คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2368/2534หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยผู้นำสินค้าเข้าชำระเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนของอากรขาเข้าจำนวน 1,050,684.10 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแต่ในคำฟ้องของโจทก์และตามทางนำสืบของโจทก์มิได้สืบให้เห็นว่าเงินค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระโดยไม่รวมเงินเพิ่มจำนวนเท่าใด เมื่อไม่ทราบจำนวนเงินอากรขาเข้าที่จะใช้เป็นฐานในการกำหนดเงินเพิ่มได้เช่นนี้แล้ว ก็ย่อมไม่อาจให้จำเลยชำระเงินเพิ่มจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จตามที่โจทก์ขอได้ ประมวลรัษฎากร มาตรา 89 ทวิ บัญญัติถึงความรับผิดของผู้เสียภาษีที่ผิดนัดไม่ชำระค่าภาษีอากรไว้โดยเฉพาะแล้ว หากผู้ประกอบการค้าไม่ชำระภาษีภายในกำหนดต้องเสียเงินเพิ่มอีกร้อยละ 1 ต่อเดือนของเงินภาษีที่ต้องชำระ เมื่อมีกฎหมายบัญญัติให้รับผิดไว้โดยเฉพาะเช่นนี้แล้ว จึงไม่อาจนำบทบัญญัติเรื่องดอกเบี้ยในระหว่างผิดนัดใน ป.พ.พ. อันเป็นบทบัญญัติทั่วไปมาใช้บังคับอีก.โจทก์ฟ้องว่า ระหว่างวันที่ 20 ธันวาคม 2517 ถึงวันที่ 12กรกฎาคม 2520 จำเลยนำสินค้าเข้าตามใบขนสินค้ารวม 19 ฉบับ โดยสำแดงว่าสินค้าที่นำเข้ามีสภาพเป็นวัตถุดิบจะใช้ในการผลิตสินค้าส่งออกจากภายใน 1 ปี นับแต่วันนำเข้าและประสงค์ขอคืนเงินอากรพนักงานของโจทก์ได้ตรวจสอบสิค้าตามใบขนสินค้าทั้ง 19 ฉบับ จำเลยให้ธนาคารค้ำประกันการชำระภาษีอากรไว้ เมื่อพ้นระยะเวลา 1 ปีนับแต่จำเลยนำสินค้าเข้า จำเลยมิได้นำสินค้าที่นำเข้าตามใบขนทั้ง 9 ฉบับ ไปใช้ในการผลิตสินค้าเพื่อส่งออกจำเลยจึงไม่มีสิทธิขอคืนเงินอากรขาเข้า พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ตรวจพบว่าจำเลยสำแดงราคาสินค้าต่ำกว่าราคาอันแท้จริงในท้องตลาด พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์จึงทำการประเมินราคาสินค้าและภาษีอากรใหม่แจ้งให้ธนาคารผู้ค้ำประกันชำระค่าภาษีอากรซึ่งธนาคารได้ชำระเป็นเงิน 1,980,800 บาท ่ตามวงเงินค้ำประกันจำเลยต้องชำระภาษีและเงินเพิ่มสำหรับอากรขาเข้าต้องชำระเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1ต่อเดือนนับแต่วันตรวจปล่อยสินค้าจนกว่าจะชำระเสร็จ สำหรับภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลต้องชำระเงินเพิ่มในอัตรา ร้อยละ 1ต่อเดือน นับแต่วันตรวจปล่อยสินค้าจนกว่าจะชำระเสร็จ แต่ไม่เกินจำนวนภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาล จำเลยมีหน้าที่ยื่นใบสรุปยอดอากรและชำระเงินค่าภาษีอากรกับเงินเพิ่มที่จำเลยจะต้องเสียสำหรับสินค้าที่นำเข้า โดยไม่มีการผลิตส่งออก ภายในเวลา 18 เดือน นับแต่วันนำสินค้าเข้า แต่จำเลยเพิกเฉย เมื่อหักเงินที่ธนาคารผู้ค้ำประกันได้ชำระให้แก่โจทก์แล้วจำเลยต้องชำระค่าภาษีอากรและเงินเพิ่มคำนวณถึงวันฟ้องเป็นอากรขาเข้าจำนวน 1,050,684.10 บาทภาษีการค้า 170,706.13 บาท ภาษีบำรุงเทศบาล 17,050.44 บาท โจทก์ทวงถามแล้วจำเลยเพิกเฉย ขอให้พิพากษาและบังคับจำเลยชำระค่าภาษีอากรและเงินเพิ่มจำนวน 1,238,439.96 บาท กับให้จำเลยชำระเงินเพิ่มค่าภาษีอากรขาเข้าในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือน นับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยชำระดอกเบี้ยสำหรับภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาล ร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 1,238,438.96 บาทแก่โจทก์กับเงินเพิ่มอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือน ของค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระจำนวน 72,181.61 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...จำเลยนำสินค้าจากต่างประเทศเข้ามาในราชอาณาจักรตามใบขนสินค้าจำนวน 19 ฉบับ โดยสำแดงว่าเป็นวัตถุดิบที่นำมาใช้ผลิตสินค้าและจะส่งออกไปจำหน่ายนอกราชอาณาจักรภายใน1 ปี นับแต่วันนำเข้าและขอคืนเงินอากรเจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1ได้ตรวจปล่อยสินค้าดังกล่าวให้จำเลยรับไป แต่ให้จำเลยจัดหาธนาคารมาค้ำประกัน ครั้นเมื่อครบ 1 ปี จำเลยมิได้นำสินค้าดังกล่าวไปใช้ในการผลิตและส่งออกนอกราชอาณาจักร จำเลยจึงหมดสิทธิขอคืนเงินอากรแต่จำเลยต้องชำระอากรขาเข้า ภาษีการค้ากับภาษีบำรุงเทศบาลและเงินเพิ่มตามกฎมหมาย นอกจากนี้ยังปรากฏว่าในการนำสินค้าดังกล่าวเข้ามา จำเลยได้สำแดงสินค้าไว้ในใบขนสินค้าไม่ถูกต้องจำนวน 10 ฉบับโจทก์ที่ 1 จึงประเมินราคาใหม่แล้วคำนวณค่าอากรขาเข้า ภาษีการค้าภาษีบำรุงเทศบาล และเงินเพิ่ม เมื่อหักกับจำนวนเงินที่ธนาคารชำระแทนจำเลยในฐานะผู้ค้ำประกันแล้ว จำเลยยังค้างชำระค่าอากรขาเข้ากับเงินเพิ่มจนวน 1,050,684.10 ภาษีการค้าและเงินเพิ่มจำนวน 170,706.13 บาท ภาษีบำรุงเทศบาลและเงินเพิ่ม 17,050.44 บาทรวม 3 รายการ เป็นเงิน 1,238,440.67 บาท แต่โจทก์มีคำขอท้ายฟ้องขอให้จำเลยชำระเพียง 1,238,439.96 บาทคดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ทั้งสองว่า จำเลยจะต้องรับผิดชำระเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนของค่าอากรขาเข้าตามจำนวนที่โจทก์ฟ้องนับแต่วันฟ้องหรือไม่ และโจทก์มีสิทธิเรียกดอกเบี้ยสำหรับภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลที่ค้างชำระด้วยหรือไม่สำหรับปัญหาเรื่องเงินเพิ่มของค่าอากรขาเข้านั้น ศาลฎีกาเห็นว่าแม้กฎหมายจะบัญญัติว่า เมื่อผู้นำของเข้านำเงินมาชำระค่าอากรที่ต้องเสียหรือเสียเพิ่มให้เรียกเก็บเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1ต่อเดือน ของค่าอากรที่นำมาชำระนับแต่วันที่ได้ส่งมอบจนถึงวันนำเงินมาชำระก็ตาม แต่ในฟ้องของโจทก์ก็ดี ตามทางนำสืบของโจทก์ก็ดี โจทก์ยอมรับว่าจำนวนเงินอากรขาเข้าท่ฟ้องขอให้ชำระจำนวน1,050,684.10 บาทนั้น ได้รวมเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1 ของเงินค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระคำนวณถึงวันฟ้องแล้ว โดยในคำฟ้องของโจทก์และตามทางนำสืบของโจทก์ โจทก์มิได้แยกได้ให้เห็นว่าเงินค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระโดยไม่รวมเงินเพิ่มเป็นจำนวนเท่าใด โจทก์อ้างในฎีกาว่า โจทก์ได้แสดงรายละเอียดเฉพาะยอดตัวภาษีโดยไม่รวมเงินเพิ่มไว้ในเอกสารหมาย จ.1 แล้วนั้น ได้ตรวจดูเอกสารหมาย จ.1แล้วก็ไม่สามารถทราบได้โดยชัดแจ้งว่ายอดเงินค้าอากรขาเข้าที่ไม่รวมเงินเพิ่มเป็นจำนวนเท่าใด แม้แต่ในฎีกาของโจทก์เองก็ไม่ได้ระบุว่ายอดเงินอากรที่ไม่รวมเงินเพิ่มเป็นจำนวนเท่าใด