phoneee/thai-legal-corpus huggingface dataset:
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 58089หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยขอให้ศาลสั่งปล่อยชั่วคราวในระหว่างฎีกา โดยผู้ขอประกันขอใช้หลักทรัพย์เดิมเป็นหลักประกันหมายเหตุ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 วรรคสอง และ 365 การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียว แต่ผิดกฎหมายหลายบทให้ลงโทษบทหนัก ตามมาตรา 335วรรคสอง จำคุก 3 ปี และให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์เป็นเงิน13,000 บาท แก่ผู้เสียหายทั้งสองศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยยื่นคำร้องดังกล่าว โดยแถลงในคำร้องประกอบว่าจะยื่นฎีกาต่อไป (อันดับ 59,58)ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวทั้งในระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ โดยในชั้นอุทธรณ์ตีราคาประกัน90,000 บาท (อันดับ 3,44)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เป็นคดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง สมควรได้พิจารณาคำฟ้องฎีกาของจำเลยประกอบด้วย แต่จำเลยยังไม่ได้ยื่นฎีกา จึงไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวในชั้นนี้ ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2282/2533พนักงานอัยการจังหวัดตรังโจทก์นายอำสะ รายาจำเลยนายอำสะ รายา จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 106, ม. 107, ม. 108, ม. 218ความว่า จำเลยขอให้ศาลสั่งปล่อยชั่วคราวในระหว่างฎีกา โดยผู้ขอประกันขอใช้หลักทรัพย์เดิมเป็นหลักประกันหมายเหตุ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 วรรคสอง และ 365 การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียว แต่ผิดกฎหมายหลายบทให้ลงโทษบทหนัก ตามมาตรา 335วรรคสอง จำคุก 3 ปี และให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์เป็นเงิน13,000 บาท แก่ผู้เสียหายทั้งสองศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยยื่นคำร้องดังกล่าว โดยแถลงในคำร้องประกอบว่าจะยื่นฎีกาต่อไป (อันดับ 59,58)ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวทั้งในระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ โดยในชั้นอุทธรณ์ตีราคาประกัน90,000 บาท (อันดับ 3,44)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เป็นคดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง สมควรได้พิจารณาคำฟ้องฎีกาของจำเลยประกอบด้วย แต่จำเลยยังไม่ได้ยื่นฎีกา จึงไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวในชั้นนี้ ยกคำร้อง(ประคนธ์ พันธุ์วิชาติกุล-พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ-อุดม เฟื่องฟุ้ง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2282/2533พนักงานอัยการจังหวัดตรังโจทก์นายอำสะ รายาจำเลยนายอำสะ รายา จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 106, ม. 107, ม. 108, ม. 218ความว่า จำเลยขอให้ศาลสั่งปล่อยชั่วคราวในระหว่างฎีกา โดยผู้ขอประกันขอใช้หลักทรัพย์เดิมเป็นหลักประกันหมายเหตุ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 วรรคสอง และ 365 การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียว แต่ผิดกฎหมายหลายบทให้ลงโทษบทหนัก ตามมาตรา 335วรรคสอง จำคุก 3 ปี และให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์เป็นเงิน13,000 บาท แก่ผู้เสียหายทั้งสองศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยยื่นคำร้องดังกล่าว โดยแถลงในคำร้องประกอบว่าจะยื่นฎีกาต่อไป (อันดับ 59,58)ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวทั้งในระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ โดยในชั้นอุทธรณ์ตีราคาประกัน90,000 บาท (อันดับ 3,44)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เป็นคดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง สมควรได้พิจารณาคำฟ้องฎีกาของจำเลยประกอบด้วย แต่จำเลยยังไม่ได้ยื่นฎีกา จึงไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวในชั้นนี้ ยกคำร้อง(ประคนธ์ พันธุ์วิชาติกุล-พัลลภ พิสิษฐ์สังฆการ-อุดม เฟื่องฟุ้ง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมฉบับที่ ๔๗๓๓ (พ.