คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1496/2530หลักกฎหมาย: การขนส่งทางทะเลซึ่งมีลักษณะการส่งของเป็นตู้คอนเทนเนอร์และภายในบรรจุสินค้าไว้และใบตราส่งระบุข้อความว่า 'ผู้ส่งเป็นผู้บรรจุและนับ'(SHIPPER'SLOADANDCOUNT)นั้น หากว่าตู้คอนเทนเนอร์มาถึงจุดหมายปลายทางในสภาพเรียบร้อยโดยไม่ปรากฏว่ามีการเปิดในระหว่างทางมาก่อน แม้สินค้าจะขาดหายไปผู้ขนส่งก็ไม่ต้องรับผิดเนื่องจากสินค้ามิได้สูญหายไปในระหว่างการขนส่งของผู้ขนส่ง(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า เมื่อเดือนเมษายน 2522 บริษัทอินเตอร์เนชั่นแนลเอ็นยิเนียริ่ง จำกัด ได้สั่งซื้ออะไหล่เครื่องยนต์จากบริษัทเอ็ก-สเป็ค จำกัด ซึ่งอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา ประเภท เอฟ.โอ.บี.จำนวน 11 หีบห่อ รวมน้ำหนัก 7,979 ปอนด์ ผู้ขายได้จัดส่งสินค้าลงเรือของจำเลยทั้งสองเพื่อขนส่งสินค้ารายพิพาทจากประเทศสหรัฐอเมริกามายังประเทศไทยและผู้ซื้อได้เอาประกันภัยไว้กับโจทก์ เมื่อเรือมาถึงกรุงเทพปรากฏว่า สินค้าบางส่วนได้สูญหายไปก่อนหน้าที่ผู้ซื้อสินค้าจะมารับสินค้าคิดเป็นเงิน 6,697.71 เหรียญสหรัฐอเมริกาคิดเป็นเงินไทยเป็นเงิน 136,968.17 บาท โจทก์ในฐานะผู้รับประกันภัยได้ชดใช้ค่าเสียหายจำนวนดังกล่าวให้ผู้ซื้อไปแล้วจึงรับช่วงสิทธิมาเรียกร้องจากจำเลยทั้งสอง ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยจำเลยทั้งสองให้การต่อสู้หลายประการและว่า สินค้ารายพิพาทไม่ได้สูญหาย หากจะสูญหายก็ไม่ได้เกิดจากผู้รับขนส่งหรือเกิดระหว่างการขนส่งเพราะการขนส่งรายพิพาทเป็นการขนส่งระบบคอนเทนเนอร์ซึ่งผู้ส่งเป็นผู้นับบรรจุสินค้าลงในตู้เอง ผู้ขนส่งมีหน้าที่รับขนส่งตู้คอนเทนเนอร์มายังที่หมายปลายทางเท่านั้น ซึ่งขณะตู้คอนเทนเนอร์มาถึงท่าเรือกรุงเทพ ตู้คอนเทนเนอร์พร้อมด้วยดวงตราอยู่ในสภาพเรียบร้อยจึงไม่ต้องรับผิด ค่าเสียหายของโจทก์ไม่เกิน 5,000 บาทสัญญาขนส่งรายพิพาททำขึ้นที่ประเทศสหรัฐอเมริกาคู่สัญญาไม่มีสัญชาติไทยและมีสัญชาติต่างกันต้องใช้กฎหมายของประเทศอเมริกาบังคับ ซึ่งผู้ขนส่งต้องรับผิดไม่เกิน 500 เหรียญสหรัฐต่อ 1 หีบห่อศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ในปัญหาเรื่องสินค้ารายพิพาทสูญหายหรือไม่นั้น เกี่ยวกับสินค้ารายพิพาทปรากฏตามใบตราส่งเอกสารหมาย จ.8 หรือล.4 ซึ่งมีข้อความถูกต้องตรงกัน เชื่อได้ว่าเป็นเอกสารที่ถูกต้องซึ่งเจ้าหน้าที่ของจำเลยทั้งสองออกให้แก่ผู้ส่งสินค้า แม้จะมีลายมือเขียนอยู่หลายแห่งในเอกสารดังกล่าว ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นลายมือเขียนของคนเดียวกัน หาใช่เป็นการตกเติมขึ้นในภายหลังไม่ เพราะมีปรากฏอยู่ทั้งในเอกสารหมาย จ.8 และ ล.4 เหมือนกัน ที่โจทก์อ้างทำนองว่าคำว่า "SHIPPER' S LOAD AND COUNT" ซึ่งแปลว่าผู้ส่งเป็นผู้บรรจุและนับ มีการเขียนเติมขึ้นภายหลังนั้น จึงฟังไม่ได้ตามเอกสารนี้จำเลยนำสืบให้เห็นว่าเป็นลักษณะการส่งของเป็นตู้คอนเทนเนอร์ ซึ่งภายในบรรจุสินค้าไว้ดังที่ปรากฏในเอกสารหมาย ล.3 จะเห็นได้ชัดว่านอกจากจะมีสินค้าของบริษัทอินเตอร์เนชั่นแนลเอ็นยิเนียริ่ง จำกัด11 หีบห่อแล้ว ในตู้คอนเทนเนอร์ดังกล่าวยังมีสินค้ารายการอื่นอยู่อีก เลขหมายตู้ 2023044 และตราประทับหมายเลข 69775 แสดงว่า การส่งสินค้ารายพิพาทเป็นการส่งในลักษณะส่งทั้งตู้คอนเทนเนอร์ ส่วนที่ในตู้มีสินค้าอย่างอื่นรวมอยู่ด้วยนั้น ก็เป็นเรื่องของผู้ส่งสินค้าซึ่งคงมิได้ส่งสินค้าให้แก่บริษัทอินเตอร์เนชั่นแนลเอ็นยิเนียริ่งจำกัด แต่บริษัทเดียวเป็นแน่ ข้อที่โจทก์อ้าง