คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 197/2511หลักกฎหมาย: จำเลยใช้มีดพับซึ่งมีใบมีดยาว 3 นิ้ว ฟุตแทงผู้ตายเพียงหนึ่งทีแล้วก็วิ่งหนีไป เช่นนี้ จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 ไม่ผิดตามมาตรา 288โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดพับแทงทำร้ายนายเส่งถูกที่หน้าท้องทะลุตับ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำเลยให้การว่า ได้แทงผู้ตายจริงเพื่อป้องกันตัว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๐ พิพากษาแก้ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ได้ความตามฟ้องโจทก์ว่า จำเลยใช้มีดพับยาวประมาณ ๕ นิ้วฟุตแทงผู้ตาย มีดพับดังกล่าวใบมีดจะยาวเท่าใด ด้ามมีดยาวเท่าใดไม่ปรากฏ เพราะไม่ได้มาเป็นของกลาง เนื่องจากจำเลยแก้ตัวว่าทำตกหายเสียหลังจากแทงผู้ตายแล้ววิ่งหนีแต่ได้ความจากคำเบิกความของจำเลยตอนอ้างตนเองเป็นพยานว่า มีดเล่มนี้ใบมีดยาวเพียง ๓ นิ้ว ซึ่งน่าเชื่อว่าเป็นจริงตามนั้น มิฉะนั้นมีดเล่มนี้ก็จะไม่มีที่จับหรือถือสำหรับใช้ทำอะไร ๆ ได้ ด้วยเหตุนี้ ศาลฎีกาจึงเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า อาวุธที่จำเลยใช้แทงผู้ตายไม่ใช่อาวุธที่ร้ายแรง และจำเลยแทงผู้ตายไปเพียงหนึ่งทีก็วิ่งหนี จำเลยจึงควรมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๐ หาใช่ตามมาตรา ๒๘๘ ดังโจทก์ฎีกาไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 197/2511อัยการจังหวัดลำปางโจทก์นายเขียนหรือเหรียญ ขัติแก้วล. ป.อ. ม. 288, ม. 290จำเลยใช้มีดพับซึ่งมีใบมีดยาว 3 นิ้ว ฟุตแทงผู้ตายเพียงหนึ่งทีแล้วก็วิ่งหนีไป เช่นนี้ จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 ไม่ผิดตามมาตรา 288โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดพับแทงทำร้ายนายเส่งถูกที่หน้าท้องทะลุตับ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำเลยให้การว่า ได้แทงผู้ตายจริงเพื่อป้องกันตัว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๐ พิพากษาแก้ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ได้ความตามฟ้องโจทก์ว่า จำเลยใช้มีดพับยาวประมาณ ๕ นิ้วฟุตแทงผู้ตาย มีดพับดังกล่าวใบมีดจะยาวเท่าใด ด้ามมีดยาวเท่าใดไม่ปรากฏ เพราะไม่ได้มาเป็นของกลาง เนื่องจากจำเลยแก้ตัวว่าทำตกหายเสียหลังจากแทงผู้ตายแล้ววิ่งหนีแต่ได้ความจากคำเบิกความของจำเลยตอนอ้างตนเองเป็นพยานว่า มีดเล่มนี้ใบมีดยาวเพียง ๓ นิ้ว ซึ่งน่าเชื่อว่าเป็นจริงตามนั้น มิฉะนั้นมีดเล่มนี้ก็จะไม่มีที่จับหรือถือสำหรับใช้ทำอะไร ๆ ได้ ด้วยเหตุนี้ ศาลฎีกาจึงเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า อาวุธที่จำเลยใช้แทงผู้ตายไม่ใช่อาวุธที่ร้ายแรง และจำเลยแทงผู้ตายไปเพียงหนึ่งทีก็วิ่งหนี จำเลยจึงควรมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๐ หาใช่ตามมาตรา ๒๘๘ ดังโจทก์ฎีกาไม่ พิพากษายืน(ประสม เภกะสุต-ยง