ศ. ๒๕๕๘)ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมพ.ศ. ๒๕๑๑ เรื่องกำหนดมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมน้ำยางข้น การหาความเป็นด่าง อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๕ แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมพ.ศ. ๒๕๑๑รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมออกประกาศกำหนดมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมน้ำยางข้น การหาความเป็นด่างมาตรฐานเลขที่ มอก. 2633 2558 ไว้ดังมีรายละเอียดต่อท้ายประกาศนี้ ทั้งนี้ ให้มีผลตั้งแต่วันที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป[๑]ประกาศณ วันที่ ๒๒ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๘อรรชกา สีบุญเรืองรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม[เอกสารแนบท้าย]๑. มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมน้ำยางข้น การหาความเป็นด่าง (มอก. 2633 - 2558) (ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)ปริยานุช/พิมพ์๑๘ พฤศจิกายน๒๕๕๘นุสรา/ตรวจ๑๘ พฤศจิกายน๒๕๕๘[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๓๒/ตอนพิเศษ ๒๙๖ ง/หน้า ๒/๑๖ พฤศจิกายน ๒๕๕๘
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 538/2540หลักกฎหมาย: แม้การที่จำเลยที่ 1 ในฐานะผู้จัดการมรดกอยู่ในฐานะครอบครองทรัพย์มรดกคือที่ดินพิพาทซึ่งเป็นที่ดินมีโฉนดแทนทายาทได้จดทะเบียนโอนที่ดินพิพาทเปลี่ยนแปลงฐานะผู้จัดการมรดกเป็นฐานะส่วนตัวแต่เพียงผู้เดียว จำเลยที่ 1 ยังคงไม่ได้สิทธิในส่วนมรดกของโจทก์ทั้งสองก็ตาม แต่เมื่อปรากฎว่าจำเลยที่ 1 โอนขายทรัพย์มรดกพิพาทนี้ให้แก่จำเลยที่ 2 โดยมีค่าตอบแทน และจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกได้จดทะเบียนรับโอนสิทธิมาโดยสุจริต กรณีย่อมต้องด้วยข้อยกเว้นตามป.พ.พ.มาตรา 1300 ซึ่งคุ้มครองเป็นพิเศษ สิทธิของจำเลยที่ 2 ผู้รับโอนจึงดีกว่าจำเลยที่ 1 ผู้โอน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 538/2540นางทุ่ม เกศสุวรรณ กับพวกโจทก์นางทิ้ง ยานะวิมุติโดยนายดาบตำรวจอิทธิพลยานะวิมุติ ผู้เข้าเป็นคู่ความแทน กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 1300, ม. 1711แม้การที่จำเลยที่ 1 ในฐานะผู้จัดการมรดกอยู่ในฐานะครอบครองทรัพย์มรดกคือที่ดินพิพาทซึ่งเป็นที่ดินมีโฉนดแทนทายาทได้จดทะเบียนโอนที่ดินพิพาทเปลี่ยนแปลงฐานะผู้จัดการมรดกเป็นฐานะส่วนตัวแต่เพียงผู้เดียว จำเลยที่ 1 ยังคงไม่ได้สิทธิในส่วนมรดกของโจทก์ทั้งสองก็ตาม แต่เมื่อปรากฎว่าจำเลยที่ 1 โอนขายทรัพย์มรดกพิพาทนี้ให้แก่จำเลยที่ 2 โดยมีค่าตอบแทน และจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกได้จดทะเบียนรับโอนสิทธิมาโดยสุจริต กรณีย่อมต้องด้วยข้อยกเว้นตามป.พ.พ.มาตรา 1300 ซึ่งคุ้มครองเป็นพิเศษ สิทธิของจำเลยที่ 2 ผู้รับโอนจึงดีกว่าจำเลยที่ 1 ผู้โอน(วินัย วิมลเศรษฐ-จิระ บุญพจนสุนทร-ชูชาติ ศรีแสง)ศาลจังหวัดสงขลา - นางมัณทรี สมบัติสถาพรกุลศาลอุทธรณ์ภาค ๓ - นายประสพสุข บุญเดชแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 538/2540นางทุ่ม เกศสุวรรณ กับพวกโจทก์นางทิ้ง ยานะวิมุติโดยนายดาบตำรวจอิทธิพลยานะวิมุติ ผู้เข้าเป็นคู่ความแทน กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 1300, ม. 1711แม้การที่จำเลยที่ 1 ในฐานะผู้จัดการมรดกอยู่ในฐานะครอบครองทรัพย์มรดกคือที่ดินพิพาทซึ่งเป็นที่ดินมีโฉนดแทนทายาทได้จดทะเบียนโอนที่ดินพิพาทเปลี่ยนแปลงฐานะผู้จัดการมรดกเป็นฐานะส่วนตัวแต่เพียงผู้เดียว จำเลยที่ 1 ยังคงไม่ได้สิทธิในส่วนมรดกของโจทก์ทั้งสองก็ตาม แต่เมื่อปรากฎว่าจำเลยที่ 1 โอนขายทรัพย์มรดกพิพาทนี้ให้แก่จำเลยที่ 2 โดยมีค่าตอบแทน และจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกได้จดทะเบียนรับโอนสิทธิมาโดยสุจริต กรณีย่อมต้องด้วยข้อยกเว้นตามป.