คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2132/2534หลักกฎหมาย: พนักงานสอบสวนเบิกความว่าได้สอบถามจำเลยปรากฏว่าจำเลยไม่มีใบอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืน จำเลยไม่นำสืบหักล้างกลับ เบิกความตอบคำถามค้านเจือสมว่า จำเลยไม่เคยมีใบอนุญาตให้มีอาวุธปืน ไว้ในครอบครอง ถือว่าโจทก์ได้นำสืบแล้ว แม้ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็น ของกลางยืนยันพยานหลักฐานโจทก์ดังกล่าวก็เพียงพอฟังลงโทษจำเลย ฐานมีอาวุธปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตได้ แต่อย่างไร ก็ตามเมื่อโจทก์นำสืบไม่ได้ว่า อาวุธปืนดังกล่าวเป็นอาวุธปืน ที่ไม่ได้รับอนุญาตให้มีตามกฎหมายหรือไม่ จึงต้องฟังให้เป็นคุณแก่จำเลยว่า อาวุธปืนที่จำเลยมีเป็นอาวุธปืนของผู้อื่นซึ่งได้ รับใบอนุญาตให้มีและใช้ตามกฎหมาย อันเป็นความผิดตาม พ.ร.บ. อาวุธปืนฯ มาตรา 7,72 วรรคสามเท่านั้น.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,371, 80, 33, 91 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7,8 ทวิ, 72, 72 ทวิ และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7,8 ทวิ วรรคหนึ่ง, 72 วรรคหนึ่ง, 72 ทวิ วรรคสอง ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่น จำคุก 10 ปี ฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต จำคุก 1 ปี และฐานพาอาวุธปืนไปในหมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต จำคุก 6 เดือน รวม 3 กระทง จำคุก 11 ปี 6 เดือนริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า สำหรับความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 72 ให้ยกฟ้อง คงจำคุกจำเลย 10 ปี 6 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ปัญหาชั้นฎีกามีเพียงว่า จำเลยมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตตามฟ้องหรือไม่ ได้ความจากนายโสภณ เชื้อเมืองพาน ประจักษ์พยานโจทก์ว่า ตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุ พยานเห็นจำเลยใช้อาวุธปืนลูกซองสั้นจ้องยิงศีรษะผู้เสียหาย 1 นัด ครั้นพยานกับพวกผู้เสียหายวิ่งหลบหนีก็มีเสียงปืนดังอีก 1 นัด และได้ความจากร้อยตำรวจตรีกิตติพงษ์ สุขวัฒนพันธ์ พนักงานสอบสวนซึ่งทำการสอบสวนต่อจากพนักงานสอบสวนคนอื่นว่า ในชั้นสอบสวนได้แจ้งข้อหาว่าจำเลยมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต และสอบถามจำเลย ปรากฏว่าจำเลยไม่มีใบอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืน ซึ่งในข้อนี้จำเลยไม่ได้นำสืบหักล้างแต่กลับเบิกความตอบคำถามค้านเจือสมว่าจำเลยไม่เคยมีใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนไว้ในครอบครองและไม่มีใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัว จึงถือว่าโจทก์ได้นำสืบแล้ว และแม้ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางยืนยันพยานหลักฐานโจทก์ดังกล่าวก็เพียงพอฟังลงโทษจำเลยฐานนี้ได้ แต่อย่างไรก็ตามเมื่อโจทก์นำสืบไม่ได้ว่าอาวุธปืนดังกล่าวเป็นอาวุธปืนที่ไม่ได้รับอนุญาตให้มีตามกฎหมายหรือไม่ จึงต้องฟังให้เป็นคุณแก่จำเลยว่าอาวุธปืนที่จำเลยมีเป็นอาวุธปืนของผู้อื่นซึ่งได้รับใบอนุญาตให้มีและใช้ตามกฎหมายอันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7, 72 วรรคสามเท่านั้น..."พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 72 วรรคสาม อีกกระทงหนึ่ง ลงโทษจำคุก 6 เดือนรวมลงโทษทุกกระทงจำคุกจำเลยมีกำหนด 10 ปี 12 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2132/2534พนักงานอัยการ จังหวัด พะเยาโจทก์นาย ประพันธ์ ปง กา หรือ วงศ์ กาจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 7, ม. 72พนักงานสอบสวนเบิกความว่าได้สอบถามจำเลยปรากฏว่าจำเลยไม่มีใบอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืน จำเลยไม่นำสืบหักล้างกลับ เบิกความตอบคำถามค้านเจือสมว่า จำเลยไม่เคยมีใบอนุญาตให้มีอาวุธปืน ไว้ในครอบครอง ถือว่าโจทก์ได้นำสืบแล้ว แม้ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็น ของกลางยืนยันพยานหลักฐานโจทก์ดังกล่าวก็เพียงพอฟังลงโทษจำเลย ฐานมีอาวุธปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตได้ แต่อย่างไร ก็ตามเมื่อโจทก์นำสืบไม่ได้ว่า อาวุธปืนดังกล่าวเป็นอาวุธปืน ที่ไม่ได้รับอนุญาตให้มีตามกฎหมายหรือไม่ จึงต้องฟังให้เป็นคุณแก่จำเลยว่า อาวุธปืนที่จำเลยมีเป็นอาวุธปืนของผู้อื่นซึ่งได้ รับใบอนุญาตให้มีและใช้ตามกฎหมาย อันเป็นความผิดตาม พ.ร.บ. อาวุธปืนฯ มาตรา 7,72 วรรคสามเท่านั้น.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,371, 80, 33, 91 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7,8 ทวิ, 72, 72 ทวิ และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7,8 ทวิ วรรคหนึ่ง, 72 วรรคหนึ่ง, 72 ทวิ วรรคสอง ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่น จำคุก 10 ปี ฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต จำคุก 1 ปี และฐานพาอาวุธปืนไปในหมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต จำคุก 6 เดือน รวม 3 กระทง จำคุก 11 ปี 6 เดือนริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า สำหรับความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 72 ให้ยกฟ้อง คงจำคุกจำเลย 10 ปี 6 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ปัญหาชั้นฎีกามีเพียงว่า จำเลยมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตตามฟ้องหรือไม่ ได้ความจากนายโสภณ เชื้อเมืองพาน ประจักษ์พยานโจทก์ว่า ตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุ พยานเห็นจำเลยใช้อาวุธปืนลูกซองสั้นจ้องยิงศีรษะผู้เสียหาย 1 นัด ครั้นพยานกับพวกผู้เสียหายวิ่งหลบหนีก็มีเสียงปืนดังอีก 1 นัด และได้ความจากร้อยตำรวจตรีกิตติพงษ์ สุขวัฒนพันธ์ พนักงานสอบสวนซึ่งทำการสอบสวนต่อจากพนักงานสอบสวนคนอื่นว่า ในชั้นสอบสวนได้แจ้งข้อหาว่าจำเลยมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต และสอบถามจำเลย ปรากฏว่าจำเลยไม่มีใบอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืน ซึ่งในข้อนี้จำเลยไม่ได้นำสืบหักล้างแต่กลับเบิกความตอบคำถามค้านเจือสมว่าจำเลยไม่เคยมีใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนไว้ในครอบครองและไม่มีใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัว จึงถือว่าโจทก์ได้นำสืบแล้ว และแม้ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางยืนยันพยานหลักฐานโจทก์ดังกล่าวก็เพียงพอฟังลงโทษจำเลยฐานนี้ได้ แต่อย่างไรก็ตามเมื่อโจทก์นำสืบไม่ได้ว่าอาวุธปืนดังกล่าวเป็นอาวุธปืนที่ไม่ได้รับอนุญาตให้มีตามกฎหมายหรือไม่ จึงต้องฟังให้เป็นคุณแก่จำเลยว่าอาวุธปืนที่จำเลยมีเป็นอาวุธปืนของผู้อื่นซึ่งได้รับใบอนุญาตให้มีและใช้ตามกฎหมายอันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7, 72 วรรคสามเท่านั้น..."พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 72 วรรคสาม อีกกระทงหนึ่ง ลงโทษจำคุก 6 เดือนรวมลงโทษทุกกระทงจำคุกจำเลยมีกำหนด 10 ปี 12 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2.