ้านอยู่อีกตำบลหนึ่ง ไม่มีอำนาจแลน่าที่จะรับเงินจากผู้ใดจำเลยไปแสดงตนแก่ลูกบ้านอีกตำบลหนึ่งให้เขาเข้าใจว่า จำเลยเปนผู้มีอำนาจจับคนต้มเหล้าเถื่อนส่งอำเภอ และเพทุบายหลอกลวงว่าถ้าไม่อยากไปอำเภอก็ให้เงินแก่จำเลยเสีย แล้วจำเลยจะเอาเงินนั้นไปเสียให้ที่อำเภอลูกบ้านผู้นั้นหลงเชื่อจึงส่งเงินให้แก่จำเลย จำเลยเอาไปใช้เปนประโยชน์ส่วนตัวเสียดังนี้ ฎีกาตัดสินว่าจำเลยมีผิดฐานฉ้อโกง ตามมาตรา ๓๐๔ เพราะจำเลยแสดงเช่นนั้น เปนเท็จหลอกลวงให้เขาหลงเชื่อ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 513/2470นายพิลาโจทก์ผู้ใหญ่ลี กับพวกล. ป.อ. ม. 304แสดงตนว่ามีอำนาจให้เขาหลงเชื่อแล้วส่งทรัพย์ให้ได้ความว่าจำเลยเปนผู้ใหญ่บ้านอยู่อีกตำบลหนึ่ง ไม่มีอำนาจแลน่าที่จะรับเงินจากผู้ใดจำเลยไปแสดงตนแก่ลูกบ้านอีกตำบลหนึ่งให้เขาเข้าใจว่า จำเลยเปนผู้มีอำนาจจับคนต้มเหล้าเถื่อนส่งอำเภอ และเพทุบายหลอกลวงว่าถ้าไม่อยากไปอำเภอก็ให้เงินแก่จำเลยเสีย แล้วจำเลยจะเอาเงินนั้นไปเสียให้ที่อำเภอลูกบ้านผู้นั้นหลงเชื่อจึงส่งเงินให้แก่จำเลย จำเลยเอาไปใช้เปนประโยชน์ส่วนตัวเสียดังนี้ ฎีกาตัดสินว่าจำเลยมีผิดฐานฉ้อโกง ตามมาตรา ๓๐๔ เพราะจำเลยแสดงเช่นนั้น เปนเท็จหลอกลวงให้เขาหลงเชื่อ(จินดา-พิพาก-หริศ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าจำเลยเปนผู้ใหญ่บ้านอยู่อีกตำบลหนึ่ง ไม่มีอำนาจแลน่าที่จะรับเงินจากผู้ใดจำเลยไปแสดงตนแก่ลูกบ้านอีกตำบลหนึ่งให้เขาเข้าใจว่า จำเลยเปนผู้มีอำนาจจับคนต้มเหล้าเถื่อนส่งอำเภอ และเพทุบายหลอกลวงว่าถ้าไม่อยากไปอำเภอก็ให้เงินแก่จำเลยเสีย แล้วจำเลยจะเอาเงินนั้นไปเสียให้ที่อำเภอลูกบ้านผู้นั้นหลงเชื่อจึงส่งเงินให้แก่จำเลย จำเลยเอาไปใช้เปนประโยชน์ส่วนตัวเสียดังนี้ ฎีกาตัดสินว่าจำเลยมีผิดฐานฉ้อโกง ตามมาตรา ๓๐๔ เพราะจำเลยแสดงเช่นนั้น เปนเท็จหลอกลวงให้เขาหลงเชื่อ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 513/2470นายพิลาโจทก์ผู้ใหญ่ลี กับพวกล. ป.อ. ม. 304แสดงตนว่ามีอำนาจให้เขาหลงเชื่อแล้วส่งทรัพย์ให้ได้ความว่าจำเลยเปนผู้ใหญ่บ้านอยู่อีกตำบลหนึ่ง ไม่มีอำนาจแลน่าที่จะรับเงินจากผู้ใดจำเลยไปแสดงตนแก่ลูกบ้านอีกตำบลหนึ่งให้เขาเข้าใจว่า จำเลยเปนผู้มีอำนาจจับคนต้มเหล้าเถื่อนส่งอำเภอ และเพทุบายหลอกลวงว่าถ้าไม่อยากไปอำเภอก็ให้เงินแก่จำเลยเสีย แล้วจำเลยจะเอาเงินนั้นไปเสียให้ที่อำเภอลูกบ้านผู้นั้นหลงเชื่อจึงส่งเงินให้แก่จำเลย จำเลยเอาไปใช้เปนประโยชน์ส่วนตัวเสียดังนี้ ฎีกาตัดสินว่าจำเลยมีผิดฐานฉ้อโกง ตามมาตรา ๓๐๔ เพราะจำเลยแสดงเช่นนั้น เปนเท็จหลอกลวงให้เขาหลงเชื่อ(จินดา-พิพาก-หริศ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3765/2537หลักกฎหมาย: จำเลยทำสัญญาจะขายที่ดินพิพาทแก่โจทก์โดยยังมิได้ปฏิบัติตาม พ.ร.บ. การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมฯ เพราะมิได้บอกให้ ป. ผู้เช่านาได้ใช้สิทธิซื้อก่อน การที่จำเลยไม่แจ้งให้ ป.