พ.พ.มาตรา 1300 ซึ่งคุ้มครองเป็นพิเศษ สิทธิของจำเลยที่ 2 ผู้รับโอนจึงดีกว่าจำเลยที่ 1 ผู้โอน(วินัย วิมลเศรษฐ-จิระ บุญพจนสุนทร-ชูชาติ ศรีแสง)ศาลจังหวัดสงขลา - นางมัณทรี สมบัติสถาพรกุลศาลอุทธรณ์ภาค ๓ - นายประสพสุข บุญเดชแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4707/2536หลักกฎหมาย: จำเลยขับรถชนรถของ พ.ซึ่งได้เอาประกันภัยไว้กับโจทก์ได้รับความเสียหาย และ พ.ได้นำรถไปซ่อมและชำระค่าซ่อมเรียบร้อยแล้ว เมื่อโจทก์ขอต่อรองและชดใช้ค่าเสียหายเป็นค่าสินไหมทดแทนที่น้อยกว่าความเป็นจริงให้แก่ พ.ไปแล้ว โจทก์ย่อมเข้ารับช่วงสิทธิของ พ.เรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยได้ จำเลยฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะผู้ขับรถที่เอาประกันภัยไม่มีใบอนุญาตขับขี่ สัญญาประกันภัยไม่คุ้มครองตามกรมธรรม์ประกันภัยข้อ 3.9.2 ย่อมไม่เกิดสิทธิที่โจทก์จะรับช่วงสิทธิได้ตามกฎหมาย โดยจำเลยมิได้ให้การต่อสู้ไว้ จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4707/2536บริษัทนิวซีแลนด์ประกันภัยโจทก์(ประเทศไทย)จำกัดสำนักงานพลังงานแห่งชาติ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 877, ม. 880 ป.วิ.พ. ม. 249จำเลยขับรถชนรถของ พ.ซึ่งได้เอาประกันภัยไว้กับโจทก์ได้รับความเสียหาย และ พ.ได้นำรถไปซ่อมและชำระค่าซ่อมเรียบร้อยแล้ว เมื่อโจทก์ขอต่อรองและชดใช้ค่าเสียหายเป็นค่าสินไหมทดแทนที่น้อยกว่าความเป็นจริงให้แก่ พ.ไปแล้ว โจทก์ย่อมเข้ารับช่วงสิทธิของ พ.เรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยได้ จำเลยฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะผู้ขับรถที่เอาประกันภัยไม่มีใบอนุญาตขับขี่ สัญญาประกันภัยไม่คุ้มครองตามกรมธรรม์ประกันภัยข้อ 3.9.2 ย่อมไม่เกิดสิทธิที่โจทก์จะรับช่วงสิทธิได้ตามกฎหมาย โดยจำเลยมิได้ให้การต่อสู้ไว้ จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย(บุญธรรม อยู่พุก-เริงธรรม ลัดพลี-สังเวียน รัตนมุง)ศาลแพ่ง - นายสุรวิทย์ หิรัญคำศาลอุทธรณ์ - นายปรีชา บูรณะไทยแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4707/2536บริษัทนิวซีแลนด์ประกันภัยโจทก์(ประเทศไทย)จำกัดสำนักงานพลังงานแห่งชาติ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 877, ม. 880 ป.วิ.พ. ม. 249จำเลยขับรถชนรถของ พ.ซึ่งได้เอาประกันภัยไว้กับโจทก์ได้รับความเสียหาย และ พ.ได้นำรถไปซ่อมและชำระค่าซ่อมเรียบร้อยแล้ว เมื่อโจทก์ขอต่อรองและชดใช้ค่าเสียหายเป็นค่าสินไหมทดแทนที่น้อยกว่าความเป็นจริงให้แก่ พ.ไปแล้ว โจทก์ย่อมเข้ารับช่วงสิทธิของ พ.เรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยได้ จำเลยฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะผู้ขับรถที่เอาประกันภัยไม่มีใบอนุญาตขับขี่ สัญญาประกันภัยไม่คุ้มครองตามกรมธรรม์ประกันภัยข้อ 3.9.2 ย่อมไม่เกิดสิทธิที่โจทก์จะรับช่วงสิทธิได้ตามกฎหมาย โดยจำเลยมิได้ให้การต่อสู้ไว้ จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย(บุญธรรม อยู่พุก-เริงธรรม ลัดพลี-สังเวียน รัตนมุง)ศาลแพ่ง - นายสุรวิทย์ หิรัญคำศาลอุทธรณ์ - นายปรีชา บูรณะไทยแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำสั่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยคำสั่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยที่ ๑/๒๕๕๘เรื่องการไม่อนุญาตให้คนต่างด้าวบางจำพวกเข้ามาในราชอาณาจักร ด้วยปรากฏว่ามีคนต่างด้าวบางจำพวกซึ่งได้รับอนุญาตให้เดินทางเข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราวและอยู่เกินกำหนดระยะเวลาที่ได้รับอนุญาต ซึ่งส่งผลกระทบต่อความสงบเรียบร้อยและความปลอดภัยของประชาชนรวมทั้งความมั่นคงแห่งราชอาณาจักรนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยเห็นว่าเพื่อประโยชน์แก่ประเทศและเพื่อความสงบเรียบร้อยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๖ แห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. ๒๕๒๒ จึงมีคำสั่งไม่อนุญาตให้คนต่างด้าวบางจำพวกเข้ามาในราชอาณาจักรตามเงื่อนไขและระยะเวลาดังต่อไปนี้๑.กรณีคนต่างด้าวเข้ามอบตัว๑.๑คนต่างด้าวซึ่งอยู่ในราชอาณาจักรนับแต่วันสิ้นสุดการอนุญาตเกินกว่า ๙๐ วัน ห้ามมิให้เข้ามาในราชอาณาจักรเป็นระยะเวลา๑ ปี นับตั้งแต่วันที่คนต่างด้าวเดินทางออกนอกราชอาณาจักร๑.๒คนต่างด้าวซึ่งอยู่ในราชอาณาจักรนับแต่วันสิ้นสุดการอนุญาตเกินกว่า ๑ ปีห้ามมิให้เข้ามาในราชอาณาจักรเป็นระยะเวลา ๓ ปีนับตั้งแต่วันที่คนต่างด้าวเดินทางออกนอกราชอาณาจักร๑.๓คนต่างด้าวซึ่งอยู่ในราชอาณาจักรนับแต่วันสิ้นสุดการอนุญาตเกินกว่า ๓ ปีห้ามมิให้เข้ามาในราชอาณาจักรเป็นระยะเวลา ๕ ปีนับตั้งแต่วันที่คนต่างด้าวเดินทางออกนอกราชอาณาจักร๑.๔คนต่างด้าวซึ่งอยู่ในราชอาณาจักรนับแต่วันสิ้นสุดการอนุญาตเกินกว่า ๕ ปีห้ามมิให้เข้ามาในราชอาณาจักรเป็นระยะเวลา ๑๐ ปี นับตั้งแต่วันที่คนต่างด้าวเดินทางออกนอกราชอาณาจักร๒.กรณีคนต่างด้าวถูกจับกุมดำเนินคดี๒.๑คนต่างด้าวซึ่งอยู่ในราชอาณาจักรนับแต่วันสิ้นสุดการอนุญาตไม่เกิน ๑ ปีห้ามมิให้เข้ามาในราชอาณาจักรเป็นระยะเวลา ๕ ปีนับตั้งแต่วันที่คนต่างด้าวเดินทางออกนอกราชอาณาจักร๒.๒คนต่างด้าวซึ่งอยู่ในราชอาณาจักรนับแต่วันสิ้นสุดการอนุญาตเกินกว่า ๑ ปีห้ามมิให้เข้ามาในราชอาณาจักรเป็นระยะเวลา ๑๐ ปีนับตั้งแต่วันที่คนต่างด้าวเดินทางออกนอกราชอาณาจักร๓.คำสั่งนี้ไม่ใช้บังคับในกรณีดังต่อไปนี้(๑)คนต่างด้าวซึ่งเดินทางออกนอกราชอาณาจักรก่อนที่จะมีอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์(๒)คนต่างด้าวซึ่งเดินทางออกนอกราชอาณาจักรก่อนวันที่คำสั่งนี้มีผลใช้บังคับทั้งนี้คำสั่งนี้ให้มีผลบังคับใช้เมื่อพ้นกำหนดเก้าสิบวันนับจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษา[๑]สั่ง ณ วันที่ ๒๗พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๘พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชานายกรัฐมนตรีพลเอก อนุพงษ์ เผ่าจินดารัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยปริยานุช/จัดทำ๒๙ ธันวาคม๒๕๕๘วริญา/ตรวจ๔ มกราคม ๒๕๕๙[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๓๒/ตอนพิเศษ ๓๓๕ ง/หน้า ๔๒/๒๑ ธันวาคม ๒๕๕๘
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7559/2543หลักกฎหมาย: จำเลยมิได้เป็นผู้ทำสัญญารับขนสินค้าพิพาทกับบุคคลภายนอกแทนตัวการ แต่เป็นกรณีที่ผู้ขนส่งซึ่งเป็นตัวการเป็นผู้ทำสัญญารับขนสินค้าพิพาทกับผู้ส่งโดยเป็นผู้ออกใบตราส่งในฐานะเป็นผู้ขนส่งเองโดยตรง จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดตามสัญญารับขนสินค้าพิพาทในฐานะตัวแทนของผู้ขนส่งซึ่งเป็นตัวการที่อยู่ต่างประเทศและมีภูมิลำเนาในต่างประเทศ ตาม ป.พ.พ.มาตรา 824 จำเลยส่งมอบสินค้าพิพาทให้แก่ผู้ซื้อโดยไม่ได้มีการเวนคืนใบตราส่งเป็นการทำการตามคำสั่งของผู้ขนส่งซึ่งเป็นตัวการภายในขอบอำนาจแห่งฐานตัวแทนจำเลยในฐานะส่วนตัวจึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7559/2543ธนาคารกรุงเทพ จำกัด (มหาชน)โจทก์บริษัทฟอร์โมซา คอนเทนเนอร์ไลน์ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 820, ม. 824จำเลยมิได้เป็นผู้ทำสัญญารับขนสินค้าพิพาทกับบุคคลภายนอกแทนตัวการ แต่เป็นกรณีที่ผู้ขนส่งซึ่งเป็นตัวการเป็นผู้ทำสัญญารับขนสินค้าพิพาทกับผู้ส่งโดยเป็นผู้ออกใบตราส่งในฐานะเป็นผู้ขนส่งเองโดยตรง จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดตามสัญญารับขนสินค้าพิพาทในฐานะตัวแทนของผู้ขนส่งซึ่งเป็นตัวการที่อยู่ต่างประเทศและมีภูมิลำเนาในต่างประเทศ ตาม ป.