การรับส่งสินค้ารายพิพาทเป็นการรับขนแบบธรรมดาซึ่งจำเลยเป็นผู้บรรจุหีบห่อนั้นจึงไม่มีน้ำหนักรับฟัง ดังนั้นเมื่อปรากฏหลักฐานตามเอกสารหมาย ล.5ว่า สินค้ารายพิพาทในตู้คอนเทนเนอร์หมายเลข 2023044 ตราประทับหมายเลข 69775 ได้มาถึงท่าเรือกรุงเทพ และได้มีการเปิดตู้ตรวจนับสินค้าแล้ว มีบันทึกไว้ในเอกสารหมาย ล.5 ปรากฏหมายเลขตู้และหมายเลขตราประทับถูกต้องตรงกัน ไม่ปรากฏว่ามีการเปิดในระหว่างทางมาก่อนจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดในสินค้ารายพิพาทซึ่งสูญหายไป และโจทก์เองในชั้นแรกก็คงเข้าใจเช่นนั้น จึงได้มีการว่าจ้างให้บริษัทยูไนเต็ดเซอเวย์เยอร์สแอนด์แอดจัสเตอร์ส จำกัด ทำการสำรวจออกความเห็นและบริษัทนั้นก็ได้ทำรายงานการสำรวจไว้ปรากฏตามเอกสารหมาย ล.9 ซึ่งมีความเห็นว่า การสูญหายของสินค้ารายพิพาทเกิดขึ้นเพราะบรรจุหีบห่อไม่ครบ เช่นนี้จำเลยจึงหาต้องรับผิดต่อโจทก์ไม่ คดีไม่จำต้องวินิจฉัยในปัญหาข้ออื่นต่อไปอีกแต่อย่างใด ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาต้องกันมานั้นชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ให้โจทก์ใช้ค่าทนายความชั้นฎีกา 1,000 บาท แก่จำเลยทั้งสอง" ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1496/2530บริษัทโฮมอินชัวรันซ์ จำกัดโจทก์บริษัทคัมป์สกิปแซสกาเบ็ท อาฟ 1912 อัคคีแซลสกาป (จำกัด) กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 616การขนส่งทางทะเลซึ่งมีลักษณะการส่งของเป็นตู้คอนเทนเนอร์และภายในบรรจุสินค้าไว้และใบตราส่งระบุข้อความว่า 'ผู้ส่งเป็นผู้บรรจุและนับ'(SHIPPER'SLOADANDCOUNT)นั้น หากว่าตู้คอนเทนเนอร์มาถึงจุดหมายปลายทางในสภาพเรียบร้อยโดยไม่ปรากฏว่ามีการเปิดในระหว่างทางมาก่อน แม้สินค้าจะขาดหายไปผู้ขนส่งก็ไม่ต้องรับผิดเนื่องจากสินค้ามิได้สูญหายไปในระหว่างการขนส่งของผู้ขนส่ง(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า เมื่อเดือนเมษายน 2522 บริษัทอินเตอร์เนชั่นแนลเอ็นยิเนียริ่ง จำกัด ได้สั่งซื้ออะไหล่เครื่องยนต์จากบริษัทเอ็ก-สเป็ค จำกัด ซึ่งอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา ประเภท เอฟ.โอ.บี.จำนวน 11 หีบห่อ รวมน้ำหนัก 7,979 ปอนด์ ผู้ขายได้จัดส่งสินค้าลงเรือของจำเลยทั้งสองเพื่อขนส่งสินค้ารายพิพาทจากประเทศสหรัฐอเมริกามายังประเทศไทยและผู้ซื้อได้เอาประกันภัยไว้กับโจทก์ เมื่อเรือมาถึงกรุงเทพปรากฏว่า สินค้าบางส่วนได้สูญหายไปก่อนหน้าที่ผู้ซื้อสินค้าจะมารับสินค้าคิดเป็นเงิน 6,697.71 เหรียญสหรัฐอเมริกาคิดเป็นเงินไทยเป็นเงิน 136,968.17 บาท โจทก์ในฐานะผู้รับประกันภัยได้ชดใช้ค่าเสียหายจำนวนดังกล่าวให้ผู้ซื้อไปแล้วจึงรับช่วงสิทธิมาเรียกร้องจากจำเลยทั้งสอง ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยจำเลยทั้งสองให้การต่อสู้หลายประการและว่า สินค้ารายพิพาทไม่ได้สูญหาย หากจะสูญหายก็ไม่ได้เกิดจากผู้รับขนส่งหรือเกิดระหว่างการขนส่งเพราะการขนส่งรายพิพาทเป็นการขนส่งระบบคอนเทนเนอร์ซึ่งผู้ส่งเป็นผู้นับบรรจุสินค้าลงในตู้เอง ผู้ขนส่งมีหน้าที่รับขนส่งตู้คอนเทนเนอร์มายังที่หมายปลายทางเท่านั้น ซึ่งขณะตู้คอนเทนเนอร์มาถึงท่าเรือกรุงเทพ ตู้คอนเทนเนอร์พร้อมด้วยดวงตราอยู่ในสภาพเรียบร้อยจึงไม่ต้องรับผิด ค่าเสียหายของโจทก์ไม่เกิน 5,000 บาทสัญญาขนส่งรายพิพาททำขึ้นที่ประเทศสหรัฐอเมริกาคู่สัญญาไม่มีสัญชาติไทยและมีสัญชาติต่างกันต้องใช้กฎหมายของประเทศอเมริกาบังคับ ซึ่งผู้ขนส่งต้องรับผิดไม่เกิน 500 เหรียญสหรัฐต่อ 1 หีบห่อศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ในปัญหาเรื่องสินค้ารายพิพาทสูญหายหรือไม่นั้น