คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 705/2499หลักกฎหมาย: ฟ้องโจทก์บรรยายว่าจำเลยขับรถโดยประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยปกติชน โดยจำเลยขับรถพ้นจากเส้นทางริมขอบถนนลาดยางพลัดตกลงไปในหลุมซึ่งห่างจากริมขอบถนนแล้วกระดอนหัวเบนกลับไปบนกลางถนนลาดยาง ชนรถยนต์ทางล้อหน้า ของผู้เสียหายขับสวนทางมาก การบรรยายฟ้องเช่นนี้จำเลยควรจะเข้าใจได้ว่าความประมาทของ จำเลยก็คือขับรถออกนอกทางตกลงไปในหลุมแก้วกะดอนขึ้นตรงเข้าชนรถยนต์ของผู้เสียหาย จึงเป็นฟ้องที่สมบูรณ์ตาม ป.วิ.อาญา ม.158(5).โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขับรถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน เป็นเหตุในรถยนต์ที่จำเลยขับขี่ดังกล่าวพลัดตกลงไปในหลุมจากตัวริมขอบถนนลาดยางแล้วกะคอนเบนหัววิ่งขึ้นกลับไปบนกลางถนนลาดยางชนรถยนต์ทางล้อหน้าของนายกิจจา ทำให้รถยนต์ที่นายกิจจาขับขี่ตกลงไปในเหวข้างทาง ทำให้ผู้โดยสารในรถทั้งสองคันบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๙,๓๑๘(๒) จำเลยรับสารภาพว่าได้ทำผิดตามฟ้องไม่ขอต่อสู้คดี ศาลชั้นต้นเห็นว่าฟ้องโจทก์ไม่ชัดเจนพอที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี เป็นฟ้องไม่สมบูรณ์ตาม ป.วิ.อาญา ม.๑๕๘(๕) แม้จำเลยจะให้การรับสารภาพกลท ไม่ได้ อ้างฎีกาที่ ๒๔๑/๒๔๙๓พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า จำเลยมีผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๙,๓๓๘(๒) ให้ลงโทษตาม ม.๒๕๙ ซึ่งเป็นบทหนักให้จำคุก ๔ เดือนจำเลยรับสารภาพปราณีลดตาม ม.๕๙ กึ่งหนึ่งคงจำคุกจำเลย ๒ เดือน จำเลยฎีกาว่าลักษณะฟ้องของโจทก์ไม่สามารถบอกได้ว่าจำเลยได้มีความประมาทอย่างไร จึงควรยกฟ้องโจทก์ หากเป็นผิดก็ขอให้ศาลรอการลงโทษ ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องโจทก์บรรยายว่าจำเลยขับรถโดยประมาทขาดความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน โดยจำเลยขับรถยนต์พ้นจากเส้นทางริมขอบถนนแล้วกะดอนเบนหัวกลับไปบนกลางถนนลาดยาง ชนรถยนต์ทางล้อหน้าของนายกิจจาขับสวนทางมา ความประมาทของจำเลยก็คือขับรถยนต์ออกนอกทางตกลงไปในหลุมแล้วกระดอนขึ้น ตรงเข้าชนรถยนต์ที่นายกิจจาที่วิ่งสวนทางมา การบรรยายเช่นนี้จำเลยควรจะเข้าใจได้แล้ว จำเลยเข้าใจการกระทำของตนดีจึงได้ให้การรับสารภาพ หากเส้นทางตรงนั้นเฉพาะส่วนถนนที่ลาดยางไม่พอที่รถยนต์สองคันจะหลีกกันได้ เป็นข้อเท็จจริงซึ่งไม่ปรากฏในสำนวน ถ้าจำเลยจะอ้างเช่นนั้นจำเลยจะต้องไม่รับสารภาพเพื่อจำเลยจะได้มีโอกาสนำสืบให้ศาลเห็นประจักษ์ เมื่อโจทก์กล่าวว่าจำเลยได้ขับรถยนต์ของจำเลยออกนอกเส้นทางและตกหลุมซึ่งอยู่นอกเส้นทางลาดยางด้วยความประมาท และจำเลยให้การรับสารภาพว่าเป็นความจริงหมายความว่าจำเลยให้การรับสารภาพว่าจำเลยขับรถด้วยความประมาทซึ่งแปลว่าจำเลยเข้าใจฟ้องดีแล้ว พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 