คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3725/2535หลักกฎหมาย: โจทก์มีผู้เสียหายเพียงปากเดียวเบิกความลอย ๆ โดยไม่มีพยานหลักฐานอื่นสนับสนุน นอกจากนี้ในชั้นจับกุมชั้นสอบสวนจำเลยก็ให้การรับสารภาพเฉพาะฐานข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย ส่วนฐานใช้อาวุธปืนในการข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายและฐานชิงทรัพย์จำเลยให้การปฏิเสธมาโดยตลอด อีกทั้งปรากฏว่าศาลชั้นต้นได้ตรวจมือขวาของจำเลยแล้วบันทึกไว้ว่านิ้วมือขวาของจำเลยไม่สามารถเหยียดตรงได้เนื่องจากจำเลยเคยถูกยิงที่แขนขวาเส้นประสาทขาดพยานหลักฐานของโจทก์ไม่มีน้ำหนักเพียงพอที่จะรับฟังได้ว่าขณะข่มขืนกระทำชำเราจำเลยได้ใช้อาวุธปืนขู่เข็ญ และชิงทรัพย์ผู้เสียหาย.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276,339, 340 ตรี, 91 ที่แก้ไขแล้ว กับให้คืนหรือใช้ราคาทรัพย์3,000 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 วรรคสอง, 339 วรรคสอง, 340 ตรี เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ที่แก้ไขใหม่ ฐานข่มขืนกระทำชำเราหญิงโดยมีและใช้อาวุธปืน จำคุก 15 ปี ฐานชิงทรัพย์โดยมีและใช้อาวุธปืนจำคุก 15 ปี รวมลงโทษจำคุก 30 ปี ให้จำเลยคืนหรือใช้เงิน 3,000 บาทแก่ผู้เสียหายจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคแรก ที่แก้ไขแล้ว ให้จำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 4 ปี ส่วนข้อหาชิงทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339และ 340 ตรี ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังยุติว่า จำเลยได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย คดีมีปัญหาที่จะวินิจฉัยในชั้นฎีกาว่า ในการข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจำเลยได้ใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้เสียหาย และจำเลยได้กระทำความผิดฐานชิงทรัพย์ผู้เสียหายหรือไม่ โจทก์มีผู้เสียหายเป็นประจักษ์พยานเบิกความว่า จำเลยออกมาจากข้างทางใช้มือซ้ายล็อคคอผู้เสียหายและใช้มือขวาถือปืนจ่อผู้เสียหายพร้อมกับขู่ว่าอยู่นิ่ง ๆ ต่อจากนั้นจำเลยพาผู้เสียหายไปข่มขืนกระทำชำเราที่กองฟางข้างทางแล้วค้นเอาเงิน 3,000 บาท ของผู้เสียหายไป จำเลยมีตัวจำเลยเป็นพยานเบิกความว่า จำเลยเคยถูกยิงที่แขนขวาเส้นประสาทขาดแพทย์ต่อให้ปัจจุบันนิ้วมือขวาไม่สามารถเหยียดตรงได้ จำเลยเอามือขวาให้ศาลตรวจดูปรากฏว่า เป็นจริงดังที่จำเลยเบิกความเห็นว่า โจทก์คงมีผู้เสียหายเพียงปากเดียวเบิกความลอย ๆ โดยไม่มีพยานหลักฐานอื่นสนับสนุนนอกจากนี้ในชั้นจับกุมชั้นสอบสวนจำเลยก็ให้การรับสารภาพเฉพาะฐานข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย ส่วนฐานใช้อาวุธปืนในการข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายและฐานชิงทรัพย์ จำเลยให้การปฏิเสธมาโดยตลอดตามบันทึกการจับกุมและบันทึกคำให้การของจำเลยในชั้นสอบสวนเอกสารหมาย