คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 981/2514หลักกฎหมาย: บทบัญญัติมาตรา 9 แห่งพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดินพ.ศ. 2497 เป็นบทบัญญัติอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนถึงแม้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์มิได้ยกขึ้นวินิจฉัย ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยได้ที่ดินมือเปล่ามี ส.ค.1. ยังมิได้รับคำรับรองจากนายอำเภอว่าได้ทำประโยชน์แล้ว จะโอนกันไม่ได้ จึงขอให้ศาลบังคับให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนการขายให้ไม่ได้คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า ทำสัญญาซื้อที่นามี ส.ค.1 จากจำเลย จำเลยรับเงินไปแล้วและมอบที่นาให้โจทก์ครอบครอง โจทก์ขอให้จำเลยไปจดทะเบียนซื้อขาย กลับว่าไม่ขาย จะคืนเงิน และห้ามไม่ให้โจทก์ทำนา ขอให้สั่งว่าโจทก์มีสิทธิครอบครองที่นาพิพาท ห้ามจำเลยเข้ามาเกี่ยวข้องและบังคับให้จำเลยไปจดทะเบียนซื้อขายให้โจทก์ ถ้าไม่ยอมไปให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยให้การว่า ไม่เคยตกลงขายที่นาขาดให้โจทก์ เพียงแต่ตกลงขายฝากและตกลงกันว่ามีเงินเมื่อไรมาไถ่เมื่อนั้น ในวันทำสัญญาจำเลยรีบไปศาลจึงพิมพ์ลายนิ้วมือในกระดาษ โจทก์บอกให้ผู้เขียนกรอกข้อความลงไปไม่ตรงกับที่ตกลงกัน เป็นสัญญาปลอม โจทก์ไม่เคยบอกให้จำเลยไปจดทะเบียนนิติกรรมโอนขาดศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยขายขาดนาพิพาทให้โจทก์ โจทก์ครอบครองเป็นสิทธิเด็ดขาดตลอดมา พิพากษาห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้อง กับให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายนาพิพาทให้โจทก์ ถ้าไม่ปฏิบัติให้ถือคำพิพากษาศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า จำเลยขายขาดนาพิพาทให้โจทก์ โจทก์มีสิทธิครอบครองนาพิพาท ห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้อง แต่ที่ศาลล่างทั้งสองบังคับให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายนาพิพาทให้แก่โจทก์ ถ้าไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยนั้น ไม่เห็นพ้องด้วย เพราะนาพิพาทเป็นที่ดินมือเปล่า มีแต่ ส.ค.1 มิใช่ที่ดินที่ได้รับคำรับรองจากนายอำเภอว่าได้ทำประโยชน์แล้วตามประมวลกฎหมายที่ดินจึงโอนกันไม่ได้ ตามพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 มาตรา 9 เทียบนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1270/2509 แม้จำเลยมิได้ฎีกาปัญหานี้มาแต่เป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลยกขึ้นวินิจฉัยได้พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เฉพาะที่ให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายนาพิพาทให้โจทก์ หากไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย โดยให้ยกข้อนี้เสีย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 981/2514นายเสน ศรีชัย ที่ 1 กับพวกรวม 2 คนโจทก์นายท่วม แก้วก่องจำเลย ป.วิ.พ. ม. 249, ม. 142 (5)บทบัญญัติมาตรา 9 แห่งพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดินพ.ศ. 2497 เป็นบทบัญญัติอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนถึงแม้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์มิได้ยกขึ้นวินิจฉัย ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยได้ที่ดินมือเปล่ามี ส.ค.1. ยังมิได้รับคำรับรองจากนายอำเภอว่าได้ทำประโยชน์แล้ว จะโอนกันไม่ได้ จึงขอให้ศาลบังคับให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนการขายให้ไม่ได้คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า ทำสัญญาซื้อที่นามี ส.