คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 479/2506หลักกฎหมาย: มารดาโจทก์ทำสัญญามัดจำขายสวนยางมรดกพิพาทให้แก่จำเลย โจทก์ซึ่งเป็นทายาทร่วมกับมารดาได้รู้เห็นยินยอมด้วย ทั้งได้รับเงินส่วนแบ่งค่าขายสวนยางพิพาทไปจากมารดาด้วยแล้ว โจทก์กลับมาฟ้องจำเลยอ้างว่าสวนยางเป็นของโจทก์ ดังนี้ ย่อมเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของสวนยางพิพาท ได้มาโดยได้รับมรดกจากบิดาผู้ตายเมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๙ และได้ตกลงกับนายซุ้ยมารดา ๆ ให้แก่โจทก์ โจทก์จึงครอบครองตลอดมา เมื่อเดือนธันวาคม ๒๕๐๓ จำเลยได้ฟ้องนางซุ้ยมารดาโจทก์คือ คดีแพ่งแดงที่ ๔๘๑/๒๕๐๓ โดยอ้างว่า นายซุ้ยได้ตกลงทำสัญญามัดจำขายที่สวนยางดังกล่าวให้จำเลย ซึ่งความจริงนางซุ้ยได้สละสิทธิไปมีสามีใหม่ ไม่เกี่ยวข้องกับที่สวนยางแปลงนี้แล้ว โจทก์ทราบจึงได้ร้องคัดค้าน แต่ในวันนัดไต่สวนคำร้อง ทนายของโจทก์ก็ป่วยและตัวโจทก์ก็ไม่ทราบเรื่อง ศาลจึงสั่งยกคำร้องของโจทก์ จำเลยกับนางซุ้ยจึงได้ทำยอมความโอนสวนยางพิพาทให้จำเลยเสีย โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ ขอให้ศาลพิพากษาว่าสวนยางพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเกี่ยวข้องกละขอให้พิพากษาว่าคำพิพากษาตามยอมคดีแพ่งแดงที่ ๔๘๑/๒๕๐๓ ไม่ผูกพันโจทก์ จำเลยให้การว่า ที่พิพาทเป็นของนางซุ้ยมารดาโจทก์ หาใช่ของโจทก์ไม่ นางซุ้ยทำสัญญารับมัดจำขายให้จำเลยแล้วโดยโจทก์ก็ทราบดีในการทำสัญญานี้ ทั้งโจทก์ก็ได้รับราคาสวนไปจากนางซุ้ยถึง ๖,๐๐๐ บาท คดีโจทก์ขาดอายุความและเป็นฟ้องซ้ำ ทั้งโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเข้าเกี่ยวข้อง คำพิพากษาคดีแพ่งแดงที่ ๔๘๑/๒๕๐๓ ไม่ผูกพันโจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์นำสืบไม่ตรงกับที่ฟ้อง และที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่านางซุ้ยมารดาได้สละสิทธิยอมแบ่งที่พิพาทให้เป็นของโจทก์มาช้านานแล้วนนั้นเป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริงคลาดเคลื่อนจากคำพยานที่ปรากฏในสำนวน เพราะโจทก์เบิกความรับว่าบิดาตายแล้วถึง ๓ ปี นางซุ้ยจึงได้ออกจากที่พิพาทไปมีสามีใหม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยเชื่อตามคำพยานจำเลยและฟังข้อเท็จจริงว่า เมื่อนางซุ้ยทำสัญญามัดจำขายสวนยางพิพาทให้จำเลยนั้น โจทก์ได้รู้เห็นยินยอมจริง ทั้งได้รับเงินส่วนแบ่งไปจากนางซุ้ยมารดาค่าขายสวนยางพิพาทไป ๖,๐๐๐ บาทด้วย ฉะนั้น การที่โจทก์กลับมาฟ้องจำเลยอ้างว่าสวนยางพิพาทเป็นของโจทก์นั้น จึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต พิพากษากลับคำพิพากษาศาลล่างทั้งสองโดยให้ยกฟ้องโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 479/2506นายเหลื่อม สิทธิชัยโจทก์นายเอื้อม อ่อนสนิทล. ป.