จ.4 และ จ.5 ตามลำดับ อีกทั้งปรากฏว่าศาลชั้นต้นได้ตรวจมือขวาของจำเลยแล้วบันทึกไว้ว่านิ้วมือขวาของจำเลยไม่สามารถเหยียดตรงได้เนื่องจากจำเลยเคยถูกยิงที่แขนขวาเส้นประสาทขาด ด้วยเหตุดังกล่าวประกอบกัน ศาลฎีกาเห็นว่า พยานหลักฐานของโจทก์ไม่มีน้ำหนักเพียงพอที่จะรับฟังได้ว่า ขณะข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจำเลยได้ใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้เสียหายและชิงทรัพย์ผู้เสียหาย ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3725/2535พนักงานอัยการ จังหวัด ศรีสะเกษโจทก์นาย คำ ไถ่ หรือ คำ ไผ่ หรือ มงคล ผาลี หรือ ศ รี นครจำเลย ป.อ. ม. 270, ม. 340 ตรี ป.วิ.อ. ม. 227โจทก์มีผู้เสียหายเพียงปากเดียวเบิกความลอย ๆ โดยไม่มีพยานหลักฐานอื่นสนับสนุน นอกจากนี้ในชั้นจับกุมชั้นสอบสวนจำเลยก็ให้การรับสารภาพเฉพาะฐานข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย ส่วนฐานใช้อาวุธปืนในการข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายและฐานชิงทรัพย์จำเลยให้การปฏิเสธมาโดยตลอด อีกทั้งปรากฏว่าศาลชั้นต้นได้ตรวจมือขวาของจำเลยแล้วบันทึกไว้ว่านิ้วมือขวาของจำเลยไม่สามารถเหยียดตรงได้เนื่องจากจำเลยเคยถูกยิงที่แขนขวาเส้นประสาทขาดพยานหลักฐานของโจทก์ไม่มีน้ำหนักเพียงพอที่จะรับฟังได้ว่าขณะข่มขืนกระทำชำเราจำเลยได้ใช้อาวุธปืนขู่เข็ญ และชิงทรัพย์ผู้เสียหาย.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276,339, 340 ตรี, 91 ที่แก้ไขแล้ว กับให้คืนหรือใช้ราคาทรัพย์3,000 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 วรรคสอง, 339 วรรคสอง, 340 ตรี เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ที่แก้ไขใหม่ ฐานข่มขืนกระทำชำเราหญิงโดยมีและใช้อาวุธปืน จำคุก 15 ปี ฐานชิงทรัพย์โดยมีและใช้อาวุธปืนจำคุก 15 ปี รวมลงโทษจำคุก 30 ปี ให้จำเลยคืนหรือใช้เงิน 3,000 บาทแก่ผู้เสียหายจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคแรก ที่แก้ไขแล้ว ให้จำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 4 ปี ส่วนข้อหาชิงทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339และ 340 ตรี ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังยุติว่า จำเลยได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย คดีมีปัญหาที่จะวินิจฉัยในชั้นฎีกาว่า ในการข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจำเลยได้ใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้เสียหาย และจำเลยได้กระทำความผิดฐานชิงทรัพย์ผู้เสียหายหรือไม่ โจทก์มีผู้เสียหายเป็นประจักษ์พยานเบิกความว่า จำเลยออกมาจากข้างทางใช้มือซ้ายล็อคคอผู้เสียหายและใช้มือขวาถือปืนจ่อผู้เสียหายพร้อมกับขู่ว่าอยู่นิ่ง ๆ ต่อจากนั้นจำเลยพาผู้เสียหายไปข่มขืนกระทำชำเราที่กองฟางข้างทางแล้วค้นเอาเงิน 