ทราบ เป็นการไม่ปฏิบัติตามหน้าที่ของฝ่ายจำเลยเอง ไม่เกี่ยวกับโจทก์และไม่กระทบกระเทือนถึงความสมบูรณ์ของสัญญาจะซื้อขายที่ฝ่ายจำเลยทำไว้กับโจทก์ จำเลยจะนำเหตุดังกล่าวมาเป็นข้ออ้างเพื่อมิให้ผูกพันตามสัญญาจะซื้อขายดังกล่าวมิได้ เจตนารมณ์ของ พ.ร.บ.การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมฯ มีวัตถุประสงค์เพื่อคุ้มครองผู้เช่า มิใช่คุ้มครองผู้ให้เช่านาหรือจำเลยซึ่งคดีนี้มีข้อพิพาทระหว่างโจทก์กับจำเลยเรื่องจำเลยผิดสัญญาจะซื้อขายหรือไม่ เมื่อจำเลยทำสัญญาจะซื้อขายกับโจทก์แล้ว จำเลยย่อมผูกพันตามสัญญาและมีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามสัญญา เมื่อจำเลยไม่จดทะเบียนโอนที่พิพาทให้โจทก์ ถือว่าจำเลยผิดสัญญา ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3765/2537นายจ่าย พุ่มโพธิ์โจทก์นายวิศว์ หรือประโยชน์จำเลย ป.พ.พ. ม. 219, ม. 369 พ.ร.บ.การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ.2524 ม. 53จำเลยทำสัญญาจะขายที่ดินพิพาทแก่โจทก์โดยยังมิได้ปฏิบัติตาม พ.ร.บ. การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมฯ เพราะมิได้บอกให้ ป. ผู้เช่านาได้ใช้สิทธิซื้อก่อน การที่จำเลยไม่แจ้งให้ ป.ทราบ เป็นการไม่ปฏิบัติตามหน้าที่ของฝ่ายจำเลยเอง ไม่เกี่ยวกับโจทก์และไม่กระทบกระเทือนถึงความสมบูรณ์ของสัญญาจะซื้อขายที่ฝ่ายจำเลยทำไว้กับโจทก์ จำเลยจะนำเหตุดังกล่าวมาเป็นข้ออ้างเพื่อมิให้ผูกพันตามสัญญาจะซื้อขายดังกล่าวมิได้ เจตนารมณ์ของ พ.ร.บ.การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมฯ มีวัตถุประสงค์เพื่อคุ้มครองผู้เช่า มิใช่คุ้มครองผู้ให้เช่านาหรือจำเลยซึ่งคดีนี้มีข้อพิพาทระหว่างโจทก์กับจำเลยเรื่องจำเลยผิดสัญญาจะซื้อขายหรือไม่ เมื่อจำเลยทำสัญญาจะซื้อขายกับโจทก์แล้ว จำเลยย่อมผูกพันตามสัญญาและมีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามสัญญา เมื่อจำเลยไม่จดทะเบียนโอนที่พิพาทให้โจทก์ ถือว่าจำเลยผิดสัญญา(ชัยนาท พันตาวงศ์-สะสม สิริเจริญสุข-สมพงษ์ สนธิเณร)ศาลจังหวัดฉะเชิงเทรา - นายอัมพร สิทธิบุศย์ศาลอุทธรณ์ - นายอัครวิทย์ สุมาวงศ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3765/2537นายจ่าย พุ่มโพธิ์โจทก์นายวิศว์ หรือประโยชน์จำเลย ป.พ.พ. ม. 219, ม. 369 พ.ร.บ.การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ.2524 ม. 53จำเลยทำสัญญาจะขายที่ดินพิพาทแก่โจทก์โดยยังมิได้ปฏิบัติตาม พ.ร.บ. การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมฯ เพราะมิได้บอกให้ ป. ผู้เช่านาได้ใช้สิทธิซื้อก่อน การที่จำเลยไม่แจ้งให้ ป.ทราบ เป็นการไม่ปฏิบัติตามหน้าที่ของฝ่ายจำเลยเอง ไม่เกี่ยวกับโจทก์และไม่กระทบกระเทือนถึงความสมบูรณ์ของสัญญาจะซื้อขายที่ฝ่ายจำเลยทำไว้กับโจทก์ จำเลยจะนำเหตุดังกล่าวมาเป็นข้ออ้างเพื่อมิให้ผูกพันตามสัญญาจะซื้อขายดังกล่าวมิได้ เจตนารมณ์ของ พ.