คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1388/2536หลักกฎหมาย: จำเลยอุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยข้อความในเอกสารหมาย จ.9ไม่ถูกต้อง ที่ถูกต้องเป็นดังที่จำเลยอุทธรณ์ และอุทธรณ์ต่อไปอีกว่า แต่โจทก์ไม่สามารถทำงานได้ตามนั้น จึงไม่มีสิทธิรับเงิน แม้จะเป็นอุทธรณ์เรื่องตีความเอกสาร แต่จำเลยก็ได้โต้เถียงข้อเท็จจริงว่าโจทก์ไม่มีสิทธิรับเงินค่าตอบแทนเพราะไม่สามารถทำงานตามข้อตกลงในเอกสารได้ อันเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางฟังมา เป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯมาตรา 54โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าผลประโยชน์ และค่าตอบแทนเป็นเงิน 1,261,000 บาท ค่าจ้าง 30,000 บาท ค่าชดเชย 90,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละสิบห้าต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานและจัดการในงานเฉพาะเป็นโครงการ 2 โครงการ ไม่ใช่จ้างประจำ จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ครบแล้ว จำเลยไม่ได้ให้โจทก์ออกจากงาน ไม่ใช่เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม โจทก์ไม่เสียหาย โจทก์ได้ลาออกจากงานเองเพราะงานโครงการได้สิ้นสุดแล้วและโจทก์ได้ทุจริตต่อหน้าที่ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 176,188 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้อง (วันที่ 15 เมษายน2535) จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า โจทก์มีสิทธิได้รับเงินค่าตอบแทนในการถมดินจำนวน176,188 บาท จากจำเลยหรือไม่ ปัญหาข้อนี้จำเลยอุทธรณ์สรุปได้ใจความว่า ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยข้อความในเอกสารหมาย จ.9ไม่ถูกต้องกล่าวคือ ข้อความในเอกสารหมาย จ.9 ที่ว่า "บุญลือ(หมายถึงโจทก์) จัดงานพวกรถให้เข้ากับงานของจูเลียม โดยจูเลียมเป็นเจ้าของงาน เป็นงาน ขุด ขน คิวละ 12 หรือ 13 บาทให้รถทำงานคิวละ 10 บาท บุญลือ (หมายถึงโจทก์) แบ่งไว้ 1 บาทต่อคิว รีบติดต่อจูเลียมและรีบดำเนินการโดยเร็ว" นั้นหมายความว่า จำเลยให้โจทก์ไปจัดหารถขนจากบุคคลภายนอกมาให้เข้ากับจูเลียม ช่วยจูเลียม โดยจูเลียมเป็นเจ้าของงานหากทำได้เช่นนี้ ให้โจทก์หักไว้เป็นประโยชน์ตอบแทนของโจทก์คิวละ 1 บาท แต่ปรากฏว่าโจทก์ไม่สามารถทำได้เช่นนั้น สัญญาตามเอกสารหมาย จ.9 จึงไม่มีผลผูกพันจำเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินจำนวนนั้น เห็นว่า แม้จำเลยจะอุทธรณ์ในเรื่องการตีความเอกสารหมาย จ.9 แต่จำเลยได้โต้เถียงข้อเท็จจริงว่า โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินค่าตอบแทนจำนวนนี้ เพราะโจทก์ไม่สามารถทำตามข้อตกลงในเอกสารหมาย จ.9 ได้ อันเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางที่ฟังข้อเท็จจริงมาว่า งานนี้สำเร็จลงได้โดยโจทก์เป็นผู้ติดต่อหาคนมาทำโดยจำเลยตกลงกับโจทก์ว่าให้โจทก์หักเงินได้ลูกบาศก์เมตรละ 1 บาท และในการจ่ายเงินจำเลยก็ได้หักเงินค่าจ้างไว้ลูกบาศก์เมตรละ 2 บาท โจทก์จึงชอบที่จะได้ส่วนแบ่งนี้ 1 บาท ตามที่จำเลยตกลงจะให้แก่โจทก์ อุทธรณ์ของจำเลยจึงเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ ส่วนที่จำเลยอุทธรณ์ว่า คำพิพากษาของศาลแรงงานกลางจึงชอบด้วยกฎหมายแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1388/2536นาย บุญ ลือ วง ษ์ลิ้มโจทก์บริษัท เค.วี.