คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 435/2510หลักกฎหมาย: โจทก์กล่าวในฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดที่ 5143 จำเลยบุกรุกเข้าไปปลูกอ้อย ฯลฯ ในที่งอกหน้าที่ดินของโจทก์ โจทก์ห้ามปราม จำเลยกลับอ้างว่าที่พิพาทไม่ใช่ของโจทก์ ดังนี้ เห็นได้ว่าโจทก์ตั้งประเด็นมาในคำฟ้องแล้วว่า ที่พิพาทเป็นที่งอกริมตลิ่งเป็นทรัพย์สินของโจทก์ผู้เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดที่ 5143 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1308 เมื่อจำเลยให้การต่อสู้ว่าที่งอกเป็นของจำเลย โจทก์ก็สืบว่าที่งอกเป็นของโจทก์ได้ ไม่เป็นการสืบนอกฟ้องนอกประเด็นโจทก์ฟ้องว่า ที่ดินโฉนดที่ ๕๑๔๓ เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ โดยโจทก์ที่ ๑ กับนางปั้นซื้อมาจากจำเลยที่ ๑ นางปั้นได้ขายฝากเฉพาะส่วนให้แก่โจทก์ที่ ๒ จำเลยทั้งสามได้ละเมิดสิทธิของโจทก์โดยเข้ามาปลูกอ้อย ฯลฯ กีดขวางหน้าที่ดินของโจทก์ ขอให้ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องในที่ดินพิพาท ให้จำเลยร่วมกันชดใช้เงินผลประโยชน์ฯลฯ จำเลยทั้งสามให้การว่า จำเลยที่ ๑ ขายเฉพาะที่ในโฉนด ส่วนที่นอกโฉนดตามที่โจทก์ฟ้องเป็นที่งอก เป็นของจำเลยที่ ๒-๓ ซึ่งครอบครองมาโดยสงบและเปิดเผย ๒๐ ปีเศษ ในวันชี้สองสถาน คู่ความรับกันว่าที่พิพาทเป็นที่งอกมากว่า ๓๐ ปี โจทก์ว่าเป็นที่งอกของที่ดินโฉนดที่ ๕๑๔๓ ซึ่งซื้อจากจำเลยที่ ๑ แต่จำเลยว่าเป็นที่งอกที่จำเลยที่ ๒ - ๓ ครอบครองมา ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยาน และเห็นว่า เมื่อคู่ความรับกันว่าที่พิพาทเป็นที่งอกจึงไม่ใช่ที่ดินของโจทก์ โจทก์จะนำสืบว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ไม่ได้ เป็นการสืบนอกฟ้องนอกประเด็น พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม่เป็นการสืบนอกประเด็น พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาโดยสืบพยานโจทก์จำเลยและตัดสินตามรูปคดี จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อพิเคราะห์คำบรรยายฟ้องและแผนที่ท้ายฟ้องซึ่งถือได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของฟ้องแล้ว สรุปใจความสำคัญแห่งคำฟ้องได้ว่าโจทก์ กล่าวอ้างว่าโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ ๕๑๔๓ จำเลยบุกรุกเข้าไปปลูกอ้อย ฯลฯ ในที่งอกหน้าที่ดินของโจทก์ โจทก์ได้ห้ามปรามจำเลยไม่ให้ทำการปลูกอ้อย ฯลฯ จำเลยกลับอ้างว่าที่พิพาทไม่ใช่ของโจทก์ ฯลฯ เห็นได้ว่าโจทก์ตั้งประด็นมาในคำฟ้องแล้วว่า ที่พิพาทเป็นที่งอกริมตลิ่ง เป็นทรัพย์สินของโจทก์ผู้เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดที่ ๕๑๔๘ ซึ่งเกิดที่งอกนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๓๐๘ เมื่อจำเลยให้การต่อสู้กรรมสิทธิ์ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยที่ ๒-๓ โจทก์สืบว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ได้ หากเป็นการสืบนอกฟ้องนอกประเด็นไม่ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 435/2510นายประเสริฐ ขันขจร ที่ 1 นางมุข ขันขจร ที่ 2โจทก์นางม้วน อยู่เกตุ ที่ 1 นายสง่า อยู่เกตุ ที่ 2 นายจวน อยู่เกตุ ที่ 3ล. ป.