คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 19/2497หลักกฎหมาย: จำเลยเจตนาส่งน้ำมันหมูออกจากเขตจังหวัดแพร่ ไปกรุงเทพฯซึ่งเป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดแพร่โดยจำเลยนำน้ำมันหมูมาชั่งที่สถานีรถไฟเพื่อส่งทางรถไฟไปกรุงเทพฯ ตลอดจนขนขึ้นตู้รถไฟเรียบร้อยแล้วหากแต่มีเหตุขัดขวางถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับเสียก่อนที่รถไฟจะออกจากสถานีดังนี้ การกระทำของจำเลยถึงขั้นเป็นความผิดฐานพยายามตามกฎหมายแล้วแต่น้ำมันหมูของกลางไม่ใช่เป็นของอันพึงริบตามนัยฎีกาที่ 202/2493คดีนี้ โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควรศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานพยายาม ให้ปรับจำเลย800 บาท ริบน้ำมันหมูของกลาง ฯลฯศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาตรวจสำนวนแล้ว ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยเจตนาส่งน้ำมันหมูของกลางออกจากเขตจังหวัดแพร่เพื่อส่งไปกรุงเทพฯ จนถึงกับนำน้ำมันนั้นมาชั่งที่สถานีรถไฟ เพื่อส่งทางรถไฟไปกรุงเทพฯตลอดจนขนขึ้นตู้รถไฟเรียบร้อยแล้ว หากมีเหตุขัดขวางถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับเสียก่อนแต่รถไฟจะออกจากสถานี ดังนี้ ย่อมถึงขั้นเป็นความผิดฐานพยายามแล้วส่วนของกลางรายนี้ ยังไม่ใช่ของอันพึงริบ เพราะเป็นของที่เกี่ยวกับการกระทำผิดตามมาตรา 17 ไม่ใช่เป็นสิ่งของที่เกี่ยวกับการกระทำผิดในการค้ากำไรโดยตรง ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ 202/2493จึงพิพากษาแก้เฉพาะว่า น้ำมันหมูของกลางไม่ริบ คืนจำเลยไป ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 19/2497พนักงานอัยการจังหวัดแพร่โจทก์นายเต๊กจีน หรือ โกเตียน แซ่เตียวจำเลย พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ.2490 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 27จำเลยเจตนาส่งน้ำมันหมูออกจากเขตจังหวัดแพร่ ไปกรุงเทพฯซึ่งเป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดแพร่โดยจำเลยนำน้ำมันหมูมาชั่งที่สถานีรถไฟเพื่อส่งทางรถไฟไปกรุงเทพฯ ตลอดจนขนขึ้นตู้รถไฟเรียบร้อยแล้วหากแต่มีเหตุขัดขวางถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับเสียก่อนที่รถไฟจะออกจากสถานีดังนี้ การกระทำของจำเลยถึงขั้นเป็นความผิดฐานพยายามตามกฎหมายแล้วแต่น้ำมันหมูของกลางไม่ใช่เป็นของอันพึงริบตามนัยฎีกาที่ 202/2493คดีนี้ โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควรศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานพยายาม ให้ปรับจำเลย800 บาท ริบน้ำมันหมูของกลาง ฯลฯศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาตรวจสำนวนแล้ว ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยเจตนาส่งน้ำมันหมูของกลางออกจากเขตจังหวัดแพร่เพื่อส่งไปกรุงเทพฯ จนถึงกับนำน้ำมันนั้นมาชั่งที่สถานีรถไฟ เพื่อส่งทางรถไฟไปกรุงเทพฯตลอดจนขนขึ้นตู้รถไฟเรียบร้อยแล้ว หากมีเหตุขัดขวางถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับเสียก่อนแต่รถไฟจะออกจากสถานี ดังนี้ ย่อมถึงขั้นเป็นความผิดฐานพยายามแล้วส่วนของกลางรายนี้ ยังไม่ใช่ของอันพึงริบ เพราะเป็นของที่เกี่ยวกับการกระทำผิดตามมาตรา 17 