คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5360/2537หลักกฎหมาย: ฎีกาจำเลยที่ 2 เพียงแต่หยิบยกพยานหลักฐานบางส่วนในสำนวนขึ้นเป็นข้อฎีกา แต่ในการรับฟังพยานหลักฐานลงโทษจำเลยที่ 2ศาลอุทธรณ์ได้ใช้ดุลพินิจชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานต่าง ๆ ในสำนวนประกอบการรับฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวแล้วจึงวินิจฉัยความผิดของจำเลยที่ 2 และในการรับฟังข้อเท็จจริงของศาลอุทธรณ์ก็หาได้นอกเหนือหรือคลาดเคลื่อนไปจากพยานหลักฐานในสำนวนแต่อย่างใดไม่ จึงมิใช่กรณีที่ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย จึงเป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรก แม้จำเลยที่ 2 ไม่ได้ร่วมลงมือกระทำความผิดปลอมเอกสารราชการกับจำเลยที่ 1 เกี่ยวกับการรับแจ้งการย้ายทะเบียนบ้านของ ก.ให้มีชื่อเข้าอยู่ในทะเบียนบ้าน และเพิ่มชื่อ ส. เข้าอยู่ในทะเบียนบ้าน พร้อมทั้งปลอมใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่ก. และ ส. แต่การที่จำเลยที่ 2 ได้มอบซองเอกสารเกี่ยวกับการแจ้งย้ายภูมิลำเนาเท็จของผู้ที่อ้างชื่อ ก. และ ส. ให้จ่าสิบเอก อ. ไปมอบให้จำเลยที่ 1 เพื่อดำเนินการปลอมเอกสารราชการดังกล่าวย่อมถือได้ว่าจำเลยที่ 2 ช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกในการที่จำเลยที่ 1 กระทำผิดแล้ว การกระทำของจำเลยที่ 2 จึงเป็นความผิดฐานสนับสนุนให้จำเลยที่ 1 กระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157,161,165 ประกอบมาตรา 86 เอกสารที่จำเลยที่ 1 ทำปลอมขึ้นในการปฏิบัติหรือละเว้นปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เป็นเพียงสำเนาทะเบียนบ้านและใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนอันเป็นเอกสารราชการ มิใช่เอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการ เมื่อการกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 265 แล้ว กรณีไม่จำต้องปรับบทด้วยประมวลกฎหมายอาญามาตรา 264 อีกโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าพนักงานรับราชการในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ปกครอง 3 ฝ่ายทะเบียนและบัตร อำเภอผักไห่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีหน้าที่ทำเอกสาร กรอกข้อความลงในเอกสารและดูแลรักษาเอกสารเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎร จำเลยทั้งสองได้กระทำผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน กล่าวคือ เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม2531 เวลากลางวัน จำเลยที่ 2 กับพวกที่หลบหนีอีก 2 คนร่วมกันให้ทรัพย์สินเป็นเงินประมาณ 20,000 บาทแก่จำเลยที่ 1 เพื่อจูงใจให้จำเลยที่ 1 กระทำการปลอมเอกสารราชการเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎรและออกใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่จำเลยที่ 2 กับพวกซึ่งเป็นการกระทำอันมิชอบด้วยหน้าที่ของจำเลยที่ 1 ในวันเดียวกันจำเลยที่ 1 ได้เรียกรับเงินจำนวนประมาณ 20,000 บาท จากจำเลยที่ 2กับพวกเพื่อประโยชน์สำหรับตนเองโดยมิชอบเพื่อจะได้กระทำการปลอมเอกสารราชการเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎร และออกใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่จำเลยที่ 2 กับพวก เมื่อระหว่างวันที่13 ธันวาคม 2531 เวลากลางวัน ถึงวันที่ 14 ธันวาคม 2531 เวลากลางวันติดต่อกัน วันเวลาใดไม่ปรากฏชัด จำเลยที่ 1 เป็นตัวการและจำเลยที่ 2กับพวกที่หลบหนีอีก 2 คน เป็นผู้สมรู้สนับสนุน กระทำการช่วยเหลือและให้ความสะดวกแก่จำเลยที่ 1 ในการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบและโดยทุจริตของจำเลยที่ 1 และกระทำการปลอมเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎร ทั้งนี้โดยจำเลยที่ 2 กับพวกที่หลบหนีได้นำเอกสารใบแจ้งย้ายที่อยู่ของนายกำธร แซ่โง้วมาให้จำเลยที่ 1 ดำเนินการรับแจ้งย้ายทะเบียนบ้านของนายกำธรแซ่โง้ว ให้มีชื่อเข้าอยู่ในทะเบียนบ้านเลขที่ 22/3 หมู่ที่ 1ตำบลดอนลาน อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และสนับสนุนให้จำเลยที่ 1 จัดทำสูติบัตรมีชื่อของเด็กหญิงสุภาภรณ์ แซ่มู่ปลอมขึ้นใหม่ทั้งฉบับ จากนั้นจำเลยที่ 1 ได้เพิ่มชื่อของนางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่ เข้าอยู่ในทะเบียนบ้านเลขที่ 80 หมู่ที่ 4ตำบลผักไห่ อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา แล้วจำเลยที่ 1ได้ปลอมลายมือชื่อพร้อมทั้งประทับตรายางชื่อและตำแหน่งของนายสาธิตอิศรางกูร ณ อยุธยา หัวหน้าฝ่ายทะเบียนและบัตรของอำเภอผักไห่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ลงในช่องนายทะเบียนในเอกสารสำเนาทะเบียนบ้านเลขที่ 22/3 หมู่ที่ 1 และสำเนาทะเบียนบ้านเลขที่ 80 หมู่ที่ 4ทั้ง 2 ฉบับดังกล่าว และกระทำการปลอมใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนจำนวน 2 ฉบับ ให้แก่นายกำธร แซ่โง้ว และนางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่โดยจำเลยที่ 1 ปลอมลายมือชื่อพร้อมทั้งประทับตรายางชื่อและตำแหน่งของนายสาธิต อิศรางกูร ณ อยุธยา ลงในช่องพนักงานเจ้าหน้าที่ในใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนที่จำเลยที่ 1 ทำปลอมขึ้นทั้ง 2 ฉบับมอบให้แก่จำเลยที่ 2 กับพวกรับไป เพื่อนำไปใช้เป็นหลักฐานในการขอหนังสือเดินทางไปต่างประเทศ จำเลยทั้งสองกับพวกเป็นตัวการและร่วมสมรู้สนับสนุนในการปลอมเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎร เพื่อให้ผู้อื่นหลงเชื่อว่าเอกสารสำเนาทะเบียนบ้าน และใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนของนายกำธร แซ่โง้ว และนางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่ ที่ปลอมขึ้นเป็นเอกสารที่แท้จริง โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่นายสาธิตอิศรางกูร ณ อยุธยา นายอำเภอผักไห่ กรมการปกครอง ผู้อื่นและประชาชน เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม 2531 เวลากลางวัน จำเลยที่ 2กับพวกที่หลบหนีอีก 2 คน ร่วมกันนำใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนของนางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่ ที่ทำปลอมขึ้นไปใช้และอ้างต่อนายบุญไทย วิชาโคตร เจ้าหน้าที่การทูต 5 กองหนังสือเดินทางกระทรวงการต่างประเทศ ว่าเป็นใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนฉบับที่แท้จริงของหญิงที่อ้างชื่อว่า นางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่เพื่อจะขอหนังสือเดินทางไปต่างประเทศ และเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม2531 เวลากลางวัน จำเลยที่ 2 กับพวกที่หลบหนีอีก 2 คน ร่วมกันนำใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนของนายกำธร แซ่โง้ว ที่ทำปลอมขึ้นไปใช้และอ้างต่อนายบุญไทย วิชาโคตร ว่าเป็นใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนฉบับที่แท้จริงของชายที่อ้างชื่อว่านายกำธร แซ่โง้ว เพื่อจะขอหนังสือเดินทางไปต่างประเทศเช่นกันทั้งนี้โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่นายบุญไทย วิชาโคตรนายสาธิต อิศรางกูร ณ อยุธยา กระทรวงการต่างประเทศ จำเลยที่ 1เป็นบุคคลคนเดียวกันกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 648/2534ของศาลชั้นต้น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 84, 86,91, 144, 149, 157, 161, 264, 265, 266 นับโทษจำเลยที่ 1 ต่อจากโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 648/2534 ของศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ แต่จำเลยที่ 1 รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157, 161, 264 วรรคแรก, 265, 266(1)การกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทลงโทษตามมาตรา 157 ซึ่งเป็นบทหนัก ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 6 ปีคำให้การรับสารภาพของจำเลยที่ 1 ในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78หนึ่งในสาม จำคุก 4 ปี นับโทษต่อจากโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 648/2534 ของศาลชั้นต้น จำเลยที่ 2 ผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157, 161, 264 วรรคแรก, 265, 266(1) ประกอบมาตรา 86การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 157 ประกอบมาตรา 86 ซึ่งเป็นบทหนัก ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 90 จำคุก 4 ปี ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 4 ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 วรรคแรก ฎีกาจำเลยที่ 2 ที่ว่า แม้หากจำเลยที่ 2ได้มอบใบแจ้งย้ายเข้าของนายกำธรให้จำเลยที่ 1 ไปแก้ไขข้อความการกระทำของจำเลยที่ 2 ก็ไม่เป็นความผิดฐานสนับสนุนจำเลยที่ 1กระทำความผิด และปรากฏตามคำให้การชั้นสอบสวนของจ่าสิบเอกอุทัยตามเอกสารหมาย ป.จ.1 ให้การว่า จ่าสิบเอกอุทัยรับซองเอกสารซึ่งบรรจุธนบัตรประมาณ 20,000 บาท จากจำเลยที่ 2 มามอบให้จำเลยที่ 1แต่ศาลอุทธรณ์กลับรับฟังข้อเท็จจริงว่าในซองเอกสารที่จำเลยที่ 2ให้จ่าสิบเอกอุทัยไปมอบให้จำเลยที่ 1 ต้องเป็นเอกสารเกี่ยวกับการแจ้งย้ายภูมิลำเนาเท็จของผู้ที่อ้างชื่อนายกำธร และนางสาวสุภาภรณ์จากเขตดุสิตท้องที่ที่จำเลยที่ 2 ทำงานอยู่ไปเข้าทะเบียนบ้านที่อำเภอผักไห่ ที่ศาลอุทธรณ์รับฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวแล้วลงโทษจำเลยที่ 2 ฐานเป็นผู้สนับสนุน จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาคลาดเคลื่อนในข้อกฎหมายเกี่ยวกับการรับฟังพยานหลักฐานนั้น เห็นว่า ฎีกาจำเลยที่ 2 เพียงแต่หยิบยกพยานหลักฐานบางส่วนในสำนวนขึ้นเป็นข้อฎีกา แต่ในการรับฟังพยานหลักฐานลงโทษจำเลยที่ 2 ศาลอุทธรณ์ได้ใช้ดุลพินิจชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานต่าง ๆในสำนวนประกอบการรับฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวแล้วจึงวินิจฉัยความผิดของจำเลยที่ 2 และในการรับฟังข้อเท็จจริงของศาลอุทธรณ์นั้นก็หาได้นอกเหนือหรือคลาดเคลื่อนไปจากพยานหลักฐานในสำนวนแต่อย่างใดไม่ จึงมิใช่กรณีที่ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย ฎีกาจำเลยที่ 2 จึงเป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้ฎีกาตามบทกฎหมายข้างต้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย จำเลยที่ 2 ได้มอบซองเอกสารเกี่ยวกับการแจ้งย้ายภูมิลำเนาเท็จของผู้ที่อ้างชื่อนายกำธรและนางสาวสุภาภรณ์ให้จ่าสิบเอกอุทัยไปมอบให้จำเลยที่ 1เพื่อดำเนินการปลอมเอกสารราชการเกี่ยวกับการรับแจ้งย้ายทะเบียนบ้านของนายกำธรให้มีชื่อเข้าอยู่ในทะเบียนบ้านเลขที่ 22/3 หมู่ที่ 1ตำบลดอนลาน อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และเพิ่มชื่อนางสาวสุภาภรณ์เข้าอยู่ในทะเบียนบ้านเลขที่ 80 หมู่ที่ 4อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา พร้อมทั้งปลอมใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่นายกำธร และนางสาวสุภาภรณ์ ดังนั้นแม้จำเลยที่ 2 ไม่ได้ร่วมลงมือกระทำความผิดดังกล่าวกับจำเลยที่ 1แต่การกระทำของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวย่อมถือได้ว่าจำเลยที่ 2ช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกในการที่จำเลยที่ 1 กระทำผิดแล้วการกระทำของจำเลยที่ 2 จึงเป็นความผิดฐานสนับสนุนให้จำเลยที่ 1กระทำความผิด ส่วนฎีกาจำเลยที่ 2 ที่ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 2 สถานเบาและรอการลงโทษนั้นเป็นฎีกาดุลพินิจในการกำหนดโทษของศาลอุทธรณ์เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้ฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยเช่นกัน เอกสารที่จำเลยที่ 1 ทำปลอมขึ้นในการปฏิบัติหรือละเว้นปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเป็นเพียงสำเนาทะเบียนบ้านและใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนอันเป็นเอกสารราชการเท่านั้นมิใช่เอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการ ทั้งศาลอุทธรณ์ก็ฟังว่าจำเลยที่ 1 ได้ปลอมเอกสารราชการเกี่ยวกับการทะเบียนราษฎรแต่ศาลอุทธรณ์ก็มิได้ปรับบทแก้ไขให้ถูกต้อง และเป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกามีอำนาจแก้ไขปรับบทลงโทษแก่จำเลยที่ 2 ให้ถูกต้องและให้มีผลไปถึงจำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้ฎีกาด้วยได้ อนึ่ง เมื่อการกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 265 แล้ว กรณีจึงไม่จำต้องปรับบทด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 264 อีกพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157, 161, 265 จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157, 161, 265 ประกอบมาตรา 86 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5360/2537พนักงานอัยการ จังหวัด พระนครศรีอยุธยาโจทก์นาย สำรวย ไต รนาค กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 83, ม. 86, ม. 157, ม. 161, ม. 264, ม. 265, ม. 266 (1) ป.