คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 760/2477หลักกฎหมาย: ที่จะได้กรรมสิทธิโดยการครอบครองทรัพย์สินของผู้อื่นนั้นถือเกณฑ์ผู้เข้าอยู่ครอบครอง มิได้อาศัยเกณฑ์เจ้าของเดิมละทิ้งที่วิวาทอยู่ในโฉนดของ ว.จำเลยซื้อไว้ตั้งแต่ ร.ศ.๑๒๘ พ.ศ.๒๔๕๖ และ ๒๔๖๑ รวม ๓ โฉนด ตั้งแต่ซื้อแล้ว ว.ทำเองบ้าง ให้ผู้อื่นเช่าทำบ้าง แต่ไม่ได้ผลเพราะน้ำเค็ม จึงทำเป็นบ่อปลา เลี้ยงสัตว์แต่ไม่เต็มเนื้อที่ยังเหลือยู่เป็นป่าหญ้าอยู่มาก แม้ ว.จะมิได้อยู่ประจำก็ได้มอบให้คนอื่นอยู่ดูแลแทน แล้วยังได้เอาไปจำนำบ้างขายฝากบ้าง เมื่อ พ.ศ.๒๔๗๓ โจทก์เข้าไปทำนาในที่วิวาท นับแต่นั้นมาจนถีงวันฟ้องร้องยังไม่ครบ ๑๐ ปี โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่เรียกค่าเสียหายจากจำเลย ศาลเดิมฟังว่าเป็นที่ของ ว.ให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์ว่าที่รายนี้ ว.ซื้อมาแล้วไม่ปกครองทิ้งรกร้างว่างเปล่าาจนกลายเป็นป่า โจทก์เข้าทำมากว่า ๑๐ ปีแล้ว ว.จำเลยจึงขาดสิทธิ ให้ขับไล่จำเลย ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์เพิ่งเข้าทำเมื่อพ.ศ.๒๔๗๓ ยังไม่ครบ ๑๐ ปี จึงไม่มีทางได้กรรมสิทธิตาม ป.พ.พ.ม.๑๓๘๒ ฎีกาที่ ๖๙๕/๕๔๖๓ แล ๓๖๗/๒๔๖๙ ที่โจทก์อ้างนั้นตามเนื้อเรื่องปรากฎว่าผู้อื่นเข้าครอบครองที่เกิน ๙-๑๐ ปี ซึ่งศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเจ้าของละทิ้งนั้น แท้จริงก็โดยนัยขาดอายุความตาม ป.พ.พ.ม.๑๖๔ นั่นเอง จึงพิพากษายืนตามศาลเดิม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 760/2477นายเจือ ธูปทอง,นายแดง ขันทองโจทก์ขุนวาปี ,นายบุญ ,นายผูก,นายเชื่อม,นายครื้น,นายแช่ม,นางจิ๋วจำเลย ป.ที่ดิน ป.พ.พ. ม. 1382-164-1ที่จะได้กรรมสิทธิโดยการครอบครองทรัพย์สินของผู้อื่นนั้นถือเกณฑ์ผู้เข้าอยู่ครอบครอง มิได้อาศัยเกณฑ์เจ้าของเดิมละทิ้งที่วิวาทอยู่ในโฉนดของ ว.จำเลยซื้อไว้ตั้งแต่ ร.ศ.๑๒๘ พ.ศ.๒๔๕๖ และ ๒๔๖๑ รวม ๓ โฉนด ตั้งแต่ซื้อแล้ว ว.ทำเองบ้าง ให้ผู้อื่นเช่าทำบ้าง แต่ไม่ได้ผลเพราะน้ำเค็ม จึงทำเป็นบ่อปลา เลี้ยงสัตว์แต่ไม่เต็มเนื้อที่ยังเหลือยู่เป็นป่าหญ้าอยู่มาก แม้ ว.จะมิได้อยู่ประจำก็ได้มอบให้คนอื่นอยู่ดูแลแทน แล้วยังได้เอาไปจำนำบ้างขายฝากบ้าง เมื่อ พ.ศ.๒๔๗๓ โจทก์เข้าไปทำนาในที่วิวาท นับแต่นั้นมาจนถีงวันฟ้องร้องยังไม่ครบ ๑๐ ปี โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่เรียกค่าเสียหายจากจำเลย ศาลเดิมฟังว่าเป็นที่ของ ว.ให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์ว่าที่รายนี้ ว.ซื้อมาแล้วไม่ปกครองทิ้งรกร้างว่างเปล่าาจนกลายเป็นป่า โจทก์เข้าทำมากว่า ๑๐ ปีแล้ว ว.จำเลยจึงขาดสิทธิ ให้ขับไล่จำเลย ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์เพิ่งเข้าทำเมื่อพ.ศ.๒๔๗๓ ยังไม่ครบ ๑๐ ปี จึงไม่มีทางได้กรรมสิทธิตาม ป.พ.พ.ม.๑๓๘๒ ฎีกาที่ ๖๙๕/๕๔๖๓ แล ๓๖๗/๒๔๖๙ ที่โจทก์อ้างนั้นตามเนื้อเรื่องปรากฎว่าผู้อื่นเข้าครอบครองที่เกิน ๙-๑๐ ปี ซึ่งศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเจ้าของละทิ้งนั้น แท้จริงก็โดยนัยขาดอายุความตาม ป.พ.พ.ม.๑๖๔ นั่นเอง จึงพิพากษายืนตามศาลเดิม(มนธา-ธรรมบัณฑิต บุนยะปานะ-พลางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ที่วิวาทอยู่ในโฉนดของ ว.