คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 380/2532หลักกฎหมาย: จำเลยเก็บแร่ไว้ในระหว่างที่ใบอนุญาตเดิมหมดอายุแม้ภายหลังจำเลยจะได้รับใบอนุญาตให้เก็บแร่ได้อีกใบอนุญาตใหม่ก็ไม่มีผลย้อนหลังไปลบล้างหรืออภัยความผิดก่อนได้รับอนุญาต.โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2524 เวลากลางวันจำเลยทั้งสองร่วมกันมีแร่พลวงน้ำหนัก 71,133 กิโลกรัม มูลค่าแร่1,523,880 บาท ไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตและมิได้เสียค่าภาคหลวง ทั้งร่วมกันเก็บแร่ดังกล่าวในทางธุรกิจไว้ ณ โกดังแร่เก็บแร่ของจำเลยที่ 1 โดยไม่ได้รับอนุญาตให้ตั้งสถานที่เก็บแร่ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 101, 105, 143, 148,154 พระราชบัญญัติแร่ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 มาตรา 18, 21, 27 และสั่งริบแร่พลวงของกลางทั้งหมดจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 101, 143, 154 ให้ลงโทษปรับจำเลยทั้งสองคนละ 2,000 บาทของกลางริบ ไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่า เมื่อวันที่6 พฤศจิกายน 2524 มีสายลับแจ้งให้พันตำรวจตรีศุภโชค เอี่ยมรัศมี(ยศขณะเบิกความ) ซึ่งขณะเกิดเหตุรับราชการเป็นหัวหน้าหน่วยสืบสวนปราบปรามภาคตะวันออกว่าสงสัยจะมีของผิดกฎหมายอยู่ในโกดังของห้างหุ้นส่วนจำกัดย่งไท้เชียงรุ่งเรือง จำเลยที่ 1 ซึ่งอยู่ที่อำเภอพนัสนิคม พันตำรวจตรีศุภโชคจึงนำกำลังตำรวจไปยังโกดังดังกล่าวและได้ตรวจค้นภายในโกดัง ผลการตรวจค้นได้พบแร่พลวงเงินและแร่พลวงทองบรรจุอยู่ในกระสอบป่านประมาณ 2,000 กระสอบ ต่อมาวันที่ 9 เดือนเดียวกัน ได้ร่วมกับนายอรรณพ กลิ่นทอง วิศวกรเหมืองแร่จังหวัดชลบุรี ชั่งน้ำหนักแร่ดังกล่าว ปรากฏว่ามีน้ำหนัก 71 ตันเศษ ในวันไปชั่งแร่นั้นได้ทราบว่านางพรพิศ ลี้กำจรจำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของโกดัง และนางพรพิศได้ให้พนักงานนำใบอนุญาตให้ตั้งสถานที่เก็บแร่ ใบอนุญาตให้ขนแร่ รวม 6 ฉบับ มาแสดงปรากฏตามเอกสารหมาย จ.1 ถึง จ.7 ใบอนุญาตดังกล่าวอนุญาตให้ขนแร่ได้ 70 ตัน แร่ที่มีอยู่ในโกดังจึงมีน้ำหนักเกินไป 1 ตันเศษสำหรับใบอนุญาตให้เก็บแร่นั้น หมดอายุเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2523จำเลยทั้งสองนำสืบว่า แร่ของกลาง จำเลยได้รับอนุญาตตามกฎหมายแล้ว มีจำนวน 70 ตัน ตอนนำมาเก็บที่โกดังนางพรพิศ ลี้กำจร จำเลยที่ 2 ได้ชั่งด้วยตนเองมีน้ำหนัก 70 ตัน พอดี ใบอนุญาตให้เก็บแร่ที่ขาดอายุนั้น นางพรพิศได้ใช้ให้นายสมพล ไทยถาพร ไปขอต่ออายุเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน 2524 นายสมพลไปขอต่ออายุต่อนายอุบล นาวุฒิซึ่งขณะนั้นเป็นทรัพยากรธรณีจังหวัดชลบุรี แต่นายอุบลแจ้งว่าต้องนำสำเนาใบอนุญาตขนแร่จากทรัพยากรธรณีมาแสดงด้วย