และปรากฏตัวเลขดังกล่าวในช่องไหนของเอกสารหมาย จ.1 ทั้งได้พิจารณาคำเบิกความของนางสาวสุวรรณี ทวีศรี พยานโจทก์ผู้จัดทำเอกสารหมาย จ.1 แล้วก็ไม่ปรากฏว่าพยานได้เบิกความถึงจำนวนเงินค่าอากรขาเข้าที่ไม่รวมเงินเพิ่มว่าเป็นจำนวนเท่าใด เมื่อไม่ทราบจำนวนเงินค่าอากรขาเข้าที่จะใช้เป็นหลักฐานในการกำหนดเงินเพิ่มได้เข่นนี้แล้วศาลก็ไม่อาจให้จำเลยชำระเงินเพิ่มจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จได้ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยชำระเงินเพิ่มอัตราร้อยละ 1ต่อเดือนของค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระ 72,181.61 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จนั้น นับว่าเป็นคุณแก่โจทก์ทั้งสองอยู่แล้วฎีกาของโจทก์ทั้งสองในข้อนี้ฟังไม่ขึ้นส่วนที่โจทก์ทั้งสองฎีกาว่า จำเลยต้องเสียดอกเบี้ยในเงินค่าภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลแก่โจทก์นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าประมวลรัษฎากร มาตรา 89 ทวิ ที่ใช้บังคับในขณะนั้น ได้บัญญัติถึงความรับผิดของผู้เสียภาษีที่ผิดนัดไว้โดยเฉพาะแล้ว โดยบัญญัติให้ผู้ประกอบการค้าที่ไม่ชำระภาษีภายในกำหนดต้องเสียเงินเพิ่มอีกร้อยละ 1 ต่อเดือนของเงินภาษีที่ต้องชำระเมื่อมีกฎหมายบัญญัติให้รับผิดไว้โดยเฉพาะเช่นนี้แล้ว จึงไม่อาจนำบทบัญญัติเรื่องดอกเบี้ยในระหว่างผิดนัดดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ อันเป็นบทบัญญัติทั่วไปมาใช้บังคับอีกที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาไม่ให้โจทก์คิดดอกเบี้ยจากเงินค่าภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ทั้งสองในข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกัน"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2368/2534กรมศุลกากร กับพวกโจทก์บริษัท โรแยลโมเซดเอกซ์ปอร์ต จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 224 ป.รัษฎากร ม. 89 ทวิโจทก์ฟ้องขอให้จำเลยผู้นำสินค้าเข้าชำระเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนของอากรขาเข้าจำนวน 1,050,684.10 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแต่ในคำฟ้องของโจทก์และตามทางนำสืบของโจทก์มิได้สืบให้เห็นว่าเงินค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระโดยไม่รวมเงินเพิ่มจำนวนเท่าใด เมื่อไม่ทราบจำนวนเงินอากรขาเข้าที่จะใช้เป็นฐานในการกำหนดเงินเพิ่มได้เช่นนี้แล้ว ก็ย่อมไม่อาจให้จำเลยชำระเงินเพิ่มจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จตามที่โจทก์ขอได้ ประมวลรัษฎากร มาตรา 89 ทวิ บัญญัติถึงความรับผิดของผู้เสียภาษีที่ผิดนัดไม่ชำระค่าภาษีอากรไว้โดยเฉพาะแล้ว หากผู้ประกอบการค้าไม่ชำระภาษีภายในกำหนดต้องเสียเงินเพิ่มอีกร้อยละ 1 ต่อเดือนของเงินภาษีที่ต้องชำระ เมื่อมีกฎหมายบัญญัติให้รับผิดไว้โดยเฉพาะเช่นนี้แล้ว จึงไม่อาจนำบทบัญญัติเรื่องดอกเบี้ยในระหว่างผิดนัดใน ป.พ.พ. อันเป็นบทบัญญัติทั่วไปมาใช้บังคับอีก.โจทก์ฟ้องว่า ระหว่างวันที่ 20 ธันวาคม 2517 ถึงวันที่ 12กรกฎาคม 2520 จำเลยนำสินค้าเข้าตามใบขนสินค้ารวม 19 ฉบับ โดยสำแดงว่าสินค้าที่นำเข้ามีสภาพเป็นวัตถุดิบจะใช้ในการผลิตสินค้าส่งออกจากภายใน 1 ปี นับแต่วันนำเข้าและประสงค์ขอคืนเงินอากรพนักงานของโจทก์ได้ตรวจสอบสิค้าตามใบขนสินค้าทั้ง 19 ฉบับ จำเลยให้ธนาคารค้ำประกันการชำระภาษีอากรไว้ เมื่อพ้นระยะเวลา 1 ปีนับแต่จำเลยนำสินค้าเข้า จำเลยมิได้นำสินค้าที่นำเข้าตามใบขนทั้ง 9 ฉบับ ไปใช้ในการผลิตสินค้าเพื่อส่งออกจำเลยจึงไม่มีสิทธิขอคืนเงินอากรขาเข้า พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ตรวจพบว่าจำเลยสำแดงราคาสินค้าต่ำกว่าราคาอันแท้จริงในท้องตลาด พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์จึงทำการประเมินราคาสินค้าและภาษีอากรใหม่แจ้งให้ธนาคารผู้ค้ำประกันชำระค่าภาษีอากรซึ่งธนาคารได้ชำระเป็นเงิน 1,980,800 บาท ่ตามวงเงินค้ำประกันจำเลยต้องชำระภาษีและเงินเพิ่มสำหรับอากรขาเข้าต้องชำระเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1ต่อเดือนนับแต่วันตรวจปล่อยสินค้าจนกว่าจะชำระเสร็จ สำหรับภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลต้องชำระเงินเพิ่มในอัตรา ร้อยละ 1ต่อเดือน นับแต่วันตรวจปล่อยสินค้าจนกว่าจะชำระเสร็จ แต่ไม่เกินจำนวนภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาล จำเลยมีหน้าที่ยื่นใบสรุปยอดอากรและชำระเงินค่าภาษีอากรกับเงินเพิ่มที่จำเลยจะต้องเสียสำหรับสินค้าที่นำเข้า โดยไม่มีการผลิตส่งออก ภายในเวลา 18 เดือน นับแต่วันนำสินค้าเข้า แต่จำเลยเพิกเฉย เมื่อหักเงินที่ธนาคารผู้ค้ำประกันได้ชำระให้แก่โจทก์แล้วจำเลยต้องชำระค่าภาษีอากรและเงินเพิ่มคำนวณถึงวันฟ้องเป็นอากรขาเข้าจำนวน 1,050,684.10 บาทภาษีการค้า 170,706.13 บาท ภาษีบำรุงเทศบาล 17,050.44 บาท โจทก์ทวงถามแล้วจำเลยเพิกเฉย ขอให้พิพากษาและบังคับจำเลยชำระค่าภาษีอากรและเงินเพิ่มจำนวน 1,238,439.96 บาท กับให้จำเลยชำระเงินเพิ่มค่าภาษีอากรขาเข้าในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือน นับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยชำระดอกเบี้ยสำหรับภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาล ร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 1,238,438.96 บาทแก่โจทก์กับเงินเพิ่มอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือน ของค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระจำนวน 72,181.61 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...