คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 726/2504หลักกฎหมาย: ฟ้องว่าจำเลยบังอาจทำการค้าขายซากกระบือ คือ หนังกระบือดิบ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากนายทะเบียน จำเลยให้การว่าได้นำหนังกระบือไปขายจริงตามฟ้องโดยไปพบมีผู้นำมาขายกลางทางจึงซื้อและนำไปขายเอากำไรอีกต่อหนึ่ง ดังนี้ ย่อมเข้าใจได้แล้วว่าจำเลยค้าหนังกระบือโดยไม่ได้รับอนุญาตโจทก์ฟ้องว่าจำเลยค้าขายซากกระบือ คือ หนังกระบือดิบ ๒ ผืน จะนำไปขายที่จังหวัดเชียงใหม่โดยไม่รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. ๒๔๙๙ มาตรา ๗, ๒๑, ๔๒ กฎกระทรวง (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๙ ข้อ ๑,๒ จำเลยให้การว่า ได้นำหนังกระบือไปขายจริงตามฟ้อง โดยจำเลยไปพบมีผู้นำมาขายกลางทาง จึงซื้อและนำไปขายเอากำไรอีกต่อหนึ่ง โจทก์จำเลยไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นเห็นว่าฟ้องมิได้กล่าวว่าจำเลยทำการค้าในลักษณะคนกลางตามวิเคราะห์ศัพท์ มาตรา ๔ (๓) แห่งพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า มาตรา ๔(๓) วิเคราะห์ศัพท์คำว่า "การค้า" ไว้แล้วว่า หมายถึงการค้าในลักษณะคนกลาง ฟ้องที่ใช้ว่า จำเลยทำการค้า จึงใช้ได้แต่คำให้การของจำเลยไม่ได้รับว่าจำเลยค้าซากสัตว์โดยไม่ได้รับอนุญาต จึงพิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่ออ่านฟ้องประกอบคำให้การของจำเลยที่ว่า "ข้าได้นำหนังกระบือไปขายจริงตามฟ้อง" ย่อมเข้าใจได้แล้วว่าจำเลยไม่ได้รับอนุญาตตามฟ้องนั่นเอง พิพากษากลับว่าจำเลยผิดตามฟ้อง ให้ปรับ ๑๐๐ บาท ตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ มาตรา ๔๒ (ลดกึ่งแล้ว) ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 726/2504อัยการจังหวัดลำพูนโจทก์นายปัน กันนาวาจำเลย พ.ร.บ.โรคระบาดสัตว์ พ.ศ.2499 ม. 7, ม. 21, ม. 42ฟ้องว่าจำเลยบังอาจทำการค้าขายซากกระบือ คือ หนังกระบือดิบ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากนายทะเบียน จำเลยให้การว่าได้นำหนังกระบือไปขายจริงตามฟ้องโดยไปพบมีผู้นำมาขายกลางทางจึงซื้อและนำไปขายเอากำไรอีกต่อหนึ่ง ดังนี้ ย่อมเข้าใจได้แล้วว่าจำเลยค้าหนังกระบือโดยไม่ได้รับอนุญาตโจทก์ฟ้องว่าจำเลยค้าขายซากกระบือ คือ หนังกระบือดิบ ๒ ผืน จะนำไปขายที่จังหวัดเชียงใหม่โดยไม่รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. ๒๔๙๙ มาตรา ๗, ๒๑, ๔๒ กฎกระทรวง (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๙ ข้อ ๑,๒ จำเลยให้การว่า ได้นำหนังกระบือไปขายจริงตามฟ้อง โดยจำเลยไปพบมีผู้นำมาขายกลางทาง จึงซื้อและนำไปขายเอากำไรอีกต่อหนึ่ง โจทก์จำเลยไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นเห็นว่าฟ้องมิได้กล่าวว่าจำเลยทำการค้าในลักษณะคนกลางตามวิเคราะห์ศัพท์ มาตรา ๔ (๓) แห่งพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า มาตรา ๔(๓) วิเคราะห์ศัพท์คำว่า "การค้า" ไว้แล้วว่า หมายถึงการค้าในลักษณะคนกลาง ฟ้องที่ใช้ว่า จำเลยทำการค้า จึงใช้ได้แต่คำให้การของจำเลยไม่ได้รับว่าจำเลยค้าซากสัตว์โดยไม่ได้รับอนุญาต จึงพิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่ออ่านฟ้องประกอบคำให้การของจำเลยที่ว่า "ข้าได้นำหนังกระบือไปขายจริงตามฟ้อง" ย่อมเข้าใจได้แล้วว่าจำเลยไม่ได้รับอนุญาตตามฟ้องนั่นเอง พิพากษากลับว่าจำเลยผิดตามฟ้อง ให้ปรับ ๑๐๐ บาท ตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ มาตรา ๔๒ (ลดกึ่งแล้ว)(เชื้อ คงคากุล-ประกอบ หุตะสิงห์-จิตติ ติงศภัทิย์)ศาลจังหวัดลำพูน - นายชูเชิด รักตะบุตร์ศาลอุทธรณ์ - นายอินท์ อุดลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยค้าขายซากกระบือ คือ หนังกระบือดิบ ๒ ผืน จะนำไปขายที่จังหวัดเชียงใหม่โดยไม่รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. ๒๔๙๙ มาตรา ๗, ๒๑, ๔๒ กฎกระทรวง (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๙ ข้อ ๑,๒ จำเลยให้การว่า ได้นำหนังกระบือไปขายจริงตามฟ้อง โดยจำเลยไปพบมีผู้นำมาขายกลางทาง จึงซื้อและนำไปขายเอากำไรอีกต่อหนึ่ง โจทก์จำเลยไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นเห็นว่าฟ้องมิได้กล่าวว่าจำเลยทำการค้าในลักษณะคนกลางตามวิเคราะห์ศัพท์ มาตรา ๔ (๓) แห่งพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า มาตรา ๔(๓) วิเคราะห์ศัพท์คำว่า "การค้า" ไว้แล้วว่า หมายถึงการค้าในลักษณะคนกลาง ฟ้องที่ใช้ว่า จำเลยทำการค้า จึงใช้ได้แต่คำให้การของจำเลยไม่ได้รับว่าจำเลยค้าซากสัตว์โดยไม่ได้รับอนุญาต จึงพิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่ออ่านฟ้องประกอบคำให้การของจำเลยที่ว่า "ข้าได้นำหนังกระบือไปขายจริงตามฟ้อง" ย่อมเข้าใจได้แล้วว่าจำเลยไม่ได้รับอนุญาตตามฟ้องนั่นเอง พิพากษากลับว่าจำเลยผิดตามฟ้อง ให้ปรับ ๑๐๐ บาท ตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ มาตรา ๔๒ (ลดกึ่งแล้ว) ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 726/2504อัยการจังหวัดลำพูนโจทก์นายปัน กันนาวาจำเลย พ.ร.บ.โรคระบาดสัตว์ พ.ศ.2499 ม. 7, ม. 21, ม. 42ฟ้องว่าจำเลยบังอาจทำการค้าขายซากกระบือ คือ หนังกระบือดิบ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากนายทะเบียน จำเลยให้การว่าได้นำหนังกระบือไปขายจริงตามฟ้องโดยไปพบมีผู้นำมาขายกลางทางจึงซื้อและนำไปขายเอากำไรอีกต่อหนึ่ง ดังนี้ ย่อมเข้าใจได้แล้วว่าจำเลยค้าหนังกระบือโดยไม่ได้รับอนุญาตโจทก์ฟ้องว่าจำเลยค้าขายซากกระบือ คือ หนังกระบือดิบ ๒ ผืน จะนำไปขายที่จังหวัดเชียงใหม่โดยไม่รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. ๒๔๙๙ มาตรา ๗, ๒๑, ๔๒ กฎกระทรวง (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๙ ข้อ ๑,๒ จำเลยให้การว่า ได้นำหนังกระบือไปขายจริงตามฟ้อง โดยจำเลยไปพบมีผู้นำมาขายกลางทาง จึงซื้อและนำไปขายเอากำไรอีกต่อหนึ่ง โจทก์จำเลยไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นเห็นว่าฟ้องมิได้กล่าวว่าจำเลยทำการค้าในลักษณะคนกลางตามวิเคราะห์ศัพท์ มาตรา ๔ (๓) แห่งพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า มาตรา ๔(๓) วิเคราะห์ศัพท์คำว่า "การค้า" ไว้แล้วว่า หมายถึงการค้าในลักษณะคนกลาง ฟ้องที่ใช้ว่า จำเลยทำการค้า จึงใช้ได้แต่คำให้การของจำเลยไม่ได้รับว่าจำเลยค้าซากสัตว์โดยไม่ได้รับอนุญาต จึงพิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่ออ่านฟ้องประกอบคำให้การของจำเลยที่ว่า "ข้าได้นำหนังกระบือไปขายจริงตามฟ้อง" ย่อมเข้าใจได้แล้วว่าจำเลยไม่ได้รับอนุญาตตามฟ้องนั่นเอง พิพากษากลับว่าจำเลยผิดตามฟ้อง ให้ปรับ ๑๐๐ บาท ตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ มาตรา ๔๒ (ลดกึ่งแล้ว)(เชื้อ คงคากุล-ประกอบ หุตะสิงห์-จิตติ ติงศภัทิย์)ศาลจังหวัดลำพูน - นายชูเชิด รักตะบุตร์ศาลอุทธรณ์ - นายอินท์ อุดลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