และนัดให้มาใหม่ในวันที่ 9 เดือนเดียวกัน แต่เย็นวันที่ 6 เดือนนั้นเจ้าหน้าทีตำรวจก็มาอายัดแร่ของจำเลย ทรัพยากรธรณีจังหวัดชลบุรีได้ออกใบอนุญาตให้เก็บแร่แก่จำเลยแล้วในวันที่ 20 พฤศจิกายน 2524ปรากฏตามเอกสารหมาย ล.1พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยในชั้นฎีกาเพียงว่า การที่จำเลยทั้งสองเก็บแร่ไว้ในระหว่างที่ใบอนุญาตเก็บแร่เดิมหมดอายุ แต่หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจตรวจพบการกระทำผิดของจำเลยทั้งสองแล้ว จำเลยทั้งสองก็ได้รับใบอนุญาตให้เก็บแร่ได้ใหม่เช่นนี้ การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามฟ้องหรือไม่ ปรากฏว่าจำเลยนำสืบยอมรับว่าใบอนุญาตเก็บแร่ของจำเลยหมดอายุในวันที่31 ธันวาคม 2523 และพันตำรวจตรีศุภโชคพบการกระทำผิดของจำเลยทั้งสองเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2524 แต่เจ้าหน้าที่เพิ่งออกใบอนุญาตให้จำเลยใหม่เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน 2524 เช่นนี้ในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2524 ซึ่งเป็นวันที่เจ้าหน้าที่ตำรวจพบการกระทำผิดของจำเลย จำเลยย่อมได้ชื่อว่าเก็บแร่ไว้โดยไม่มีใบอนุญาตที่จำเลยนำสืบว่า ได้ยื่นคำขอต่อใบอนุญาตตั้งแต่วันที่ 4 พฤศจิกายน2524 อันเป็นวันก่อนวันที่เจ้าหน้าที่ตำรวจพบการกระทำผิดของจำเลยนั้น เห็นว่าไม่น่าเชื่อ เพราะนายอุบล นาวุฒิ ซึ่งขณะเกิดเหตุรับราชการเป็นทรัพยากรธรณีจังหวัดชลบุรี ได้มาเบิกความเป็นพยานจำเลยว่า จำเลยมายื่นขอต่ออายุประมาณวันที่ 19 พฤศจิกายน 2524การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานเก็บแร่ไว้โดยไม่ได้รับอนุญาตดังฟ้อง แม้ภายหลังจำเลยจะได้รับใบอนุญาตให้เก็บแร่ได้อีกใบอนุญาตใหม่ก็มีข้อความเพียงว่าใช้ได้จนถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2524ไม่มีทางที่จะแปลว่าจะใช้ให้มีผลย้อนหลังไปลบล้างหรืออภัยความผิดที่เก็บแร่ไว้โดยไม่ได้รับอนุญาตให้เป็นการเก็บโดยได้รับอนุญาตได้..."พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 380/2532พนักงานอัยการ จังหวัด ชลบุรีโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด ย่งไท้เชียง รุ่งเรือง กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 2 พ.ร.บ.แร่ พ.ศ.2510 ม. 101จำเลยเก็บแร่ไว้ในระหว่างที่ใบอนุญาตเดิมหมดอายุแม้ภายหลังจำเลยจะได้รับใบอนุญาตให้เก็บแร่ได้อีกใบอนุญาตใหม่ก็ไม่มีผลย้อนหลังไปลบล้างหรืออภัยความผิดก่อนได้รับอนุญาต.โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2524 เวลากลางวันจำเลยทั้งสองร่วมกันมีแร่พลวงน้ำหนัก 71,133 กิโลกรัม มูลค่าแร่1,523,880 บาท ไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตและมิได้เสียค่าภาคหลวง ทั้งร่วมกันเก็บแร่ดังกล่าวในทางธุรกิจไว้ ณ โกดังแร่เก็บแร่ของจำเลยที่ 1 โดยไม่ได้รับอนุญาตให้ตั้งสถานที่เก็บแร่ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 101, 105, 143, 148,154 พระราชบัญญัติแร่ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 มาตรา 18, 21, 27 และสั่งริบแร่พลวงของกลางทั้งหมดจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 101, 143, 154 ให้ลงโทษปรับจำเลยทั้งสองคนละ 2,000 บาทของกลางริบ ไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่า เมื่อวันที่6 พฤศจิกายน 2524 มีสายลับแจ้งให้พันตำรวจตรีศุภโชค เอี่ยมรัศมี(ยศขณะเบิกความ) ซึ่งขณะเกิดเหตุรับราชการเป็นหัวหน้าหน่วยสืบสวนปราบปรามภาคตะวันออกว่าสงสัยจะมีของผิดกฎหมายอยู่ในโกดังของห้างหุ้นส่วนจำกัดย่งไท้เชียงรุ่งเรือง จำเลยที่ 1 ซึ่งอยู่ที่อำเภอพนัสนิคม พันตำรวจตรีศุภโชคจึงนำกำลังตำรวจไปยังโกดังดังกล่าวและได้ตรวจค้นภายในโกดัง ผลการตรวจค้นได้พบแร่พลวงเงินและแร่พลวงทองบรรจุอยู่ในกระสอบป่านประมาณ 2,000 กระสอบ ต่อมาวันที่ 9 เดือนเดียวกัน ได้ร่วมกับนายอรรณพ กลิ่นทอง วิศวกรเหมืองแร่จังหวัดชลบุรี ชั่งน้ำหนักแร่ดังกล่าว ปรากฏว่ามีน้ำหนัก 71 ตันเศษ ในวันไปชั่งแร่นั้นได้ทราบว่านางพรพิศ ลี้กำจรจำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของโกดัง และนางพรพิศได้ให้พนักงานนำใบอนุญาตให้ตั้งสถานที่เก็บแร่ ใบอนุญาตให้ขนแร่ รวม 6 ฉบับ มาแสดงปรากฏตามเอกสารหมาย จ.1 ถึง จ.7 ใบอนุญาตดังกล่าวอนุญาตให้ขนแร่ได้ 70 ตัน แร่ที่มีอยู่ในโกดังจึงมีน้ำหนักเกินไป 1 ตันเศษสำหรับใบอนุญาตให้เก็บแร่นั้น หมดอายุเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2523จำเลยทั้งสองนำสืบว่า แร่ของกลาง จำเลยได้รับอนุญาตตามกฎหมายแล้ว มีจำนวน 70 ตัน ตอนนำมาเก็บที่โกดังนางพรพิศ ลี้กำจร จำเลยที่ 2 ได้ชั่งด้วยตนเองมีน้ำหนัก 70 ตัน พอดี ใบอนุญาตให้เก็บแร่ที่ขาดอายุนั้น นางพรพิศได้ใช้ให้นายสมพล ไทยถาพร ไปขอต่ออายุเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน 2524 นายสมพลไปขอต่ออายุต่อนายอุบล นาวุฒิซึ่งขณะนั้นเป็นทรัพยากรธรณีจังหวัดชลบุรี แต่นายอุบลแจ้งว่าต้องนำสำเนาใบอนุญาตขนแร่จากทรัพยากรธรณีมาแสดงด้วย และนัดให้มาใหม่ในวันที่ 9 เดือนเดียวกัน แต่เย็นวันที่ 6 เดือนนั้นเจ้าหน้าทีตำรวจก็มาอายัดแร่ของจำเลย ทรัพยากรธรณีจังหวัดชลบุรีได้ออกใบอนุญาตให้เก็บแร่แก่จำเลยแล้วในวันที่ 20 พฤศจิกายน 2524ปรากฏตามเอกสารหมาย ล.1พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยในชั้นฎีกาเพียงว่า การที่จำเลยทั้งสองเก็บแร่ไว้ในระหว่างที่ใบอนุญาตเก็บแร่เดิมหมดอายุ แต่หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจตรวจพบการกระทำผิดของจำเลยทั้งสองแล้ว จำเลยทั้งสองก็ได้รับใบอนุญาตให้เก็บแร่ได้ใหม่เช่นนี้ การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามฟ้องหรือไม่ ปรากฏว่าจำเลยนำสืบยอมรับว่าใบอนุญาตเก็บแร่ของจำเลยหมดอายุในวันที่31 ธันวาคม 2523 และพันตำรวจตรีศุภโชคพบการกระทำผิดของจำเลยทั้งสองเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2524 แต่เจ้าหน้าที่เพิ่งออกใบอนุญาตให้จำเลยใหม่เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน 2524 เช่นนี้ในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2524 ซึ่งเป็นวันที่เจ้าหน้าที่ตำรวจพบการกระทำผิดของจำเลย จำเลยย่อมได้ชื่อว่าเก็บแร่ไว้โดยไม่มีใบอนุญาตที่จำเลยนำสืบว่า ได้ยื่นคำขอต่อใบอนุญาตตั้งแต่วันที่ 4 พฤศจิกายน2524 อันเป็นวันก่อนวันที่เจ้าหน้าที่ตำรวจพบการกระทำผิดของจำเลยนั้น เห็นว่าไม่น่าเชื่อ เพราะนายอุบล นาวุฒิ ซึ่งขณะเกิดเหตุรับราชการเป็นทรัพยากรธรณีจังหวัดชลบุรี ได้มาเบิกความเป็นพยานจำเลยว่า จำเลยมายื่นขอต่ออายุประมาณวันที่ 19 พฤศจิกายน 2524การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานเก็บแร่ไว้โดยไม่ได้รับอนุญาตดังฟ้อง แม้ภายหลังจำเลยจะได้รับใบอนุญาตให้เก็บแร่ได้อีกใบอนุญาตใหม่ก็มีข้อความเพียงว่าใช้ได้จนถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2524ไม่มีทางที่จะแปลว่าจะใช้ให้มีผลย้อนหลังไปลบล้างหรืออภัยความผิดที่เก็บแร่ไว้โดยไม่ได้รับอนุญาตให้เป็นการเก็บโดยได้รับอนุญาตได้..."พิพากษายืน(วิศิษฏ์ ลิมานนท์-สุพจน์ นาถะพินธุ-ศิลปชัย มัทธุรศ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2524 เวลากลางวันจำเลยทั้งสองร่วมกันมีแร่พลวงน้ำหนัก 71,133 กิโลกรัม มูลค่าแร่1,523,880 บาท ไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตและมิได้เสียค่าภาคหลวง ทั้งร่วมกันเก็บแร่ดังกล่าวในทางธุรกิจไว้ ณ โกดังแร่เก็บแร่ของจำเลยที่ 1 โดยไม่ได้รับอนุญาตให้ตั้งสถานที่เก็บแร่ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 101, 105, 143, 148,154 พระราชบัญญัติแร่ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 มาตรา 18, 21, 27 และสั่งริบแร่พลวงของกลางทั้งหมดจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 101, 143, 154 ให้ลงโทษปรับจำเลยทั้งสองคนละ 2,000 บาทของกลางริบ ไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่า เมื่อวันที่6 พฤศจิกายน 2524 มีสายลับแจ้งให้พันตำรวจตรีศุภโชค เอี่ยมรัศมี(ยศขณะเบิกความ) ซึ่งขณะเกิดเหตุรับราชการเป็นหัวหน้าหน่วยสืบสวนปราบปรามภาคตะวันออกว่าสงสัยจะมีของผิดกฎหมายอยู่ในโกดังของห้างหุ้นส่วนจำกัดย่งไท้เชียงรุ่งเรือง จำเลยที่ 1 ซึ่งอยู่ที่อำเภอพนัสนิคม พันตำรวจตรีศุภโชคจึงนำกำลังตำรวจไปยังโกดังดังกล่าวและได้ตรวจค้นภายในโกดัง ผลการตรวจค้นได้พบแร่พลวงเงินและแร่พลวงทองบรรจุอยู่ในกระสอบป่านประมาณ 