คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 985/2536หลักกฎหมาย: โจทก์อ้างว่ามีกรรมสิทธิ์และสิทธิครอบครองในที่ดินตามโฉนดและ น.ส.3 ก. เพียงแต่โจทก์ให้ ศ. ซึ่งเป็นบุคคลล้มละลายถือไว้แทนโจทก์เท่านั้น ดังนั้นเมื่อ ศ. มีชื่อในโฉนดที่ดิน และ น.ส.3 ก.ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1373 ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าบุคคลผู้มีชื่อในทะเบียนเป็นผู้มีสิทธิครอบครอง ดังนั้น ที่ดินดังกล่าวจึงเป็นทรัพย์สินในคดีล้มละลาย ตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯมาตรา 109(1) เป็นอำนาจของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ที่จะจำหน่ายหรือจัดการทรัพย์สินนั้น ตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 22(1)ศ. บุคคลล้มละลายไม่มีอำนาจกระทำการใด ๆ เกี่ยวกับทรัพย์สินหรือกิจการของตนตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 24 ศ. จึงไม่มีอำนาจทำหนังสือมอบอำนาจให้โจทก์เป็นตัวแทนโอนที่ดินดังกล่าวเป็นของโจทก์ได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์และนางศิริพรโดยนางอรวรรณ มาลีผู้รับมอบอำนาจได้ไปยื่นคำขอจดทะเบียนโอนที่ดินมีโฉนดจำนวน 38 แปลงต่อจำเลยที่ 2 และได้ไปยื่นคำขอจดทะเบียนโอนสิทธิครอบครองในที่ดินน.ส.3 ก. จำนวน 7 แปลง ต่อจำเลยที่ 3 เพื่อเปลี่ยนแปลงชื่อในโฉนดที่ดินและหนังสือรับรองการทำประโยชน์จากนางศิริพรตัวแทนโจทก์มาเป็นชื่อของโจทก์ซึ่งเป็นตัวการ ต่อมาจำเลยที่ 2 ได้มีหนังสือแจ้งให้โจทก์และนางศิริพรทราบว่าไม่สามารถที่จะโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินจากนางศิริพรตัวแทนมาเป็นชื่อของโจทก์ซึ่งเป็นตัวการได้โดยจำเลยที่ 2 ได้รับแจ้งมาจากจำเลยที่ 1 ว่านางศิริพรเป็นบุคคลล้มละลายไม่มีอำนาจกระทำการใด ๆ เกี่ยวกับทรัพย์สินหรือกิจการของตนเองเว้นแต่จะได้กระทำตามคำสั่งของศาล เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ ผู้จัดการทรัพย์ หรือที่ประชุมเจ้าหนี้ ส่วนจำเลยที่ 3 ก็ปฏิเสธไม่ยอมดำเนินการจดทะเบียนโอนสิทธิครอบครองในที่ดินน.ส.3 ก. จากนางศิริพรให้แก่โจทก์ โดยอ้างเหตุผลอย่างเดียวกันคำสั่งของเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดตากดังกล่าวนั้นเป็นคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะที่ดินทั้ง 45 แปลงเป็นของโจทก์ซึ่งเป็นตัวการ มิใช่ทรัพย์สินของนางศิริพรลูกหนี้ในคดีล้มละลายนางศิริพรตัวแทนโจทก์จึงโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินและสิทธิครอบครองในที่ดินทั้ง 45 แปลงแก่โจทก์ซึ่งเป็นตัวการได้ ขอให้ศาลมีคำสั่งเพิกถอน ยกเลิกคำสั่งของเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดตาก ที่ให้งดจดทะเบียนโอนที่ดินจำนวน 45 แปลง จากนางศิริพร อุงศิริสาโรชหรือสอนสุวิทย์ เป็นชื่อของนางอรวรรณ มาลี โจทก์ ให้จำเลยที่ 1สั่งให้จำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 3 จดทะเบียนโอนที่ดินจำนวน 45 แปลงจากนางศิริพร อุงศิริสาโรชหรือสอนสุวิทย์ เป็นชื่อของนางอรวรรณ มาลี โจทก์จำเลยทั้งสามให้การในทำนองเดียวกันว่า นับแต่ที่โจทก์ยื่นคำขอจดทะเบียนโอนที่ดินมีโฉนดทั้ง 38 แปลงต่อสำนักงานที่ดินจังหวัดตากและยื่นคำขอจดทะเบียนโอนสิทธิครอบครองที่ดิน น.ส.3 ก. ทั้ง 7 แปลงต่อสำนักงานที่ดินอำเภอเมืองตากแล้ว จำเลยที่ 2 ได้รวบรวมพยานหลักฐานของโจทก์และได้ความว่านางศิริพร อุงศิริสาโรชหรือสอนสุวิทย์เป็นบุคคลล้มละลายตามคำพิพากษาของศาลจังหวัดตากจำเลยที่ 2 และเจ้าหน้าที่บริหารงานที่ดินอำเภอเมืองตาก จึงได้มีหนังสือหารือไปยังกรมที่ดินจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 มีหนังสือหารือกรมบังคับคดี กระทรวงยุติธรรม แล้วมีความเห็นพ้องต้องกันว่าอำนาจในการจัดกิจการและทรัพย์สินของบุคคลล้มละลายทั้งปวงตกแก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แต่ผู้เดียวนางศิริพรซึ่งเป็นบุคคลล้มละลายไม่อาจมอบอำนาจให้โจทก์ไปยื่นคำขอจดทะเบียนโอนที่ดินเพราะเป็นการจัดการทรัพย์สินอย่างหนึ่ง