คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7/2534หลักกฎหมาย: จำเลยให้การว่าไม่เคยกู้และรับเงินจากโจทก์ สัญญากู้เป็นเอกสารปลอมโดยโจทก์กรอกข้อความอันเป็นเท็จและจำเลยไม่รู้เห็นหรือยินยอมจึงเป็นโมฆะ แต่นำสืบว่ากู้เงินโจทก์เพียงบางส่วนและชำระหนี้แล้ว ดังนี้เป็นการนำสืบในข้อเท็จจริงที่มิได้ให้การไว้และมิใช่เป็นการนำพยานหลักฐานมาสืบเพื่อสนับสนุนคำให้การ จึงเป็นพยานหลักฐานที่ไม่เกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในคดีจะต้องนำสืบ ต้องห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานที่นำสืบดังกล่าวตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกู้เงิน 32,000 บาท ขอให้จำเลยชำระต้นเงินและดอกเบี้ยถึงวันฟ้องรวม 61,515 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยให้การว่า ไม่เคยกู้เงินและรับเงินตามฟ้อง สัญญากู้เป็นเอกสารปลอมโดยโจทก์กรอกข้อความอันเป็นเท็จและปราศจากการรู้เห็นยินยอมของจำเลย สัญญากู้เป็นโมฆะ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยได้กู้เงินโจทก์เพียง20,000 บาท พิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ตีอปี นับแต่วันกู้จนกว่าจะชำระเสร็จ โจทก์และจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้ ให้จำเลยชำระเงิน32,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พิเคราะห์แล้ว โจทก์เบิกความยืนยันว่าจำเลยได้กู้เงินจากโจทก์ไปจำนวน 32,000 บาท ตามเอกสารหมาย จ.2จำเลยก็เบิกความยอมรับว่าได้ทำสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.2 จริงจำนวน 32,000 บาท สัญญากู้ตามฟ้องจึงไม่เป็นเอกสารที่โจทก์กรอกข้อความเองโดยจำเลยมิได้ยินยอม มิใช่เอกสารปลอม ส่วนที่จำเลยนำสืบว่า จำเลยกู้เงินโจทก์เพียง 20,000 บาท และชำระหนี้ให้โจทก์แล้วเป็นการนำสืบในข้อเท็จจริงที่จำเลยมิได้ให้การไว้และมิใช่เป็นการนำพยานหลักฐานมาสืบเพื่อสนับสนุนคำให้การของจำเลยจึงเป็นพยานหลักฐานที่ไม่เกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในคดีจะต้องนำสืบ ต้องห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานที่จำเลยนำสืบดังกล่าวแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 87(1) ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.2 และผิดนัดไม่ชำระหนี้เงินต้นและดอกเบี้ยจริงคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ชอบแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7/2534นาง ไสว แท้สูงเนินโจทก์นางสาว ทอง หรือ ประคอง เศษ สูง เนิน หรือพรหมพันธ์ ใจจำเลย ป.วิ.พ. ม. 87, ม. 183จำเลยให้การว่าไม่เคยกู้และรับเงินจากโจทก์ สัญญากู้เป็นเอกสารปลอมโดยโจทก์กรอกข้อความอันเป็นเท็จและจำเลยไม่รู้เห็นหรือยินยอมจึงเป็นโมฆะ แต่นำสืบว่ากู้เงินโจทก์เพียงบางส่วนและชำระหนี้แล้ว ดังนี้เป็นการนำสืบในข้อเท็จจริงที่มิได้ให้การไว้และมิใช่เป็นการนำพยานหลักฐานมาสืบเพื่อสนับสนุนคำให้การ จึงเป็นพยานหลักฐานที่ไม่เกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในคดีจะต้องนำสืบ ต้องห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานที่นำสืบดังกล่าวตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกู้เงิน 32,000 บาท ขอให้จำเลยชำระต้นเงินและดอกเบี้ยถึงวันฟ้องรวม 61,515 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยให้การว่า ไม่เคยกู้เงินและรับเงินตามฟ้อง สัญญากู้เป็นเอกสารปลอมโดยโจทก์กรอกข้อความอันเป็นเท็จและปราศจากการรู้เห็นยินยอมของจำเลย สัญญากู้เป็นโมฆะ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยได้กู้เงินโจทก์เพียง20,000 บาท พิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ตีอปี นับแต่วันกู้จนกว่าจะชำระเสร็จ โจทก์และจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้ ให้จำเลยชำระเงิน32,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พิเคราะห์แล้ว โจทก์เบิกความยืนยันว่าจำเลยได้กู้เงินจากโจทก์ไปจำนวน 32,000 บาท ตามเอกสารหมาย จ.2จำเลยก็เบิกความยอมรับว่าได้ทำสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.2 จริงจำนวน 32,000 บาท สัญญากู้ตามฟ้องจึงไม่เป็นเอกสารที่โจทก์กรอกข้อความเองโดยจำเลยมิได้ยินยอม มิใช่เอกสารปลอม ส่วนที่จำเลยนำสืบว่า จำเลยกู้เงินโจทก์เพียง 20,000 บาท และชำระหนี้ให้โจทก์แล้วเป็นการนำสืบในข้อเท็จจริงที่จำเลยมิได้ให้การไว้และมิใช่เป็นการนำพยานหลักฐานมาสืบเพื่อสนับสนุนคำให้การของจำเลยจึงเป็นพยานหลักฐานที่ไม่เกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในคดีจะต้องนำสืบ ต้องห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานที่จำเลยนำสืบดังกล่าวแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 87(1) ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.2 และผิดนัดไม่ชำระหนี้เงินต้นและดอกเบี้ยจริงคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ชอบแล้ว"พิพากษายืน(อัมพร ทองประยูร-เจริญ นิลเอสงฆ์-ชลิต ประไพศาล)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสอง ได้วางบทบัญญัติเกี่ยวกับคำให้การของจำเลยไว้ว่า "ให้จำเลยแสดงโดยชัดแจ้งในคำให้การว่าจำเลยยอมรับหรือปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วน รวมทั้งเหตุแห่งการนั้น" บทบัญญัติดังกล่าวมีความสำคัญต่อการที่จะพิจารณาคดีต่อไปว่าประเด็นที่จะว่ากล่าวกันนั้นอยู่ที่ใด ส่วนใดที่คู่ความรับกันแล้ว ส่วนใดที่ยังไม่รับ และเป็นประเด็นพิพาทกันอยู่ จะได้ว่ากันในเฉพาะประเด็นนั้น แม้กระทั่งการมีบทบัญญัติให้ดุลพินิจศาลในการชี้สองสถานตามมาตรา 183 ก็เช่นเดียวกัน ก็มีวัตถุประสงค์ที่จะให้ได้รับความชัดแจ้งในประเด็นพิพาทที่จะนำพยานหลักฐานเข้าสืบแสดงข้อเท็จจริงเช่นกัน มาตรา 87(1) ก็เป็นบทบัญญัติสนับสนุนให้บทบัญญัติในมาตรา 177 วรรคสอง และมาตรา 183 มีผล โดยบัญญัติห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานใดที่ไม่เกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในคดีจะต้องนำสืบ คือไม่ให้มีการนำสืบนอกประเด็นอย่างไรเป็นการนำสืบพยานหลักฐานเกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่จะต้องนำสืบนั้น ในทางตำรากฎหมายลักษณะพยานก็อธิบายไว้รวม ๆ ว่าต้องเป็นข้อเท็จจริงที่เกี่ยวกับประเด็น