วิ.อ. ม. 195, ม. 213, ม. 218 วรรคแรก, ม. 225 ฎีกาจำเลยที่ 2 เพียงแต่หยิบยกพยานหลักฐานบางส่วนในสำนวนขึ้นเป็นข้อฎีกา แต่ในการรับฟังพยานหลักฐานลงโทษจำเลยที่ 2ศาลอุทธรณ์ได้ใช้ดุลพินิจชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานต่าง ๆ ในสำนวนประกอบการรับฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวแล้วจึงวินิจฉัยความผิดของจำเลยที่ 2 และในการรับฟังข้อเท็จจริงของศาลอุทธรณ์ก็หาได้นอกเหนือหรือคลาดเคลื่อนไปจากพยานหลักฐานในสำนวนแต่อย่างใดไม่ จึงมิใช่กรณีที่ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย จึงเป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรก แม้จำเลยที่ 2 ไม่ได้ร่วมลงมือกระทำความผิดปลอมเอกสารราชการกับจำเลยที่ 1 เกี่ยวกับการรับแจ้งการย้ายทะเบียนบ้านของ ก.ให้มีชื่อเข้าอยู่ในทะเบียนบ้าน และเพิ่มชื่อ ส. เข้าอยู่ในทะเบียนบ้าน พร้อมทั้งปลอมใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่ก. และ ส. แต่การที่จำเลยที่ 2 ได้มอบซองเอกสารเกี่ยวกับการแจ้งย้ายภูมิลำเนาเท็จของผู้ที่อ้างชื่อ ก. และ ส. ให้จ่าสิบเอก อ. ไปมอบให้จำเลยที่ 1 เพื่อดำเนินการปลอมเอกสารราชการดังกล่าวย่อมถือได้ว่าจำเลยที่ 2 ช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกในการที่จำเลยที่ 1 กระทำผิดแล้ว การกระทำของจำเลยที่ 2 จึงเป็นความผิดฐานสนับสนุนให้จำเลยที่ 1 กระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157,161,165 ประกอบมาตรา 86 เอกสารที่จำเลยที่ 1 ทำปลอมขึ้นในการปฏิบัติหรือละเว้นปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เป็นเพียงสำเนาทะเบียนบ้านและใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนอันเป็นเอกสารราชการ มิใช่เอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการ เมื่อการกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 265 แล้ว กรณีไม่จำต้องปรับบทด้วยประมวลกฎหมายอาญามาตรา 264 อีกโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าพนักงานรับราชการในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ปกครอง 3 ฝ่ายทะเบียนและบัตร อำเภอผักไห่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีหน้าที่ทำเอกสาร กรอกข้อความลงในเอกสารและดูแลรักษาเอกสารเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎร จำเลยทั้งสองได้กระทำผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน กล่าวคือ เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม2531 เวลากลางวัน จำเลยที่ 2 กับพวกที่หลบหนีอีก 2 คนร่วมกันให้ทรัพย์สินเป็นเงินประมาณ 20,000 บาทแก่จำเลยที่ 1 เพื่อจูงใจให้จำเลยที่ 1 กระทำการปลอมเอกสารราชการเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎรและออกใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่จำเลยที่ 2 กับพวกซึ่งเป็นการกระทำอันมิชอบด้วยหน้าที่ของจำเลยที่ 1 ในวันเดียวกันจำเลยที่ 1 ได้เรียกรับเงินจำนวนประมาณ 20,000 บาท จากจำเลยที่ 2กับพวกเพื่อประโยชน์สำหรับตนเองโดยมิชอบเพื่อจะได้กระทำการปลอมเอกสารราชการเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎร และออกใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่จำเลยที่ 2 กับพวก เมื่อระหว่างวันที่13 ธันวาคม 2531 เวลากลางวัน ถึงวันที่ 14 ธันวาคม 2531 เวลากลางวันติดต่อกัน วันเวลาใดไม่ปรากฏชัด จำเลยที่ 1 เป็นตัวการและจำเลยที่ 2กับพวกที่หลบหนีอีก 2 คน เป็นผู้สมรู้สนับสนุน กระทำการช่วยเหลือและให้ความสะดวกแก่จำเลยที่ 1 ในการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบและโดยทุจริตของจำเลยที่ 1 และกระทำการปลอมเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎร ทั้งนี้โดยจำเลยที่ 2 กับพวกที่หลบหนีได้นำเอกสารใบแจ้งย้ายที่อยู่ของนายกำธร แซ่โง้วมาให้จำเลยที่ 1 ดำเนินการรับแจ้งย้ายทะเบียนบ้านของนายกำธรแซ่โง้ว ให้มีชื่อเข้าอยู่ในทะเบียนบ้านเลขที่ 22/3 หมู่ที่ 1ตำบลดอนลาน อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และสนับสนุนให้จำเลยที่ 1 จัดทำสูติบัตรมีชื่อของเด็กหญิงสุภาภรณ์ แซ่มู่ปลอมขึ้นใหม่ทั้งฉบับ จากนั้นจำเลยที่ 1 ได้เพิ่มชื่อของนางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่ เข้าอยู่ในทะเบียนบ้านเลขที่ 80 หมู่ที่ 4ตำบลผักไห่ อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา แล้วจำเลยที่ 1ได้ปลอมลายมือชื่อพร้อมทั้งประทับตรายางชื่อและตำแหน่งของนายสาธิตอิศรางกูร ณ อยุธยา หัวหน้าฝ่ายทะเบียนและบัตรของอำเภอผักไห่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ลงในช่องนายทะเบียนในเอกสารสำเนาทะเบียนบ้านเลขที่ 22/3 หมู่ที่ 1 และสำเนาทะเบียนบ้านเลขที่ 80 หมู่ที่ 4ทั้ง 2 ฉบับดังกล่าว และกระทำการปลอมใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนจำนวน 2 ฉบับ ให้แก่นายกำธร แซ่โง้ว และนางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่โดยจำเลยที่ 1 ปลอมลายมือชื่อพร้อมทั้งประทับตรายางชื่อและตำแหน่งของนายสาธิต อิศรางกูร ณ อยุธยา ลงในช่องพนักงานเจ้าหน้าที่ในใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนที่จำเลยที่ 1 ทำปลอมขึ้นทั้ง 2 ฉบับมอบให้แก่จำเลยที่ 2 กับพวกรับไป เพื่อนำไปใช้เป็นหลักฐานในการขอหนังสือเดินทางไปต่างประเทศ จำเลยทั้งสองกับพวกเป็นตัวการและร่วมสมรู้สนับสนุนในการปลอมเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎร เพื่อให้ผู้อื่นหลงเชื่อว่าเอกสารสำเนาทะเบียนบ้าน และใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนของนายกำธร แซ่โง้ว และนางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่ ที่ปลอมขึ้นเป็นเอกสารที่แท้จริง โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่นายสาธิตอิศรางกูร ณ อยุธยา นายอำเภอผักไห่ กรมการปกครอง ผู้อื่นและประชาชน เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม 2531 เวลากลางวัน จำเลยที่ 2กับพวกที่หลบหนีอีก 2 คน ร่วมกันนำใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนของนางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่ ที่ทำปลอมขึ้นไปใช้และอ้างต่อนายบุญไทย วิชาโคตร เจ้าหน้าที่การทูต 5 กองหนังสือเดินทางกระทรวงการต่างประเทศ ว่าเป็นใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนฉบับที่แท้จริงของหญิงที่อ้างชื่อว่า นางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่เพื่อจะขอหนังสือเดินทางไปต่างประเทศ และเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม2531 เวลากลางวัน จำเลยที่ 2 กับพวกที่หลบหนีอีก 2 คน ร่วมกันนำใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนของนายกำธร แซ่โง้ว ที่ทำปลอมขึ้นไปใช้และอ้างต่อนายบุญไทย วิชาโคตร ว่าเป็นใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนฉบับที่แท้จริงของชายที่อ้างชื่อว่านายกำธร แซ่โง้ว เพื่อจะขอหนังสือเดินทางไปต่างประเทศเช่นกันทั้งนี้โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่นายบุญไทย วิชาโคตรนายสาธิต อิศรางกูร ณ อยุธยา กระทรวงการต่างประเทศ จำเลยที่ 1เป็นบุคคลคนเดียวกันกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 648/2534ของศาลชั้นต้น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 84, 86,91, 144, 149, 157, 161, 264, 265, 266 นับโทษจำเลยที่ 1 ต่อจากโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 648/2534 ของศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ แต่จำเลยที่ 1 รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157, 161, 264 วรรคแรก, 265, 266(1)การกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทลงโทษตามมาตรา 157 ซึ่งเป็นบทหนัก ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 6 ปีคำให้การรับสารภาพของจำเลยที่ 1 ในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78หนึ่งในสาม จำคุก 4 ปี นับโทษต่อจากโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 648/2534 ของศาลชั้นต้น จำเลยที่ 2 ผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157, 161, 264 วรรคแรก, 265, 266(1) ประกอบมาตรา 86การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 157 ประกอบมาตรา 86 ซึ่งเป็นบทหนัก ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 90 จำคุก 4 ปี ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 4 ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 วรรคแรก ฎีกาจำเลยที่ 2 ที่ว่า แม้หากจำเลยที่ 2ได้มอบใบแจ้งย้ายเข้าของนายกำธรให้จำเลยที่ 1 ไปแก้ไขข้อความการกระทำของจำเลยที่ 2 ก็ไม่เป็นความผิดฐานสนับสนุนจำเลยที่ 1กระทำความผิด และปรากฏตามคำให้การชั้นสอบสวนของจ่าสิบเอกอุทัยตามเอกสารหมาย ป.จ.1 ให้การว่า จ่าสิบเอกอุทัยรับซองเอกสารซึ่งบรรจุธนบัตรประมาณ 20,000 บาท จากจำเลยที่ 2 มามอบให้จำเลยที่ 1แต่ศาลอุทธรณ์กลับรับฟังข้อเท็จจริงว่าในซองเอกสารที่จำเลยที่ 2ให้จ่าสิบเอกอุทัยไปมอบให้จำเลยที่ 1 ต้องเป็นเอกสารเกี่ยวกับการแจ้งย้ายภูมิลำเนาเท็จของผู้ที่อ้างชื่อนายกำธร และนางสาวสุภาภรณ์จากเขตดุสิตท้องที่ที่จำเลยที่ 2 ทำงานอยู่ไปเข้าทะเบียนบ้านที่อำเภอผักไห่ ที่ศาลอุทธรณ์รับฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวแล้วลงโทษจำเลยที่ 2 ฐานเป็นผู้สนับสนุน จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาคลาดเคลื่อนในข้อกฎหมายเกี่ยวกับการรับฟังพยานหลักฐานนั้น เห็นว่า ฎีกาจำเลยที่ 2 เพียงแต่หยิบยกพยานหลักฐานบางส่วนในสำนวนขึ้นเป็นข้อฎีกา แต่ในการรับฟังพยานหลักฐานลงโทษจำเลยที่ 2 ศาลอุทธรณ์ได้ใช้ดุลพินิจชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานต่าง ๆในสำนวนประกอบการรับฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวแล้วจึงวินิจฉัยความผิดของจำเลยที่ 2 และในการรับฟังข้อเท็จจริงของศาลอุทธรณ์นั้นก็หาได้นอกเหนือหรือคลาดเคลื่อนไปจากพยานหลักฐานในสำนวนแต่อย่างใดไม่ จึงมิใช่กรณีที่ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย ฎีกาจำเลยที่ 2 จึงเป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้ฎีกาตามบทกฎหมายข้างต้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย จำเลยที่ 2 ได้มอบซองเอกสารเกี่ยวกับการแจ้งย้ายภูมิลำเนาเท็จของผู้ที่อ้างชื่อนายกำธรและนางสาวสุภาภรณ์ให้จ่าสิบเอกอุทัยไปมอบให้จำเลยที่ 1เพื่อดำเนินการปลอมเอกสารราชการเกี่ยวกับการรับแจ้งย้ายทะเบียนบ้านของนายกำธรให้มีชื่อเข้าอยู่ในทะเบียนบ้านเลขที่ 22/3 หมู่ที่ 1ตำบลดอนลาน อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และเพิ่มชื่อนางสาวสุภาภรณ์เข้าอยู่ในทะเบียนบ้านเลขที่ 80 หมู่ที่ 4อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา พร้อมทั้งปลอมใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่นายกำธร และนางสาวสุภาภรณ์ ดังนั้นแม้จำเลยที่ 2 ไม่ได้ร่วมลงมือกระทำความผิดดังกล่าวกับจำเลยที่ 1แต่การกระทำของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวย่อมถือได้ว่าจำเลยที่ 2ช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกในการที่จำเลยที่ 1 กระทำผิดแล้วการกระทำของจำเลยที่ 2 จึงเป็นความผิดฐานสนับสนุนให้จำเลยที่ 1กระทำความผิด ส่วนฎีกาจำเลยที่ 2 ที่ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 2 สถานเบาและรอการลงโทษนั้นเป็นฎีกาดุลพินิจในการกำหนดโทษของศาลอุทธรณ์เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้ฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยเช่นกัน เอกสารที่จำเลยที่ 1 