วี . จำกัดจำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54จำเลยอุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยข้อความในเอกสารหมาย จ.9ไม่ถูกต้อง ที่ถูกต้องเป็นดังที่จำเลยอุทธรณ์ และอุทธรณ์ต่อไปอีกว่า แต่โจทก์ไม่สามารถทำงานได้ตามนั้น จึงไม่มีสิทธิรับเงิน แม้จะเป็นอุทธรณ์เรื่องตีความเอกสาร แต่จำเลยก็ได้โต้เถียงข้อเท็จจริงว่าโจทก์ไม่มีสิทธิรับเงินค่าตอบแทนเพราะไม่สามารถทำงานตามข้อตกลงในเอกสารได้ อันเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางฟังมา เป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯมาตรา 54โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าผลประโยชน์ และค่าตอบแทนเป็นเงิน 1,261,000 บาท ค่าจ้าง 30,000 บาท ค่าชดเชย 90,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละสิบห้าต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานและจัดการในงานเฉพาะเป็นโครงการ 2 โครงการ ไม่ใช่จ้างประจำ จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ครบแล้ว จำเลยไม่ได้ให้โจทก์ออกจากงาน ไม่ใช่เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม โจทก์ไม่เสียหาย โจทก์ได้ลาออกจากงานเองเพราะงานโครงการได้สิ้นสุดแล้วและโจทก์ได้ทุจริตต่อหน้าที่ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 176,188 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้อง (วันที่ 15 เมษายน2535) จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า โจทก์มีสิทธิได้รับเงินค่าตอบแทนในการถมดินจำนวน176,188 บาท จากจำเลยหรือไม่ ปัญหาข้อนี้จำเลยอุทธรณ์สรุปได้ใจความว่า ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยข้อความในเอกสารหมาย จ.9ไม่ถูกต้องกล่าวคือ ข้อความในเอกสารหมาย จ.9 ที่ว่า "บุญลือ(หมายถึงโจทก์) จัดงานพวกรถให้เข้ากับงานของจูเลียม โดยจูเลียมเป็นเจ้าของงาน เป็นงาน ขุด ขน คิวละ 12 หรือ 13 บาทให้รถทำงานคิวละ 10 บาท บุญลือ (หมายถึงโจทก์) แบ่งไว้ 1 บาทต่อคิว รีบติดต่อจูเลียมและรีบดำเนินการโดยเร็ว" นั้นหมายความว่า จำเลยให้โจทก์ไปจัดหารถขนจากบุคคลภายนอกมาให้เข้ากับจูเลียม ช่วยจูเลียม โดยจูเลียมเป็นเจ้าของงานหากทำได้เช่นนี้ ให้โจทก์หักไว้เป็นประโยชน์ตอบแทนของโจทก์คิวละ 1 บาท แต่ปรากฏว่าโจทก์ไม่สามารถทำได้เช่นนั้น สัญญาตามเอกสารหมาย จ.9 จึงไม่มีผลผูกพันจำเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินจำนวนนั้น เห็นว่า แม้จำเลยจะอุทธรณ์ในเรื่องการตีความเอกสารหมาย จ.9 แต่จำเลยได้โต้เถียงข้อเท็จจริงว่า โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินค่าตอบแทนจำนวนนี้ เพราะโจทก์ไม่สามารถทำตามข้อตกลงในเอกสารหมาย จ.9 ได้ อันเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางที่ฟังข้อเท็จจริงมาว่า งานนี้สำเร็จลงได้โดยโจทก์เป็นผู้ติดต่อหาคนมาทำโดยจำเลยตกลงกับโจทก์ว่าให้โจทก์หักเงินได้ลูกบาศก์เมตรละ 1 บาท และในการจ่ายเงินจำเลยก็ได้หักเงินค่าจ้างไว้ลูกบาศก์เมตรละ 2 บาท โจทก์จึงชอบที่จะได้ส่วนแบ่งนี้ 1 บาท ตามที่จำเลยตกลงจะให้แก่โจทก์ อุทธรณ์ของจำเลยจึงเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ ส่วนที่จำเลยอุทธรณ์ว่า คำพิพากษาของศาลแรงงานกลางจึงชอบด้วยกฎหมายแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(เทพฤทธิ์ ศิลปานนท์-สมมาตร พรหมานุกูล-ชวลิต