คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 605/2510หลักกฎหมาย: ผู้ซื้อทรัพย์สินที่ถูกเจ้าพนักงานยึดไว้เป็นของกลางในคดีอาญา เพราะเป็นทรัพย์ที่จะพึงริบตามกฎหมาย จะอ้างการโอนนั้นยันเจ้าพนักงานไม่ได้ เมื่อคดีฟังไม่ได้ว่า เจ้าของทรัพย์ไม่รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดศาลก็ไม่สั่งคืนทรัพย์ที่ริบนั้น (ประชุมใหญ่ครั้งที่ 25/2509)เรื่องเดิมมีว่า จำเลยถูกศาลจังหวัดตรังพิพากษาลงโทษฐานทำการชักลากไม้หวงห้ามในบริเวณป่าสงวนแห่งชาติโดยไม่ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 พระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. 2484 และให้ริบไม้ ช้างพัง 1 เชือก กับโซ่ 2 เส้นของกลางเมื่อวันที่ 20 กันยายน 2508 จำเลยไม่อุทธรณ์ ครั้นวันที่ 1 ตุลาคม 2508 ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ช้างและโซ่ 2 เส้นนั้นเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องไม่รู้เห็นด้วยในการกระทำผิดของจำเลย ขอให้ศาลสั่งคืนช้างและโซ่ศาลจังหวัดตรังไต่สวนแล้วมีคำสั่งว่า ช้างของกลางเป็นของผู้ร้องซึ่งไม่รู้เห็นในการกระทำผิดของจำเลย จึงให้คืนช้างให้ผู้ร้องโจทก์อุทธรณ์ว่า ผู้ร้องมาเป็นเจ้าของช้างหลังการกระทำผิดของจำเลยทั้งรู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดด้วยศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ร้องซื้อช้างของกลางหลังวันที่จำเลยกระทำผิด 3 เดือนเศษ จึงวินิจฉัยว่าผู้ร้องไม่มีสิทธิขอคืน พิพากษากลับผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้ร้องนำสืบได้ความเพียงว่าผู้ร้องได้รับโอนเป็นเจ้าของช้างทางทะเบียนภายหลังจำเลยกระทำผิดแล้ว 3 เดือนเศษ และของกลางนี้ถูกเจ้าพนักงานยึดเป็นของกลางอยู่ในคดีอาญา เพราะเป็นทรัพย์อันจะพึงริบตามกฎหมาย ผู้ร้องจะอ้างการโอนนั้นยันเจ้าพนักงานไม่ได้ เมื่อคดีฟังไม่ได้ว่าเจ้าของทรัพย์ไม่รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดศาลก็ไม่สั่งคืนทรัพย์ที่ริบนั้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 605/2510อัยการจังหวัดตรังโจทก์นายเนตร คงดีจำเลยนายสมบูรณ์ ชาญพลผู้ร้อง ป.อ. ม. 36 ป.วิ.อ. ม. 132 (2), ม. 132 (3) ผู้ซื้อทรัพย์สินที่ถูกเจ้าพนักงานยึดไว้เป็นของกลางในคดีอาญา เพราะเป็นทรัพย์ที่จะพึงริบตามกฎหมาย จะอ้างการโอนนั้นยันเจ้าพนักงานไม่ได้ เมื่อคดีฟังไม่ได้ว่า เจ้าของทรัพย์ไม่รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดศาลก็ไม่สั่งคืนทรัพย์ที่ริบนั้น (ประชุมใหญ่ครั้งที่ 25/2509)เรื่องเดิมมีว่า จำเลยถูกศาลจังหวัดตรังพิพากษาลงโทษฐานทำการชักลากไม้หวงห้ามในบริเวณป่าสงวนแห่งชาติโดยไม่ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 พระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. 2484 และให้ริบไม้ ช้างพัง 1 เชือก กับโซ่ 2 เส้นของกลางเมื่อวันที่ 20 กันยายน 2508 จำเลยไม่อุทธรณ์ ครั้นวันที่ 1 ตุลาคม 2508 ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ช้างและโซ่ 2 เส้นนั้นเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องไม่รู้เห็นด้วยในการกระทำผิดของจำเลย ขอให้ศาลสั่งคืนช้างและโซ่ศาลจังหวัดตรังไต่สวนแล้วมีคำสั่งว่า ช้างของกลางเป็นของผู้ร้องซึ่งไม่รู้เห็นในการกระทำผิดของจำเลย จึงให้คืนช้างให้ผู้ร้องโจทก์อุทธรณ์ว่า ผู้ร้องมาเป็นเจ้าของช้างหลังการกระทำผิดของจำเลยทั้งรู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดด้วยศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ร้องซื้อช้างของกลางหลังวันที่จำเลยกระทำผิด 3 เดือนเศษ จึงวินิจฉัยว่าผู้ร้องไม่มีสิทธิขอคืน พิพากษากลับผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้ร้องนำสืบได้ความเพียงว่าผู้ร้องได้รับโอนเป็นเจ้าของช้างทางทะเบียนภายหลังจำเลยกระทำผิดแล้ว 3 เดือนเศษ และของกลางนี้ถูกเจ้าพนักงานยึดเป็นของกลางอยู่ในคดีอาญา เพราะเป็นทรัพย์อันจะพึงริบตามกฎหมาย ผู้ร้องจะอ้างการโอนนั้นยันเจ้าพนักงานไม่ได้ เมื่อคดีฟังไม่ได้ว่าเจ้าของทรัพย์ไม่รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดศาลก็ไม่สั่งคืนทรัพย์ที่ริบนั้นพิพากษายืน(สวิง ลัดพลี-จิตติ ติงศภัทิย์-วิเชียร เศวตรุนทร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: เรื่องเดิมมีว่า จำเลยถูกศาลจังหวัดตรังพิพากษาลงโทษฐานทำการชักลากไม้หวงห้ามในบริเวณป่าสงวนแห่งชาติโดยไม่ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 พระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. 