ทำปลอมขึ้นในการปฏิบัติหรือละเว้นปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเป็นเพียงสำเนาทะเบียนบ้านและใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนอันเป็นเอกสารราชการเท่านั้นมิใช่เอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการ ทั้งศาลอุทธรณ์ก็ฟังว่าจำเลยที่ 1 ได้ปลอมเอกสารราชการเกี่ยวกับการทะเบียนราษฎรแต่ศาลอุทธรณ์ก็มิได้ปรับบทแก้ไขให้ถูกต้อง และเป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกามีอำนาจแก้ไขปรับบทลงโทษแก่จำเลยที่ 2 ให้ถูกต้องและให้มีผลไปถึงจำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้ฎีกาด้วยได้ อนึ่ง เมื่อการกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 265 แล้ว กรณีจึงไม่จำต้องปรับบทด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 264 อีกพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157, 161, 265 จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157, 161, 265 ประกอบมาตรา 86 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สถิตย์ ไพเราะ-พรชัย สมรรถเวช-สมคิด ไตรโสรัส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าพนักงานรับราชการในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ปกครอง 3 ฝ่ายทะเบียนและบัตร อำเภอผักไห่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีหน้าที่ทำเอกสาร กรอกข้อความลงในเอกสารและดูแลรักษาเอกสารเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎร จำเลยทั้งสองได้กระทำผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน กล่าวคือ เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม2531 เวลากลางวัน จำเลยที่ 2 กับพวกที่หลบหนีอีก 2 คนร่วมกันให้ทรัพย์สินเป็นเงินประมาณ 20,000 บาทแก่จำเลยที่ 1 เพื่อจูงใจให้จำเลยที่ 1 กระทำการปลอมเอกสารราชการเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎรและออกใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่จำเลยที่ 2 กับพวกซึ่งเป็นการกระทำอันมิชอบด้วยหน้าที่ของจำเลยที่ 1 ในวันเดียวกันจำเลยที่ 1 ได้เรียกรับเงินจำนวนประมาณ 20,000 บาท จากจำเลยที่ 2กับพวกเพื่อประโยชน์สำหรับตนเองโดยมิชอบเพื่อจะได้กระทำการปลอมเอกสารราชการเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎร และออกใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่จำเลยที่ 2 กับพวก เมื่อระหว่างวันที่13 ธันวาคม 2531 เวลากลางวัน ถึงวันที่ 14 ธันวาคม 2531 เวลากลางวันติดต่อกัน วันเวลาใดไม่ปรากฏชัด จำเลยที่ 1 เป็นตัวการและจำเลยที่ 2กับพวกที่หลบหนีอีก 2 คน เป็นผู้สมรู้สนับสนุน กระทำการช่วยเหลือและให้ความสะดวกแก่จำเลยที่ 1 ในการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบและโดยทุจริตของจำเลยที่ 1 และกระทำการปลอมเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎร ทั้งนี้โดยจำเลยที่ 2 กับพวกที่หลบหนีได้นำเอกสารใบแจ้งย้ายที่อยู่ของนายกำธร แซ่โง้วมาให้จำเลยที่ 1 ดำเนินการรับแจ้งย้ายทะเบียนบ้านของนายกำธรแซ่โง้ว ให้มีชื่อเข้าอยู่ในทะเบียนบ้านเลขที่ 22/3 หมู่ที่ 1ตำบลดอนลาน อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และสนับสนุนให้จำเลยที่ 1 จัดทำสูติบัตรมีชื่อของเด็กหญิงสุภาภรณ์ แซ่มู่ปลอมขึ้นใหม่ทั้งฉบับ จากนั้นจำเลยที่ 1 ได้เพิ่มชื่อของนางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่ เข้าอยู่ในทะเบียนบ้านเลขที่ 80 หมู่ที่ 4ตำบลผักไห่ อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา แล้วจำเลยที่ 1ได้ปลอมลายมือชื่อพร้อมทั้งประทับตรายางชื่อและตำแหน่งของนายสาธิตอิศรางกูร ณ อยุธยา หัวหน้าฝ่ายทะเบียนและบัตรของอำเภอผักไห่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ลงในช่องนายทะเบียนในเอกสารสำเนาทะเบียนบ้านเลขที่ 22/3 หมู่ที่ 1 และสำเนาทะเบียนบ้านเลขที่ 80 หมู่ที่ 4ทั้ง 2 ฉบับดังกล่าว และกระทำการปลอมใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนจำนวน 2 ฉบับ ให้แก่นายกำธร แซ่โง้ว และนางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่โดยจำเลยที่ 1 ปลอมลายมือชื่อพร้อมทั้งประทับตรายางชื่อและตำแหน่งของนายสาธิต อิศรางกูร ณ อยุธยา ลงในช่องพนักงานเจ้าหน้าที่ในใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนที่จำเลยที่ 1 ทำปลอมขึ้นทั้ง 2 ฉบับมอบให้แก่จำเลยที่ 2 กับพวกรับไป เพื่อนำไปใช้เป็นหลักฐานในการขอหนังสือเดินทางไปต่างประเทศ จำเลยทั้งสองกับพวกเป็นตัวการและร่วมสมรู้สนับสนุนในการปลอมเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎร เพื่อให้ผู้อื่นหลงเชื่อว่าเอกสารสำเนาทะเบียนบ้าน และใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนของนายกำธร แซ่โง้ว และนางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่ ที่ปลอมขึ้นเป็นเอกสารที่แท้จริง โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่นายสาธิตอิศรางกูร ณ อยุธยา นายอำเภอผักไห่ กรมการปกครอง ผู้อื่นและประชาชน เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม 2531 เวลากลางวัน จำเลยที่ 2กับพวกที่หลบหนีอีก 2 คน ร่วมกันนำใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนของนางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่ ที่ทำปลอมขึ้นไปใช้และอ้างต่อนายบุญไทย วิชาโคตร เจ้าหน้าที่การทูต 5 กองหนังสือเดินทางกระทรวงการต่างประเทศ ว่าเป็นใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนฉบับที่แท้จริงของหญิงที่อ้างชื่อว่า นางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่เพื่อจะขอหนังสือเดินทางไปต่างประเทศ และเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม2531 เวลากลางวัน จำเลยที่ 2 กับพวกที่หลบหนีอีก 2 คน ร่วมกันนำใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนของนายกำธร แซ่โง้ว ที่ทำปลอมขึ้นไปใช้และอ้างต่อนายบุญไทย วิชาโคตร ว่าเป็นใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนฉบับที่แท้จริงของชายที่อ้างชื่อว่านายกำธร แซ่โง้ว เพื่อจะขอหนังสือเดินทางไปต่างประเทศเช่นกันทั้งนี้โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่นายบุญไทย วิชาโคตรนายสาธิต อิศรางกูร ณ อยุธยา กระทรวงการต่างประเทศ จำเลยที่ 1เป็นบุคคลคนเดียวกันกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 648/2534ของศาลชั้นต้น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 84, 86,91, 144, 149, 157, 161, 264, 265, 266 นับโทษจำเลยที่ 1 ต่อจากโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 648/2534 ของศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ แต่จำเลยที่ 1 รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157, 161, 264 วรรคแรก, 265, 266(1)การกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทลงโทษตามมาตรา 157 ซึ่งเป็นบทหนัก ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 6 ปีคำให้การรับสารภาพของจำเลยที่ 1 ในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78หนึ่งในสาม จำคุก 4 ปี นับโทษต่อจากโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 648/2534 ของศาลชั้นต้น จำเลยที่ 2 ผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157, 161, 264 วรรคแรก, 265, 266(1) ประกอบมาตรา 86การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 157 ประกอบมาตรา 86 ซึ่งเป็นบทหนัก ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 90 จำคุก 4 ปี ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 4 ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 วรรคแรก ฎีกาจำเลยที่ 2 ที่ว่า แม้หากจำเลยที่ 2ได้มอบใบแจ้งย้ายเข้าของนายกำธรให้จำเลยที่ 1 ไปแก้ไขข้อความการกระทำของจำเลยที่ 2 ก็ไม่เป็นความผิดฐานสนับสนุนจำเลยที่ 1กระทำความผิด และปรากฏตามคำให้การชั้นสอบสวนของจ่าสิบเอกอุทัยตามเอกสารหมาย ป.จ.1 ให้การว่า จ่าสิบเอกอุทัยรับซองเอกสารซึ่งบรรจุธนบัตรประมาณ 20,000 บาท จากจำเลยที่ 2 มามอบให้จำเลยที่ 1แต่ศาลอุทธรณ์กลับรับฟังข้อเท็จจริงว่าในซองเอกสารที่จำเลยที่ 2ให้จ่าสิบเอกอุทัยไปมอบให้จำเลยที่ 1 ต้องเป็นเอกสารเกี่ยวกับการแจ้งย้ายภูมิลำเนาเท็จของผู้ที่อ้างชื่อนายกำธร และนางสาวสุภาภรณ์จากเขตดุสิตท้องที่ที่จำเลยที่ 2 ทำงานอยู่ไปเข้าทะเบียนบ้านที่อำเภอผักไห่ ที่ศาลอุทธรณ์รับฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวแล้วลงโทษจำเลยที่ 2 ฐานเป็นผู้สนับสนุน จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาคลาดเคลื่อนในข้อกฎหมายเกี่ยวกับการรับฟังพยานหลักฐานนั้น เห็นว่า ฎีกาจำเลยที่ 2 เพียงแต่หยิบยกพยานหลักฐานบางส่วนในสำนวนขึ้นเป็นข้อฎีกา แต่ในการรับฟังพยานหลักฐานลงโทษจำเลยที่ 2 ศาลอุทธรณ์ได้ใช้ดุลพินิจชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานต่าง ๆในสำนวนประกอบการรับฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวแล้วจึงวินิจฉัยความผิดของจำเลยที่ 2 และในการรับฟังข้อเท็จจริงของศาลอุทธรณ์นั้นก็หาได้นอกเหนือหรือคลาดเคลื่อนไปจากพยานหลักฐานในสำนวนแต่อย่างใดไม่ จึงมิใช่กรณีที่ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย ฎีกาจำเลยที่ 2 จึงเป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้ฎีกาตามบทกฎหมายข้างต้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย จำเลยที่ 2 ได้มอบซองเอกสารเกี่ยวกับการแจ้งย้ายภูมิลำเนาเท็จของผู้ที่อ้างชื่อนายกำธรและนางสาวสุภาภรณ์ให้จ่าสิบเอกอุทัยไปมอบให้จำเลยที่ 1เพื่อดำเนินการปลอมเอกสารราชการเกี่ยวกับการรับแจ้งย้ายทะเบียนบ้านของนายกำธรให้มีชื่อเข้าอยู่ในทะเบียนบ้านเลขที่ 22/3 หมู่ที่ 1ตำบลดอนลาน อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และเพิ่มชื่อนางสาวสุภาภรณ์เข้าอยู่ในทะเบียนบ้านเลขที่ 80 หมู่ที่ 4อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา พร้อมทั้งปลอมใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่นายกำธร และนางสาวสุภาภรณ์ ดังนั้นแม้จำเลยที่ 2 ไม่ได้ร่วมลงมือกระทำความผิดดังกล่าวกับจำเลยที่ 1แต่การกระทำของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวย่อมถือได้ว่าจำเลยที่ 2ช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกในการที่จำเลยที่ 1 กระทำผิดแล้วการกระทำของจำเลยที่ 2 จึงเป็นความผิดฐานสนับสนุนให้จำเลยที่ 1กระทำความผิด ส่วนฎีกาจำเลยที่ 2 ที่ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 2 สถานเบาและรอการลงโทษนั้นเป็นฎีกาดุลพินิจในการกำหนดโทษของศาลอุทธรณ์เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้ฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยเช่นกัน เอกสารที่จำเลยที่ 1 ทำปลอมขึ้นในการปฏิบัติหรือละเว้นปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเป็นเพียงสำเนาทะเบียนบ้านและใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนอันเป็นเอกสารราชการเท่านั้นมิใช่เอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการ ทั้งศาลอุทธรณ์ก็ฟังว่าจำเลยที่ 1 ได้ปลอมเอกสารราชการเกี่ยวกับการทะเบียนราษฎรแต่ศาลอุทธรณ์ก็มิได้ปรับบทแก้ไขให้ถูกต้อง และเป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกามีอำนาจแก้ไขปรับบทลงโทษแก่จำเลยที่ 2 ให้ถูกต้องและให้มีผลไปถึงจำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้ฎีกาด้วยได้ อนึ่ง เมื่อการกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 265 แล้ว กรณีจึงไม่จำต้องปรับบทด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 264 อีกพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157, 161, 265 จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157, 161, 265 ประกอบมาตรา 86 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5360/2537พนักงานอัยการ จังหวัด พระนครศรีอยุธยาโจทก์นาย สำรวย ไต รนาค กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 83, ม. 86, ม. 157, ม. 161, ม. 264, ม. 265, ม. 266 (1) ป.วิ.