คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 82/2501หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง 2 สมคบกันลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา ม. 335(7) จำเลยที่ 2 รับสารภาพว่า ทำการลักทรัพย์แต่ผู้เดียว ไม่ได้สมคบกับจำเลยที่ 1 แต่ศาลจดรายงานพิจารณาว่า จำเลยที่ 2 รับสารภาพตลอดข้อหาและให้โจทก์แยกฟ้องจำเลยที่ 1 ซึ่งปฏิเสธ เมื่อโจทก์ไม่สืบพยาน คดีก็ฟังได้เพียงว่า จำเลยที่ 2 ลักทรัพย์แต่ผู้เดียว ตาม ม.334 คงลงโทษจำเลยที่ 2 ได้ตาม ม.334 เท่านั้น โดยเป็นที่เห็นได้ว่าข้อความที่ศาลจดไว้ในรายงานพิจารณานั้นเป็นถ้อยคำของศาลเอง มิใช่เป็นการที่จำเลยที่ 2 ขอให้การใหม่ เพราะไม่มีข้อความใดว่าจำเลยที่ 2 ขอให้การใหม่สละข้อต่อสู้ที่ให้การไว้แต่เดิมเลยเรื่อง ลักทรัพย์ โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง ๒ สมคบกันลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๕(๗),๘๓ จำเลยที่ ๑ ปฏิเสธ จำเลยที่ ๒รับสารภาพแต่กล่าวว่า ได้ทำการลักทรัพย์ผู้เดียว โดยจำเลยที่ ๑ มิได้ลักด้วย ศาลสั่งให้โจทก์ แยกฟ้องจำเลยที่ ๑ เป็นคดีใหม่ และตัดสินคดีเฉพาะจำเลยที่ ๒ ที่รับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๒ ผิดตามประมวลกฎหมายอาญา ม.๓๓๕(๗), ๘๓ จำคุก ๓ ปี รับลดกึ่งตามม. ๗๘ คงจำคุก ๑ ปี ๖ เดือน จำเลยที่ ๒ อุทธรณ์ขอลดหย่อนผ่อนโทษ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแล้วเห็นว่า ศาลชั้นต้นวางโทษจำเลยที่ ๒ ตาม ม.๓๓๕(๗) นั้นยังไม่ถูกต้อง เพราะจำเลยที่ ๒ ว่าทำการลักแต่ผู้เดียวซึ่งเป็นความผิดตาม ม.๓๓๔ จึงพิพากษาแก้ว่า จำเลยที่ ๒ ผิด ม.๓๓๔ จำคุก ๒ ปี ลดรับกึ่งตาม ม.๗๘ คงจำคุก ๑ ปี โจทก์ฎีกาว่าจำเลยที่ ๒ ควรมีผิดตาม ม.๓๓๕(๗) เพราะจำเลยรับสารภาพตลอดข้อหา ดังปรากฎในรายงานพิจารณาลงวันที่ ๖ สิงหาคม ๒๕๐๐ ศาลฎีกาพิเคราะห์รายงานพิจารณาลงวันที่ ๖ สิงหาคม ๒๕๐๐ แล้ว เห็นว่าข้อความที่ศาลจดว่า จำเลยที่ ๒ รับสารภาพตลอดข้อหานั้นเป็นถ้อยคำชองศาลเอง มิใช่เป็นการที่จำเลยที่ ๒ ขอให้การใหม่ เพราะไม่มีข้อความใดว่าจำเลยขอให้การใหม่ สละข้อต่อสู้ที่ให้การไว้แต่เดิมเลย ฉะนั้น เมื่อโจทก์ไม่สืบพยาน ก็ต้องฟังว่าจำเลยที่ ๒ ทำผิดแต่ผู้เดียว พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 82/2501อัยการ กรมอัยการโจทก์นายคิ้ม แซ่ก๊วย ที่ 1, นายกิมพัว แซ่ลี้ที่ 2จำเลย ป.วิ.อ. ม. 176 ป.อ. ม. 334, ม. 335 (7)โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง 2 สมคบกันลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา ม. 335(7) จำเลยที่ 2 รับสารภาพว่า ทำการลักทรัพย์แต่ผู้เดียว ไม่ได้สมคบกับจำเลยที่ 1 แต่ศาลจดรายงานพิจารณาว่า จำเลยที่ 2 รับสารภาพตลอดข้อหาและให้โจทก์แยกฟ้องจำเลยที่ 1 ซึ่งปฏิเสธ เมื่อโจทก์ไม่สืบพยาน คดีก็ฟังได้เพียงว่า จำเลยที่ 2 ลักทรัพย์แต่ผู้เดียว ตาม ม.334 คงลงโทษจำเลยที่ 2 ได้ตาม ม.334 เท่านั้น