คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2389/2535หลักกฎหมาย: โจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายรวมเป็นเงิน 71,852 บาท และดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จโดยโจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นเจ้าของและผู้ครอบครองรถยนต์คันที่ถูกชนเรียกร้องค่าขาดประโยชน์ในการใช้รถยนต์กับค่าที่รถยนต์เสื่อมราคาและดอกเบี้ยรวมเป็นเงิน 40,378 บาท และโจทก์ที่ 1 ในฐานะผู้รับประกันภัยรถยนต์คันดังกล่าวจากโจทก์ที่ 2 เรียกร้องเงินที่ได้ชดใช้ค่าเสียหายในการซ่อมรถและค่าลากจูงรถยนต์ที่ถูกชนไปทำการซ่อมและดอกเบี้ยเป็นเงิน 31,474 บาท เป็นการฟ้องเรียกหนี้ที่อาจแบ่งแยกกันชำระได้จึงไม่ใช่หนี้ร่วม ค่าเสียหายที่โจทก์แต่ละคนฟ้องเรียกต้องแยกออกจากกันจึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ไม่เกินห้าหมื่นบาทเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ย่อมต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248โจทก์ทั้งสองฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 ได้รับประกันภัยรถยนต์เก๋งคันหมายเลขทะเบียน 2ง-3834 กรุงเทพมหานคร จากโจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นเจ้าของ จำเลยที่ 1 ลูกจ้างได้ขับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน5ม-7360 กรุงเทพมหานคร ไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2ผู้เป็นนายจ้าง ด้วยความประมาทพุ่งเข้าชนท้ายรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 6ง-5482 กรุงเทพมหานคร เป็นเหตุให้รถยนต์คันที่ถูกชนพุ่งไปชนท้ายรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 9ข-3138 กรุงเทพมหานครซึ่งจอดอยู่ในแนวเดียวกัน ทำให้รถยนต์ที่ถูกชนคันที่สองพุ่งไปชนท้ายรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ดังกล่าวกระเด็นขึ้นบนทางเดินเท้าไปชนร้านค้าแผงลอยข้างถนนได้รับความเสียหาย โจทก์ที่ 1 ได้จัดการซ่อมแซมรถยนต์คันดังกล่าวคิดเป็นเงิน 30,400 บาท จำเลยต้องชดใช้จำนวนเงินดังกล่าวต่อโจทก์ที่ 1 พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันละเมิดจนถึงวันฟ้องเป็นเงินดอกเบี้ย1,074 บาท โจทก์ที่ 2 ไม่สามารถใช้รถยนต์ดังกล่าวในระหว่างซ่อมรวม 30 วัน ต้องว่าจ้างรถยนต์สาธารณะวันละ 300 บาท เป็นค่าเสียหายส่วนนี้ 9,000 บาทและรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เสื่อมสภาพและราคาไปเป็นเงิน 30,000 บาท จำเลยจึงต้องใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ที่ 2 เป็นเงิน 39,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันละเมิดจนถึงวันฟ้องเป็นเงินดอกเบี้ย1,378 บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน31,474 บาท แก่โจทก์ที่ 1 พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน 30,400 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จและจำนวนเงิน 40,378 บาท แก่โจทก์ที่ 2 พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน 39,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 มิได้ประมาท ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันหรือแทนกันชำระเงิน29,665 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเงินให้โจทก์ที่ 1 เสร็จ และให้จำเลยทั้งสองร่วมกันหรือแทนกันชำระเงิน 15,391.02 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน 15,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระให้โจทก์ที่ 2 เสร็จ จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายรวมเป็นเงิน 71,852 บาท และดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ โดยโจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นเจ้าของและผู้ครอบครองรถยนต์คันที่ถูกชนเรียกร้องค่าขาดประโยชน์ในการใช้รถยนต์กับค่าที่รถยนต์เสื่อมราคาและดอกเบี้ยรวมเป็นเงิน 