ใบมอบอำนาจดังกล่าวไม่สมบูรณ์ จำเลยที่ 1 แจ้งให้จำเลยที่ 2 ทราบ จำเลยที่ 2 และเจ้าหน้าที่บริหารงานที่ดินอำเภอเมืองตากจึงไม่ดำเนินการจดทะเบียนให้และได้มีหนังสือแจ้งให้นางศิริพรทราบ การกระทำของจำเลยที่ 1และที่ 2 และเจ้าหน้าที่บริหารงานที่ดินอำเภอเมืองตากจึงชอบด้วยกฎหมาย ทั้งจำเลยที่ 3 มิได้มีตำแหน่งเป็นเจ้าพนักงานที่ดินอำเภอเมืองตากและไม่มีอำนาจรับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม จำเลยที่ 3เป็นเจ้าหน้าที่บริหารงานที่ดินอำเภอเมืองตากมีหน้าที่เพียงรับคำขอจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมตลอดจนรวบรวมเอกสารเกี่ยวกับคำขอเสนอนายอำเภอเมืองตากซึ่งมีตำแหน่งเป็นเจ้าพนักงานที่ดินอำเภอเมืองตากพิจารณารับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมให้ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งงดชี้สองสถานและงดสืบพยานโจทก์ พยานจำเลยและพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า การที่จำเลยที่ 2 และที่ 3 ไม่ยอมจดทะเบียนโอนที่ดินให้โจทก์ตามหนังสือมอบอำนาจของนางศิริพร เป็นการกระทำที่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ โดยโจทก์ฎีกาอ้างเหตุว่าที่ดินที่มีโฉนดและที่ดินมีหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก) รวม 45 แปลง โจทก์มีกรรมสิทธิ์และสิทธิครอบครอง เพียงแต่นางศิริพรถือไว้แทนโจทก์เท่านั้นนางศิริพรจึงมีอำนาจจัดการได้ เพราะตามพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ. 2483 มาตรา 24 ห้ามบุคคลล้มละลายจัดการทรัพย์สินที่เป็นของตนเองเท่านั้นไม่ได้ห้ามในการที่บุคคลล้มละลายจัดการทรัพย์สินของผู้อื่น เห็นว่า การที่นางศิริพรมีชื่อในโฉนดที่ดินและหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก) นั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1373 ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าบุคคลผู้มีชื่อในทะเบียนเป็นผู้มีสิทธิครอบครอง ดังนั้นที่ดินทั้ง45 แปลง จึงเป็นทรัพย์สินในคดีล้มละลายตามพระราชบัญญัติล้มละลายมาตรา 109(1) เป็นอำนาจของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แต่ผู้เดียวที่จะจำหน่ายหรือจัดการทรัพย์สินนั้นตามพระราชบัญญัติล้มละลายมาตรา 22(1) นางศิริพรบุคคลล้มละลายไม่มีอำนาจกระทำการใด ๆเกี่ยวกับทรัพย์สินหรือกิจการของตนตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯมาตรา 24 จึงไม่มีอำนาจทำหนังสือมอบอำนาจให้โจทก์เป็นตัวแทนโอนที่ดินเป็นของโจทก์ได้ จำเลยที่ 2 และที่ 3 ไม่จดทะเบียนโอนที่ดินให้โจทก์ตามหนังสือมอบอำนาจของนางศิริพรบุคคลล้มละลายชอบแล้วที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษามาศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 985/2536นาง อรวรรณ มาลีโจทก์กรมที่ดิน กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 1373 พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 22, ม. 24, ม. 109โจทก์อ้างว่ามีกรรมสิทธิ์และสิทธิครอบครองในที่ดินตามโฉนดและ น.ส.3 ก. เพียงแต่โจทก์ให้ ศ. ซึ่งเป็นบุคคลล้มละลายถือไว้แทนโจทก์เท่านั้น ดังนั้นเมื่อ ศ. มีชื่อในโฉนดที่ดิน และ น.ส.3 ก.ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1373 ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าบุคคลผู้มีชื่อในทะเบียนเป็นผู้มีสิทธิครอบครอง ดังนั้น ที่ดินดังกล่าวจึงเป็นทรัพย์สินในคดีล้มละลาย ตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯมาตรา 109(1) เป็นอำนาจของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ที่จะจำหน่ายหรือจัดการทรัพย์สินนั้น ตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 22(1)ศ. บุคคลล้มละลายไม่มีอำนาจกระทำการใด ๆ เกี่ยวกับทรัพย์สินหรือกิจการของตนตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 24 ศ. จึงไม่มีอำนาจทำหนังสือมอบอำนาจให้โจทก์เป็นตัวแทนโอนที่ดินดังกล่าวเป็นของโจทก์ได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์และนางศิริพรโดยนางอรวรรณ มาลีผู้รับมอบอำนาจได้ไปยื่นคำขอจดทะเบียนโอนที่ดินมีโฉนดจำนวน 38 แปลงต่อจำเลยที่ 2 และได้ไปยื่นคำขอจดทะเบียนโอนสิทธิครอบครองในที่ดินน.