จำเลยนำสินค้าจากต่างประเทศเข้ามาในราชอาณาจักรตามใบขนสินค้าจำนวน 19 ฉบับ โดยสำแดงว่าเป็นวัตถุดิบที่นำมาใช้ผลิตสินค้าและจะส่งออกไปจำหน่ายนอกราชอาณาจักรภายใน1 ปี นับแต่วันนำเข้าและขอคืนเงินอากรเจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1ได้ตรวจปล่อยสินค้าดังกล่าวให้จำเลยรับไป แต่ให้จำเลยจัดหาธนาคารมาค้ำประกัน ครั้นเมื่อครบ 1 ปี จำเลยมิได้นำสินค้าดังกล่าวไปใช้ในการผลิตและส่งออกนอกราชอาณาจักร จำเลยจึงหมดสิทธิขอคืนเงินอากรแต่จำเลยต้องชำระอากรขาเข้า ภาษีการค้ากับภาษีบำรุงเทศบาลและเงินเพิ่มตามกฎมหมาย นอกจากนี้ยังปรากฏว่าในการนำสินค้าดังกล่าวเข้ามา จำเลยได้สำแดงสินค้าไว้ในใบขนสินค้าไม่ถูกต้องจำนวน 10 ฉบับโจทก์ที่ 1 จึงประเมินราคาใหม่แล้วคำนวณค่าอากรขาเข้า ภาษีการค้าภาษีบำรุงเทศบาล และเงินเพิ่ม เมื่อหักกับจำนวนเงินที่ธนาคารชำระแทนจำเลยในฐานะผู้ค้ำประกันแล้ว จำเลยยังค้างชำระค่าอากรขาเข้ากับเงินเพิ่มจนวน 1,050,684.10 ภาษีการค้าและเงินเพิ่มจำนวน 170,706.13 บาท ภาษีบำรุงเทศบาลและเงินเพิ่ม 17,050.44 บาทรวม 3 รายการ เป็นเงิน 1,238,440.67 บาท แต่โจทก์มีคำขอท้ายฟ้องขอให้จำเลยชำระเพียง 1,238,439.96 บาทคดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ทั้งสองว่า จำเลยจะต้องรับผิดชำระเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนของค่าอากรขาเข้าตามจำนวนที่โจทก์ฟ้องนับแต่วันฟ้องหรือไม่ และโจทก์มีสิทธิเรียกดอกเบี้ยสำหรับภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลที่ค้างชำระด้วยหรือไม่สำหรับปัญหาเรื่องเงินเพิ่มของค่าอากรขาเข้านั้น ศาลฎีกาเห็นว่าแม้กฎหมายจะบัญญัติว่า เมื่อผู้นำของเข้านำเงินมาชำระค่าอากรที่ต้องเสียหรือเสียเพิ่มให้เรียกเก็บเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1ต่อเดือน ของค่าอากรที่นำมาชำระนับแต่วันที่ได้ส่งมอบจนถึงวันนำเงินมาชำระก็ตาม แต่ในฟ้องของโจทก์ก็ดี ตามทางนำสืบของโจทก์ก็ดี โจทก์ยอมรับว่าจำนวนเงินอากรขาเข้าท่ฟ้องขอให้ชำระจำนวน1,050,684.10 บาทนั้น ได้รวมเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1 ของเงินค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระคำนวณถึงวันฟ้องแล้ว โดยในคำฟ้องของโจทก์และตามทางนำสืบของโจทก์ โจทก์มิได้แยกได้ให้เห็นว่าเงินค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระโดยไม่รวมเงินเพิ่มเป็นจำนวนเท่าใด โจทก์อ้างในฎีกาว่า โจทก์ได้แสดงรายละเอียดเฉพาะยอดตัวภาษีโดยไม่รวมเงินเพิ่มไว้ในเอกสารหมาย จ.1 แล้วนั้น ได้ตรวจดูเอกสารหมาย จ.1แล้วก็ไม่สามารถทราบได้โดยชัดแจ้งว่ายอดเงินค้าอากรขาเข้าที่ไม่รวมเงินเพิ่มเป็นจำนวนเท่าใด แม้แต่ในฎีกาของโจทก์เองก็ไม่ได้ระบุว่ายอดเงินอากรที่ไม่รวมเงินเพิ่มเป็นจำนวนเท่าใด และปรากฏตัวเลขดังกล่าวในช่องไหนของเอกสารหมาย จ.1 ทั้งได้พิจารณาคำเบิกความของนางสาวสุวรรณี ทวีศรี พยานโจทก์ผู้จัดทำเอกสารหมาย จ.1 แล้วก็ไม่ปรากฏว่าพยานได้เบิกความถึงจำนวนเงินค่าอากรขาเข้าที่ไม่รวมเงินเพิ่มว่าเป็นจำนวนเท่าใด เมื่อไม่ทราบจำนวนเงินค่าอากรขาเข้าที่จะใช้เป็นหลักฐานในการกำหนดเงินเพิ่มได้เข่นนี้แล้วศาลก็ไม่อาจให้จำเลยชำระเงินเพิ่มจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จได้ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยชำระเงินเพิ่มอัตราร้อยละ 1ต่อเดือนของค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระ 72,181.61 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จนั้น นับว่าเป็นคุณแก่โจทก์ทั้งสองอยู่แล้วฎีกาของโจทก์ทั้งสองในข้อนี้ฟังไม่ขึ้นส่วนที่โจทก์ทั้งสองฎีกาว่า จำเลยต้องเสียดอกเบี้ยในเงินค่าภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลแก่โจทก์นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าประมวลรัษฎากร มาตรา 89 ทวิ ที่ใช้บังคับในขณะนั้น ได้บัญญัติถึงความรับผิดของผู้เสียภาษีที่ผิดนัดไว้โดยเฉพาะแล้ว โดยบัญญัติให้ผู้ประกอบการค้าที่ไม่ชำระภาษีภายในกำหนดต้องเสียเงินเพิ่มอีกร้อยละ 1 ต่อเดือนของเงินภาษีที่ต้องชำระเมื่อมีกฎหมายบัญญัติให้รับผิดไว้โดยเฉพาะเช่นนี้แล้ว จึงไม่อาจนำบทบัญญัติเรื่องดอกเบี้ยในระหว่างผิดนัดดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ อันเป็นบทบัญญัติทั่วไปมาใช้บังคับอีกที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาไม่ให้โจทก์คิดดอกเบี้ยจากเงินค่าภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ทั้งสองในข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกัน"พิพากษายืน.(ตัน เวทไว-ก้าน อันนานนท์-จรัส อุดมวรชาติ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุประมวลรัษฎากร มาตรา 27 บัญญัติว่า "บุคคลใดไม่เสียหรือนำส่งภาษีภายในกำหนดเวลาตามที่บัญญัติไว้ในหมวดต่าง ๆ แห่งลักษณะนี้เกี่ยวกับการภาษีอากรประะเมิน ให้เสียเงินเพิ่มอีกร้อยละ 1.5ต่อเดือนหรือเศษของเดือนของเงินภาษีที่ต้องเสียหรือนำส่งโดยไม่รวมเบี้ยปรับ..." หนี้ภาษีอากรถือเป็นหนี้เงินอันมีมูลหนี้มาจากบทบัญญัติของกฎหมาย เมื่อถึงกำหนดชำระแล้วไม่ชำระย่อมทำให้รัฐในฐานะเจ้าหนี้ได้รับความเสียหาย เพราะไม่สามารถนำเงินภาษีไปใช้จ่ายได้ กฎหมายจึงกำหนดให้ผู้มีหน้าที่ต้องชำระค่าภาษี แต่ไม่ชำระค่าภาษีให้ตรงตามกำหนดเวลาซึ่งตกเป็นผู้ผิดนัดจะต้องรับผิดบรรเทาความเสียหายให้แก่รัฐโดยจ่ายเป็นเงินเพิ่มนอกเหนือจากภาษีอากรที่ต้องชำระการที่ประมวลรัษฎากรกำหนดให้ชำระเงินเพิ่มไม่ถือว่าเป็นโทษทางอาญา แต่เป็นความรับผิดทางแพ่งทำนองเดียวกับลูกหนี้ผิดนัดในหนี้เงินจะต้องเสียดอกเบี้ยในอัตรา ร้อยละ 7.5ต่อปี ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 บัญญัติว่า"หนี้เงินนั้น ท่านให้คิดดอกเบี้ยในระหว่างเวลาผิดนัดร้อยละเจ็ดกึ่งต่อปี ถ้าเจ้าหนี้อาจจะเรียกดอกเบี้ย ได้สูงกว่านั้นโดยอาศัยเหตุอย่างอื่นอันชอบด้วยกฎหมาย ก็ให้คงส่งดอกเบี้ยต่อไปตามนั้น..."เมื่อนำเงินเพิ่ม ร้อยละ 1.5 ต่อเดือนมาเทียบเป็นปีจะเท่ากับ ร้อยละ18 ต่อปี มากกว่าอัตราชดใช้ค่าเสียหายที่กำหนดไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 ซึ่งเป็นบทบัญญัติทั่วไปแต่อัตราชดใช้ค่าเสียหาย ร้อยละ 7.5 ต่อปี มิใช่อัตราตายตัวกฎหมายเปิดโอกาสให้เจ้าหนี้เรียกค่าเสียหายได้มากว่า ร้อยละ7.5 ต่อปี แต่ต้องพิสูจน์ว่าตนมีค่าเสียหายมากกว่า ร้อยละ 7.5ต่อปี ผู้บันทึกเห็นว่าอัตรา ร้อยละ 7.5 ต่อปีเป็นอัตราขั้นต่ำสุดที่กฎหมายกำหนดไว้ ทั้งนี้เพื่อตัดความยุ่งยากในการพิสูจน์ความเสียหาย เจ้าหนี้ไม่จำต้องพิสูจน์เลยว่าตนเสียหายอย่างไร แต่ถ้าเจ้าหนี้เห็นว่าตนเสียหายมากกว่า ร้อยละ 7.5 ต่อปี ก็ต้องพิสูจน์ถ้าพิสูจน์ได้ศาลจะกำหนดให้สูงกว่าร้อยละ 7.5 ต่อปี แต่ถ้าพิสูจน์ไม่ได้ก็ได้เพียง ร้อยละ 7.5 ต่อปีตามที่กฎหมายกำหนด ส่วน"เงินเพิ่ม" ตามประมวลรัษฎากรกำหนดไว้สูงมากถึงร้อยละ 18 ต่อปีผู้บันทึกเห็นว่า เป็นการกำหนดขั้นสูงตรงข้ามกับหลักทั่วไปในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 รัฐ (กรมสรรพากร) จะเรียกเกินกว่าอัตรา รัอยละ 1.5 ต่อเดือนหรือร้อยละ 18 ต่อปีไม่ได้กฎหมายไม่เปิดช่องให้พิสูจน์ความเสียหายมากกว่าอัตรา ร้อยละ 18ต่อปี ทั้งจะนำบทบัญญัติทั่วไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 224 มาใช้พิสูจน์ความเสียหายว่ามีเกินกว่าร้อยละ 