พรายภู่)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯ มาตรา 54 วรรคแรกได้บัญญัติไว้ว่า "ภายใต้บังคับแห่งกฎหมายนี้ หรือกฎหมายอื่น คำพิพากษาหรือคำสั่งศาลแรงงานให้อุทธรณ์ได้เฉพาะในข้อกฎหมายไปยังศาลฎีกา"บทบัญญัติของมาตรานี้เป็นการสนับสนุนวัตถุประสงค์ประการหนึ่งที่ต้องการให้คดีแรงงานเสร็จไปโดยรวดเร็ว จึงให้อุทธรณ์ได้เฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย ปัญหาข้อกฎหมายได้แก่ปัญหาเกี่ยวกับการตีความหมายของตัวบทกฎหมายต่าง ๆ การตีความเอกสารนิติกรรมสัญญาและปัญหาเกี่ยวกับการนำข้อเท็จจริงที่ยุติแล้วมาปรับกับตัวบทกฎหมายหรือที่เรียกกันว่าการปรับบท ส่วนปัญหาข้อเท็จจริงได้แก่ปัญหาที่เกี่ยวกับข้อเท็จจริง หรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหรือไม่ เกิดขึ้นในคดี ปัญหาเกี่ยวกับการคัดค้าน โต้เถียงการใช้ดุลพินิจของศาลในการชั่งน้ำหนักคำพยาน (คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่ 471,472/2518หรือดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐาน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่575/2525,901/2525) หรือปัญหาว่าควรเชื่อพยานหลักฐานนั้นหรือไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1773/2524,2809/2524,2644/2525) คดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกค่าผลประโยชน์ตอบแทน ค่าจ้างและค่าชดเชยศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงยุติว่าจำเลยไม่ได้เลิกจ้างโจทก์จึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย จำเลยไม่ค้างค่าจ้าง และไม่มีข้อตกลงจ่ายค่าน้ำมันเชื้อเพลิง ค่าเลี้ยงรับรอง ค่าอาหาร ค่าสึกหรอหรือค่าเสื่อมราคารถยนต์ ค่าประโยชน์ตอบแทนในการจัดการและจัดหาเครื่องจักรกลมาใช้งาน ส่วนปัญหาเกี่ยวกับเรื่องข้อตกลงการจ่ายผลประโยชน์ตอบแทนในกิจการขนดินลูกบาศก์เมตรละ 1 บาทศาลแรงงานกลางฟังว่าจำเลยตกลงจ่ายเงินดังกล่าวให้โจทก์ โจทก์จึงชอบที่จะได้รับส่วนแบ่งนี้ เมื่องานที่ทำได้รวม 176,188ลูกบาศก์เมตร จึงชอบที่จะได้รับเงิน 176,188 บาท ดังนี้แม้จำเลยจะอุทธรณ์ว่าศาลแรงงานกลางวินิจฉัยข้อความในเอกสารหมาย จ.9ไม่ถูกต้อง ซึ่งหากอุทธรณ์เฉพาะส่วนนี้ย่อมเป็นปัญหาข้อกฎหมายแต่จำเลยได้อุทธรณ์ต่อไปว่า แต่ปรากฏว่าโจทก์ไม่สามารถทำได้เช่นนั้น สัญญาตามเอกสารหมาย จ.9 จึงไม่มีผลผูกพันจำเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินจำนวนนั้น อันเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางที่ฟังมาว่า โจทก์มีสิทธิได้รับเงินจากจำเลยตามจำนวนที่โจทก์จัดการตามสัญญาได้ เป็นปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามอุทธรณ์ ซึ่งเคยมีคำพิพากษาฎีกาที่วินิจฉัยว่าการโต้แย้งการรับข้อเท็จจริงของศาลแรงงานกลางเป็นปัญหาข้อเท็จจริงเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1568/2523 ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าลูกจ้างลักทรัพย์ หรือพยายามลักทรัพย์หรือรับของโจร จึงฟังไม่ได้ว่าลูกจ้างกระทำการทุจริตต่อหน้าที่จำเลย (นายจ้าง) อุทธรณ์โต้เถียงว่าพยานที่จำเลยนำสืบนั้นเห็นได้ชัดว่าลูกจ้างเป็นผู้ลักทรัพย์ของจำเลย และจากการสอบสวนทางวินัยพยานหลักฐานก็ปรากฏเช่นนั้น อุทธรณ์เช่นนี้เป็นอุทธรณ์คัดค้านข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังมา จำเลยไม่มีสิทธิอุทธรณ์ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2092/2523 ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าโจทก์แจ้งเรื่องถูกจับให้ผู้บังคับบัญชาทราบ โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์ได้แจ้งให้ผู้บังคับบัญชาทราบแล้วว่าโจทก์ถูกจับกุมและขอลางาน อุทธรณ์ของโจทก์เป็นอุทธรณ์โต้แย้งข้อเท็จจริง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2453/2523 ศาลแรงงานกลางฟังว่า จำเลยไล่โจทก์ออกจากงาน จำเลยอุทธรณ์ให้ฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์ลาออกเอง เป็นอุทธรณ์ที่ต้องห้าม คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2800-2801/2524 ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าผลการสอบสวนยังไม่ปรากฏตัวผู้กระทำผิด จะฟังว่าโจทก์ร่วมรู้เห็นในความผิดนั้นไม่ถูกต้อง จำเลยอุทธรณ์ว่าพฤติการณ์โจทก์ไปในทางไม่ถูกต้องไม่สุจริต และทุจริตต่อหน้าที่หรือกระทำความผิดอาญาโดยเจตนาต่อนายจ้างและจงใจทำให้นายจ้างได้รับความเสียหาย เป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริง ต้องห้ามอุทธรณ์ มีข้อที่น่าพิจารณาสำหรับคำพิพากษาฎีกาที่หมายเหตุนี้ว่าอุทธรณ์ของจำเลยมีทั้งส่วนที่เป็นเรื่องการตีความเอกสาร และการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลาง แต่ศาลฎีกาก็ได้วินิจฉัยว่าอุทธรณ์ของจำเลยเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ผู้เขียนเห็นว่า ศาลฎีกาคงพิจารณาจากลักษณะข้ออุทธรณ์ของจำเลยทั้งหมดรวมกัน มิได้แยกเป็นส่วน ซึ่งวัตถุประสงค์ทั้งหมดที่จำเลยอุทธรณ์ก็เพื่อมิให้ตนต้องรับผิดชำระเงินค่าตอบแทนแก่โจทก์อันแตกต่างจากที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมาซึ่งจะเห็นได้จากที่ศาลฎีกาวินิจฉัยในตอนต้นว่า คดีมีปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า โจทก์มีสิทธิได้รับค่าตอบแทนในการถมดินจำนวน 176,188 บาท จากจำเลยหรือไม่ ส่วนเรื่องการตีความตามเอกสารหมาย จ.9 คงเป็นปัญหาส่วนหนึ่งของประเด็นดังกล่าวเท่านั้น สมกุมชาดคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าผลประโยชน์ และค่าตอบแทนเป็นเงิน 1,261,000 บาท ค่าจ้าง 30,000 บาท ค่าชดเชย 90,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละสิบห้าต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานและจัดการในงานเฉพาะเป็นโครงการ 2 โครงการ ไม่ใช่จ้างประจำ จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ครบแล้ว จำเลยไม่ได้ให้โจทก์ออกจากงาน ไม่ใช่เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม โจทก์ไม่เสียหาย โจทก์ได้ลาออกจากงานเองเพราะงานโครงการได้สิ้นสุดแล้วและโจทก์ได้ทุจริตต่อหน้าที่ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 176,188 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้อง (วันที่ 15 เมษายน2535) จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า โจทก์มีสิทธิได้รับเงินค่าตอบแทนในการถมดินจำนวน176,188 บาท จากจำเลยหรือไม่ ปัญหาข้อนี้จำเลยอุทธรณ์สรุปได้ใจความว่า ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยข้อความในเอกสารหมาย จ.9ไม่ถูกต้องกล่าวคือ ข้อความในเอกสารหมาย จ.9 ที่ว่า "บุญลือ(หมายถึงโจทก์) จัดงานพวกรถให้เข้ากับงานของจูเลียม โดยจูเลียมเป็นเจ้าของงาน เป็นงาน ขุด ขน คิวละ 12 หรือ 13 บาทให้รถทำงานคิวละ 10 บาท บุญลือ (หมายถึงโจทก์) แบ่งไว้ 1 