คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1043/2493หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีสวนยาง 1 แปลงโดยซื้อไว้จากผู้มีชื่อดังสำเนาท้ายฟ้อง และได้ครอบครองมาประมาณ 9 ปีเศษจำเลยบุกรุกมาประมาณ 9 ปีเศษ จำเลยบุกรุกเข้ากรีดยางในที่ของโจทก์ตอนหนึ่ง จึงขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเป็นเงินจำนวนหนึ่งดังนี้ แสดงว่าโจทก์อ้างถึงสิทธิครอบครองอย่างเดียว คำขอท้ายฟ้องก็ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้ามารบกวนสิทธิครอบครองของโจทก์เท่านั้น หาเกี่ยวกับกรรมสิทธิไม่ โจทก์ชอบที่จะฟ้องได้ แม้โจทก์จะยังไม่ได้กรรมสิทธิมาตามสัญญาซื้อขายโจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีสวนยางเนื้อที่ ๒๑๑ ไร่ ๓ งาน ๕๐ ตารางวา โดยโจทก์ซื้อไว้จากนายจินนายาเวลลาจามี ได้ครอบครองมาประมาณ ๙ ปีเศษ จำเลยบุกรุกเข้ากรีดยางในที่ของโจทก์ตอนหนึ่ง จึงฟ้องเรียกค่าเสียหาย ๖๐๐๐ บาท และขอให้ขับไล่จำเลย จำเลยต่อสู้ว่า ที่ตอนนั้นเป็นของจำเลยที่ ๑-๒ ไม่ใช่ที่ของโจทก์ ค่าเสียหายไม่ถึง ๖๐๐๐ บาท ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การซื้อขายที่ดินเป็นโมฆะโจทก์ครอบครองยังไม่ถึง ๑๐ ปียังไม่ได้กรรมสิทธิ์ โจทก์อ้างว่าเป็นเจ้าของที่ดินโดยการได้กรรมสิทธิเพราะการซื้อขาย แต่กลับสืบไม่สมจึงไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยได้ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ดำเนินการพิจารณาพิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าข้อความตามฟ้องและสัญญาท้ายฟ้องแสดงชัดว่า โจทก์อ้างถึงสิทธิครอบครองอย่างเดียวคำขอท้ายฟ้องก็ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้ามารบกวนสิทธิครอบครองของโจทก์เท่านั้น หาเกี่ยวกับกรรมสิทธิดังความเห็นศาลชั้นต้นไม่โจทก์ชอบที่จะฟ้องได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1043/2493นายอาลากู หรือ อะลากูโจทก์นายบีบี ช่วยต่อ ที่ 1, นายอะบิซิง หรือ บิเซ่ง ที่ 2 นายเต่ เครือสนิท ที่ 3,นายลั่น แซ่ซอ ที่ 4, นางปริก วีระกิจ ที่ 5, นายเฉื่อย เครือสนิท ที่ 6ล. ป.วิ.พ. ม. 172, ม. 142, ม. 18 ป.พ.พ. ม. 456, ม. 1367, ม. 1374, ม. 1375, ม. 1377, ม. 1378, ม. 1382โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีสวนยาง 1 แปลงโดยซื้อไว้จากผู้มีชื่อดังสำเนาท้ายฟ้อง และได้ครอบครองมาประมาณ 9 ปีเศษจำเลยบุกรุกมาประมาณ 9 ปีเศษ จำเลยบุกรุกเข้ากรีดยางในที่ของโจทก์ตอนหนึ่ง จึงขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเป็นเงินจำนวนหนึ่งดังนี้ แสดงว่าโจทก์อ้างถึงสิทธิครอบครองอย่างเดียว คำขอท้ายฟ้องก็ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้ามารบกวนสิทธิครอบครองของโจทก์เท่านั้น หาเกี่ยวกับกรรมสิทธิไม่ โจทก์ชอบที่จะฟ้องได้ แม้โจทก์จะยังไม่ได้กรรมสิทธิมาตามสัญญาซื้อขายโจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีสวนยางเนื้อที่ ๒๑๑ ไร่ ๓ งาน ๕๐ ตารางวา โดยโจทก์ซื้อไว้จากนายจินนายาเวลลาจามี ได้ครอบครองมาประมาณ ๙ ปีเศษ จำเลยบุกรุกเข้ากรีดยางในที่ของโจทก์ตอนหนึ่ง จึงฟ้องเรียกค่าเสียหาย ๖๐๐๐ บาท และขอให้ขับไล่จำเลย จำเลยต่อสู้ว่า ที่ตอนนั้นเป็นของจำเลยที่ ๑-๒ ไม่ใช่ที่ของโจทก์ ค่าเสียหายไม่ถึง ๖๐๐๐ บาท ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การซื้อขายที่ดินเป็นโมฆะโจทก์ครอบครองยังไม่ถึง ๑๐ ปียังไม่ได้กรรมสิทธิ์ โจทก์อ้างว่าเป็นเจ้าของที่ดินโดยการได้กรรมสิทธิเพราะการซื้อขาย แต่กลับสืบไม่สมจึงไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยได้ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ดำเนินการพิจารณาพิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าข้อความตามฟ้องและสัญญาท้ายฟ้องแสดงชัดว่า โจทก์อ้างถึงสิทธิครอบครองอย่างเดียวคำขอท้ายฟ้องก็ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้ามารบกวนสิทธิครอบครองของโจทก์เท่านั้น