3,000 บาท ของผู้เสียหายไป จำเลยมีตัวจำเลยเป็นพยานเบิกความว่า จำเลยเคยถูกยิงที่แขนขวาเส้นประสาทขาดแพทย์ต่อให้ปัจจุบันนิ้วมือขวาไม่สามารถเหยียดตรงได้ จำเลยเอามือขวาให้ศาลตรวจดูปรากฏว่า เป็นจริงดังที่จำเลยเบิกความเห็นว่า โจทก์คงมีผู้เสียหายเพียงปากเดียวเบิกความลอย ๆ โดยไม่มีพยานหลักฐานอื่นสนับสนุนนอกจากนี้ในชั้นจับกุมชั้นสอบสวนจำเลยก็ให้การรับสารภาพเฉพาะฐานข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย ส่วนฐานใช้อาวุธปืนในการข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายและฐานชิงทรัพย์ จำเลยให้การปฏิเสธมาโดยตลอดตามบันทึกการจับกุมและบันทึกคำให้การของจำเลยในชั้นสอบสวนเอกสารหมาย จ.4 และ จ.5 ตามลำดับ อีกทั้งปรากฏว่าศาลชั้นต้นได้ตรวจมือขวาของจำเลยแล้วบันทึกไว้ว่านิ้วมือขวาของจำเลยไม่สามารถเหยียดตรงได้เนื่องจากจำเลยเคยถูกยิงที่แขนขวาเส้นประสาทขาด ด้วยเหตุดังกล่าวประกอบกัน ศาลฎีกาเห็นว่า พยานหลักฐานของโจทก์ไม่มีน้ำหนักเพียงพอที่จะรับฟังได้ว่า ขณะข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจำเลยได้ใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้เสียหายและชิงทรัพย์ผู้เสียหาย ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(ประพัฒน์ อุชุภาพ-บุญส่ง วรรณกลาง-สะสม สิริเจริญสุข)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุมาตรา 276 วรรคสอง บัญญัติว่า "ถ้ากระทำความผิดตามวรรคแรกได้กระทำโดยมีหรือใช้อาวุธปืนหรือวัตถุระเบิด..." และ มาตรา 340 ตรี บัญญัติว่า "ผู้ใดกระทำความผิดมาตรา 339มาตรา 339 ทวิ มาตรา 340 หรือมาตรา 340 ทวิ โดยแต่งเครื่องแบบทหารหรือตำรวจหรือแต่งกายให้เข้าใจว่าเป็นทหารหรือตำรวจหรือโดยมีหรือใช้อาวุธปืนหรือวัตถุระเบิด..." จะเห็นว่าตามมาตราทั้งสองบทดังกล่าวใช้คำว่ามีหรือใช้อาวุธปืนฉะนั้น ถ้าผู้กระทำผิดตามมาตรา 276 วรรคแรก,339,339 ทวิ,340หรือ 340 ทวิ ซึ่งมีอาวุธปืนติดตัวไปด้วยก็ต้องรับโทษหนักกว่าที่บัญญัติไว้ในมาตรานั้น ๆ กึ่งหนึ่ง แม้ว่าผู้กระทำผิดนั้นจะไม่ได้ใช้อาวุธปืนที่มีติดตัวไปด้วยนั้นก็ตาม ดังเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1814/2530 จำเลยกระทำผิดฐานปล้นทรัพย์โดยมีอาวุธปืน แต่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามป.อ. มาตรา 340 ประกอบด้วยมาตรา 340 ตรี โดยไม่ระบุมาตรา 340วรรคใด นั้น ไม่ถูกต้อง ศาลฎีกาพิพากษาแก้ให้ถูกต้องเป็นว่าจำเลยมีความผิดตาม ป.