พ.พ.มาตรา 824 จำเลยส่งมอบสินค้าพิพาทให้แก่ผู้ซื้อโดยไม่ได้มีการเวนคืนใบตราส่งเป็นการทำการตามคำสั่งของผู้ขนส่งซึ่งเป็นตัวการภายในขอบอำนาจแห่งฐานตัวแทนจำเลยในฐานะส่วนตัวจึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์(ประชา ประสงค์จรรยา-ทวีชัย เจริญบัณฑิต-ยินดี วัชรพงศ์ ต่อสุวรรณ)ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ - นายจักรกฤษณ์ เจนเจษฎาศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7559/2543ธนาคารกรุงเทพ จำกัด (มหาชน)โจทก์บริษัทฟอร์โมซา คอนเทนเนอร์ไลน์ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 820, ม. 824จำเลยมิได้เป็นผู้ทำสัญญารับขนสินค้าพิพาทกับบุคคลภายนอกแทนตัวการ แต่เป็นกรณีที่ผู้ขนส่งซึ่งเป็นตัวการเป็นผู้ทำสัญญารับขนสินค้าพิพาทกับผู้ส่งโดยเป็นผู้ออกใบตราส่งในฐานะเป็นผู้ขนส่งเองโดยตรง จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดตามสัญญารับขนสินค้าพิพาทในฐานะตัวแทนของผู้ขนส่งซึ่งเป็นตัวการที่อยู่ต่างประเทศและมีภูมิลำเนาในต่างประเทศ ตาม ป.พ.พ.มาตรา 824 จำเลยส่งมอบสินค้าพิพาทให้แก่ผู้ซื้อโดยไม่ได้มีการเวนคืนใบตราส่งเป็นการทำการตามคำสั่งของผู้ขนส่งซึ่งเป็นตัวการภายในขอบอำนาจแห่งฐานตัวแทนจำเลยในฐานะส่วนตัวจึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์(ประชา ประสงค์จรรยา-ทวีชัย เจริญบัณฑิต-ยินดี วัชรพงศ์ ต่อสุวรรณ)ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ - นายจักรกฤษณ์ เจนเจษฎาศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ระเบียบกรมสรรพสามิตระเบียบกรมสรรพสามิตว่าด้วยวิธีการคำนวณปริมาณน้ำมันและผลิตภัณฑ์น้ำมันโดยใช้มาตรวัดและเครื่องทดสอบ(ฉบับที่๒) พ.ศ. ๒๕๕๓[๑] เพื่อประโยชน์ในการจัดเก็บภาษีสรรพสามิตอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๒๒ (๑) แห่งพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. ๒๕๒๗อธิบดีกรมสรรพสามิตจึงออกระเบียบวิธีการคำนวณปริมาณน้ำมันและผลิตภัณฑ์น้ำมันโดยใช้มาตรวัดและเครื่องทดสอบไว้ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบกรมสรรพสามิตว่าด้วยวิธีการคำนวณปริมาณน้ำมันและผลิตภัณฑ์น้ำมัน โดยใช้มาตรวัดและเครื่องทดสอบ(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๓ข้อ ๒ ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศเป็นต้นไปข้อ ๓ ให้ยกเลิกความในข้อ ๑๓แห่งระเบียบกรมสรรพสามิต ว่าด้วยวิธีการคำนวณปริมาณน้ำมันและผลิตภัณฑ์น้ำมันโดยใช้มาตรวัดและเครื่องทดสอบ พ.ศ. ๒๕๔๕ ลงวันที่ ๓๐ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๕และให้ใช้ความต่อไปนี้แทนข้อ ๑๓ วิธีการใช้มาตรวัด เครื่องทดสอบและอุปกรณ์อื่นที่เกี่ยวข้องที่ได้รับอนุญาตจากกรมสรรพสามิตแล้ว ให้ปฏิบัติดังนี้๑๓.๑ให้เจ้าพนักงานสรรพสามิตผู้ควบคุมโรงอุตสาหกรรมผนึกตรากรมสรรพสามิตที่มาตรวัดและที่แผงควบคุมเครื่องคอมพิวเตอร์ในห้องปฏิบัติการ๑๓.๒ กรณีมาตรวัดน้ำมันและผลิตภัณฑ์ที่มีการรับ-จ่ายทางท่อ และทางเรือให้เจ้าพนักงานสรรพสามิตผู้ควบคุมโรงอุตสาหกรรมและบริษัทผู้แทนผู้ประกอบอุตสาหกรรมตามข้อ ๘ ทดสอบหาค่าความคลาดเคลื่อนของมาตรวัด(Meter Factor) ทุก ๆ ๔ เดือนในกรณีข้อ ๙.๒ ให้ผู้ประกอบอุตสาหกรรมทำการทดสอบค่าความคลาดเคลื่อนของระบบมาตรวัดประกอบด้วย Pressure Transmitter, TemperatureTransmitter, Flow Computer,Density meter และอุปกรณ์อื่น ๆที่อยู่ในระบบมาตรวัดทุก ๆ ๔ เดือน๑๓.