โดยเป็นที่เห็นได้ว่าข้อความที่ศาลจดไว้ในรายงานพิจารณานั้นเป็นถ้อยคำของศาลเอง มิใช่เป็นการที่จำเลยที่ 2 ขอให้การใหม่ เพราะไม่มีข้อความใดว่าจำเลยที่ 2 ขอให้การใหม่สละข้อต่อสู้ที่ให้การไว้แต่เดิมเลยเรื่อง ลักทรัพย์ โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง ๒ สมคบกันลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๕(๗),๘๓ จำเลยที่ ๑ ปฏิเสธ จำเลยที่ ๒รับสารภาพแต่กล่าวว่า ได้ทำการลักทรัพย์ผู้เดียว โดยจำเลยที่ ๑ มิได้ลักด้วย ศาลสั่งให้โจทก์ แยกฟ้องจำเลยที่ ๑ เป็นคดีใหม่ และตัดสินคดีเฉพาะจำเลยที่ ๒ ที่รับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๒ ผิดตามประมวลกฎหมายอาญา ม.๓๓๕(๗), ๘๓ จำคุก ๓ ปี รับลดกึ่งตามม. ๗๘ คงจำคุก ๑ ปี ๖ เดือน จำเลยที่ ๒ อุทธรณ์ขอลดหย่อนผ่อนโทษ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแล้วเห็นว่า ศาลชั้นต้นวางโทษจำเลยที่ ๒ ตาม ม.๓๓๕(๗) นั้นยังไม่ถูกต้อง เพราะจำเลยที่ ๒ ว่าทำการลักแต่ผู้เดียวซึ่งเป็นความผิดตาม ม.๓๓๔ จึงพิพากษาแก้ว่า จำเลยที่ ๒ ผิด ม.๓๓๔ จำคุก ๒ ปี ลดรับกึ่งตาม ม.๗๘ คงจำคุก ๑ ปี โจทก์ฎีกาว่าจำเลยที่ ๒ ควรมีผิดตาม ม.๓๓๕(๗) เพราะจำเลยรับสารภาพตลอดข้อหา ดังปรากฎในรายงานพิจารณาลงวันที่ ๖ สิงหาคม ๒๕๐๐ ศาลฎีกาพิเคราะห์รายงานพิจารณาลงวันที่ ๖ สิงหาคม ๒๕๐๐ แล้ว เห็นว่าข้อความที่ศาลจดว่า จำเลยที่ ๒ รับสารภาพตลอดข้อหานั้นเป็นถ้อยคำชองศาลเอง มิใช่เป็นการที่จำเลยที่ ๒ ขอให้การใหม่ เพราะไม่มีข้อความใดว่าจำเลยขอให้การใหม่ สละข้อต่อสู้ที่ให้การไว้แต่เดิมเลย ฉะนั้น เมื่อโจทก์ไม่สืบพยาน ก็ต้องฟังว่าจำเลยที่ ๒ ทำผิดแต่ผู้เดียว พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(ประศาสน์วินิจฉัย-มนูภันย์วิมลสาร-พิบูลย์ไอศวรรย์)ศาลอาญา - นายสรรค์ สุชาติวุฒิศาลอุทธรณ์ - หลวงบริหารพินิจฉยกิจแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: เรื่อง ลักทรัพย์ โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง ๒ สมคบกันลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๕(๗),๘๓ จำเลยที่ ๑ ปฏิเสธ จำเลยที่ ๒รับสารภาพแต่กล่าวว่า ได้ทำการลักทรัพย์ผู้เดียว โดยจำเลยที่ ๑ มิได้ลักด้วย ศาลสั่งให้โจทก์ แยกฟ้องจำเลยที่ ๑ เป็นคดีใหม่ และตัดสินคดีเฉพาะจำเลยที่ ๒ ที่รับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๒ ผิดตามประมวลกฎหมายอาญา ม.๓๓๕(๗), ๘๓ จำคุก ๓ ปี รับลดกึ่งตามม. ๗๘ คงจำคุก ๑ ปี ๖ เดือน จำเลยที่ ๒ อุทธรณ์ขอลดหย่อนผ่อนโทษ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแล้วเห็นว่า ศาลชั้นต้นวางโทษจำเลยที่ ๒ ตาม ม.๓๓๕(๗) นั้นยังไม่ถูกต้อง เพราะจำเลยที่ ๒ ว่าทำการลักแต่ผู้เดียวซึ่งเป็นความผิดตาม ม.๓๓๔ จึงพิพากษาแก้ว่า จำเลยที่ ๒ ผิด ม.๓๓๔ จำคุก ๒ ปี ลดรับกึ่งตาม ม.๗๘ คงจำคุก ๑ ปี โจทก์ฎีกาว่าจำเลยที่ ๒ ควรมีผิดตาม ม.