คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 47441หลักกฎหมาย: หนองสาธารณะที่ทางราชการหวงห้ามไว้เพื่อสาธารณประโยชน์สำหรับคนและสัตว์ใช้อาบกินร่วมกัน นั้นเป็นอำนาจหน้าที่ของกรมการอำเภอที่จะดูแลรักษาตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่พ.ศ.2457 มาตรา 122 ซึ่งต่อมาได้โอนมาเป็นอำนาจหน้าที่ของนายอำเภอตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดินพ.ศ.2495 มาตรา 40 วรรคสาม นายอำเภอจึงมีอำนาจออกคำสั่งให้ผู้บุกรุกหนองสาธารณประโยชน์ออกไปจากหนองนั้นได้ผู้ใดขัดขืนย่อมมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 368 พระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 มาตรา 122 มิได้ถูกยกเลิกหรือขัดแย้งกับประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา 8 และไม่ต้องด้วยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ.2497 มาตรา 4โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขัดขืนคำสั่งของนายอำเภอที่สั่งให้จำเลยออกไปจากหนองสาธารณประโยชน์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 368จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า อำนาจหน้าที่ของกรมการอำเภอหรือนายอำเภอตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457 มาตรา 122ได้ถูกยกเลิกไปโดยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497มาตรา 4 และประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา 8 ซึ่งเป็นอำนาจของอธิบดีกรมที่ดิน นายอำเภอไม่มีอำนาจออกคำสั่ง จึงพิพากษายกฟ้องโดยไม่ต้องวินิจฉัยข้อเท็จจริงโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้พิพากษาใหม่จำเลยฎีกาศาลฎีกาพิพากษายืน โดยข้อกฎหมายข้างต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 227 - 229/2504อัยการจังหวัดศรีสะเกษโจทก์นายวัง นครชัยจำเลยอัยการจังหวัดศรีสะเกษโจทก์นางเยอร์ วงสาลีจำเลยอัยการจังหวัดศรีสะเกษโจทก์นายสิงห์ แก่นจันทร์จำเลย ป.อ. ม. 368 พ.ร.บ.ลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 ม. 122 ป.ที่ดิน ม. 8 พ.ร.บ.ระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ.2495 ม. 40 วรรคสาม หนองสาธารณะที่ทางราชการหวงห้ามไว้เพื่อสาธารณประโยชน์สำหรับคนและสัตว์ใช้อาบกินร่วมกัน นั้นเป็นอำนาจหน้าที่ของกรมการอำเภอที่จะดูแลรักษาตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่พ.ศ.2457 มาตรา 122 ซึ่งต่อมาได้โอนมาเป็นอำนาจหน้าที่ของนายอำเภอตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดินพ.ศ.2495 มาตรา 40 วรรคสาม นายอำเภอจึงมีอำนาจออกคำสั่งให้ผู้บุกรุกหนองสาธารณประโยชน์ออกไปจากหนองนั้นได้ผู้ใดขัดขืนย่อมมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 368 พระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 มาตรา 122 มิได้ถูกยกเลิกหรือขัดแย้งกับประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา 8 และไม่ต้องด้วยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ.2497 มาตรา 4โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขัดขืนคำสั่งของนายอำเภอที่สั่งให้จำเลยออกไปจากหนองสาธารณประโยชน์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 368จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า อำนาจหน้าที่ของกรมการอำเภอหรือนายอำเภอตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457 มาตรา 122ได้ถูกยกเลิกไปโดยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497มาตรา 4 และประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา 8 ซึ่งเป็นอำนาจของอธิบดีกรมที่ดิน นายอำเภอไม่มีอำนาจออกคำสั่ง จึงพิพากษายกฟ้องโดยไม่ต้องวินิจฉัยข้อเท็จจริงโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้พิพากษาใหม่จำเลยฎีกาศาลฎีกาพิพากษายืน โดยข้อกฎหมายข้างต้น(คร้าม สิวายะวิโรจน์-ประกอบ หุตะสิงห์-พจน์ ปุษปาคม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขัดขืนคำสั่งของนายอำเภอที่สั่งให้จำเลยออกไปจากหนองสาธารณประโยชน์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 368จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า อำนาจหน้าที่ของกรมการอำเภอหรือนายอำเภอตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457 มาตรา 122ได้ถูกยกเลิกไปโดยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497มาตรา 4 และประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา 8 ซึ่งเป็นอำนาจของอธิบดีกรมที่ดิน นายอำเภอไม่มีอำนาจออกคำสั่ง จึงพิพากษายกฟ้องโดยไม่ต้องวินิจฉัยข้อเท็จจริงโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้พิพากษาใหม่จำเลยฎีกาศาลฎีกาพิพากษายืน โดยข้อกฎหมายข้างต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 227 - 229/2504อัยการจังหวัดศรีสะเกษโจทก์นายวัง นครชัยจำเลยอัยการจังหวัดศรีสะเกษโจทก์นางเยอร์ วงสาลีจำเลยอัยการจังหวัดศรีสะเกษโจทก์นายสิงห์ แก่นจันทร์จำเลย ป.อ. ม. 368 พ.ร.บ.ลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 ม. 122 ป.ที่ดิน ม. 8 พ.ร.บ.ระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ.2495 ม. 40 วรรคสาม หนองสาธารณะที่ทางราชการหวงห้ามไว้เพื่อสาธารณประโยชน์สำหรับคนและสัตว์ใช้อาบกินร่วมกัน นั้นเป็นอำนาจหน้าที่ของกรมการอำเภอที่จะดูแลรักษาตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่พ.ศ.2457 มาตรา 122 ซึ่งต่อมาได้โอนมาเป็นอำนาจหน้าที่ของนายอำเภอตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดินพ.ศ.2495 มาตรา 40 วรรคสาม นายอำเภอจึงมีอำนาจออกคำสั่งให้ผู้บุกรุกหนองสาธารณประโยชน์ออกไปจากหนองนั้นได้ผู้ใดขัดขืนย่อมมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 368 พระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 มาตรา 122 มิได้ถูกยกเลิกหรือขัดแย้งกับประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา 8 และไม่ต้องด้วยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ.2497 มาตรา 4โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขัดขืนคำสั่งของนายอำเภอที่สั่งให้จำเลยออกไปจากหนองสาธารณประโยชน์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 368จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า อำนาจหน้าที่ของกรมการอำเภอหรือนายอำเภอตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457 มาตรา 122ได้ถูกยกเลิกไปโดยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497มาตรา 4 และประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา 8 ซึ่งเป็นอำนาจของอธิบดีกรมที่ดิน นายอำเภอไม่มีอำนาจออกคำสั่ง จึงพิพากษายกฟ้องโดยไม่ต้องวินิจฉัยข้อเท็จจริงโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้พิพากษาใหม่จำเลยฎีกาศาลฎีกาพิพากษายืน โดยข้อกฎหมายข้างต้น(คร้าม สิวายะวิโรจน์-ประกอบ หุตะสิงห์-พจน์ ปุษปาคม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