คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1109/2493หลักกฎหมาย: ทำสัญญาซื้อขายเรือนเพื่อจะรื้อเอาไปนั้น หาใช่ซื้อขายในฐานะอสังหาริมทรัพย์ ทำสัญญากันเองก็ใช้ได้ฟ้องว่า ทำสัญญาซื้อเรือนและครัวไฟจากจำเลย เมื่อรื้อเอาไปและได้ชำระราคาแก่จำเลยไปแล้ว จำเลยให้การต่อสู้คดีกำกวมไม่ชัดแจ้ง แม้จะมีข้อความว่า จำเลยปฏิเสธตลอดข้อหา แต่เมื่อพิเคราะห์ต่อไปในคำให้การนั้น เป็นอันเข้าใจได้ว่าฝ่ายจำเลยรับแล้วว่า ได้มีการซื้อขายกันจริงดังฟ้อง ไม่ได้คัดค้านในข้อที่ว่าไม่มีการตกลงกันว่าซื้อขายแล้วจะรื้อเอาไป และไม่ได้คัดค้านว่า ไม่ได้รับเงินราคาซื้อขายกันแล้ว เช่นนี้เมื่อต่างฝ่ายต่างไม่สืบพยานก็ต้องฟังว่า จำเลยตกลงซื้อขายเรือนแก่โจทก์เพื่อรื้อไปและต้องฟังว่าจำเลยรับเงินราคาเรือนแล้วเพียงแต่โจทก์ไม่คัดค้านในการที่ผู้ร้องสอด ร้องเข้ามาเป็นจำเลยร่วมกับจำเลยเดิมนั้น จะแปลว่าโจทก์รับว่าเป็นความจริงตามคำร้องสอดนั้นด้วยยังไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำหนังสือขายเรือน เสาไม้แก่นพื้นกระดานมีระเบียงและนอกชาน พร้อม 1 หลัง ครัวไฟ 1 หลังกับตู้หรือชั้ว 2 ตู้ ซึ่งเป็นทรัพย์ของจำเลยให้แก่โจทก์เป็นเงิน 1,400 บาท โจทก์ตกลงรับซื้อและได้ชำระเงิน 1,400 บาท ให้จำเลยรับไปแล้ว กลับไม่ยอมให้โจทก์รื้อเรือนและครัวไฟนอกชานกับนำตู้ไปได้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ศาลบังคับจำเลยจำเลยให้การว่า (1) จำเลยทราบฟ้องแล้ว ขอให้การปฏิเสธตลอดข้อหา (2) จำเลยขอคัดค้านฟ้องโจทก์ว่า หนังสือสัญญาที่โจทก์มาฟ้อง เป็นหนังสือสัญญาซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ ทำกันเองใช้ไม่ได้ตามกฎหมาย อีกประการหนึ่งจำเลยเป็นหญิงมีสามีแล้วโจทก์ทราบว่าทรัพย์ที่ฟ้อง เป็นสินเดิมของนายเหล็งสามีจำเลย ๆ หามีอำนาจจะทำสัญญาซื้อขายได้ไม่ ทั้งหนังสือที่โจทก์ฟ้องไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย จะบังคับจำเลยหาได้ไม่ ภายหลังสามีจำเลยร้องสอดเข้ามาว่าผู้ร้องเป็นสามีจำเลย เรือนและตู้ที่ฟ้องรายนี้เป็นของผู้ร้องโจทก์ก็ทราบ และทราบว่าการที่จำเลยเอาไปขายนี้ หามีอำนาจขายโดยลำพังไม่ผู้ร้องขอร่วมเป็นจำเลยในคดีร่วมกับจำเลยเดิม เพื่อขอเพิกถอนนิติกรรมของโจทก์เสีย นอกนั้นคงต่อสู้ทำนองเดียวกับจำเลยถึงวันนัดชี้สองสถาน โจทก์และจำเลยเดิมไม่คัดค้านในการที่นายเหล็งร้องสอดเข้ามาเป็นจำเลยร่วม