คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 354/2488หลักกฎหมาย: จำเลยเป็นผู้ได้รับอนุญาตให้ทำไม้ยาง ได้ชักลากไม้ยางออกจากป่าโดยไม่ได้รับอนุญาต ดังนี้จำเลย มีความผิดเพียงไม่ขออนุญาตชักลากส่วนไม้ของกลางจำเลยได้รับอนุญาตให้มี และทำได้แล้วจึงไม่ใช่ของที่พึงริบ ตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ ม.74.ได้ความว่า จำเลยเป็นผู้ได้รับอนุญาตให้นำไม้ยางได้บังอาจชักลากไม้ยาง ๖๐ ต้นออกจากป่า โดยไม่ได้ รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลย ๕๐ บาท ส่วนไม้ของกลางเห็นว่า ตามพ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๐ ม.๗๔ บัญญัติไว้ว่า "บรรดาไม้หรือของป่าอันได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัตินี้ให้ริบเสียทั้งสิ้น" ความผิดของจำเลยเป็นเพียงละเว้นการที่กฎหมายบังคับให้ทำคือให้ได้รับอนุญาตก่อนชักลาก ส่วนการมีไว้ คือการตัดไม้นั้น จำเลยได้รับอนุญาตแล้ว จึงไม่ริบไม้ของกลาง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม้ของกลาง จำเลยได้มาเนื่องจากการกระทำผิดพ.ร.บ.ป่าไม้ ต้องริบตาม ม.๗๔ พิพากษาแก้ให้ริบไม้ของกลาง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตาม ม.๗๔ บัญญัติให้ริบเคหะไม้ที่ได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดพ.ร.บ.เท่านั้น ส่วนไม้รายนี้ จำเลยมีไว้หรือได้มาโดยชอบ จึงไม่ผิดกฎหมาย เพราะจำเลยเป็นผู้ได้รับอนุญาตให้ทำการตัดไม้ รูปคดีไม่เข้าอยู่ใน ม.๗๔ พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ให้คืนไม้ของกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 354/2488อัยยการกำแพงเพ็ชรโจทก์นายชุ่ม ก๊กตะกูลจำเลย พ.ร.บ.รักษาป่าไม้ พ.ศ.2456 ม. 74 .จำเลยเป็นผู้ได้รับอนุญาตให้ทำไม้ยาง ได้ชักลากไม้ยางออกจากป่าโดยไม่ได้รับอนุญาต ดังนี้จำเลย มีความผิดเพียงไม่ขออนุญาตชักลากส่วนไม้ของกลางจำเลยได้รับอนุญาตให้มี และทำได้แล้วจึงไม่ใช่ของที่พึงริบ ตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ ม.74.ได้ความว่า จำเลยเป็นผู้ได้รับอนุญาตให้นำไม้ยางได้บังอาจชักลากไม้ยาง ๖๐ ต้นออกจากป่า โดยไม่ได้ รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลย ๕๐ บาท ส่วนไม้ของกลางเห็นว่า ตามพ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๐ ม.๗๔ บัญญัติไว้ว่า "บรรดาไม้หรือของป่าอันได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัตินี้ให้ริบเสียทั้งสิ้น" ความผิดของจำเลยเป็นเพียงละเว้นการที่กฎหมายบังคับให้ทำคือให้ได้รับอนุญาตก่อนชักลาก ส่วนการมีไว้ คือการตัดไม้นั้น จำเลยได้รับอนุญาตแล้ว จึงไม่ริบไม้ของกลาง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม้ของกลาง จำเลยได้มาเนื่องจากการกระทำผิดพ.ร.บ.ป่าไม้ ต้องริบตาม ม.๗๔ พิพากษาแก้ให้ริบไม้ของกลาง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตาม ม.๗๔ บัญญัติให้ริบเคหะไม้ที่ได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดพ.ร.บ.เท่านั้น ส่วนไม้รายนี้ จำเลยมีไว้หรือได้มาโดยชอบ จึงไม่ผิดกฎหมาย เพราะจำเลยเป็นผู้ได้รับอนุญาตให้ทำการตัดไม้ รูปคดีไม่เข้าอยู่ใน ม.