คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2998/2531หลักกฎหมาย: โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่พนักงานสอบสวนว่า ม. กับพวกร่วมกันบุกรุกที่ดินของจำเลย ความจริงเป็นที่ดินของโจทก์ทำให้โจทก์ต้องฟ้องขับไล่จำเลยเป็นคดีแพ่ง จึงเห็นได้ว่าผู้เสียหายในคดีที่จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จคือ ม. หาใช่โจทก์ไม่ และความเสียหายที่โจทก์กล่าวอ้างว่า โจทก์อาจแพ้คดีแพ่งตามผลคดีอาญาที่จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จก็ได้นั้น ก็ไม่ใช่ความเสียหายที่ทำให้โจทก์กลายเป็นผู้เสียหายตามกฎหมาย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง.มูลกรณีสืบเนื่องมาจากจำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่พนักงานสอบสวนว่า นาย ม. กับพวกบุกรุกที่ดินของจำเลย ความจริงที่ดินเป็นของโจทก์การแจ้งข้อความอันเป็นเท็จของจำเลยอาจทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้ลงโทษจำเลยฐานแจ้งความเท็จ ศาลชั้นต้นพิเคราะห์คำฟ้องโจทก์แล้ว เห็นว่าโจทก์มิใช่ผู้เสียหายตามกฎหมาย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ให้ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2อนุมาตรา 4 บัญญัติว่า 'ผู้เสียหาย' หมายความถึงบุคคลผู้ได้รับความเสียหายเนื่องจากการกระทำผิดฐานใดฐานหนึ่ง รวมทั้งบุคคลอื่นที่มีอำนาจจัดการแทนได้ดังบัญญัติไว้ในมาตรา 4, 5และ 6 เห็นว่าโจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่พนักงานสอบสวนว่านายโหมด ภูมิโคกรักษ์ กับพวกร่วมกันบุกรุกที่ดินของจำเลย ความจริงเป็นที่ดินของโจทก์ ทำให้โจทก์ต้องฟ้องขับไล่จำเลย การแจ้งเท็จของจำเลยดังกล่าวอาจทำให้โจทก์เสียหาย ดังนั้น ผู้เสียหายในคดีที่จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จก็คือนายโหมด โจทก์มิใช่ผู้เสียหายเพราะจำเลยมิได้แจ้งว่าโจทก์บุกรุกที่ดินของจำเลย ที่โจทก์ฎีกาว่าโจทก์เป็นผู้เสียหายพิเศษโดยตรงตามกฎหมายเพราะโจทก์ต้องฟ้องขับไล่จำเลยเป็นคดีแพ่งซึ่งโจทก์อาจแพ้คดีแพ่งตามผลคดีอาญา ที่จำเลยไปแจ้งข้อความอันเป็นเท็จก็ได้นั้น เห็นว่าความเสียหายที่โจทก์กล่าวอ้างในฎีกา ไม่ใช่ความเสียหายที่ทำให้โจทก์กลายเป็นผู้เสียหายตามกฎหมาย อันจะทำให้มีอำนาจฟ้องขึ้นมาได้ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ยืนตามศาลชั้นต้นนั้นชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2998/2531นาย สม มุ่ง มงคล ชาติโจทก์นาย แฉล้ม จอสูงเนิ นจำเลย ป.วิ.อ. ม. 2 (4)โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่พนักงานสอบสวนว่า ม. กับพวกร่วมกันบุกรุกที่ดินของจำเลย ความจริงเป็นที่ดินของโจทก์ทำให้โจทก์ต้องฟ้องขับไล่จำเลยเป็นคดีแพ่ง จึงเห็นได้ว่าผู้เสียหายในคดีที่จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จคือ ม. หาใช่โจทก์ไม่ และความเสียหายที่โจทก์กล่าวอ้างว่า โจทก์อาจแพ้คดีแพ่งตามผลคดีอาญาที่จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จก็ได้นั้น ก็ไม่ใช่ความเสียหายที่ทำให้โจทก์กลายเป็นผู้เสียหายตามกฎหมาย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง.มูลกรณีสืบเนื่องมาจากจำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่พนักงานสอบสวนว่า นาย ม. กับพวกบุกรุกที่ดินของจำเลย ความจริงที่ดินเป็นของโจทก์การแจ้งข้อความอันเป็นเท็จของจำเลยอาจทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้ลงโทษจำเลยฐานแจ้งความเท็จ ศาลชั้นต้นพิเคราะห์คำฟ้องโจทก์แล้ว เห็นว่าโจทก์มิใช่ผู้เสียหายตามกฎหมาย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ให้ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2อนุมาตรา 4 บัญญัติว่า 'ผู้เสียหาย' หมายความถึงบุคคลผู้ได้รับความเสียหายเนื่องจากการกระทำผิดฐานใดฐานหนึ่ง รวมทั้งบุคคลอื่นที่มีอำนาจจัดการแทนได้ดังบัญญัติไว้ในมาตรา 4, 5และ 6 เห็นว่าโจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่พนักงานสอบสวนว่านายโหมด ภูมิโคกรักษ์ กับพวกร่วมกันบุกรุกที่ดินของจำเลย ความจริงเป็นที่ดินของโจทก์ ทำให้โจทก์ต้องฟ้องขับไล่จำเลย การแจ้งเท็จของจำเลยดังกล่าวอาจทำให้โจทก์เสียหาย ดังนั้น ผู้เสียหายในคดีที่จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จก็คือนายโหมด โจทก์มิใช่ผู้เสียหายเพราะจำเลยมิได้แจ้งว่าโจทก์บุกรุกที่ดินของจำเลย ที่โจทก์ฎีกาว่าโจทก์เป็นผู้เสียหายพิเศษโดยตรงตามกฎหมายเพราะโจทก์ต้องฟ้องขับไล่จำเลยเป็นคดีแพ่งซึ่งโจทก์อาจแพ้คดีแพ่งตามผลคดีอาญา ที่จำเลยไปแจ้งข้อความอันเป็นเท็จก็ได้นั้น เห็นว่าความเสียหายที่โจทก์กล่าวอ้างในฎีกา ไม่ใช่ความเสียหายที่ทำให้โจทก์กลายเป็นผู้เสียหายตามกฎหมาย อันจะทำให้มีอำนาจฟ้องขึ้นมาได้ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ยืนตามศาลชั้นต้นนั้นชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน.(ธีรศักดิ์ กรรณสูต-บุญส่ง คล้ายแก้ว-ถวิล ทองสว่างรัตน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: มูลกรณีสืบเนื่องมาจากจำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่พนักงานสอบสวนว่า นาย ม. กับพวกบุกรุกที่ดินของจำเลย ความจริงที่ดินเป็นของโจทก์การแจ้งข้อความอันเป็นเท็จของจำเลยอาจทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้ลงโทษจำเลยฐานแจ้งความเท็จ ศาลชั้นต้นพิเคราะห์คำฟ้องโจทก์แล้ว เห็นว่าโจทก์มิใช่ผู้เสียหายตามกฎหมาย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ให้ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2อนุมาตรา 4 บัญญัติว่า 'ผู้เสียหาย' หมายความถึงบุคคลผู้ได้รับความเสียหายเนื่องจากการกระทำผิดฐานใดฐานหนึ่ง รวมทั้งบุคคลอื่นที่มีอำนาจจัดการแทนได้ดังบัญญัติไว้ในมาตรา 4, 5และ 6 เห็นว่าโจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่พนักงานสอบสวนว่านายโหมด ภูมิโคกรักษ์ กับพวกร่วมกันบุกรุกที่ดินของจำเลย ความจริงเป็นที่ดินของโจทก์ ทำให้โจทก์ต้องฟ้องขับไล่จำเลย การแจ้งเท็จของจำเลยดังกล่าวอาจทำให้โจทก์เสียหาย ดังนั้น ผู้เสียหายในคดีที่จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จก็คือนายโหมด โจทก์มิใช่ผู้เสียหายเพราะจำเลยมิได้แจ้งว่าโจทก์บุกรุกที่ดินของจำเลย