พ.พ. ม. 1308, ม. 1336 ป.วิ.พ. ม. 183โจทก์กล่าวในฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดที่ 5143 จำเลยบุกรุกเข้าไปปลูกอ้อย ฯลฯ ในที่งอกหน้าที่ดินของโจทก์ โจทก์ห้ามปราม จำเลยกลับอ้างว่าที่พิพาทไม่ใช่ของโจทก์ ดังนี้ เห็นได้ว่าโจทก์ตั้งประเด็นมาในคำฟ้องแล้วว่า ที่พิพาทเป็นที่งอกริมตลิ่งเป็นทรัพย์สินของโจทก์ผู้เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดที่ 5143 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1308 เมื่อจำเลยให้การต่อสู้ว่าที่งอกเป็นของจำเลย โจทก์ก็สืบว่าที่งอกเป็นของโจทก์ได้ ไม่เป็นการสืบนอกฟ้องนอกประเด็นโจทก์ฟ้องว่า ที่ดินโฉนดที่ ๕๑๔๓ เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ โดยโจทก์ที่ ๑ กับนางปั้นซื้อมาจากจำเลยที่ ๑ นางปั้นได้ขายฝากเฉพาะส่วนให้แก่โจทก์ที่ ๒ จำเลยทั้งสามได้ละเมิดสิทธิของโจทก์โดยเข้ามาปลูกอ้อย ฯลฯ กีดขวางหน้าที่ดินของโจทก์ ขอให้ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องในที่ดินพิพาท ให้จำเลยร่วมกันชดใช้เงินผลประโยชน์ฯลฯ จำเลยทั้งสามให้การว่า จำเลยที่ ๑ ขายเฉพาะที่ในโฉนด ส่วนที่นอกโฉนดตามที่โจทก์ฟ้องเป็นที่งอก เป็นของจำเลยที่ ๒-๓ ซึ่งครอบครองมาโดยสงบและเปิดเผย ๒๐ ปีเศษ ในวันชี้สองสถาน คู่ความรับกันว่าที่พิพาทเป็นที่งอกมากว่า ๓๐ ปี โจทก์ว่าเป็นที่งอกของที่ดินโฉนดที่ ๕๑๔๓ ซึ่งซื้อจากจำเลยที่ ๑ แต่จำเลยว่าเป็นที่งอกที่จำเลยที่ ๒ - ๓ ครอบครองมา ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยาน และเห็นว่า เมื่อคู่ความรับกันว่าที่พิพาทเป็นที่งอกจึงไม่ใช่ที่ดินของโจทก์ โจทก์จะนำสืบว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ไม่ได้ เป็นการสืบนอกฟ้องนอกประเด็น พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม่เป็นการสืบนอกประเด็น พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาโดยสืบพยานโจทก์จำเลยและตัดสินตามรูปคดี จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อพิเคราะห์คำบรรยายฟ้องและแผนที่ท้ายฟ้องซึ่งถือได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของฟ้องแล้ว สรุปใจความสำคัญแห่งคำฟ้องได้ว่าโจทก์ กล่าวอ้างว่าโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ ๕๑๔๓ จำเลยบุกรุกเข้าไปปลูกอ้อย ฯลฯ ในที่งอกหน้าที่ดินของโจทก์ โจทก์ได้ห้ามปรามจำเลยไม่ให้ทำการปลูกอ้อย ฯลฯ จำเลยกลับอ้างว่าที่พิพาทไม่ใช่ของโจทก์ ฯลฯ เห็นได้ว่าโจทก์ตั้งประด็นมาในคำฟ้องแล้วว่า ที่พิพาทเป็นที่งอกริมตลิ่ง เป็นทรัพย์สินของโจทก์ผู้เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดที่ ๕๑๔๘ ซึ่งเกิดที่งอกนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๓๐๘ เมื่อจำเลยให้การต่อสู้กรรมสิทธิ์ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยที่ ๒-๓ โจทก์สืบว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ได้ หากเป็นการสืบนอกฟ้องนอกประเด็นไม่ พิพากษายืน.