คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 418/2527หลักกฎหมาย: คดีนี้ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทว่า นายบุญหยกหรือนายไพเป็นฝ่ายขับรถโดยประมาทเลินเล่อ และจำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กันหรือไม่ แล้วฟังว่าเหตุที่รถยนต์ชนกันเกิดจากนายไพขับรถของจำเลยที่ 1 โดยประมาทเลินเล่อฝ่ายเดียว แต่จำเลยทั้งสองกันนายไพไม่มีนิติสัมพันธ์กันจึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ว่าจำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กันต้องรับผิดต่อโจทก์ จำเลยทั้งสองมิได้แก้อุทธรณ์ว่าความจริงขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 2ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ศาลอุทธรณ์ชอบที่วินิจฉัยชี้ขาดว่าจำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กันหรือไม่ การที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 ขับรถยนต์ของจำเลยที่1 โดยประมาทชนรถยนต์ของนายบุญหยกและพิพากษาให้จำเลยที่2 รับผิดต่อโจทก์นั้น เป็นการวินิจฉัยชี้ขาดนอกประเด็นโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์หมายเลขทะเบียน2 ข-2581 ของนายบุญหยก จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของผู้ครอบครองรถยนต์หมายเลขทะเบียน ข.ก.13116 จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีผลประโยชน์ร่วมกับนายไพในการใช้รถยนต์คันดังกล่าวเป็นตัวการหรือนายจ้างของนายไพ ระหว่างอยู่ในกำหนดเวลาประกันภัย นายไพได้ขับรถยนต์คันดังกล่าวโดยทางการที่จ้างของจำเลยที่ 1 และที่ 2 โดยประมาทเลินเล่อชนกับรถยนต์หมายเลขทะเบียน 2 ข-2581 ที่นายบุญหยกขับมาเป็นเหตุให้รถยนต์หมายเลขทะเบียน 2 ข-2581 ของนายบุญหยกได้รับความเสียหาย โจทก์เสียค่าซ่อมไป 21,294 บาท จึงรับช่วงสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสองพร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การว่าจำเลยที่ 2 ยืมรถของจำเลยที่ 1 ไปใช้ในธุรกิจส่วนตัวจำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดต่อโจทก์จำเลยที่ 2 ให้การว่า นายบุญหยกเป็นฝ่ายขับรถโดยประมาทฝ่ายเดียวจำเลยที่ 2 ไม่มีผลประโยชน์ใด ๆ ร่วมกับจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ไม่เคยใช้หรือสั่งให้นายไพกระทำการเกี่ยวกับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ไม่มีนิติสัมพันธ์ใด ๆ กับจำเลยที่ 1 และนายไพศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้จำเลยที่ 2 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทไว้ว่า นายบุญหยกหรือนายไพเป็นฝ่ายขับรถโดยประมาทเลินเล่อ และจำเลยทั้งสองและนายไพมีนิติสัมพันธ์กันหรือไม่ ศาลชั้นต้นฟังว่า ที่รถยนต์ของจำเลยที่ 1กับรถยนต์ของนายบุญหยกชนกันนั้น เกิดจากนายไพขับรถของจำเลยที่ 1 โดยประมาทเลินเล่อฝ่ายเดียว โจทก์ไม่มีพยานยืนยันว่า จำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กัน ไม่มีเหตุที่จำเลยทั้งสองจะต้องรับผิดในผลแห่งละเมิดที่นายไพได้กระทำ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ว่าจำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กันโจทก์จ่ายเงินค่าซ่อมรถของนายบุญหยกไปแล้ว 21,294 บาท โจทก์ผู้รับช่วงสิทธิจากนายบุญหยกจึงมีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายจำเลยทั้งสองก็มิได้แก้อุทธรณ์ว่า ความจริงขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 2 ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ศาลอุทธรณ์ชอบที่จะวินิจฉัยชี้ขาดว่าจำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กันหรือไม่ ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาว่าจำเลยที่ 2 ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 โดยประมาทเลินเล่อชนรถยนต์ของนายบุญหยกและพิพากษาให้จำเลยที่ 2 ชดใช้ค่าซ่อมรถยนต์ของนายบุญหยกพร้อมกับดอกเบี้ยให้แก่โจทก์นั้นจึงเป็นการวินิจฉัยชี้ขาดนอกประเด็น ศาลฎีกาเห็นควรวินิจฉัยชี้ขาดคดีนี้ไปเสียเลยโดยไม่ส่งสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ แล้ววินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าโจทก์สืบไม่ได้ว่านายไพเป็นลูกจ้างของจำเลยทั้งสอง ศาลจะบังคับให้จำเลยทั้งสองหรือคนหนึ่งคนใดรับผิดต่อโจทก์ไม่ได้พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 ด้วย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 418/2527บริษัทพิพัทธ์ประกันภัย จำกัดโจทก์นายเสถียร พิมพ์เสน กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 425 ป.