๓๓๕(๗) เพราะจำเลยรับสารภาพตลอดข้อหา ดังปรากฎในรายงานพิจารณาลงวันที่ ๖ สิงหาคม ๒๕๐๐ ศาลฎีกาพิเคราะห์รายงานพิจารณาลงวันที่ ๖ สิงหาคม ๒๕๐๐ แล้ว เห็นว่าข้อความที่ศาลจดว่า จำเลยที่ ๒ รับสารภาพตลอดข้อหานั้นเป็นถ้อยคำชองศาลเอง มิใช่เป็นการที่จำเลยที่ ๒ ขอให้การใหม่ เพราะไม่มีข้อความใดว่าจำเลยขอให้การใหม่ สละข้อต่อสู้ที่ให้การไว้แต่เดิมเลย ฉะนั้น เมื่อโจทก์ไม่สืบพยาน ก็ต้องฟังว่าจำเลยที่ ๒ ทำผิดแต่ผู้เดียว พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 82/2501อัยการ กรมอัยการโจทก์นายคิ้ม แซ่ก๊วย ที่ 1, นายกิมพัว แซ่ลี้ที่ 2จำเลย ป.วิ.อ. ม. 176 ป.อ. ม. 334, ม. 335 (7)โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง 2 สมคบกันลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา ม. 335(7) จำเลยที่ 2 รับสารภาพว่า ทำการลักทรัพย์แต่ผู้เดียว ไม่ได้สมคบกับจำเลยที่ 1 แต่ศาลจดรายงานพิจารณาว่า จำเลยที่ 2 รับสารภาพตลอดข้อหาและให้โจทก์แยกฟ้องจำเลยที่ 1 ซึ่งปฏิเสธ เมื่อโจทก์ไม่สืบพยาน คดีก็ฟังได้เพียงว่า จำเลยที่ 2 ลักทรัพย์แต่ผู้เดียว ตาม ม.334 คงลงโทษจำเลยที่ 2 ได้ตาม ม.334 เท่านั้น โดยเป็นที่เห็นได้ว่าข้อความที่ศาลจดไว้ในรายงานพิจารณานั้นเป็นถ้อยคำของศาลเอง มิใช่เป็นการที่จำเลยที่ 2 ขอให้การใหม่ เพราะไม่มีข้อความใดว่าจำเลยที่ 2 ขอให้การใหม่สละข้อต่อสู้ที่ให้การไว้แต่เดิมเลยเรื่อง ลักทรัพย์ โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง ๒ สมคบกันลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๕(๗),๘๓ จำเลยที่ ๑ ปฏิเสธ จำเลยที่ ๒รับสารภาพแต่กล่าวว่า ได้ทำการลักทรัพย์ผู้เดียว โดยจำเลยที่ ๑ มิได้ลักด้วย ศาลสั่งให้โจทก์ แยกฟ้องจำเลยที่ ๑ เป็นคดีใหม่ และตัดสินคดีเฉพาะจำเลยที่ ๒ ที่รับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๒ ผิดตามประมวลกฎหมายอาญา ม.๓๓๕(๗), ๘๓ จำคุก ๓ ปี รับลดกึ่งตามม. ๗๘ คงจำคุก ๑ ปี ๖ เดือน จำเลยที่ ๒ อุทธรณ์ขอลดหย่อนผ่อนโทษ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแล้วเห็นว่า ศาลชั้นต้นวางโทษจำเลยที่ ๒ ตาม ม.๓๓๕(๗) นั้นยังไม่ถูกต้อง เพราะจำเลยที่ ๒ ว่าทำการลักแต่ผู้เดียวซึ่งเป็นความผิดตาม ม.๓๓๔ จึงพิพากษาแก้ว่า จำเลยที่ ๒ ผิด ม.๓๓๔ จำคุก ๒ ปี ลดรับกึ่งตาม ม.๗๘ คงจำคุก ๑ ปี โจทก์ฎีกาว่าจำเลยที่ ๒ ควรมีผิดตาม ม.๓๓๕(๗) เพราะจำเลยรับสารภาพตลอดข้อหา ดังปรากฎในรายงานพิจารณาลงวันที่ ๖ สิงหาคม ๒๕๐๐ ศาลฎีกาพิเคราะห์รายงานพิจารณาลงวันที่ ๖ สิงหาคม ๒๕๐๐ แล้ว เห็นว่าข้อความที่ศาลจดว่า จำเลยที่ ๒ รับสารภาพตลอดข้อหานั้นเป็นถ้อยคำชองศาลเอง มิใช่เป็นการที่จำเลยที่ ๒ ขอให้การใหม่ เพราะไม่มีข้อความใดว่าจำเลยขอให้การใหม่ สละข้อต่อสู้ที่ให้การไว้แต่เดิมเลย ฉะนั้น เมื่อโจทก์ไม่สืบพยาน ก็ต้องฟังว่าจำเลยที่ ๒ ทำผิดแต่ผู้เดียว พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(ประศาสน์วินิจฉัย-มนูภันย์วิมลสาร-พิบูลย์ไอศวรรย์)ศาลอาญา - นายสรรค์ สุชาติวุฒิศาลอุทธรณ์ - หลวงบริหารพินิจฉยกิจแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