คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 485/2503หลักกฎหมาย: จำเลยได้สั่งยารักษาวรรณโรค ชื่อเดียวกับของโจทก์จากบริษัทผลิตยาในต่างประเทศ ที่ส่งมาให้โจทก์จำหน่าย แม้โจทก์จะได้จดทะเบียนเครื่องหมายไว้แล้วก็ดี จำเลยก็หามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา ม.272, 275 ไม่ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยได้สั่งยารักษาวรรณโรคชื่อพูแรนจากบริษัทผลิตยาเพียวแบลบอราทอรี่ ประเทศอเมริกาอันเป็นบริษัทเดียว กับที่ส่งยาพูแรนมาให้โจทก์จำหน่าย และโจทก์ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้แล้ว โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๒, ๒๗๕ ศาลแขวงพระนครใต้ไต่สวนมูลฟ้อง แล้วพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องของโจทก์ที่ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๒ นั้น ไม่มีมูล เพราะหาใช่เป็นเรื่องจำเลยเอายาชื่อพูแรนของโจทก์มาใช้หรือทำให้ปรากฏหีบห่อนั้น เพื่อให้ประชาชนหลงเชื่อเป็นสินค้าของโจทก์แต่อย่างใด แต่เป็นเรื่องที่จำเลยสั่งเข้ามาจำหน่ายซึ่งยาที่มีชื่ออย่างนั้นอยู่แล้ว และเป็นยาที่ผลิตขึ้นโดยบริษัทเดียวกันทีผลิตยานี้ส่งให้โจทก์จำหน่ายนั้นเอง จึงไม่ใช่จำเลยเอาชื่อยาของใครมาใช้ให้ประชาชนหลงเชื่อว่าเป็นสินค้าของใครอย่างใด ส่วนที่โจทก์ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๕ นั้น จะต้องปรากฏว่า มีผู้เอาชื่อยาพูแรนของโจทก์มาใช้หรือทำให้ปรากฏที่หีบห่อยา เพื่อให้ประชาชนหลงเชื่อว่าเป็นสินค้าของโจทก์ แล้วจำเลยบังอาจนำเข้ามาจำหน่ายหรือเสนอจำหน่ายยานั้น แต่ตามข้อเท็จจริงไม่ได้ความดังกล่าว จำเลยยังไม่มีผิดตามฟ้อง พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 485/2503ห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคลอัญอัญโดยนายใจเซ้ง แซ่โล้ว ผู้จัดการโจทก์นายโอ๊ย แซ่โค้ว ผู้จัดการห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคลโค้วท่งไถ่จำเลย ป.อ. ม. 272, ม. 275จำเลยได้สั่งยารักษาวรรณโรค ชื่อเดียวกับของโจทก์จากบริษัทผลิตยาในต่างประเทศ ที่ส่งมาให้โจทก์จำหน่าย แม้โจทก์จะได้จดทะเบียนเครื่องหมายไว้แล้วก็ดี จำเลยก็หามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา ม.272, 275 ไม่ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยได้สั่งยารักษาวรรณโรคชื่อพูแรนจากบริษัทผลิตยาเพียวแบลบอราทอรี่ ประเทศอเมริกาอันเป็นบริษัทเดียว กับที่ส่งยาพูแรนมาให้โจทก์จำหน่าย และโจทก์ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้แล้ว โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๒, ๒๗๕ ศาลแขวงพระนครใต้ไต่สวนมูลฟ้อง แล้วพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องของโจทก์ที่ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๒ นั้น ไม่มีมูล เพราะหาใช่เป็นเรื่องจำเลยเอายาชื่อพูแรนของโจทก์มาใช้หรือทำให้ปรากฏหีบห่อนั้น เพื่อให้ประชาชนหลงเชื่อเป็นสินค้าของโจทก์แต่อย่างใด แต่เป็นเรื่องที่จำเลยสั่งเข้ามาจำหน่ายซึ่งยาที่มีชื่ออย่างนั้นอยู่แล้ว และเป็นยาที่ผลิตขึ้นโดยบริษัทเดียวกันทีผลิตยานี้ส่งให้โจทก์จำหน่ายนั้นเอง จึงไม่ใช่จำเลยเอาชื่อยาของใครมาใช้ให้ประชาชนหลงเชื่อว่าเป็นสินค้าของใครอย่างใด ส่วนที่โจทก์ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๕ นั้น จะต้องปรากฏว่า มีผู้เอาชื่อยาพูแรนของโจทก์มาใช้หรือทำให้ปรากฏที่หีบห่อยา เพื่อให้ประชาชนหลงเชื่อว่าเป็นสินค้าของโจทก์ แล้วจำเลยบังอาจนำเข้ามาจำหน่ายหรือเสนอจำหน่ายยานั้น แต่ตามข้อเท็จจริงไม่ได้ความดังกล่าว จำเลยยังไม่มีผิดตามฟ้อง