ส.3 ก. จำนวน 7 แปลง ต่อจำเลยที่ 3 เพื่อเปลี่ยนแปลงชื่อในโฉนดที่ดินและหนังสือรับรองการทำประโยชน์จากนางศิริพรตัวแทนโจทก์มาเป็นชื่อของโจทก์ซึ่งเป็นตัวการ ต่อมาจำเลยที่ 2 ได้มีหนังสือแจ้งให้โจทก์และนางศิริพรทราบว่าไม่สามารถที่จะโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินจากนางศิริพรตัวแทนมาเป็นชื่อของโจทก์ซึ่งเป็นตัวการได้โดยจำเลยที่ 2 ได้รับแจ้งมาจากจำเลยที่ 1 ว่านางศิริพรเป็นบุคคลล้มละลายไม่มีอำนาจกระทำการใด ๆ เกี่ยวกับทรัพย์สินหรือกิจการของตนเองเว้นแต่จะได้กระทำตามคำสั่งของศาล เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ ผู้จัดการทรัพย์ หรือที่ประชุมเจ้าหนี้ ส่วนจำเลยที่ 3 ก็ปฏิเสธไม่ยอมดำเนินการจดทะเบียนโอนสิทธิครอบครองในที่ดินน.ส.3 ก. จากนางศิริพรให้แก่โจทก์ โดยอ้างเหตุผลอย่างเดียวกันคำสั่งของเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดตากดังกล่าวนั้นเป็นคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะที่ดินทั้ง 45 แปลงเป็นของโจทก์ซึ่งเป็นตัวการ มิใช่ทรัพย์สินของนางศิริพรลูกหนี้ในคดีล้มละลายนางศิริพรตัวแทนโจทก์จึงโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินและสิทธิครอบครองในที่ดินทั้ง 45 แปลงแก่โจทก์ซึ่งเป็นตัวการได้ ขอให้ศาลมีคำสั่งเพิกถอน ยกเลิกคำสั่งของเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดตาก ที่ให้งดจดทะเบียนโอนที่ดินจำนวน 45 แปลง จากนางศิริพร อุงศิริสาโรชหรือสอนสุวิทย์ เป็นชื่อของนางอรวรรณ มาลี โจทก์ ให้จำเลยที่ 1สั่งให้จำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 3 จดทะเบียนโอนที่ดินจำนวน 45 แปลงจากนางศิริพร อุงศิริสาโรชหรือสอนสุวิทย์ เป็นชื่อของนางอรวรรณ มาลี โจทก์จำเลยทั้งสามให้การในทำนองเดียวกันว่า นับแต่ที่โจทก์ยื่นคำขอจดทะเบียนโอนที่ดินมีโฉนดทั้ง 38 แปลงต่อสำนักงานที่ดินจังหวัดตากและยื่นคำขอจดทะเบียนโอนสิทธิครอบครองที่ดิน น.ส.3 ก. ทั้ง 7 แปลงต่อสำนักงานที่ดินอำเภอเมืองตากแล้ว จำเลยที่ 2 ได้รวบรวมพยานหลักฐานของโจทก์และได้ความว่านางศิริพร อุงศิริสาโรชหรือสอนสุวิทย์เป็นบุคคลล้มละลายตามคำพิพากษาของศาลจังหวัดตากจำเลยที่ 2 และเจ้าหน้าที่บริหารงานที่ดินอำเภอเมืองตาก จึงได้มีหนังสือหารือไปยังกรมที่ดินจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 มีหนังสือหารือกรมบังคับคดี กระทรวงยุติธรรม แล้วมีความเห็นพ้องต้องกันว่าอำนาจในการจัดกิจการและทรัพย์สินของบุคคลล้มละลายทั้งปวงตกแก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แต่ผู้เดียวนางศิริพรซึ่งเป็นบุคคลล้มละลายไม่อาจมอบอำนาจให้โจทก์ไปยื่นคำขอจดทะเบียนโอนที่ดินเพราะเป็นการจัดการทรัพย์สินอย่างหนึ่ง ใบมอบอำนาจดังกล่าวไม่สมบูรณ์ จำเลยที่ 1 แจ้งให้จำเลยที่ 2 ทราบ จำเลยที่ 2 และเจ้าหน้าที่บริหารงานที่ดินอำเภอเมืองตากจึงไม่ดำเนินการจดทะเบียนให้และได้มีหนังสือแจ้งให้นางศิริพรทราบ การกระทำของจำเลยที่ 1และที่ 2 และเจ้าหน้าที่บริหารงานที่ดินอำเภอเมืองตากจึงชอบด้วยกฎหมาย ทั้งจำเลยที่ 3 มิได้มีตำแหน่งเป็นเจ้าพนักงานที่ดินอำเภอเมืองตากและไม่มีอำนาจรับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม จำเลยที่ 