18 ต่อปีไม่ได้ จะต้องตีความเคร่งครัดใช้เฉพาะประมวลรัษฎากรอันเป็นบทบัญญัติพิเศษ ประมวลรัษฎากรกลับบัญญัติให้ลดหรืองดการเสียเงินเพิ่มแก่ผู้มีหน้าที่ชำระค่าภาษีอากร การลดหรืองดเงินเพิ่มต้องเป็นไปตามเงื่อนไขที่ประมวลรัษฎากรกำหนด หรือระเบียบที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนด โดยอนุมัติจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ดังจะได้พิจารณาต่อไป กรณีลดเงินเพิ่มตามที่ประมวลรัษฎากรกำหนดไว้ เช่น ภาษีเงินได้ตาม มาตรา 27 วรรค 2 บัญญัติว่า "ในกรณีอธิบดีอนุมัติให้ขยายกำหนดเวลาชำระหรือนำส่งภาษีและได้มีการชำระหรือนำส่งภาษีภายในกำหนดเวลาที่ขยายให้นั้น เงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งให้ลดลงเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือน (ร้อยละ 9.0 ต่อปี) หรือเศษของเดือน"ส่วนภาษีการค้า มาตรา 89 ทวิ วรรค 2 บัญญัติว่า "ในกรณีที่อธิบดีอนุมัติให้ขยายกำหนดเวลาชำระภาษีและได้มีการชำระภาษีภายในกำหนดเวลาที่ขยายให้นั้น เงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งให้ลดลงเหลือ ร้อยละ0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน" กรณีงดหรือลดเงินเพิ่มตามคำสั่งกรมสรรพากรที่ออก โดยอาศัยอำนาจตามประมวลรัษฎากร มาตรา 67 ตรี วรรค 2 บัญญัติว่า "เงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งให้ถือว่าเป็นค่าภาษีและอาจลดลงได้ตามระเบียบที่อธิบดีกำหนด โดยอนุมัติรัฐมนตรี" ปัจจุบันมีคำสั่งกรมสรรพากรที่ท.ป.11/2529 เรื่อง ระเบียบการงดหรือลดเบี้ยปรับหรือเงินเพิ่มภาษีเงินได้และภาษีการค้าตามมาตรา 22 มาตรา 26 มาตรา 67 ตรีและมาตรา 89 แห่งประมวลรัษฎากร คำสั่งดังกล่าวมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 15 กันยายน 2529 เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน ตามคำสั่งกรมสรรพากรที่ ท.ป.11/2529 ข้อ 2 กำหนดให้บุคคลที่จะต้องเสียเงินเพิ่มทำคำร้องเป็นหนังสือยื่นต่อเจ้าพนักงานประเมินแสดงเหตุที่ของดหรือลดเงินเพิ่ม เว้นแต่กรณีที่อธิบดีกรมสรรพากรพิจารณาเห็นสมควรจะสั่งให้งดหรือลดเงินเพิ่ม โดยไม่ต้องยื่นคำร้อง บุคคลที่จะได้รับการพิจารณางดหรือลดเงินเพิ่มต้องปรากฏว่า ไม่มีเจตนาหลีกเลี่ยงภาษีและได้ให้ความร่วมมือในการตรวจสอบไต่สวนของเจ้าพนักงานประเมินด้วยดี ส่วนอัตราการลดเงินเพิ่มนั้น เจ้าพนักงานประเมินมีอำนาจสั่งลดตามระยะเวลาที่นำค่าภาษีมาชำระลดหลั่นกันไปตามที่กำหนดไว้ในข้อ 5 และข้อ 7 ของคำสั่งกรมสรรพากรที่ ท.ป.11/2529 การคำนวณเงินเพิ่ม ประมวลรัษฎากร มาตรา 27 วรรค 3 บัญญัติว่า"การคำนวณเงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งและวรรคสอง ให้เริ่มนับเมื่อพ้นกำหนดเวลาการยื่นรายการหรือนำส่งภาษีจนถึงวันชำระหรือนำส่งภาษีแต่เงินเพิ่มที่คำนวณได้มิให้เกินจำนวนภาษีที่ต้องเสียหรือนำส่งไม่ว่าภาษีที่ต้องเสียหรือนำส่งนั้นจะเกิดจากการประเมินหรือคำสั่งของเจ้าพนักงานหรือคำวินิจฉัยอุทธรณ์หรือคำพิาพากษาของศาล"การคิดเงินเพิ่มตามประมวลรัษฎากรจะคิดจนเกินหนี้ค่าภาษีอากรหาได้ไม่การคิดเงินเพิ่มจึงมีที่สิ้นสุด และจะคิดอย่างทบต้นไม่ได้หรือจะคิดเรื่อยไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดไม่ได้ ต่างจากประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 เจ้าหนี้มีสิทธิคิดค่าเสียหายในหนี้เงินอย่างดอกเบี้ยในอัตรา รัอยละ 7.5 ต่อปี ตั้งแต่ลูกหนี้ผิดนัดเป็นต้นไปจนกว่าจะมีการชำระหนี้เสร็จ ถ้าหากลูกหนี้ชำระหนี้ไม่เสร็จเจ้าหนี้ก็ย่อมคิดค่าเสียหายอย่างดอกเบี้ยเรื่อยไปไม่มีที่สิ้นสุด จึงอาจเป็นไปได้ว่าค่าเสียหายอาจจะมากกว่าหนี้เดิม แต่จะถูกตัดโดยอายุความฟ้องร้องในมูลหนี้เดิมได้อายุความเรียกร้องเงินเพิ่มตามประมวลรัษฎากรและค่าเสียหายที่คิดอย่างดอกเบี้ยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 จะใช้อายุความกี่ปีนั้นกฎหมายมิได้บัญญัติไว้โดยเฉพาะจึงต้องดูว่าเงินเพิ่มเป็นเงินประเภทใด ตามประมวลรัษฎากรมาตรา 27 ทวิ บัญญัติว่า"...เงินเพิ่มตาม มาตรา 27 ให้ถือเป็นเงินภาษี" มาตรา 67 ตรีวรรค 2 บัญญัติว่า "เงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งให้ถือเป็นค่าภาษี..."และภาษีการค้า มาตรา 89 ตรี บัญญัติว่า "...เงินเพิ่มให้ถือเป็นเงินภาษี" เมื่อประมวลรัษฎากรบัญญัติให้เงินเพิ่มเป็นค่าภาษีการเรียกเอาค่าภาษีประมวลรัษฎากรมิได้บัญญัติกำหนดอายุความไว้โดยเฉพาะจึงต้องใช้อายุความ 10 ปี ตามมาตรา 167 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ส่วนค่าเสียหายที่เรียกอย่างดอกเบี้ยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 กฎหมายมิได้บัญญัติไว้โดยเฉพาะจึงต้องใช้อายุความ 10 ปี ตามมาตรา 164 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ จะใช้อายุความ 5 ปี ตาม มาตรา 166แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ไม่ได้ เพราะมิใช้หนี้ค้างส่งดอกเบี้ย(1) ตามสัญญากู้ยืมเงิน แต่เป็นค่าเสียหาย ดังนั้น "เงินเพิ่ม" ตามประมวลรัษฎากรอัตรา ร้อยละ 1.5ต่อเดือนหรือร้อยละ 18 ต่อปี หรือเงินเพิ่มตามพระราชบัญญัติศุลกากร มาตรา 112 จัตวา อัตรา ร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือร้อยละ 12ต่อปี จึงมีแนวคิดและที่มาทำนองเดียวกับการกำหนดค่าเสียหายในหนี้เงินที่ลูกหนี้ผิดนัดโดยคิดอย่างดอกเบี้ยในอัตรา ร้อยละ7.5 ต่อปี ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 อันเป็นบททั่วไปเมื่อมีการคิดเงินเพิ่มในหนี้ค่าภาษีอากรแล้ว จะคิดค่าเสียหายอย่างดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในหนี้ค่าภาษีอากรตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 อีกหาได้ไม่ มิฉะนั้นจะเป็นการเรียกค่าเสียหายซ้อนค่าเสียหายทำนองเดียวกับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 วรรค 2 ที่ห้ามมิให้คิดดอกเบี้ยซ้อนดอกเบี้ยในระหว่างผิดนัดนั่นเอง ปัญหานี้ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยไว้ในคำพิพากษาฎีกาที่ 1198-1199/2511 ว่า "...