2,000 กระสอบ ต่อมาวันที่ 9 เดือนเดียวกัน ได้ร่วมกับนายอรรณพ กลิ่นทอง วิศวกรเหมืองแร่จังหวัดชลบุรี ชั่งน้ำหนักแร่ดังกล่าว ปรากฏว่ามีน้ำหนัก 71 ตันเศษ ในวันไปชั่งแร่นั้นได้ทราบว่านางพรพิศ ลี้กำจรจำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของโกดัง และนางพรพิศได้ให้พนักงานนำใบอนุญาตให้ตั้งสถานที่เก็บแร่ ใบอนุญาตให้ขนแร่ รวม 6 ฉบับ มาแสดงปรากฏตามเอกสารหมาย จ.1 ถึง จ.7 ใบอนุญาตดังกล่าวอนุญาตให้ขนแร่ได้ 70 ตัน แร่ที่มีอยู่ในโกดังจึงมีน้ำหนักเกินไป 1 ตันเศษสำหรับใบอนุญาตให้เก็บแร่นั้น หมดอายุเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2523จำเลยทั้งสองนำสืบว่า แร่ของกลาง จำเลยได้รับอนุญาตตามกฎหมายแล้ว มีจำนวน 70 ตัน ตอนนำมาเก็บที่โกดังนางพรพิศ ลี้กำจร จำเลยที่ 2 ได้ชั่งด้วยตนเองมีน้ำหนัก 70 ตัน พอดี ใบอนุญาตให้เก็บแร่ที่ขาดอายุนั้น นางพรพิศได้ใช้ให้นายสมพล ไทยถาพร ไปขอต่ออายุเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน 2524 นายสมพลไปขอต่ออายุต่อนายอุบล นาวุฒิซึ่งขณะนั้นเป็นทรัพยากรธรณีจังหวัดชลบุรี แต่นายอุบลแจ้งว่าต้องนำสำเนาใบอนุญาตขนแร่จากทรัพยากรธรณีมาแสดงด้วย และนัดให้มาใหม่ในวันที่ 9 เดือนเดียวกัน แต่เย็นวันที่ 6 เดือนนั้นเจ้าหน้าทีตำรวจก็มาอายัดแร่ของจำเลย ทรัพยากรธรณีจังหวัดชลบุรีได้ออกใบอนุญาตให้เก็บแร่แก่จำเลยแล้วในวันที่ 20 พฤศจิกายน 2524ปรากฏตามเอกสารหมาย ล.1พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยในชั้นฎีกาเพียงว่า การที่จำเลยทั้งสองเก็บแร่ไว้ในระหว่างที่ใบอนุญาตเก็บแร่เดิมหมดอายุ แต่หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจตรวจพบการกระทำผิดของจำเลยทั้งสองแล้ว จำเลยทั้งสองก็ได้รับใบอนุญาตให้เก็บแร่ได้ใหม่เช่นนี้ การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามฟ้องหรือไม่ ปรากฏว่าจำเลยนำสืบยอมรับว่าใบอนุญาตเก็บแร่ของจำเลยหมดอายุในวันที่31 ธันวาคม 2523 และพันตำรวจตรีศุภโชคพบการกระทำผิดของจำเลยทั้งสองเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2524 แต่เจ้าหน้าที่เพิ่งออกใบอนุญาตให้จำเลยใหม่เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน 2524 เช่นนี้ในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2524 ซึ่งเป็นวันที่เจ้าหน้าที่ตำรวจพบการกระทำผิดของจำเลย จำเลยย่อมได้ชื่อว่าเก็บแร่ไว้โดยไม่มีใบอนุญาตที่จำเลยนำสืบว่า ได้ยื่นคำขอต่อใบอนุญาตตั้งแต่วันที่ 4 พฤศจิกายน2524 อันเป็นวันก่อนวันที่เจ้าหน้าที่ตำรวจพบการกระทำผิดของจำเลยนั้น เห็นว่าไม่น่าเชื่อ เพราะนายอุบล นาวุฒิ ซึ่งขณะเกิดเหตุรับราชการเป็นทรัพยากรธรณีจังหวัดชลบุรี ได้มาเบิกความเป็นพยานจำเลยว่า จำเลยมายื่นขอต่ออายุประมาณวันที่ 19 พฤศจิกายน 