ที่โจทก์ฎีกาว่าโจทก์เป็นผู้เสียหายพิเศษโดยตรงตามกฎหมายเพราะโจทก์ต้องฟ้องขับไล่จำเลยเป็นคดีแพ่งซึ่งโจทก์อาจแพ้คดีแพ่งตามผลคดีอาญา ที่จำเลยไปแจ้งข้อความอันเป็นเท็จก็ได้นั้น เห็นว่าความเสียหายที่โจทก์กล่าวอ้างในฎีกา ไม่ใช่ความเสียหายที่ทำให้โจทก์กลายเป็นผู้เสียหายตามกฎหมาย อันจะทำให้มีอำนาจฟ้องขึ้นมาได้ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ยืนตามศาลชั้นต้นนั้นชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2998/2531นาย สม มุ่ง มงคล ชาติโจทก์นาย แฉล้ม จอสูงเนิ นจำเลย ป.วิ.อ. ม. 2 (4)โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่พนักงานสอบสวนว่า ม. กับพวกร่วมกันบุกรุกที่ดินของจำเลย ความจริงเป็นที่ดินของโจทก์ทำให้โจทก์ต้องฟ้องขับไล่จำเลยเป็นคดีแพ่ง จึงเห็นได้ว่าผู้เสียหายในคดีที่จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จคือ ม. หาใช่โจทก์ไม่ และความเสียหายที่โจทก์กล่าวอ้างว่า โจทก์อาจแพ้คดีแพ่งตามผลคดีอาญาที่จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จก็ได้นั้น ก็ไม่ใช่ความเสียหายที่ทำให้โจทก์กลายเป็นผู้เสียหายตามกฎหมาย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง.มูลกรณีสืบเนื่องมาจากจำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่พนักงานสอบสวนว่า นาย ม. กับพวกบุกรุกที่ดินของจำเลย ความจริงที่ดินเป็นของโจทก์การแจ้งข้อความอันเป็นเท็จของจำเลยอาจทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้ลงโทษจำเลยฐานแจ้งความเท็จ ศาลชั้นต้นพิเคราะห์คำฟ้องโจทก์แล้ว เห็นว่าโจทก์มิใช่ผู้เสียหายตามกฎหมาย จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ให้ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2อนุมาตรา 4 บัญญัติว่า 'ผู้เสียหาย' หมายความถึงบุคคลผู้ได้รับความเสียหายเนื่องจากการกระทำผิดฐานใดฐานหนึ่ง รวมทั้งบุคคลอื่นที่มีอำนาจจัดการแทนได้ดังบัญญัติไว้ในมาตรา 4, 5และ 6 เห็นว่าโจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่พนักงานสอบสวนว่านายโหมด ภูมิโคกรักษ์ กับพวกร่วมกันบุกรุกที่ดินของจำเลย ความจริงเป็นที่ดินของโจทก์ ทำให้โจทก์ต้องฟ้องขับไล่จำเลย การแจ้งเท็จของจำเลยดังกล่าวอาจทำให้โจทก์เสียหาย ดังนั้น ผู้เสียหายในคดีที่จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จก็คือนายโหมด โจทก์มิใช่ผู้เสียหายเพราะจำเลยมิได้แจ้งว่าโจทก์บุกรุกที่ดินของจำเลย ที่โจทก์ฎีกาว่าโจทก์เป็นผู้เสียหายพิเศษโดยตรงตามกฎหมายเพราะโจทก์ต้องฟ้องขับไล่จำเลยเป็นคดีแพ่งซึ่งโจทก์อาจแพ้คดีแพ่งตามผลคดีอาญา ที่จำเลยไปแจ้งข้อความอันเป็นเท็จก็ได้นั้น เห็นว่าความเสียหายที่โจทก์กล่าวอ้างในฎีกา ไม่ใช่ความเสียหายที่ทำให้โจทก์กลายเป็นผู้เสียหายตามกฎหมาย อันจะทำให้มีอำนาจฟ้องขึ้นมาได้ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ยืนตามศาลชั้นต้นนั้นชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน.(ธีรศักดิ์ กรรณสูต-บุญส่ง คล้ายแก้ว-ถวิล ทองสว่างรัตน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