เกี่ยวกับสินค้ารายพิพาทปรากฏตามใบตราส่งเอกสารหมาย จ.8 หรือล.4 ซึ่งมีข้อความถูกต้องตรงกัน เชื่อได้ว่าเป็นเอกสารที่ถูกต้องซึ่งเจ้าหน้าที่ของจำเลยทั้งสองออกให้แก่ผู้ส่งสินค้า แม้จะมีลายมือเขียนอยู่หลายแห่งในเอกสารดังกล่าว ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นลายมือเขียนของคนเดียวกัน หาใช่เป็นการตกเติมขึ้นในภายหลังไม่ เพราะมีปรากฏอยู่ทั้งในเอกสารหมาย จ.8 และ ล.4 เหมือนกัน ที่โจทก์อ้างทำนองว่าคำว่า "SHIPPER' S LOAD AND COUNT" ซึ่งแปลว่าผู้ส่งเป็นผู้บรรจุและนับ มีการเขียนเติมขึ้นภายหลังนั้น จึงฟังไม่ได้ตามเอกสารนี้จำเลยนำสืบให้เห็นว่าเป็นลักษณะการส่งของเป็นตู้คอนเทนเนอร์ ซึ่งภายในบรรจุสินค้าไว้ดังที่ปรากฏในเอกสารหมาย ล.3 จะเห็นได้ชัดว่านอกจากจะมีสินค้าของบริษัทอินเตอร์เนชั่นแนลเอ็นยิเนียริ่ง จำกัด11 หีบห่อแล้ว ในตู้คอนเทนเนอร์ดังกล่าวยังมีสินค้ารายการอื่นอยู่อีก เลขหมายตู้ 2023044 และตราประทับหมายเลข 69775 แสดงว่า การส่งสินค้ารายพิพาทเป็นการส่งในลักษณะส่งทั้งตู้คอนเทนเนอร์ ส่วนที่ในตู้มีสินค้าอย่างอื่นรวมอยู่ด้วยนั้น ก็เป็นเรื่องของผู้ส่งสินค้าซึ่งคงมิได้ส่งสินค้าให้แก่บริษัทอินเตอร์เนชั่นแนลเอ็นยิเนียริ่งจำกัด แต่บริษัทเดียวเป็นแน่ ข้อที่โจทก์อ้าง การรับส่งสินค้ารายพิพาทเป็นการรับขนแบบธรรมดาซึ่งจำเลยเป็นผู้บรรจุหีบห่อนั้นจึงไม่มีน้ำหนักรับฟัง ดังนั้นเมื่อปรากฏหลักฐานตามเอกสารหมาย ล.5ว่า สินค้ารายพิพาทในตู้คอนเทนเนอร์หมายเลข 2023044 ตราประทับหมายเลข 69775 ได้มาถึงท่าเรือกรุงเทพ และได้มีการเปิดตู้ตรวจนับสินค้าแล้ว มีบันทึกไว้ในเอกสารหมาย ล.5 ปรากฏหมายเลขตู้และหมายเลขตราประทับถูกต้องตรงกัน ไม่ปรากฏว่ามีการเปิดในระหว่างทางมาก่อนจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดในสินค้ารายพิพาทซึ่งสูญหายไป และโจทก์เองในชั้นแรกก็คงเข้าใจเช่นนั้น จึงได้มีการว่าจ้างให้บริษัทยูไนเต็ดเซอเวย์เยอร์สแอนด์แอดจัสเตอร์ส จำกัด ทำการสำรวจออกความเห็นและบริษัทนั้นก็ได้ทำรายงานการสำรวจไว้ปรากฏตามเอกสารหมาย ล.9 ซึ่งมีความเห็นว่า การสูญหายของสินค้ารายพิพาทเกิดขึ้นเพราะบรรจุหีบห่อไม่ครบ เช่นนี้จำเลยจึงหาต้องรับผิดต่อโจทก์ไม่ คดีไม่จำต้องวินิจฉัยในปัญหาข้ออื่นต่อไปอีกแต่อย่างใด ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาต้องกันมานั้นชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ให้โจทก์ใช้ค่าทนายความชั้นฎีกา 1,000 บาท แก่จำเลยทั้งสอง"(ประวิทย์ ขัมภรัตน์-อภินย์ ปุษปาคม-ชวลิต นราลัย)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. จารีตประเพณีในสัญญาซื้อขายที่มีการขนส่งทางทะเลนี้มีประเพณีปฏิบัติเป็นหลักว่าในสัญญาซื้อขายประเภท เอฟ.โอ.บี.("freeonboard") นั้น ราคาที่ซื้อขายจะไม่รวมราคาระวางเรือ (freight)และค่าประกันภัย (Marineinsurance) ผู้ซื้อต้องเป็นคนรับผิดชอบในการจัดหาเรือมาบรรทุกสินค้าและเอาประกันภัยสินค้าที่จะขนส่ง ผู้ขายมีหน้าที่เพียงบรรทุกสินค้าลงเรือที่ผู้ซื้อเป็นผู้จัดหา 2. ภัยพิบัติ (Risk) ในสินค้าที่ซื้อขายประเภท เอฟ.โอ.