คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3820/2526หลักกฎหมาย: แผงลอยพิพาทอยู่ในตลาดซึ่งเป็นที่ขายของจำพวกอาหารมีลักษณะเป็นพื้นและฝากั้นแบ่งเป็นช่อง ๆ ซึ่งเป็นที่วางของขายบนพื้นดิน ประกอบกับคำฟ้องของโจทก์บรรยายว่าจำเลยทั้งสี่ร่วมกันขนสินค้าเข้าไปขายในที่พิพาทอีกอันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของโจทก์ คำว่าที่พิพาทตามคำฟ้องจึงมีความหมายอยู่ในตัวว่าเป็นพื้นดิน ฉะนั้นแผงลอยพิพาทตามฟ้องจึงหมายถึงพื้นดินอันเป็นที่ตั้งของแผงลอยจึงเป็นอสังหาริมทรัพย์ มิใช่แผงลอยทั่วๆ ไปโจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นผู้ครอบครองอสังหาริมทรัพย์คือแผงลอยสำหรับวางขายของในบริเวณชั้นล่างของตลาดวโรรส อันเป็นที่พิพาทในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ ๒๓๖/๒๕๒๑ ของศาลจังหวัดเชียงใหม่ซึ่งโจทก์จำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความและศาลมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดตามสัญญาประนีประนอมยอมความนั้นแล้ว ในระหว่างการบังคับคดีดังกล่าว เมื่อวันที่ ๒๒ พฤษภาคม ๒๕๒๔ เวลา ๑๑.๑๕ นาฬิกา เจ้าพนักงานศาลจังหวัดเชียงใหม่ไปตรวจสอบที่พิพาทตามคำสั่งศาล ปรากฏว่าจำเลยที่ ๓ และจำเลยที่ ๔ ซึ่งเป็นบุตรของจำเลยที่ ๓ ได้ขนย้ายสินค้าและสิ่งของต่าง ๆ ออกจากที่พิพาท และจำเลยที่ ๔ ได้ทำหนังสือรับรองว่าได้สละสิทธิครอบครองในที่พิพาทแล้ว ในวันเดียวกันนั้นเองเวลา ๑๕ นาฬิกา จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันขนสินค้าเข้าไปขายในที่พิพาทอันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของโจทก์โดยปกติสุข เหตุเกิดที่ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๓ และ ๓๖๒ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้อง คดีมีมูลและรับประทับฟ้องของโจทก์ จำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยที่ ๑ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๒ จำคุก ๔ เดือน ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุกจำเลยที่ ๑ ไว้ ๒ เดือน ยกฟ้องจำเลยที่ ๒, ๓ และ ๔ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วพิพากษาว่าโดยสภาพของแผงลอยทั่ว ๆ ไป ย่อมหมายความว่าเป็นสังหาริมทรัพย์ แต่โจทก์มิได้นำสืบให้เห็นว่าแผงลอยดังกล่าวเป็นอสังหาริมทรัพย์ ลงโทษจำเลยที่ ๑ ไม่ได้ พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ ด้วย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าแผงลอยพิพาทอยู่ในตลาดวโรรสซึ่งเป็นที่ขายของประเภทอาหารมีลักษณะเป็นพื้นและมีฝากั้นแบ่งเป็นช่อง ๆ ซึ่งเป็นที่วางของขายบนพื้นดิน ประกอบกับตามคำฟ้องของโจทก์ ได้บรรยายว่าจำเลยทั้งสี่ร่วมกันขนสินค้าเข้าไปขายในที่พิพาทอีกอันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของโจทก์คำว่าที่พิพาทตามคำฟ้องของโจทก์จึงมีความหมายอยู่ในตัวว่าเป็นพื้นดินฉะนั้นแผงลอยที่พิพาทตามฟ้องจึงหมายถึงพื้นดินอันเป็นที่ตั้งของแผงลอย จึงเป็นอสังหาริมทรัพย์มิใช่แผงลอยทั่ว ๆ ไป แต่โดยเหตุที่ศาลอุทธรณ์ยังมิได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าจำเลยกระทำผิดตามฟ้องหรือไม่ จึงเห็นควรย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชี้ขาดปัญหานี้ พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3820/2526นางบัวเขียว บุญยะกมลโจทก์นางสุนีย์ ฤทธิ์อุดม กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 362แผงลอยพิพาทอยู่ในตลาดซึ่งเป็นที่ขายของจำพวกอาหารมีลักษณะเป็นพื้นและฝากั้นแบ่งเป็นช่อง ๆ ซึ่งเป็นที่วางของขายบนพื้นดิน ประกอบกับคำฟ้องของโจทก์บรรยายว่าจำเลยทั้งสี่ร่วมกันขนสินค้าเข้าไปขายในที่พิพาทอีกอันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของโจทก์ คำว่าที่พิพาทตามคำฟ้องจึงมีความหมายอยู่ในตัวว่าเป็นพื้นดิน ฉะนั้นแผงลอยพิพาทตามฟ้องจึงหมายถึงพื้นดินอันเป็นที่ตั้งของแผงลอยจึงเป็นอสังหาริมทรัพย์ มิใช่แผงลอยทั่วๆ ไปโจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นผู้ครอบครองอสังหาริมทรัพย์คือแผงลอยสำหรับวางขายของในบริเวณชั้นล่างของตลาดวโรรส อันเป็นที่พิพาทในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ ๒๓๖/๒๕๒๑ ของศาลจังหวัดเชียงใหม่ซึ่งโจทก์จำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความและศาลมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดตามสัญญาประนีประนอมยอมความนั้นแล้ว ในระหว่างการบังคับคดีดังกล่าว เมื่อวันที่ ๒๒ พฤษภาคม ๒๕๒๔ เวลา ๑๑.๑๕ นาฬิกา เจ้าพนักงานศาลจังหวัดเชียงใหม่ไปตรวจสอบที่พิพาทตามคำสั่งศาล ปรากฏว่าจำเลยที่ ๓ และจำเลยที่ ๔ ซึ่งเป็นบุตรของจำเลยที่ ๓ ได้ขนย้ายสินค้าและสิ่งของต่าง ๆ ออกจากที่พิพาท และจำเลยที่ ๔ ได้ทำหนังสือรับรองว่าได้สละสิทธิครอบครองในที่พิพาทแล้ว ในวันเดียวกันนั้นเองเวลา ๑๕ นาฬิกา จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันขนสินค้าเข้าไปขายในที่พิพาทอันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของโจทก์โดยปกติสุข เหตุเกิดที่ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๓ และ ๓๖๒ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้อง คดีมีมูลและรับประทับฟ้องของโจทก์ จำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยที่ ๑ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๒ จำคุก ๔ เดือน ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุกจำเลยที่ ๑ ไว้ ๒ เดือน ยกฟ้องจำเลยที่ ๒, ๓ และ ๔ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วพิพากษาว่าโดยสภาพของแผงลอยทั่ว ๆ ไป ย่อมหมายความว่าเป็นสังหาริมทรัพย์ แต่โจทก์มิได้นำสืบให้เห็นว่าแผงลอยดังกล่าวเป็นอสังหาริมทรัพย์ ลงโทษจำเลยที่ ๑ ไม่ได้ พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ ด้วย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าแผงลอยพิพาทอยู่ในตลาดวโรรสซึ่งเป็นที่ขายของประเภทอาหารมีลักษณะเป็นพื้นและมีฝากั้นแบ่งเป็นช่อง ๆ ซึ่งเป็นที่วางของขายบนพื้นดิน ประกอบกับตามคำฟ้องของโจทก์ ได้บรรยายว่าจำเลยทั้งสี่ร่วมกันขนสินค้าเข้าไปขายในที่พิพาทอีกอันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของโจทก์คำว่าที่พิพาทตามคำฟ้องของโจทก์จึงมีความหมายอยู่ในตัวว่าเป็นพื้นดินฉะนั้นแผงลอยที่พิพาทตามฟ้องจึงหมายถึงพื้นดินอันเป็นที่ตั้งของแผงลอย จึงเป็นอสังหาริมทรัพย์มิใช่แผงลอยทั่ว ๆ ไป แต่โดยเหตุที่ศาลอุทธรณ์ยังมิได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าจำเลยกระทำผิดตามฟ้องหรือไม่ จึงเห็นควรย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชี้ขาดปัญหานี้ พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี(สุชาติ จิวะชาติ-พิศิษฏ์ เทศะบำรุง-วีระ ทรัพยไพศาล)ศาลชั้นต้น - นายจรินทร์ ตันตยาคมศาลอุทธรณ์ - นายสาระ เสาวมลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นผู้ครอบครองอสังหาริมทรัพย์คือแผงลอยสำหรับวางขายของในบริเวณชั้นล่างของตลาดวโรรส อันเป็นที่พิพาทในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ ๒๓๖/๒๕๒๑ ของศาลจังหวัดเชียงใหม่ซึ่งโจทก์จำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความและศาลมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดตามสัญญาประนีประนอมยอมความนั้นแล้ว ในระหว่างการบังคับคดีดังกล่าว เมื่อวันที่ ๒๒ พฤษภาคม ๒๕๒๔ เวลา ๑๑.๑๕ นาฬิกา เจ้าพนักงานศาลจังหวัดเชียงใหม่ไปตรวจสอบที่พิพาทตามคำสั่งศาล ปรากฏว่าจำเลยที่ ๓ และจำเลยที่ ๔ ซึ่งเป็นบุตรของจำเลยที่ ๓ ได้ขนย้ายสินค้าและสิ่งของต่าง ๆ ออกจากที่พิพาท และจำเลยที่ ๔ ได้ทำหนังสือรับรองว่าได้สละสิทธิครอบครองในที่พิพาทแล้ว ในวันเดียวกันนั้นเองเวลา ๑๕ นาฬิกา จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันขนสินค้าเข้าไปขายในที่พิพาทอันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของโจทก์โดยปกติสุข เหตุเกิดที่ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๓ และ ๓๖๒ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้อง คดีมีมูลและรับประทับฟ้องของโจทก์ จำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยที่ ๑ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๒ จำคุก ๔ เดือน ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุกจำเลยที่ ๑ ไว้ ๒ เดือน ยกฟ้องจำเลยที่ ๒, ๓ และ ๔ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วพิพากษาว่าโดยสภาพของแผงลอยทั่ว ๆ ไป ย่อมหมายความว่าเป็นสังหาริมทรัพย์ แต่โจทก์มิได้นำสืบให้เห็นว่าแผงลอยดังกล่าวเป็นอสังหาริมทรัพย์ ลงโทษจำเลยที่ ๑ ไม่ได้ พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ ด้วย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าแผงลอยพิพาทอยู่ในตลาดวโรรสซึ่งเป็นที่ขายของประเภทอาหารมีลักษณะเป็นพื้นและมีฝากั้นแบ่งเป็นช่อง ๆ ซึ่งเป็นที่วางของขายบนพื้นดิน ประกอบกับตามคำฟ้องของโจทก์ ได้บรรยายว่าจำเลยทั้งสี่ร่วมกันขนสินค้าเข้าไปขายในที่พิพาทอีกอันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของโจทก์คำว่าที่พิพาทตามคำฟ้องของโจทก์จึงมีความหมายอยู่ในตัวว่าเป็นพื้นดินฉะนั้นแผงลอยที่พิพาทตามฟ้องจึงหมายถึงพื้นดินอันเป็นที่ตั้งของแผงลอย จึงเป็นอสังหาริมทรัพย์มิใช่แผงลอยทั่ว ๆ ไป แต่โดยเหตุที่ศาลอุทธรณ์ยังมิได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าจำเลยกระทำผิดตามฟ้องหรือไม่ จึงเห็นควรย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชี้ขาดปัญหานี้ พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3820/2526นางบัวเขียว บุญยะกมลโจทก์นางสุนีย์ ฤทธิ์อุดม กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 362แผงลอยพิพาทอยู่ในตลาดซึ่งเป็นที่ขายของจำพวกอาหารมีลักษณะเป็นพื้นและฝากั้นแบ่งเป็นช่อง ๆ ซึ่งเป็นที่วางของขายบนพื้นดิน