ร.บ.การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรมฯ มีวัตถุประสงค์เพื่อคุ้มครองผู้เช่า มิใช่คุ้มครองผู้ให้เช่านาหรือจำเลยซึ่งคดีนี้มีข้อพิพาทระหว่างโจทก์กับจำเลยเรื่องจำเลยผิดสัญญาจะซื้อขายหรือไม่ เมื่อจำเลยทำสัญญาจะซื้อขายกับโจทก์แล้ว จำเลยย่อมผูกพันตามสัญญาและมีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามสัญญา เมื่อจำเลยไม่จดทะเบียนโอนที่พิพาทให้โจทก์ ถือว่าจำเลยผิดสัญญา(ชัยนาท พันตาวงศ์-สะสม สิริเจริญสุข-สมพงษ์ สนธิเณร)ศาลจังหวัดฉะเชิงเทรา - นายอัมพร สิทธิบุศย์ศาลอุทธรณ์ - นายอัครวิทย์ สุมาวงศ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1281/2519หลักกฎหมาย: ปัญหาว่าข้อเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาต่างกับฟ้องในข้อสารสำคัญให้ศาลต้องยกฟ้องหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย จำเลยหรือศาลอุทธรณ์ยกขึ้นอ้างได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรค 2 แม้จะมิได้ยกขึ้นในศาลชั้นต้นก็ตาม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1281/2519พนักงานอัยการจังหวัดเชียงใหม่โจทก์นายเอนก หรือตุ้ม โอบอ้อมจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192, ม. 195ปัญหาว่าข้อเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาต่างกับฟ้องในข้อสารสำคัญให้ศาลต้องยกฟ้องหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย จำเลยหรือศาลอุทธรณ์ยกขึ้นอ้างได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรค 2 แม้จะมิได้ยกขึ้นในศาลชั้นต้นก็ตาม(สุมิตร ฟักทองพรรณ-สงวน สิทธิไชย-ชลูตม์ สวัสดิทัต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1281/2519พนักงานอัยการจังหวัดเชียงใหม่โจทก์นายเอนก หรือตุ้ม โอบอ้อมจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192, ม. 195ปัญหาว่าข้อเท็จจริงที่ปรากฏในทางพิจารณาต่างกับฟ้องในข้อสารสำคัญให้ศาลต้องยกฟ้องหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย จำเลยหรือศาลอุทธรณ์ยกขึ้นอ้างได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรค 2 แม้จะมิได้ยกขึ้นในศาลชั้นต้นก็ตาม(สุมิตร ฟักทองพรรณ-สงวน สิทธิไชย-ชลูตม์ สวัสดิทัต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คําสั่งคณะกรรมการวัตถุอันตรายที่ 2/2555เรื่อง แต่งตั้งพนักงานเจ้าหน้าที่ให้มีอํานาจเปรียบเทียบปรับตามพระราชบัญญัติวัตถุอันตราย พ.ศ. 2535ที่สํานักงานคณะกรรมการอาหารและยารับผิดชอบ-------------------------- โดยที่เห็นสมควรแต่งตั้งพนักงานเจ้าหน้าที่ให้มีอํานาจเปรียบเทียบปรับตามพระราชบัญญัติ วัตถุอันตราย พ.ศ. 2535 ที่มีโทษจําคุกไม่เกินหนึ่งปีหรือมีโทษปรับสถานเดียว อาศัยอํานาจตามความในมาตรา 7(4) และมาตรา 89 วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติ วัตถุอันตราย พ.ศ. 2535 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติวัตถุอันตราย (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2551 และ มติคณะกรรมการวัตถุอันตราย ในการประชุมครั้งที่ 12-2/2555 เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม 2555 จึงออก คําสั่งไว้ ดังนี้ข้อ ๑ ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ดังต่อไปนี้มีอํานาจเปรียบเทียบปรับตามพระราชบัญญัติวัตถุ อันตราย พ.ศ. 2535 เฉพาะความผิดที่เกี่ยวกับวัตถุอันตรายที่สํานักงานคณะกรรมการอาหารและยา รับผิดชอบ 1.1 เลขาธิการคณะกรรมการอาหารและยา รองเลขาธิการคณะกรรมการอาหารและยา ในความผิดที่เกิด อ้าง หรือเชื่อว่าได้เกิดขึ้นทุกท้องที่ทั่วราชอาณาจักร 1.2 ผู้ว่าราชการจังหวัดทุกจังหวัด ยกเว้นกรุงเทพมหานคร นายแพทย์สาธารณสุข จังหวัด เฉพาะในความผิดที่เกิด อ้าง หรือเชื่อว่าได้เกิดขึ้นในเขตท้องที่จังหวัดที่รับผิดชอบข้อ ๒ ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตามข้อ 1 ดําเนินการตามระเบียบคณะกรรมการวัตถุอันตราย ว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการในการเปรียบเทียบปรับ ตามพระราชบัญญัติวัตถุอันตราย พ.ศ. 2535 พ.ศ. 2555 ทั้งนี้ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปผู้มีอํานาจลงนาม - สั่ง ณ วันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2555 (นายยงยุทธ ทองสุข)รองปลัดกระทรวงอุตสาหกรรมหัวหน้ากลุ่มภารกิจด้านกํากับตรวจสอบกระบวนการผลิตประธานกรรมการ คณะกรรมการวัตถุอันตราย
พระราชกฤษฎีกาพระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ. ๒๕๒๒ในเขตสุขาภิบาลชุมแพอำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่นพ.ศ.๒๕๒๓ ภูมิพลอดุลยเดชป.ร.ให้ไว้ณ วันที่ ๓๑ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๒๓เป็นปีที่๓๕ ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่าโดยที่เป็นการสมควรให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ. ๒๕๒๒ ในเขตสุขาภิบาลชุมแพ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่นอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๕๙ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย และมาตรา ๒ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ.๒๕๒๒ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมอาคารพ.ศ. ๒๕๒๒ ในเขตสุขาภิบาลชุมแพ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น พ.