40,378 บาทและโจทก์ที่ 1 ในฐานะผู้รับประกันภัยเรียกร้องเงินที่ได้ชดใช้ค่าเสียหายในการซ่อมรถและค่าลากจูงรถยนต์ที่ถูกชนไปทำการซ่อมและดอกเบี้ยเป็นเงิน 31,474 บาท เป็นการฟ้องเรียกหนี้ที่อาจแบ่งแยกกันชำระได้ จึงไม่ใช่หนี้ร่วม ค่าเสียหายที่โจทก์แต่ละคนฟ้องเรียกต้องแยกออกจากกัน จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ไม่เกินห้าหมื่นบาท เมื่อคดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ย่อมต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ที่ใช้บังคับในขณะยื่นฎีกา การที่จำเลยที่ 2 ฎีกาว่า จำเลยที่ 2 มิได้สั่งให้จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์คันเกิดเหตุไปราชการ จำเลยที่ 1 ขับไปเองโดยพลการ จำเลยที่ 1 มิได้ขับรถไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดชำระค่าเสียหายให้แก่โจทก์ทั้งสองจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้าม แม้ศาลชั้นต้นจะสั่งรับมาศาลฎีกาก็ไม่วินิจฉัยให้"พิพากษาให้ยกฎีกาของจำเลยที่ 2 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2389/2535บริษัท รัตนโกสินทร์ ประกันภัย จำกัด กับพวกโจทก์นาย พูนศักดิ์ คง สกุล กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248โจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายรวมเป็นเงิน 71,852 บาท และดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จโดยโจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นเจ้าของและผู้ครอบครองรถยนต์คันที่ถูกชนเรียกร้องค่าขาดประโยชน์ในการใช้รถยนต์กับค่าที่รถยนต์เสื่อมราคาและดอกเบี้ยรวมเป็นเงิน 40,378 บาท และโจทก์ที่ 1 ในฐานะผู้รับประกันภัยรถยนต์คันดังกล่าวจากโจทก์ที่ 2 เรียกร้องเงินที่ได้ชดใช้ค่าเสียหายในการซ่อมรถและค่าลากจูงรถยนต์ที่ถูกชนไปทำการซ่อมและดอกเบี้ยเป็นเงิน 31,474 บาท เป็นการฟ้องเรียกหนี้ที่อาจแบ่งแยกกันชำระได้จึงไม่ใช่หนี้ร่วม ค่าเสียหายที่โจทก์แต่ละคนฟ้องเรียกต้องแยกออกจากกันจึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ไม่เกินห้าหมื่นบาทเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ย่อมต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248โจทก์ทั้งสองฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 ได้รับประกันภัยรถยนต์เก๋งคันหมายเลขทะเบียน 2ง-3834 กรุงเทพมหานคร จากโจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นเจ้าของ จำเลยที่ 1 ลูกจ้างได้ขับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน5ม-7360 กรุงเทพมหานคร ไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2ผู้เป็นนายจ้าง ด้วยความประมาทพุ่งเข้าชนท้ายรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 6ง-5482 กรุงเทพมหานคร เป็นเหตุให้รถยนต์คันที่ถูกชนพุ่งไปชนท้ายรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 9ข-3138 กรุงเทพมหานครซึ่งจอดอยู่ในแนวเดียวกัน ทำให้รถยนต์ที่ถูกชนคันที่สองพุ่งไปชนท้ายรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ดังกล่าวกระเด็นขึ้นบนทางเดินเท้าไปชนร้านค้าแผงลอยข้างถนนได้รับความเสียหาย โจทก์ที่ 1 ได้จัดการซ่อมแซมรถยนต์คันดังกล่าวคิดเป็นเงิน 30,400 บาท จำเลยต้องชดใช้จำนวนเงินดังกล่าวต่อโจทก์ที่ 1 พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันละเมิดจนถึงวันฟ้องเป็นเงินดอกเบี้ย1,074 บาท โจทก์ที่ 2 ไม่สามารถใช้รถยนต์ดังกล่าวในระหว่างซ่อมรวม 30 วัน ต้องว่าจ้างรถยนต์สาธารณะวันละ 300 บาท เป็นค่าเสียหายส่วนนี้ 9,000 บาทและรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เสื่อมสภาพและราคาไปเป็นเงิน 30,000 บาท จำเลยจึงต้องใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ที่ 2 เป็นเงิน 