พิพากษายืน(การุณย์นราทร-สารนัยประสาสน์-สอาด นาวีเจริญ)ศาลแขวงพระนครใต้ - นายล้วน นิลกำแพงศาลอุทธรณ์ - นายใจ นาคเสวีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยได้สั่งยารักษาวรรณโรคชื่อพูแรนจากบริษัทผลิตยาเพียวแบลบอราทอรี่ ประเทศอเมริกาอันเป็นบริษัทเดียว กับที่ส่งยาพูแรนมาให้โจทก์จำหน่าย และโจทก์ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้แล้ว โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๒, ๒๗๕ ศาลแขวงพระนครใต้ไต่สวนมูลฟ้อง แล้วพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องของโจทก์ที่ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๒ นั้น ไม่มีมูล เพราะหาใช่เป็นเรื่องจำเลยเอายาชื่อพูแรนของโจทก์มาใช้หรือทำให้ปรากฏหีบห่อนั้น เพื่อให้ประชาชนหลงเชื่อเป็นสินค้าของโจทก์แต่อย่างใด แต่เป็นเรื่องที่จำเลยสั่งเข้ามาจำหน่ายซึ่งยาที่มีชื่ออย่างนั้นอยู่แล้ว และเป็นยาที่ผลิตขึ้นโดยบริษัทเดียวกันทีผลิตยานี้ส่งให้โจทก์จำหน่ายนั้นเอง จึงไม่ใช่จำเลยเอาชื่อยาของใครมาใช้ให้ประชาชนหลงเชื่อว่าเป็นสินค้าของใครอย่างใด ส่วนที่โจทก์ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๕ นั้น จะต้องปรากฏว่า มีผู้เอาชื่อยาพูแรนของโจทก์มาใช้หรือทำให้ปรากฏที่หีบห่อยา เพื่อให้ประชาชนหลงเชื่อว่าเป็นสินค้าของโจทก์ แล้วจำเลยบังอาจนำเข้ามาจำหน่ายหรือเสนอจำหน่ายยานั้น แต่ตามข้อเท็จจริงไม่ได้ความดังกล่าว จำเลยยังไม่มีผิดตามฟ้อง พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 485/2503ห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคลอัญอัญโดยนายใจเซ้ง แซ่โล้ว ผู้จัดการโจทก์นายโอ๊ย แซ่โค้ว ผู้จัดการห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคลโค้วท่งไถ่จำเลย ป.อ. ม. 272, ม. 275จำเลยได้สั่งยารักษาวรรณโรค ชื่อเดียวกับของโจทก์จากบริษัทผลิตยาในต่างประเทศ ที่ส่งมาให้โจทก์จำหน่าย แม้โจทก์จะได้จดทะเบียนเครื่องหมายไว้แล้วก็ดี จำเลยก็หามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา ม.272, 275 ไม่ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยได้สั่งยารักษาวรรณโรคชื่อพูแรนจากบริษัทผลิตยาเพียวแบลบอราทอรี่ ประเทศอเมริกาอันเป็นบริษัทเดียว กับที่ส่งยาพูแรนมาให้โจทก์จำหน่าย และโจทก์ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้แล้ว โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๒, ๒๗๕ ศาลแขวงพระนครใต้ไต่สวนมูลฟ้อง แล้วพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องของโจทก์ที่ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๒ นั้น ไม่มีมูล เพราะหาใช่เป็นเรื่องจำเลยเอายาชื่อพูแรนของโจทก์มาใช้หรือทำให้ปรากฏหีบห่อนั้น เพื่อให้ประชาชนหลงเชื่อเป็นสินค้าของโจทก์แต่อย่างใด แต่เป็นเรื่องที่จำเลยสั่งเข้ามาจำหน่ายซึ่งยาที่มีชื่ออย่างนั้นอยู่แล้ว และเป็นยาที่ผลิตขึ้นโดยบริษัทเดียวกันทีผลิตยานี้ส่งให้โจทก์จำหน่ายนั้นเอง จึงไม่ใช่จำเลยเอาชื่อยาของใครมาใช้ให้ประชาชนหลงเชื่อว่าเป็นสินค้าของใครอย่างใด ส่วนที่โจทก์ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๕ นั้น จะต้องปรากฏว่า มีผู้เอาชื่อยาพูแรนของโจทก์มาใช้หรือทำให้ปรากฏที่หีบห่อยา เพื่อให้ประชาชนหลงเชื่อว่าเป็นสินค้าของโจทก์ แล้วจำเลยบังอาจนำเข้ามาจำหน่ายหรือเสนอจำหน่ายยานั้น แต่ตามข้อเท็จจริงไม่ได้ความดังกล่าว จำเลยยังไม่มีผิดตามฟ้อง พิพากษายืน(การุณย์นราทร-สารนัยประสาสน์-สอาด นาวีเจริญ)ศาลแขวงพระนครใต้ - นายล้วน นิลกำแพงศาลอุทธรณ์ - นายใจ นาคเสวีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