3เป็นเจ้าหน้าที่บริหารงานที่ดินอำเภอเมืองตากมีหน้าที่เพียงรับคำขอจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมตลอดจนรวบรวมเอกสารเกี่ยวกับคำขอเสนอนายอำเภอเมืองตากซึ่งมีตำแหน่งเป็นเจ้าพนักงานที่ดินอำเภอเมืองตากพิจารณารับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมให้ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งงดชี้สองสถานและงดสืบพยานโจทก์ พยานจำเลยและพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า การที่จำเลยที่ 2 และที่ 3 ไม่ยอมจดทะเบียนโอนที่ดินให้โจทก์ตามหนังสือมอบอำนาจของนางศิริพร เป็นการกระทำที่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ โดยโจทก์ฎีกาอ้างเหตุว่าที่ดินที่มีโฉนดและที่ดินมีหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก) รวม 45 แปลง โจทก์มีกรรมสิทธิ์และสิทธิครอบครอง เพียงแต่นางศิริพรถือไว้แทนโจทก์เท่านั้นนางศิริพรจึงมีอำนาจจัดการได้ เพราะตามพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ. 2483 มาตรา 24 ห้ามบุคคลล้มละลายจัดการทรัพย์สินที่เป็นของตนเองเท่านั้นไม่ได้ห้ามในการที่บุคคลล้มละลายจัดการทรัพย์สินของผู้อื่น เห็นว่า การที่นางศิริพรมีชื่อในโฉนดที่ดินและหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก) นั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1373 ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าบุคคลผู้มีชื่อในทะเบียนเป็นผู้มีสิทธิครอบครอง ดังนั้นที่ดินทั้ง45 แปลง จึงเป็นทรัพย์สินในคดีล้มละลายตามพระราชบัญญัติล้มละลายมาตรา 109(1) เป็นอำนาจของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แต่ผู้เดียวที่จะจำหน่ายหรือจัดการทรัพย์สินนั้นตามพระราชบัญญัติล้มละลายมาตรา 22(1) นางศิริพรบุคคลล้มละลายไม่มีอำนาจกระทำการใด ๆเกี่ยวกับทรัพย์สินหรือกิจการของตนตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯมาตรา 24 จึงไม่มีอำนาจทำหนังสือมอบอำนาจให้โจทก์เป็นตัวแทนโอนที่ดินเป็นของโจทก์ได้ จำเลยที่ 2 และที่ 3 ไม่จดทะเบียนโอนที่ดินให้โจทก์ตามหนังสือมอบอำนาจของนางศิริพรบุคคลล้มละลายชอบแล้วที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษามาศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สมปอง เสนเนียม-อัมพร เดชศิริ-วิทูรย์ สุทธิประภา)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุข้ออ้างของโจทก์ในประเด็นว่า "ศ. ซึ่งเป็นบุคคลล้มละลายมีอำนาจจัดการทรัพย์สินของผู้อื่นได้ เพราะตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 24 ห้ามบุคคลล้มละลายจัดการทรัพย์สินที่เป็นของตนเองเท่านั้นไม่ได้ห้ามในการที่บุคคลล้มละลายจัดการทรัพย์สินของผู้อื่น" ผู้เขียนเห็นว่าเป็นการตีความในการบังคับใช้กฎหมายล้มละลายที่ผิดเจตนารมณ์อย่างยิ่ง ทั้งนี้เพราะกฎหมายล้มละลายมีลักษณะที่เป็นกฎหมายพิเศษและมุ่งเน้นคุ้มครองมหาชนเป็นสำคัญ ดังนั้นเมื่อทรัพย์สินของบุคคลล้มละลายเองกฎหมายยังห้ามบุคคลล้มละลายจัดการ ฉะนั้นหากเป็นทรัพย์สินของบุคคลอื่นแล้วบุคคลล้มละลายยิ่งไม่สามารถจัดการได้ ตัวอย่างที่แสดงให้เห็นว่ากฎหมายล้มละลายเน้นคุ้มครองมหาชนเช่น ตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 154 ในคดีที่ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของลูกหนี้ชั่วคราวแล้วถ้าโจทก์ทิ้งฟ้อง ถอนฟ้องหรือขาดนัดพิจารณาก่อนที่ศาลจะสั่งจำหน่ายคดีให้โฆษณาในหนังสือพิมพ์อย่างน้อย 1 ฉบับ เพื่อให้เจ้าหนี้ทั้งหลายทราบล่วงหน้าไม่น้อยกว่า7 วัน ส่วนประเด็นที่ว่า "การที่ ศ. บุคคลล้มละลายมีชื่อในโฉนดที่ดิน และ น.ส.3 ก. นั้น ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1373ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่า บุคคลผู้มีชื่อในทะเบียนเป็นผู้มีสิทธิครอบครอง ดังนั้น ที่ดินดังกล่าวจึงเป็นทรัพย์สินในคดีล้มละลายตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 109(1)" ผู้เขียนขอตั้งข้อสังเกต ดังนี้ 1. คดีนี้มีทั้งที่ดินที่เป็นโฉนดที่ดิน และ น.ส.3 ก.