สำหรับดอกเบี้ยนั้น เมื่อประมวลรัษฎากรบัญญัติให้เรียกเงินเพิ่มสองเท่าและให้เสียเงินเพิ่มร้อยละ 1 ต่อเดือนอีกด้วยแล้วก็แสดงให้เห็นอย่างแจ้งชัดว่ากฎหมายได้บัญญัติทางแก้สำหรับกรณีลูกหนี้ผิดนัดไม่ชำระค่าหนี้อากรที่ค้างไว้โดยเฉพาะแล้วจะนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 ว่าด้วยดอกเบี้ยระหว่างผิดสัญญามาเรียกร้องเอากับลูกหนี้ซ้ำอีกหาได้ไม่ ผู้ร้องจึงไม่สิทธิจะได้รับดอกเบี้ยดังที่ร้องขอมา..." และคำพิพากษาฎีกาที่ 1178/2530วินิจฉัยทำนองเดียวกัน สำหรับคำพิพากษาฎีกาที่บันทึกนี้เป็นกรณีโจทก์เรียกค่าเสียหายอย่างดอกเบี้ยในอัตรา ร้อยละ 7.5 ต่อปีประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าประมวลรัษฎากร มาตรา 89 ทวิ บัญญัติให้ผู้เสียภาษีเสียเงินเพิ่มในระหว่างผิดไว้โดยเฉพาะ จึงไม่อาจนำบทบัญญัติเรื่องดอกเบี้ยในระหว่างผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 มาใช้บังคับอีก ซึ่งวินิจฉัยแนวเดียวกับคำพิพากษาฎีกาดังกล่าวข้างต้น. วัชรินทร์ปัจเจกวิญญูสกุล.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า ระหว่างวันที่ 20 ธันวาคม 2517 ถึงวันที่ 12กรกฎาคม 2520 จำเลยนำสินค้าเข้าตามใบขนสินค้ารวม 19 ฉบับ โดยสำแดงว่าสินค้าที่นำเข้ามีสภาพเป็นวัตถุดิบจะใช้ในการผลิตสินค้าส่งออกจากภายใน 1 ปี นับแต่วันนำเข้าและประสงค์ขอคืนเงินอากรพนักงานของโจทก์ได้ตรวจสอบสิค้าตามใบขนสินค้าทั้ง 19 ฉบับ จำเลยให้ธนาคารค้ำประกันการชำระภาษีอากรไว้ เมื่อพ้นระยะเวลา 1 ปีนับแต่จำเลยนำสินค้าเข้า จำเลยมิได้นำสินค้าที่นำเข้าตามใบขนทั้ง 9 ฉบับ ไปใช้ในการผลิตสินค้าเพื่อส่งออกจำเลยจึงไม่มีสิทธิขอคืนเงินอากรขาเข้า พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ตรวจพบว่าจำเลยสำแดงราคาสินค้าต่ำกว่าราคาอันแท้จริงในท้องตลาด พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์จึงทำการประเมินราคาสินค้าและภาษีอากรใหม่แจ้งให้ธนาคารผู้ค้ำประกันชำระค่าภาษีอากรซึ่งธนาคารได้ชำระเป็นเงิน 1,980,800 บาท ่ตามวงเงินค้ำประกันจำเลยต้องชำระภาษีและเงินเพิ่มสำหรับอากรขาเข้าต้องชำระเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1ต่อเดือนนับแต่วันตรวจปล่อยสินค้าจนกว่าจะชำระเสร็จ สำหรับภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลต้องชำระเงินเพิ่มในอัตรา ร้อยละ 1ต่อเดือน นับแต่วันตรวจปล่อยสินค้าจนกว่าจะชำระเสร็จ แต่ไม่เกินจำนวนภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาล จำเลยมีหน้าที่ยื่นใบสรุปยอดอากรและชำระเงินค่าภาษีอากรกับเงินเพิ่มที่จำเลยจะต้องเสียสำหรับสินค้าที่นำเข้า โดยไม่มีการผลิตส่งออก ภายในเวลา 18 เดือน นับแต่วันนำสินค้าเข้า แต่จำเลยเพิกเฉย เมื่อหักเงินที่ธนาคารผู้ค้ำประกันได้ชำระให้แก่โจทก์แล้วจำเลยต้องชำระค่าภาษีอากรและเงินเพิ่มคำนวณถึงวันฟ้องเป็นอากรขาเข้าจำนวน 1,050,684.10 บาทภาษีการค้า 170,706.13 บาท ภาษีบำรุงเทศบาล 17,050.44 บาท โจทก์ทวงถามแล้วจำเลยเพิกเฉย ขอให้พิพากษาและบังคับจำเลยชำระค่าภาษีอากรและเงินเพิ่มจำนวน 1,238,439.96 บาท กับให้จำเลยชำระเงินเพิ่มค่าภาษีอากรขาเข้าในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือน นับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยชำระดอกเบี้ยสำหรับภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาล ร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 1,238,438.96 บาทแก่โจทก์กับเงินเพิ่มอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือน ของค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระจำนวน 72,181.61 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...จำเลยนำสินค้าจากต่างประเทศเข้ามาในราชอาณาจักรตามใบขนสินค้าจำนวน 19 ฉบับ โดยสำแดงว่าเป็นวัตถุดิบที่นำมาใช้ผลิตสินค้าและจะส่งออกไปจำหน่ายนอกราชอาณาจักรภายใน1 ปี นับแต่วันนำเข้าและขอคืนเงินอากรเจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1ได้ตรวจปล่อยสินค้าดังกล่าวให้จำเลยรับไป แต่ให้จำเลยจัดหาธนาคารมาค้ำประกัน ครั้นเมื่อครบ 1 ปี จำเลยมิได้นำสินค้าดังกล่าวไปใช้ในการผลิตและส่งออกนอกราชอาณาจักร จำเลยจึงหมดสิทธิขอคืนเงินอากรแต่จำเลยต้องชำระอากรขาเข้า ภาษีการค้ากับภาษีบำรุงเทศบาลและเงินเพิ่มตามกฎมหมาย นอกจากนี้ยังปรากฏว่าในการนำสินค้าดังกล่าวเข้ามา จำเลยได้สำแดงสินค้าไว้ในใบขนสินค้าไม่ถูกต้องจำนวน 10 ฉบับโจทก์ที่ 1 จึงประเมินราคาใหม่แล้วคำนวณค่าอากรขาเข้า ภาษีการค้าภาษีบำรุงเทศบาล และเงินเพิ่ม เมื่อหักกับจำนวนเงินที่ธนาคารชำระแทนจำเลยในฐานะผู้ค้ำประกันแล้ว จำเลยยังค้างชำระค่าอากรขาเข้ากับเงินเพิ่มจนวน 1,050,684.10 ภาษีการค้าและเงินเพิ่มจำนวน 170,706.13 บาท ภาษีบำรุงเทศบาลและเงินเพิ่ม 17,050.44 บาทรวม 3 รายการ เป็นเงิน 1,238,440.67 บาท แต่โจทก์มีคำขอท้ายฟ้องขอให้จำเลยชำระเพียง 1,238,439.96 บาทคดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ทั้งสองว่า จำเลยจะต้องรับผิดชำระเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนของค่าอากรขาเข้าตามจำนวนที่โจทก์ฟ้องนับแต่วันฟ้องหรือไม่ และโจทก์มีสิทธิเรียกดอกเบี้ยสำหรับภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลที่ค้างชำระด้วยหรือไม่สำหรับปัญหาเรื่องเงินเพิ่มของค่าอากรขาเข้านั้น ศาลฎีกาเห็นว่าแม้กฎหมายจะบัญญัติว่า เมื่อผู้นำของเข้านำเงินมาชำระค่าอากรที่ต้องเสียหรือเสียเพิ่มให้เรียกเก็บเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1ต่อเดือน ของค่าอากรที่นำมาชำระนับแต่วันที่ได้ส่งมอบจนถึงวันนำเงินมาชำระก็ตาม แต่ในฟ้องของโจทก์ก็ดี ตามทางนำสืบของโจทก์ก็ดี โจทก์ยอมรับว่าจำนวนเงินอากรขาเข้าท่ฟ้องขอให้ชำระจำนวน1,050,684.10 บาทนั้น ได้รวมเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1 ของเงินค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระคำนวณถึงวันฟ้องแล้ว โดยในคำฟ้องของโจทก์และตามทางนำสืบของโจทก์ โจทก์มิได้แยกได้ให้เห็นว่าเงินค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระโดยไม่รวมเงินเพิ่มเป็นจำนวนเท่าใด โจทก์อ้างในฎีกาว่า โจทก์ได้แสดงรายละเอียดเฉพาะยอดตัวภาษีโดยไม่รวมเงินเพิ่มไว้ในเอกสารหมาย จ.1 แล้วนั้น ได้ตรวจดูเอกสารหมาย จ.1แล้วก็ไม่สามารถทราบได้โดยชัดแจ้งว่ายอดเงินค้าอากรขาเข้าที่ไม่รวมเงินเพิ่มเป็นจำนวนเท่าใด แม้แต่ในฎีกาของโจทก์เองก็ไม่ได้ระบุว่ายอดเงินอากรที่ไม่รวมเงินเพิ่มเป็นจำนวนเท่าใด และปรากฏตัวเลขดังกล่าวในช่องไหนของเอกสารหมาย จ.1 ทั้งได้พิจารณาคำเบิกความของนางสาวสุวรรณี ทวีศรี พยานโจทก์ผู้จัดทำเอกสารหมาย จ.1 แล้วก็ไม่ปรากฏว่าพยานได้เบิกความถึงจำนวนเงินค่าอากรขาเข้าที่ไม่รวมเงินเพิ่มว่าเป็นจำนวนเท่าใด เมื่อไม่ทราบจำนวนเงินค่าอากรขาเข้าที่จะใช้เป็นหลักฐานในการกำหนดเงินเพิ่มได้เข่นนี้แล้วศาลก็ไม่อาจให้จำเลยชำระเงินเพิ่มจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จได้ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยชำระเงินเพิ่มอัตราร้อยละ 