ศาลจึงอนุญาตตามที่นายเหล็งขอแล้วคู่ความท้ากันไม่สืบพยานด้วยกันทั้งสองฝ่ายศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยมีหน้าที่นำสืบก่อน เมื่อไม่สืบจึงต้องแพ้ ส่วนข้อต่อสู้ของผู้ร้องสอด แตกต่างออกไปจากจำเลยเดิม และข้อบอกล้างนิติกรรมไม่ได้ฟ้องแย้ง ศาลวินิจฉัยให้ไม่ได้ จึงพิพากษาให้โจทก์ชนะตามคำขอศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยและผู้ร้องสอดฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยให้การต่อสู้คดีกำกวมไม่ชัดแจ้ง แม้ในข้อ 1 จะกล่าวปฏิเสธตลอดข้อหาก็ดีแต่เมื่อพิเคราะห์ต่อไปตามคำให้การข้อ 2 ตลอดจนข้อความตามคำร้องตลอดประกอบกันแล้ว เป็นอันเข้าใจได้ว่า คดีนี้ฝ่ายจำเลยรับแล้วว่า ได้มีการซื้อขายกันจริงตามฟ้องแม้ในสัญญาจะไม่กล่าวว่าเพื่อรื้อไป แต่ในฟ้องได้กล่าวไว้ชัดแจ้งว่าจำเลยยอมให้รื้อไปจำเลยไม่ได้ให้การคัดค้านในข้อนี้เลย ประกอบกับในสัญญาไม่ปรากฏว่า ได้ซื้อขายที่ดินที่ปลูกเรือนด้วย เมื่อต่างฝ่ายต่างไม่สืบพยาน ก็ต้องฟังว่าเป็นการซื้อเพื่อรื้อไปดังฟ้อง เรือนและครัวไฟที่ตกลงซื้อขายกัน จึงหาใช่ซื้อขายในฐานะอสังหาริมทรัพย์ไม่ ทำสัญญากันเองก็ใช้ได้ในเรื่องเงิน 1,400 บาท ตามฟ้องว่าจำเลยได้รับไปจากโจทก์แล้ว จำเลยไม่ได้คัดค้านอย่างไรในข้อนี้ จึงต้องฟังเช่นเดียวกันว่าจำเลยได้รับเงินจำนวนนี้ไปแล้วดังฟ้อง เมื่อฟังว่ามีการชำระราคากันแล้ว ก็ไม่จำต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ ข้ออ้างของจำเลยที่ว่าสัญญาไม่สมบูรณ์โดยไม่มีพยานรับรองลายพิมพ์นิ้วมือครบถ้วน ก็ไม่จำต้องวินิจฉัยการที่นายเหล็งผู้ร้องขอเข้าเป็นจำเลยร่วม โจทก์ไม่ได้คัดค้านอย่างไร เพียงเท่านี้จะแปลงว่าโจทก์รับว่า เป็นความจริงตามคำร้องนั้นยังไม่ได้เมื่อฝ่ายจำเลยและผู้ร้องสอดเป็นฝ่ายอ้างแล้ว ตนก็ต้องมีหน้าที่นำสืบ ให้ได้ความตามที่อ้างเมื่อไม่สืบ ก็ต้องฟังว่าสัญญานั้นสมบูรณ์ บังคับได้ฎีกาของจำเลยและผู้ร้องฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1109/2493นายสำราญ จันทรวัฒน์ ที่ 1โจทก์นางสำรวย ชูเกษร ที่ 2โจทก์นางจีบ สงวนทองจำเลยผู้ร้องขัดทรัพย์จำเลยนายเหล็ง สงวนทองจำเลย ป.วิ.พ. ม. 57, ม. 84, ม. 172, ม. 177 ป.พ.