705/2499อัยการจังหวัดภูเก็ตโจทก์สวัสดิ์ เสี้ยนสลายจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 (5)ฟ้องโจทก์บรรยายว่าจำเลยขับรถโดยประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยปกติชน โดยจำเลยขับรถพ้นจากเส้นทางริมขอบถนนลาดยางพลัดตกลงไปในหลุมซึ่งห่างจากริมขอบถนนแล้วกระดอนหัวเบนกลับไปบนกลางถนนลาดยาง ชนรถยนต์ทางล้อหน้า ของผู้เสียหายขับสวนทางมาก การบรรยายฟ้องเช่นนี้จำเลยควรจะเข้าใจได้ว่าความประมาทของ จำเลยก็คือขับรถออกนอกทางตกลงไปในหลุมแก้วกะดอนขึ้นตรงเข้าชนรถยนต์ของผู้เสียหาย จึงเป็นฟ้องที่สมบูรณ์ตาม ป.วิ.อาญา ม.158(5).โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขับรถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน เป็นเหตุในรถยนต์ที่จำเลยขับขี่ดังกล่าวพลัดตกลงไปในหลุมจากตัวริมขอบถนนลาดยางแล้วกะคอนเบนหัววิ่งขึ้นกลับไปบนกลางถนนลาดยางชนรถยนต์ทางล้อหน้าของนายกิจจา ทำให้รถยนต์ที่นายกิจจาขับขี่ตกลงไปในเหวข้างทาง ทำให้ผู้โดยสารในรถทั้งสองคันบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๙,๓๑๘(๒) จำเลยรับสารภาพว่าได้ทำผิดตามฟ้องไม่ขอต่อสู้คดี ศาลชั้นต้นเห็นว่าฟ้องโจทก์ไม่ชัดเจนพอที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี เป็นฟ้องไม่สมบูรณ์ตาม ป.วิ.อาญา ม.๑๕๘(๕) แม้จำเลยจะให้การรับสารภาพกลท ไม่ได้ อ้างฎีกาที่ ๒๔๑/๒๔๙๓พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า จำเลยมีผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๙,๓๓๘(๒) ให้ลงโทษตาม ม.๒๕๙ ซึ่งเป็นบทหนักให้จำคุก ๔ เดือนจำเลยรับสารภาพปราณีลดตาม ม.๕๙ กึ่งหนึ่งคงจำคุกจำเลย ๒ เดือน จำเลยฎีกาว่าลักษณะฟ้องของโจทก์ไม่สามารถบอกได้ว่าจำเลยได้มีความประมาทอย่างไร จึงควรยกฟ้องโจทก์ หากเป็นผิดก็ขอให้ศาลรอการลงโทษ ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องโจทก์บรรยายว่าจำเลยขับรถโดยประมาทขาดความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน โดยจำเลยขับรถยนต์พ้นจากเส้นทางริมขอบถนนแล้วกะดอนเบนหัวกลับไปบนกลางถนนลาดยาง ชนรถยนต์ทางล้อหน้าของนายกิจจาขับสวนทางมา ความประมาทของจำเลยก็คือขับรถยนต์ออกนอกทางตกลงไปในหลุมแล้วกระดอนขึ้น ตรงเข้าชนรถยนต์ที่นายกิจจาที่วิ่งสวนทางมา การบรรยายเช่นนี้จำเลยควรจะเข้าใจได้แล้ว จำเลยเข้าใจการกระทำของตนดีจึงได้ให้การรับสารภาพ หากเส้นทางตรงนั้นเฉพาะส่วนถนนที่ลาดยางไม่พอที่รถยนต์สองคันจะหลีกกันได้ เป็นข้อเท็จจริงซึ่งไม่ปรากฏในสำนวน ถ้าจำเลยจะอ้างเช่นนั้นจำเลยจะต้องไม่รับสารภาพเพื่อจำเลยจะได้มีโอกาสนำสืบให้ศาลเห็นประจักษ์ เมื่อโจทก์กล่าวว่าจำเลยได้ขับรถยนต์ของจำเลยออกนอกเส้นทางและตกหลุมซึ่งอยู่นอกเส้นทางลาดยางด้วยความประมาท และจำเลยให้การรับสารภาพว่าเป็นความจริงหมายความว่าจำเลยให้การรับสารภาพว่าจำเลยขับรถด้วยความประมาทซึ่งแปลว่าจำเลยเข้าใจฟ้องดีแล้ว พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์.