1ต่อเดือนของค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระ 72,181.61 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จนั้น นับว่าเป็นคุณแก่โจทก์ทั้งสองอยู่แล้วฎีกาของโจทก์ทั้งสองในข้อนี้ฟังไม่ขึ้นส่วนที่โจทก์ทั้งสองฎีกาว่า จำเลยต้องเสียดอกเบี้ยในเงินค่าภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลแก่โจทก์นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าประมวลรัษฎากร มาตรา 89 ทวิ ที่ใช้บังคับในขณะนั้น ได้บัญญัติถึงความรับผิดของผู้เสียภาษีที่ผิดนัดไว้โดยเฉพาะแล้ว โดยบัญญัติให้ผู้ประกอบการค้าที่ไม่ชำระภาษีภายในกำหนดต้องเสียเงินเพิ่มอีกร้อยละ 1 ต่อเดือนของเงินภาษีที่ต้องชำระเมื่อมีกฎหมายบัญญัติให้รับผิดไว้โดยเฉพาะเช่นนี้แล้ว จึงไม่อาจนำบทบัญญัติเรื่องดอกเบี้ยในระหว่างผิดนัดดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ อันเป็นบทบัญญัติทั่วไปมาใช้บังคับอีกที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาไม่ให้โจทก์คิดดอกเบี้ยจากเงินค่าภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ทั้งสองในข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกัน"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2368/2534กรมศุลกากร กับพวกโจทก์บริษัท โรแยลโมเซดเอกซ์ปอร์ต จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 224 ป.รัษฎากร ม. 89 ทวิโจทก์ฟ้องขอให้จำเลยผู้นำสินค้าเข้าชำระเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนของอากรขาเข้าจำนวน 1,050,684.10 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแต่ในคำฟ้องของโจทก์และตามทางนำสืบของโจทก์มิได้สืบให้เห็นว่าเงินค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระโดยไม่รวมเงินเพิ่มจำนวนเท่าใด เมื่อไม่ทราบจำนวนเงินอากรขาเข้าที่จะใช้เป็นฐานในการกำหนดเงินเพิ่มได้เช่นนี้แล้ว ก็ย่อมไม่อาจให้จำเลยชำระเงินเพิ่มจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จตามที่โจทก์ขอได้ ประมวลรัษฎากร มาตรา 89 ทวิ บัญญัติถึงความรับผิดของผู้เสียภาษีที่ผิดนัดไม่ชำระค่าภาษีอากรไว้โดยเฉพาะแล้ว หากผู้ประกอบการค้าไม่ชำระภาษีภายในกำหนดต้องเสียเงินเพิ่มอีกร้อยละ 1 ต่อเดือนของเงินภาษีที่ต้องชำระ เมื่อมีกฎหมายบัญญัติให้รับผิดไว้โดยเฉพาะเช่นนี้แล้ว จึงไม่อาจนำบทบัญญัติเรื่องดอกเบี้ยในระหว่างผิดนัดใน ป.พ.พ. อันเป็นบทบัญญัติทั่วไปมาใช้บังคับอีก.โจทก์ฟ้องว่า ระหว่างวันที่ 20 ธันวาคม 2517 ถึงวันที่ 12กรกฎาคม 2520 จำเลยนำสินค้าเข้าตามใบขนสินค้ารวม 19 ฉบับ โดยสำแดงว่าสินค้าที่นำเข้ามีสภาพเป็นวัตถุดิบจะใช้ในการผลิตสินค้าส่งออกจากภายใน 1 ปี นับแต่วันนำเข้าและประสงค์ขอคืนเงินอากรพนักงานของโจทก์ได้ตรวจสอบสิค้าตามใบขนสินค้าทั้ง 19 ฉบับ จำเลยให้ธนาคารค้ำประกันการชำระภาษีอากรไว้ เมื่อพ้นระยะเวลา 1 ปีนับแต่จำเลยนำสินค้าเข้า จำเลยมิได้นำสินค้าที่นำเข้าตามใบขนทั้ง 9 ฉบับ ไปใช้ในการผลิตสินค้าเพื่อส่งออกจำเลยจึงไม่มีสิทธิขอคืนเงินอากรขาเข้า พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ตรวจพบว่าจำเลยสำแดงราคาสินค้าต่ำกว่าราคาอันแท้จริงในท้องตลาด พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์จึงทำการประเมินราคาสินค้าและภาษีอากรใหม่แจ้งให้ธนาคารผู้ค้ำประกันชำระค่าภาษีอากรซึ่งธนาคารได้ชำระเป็นเงิน 1,980,800 บาท ่ตามวงเงินค้ำประกันจำเลยต้องชำระภาษีและเงินเพิ่มสำหรับอากรขาเข้าต้องชำระเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1ต่อเดือนนับแต่วันตรวจปล่อยสินค้าจนกว่าจะชำระเสร็จ สำหรับภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลต้องชำระเงินเพิ่มในอัตรา ร้อยละ 1ต่อเดือน นับแต่วันตรวจปล่อยสินค้าจนกว่าจะชำระเสร็จ แต่ไม่เกินจำนวนภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาล จำเลยมีหน้าที่ยื่นใบสรุปยอดอากรและชำระเงินค่าภาษีอากรกับเงินเพิ่มที่จำเลยจะต้องเสียสำหรับสินค้าที่นำเข้า โดยไม่มีการผลิตส่งออก ภายในเวลา 18 เดือน นับแต่วันนำสินค้าเข้า แต่จำเลยเพิกเฉย เมื่อหักเงินที่ธนาคารผู้ค้ำประกันได้ชำระให้แก่โจทก์แล้วจำเลยต้องชำระค่าภาษีอากรและเงินเพิ่มคำนวณถึงวันฟ้องเป็นอากรขาเข้าจำนวน 1,050,684.10 บาทภาษีการค้า 170,706.13 บาท ภาษีบำรุงเทศบาล 17,050.44 บาท โจทก์ทวงถามแล้วจำเลยเพิกเฉย ขอให้พิพากษาและบังคับจำเลยชำระค่าภาษีอากรและเงินเพิ่มจำนวน 1,238,439.96 บาท กับให้จำเลยชำระเงินเพิ่มค่าภาษีอากรขาเข้าในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือน นับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยชำระดอกเบี้ยสำหรับภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาล ร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 1,238,438.96 บาทแก่โจทก์กับเงินเพิ่มอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือน ของค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระจำนวน 72,181.61 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...จำเลยนำสินค้าจากต่างประเทศเข้ามาในราชอาณาจักรตามใบขนสินค้าจำนวน 19 ฉบับ โดยสำแดงว่าเป็นวัตถุดิบที่นำมาใช้ผลิตสินค้าและจะส่งออกไปจำหน่ายนอกราชอาณาจักรภายใน1 ปี นับแต่วันนำเข้าและขอคืนเงินอากรเจ้าหน้าที่ของจำเลยที่ 1ได้ตรวจปล่อยสินค้าดังกล่าวให้จำเลยรับไป แต่ให้จำเลยจัดหาธนาคารมาค้ำประกัน ครั้นเมื่อครบ 1 ปี จำเลยมิได้นำสินค้าดังกล่าวไปใช้ในการผลิตและส่งออกนอกราชอาณาจักร จำเลยจึงหมดสิทธิขอคืนเงินอากรแต่จำเลยต้องชำระอากรขาเข้า ภาษีการค้ากับภาษีบำรุงเทศบาลและเงินเพิ่มตามกฎมหมาย นอกจากนี้ยังปรากฏว่าในการนำสินค้าดังกล่าวเข้ามา จำเลยได้สำแดงสินค้าไว้ในใบขนสินค้าไม่ถูกต้องจำนวน 10 ฉบับโจทก์ที่ 1 จึงประเมินราคาใหม่แล้วคำนวณค่าอากรขาเข้า ภาษีการค้าภาษีบำรุงเทศบาล และเงินเพิ่ม เมื่อหักกับจำนวนเงินที่ธนาคารชำระแทนจำเลยในฐานะผู้ค้ำประกันแล้ว จำเลยยังค้างชำระค่าอากรขาเข้ากับเงินเพิ่มจนวน 1,050,684.10 ภาษีการค้าและเงินเพิ่มจำนวน 170,706.13 บาท ภาษีบำรุงเทศบาลและเงินเพิ่ม 17,050.44 บาทรวม 3 รายการ เป็นเงิน 1,238,440.67 บาท แต่โจทก์มีคำขอท้ายฟ้องขอให้จำเลยชำระเพียง 1,238,439.96 บาทคดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ทั้งสองว่า