ซึ่งสรุปได้ว่า เป็นข้อเท็จจริงในประเด็นโดยตรงประการหนึ่งและเป็นข้อเท็จจริงที่เกี่ยวพันกับประเด็นอีกประการหนึ่ง การนำสืบในคดีแพ่งได้กำหนดแนวทางการนำสืบว่าจะต้องเกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่จะต้องนำสืบจะสืบนอกประเด็นไม่ได้ ส่วนในกรณีคดีอาญานั้น กฎหมายได้บัญญัติไว้กว้างกว่า โดยบัญญัติให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานใด ๆก็ได้ที่น่าจะพิสูจน์ได้ว่าจำเลยมีผิดหรือบริสุทธิ์ และการให้การของจำเลยในคดีอาญาก็จะให้การลอย ๆ ไม่อ้างเหตุผลก็ได้แต่ในคดีแพ่งกระทำเช่นนั้นไม่ได้ กรณีตามคำพิพากษาฎีกาฉบับนี้ จะเห็นได้ว่าจำเลยให้การว่าไม่เคยกู้เงิน สัญญากู้ปลอม แต่นำสืบว่าเคยกู้เงินจำนวนหนึ่งและมีการชำระหนี้แล้ว แม้การนำสืบอาจจะได้ข้อเท็จจริงดังกล่าวและอาจส่งผลต่อรูปคดีบ้าง แต่ปรากฏว่าเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่จะต้องนำสืบ กล่าวคือ ประเด็นพิพาทไม่ได้อยู่ที่ข้อเท็จจริงดังกล่าว และศาลมีอำนาจอย่างเต็มที่ในกรณีจะวินิจฉัยใช้ดุลพินิจว่า พยานหลักฐานที่คู่ความนำสืบนั้นจะเกี่ยวกับประเด็นหรือไม่ตามมาตรา 104 และเมื่อเห็นว่าไม่เกี่ยวกับประเด็นแล้ว ก็ต้องห้ามมิให้รับฟังตามมาตรา 87(1) ดังตัวอย่างคำพิพากษาต่อไปนี้ คำพิพากษาฎีกาที่ 785/2527 โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์ให้จำเลยที่ 1 กู้เงินโดยจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน จำเลยทั้งสองไม่สามารถชำระหนี้เงินกู้จึงตกลงยกที่พิพาทตีใช้หนี้เงินกู้ให้แก่โจทก์ แต่กลับนำสืบว่า จำเลยที่ 2 ขายฝากที่พิพาทไว้กับพ่อตาโจทก์ และให้โจทก์กับภรรยาไปไถ่ถอนคืน แล้วจำเลยที่ 2 ยกที่พิพาทให้โจทก์ การนำสืบของโจทก์จึงขัดกับประเด็นข้อต่อสู้ของโจทก์ เป็นการนำสืบนอกประเด็นและรับฟังไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 87(1) และเมื่อคดีฟังได้ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยแล้ว การที่โจทก์เข้าแย่งทำนาในที่พิพาทย่อมเป็นการละเมิดต่อจำเลย ชอบที่จำเลยทั้งสองจะฟ้องเรียกร้องให้โจทก์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนได้ คำพิพากษาฎีกาที่ 1000/2527 ปัญหาที่ว่าสัญญาเลิกกันแล้วหรือไม่กับการนำเอาสัญญาที่เลิกกันแล้วกลับมาใช้ใหม่ตามข้อตกลงในสัญญาใหม่นั้น หาเหมือนกันไม่ ดังนั้น เมื่อโจทก์ไม่ได้ตั้งเรื่องการมีข้อตกลงในสัญญาใหม่ให้นำสัญญาที่จำเลยต่อสู้ว่าเลิกกันแล้วกลับมาใช้ใหม่ แต่กลับปรากฏว่ามีสัญญาใหม่ดังกล่าวในชั้นสืบพยาน จึงย่อมถือได้ว่าโจทก์นำสืบถึงสัญญาใหม่ดังกล่าวนอกฟ้องนอกประเด็นจะรับฟังนำมาวินิจฉัยคดีหาได้ไม่ คำพิพากษาฎีกาที่ 4663/2530 จำเลยให้การเพียงว่าการที่ผู้ส่งเรียกร้องให้จำเลยซึ่งเป็นผู้ขนส่งออกใบตราส่งให้กับยึดถือใบตราส่งนั้นไว้เป็นหลักฐานโดยไม่คัดค้านและนำใบตราส่งนั้นมาแสดงต่อธนาคารเพื่อรับเงินค่าสินค้า เป็นการแสดงโดยชัดแจ้งว่า ผู้ส่งยอมรับรู้ข้อจำกัดความรับผิดของจำเลยที่ระบุไว้หลังใบตราส่ง ฉะนั้นการที่จำเลยนำสืบว่าผู้ส่งยังได้ลงนามในข้อตกลงต่างหากยอมรับไว้ล่วงหน้าถึงบรรดาข้อจำกัดความรับผิดต่าง ๆ ที่จำเลยระบุไว้ในใบตราส่งในขณะรับขน จึงเป็นการนำสืบนอกคำให้การและเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้น แม้ศาลอุทธรณ์จะได้วินิจฉัยในปัญหานี้ก็ไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 คำพิพากษาฎีกาที่ 5755/2531 ในชั้นไต่สวนขอให้พิจารณาใหม่ โจทก์มีหน้าที่นำพยานหลักฐานเข้าสืบแสดงให้ศาลเห็นเพียงว่าการขาดนัดพิจารณาของโจทก์นั้นมิได้เป็นไปโดยจงใจหรือมีเหตุอันสมควรเท่านั้น โจทก์นำสืบในชั้นไต่สวนขอให้พิจารณาใหม่ก้าวล่วงไปถึงฐานะแห่งการเป็นนิติบุคคลและบุคคลผู้เป็นผู้แทนของโจทก์กับการมอบอำนาจให้ อ. ฟ้องดำเนินคดีแทนอันเป็นประเด็นข้อที่ 1 แห่งคดีซึ่งโจทก์มีภาระการพิสูจน์ในชั้นพิจารณาคดี เช่นนี้ จะนำพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบในชั้นไต่สวนขอให้พิจารณาใหม่ดังกล่าวมาใช้เป็นพยานหลักฐานในชั้นพิพากษาประเด็นแห่งคดีไม่ได้ เมื่อภาระการพิสูจน์ในประเด็นแห่งคดีดังกล่าวตกแก่โจทก์และโจทก์ไม่มีสิทธินำพยานเข้าสืบแล้วโจทก์ก็ต้องตกเป็นฝ่ายแพ้คดี จึงไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ในประเด็นอื่น ระบบการพิจารณาคดีของไทยเรานั้น ใช้ระบบให้ผู้พิพากษาเป็นผู้ฟังข้อเท็จจริงจากการนำสืบทางพยานหลักฐานว่าเกี่ยวกับประเด็นหรือไม่และเป็นผู้วินิจฉัยข้อเท็จจริงทั้งหมดตัดสินชี้ขาดต่อไป ดังนั้น บางครั้งจึงอาจจะไม่จำกัดเด็ดขาดในการที่จะชี้ชัดลงไปในขณะนำสืบว่าเกี่ยวกับประเด็นหรือไม่ อาจจะยอมให้มีการนำสืบเข้ามาในสำนวน เพราะพยานหลักฐานที่นำสืบดังกล่าวอาจจะเกี่ยวพันกับประเด็นก็ได้ แล้วมาวินิจฉัยในตอนรับฟังว่า พยานหลักฐานใดรับฟังได้หรือรับฟังไม่ได้เพราะไม่เกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่จะต้องนำสืบ แต่ในกรณีที่เห็นได้ชัดเจนว่าไม่เกี่ยวกับประเด็นก็จะไม่อนุญาตให้มีการนำสืบ สุพิศปราณีตพลกรังคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกู้เงิน 32,000 บาท ขอให้จำเลยชำระต้นเงินและดอกเบี้ยถึงวันฟ้องรวม 61,515 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยให้การว่า ไม่เคยกู้เงินและรับเงินตามฟ้อง สัญญากู้เป็นเอกสารปลอมโดยโจทก์กรอกข้อความอันเป็นเท็จและปราศจากการรู้เห็นยินยอมของจำเลย สัญญากู้เป็นโมฆะ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยได้กู้เงินโจทก์เพียง20,000 บาท พิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ตีอปี นับแต่วันกู้จนกว่าจะชำระเสร็จ โจทก์และจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้ ให้จำเลยชำระเงิน32,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พิเคราะห์แล้ว โจทก์เบิกความยืนยันว่าจำเลยได้กู้เงินจากโจทก์ไปจำนวน 32,000 บาท ตามเอกสารหมาย จ.2จำเลยก็เบิกความยอมรับว่าได้ทำสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.2 จริงจำนวน 32,000 บาท สัญญากู้ตามฟ้องจึงไม่เป็นเอกสารที่โจทก์กรอกข้อความเองโดยจำเลยมิได้ยินยอม มิใช่เอกสารปลอม ส่วนที่จำเลยนำสืบว่า จำเลยกู้เงินโจทก์เพียง 20,000 บาท และชำระหนี้ให้โจทก์แล้วเป็นการนำสืบในข้อเท็จจริงที่จำเลยมิได้ให้การไว้และมิใช่เป็นการนำพยานหลักฐานมาสืบเพื่อสนับสนุนคำให้การของจำเลยจึงเป็นพยานหลักฐานที่ไม่เกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในคดีจะต้องนำสืบ ต้องห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานที่จำเลยนำสืบดังกล่าวแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 87(1) ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.2 และผิดนัดไม่ชำระหนี้เงินต้นและดอกเบี้ยจริงคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ชอบแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7/2534นาง ไสว แท้สูงเนินโจทก์นางสาว ทอง หรือ ประคอง เศษ สูง เนิน หรือพรหมพันธ์ ใจจำเลย ป.วิ.พ. ม. 87, ม. 183จำเลยให้การว่าไม่เคยกู้และรับเงินจากโจทก์ สัญญากู้เป็นเอกสารปลอมโดยโจทก์กรอกข้อความอันเป็นเท็จและจำเลยไม่รู้เห็นหรือยินยอมจึงเป็นโมฆะ แต่นำสืบว่ากู้เงินโจทก์เพียงบางส่วนและชำระหนี้แล้ว ดังนี้เป็นการนำสืบในข้อเท็จจริงที่มิได้ให้การไว้และมิใช่เป็นการนำพยานหลักฐานมาสืบเพื่อสนับสนุนคำให้การ จึงเป็นพยานหลักฐานที่ไม่เกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในคดีจะต้องนำสืบ ต้องห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานที่นำสืบดังกล่าวตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(1)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกู้เงิน 32,000 บาท ขอให้จำเลยชำระต้นเงินและดอกเบี้ยถึงวันฟ้องรวม 61,515 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยให้การว่า ไม่เคยกู้เงินและรับเงินตามฟ้อง สัญญากู้เป็นเอกสารปลอมโดยโจทก์กรอกข้อความอันเป็นเท็จและปราศจากการรู้เห็นยินยอมของจำเลย สัญญากู้เป็นโมฆะ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยได้กู้เงินโจทก์เพียง20,000 บาท พิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ตีอปี นับแต่วันกู้จนกว่าจะชำระเสร็จ โจทก์และจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้ ให้จำเลยชำระเงิน32,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พิเคราะห์แล้ว โจทก์เบิกความยืนยันว่าจำเลยได้กู้เงินจากโจทก์ไปจำนวน 32,000 บาท ตามเอกสารหมาย จ.2จำเลยก็เบิกความยอมรับว่าได้ทำสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.2 จริงจำนวน 32,000 บาท สัญญากู้ตามฟ้องจึงไม่เป็นเอกสารที่โจทก์กรอกข้อความเองโดยจำเลยมิได้ยินยอม มิใช่เอกสารปลอม ส่วนที่จำเลยนำสืบว่า จำเลยกู้เงินโจทก์เพียง 20,000 บาท และชำระหนี้ให้โจทก์แล้วเป็นการนำสืบในข้อเท็จจริงที่จำเลยมิได้ให้การไว้และมิใช่เป็นการนำพยานหลักฐานมาสืบเพื่อสนับสนุนคำให้การของจำเลยจึงเป็นพยานหลักฐานที่ไม่เกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในคดีจะต้องนำสืบ ต้องห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานที่จำเลยนำสืบดังกล่าวแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 87(1) ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.2 และผิดนัดไม่ชำระหนี้เงินต้นและดอกเบี้ยจริงคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ชอบแล้ว"พิพากษายืน(อัมพร ทองประยูร-เจริญ นิลเอสงฆ์-ชลิต