พ. ม. 100, ม. 101, ม. 456ทำสัญญาซื้อขายเรือนเพื่อจะรื้อเอาไปนั้น หาใช่ซื้อขายในฐานะอสังหาริมทรัพย์ ทำสัญญากันเองก็ใช้ได้ฟ้องว่า ทำสัญญาซื้อเรือนและครัวไฟจากจำเลย เมื่อรื้อเอาไปและได้ชำระราคาแก่จำเลยไปแล้ว จำเลยให้การต่อสู้คดีกำกวมไม่ชัดแจ้ง แม้จะมีข้อความว่า จำเลยปฏิเสธตลอดข้อหา แต่เมื่อพิเคราะห์ต่อไปในคำให้การนั้น เป็นอันเข้าใจได้ว่าฝ่ายจำเลยรับแล้วว่า ได้มีการซื้อขายกันจริงดังฟ้อง ไม่ได้คัดค้านในข้อที่ว่าไม่มีการตกลงกันว่าซื้อขายแล้วจะรื้อเอาไป และไม่ได้คัดค้านว่า ไม่ได้รับเงินราคาซื้อขายกันแล้ว เช่นนี้เมื่อต่างฝ่ายต่างไม่สืบพยานก็ต้องฟังว่า จำเลยตกลงซื้อขายเรือนแก่โจทก์เพื่อรื้อไปและต้องฟังว่าจำเลยรับเงินราคาเรือนแล้วเพียงแต่โจทก์ไม่คัดค้านในการที่ผู้ร้องสอด ร้องเข้ามาเป็นจำเลยร่วมกับจำเลยเดิมนั้น จะแปลว่าโจทก์รับว่าเป็นความจริงตามคำร้องสอดนั้นด้วยยังไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำหนังสือขายเรือน เสาไม้แก่นพื้นกระดานมีระเบียงและนอกชาน พร้อม 1 หลัง ครัวไฟ 1 หลังกับตู้หรือชั้ว 2 ตู้ ซึ่งเป็นทรัพย์ของจำเลยให้แก่โจทก์เป็นเงิน 1,400 บาท โจทก์ตกลงรับซื้อและได้ชำระเงิน 1,400 บาท ให้จำเลยรับไปแล้ว กลับไม่ยอมให้โจทก์รื้อเรือนและครัวไฟนอกชานกับนำตู้ไปได้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ศาลบังคับจำเลยจำเลยให้การว่า (1) จำเลยทราบฟ้องแล้ว ขอให้การปฏิเสธตลอดข้อหา (2) จำเลยขอคัดค้านฟ้องโจทก์ว่า หนังสือสัญญาที่โจทก์มาฟ้อง เป็นหนังสือสัญญาซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ ทำกันเองใช้ไม่ได้ตามกฎหมาย อีกประการหนึ่งจำเลยเป็นหญิงมีสามีแล้วโจทก์ทราบว่าทรัพย์ที่ฟ้อง เป็นสินเดิมของนายเหล็งสามีจำเลย ๆ หามีอำนาจจะทำสัญญาซื้อขายได้ไม่ ทั้งหนังสือที่โจทก์ฟ้องไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย จะบังคับจำเลยหาได้ไม่ ภายหลังสามีจำเลยร้องสอดเข้ามาว่าผู้ร้องเป็นสามีจำเลย เรือนและตู้ที่ฟ้องรายนี้เป็นของผู้ร้องโจทก์ก็ทราบ และทราบว่าการที่จำเลยเอาไปขายนี้ หามีอำนาจขายโดยลำพังไม่ผู้ร้องขอร่วมเป็นจำเลยในคดีร่วมกับจำเลยเดิม เพื่อขอเพิกถอนนิติกรรมของโจทก์เสีย นอกนั้นคงต่อสู้ทำนองเดียวกับจำเลยถึงวันนัดชี้สองสถาน โจทก์และจำเลยเดิมไม่คัดค้านในการที่นายเหล็งร้องสอดเข้ามาเป็นจำเลยร่วม ศาลจึงอนุญาตตามที่นายเหล็งขอแล้วคู่ความท้ากันไม่สืบพยานด้วยกันทั้งสองฝ่ายศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยมีหน้าที่นำสืบก่อน เมื่อไม่สืบจึงต้องแพ้ ส่วนข้อต่อสู้ของผู้ร้องสอด แตกต่างออกไปจากจำเลยเดิม และข้อบอกล้างนิติกรรมไม่ได้ฟ้องแย้ง ศาลวินิจฉัยให้ไม่ได้ จึงพิพากษาให้โจทก์ชนะตามคำขอศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยและผู้ร้องสอดฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยให้การต่อสู้คดีกำกวมไม่ชัดแจ้ง แม้ในข้อ 1 จะกล่าวปฏิเสธตลอดข้อหาก็ดีแต่เมื่อพิเคราะห์ต่อไปตามคำให้การข้อ 2 ตลอดจนข้อความตามคำร้องตลอดประกอบกันแล้ว เป็นอันเข้าใจได้ว่า คดีนี้ฝ่ายจำเลยรับแล้วว่า ได้มีการซื้อขายกันจริงตามฟ้องแม้ในสัญญาจะไม่กล่าวว่าเพื่อรื้อไป แต่ในฟ้องได้กล่าวไว้ชัดแจ้งว่าจำเลยยอมให้รื้อไปจำเลยไม่ได้ให้การคัดค้านในข้อนี้เลย ประกอบกับในสัญญาไม่ปรากฏว่า ได้ซื้อขายที่ดินที่ปลูกเรือนด้วย เมื่อต่างฝ่ายต่างไม่สืบพยาน ก็ต้องฟังว่าเป็นการซื้อเพื่อรื้อไปดังฟ้อง เรือนและครัวไฟที่ตกลงซื้อขายกัน จึงหาใช่ซื้อขายในฐานะอสังหาริมทรัพย์ไม่ ทำสัญญากันเองก็ใช้ได้ในเรื่องเงิน 1,400 บาท ตามฟ้องว่าจำเลยได้รับไปจากโจทก์แล้ว จำเลยไม่ได้คัดค้านอย่างไรในข้อนี้ จึงต้องฟังเช่นเดียวกันว่าจำเลยได้รับเงินจำนวนนี้ไปแล้วดังฟ้อง เมื่อฟังว่ามีการชำระราคากันแล้ว ก็ไม่จำต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ ข้ออ้างของจำเลยที่ว่าสัญญาไม่สมบูรณ์โดยไม่มีพยานรับรองลายพิมพ์นิ้วมือครบถ้วน ก็ไม่จำต้องวินิจฉัยการที่นายเหล็งผู้ร้องขอเข้าเป็นจำเลยร่วม โจทก์ไม่ได้คัดค้านอย่างไร เพียงเท่านี้จะแปลงว่าโจทก์รับว่า เป็นความจริงตามคำร้องนั้นยังไม่ได้เมื่อฝ่ายจำเลยและผู้ร้องสอดเป็นฝ่ายอ้างแล้ว ตนก็ต้องมีหน้าที่นำสืบ ให้ได้ความตามที่อ้างเมื่อไม่สืบ ก็ต้องฟังว่าสัญญานั้นสมบูรณ์ บังคับได้ฎีกาของจำเลยและผู้ร้องฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-จำรูญเนติศาสตร์-นนทปัญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำหนังสือขายเรือน เสาไม้แก่นพื้นกระดานมีระเบียงและนอกชาน พร้อม 1 หลัง ครัวไฟ 1 หลังกับตู้หรือชั้ว 2 ตู้ ซึ่งเป็นทรัพย์ของจำเลยให้แก่โจทก์เป็นเงิน 1,400 บาท โจทก์ตกลงรับซื้อและได้ชำระเงิน 1,400 บาท ให้จำเลยรับไปแล้ว กลับไม่ยอมให้โจทก์รื้อเรือนและครัวไฟนอกชานกับนำตู้ไปได้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ศาลบังคับจำเลยจำเลยให้การว่า (1) จำเลยทราบฟ้องแล้ว ขอให้การปฏิเสธตลอดข้อหา (2) จำเลยขอคัดค้านฟ้องโจทก์ว่า หนังสือสัญญาที่โจทก์มาฟ้อง เป็นหนังสือสัญญาซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ ทำกันเองใช้ไม่ได้ตามกฎหมาย