คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4105/2541หลักกฎหมาย: บทบัญญัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(4) มุ่งหมายถึงการกระทำที่ก่อให้เกิดความผิดอันหนึ่ง ๆ ในคราวเดียวกัน หาได้หมายถึงฐานความผิดที่ขอให้ลงโทษไม่ เฮโรอีนจำนวนที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 ในคดีนี้กับเฮโรอีน ที่จำเลยที่ 2 มีไว้ในครอบครองตามคดีอาญาเรื่องก่อน เจ้าพนักงานตำรวจยึดได้ในคราวเดียวกัน เป็นการกระทำกรรมเดียวกัน ทั้งโจทก์บรรยาย ฟ้องคดีนี้ว่า จำเลยทั้งสามร่วมกันผลิตเฮโรอีน โดยแบ่งเฮโรอีนจากหลอดพลาสติกขนาดใหญ่จำนวน 3 หลอด บรรจุในหลอดกาแฟที่ตัดเป็นท่อนสั้น ๆ จำนวน 5 หลอด และที่โจทก์ บรรยายฟ้องว่า จำเลยทั้งสามร่วมกันมีเฮโรอีนไว้ในครอบครอง เพื่อจำหน่ายก็เป็นเฮโรอีนจำนวนเดียวกับที่ฟ้องว่าจำเลยผลิตดังนี้ เมื่อเฮโรอีนที่จำเลยทั้งสามร่วมกันผลิตกับเฮโรอีนที่ จำเลยทั้งสามมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายเป็นจำนวนเดียวกันการกระทำของจำเลยทั้งสามย่อมเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 หาเป็นความผิดฐานผลิตเฮโรอีนเป็นความผิดอีกกรรมหนึ่งไม่เมื่อการกระทำของ จำเลยที่ 2 ในคดีนี้กับการกระทำของจำเลยที่ 2 ในคดีก่อนเป็นการกระทำกรรมเดียวในวาระเดียวกันและศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยที่ 2 ไปแล้ว ฟ้องโจทก์ในส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2ในคดีนี้จึงเป็นฟ้องที่ศาลได้มีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิด ที่ได้ฟ้องแล้ว สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 จึงระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(4) ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ไม่ได้วินิจฉัยสั่งในเรื่องของกลางย่อมเป็นการไม่ถูกต้อง ศาลฎีกาเห็นควรแก้ไข เฮโรอีนของกลางเป็นทรัพย์สินที่ผู้ใดมีไว้เป็นความผิดส่วนของกลางอื่นก็เป็นเครื่องมือที่มีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิดฐานผลิตเฮโรอีนจึงเป็นทรัพย์ที่พึงริบ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 32,33(1)โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8, 15, 65, 66, 102 และริบของกลางจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณาจำเลยที่ 1 ถึงแก่ความตาย ศาลชั้นต้นจำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 1 เสียจากสารบบความศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 และที่ 3 มีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง65 วรรคสอง ให้ประหารชีวิต จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุกจำเลยที่ 2 และที่ 3 ตลอดชีวิตข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก ของกลางริบจำเลยที่ 2 และที่ 3 อุทธรณ์ระหว่างพิจารณาจำเลยที่ 3 ถึงแก่ความตาย ศาลอุทธรณ์ภาค 2จำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 3 เสียจากสารบบความศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 1 บวชเป็นพระภิกษุและจำพรรษาอยู่ที่วัดทินกรนิมิตตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุดังฟ้อง ร้อยตำรวจโทสมโภชน์ จูเจริญ กับพวก ได้ร่วมกันตรวจค้นกุฏิซึ่งจำเลยที่ 1 จำพรรษาอยู่จากการตรวจค้นภายในห้องของจำเลยที่ 1 พบเฮโรอีนบรรจุหลอดพลาสติกเบอร์ 5 จำนวน 3 หลอด เฮโรอีนบรรจุในหลอดกาแฟยาว 2 เซนติเมตร จำนวน 5 หลอด หลอดกาแฟเปล่าตัดเป็นท่อนยาว 2 เซนติเมตร จำนวน 11 หลอด เทียนไข 1 เล่ม เข็มฉีดยา 4 อัน และกรรไกร 1 เล่ม