ประไพศาล)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสอง ได้วางบทบัญญัติเกี่ยวกับคำให้การของจำเลยไว้ว่า "ให้จำเลยแสดงโดยชัดแจ้งในคำให้การว่าจำเลยยอมรับหรือปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วน รวมทั้งเหตุแห่งการนั้น" บทบัญญัติดังกล่าวมีความสำคัญต่อการที่จะพิจารณาคดีต่อไปว่าประเด็นที่จะว่ากล่าวกันนั้นอยู่ที่ใด ส่วนใดที่คู่ความรับกันแล้ว ส่วนใดที่ยังไม่รับ และเป็นประเด็นพิพาทกันอยู่ จะได้ว่ากันในเฉพาะประเด็นนั้น แม้กระทั่งการมีบทบัญญัติให้ดุลพินิจศาลในการชี้สองสถานตามมาตรา 183 ก็เช่นเดียวกัน ก็มีวัตถุประสงค์ที่จะให้ได้รับความชัดแจ้งในประเด็นพิพาทที่จะนำพยานหลักฐานเข้าสืบแสดงข้อเท็จจริงเช่นกัน มาตรา 87(1) ก็เป็นบทบัญญัติสนับสนุนให้บทบัญญัติในมาตรา 177 วรรคสอง และมาตรา 183 มีผล โดยบัญญัติห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานใดที่ไม่เกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่คู่ความฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในคดีจะต้องนำสืบ คือไม่ให้มีการนำสืบนอกประเด็นอย่างไรเป็นการนำสืบพยานหลักฐานเกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่จะต้องนำสืบนั้น ในทางตำรากฎหมายลักษณะพยานก็อธิบายไว้รวม ๆ ว่าต้องเป็นข้อเท็จจริงที่เกี่ยวกับประเด็น ซึ่งสรุปได้ว่า เป็นข้อเท็จจริงในประเด็นโดยตรงประการหนึ่งและเป็นข้อเท็จจริงที่เกี่ยวพันกับประเด็นอีกประการหนึ่ง การนำสืบในคดีแพ่งได้กำหนดแนวทางการนำสืบว่าจะต้องเกี่ยวถึงข้อเท็จจริงที่จะต้องนำสืบจะสืบนอกประเด็นไม่ได้ ส่วนในกรณีคดีอาญานั้น กฎหมายได้บัญญัติไว้กว้างกว่า โดยบัญญัติให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานใด ๆก็ได้ที่น่าจะพิสูจน์ได้ว่าจำเลยมีผิดหรือบริสุทธิ์ และการให้การของจำเลยในคดีอาญาก็จะให้การลอย ๆ ไม่อ้างเหตุผลก็ได้แต่ในคดีแพ่งกระทำเช่นนั้นไม่ได้ กรณีตามคำพิพากษาฎีกาฉบับนี้ จะเห็นได้ว่าจำเลยให้การว่าไม่เคยกู้เงิน สัญญากู้ปลอม แต่นำสืบว่าเคยกู้เงินจำนวนหนึ่งและมีการชำระหนี้แล้ว แม้การนำสืบอาจจะได้ข้อเท็จจริงดังกล่าวและอาจส่งผลต่อรูปคดีบ้าง แต่ปรากฏว่าเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่จะต้องนำสืบ กล่าวคือ ประเด็นพิพาทไม่ได้อยู่ที่ข้อเท็จจริงดังกล่าว และศาลมีอำนาจอย่างเต็มที่ในกรณีจะวินิจฉัยใช้ดุลพินิจว่า พยานหลักฐานที่คู่ความนำสืบนั้นจะเกี่ยวกับประเด็นหรือไม่ตามมาตรา 104 และเมื่อเห็นว่าไม่เกี่ยวกับประเด็นแล้ว ก็ต้องห้ามมิให้รับฟังตามมาตรา 87(1) ดังตัวอย่างคำพิพากษาต่อไปนี้ คำพิพากษาฎีกาที่ 785/2527 โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์ให้จำเลยที่ 1 กู้เงินโดยจำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน จำเลยทั้งสองไม่สามารถชำระหนี้เงินกู้จึงตกลงยกที่พิพาทตีใช้หนี้เงินกู้ให้แก่โจทก์ แต่กลับนำสืบว่า จำเลยที่ 2 ขายฝากที่พิพาทไว้กับพ่อตาโจทก์ และให้โจทก์กับภรรยาไปไถ่ถอนคืน แล้วจำเลยที่ 2 ยกที่พิพาทให้โจทก์ การนำสืบของโจทก์จึงขัดกับประเด็นข้อต่อสู้ของโจทก์ เป็นการนำสืบนอกประเด็นและรับฟังไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 