๓กรณีมาตรวัดน้ำมันและผลิตภัณฑ์น้ำมันที่มีการจ่ายทางรถยนต์ให้เจ้าพนักงานสรรพสามิตผู้ควบคุมโรงอุตสาหกรรมและบริษัทผู้แทนผู้ประกอบอุตสาหกรรมตามข้อ ๘ ทดสอบหาค่าความคลาดเคลื่อนของมาตรวัด(Meter Factor) ทุก ๆ ๖ เดือน๑๓.๔ผู้ประกอบอุตสาหกรรมจะต้องแจ้งให้เจ้าพนักงานสรรพสามิตผู้ควบคุมโรงอุตสาหกรรมทราบทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลง ซ่อมแซมหรือปรับแต่งมาตรวัดเครื่องทดสอบ และอุปกรณ์อื่นที่เกี่ยวข้องเพื่อทำลายผนึกตรากรมสรรพสามิตออกและเมื่อดำเนินการเสร็จแล้วให้แจ้งกรมสรรพสามิตเพื่อทำการตรวจสอบมาตรวัดเครื่องทดสอบ และอุปกรณ์อื่นที่เกี่ยวข้องตามวิธีการข้อ ๙ โดยคณะกรรมการตามข้อ ๗และข้อ ๘ โดยอนุโลม๑๓.๕ให้เจ้าพนักงานสรรพสามิตผู้ควบคุมโรงอุตสาหกรรมรายงานผลการทดสอบมาตรวัดตามข้อ ๑๓.๒และข้อ ๑๓.๓ ให้กรมสรรพสามิตทราบทุกครั้งและหากปรากฏว่าจากผลการทดสอบไม่ได้ผลตามข้อ ๙.๑ และหรือข้อ ๙.๒ให้ระงับการใช้มาตรวัดแล้วรายงานให้กรมสรรพสามิตทราบโดยด่วนประกาศณ วันที่ ๒๙ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๓อารีพงศ์ภู่ชอุ่มอธิบดีกรมสรรพสามิตปริยานุช/ผู้จัดทำ๑๕กันยายน ๒๕๕๓นันท์นภัสร์/ตรวจ๑๕กันยายน ๒๕๕๓[๑]ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๗/ตอนพิเศษ ๑๐๖ ง/หน้า ๗/๓ กันยายน ๒๕๕๓
กฎกระทรวงกำหนดแบบบัตรประจำตัวพนักงานเจ้าหน้าที่ตามกฎหมายว่าด้วยมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมพ.ศ. ๒๕๕๑ อาศัยอำนาจตามความในมาตรา๔๕ วรรคหนึ่ง และมาตรา ๕๘ แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ. ๒๕๑๑ อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๓ มาตรา ๔๑ และมาตรา ๔๓ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้ข้อ ๑[๑] กฎกระทรวงนี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหกสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปข้อ ๒ ให้ยกเลิกกฎกระทรวง ฉบับที่ ๔ (พ.ศ. ๒๕๑๕)ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ. ๒๕๑๑ข้อ ๓ บัตรประจำตัวพนักงานเจ้าหน้าที่ให้เป็นไปตามแบบท้ายกฎกระทรวงนี้ข้อ ๔ ให้ปลัดกระทรวงอุตสาหกรรมเป็นผู้ออกบัตรประจำตัวพนักงานเจ้าหน้าที่ข้อ ๕รูปถ่ายที่ติดบัตรประจำตัวพนักงานเจ้าหน้าที่ให้ใช้รูปถ่ายที่ถ่ายไม่เกินหกเดือนก่อนวันยื่นคำขอมีบัตรประจำตัวพนักงานเจ้าหน้าที่ขนาด ๒.๕ x๓.๐ เซนติเมตร ครึ่งตัว หน้าตรง ไม่สวมหมวกและแว่นตาสีเข้มข้อ ๖บัตรประจำตัวพนักงานเจ้าหน้าที่ให้ใช้ได้ตามระยะเวลาที่กำหนดไว้ในบัตรแต่ต้องไม่เกินหกปีนับแต่วันออกบัตรข้อ ๗บัตรประจำตัวพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ออกตามความในกฎกระทรวง ฉบับที่ ๔ (พ.ศ.๒๕๑๕) ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ. ๒๕๑๑ให้ใช้ได้ต่อไปจนกว่าจะหมดอายุหรือจนกว่าจะออกบัตรใหม่ตามกฎกระทรวงนี้ให้ไว้ณ วันที่ ๑๐ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๑สุวิทย์ คุณกิตติรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม[เอกสารแนบท้าย]๑.แบบบัตรประจำตัวพนักงานเจ้าหน้าที่ ท้ายกฎกระทรวงกำหนดแบบบัตรประจำตัวพนักงานเจ้าหน้าที่ตามกฎหมายว่าด้วยมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมพ.ศ. ๒๕๕๑(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๕แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ. ๒๕๑๑ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม (ฉบับที่ ๖) พ.ศ.๒๕๔๘ ได้บัญญัติให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมมีอำนาจประกาศให้ส่วนราชการ องค์การของรัฐ รัฐวิสาหกิจ หน่วยงานของรัฐหรือหน่วยงานอื่นเป็นผู้ตรวจสอบการทำผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมหรือเป็นผู้ตรวจสอบผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมเป็นเหตุให้พนักงานเจ้าหน้าที่อาจประกอบด้วยเจ้าหน้าที่จากหลายหน่วยงานทั้งภาครัฐและภาคเอกชนประกอบกับมาตรา ๔๕ วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ.๒๕๑๑ บัญญัติให้พนักงานเจ้าหน้าที่ต้องมีบัตรประจำตัวพนักงานเจ้าหน้าที่ตามแบบที่กำหนดในกฎกระทรวงสมควรปรับปรุงแบบบัตรประจำตัวพนักงานเจ้าหน้าที่ให้มีความเหมาะสมและสอดคล้องกับบทบัญญัติดังกล่าวยิ่งขึ้น จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้วิภา/ปรับปรุง๑๖ กรกฎาคม ๒๕๖๓อรญา/ตรวจ๒๓ กรกฎาคม ๒๕๖๓[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๕/ตอนที่ ๘๘ ก/หน้า ๖/๒๕ กรกฎาคม ๒๕๕๑