ขณะตรวจค้นจำเลยทั้งสามอยู่ในห้องที่เกิดเหตุ ได้ค้นตัวจำเลยที่ 2 และที่ 3 พบเฮโรอีนบรรจุหลอดกาแฟตัดสั้นยาว 2 เซนติเมตรอยู่ในกระเป๋ากางเกงของจำเลยที่ 2 และที่ 3 คนละ 2 หลอดจึงยึดไว้เป็นของกลาง เจ้าพนักงานตำรวจแจ้งข้อหาแก่จำเลยทั้งสามว่า ร่วมกันมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายส่วนเฮโรอีนที่พบในกระเป๋ากางเกงของจำเลยที่ 2 และที่ 3 คนละ 2 หลอดนั้นเจ้าพนักงานตำรวจได้แจ้งข้อหาแก่จำเลยที่ 2 และที่ 3 ว่ามีเฮโรอีนไว้ในครอบครองและแยกดำเนินคดีเป็นอีกคดีหนึ่งและพนักงานอัยการได้ฟ้องจำเลยที่ 2 และที่ 3 ในข้อหาดังกล่าวต่อศาลชั้นต้น จำเลยที่ 2 และที่ 3 ให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษ คดีถึงที่สุดแล้ว ตามคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 1735/2538และคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 63/2539 ของศาลชั้นต้น ตามลำดับสำหรับคดีนี้ต่อมาพนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาเพิ่มแก่จำเลยทั้งสามว่าร่วมกันผลิตเฮโรอีนเพื่อจำหน่ายและโจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งสามเป็นคดีนี้มีปัญหาขึ้นสู่การพิจารณาของศาลฎีกา ตามฎีกาของโจทก์ว่าจำเลยที่ 2 ได้ร่วมกระทำผิดฐานผลิตเฮโรอีนหรือไม่ และสิทธินำคดีมาฟ้องของโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ระงับไปหรือไม่โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยทั้งสามร่วมกันผลิตเฮโรอีนโดยแบ่งเฮโรอีนจากหลอดพลาสติกขนาดใหญ่จำนวน 3 หลอด บรรจุในหลอดกาแฟที่ตัดเป็นท่อนสั้น ๆ จำนวน 5 หลอด และที่โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยทั้งสามร่วมกันมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายก็เป็นเฮโรอีนจำนวนเกี่ยวกับที่ฟ้องว่าจำเลยผลิต ดังนี้ จึงเป็นที่เห็นได้ว่าเฮโรอีนที่จำเลยทั้งสามร่วมกันผลิตกับเฮโรอีนที่จำเลยทั้งสามมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายเป็นจำนวนเดียวกันการกระทำของจำเลยทั้งสาม ย่อมเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 หาใช่เป็นความผิดฐานผลิตเฮโรอีนเป็นความผิดอีกกรรมหนึ่งดังที่โจทก์ฎีกาไม่เมื่อการกระทำของจำเลยที่ 2 ในคดีนี้กับการกระทำของจำเลยที่ 2ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 1735/2538 ของศาลชั้นต้น เป็นการกระทำกรรมเดียวในวาระเดียวกันและศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยที่ 2 ไปแล้วฟ้องโจทก์ในคดีนี้จึงเป็นฟ้องที่ศาลได้มีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิดที่ได้ฟ้องแล้วสิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 จึงระงับไปตามบทกฎหมายดังกล่าวข้างต้น เฮโรอีนของกลางเป็นทรัพย์สินที่ผู้ใดมีไว้เป็นความผิดส่วนของกลางอื่นเชื่อว่าเป็นเครื่องมือที่มีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิดฐานผลิตเฮโรอีนจึงเป็นทรัพย์ที่พึงริบ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33(1)พิพากษายืน แต่ให้ริบของกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4105/2541พนักงานอัยการ จังหวัด นนทบุรีโจทก์นาย สม พจน์ สุทธิ ทรัพย์ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 32, ม. 33 (1), ม. 90, ม. 91 ป.วิ.อ. ม. 39 (4) พ.ร.บ.ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2522 ม. 15, ม. 66, ม. 102บทบัญญัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(4) มุ่งหมายถึงการกระทำที่ก่อให้เกิดความผิดอันหนึ่ง ๆ ในคราวเดียวกัน หาได้หมายถึงฐานความผิดที่ขอให้ลงโทษไม่ เฮโรอีนจำนวนที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 ในคดีนี้กับเฮโรอีน ที่จำเลยที่ 2 มีไว้ในครอบครองตามคดีอาญาเรื่องก่อน เจ้าพนักงานตำรวจยึดได้ในคราวเดียวกัน เป็นการกระทำกรรมเดียวกัน ทั้งโจทก์บรรยาย ฟ้องคดีนี้ว่า จำเลยทั้งสามร่วมกันผลิตเฮโรอีน โดยแบ่งเฮโรอีนจากหลอดพลาสติกขนาดใหญ่จำนวน 3 หลอด บรรจุในหลอดกาแฟที่ตัดเป็นท่อนสั้น ๆ จำนวน 5 หลอด และที่โจทก์ บรรยายฟ้องว่า จำเลยทั้งสามร่วมกันมีเฮโรอีนไว้ในครอบครอง เพื่อจำหน่ายก็เป็นเฮโรอีนจำนวนเดียวกับที่ฟ้องว่าจำเลยผลิตดังนี้ เมื่อเฮโรอีนที่จำเลยทั้งสามร่วมกันผลิตกับเฮโรอีนที่ จำเลยทั้งสามมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายเป็นจำนวนเดียวกันการกระทำของจำเลยทั้งสามย่อมเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 หาเป็นความผิดฐานผลิตเฮโรอีนเป็นความผิดอีกกรรมหนึ่งไม่เมื่อการกระทำของ จำเลยที่ 2 ในคดีนี้กับการกระทำของจำเลยที่ 2 ในคดีก่อนเป็นการกระทำกรรมเดียวในวาระเดียวกันและศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยที่ 2 ไปแล้ว ฟ้องโจทก์ในส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2ในคดีนี้จึงเป็นฟ้องที่ศาลได้มีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิด ที่ได้ฟ้องแล้ว สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 จึงระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(4) ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ไม่ได้วินิจฉัยสั่งในเรื่องของกลางย่อมเป็นการไม่ถูกต้อง ศาลฎีกาเห็นควรแก้ไข เฮโรอีนของกลางเป็นทรัพย์สินที่ผู้ใดมีไว้เป็นความผิดส่วนของกลางอื่นก็เป็นเครื่องมือที่มีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิดฐานผลิตเฮโรอีนจึงเป็นทรัพย์ที่พึงริบ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 32,33(1)โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8, 15, 65, 66, 102 และริบของกลางจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณาจำเลยที่ 1 ถึงแก่ความตาย ศาลชั้นต้นจำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 1 เสียจากสารบบความศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 และที่ 3 มีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง65 วรรคสอง ให้ประหารชีวิต จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุกจำเลยที่ 2 และที่ 3 ตลอดชีวิตข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก ของกลางริบจำเลยที่ 2 และที่ 3 อุทธรณ์ระหว่างพิจารณาจำเลยที่ 3 ถึงแก่ความตาย ศาลอุทธรณ์ภาค 2จำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 3 เสียจากสารบบความศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 1 บวชเป็นพระภิกษุและจำพรรษาอยู่ที่วัดทินกรนิมิตตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุดังฟ้อง ร้อยตำรวจโทสมโภชน์ จูเจริญ กับพวก ได้ร่วมกันตรวจค้นกุฏิซึ่งจำเลยที่ 1 จำพรรษาอยู่จากการตรวจค้นภายในห้องของจำเลยที่ 1 พบเฮโรอีนบรรจุหลอดพลาสติกเบอร์ 5 จำนวน 3 หลอด เฮโรอีนบรรจุในหลอดกาแฟยาว 2 เซนติเมตร จำนวน 5 หลอด หลอดกาแฟเปล่าตัดเป็นท่อนยาว 2 เซนติเมตร จำนวน 11 หลอด เทียนไข 1 เล่ม เข็มฉีดยา 4 อัน และกรรไกร 1 เล่ม ขณะตรวจค้นจำเลยทั้งสามอยู่ในห้องที่เกิดเหตุ ได้ค้นตัวจำเลยที่ 2 และที่ 3 พบเฮโรอีนบรรจุหลอดกาแฟตัดสั้นยาว 2 เซนติเมตรอยู่ในกระเป๋ากางเกงของจำเลยที่ 2 และที่ 3 คนละ 2 หลอดจึงยึดไว้เป็นของกลาง เจ้าพนักงานตำรวจแจ้งข้อหาแก่จำเลยทั้งสามว่า