87(1) และเมื่อคดีฟังได้ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยแล้ว การที่โจทก์เข้าแย่งทำนาในที่พิพาทย่อมเป็นการละเมิดต่อจำเลย ชอบที่จำเลยทั้งสองจะฟ้องเรียกร้องให้โจทก์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนได้ คำพิพากษาฎีกาที่ 1000/2527 ปัญหาที่ว่าสัญญาเลิกกันแล้วหรือไม่กับการนำเอาสัญญาที่เลิกกันแล้วกลับมาใช้ใหม่ตามข้อตกลงในสัญญาใหม่นั้น หาเหมือนกันไม่ ดังนั้น เมื่อโจทก์ไม่ได้ตั้งเรื่องการมีข้อตกลงในสัญญาใหม่ให้นำสัญญาที่จำเลยต่อสู้ว่าเลิกกันแล้วกลับมาใช้ใหม่ แต่กลับปรากฏว่ามีสัญญาใหม่ดังกล่าวในชั้นสืบพยาน จึงย่อมถือได้ว่าโจทก์นำสืบถึงสัญญาใหม่ดังกล่าวนอกฟ้องนอกประเด็นจะรับฟังนำมาวินิจฉัยคดีหาได้ไม่ คำพิพากษาฎีกาที่ 4663/2530 จำเลยให้การเพียงว่าการที่ผู้ส่งเรียกร้องให้จำเลยซึ่งเป็นผู้ขนส่งออกใบตราส่งให้กับยึดถือใบตราส่งนั้นไว้เป็นหลักฐานโดยไม่คัดค้านและนำใบตราส่งนั้นมาแสดงต่อธนาคารเพื่อรับเงินค่าสินค้า เป็นการแสดงโดยชัดแจ้งว่า ผู้ส่งยอมรับรู้ข้อจำกัดความรับผิดของจำเลยที่ระบุไว้หลังใบตราส่ง ฉะนั้นการที่จำเลยนำสืบว่าผู้ส่งยังได้ลงนามในข้อตกลงต่างหากยอมรับไว้ล่วงหน้าถึงบรรดาข้อจำกัดความรับผิดต่าง ๆ ที่จำเลยระบุไว้ในใบตราส่งในขณะรับขน จึงเป็นการนำสืบนอกคำให้การและเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้น แม้ศาลอุทธรณ์จะได้วินิจฉัยในปัญหานี้ก็ไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 คำพิพากษาฎีกาที่ 5755/2531 ในชั้นไต่สวนขอให้พิจารณาใหม่ โจทก์มีหน้าที่นำพยานหลักฐานเข้าสืบแสดงให้ศาลเห็นเพียงว่าการขาดนัดพิจารณาของโจทก์นั้นมิได้เป็นไปโดยจงใจหรือมีเหตุอันสมควรเท่านั้น โจทก์นำสืบในชั้นไต่สวนขอให้พิจารณาใหม่ก้าวล่วงไปถึงฐานะแห่งการเป็นนิติบุคคลและบุคคลผู้เป็นผู้แทนของโจทก์กับการมอบอำนาจให้ อ. ฟ้องดำเนินคดีแทนอันเป็นประเด็นข้อที่ 1 แห่งคดีซึ่งโจทก์มีภาระการพิสูจน์ในชั้นพิจารณาคดี เช่นนี้ จะนำพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบในชั้นไต่สวนขอให้พิจารณาใหม่ดังกล่าวมาใช้เป็นพยานหลักฐานในชั้นพิพากษาประเด็นแห่งคดีไม่ได้ เมื่อภาระการพิสูจน์ในประเด็นแห่งคดีดังกล่าวตกแก่โจทก์และโจทก์ไม่มีสิทธินำพยานเข้าสืบแล้วโจทก์ก็ต้องตกเป็นฝ่ายแพ้คดี จึงไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ในประเด็นอื่น ระบบการพิจารณาคดีของไทยเรานั้น ใช้ระบบให้ผู้พิพากษาเป็นผู้ฟังข้อเท็จจริงจากการนำสืบทางพยานหลักฐานว่าเกี่ยวกับประเด็นหรือไม่และเป็นผู้วินิจฉัยข้อเท็จจริงทั้งหมดตัดสินชี้ขาดต่อไป ดังนั้น บางครั้งจึงอาจจะไม่จำกัดเด็ดขาดในการที่จะชี้ชัดลงไปในขณะนำสืบว่าเกี่ยวกับประเด็นหรือไม่ อาจจะยอมให้มีการนำสืบเข้ามาในสำนวน เพราะพยานหลักฐานที่นำสืบดังกล่าวอาจจะเกี่ยวพันกับประเด็นก็ได้ แล้วมาวินิจฉัยในตอนรับฟังว่า พยานหลักฐานใดรับฟังได้หรือรับฟังไม่ได้เพราะไม่เกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่จะต้องนำสืบ แต่ในกรณีที่เห็นได้ชัดเจนว่าไม่เกี่ยวกับประเด็นก็จะไม่อนุญาตให้มีการนำสืบ สุพิศปราณีตพลกรัง