หาเกี่ยวกับกรรมสิทธิดังความเห็นศาลชั้นต้นไม่โจทก์ชอบที่จะฟ้องได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(นนทปัญญา-มนูภันย์วิมลสาร-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)ศาลภูเก็ต - นายเสนอ บุญยเกียรติ์ศาลอุทธรณ์ - หลวงสรอรรถอำนวยแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีสวนยางเนื้อที่ ๒๑๑ ไร่ ๓ งาน ๕๐ ตารางวา โดยโจทก์ซื้อไว้จากนายจินนายาเวลลาจามี ได้ครอบครองมาประมาณ ๙ ปีเศษ จำเลยบุกรุกเข้ากรีดยางในที่ของโจทก์ตอนหนึ่ง จึงฟ้องเรียกค่าเสียหาย ๖๐๐๐ บาท และขอให้ขับไล่จำเลย จำเลยต่อสู้ว่า ที่ตอนนั้นเป็นของจำเลยที่ ๑-๒ ไม่ใช่ที่ของโจทก์ ค่าเสียหายไม่ถึง ๖๐๐๐ บาท ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การซื้อขายที่ดินเป็นโมฆะโจทก์ครอบครองยังไม่ถึง ๑๐ ปียังไม่ได้กรรมสิทธิ์ โจทก์อ้างว่าเป็นเจ้าของที่ดินโดยการได้กรรมสิทธิเพราะการซื้อขาย แต่กลับสืบไม่สมจึงไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยได้ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ดำเนินการพิจารณาพิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าข้อความตามฟ้องและสัญญาท้ายฟ้องแสดงชัดว่า โจทก์อ้างถึงสิทธิครอบครองอย่างเดียวคำขอท้ายฟ้องก็ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้ามารบกวนสิทธิครอบครองของโจทก์เท่านั้น หาเกี่ยวกับกรรมสิทธิดังความเห็นศาลชั้นต้นไม่โจทก์ชอบที่จะฟ้องได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1043/2493นายอาลากู หรือ อะลากูโจทก์นายบีบี ช่วยต่อ ที่ 1, นายอะบิซิง หรือ บิเซ่ง ที่ 2 นายเต่ เครือสนิท ที่ 3,นายลั่น แซ่ซอ ที่ 4, นางปริก วีระกิจ ที่ 5, นายเฉื่อย เครือสนิท ที่ 6ล. ป.วิ.พ. ม. 172, ม. 142, ม. 18 ป.พ.พ. ม. 456, ม. 1367, ม. 1374, ม. 1375, ม. 1377, ม. 1378, ม. 1382โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีสวนยาง 1 แปลงโดยซื้อไว้จากผู้มีชื่อดังสำเนาท้ายฟ้อง และได้ครอบครองมาประมาณ 9 ปีเศษจำเลยบุกรุกมาประมาณ 9 ปีเศษ จำเลยบุกรุกเข้ากรีดยางในที่ของโจทก์ตอนหนึ่ง จึงขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเป็นเงินจำนวนหนึ่งดังนี้ แสดงว่าโจทก์อ้างถึงสิทธิครอบครองอย่างเดียว คำขอท้ายฟ้องก็ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้ามารบกวนสิทธิครอบครองของโจทก์เท่านั้น หาเกี่ยวกับกรรมสิทธิไม่ โจทก์ชอบที่จะฟ้องได้ แม้โจทก์จะยังไม่ได้กรรมสิทธิมาตามสัญญาซื้อขายโจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีสวนยางเนื้อที่ ๒๑๑ ไร่ ๓ งาน ๕๐ ตารางวา โดยโจทก์ซื้อไว้จากนายจินนายาเวลลาจามี ได้ครอบครองมาประมาณ ๙ ปีเศษ จำเลยบุกรุกเข้ากรีดยางในที่ของโจทก์ตอนหนึ่ง จึงฟ้องเรียกค่าเสียหาย ๖๐๐๐ บาท และขอให้ขับไล่จำเลย จำเลยต่อสู้ว่า ที่ตอนนั้นเป็นของจำเลยที่ ๑-๒ ไม่ใช่ที่ของโจทก์ ค่าเสียหายไม่ถึง ๖๐๐๐ บาท ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การซื้อขายที่ดินเป็นโมฆะโจทก์ครอบครองยังไม่ถึง ๑๐ ปียังไม่ได้กรรมสิทธิ์ โจทก์อ้างว่าเป็นเจ้าของที่ดินโดยการได้กรรมสิทธิเพราะการซื้อขาย แต่กลับสืบไม่สมจึงไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยได้ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ดำเนินการพิจารณาพิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าข้อความตามฟ้องและสัญญาท้ายฟ้องแสดงชัดว่า โจทก์อ้างถึงสิทธิครอบครองอย่างเดียวคำขอท้ายฟ้องก็ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้ามารบกวนสิทธิครอบครองของโจทก์เท่านั้น หาเกี่ยวกับกรรมสิทธิดังความเห็นศาลชั้นต้นไม่โจทก์ชอบที่จะฟ้องได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(นนทปัญญา-มนูภันย์วิมลสาร-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)ศาลภูเก็ต - นายเสนอ บุญยเกียรติ์ศาลอุทธรณ์ - หลวงสรอรรถอำนวยแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