๗๔ พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ให้คืนไม้ของกลาง(ธรรมบัณฑิต-มนูภันย์วิมลสาร-นาถปรีชา)ศาลชั้นต้น - นายพรัต พ่วงภักดีศาลอุทธรณ์ - นายเจียร นนทประชา เจียรนัยแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่า จำเลยเป็นผู้ได้รับอนุญาตให้นำไม้ยางได้บังอาจชักลากไม้ยาง ๖๐ ต้นออกจากป่า โดยไม่ได้ รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลย ๕๐ บาท ส่วนไม้ของกลางเห็นว่า ตามพ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๐ ม.๗๔ บัญญัติไว้ว่า "บรรดาไม้หรือของป่าอันได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัตินี้ให้ริบเสียทั้งสิ้น" ความผิดของจำเลยเป็นเพียงละเว้นการที่กฎหมายบังคับให้ทำคือให้ได้รับอนุญาตก่อนชักลาก ส่วนการมีไว้ คือการตัดไม้นั้น จำเลยได้รับอนุญาตแล้ว จึงไม่ริบไม้ของกลาง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม้ของกลาง จำเลยได้มาเนื่องจากการกระทำผิดพ.ร.บ.ป่าไม้ ต้องริบตาม ม.๗๔ พิพากษาแก้ให้ริบไม้ของกลาง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตาม ม.๗๔ บัญญัติให้ริบเคหะไม้ที่ได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดพ.ร.บ.เท่านั้น ส่วนไม้รายนี้ จำเลยมีไว้หรือได้มาโดยชอบ จึงไม่ผิดกฎหมาย เพราะจำเลยเป็นผู้ได้รับอนุญาตให้ทำการตัดไม้ รูปคดีไม่เข้าอยู่ใน ม.๗๔ พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ให้คืนไม้ของกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 354/2488อัยยการกำแพงเพ็ชรโจทก์นายชุ่ม ก๊กตะกูลจำเลย พ.ร.บ.รักษาป่าไม้ พ.ศ.2456 ม. 74 .จำเลยเป็นผู้ได้รับอนุญาตให้ทำไม้ยาง ได้ชักลากไม้ยางออกจากป่าโดยไม่ได้รับอนุญาต ดังนี้จำเลย มีความผิดเพียงไม่ขออนุญาตชักลากส่วนไม้ของกลางจำเลยได้รับอนุญาตให้มี และทำได้แล้วจึงไม่ใช่ของที่พึงริบ ตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ ม.74.ได้ความว่า จำเลยเป็นผู้ได้รับอนุญาตให้นำไม้ยางได้บังอาจชักลากไม้ยาง ๖๐ ต้นออกจากป่า โดยไม่ได้ รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลย ๕๐ บาท ส่วนไม้ของกลางเห็นว่า ตามพ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๐ ม.๗๔ บัญญัติไว้ว่า "บรรดาไม้หรือของป่าอันได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดต่อพระราชบัญญัตินี้ให้ริบเสียทั้งสิ้น" ความผิดของจำเลยเป็นเพียงละเว้นการที่กฎหมายบังคับให้ทำคือให้ได้รับอนุญาตก่อนชักลาก ส่วนการมีไว้ คือการตัดไม้นั้น จำเลยได้รับอนุญาตแล้ว จึงไม่ริบไม้ของกลาง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม้ของกลาง จำเลยได้มาเนื่องจากการกระทำผิดพ.ร.บ.ป่าไม้ ต้องริบตาม ม.๗๔ พิพากษาแก้ให้ริบไม้ของกลาง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตาม ม.๗๔ บัญญัติให้ริบเคหะไม้ที่ได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดพ.ร.บ.เท่านั้น ส่วนไม้รายนี้ จำเลยมีไว้หรือได้มาโดยชอบ จึงไม่ผิดกฎหมาย เพราะจำเลยเป็นผู้ได้รับอนุญาตให้ทำการตัดไม้ รูปคดีไม่เข้าอยู่ใน ม.๗๔ พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ให้คืนไม้ของกลาง(ธรรมบัณฑิต-มนูภันย์วิมลสาร-นาถปรีชา)ศาลชั้นต้น - นายพรัต พ่วงภักดีศาลอุทธรณ์ - นายเจียร นนทประชา เจียรนัยแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