ส่วนข้อสันนิษฐาน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1373ใช้เฉพาะกรณีที่ดินที่มีโฉนดที่ดินเท่านั้น 2. ข้อสันนิษฐาน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1373และข้อสันนิษฐาน ตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 109(1) เป็นข้อสันนิษฐานของกฎหมายที่ไม่เด็ดขาดสามารถนำสืบพิสูจน์เป็นอย่างอื่นได้โดยบุคคลที่ไม่ได้รับประโยชน์จากข้อสันนิษฐานของกฎหมายดังกล่าวจะต้องมีภาระการพิสูจน์ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 84(2) ปราโมทย์ธรรมพนิชวัฒน์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์และนางศิริพรโดยนางอรวรรณ มาลีผู้รับมอบอำนาจได้ไปยื่นคำขอจดทะเบียนโอนที่ดินมีโฉนดจำนวน 38 แปลงต่อจำเลยที่ 2 และได้ไปยื่นคำขอจดทะเบียนโอนสิทธิครอบครองในที่ดินน.ส.3 ก. จำนวน 7 แปลง ต่อจำเลยที่ 3 เพื่อเปลี่ยนแปลงชื่อในโฉนดที่ดินและหนังสือรับรองการทำประโยชน์จากนางศิริพรตัวแทนโจทก์มาเป็นชื่อของโจทก์ซึ่งเป็นตัวการ ต่อมาจำเลยที่ 2 ได้มีหนังสือแจ้งให้โจทก์และนางศิริพรทราบว่าไม่สามารถที่จะโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินจากนางศิริพรตัวแทนมาเป็นชื่อของโจทก์ซึ่งเป็นตัวการได้โดยจำเลยที่ 2 ได้รับแจ้งมาจากจำเลยที่ 1 ว่านางศิริพรเป็นบุคคลล้มละลายไม่มีอำนาจกระทำการใด ๆ เกี่ยวกับทรัพย์สินหรือกิจการของตนเองเว้นแต่จะได้กระทำตามคำสั่งของศาล เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ ผู้จัดการทรัพย์ หรือที่ประชุมเจ้าหนี้ ส่วนจำเลยที่ 3 ก็ปฏิเสธไม่ยอมดำเนินการจดทะเบียนโอนสิทธิครอบครองในที่ดินน.ส.3 ก. จากนางศิริพรให้แก่โจทก์ โดยอ้างเหตุผลอย่างเดียวกันคำสั่งของเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดตากดังกล่าวนั้นเป็นคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะที่ดินทั้ง 45 แปลงเป็นของโจทก์ซึ่งเป็นตัวการ มิใช่ทรัพย์สินของนางศิริพรลูกหนี้ในคดีล้มละลายนางศิริพรตัวแทนโจทก์จึงโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินและสิทธิครอบครองในที่ดินทั้ง 45 แปลงแก่โจทก์ซึ่งเป็นตัวการได้ ขอให้ศาลมีคำสั่งเพิกถอน ยกเลิกคำสั่งของเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดตาก ที่ให้งดจดทะเบียนโอนที่ดินจำนวน 45 แปลง จากนางศิริพร อุงศิริสาโรชหรือสอนสุวิทย์ เป็นชื่อของนางอรวรรณ มาลี โจทก์ ให้จำเลยที่ 1สั่งให้จำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 3 จดทะเบียนโอนที่ดินจำนวน 45 แปลงจากนางศิริพร อุงศิริสาโรชหรือสอนสุวิทย์ เป็นชื่อของนางอรวรรณ มาลี โจทก์จำเลยทั้งสามให้การในทำนองเดียวกันว่า นับแต่ที่โจทก์ยื่นคำขอจดทะเบียนโอนที่ดินมีโฉนดทั้ง 38 แปลงต่อสำนักงานที่ดินจังหวัดตากและยื่นคำขอจดทะเบียนโอนสิทธิครอบครองที่ดิน น.ส.3 ก. ทั้ง 7 แปลงต่อสำนักงานที่ดินอำเภอเมืองตากแล้ว จำเลยที่ 2 ได้รวบรวมพยานหลักฐานของโจทก์และได้ความว่านางศิริพร อุงศิริสาโรชหรือสอนสุวิทย์เป็นบุคคลล้มละลายตามคำพิพากษาของศาลจังหวัดตากจำเลยที่ 2 และเจ้าหน้าที่บริหารงานที่ดินอำเภอเมืองตาก จึงได้มีหนังสือหารือไปยังกรมที่ดินจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 มีหนังสือหารือกรมบังคับคดี กระทรวงยุติธรรม แล้วมีความเห็นพ้องต้องกันว่าอำนาจในการจัดกิจการและทรัพย์สินของบุคคลล้มละลายทั้งปวงตกแก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แต่ผู้เดียวนางศิริพรซึ่งเป็นบุคคลล้มละลายไม่อาจมอบอำนาจให้โจทก์ไปยื่นคำขอจดทะเบียนโอนที่ดินเพราะเป็นการจัดการทรัพย์สินอย่างหนึ่ง ใบมอบอำนาจดังกล่าวไม่สมบูรณ์ จำเลยที่ 1 แจ้งให้จำเลยที่ 2 ทราบ จำเลยที่ 2 และเจ้าหน้าที่บริหารงานที่ดินอำเภอเมืองตากจึงไม่ดำเนินการจดทะเบียนให้และได้มีหนังสือแจ้งให้นางศิริพรทราบ การกระทำของจำเลยที่ 1และที่ 2 และเจ้าหน้าที่บริหารงานที่ดินอำเภอเมืองตากจึงชอบด้วยกฎหมาย ทั้งจำเลยที่ 3 