อีกประการหนึ่งจำเลยเป็นหญิงมีสามีแล้วโจทก์ทราบว่าทรัพย์ที่ฟ้อง เป็นสินเดิมของนายเหล็งสามีจำเลย ๆ หามีอำนาจจะทำสัญญาซื้อขายได้ไม่ ทั้งหนังสือที่โจทก์ฟ้องไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย จะบังคับจำเลยหาได้ไม่ ภายหลังสามีจำเลยร้องสอดเข้ามาว่าผู้ร้องเป็นสามีจำเลย เรือนและตู้ที่ฟ้องรายนี้เป็นของผู้ร้องโจทก์ก็ทราบ และทราบว่าการที่จำเลยเอาไปขายนี้ หามีอำนาจขายโดยลำพังไม่ผู้ร้องขอร่วมเป็นจำเลยในคดีร่วมกับจำเลยเดิม เพื่อขอเพิกถอนนิติกรรมของโจทก์เสีย นอกนั้นคงต่อสู้ทำนองเดียวกับจำเลยถึงวันนัดชี้สองสถาน โจทก์และจำเลยเดิมไม่คัดค้านในการที่นายเหล็งร้องสอดเข้ามาเป็นจำเลยร่วม ศาลจึงอนุญาตตามที่นายเหล็งขอแล้วคู่ความท้ากันไม่สืบพยานด้วยกันทั้งสองฝ่ายศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยมีหน้าที่นำสืบก่อน เมื่อไม่สืบจึงต้องแพ้ ส่วนข้อต่อสู้ของผู้ร้องสอด แตกต่างออกไปจากจำเลยเดิม และข้อบอกล้างนิติกรรมไม่ได้ฟ้องแย้ง ศาลวินิจฉัยให้ไม่ได้ จึงพิพากษาให้โจทก์ชนะตามคำขอศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยและผู้ร้องสอดฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยให้การต่อสู้คดีกำกวมไม่ชัดแจ้ง แม้ในข้อ 1 จะกล่าวปฏิเสธตลอดข้อหาก็ดีแต่เมื่อพิเคราะห์ต่อไปตามคำให้การข้อ 2 ตลอดจนข้อความตามคำร้องตลอดประกอบกันแล้ว เป็นอันเข้าใจได้ว่า คดีนี้ฝ่ายจำเลยรับแล้วว่า ได้มีการซื้อขายกันจริงตามฟ้องแม้ในสัญญาจะไม่กล่าวว่าเพื่อรื้อไป แต่ในฟ้องได้กล่าวไว้ชัดแจ้งว่าจำเลยยอมให้รื้อไปจำเลยไม่ได้ให้การคัดค้านในข้อนี้เลย ประกอบกับในสัญญาไม่ปรากฏว่า ได้ซื้อขายที่ดินที่ปลูกเรือนด้วย เมื่อต่างฝ่ายต่างไม่สืบพยาน ก็ต้องฟังว่าเป็นการซื้อเพื่อรื้อไปดังฟ้อง เรือนและครัวไฟที่ตกลงซื้อขายกัน จึงหาใช่ซื้อขายในฐานะอสังหาริมทรัพย์ไม่ ทำสัญญากันเองก็ใช้ได้ในเรื่องเงิน 1,400 บาท ตามฟ้องว่าจำเลยได้รับไปจากโจทก์แล้ว จำเลยไม่ได้คัดค้านอย่างไรในข้อนี้ จึงต้องฟังเช่นเดียวกันว่าจำเลยได้รับเงินจำนวนนี้ไปแล้วดังฟ้อง เมื่อฟังว่ามีการชำระราคากันแล้ว ก็ไม่จำต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ ข้ออ้างของจำเลยที่ว่าสัญญาไม่สมบูรณ์โดยไม่มีพยานรับรองลายพิมพ์นิ้วมือครบถ้วน ก็ไม่จำต้องวินิจฉัยการที่นายเหล็งผู้ร้องขอเข้าเป็นจำเลยร่วม โจทก์ไม่ได้คัดค้านอย่างไร เพียงเท่านี้จะแปลงว่าโจทก์รับว่า