วิ.พ. ม. 183คดีนี้ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทว่า นายบุญหยกหรือนายไพเป็นฝ่ายขับรถโดยประมาทเลินเล่อ และจำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กันหรือไม่ แล้วฟังว่าเหตุที่รถยนต์ชนกันเกิดจากนายไพขับรถของจำเลยที่ 1 โดยประมาทเลินเล่อฝ่ายเดียว แต่จำเลยทั้งสองกันนายไพไม่มีนิติสัมพันธ์กันจึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ว่าจำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กันต้องรับผิดต่อโจทก์ จำเลยทั้งสองมิได้แก้อุทธรณ์ว่าความจริงขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 2ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ศาลอุทธรณ์ชอบที่วินิจฉัยชี้ขาดว่าจำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กันหรือไม่ การที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 ขับรถยนต์ของจำเลยที่1 โดยประมาทชนรถยนต์ของนายบุญหยกและพิพากษาให้จำเลยที่2 รับผิดต่อโจทก์นั้น เป็นการวินิจฉัยชี้ขาดนอกประเด็นโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์หมายเลขทะเบียน2 ข-2581 ของนายบุญหยก จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของผู้ครอบครองรถยนต์หมายเลขทะเบียน ข.ก.13116 จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีผลประโยชน์ร่วมกับนายไพในการใช้รถยนต์คันดังกล่าวเป็นตัวการหรือนายจ้างของนายไพ ระหว่างอยู่ในกำหนดเวลาประกันภัย นายไพได้ขับรถยนต์คันดังกล่าวโดยทางการที่จ้างของจำเลยที่ 1 และที่ 2 โดยประมาทเลินเล่อชนกับรถยนต์หมายเลขทะเบียน 2 ข-2581 ที่นายบุญหยกขับมาเป็นเหตุให้รถยนต์หมายเลขทะเบียน 2 ข-2581 ของนายบุญหยกได้รับความเสียหาย โจทก์เสียค่าซ่อมไป 21,294 บาท จึงรับช่วงสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสองพร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การว่าจำเลยที่ 2 ยืมรถของจำเลยที่ 1 ไปใช้ในธุรกิจส่วนตัวจำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดต่อโจทก์จำเลยที่ 2 ให้การว่า นายบุญหยกเป็นฝ่ายขับรถโดยประมาทฝ่ายเดียวจำเลยที่ 2 ไม่มีผลประโยชน์ใด ๆ ร่วมกับจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ไม่เคยใช้หรือสั่งให้นายไพกระทำการเกี่ยวกับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ไม่มีนิติสัมพันธ์ใด ๆ กับจำเลยที่ 1 และนายไพศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้จำเลยที่ 2 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทไว้ว่า นายบุญหยกหรือนายไพเป็นฝ่ายขับรถโดยประมาทเลินเล่อ และจำเลยทั้งสองและนายไพมีนิติสัมพันธ์กันหรือไม่ ศาลชั้นต้นฟังว่า ที่รถยนต์ของจำเลยที่ 1กับรถยนต์ของนายบุญหยกชนกันนั้น เกิดจากนายไพขับรถของจำเลยที่ 1 โดยประมาทเลินเล่อฝ่ายเดียว โจทก์ไม่มีพยานยืนยันว่า จำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กัน ไม่มีเหตุที่จำเลยทั้งสองจะต้องรับผิดในผลแห่งละเมิดที่นายไพได้กระทำ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ว่าจำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กันโจทก์จ่ายเงินค่าซ่อมรถของนายบุญหยกไปแล้ว 21,294 บาท โจทก์ผู้รับช่วงสิทธิจากนายบุญหยกจึงมีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายจำเลยทั้งสองก็มิได้แก้อุทธรณ์ว่า ความจริงขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 2 ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ศาลอุทธรณ์ชอบที่จะวินิจฉัยชี้ขาดว่าจำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กันหรือไม่ ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาว่าจำเลยที่ 2 ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 โดยประมาทเลินเล่อชนรถยนต์ของนายบุญหยกและพิพากษาให้จำเลยที่ 2 ชดใช้ค่าซ่อมรถยนต์ของนายบุญหยกพร้อมกับดอกเบี้ยให้แก่โจทก์นั้นจึงเป็นการวินิจฉัยชี้ขาดนอกประเด็น