บาทต่อคิว รีบติดต่อจูเลียมและรีบดำเนินการโดยเร็ว" นั้นหมายความว่า จำเลยให้โจทก์ไปจัดหารถขนจากบุคคลภายนอกมาให้เข้ากับจูเลียม ช่วยจูเลียม โดยจูเลียมเป็นเจ้าของงานหากทำได้เช่นนี้ ให้โจทก์หักไว้เป็นประโยชน์ตอบแทนของโจทก์คิวละ 1 บาท แต่ปรากฏว่าโจทก์ไม่สามารถทำได้เช่นนั้น สัญญาตามเอกสารหมาย จ.9 จึงไม่มีผลผูกพันจำเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินจำนวนนั้น เห็นว่า แม้จำเลยจะอุทธรณ์ในเรื่องการตีความเอกสารหมาย จ.9 แต่จำเลยได้โต้เถียงข้อเท็จจริงว่า โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินค่าตอบแทนจำนวนนี้ เพราะโจทก์ไม่สามารถทำตามข้อตกลงในเอกสารหมาย จ.9 ได้ อันเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางที่ฟังข้อเท็จจริงมาว่า งานนี้สำเร็จลงได้โดยโจทก์เป็นผู้ติดต่อหาคนมาทำโดยจำเลยตกลงกับโจทก์ว่าให้โจทก์หักเงินได้ลูกบาศก์เมตรละ 1 บาท และในการจ่ายเงินจำเลยก็ได้หักเงินค่าจ้างไว้ลูกบาศก์เมตรละ 2 บาท โจทก์จึงชอบที่จะได้ส่วนแบ่งนี้ 1 บาท ตามที่จำเลยตกลงจะให้แก่โจทก์ อุทธรณ์ของจำเลยจึงเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ ส่วนที่จำเลยอุทธรณ์ว่า คำพิพากษาของศาลแรงงานกลางจึงชอบด้วยกฎหมายแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1388/2536นาย บุญ ลือ วง ษ์ลิ้มโจทก์บริษัท เค.วี.วี . จำกัดจำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54จำเลยอุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยข้อความในเอกสารหมาย จ.9ไม่ถูกต้อง ที่ถูกต้องเป็นดังที่จำเลยอุทธรณ์ และอุทธรณ์ต่อไปอีกว่า แต่โจทก์ไม่สามารถทำงานได้ตามนั้น จึงไม่มีสิทธิรับเงิน แม้จะเป็นอุทธรณ์เรื่องตีความเอกสาร แต่จำเลยก็ได้โต้เถียงข้อเท็จจริงว่าโจทก์ไม่มีสิทธิรับเงินค่าตอบแทนเพราะไม่สามารถทำงานตามข้อตกลงในเอกสารได้ อันเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางฟังมา เป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯมาตรา 54โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าผลประโยชน์ และค่าตอบแทนเป็นเงิน 1,261,000 บาท ค่าจ้าง 30,000 บาท ค่าชดเชย 90,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละสิบห้าต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยจ้างโจทก์ให้ทำงานและจัดการในงานเฉพาะเป็นโครงการ 2 โครงการ ไม่ใช่จ้างประจำ จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ครบแล้ว จำเลยไม่ได้ให้โจทก์ออกจากงาน ไม่ใช่เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม โจทก์ไม่เสียหาย โจทก์ได้ลาออกจากงานเองเพราะงานโครงการได้สิ้นสุดแล้วและโจทก์ได้ทุจริตต่อหน้าที่ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 176,188 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้อง (วันที่ 15 เมษายน2535) จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า โจทก์มีสิทธิได้รับเงินค่าตอบแทนในการถมดินจำนวน176,188 บาท จากจำเลยหรือไม่ ปัญหาข้อนี้จำเลยอุทธรณ์สรุปได้ใจความว่า ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยข้อความในเอกสารหมาย จ.9ไม่ถูกต้องกล่าวคือ ข้อความในเอกสารหมาย จ.9 ที่ว่า "บุญลือ(หมายถึงโจทก์) จัดงานพวกรถให้เข้ากับงานของจูเลียม โดยจูเลียมเป็นเจ้าของงาน เป็นงาน ขุด ขน คิวละ 12 หรือ 13 บาทให้รถทำงานคิวละ 10 บาท บุญลือ (หมายถึงโจทก์) แบ่งไว้ 