บี. ตามปกติจะผ่านมายังผู้ซื้อทันทีที่สินค้าข้ามพ้นกราบเรือ (Theriskwithrepecttotheconsignmentpassesfromthesellertothebuyerwhenthegoodsaredeliveredovertheship'srail. ดูคดีCarlosFederspiel&Co.S.A.V.CharlesTwigg&Co.Ltd(1957)1Lloyd'sRep.240;Schnitthoff'sExportTrade,7thed. หน้า 21)ดังนั้นหากสินค้ามีการสูญหายหรือบุบสลายหลังจากสินค้าบรรทุกข้ามพ้นกราบเรือ (theship'srail) ไปแล้วจะตกเป็นบาปเคราะห์แก่ผู้ซื้อซึ่งผู้ขายไม่ต้องรับผิดชอบในคดีนี้ประเด็นที่ว่า สินค้าได้ขาดหายไปเพราะผู้ขายซึ่งเป็นผู้ส่งบรรจุหีบห่อไม่ครบหรือว่า ความสูญหายเกิดระหว่างการขนส่งนั้น เป็นประเด็นสำคัญเพราะหากผู้ขายบรรจุสิ่งของมาไม่ครบ ผู้ขายก็ต้องรับผิดต่อผู้ซื้อตามสัญญาซื้อขาย แต่หากสินค้าได้สูญหายระหว่างการขนส่งก็เป็นเรื่องที่ผู้ซื้อจะไปว่ากล่าวกับผู้ขนส่ง ข้อเท็จจริงในคดีปรากฏว่าผู้ซื้อคดีนี้ได้รับการชดใช้ค่าเสียหายจากบริษัทประกันภัยแล้วจึงไม่ติดใจไปฟ้องให้ผู้ขายรับผิดตามสัญญาซื้อขายอีก การที่ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าสินค้าไม่ได้สูญหายระหว่างการขนส่งของจำเลยแต่เกิดจากการบรรจุหีบห่อไม่ครบนั้นมีผลทำให้โจทก์ซึ่งเป็นผู้รับช่วงสิทธิจากผู้ซื้อไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยรับผิดด้วย นอกจากนี้โจทก์ก็หามีสิทธิที่จะฟ้องผู้ขายให้รับผิดตามสัญญาซื้อขายไม่ เพราะผู้ขายมิได้มีนิติสัมพันธ์อย่างใด ๆกับโจทก์ ทั้งโจทก์ก็ไม่สามารถรับช่วงสิทธิจากผู้ซื้อไปฟ้องผู้ขายให้รับผิดตามสัญญาซื้อขายได้ เพราะประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มิได้มีบทบัญญัติให้รับช่วงสิทธิในกรณีเช่นนี้ได้ ผลก็คือผู้ขายซึ่งเป็นผู้ผิดสัญญาเลยได้รับประโยชน์จากคดีนี้ไป ปัญหาที่น่าคิดก็คือ หากสินค้ามิได้เกิดความสูญหายระหว่างการขนส่งแต่อย่างใด โจทก์ซึ่งเป็นผู้รับประกันภัยจากผู้ซื้อคดีนี้ก็ไม่ควรต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหายตามสัญญาประกันภัยให้แก่ผู้ซื้อ และหากได้ชดใช้ค่าเสียหายให้ผู้ซื้อไปแล้วก็น่าจะเรียกคืนได้ในฐานลาภมิควรได้ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 406 3. แนวคำวินิจฉัยของศาลฎีกาคดีนี้เกี่ยวกับเรื่องความรับผิดของผู้ขนส่งในเรื่องขนส่งของที่บรรจุอยู่ในหีบห่อซึ่งผู้ขนส่งมิได้เกี่ยวข้องหรือรู้เห็นในการบรรจุสินค้าลงในหีบห่อนั้น ดูเหมือนจะวินิจฉัยตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 927/2524 ฎ.847 ซึ่งวินิจฉัยว่าเมื่อจำเลยผู้ขนส่งได้ส่งมอบหีบห่อที่ขนส่งให้แก่ผู้รับตราส่งในสภาพที่หีบห่อภายนอกอยู่ในสภาพเรียบร้อยเช่นขณะที่รับมาแล้วผู้ขนส่งไม่ต้องรับผิดชอบในการที่สินค้าภายในหีบห่อขาดหายไป ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 616 อย่างไรก็ตามหลักกฎหมายดังกล่าวคงไม่ใช้บังคับหากสินค้าที่ขนส่งเป็นสินค้ามีค่า (ดูประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 620) เช่น ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2876-2877/2528ฎ.1311 ข้อเท็จจริงมีว่า โจทก์ได้ว่าจ้างจำเลยขนส่งพลอยซึ่งบรรจุในหีบห่อเรียบร้อยแล้ว โดยโจทก์เสียค่าขนส่งเป็นพิเศษและใบตราส่งที่จำเลยออกให้โจทก์ระบุสินค้าที่ขนส่งว่าเป็นพลอย ปรากฏว่า เมื่อเปิดหีบห่อออกดูที่จุดหมายปลายทางมีแต่หีบห่อเปล่า โจทก์ฟ้องจำเลยให้รับผิดในความสูญหาย จำเลยต่อสู้ว่า จำเลยไม่ได้รู้เห็นในการบรรจุหีบห่อและจำเลยรับสินค้ามาในสภาพที่อยู่ในหีบห่อเรียบร้อยแล้ว จึงไม่ต้องรับผิด ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามใบตราส่ง ที่จำเลยออกให้โจทก์ระบุไว้ชัดเจนว่าสินค้าคือพลอย และระบุไว้ด้วยว่า เป็นสินค้ามีราคาทั้งได้กำหนดราคาสินค้าไปด้วยว่ามีราคา 1,011,200 บาทและ 1,207,000บาท ตามลำดับ จำเลยจึงมีหน้าที่ขนส่งพลอยตามที่ระบุไว้ในใบตราส่งหน้าที่ของจำเลยมิใช่มีเพียงแต่ขนส่งกล่องสินค้าโดยไม่ต้องคำนึงว่า สินค้าในกล่องจะมีอยู่หรือไม่ เป็นหน้าที่ของจำเลยที่จะต้องขวนขวายตรวจสอบดูให้แน่นอนว่าสินค้าที่รับมอบมานั้นตรงตามที่ตนได้ทำสัญญารับขนหรือไม่ และจะปัดความรับผิดโดยอ้างว่า ตนไม่มีสิทธิและหน้าที่ตรวจสอบหาได้ไม่ ดังนั้น เมื่อสินค้าสูญหายไป จำเลยจึงต้องรับผิดต่อโจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 616 สุรศักดิ์วาจาสิทธิ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อเดือนเมษายน 2522 บริษัทอินเตอร์เนชั่นแนลเอ็นยิเนียริ่ง จำกัด ได้สั่งซื้ออะไหล่เครื่องยนต์จากบริษัทเอ็ก-สเป็ค จำกัด ซึ่งอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา ประเภท เอฟ.โอ.บี.จำนวน 11 หีบห่อ รวมน้ำหนัก 7,979 ปอนด์ ผู้ขายได้จัดส่งสินค้าลงเรือของจำเลยทั้งสองเพื่อขนส่งสินค้ารายพิพาทจากประเทศสหรัฐอเมริกามายังประเทศไทยและผู้ซื้อได้เอาประกันภัยไว้กับโจทก์ เมื่อเรือมาถึงกรุงเทพปรากฏว่า สินค้าบางส่วนได้สูญหายไปก่อนหน้าที่ผู้ซื้อสินค้าจะมารับสินค้าคิดเป็นเงิน 6,697.71 เหรียญสหรัฐอเมริกาคิดเป็นเงินไทยเป็นเงิน 136,968.17 บาท โจทก์ในฐานะผู้รับประกันภัยได้ชดใช้ค่าเสียหายจำนวนดังกล่าวให้ผู้ซื้อไปแล้วจึงรับช่วงสิทธิมาเรียกร้องจากจำเลยทั้งสอง ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยจำเลยทั้งสองให้การต่อสู้หลายประการและว่า สินค้ารายพิพาทไม่ได้สูญหาย หากจะสูญหายก็ไม่ได้เกิดจากผู้รับขนส่งหรือเกิดระหว่างการขนส่งเพราะการขนส่งรายพิพาทเป็นการขนส่งระบบคอนเทนเนอร์ซึ่งผู้ส่งเป็นผู้นับบรรจุสินค้าลงในตู้เอง ผู้ขนส่งมีหน้าที่รับขนส่งตู้คอนเทนเนอร์มายังที่หมายปลายทางเท่านั้น ซึ่งขณะตู้คอนเทนเนอร์มาถึงท่าเรือกรุงเทพ ตู้คอนเทนเนอร์พร้อมด้วยดวงตราอยู่ในสภาพเรียบร้อยจึงไม่ต้องรับผิด ค่าเสียหายของโจทก์ไม่เกิน 5,000 บาทสัญญาขนส่งรายพิพาททำขึ้นที่ประเทศสหรัฐอเมริกาคู่สัญญาไม่มีสัญชาติไทยและมีสัญชาติต่างกันต้องใช้กฎหมายของประเทศอเมริกาบังคับ ซึ่งผู้ขนส่งต้องรับผิดไม่เกิน 500 เหรียญสหรัฐต่อ 1 หีบห่อศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ในปัญหาเรื่องสินค้ารายพิพาทสูญหายหรือไม่นั้น เกี่ยวกับสินค้ารายพิพาทปรากฏตามใบตราส่งเอกสารหมาย จ.8 หรือล.4 ซึ่งมีข้อความถูกต้องตรงกัน เชื่อได้ว่าเป็นเอกสารที่ถูกต้องซึ่งเจ้าหน้าที่ของจำเลยทั้งสองออกให้แก่ผู้ส่งสินค้า แม้จะมีลายมือเขียนอยู่หลายแห่งในเอกสารดังกล่าว ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นลายมือเขียนของคนเดียวกัน หาใช่เป็นการตกเติมขึ้นในภายหลังไม่ เพราะมีปรากฏอยู่ทั้งในเอกสารหมาย จ.8 และ ล.4 เหมือนกัน ที่โจทก์อ้างทำนองว่าคำว่า "SHIPPER' S LOAD AND COUNT" ซึ่งแปลว่าผู้ส่งเป็นผู้บรรจุและนับ มีการเขียนเติมขึ้นภายหลังนั้น จึงฟังไม่ได้ตามเอกสารนี้จำเลยนำสืบให้เห็นว่าเป็นลักษณะการส่งของเป็นตู้คอนเทนเนอร์ ซึ่งภายในบรรจุสินค้าไว้ดังที่ปรากฏในเอกสารหมาย ล.3 จะเห็นได้ชัดว่านอกจากจะมีสินค้าของบริษัทอินเตอร์เนชั่นแนลเอ็นยิเนียริ่ง จำกัด11 หีบห่อแล้ว ในตู้คอนเทนเนอร์ดังกล่าวยังมีสินค้ารายการอื่นอยู่อีก เลขหมายตู้ 2023044 และตราประทับหมายเลข 69775 แสดงว่า การส่งสินค้ารายพิพาทเป็นการส่งในลักษณะส่งทั้งตู้คอนเทนเนอร์ ส่วนที่ในตู้มีสินค้าอย่างอื่นรวมอยู่ด้วยนั้น ก็เป็นเรื่องของผู้ส่งสินค้าซึ่งคงมิได้ส่งสินค้าให้แก่บริษัทอินเตอร์เนชั่นแนลเอ็นยิเนียริ่งจำกัด แต่บริษัทเดียวเป็นแน่ ข้อที่โจทก์อ้าง การรับส่งสินค้ารายพิพาทเป็นการรับขนแบบธรรมดาซึ่งจำเลยเป็นผู้บรรจุหีบห่อนั้นจึงไม่มีน้ำหนักรับฟัง ดังนั้นเมื่อปรากฏหลักฐานตามเอกสารหมาย ล.5ว่า สินค้ารายพิพาทในตู้คอนเทนเนอร์หมายเลข 2023044 ตราประทับหมายเลข 69775 ได้มาถึงท่าเรือกรุงเทพ และได้มีการเปิดตู้ตรวจนับสินค้าแล้ว มีบันทึกไว้ในเอกสารหมาย ล.5 ปรากฏหมายเลขตู้และหมายเลขตราประทับถูกต้องตรงกัน ไม่ปรากฏว่ามีการเปิดในระหว่างทางมาก่อนจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดในสินค้ารายพิพาทซึ่งสูญหายไป และโจทก์เองในชั้นแรกก็คงเข้าใจเช่นนั้น จึงได้มีการว่าจ้างให้บริษัทยูไนเต็ดเซอเวย์เยอร์สแอนด์แอดจัสเตอร์ส จำกัด ทำการสำรวจออกความเห็นและบริษัทนั้นก็ได้ทำรายงานการสำรวจไว้ปรากฏตามเอกสารหมาย ล.9 ซึ่งมีความเห็นว่า การสูญหายของสินค้ารายพิพาทเกิดขึ้นเพราะบรรจุหีบห่อไม่ครบ เช่นนี้จำเลยจึงหาต้องรับผิดต่อโจทก์ไม่ คดีไม่จำต้องวินิจฉัยในปัญหาข้ออื่นต่อไปอีกแต่อย่างใด ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาต้องกันมานั้นชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ให้โจทก์ใช้ค่าทนายความชั้นฎีกา 1,000 บาท แก่จำเลยทั้งสอง" ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1496/2530บริษัทโฮมอินชัวรันซ์ จำกัดโจทก์บริษัทคัมป์สกิปแซสกาเบ็ท อาฟ 1912 อัคคีแซลสกาป (จำกัด) กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 616การขนส่งทางทะเลซึ่งมีลักษณะการส่งของเป็นตู้คอนเทนเนอร์และภายในบรรจุสินค้าไว้และใบตราส่งระบุข้อความว่า 'ผู้ส่งเป็นผู้บรรจุและนับ'(SHIPPER'SLOADANDCOUNT)นั้น หากว่าตู้คอนเทนเนอร์มาถึงจุดหมายปลายทางในสภาพเรียบร้อยโดยไม่ปรากฏว่ามีการเปิดในระหว่างทางมาก่อน แม้สินค้าจะขาดหายไปผู้ขนส่งก็ไม่ต้องรับผิดเนื่องจากสินค้ามิได้สูญหายไปในระหว่างการขนส่งของผู้ขนส่ง(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า เมื่อเดือนเมษายน 2522 บริษัทอินเตอร์เนชั่นแนลเอ็นยิเนียริ่ง จำกัด ได้สั่งซื้ออะไหล่เครื่องยนต์จากบริษัทเอ็ก-สเป็ค จำกัด ซึ่งอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา ประเภท เอฟ.โอ.บี.จำนวน 11 หีบห่อ รวมน้ำหนัก 7,979 ปอนด์ ผู้ขายได้จัดส่งสินค้าลงเรือของจำเลยทั้งสองเพื่อขนส่งสินค้ารายพิพาทจากประเทศสหรัฐอเมริกามายังประเทศไทยและผู้ซื้อได้เอาประกันภัยไว้กับโจทก์ เมื่อเรือมาถึงกรุงเทพปรากฏว่า สินค้าบางส่วนได้สูญหายไปก่อนหน้าที่ผู้ซื้อสินค้าจะมารับสินค้าคิดเป็นเงิน 6,697.71 เหรียญสหรัฐอเมริกาคิดเป็นเงินไทยเป็นเงิน 136,968.17 บาท โจทก์ในฐานะผู้รับประกันภัยได้ชดใช้ค่าเสียหายจำนวนดังกล่าวให้ผู้ซื้อไปแล้วจึงรับช่วงสิทธิมาเรียกร้องจากจำเลยทั้งสอง ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยจำเลยทั้งสองให้การต่อสู้หลายประการและว่า สินค้ารายพิพาทไม่ได้สูญหาย หากจะสูญหายก็ไม่ได้เกิดจากผู้รับขนส่งหรือเกิดระหว่างการขนส่งเพราะการขนส่งรายพิพาทเป็นการขนส่งระบบคอนเทนเนอร์ซึ่งผู้ส่งเป็นผู้นับบรรจุสินค้าลงในตู้เอง ผู้ขนส่งมีหน้าที่รับขนส่งตู้คอนเทนเนอร์มายังที่หมายปลายทางเท่านั้น ซึ่งขณะตู้คอนเทนเนอร์มาถึงท่าเรือกรุงเทพ ตู้คอนเทนเนอร์พร้อมด้วยดวงตราอยู่ในสภาพเรียบร้อยจึงไม่ต้องรับผิด ค่าเสียหายของโจทก์ไม่เกิน 5,000 บาทสัญญาขนส่งรายพิพาททำขึ้นที่ประเทศสหรัฐอเมริกาคู่สัญญาไม่มีสัญชาติไทยและมีสัญชาติต่างกันต้องใช้กฎหมายของประเทศอเมริกาบังคับ ซึ่งผู้ขนส่งต้องรับผิดไม่เกิน 500 เหรียญสหรัฐต่อ 1 หีบห่อศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ในปัญหาเรื่องสินค้ารายพิพาทสูญหายหรือไม่นั้น เกี่ยวกับสินค้ารายพิพาทปรากฏตามใบตราส่งเอกสารหมาย จ.8 หรือล.4 ซึ่งมีข้อความถูกต้องตรงกัน เชื่อได้ว่าเป็นเอกสารที่ถูกต้องซึ่งเจ้าหน้าที่ของจำเลยทั้งสองออกให้แก่ผู้ส่งสินค้า แม้จะมีลายมือเขียนอยู่หลายแห่งในเอกสารดังกล่าว ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นลายมือเขียนของคนเดียวกัน หาใช่เป็นการตกเติมขึ้นในภายหลังไม่ เพราะมีปรากฏอยู่ทั้งในเอกสารหมาย จ.8 และ ล.4 เหมือนกัน ที่โจทก์อ้างทำนองว่าคำว่า "SHIPPER' S LOAD AND COUNT" ซึ่งแปลว่าผู้ส่งเป็นผู้บรรจุและนับ มีการเขียนเติมขึ้นภายหลังนั้น จึงฟังไม่ได้ตามเอกสารนี้จำเลยนำสืบให้เห็นว่าเป็นลักษณะการส่งของเป็นตู้คอนเทนเนอร์ ซึ่งภายในบรรจุสินค้าไว้ดังที่ปรากฏในเอกสารหมาย ล.3 จะเห็นได้ชัดว่านอกจากจะมีสินค้าของบริษัทอินเตอร์เนชั่นแนลเอ็นยิเนียริ่ง จำกัด11 หีบห่อแล้ว ในตู้คอนเทนเนอร์ดังกล่าวยังมีสินค้ารายการอื่นอยู่อีก เลขหมายตู้ 2023044 และตราประทับหมายเลข 69775 แสดงว่า การส่งสินค้ารายพิพาทเป็นการส่งในลักษณะส่งทั้งตู้คอนเทนเนอร์ ส่วนที่ในตู้มีสินค้าอย่างอื่นรวมอยู่ด้วยนั้น ก็เป็นเรื่องของผู้ส่งสินค้าซึ่งคงมิได้ส่งสินค้าให้แก่บริษัทอินเตอร์เนชั่นแนลเอ็นยิเนียริ่งจำกัด แต่บริษัทเดียวเป็นแน่ ข้อที่โจทก์อ้าง การรับส่งสินค้ารายพิพาทเป็นการรับขนแบบธรรมดาซึ่งจำเลยเป็นผู้บรรจุหีบห่อนั้นจึงไม่มีน้ำหนักรับฟัง ดังนั้นเมื่อปรากฏหลักฐานตามเอกสารหมาย ล.5ว่า สินค้ารายพิพาทในตู้คอนเทนเนอร์หมายเลข 2023044 ตราประทับหมายเลข 69775 ได้มาถึงท่าเรือกรุงเทพ และได้มีการเปิดตู้ตรวจนับสินค้าแล้ว มีบันทึกไว้ในเอกสารหมาย ล.5 ปรากฏหมายเลขตู้และหมายเลขตราประทับถูกต้องตรงกัน ไม่ปรากฏว่ามีการเปิดในระหว่างทางมาก่อนจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดในสินค้ารายพิพาทซึ่งสูญหายไป และโจทก์เองในชั้นแรกก็คงเข้าใจเช่นนั้น จึงได้มีการว่าจ้างให้บริษัทยูไนเต็ดเซอเวย์เยอร์สแอนด์แอดจัสเตอร์ส จำกัด ทำการสำรวจออกความเห็นและบริษัทนั้นก็ได้ทำรายงานการสำรวจไว้ปรากฏตามเอกสารหมาย ล.9 ซึ่งมีความเห็นว่า การสูญหายของสินค้ารายพิพาทเกิดขึ้นเพราะบรรจุหีบห่อไม่ครบ เช่นนี้จำเลยจึงหาต้องรับผิดต่อโจทก์ไม่ คดีไม่จำต้องวินิจฉัยในปัญหาข้ออื่นต่อไปอีกแต่อย่างใด ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาต้องกันมานั้นชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ให้โจทก์ใช้ค่าทนายความชั้นฎีกา 1,000 บาท แก่จำเลยทั้งสอง"(ประวิทย์ ขัมภรัตน์-อภินย์ ปุษปาคม-ชวลิต นราลัย)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. จารีตประเพณีในสัญญาซื้อขายที่มีการขนส่งทางทะเลนี้มีประเพณีปฏิบัติเป็นหลักว่าในสัญญาซื้อขายประเภท เอฟ.โอ.บี.("freeonboard") นั้น ราคาที่ซื้อขายจะไม่รวมราคาระวางเรือ (freight)และค่าประกันภัย (Marineinsurance) ผู้ซื้อต้องเป็นคนรับผิดชอบในการจัดหาเรือมาบรรทุกสินค้าและเอาประกันภัยสินค้าที่จะขนส่ง ผู้ขายมีหน้าที่เพียงบรรทุกสินค้าลงเรือที่ผู้ซื้อเป็นผู้จัดหา 2. ภัยพิบัติ (Risk) ในสินค้าที่ซื้อขายประเภท เอฟ.โอ.บี. ตามปกติจะผ่านมายังผู้ซื้อทันทีที่สินค้าข้ามพ้นกราบเรือ (Theriskwithrepecttotheconsignmentpassesfromthesellertothebuyerwhenthegoodsaredeliveredovertheship'srail. ดูคดีCarlosFederspiel&Co.S.A.V.CharlesTwigg&Co.Ltd(1957)1Lloyd'sRep.240;Schnitthoff'sExportTrade,7thed. หน้า 21)ดังนั้นหากสินค้ามีการสูญหายหรือบุบสลายหลังจากสินค้าบรรทุกข้ามพ้นกราบเรือ (theship'srail) ไปแล้วจะตกเป็นบาปเคราะห์แก่ผู้ซื้อซึ่งผู้ขายไม่ต้องรับผิดชอบในคดีนี้ประเด็นที่ว่า สินค้าได้ขาดหายไปเพราะผู้ขายซึ่งเป็นผู้ส่งบรรจุหีบห่อไม่ครบหรือว่า ความสูญหายเกิดระหว่างการขนส่งนั้น เป็นประเด็นสำคัญเพราะหากผู้ขายบรรจุสิ่งของมาไม่ครบ ผู้ขายก็ต้องรับผิดต่อผู้ซื้อตามสัญญาซื้อขาย แต่หากสินค้าได้สูญหายระหว่างการขนส่งก็เป็นเรื่องที่ผู้ซื้อจะไปว่ากล่าวกับผู้ขนส่ง ข้อเท็จจริงในคดีปรากฏว่าผู้ซื้อคดีนี้ได้รับการชดใช้ค่าเสียหายจากบริษัทประกันภัยแล้วจึงไม่ติดใจไปฟ้องให้ผู้ขายรับผิดตามสัญญาซื้อขายอีก การที่ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าสินค้าไม่ได้สูญหายระหว่างการขนส่งของจำเลยแต่เกิดจากการบรรจุหีบห่อไม่ครบนั้นมีผลทำให้โจทก์ซึ่งเป็นผู้รับช่วงสิทธิจากผู้ซื้อไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยรับผิดด้วย นอกจากนี้โจทก์ก็หามีสิทธิที่จะฟ้องผู้ขายให้รับผิดตามสัญญาซื้อขายไม่ เพราะผู้ขายมิได้มีนิติสัมพันธ์อย่างใด ๆกับโจทก์ ทั้งโจทก์ก็ไม่สามารถรับช่วงสิทธิจากผู้ซื้อไปฟ้องผู้ขายให้รับผิดตามสัญญาซื้อขายได้ เพราะประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มิได้มีบทบัญญัติให้รับช่วงสิทธิในกรณีเช่นนี้ได้ ผลก็คือผู้ขายซึ่งเป็นผู้ผิดสัญญาเลยได้รับประโยชน์จากคดีนี้ไป ปัญหาที่น่าคิดก็คือ หากสินค้ามิได้เกิดความสูญหายระหว่างการขนส่งแต่อย่างใด โจทก์ซึ่งเป็นผู้รับประกันภัยจากผู้ซื้อคดีนี้ก็ไม่ควรต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหายตามสัญญาประกันภัยให้แก่ผู้ซื้อ และหากได้ชดใช้ค่าเสียหายให้ผู้ซื้อไปแล้วก็น่าจะเรียกคืนได้ในฐานลาภมิควรได้ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 406 3. แนวคำวินิจฉัยของศาลฎีกาคดีนี้เกี่ยวกับเรื่องความรับผิดของผู้ขนส่งในเรื่องขนส่งของที่บรรจุอยู่ในหีบห่อซึ่งผู้ขนส่งมิได้เกี่ยวข้องหรือรู้เห็นในการบรรจุสินค้าลงในหีบห่อนั้น ดูเหมือนจะวินิจฉัยตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 927/2524 ฎ.847 ซึ่งวินิจฉัยว่าเมื่อจำเลยผู้ขนส่งได้ส่งมอบหีบห่อที่ขนส่งให้แก่ผู้รับตราส่งในสภาพที่หีบห่อภายนอกอยู่ในสภาพเรียบร้อยเช่นขณะที่รับมาแล้วผู้ขนส่งไม่ต้องรับผิดชอบในการที่สินค้าภายในหีบห่อขาดหายไป ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 616 อย่างไรก็ตามหลักกฎหมายดังกล่าวคงไม่ใช้บังคับหากสินค้าที่ขนส่งเป็นสินค้ามีค่า (ดูประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 620) เช่น ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2876-2877/2528ฎ.1311 ข้อเท็จจริงมีว่า โจทก์ได้ว่าจ้างจำเลยขนส่งพลอยซึ่งบรรจุในหีบห่อเรียบร้อยแล้ว โดยโจทก์เสียค่าขนส่งเป็นพิเศษและใบตราส่งที่จำเลยออกให้โจทก์ระบุสินค้าที่ขนส่งว่าเป็นพลอย ปรากฏว่า เมื่อเปิดหีบห่อออกดูที่จุดหมายปลายทางมีแต่หีบห่อเปล่า โจทก์ฟ้องจำเลยให้รับผิดในความสูญหาย จำเลยต่อสู้ว่า จำเลยไม่ได้รู้เห็นในการบรรจุหีบห่อและจำเลยรับสินค้ามาในสภาพที่อยู่ในหีบห่อเรียบร้อยแล้ว จึงไม่ต้องรับผิด ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามใบตราส่ง ที่จำเลยออกให้โจทก์ระบุไว้ชัดเจนว่าสินค้าคือพลอย และระบุไว้ด้วยว่า เป็นสินค้ามีราคาทั้งได้กำหนดราคาสินค้าไปด้วยว่ามีราคา 1,011,200 บาทและ 1,207,000บาท ตามลำดับ จำเลยจึงมีหน้าที่ขนส่งพลอยตามที่ระบุไว้ในใบตราส่งหน้าที่ของจำเลยมิใช่มีเพียงแต่ขนส่งกล่องสินค้าโดยไม่ต้องคำนึงว่า สินค้าในกล่องจะมีอยู่หรือไม่ เป็นหน้าที่ของจำเลยที่จะต้องขวนขวายตรวจสอบดูให้แน่นอนว่าสินค้าที่รับมอบมานั้นตรงตามที่ตนได้ทำสัญญารับขนหรือไม่ และจะปัดความรับผิดโดยอ้างว่า ตนไม่มีสิทธิและหน้าที่ตรวจสอบหาได้ไม่ ดังนั้น เมื่อสินค้าสูญหายไป จำเลยจึงต้องรับผิดต่อโจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 616 สุรศักดิ์วาจาสิทธิ์