(ปริพนธ์พจนพิสุทธิ์-ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย)ศาลชั้นต้น - ศาลจังหวัดภูเก็ต - นายแล โกมารศาลอุทธรณ์ - ศาลอุทธรณ์ - หลวงพิชัยบัณฑิตแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขับรถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน เป็นเหตุในรถยนต์ที่จำเลยขับขี่ดังกล่าวพลัดตกลงไปในหลุมจากตัวริมขอบถนนลาดยางแล้วกะคอนเบนหัววิ่งขึ้นกลับไปบนกลางถนนลาดยางชนรถยนต์ทางล้อหน้าของนายกิจจา ทำให้รถยนต์ที่นายกิจจาขับขี่ตกลงไปในเหวข้างทาง ทำให้ผู้โดยสารในรถทั้งสองคันบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๙,๓๑๘(๒) จำเลยรับสารภาพว่าได้ทำผิดตามฟ้องไม่ขอต่อสู้คดี ศาลชั้นต้นเห็นว่าฟ้องโจทก์ไม่ชัดเจนพอที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี เป็นฟ้องไม่สมบูรณ์ตาม ป.วิ.อาญา ม.๑๕๘(๕) แม้จำเลยจะให้การรับสารภาพกลท ไม่ได้ อ้างฎีกาที่ ๒๔๑/๒๔๙๓พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า จำเลยมีผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๙,๓๓๘(๒) ให้ลงโทษตาม ม.๒๕๙ ซึ่งเป็นบทหนักให้จำคุก ๔ เดือนจำเลยรับสารภาพปราณีลดตาม ม.๕๙ กึ่งหนึ่งคงจำคุกจำเลย ๒ เดือน จำเลยฎีกาว่าลักษณะฟ้องของโจทก์ไม่สามารถบอกได้ว่าจำเลยได้มีความประมาทอย่างไร จึงควรยกฟ้องโจทก์ หากเป็นผิดก็ขอให้ศาลรอการลงโทษ ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องโจทก์บรรยายว่าจำเลยขับรถโดยประมาทขาดความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน โดยจำเลยขับรถยนต์พ้นจากเส้นทางริมขอบถนนแล้วกะดอนเบนหัวกลับไปบนกลางถนนลาดยาง ชนรถยนต์ทางล้อหน้าของนายกิจจาขับสวนทางมา ความประมาทของจำเลยก็คือขับรถยนต์ออกนอกทางตกลงไปในหลุมแล้วกระดอนขึ้น ตรงเข้าชนรถยนต์ที่นายกิจจาที่วิ่งสวนทางมา การบรรยายเช่นนี้จำเลยควรจะเข้าใจได้แล้ว จำเลยเข้าใจการกระทำของตนดีจึงได้ให้การรับสารภาพ หากเส้นทางตรงนั้นเฉพาะส่วนถนนที่ลาดยางไม่พอที่รถยนต์สองคันจะหลีกกันได้ เป็นข้อเท็จจริงซึ่งไม่ปรากฏในสำนวน ถ้าจำเลยจะอ้างเช่นนั้นจำเลยจะต้องไม่รับสารภาพเพื่อจำเลยจะได้มีโอกาสนำสืบให้ศาลเห็นประจักษ์ เมื่อโจทก์กล่าวว่าจำเลยได้ขับรถยนต์ของจำเลยออกนอกเส้นทางและตกหลุมซึ่งอยู่นอกเส้นทางลาดยางด้วยความประมาท และจำเลยให้การรับสารภาพว่าเป็นความจริงหมายความว่าจำเลยให้การรับสารภาพว่าจำเลยขับรถด้วยความประมาทซึ่งแปลว่าจำเลยเข้าใจฟ้องดีแล้ว พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 705/2499อัยการจังหวัดภูเก็ตโจทก์สวัสดิ์ เสี้ยนสลายจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 (5)ฟ้องโจทก์บรรยายว่าจำเลยขับรถโดยประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยปกติชน โดยจำเลยขับรถพ้นจากเส้นทางริมขอบถนนลาดยางพลัดตกลงไปในหลุมซึ่งห่างจากริมขอบถนนแล้วกระดอนหัวเบนกลับไปบนกลางถนนลาดยาง ชนรถยนต์ทางล้อหน้า ของผู้เสียหายขับสวนทางมาก การบรรยายฟ้องเช่นนี้จำเลยควรจะเข้าใจได้ว่าความประมาทของ จำเลยก็คือขับรถออกนอกทางตกลงไปในหลุมแก้วกะดอนขึ้นตรงเข้าชนรถยนต์ของผู้เสียหาย จึงเป็นฟ้องที่สมบูรณ์ตาม ป.