1 บาทต่อคิว รีบติดต่อจูเลียมและรีบดำเนินการโดยเร็ว" นั้นหมายความว่า จำเลยให้โจทก์ไปจัดหารถขนจากบุคคลภายนอกมาให้เข้ากับจูเลียม ช่วยจูเลียม โดยจูเลียมเป็นเจ้าของงานหากทำได้เช่นนี้ ให้โจทก์หักไว้เป็นประโยชน์ตอบแทนของโจทก์คิวละ 1 บาท แต่ปรากฏว่าโจทก์ไม่สามารถทำได้เช่นนั้น สัญญาตามเอกสารหมาย จ.9 จึงไม่มีผลผูกพันจำเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินจำนวนนั้น เห็นว่า แม้จำเลยจะอุทธรณ์ในเรื่องการตีความเอกสารหมาย จ.9 แต่จำเลยได้โต้เถียงข้อเท็จจริงว่า โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินค่าตอบแทนจำนวนนี้ เพราะโจทก์ไม่สามารถทำตามข้อตกลงในเอกสารหมาย จ.9 ได้ อันเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางที่ฟังข้อเท็จจริงมาว่า งานนี้สำเร็จลงได้โดยโจทก์เป็นผู้ติดต่อหาคนมาทำโดยจำเลยตกลงกับโจทก์ว่าให้โจทก์หักเงินได้ลูกบาศก์เมตรละ 1 บาท และในการจ่ายเงินจำเลยก็ได้หักเงินค่าจ้างไว้ลูกบาศก์เมตรละ 2 บาท โจทก์จึงชอบที่จะได้ส่วนแบ่งนี้ 1 บาท ตามที่จำเลยตกลงจะให้แก่โจทก์ อุทธรณ์ของจำเลยจึงเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ ส่วนที่จำเลยอุทธรณ์ว่า คำพิพากษาของศาลแรงงานกลางจึงชอบด้วยกฎหมายแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(เทพฤทธิ์ ศิลปานนท์-สมมาตร พรหมานุกูล-ชวลิต พรายภู่)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯ มาตรา 54 วรรคแรกได้บัญญัติไว้ว่า "ภายใต้บังคับแห่งกฎหมายนี้ หรือกฎหมายอื่น คำพิพากษาหรือคำสั่งศาลแรงงานให้อุทธรณ์ได้เฉพาะในข้อกฎหมายไปยังศาลฎีกา"บทบัญญัติของมาตรานี้เป็นการสนับสนุนวัตถุประสงค์ประการหนึ่งที่ต้องการให้คดีแรงงานเสร็จไปโดยรวดเร็ว จึงให้อุทธรณ์ได้เฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย ปัญหาข้อกฎหมายได้แก่ปัญหาเกี่ยวกับการตีความหมายของตัวบทกฎหมายต่าง ๆ การตีความเอกสารนิติกรรมสัญญาและปัญหาเกี่ยวกับการนำข้อเท็จจริงที่ยุติแล้วมาปรับกับตัวบทกฎหมายหรือที่เรียกกันว่าการปรับบท ส่วนปัญหาข้อเท็จจริงได้แก่ปัญหาที่เกี่ยวกับข้อเท็จจริง หรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหรือไม่ เกิดขึ้นในคดี ปัญหาเกี่ยวกับการคัดค้าน โต้เถียงการใช้ดุลพินิจของศาลในการชั่งน้ำหนักคำพยาน (คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่ 471,472/2518หรือดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐาน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่575/2525,901/2525) หรือปัญหาว่าควรเชื่อพยานหลักฐานนั้นหรือไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1773/2524,2809/2524,2644/2525) คดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกค่าผลประโยชน์ตอบแทน ค่าจ้างและค่าชดเชยศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงยุติว่าจำเลยไม่ได้เลิกจ้างโจทก์จึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย จำเลยไม่ค้างค่าจ้าง และไม่มีข้อตกลงจ่ายค่าน้ำมันเชื้อเพลิง ค่าเลี้ยงรับรอง ค่าอาหาร ค่าสึกหรอหรือค่าเสื่อมราคารถยนต์ ค่าประโยชน์ตอบแทนในการจัดการและจัดหาเครื่องจักรกลมาใช้งาน ส่วนปัญหาเกี่ยวกับเรื่องข้อตกลงการจ่ายผลประโยชน์ตอบแทนในกิจการขนดินลูกบาศก์เมตรละ 1 บาทศาลแรงงานกลางฟังว่าจำเลยตกลงจ่ายเงินดังกล่าวให้โจทก์ โจทก์จึงชอบที่จะได้รับส่วนแบ่งนี้ เมื่องานที่ทำได้รวม 176,188ลูกบาศก์เมตร