2484 และให้ริบไม้ ช้างพัง 1 เชือก กับโซ่ 2 เส้นของกลางเมื่อวันที่ 20 กันยายน 2508 จำเลยไม่อุทธรณ์ ครั้นวันที่ 1 ตุลาคม 2508 ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ช้างและโซ่ 2 เส้นนั้นเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องไม่รู้เห็นด้วยในการกระทำผิดของจำเลย ขอให้ศาลสั่งคืนช้างและโซ่ศาลจังหวัดตรังไต่สวนแล้วมีคำสั่งว่า ช้างของกลางเป็นของผู้ร้องซึ่งไม่รู้เห็นในการกระทำผิดของจำเลย จึงให้คืนช้างให้ผู้ร้องโจทก์อุทธรณ์ว่า ผู้ร้องมาเป็นเจ้าของช้างหลังการกระทำผิดของจำเลยทั้งรู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดด้วยศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ร้องซื้อช้างของกลางหลังวันที่จำเลยกระทำผิด 3 เดือนเศษ จึงวินิจฉัยว่าผู้ร้องไม่มีสิทธิขอคืน พิพากษากลับผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้ร้องนำสืบได้ความเพียงว่าผู้ร้องได้รับโอนเป็นเจ้าของช้างทางทะเบียนภายหลังจำเลยกระทำผิดแล้ว 3 เดือนเศษ และของกลางนี้ถูกเจ้าพนักงานยึดเป็นของกลางอยู่ในคดีอาญา เพราะเป็นทรัพย์อันจะพึงริบตามกฎหมาย ผู้ร้องจะอ้างการโอนนั้นยันเจ้าพนักงานไม่ได้ เมื่อคดีฟังไม่ได้ว่าเจ้าของทรัพย์ไม่รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดศาลก็ไม่สั่งคืนทรัพย์ที่ริบนั้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 605/2510อัยการจังหวัดตรังโจทก์นายเนตร คงดีจำเลยนายสมบูรณ์ ชาญพลผู้ร้อง ป.อ. ม. 36 ป.วิ.อ. ม. 132 (2), ม. 132 (3) ผู้ซื้อทรัพย์สินที่ถูกเจ้าพนักงานยึดไว้เป็นของกลางในคดีอาญา เพราะเป็นทรัพย์ที่จะพึงริบตามกฎหมาย จะอ้างการโอนนั้นยันเจ้าพนักงานไม่ได้ เมื่อคดีฟังไม่ได้ว่า เจ้าของทรัพย์ไม่รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดศาลก็ไม่สั่งคืนทรัพย์ที่ริบนั้น (ประชุมใหญ่ครั้งที่ 25/2509)เรื่องเดิมมีว่า จำเลยถูกศาลจังหวัดตรังพิพากษาลงโทษฐานทำการชักลากไม้หวงห้ามในบริเวณป่าสงวนแห่งชาติโดยไม่ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 พระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. 2484 และให้ริบไม้ ช้างพัง 1 เชือก กับโซ่ 2 เส้นของกลางเมื่อวันที่ 20 กันยายน 2508 จำเลยไม่อุทธรณ์ ครั้นวันที่ 1 ตุลาคม 2508 ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ช้างและโซ่ 2 เส้นนั้นเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องไม่รู้เห็นด้วยในการกระทำผิดของจำเลย ขอให้ศาลสั่งคืนช้างและโซ่ศาลจังหวัดตรังไต่สวนแล้วมีคำสั่งว่า ช้างของกลางเป็นของผู้ร้องซึ่งไม่รู้เห็นในการกระทำผิดของจำเลย จึงให้คืนช้างให้ผู้ร้องโจทก์อุทธรณ์ว่า ผู้ร้องมาเป็นเจ้าของช้างหลังการกระทำผิดของจำเลยทั้งรู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดด้วยศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ร้องซื้อช้างของกลางหลังวันที่จำเลยกระทำผิด 3 เดือนเศษ จึงวินิจฉัยว่าผู้ร้องไม่มีสิทธิขอคืน พิพากษากลับผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้ร้องนำสืบได้ความเพียงว่าผู้ร้องได้รับโอนเป็นเจ้าของช้างทางทะเบียนภายหลังจำเลยกระทำผิดแล้ว 3 เดือนเศษ และของกลางนี้ถูกเจ้าพนักงานยึดเป็นของกลางอยู่ในคดีอาญา เพราะเป็นทรัพย์อันจะพึงริบตามกฎหมาย ผู้ร้องจะอ้างการโอนนั้นยันเจ้าพนักงานไม่ได้ เมื่อคดีฟังไม่ได้ว่าเจ้าของทรัพย์ไม่รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดศาลก็ไม่สั่งคืนทรัพย์ที่ริบนั้นพิพากษายืน(สวิง ลัดพลี-จิตติ ติงศภัทิย์-วิเชียร เศวตรุนทร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