ศ. ๒๕๒๓มาตรา ๒[๑]พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา ๓ ให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. ๒๕๒๒ในเขตสุขาภิบาลชุมแพ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่นมาตรา ๔ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการพลเอกป. ติณสูลานนท์นายกรัฐมนตรีหมายเหตุ:-เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ เนื่องจากในเขตสุขาภิบาลชุมแพอำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น กำลังขยายตัวทั้งในด้านการก่อสร้างอาคารและการผังเมืองสมควรให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. ๒๕๒๒ ในท้องที่ดังกล่าวเพื่อประโยชน์แห่งความมั่นคงแข็งแรง ความปลอดภัย การป้องกันอัคคีภัย การสาธารณสุขการรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม การผังเมืองการสถาปัตยกรรมและการอำนวยความสะดวกแก่การจราจรจึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ขึ้นสรัลพร/พิมพ์๒๐ธันวาคม ๒๕๕๐ฐิติพงษ์/ตรวจ๒๗ธันวาคม ๒๕๕๐[๑]ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๙๗/ตอนที่ ๑๓๙/ฉบับพิเศษ หน้า ๑๑/๘ กันยายน๒๕๒๓
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 147/2474หลักกฎหมาย: ตัวการรับโทษไม่เท่ากัน เกณฑ์ของอาวุธ ลักษณะพะยานคำรับขั้นไต่สวนฟังประกอบได้คดีนี้ศาลเดิมฟังว่านายสม นายโพจำเลยกระทำการชิงทรัพย์มีผิดตาม ม.๒๙๘ ให้จำคุกคนละ ๒ ปี นายหวาน จำเลยไม่มีผิดให้ปล่อยไป. ศาลอุทธรณ์เห็นว่านายหวานเห็นตัวการการะทำผิดเหมือนกัน แต่ที่ไม่ลงโทษฐานปล้นทรัพย์ก็เพราะไม่ปรากฎว่าไม้ที่พวกจำเลยใช้เงือดเงื้อจะทำร้ายพวกที่ติดตามจับจำเลยนั้นใหญ่หรือเล็กเพียงใดที่จะเข้าเกณฑ์ว่าเป็นอาวุธได้จึงตัดสินลงโทษนายหวานตาม ม.๒๙๙,๒๙๓ ข้อ ๑๑ ให้จำคุก ๓ ปี ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์แลกล่าวว่าจำเลยให้การรับชั้นไต่สวนแล้ว ถึงแม่จะปฏิเสธชั้นศาลก็ดี คำรับนั้นก็ยกขึ้นประกอบลงโทษได้. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 147/2474อัยยการอุทัยธานีโจทก์นายสิบตรีหวาน นายสม นายโพจำเลย อาชญา ม. 298, ม. 63, ม. 6 วิธีพิจารณาอาชญา ตัวการรับโทษไม่เท่ากัน เกณฑ์ของอาวุธ ลักษณะพะยานคำรับขั้นไต่สวนฟังประกอบได้คดีนี้ศาลเดิมฟังว่านายสม นายโพจำเลยกระทำการชิงทรัพย์มีผิดตาม ม.๒๙๘ ให้จำคุกคนละ ๒ ปี นายหวาน จำเลยไม่มีผิดให้ปล่อยไป. ศาลอุทธรณ์เห็นว่านายหวานเห็นตัวการการะทำผิดเหมือนกัน แต่ที่ไม่ลงโทษฐานปล้นทรัพย์ก็เพราะไม่ปรากฎว่าไม้ที่พวกจำเลยใช้เงือดเงื้อจะทำร้ายพวกที่ติดตามจับจำเลยนั้นใหญ่หรือเล็กเพียงใดที่จะเข้าเกณฑ์ว่าเป็นอาวุธได้จึงตัดสินลงโทษนายหวานตาม ม.๒๙๙,๒๙๓ ข้อ ๑๑ ให้จำคุก ๓ ปี ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์แลกล่าวว่าจำเลยให้การรับชั้นไต่สวนแล้ว ถึงแม่จะปฏิเสธชั้นศาลก็ดี คำรับนั้นก็ยกขึ้นประกอบลงโทษได้.(พรหม-วิชัย-วิกรม)ศาลชั้นต้น - หลวงพินัยนิติศาสตร์ศาลอุทธรณ์ - พระยารัตรราชฯแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ศาลเดิมฟังว่านายสม นายโพจำเลยกระทำการชิงทรัพย์มีผิดตาม ม.