อ. มาตรา 340 วรรคสอง ประกอบด้วยมาตรา 340 ตรี คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3944-3945/2534 พฤติการณ์แวดล้อมกรณีที่จำเลยที่ 1 โทรศัพท์นัดโจทก์ร่วมซึ่งเป็นผู้เสียหายไปรับจำเลยที่ 1ณ ปั้มน้ำมันที่เกิดเหตุตามเวลาที่จำเลยที่ 1 กำหนด โดยไม่ยอมเปลี่ยนสถานที่ แม้โจทก์ร่วมจะได้ขอเปลี่ยนแล้ว ทั้งจำเลยที่ 1บอกให้โจทก์ร่วมนำเอาทรัพย์ไปมาก ๆ และคนร้ายรู้ข้อมูลต่าง ๆโดยละเอียดจากจำเลยที่ 1 ประกอบกับใจความในจดหมายที่จำเลยที่ 1เป็นผู้เขียนบ่งชี้ว่า จำเลยที่ 1 รู้เห็นร่วมแผนการณ์กับคนร้ายในการปล้นเอาทรัพย์ของโจทก์ร่วมและแบ่งหน้าที่มาทำบางส่วน ดังนี้ถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ร่วมกระทำผิดด้วยกันกับคนร้าย จำเลยที่ 1จึงเป็นตัวการต้องระวางโทษตามที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น ป.อ. มาตรา 340 ตรี มุ่งหมายที่จะลงโทษให้หนักขึ้นเฉพาะผู้ที่มีอาวุธปืนในการปล้นทรัพย์เท่านั้น มิใช่ว่าผู้ที่ร่วมกระทำการปล้นรายเดียวกันจะต้องระวางโทษหนักขึ้นทุกคน เมื่อปรากฏว่าพวกของจำเลยที่ 1 อีก 2 คน มีอาวุธปืนในการปล้นส่วนจำเลยที่ 1เพียงแต่รู้เห็นในการปล้น จำเลยที่ 1 มิได้มีอาวุธปืนในการปล้นแต่อย่างใด กรณีจึงไม่ต้องด้วยมาตรา 340 ตรี แต่ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ ผู้หมายเหตุเห็นว่าโจทก์ฟ้องและนำสืบว่าจำเลยเดินออกมาจากข้างทางใช้มือซ้ายล็อคคอและใช้มือขวาถือปืนจ่อที่ปากผู้เสียหาย และพาผู้เสียหายไปข่มขืนกระทำชำเราแล้วค้นเอาเงิน 3,000 บาท จากกระเป๋าผู้เสียหายไปนั้นก็ถือได้แล้วว่าโจทก์ได้บรรยายฟ้องและนำสืบว่าจำเลยกระทำความผิดโดยมีและใช้อาวุธปืนด้วย และศาลฎีกาได้วินิจฉัยถึงพฤติการณ์ต่าง ๆที่โจทก์และจำเลยนำสืบมาประกอบกันแล้วเห็นว่าพยานหลักฐานของโจทก์ไม่มีน้ำหนักเพียงพอที่จะรับฟังได้ว่า ขณะข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย จำเลยได้ใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้เสียหาย และชิงทรัพย์ผู้เสียหาย ฉะนั้น ผู้หมายเหตุเข้าใจว่าคำว่า ไม่มีน้ำหนักเพียงพอให้รับฟังได้ว่าจำเลยได้ใช้อาวุธปืนนั้น ก็น่าจะหมายความถึงไม่มีน้ำหนักเพียงพอให้รับฟังได้ว่าจำเลยมีอาวุธปืนด้วย. สุพจน์ตันไชย.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276,339, 340 ตรี, 91 ที่แก้ไขแล้ว กับให้คืนหรือใช้ราคาทรัพย์3,000 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 วรรคสอง, 339 วรรคสอง, 340 ตรี เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ที่แก้ไขใหม่ ฐานข่มขืนกระทำชำเราหญิงโดยมีและใช้อาวุธปืน จำคุก 15 ปี ฐานชิงทรัพย์โดยมีและใช้อาวุธปืนจำคุก 15 ปี รวมลงโทษจำคุก 30 ปี ให้จำเลยคืนหรือใช้เงิน 3,000 บาทแก่ผู้เสียหายจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคแรก ที่แก้ไขแล้ว ให้จำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 4 ปี ส่วนข้อหาชิงทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339และ 340 ตรี ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังยุติว่า จำเลยได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย คดีมีปัญหาที่จะวินิจฉัยในชั้นฎีกาว่า ในการข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจำเลยได้ใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้เสียหาย