คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3147/2525หลักกฎหมาย: การที่นายจ้างกับลูกจ้างทำข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างตามข้อเรียกร้องของลูกจ้างกำหนดอัตราค่าจ้างในกรณีนายจ้างไม่มีงานให้ทำต่ำกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ ไม่เป็นการขัดกับประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ เพราะมิใช่เป็นการกำหนดอัตราค่าจ้างสำหรับเวลาทำงานปกติโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ค่าจ้างวันละ 61 บาท ระหว่างวันที่ 24 ตุลาคม 2524 ถึงวันที่ 31 มกราคม 2525 จำเลยสั่งให้โจทก์ทำงานเพียงครึ่งวันและจ่ายค่าจ้างให้โจทก์เพียงวันละ 30.50 บาท เป็นการผิดสัญญาจ้าง ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างที่ขาดแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ถูกต้องตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างแล้ว ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ที่ 28 และที่ 29 อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์อุทธรณ์ว่าข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างลงวันที่ 30 ตุลาคม 2524 ระหว่างจำเลยกับลูกจ้างเป็นโมฆะเพราะขัดต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ ไม่มีผลบังคับ พิเคราะห์แล้วประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ 11) ลงวันที่ 15 กันยายน 2524 ซึ่งใช้บังคับอยู่ในขณะเกิดกรณีตามฟ้อง ข้อ 5 กำหนดว่า "คำว่า วัน หมายถึงเวลาทำงานปกติของลูกจ้างซึ่งไม่เกินชั่วโมงทำงานดังต่อไปนี้ แม้นายจ้างจะให้ลูกจ้างทำงานน้อยกว่าเวลาทำงานปกติเพียงใดก็ตาม (2) แปดชั่วโมงสำหรับงานอุตสาหกรรมหรืองานขนส่ง" ส่วนข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างลงวันที่ 30 ตุลาคม 2524 ข้อ 3 กำหนดว่า "ตามข้อเรียกร้องข้อ 3 เรื่องค่าจ้างสำหรับบริษัทฯ ไม่มีงานให้ทำ ทั้งสองฝ่ายตกลงกันดังนี้ 3.1 ถ้าไม่มีงานทำให้แจ้งให้หัวหน้าทราบ ถ้าทำงาน 1/2 วัน นายจ้างจะจ่ายค่าจ้างให้ 1/2 แรง ทั้งนี้ลูกจ้างจะต้องทำงานตามที่นายจ้างมอบหมาย" เห็นได้ว่าข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างดังกล่าวเป็นข้อตกลงตามข้อเรียกร้องของฝ่ายลูกจ้างเรื่องกำหนดอัตราค่าจ้างเกี่ยวกับงานที่นายจ้างมอบหมายให้ทำในกรณีที่จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างไม่มีงานให้ลูกจ้างทำตามปกติ หาใช่เป็นการกำหนดอัตราค่าจ้างสำหรับเวลาทำงานตามปกติของลูกจ้าง อันเป็นการฝ่าฝืนต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ อย่างใดไม่ อัตราค่าจ้างสำหรับการทำงานในเวลาทำงานปกติของโจทก์ยังคงมีอยู่เช่นเดิมคือวันละ 61 บาท ดังนั้น การที่จำเลยกับลูกจ้างทำข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง กำหนดอัตราค่าจ้างในกรณีที่จำเลยไม่มีงานให้ทำดังกล่าวจึงไม่เป็นการขัดกับประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3147/2525นางสาวเติมศิลป์ อนุเคราะห์ กับพวกโจทก์บริษัทยูเนียนเท็คซ์นิตติ้ง จำกัดจำเลย ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 พ.ศ.2515 ข้อ 2(4) ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ 11) ลงวันที่ 15 กันยายน 2524 ข้อ 3, ข้อ 5การที่นายจ้างกับลูกจ้างทำข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างตามข้อเรียกร้องของลูกจ้างกำหนดอัตราค่าจ้างในกรณีนายจ้างไม่มีงานให้ทำต่ำกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ ไม่เป็นการขัดกับประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ เพราะมิใช่เป็นการกำหนดอัตราค่าจ้างสำหรับเวลาทำงานปกติโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ค่าจ้างวันละ 61 บาท ระหว่างวันที่ 24 ตุลาคม 2524 ถึงวันที่ 31 มกราคม 2525 จำเลยสั่งให้โจทก์ทำงานเพียงครึ่งวันและจ่ายค่าจ้างให้โจทก์เพียงวันละ 30.50 บาท เป็นการผิดสัญญาจ้าง ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างที่ขาดแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ถูกต้องตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างแล้ว ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ที่ 28 และที่ 29 อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์อุทธรณ์ว่าข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างลงวันที่ 30 ตุลาคม 2524 ระหว่างจำเลยกับลูกจ้างเป็นโมฆะเพราะขัดต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ ไม่มีผลบังคับ พิเคราะห์แล้วประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ 11) ลงวันที่ 15 กันยายน 2524 ซึ่งใช้บังคับอยู่ในขณะเกิดกรณีตามฟ้อง ข้อ 5 กำหนดว่า "คำว่า วัน หมายถึงเวลาทำงานปกติของลูกจ้างซึ่งไม่เกินชั่วโมงทำงานดังต่อไปนี้ แม้นายจ้างจะให้ลูกจ้างทำงานน้อยกว่าเวลาทำงานปกติเพียงใดก็ตาม (2) แปดชั่วโมงสำหรับงานอุตสาหกรรมหรืองานขนส่ง" ส่วนข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างลงวันที่ 30 ตุลาคม 2524 ข้อ 3 กำหนดว่า "ตามข้อเรียกร้องข้อ 3 เรื่องค่าจ้างสำหรับบริษัทฯ ไม่มีงานให้ทำ ทั้งสองฝ่ายตกลงกันดังนี้ 3.1 ถ้าไม่มีงานทำให้แจ้งให้หัวหน้าทราบ ถ้าทำงาน 1/2 วัน นายจ้างจะจ่ายค่าจ้างให้ 1/2 แรง ทั้งนี้ลูกจ้างจะต้องทำงานตามที่นายจ้างมอบหมาย" เห็นได้ว่าข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างดังกล่าวเป็นข้อตกลงตามข้อเรียกร้องของฝ่ายลูกจ้างเรื่องกำหนดอัตราค่าจ้างเกี่ยวกับงานที่นายจ้างมอบหมายให้ทำในกรณีที่จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างไม่มีงานให้ลูกจ้างทำตามปกติ หาใช่เป็นการกำหนดอัตราค่าจ้างสำหรับเวลาทำงานตามปกติของลูกจ้าง อันเป็นการฝ่าฝืนต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ อย่างใดไม่ อัตราค่าจ้างสำหรับการทำงานในเวลาทำงานปกติของโจทก์ยังคงมีอยู่เช่นเดิมคือวันละ 61 บาท ดังนั้น การที่จำเลยกับลูกจ้างทำข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง กำหนดอัตราค่าจ้างในกรณีที่จำเลยไม่มีงานให้ทำดังกล่าวจึงไม่เป็นการขัดกับประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำพิพากษายืน(ดุสิต วราโห-ขจร หะวานนท์-ไพศาล สว่างเนตร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ค่าจ้างวันละ 61 บาท ระหว่างวันที่ 24 ตุลาคม 2524 ถึงวันที่ 31 มกราคม 2525 จำเลยสั่งให้โจทก์ทำงานเพียงครึ่งวันและจ่ายค่าจ้างให้โจทก์เพียงวันละ 30.50 บาท เป็นการผิดสัญญาจ้าง ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างที่ขาดแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ถูกต้องตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างแล้ว ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ที่ 28 และที่ 29 อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์อุทธรณ์ว่าข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างลงวันที่ 30 ตุลาคม 2524 ระหว่างจำเลยกับลูกจ้างเป็นโมฆะเพราะขัดต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ ไม่มีผลบังคับ พิเคราะห์แล้วประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ 11) ลงวันที่ 15 กันยายน 2524 ซึ่งใช้บังคับอยู่ในขณะเกิดกรณีตามฟ้อง ข้อ 5 กำหนดว่า "คำว่า วัน หมายถึงเวลาทำงานปกติของลูกจ้างซึ่งไม่เกินชั่วโมงทำงานดังต่อไปนี้ แม้นายจ้างจะให้ลูกจ้างทำงานน้อยกว่าเวลาทำงานปกติเพียงใดก็ตาม (2) แปดชั่วโมงสำหรับงานอุตสาหกรรมหรืองานขนส่ง" ส่วนข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างลงวันที่ 30 ตุลาคม 2524 ข้อ 3 กำหนดว่า "ตามข้อเรียกร้องข้อ 3 เรื่องค่าจ้างสำหรับบริษัทฯ ไม่มีงานให้ทำ ทั้งสองฝ่ายตกลงกันดังนี้ 3.1 ถ้าไม่มีงานทำให้แจ้งให้หัวหน้าทราบ ถ้าทำงาน 1/2 วัน นายจ้างจะจ่ายค่าจ้างให้ 1/2 แรง ทั้งนี้ลูกจ้างจะต้องทำงานตามที่นายจ้างมอบหมาย" เห็นได้ว่าข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างดังกล่าวเป็นข้อตกลงตามข้อเรียกร้องของฝ่ายลูกจ้างเรื่องกำหนดอัตราค่าจ้างเกี่ยวกับงานที่นายจ้างมอบหมายให้ทำในกรณีที่จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างไม่มีงานให้ลูกจ้างทำตามปกติ หาใช่เป็นการกำหนดอัตราค่าจ้างสำหรับเวลาทำงานตามปกติของลูกจ้าง อันเป็นการฝ่าฝืนต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ อย่างใดไม่ อัตราค่าจ้างสำหรับการทำงานในเวลาทำงานปกติของโจทก์ยังคงมีอยู่เช่นเดิมคือวันละ 61 บาท ดังนั้น การที่จำเลยกับลูกจ้างทำข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง กำหนดอัตราค่าจ้างในกรณีที่จำเลยไม่มีงานให้ทำดังกล่าวจึงไม่เป็นการขัดกับประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3147/2525นางสาวเติมศิลป์ อนุเคราะห์ กับพวกโจทก์บริษัทยูเนียนเท็คซ์นิตติ้ง จำกัดจำเลย ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 พ.ศ.2515 ข้อ 2(4) ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ 11) ลงวันที่ 15 กันยายน 2524 ข้อ 3, ข้อ 5การที่นายจ้างกับลูกจ้างทำข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างตามข้อเรียกร้องของลูกจ้างกำหนดอัตราค่าจ้างในกรณีนายจ้างไม่มีงานให้ทำต่ำกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ ไม่เป็นการขัดกับประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ เพราะมิใช่เป็นการกำหนดอัตราค่าจ้างสำหรับเวลาทำงานปกติโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ค่าจ้างวันละ 61 บาท ระหว่างวันที่ 24 ตุลาคม 2524 ถึงวันที่ 31 มกราคม 2525 จำเลยสั่งให้โจทก์ทำงานเพียงครึ่งวันและจ่ายค่าจ้างให้โจทก์เพียงวันละ 30.50 บาท เป็นการผิดสัญญาจ้าง ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างที่ขาดแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ถูกต้องตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างแล้ว ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ที่ 28 และที่ 29 อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์อุทธรณ์ว่าข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างลงวันที่ 30 ตุลาคม 2524 ระหว่างจำเลยกับลูกจ้างเป็นโมฆะเพราะขัดต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ ไม่มีผลบังคับ พิเคราะห์แล้วประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ 11) ลงวันที่ 15 กันยายน 2524 ซึ่งใช้บังคับอยู่ในขณะเกิดกรณีตามฟ้อง ข้อ 5 กำหนดว่า "คำว่า วัน หมายถึงเวลาทำงานปกติของลูกจ้างซึ่งไม่เกินชั่วโมงทำงานดังต่อไปนี้ แม้นายจ้างจะให้ลูกจ้างทำงานน้อยกว่าเวลาทำงานปกติเพียงใดก็ตาม (2) แปดชั่วโมงสำหรับงานอุตสาหกรรมหรืองานขนส่ง" ส่วนข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างลงวันที่ 30 ตุลาคม 2524 ข้อ 3 กำหนดว่า "ตามข้อเรียกร้องข้อ 3 เรื่องค่าจ้างสำหรับบริษัทฯ ไม่มีงานให้ทำ ทั้งสองฝ่ายตกลงกันดังนี้ 3.1 ถ้าไม่มีงานทำให้แจ้งให้หัวหน้าทราบ ถ้าทำงาน 1/2 วัน นายจ้างจะจ่ายค่าจ้างให้ 1/2 แรง ทั้งนี้ลูกจ้างจะต้องทำงานตามที่นายจ้างมอบหมาย" เห็นได้ว่าข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างดังกล่าวเป็นข้อตกลงตามข้อเรียกร้องของฝ่ายลูกจ้างเรื่องกำหนดอัตราค่าจ้างเกี่ยวกับงานที่นายจ้างมอบหมายให้ทำในกรณีที่จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างไม่มีงานให้ลูกจ้างทำตามปกติ หาใช่เป็นการกำหนดอัตราค่าจ้างสำหรับเวลาทำงานตามปกติของลูกจ้าง อันเป็นการฝ่าฝืนต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ อย่างใดไม่ อัตราค่าจ้างสำหรับการทำงานในเวลาทำงานปกติของโจทก์ยังคงมีอยู่เช่นเดิมคือวันละ 61 บาท ดังนั้น การที่จำเลยกับลูกจ้างทำข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง กำหนดอัตราค่าจ้างในกรณีที่จำเลยไม่มีงานให้ทำดังกล่าวจึงไม่เป็นการขัดกับประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำพิพากษายืน(ดุสิต วราโห-ขจร หะวานนท์-ไพศาล สว่างเนตร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