(จินตา บุณยอาคม-สวิง ลัดพลี-ศริ มลิลา)ศาลจังหวัดปทุมธานี - นายพิพัฒน์ จักรางกูรศาลอุทธรณ์ - นายประภาษ วณิกเกียรติ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า ที่ดินโฉนดที่ ๕๑๔๓ เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ โดยโจทก์ที่ ๑ กับนางปั้นซื้อมาจากจำเลยที่ ๑ นางปั้นได้ขายฝากเฉพาะส่วนให้แก่โจทก์ที่ ๒ จำเลยทั้งสามได้ละเมิดสิทธิของโจทก์โดยเข้ามาปลูกอ้อย ฯลฯ กีดขวางหน้าที่ดินของโจทก์ ขอให้ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องในที่ดินพิพาท ให้จำเลยร่วมกันชดใช้เงินผลประโยชน์ฯลฯ จำเลยทั้งสามให้การว่า จำเลยที่ ๑ ขายเฉพาะที่ในโฉนด ส่วนที่นอกโฉนดตามที่โจทก์ฟ้องเป็นที่งอก เป็นของจำเลยที่ ๒-๓ ซึ่งครอบครองมาโดยสงบและเปิดเผย ๒๐ ปีเศษ ในวันชี้สองสถาน คู่ความรับกันว่าที่พิพาทเป็นที่งอกมากว่า ๓๐ ปี โจทก์ว่าเป็นที่งอกของที่ดินโฉนดที่ ๕๑๔๓ ซึ่งซื้อจากจำเลยที่ ๑ แต่จำเลยว่าเป็นที่งอกที่จำเลยที่ ๒ - ๓ ครอบครองมา ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยาน และเห็นว่า เมื่อคู่ความรับกันว่าที่พิพาทเป็นที่งอกจึงไม่ใช่ที่ดินของโจทก์ โจทก์จะนำสืบว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ไม่ได้ เป็นการสืบนอกฟ้องนอกประเด็น พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม่เป็นการสืบนอกประเด็น พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาโดยสืบพยานโจทก์จำเลยและตัดสินตามรูปคดี จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อพิเคราะห์คำบรรยายฟ้องและแผนที่ท้ายฟ้องซึ่งถือได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของฟ้องแล้ว สรุปใจความสำคัญแห่งคำฟ้องได้ว่าโจทก์ กล่าวอ้างว่าโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ ๕๑๔๓ จำเลยบุกรุกเข้าไปปลูกอ้อย ฯลฯ ในที่งอกหน้าที่ดินของโจทก์ โจทก์ได้ห้ามปรามจำเลยไม่ให้ทำการปลูกอ้อย ฯลฯ จำเลยกลับอ้างว่าที่พิพาทไม่ใช่ของโจทก์ ฯลฯ เห็นได้ว่าโจทก์ตั้งประด็นมาในคำฟ้องแล้วว่า ที่พิพาทเป็นที่งอกริมตลิ่ง เป็นทรัพย์สินของโจทก์ผู้เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดที่ ๕๑๔๘ ซึ่งเกิดที่งอกนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๓๐๘ เมื่อจำเลยให้การต่อสู้กรรมสิทธิ์ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยที่ ๒-๓ โจทก์สืบว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ได้ หากเป็นการสืบนอกฟ้องนอกประเด็นไม่ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 435/2510นายประเสริฐ ขันขจร ที่ 1 นางมุข ขันขจร ที่ 2โจทก์นางม้วน อยู่เกตุ ที่ 1 นายสง่า อยู่เกตุ ที่ 2 นายจวน อยู่เกตุ ที่ 3ล. ป.พ.พ. ม. 1308, ม. 1336 ป.วิ.