เป็นความจริงตามคำร้องนั้นยังไม่ได้เมื่อฝ่ายจำเลยและผู้ร้องสอดเป็นฝ่ายอ้างแล้ว ตนก็ต้องมีหน้าที่นำสืบ ให้ได้ความตามที่อ้างเมื่อไม่สืบ ก็ต้องฟังว่าสัญญานั้นสมบูรณ์ บังคับได้ฎีกาของจำเลยและผู้ร้องฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1109/2493นายสำราญ จันทรวัฒน์ ที่ 1โจทก์นางสำรวย ชูเกษร ที่ 2โจทก์นางจีบ สงวนทองจำเลยผู้ร้องขัดทรัพย์จำเลยนายเหล็ง สงวนทองจำเลย ป.วิ.พ. ม. 57, ม. 84, ม. 172, ม. 177 ป.พ.พ. ม. 100, ม. 101, ม. 456ทำสัญญาซื้อขายเรือนเพื่อจะรื้อเอาไปนั้น หาใช่ซื้อขายในฐานะอสังหาริมทรัพย์ ทำสัญญากันเองก็ใช้ได้ฟ้องว่า ทำสัญญาซื้อเรือนและครัวไฟจากจำเลย เมื่อรื้อเอาไปและได้ชำระราคาแก่จำเลยไปแล้ว จำเลยให้การต่อสู้คดีกำกวมไม่ชัดแจ้ง แม้จะมีข้อความว่า จำเลยปฏิเสธตลอดข้อหา แต่เมื่อพิเคราะห์ต่อไปในคำให้การนั้น เป็นอันเข้าใจได้ว่าฝ่ายจำเลยรับแล้วว่า ได้มีการซื้อขายกันจริงดังฟ้อง ไม่ได้คัดค้านในข้อที่ว่าไม่มีการตกลงกันว่าซื้อขายแล้วจะรื้อเอาไป และไม่ได้คัดค้านว่า ไม่ได้รับเงินราคาซื้อขายกันแล้ว เช่นนี้เมื่อต่างฝ่ายต่างไม่สืบพยานก็ต้องฟังว่า จำเลยตกลงซื้อขายเรือนแก่โจทก์เพื่อรื้อไปและต้องฟังว่าจำเลยรับเงินราคาเรือนแล้วเพียงแต่โจทก์ไม่คัดค้านในการที่ผู้ร้องสอด ร้องเข้ามาเป็นจำเลยร่วมกับจำเลยเดิมนั้น จะแปลว่าโจทก์รับว่าเป็นความจริงตามคำร้องสอดนั้นด้วยยังไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำหนังสือขายเรือน เสาไม้แก่นพื้นกระดานมีระเบียงและนอกชาน พร้อม 1 หลัง ครัวไฟ 1 หลังกับตู้หรือชั้ว 2 ตู้ ซึ่งเป็นทรัพย์ของจำเลยให้แก่โจทก์เป็นเงิน 1,400 บาท โจทก์ตกลงรับซื้อและได้ชำระเงิน 1,400 บาท ให้จำเลยรับไปแล้ว กลับไม่ยอมให้โจทก์รื้อเรือนและครัวไฟนอกชานกับนำตู้ไปได้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ศาลบังคับจำเลยจำเลยให้การว่า (1) จำเลยทราบฟ้องแล้ว ขอให้การปฏิเสธตลอดข้อหา (2) จำเลยขอคัดค้านฟ้องโจทก์ว่า หนังสือสัญญาที่โจทก์มาฟ้อง เป็นหนังสือสัญญาซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ ทำกันเองใช้ไม่ได้ตามกฎหมาย อีกประการหนึ่งจำเลยเป็นหญิงมีสามีแล้วโจทก์ทราบว่าทรัพย์ที่ฟ้อง เป็นสินเดิมของนายเหล็งสามีจำเลย ๆ หามีอำนาจจะทำสัญญาซื้อขายได้ไม่ ทั้งหนังสือที่โจทก์ฟ้องไม่สมบูรณ์ตามกฎหมาย จะบังคับจำเลยหาได้ไม่ ภายหลังสามีจำเลยร้องสอดเข้ามาว่าผู้ร้องเป็นสามีจำเลย เรือนและตู้ที่ฟ้องรายนี้เป็นของผู้ร้องโจทก์ก็ทราบ และทราบว่าการที่จำเลยเอาไปขายนี้ หามีอำนาจขายโดยลำพังไม่ผู้ร้องขอร่วมเป็นจำเลยในคดีร่วมกับจำเลยเดิม เพื่อขอเพิกถอนนิติกรรมของโจทก์เสีย นอกนั้นคงต่อสู้ทำนองเดียวกับจำเลยถึงวันนัดชี้สองสถาน โจทก์และจำเลยเดิมไม่คัดค้านในการที่นายเหล็งร้องสอดเข้ามาเป็นจำเลยร่วม ศาลจึงอนุญาตตามที่นายเหล็งขอแล้วคู่ความท้ากันไม่สืบพยานด้วยกันทั้งสองฝ่ายศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยมีหน้าที่นำสืบก่อน เมื่อไม่สืบจึงต้องแพ้ ส่วนข้อต่อสู้ของผู้ร้องสอด แตกต่างออกไปจากจำเลยเดิม และข้อบอกล้างนิติกรรมไม่ได้ฟ้องแย้ง ศาลวินิจฉัยให้ไม่ได้ จึงพิพากษาให้โจทก์ชนะตามคำขอศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยและผู้ร้องสอดฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยให้การต่อสู้คดีกำกวมไม่ชัดแจ้ง แม้ในข้อ 1 จะกล่าวปฏิเสธตลอดข้อหาก็ดีแต่เมื่อพิเคราะห์ต่อไปตามคำให้การข้อ 2 ตลอดจนข้อความตามคำร้องตลอดประกอบกันแล้ว เป็นอันเข้าใจได้ว่า คดีนี้ฝ่ายจำเลยรับแล้วว่า ได้มีการซื้อขายกันจริงตามฟ้องแม้ในสัญญาจะไม่กล่าวว่าเพื่อรื้อไป แต่ในฟ้องได้กล่าวไว้ชัดแจ้งว่าจำเลยยอมให้รื้อไปจำเลยไม่ได้ให้การคัดค้านในข้อนี้เลย ประกอบกับในสัญญาไม่ปรากฏว่า ได้ซื้อขายที่ดินที่ปลูกเรือนด้วย เมื่อต่างฝ่ายต่างไม่สืบพยาน ก็ต้องฟังว่าเป็นการซื้อเพื่อรื้อไปดังฟ้อง เรือนและครัวไฟที่ตกลงซื้อขายกัน จึงหาใช่ซื้อขายในฐานะอสังหาริมทรัพย์ไม่ ทำสัญญากันเองก็ใช้ได้ในเรื่องเงิน 1,400 บาท ตามฟ้องว่าจำเลยได้รับไปจากโจทก์แล้ว จำเลยไม่ได้คัดค้านอย่างไรในข้อนี้ จึงต้องฟังเช่นเดียวกันว่าจำเลยได้รับเงินจำนวนนี้ไปแล้วดังฟ้อง เมื่อฟังว่ามีการชำระราคากันแล้ว ก็ไม่จำต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ ข้ออ้างของจำเลยที่ว่าสัญญาไม่สมบูรณ์โดยไม่มีพยานรับรองลายพิมพ์นิ้วมือครบถ้วน ก็ไม่จำต้องวินิจฉัยการที่นายเหล็งผู้ร้องขอเข้าเป็นจำเลยร่วม โจทก์ไม่ได้คัดค้านอย่างไร เพียงเท่านี้จะแปลงว่าโจทก์รับว่า เป็นความจริงตามคำร้องนั้นยังไม่ได้เมื่อฝ่ายจำเลยและผู้ร้องสอดเป็นฝ่ายอ้างแล้ว ตนก็ต้องมีหน้าที่นำสืบ ให้ได้ความตามที่อ้างเมื่อไม่สืบ ก็ต้องฟังว่าสัญญานั้นสมบูรณ์ บังคับได้ฎีกาของจำเลยและผู้ร้องฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-จำรูญเนติศาสตร์-นนทปัญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