2524การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานเก็บแร่ไว้โดยไม่ได้รับอนุญาตดังฟ้อง แม้ภายหลังจำเลยจะได้รับใบอนุญาตให้เก็บแร่ได้อีกใบอนุญาตใหม่ก็มีข้อความเพียงว่าใช้ได้จนถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2524ไม่มีทางที่จะแปลว่าจะใช้ให้มีผลย้อนหลังไปลบล้างหรืออภัยความผิดที่เก็บแร่ไว้โดยไม่ได้รับอนุญาตให้เป็นการเก็บโดยได้รับอนุญาตได้..."พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 380/2532พนักงานอัยการ จังหวัด ชลบุรีโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด ย่งไท้เชียง รุ่งเรือง กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 2 พ.ร.บ.แร่ พ.ศ.2510 ม. 101จำเลยเก็บแร่ไว้ในระหว่างที่ใบอนุญาตเดิมหมดอายุแม้ภายหลังจำเลยจะได้รับใบอนุญาตให้เก็บแร่ได้อีกใบอนุญาตใหม่ก็ไม่มีผลย้อนหลังไปลบล้างหรืออภัยความผิดก่อนได้รับอนุญาต.โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2524 เวลากลางวันจำเลยทั้งสองร่วมกันมีแร่พลวงน้ำหนัก 71,133 กิโลกรัม มูลค่าแร่1,523,880 บาท ไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตและมิได้เสียค่าภาคหลวง ทั้งร่วมกันเก็บแร่ดังกล่าวในทางธุรกิจไว้ ณ โกดังแร่เก็บแร่ของจำเลยที่ 1 โดยไม่ได้รับอนุญาตให้ตั้งสถานที่เก็บแร่ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 101, 105, 143, 148,154 พระราชบัญญัติแร่ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 มาตรา 18, 21, 27 และสั่งริบแร่พลวงของกลางทั้งหมดจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 101, 143, 154 ให้ลงโทษปรับจำเลยทั้งสองคนละ 2,000 บาทของกลางริบ ไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่า เมื่อวันที่6 พฤศจิกายน 2524 มีสายลับแจ้งให้พันตำรวจตรีศุภโชค เอี่ยมรัศมี(ยศขณะเบิกความ) ซึ่งขณะเกิดเหตุรับราชการเป็นหัวหน้าหน่วยสืบสวนปราบปรามภาคตะวันออกว่าสงสัยจะมีของผิดกฎหมายอยู่ในโกดังของห้างหุ้นส่วนจำกัดย่งไท้เชียงรุ่งเรือง จำเลยที่ 1 ซึ่งอยู่ที่อำเภอพนัสนิคม พันตำรวจตรีศุภโชคจึงนำกำลังตำรวจไปยังโกดังดังกล่าวและได้ตรวจค้นภายในโกดัง ผลการตรวจค้นได้พบแร่พลวงเงินและแร่พลวงทองบรรจุอยู่ในกระสอบป่านประมาณ 2,000 กระสอบ ต่อมาวันที่ 9 เดือนเดียวกัน ได้ร่วมกับนายอรรณพ กลิ่นทอง วิศวกรเหมืองแร่จังหวัดชลบุรี ชั่งน้ำหนักแร่ดังกล่าว ปรากฏว่ามีน้ำหนัก 71 ตันเศษ ในวันไปชั่งแร่นั้นได้ทราบว่านางพรพิศ ลี้กำจรจำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของโกดัง และนางพรพิศได้ให้พนักงานนำใบอนุญาตให้ตั้งสถานที่เก็บแร่ ใบอนุญาตให้ขนแร่ รวม 6 ฉบับ มาแสดงปรากฏตามเอกสารหมาย จ.1 ถึง จ.7 ใบอนุญาตดังกล่าวอนุญาตให้ขนแร่ได้ 70 ตัน แร่ที่มีอยู่ในโกดังจึงมีน้ำหนักเกินไป 