(อากาศ บำรุงชีพ-ก้าน อันนานนท์-อุดม เฟื่องฟุ้ง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาฎีกาที่ 5509/2530 วินิจฉัยว่า จำเลยกับพวกร่วมกันมีอาวุธปืนและพาอาวุธปืนดังกล่าวไปใช้ยิงผู้ตายและผู้เสียหายในทางสาธารณะ แม้โจทก์ไม่ได้อาวุธปืนดังกล่าวมาเป็นของกลางแต่ตามคำให้การชั้นสอบสวนของจำเลยรับว่าไม่เคยได้รับอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืนมาก่อน ซึ่งมีพนักงานสอบสวนเบิกความยืนยันและจำเลยก็มิได้ถามค้านหรือนำสืบหักล้างแต่อย่างใด ย่อมฟังได้ว่าจำเลยมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองและพาอาวุธปืนดังกล่าวติดตัวไปในทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ข้อเท็จจริงยังไม่อาจฟังได้ด้วยว่าอาวุธปืนที่จำเลยมีโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นอาวุธปืนที่ยังไม่ได้จดทะเบียนและไม่มีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับตามที่โจทก์ฟ้อง จึงลงโทษฐานมีอาวุธปืนที่ไม่ได้จดทะเบียนไว้ในครอบครองไม่ได้ คงฟังได้แต่เฉพาะข้อหาพาอาวุธปืนติดตัวไปในทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตเท่านั้น ต่อมามีคำพิพากษาฎีกาที่ 5881/2530 วินิจฉัยว่าเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยใช้อาวุธปืนที่ติดตัวไปตีทำร้ายผู้เสียหาย แม้จะไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลาง แต่จำเลยให้การในชั้นสอบสวนรับว่าไม่ได้รับอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืน จึงลงโทษจำเลยในข้อหามีอาวุธปืนไว้ในครอบครองและพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตได้ แต่ตามฟ้องของโจทก์มิได้ระบุว่าอาวุธปืนที่จำเลยมีและพาไปเป็นอาวุธปืนที่มิได้รับอนุญาตให้มีตามกฎหมายทั้งโจทก์ก็นำสืบไม่ได้เช่นนั้น จึงต้องฟังให้เป็นคุณแก่จำเลยว่าอาวุธปืนที่จำเลยมีเป็นอาวุธปืนของผู้อื่นซึ่งได้รับใบอนุญาตให้มีตามกฎหมาย จากคำพิพากษาฎีกาทั้งสองมีข้อแตกต่างกันดังนี้ 1. คำพิพากษาฎีกาแรกโจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยมีอาวุธปืนที่ยังไม่ได้จดทะเบียนและไม่มีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับไว้ในครอบครอง ส่วนคำพิพากษาฎีกาหลังโจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยมีอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต โดยมิได้ระบุว่าอาวุธปืนดังกล่าวจดทะเบียนแล้วและมีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับไว้หรือไม่ 2. คำพิพากษาฎีกาแรก ศาลฎีกายกฟ้องความผิดฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยสิ้นเชิง ส่วนคำพิพากษาฎีกาหลัง แม้ฟังไม่ได้ว่าเป็นอาวุธปืนที่จดทะเบียนและมีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับไว้หรือไม่ ศาลฎีกาก็ยังลงโทษฐานมีอาวุธปืนมีทะเบียนของผู้อื่นไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯมาตรา 7,72 วรรคสาม เห็นว่า ข้อแตกต่างเกี่ยวกับการบรรยายฟ้องในข้อ 1 ไม่น่าจะเป็นเงื่อนไขที่ทำให้ผลคำพิพากษาแตกต่างกันในข้อ 2 น่าจะถือว่าคำพิพากษาฎีกาที่ 5881/2530 แก้แนวคำพิพากษาฎีกาที่ 5509/2530เพราะการมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่มีใบอนุญาตย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7 แล้ว ส่วนอาวุธปืนที่มีนั้นจดทะเบียนมีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับหรือไม่เป็นแต่ข้อเท็จจริงที่ทำให้รับโทษแตกต่างกันตามมาตรา 72 