ไม่ใช่เป็นสิ่งของที่เกี่ยวกับการกระทำผิดในการค้ากำไรโดยตรง ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ 202/2493จึงพิพากษาแก้เฉพาะว่า น้ำมันหมูของกลางไม่ริบ คืนจำเลยไป(ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-นนทปัญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควรศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานพยายาม ให้ปรับจำเลย800 บาท ริบน้ำมันหมูของกลาง ฯลฯศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาตรวจสำนวนแล้ว ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยเจตนาส่งน้ำมันหมูของกลางออกจากเขตจังหวัดแพร่เพื่อส่งไปกรุงเทพฯ จนถึงกับนำน้ำมันนั้นมาชั่งที่สถานีรถไฟ เพื่อส่งทางรถไฟไปกรุงเทพฯตลอดจนขนขึ้นตู้รถไฟเรียบร้อยแล้ว หากมีเหตุขัดขวางถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับเสียก่อนแต่รถไฟจะออกจากสถานี ดังนี้ ย่อมถึงขั้นเป็นความผิดฐานพยายามแล้วส่วนของกลางรายนี้ ยังไม่ใช่ของอันพึงริบ เพราะเป็นของที่เกี่ยวกับการกระทำผิดตามมาตรา 17 ไม่ใช่เป็นสิ่งของที่เกี่ยวกับการกระทำผิดในการค้ากำไรโดยตรง ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ 202/2493จึงพิพากษาแก้เฉพาะว่า น้ำมันหมูของกลางไม่ริบ คืนจำเลยไป ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 19/2497พนักงานอัยการจังหวัดแพร่โจทก์นายเต๊กจีน หรือ โกเตียน แซ่เตียวจำเลย พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ.2490 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 27จำเลยเจตนาส่งน้ำมันหมูออกจากเขตจังหวัดแพร่ ไปกรุงเทพฯซึ่งเป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดแพร่โดยจำเลยนำน้ำมันหมูมาชั่งที่สถานีรถไฟเพื่อส่งทางรถไฟไปกรุงเทพฯ ตลอดจนขนขึ้นตู้รถไฟเรียบร้อยแล้วหากแต่มีเหตุขัดขวางถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับเสียก่อนที่รถไฟจะออกจากสถานีดังนี้ การกระทำของจำเลยถึงขั้นเป็นความผิดฐานพยายามตามกฎหมายแล้วแต่น้ำมันหมูของกลางไม่ใช่เป็นของอันพึงริบตามนัยฎีกาที่ 202/2493คดีนี้ โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควรศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานพยายาม ให้ปรับจำเลย800 บาท ริบน้ำมันหมูของกลาง ฯลฯศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาตรวจสำนวนแล้ว ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยเจตนาส่งน้ำมันหมูของกลางออกจากเขตจังหวัดแพร่เพื่อส่งไปกรุงเทพฯ จนถึงกับนำน้ำมันนั้นมาชั่งที่สถานีรถไฟ เพื่อส่งทางรถไฟไปกรุงเทพฯตลอดจนขนขึ้นตู้รถไฟเรียบร้อยแล้ว หากมีเหตุขัดขวางถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับเสียก่อนแต่รถไฟจะออกจากสถานี ดังนี้ ย่อมถึงขั้นเป็นความผิดฐานพยายามแล้วส่วนของกลางรายนี้ ยังไม่ใช่ของอันพึงริบ เพราะเป็นของที่เกี่ยวกับการกระทำผิดตามมาตรา 17 ไม่ใช่เป็นสิ่งของที่เกี่ยวกับการกระทำผิดในการค้ากำไรโดยตรง ตามนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ 202/2493จึงพิพากษาแก้เฉพาะว่า น้ำมันหมูของกลางไม่ริบ คืนจำเลยไป(ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-นนทปัญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