คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 36/2474หลักกฎหมาย: เช่าห้องกันโดยไม่มีกำหนดกาล ผู้ให้เช่าจะบอกเลิกการให้เช่าได้เมื่อสุดระยะเวลาอันเปนกำหนดชำระค่าเช่าทุกระยะ การเช่าที่ไม่มีกำหนดเวลาเช่านั้น ผู้ให้เช่าจะบอกเลิกสัญญาเช่าเมื่อใด ไม่เรียกว่าผู้ให้เช่าใช้สิทธิไม่สุจริต ปัญหากฎหมายการแปลสัญญาเปนปัญหากฎหมายจำเลยเช่าห้องไปจากโจทก์โด-ยไม่มีกำหนดเวลาเช่า ซึ่งตามสัญญามีความว่า "โจทก์ได้รับเงินประจำจากจำเลยเปนเงิน ๕๐๐ บาทถ้วน ไม่บังคับกำหนดเวลาเช่าช้าหรือเร็ว แต่เมื่อย้ายไปจากที่เช่านี้ หรือถูกไฟไหม้ หรือผู้เช่าไม่พอใจเงินประจำนี้ต้-องคืนให้จำเลยรับไป" ต่อมาโจทก์ได้มีจดหมายบอกให้จำเลยออกจากห้องเช่าภายใน ๑ เดือน จำเลยไม่ออก โจทก์จึงขอให้ขับไล่จำเลย ศาลกล่าวทั้ง ๒ ตัดสินให้จำเลยออกจากห้องเช่าภายในกำหนด ๓ เดือนในเมื่อโจทก์ได้คืนเงิน ๕๐๐ บาทให้จำเลยแล้-ว จำเลยฏีกาในข้อกฎหมายว่า ตามสัญญาต้องแปลว่าการเช่ามีกำหนดเวลา และการที่โจทก์บอกเลิกสัญญาเช่า แปนการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต ศาลฏีกาเห็นว่า ตามสัญญาเช่ามิได้มีกำหนดเวลาเช่ากันไว้ และข้อที่จำเลยว่าโจทก์ใช้สิทธิไม่สุจริตนั้น ก็เห็นว่าเมื่อสัญญาเช่าไม่มีกำหนดเวลาเช่าแล้ว โจทก์ชอมที่จะบอกเลิกสัญญาเช่าเมื่อสุดระยะเวลาอันเปนกำหนดชำระค่าเช่าได้ทุกระยะทั้งโจทก์ก็ได้บอกให้จำเลยออกจากห้องเช่าถึง ๑ เดือนแล้-วดังนี้ จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 36/2474นายซ่งคิม แซ่ตัง เจ้าของยี่ห้อฮีเฮง หรือหลีเฮงโจทก์ยี่ห้อย่งกี่หรือย้องกี่ (นายฮาจุด แซ่จึง ผู้จัดการ)จำเลย ป.พ.พ. ม. 566, ม. 5 พ.ร.บ.ลักษณฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2469 เช่าห้องกันโดยไม่มีกำหนดกาล ผู้ให้เช่าจะบอกเลิกการให้เช่าได้เมื่อสุดระยะเวลาอันเปนกำหนดชำระค่าเช่าทุกระยะ การเช่าที่ไม่มีกำหนดเวลาเช่านั้น ผู้ให้เช่าจะบอกเลิกสัญญาเช่าเมื่อใด ไม่เรียกว่าผู้ให้เช่าใช้สิทธิไม่สุจริต ปัญหากฎหมายการแปลสัญญาเปนปัญหากฎหมายจำเลยเช่าห้องไปจากโจทก์โด-ยไม่มีกำหนดเวลาเช่า ซึ่งตามสัญญามีความว่า "โจทก์ได้รับเงินประจำจากจำเลยเปนเงิน ๕๐๐ บาทถ้วน ไม่บังคับกำหนดเวลาเช่าช้าหรือเร็ว แต่เมื่อย้ายไปจากที่เช่านี้ หรือถูกไฟไหม้ หรือผู้เช่าไม่พอใจเงินประจำนี้ต้-องคืนให้จำเลยรับไป" ต่อมาโจทก์ได้มีจดหมายบอกให้จำเลยออกจากห้องเช่าภายใน ๑ เดือน จำเลยไม่ออก โจทก์จึงขอให้ขับไล่จำเลย ศาลกล่าวทั้ง ๒ ตัดสินให้จำเลยออกจากห้องเช่าภายในกำหนด ๓ เดือนในเมื่อโจทก์ได้คืนเงิน ๕๐๐ บาทให้จำเลยแล้-ว จำเลยฏีกาในข้อกฎหมายว่า ตามสัญญาต้องแปลว่าการเช่ามีกำหนดเวลา และการที่โจทก์บอกเลิกสัญญาเช่า แปนการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต ศาลฏีกาเห็นว่า ตามสัญญาเช่ามิได้มีกำหนดเวลาเช่ากันไว้ และข้อที่จำเลยว่าโจทก์ใช้สิทธิไม่สุจริตนั้น ก็เห็นว่าเมื่อสัญญาเช่าไม่มีกำหนดเวลาเช่าแล้ว โจทก์ชอมที่จะบอกเลิกสัญญาเช่าเมื่อสุดระยะเวลาอันเปนกำหนดชำระค่าเช่าได้ทุกระยะทั้งโจทก์ก็ได้บอกให้จำเลยออกจากห้องเช่าถึง ๑ เดือนแล้-วดังนี้ จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง(นล-หริศ-วิกรม)ศาลชั้นต้น - นายประมูล สุวรรณศรีศาลอุทธรณ์ - พระสุธรรมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: จำเลยเช่าห้องไปจากโจทก์โด-ยไม่มีกำหนดเวลาเช่า ซึ่งตามสัญญามีความว่า "โจทก์ได้รับเงินประจำจากจำเลยเปนเงิน ๕๐๐ บาทถ้วน ไม่บังคับกำหนดเวลาเช่าช้าหรือเร็ว แต่เมื่อย้ายไปจากที่เช่านี้ หรือถูกไฟไหม้ หรือผู้เช่าไม่พอใจเงินประจำนี้ต้-องคืนให้จำเลยรับไป" ต่อมาโจทก์ได้มีจดหมายบอกให้จำเลยออกจากห้องเช่าภายใน ๑ เดือน จำเลยไม่ออก โจทก์จึงขอให้ขับไล่จำเลย ศาลกล่าวทั้ง ๒ ตัดสินให้จำเลยออกจากห้องเช่าภายในกำหนด ๓ เดือนในเมื่อโจทก์ได้คืนเงิน ๕๐๐ บาทให้จำเลยแล้-ว จำเลยฏีกาในข้อกฎหมายว่า ตามสัญญาต้องแปลว่าการเช่ามีกำหนดเวลา และการที่โจทก์บอกเลิกสัญญาเช่า แปนการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต ศาลฏีกาเห็นว่า ตามสัญญาเช่ามิได้มีกำหนดเวลาเช่ากันไว้ และข้อที่จำเลยว่าโจทก์ใช้สิทธิไม่สุจริตนั้น ก็เห็นว่าเมื่อสัญญาเช่าไม่มีกำหนดเวลาเช่าแล้ว โจทก์ชอมที่จะบอกเลิกสัญญาเช่าเมื่อสุดระยะเวลาอันเปนกำหนดชำระค่าเช่าได้ทุกระยะทั้งโจทก์ก็ได้บอกให้จำเลยออกจากห้องเช่าถึง ๑ เดือนแล้-วดังนี้ จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 36/2474นายซ่งคิม แซ่ตัง เจ้าของยี่ห้อฮีเฮง หรือหลีเฮงโจทก์ยี่ห้อย่งกี่หรือย้องกี่ (นายฮาจุด แซ่จึง ผู้จัดการ)จำเลย ป.พ.พ. ม. 566, ม. 5 พ.ร.บ.ลักษณฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2469 เช่าห้องกันโดยไม่มีกำหนดกาล ผู้ให้เช่าจะบอกเลิกการให้เช่าได้เมื่อสุดระยะเวลาอันเปนกำหนดชำระค่าเช่าทุกระยะ การเช่าที่ไม่มีกำหนดเวลาเช่านั้น ผู้ให้เช่าจะบอกเลิกสัญญาเช่าเมื่อใด ไม่เรียกว่าผู้ให้เช่าใช้สิทธิไม่สุจริต ปัญหากฎหมายการแปลสัญญาเปนปัญหากฎหมายจำเลยเช่าห้องไปจากโจทก์โด-ยไม่มีกำหนดเวลาเช่า ซึ่งตามสัญญามีความว่า "โจทก์ได้รับเงินประจำจากจำเลยเปนเงิน ๕๐๐ บาทถ้วน ไม่บังคับกำหนดเวลาเช่าช้าหรือเร็ว แต่เมื่อย้ายไปจากที่เช่านี้ หรือถูกไฟไหม้ หรือผู้เช่าไม่พอใจเงินประจำนี้ต้-องคืนให้จำเลยรับไป" ต่อมาโจทก์ได้มีจดหมายบอกให้จำเลยออกจากห้องเช่าภายใน ๑ เดือน จำเลยไม่ออก โจทก์จึงขอให้ขับไล่จำเลย ศาลกล่าวทั้ง ๒ ตัดสินให้จำเลยออกจากห้องเช่าภายในกำหนด ๓ เดือนในเมื่อโจทก์ได้คืนเงิน ๕๐๐ บาทให้จำเลยแล้-ว จำเลยฏีกาในข้อกฎหมายว่า ตามสัญญาต้องแปลว่าการเช่ามีกำหนดเวลา และการที่โจทก์บอกเลิกสัญญาเช่า แปนการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต ศาลฏีกาเห็นว่า ตามสัญญาเช่ามิได้มีกำหนดเวลาเช่ากันไว้ และข้อที่จำเลยว่าโจทก์ใช้สิทธิไม่สุจริตนั้น ก็เห็นว่าเมื่อสัญญาเช่าไม่มีกำหนดเวลาเช่าแล้ว โจทก์ชอมที่จะบอกเลิกสัญญาเช่าเมื่อสุดระยะเวลาอันเปนกำหนดชำระค่าเช่าได้ทุกระยะทั้งโจทก์ก็ได้บอกให้จำเลยออกจากห้องเช่าถึง ๑ เดือนแล้-วดังนี้ จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง(นล-หริศ-วิกรม)ศาลชั้นต้น - นายประมูล สุวรรณศรีศาลอุทธรณ์ - พระสุธรรมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