เหลืองรังษี-สว่าง ภูวะปัจฉิม)ศาลจังหวัดลำปาง - นายเทพ ภักดีศุภผลศาลอุทธรณ์ - นายสุข หงสไกรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดพับแทงทำร้ายนายเส่งถูกที่หน้าท้องทะลุตับ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำเลยให้การว่า ได้แทงผู้ตายจริงเพื่อป้องกันตัว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๐ พิพากษาแก้ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ได้ความตามฟ้องโจทก์ว่า จำเลยใช้มีดพับยาวประมาณ ๕ นิ้วฟุตแทงผู้ตาย มีดพับดังกล่าวใบมีดจะยาวเท่าใด ด้ามมีดยาวเท่าใดไม่ปรากฏ เพราะไม่ได้มาเป็นของกลาง เนื่องจากจำเลยแก้ตัวว่าทำตกหายเสียหลังจากแทงผู้ตายแล้ววิ่งหนีแต่ได้ความจากคำเบิกความของจำเลยตอนอ้างตนเองเป็นพยานว่า มีดเล่มนี้ใบมีดยาวเพียง ๓ นิ้ว ซึ่งน่าเชื่อว่าเป็นจริงตามนั้น มิฉะนั้นมีดเล่มนี้ก็จะไม่มีที่จับหรือถือสำหรับใช้ทำอะไร ๆ ได้ ด้วยเหตุนี้ ศาลฎีกาจึงเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า อาวุธที่จำเลยใช้แทงผู้ตายไม่ใช่อาวุธที่ร้ายแรง และจำเลยแทงผู้ตายไปเพียงหนึ่งทีก็วิ่งหนี จำเลยจึงควรมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๐ หาใช่ตามมาตรา ๒๘๘ ดังโจทก์ฎีกาไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 197/2511อัยการจังหวัดลำปางโจทก์นายเขียนหรือเหรียญ ขัติแก้วล. ป.อ. ม. 288, ม. 290จำเลยใช้มีดพับซึ่งมีใบมีดยาว 3 นิ้ว ฟุตแทงผู้ตายเพียงหนึ่งทีแล้วก็วิ่งหนีไป เช่นนี้ จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 ไม่ผิดตามมาตรา 288โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดพับแทงทำร้ายนายเส่งถูกที่หน้าท้องทะลุตับ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำเลยให้การว่า ได้แทงผู้ตายจริงเพื่อป้องกันตัว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๐ พิพากษาแก้ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ได้ความตามฟ้องโจทก์ว่า จำเลยใช้มีดพับยาวประมาณ ๕ นิ้วฟุตแทงผู้ตาย มีดพับดังกล่าวใบมีดจะยาวเท่าใด ด้ามมีดยาวเท่าใดไม่ปรากฏ เพราะไม่ได้มาเป็นของกลาง เนื่องจากจำเลยแก้ตัวว่าทำตกหายเสียหลังจากแทงผู้ตายแล้ววิ่งหนีแต่ได้ความจากคำเบิกความของจำเลยตอนอ้างตนเองเป็นพยานว่า มีดเล่มนี้ใบมีดยาวเพียง ๓ นิ้ว ซึ่งน่าเชื่อว่าเป็นจริงตามนั้น มิฉะนั้นมีดเล่มนี้ก็จะไม่มีที่จับหรือถือสำหรับใช้ทำอะไร ๆ ได้ ด้วยเหตุนี้ ศาลฎีกาจึงเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า อาวุธที่จำเลยใช้แทงผู้ตายไม่ใช่อาวุธที่ร้ายแรง และจำเลยแทงผู้ตายไปเพียงหนึ่งทีก็วิ่งหนี จำเลยจึงควรมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๐ หาใช่ตามมาตรา ๒๘๘ ดังโจทก์ฎีกาไม่ พิพากษายืน(ประสม เภกะสุต-ยง เหลืองรังษี-สว่าง ภูวะปัจฉิม)ศาลจังหวัดลำปาง - นายเทพ ภักดีศุภผลศาลอุทธรณ์ - นายสุข หงสไกรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