คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3367/2522หลักกฎหมาย: ปัญหาที่ว่า หนี้ที่ขอรับชำระ เจ้าหนี้ยอมให้ลูกหนี้กระทำขึ้น เมื่อเจ้าหนี้ได้รู้ดีถึงการที่ลูกหนี้มีหนี้สินล้นพ้นตัว เจ้าหนี้จึงไม่มีสิทธิที่จะรับชำระหนี้ในคดีล้มละลายได้ตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 94(2) หรือไม่ เป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้จะมิใช่เป็นประเด็นที่ได้เคยยกขึ้นว่ากันมาแต่แรก เจ้าหนี้ผู้โต้แย้งคำขอรับชำระหนี้ก็มีสิทธิที่จะยกขึ้นมาอ้างอิงในชั้นอุทธรณ์และชั้นฎีกาได้คดีนี้เจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ทั้งสอง เป็นเงิน 734,138.28 บาท เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้นัดเจ้าหนี้และลูกหนี้มาตรวจคำขอรับชำระหนี้ตามมาตรา 104 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 แล้ว นายอมรชัยเจ้าหนี้รายที่ 8 โต้แย้งว่า หนี้เงินหกแสนกว่าบาทที่เจ้าหนี้ผู้ขอรับชำระหนี้อ้างว่าห้างหุ้นส่วนจำกัด อันเจริญไม้ไทยลูกหนี้ที่ 1 ทำหนังสือรับสภาพหนี้ให้ไว้และเจ้าหนี้ผู้ขอรับชำระหนี้ได้ฟ้องคดีจนศาลจังหวัดพิจิตรพิพากษาเป็นคดีแดงที่ 244/2518 นั้น เจ้าหนี้ผู้ขอรับชำระหนี้ได้ลักลอบเอาเอกสารกระดาษของห้างหุ้นส่วนจำกัด อันเจริญไม้ไทย ลูกหนี้ที่ 1 ซึ่งมีลายมือชื่อของลูกหนี้เซ็นทิ้งไว้ไปพิมพ์ข้อความเติมเอาเอง ขอให้ยกคำขอรับชำระหนี้รายนี้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้ทำการสอบสวนคำขอรับชำระหนี้แล้วเห็นควรให้นางบุญชูหรือจูได้รับชำระหนี้เป็นจำนวนเงิน 734,138.28 บาท จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ทั้งสองตามมาตรา 130(8) แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 เต็มตามขอศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้นางบุญชูหรือจูเจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ตามรายงานของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์นายอมรชัยเจ้าหนี้ผู้โต้แย้งอุทธรณ์ ขอให้ยกคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนนายอมรชัยเจ้าหนี้ผู้โต้แย้งฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า พิเคราะห์แล้วคดีนี้ปรากฏว่าในชั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ตรวจและสอบสวนคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้รายนี้เจ้าหนี้ผู้โต้แย้งคัดค้านโดยอ้างว่า หนังสือรับสภาพหนี้ที่เจ้าหนี้นำไปฟ้องที่ศาลจังหวัดพิจิตรในคดีหมายเลขแดงที่ 224/2518 ลูกหนี้ไม่ได้ทำให้แก่เจ้าหนี้ แต่เมื่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์รายงานเสนอความเห็นต่อศาลชั้นต้นว่าควรให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้เป็นจำนวนเงิน 734,138.28 บาท เต็มตามคำขอ และศาลชั้นต้นสั่งให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ตามรายงานของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ เจ้าหนี้ผู้โต้แย้งกลับตั้งประเด็นขึ้นมาใหม่ในชั้นอุทธรณ์ว่า เจ้าหนี้ยอมให้ลูกหนี้กระทำหนี้ขึ้นเมื่อเจ้าหนี้ได้รู้ดีถึงการที่ลูกหนี้มีหนี้สินล้นพ้นตัว เจ้าหนี้จึงไม่มีสิทธิที่จะรับชำระหนี้ในคดีล้มละลายได้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 มาตรา 94(2) ได้ฎีกาต่อมาในปัญหานี้ซึ่งแม้จะมิใช่เป็นประเด็นที่ได้เคยยกขึ้นว่ากันมาแต่แรก แต่ก็เป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน เจ้าหนี้ผู้โต้แย้งจึงมีสิทธิที่จะยกขึ้นมาอ้างอิงในชั้นอุทธรณ์ และชั้นฎีกาได้ และฟังข้อเท็จจริงว่ากรณีไม่ต้องตามมาตรา 94(2) พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3367/2522นายวิโรจน์ แซ่เฮนโจทก์ผู้รับชำระหนี้โจทก์นางบุญชูหรือจู สุขเจริญโจทก์เจ้าหนี้ผู้โต้แย้งโจทก์นายอมรชัย กสิยพงศ์โจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัดอันเจริญไม้ไทย กับพวกจำเลย พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 94 (2) ป.