ประกอบกับคำฟ้องของโจทก์บรรยายว่าจำเลยทั้งสี่ร่วมกันขนสินค้าเข้าไปขายในที่พิพาทอีกอันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของโจทก์ คำว่าที่พิพาทตามคำฟ้องจึงมีความหมายอยู่ในตัวว่าเป็นพื้นดิน ฉะนั้นแผงลอยพิพาทตามฟ้องจึงหมายถึงพื้นดินอันเป็นที่ตั้งของแผงลอยจึงเป็นอสังหาริมทรัพย์ มิใช่แผงลอยทั่วๆ ไปโจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นผู้ครอบครองอสังหาริมทรัพย์คือแผงลอยสำหรับวางขายของในบริเวณชั้นล่างของตลาดวโรรส อันเป็นที่พิพาทในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ ๒๓๖/๒๕๒๑ ของศาลจังหวัดเชียงใหม่ซึ่งโจทก์จำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความและศาลมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดตามสัญญาประนีประนอมยอมความนั้นแล้ว ในระหว่างการบังคับคดีดังกล่าว เมื่อวันที่ ๒๒ พฤษภาคม ๒๕๒๔ เวลา ๑๑.๑๕ นาฬิกา เจ้าพนักงานศาลจังหวัดเชียงใหม่ไปตรวจสอบที่พิพาทตามคำสั่งศาล ปรากฏว่าจำเลยที่ ๓ และจำเลยที่ ๔ ซึ่งเป็นบุตรของจำเลยที่ ๓ ได้ขนย้ายสินค้าและสิ่งของต่าง ๆ ออกจากที่พิพาท และจำเลยที่ ๔ ได้ทำหนังสือรับรองว่าได้สละสิทธิครอบครองในที่พิพาทแล้ว ในวันเดียวกันนั้นเองเวลา ๑๕ นาฬิกา จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันขนสินค้าเข้าไปขายในที่พิพาทอันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของโจทก์โดยปกติสุข เหตุเกิดที่ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๓ และ ๓๖๒ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้อง คดีมีมูลและรับประทับฟ้องของโจทก์ จำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยที่ ๑ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๒ จำคุก ๔ เดือน ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุกจำเลยที่ ๑ ไว้ ๒ เดือน ยกฟ้องจำเลยที่ ๒, ๓ และ ๔ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วพิพากษาว่าโดยสภาพของแผงลอยทั่ว ๆ ไป ย่อมหมายความว่าเป็นสังหาริมทรัพย์ แต่โจทก์มิได้นำสืบให้เห็นว่าแผงลอยดังกล่าวเป็นอสังหาริมทรัพย์ ลงโทษจำเลยที่ ๑ ไม่ได้ พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ ด้วย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าแผงลอยพิพาทอยู่ในตลาดวโรรสซึ่งเป็นที่ขายของประเภทอาหารมีลักษณะเป็นพื้นและมีฝากั้นแบ่งเป็นช่อง ๆ ซึ่งเป็นที่วางของขายบนพื้นดิน ประกอบกับตามคำฟ้องของโจทก์ ได้บรรยายว่าจำเลยทั้งสี่ร่วมกันขนสินค้าเข้าไปขายในที่พิพาทอีกอันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของโจทก์คำว่าที่พิพาทตามคำฟ้องของโจทก์จึงมีความหมายอยู่ในตัวว่าเป็นพื้นดินฉะนั้นแผงลอยที่พิพาทตามฟ้องจึงหมายถึงพื้นดินอันเป็นที่ตั้งของแผงลอย จึงเป็นอสังหาริมทรัพย์มิใช่แผงลอยทั่ว ๆ ไป แต่โดยเหตุที่ศาลอุทธรณ์ยังมิได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าจำเลยกระทำผิดตามฟ้องหรือไม่ จึงเห็นควรย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยชี้ขาดปัญหานี้ พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี(สุชาติ จิวะชาติ-พิศิษฏ์ เทศะบำรุง-วีระ ทรัพยไพศาล)ศาลชั้นต้น - นายจรินทร์ ตันตยาคมศาลอุทธรณ์ - นายสาระ เสาวมลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