และจำเลยได้กระทำความผิดฐานชิงทรัพย์ผู้เสียหายหรือไม่ โจทก์มีผู้เสียหายเป็นประจักษ์พยานเบิกความว่า จำเลยออกมาจากข้างทางใช้มือซ้ายล็อคคอผู้เสียหายและใช้มือขวาถือปืนจ่อผู้เสียหายพร้อมกับขู่ว่าอยู่นิ่ง ๆ ต่อจากนั้นจำเลยพาผู้เสียหายไปข่มขืนกระทำชำเราที่กองฟางข้างทางแล้วค้นเอาเงิน 3,000 บาท ของผู้เสียหายไป จำเลยมีตัวจำเลยเป็นพยานเบิกความว่า จำเลยเคยถูกยิงที่แขนขวาเส้นประสาทขาดแพทย์ต่อให้ปัจจุบันนิ้วมือขวาไม่สามารถเหยียดตรงได้ จำเลยเอามือขวาให้ศาลตรวจดูปรากฏว่า เป็นจริงดังที่จำเลยเบิกความเห็นว่า โจทก์คงมีผู้เสียหายเพียงปากเดียวเบิกความลอย ๆ โดยไม่มีพยานหลักฐานอื่นสนับสนุนนอกจากนี้ในชั้นจับกุมชั้นสอบสวนจำเลยก็ให้การรับสารภาพเฉพาะฐานข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย ส่วนฐานใช้อาวุธปืนในการข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายและฐานชิงทรัพย์ จำเลยให้การปฏิเสธมาโดยตลอดตามบันทึกการจับกุมและบันทึกคำให้การของจำเลยในชั้นสอบสวนเอกสารหมาย จ.4 และ จ.5 ตามลำดับ อีกทั้งปรากฏว่าศาลชั้นต้นได้ตรวจมือขวาของจำเลยแล้วบันทึกไว้ว่านิ้วมือขวาของจำเลยไม่สามารถเหยียดตรงได้เนื่องจากจำเลยเคยถูกยิงที่แขนขวาเส้นประสาทขาด ด้วยเหตุดังกล่าวประกอบกัน ศาลฎีกาเห็นว่า พยานหลักฐานของโจทก์ไม่มีน้ำหนักเพียงพอที่จะรับฟังได้ว่า ขณะข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจำเลยได้ใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้เสียหายและชิงทรัพย์ผู้เสียหาย ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3725/2535พนักงานอัยการ จังหวัด ศรีสะเกษโจทก์นาย คำ ไถ่ หรือ คำ ไผ่ หรือ มงคล ผาลี หรือ ศ รี นครจำเลย ป.อ. ม. 270, ม. 340 ตรี ป.วิ.อ. ม. 227โจทก์มีผู้เสียหายเพียงปากเดียวเบิกความลอย ๆ โดยไม่มีพยานหลักฐานอื่นสนับสนุน นอกจากนี้ในชั้นจับกุมชั้นสอบสวนจำเลยก็ให้การรับสารภาพเฉพาะฐานข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย ส่วนฐานใช้อาวุธปืนในการข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายและฐานชิงทรัพย์จำเลยให้การปฏิเสธมาโดยตลอด อีกทั้งปรากฏว่าศาลชั้นต้นได้ตรวจมือขวาของจำเลยแล้วบันทึกไว้ว่านิ้วมือขวาของจำเลยไม่สามารถเหยียดตรงได้เนื่องจากจำเลยเคยถูกยิงที่แขนขวาเส้นประสาทขาดพยานหลักฐานของโจทก์ไม่มีน้ำหนักเพียงพอที่จะรับฟังได้ว่าขณะข่มขืนกระทำชำเราจำเลยได้ใช้อาวุธปืนขู่เข็ญ และชิงทรัพย์ผู้เสียหาย.