จึงชอบที่จะได้รับเงิน 176,188 บาท ดังนี้แม้จำเลยจะอุทธรณ์ว่าศาลแรงงานกลางวินิจฉัยข้อความในเอกสารหมาย จ.9ไม่ถูกต้อง ซึ่งหากอุทธรณ์เฉพาะส่วนนี้ย่อมเป็นปัญหาข้อกฎหมายแต่จำเลยได้อุทธรณ์ต่อไปว่า แต่ปรากฏว่าโจทก์ไม่สามารถทำได้เช่นนั้น สัญญาตามเอกสารหมาย จ.9 จึงไม่มีผลผูกพันจำเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินจำนวนนั้น อันเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางที่ฟังมาว่า โจทก์มีสิทธิได้รับเงินจากจำเลยตามจำนวนที่โจทก์จัดการตามสัญญาได้ เป็นปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามอุทธรณ์ ซึ่งเคยมีคำพิพากษาฎีกาที่วินิจฉัยว่าการโต้แย้งการรับข้อเท็จจริงของศาลแรงงานกลางเป็นปัญหาข้อเท็จจริงเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1568/2523 ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าลูกจ้างลักทรัพย์ หรือพยายามลักทรัพย์หรือรับของโจร จึงฟังไม่ได้ว่าลูกจ้างกระทำการทุจริตต่อหน้าที่จำเลย (นายจ้าง) อุทธรณ์โต้เถียงว่าพยานที่จำเลยนำสืบนั้นเห็นได้ชัดว่าลูกจ้างเป็นผู้ลักทรัพย์ของจำเลย และจากการสอบสวนทางวินัยพยานหลักฐานก็ปรากฏเช่นนั้น อุทธรณ์เช่นนี้เป็นอุทธรณ์คัดค้านข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังมา จำเลยไม่มีสิทธิอุทธรณ์ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2092/2523 ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าโจทก์แจ้งเรื่องถูกจับให้ผู้บังคับบัญชาทราบ โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์ได้แจ้งให้ผู้บังคับบัญชาทราบแล้วว่าโจทก์ถูกจับกุมและขอลางาน อุทธรณ์ของโจทก์เป็นอุทธรณ์โต้แย้งข้อเท็จจริง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2453/2523 ศาลแรงงานกลางฟังว่า จำเลยไล่โจทก์ออกจากงาน จำเลยอุทธรณ์ให้ฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์ลาออกเอง เป็นอุทธรณ์ที่ต้องห้าม คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2800-2801/2524 ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าผลการสอบสวนยังไม่ปรากฏตัวผู้กระทำผิด จะฟังว่าโจทก์ร่วมรู้เห็นในความผิดนั้นไม่ถูกต้อง จำเลยอุทธรณ์ว่าพฤติการณ์โจทก์ไปในทางไม่ถูกต้องไม่สุจริต และทุจริตต่อหน้าที่หรือกระทำความผิดอาญาโดยเจตนาต่อนายจ้างและจงใจทำให้นายจ้างได้รับความเสียหาย เป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริง ต้องห้ามอุทธรณ์ มีข้อที่น่าพิจารณาสำหรับคำพิพากษาฎีกาที่หมายเหตุนี้ว่าอุทธรณ์ของจำเลยมีทั้งส่วนที่เป็นเรื่องการตีความเอกสาร และการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลาง แต่ศาลฎีกาก็ได้วินิจฉัยว่าอุทธรณ์ของจำเลยเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ผู้เขียนเห็นว่า ศาลฎีกาคงพิจารณาจากลักษณะข้ออุทธรณ์ของจำเลยทั้งหมดรวมกัน มิได้แยกเป็นส่วน ซึ่งวัตถุประสงค์ทั้งหมดที่จำเลยอุทธรณ์ก็เพื่อมิให้ตนต้องรับผิดชำระเงินค่าตอบแทนแก่โจทก์อันแตกต่างจากที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมาซึ่งจะเห็นได้จากที่ศาลฎีกาวินิจฉัยในตอนต้นว่า คดีมีปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า โจทก์มีสิทธิได้รับค่าตอบแทนในการถมดินจำนวน 176,188 บาท จากจำเลยหรือไม่ ส่วนเรื่องการตีความตามเอกสารหมาย จ.9 คงเป็นปัญหาส่วนหนึ่งของประเด็นดังกล่าวเท่านั้น สมกุมชาด