พ.พ. ม. 5, ม. 1361มารดาโจทก์ทำสัญญามัดจำขายสวนยางมรดกพิพาทให้แก่จำเลย โจทก์ซึ่งเป็นทายาทร่วมกับมารดาได้รู้เห็นยินยอมด้วย ทั้งได้รับเงินส่วนแบ่งค่าขายสวนยางพิพาทไปจากมารดาด้วยแล้ว โจทก์กลับมาฟ้องจำเลยอ้างว่าสวนยางเป็นของโจทก์ ดังนี้ ย่อมเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของสวนยางพิพาท ได้มาโดยได้รับมรดกจากบิดาผู้ตายเมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๙ และได้ตกลงกับนายซุ้ยมารดา ๆ ให้แก่โจทก์ โจทก์จึงครอบครองตลอดมา เมื่อเดือนธันวาคม ๒๕๐๓ จำเลยได้ฟ้องนางซุ้ยมารดาโจทก์คือ คดีแพ่งแดงที่ ๔๘๑/๒๕๐๓ โดยอ้างว่า นายซุ้ยได้ตกลงทำสัญญามัดจำขายที่สวนยางดังกล่าวให้จำเลย ซึ่งความจริงนางซุ้ยได้สละสิทธิไปมีสามีใหม่ ไม่เกี่ยวข้องกับที่สวนยางแปลงนี้แล้ว โจทก์ทราบจึงได้ร้องคัดค้าน แต่ในวันนัดไต่สวนคำร้อง ทนายของโจทก์ก็ป่วยและตัวโจทก์ก็ไม่ทราบเรื่อง ศาลจึงสั่งยกคำร้องของโจทก์ จำเลยกับนางซุ้ยจึงได้ทำยอมความโอนสวนยางพิพาทให้จำเลยเสีย โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ ขอให้ศาลพิพากษาว่าสวนยางพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเกี่ยวข้องกละขอให้พิพากษาว่าคำพิพากษาตามยอมคดีแพ่งแดงที่ ๔๘๑/๒๕๐๓ ไม่ผูกพันโจทก์ จำเลยให้การว่า ที่พิพาทเป็นของนางซุ้ยมารดาโจทก์ หาใช่ของโจทก์ไม่ นางซุ้ยทำสัญญารับมัดจำขายให้จำเลยแล้วโดยโจทก์ก็ทราบดีในการทำสัญญานี้ ทั้งโจทก์ก็ได้รับราคาสวนไปจากนางซุ้ยถึง ๖,๐๐๐ บาท คดีโจทก์ขาดอายุความและเป็นฟ้องซ้ำ ทั้งโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเข้าเกี่ยวข้อง คำพิพากษาคดีแพ่งแดงที่ ๔๘๑/๒๕๐๓ ไม่ผูกพันโจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์นำสืบไม่ตรงกับที่ฟ้อง และที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่านางซุ้ยมารดาได้สละสิทธิยอมแบ่งที่พิพาทให้เป็นของโจทก์มาช้านานแล้วนนั้นเป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริงคลาดเคลื่อนจากคำพยานที่ปรากฏในสำนวน เพราะโจทก์เบิกความรับว่าบิดาตายแล้วถึง ๓ ปี นางซุ้ยจึงได้ออกจากที่พิพาทไปมีสามีใหม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยเชื่อตามคำพยานจำเลยและฟังข้อเท็จจริงว่า เมื่อนางซุ้ยทำสัญญามัดจำขายสวนยางพิพาทให้จำเลยนั้น โจทก์ได้รู้เห็นยินยอมจริง ทั้งได้รับเงินส่วนแบ่งไปจากนางซุ้ยมารดาค่าขายสวนยางพิพาทไป ๖,๐๐๐ บาทด้วย ฉะนั้น การที่โจทก์กลับมาฟ้องจำเลยอ้างว่าสวนยางพิพาทเป็นของโจทก์นั้น จึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต พิพากษากลับคำพิพากษาศาลล่างทั้งสองโดยให้ยกฟ้องโจทก์เสีย(สำราญ ศิริพันธ์-ชวน สิงหลกะ-คร้าม สิวายะวิโรจน์)ศาลจังหวัดตรัง - นายไพบูลย์ นิมิตกุลศาลอุทธรณ์ - นายไฉน บุญยกแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของสวนยางพิพาท ได้มาโดยได้รับมรดกจากบิดาผู้ตายเมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๙ และได้ตกลงกับนายซุ้ยมารดา ๆ ให้แก่โจทก์ โจทก์จึงครอบครองตลอดมา เมื่อเดือนธันวาคม ๒๕๐๓ จำเลยได้ฟ้องนางซุ้ยมารดาโจทก์คือ คดีแพ่งแดงที่ ๔๘๑/๒๕๐๓ โดยอ้างว่า นายซุ้ยได้ตกลงทำสัญญามัดจำขายที่สวนยางดังกล่าวให้จำเลย ซึ่งความจริงนางซุ้ยได้สละสิทธิไปมีสามีใหม่ ไม่เกี่ยวข้องกับที่สวนยางแปลงนี้แล้ว โจทก์ทราบจึงได้ร้องคัดค้าน แต่ในวันนัดไต่สวนคำร้อง ทนายของโจทก์ก็ป่วยและตัวโจทก์ก็ไม่ทราบเรื่อง ศาลจึงสั่งยกคำร้องของโจทก์ จำเลยกับนางซุ้ยจึงได้ทำยอมความโอนสวนยางพิพาทให้จำเลยเสีย โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ ขอให้ศาลพิพากษาว่าสวนยางพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเกี่ยวข้องกละขอให้พิพากษาว่าคำพิพากษาตามยอมคดีแพ่งแดงที่ ๔๘๑/๒๕๐๓ ไม่ผูกพันโจทก์ จำเลยให้การว่า ที่พิพาทเป็นของนางซุ้ยมารดาโจทก์ หาใช่ของโจทก์ไม่ นางซุ้ยทำสัญญารับมัดจำขายให้จำเลยแล้วโดยโจทก์ก็ทราบดีในการทำสัญญานี้ ทั้งโจทก์ก็ได้รับราคาสวนไปจากนางซุ้ยถึง ๖,๐๐๐ บาท คดีโจทก์ขาดอายุความและเป็นฟ้องซ้ำ ทั้งโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเข้าเกี่ยวข้อง คำพิพากษาคดีแพ่งแดงที่ ๔๘๑/๒๕๐๓ ไม่ผูกพันโจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์นำสืบไม่ตรงกับที่ฟ้อง และที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่านางซุ้ยมารดาได้สละสิทธิยอมแบ่งที่พิพาทให้เป็นของโจทก์มาช้านานแล้วนนั้นเป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริงคลาดเคลื่อนจากคำพยานที่ปรากฏในสำนวน เพราะโจทก์เบิกความรับว่าบิดาตายแล้วถึง ๓ ปี นางซุ้ยจึงได้ออกจากที่พิพาทไปมีสามีใหม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยเชื่อตามคำพยานจำเลยและฟังข้อเท็จจริงว่า เมื่อนางซุ้ยทำสัญญามัดจำขายสวนยางพิพาทให้จำเลยนั้น โจทก์ได้รู้เห็นยินยอมจริง ทั้งได้รับเงินส่วนแบ่งไปจากนางซุ้ยมารดาค่าขายสวนยางพิพาทไป ๖,๐๐๐ บาทด้วย ฉะนั้น การที่โจทก์กลับมาฟ้องจำเลยอ้างว่าสวนยางพิพาทเป็นของโจทก์นั้น จึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต พิพากษากลับคำพิพากษาศาลล่างทั้งสองโดยให้ยกฟ้องโจทก์เสีย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 479/2506นายเหลื่อม สิทธิชัยโจทก์นายเอื้อม อ่อนสนิทล. ป.พ.