ร่วมกันมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายส่วนเฮโรอีนที่พบในกระเป๋ากางเกงของจำเลยที่ 2 และที่ 3 คนละ 2 หลอดนั้นเจ้าพนักงานตำรวจได้แจ้งข้อหาแก่จำเลยที่ 2 และที่ 3 ว่ามีเฮโรอีนไว้ในครอบครองและแยกดำเนินคดีเป็นอีกคดีหนึ่งและพนักงานอัยการได้ฟ้องจำเลยที่ 2 และที่ 3 ในข้อหาดังกล่าวต่อศาลชั้นต้น จำเลยที่ 2 และที่ 3 ให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษ คดีถึงที่สุดแล้ว ตามคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 1735/2538และคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 63/2539 ของศาลชั้นต้น ตามลำดับสำหรับคดีนี้ต่อมาพนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาเพิ่มแก่จำเลยทั้งสามว่าร่วมกันผลิตเฮโรอีนเพื่อจำหน่ายและโจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งสามเป็นคดีนี้มีปัญหาขึ้นสู่การพิจารณาของศาลฎีกา ตามฎีกาของโจทก์ว่าจำเลยที่ 2 ได้ร่วมกระทำผิดฐานผลิตเฮโรอีนหรือไม่ และสิทธินำคดีมาฟ้องของโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ระงับไปหรือไม่โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยทั้งสามร่วมกันผลิตเฮโรอีนโดยแบ่งเฮโรอีนจากหลอดพลาสติกขนาดใหญ่จำนวน 3 หลอด บรรจุในหลอดกาแฟที่ตัดเป็นท่อนสั้น ๆ จำนวน 5 หลอด และที่โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยทั้งสามร่วมกันมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายก็เป็นเฮโรอีนจำนวนเกี่ยวกับที่ฟ้องว่าจำเลยผลิต ดังนี้ จึงเป็นที่เห็นได้ว่าเฮโรอีนที่จำเลยทั้งสามร่วมกันผลิตกับเฮโรอีนที่จำเลยทั้งสามมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายเป็นจำนวนเดียวกันการกระทำของจำเลยทั้งสาม ย่อมเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 หาใช่เป็นความผิดฐานผลิตเฮโรอีนเป็นความผิดอีกกรรมหนึ่งดังที่โจทก์ฎีกาไม่เมื่อการกระทำของจำเลยที่ 2 ในคดีนี้กับการกระทำของจำเลยที่ 2ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 1735/2538 ของศาลชั้นต้น เป็นการกระทำกรรมเดียวในวาระเดียวกันและศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยที่ 2 ไปแล้วฟ้องโจทก์ในคดีนี้จึงเป็นฟ้องที่ศาลได้มีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิดที่ได้ฟ้องแล้วสิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 จึงระงับไปตามบทกฎหมายดังกล่าวข้างต้น เฮโรอีนของกลางเป็นทรัพย์สินที่ผู้ใดมีไว้เป็นความผิดส่วนของกลางอื่นเชื่อว่าเป็นเครื่องมือที่มีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิดฐานผลิตเฮโรอีนจึงเป็นทรัพย์ที่พึงริบ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33(1)พิพากษายืน แต่ให้ริบของกลาง(สมชัย สายเชื้อ-วิรักษ์ เอื้ออังกูร-ธรรมนูญ โชคชัยพิทักษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8, 15, 65, 66, 102 และริบของกลางจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณาจำเลยที่ 1 ถึงแก่ความตาย ศาลชั้นต้นจำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 1 เสียจากสารบบความศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 และที่ 3 มีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง65 วรรคสอง ให้ประหารชีวิต จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุกจำเลยที่ 2 และที่ 3 ตลอดชีวิตข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก ของกลางริบจำเลยที่ 2 และที่ 3 อุทธรณ์ระหว่างพิจารณาจำเลยที่ 3 ถึงแก่ความตาย ศาลอุทธรณ์ภาค 2จำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 3 เสียจากสารบบความศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 1 บวชเป็นพระภิกษุและจำพรรษาอยู่ที่วัดทินกรนิมิตตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุดังฟ้อง ร้อยตำรวจโทสมโภชน์ จูเจริญ กับพวก ได้ร่วมกันตรวจค้นกุฏิซึ่งจำเลยที่ 1 จำพรรษาอยู่จากการตรวจค้นภายในห้องของจำเลยที่ 1 พบเฮโรอีนบรรจุหลอดพลาสติกเบอร์ 5 จำนวน 3 หลอด เฮโรอีนบรรจุในหลอดกาแฟยาว 2 เซนติเมตร จำนวน 5 หลอด หลอดกาแฟเปล่าตัดเป็นท่อนยาว 2 เซนติเมตร จำนวน 11 หลอด เทียนไข 1 เล่ม เข็มฉีดยา 4 อัน และกรรไกร 1 เล่ม ขณะตรวจค้นจำเลยทั้งสามอยู่ในห้องที่เกิดเหตุ ได้ค้นตัวจำเลยที่ 2 และที่ 3 พบเฮโรอีนบรรจุหลอดกาแฟตัดสั้นยาว 2 เซนติเมตรอยู่ในกระเป๋ากางเกงของจำเลยที่ 2 และที่ 3 คนละ 2 หลอดจึงยึดไว้เป็นของกลาง เจ้าพนักงานตำรวจแจ้งข้อหาแก่จำเลยทั้งสามว่า ร่วมกันมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายส่วนเฮโรอีนที่พบในกระเป๋ากางเกงของจำเลยที่ 2 และที่ 3 คนละ 2 หลอดนั้นเจ้าพนักงานตำรวจได้แจ้งข้อหาแก่จำเลยที่ 2 และที่ 3 ว่ามีเฮโรอีนไว้ในครอบครองและแยกดำเนินคดีเป็นอีกคดีหนึ่งและพนักงานอัยการได้ฟ้องจำเลยที่ 2 และที่ 3 ในข้อหาดังกล่าวต่อศาลชั้นต้น จำเลยที่ 2 และที่ 3 ให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษ คดีถึงที่สุดแล้ว ตามคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 1735/2538และคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 63/2539 ของศาลชั้นต้น ตามลำดับสำหรับคดีนี้ต่อมาพนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาเพิ่มแก่จำเลยทั้งสามว่าร่วมกันผลิตเฮโรอีนเพื่อจำหน่ายและโจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งสามเป็นคดีนี้มีปัญหาขึ้นสู่การพิจารณาของศาลฎีกา ตามฎีกาของโจทก์ว่าจำเลยที่ 2 ได้ร่วมกระทำผิดฐานผลิตเฮโรอีนหรือไม่ และสิทธินำคดีมาฟ้องของโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ระงับไปหรือไม่โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยทั้งสามร่วมกันผลิตเฮโรอีนโดยแบ่งเฮโรอีนจากหลอดพลาสติกขนาดใหญ่จำนวน 3 หลอด บรรจุในหลอดกาแฟที่ตัดเป็นท่อนสั้น ๆ จำนวน 5 หลอด และที่โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยทั้งสามร่วมกันมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายก็เป็นเฮโรอีนจำนวนเกี่ยวกับที่ฟ้องว่าจำเลยผลิต ดังนี้ จึงเป็นที่เห็นได้ว่าเฮโรอีนที่จำเลยทั้งสามร่วมกันผลิตกับเฮโรอีนที่จำเลยทั้งสามมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายเป็นจำนวนเดียวกันการกระทำของจำเลยทั้งสาม ย่อมเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 หาใช่เป็นความผิดฐานผลิตเฮโรอีนเป็นความผิดอีกกรรมหนึ่งดังที่โจทก์ฎีกาไม่เมื่อการกระทำของจำเลยที่ 2 ในคดีนี้กับการกระทำของจำเลยที่ 2ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 1735/2538 ของศาลชั้นต้น เป็นการกระทำกรรมเดียวในวาระเดียวกันและศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยที่ 2 ไปแล้วฟ้องโจทก์ในคดีนี้จึงเป็นฟ้องที่ศาลได้มีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิดที่ได้ฟ้องแล้วสิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 จึงระงับไปตามบทกฎหมายดังกล่าวข้างต้น เฮโรอีนของกลางเป็นทรัพย์สินที่ผู้ใดมีไว้เป็นความผิดส่วนของกลางอื่นเชื่อว่าเป็นเครื่องมือที่มีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิดฐานผลิตเฮโรอีนจึงเป็นทรัพย์ที่พึงริบ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33(1)พิพากษายืน แต่ให้ริบของกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4105/2541พนักงานอัยการ จังหวัด นนทบุรีโจทก์นาย สม พจน์ สุทธิ ทรัพย์ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 32, ม. 33 (1), ม. 90, ม. 91 ป.