39,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันละเมิดจนถึงวันฟ้องเป็นเงินดอกเบี้ย1,378 บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน31,474 บาท แก่โจทก์ที่ 1 พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน 30,400 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จและจำนวนเงิน 40,378 บาท แก่โจทก์ที่ 2 พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน 39,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 มิได้ประมาท ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันหรือแทนกันชำระเงิน29,665 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเงินให้โจทก์ที่ 1 เสร็จ และให้จำเลยทั้งสองร่วมกันหรือแทนกันชำระเงิน 15,391.02 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน 15,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระให้โจทก์ที่ 2 เสร็จ จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายรวมเป็นเงิน 71,852 บาท และดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ โดยโจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นเจ้าของและผู้ครอบครองรถยนต์คันที่ถูกชนเรียกร้องค่าขาดประโยชน์ในการใช้รถยนต์กับค่าที่รถยนต์เสื่อมราคาและดอกเบี้ยรวมเป็นเงิน 40,378 บาทและโจทก์ที่ 1 ในฐานะผู้รับประกันภัยเรียกร้องเงินที่ได้ชดใช้ค่าเสียหายในการซ่อมรถและค่าลากจูงรถยนต์ที่ถูกชนไปทำการซ่อมและดอกเบี้ยเป็นเงิน 31,474 บาท เป็นการฟ้องเรียกหนี้ที่อาจแบ่งแยกกันชำระได้ จึงไม่ใช่หนี้ร่วม ค่าเสียหายที่โจทก์แต่ละคนฟ้องเรียกต้องแยกออกจากกัน จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ไม่เกินห้าหมื่นบาท เมื่อคดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ย่อมต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ที่ใช้บังคับในขณะยื่นฎีกา การที่จำเลยที่ 2 ฎีกาว่า จำเลยที่ 2 มิได้สั่งให้จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์คันเกิดเหตุไปราชการ จำเลยที่ 1 ขับไปเองโดยพลการ จำเลยที่ 1 มิได้ขับรถไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดชำระค่าเสียหายให้แก่โจทก์ทั้งสองจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้าม แม้ศาลชั้นต้นจะสั่งรับมาศาลฎีกาก็ไม่วินิจฉัยให้"พิพากษาให้ยกฎีกาของจำเลยที่ 2(เพ็ง เพ็งนิติ-เจริญ นิลเอสงฆ์-บุญธรรม อยู่พุก)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ทั้งสองฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 ได้รับประกันภัยรถยนต์เก๋งคันหมายเลขทะเบียน 2ง-3834 กรุงเทพมหานคร จากโจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นเจ้าของ จำเลยที่ 1 ลูกจ้างได้ขับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน5ม-7360 กรุงเทพมหานคร ไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2ผู้เป็นนายจ้าง ด้วยความประมาทพุ่งเข้าชนท้ายรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 6ง-5482 กรุงเทพมหานคร เป็นเหตุให้รถยนต์คันที่ถูกชนพุ่งไปชนท้ายรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 9ข-3138 กรุงเทพมหานครซึ่งจอดอยู่ในแนวเดียวกัน ทำให้รถยนต์ที่ถูกชนคันที่สองพุ่งไปชนท้ายรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ดังกล่าวกระเด็นขึ้นบนทางเดินเท้าไปชนร้านค้าแผงลอยข้างถนนได้รับความเสียหาย โจทก์ที่ 1 ได้จัดการซ่อมแซมรถยนต์คันดังกล่าวคิดเป็นเงิน 30,400 บาท จำเลยต้องชดใช้จำนวนเงินดังกล่าวต่อโจทก์ที่ 1 พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันละเมิดจนถึงวันฟ้องเป็นเงินดอกเบี้ย1,074 บาท โจทก์ที่ 2 ไม่สามารถใช้รถยนต์ดังกล่าวในระหว่างซ่อมรวม 30 วัน ต้องว่าจ้างรถยนต์สาธารณะวันละ 300 บาท เป็นค่าเสียหายส่วนนี้ 9,000 บาทและรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เสื่อมสภาพและราคาไปเป็นเงิน 