พ. ม. 183โจทก์กล่าวในฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดที่ 5143 จำเลยบุกรุกเข้าไปปลูกอ้อย ฯลฯ ในที่งอกหน้าที่ดินของโจทก์ โจทก์ห้ามปราม จำเลยกลับอ้างว่าที่พิพาทไม่ใช่ของโจทก์ ดังนี้ เห็นได้ว่าโจทก์ตั้งประเด็นมาในคำฟ้องแล้วว่า ที่พิพาทเป็นที่งอกริมตลิ่งเป็นทรัพย์สินของโจทก์ผู้เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดที่ 5143 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1308 เมื่อจำเลยให้การต่อสู้ว่าที่งอกเป็นของจำเลย โจทก์ก็สืบว่าที่งอกเป็นของโจทก์ได้ ไม่เป็นการสืบนอกฟ้องนอกประเด็นโจทก์ฟ้องว่า ที่ดินโฉนดที่ ๕๑๔๓ เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ โดยโจทก์ที่ ๑ กับนางปั้นซื้อมาจากจำเลยที่ ๑ นางปั้นได้ขายฝากเฉพาะส่วนให้แก่โจทก์ที่ ๒ จำเลยทั้งสามได้ละเมิดสิทธิของโจทก์โดยเข้ามาปลูกอ้อย ฯลฯ กีดขวางหน้าที่ดินของโจทก์ ขอให้ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องในที่ดินพิพาท ให้จำเลยร่วมกันชดใช้เงินผลประโยชน์ฯลฯ จำเลยทั้งสามให้การว่า จำเลยที่ ๑ ขายเฉพาะที่ในโฉนด ส่วนที่นอกโฉนดตามที่โจทก์ฟ้องเป็นที่งอก เป็นของจำเลยที่ ๒-๓ ซึ่งครอบครองมาโดยสงบและเปิดเผย ๒๐ ปีเศษ ในวันชี้สองสถาน คู่ความรับกันว่าที่พิพาทเป็นที่งอกมากว่า ๓๐ ปี โจทก์ว่าเป็นที่งอกของที่ดินโฉนดที่ ๕๑๔๓ ซึ่งซื้อจากจำเลยที่ ๑ แต่จำเลยว่าเป็นที่งอกที่จำเลยที่ ๒ - ๓ ครอบครองมา ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยาน และเห็นว่า เมื่อคู่ความรับกันว่าที่พิพาทเป็นที่งอกจึงไม่ใช่ที่ดินของโจทก์ โจทก์จะนำสืบว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ไม่ได้ เป็นการสืบนอกฟ้องนอกประเด็น พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม่เป็นการสืบนอกประเด็น พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาโดยสืบพยานโจทก์จำเลยและตัดสินตามรูปคดี จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อพิเคราะห์คำบรรยายฟ้องและแผนที่ท้ายฟ้องซึ่งถือได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของฟ้องแล้ว สรุปใจความสำคัญแห่งคำฟ้องได้ว่าโจทก์ กล่าวอ้างว่าโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ ๕๑๔๓ จำเลยบุกรุกเข้าไปปลูกอ้อย ฯลฯ ในที่งอกหน้าที่ดินของโจทก์ โจทก์ได้ห้ามปรามจำเลยไม่ให้ทำการปลูกอ้อย ฯลฯ จำเลยกลับอ้างว่าที่พิพาทไม่ใช่ของโจทก์ ฯลฯ เห็นได้ว่าโจทก์ตั้งประด็นมาในคำฟ้องแล้วว่า ที่พิพาทเป็นที่งอกริมตลิ่ง เป็นทรัพย์สินของโจทก์ผู้เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดที่ ๕๑๔๘ ซึ่งเกิดที่งอกนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๓๐๘ เมื่อจำเลยให้การต่อสู้กรรมสิทธิ์ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยที่ ๒-๓ โจทก์สืบว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ได้ หากเป็นการสืบนอกฟ้องนอกประเด็นไม่ พิพากษายืน.(จินตา บุณยอาคม-สวิง ลัดพลี-ศริ มลิลา)ศาลจังหวัดปทุมธานี - นายพิพัฒน์ จักรางกูรศาลอุทธรณ์ - นายประภาษ วณิกเกียรติ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