1 ตันเศษสำหรับใบอนุญาตให้เก็บแร่นั้น หมดอายุเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2523จำเลยทั้งสองนำสืบว่า แร่ของกลาง จำเลยได้รับอนุญาตตามกฎหมายแล้ว มีจำนวน 70 ตัน ตอนนำมาเก็บที่โกดังนางพรพิศ ลี้กำจร จำเลยที่ 2 ได้ชั่งด้วยตนเองมีน้ำหนัก 70 ตัน พอดี ใบอนุญาตให้เก็บแร่ที่ขาดอายุนั้น นางพรพิศได้ใช้ให้นายสมพล ไทยถาพร ไปขอต่ออายุเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน 2524 นายสมพลไปขอต่ออายุต่อนายอุบล นาวุฒิซึ่งขณะนั้นเป็นทรัพยากรธรณีจังหวัดชลบุรี แต่นายอุบลแจ้งว่าต้องนำสำเนาใบอนุญาตขนแร่จากทรัพยากรธรณีมาแสดงด้วย และนัดให้มาใหม่ในวันที่ 9 เดือนเดียวกัน แต่เย็นวันที่ 6 เดือนนั้นเจ้าหน้าทีตำรวจก็มาอายัดแร่ของจำเลย ทรัพยากรธรณีจังหวัดชลบุรีได้ออกใบอนุญาตให้เก็บแร่แก่จำเลยแล้วในวันที่ 20 พฤศจิกายน 2524ปรากฏตามเอกสารหมาย ล.1พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยในชั้นฎีกาเพียงว่า การที่จำเลยทั้งสองเก็บแร่ไว้ในระหว่างที่ใบอนุญาตเก็บแร่เดิมหมดอายุ แต่หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจตรวจพบการกระทำผิดของจำเลยทั้งสองแล้ว จำเลยทั้งสองก็ได้รับใบอนุญาตให้เก็บแร่ได้ใหม่เช่นนี้ การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามฟ้องหรือไม่ ปรากฏว่าจำเลยนำสืบยอมรับว่าใบอนุญาตเก็บแร่ของจำเลยหมดอายุในวันที่31 ธันวาคม 2523 และพันตำรวจตรีศุภโชคพบการกระทำผิดของจำเลยทั้งสองเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2524 แต่เจ้าหน้าที่เพิ่งออกใบอนุญาตให้จำเลยใหม่เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน 2524 เช่นนี้ในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2524 ซึ่งเป็นวันที่เจ้าหน้าที่ตำรวจพบการกระทำผิดของจำเลย จำเลยย่อมได้ชื่อว่าเก็บแร่ไว้โดยไม่มีใบอนุญาตที่จำเลยนำสืบว่า ได้ยื่นคำขอต่อใบอนุญาตตั้งแต่วันที่ 4 พฤศจิกายน2524 อันเป็นวันก่อนวันที่เจ้าหน้าที่ตำรวจพบการกระทำผิดของจำเลยนั้น เห็นว่าไม่น่าเชื่อ เพราะนายอุบล นาวุฒิ ซึ่งขณะเกิดเหตุรับราชการเป็นทรัพยากรธรณีจังหวัดชลบุรี ได้มาเบิกความเป็นพยานจำเลยว่า จำเลยมายื่นขอต่ออายุประมาณวันที่ 19 พฤศจิกายน 2524การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานเก็บแร่ไว้โดยไม่ได้รับอนุญาตดังฟ้อง แม้ภายหลังจำเลยจะได้รับใบอนุญาตให้เก็บแร่ได้อีกใบอนุญาตใหม่ก็มีข้อความเพียงว่าใช้ได้จนถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2524ไม่มีทางที่จะแปลว่าจะใช้ให้มีผลย้อนหลังไปลบล้างหรืออภัยความผิดที่เก็บแร่ไว้โดยไม่ได้รับอนุญาตให้เป็นการเก็บโดยได้รับอนุญาตได้..."พิพากษายืน(วิศิษฏ์ ลิมานนท์-สุพจน์ นาถะพินธุ-ศิลปชัย มัทธุรศ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