มิได้มีตำแหน่งเป็นเจ้าพนักงานที่ดินอำเภอเมืองตากและไม่มีอำนาจรับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม จำเลยที่ 3เป็นเจ้าหน้าที่บริหารงานที่ดินอำเภอเมืองตากมีหน้าที่เพียงรับคำขอจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมตลอดจนรวบรวมเอกสารเกี่ยวกับคำขอเสนอนายอำเภอเมืองตากซึ่งมีตำแหน่งเป็นเจ้าพนักงานที่ดินอำเภอเมืองตากพิจารณารับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมให้ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งงดชี้สองสถานและงดสืบพยานโจทก์ พยานจำเลยและพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า การที่จำเลยที่ 2 และที่ 3 ไม่ยอมจดทะเบียนโอนที่ดินให้โจทก์ตามหนังสือมอบอำนาจของนางศิริพร เป็นการกระทำที่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ โดยโจทก์ฎีกาอ้างเหตุว่าที่ดินที่มีโฉนดและที่ดินมีหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก) รวม 45 แปลง โจทก์มีกรรมสิทธิ์และสิทธิครอบครอง เพียงแต่นางศิริพรถือไว้แทนโจทก์เท่านั้นนางศิริพรจึงมีอำนาจจัดการได้ เพราะตามพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ. 2483 มาตรา 24 ห้ามบุคคลล้มละลายจัดการทรัพย์สินที่เป็นของตนเองเท่านั้นไม่ได้ห้ามในการที่บุคคลล้มละลายจัดการทรัพย์สินของผู้อื่น เห็นว่า การที่นางศิริพรมีชื่อในโฉนดที่ดินและหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก) นั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1373 ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าบุคคลผู้มีชื่อในทะเบียนเป็นผู้มีสิทธิครอบครอง ดังนั้นที่ดินทั้ง45 แปลง จึงเป็นทรัพย์สินในคดีล้มละลายตามพระราชบัญญัติล้มละลายมาตรา 109(1) เป็นอำนาจของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แต่ผู้เดียวที่จะจำหน่ายหรือจัดการทรัพย์สินนั้นตามพระราชบัญญัติล้มละลายมาตรา 22(1) นางศิริพรบุคคลล้มละลายไม่มีอำนาจกระทำการใด ๆเกี่ยวกับทรัพย์สินหรือกิจการของตนตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯมาตรา 24 จึงไม่มีอำนาจทำหนังสือมอบอำนาจให้โจทก์เป็นตัวแทนโอนที่ดินเป็นของโจทก์ได้ จำเลยที่ 2 และที่ 3 ไม่จดทะเบียนโอนที่ดินให้โจทก์ตามหนังสือมอบอำนาจของนางศิริพรบุคคลล้มละลายชอบแล้วที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษามาศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 985/2536นาง อรวรรณ มาลีโจทก์กรมที่ดิน กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 1373 พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 22, ม. 24, ม. 109โจทก์อ้างว่ามีกรรมสิทธิ์และสิทธิครอบครองในที่ดินตามโฉนดและ น.ส.3 ก. เพียงแต่โจทก์ให้ ศ. ซึ่งเป็นบุคคลล้มละลายถือไว้แทนโจทก์เท่านั้น ดังนั้นเมื่อ ศ. มีชื่อในโฉนดที่ดิน และ น.ส.3 ก.ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1373 ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าบุคคลผู้มีชื่อในทะเบียนเป็นผู้มีสิทธิครอบครอง ดังนั้น ที่ดินดังกล่าวจึงเป็นทรัพย์สินในคดีล้มละลาย ตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯมาตรา 109(1) เป็นอำนาจของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ที่จะจำหน่ายหรือจัดการทรัพย์สินนั้น ตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 22(1)ศ. บุคคลล้มละลายไม่มีอำนาจกระทำการใด ๆ เกี่ยวกับทรัพย์สินหรือกิจการของตนตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 24 ศ. จึงไม่มีอำนาจทำหนังสือมอบอำนาจให้โจทก์เป็นตัวแทนโอนที่ดินดังกล่าวเป็นของโจทก์ได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์และนางศิริพรโดยนางอรวรรณ มาลีผู้รับมอบอำนาจได้ไปยื่นคำขอจดทะเบียนโอนที่ดินมีโฉนดจำนวน 38 แปลงต่อจำเลยที่ 2 และได้ไปยื่นคำขอจดทะเบียนโอนสิทธิครอบครองในที่ดินน.