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276,339, 340 ตรี, 91 ที่แก้ไขแล้ว กับให้คืนหรือใช้ราคาทรัพย์3,000 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 วรรคสอง, 339 วรรคสอง, 340 ตรี เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ที่แก้ไขใหม่ ฐานข่มขืนกระทำชำเราหญิงโดยมีและใช้อาวุธปืน จำคุก 15 ปี ฐานชิงทรัพย์โดยมีและใช้อาวุธปืนจำคุก 15 ปี รวมลงโทษจำคุก 30 ปี ให้จำเลยคืนหรือใช้เงิน 3,000 บาทแก่ผู้เสียหายจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคแรก ที่แก้ไขแล้ว ให้จำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 4 ปี ส่วนข้อหาชิงทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339และ 340 ตรี ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังยุติว่า จำเลยได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย คดีมีปัญหาที่จะวินิจฉัยในชั้นฎีกาว่า ในการข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจำเลยได้ใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้เสียหาย และจำเลยได้กระทำความผิดฐานชิงทรัพย์ผู้เสียหายหรือไม่ โจทก์มีผู้เสียหายเป็นประจักษ์พยานเบิกความว่า จำเลยออกมาจากข้างทางใช้มือซ้ายล็อคคอผู้เสียหายและใช้มือขวาถือปืนจ่อผู้เสียหายพร้อมกับขู่ว่าอยู่นิ่ง ๆ ต่อจากนั้นจำเลยพาผู้เสียหายไปข่มขืนกระทำชำเราที่กองฟางข้างทางแล้วค้นเอาเงิน 3,000 บาท ของผู้เสียหายไป จำเลยมีตัวจำเลยเป็นพยานเบิกความว่า จำเลยเคยถูกยิงที่แขนขวาเส้นประสาทขาดแพทย์ต่อให้ปัจจุบันนิ้วมือขวาไม่สามารถเหยียดตรงได้ จำเลยเอามือขวาให้ศาลตรวจดูปรากฏว่า เป็นจริงดังที่จำเลยเบิกความเห็นว่า โจทก์คงมีผู้เสียหายเพียงปากเดียวเบิกความลอย ๆ โดยไม่มีพยานหลักฐานอื่นสนับสนุนนอกจากนี้ในชั้นจับกุมชั้นสอบสวนจำเลยก็ให้การรับสารภาพเฉพาะฐานข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย ส่วนฐานใช้อาวุธปืนในการข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายและฐานชิงทรัพย์ จำเลยให้การปฏิเสธมาโดยตลอดตามบันทึกการจับกุมและบันทึกคำให้การของจำเลยในชั้นสอบสวนเอกสารหมาย จ.4 และ จ.5 ตามลำดับ อีกทั้งปรากฏว่าศาลชั้นต้นได้ตรวจมือขวาของจำเลยแล้วบันทึกไว้ว่านิ้วมือขวาของจำเลยไม่สามารถเหยียดตรงได้เนื่องจากจำเลยเคยถูกยิงที่แขนขวาเส้นประสาทขาด ด้วยเหตุดังกล่าวประกอบกัน ศาลฎีกาเห็นว่า พยานหลักฐานของโจทก์ไม่มีน้ำหนักเพียงพอที่จะรับฟังได้ว่า ขณะข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจำเลยได้ใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้เสียหายและชิงทรัพย์ผู้เสียหาย ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(ประพัฒน์ อุชุภาพ-บุญส่ง วรรณกลาง-สะสม สิริเจริญสุข)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุมาตรา 276 วรรคสอง บัญญัติว่า "ถ้ากระทำความผิดตามวรรคแรกได้กระทำโดยมีหรือใช้อาวุธปืนหรือวัตถุระเบิด..." และ มาตรา 340 ตรี บัญญัติว่า "ผู้ใดกระทำความผิดมาตรา 339มาตรา 339 ทวิ มาตรา 340 หรือมาตรา 340 ทวิ โดยแต่งเครื่องแบบทหารหรือตำรวจหรือแต่งกายให้เข้าใจว่าเป็นทหารหรือตำรวจหรือโดยมีหรือใช้อาวุธปืนหรือวัตถุระเบิด..." จะเห็นว่าตามมาตราทั้งสองบทดังกล่าวใช้คำว่ามีหรือใช้อาวุธปืนฉะนั้น