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2598/2541หลักกฎหมาย: ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ12 มิได้มีบทบัญญัติว่า ลูกจ้างจะต้องมีอาการป่วยจนไม่สามารถทำงานได้จึงมีสิทธิลาป่วยได้ การที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างป่วยจริงแล้วยื่นใบลาป่วย จึงมิใช่เป็นการลาป่วยเท็จ และเมื่อเป็นสิทธิของโจทก์ที่จะลาได้ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 12 จำเลยจึงจ่ายค่าจ้างในวันลาดังกล่าวแก่โจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2598/2541นางสาวกุลนิภา กลักทองคำโจทก์บริษัทไก่สดเซนทาโก จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม. 12, ม. 29, ม. 30ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ12 มิได้มีบทบัญญัติว่า ลูกจ้างจะต้องมีอาการป่วยจนไม่สามารถทำงานได้จึงมีสิทธิลาป่วยได้ การที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างป่วยจริงแล้วยื่นใบลาป่วย จึงมิใช่เป็นการลาป่วยเท็จ และเมื่อเป็นสิทธิของโจทก์ที่จะลาได้ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 12 จำเลยจึงจ่ายค่าจ้างในวันลาดังกล่าวแก่โจทก์(อร่าม หุตางกูร-พรชัย สมรรถเวช-กมล เพียรพิทักษ์)ศาลแรงงานกลาง - นางสาวสุวรรณา มีนะโยธินศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2598/2541นางสาวกุลนิภา กลักทองคำโจทก์บริษัทไก่สดเซนทาโก จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม. 12, ม. 29, ม. 30ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ12 มิได้มีบทบัญญัติว่า ลูกจ้างจะต้องมีอาการป่วยจนไม่สามารถทำงานได้จึงมีสิทธิลาป่วยได้ การที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างป่วยจริงแล้วยื่นใบลาป่วย จึงมิใช่เป็นการลาป่วยเท็จ และเมื่อเป็นสิทธิของโจทก์ที่จะลาได้ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 12 จำเลยจึงจ่ายค่าจ้างในวันลาดังกล่าวแก่โจทก์(อร่าม หุตางกูร-พรชัย สมรรถเวช-กมล เพียรพิทักษ์)ศาลแรงงานกลาง - นางสาวสุวรรณา มีนะโยธินศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 64372หลักกฎหมาย: เมื่อโจทก์ยื่นฎีกาพร้อมกับคำร้องขอให้ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ที่พิจารณาคดีรับรองให้ฎีกาภายในกำหนดเวลาฎีกาแล้ว แม้ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์จะไม่อนุญาต ศาลชั้นต้นก็ต้องตรวจฎีกาว่าควรจะส่งไปศาลฎีกาหรือไม่ การที่โจทก์มาร้องขอให้ตรวจรับฎีกาภายหลังไม่ทำให้ฎีกาที่โจทก์ยื่นไว้ถูกต้องแล้วเสียไป ศาลชั้นต้นยังมีหน้าที่ต้องตรวจฎีกาโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 223 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 446/2503นายจาบาร์ซิงห์โจทก์นายรามอาคารซิงห์ กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 223เมื่อโจทก์ยื่นฎีกาพร้อมกับคำร้องขอให้ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ที่พิจารณาคดีรับรองให้ฎีกาภายในกำหนดเวลาฎีกาแล้ว แม้ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์จะไม่อนุญาต ศาลชั้นต้นก็ต้องตรวจฎีกาว่าควรจะส่งไปศาลฎีกาหรือไม่ การที่โจทก์มาร้องขอให้ตรวจรับฎีกาภายหลังไม่ทำให้ฎีกาที่โจทก์ยื่นไว้ถูกต้องแล้วเสียไป ศาลชั้นต้นยังมีหน้าที่ต้องตรวจฎีกาโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 