ส.3 ก. จำนวน 7 แปลง ต่อจำเลยที่ 3 เพื่อเปลี่ยนแปลงชื่อในโฉนดที่ดินและหนังสือรับรองการทำประโยชน์จากนางศิริพรตัวแทนโจทก์มาเป็นชื่อของโจทก์ซึ่งเป็นตัวการ ต่อมาจำเลยที่ 2 ได้มีหนังสือแจ้งให้โจทก์และนางศิริพรทราบว่าไม่สามารถที่จะโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินจากนางศิริพรตัวแทนมาเป็นชื่อของโจทก์ซึ่งเป็นตัวการได้โดยจำเลยที่ 2 ได้รับแจ้งมาจากจำเลยที่ 1 ว่านางศิริพรเป็นบุคคลล้มละลายไม่มีอำนาจกระทำการใด ๆ เกี่ยวกับทรัพย์สินหรือกิจการของตนเองเว้นแต่จะได้กระทำตามคำสั่งของศาล เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ ผู้จัดการทรัพย์ หรือที่ประชุมเจ้าหนี้ ส่วนจำเลยที่ 3 ก็ปฏิเสธไม่ยอมดำเนินการจดทะเบียนโอนสิทธิครอบครองในที่ดินน.ส.3 ก. จากนางศิริพรให้แก่โจทก์ โดยอ้างเหตุผลอย่างเดียวกันคำสั่งของเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดตากดังกล่าวนั้นเป็นคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะที่ดินทั้ง 45 แปลงเป็นของโจทก์ซึ่งเป็นตัวการ มิใช่ทรัพย์สินของนางศิริพรลูกหนี้ในคดีล้มละลายนางศิริพรตัวแทนโจทก์จึงโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินและสิทธิครอบครองในที่ดินทั้ง 45 แปลงแก่โจทก์ซึ่งเป็นตัวการได้ ขอให้ศาลมีคำสั่งเพิกถอน ยกเลิกคำสั่งของเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดตาก ที่ให้งดจดทะเบียนโอนที่ดินจำนวน 45 แปลง จากนางศิริพร อุงศิริสาโรชหรือสอนสุวิทย์ เป็นชื่อของนางอรวรรณ มาลี โจทก์ ให้จำเลยที่ 1สั่งให้จำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 3 จดทะเบียนโอนที่ดินจำนวน 45 แปลงจากนางศิริพร อุงศิริสาโรชหรือสอนสุวิทย์ เป็นชื่อของนางอรวรรณ มาลี โจทก์จำเลยทั้งสามให้การในทำนองเดียวกันว่า นับแต่ที่โจทก์ยื่นคำขอจดทะเบียนโอนที่ดินมีโฉนดทั้ง 38 แปลงต่อสำนักงานที่ดินจังหวัดตากและยื่นคำขอจดทะเบียนโอนสิทธิครอบครองที่ดิน น.ส.3 ก. ทั้ง 7 แปลงต่อสำนักงานที่ดินอำเภอเมืองตากแล้ว จำเลยที่ 2 ได้รวบรวมพยานหลักฐานของโจทก์และได้ความว่านางศิริพร อุงศิริสาโรชหรือสอนสุวิทย์เป็นบุคคลล้มละลายตามคำพิพากษาของศาลจังหวัดตากจำเลยที่ 2 และเจ้าหน้าที่บริหารงานที่ดินอำเภอเมืองตาก จึงได้มีหนังสือหารือไปยังกรมที่ดินจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 มีหนังสือหารือกรมบังคับคดี กระทรวงยุติธรรม แล้วมีความเห็นพ้องต้องกันว่าอำนาจในการจัดกิจการและทรัพย์สินของบุคคลล้มละลายทั้งปวงตกแก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แต่ผู้เดียวนางศิริพรซึ่งเป็นบุคคลล้มละลายไม่อาจมอบอำนาจให้โจทก์ไปยื่นคำขอจดทะเบียนโอนที่ดินเพราะเป็นการจัดการทรัพย์สินอย่างหนึ่ง ใบมอบอำนาจดังกล่าวไม่สมบูรณ์ จำเลยที่ 1 แจ้งให้จำเลยที่ 2 ทราบ จำเลยที่ 2 และเจ้าหน้าที่บริหารงานที่ดินอำเภอเมืองตากจึงไม่ดำเนินการจดทะเบียนให้และได้มีหนังสือแจ้งให้นางศิริพรทราบ การกระทำของจำเลยที่ 1และที่ 2 และเจ้าหน้าที่บริหารงานที่ดินอำเภอเมืองตากจึงชอบด้วยกฎหมาย ทั้งจำเลยที่ 3 มิได้มีตำแหน่งเป็นเจ้าพนักงานที่ดินอำเภอเมืองตากและไม่มีอำนาจรับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม จำเลยที่ 3เป็นเจ้าหน้าที่บริหารงานที่ดินอำเภอเมืองตากมีหน้าที่เพียงรับคำขอจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมตลอดจนรวบรวมเอกสารเกี่ยวกับคำขอเสนอนายอำเภอเมืองตากซึ่งมีตำแหน่งเป็นเจ้าพนักงานที่ดินอำเภอเมืองตากพิจารณารับจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมให้ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งงดชี้สองสถานและงดสืบพยานโจทก์ พยานจำเลยและพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า การที่จำเลยที่ 2 และที่ 3 ไม่ยอมจดทะเบียนโอนที่ดินให้โจทก์ตามหนังสือมอบอำนาจของนางศิริพร เป็นการกระทำที่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ โดยโจทก์ฎีกาอ้างเหตุว่าที่ดินที่มีโฉนดและที่ดินมีหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก) รวม 45 แปลง โจทก์มีกรรมสิทธิ์และสิทธิครอบครอง เพียงแต่นางศิริพรถือไว้แทนโจทก์เท่านั้นนางศิริพรจึงมีอำนาจจัดการได้ เพราะตามพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ. 