อ. ม. 195, ม. 213, ม. 218 วรรคแรก, ม. 225 ฎีกาจำเลยที่ 2 เพียงแต่หยิบยกพยานหลักฐานบางส่วนในสำนวนขึ้นเป็นข้อฎีกา แต่ในการรับฟังพยานหลักฐานลงโทษจำเลยที่ 2ศาลอุทธรณ์ได้ใช้ดุลพินิจชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานต่าง ๆ ในสำนวนประกอบการรับฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวแล้วจึงวินิจฉัยความผิดของจำเลยที่ 2 และในการรับฟังข้อเท็จจริงของศาลอุทธรณ์ก็หาได้นอกเหนือหรือคลาดเคลื่อนไปจากพยานหลักฐานในสำนวนแต่อย่างใดไม่ จึงมิใช่กรณีที่ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย จึงเป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรก แม้จำเลยที่ 2 ไม่ได้ร่วมลงมือกระทำความผิดปลอมเอกสารราชการกับจำเลยที่ 1 เกี่ยวกับการรับแจ้งการย้ายทะเบียนบ้านของ ก.ให้มีชื่อเข้าอยู่ในทะเบียนบ้าน และเพิ่มชื่อ ส. เข้าอยู่ในทะเบียนบ้าน พร้อมทั้งปลอมใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่ก. และ ส. แต่การที่จำเลยที่ 2 ได้มอบซองเอกสารเกี่ยวกับการแจ้งย้ายภูมิลำเนาเท็จของผู้ที่อ้างชื่อ ก. และ ส. ให้จ่าสิบเอก อ. ไปมอบให้จำเลยที่ 1 เพื่อดำเนินการปลอมเอกสารราชการดังกล่าวย่อมถือได้ว่าจำเลยที่ 2 ช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกในการที่จำเลยที่ 1 กระทำผิดแล้ว การกระทำของจำเลยที่ 2 จึงเป็นความผิดฐานสนับสนุนให้จำเลยที่ 1 กระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157,161,165 ประกอบมาตรา 86 เอกสารที่จำเลยที่ 1 ทำปลอมขึ้นในการปฏิบัติหรือละเว้นปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เป็นเพียงสำเนาทะเบียนบ้านและใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนอันเป็นเอกสารราชการ มิใช่เอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการ เมื่อการกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 265 แล้ว กรณีไม่จำต้องปรับบทด้วยประมวลกฎหมายอาญามาตรา 264 อีกโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าพนักงานรับราชการในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ปกครอง 3 ฝ่ายทะเบียนและบัตร อำเภอผักไห่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีหน้าที่ทำเอกสาร กรอกข้อความลงในเอกสารและดูแลรักษาเอกสารเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎร จำเลยทั้งสองได้กระทำผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกัน กล่าวคือ เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม2531 เวลากลางวัน จำเลยที่ 2 กับพวกที่หลบหนีอีก 2 คนร่วมกันให้ทรัพย์สินเป็นเงินประมาณ 20,000 บาทแก่จำเลยที่ 1 เพื่อจูงใจให้จำเลยที่ 1 กระทำการปลอมเอกสารราชการเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎรและออกใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่จำเลยที่ 2 กับพวกซึ่งเป็นการกระทำอันมิชอบด้วยหน้าที่ของจำเลยที่ 1 ในวันเดียวกันจำเลยที่ 1 ได้เรียกรับเงินจำนวนประมาณ 20,000 บาท จากจำเลยที่ 2กับพวกเพื่อประโยชน์สำหรับตนเองโดยมิชอบเพื่อจะได้กระทำการปลอมเอกสารราชการเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎร และออกใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่จำเลยที่ 2 กับพวก เมื่อระหว่างวันที่13 ธันวาคม 2531 เวลากลางวัน ถึงวันที่ 14 ธันวาคม 2531 เวลากลางวันติดต่อกัน วันเวลาใดไม่ปรากฏชัด จำเลยที่ 1 เป็นตัวการและจำเลยที่ 2กับพวกที่หลบหนีอีก 2 คน เป็นผู้สมรู้สนับสนุน กระทำการช่วยเหลือและให้ความสะดวกแก่จำเลยที่ 1 ในการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบและโดยทุจริตของจำเลยที่ 1 และกระทำการปลอมเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎร ทั้งนี้โดยจำเลยที่ 2 กับพวกที่หลบหนีได้นำเอกสารใบแจ้งย้ายที่อยู่ของนายกำธร แซ่โง้วมาให้จำเลยที่ 1 ดำเนินการรับแจ้งย้ายทะเบียนบ้านของนายกำธรแซ่โง้ว ให้มีชื่อเข้าอยู่ในทะเบียนบ้านเลขที่ 22/3 หมู่ที่ 1ตำบลดอนลาน อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และสนับสนุนให้จำเลยที่ 1 จัดทำสูติบัตรมีชื่อของเด็กหญิงสุภาภรณ์ แซ่มู่ปลอมขึ้นใหม่ทั้งฉบับ จากนั้นจำเลยที่ 1 ได้เพิ่มชื่อของนางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่ เข้าอยู่ในทะเบียนบ้านเลขที่ 80 หมู่ที่ 4ตำบลผักไห่ อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา แล้วจำเลยที่ 1ได้ปลอมลายมือชื่อพร้อมทั้งประทับตรายางชื่อและตำแหน่งของนายสาธิตอิศรางกูร ณ อยุธยา หัวหน้าฝ่ายทะเบียนและบัตรของอำเภอผักไห่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ลงในช่องนายทะเบียนในเอกสารสำเนาทะเบียนบ้านเลขที่ 22/3 หมู่ที่ 1 และสำเนาทะเบียนบ้านเลขที่ 80 หมู่ที่ 4ทั้ง 2 ฉบับดังกล่าว และกระทำการปลอมใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนจำนวน 2 ฉบับ ให้แก่นายกำธร แซ่โง้ว และนางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่โดยจำเลยที่ 1 ปลอมลายมือชื่อพร้อมทั้งประทับตรายางชื่อและตำแหน่งของนายสาธิต อิศรางกูร ณ อยุธยา ลงในช่องพนักงานเจ้าหน้าที่ในใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนที่จำเลยที่ 1 ทำปลอมขึ้นทั้ง 2 ฉบับมอบให้แก่จำเลยที่ 2 กับพวกรับไป เพื่อนำไปใช้เป็นหลักฐานในการขอหนังสือเดินทางไปต่างประเทศ จำเลยทั้งสองกับพวกเป็นตัวการและร่วมสมรู้สนับสนุนในการปลอมเอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการเกี่ยวกับงานทะเบียนราษฎร เพื่อให้ผู้อื่นหลงเชื่อว่าเอกสารสำเนาทะเบียนบ้าน และใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนของนายกำธร แซ่โง้ว และนางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่ ที่ปลอมขึ้นเป็นเอกสารที่แท้จริง โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่นายสาธิตอิศรางกูร ณ อยุธยา นายอำเภอผักไห่ กรมการปกครอง ผู้อื่นและประชาชน เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม 2531 เวลากลางวัน จำเลยที่ 2กับพวกที่หลบหนีอีก 2 คน ร่วมกันนำใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนของนางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่ ที่ทำปลอมขึ้นไปใช้และอ้างต่อนายบุญไทย วิชาโคตร เจ้าหน้าที่การทูต 5 กองหนังสือเดินทางกระทรวงการต่างประเทศ ว่าเป็นใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนฉบับที่แท้จริงของหญิงที่อ้างชื่อว่า นางสาวสุภาภรณ์ แซ่มู่เพื่อจะขอหนังสือเดินทางไปต่างประเทศ และเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม2531 เวลากลางวัน