คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1012/2491หลักกฎหมาย: แม้ผู้รบอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น จะได้รับมอบหมายให้ลูกจ้างมีหน้าที่จำหน่ายฝิ่นแล้วก็ดี เมื่อลูกจ้างจำหน่ายฝิ่นแก่บุคคลที่ไม่มีใบอนุญาตที่เจ้าพนักงานกำหนดให้สูบฝิ่นได้ในร้าน ผู้รับใบอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นก็ต้องรับผิด (อ้างฎีกา 1218/80, 156 - 157/83)ความว่า จำเลยเป็นผู้รบใบอนุญาตตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น นายตั่งย้นซึ่งเป็นลูกจ้างและจำเลยที่ขายฝิ่น ได้ขายฝิ่นแก่บุคคลซึ่งไม่มีใบอนุญาตที่เจ้าพนักงานกำหนดให้สูบฝิ่นได้ในร้านฝิ่น โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๕ (ฉะบับที่ ๕) มาตรา ๕ พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๑ (ฉะบับที่ ๔) มาตรา ๖ ให้ปรับเรียงกะทงโทษรวม ๑๐๐ บาท ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับ ๕๐ บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยไม่ได้รู้เห็นในการกระทำผิดของลูกจ้าง จึงลงโทษไม่ได้ พิพากษากลับ ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยผู้รับใบอนุญาตไม่พ้นความรับผิดไปได้ แม้จำเลยจะได้อบให้ลูกจ้างของจำเลยมีหน้าที่ขายฝิ่นแล้วก็ดี เพราะ พ.ร.บ.ฝิ่น เป็นก.ม.พิเศษบัญญัติไว้ให้เป็นความผิดของผู้รับอนุญาตโดยฉะเพาะ จะนำหลัก ก.ม.ทั่วไปมาปรับกับคดีนี้หาได้ไม่ จำเลยมีผิดตามฟ้อง พิพากษากลับให้บังคับคดีไปตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1012/2491อัยยการสมุทรปราการโจทก์นางชิต สิทธิประเสริฐจำเลย ป.อ. ม. 11, ม. 43 พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2481 ม. 6 พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2485 ม. 5แม้ผู้รบอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น จะได้รับมอบหมายให้ลูกจ้างมีหน้าที่จำหน่ายฝิ่นแล้วก็ดี เมื่อลูกจ้างจำหน่ายฝิ่นแก่บุคคลที่ไม่มีใบอนุญาตที่เจ้าพนักงานกำหนดให้สูบฝิ่นได้ในร้าน ผู้รับใบอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นก็ต้องรับผิด (อ้างฎีกา 1218/80, 156 - 157/83)ความว่า จำเลยเป็นผู้รบใบอนุญาตตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น นายตั่งย้นซึ่งเป็นลูกจ้างและจำเลยที่ขายฝิ่น ได้ขายฝิ่นแก่บุคคลซึ่งไม่มีใบอนุญาตที่เจ้าพนักงานกำหนดให้สูบฝิ่นได้ในร้านฝิ่น โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๕ (ฉะบับที่ ๕) มาตรา ๕ พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๑ (ฉะบับที่ ๔) มาตรา ๖ ให้ปรับเรียงกะทงโทษรวม ๑๐๐ บาท ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับ ๕๐ บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยไม่ได้รู้เห็นในการกระทำผิดของลูกจ้าง จึงลงโทษไม่ได้ พิพากษากลับ ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยผู้รับใบอนุญาตไม่พ้นความรับผิดไปได้ แม้จำเลยจะได้อบให้ลูกจ้างของจำเลยมีหน้าที่ขายฝิ่นแล้วก็ดี เพราะ พ.ร.บ.ฝิ่น เป็นก.ม.พิเศษบัญญัติไว้ให้เป็นความผิดของผู้รับอนุญาตโดยฉะเพาะ จะนำหลัก ก.ม.