คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 768/2492หลักกฎหมาย: คดีหาว่ามีมูลฝิ่นโดยไม่ได้รับอนุญาตเมื่อไม่มีราคามูลฝิ่นซึ่งรัฐบาลขายในท้องที่ และเวลาเกิดเหตุที่จะตั้งเป็นเกณฑ์คำนวณค่าปรับ ก็ไม่มีทางที่จะคำนวณปรับจำเลย 5 เท่าของราคามูลฝิ่นได้ จึงต้องปรับจำเลยตามอัตราคั่นต่ำ คือ 50 บาท ตาม พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉะบับที่ 4) 2481 มาตรา 6. (อ้างฎีกาที่ 1037/2482)ได้ความว่า จำเลยมีมูลฝิ่นหนัก ๕๗ กรัม กับกล้องสูบฝิ่น ๒ คัน และตั้งตะเกียงสูบฝิ่นนอกร้าน โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย และจำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลย ๕ เท่าของราคามูลฝิ่น กรัมละ ๔ บาท เป็นเงินคนละ ๑๑๔๐ บาท ตามพระราชบัญญัติฝิ่น (ฉะบับที่ ๔) ๒๔๘๑ มาตรา ๖ กับปรับฐานมีกล้องตาม พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๗๒ มาตรา ๕๓ อีกคนละ ๒๐ บาท รวมปรับคนละ ๑๑๖๐ บาท ลดฐานรับสารภาพ คงปรับคนละ ๕๘๐ บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า เรื่องนี้ราคามูลฝิ่น ไม่มีขายในท้องที่เกิดเหตุ ควรปรับจำเลยตามอัตราคั่นต่ำของ พ.ร.บ.ฝิ่น ศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องโจทก์ที่กล่าวว่า ราคาฝิ่นที่รัฐบาลจำหน่ายในท้องที่และเวลาเกิดเหตุ กรัมละ ๔๐ บาทนั้น แท้จริงเป็นเรื่องราคาเนื้อฝิ่นดังปรากฎตามรายงานชันสูตรของกลางสรรพสามิตต์อำเภอ ส่วนราคามูลฝิ่นที่รัฐบาลขายในท้องที่และเวลาเกิดเหตุ หามีไม่ ในรายงานตามชันสูตรของกลาง ปรากฎแต่ว่าทางการรับซื้อมูลฝิ่นบริสุทธิ์กรัมละ ๒ บาท เมื่อเป็นเช่นนี้ก็เป็นอันว่า รัฐบาลไม่ได้ขายมูลฝิ่นในท้องที่และเวลาเกิดเหตุในเรื่องนี้ และเมื่อไม่มีราคามูลฝิ่นรัฐบาลขายในท้องที่และเวลาเกิดเหตุที่จะตั้งเป็นเกณฑ์คำนวณค่าปรับ ก็ไม่มีทางที่จะคำนวณปรับ ๕ เท่าของราคามูลฝิ่นได้ จึงต้องปรับจำเลยตามอัตราคั่นต่ำในกฎหมาย พิพากษาแก้ว่า ให้ปรับจำเลยฐานมีมูลฝิ่นไม่ได้รับอนุญาตรวมกัน ๕๐ บาทกะทงหนึ่ง ฐานมีกล้องสูบฝิ่นโดยไม่ได้รับอนุญาตคนละ ๒๐ บาทกะทงหนึ่ง ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับรวมกัน ๒๕ บาทกะทงหนึ่ง กับปรับคนละ ๑๐ บาทกะทงหนึ่ง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 768/2492อัยยการประจำศาลจังหวัดปากพนังโจทก์นายเชี้ยง แซ่อื้อ ที่ 1, นายกะ แซ่แต้ ที่ 2ล. พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.2472 ม. 53. พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2481 ม. 6.คดีหาว่ามีมูลฝิ่นโดยไม่ได้รับอนุญาตเมื่อไม่มีราคามูลฝิ่นซึ่งรัฐบาลขายในท้องที่ และเวลาเกิดเหตุที่จะตั้งเป็นเกณฑ์คำนวณค่าปรับ ก็ไม่มีทางที่จะคำนวณปรับจำเลย 5 เท่าของราคามูลฝิ่นได้ จึงต้องปรับจำเลยตามอัตราคั่นต่ำ คือ 50 บาท ตาม พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉะบับที่ 4) 2481 มาตรา 6. (อ้างฎีกาที่ 1037/2482)ได้ความว่า จำเลยมีมูลฝิ่นหนัก ๕๗ กรัม กับกล้องสูบฝิ่น ๒ คัน และตั้งตะเกียงสูบฝิ่นนอกร้าน โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย และจำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลย ๕ เท่าของราคามูลฝิ่น กรัมละ ๔ บาท เป็นเงินคนละ ๑๑๔๐ บาท ตามพระราชบัญญัติฝิ่น (ฉะบับที่ ๔) ๒๔๘๑ มาตรา ๖ กับปรับฐานมีกล้องตาม พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๗๒ มาตรา ๕๓ อีกคนละ ๒๐ บาท รวมปรับคนละ ๑๑๖๐ บาท ลดฐานรับสารภาพ คงปรับคนละ ๕๘๐ บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า เรื่องนี้ราคามูลฝิ่น ไม่มีขายในท้องที่เกิดเหตุ ควรปรับจำเลยตามอัตราคั่นต่ำของ พ.ร.บ.ฝิ่น ศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องโจทก์ที่กล่าวว่า ราคาฝิ่นที่รัฐบาลจำหน่ายในท้องที่และเวลาเกิดเหตุ กรัมละ ๔๐ บาทนั้น แท้จริงเป็นเรื่องราคาเนื้อฝิ่นดังปรากฎตามรายงานชันสูตรของกลางสรรพสามิตต์อำเภอ ส่วนราคามูลฝิ่นที่รัฐบาลขายในท้องที่และเวลาเกิดเหตุ หามีไม่ ในรายงานตามชันสูตรของกลาง ปรากฎแต่ว่าทางการรับซื้อมูลฝิ่นบริสุทธิ์กรัมละ ๒ บาท เมื่อเป็นเช่นนี้ก็เป็นอันว่า รัฐบาลไม่ได้ขายมูลฝิ่นในท้องที่และเวลาเกิดเหตุในเรื่องนี้ และเมื่อไม่มีราคามูลฝิ่นรัฐบาลขายในท้องที่และเวลาเกิดเหตุที่จะตั้งเป็นเกณฑ์คำนวณค่าปรับ ก็ไม่มีทางที่จะคำนวณปรับ ๕ เท่าของราคามูลฝิ่นได้ จึงต้องปรับจำเลยตามอัตราคั่นต่ำในกฎหมาย พิพากษาแก้ว่า ให้ปรับจำเลยฐานมีมูลฝิ่นไม่ได้รับอนุญาตรวมกัน ๕๐ บาทกะทงหนึ่ง ฐานมีกล้องสูบฝิ่นโดยไม่ได้รับอนุญาตคนละ ๒๐ บาทกะทงหนึ่ง ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับรวมกัน ๒๕ บาทกะทงหนึ่ง กับปรับคนละ ๑๐ บาทกะทงหนึ่ง(มนูกิจวิมลอรรถ-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลจังหวัดปากพนัง - นายจรัส ศรีวรรธนะศาลอุทธรณ์ - หลวงวิเทสจรรยารักษ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่า จำเลยมีมูลฝิ่นหนัก ๕๗ กรัม กับกล้องสูบฝิ่น ๒ คัน และตั้งตะเกียงสูบฝิ่นนอกร้าน โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย และจำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลย ๕ เท่าของราคามูลฝิ่น กรัมละ ๔ บาท เป็นเงินคนละ ๑๑๔๐ บาท ตามพระราชบัญญัติฝิ่น (ฉะบับที่ ๔) ๒๔๘๑ มาตรา ๖ กับปรับฐานมีกล้องตาม พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๗๒ มาตรา ๕๓ อีกคนละ ๒๐ บาท รวมปรับคนละ ๑๑๖๐ บาท ลดฐานรับสารภาพ คงปรับคนละ ๕๘๐ บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า เรื่องนี้ราคามูลฝิ่น ไม่มีขายในท้องที่เกิดเหตุ ควรปรับจำเลยตามอัตราคั่นต่ำของ พ.ร.บ.ฝิ่น ศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องโจทก์ที่กล่าวว่า ราคาฝิ่นที่รัฐบาลจำหน่ายในท้องที่และเวลาเกิดเหตุ กรัมละ ๔๐ บาทนั้น แท้จริงเป็นเรื่องราคาเนื้อฝิ่นดังปรากฎตามรายงานชันสูตรของกลางสรรพสามิตต์อำเภอ ส่วนราคามูลฝิ่นที่รัฐบาลขายในท้องที่และเวลาเกิดเหตุ หามีไม่ ในรายงานตามชันสูตรของกลาง ปรากฎแต่ว่าทางการรับซื้อมูลฝิ่นบริสุทธิ์กรัมละ ๒ บาท เมื่อเป็นเช่นนี้ก็เป็นอันว่า รัฐบาลไม่ได้ขายมูลฝิ่นในท้องที่และเวลาเกิดเหตุในเรื่องนี้ และเมื่อไม่มีราคามูลฝิ่นรัฐบาลขายในท้องที่และเวลาเกิดเหตุที่จะตั้งเป็นเกณฑ์คำนวณค่าปรับ ก็ไม่มีทางที่จะคำนวณปรับ ๕ เท่าของราคามูลฝิ่นได้ จึงต้องปรับจำเลยตามอัตราคั่นต่ำในกฎหมาย พิพากษาแก้ว่า ให้ปรับจำเลยฐานมีมูลฝิ่นไม่ได้รับอนุญาตรวมกัน ๕๐ บาทกะทงหนึ่ง ฐานมีกล้องสูบฝิ่นโดยไม่ได้รับอนุญาตคนละ ๒๐ บาทกะทงหนึ่ง ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับรวมกัน ๒๕ บาทกะทงหนึ่ง กับปรับคนละ ๑๐ บาทกะทงหนึ่ง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 768/2492อัยยการประจำศาลจังหวัดปากพนังโจทก์นายเชี้ยง แซ่อื้อ ที่ 1, นายกะ แซ่แต้ ที่ 2ล. พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.2472 ม. 53. พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2481 ม. 6.คดีหาว่ามีมูลฝิ่นโดยไม่ได้รับอนุญาตเมื่อไม่มีราคามูลฝิ่นซึ่งรัฐบาลขายในท้องที่ และเวลาเกิดเหตุที่จะตั้งเป็นเกณฑ์คำนวณค่าปรับ ก็ไม่มีทางที่จะคำนวณปรับจำเลย 5 เท่าของราคามูลฝิ่นได้ จึงต้องปรับจำเลยตามอัตราคั่นต่ำ คือ 50 บาท ตาม พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉะบับที่ 4) 2481 มาตรา 6. (อ้างฎีกาที่ 1037/2482)ได้ความว่า จำเลยมีมูลฝิ่นหนัก ๕๗ กรัม กับกล้องสูบฝิ่น ๒ คัน และตั้งตะเกียงสูบฝิ่นนอกร้าน โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย และจำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลย ๕ เท่าของราคามูลฝิ่น กรัมละ ๔ บาท เป็นเงินคนละ ๑๑๔๐ บาท ตามพระราชบัญญัติฝิ่น (ฉะบับที่ ๔) ๒๔๘๑ มาตรา ๖ กับปรับฐานมีกล้องตาม พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๗๒ มาตรา ๕๓ อีกคนละ ๒๐ บาท รวมปรับคนละ ๑๑๖๐ บาท ลดฐานรับสารภาพ คงปรับคนละ ๕๘๐ บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า เรื่องนี้ราคามูลฝิ่น ไม่มีขายในท้องที่เกิดเหตุ ควรปรับจำเลยตามอัตราคั่นต่ำของ พ.ร.บ.ฝิ่น ศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องโจทก์ที่กล่าวว่า ราคาฝิ่นที่รัฐบาลจำหน่ายในท้องที่และเวลาเกิดเหตุ กรัมละ ๔๐ บาทนั้น แท้จริงเป็นเรื่องราคาเนื้อฝิ่นดังปรากฎตามรายงานชันสูตรของกลางสรรพสามิตต์อำเภอ ส่วนราคามูลฝิ่นที่รัฐบาลขายในท้องที่และเวลาเกิดเหตุ หามีไม่ ในรายงานตามชันสูตรของกลาง ปรากฎแต่ว่าทางการรับซื้อมูลฝิ่นบริสุทธิ์กรัมละ ๒ บาท เมื่อเป็นเช่นนี้ก็เป็นอันว่า รัฐบาลไม่ได้ขายมูลฝิ่นในท้องที่และเวลาเกิดเหตุในเรื่องนี้ และเมื่อไม่มีราคามูลฝิ่นรัฐบาลขายในท้องที่และเวลาเกิดเหตุที่จะตั้งเป็นเกณฑ์คำนวณค่าปรับ ก็ไม่มีทางที่จะคำนวณปรับ ๕ เท่าของราคามูลฝิ่นได้ จึงต้องปรับจำเลยตามอัตราคั่นต่ำในกฎหมาย พิพากษาแก้ว่า ให้ปรับจำเลยฐานมีมูลฝิ่นไม่ได้รับอนุญาตรวมกัน ๕๐ บาทกะทงหนึ่ง ฐานมีกล้องสูบฝิ่นโดยไม่ได้รับอนุญาตคนละ ๒๐ บาทกะทงหนึ่ง ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับรวมกัน ๒๕ บาทกะทงหนึ่ง กับปรับคนละ ๑๐ บาทกะทงหนึ่ง(มนูกิจวิมลอรรถ-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลจังหวัดปากพนัง - นายจรัส ศรีวรรธนะศาลอุทธรณ์ - หลวงวิเทสจรรยารักษ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