จำเลยที่ 2 กับพวกที่หลบหนีอีก 2 คน ร่วมกันนำใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนของนายกำธร แซ่โง้ว ที่ทำปลอมขึ้นไปใช้และอ้างต่อนายบุญไทย วิชาโคตร ว่าเป็นใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนฉบับที่แท้จริงของชายที่อ้างชื่อว่านายกำธร แซ่โง้ว เพื่อจะขอหนังสือเดินทางไปต่างประเทศเช่นกันทั้งนี้โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่นายบุญไทย วิชาโคตรนายสาธิต อิศรางกูร ณ อยุธยา กระทรวงการต่างประเทศ จำเลยที่ 1เป็นบุคคลคนเดียวกันกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 648/2534ของศาลชั้นต้น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 84, 86,91, 144, 149, 157, 161, 264, 265, 266 นับโทษจำเลยที่ 1 ต่อจากโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 648/2534 ของศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ แต่จำเลยที่ 1 รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157, 161, 264 วรรคแรก, 265, 266(1)การกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทลงโทษตามมาตรา 157 ซึ่งเป็นบทหนัก ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 6 ปีคำให้การรับสารภาพของจำเลยที่ 1 ในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78หนึ่งในสาม จำคุก 4 ปี นับโทษต่อจากโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 648/2534 ของศาลชั้นต้น จำเลยที่ 2 ผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157, 161, 264 วรรคแรก, 265, 266(1) ประกอบมาตรา 86การกระทำของจำเลยที่ 2 เป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 157 ประกอบมาตรา 86 ซึ่งเป็นบทหนัก ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 90 จำคุก 4 ปี ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 4 ปี ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 วรรคแรก ฎีกาจำเลยที่ 2 ที่ว่า แม้หากจำเลยที่ 2ได้มอบใบแจ้งย้ายเข้าของนายกำธรให้จำเลยที่ 1 ไปแก้ไขข้อความการกระทำของจำเลยที่ 2 ก็ไม่เป็นความผิดฐานสนับสนุนจำเลยที่ 1กระทำความผิด และปรากฏตามคำให้การชั้นสอบสวนของจ่าสิบเอกอุทัยตามเอกสารหมาย ป.จ.1 ให้การว่า จ่าสิบเอกอุทัยรับซองเอกสารซึ่งบรรจุธนบัตรประมาณ 20,000 บาท จากจำเลยที่ 2 มามอบให้จำเลยที่ 1แต่ศาลอุทธรณ์กลับรับฟังข้อเท็จจริงว่าในซองเอกสารที่จำเลยที่ 2ให้จ่าสิบเอกอุทัยไปมอบให้จำเลยที่ 1 ต้องเป็นเอกสารเกี่ยวกับการแจ้งย้ายภูมิลำเนาเท็จของผู้ที่อ้างชื่อนายกำธร และนางสาวสุภาภรณ์จากเขตดุสิตท้องที่ที่จำเลยที่ 2 ทำงานอยู่ไปเข้าทะเบียนบ้านที่อำเภอผักไห่ ที่ศาลอุทธรณ์รับฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวแล้วลงโทษจำเลยที่ 2 ฐานเป็นผู้สนับสนุน จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาคลาดเคลื่อนในข้อกฎหมายเกี่ยวกับการรับฟังพยานหลักฐานนั้น เห็นว่า ฎีกาจำเลยที่ 2 เพียงแต่หยิบยกพยานหลักฐานบางส่วนในสำนวนขึ้นเป็นข้อฎีกา แต่ในการรับฟังพยานหลักฐานลงโทษจำเลยที่ 2 ศาลอุทธรณ์ได้ใช้ดุลพินิจชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานต่าง ๆในสำนวนประกอบการรับฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวแล้วจึงวินิจฉัยความผิดของจำเลยที่ 2 และในการรับฟังข้อเท็จจริงของศาลอุทธรณ์นั้นก็หาได้นอกเหนือหรือคลาดเคลื่อนไปจากพยานหลักฐานในสำนวนแต่อย่างใดไม่ จึงมิใช่กรณีที่ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย ฎีกาจำเลยที่ 2 จึงเป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้ฎีกาตามบทกฎหมายข้างต้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย จำเลยที่ 2 ได้มอบซองเอกสารเกี่ยวกับการแจ้งย้ายภูมิลำเนาเท็จของผู้ที่อ้างชื่อนายกำธรและนางสาวสุภาภรณ์ให้จ่าสิบเอกอุทัยไปมอบให้จำเลยที่ 1เพื่อดำเนินการปลอมเอกสารราชการเกี่ยวกับการรับแจ้งย้ายทะเบียนบ้านของนายกำธรให้มีชื่อเข้าอยู่ในทะเบียนบ้านเลขที่ 22/3 หมู่ที่ 1ตำบลดอนลาน อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และเพิ่มชื่อนางสาวสุภาภรณ์เข้าอยู่ในทะเบียนบ้านเลขที่ 80 หมู่ที่ 4อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา พร้อมทั้งปลอมใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่นายกำธร และนางสาวสุภาภรณ์ ดังนั้นแม้จำเลยที่ 2 ไม่ได้ร่วมลงมือกระทำความผิดดังกล่าวกับจำเลยที่ 1แต่การกระทำของจำเลยที่ 2 ดังกล่าวย่อมถือได้ว่าจำเลยที่ 2ช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกในการที่จำเลยที่ 1 กระทำผิดแล้วการกระทำของจำเลยที่ 2 จึงเป็นความผิดฐานสนับสนุนให้จำเลยที่ 1กระทำความผิด ส่วนฎีกาจำเลยที่ 2 ที่ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 2 สถานเบาและรอการลงโทษนั้นเป็นฎีกาดุลพินิจในการกำหนดโทษของศาลอุทธรณ์เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้ฎีกา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยเช่นกัน เอกสารที่จำเลยที่ 1 ทำปลอมขึ้นในการปฏิบัติหรือละเว้นปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเป็นเพียงสำเนาทะเบียนบ้านและใบรับคำขอมีบัตรประจำตัวประชาชนอันเป็นเอกสารราชการเท่านั้นมิใช่เอกสารสิทธิอันเป็นเอกสารราชการ ทั้งศาลอุทธรณ์ก็ฟังว่าจำเลยที่ 1 ได้ปลอมเอกสารราชการเกี่ยวกับการทะเบียนราษฎรแต่ศาลอุทธรณ์ก็มิได้ปรับบทแก้ไขให้ถูกต้อง และเป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกามีอำนาจแก้ไขปรับบทลงโทษแก่จำเลยที่ 2 ให้ถูกต้องและให้มีผลไปถึงจำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้ฎีกาด้วยได้ อนึ่ง เมื่อการกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 265 แล้ว กรณีจึงไม่จำต้องปรับบทด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 264 อีกพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157, 161, 265 จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157, 161, 265 ประกอบมาตรา 86 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สถิตย์ ไพเราะ-พรชัย สมรรถเวช-สมคิด ไตรโสรัส)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