วรรคหนึ่งหรือวรรคสาม เท่านั้น ซึ่งกรณีตามคำพิพากษาฎีกาที่หมายเหตุนี้ได้วางหลักให้ชัดเจนขึ้นสรุปได้ว่า แม้โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยมีอาวุธปืนไม่มีหมายเลขทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตตามกฎหมาย เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต แม้ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางและไม่ปรากฏว่าปืนดังกล่าวได้จดทะเบียนและมีหมายเลขทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับหรือไม่ ศาลฎีกาก็ฟังลงโทษให้เป็นคุณแก่จำเลยได้ว่า จำเลยมีอาวุธปืนมีทะเบียนของผู้อื่นไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตตามมาตรา 7,72 วรรคสาม สำหรับปัญหาการนำสืบว่า โจทก์ได้นำสืบถึงความผิดของจำเลยในข้อหามีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตหรือไม่ นั้นคำพิพากษาฎีกาที่หมายเหตุพอเทียบเคียงได้กับคำพิพากษาฎีกาที่5509/2530 ดังกล่าวข้างต้นคือแม้โจทก์ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางแต่โจทก์นำสืบประจักษ์พยานเห็นจำเลยใช้อาวุธปืนและพนักงานสอบสวนมาเบิกความยืนยันว่า ได้สอบสวนจำเลยเกี่ยวกับข้อหามีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตแล้ว ปรากฏว่า จำเลยไม่มีใบอนุญาตอีกทั้งจำเลยตอบคำถามค้านรับว่าไม่เคยมีใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนจึงรับฟังสนับสนุนพยานโจทก์ดังกล่าวได้ ถือว่าโจทก์นำสืบแล้วและพยานหลักฐานที่นำสืบมาเพียงพอฟังลงโทษจำเลยฐานนี้. สาครตั้งวรรณวิบูลย์.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,371, 80, 33, 91 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7,8 ทวิ, 72, 72 ทวิ และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7,8 ทวิ วรรคหนึ่ง, 72 วรรคหนึ่ง, 72 ทวิ วรรคสอง ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่น จำคุก 10 ปี ฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต จำคุก 1 ปี และฐานพาอาวุธปืนไปในหมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต จำคุก 6 เดือน รวม 3 กระทง จำคุก 11 ปี 6 เดือนริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า สำหรับความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 72 ให้ยกฟ้อง คงจำคุกจำเลย 10 ปี 6 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ปัญหาชั้นฎีกามีเพียงว่า จำเลยมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตตามฟ้องหรือไม่ ได้ความจากนายโสภณ เชื้อเมืองพาน ประจักษ์พยานโจทก์ว่า ตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุ พยานเห็นจำเลยใช้อาวุธปืนลูกซองสั้นจ้องยิงศีรษะผู้เสียหาย 1 นัด ครั้นพยานกับพวกผู้เสียหายวิ่งหลบหนีก็มีเสียงปืนดังอีก 1 นัด และได้ความจากร้อยตำรวจตรีกิตติพงษ์ สุขวัฒนพันธ์ พนักงานสอบสวนซึ่งทำการสอบสวนต่อจากพนักงานสอบสวนคนอื่นว่า ในชั้นสอบสวนได้แจ้งข้อหาว่าจำเลยมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต และสอบถามจำเลย ปรากฏว่าจำเลยไม่มีใบอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืน ซึ่งในข้อนี้จำเลยไม่ได้นำสืบหักล้างแต่กลับเบิกความตอบคำถามค้านเจือสมว่าจำเลยไม่เคยมีใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนไว้ในครอบครองและไม่มีใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัว จึงถือว่าโจทก์ได้นำสืบแล้ว และแม้ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางยืนยันพยานหลักฐานโจทก์ดังกล่าวก็เพียงพอฟังลงโทษจำเลยฐานนี้ได้ แต่อย่างไรก็ตามเมื่อโจทก์นำสืบไม่ได้ว่าอาวุธปืนดังกล่าวเป็นอาวุธปืนที่ไม่ได้รับอนุญาตให้มีตามกฎหมายหรือไม่ จึงต้องฟังให้เป็นคุณแก่จำเลยว่าอาวุธปืนที่จำเลยมีเป็นอาวุธปืนของผู้อื่นซึ่งได้รับใบอนุญาตให้มีและใช้ตามกฎหมายอันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7, 72 วรรคสามเท่านั้น..."พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 72 วรรคสาม อีกกระทงหนึ่ง ลงโทษจำคุก 6 เดือนรวมลงโทษทุกกระทงจำคุกจำเลยมีกำหนด 10 ปี 12 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2132/2534พนักงานอัยการ จังหวัด พะเยาโจทก์นาย ประพันธ์ ปง กา หรือ วงศ์ กาจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 7, ม. 72พนักงานสอบสวนเบิกความว่าได้สอบถามจำเลยปรากฏว่าจำเลยไม่มีใบอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืน จำเลยไม่นำสืบหักล้างกลับ เบิกความตอบคำถามค้านเจือสมว่า จำเลยไม่เคยมีใบอนุญาตให้มีอาวุธปืน ไว้ในครอบครอง ถือว่าโจทก์ได้นำสืบแล้ว แม้ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็น ของกลางยืนยันพยานหลักฐานโจทก์ดังกล่าวก็เพียงพอฟังลงโทษจำเลย ฐานมีอาวุธปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตได้ แต่อย่างไร ก็ตามเมื่อโจทก์นำสืบไม่ได้ว่า อาวุธปืนดังกล่าวเป็นอาวุธปืน ที่ไม่ได้รับอนุญาตให้มีตามกฎหมายหรือไม่ จึงต้องฟังให้เป็นคุณแก่จำเลยว่า อาวุธปืนที่จำเลยมีเป็นอาวุธปืนของผู้อื่นซึ่งได้ รับใบอนุญาตให้มีและใช้ตามกฎหมาย อันเป็นความผิดตาม พ.ร.บ. อาวุธปืนฯ มาตรา 7,72 วรรคสามเท่านั้น.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,371, 80, 33, 91 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7,8 ทวิ, 72, 72 ทวิ และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7,8 ทวิ วรรคหนึ่ง, 72 วรรคหนึ่ง, 72 ทวิ วรรคสอง ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่น จำคุก 10 ปี ฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต จำคุก 1 ปี และฐานพาอาวุธปืนไปในหมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต จำคุก 6 เดือน รวม 3 กระทง จำคุก 11 ปี 6 เดือนริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า สำหรับความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 72 ให้ยกฟ้อง คงจำคุกจำเลย 10 ปี 6 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ปัญหาชั้นฎีกามีเพียงว่า จำเลยมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตตามฟ้องหรือไม่ ได้ความจากนายโสภณ เชื้อเมืองพาน ประจักษ์พยานโจทก์ว่า ตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุ พยานเห็นจำเลยใช้อาวุธปืนลูกซองสั้นจ้องยิงศีรษะผู้เสียหาย 1 นัด ครั้นพยานกับพวกผู้เสียหายวิ่งหลบหนีก็มีเสียงปืนดังอีก 1 นัด และได้ความจากร้อยตำรวจตรีกิตติพงษ์ สุขวัฒนพันธ์ พนักงานสอบสวนซึ่งทำการสอบสวนต่อจากพนักงานสอบสวนคนอื่นว่า ในชั้นสอบสวนได้แจ้งข้อหาว่าจำเลยมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต และสอบถามจำเลย ปรากฏว่าจำเลยไม่มีใบอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืน ซึ่งในข้อนี้จำเลยไม่ได้นำสืบหักล้างแต่กลับเบิกความตอบคำถามค้านเจือสมว่าจำเลยไม่เคยมีใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนไว้ในครอบครองและไม่มีใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัว จึงถือว่าโจทก์ได้นำสืบแล้ว และแม้ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางยืนยันพยานหลักฐานโจทก์ดังกล่าวก็เพียงพอฟังลงโทษจำเลยฐานนี้ได้ แต่อย่างไรก็ตามเมื่อโจทก์นำสืบไม่ได้ว่าอาวุธปืนดังกล่าวเป็นอาวุธปืนที่ไม่ได้รับอนุญาตให้มีตามกฎหมายหรือไม่ จึงต้องฟังให้เป็นคุณแก่จำเลยว่าอาวุธปืนที่จำเลยมีเป็นอาวุธปืนของผู้อื่นซึ่งได้รับใบอนุญาตให้มีและใช้ตามกฎหมายอันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7, 72 วรรคสามเท่านั้น..."พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 72 วรรคสาม อีกกระทงหนึ่ง ลงโทษจำคุก 6 เดือนรวมลงโทษทุกกระทงจำคุกจำเลยมีกำหนด 10 ปี 12 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2.(อากาศ บำรุงชีพ-ก้าน อันนานนท์-อุดม เฟื่องฟุ้ง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาฎีกาที่ 5509/2530 วินิจฉัยว่า จำเลยกับพวกร่วมกันมีอาวุธปืนและพาอาวุธปืนดังกล่าวไปใช้ยิงผู้ตายและผู้เสียหายในทางสาธารณะ แม้โจทก์ไม่ได้อาวุธปืนดังกล่าวมาเป็นของกลางแต่ตามคำให้การชั้นสอบสวนของจำเลยรับว่าไม่เคยได้รับอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืนมาก่อน ซึ่งมีพนักงานสอบสวนเบิกความยืนยันและจำเลยก็มิได้ถามค้านหรือนำสืบหักล้างแต่อย่างใด ย่อมฟังได้ว่าจำเลยมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองและพาอาวุธปืนดังกล่าวติดตัวไปในทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ข้อเท็จจริงยังไม่อาจฟังได้ด้วยว่าอาวุธปืนที่จำเลยมีโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นอาวุธปืนที่ยังไม่ได้จดทะเบียนและไม่มีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับตามที่โจทก์ฟ้อง จึงลงโทษฐานมีอาวุธปืนที่ไม่ได้จดทะเบียนไว้ในครอบครองไม่ได้ คงฟังได้แต่เฉพาะข้อหาพาอาวุธปืนติดตัวไปในทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตเท่านั้น ต่อมามีคำพิพากษาฎีกาที่ 5881/2530 วินิจฉัยว่าเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยใช้อาวุธปืนที่ติดตัวไปตีทำร้ายผู้เสียหาย แม้จะไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลาง แต่จำเลยให้การในชั้นสอบสวนรับว่าไม่ได้รับอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืน จึงลงโทษจำเลยในข้อหามีอาวุธปืนไว้ในครอบครองและพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตได้ แต่ตามฟ้องของโจทก์มิได้ระบุว่าอาวุธปืนที่จำเลยมีและพาไปเป็นอาวุธปืนที่มิได้รับอนุญาตให้มีตามกฎหมายทั้งโจทก์ก็นำสืบไม่ได้เช่นนั้น จึงต้องฟังให้เป็นคุณแก่จำเลยว่าอาวุธปืนที่จำเลยมีเป็นอาวุธปืนของผู้อื่นซึ่งได้รับใบอนุญาตให้มีตามกฎหมาย จากคำพิพากษาฎีกาทั้งสองมีข้อแตกต่างกันดังนี้ 1. คำพิพากษาฎีกาแรกโจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยมีอาวุธปืนที่ยังไม่ได้จดทะเบียนและไม่มีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับไว้ในครอบครอง ส่วนคำพิพากษาฎีกาหลังโจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยมีอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต โดยมิได้ระบุว่าอาวุธปืนดังกล่าวจดทะเบียนแล้วและมีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับไว้หรือไม่ 2. คำพิพากษาฎีกาแรก ศาลฎีกายกฟ้องความผิดฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยสิ้นเชิง ส่วนคำพิพากษาฎีกาหลัง แม้ฟังไม่ได้ว่าเป็นอาวุธปืนที่จดทะเบียนและมีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับไว้หรือไม่ ศาลฎีกาก็ยังลงโทษฐานมีอาวุธปืนมีทะเบียนของผู้อื่นไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯมาตรา 7,72 วรรคสาม เห็นว่า ข้อแตกต่างเกี่ยวกับการบรรยายฟ้องในข้อ 1 ไม่น่าจะเป็นเงื่อนไขที่ทำให้ผลคำพิพากษาแตกต่างกันในข้อ 2 น่าจะถือว่าคำพิพากษาฎีกาที่ 5881/2530 แก้แนวคำพิพากษาฎีกาที่ 5509/2530เพราะการมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่มีใบอนุญาตย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7 แล้ว ส่วนอาวุธปืนที่มีนั้นจดทะเบียนมีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับหรือไม่เป็นแต่ข้อเท็จจริงที่ทำให้รับโทษแตกต่างกันตามมาตรา 72 วรรคหนึ่งหรือวรรคสาม เท่านั้น ซึ่งกรณีตามคำพิพากษาฎีกาที่หมายเหตุนี้ได้วางหลักให้ชัดเจนขึ้นสรุปได้ว่า แม้โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยมีอาวุธปืนไม่มีหมายเลขทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตตามกฎหมาย เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต แม้ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางและไม่ปรากฏว่าปืนดังกล่าวได้จดทะเบียนและมีหมายเลขทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับหรือไม่ ศาลฎีกาก็ฟังลงโทษให้เป็นคุณแก่จำเลยได้ว่า จำเลยมีอาวุธปืนมีทะเบียนของผู้อื่นไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตตามมาตรา 7,72 วรรคสาม สำหรับปัญหาการนำสืบว่า โจทก์ได้นำสืบถึงความผิดของจำเลยในข้อหามีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตหรือไม่ นั้นคำพิพากษาฎีกาที่หมายเหตุพอเทียบเคียงได้กับคำพิพากษาฎีกาที่5509/2530 ดังกล่าวข้างต้นคือแม้โจทก์ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางแต่โจทก์นำสืบประจักษ์พยานเห็นจำเลยใช้อาวุธปืนและพนักงานสอบสวนมาเบิกความยืนยันว่า ได้สอบสวนจำเลยเกี่ยวกับข้อหามีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตแล้ว ปรากฏว่า จำเลยไม่มีใบอนุญาตอีกทั้งจำเลยตอบคำถามค้านรับว่าไม่เคยมีใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนจึงรับฟังสนับสนุนพยานโจทก์ดังกล่าวได้ ถือว่าโจทก์นำสืบแล้วและพยานหลักฐานที่นำสืบมาเพียงพอฟังลงโทษจำเลยฐานนี้. สาครตั้งวรรณวิบูลย์.หมายเหตุ: คำพิพากษาฎีกาที่ 5509/2530 วินิจฉัยว่า จำเลยกับพวกร่วมกันมีอาวุธปืนและพาอาวุธปืนดังกล่าวไปใช้ยิงผู้ตายและผู้เสียหายในทางสาธารณะ แม้โจทก์ไม่ได้อาวุธปืนดังกล่าวมาเป็นของกลางแต่ตามคำให้การชั้นสอบสวนของจำเลยรับว่าไม่เคยได้รับอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืนมาก่อน ซึ่งมีพนักงานสอบสวนเบิกความยืนยันและจำเลยก็มิได้ถามค้านหรือนำสืบหักล้างแต่อย่างใด ย่อมฟังได้ว่าจำเลยมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองและพาอาวุธปืนดังกล่าวติดตัวไปในทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ข้อเท็จจริงยังไม่อาจฟังได้ด้วยว่าอาวุธปืนที่จำเลยมีโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นอาวุธปืนที่ยังไม่ได้จดทะเบียนและไม่มีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับตามที่โจทก์ฟ้อง จึงลงโทษฐานมีอาวุธปืนที่ไม่ได้จดทะเบียนไว้ในครอบครองไม่ได้ คงฟังได้แต่เฉพาะข้อหาพาอาวุธปืนติดตัวไปในทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตเท่านั้น ต่อมามีคำพิพากษาฎีกาที่ 5881/2530 วินิจฉัยว่าเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยใช้อาวุธปืนที่ติดตัวไปตีทำร้ายผู้เสียหาย แม้จะไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลาง แต่จำเลยให้การในชั้นสอบสวนรับว่าไม่ได้รับอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืน จึงลงโทษจำเลยในข้อหามีอาวุธปืนไว้ในครอบครองและพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตได้ แต่ตามฟ้องของโจทก์มิได้ระบุว่าอาวุธปืนที่จำเลยมีและพาไปเป็นอาวุธปืนที่มิได้รับอนุญาตให้มีตามกฎหมายทั้งโจทก์ก็นำสืบไม่ได้เช่นนั้น จึงต้องฟังให้เป็นคุณแก่จำเลยว่าอาวุธปืนที่จำเลยมีเป็นอาวุธปืนของผู้อื่นซึ่งได้รับใบอนุญาตให้มีตามกฎหมาย จากคำพิพากษาฎีกาทั้งสองมีข้อแตกต่างกันดังนี้ 1. คำพิพากษาฎีกาแรกโจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยมีอาวุธปืนที่ยังไม่ได้จดทะเบียนและไม่มีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับไว้ในครอบครอง ส่วนคำพิพากษาฎีกาหลังโจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยมีอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต โดยมิได้ระบุว่าอาวุธปืนดังกล่าวจดทะเบียนแล้วและมีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับไว้หรือไม่ 2. คำพิพากษาฎีกาแรก ศาลฎีกายกฟ้องความผิดฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยสิ้นเชิง ส่วนคำพิพากษาฎีกาหลัง แม้ฟังไม่ได้ว่าเป็นอาวุธปืนที่จดทะเบียนและมีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับไว้หรือไม่ ศาลฎีกาก็ยังลงโทษฐานมีอาวุธปืนมีทะเบียนของผู้อื่นไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯมาตรา 7,72 วรรคสาม เห็นว่า ข้อแตกต่างเกี่ยวกับการบรรยายฟ้องในข้อ 1 ไม่น่าจะเป็นเงื่อนไขที่ทำให้ผลคำพิพากษาแตกต่างกันในข้อ 2 น่าจะถือว่าคำพิพากษาฎีกาที่ 5881/2530 แก้แนวคำพิพากษาฎีกาที่ 5509/2530เพราะการมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่มีใบอนุญาตย่อมเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7 แล้ว ส่วนอาวุธปืนที่มีนั้นจดทะเบียนมีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับหรือไม่เป็นแต่ข้อเท็จจริงที่ทำให้รับโทษแตกต่างกันตามมาตรา 72 วรรคหนึ่งหรือวรรคสาม เท่านั้น ซึ่งกรณีตามคำพิพากษาฎีกาที่หมายเหตุนี้ได้วางหลักให้ชัดเจนขึ้นสรุปได้ว่า แม้โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยมีอาวุธปืนไม่มีหมายเลขทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตตามกฎหมาย เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต แม้ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางและไม่ปรากฏว่าปืนดังกล่าวได้จดทะเบียนและมีหมายเลขทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับหรือไม่ ศาลฎีกาก็ฟังลงโทษให้เป็นคุณแก่จำเลยได้ว่า จำเลยมีอาวุธปืนมีทะเบียนของผู้อื่นไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตตามมาตรา 7,72 วรรคสาม สำหรับปัญหาการนำสืบว่า โจทก์ได้นำสืบถึงความผิดของจำเลยในข้อหามีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตหรือไม่ นั้นคำพิพากษาฎีกาที่หมายเหตุพอเทียบเคียงได้กับคำพิพากษาฎีกาที่5509/2530 ดังกล่าวข้างต้นคือแม้โจทก์ไม่ได้อาวุธปืนมาเป็นของกลางแต่โจทก์นำสืบประจักษ์พยานเห็นจำเลยใช้อาวุธปืนและพนักงานสอบสวนมาเบิกความยืนยันว่า ได้สอบสวนจำเลยเกี่ยวกับข้อหามีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตแล้ว ปรากฏว่า จำเลยไม่มีใบอนุญาตอีกทั้งจำเลยตอบคำถามค้านรับว่าไม่เคยมีใบอนุญาตให้มีอาวุธปืนจึงรับฟังสนับสนุนพยานโจทก์ดังกล่าวได้ ถือว่าโจทก์นำสืบแล้วและพยานหลักฐานที่นำสืบมาเพียงพอฟังลงโทษจำเลยฐานนี้. สาครตั้งวรรณวิบูลย์.