ศาลฎีกาเห็นควรวินิจฉัยชี้ขาดคดีนี้ไปเสียเลยโดยไม่ส่งสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ แล้ววินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าโจทก์สืบไม่ได้ว่านายไพเป็นลูกจ้างของจำเลยทั้งสอง ศาลจะบังคับให้จำเลยทั้งสองหรือคนหนึ่งคนใดรับผิดต่อโจทก์ไม่ได้พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 ด้วย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(บุญส่ง คล้ายแก้ว-ปรีชา พานิชวงศ์-ปรานอม มหรรณพ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์หมายเลขทะเบียน2 ข-2581 ของนายบุญหยก จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของผู้ครอบครองรถยนต์หมายเลขทะเบียน ข.ก.13116 จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีผลประโยชน์ร่วมกับนายไพในการใช้รถยนต์คันดังกล่าวเป็นตัวการหรือนายจ้างของนายไพ ระหว่างอยู่ในกำหนดเวลาประกันภัย นายไพได้ขับรถยนต์คันดังกล่าวโดยทางการที่จ้างของจำเลยที่ 1 และที่ 2 โดยประมาทเลินเล่อชนกับรถยนต์หมายเลขทะเบียน 2 ข-2581 ที่นายบุญหยกขับมาเป็นเหตุให้รถยนต์หมายเลขทะเบียน 2 ข-2581 ของนายบุญหยกได้รับความเสียหาย โจทก์เสียค่าซ่อมไป 21,294 บาท จึงรับช่วงสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสองพร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การว่าจำเลยที่ 2 ยืมรถของจำเลยที่ 1 ไปใช้ในธุรกิจส่วนตัวจำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดต่อโจทก์จำเลยที่ 2 ให้การว่า นายบุญหยกเป็นฝ่ายขับรถโดยประมาทฝ่ายเดียวจำเลยที่ 2 ไม่มีผลประโยชน์ใด ๆ ร่วมกับจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ไม่เคยใช้หรือสั่งให้นายไพกระทำการเกี่ยวกับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ไม่มีนิติสัมพันธ์ใด ๆ กับจำเลยที่ 1 และนายไพศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้จำเลยที่ 2 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทไว้ว่า นายบุญหยกหรือนายไพเป็นฝ่ายขับรถโดยประมาทเลินเล่อ และจำเลยทั้งสองและนายไพมีนิติสัมพันธ์กันหรือไม่ ศาลชั้นต้นฟังว่า ที่รถยนต์ของจำเลยที่ 1กับรถยนต์ของนายบุญหยกชนกันนั้น เกิดจากนายไพขับรถของจำเลยที่ 1 โดยประมาทเลินเล่อฝ่ายเดียว โจทก์ไม่มีพยานยืนยันว่า จำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กัน ไม่มีเหตุที่จำเลยทั้งสองจะต้องรับผิดในผลแห่งละเมิดที่นายไพได้กระทำ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ว่าจำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กันโจทก์จ่ายเงินค่าซ่อมรถของนายบุญหยกไปแล้ว 21,294 บาท โจทก์ผู้รับช่วงสิทธิจากนายบุญหยกจึงมีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายจำเลยทั้งสองก็มิได้แก้อุทธรณ์ว่า ความจริงขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 2 ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ศาลอุทธรณ์ชอบที่จะวินิจฉัยชี้ขาดว่าจำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กันหรือไม่ ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาว่าจำเลยที่ 2 ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 โดยประมาทเลินเล่อชนรถยนต์ของนายบุญหยกและพิพากษาให้จำเลยที่ 2 ชดใช้ค่าซ่อมรถยนต์ของนายบุญหยกพร้อมกับดอกเบี้ยให้แก่โจทก์นั้นจึงเป็นการวินิจฉัยชี้ขาดนอกประเด็น ศาลฎีกาเห็นควรวินิจฉัยชี้ขาดคดีนี้ไปเสียเลยโดยไม่ส่งสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ แล้ววินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าโจทก์สืบไม่ได้ว่านายไพเป็นลูกจ้างของจำเลยทั้งสอง ศาลจะบังคับให้จำเลยทั้งสองหรือคนหนึ่งคนใดรับผิดต่อโจทก์ไม่ได้พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 ด้วย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 418/2527บริษัทพิพัทธ์ประกันภัย จำกัดโจทก์นายเสถียร พิมพ์เสน กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 425 ป.วิ.