2483 มาตรา 24 ห้ามบุคคลล้มละลายจัดการทรัพย์สินที่เป็นของตนเองเท่านั้นไม่ได้ห้ามในการที่บุคคลล้มละลายจัดการทรัพย์สินของผู้อื่น เห็นว่า การที่นางศิริพรมีชื่อในโฉนดที่ดินและหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก) นั้นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1373 ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าบุคคลผู้มีชื่อในทะเบียนเป็นผู้มีสิทธิครอบครอง ดังนั้นที่ดินทั้ง45 แปลง จึงเป็นทรัพย์สินในคดีล้มละลายตามพระราชบัญญัติล้มละลายมาตรา 109(1) เป็นอำนาจของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แต่ผู้เดียวที่จะจำหน่ายหรือจัดการทรัพย์สินนั้นตามพระราชบัญญัติล้มละลายมาตรา 22(1) นางศิริพรบุคคลล้มละลายไม่มีอำนาจกระทำการใด ๆเกี่ยวกับทรัพย์สินหรือกิจการของตนตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯมาตรา 24 จึงไม่มีอำนาจทำหนังสือมอบอำนาจให้โจทก์เป็นตัวแทนโอนที่ดินเป็นของโจทก์ได้ จำเลยที่ 2 และที่ 3 ไม่จดทะเบียนโอนที่ดินให้โจทก์ตามหนังสือมอบอำนาจของนางศิริพรบุคคลล้มละลายชอบแล้วที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษามาศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สมปอง เสนเนียม-อัมพร เดชศิริ-วิทูรย์ สุทธิประภา)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุข้ออ้างของโจทก์ในประเด็นว่า "ศ. ซึ่งเป็นบุคคลล้มละลายมีอำนาจจัดการทรัพย์สินของผู้อื่นได้ เพราะตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 24 ห้ามบุคคลล้มละลายจัดการทรัพย์สินที่เป็นของตนเองเท่านั้นไม่ได้ห้ามในการที่บุคคลล้มละลายจัดการทรัพย์สินของผู้อื่น" ผู้เขียนเห็นว่าเป็นการตีความในการบังคับใช้กฎหมายล้มละลายที่ผิดเจตนารมณ์อย่างยิ่ง ทั้งนี้เพราะกฎหมายล้มละลายมีลักษณะที่เป็นกฎหมายพิเศษและมุ่งเน้นคุ้มครองมหาชนเป็นสำคัญ ดังนั้นเมื่อทรัพย์สินของบุคคลล้มละลายเองกฎหมายยังห้ามบุคคลล้มละลายจัดการ ฉะนั้นหากเป็นทรัพย์สินของบุคคลอื่นแล้วบุคคลล้มละลายยิ่งไม่สามารถจัดการได้ ตัวอย่างที่แสดงให้เห็นว่ากฎหมายล้มละลายเน้นคุ้มครองมหาชนเช่น ตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 154 ในคดีที่ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของลูกหนี้ชั่วคราวแล้วถ้าโจทก์ทิ้งฟ้อง ถอนฟ้องหรือขาดนัดพิจารณาก่อนที่ศาลจะสั่งจำหน่ายคดีให้โฆษณาในหนังสือพิมพ์อย่างน้อย 1 ฉบับ เพื่อให้เจ้าหนี้ทั้งหลายทราบล่วงหน้าไม่น้อยกว่า7 วัน ส่วนประเด็นที่ว่า "การที่ ศ. บุคคลล้มละลายมีชื่อในโฉนดที่ดิน และ น.ส.3 ก. นั้น ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1373ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่า บุคคลผู้มีชื่อในทะเบียนเป็นผู้มีสิทธิครอบครอง ดังนั้น ที่ดินดังกล่าวจึงเป็นทรัพย์สินในคดีล้มละลายตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 109(1)" ผู้เขียนขอตั้งข้อสังเกต ดังนี้ 1. คดีนี้มีทั้งที่ดินที่เป็นโฉนดที่ดิน และ น.ส.3 ก.ส่วนข้อสันนิษฐาน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1373ใช้เฉพาะกรณีที่ดินที่มีโฉนดที่ดินเท่านั้น 2. ข้อสันนิษฐาน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1373และข้อสันนิษฐาน ตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 109(1) เป็นข้อสันนิษฐานของกฎหมายที่ไม่เด็ดขาดสามารถนำสืบพิสูจน์เป็นอย่างอื่นได้โดยบุคคลที่ไม่ได้รับประโยชน์จากข้อสันนิษฐานของกฎหมายดังกล่าวจะต้องมีภาระการพิสูจน์ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 84(2) ปราโมทย์ธรรมพนิชวัฒน์