ถ้าผู้กระทำผิดตามมาตรา 276 วรรคแรก,339,339 ทวิ,340หรือ 340 ทวิ ซึ่งมีอาวุธปืนติดตัวไปด้วยก็ต้องรับโทษหนักกว่าที่บัญญัติไว้ในมาตรานั้น ๆ กึ่งหนึ่ง แม้ว่าผู้กระทำผิดนั้นจะไม่ได้ใช้อาวุธปืนที่มีติดตัวไปด้วยนั้นก็ตาม ดังเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1814/2530 จำเลยกระทำผิดฐานปล้นทรัพย์โดยมีอาวุธปืน แต่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามป.อ. มาตรา 340 ประกอบด้วยมาตรา 340 ตรี โดยไม่ระบุมาตรา 340วรรคใด นั้น ไม่ถูกต้อง ศาลฎีกาพิพากษาแก้ให้ถูกต้องเป็นว่าจำเลยมีความผิดตาม ป.อ. มาตรา 340 วรรคสอง ประกอบด้วยมาตรา 340 ตรี คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3944-3945/2534 พฤติการณ์แวดล้อมกรณีที่จำเลยที่ 1 โทรศัพท์นัดโจทก์ร่วมซึ่งเป็นผู้เสียหายไปรับจำเลยที่ 1ณ ปั้มน้ำมันที่เกิดเหตุตามเวลาที่จำเลยที่ 1 กำหนด โดยไม่ยอมเปลี่ยนสถานที่ แม้โจทก์ร่วมจะได้ขอเปลี่ยนแล้ว ทั้งจำเลยที่ 1บอกให้โจทก์ร่วมนำเอาทรัพย์ไปมาก ๆ และคนร้ายรู้ข้อมูลต่าง ๆโดยละเอียดจากจำเลยที่ 1 ประกอบกับใจความในจดหมายที่จำเลยที่ 1เป็นผู้เขียนบ่งชี้ว่า จำเลยที่ 1 รู้เห็นร่วมแผนการณ์กับคนร้ายในการปล้นเอาทรัพย์ของโจทก์ร่วมและแบ่งหน้าที่มาทำบางส่วน ดังนี้ถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ร่วมกระทำผิดด้วยกันกับคนร้าย จำเลยที่ 1จึงเป็นตัวการต้องระวางโทษตามที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น ป.อ. มาตรา 340 ตรี มุ่งหมายที่จะลงโทษให้หนักขึ้นเฉพาะผู้ที่มีอาวุธปืนในการปล้นทรัพย์เท่านั้น มิใช่ว่าผู้ที่ร่วมกระทำการปล้นรายเดียวกันจะต้องระวางโทษหนักขึ้นทุกคน เมื่อปรากฏว่าพวกของจำเลยที่ 1 อีก 2 คน มีอาวุธปืนในการปล้นส่วนจำเลยที่ 1เพียงแต่รู้เห็นในการปล้น จำเลยที่ 1 มิได้มีอาวุธปืนในการปล้นแต่อย่างใด กรณีจึงไม่ต้องด้วยมาตรา 340 ตรี แต่ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ ผู้หมายเหตุเห็นว่าโจทก์ฟ้องและนำสืบว่าจำเลยเดินออกมาจากข้างทางใช้มือซ้ายล็อคคอและใช้มือขวาถือปืนจ่อที่ปากผู้เสียหาย และพาผู้เสียหายไปข่มขืนกระทำชำเราแล้วค้นเอาเงิน 3,000 บาท จากกระเป๋าผู้เสียหายไปนั้นก็ถือได้แล้วว่าโจทก์ได้บรรยายฟ้องและนำสืบว่าจำเลยกระทำความผิดโดยมีและใช้อาวุธปืนด้วย และศาลฎีกาได้วินิจฉัยถึงพฤติการณ์ต่าง ๆที่โจทก์และจำเลยนำสืบมาประกอบกันแล้วเห็นว่าพยานหลักฐานของโจทก์ไม่มีน้ำหนักเพียงพอที่จะรับฟังได้ว่า ขณะข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย จำเลยได้ใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้เสียหาย และชิงทรัพย์ผู้เสียหาย ฉะนั้น ผู้หมายเหตุเข้าใจว่าคำว่า ไม่มีน้ำหนักเพียงพอให้รับฟังได้ว่าจำเลยได้ใช้อาวุธปืนนั้น ก็น่าจะหมายความถึงไม่มีน้ำหนักเพียงพอให้รับฟังได้ว่าจำเลยมีอาวุธปืนด้วย. สุพจน์ตันไชย.