วิ.อ. ม. 39 (4) พ.ร.บ.ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2522 ม. 15, ม. 66, ม. 102บทบัญญัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(4) มุ่งหมายถึงการกระทำที่ก่อให้เกิดความผิดอันหนึ่ง ๆ ในคราวเดียวกัน หาได้หมายถึงฐานความผิดที่ขอให้ลงโทษไม่ เฮโรอีนจำนวนที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 2 ในคดีนี้กับเฮโรอีน ที่จำเลยที่ 2 มีไว้ในครอบครองตามคดีอาญาเรื่องก่อน เจ้าพนักงานตำรวจยึดได้ในคราวเดียวกัน เป็นการกระทำกรรมเดียวกัน ทั้งโจทก์บรรยาย ฟ้องคดีนี้ว่า จำเลยทั้งสามร่วมกันผลิตเฮโรอีน โดยแบ่งเฮโรอีนจากหลอดพลาสติกขนาดใหญ่จำนวน 3 หลอด บรรจุในหลอดกาแฟที่ตัดเป็นท่อนสั้น ๆ จำนวน 5 หลอด และที่โจทก์ บรรยายฟ้องว่า จำเลยทั้งสามร่วมกันมีเฮโรอีนไว้ในครอบครอง เพื่อจำหน่ายก็เป็นเฮโรอีนจำนวนเดียวกับที่ฟ้องว่าจำเลยผลิตดังนี้ เมื่อเฮโรอีนที่จำเลยทั้งสามร่วมกันผลิตกับเฮโรอีนที่ จำเลยทั้งสามมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายเป็นจำนวนเดียวกันการกระทำของจำเลยทั้งสามย่อมเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 หาเป็นความผิดฐานผลิตเฮโรอีนเป็นความผิดอีกกรรมหนึ่งไม่เมื่อการกระทำของ จำเลยที่ 2 ในคดีนี้กับการกระทำของจำเลยที่ 2 ในคดีก่อนเป็นการกระทำกรรมเดียวในวาระเดียวกันและศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยที่ 2 ไปแล้ว ฟ้องโจทก์ในส่วนที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2ในคดีนี้จึงเป็นฟ้องที่ศาลได้มีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิด ที่ได้ฟ้องแล้ว สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 จึงระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(4) ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ไม่ได้วินิจฉัยสั่งในเรื่องของกลางย่อมเป็นการไม่ถูกต้อง ศาลฎีกาเห็นควรแก้ไข เฮโรอีนของกลางเป็นทรัพย์สินที่ผู้ใดมีไว้เป็นความผิดส่วนของกลางอื่นก็เป็นเครื่องมือที่มีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิดฐานผลิตเฮโรอีนจึงเป็นทรัพย์ที่พึงริบ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 32,33(1)โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8, 15, 65, 66, 102 และริบของกลางจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณาจำเลยที่ 1 ถึงแก่ความตาย ศาลชั้นต้นจำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 1 เสียจากสารบบความศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 และที่ 3 มีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง65 วรรคสอง ให้ประหารชีวิต จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุกจำเลยที่ 2 และที่ 3 ตลอดชีวิตข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก ของกลางริบจำเลยที่ 2 และที่ 3 อุทธรณ์ระหว่างพิจารณาจำเลยที่ 3 ถึงแก่ความตาย ศาลอุทธรณ์ภาค 2จำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 3 เสียจากสารบบความศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 1 บวชเป็นพระภิกษุและจำพรรษาอยู่ที่วัดทินกรนิมิตตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุดังฟ้อง