จำเลยจะต้องรับผิดชำระเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนของค่าอากรขาเข้าตามจำนวนที่โจทก์ฟ้องนับแต่วันฟ้องหรือไม่ และโจทก์มีสิทธิเรียกดอกเบี้ยสำหรับภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลที่ค้างชำระด้วยหรือไม่สำหรับปัญหาเรื่องเงินเพิ่มของค่าอากรขาเข้านั้น ศาลฎีกาเห็นว่าแม้กฎหมายจะบัญญัติว่า เมื่อผู้นำของเข้านำเงินมาชำระค่าอากรที่ต้องเสียหรือเสียเพิ่มให้เรียกเก็บเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1ต่อเดือน ของค่าอากรที่นำมาชำระนับแต่วันที่ได้ส่งมอบจนถึงวันนำเงินมาชำระก็ตาม แต่ในฟ้องของโจทก์ก็ดี ตามทางนำสืบของโจทก์ก็ดี โจทก์ยอมรับว่าจำนวนเงินอากรขาเข้าท่ฟ้องขอให้ชำระจำนวน1,050,684.10 บาทนั้น ได้รวมเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 1 ของเงินค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระคำนวณถึงวันฟ้องแล้ว โดยในคำฟ้องของโจทก์และตามทางนำสืบของโจทก์ โจทก์มิได้แยกได้ให้เห็นว่าเงินค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระโดยไม่รวมเงินเพิ่มเป็นจำนวนเท่าใด โจทก์อ้างในฎีกาว่า โจทก์ได้แสดงรายละเอียดเฉพาะยอดตัวภาษีโดยไม่รวมเงินเพิ่มไว้ในเอกสารหมาย จ.1 แล้วนั้น ได้ตรวจดูเอกสารหมาย จ.1แล้วก็ไม่สามารถทราบได้โดยชัดแจ้งว่ายอดเงินค้าอากรขาเข้าที่ไม่รวมเงินเพิ่มเป็นจำนวนเท่าใด แม้แต่ในฎีกาของโจทก์เองก็ไม่ได้ระบุว่ายอดเงินอากรที่ไม่รวมเงินเพิ่มเป็นจำนวนเท่าใด และปรากฏตัวเลขดังกล่าวในช่องไหนของเอกสารหมาย จ.1 ทั้งได้พิจารณาคำเบิกความของนางสาวสุวรรณี ทวีศรี พยานโจทก์ผู้จัดทำเอกสารหมาย จ.1 แล้วก็ไม่ปรากฏว่าพยานได้เบิกความถึงจำนวนเงินค่าอากรขาเข้าที่ไม่รวมเงินเพิ่มว่าเป็นจำนวนเท่าใด เมื่อไม่ทราบจำนวนเงินค่าอากรขาเข้าที่จะใช้เป็นหลักฐานในการกำหนดเงินเพิ่มได้เข่นนี้แล้วศาลก็ไม่อาจให้จำเลยชำระเงินเพิ่มจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จได้ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยชำระเงินเพิ่มอัตราร้อยละ 1ต่อเดือนของค่าอากรขาเข้าที่ค้างชำระ 72,181.61 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จนั้น นับว่าเป็นคุณแก่โจทก์ทั้งสองอยู่แล้วฎีกาของโจทก์ทั้งสองในข้อนี้ฟังไม่ขึ้นส่วนที่โจทก์ทั้งสองฎีกาว่า จำเลยต้องเสียดอกเบี้ยในเงินค่าภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลแก่โจทก์นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าประมวลรัษฎากร มาตรา 89 ทวิ ที่ใช้บังคับในขณะนั้น ได้บัญญัติถึงความรับผิดของผู้เสียภาษีที่ผิดนัดไว้โดยเฉพาะแล้ว โดยบัญญัติให้ผู้ประกอบการค้าที่ไม่ชำระภาษีภายในกำหนดต้องเสียเงินเพิ่มอีกร้อยละ 1 ต่อเดือนของเงินภาษีที่ต้องชำระเมื่อมีกฎหมายบัญญัติให้รับผิดไว้โดยเฉพาะเช่นนี้แล้ว จึงไม่อาจนำบทบัญญัติเรื่องดอกเบี้ยในระหว่างผิดนัดดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ อันเป็นบทบัญญัติทั่วไปมาใช้บังคับอีกที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาไม่ให้โจทก์คิดดอกเบี้ยจากเงินค่าภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ทั้งสองในข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกัน"พิพากษายืน.(ตัน เวทไว-ก้าน อันนานนท์-จรัส อุดมวรชาติ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุประมวลรัษฎากร มาตรา 27 บัญญัติว่า "บุคคลใดไม่เสียหรือนำส่งภาษีภายในกำหนดเวลาตามที่บัญญัติไว้ในหมวดต่าง ๆ แห่งลักษณะนี้เกี่ยวกับการภาษีอากรประะเมิน ให้เสียเงินเพิ่มอีกร้อยละ 1.5ต่อเดือนหรือเศษของเดือนของเงินภาษีที่ต้องเสียหรือนำส่งโดยไม่รวมเบี้ยปรับ..." หนี้ภาษีอากรถือเป็นหนี้เงินอันมีมูลหนี้มาจากบทบัญญัติของกฎหมาย เมื่อถึงกำหนดชำระแล้วไม่ชำระย่อมทำให้รัฐในฐานะเจ้าหนี้ได้รับความเสียหาย เพราะไม่สามารถนำเงินภาษีไปใช้จ่ายได้ กฎหมายจึงกำหนดให้ผู้มีหน้าที่ต้องชำระค่าภาษี แต่ไม่ชำระค่าภาษีให้ตรงตามกำหนดเวลาซึ่งตกเป็นผู้ผิดนัดจะต้องรับผิดบรรเทาความเสียหายให้แก่รัฐโดยจ่ายเป็นเงินเพิ่มนอกเหนือจากภาษีอากรที่ต้องชำระการที่ประมวลรัษฎากรกำหนดให้ชำระเงินเพิ่มไม่ถือว่าเป็นโทษทางอาญา แต่เป็นความรับผิดทางแพ่งทำนองเดียวกับลูกหนี้ผิดนัดในหนี้เงินจะต้องเสียดอกเบี้ยในอัตรา ร้อยละ 7.5ต่อปี ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 บัญญัติว่า"หนี้เงินนั้น ท่านให้คิดดอกเบี้ยในระหว่างเวลาผิดนัดร้อยละเจ็ดกึ่งต่อปี ถ้าเจ้าหนี้อาจจะเรียกดอกเบี้ย ได้สูงกว่านั้นโดยอาศัยเหตุอย่างอื่นอันชอบด้วยกฎหมาย ก็ให้คงส่งดอกเบี้ยต่อไปตามนั้น..."เมื่อนำเงินเพิ่ม ร้อยละ 1.5 ต่อเดือนมาเทียบเป็นปีจะเท่ากับ ร้อยละ18 ต่อปี มากกว่าอัตราชดใช้ค่าเสียหายที่กำหนดไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 ซึ่งเป็นบทบัญญัติทั่วไปแต่อัตราชดใช้ค่าเสียหาย ร้อยละ 7.5 ต่อปี มิใช่อัตราตายตัวกฎหมายเปิดโอกาสให้เจ้าหนี้เรียกค่าเสียหายได้มากว่า ร้อยละ7.5 ต่อปี แต่ต้องพิสูจน์ว่าตนมีค่าเสียหายมากกว่า ร้อยละ 7.5ต่อปี ผู้บันทึกเห็นว่าอัตรา ร้อยละ 7.5 ต่อปีเป็นอัตราขั้นต่ำสุดที่กฎหมายกำหนดไว้ ทั้งนี้เพื่อตัดความยุ่งยากในการพิสูจน์ความเสียหาย เจ้าหนี้ไม่จำต้องพิสูจน์เลยว่าตนเสียหายอย่างไร แต่ถ้าเจ้าหนี้เห็นว่าตนเสียหายมากกว่า ร้อยละ 7.5 ต่อปี ก็ต้องพิสูจน์ถ้าพิสูจน์ได้ศาลจะกำหนดให้สูงกว่าร้อยละ 7.5 ต่อปี แต่ถ้าพิสูจน์ไม่ได้ก็ได้เพียง ร้อยละ 7.5 ต่อปีตามที่กฎหมายกำหนด ส่วน"เงินเพิ่ม" ตามประมวลรัษฎากรกำหนดไว้สูงมากถึงร้อยละ 18 ต่อปีผู้บันทึกเห็นว่า เป็นการกำหนดขั้นสูงตรงข้ามกับหลักทั่วไปในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 รัฐ (กรมสรรพากร) จะเรียกเกินกว่าอัตรา รัอยละ 1.5 ต่อเดือนหรือร้อยละ 18 ต่อปีไม่ได้กฎหมายไม่เปิดช่องให้พิสูจน์ความเสียหายมากกว่าอัตรา ร้อยละ 18ต่อปี ทั้งจะนำบทบัญญัติทั่วไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 224 มาใช้พิสูจน์ความเสียหายว่ามีเกินกว่าร้อยละ 18 ต่อปีไม่ได้ จะต้องตีความเคร่งครัดใช้เฉพาะประมวลรัษฎากรอันเป็นบทบัญญัติพิเศษ ประมวลรัษฎากรกลับบัญญัติให้ลดหรืองดการเสียเงินเพิ่มแก่ผู้มีหน้าที่ชำระค่าภาษีอากร การลดหรืองดเงินเพิ่มต้องเป็นไปตามเงื่อนไขที่ประมวลรัษฎากรกำหนด หรือระเบียบที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนด โดยอนุมัติจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ดังจะได้พิจารณาต่อไป กรณีลดเงินเพิ่มตามที่ประมวลรัษฎากรกำหนดไว้ เช่น ภาษีเงินได้ตาม มาตรา 27 วรรค 2 บัญญัติว่า "ในกรณีอธิบดีอนุมัติให้ขยายกำหนดเวลาชำระหรือนำส่งภาษีและได้มีการชำระหรือนำส่งภาษีภายในกำหนดเวลาที่ขยายให้นั้น เงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งให้ลดลงเหลือร้อยละ 0.75 ต่อเดือน (ร้อยละ 9.0 ต่อปี) หรือเศษของเดือน"ส่วนภาษีการค้า มาตรา 89 ทวิ วรรค 2 บัญญัติว่า "ในกรณีที่อธิบดีอนุมัติให้ขยายกำหนดเวลาชำระภาษีและได้มีการชำระภาษีภายในกำหนดเวลาที่ขยายให้นั้น เงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งให้ลดลงเหลือ ร้อยละ0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือน" กรณีงดหรือลดเงินเพิ่มตามคำสั่งกรมสรรพากรที่ออก โดยอาศัยอำนาจตามประมวลรัษฎากร มาตรา 67 ตรี วรรค 2 บัญญัติว่า "เงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งให้ถือว่าเป็นค่าภาษีและอาจลดลงได้ตามระเบียบที่อธิบดีกำหนด โดยอนุมัติรัฐมนตรี" ปัจจุบันมีคำสั่งกรมสรรพากรที่ท.