พ. ม. 183คดีนี้ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทว่า นายบุญหยกหรือนายไพเป็นฝ่ายขับรถโดยประมาทเลินเล่อ และจำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กันหรือไม่ แล้วฟังว่าเหตุที่รถยนต์ชนกันเกิดจากนายไพขับรถของจำเลยที่ 1 โดยประมาทเลินเล่อฝ่ายเดียว แต่จำเลยทั้งสองกันนายไพไม่มีนิติสัมพันธ์กันจึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ว่าจำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กันต้องรับผิดต่อโจทก์ จำเลยทั้งสองมิได้แก้อุทธรณ์ว่าความจริงขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 2ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ศาลอุทธรณ์ชอบที่วินิจฉัยชี้ขาดว่าจำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กันหรือไม่ การที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 ขับรถยนต์ของจำเลยที่1 โดยประมาทชนรถยนต์ของนายบุญหยกและพิพากษาให้จำเลยที่2 รับผิดต่อโจทก์นั้น เป็นการวินิจฉัยชี้ขาดนอกประเด็นโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์หมายเลขทะเบียน2 ข-2581 ของนายบุญหยก จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของผู้ครอบครองรถยนต์หมายเลขทะเบียน ข.ก.13116 จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีผลประโยชน์ร่วมกับนายไพในการใช้รถยนต์คันดังกล่าวเป็นตัวการหรือนายจ้างของนายไพ ระหว่างอยู่ในกำหนดเวลาประกันภัย นายไพได้ขับรถยนต์คันดังกล่าวโดยทางการที่จ้างของจำเลยที่ 1 และที่ 2 โดยประมาทเลินเล่อชนกับรถยนต์หมายเลขทะเบียน 2 ข-2581 ที่นายบุญหยกขับมาเป็นเหตุให้รถยนต์หมายเลขทะเบียน 2 ข-2581 ของนายบุญหยกได้รับความเสียหาย โจทก์เสียค่าซ่อมไป 21,294 บาท จึงรับช่วงสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสองพร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การว่าจำเลยที่ 2 ยืมรถของจำเลยที่ 1 ไปใช้ในธุรกิจส่วนตัวจำเลยที่ 1 จึงต้องรับผิดต่อโจทก์จำเลยที่ 2 ให้การว่า นายบุญหยกเป็นฝ่ายขับรถโดยประมาทฝ่ายเดียวจำเลยที่ 2 ไม่มีผลประโยชน์ใด ๆ ร่วมกับจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ไม่เคยใช้หรือสั่งให้นายไพกระทำการเกี่ยวกับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ไม่มีนิติสัมพันธ์ใด ๆ กับจำเลยที่ 1 และนายไพศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้จำเลยที่ 2 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ ศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทไว้ว่า นายบุญหยกหรือนายไพเป็นฝ่ายขับรถโดยประมาทเลินเล่อ และจำเลยทั้งสองและนายไพมีนิติสัมพันธ์กันหรือไม่ ศาลชั้นต้นฟังว่า ที่รถยนต์ของจำเลยที่ 1กับรถยนต์ของนายบุญหยกชนกันนั้น เกิดจากนายไพขับรถของจำเลยที่ 1 โดยประมาทเลินเล่อฝ่ายเดียว โจทก์ไม่มีพยานยืนยันว่า จำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กัน ไม่มีเหตุที่จำเลยทั้งสองจะต้องรับผิดในผลแห่งละเมิดที่นายไพได้กระทำ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ว่าจำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กันโจทก์จ่ายเงินค่าซ่อมรถของนายบุญหยกไปแล้ว 21,294 บาท โจทก์ผู้รับช่วงสิทธิจากนายบุญหยกจึงมีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายจำเลยทั้งสองก็มิได้แก้อุทธรณ์ว่า ความจริงขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 2 ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ศาลอุทธรณ์ชอบที่จะวินิจฉัยชี้ขาดว่าจำเลยทั้งสองกับนายไพมีนิติสัมพันธ์กันหรือไม่ ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาว่าจำเลยที่ 2 ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 โดยประมาทเลินเล่อชนรถยนต์ของนายบุญหยกและพิพากษาให้จำเลยที่ 2 ชดใช้ค่าซ่อมรถยนต์ของนายบุญหยกพร้อมกับดอกเบี้ยให้แก่โจทก์นั้นจึงเป็นการวินิจฉัยชี้ขาดนอกประเด็น ศาลฎีกาเห็นควรวินิจฉัยชี้ขาดคดีนี้ไปเสียเลยโดยไม่ส่งสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ แล้ววินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าโจทก์สืบไม่ได้ว่านายไพเป็นลูกจ้างของจำเลยทั้งสอง ศาลจะบังคับให้จำเลยทั้งสองหรือคนหนึ่งคนใดรับผิดต่อโจทก์ไม่ได้พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 ด้วย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(บุญส่ง คล้ายแก้ว-ปรีชา พานิชวงศ์-ปรานอม มหรรณพ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