ทั่วไปมาปรับกับคดีนี้หาได้ไม่ จำเลยมีผิดตามฟ้อง พิพากษากลับให้บังคับคดีไปตามศาลชั้นต้น(พิบูลย์ไอศวรรย์-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - นายเจริญ ไชยคุปต์ศาลอุทธรณ์ - พระมนูกิจวิมลอรรถแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ความว่า จำเลยเป็นผู้รบใบอนุญาตตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น นายตั่งย้นซึ่งเป็นลูกจ้างและจำเลยที่ขายฝิ่น ได้ขายฝิ่นแก่บุคคลซึ่งไม่มีใบอนุญาตที่เจ้าพนักงานกำหนดให้สูบฝิ่นได้ในร้านฝิ่น โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๕ (ฉะบับที่ ๕) มาตรา ๕ พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๑ (ฉะบับที่ ๔) มาตรา ๖ ให้ปรับเรียงกะทงโทษรวม ๑๐๐ บาท ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับ ๕๐ บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยไม่ได้รู้เห็นในการกระทำผิดของลูกจ้าง จึงลงโทษไม่ได้ พิพากษากลับ ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยผู้รับใบอนุญาตไม่พ้นความรับผิดไปได้ แม้จำเลยจะได้อบให้ลูกจ้างของจำเลยมีหน้าที่ขายฝิ่นแล้วก็ดี เพราะ พ.ร.บ.ฝิ่น เป็นก.ม.พิเศษบัญญัติไว้ให้เป็นความผิดของผู้รับอนุญาตโดยฉะเพาะ จะนำหลัก ก.ม.ทั่วไปมาปรับกับคดีนี้หาได้ไม่ จำเลยมีผิดตามฟ้อง พิพากษากลับให้บังคับคดีไปตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1012/2491อัยยการสมุทรปราการโจทก์นางชิต สิทธิประเสริฐจำเลย ป.อ. ม. 11, ม. 43 พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2481 ม. 6 พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2485 ม. 5แม้ผู้รบอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น จะได้รับมอบหมายให้ลูกจ้างมีหน้าที่จำหน่ายฝิ่นแล้วก็ดี เมื่อลูกจ้างจำหน่ายฝิ่นแก่บุคคลที่ไม่มีใบอนุญาตที่เจ้าพนักงานกำหนดให้สูบฝิ่นได้ในร้าน ผู้รับใบอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นก็ต้องรับผิด (อ้างฎีกา 1218/80, 156 - 157/83)ความว่า จำเลยเป็นผู้รบใบอนุญาตตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น นายตั่งย้นซึ่งเป็นลูกจ้างและจำเลยที่ขายฝิ่น ได้ขายฝิ่นแก่บุคคลซึ่งไม่มีใบอนุญาตที่เจ้าพนักงานกำหนดให้สูบฝิ่นได้ในร้านฝิ่น โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๕ (ฉะบับที่ ๕) มาตรา ๕ พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๑ (ฉะบับที่ ๔) มาตรา ๖ ให้ปรับเรียงกะทงโทษรวม ๑๐๐ บาท ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับ ๕๐ บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยไม่ได้รู้เห็นในการกระทำผิดของลูกจ้าง จึงลงโทษไม่ได้ พิพากษากลับ ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยผู้รับใบอนุญาตไม่พ้นความรับผิดไปได้ แม้จำเลยจะได้อบให้ลูกจ้างของจำเลยมีหน้าที่ขายฝิ่นแล้วก็ดี เพราะ พ.ร.บ.ฝิ่น เป็นก.ม.พิเศษบัญญัติไว้ให้เป็นความผิดของผู้รับอนุญาตโดยฉะเพาะ จะนำหลัก ก.ม.ทั่วไปมาปรับกับคดีนี้หาได้ไม่ จำเลยมีผิดตามฟ้อง พิพากษากลับให้บังคับคดีไปตามศาลชั้นต้น(พิบูลย์ไอศวรรย์-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - นายเจริญ ไชยคุปต์ศาลอุทธรณ์ - พระมนูกิจวิมลอรรถแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