ค.1 จากจำเลย จำเลยรับเงินไปแล้วและมอบที่นาให้โจทก์ครอบครอง โจทก์ขอให้จำเลยไปจดทะเบียนซื้อขาย กลับว่าไม่ขาย จะคืนเงิน และห้ามไม่ให้โจทก์ทำนา ขอให้สั่งว่าโจทก์มีสิทธิครอบครองที่นาพิพาท ห้ามจำเลยเข้ามาเกี่ยวข้องและบังคับให้จำเลยไปจดทะเบียนซื้อขายให้โจทก์ ถ้าไม่ยอมไปให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยให้การว่า ไม่เคยตกลงขายที่นาขาดให้โจทก์ เพียงแต่ตกลงขายฝากและตกลงกันว่ามีเงินเมื่อไรมาไถ่เมื่อนั้น ในวันทำสัญญาจำเลยรีบไปศาลจึงพิมพ์ลายนิ้วมือในกระดาษ โจทก์บอกให้ผู้เขียนกรอกข้อความลงไปไม่ตรงกับที่ตกลงกัน เป็นสัญญาปลอม โจทก์ไม่เคยบอกให้จำเลยไปจดทะเบียนนิติกรรมโอนขาดศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยขายขาดนาพิพาทให้โจทก์ โจทก์ครอบครองเป็นสิทธิเด็ดขาดตลอดมา พิพากษาห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้อง กับให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายนาพิพาทให้โจทก์ ถ้าไม่ปฏิบัติให้ถือคำพิพากษาศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า จำเลยขายขาดนาพิพาทให้โจทก์ โจทก์มีสิทธิครอบครองนาพิพาท ห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้อง แต่ที่ศาลล่างทั้งสองบังคับให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายนาพิพาทให้แก่โจทก์ ถ้าไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยนั้น ไม่เห็นพ้องด้วย เพราะนาพิพาทเป็นที่ดินมือเปล่า มีแต่ ส.ค.1 มิใช่ที่ดินที่ได้รับคำรับรองจากนายอำเภอว่าได้ทำประโยชน์แล้วตามประมวลกฎหมายที่ดินจึงโอนกันไม่ได้ ตามพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 มาตรา 9 เทียบนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1270/2509 แม้จำเลยมิได้ฎีกาปัญหานี้มาแต่เป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลยกขึ้นวินิจฉัยได้พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เฉพาะที่ให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายนาพิพาทให้โจทก์ หากไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย โดยให้ยกข้อนี้เสีย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สุธรรม วรรณแสง-จำรูญ โชติรัต-ประพจน์ ถิระวัฒน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า ทำสัญญาซื้อที่นามี ส.ค.1 จากจำเลย จำเลยรับเงินไปแล้วและมอบที่นาให้โจทก์ครอบครอง โจทก์ขอให้จำเลยไปจดทะเบียนซื้อขาย กลับว่าไม่ขาย จะคืนเงิน และห้ามไม่ให้โจทก์ทำนา ขอให้สั่งว่าโจทก์มีสิทธิครอบครองที่นาพิพาท ห้ามจำเลยเข้ามาเกี่ยวข้องและบังคับให้จำเลยไปจดทะเบียนซื้อขายให้โจทก์ ถ้าไม่ยอมไปให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยให้การว่า ไม่เคยตกลงขายที่นาขาดให้โจทก์ เพียงแต่ตกลงขายฝากและตกลงกันว่ามีเงินเมื่อไรมาไถ่เมื่อนั้น ในวันทำสัญญาจำเลยรีบไปศาลจึงพิมพ์ลายนิ้วมือในกระดาษ โจทก์บอกให้ผู้เขียนกรอกข้อความลงไปไม่ตรงกับที่ตกลงกัน เป็นสัญญาปลอม โจทก์ไม่เคยบอกให้จำเลยไปจดทะเบียนนิติกรรมโอนขาดศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยขายขาดนาพิพาทให้โจทก์ โจทก์ครอบครองเป็นสิทธิเด็ดขาดตลอดมา พิพากษาห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้อง กับให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายนาพิพาทให้โจทก์ ถ้าไม่ปฏิบัติให้ถือคำพิพากษาศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า จำเลยขายขาดนาพิพาทให้โจทก์ โจทก์มีสิทธิครอบครองนาพิพาท ห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้อง แต่ที่ศาลล่างทั้งสองบังคับให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายนาพิพาทให้แก่โจทก์ ถ้าไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยนั้น ไม่เห็นพ้องด้วย เพราะนาพิพาทเป็นที่ดินมือเปล่า มีแต่ ส.ค.1 มิใช่ที่ดินที่ได้รับคำรับรองจากนายอำเภอว่าได้ทำประโยชน์แล้วตามประมวลกฎหมายที่ดินจึงโอนกันไม่ได้ ตามพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 มาตรา 9 เทียบนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1270/2509 แม้จำเลยมิได้ฎีกาปัญหานี้มาแต่เป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลยกขึ้นวินิจฉัยได้พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เฉพาะที่ให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายนาพิพาทให้โจทก์ หากไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย โดยให้ยกข้อนี้เสีย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 981/2514นายเสน ศรีชัย ที่ 1 กับพวกรวม 2 คนโจทก์นายท่วม แก้วก่องจำเลย ป.วิ.พ. ม. 249, ม. 142 (5)บทบัญญัติมาตรา 9 แห่งพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดินพ.ศ. 2497 เป็นบทบัญญัติอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนถึงแม้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์มิได้ยกขึ้นวินิจฉัย ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยได้ที่ดินมือเปล่ามี ส.ค.1. ยังมิได้รับคำรับรองจากนายอำเภอว่าได้ทำประโยชน์แล้ว จะโอนกันไม่ได้ จึงขอให้ศาลบังคับให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนการขายให้ไม่ได้คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า ทำสัญญาซื้อที่นามี ส.ค.1 จากจำเลย จำเลยรับเงินไปแล้วและมอบที่นาให้โจทก์ครอบครอง โจทก์ขอให้จำเลยไปจดทะเบียนซื้อขาย กลับว่าไม่ขาย จะคืนเงิน และห้ามไม่ให้โจทก์ทำนา ขอให้สั่งว่าโจทก์มีสิทธิครอบครองที่นาพิพาท ห้ามจำเลยเข้ามาเกี่ยวข้องและบังคับให้จำเลยไปจดทะเบียนซื้อขายให้โจทก์ ถ้าไม่ยอมไปให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยให้การว่า ไม่เคยตกลงขายที่นาขาดให้โจทก์ เพียงแต่ตกลงขายฝากและตกลงกันว่ามีเงินเมื่อไรมาไถ่เมื่อนั้น ในวันทำสัญญาจำเลยรีบไปศาลจึงพิมพ์ลายนิ้วมือในกระดาษ โจทก์บอกให้ผู้เขียนกรอกข้อความลงไปไม่ตรงกับที่ตกลงกัน เป็นสัญญาปลอม โจทก์ไม่เคยบอกให้จำเลยไปจดทะเบียนนิติกรรมโอนขาดศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยขายขาดนาพิพาทให้โจทก์ โจทก์ครอบครองเป็นสิทธิเด็ดขาดตลอดมา พิพากษาห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้อง กับให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายนาพิพาทให้โจทก์ ถ้าไม่ปฏิบัติให้ถือคำพิพากษาศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า จำเลยขายขาดนาพิพาทให้โจทก์ โจทก์มีสิทธิครอบครองนาพิพาท ห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้อง แต่ที่ศาลล่างทั้งสองบังคับให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายนาพิพาทให้แก่โจทก์ ถ้าไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยนั้น ไม่เห็นพ้องด้วย เพราะนาพิพาทเป็นที่ดินมือเปล่า มีแต่ ส.ค.1 มิใช่ที่ดินที่ได้รับคำรับรองจากนายอำเภอว่าได้ทำประโยชน์แล้วตามประมวลกฎหมายที่ดินจึงโอนกันไม่ได้ ตามพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 มาตรา 9 เทียบนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1270/2509 แม้จำเลยมิได้ฎีกาปัญหานี้มาแต่เป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลยกขึ้นวินิจฉัยได้พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เฉพาะที่ให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายนาพิพาทให้โจทก์ หากไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย โดยให้ยกข้อนี้เสีย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สุธรรม วรรณแสง-จำรูญ โชติรัต-ประพจน์ ถิระวัฒน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