ป.11/2529 เรื่อง ระเบียบการงดหรือลดเบี้ยปรับหรือเงินเพิ่มภาษีเงินได้และภาษีการค้าตามมาตรา 22 มาตรา 26 มาตรา 67 ตรีและมาตรา 89 แห่งประมวลรัษฎากร คำสั่งดังกล่าวมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 15 กันยายน 2529 เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน ตามคำสั่งกรมสรรพากรที่ ท.ป.11/2529 ข้อ 2 กำหนดให้บุคคลที่จะต้องเสียเงินเพิ่มทำคำร้องเป็นหนังสือยื่นต่อเจ้าพนักงานประเมินแสดงเหตุที่ของดหรือลดเงินเพิ่ม เว้นแต่กรณีที่อธิบดีกรมสรรพากรพิจารณาเห็นสมควรจะสั่งให้งดหรือลดเงินเพิ่ม โดยไม่ต้องยื่นคำร้อง บุคคลที่จะได้รับการพิจารณางดหรือลดเงินเพิ่มต้องปรากฏว่า ไม่มีเจตนาหลีกเลี่ยงภาษีและได้ให้ความร่วมมือในการตรวจสอบไต่สวนของเจ้าพนักงานประเมินด้วยดี ส่วนอัตราการลดเงินเพิ่มนั้น เจ้าพนักงานประเมินมีอำนาจสั่งลดตามระยะเวลาที่นำค่าภาษีมาชำระลดหลั่นกันไปตามที่กำหนดไว้ในข้อ 5 และข้อ 7 ของคำสั่งกรมสรรพากรที่ ท.ป.11/2529 การคำนวณเงินเพิ่ม ประมวลรัษฎากร มาตรา 27 วรรค 3 บัญญัติว่า"การคำนวณเงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งและวรรคสอง ให้เริ่มนับเมื่อพ้นกำหนดเวลาการยื่นรายการหรือนำส่งภาษีจนถึงวันชำระหรือนำส่งภาษีแต่เงินเพิ่มที่คำนวณได้มิให้เกินจำนวนภาษีที่ต้องเสียหรือนำส่งไม่ว่าภาษีที่ต้องเสียหรือนำส่งนั้นจะเกิดจากการประเมินหรือคำสั่งของเจ้าพนักงานหรือคำวินิจฉัยอุทธรณ์หรือคำพิาพากษาของศาล"การคิดเงินเพิ่มตามประมวลรัษฎากรจะคิดจนเกินหนี้ค่าภาษีอากรหาได้ไม่การคิดเงินเพิ่มจึงมีที่สิ้นสุด และจะคิดอย่างทบต้นไม่ได้หรือจะคิดเรื่อยไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดไม่ได้ ต่างจากประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 เจ้าหนี้มีสิทธิคิดค่าเสียหายในหนี้เงินอย่างดอกเบี้ยในอัตรา รัอยละ 7.5 ต่อปี ตั้งแต่ลูกหนี้ผิดนัดเป็นต้นไปจนกว่าจะมีการชำระหนี้เสร็จ ถ้าหากลูกหนี้ชำระหนี้ไม่เสร็จเจ้าหนี้ก็ย่อมคิดค่าเสียหายอย่างดอกเบี้ยเรื่อยไปไม่มีที่สิ้นสุด จึงอาจเป็นไปได้ว่าค่าเสียหายอาจจะมากกว่าหนี้เดิม แต่จะถูกตัดโดยอายุความฟ้องร้องในมูลหนี้เดิมได้อายุความเรียกร้องเงินเพิ่มตามประมวลรัษฎากรและค่าเสียหายที่คิดอย่างดอกเบี้ยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 จะใช้อายุความกี่ปีนั้นกฎหมายมิได้บัญญัติไว้โดยเฉพาะจึงต้องดูว่าเงินเพิ่มเป็นเงินประเภทใด ตามประมวลรัษฎากรมาตรา 27 ทวิ บัญญัติว่า"...เงินเพิ่มตาม มาตรา 27 ให้ถือเป็นเงินภาษี" มาตรา 67 ตรีวรรค 2 บัญญัติว่า "เงินเพิ่มตามวรรคหนึ่งให้ถือเป็นค่าภาษี..."และภาษีการค้า มาตรา 89 ตรี บัญญัติว่า "...เงินเพิ่มให้ถือเป็นเงินภาษี" เมื่อประมวลรัษฎากรบัญญัติให้เงินเพิ่มเป็นค่าภาษีการเรียกเอาค่าภาษีประมวลรัษฎากรมิได้บัญญัติกำหนดอายุความไว้โดยเฉพาะจึงต้องใช้อายุความ 10 ปี ตามมาตรา 167 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ส่วนค่าเสียหายที่เรียกอย่างดอกเบี้ยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 กฎหมายมิได้บัญญัติไว้โดยเฉพาะจึงต้องใช้อายุความ 10 ปี ตามมาตรา 164 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ จะใช้อายุความ 5 ปี ตาม มาตรา 166แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ไม่ได้ เพราะมิใช้หนี้ค้างส่งดอกเบี้ย(1) ตามสัญญากู้ยืมเงิน แต่เป็นค่าเสียหาย ดังนั้น "เงินเพิ่ม" ตามประมวลรัษฎากรอัตรา ร้อยละ 1.5ต่อเดือนหรือร้อยละ 18 ต่อปี หรือเงินเพิ่มตามพระราชบัญญัติศุลกากร มาตรา 112 จัตวา อัตรา ร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือร้อยละ 12ต่อปี จึงมีแนวคิดและที่มาทำนองเดียวกับการกำหนดค่าเสียหายในหนี้เงินที่ลูกหนี้ผิดนัดโดยคิดอย่างดอกเบี้ยในอัตรา ร้อยละ7.5 ต่อปี ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 อันเป็นบททั่วไปเมื่อมีการคิดเงินเพิ่มในหนี้ค่าภาษีอากรแล้ว จะคิดค่าเสียหายอย่างดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในหนี้ค่าภาษีอากรตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 อีกหาได้ไม่ มิฉะนั้นจะเป็นการเรียกค่าเสียหายซ้อนค่าเสียหายทำนองเดียวกับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 วรรค 2 ที่ห้ามมิให้คิดดอกเบี้ยซ้อนดอกเบี้ยในระหว่างผิดนัดนั่นเอง ปัญหานี้ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยไว้ในคำพิพากษาฎีกาที่ 1198-1199/2511 ว่า "...สำหรับดอกเบี้ยนั้น เมื่อประมวลรัษฎากรบัญญัติให้เรียกเงินเพิ่มสองเท่าและให้เสียเงินเพิ่มร้อยละ 1 ต่อเดือนอีกด้วยแล้วก็แสดงให้เห็นอย่างแจ้งชัดว่ากฎหมายได้บัญญัติทางแก้สำหรับกรณีลูกหนี้ผิดนัดไม่ชำระค่าหนี้อากรที่ค้างไว้โดยเฉพาะแล้วจะนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 ว่าด้วยดอกเบี้ยระหว่างผิดสัญญามาเรียกร้องเอากับลูกหนี้ซ้ำอีกหาได้ไม่ ผู้ร้องจึงไม่สิทธิจะได้รับดอกเบี้ยดังที่ร้องขอมา..." และคำพิพากษาฎีกาที่ 1178/2530วินิจฉัยทำนองเดียวกัน สำหรับคำพิพากษาฎีกาที่บันทึกนี้เป็นกรณีโจทก์เรียกค่าเสียหายอย่างดอกเบี้ยในอัตรา ร้อยละ 7.5 ต่อปีประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าประมวลรัษฎากร มาตรา 89 ทวิ บัญญัติให้ผู้เสียภาษีเสียเงินเพิ่มในระหว่างผิดไว้โดยเฉพาะ จึงไม่อาจนำบทบัญญัติเรื่องดอกเบี้ยในระหว่างผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 มาใช้บังคับอีก ซึ่งวินิจฉัยแนวเดียวกับคำพิพากษาฎีกาดังกล่าวข้างต้น. วัชรินทร์ปัจเจกวิญญูสกุล.