223(อรรถ ไพศาลศรุดี-ชวน สิงหลกะ-โพยม เลขยานนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 446/2503นายจาบาร์ซิงห์โจทก์นายรามอาคารซิงห์ กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 223เมื่อโจทก์ยื่นฎีกาพร้อมกับคำร้องขอให้ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ที่พิจารณาคดีรับรองให้ฎีกาภายในกำหนดเวลาฎีกาแล้ว แม้ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์จะไม่อนุญาต ศาลชั้นต้นก็ต้องตรวจฎีกาว่าควรจะส่งไปศาลฎีกาหรือไม่ การที่โจทก์มาร้องขอให้ตรวจรับฎีกาภายหลังไม่ทำให้ฎีกาที่โจทก์ยื่นไว้ถูกต้องแล้วเสียไป ศาลชั้นต้นยังมีหน้าที่ต้องตรวจฎีกาโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 223(อรรถ ไพศาลศรุดี-ชวน สิงหลกะ-โพยม เลขยานนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศคณะกรรมการกํากับตลาดทุน ที่ ทจ. 57/2561 เรื่อง หลักเกณฑ์ เงื่อนไข และวิธีการรายงานการเปิดเผยข้อมูล เกี่ยวกับฐานะการเงินและผลการดําเนินงานของ บริษัทต่างประเทศที่ออกและเสนอขายหุ้น (ฉบับที่ 2) อาศัยอํานาจตามความในมาตรา 16/6 แห่งพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ พ.ศ. 2535 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2551 และมาตรา 56 แห่งพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ พ.ศ. 2535 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2559 คณะกรรมการกํากับตลาดทุนออกประกาศไว้ดังต่อไปนี้ข้อ 1 ให้ยกเลิกความในข้อ 24 และข้อ 25 แห่งประกาศคณะกรรมการกํากับตลาดทุน ที่ ทจ. 17/2558 เรื่อง หลักเกณฑ์ เงื่อนไข และวิธีการรายงานการเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับฐานะการเงินและผลการดําเนินงานของบริษัทต่างประเทศที่ออกและเสนอขายหุ้น ลงวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2558 และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน "ข้อ 24 ผู้สอบบัญชีที่ลงลายมือชื่อเพื่อแสดงความเห็นในการสอบบัญชีของบริษัทต่างประเทศ ต้องมีลักษณะใดลักษณะหนึ่งดังต่อไปนี้ (1) ผู้สอบบัญชีที่อยู่ในบัญชีที่สํานักงานให้ความเห็นชอบตามประกาศสํานักงานคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ว่าด้วยการให้ความเห็นชอบผู้สอบบัญชีในตลาดทุน (2) ผู้สอบบัญชีต่างประเทศที่อยู่ในบัญชีที่สํานักงานให้ความเห็นชอบตามประกาศสํานักงานคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ว่าด้วยการให้ความเห็นชอบผู้สอบบัญชีต่างประเทศโดยต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ในข้อ 25 ด้วย ข้อ 25 ผู้สอบบัญชีตามข้อ 24(2) จะลงลายมือชื่อเพื่อแสดงความเห็นในการสอบบัญชีของบริษัทต่างประเทศได้ ต่อเมื่อไม่มีเหตุอันควรสงสัยว่าหน่วยงานที่กํากับดูแลผู้สอบบัญชีดังกล่าวตามกฎหมายต่างประเทศ จะไม่สามารถให้ความช่วยเหลือแก่สํานักงานในการตรวจสอบหรือให้ข้อมูลเกี่ยวกับการฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อกําหนดของกฎหมายว่าด้วยหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์และหลักเกณฑ์ที่ออกตามกฎหมายดังกล่าว ในเรื่องเกี่ยวกับการสอบบัญชีของผู้สอบบัญชีนั้น เว้นแต่เป็นการลงลายมือชื่อเพื่อแสดงความเห็นในการสอบบัญชีของบริษัทต่างประเทศที่มีหุ้นเป็นหลักทรัพย์ซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์ต่างประเทศตามข้อ 4(2) หรือ (3) (ก) ซึ่งตลาดหลักทรัพย์ดังกล่าวตั้งอยู่ในประเทศที่มีชื่ออยู่ในรายชื่อประเทศที่สํานักงานยอมรับ" ข้อ 2 ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 เป็นต้นไป ประกาศ ณ วันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2561 (นายรพี สุจริตกุล) เลขาธิการ สํานักงานคณะกรรมการกํากับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ ประธานกรรมการ คณะกรรมการกํากับตลาดทุน