จำเลยซื้อไว้ตั้งแต่ ร.ศ.๑๒๘ พ.ศ.๒๔๕๖ และ ๒๔๖๑ รวม ๓ โฉนด ตั้งแต่ซื้อแล้ว ว.ทำเองบ้าง ให้ผู้อื่นเช่าทำบ้าง แต่ไม่ได้ผลเพราะน้ำเค็ม จึงทำเป็นบ่อปลา เลี้ยงสัตว์แต่ไม่เต็มเนื้อที่ยังเหลือยู่เป็นป่าหญ้าอยู่มาก แม้ ว.จะมิได้อยู่ประจำก็ได้มอบให้คนอื่นอยู่ดูแลแทน แล้วยังได้เอาไปจำนำบ้างขายฝากบ้าง เมื่อ พ.ศ.๒๔๗๓ โจทก์เข้าไปทำนาในที่วิวาท นับแต่นั้นมาจนถีงวันฟ้องร้องยังไม่ครบ ๑๐ ปี โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่เรียกค่าเสียหายจากจำเลย ศาลเดิมฟังว่าเป็นที่ของ ว.ให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์ว่าที่รายนี้ ว.ซื้อมาแล้วไม่ปกครองทิ้งรกร้างว่างเปล่าาจนกลายเป็นป่า โจทก์เข้าทำมากว่า ๑๐ ปีแล้ว ว.จำเลยจึงขาดสิทธิ ให้ขับไล่จำเลย ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์เพิ่งเข้าทำเมื่อพ.ศ.๒๔๗๓ ยังไม่ครบ ๑๐ ปี จึงไม่มีทางได้กรรมสิทธิตาม ป.พ.พ.ม.๑๓๘๒ ฎีกาที่ ๖๙๕/๕๔๖๓ แล ๓๖๗/๒๔๖๙ ที่โจทก์อ้างนั้นตามเนื้อเรื่องปรากฎว่าผู้อื่นเข้าครอบครองที่เกิน ๙-๑๐ ปี ซึ่งศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเจ้าของละทิ้งนั้น แท้จริงก็โดยนัยขาดอายุความตาม ป.พ.พ.ม.๑๖๔ นั่นเอง จึงพิพากษายืนตามศาลเดิม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 760/2477นายเจือ ธูปทอง,นายแดง ขันทองโจทก์ขุนวาปี ,นายบุญ ,นายผูก,นายเชื่อม,นายครื้น,นายแช่ม,นางจิ๋วจำเลย ป.ที่ดิน ป.พ.พ. ม. 1382-164-1ที่จะได้กรรมสิทธิโดยการครอบครองทรัพย์สินของผู้อื่นนั้นถือเกณฑ์ผู้เข้าอยู่ครอบครอง มิได้อาศัยเกณฑ์เจ้าของเดิมละทิ้งที่วิวาทอยู่ในโฉนดของ ว.จำเลยซื้อไว้ตั้งแต่ ร.ศ.๑๒๘ พ.ศ.๒๔๕๖ และ ๒๔๖๑ รวม ๓ โฉนด ตั้งแต่ซื้อแล้ว ว.ทำเองบ้าง ให้ผู้อื่นเช่าทำบ้าง แต่ไม่ได้ผลเพราะน้ำเค็ม จึงทำเป็นบ่อปลา เลี้ยงสัตว์แต่ไม่เต็มเนื้อที่ยังเหลือยู่เป็นป่าหญ้าอยู่มาก แม้ ว.จะมิได้อยู่ประจำก็ได้มอบให้คนอื่นอยู่ดูแลแทน แล้วยังได้เอาไปจำนำบ้างขายฝากบ้าง เมื่อ พ.ศ.๒๔๗๓ โจทก์เข้าไปทำนาในที่วิวาท นับแต่นั้นมาจนถีงวันฟ้องร้องยังไม่ครบ ๑๐ ปี โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่เรียกค่าเสียหายจากจำเลย ศาลเดิมฟังว่าเป็นที่ของ ว.ให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์ว่าที่รายนี้ ว.ซื้อมาแล้วไม่ปกครองทิ้งรกร้างว่างเปล่าาจนกลายเป็นป่า โจทก์เข้าทำมากว่า ๑๐ ปีแล้ว ว.จำเลยจึงขาดสิทธิ ให้ขับไล่จำเลย ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์เพิ่งเข้าทำเมื่อพ.ศ.๒๔๗๓ ยังไม่ครบ ๑๐ ปี จึงไม่มีทางได้กรรมสิทธิตาม ป.พ.พ.ม.๑๓๘๒ ฎีกาที่ ๖๙๕/๕๔๖๓ แล ๓๖๗/๒๔๖๙ ที่โจทก์อ้างนั้นตามเนื้อเรื่องปรากฎว่าผู้อื่นเข้าครอบครองที่เกิน ๙-๑๐ ปี ซึ่งศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเจ้าของละทิ้งนั้น แท้จริงก็โดยนัยขาดอายุความตาม ป.พ.พ.ม.๑๖๔ นั่นเอง จึงพิพากษายืนตามศาลเดิม(มนธา-ธรรมบัณฑิต บุนยะปานะ-พลางกูร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุหมายเหตุ: 111682. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 759/2477 พิมพ์คำพิพากษาฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 759/2477 อาชญา ม. 250 (2)()แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