๒๙๘ ให้จำคุกคนละ ๒ ปี นายหวาน จำเลยไม่มีผิดให้ปล่อยไป. ศาลอุทธรณ์เห็นว่านายหวานเห็นตัวการการะทำผิดเหมือนกัน แต่ที่ไม่ลงโทษฐานปล้นทรัพย์ก็เพราะไม่ปรากฎว่าไม้ที่พวกจำเลยใช้เงือดเงื้อจะทำร้ายพวกที่ติดตามจับจำเลยนั้นใหญ่หรือเล็กเพียงใดที่จะเข้าเกณฑ์ว่าเป็นอาวุธได้จึงตัดสินลงโทษนายหวานตาม ม.๒๙๙,๒๙๓ ข้อ ๑๑ ให้จำคุก ๓ ปี ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์แลกล่าวว่าจำเลยให้การรับชั้นไต่สวนแล้ว ถึงแม่จะปฏิเสธชั้นศาลก็ดี คำรับนั้นก็ยกขึ้นประกอบลงโทษได้. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 147/2474อัยยการอุทัยธานีโจทก์นายสิบตรีหวาน นายสม นายโพจำเลย อาชญา ม. 298, ม. 63, ม. 6 วิธีพิจารณาอาชญา ตัวการรับโทษไม่เท่ากัน เกณฑ์ของอาวุธ ลักษณะพะยานคำรับขั้นไต่สวนฟังประกอบได้คดีนี้ศาลเดิมฟังว่านายสม นายโพจำเลยกระทำการชิงทรัพย์มีผิดตาม ม.๒๙๘ ให้จำคุกคนละ ๒ ปี นายหวาน จำเลยไม่มีผิดให้ปล่อยไป. ศาลอุทธรณ์เห็นว่านายหวานเห็นตัวการการะทำผิดเหมือนกัน แต่ที่ไม่ลงโทษฐานปล้นทรัพย์ก็เพราะไม่ปรากฎว่าไม้ที่พวกจำเลยใช้เงือดเงื้อจะทำร้ายพวกที่ติดตามจับจำเลยนั้นใหญ่หรือเล็กเพียงใดที่จะเข้าเกณฑ์ว่าเป็นอาวุธได้จึงตัดสินลงโทษนายหวานตาม ม.๒๙๙,๒๙๓ ข้อ ๑๑ ให้จำคุก ๓ ปี ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์แลกล่าวว่าจำเลยให้การรับชั้นไต่สวนแล้ว ถึงแม่จะปฏิเสธชั้นศาลก็ดี คำรับนั้นก็ยกขึ้นประกอบลงโทษได้.(พรหม-วิชัย-วิกรม)ศาลชั้นต้น - หลวงพินัยนิติศาสตร์ศาลอุทธรณ์ - พระยารัตรราชฯแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศกระทรวงการคลังประกาศกระทรวงการคลังเรื่องการยกเว้นอากรและลดอัตราอากรศุลกากรสำหรับโครงการความร่วมมือด้านอุตสาหกรรมของอาเซียน(ครอ. ๒) เพื่อปฏิบัติตามข้อผูกพันตามความตกลงว่าด้วยโครงการความร่วมมือด้านอุตสาหกรรมของอาเซียน(ASEAN Industrial Cooperation Scheme : AICO) อาศัยอำนาจตามความในมาตรา๑๔ แห่งพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. ๒๕๓๐ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากรพ.ศ. ๒๕๓๐ (ฉบับที่ ๑) พ.ศ. ๒๕๓๗ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังโดยความเห็นชอบของคณะรัฐมนตรีออกประกาศไว้ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ ให้ยกเลิกประกาศกระทรวงการคลัง ที่ ศก. ๑๗/๒๕๔๑(ครอ. ๑) เรื่อง ลดอัตราอากรศุลกากร ลงวันที่ ๑๙ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๑ข้อ ๒ ให้ยกเว้นอากรและลดอัตราอากรสำหรับของในภาค๒ แห่งพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. ๒๕๓๐ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๔๑ ที่มีถิ่นกำเนิดจากประเทศสมาชิกสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และผู้นำของเข้าประสงค์จะใช้สิทธิตามโครงการความร่วมมือด้านอุตสาหกรรมของอาเซียนดังต่อไปนี้(๑) ของไม่ว่าจะอยู่ในพิกัดประเภทใดที่ได้รับอนุมัติโครงการความร่วมมือด้านอุตสาหกรรมของอาเซียนจากสำนักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรมก่อนวันที่ ๓๐ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ และมีใบรับรองผลิตภัณฑ์ (Certificate ofEligibility) ที่ระบุอัตราอากรร้อยละ ๕ ซึ่งเป็นของที่ต้องเสียอากรตามอัตราที่กำหนดไว้ในพิกัดอัตราศุลกากรในอัตราตามราคาหรือในอัตราตามสภาพซึ่งเมื่อเทียบเป็นร้อยละของราคาแล้วสูงกว่าร้อยละ๕ ให้ลดอัตราอากรลงเหลือร้อยละ ๕(๒) ของไม่ว่าจะอยู่ในพิกัดประเภทใดที่ได้รับอนุมัติโครงการความร่วมมือด้านอุตสาหกรรมของอาเซียนจากสำนักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรมตั้งแต่วันที่ ๓๐ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ ถึงวันที่ ๓๑ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ และมีใบรับรองผลิตภัณฑ์(Certificate of Eligibility) ที่ระบุอัตราอากรร้อยละ ๓ ซึ่งเป็นของที่ต้องเสียอากรตามอัตราที่กำหนดไว้ในพิกัดอัตราศุลกากรในอัตราตามราคาหรือในอัตราตามสภาพซึ่งเมื่อเทียบเป็นร้อยละของราคาแล้วสูงกว่าร้อยละ๓ ให้ลดอัตราอากรลงเหลือร้อยละ ๓(๓) ของไม่ว่าจะอยู่ในพิกัดประเภทใดที่ได้รับอนุมัติโครงการความร่วมมือด้านอุตสาหกรรมของอาเซียนจากสำนักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรมตั้งแต่วันที่ ๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๘ และมีใบรับรองผลิตภัณฑ์ (Certificate ofEligibility) ที่ระบุอัตราอากรร้อยละ ๐ ให้ยกเว้นอากรข้อ ๓ การยกเว้นอากรหรือลดอัตราอากร ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขดังต่อไปนี้(๑) ของที่ได้รับการยกเว้นอากรหรือลดอัตราอากรต้องตรงตามชื่อผลิตภัณฑ์(Part Name) ยี่ห้อ ประเภท รุ่น หรือรายละเอียดอื่นๆ ตามชนิดของผลิตภัณฑ์นั้นๆที่ได้ระบุอยู่ในใบรับรองผลิตภัณฑ์ (Certificate of Eligibility) แต่ละฉบับซึ่งออกโดยสำนักเลขาธิการอาเซียนภายใต้ความตกลง ดังกล่าว(๒) ผู้นำของเข้าต้องแสดงเอกสารดังต่อไปนี้ตามวิธีการที่อธิบดีกรมศุลกากรกำหนด(๒.๑) หนังสือรับรองถิ่นกำเนิดสินค้าที่ออกตามกฎว่าด้วยถิ่นกำเนิดสินค้าตามความตกลงว่าด้วยการใช้มาตรการกำหนดอัตราอากรร่วมเพื่อจัดตั้งเขตการค้าเสรีอาเซียน และข้อกำหนดเพิ่มเติมที่ออกตามความในกฎดังกล่าว(๒.๒) ใบรับรองผลิตภัณฑ์ (Certificate ofEligibility)ข้อ ๔ ผู้นำของเข้ามีสิทธิในการเรียกร้องขอคืนอากรส่วนที่ชำระไว้เกินนับแต่วันถัดจากวันที่ประกาศนี้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาข้อ ๕[๑]ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๓๐กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ เป็นต้นไปประกาศณ วันที่ ๑๕ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๙ทนงพิทยะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังนันทนา/ผู้จัดทำ๒๖ มิถุนายน ๒๕๔๙[๑]ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๓/ตอนพิเศษ ๗๒ ง/หน้า ๑/๒๒ มิถุนายน ๒๕๔๙