พ. ม. 5, ม. 1361มารดาโจทก์ทำสัญญามัดจำขายสวนยางมรดกพิพาทให้แก่จำเลย โจทก์ซึ่งเป็นทายาทร่วมกับมารดาได้รู้เห็นยินยอมด้วย ทั้งได้รับเงินส่วนแบ่งค่าขายสวนยางพิพาทไปจากมารดาด้วยแล้ว โจทก์กลับมาฟ้องจำเลยอ้างว่าสวนยางเป็นของโจทก์ ดังนี้ ย่อมเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของสวนยางพิพาท ได้มาโดยได้รับมรดกจากบิดาผู้ตายเมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๙ และได้ตกลงกับนายซุ้ยมารดา ๆ ให้แก่โจทก์ โจทก์จึงครอบครองตลอดมา เมื่อเดือนธันวาคม ๒๕๐๓ จำเลยได้ฟ้องนางซุ้ยมารดาโจทก์คือ คดีแพ่งแดงที่ ๔๘๑/๒๕๐๓ โดยอ้างว่า นายซุ้ยได้ตกลงทำสัญญามัดจำขายที่สวนยางดังกล่าวให้จำเลย ซึ่งความจริงนางซุ้ยได้สละสิทธิไปมีสามีใหม่ ไม่เกี่ยวข้องกับที่สวนยางแปลงนี้แล้ว โจทก์ทราบจึงได้ร้องคัดค้าน แต่ในวันนัดไต่สวนคำร้อง ทนายของโจทก์ก็ป่วยและตัวโจทก์ก็ไม่ทราบเรื่อง ศาลจึงสั่งยกคำร้องของโจทก์ จำเลยกับนางซุ้ยจึงได้ทำยอมความโอนสวนยางพิพาทให้จำเลยเสีย โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ ขอให้ศาลพิพากษาว่าสวนยางพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเกี่ยวข้องกละขอให้พิพากษาว่าคำพิพากษาตามยอมคดีแพ่งแดงที่ ๔๘๑/๒๕๐๓ ไม่ผูกพันโจทก์ จำเลยให้การว่า ที่พิพาทเป็นของนางซุ้ยมารดาโจทก์ หาใช่ของโจทก์ไม่ นางซุ้ยทำสัญญารับมัดจำขายให้จำเลยแล้วโดยโจทก์ก็ทราบดีในการทำสัญญานี้ ทั้งโจทก์ก็ได้รับราคาสวนไปจากนางซุ้ยถึง ๖,๐๐๐ บาท คดีโจทก์ขาดอายุความและเป็นฟ้องซ้ำ ทั้งโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเข้าเกี่ยวข้อง คำพิพากษาคดีแพ่งแดงที่ ๔๘๑/๒๕๐๓ ไม่ผูกพันโจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์นำสืบไม่ตรงกับที่ฟ้อง และที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่านางซุ้ยมารดาได้สละสิทธิยอมแบ่งที่พิพาทให้เป็นของโจทก์มาช้านานแล้วนนั้นเป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริงคลาดเคลื่อนจากคำพยานที่ปรากฏในสำนวน เพราะโจทก์เบิกความรับว่าบิดาตายแล้วถึง ๓ ปี นางซุ้ยจึงได้ออกจากที่พิพาทไปมีสามีใหม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยเชื่อตามคำพยานจำเลยและฟังข้อเท็จจริงว่า เมื่อนางซุ้ยทำสัญญามัดจำขายสวนยางพิพาทให้จำเลยนั้น โจทก์ได้รู้เห็นยินยอมจริง ทั้งได้รับเงินส่วนแบ่งไปจากนางซุ้ยมารดาค่าขายสวนยางพิพาทไป ๖,๐๐๐ บาทด้วย ฉะนั้น การที่โจทก์กลับมาฟ้องจำเลยอ้างว่าสวนยางพิพาทเป็นของโจทก์นั้น จึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต พิพากษากลับคำพิพากษาศาลล่างทั้งสองโดยให้ยกฟ้องโจทก์เสีย(สำราญ ศิริพันธ์-ชวน สิงหลกะ-คร้าม สิวายะวิโรจน์)ศาลจังหวัดตรัง - นายไพบูลย์ นิมิตกุลศาลอุทธรณ์ - นายไฉน บุญยกแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