วิ.อาญา ม.158(5).โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขับรถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน เป็นเหตุในรถยนต์ที่จำเลยขับขี่ดังกล่าวพลัดตกลงไปในหลุมจากตัวริมขอบถนนลาดยางแล้วกะคอนเบนหัววิ่งขึ้นกลับไปบนกลางถนนลาดยางชนรถยนต์ทางล้อหน้าของนายกิจจา ทำให้รถยนต์ที่นายกิจจาขับขี่ตกลงไปในเหวข้างทาง ทำให้ผู้โดยสารในรถทั้งสองคันบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๙,๓๑๘(๒) จำเลยรับสารภาพว่าได้ทำผิดตามฟ้องไม่ขอต่อสู้คดี ศาลชั้นต้นเห็นว่าฟ้องโจทก์ไม่ชัดเจนพอที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี เป็นฟ้องไม่สมบูรณ์ตาม ป.วิ.อาญา ม.๑๕๘(๕) แม้จำเลยจะให้การรับสารภาพกลท ไม่ได้ อ้างฎีกาที่ ๒๔๑/๒๔๙๓พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า จำเลยมีผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๙,๓๓๘(๒) ให้ลงโทษตาม ม.๒๕๙ ซึ่งเป็นบทหนักให้จำคุก ๔ เดือนจำเลยรับสารภาพปราณีลดตาม ม.๕๙ กึ่งหนึ่งคงจำคุกจำเลย ๒ เดือน จำเลยฎีกาว่าลักษณะฟ้องของโจทก์ไม่สามารถบอกได้ว่าจำเลยได้มีความประมาทอย่างไร จึงควรยกฟ้องโจทก์ หากเป็นผิดก็ขอให้ศาลรอการลงโทษ ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องโจทก์บรรยายว่าจำเลยขับรถโดยประมาทขาดความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน โดยจำเลยขับรถยนต์พ้นจากเส้นทางริมขอบถนนแล้วกะดอนเบนหัวกลับไปบนกลางถนนลาดยาง ชนรถยนต์ทางล้อหน้าของนายกิจจาขับสวนทางมา ความประมาทของจำเลยก็คือขับรถยนต์ออกนอกทางตกลงไปในหลุมแล้วกระดอนขึ้น ตรงเข้าชนรถยนต์ที่นายกิจจาที่วิ่งสวนทางมา การบรรยายเช่นนี้จำเลยควรจะเข้าใจได้แล้ว จำเลยเข้าใจการกระทำของตนดีจึงได้ให้การรับสารภาพ หากเส้นทางตรงนั้นเฉพาะส่วนถนนที่ลาดยางไม่พอที่รถยนต์สองคันจะหลีกกันได้ เป็นข้อเท็จจริงซึ่งไม่ปรากฏในสำนวน ถ้าจำเลยจะอ้างเช่นนั้นจำเลยจะต้องไม่รับสารภาพเพื่อจำเลยจะได้มีโอกาสนำสืบให้ศาลเห็นประจักษ์ เมื่อโจทก์กล่าวว่าจำเลยได้ขับรถยนต์ของจำเลยออกนอกเส้นทางและตกหลุมซึ่งอยู่นอกเส้นทางลาดยางด้วยความประมาท และจำเลยให้การรับสารภาพว่าเป็นความจริงหมายความว่าจำเลยให้การรับสารภาพว่าจำเลยขับรถด้วยความประมาทซึ่งแปลว่าจำเลยเข้าใจฟ้องดีแล้ว พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์.(ปริพนธ์พจนพิสุทธิ์-ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย)ศาลชั้นต้น - ศาลจังหวัดภูเก็ต - นายแล โกมารศาลอุทธรณ์ - ศาลอุทธรณ์ - หลวงพิชัยบัณฑิตแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