ร้อยตำรวจโทสมโภชน์ จูเจริญ กับพวก ได้ร่วมกันตรวจค้นกุฏิซึ่งจำเลยที่ 1 จำพรรษาอยู่จากการตรวจค้นภายในห้องของจำเลยที่ 1 พบเฮโรอีนบรรจุหลอดพลาสติกเบอร์ 5 จำนวน 3 หลอด เฮโรอีนบรรจุในหลอดกาแฟยาว 2 เซนติเมตร จำนวน 5 หลอด หลอดกาแฟเปล่าตัดเป็นท่อนยาว 2 เซนติเมตร จำนวน 11 หลอด เทียนไข 1 เล่ม เข็มฉีดยา 4 อัน และกรรไกร 1 เล่ม ขณะตรวจค้นจำเลยทั้งสามอยู่ในห้องที่เกิดเหตุ ได้ค้นตัวจำเลยที่ 2 และที่ 3 พบเฮโรอีนบรรจุหลอดกาแฟตัดสั้นยาว 2 เซนติเมตรอยู่ในกระเป๋ากางเกงของจำเลยที่ 2 และที่ 3 คนละ 2 หลอดจึงยึดไว้เป็นของกลาง เจ้าพนักงานตำรวจแจ้งข้อหาแก่จำเลยทั้งสามว่า ร่วมกันมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายส่วนเฮโรอีนที่พบในกระเป๋ากางเกงของจำเลยที่ 2 และที่ 3 คนละ 2 หลอดนั้นเจ้าพนักงานตำรวจได้แจ้งข้อหาแก่จำเลยที่ 2 และที่ 3 ว่ามีเฮโรอีนไว้ในครอบครองและแยกดำเนินคดีเป็นอีกคดีหนึ่งและพนักงานอัยการได้ฟ้องจำเลยที่ 2 และที่ 3 ในข้อหาดังกล่าวต่อศาลชั้นต้น จำเลยที่ 2 และที่ 3 ให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษ คดีถึงที่สุดแล้ว ตามคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 1735/2538และคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 63/2539 ของศาลชั้นต้น ตามลำดับสำหรับคดีนี้ต่อมาพนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาเพิ่มแก่จำเลยทั้งสามว่าร่วมกันผลิตเฮโรอีนเพื่อจำหน่ายและโจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งสามเป็นคดีนี้มีปัญหาขึ้นสู่การพิจารณาของศาลฎีกา ตามฎีกาของโจทก์ว่าจำเลยที่ 2 ได้ร่วมกระทำผิดฐานผลิตเฮโรอีนหรือไม่ และสิทธินำคดีมาฟ้องของโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 ระงับไปหรือไม่โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยทั้งสามร่วมกันผลิตเฮโรอีนโดยแบ่งเฮโรอีนจากหลอดพลาสติกขนาดใหญ่จำนวน 3 หลอด บรรจุในหลอดกาแฟที่ตัดเป็นท่อนสั้น ๆ จำนวน 5 หลอด และที่โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยทั้งสามร่วมกันมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายก็เป็นเฮโรอีนจำนวนเกี่ยวกับที่ฟ้องว่าจำเลยผลิต ดังนี้ จึงเป็นที่เห็นได้ว่าเฮโรอีนที่จำเลยทั้งสามร่วมกันผลิตกับเฮโรอีนที่จำเลยทั้งสามมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายเป็นจำนวนเดียวกันการกระทำของจำเลยทั้งสาม ย่อมเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 หาใช่เป็นความผิดฐานผลิตเฮโรอีนเป็นความผิดอีกกรรมหนึ่งดังที่โจทก์ฎีกาไม่เมื่อการกระทำของจำเลยที่ 2 ในคดีนี้กับการกระทำของจำเลยที่ 2ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 1735/2538 ของศาลชั้นต้น เป็นการกระทำกรรมเดียวในวาระเดียวกันและศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยที่ 2 ไปแล้วฟ้องโจทก์ในคดีนี้จึงเป็นฟ้องที่ศาลได้มีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิดที่ได้ฟ้องแล้วสิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 จึงระงับไปตามบทกฎหมายดังกล่าวข้างต้น เฮโรอีนของกลางเป็นทรัพย์สินที่ผู้ใดมีไว้เป็นความผิดส่วนของกลางอื่นเชื่อว่าเป็นเครื่องมือที่มีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิดฐานผลิตเฮโรอีนจึงเป็นทรัพย์ที่พึงริบ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33(1)พิพากษายืน แต่ให้ริบของกลาง(สมชัย สายเชื้อ-วิรักษ์ เอื้ออังกูร-ธรรมนูญ โชคชัยพิทักษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