30,000 บาท จำเลยจึงต้องใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ที่ 2 เป็นเงิน 39,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันละเมิดจนถึงวันฟ้องเป็นเงินดอกเบี้ย1,378 บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน31,474 บาท แก่โจทก์ที่ 1 พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน 30,400 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จและจำนวนเงิน 40,378 บาท แก่โจทก์ที่ 2 พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน 39,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 มิได้ประมาท ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันหรือแทนกันชำระเงิน29,665 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเงินให้โจทก์ที่ 1 เสร็จ และให้จำเลยทั้งสองร่วมกันหรือแทนกันชำระเงิน 15,391.02 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน 15,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระให้โจทก์ที่ 2 เสร็จ จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายรวมเป็นเงิน 71,852 บาท และดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ โดยโจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นเจ้าของและผู้ครอบครองรถยนต์คันที่ถูกชนเรียกร้องค่าขาดประโยชน์ในการใช้รถยนต์กับค่าที่รถยนต์เสื่อมราคาและดอกเบี้ยรวมเป็นเงิน 40,378 บาทและโจทก์ที่ 1 ในฐานะผู้รับประกันภัยเรียกร้องเงินที่ได้ชดใช้ค่าเสียหายในการซ่อมรถและค่าลากจูงรถยนต์ที่ถูกชนไปทำการซ่อมและดอกเบี้ยเป็นเงิน 31,474 บาท เป็นการฟ้องเรียกหนี้ที่อาจแบ่งแยกกันชำระได้ จึงไม่ใช่หนี้ร่วม ค่าเสียหายที่โจทก์แต่ละคนฟ้องเรียกต้องแยกออกจากกัน จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ไม่เกินห้าหมื่นบาท เมื่อคดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ย่อมต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ที่ใช้บังคับในขณะยื่นฎีกา การที่จำเลยที่ 2 ฎีกาว่า จำเลยที่ 2 มิได้สั่งให้จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์คันเกิดเหตุไปราชการ จำเลยที่ 1 ขับไปเองโดยพลการ จำเลยที่ 1 มิได้ขับรถไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดชำระค่าเสียหายให้แก่โจทก์ทั้งสองจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้าม แม้ศาลชั้นต้นจะสั่งรับมาศาลฎีกาก็ไม่วินิจฉัยให้"พิพากษาให้ยกฎีกาของจำเลยที่ 2 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2389/2535บริษัท รัตนโกสินทร์ ประกันภัย จำกัด กับพวกโจทก์นาย พูนศักดิ์ คง สกุล กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 248โจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายรวมเป็นเงิน 71,852 บาท และดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จโดยโจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นเจ้าของและผู้ครอบครองรถยนต์คันที่ถูกชนเรียกร้องค่าขาดประโยชน์ในการใช้รถยนต์กับค่าที่รถยนต์เสื่อมราคาและดอกเบี้ยรวมเป็นเงิน 40,378 บาท และโจทก์ที่ 1 ในฐานะผู้รับประกันภัยรถยนต์คันดังกล่าวจากโจทก์ที่ 2 เรียกร้องเงินที่ได้ชดใช้ค่าเสียหายในการซ่อมรถและค่าลากจูงรถยนต์ที่ถูกชนไปทำการซ่อมและดอกเบี้ยเป็นเงิน 31,474 บาท เป็นการฟ้องเรียกหนี้ที่อาจแบ่งแยกกันชำระได้จึงไม่ใช่หนี้ร่วม ค่าเสียหายที่โจทก์แต่ละคนฟ้องเรียกต้องแยกออกจากกันจึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ไม่เกินห้าหมื่นบาทเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ย่อมต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248โจทก์ทั้งสองฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 ได้รับประกันภัยรถยนต์เก๋งคันหมายเลขทะเบียน 2ง-3834 กรุงเทพมหานคร จากโจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นเจ้าของ จำเลยที่ 1 ลูกจ้างได้ขับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน5ม-7360 กรุงเทพมหานคร ไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2ผู้เป็นนายจ้าง ด้วยความประมาทพุ่งเข้าชนท้ายรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 6ง-5482 กรุงเทพมหานคร เป็นเหตุให้รถยนต์คันที่ถูกชนพุ่งไปชนท้ายรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 9ข-3138 กรุงเทพมหานครซึ่งจอดอยู่ในแนวเดียวกัน ทำให้รถยนต์ที่ถูกชนคันที่สองพุ่งไปชนท้ายรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 ดังกล่าวกระเด็นขึ้นบนทางเดินเท้าไปชนร้านค้าแผงลอยข้างถนนได้รับความเสียหาย โจทก์ที่ 1 ได้จัดการซ่อมแซมรถยนต์คันดังกล่าวคิดเป็นเงิน 30,400 บาท จำเลยต้องชดใช้จำนวนเงินดังกล่าวต่อโจทก์ที่ 1 พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันละเมิดจนถึงวันฟ้องเป็นเงินดอกเบี้ย1,074 บาท โจทก์ที่ 2 ไม่สามารถใช้รถยนต์ดังกล่าวในระหว่างซ่อมรวม 30 วัน ต้องว่าจ้างรถยนต์สาธารณะวันละ 300 บาท เป็นค่าเสียหายส่วนนี้ 9,000 บาทและรถยนต์ของโจทก์ที่ 2 เสื่อมสภาพและราคาไปเป็นเงิน 30,000 บาท จำเลยจึงต้องใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ที่ 2 เป็นเงิน 39,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันละเมิดจนถึงวันฟ้องเป็นเงินดอกเบี้ย1,378 บาท ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน31,474 บาท แก่โจทก์ที่ 1 พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน 30,400 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จและจำนวนเงิน 40,378 บาท แก่โจทก์ที่ 2 พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน 39,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 มิได้ประมาท ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันหรือแทนกันชำระเงิน29,665 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเงินให้โจทก์ที่ 1 เสร็จ และให้จำเลยทั้งสองร่วมกันหรือแทนกันชำระเงิน 15,391.02 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน 15,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระให้โจทก์ที่ 2 เสร็จ จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้โจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายรวมเป็นเงิน 71,852 บาท และดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ โดยโจทก์ที่ 2 ซึ่งเป็นเจ้าของและผู้ครอบครองรถยนต์คันที่ถูกชนเรียกร้องค่าขาดประโยชน์ในการใช้รถยนต์กับค่าที่รถยนต์เสื่อมราคาและดอกเบี้ยรวมเป็นเงิน 40,378 บาทและโจทก์ที่ 1 ในฐานะผู้รับประกันภัยเรียกร้องเงินที่ได้ชดใช้ค่าเสียหายในการซ่อมรถและค่าลากจูงรถยนต์ที่ถูกชนไปทำการซ่อมและดอกเบี้ยเป็นเงิน 31,474 บาท เป็นการฟ้องเรียกหนี้ที่อาจแบ่งแยกกันชำระได้ จึงไม่ใช่หนี้ร่วม ค่าเสียหายที่โจทก์แต่ละคนฟ้องเรียกต้องแยกออกจากกัน จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ไม่เกินห้าหมื่นบาท เมื่อคดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ย่อมต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ที่ใช้บังคับในขณะยื่นฎีกา การที่จำเลยที่ 2 ฎีกาว่า จำเลยที่ 2 มิได้สั่งให้จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์คันเกิดเหตุไปราชการ จำเลยที่ 1 ขับไปเองโดยพลการ จำเลยที่ 1 มิได้ขับรถไปในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดชำระค่าเสียหายให้แก่โจทก์ทั้งสองจึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้าม แม้ศาลชั้นต้นจะสั่งรับมาศาลฎีกาก็ไม่วินิจฉัยให้"พิพากษาให้ยกฎีกาของจำเลยที่ 2(เพ็ง เพ็งนิติ-เจริญ นิลเอสงฆ์-บุญธรรม อยู่พุก)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