วิ.พ. ม. 142 (5), ม. 225, ม. 249ปัญหาที่ว่า หนี้ที่ขอรับชำระ เจ้าหนี้ยอมให้ลูกหนี้กระทำขึ้น เมื่อเจ้าหนี้ได้รู้ดีถึงการที่ลูกหนี้มีหนี้สินล้นพ้นตัว เจ้าหนี้จึงไม่มีสิทธิที่จะรับชำระหนี้ในคดีล้มละลายได้ตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 94(2) หรือไม่ เป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้จะมิใช่เป็นประเด็นที่ได้เคยยกขึ้นว่ากันมาแต่แรก เจ้าหนี้ผู้โต้แย้งคำขอรับชำระหนี้ก็มีสิทธิที่จะยกขึ้นมาอ้างอิงในชั้นอุทธรณ์และชั้นฎีกาได้คดีนี้เจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ทั้งสอง เป็นเงิน 734,138.28 บาท เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้นัดเจ้าหนี้และลูกหนี้มาตรวจคำขอรับชำระหนี้ตามมาตรา 104 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 แล้ว นายอมรชัยเจ้าหนี้รายที่ 8 โต้แย้งว่า หนี้เงินหกแสนกว่าบาทที่เจ้าหนี้ผู้ขอรับชำระหนี้อ้างว่าห้างหุ้นส่วนจำกัด อันเจริญไม้ไทยลูกหนี้ที่ 1 ทำหนังสือรับสภาพหนี้ให้ไว้และเจ้าหนี้ผู้ขอรับชำระหนี้ได้ฟ้องคดีจนศาลจังหวัดพิจิตรพิพากษาเป็นคดีแดงที่ 244/2518 นั้น เจ้าหนี้ผู้ขอรับชำระหนี้ได้ลักลอบเอาเอกสารกระดาษของห้างหุ้นส่วนจำกัด อันเจริญไม้ไทย ลูกหนี้ที่ 1 ซึ่งมีลายมือชื่อของลูกหนี้เซ็นทิ้งไว้ไปพิมพ์ข้อความเติมเอาเอง ขอให้ยกคำขอรับชำระหนี้รายนี้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้ทำการสอบสวนคำขอรับชำระหนี้แล้วเห็นควรให้นางบุญชูหรือจูได้รับชำระหนี้เป็นจำนวนเงิน 734,138.28 บาท จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ทั้งสองตามมาตรา 130(8) แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 เต็มตามขอศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้นางบุญชูหรือจูเจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ตามรายงานของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์นายอมรชัยเจ้าหนี้ผู้โต้แย้งอุทธรณ์ ขอให้ยกคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนนายอมรชัยเจ้าหนี้ผู้โต้แย้งฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า พิเคราะห์แล้วคดีนี้ปรากฏว่าในชั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ตรวจและสอบสวนคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้รายนี้เจ้าหนี้ผู้โต้แย้งคัดค้านโดยอ้างว่า หนังสือรับสภาพหนี้ที่เจ้าหนี้นำไปฟ้องที่ศาลจังหวัดพิจิตรในคดีหมายเลขแดงที่ 224/2518 ลูกหนี้ไม่ได้ทำให้แก่เจ้าหนี้ แต่เมื่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์รายงานเสนอความเห็นต่อศาลชั้นต้นว่าควรให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้เป็นจำนวนเงิน 734,138.28 บาท เต็มตามคำขอ และศาลชั้นต้นสั่งให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ตามรายงานของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ เจ้าหนี้ผู้โต้แย้งกลับตั้งประเด็นขึ้นมาใหม่ในชั้นอุทธรณ์ว่า เจ้าหนี้ยอมให้ลูกหนี้กระทำหนี้ขึ้นเมื่อเจ้าหนี้ได้รู้ดีถึงการที่ลูกหนี้มีหนี้สินล้นพ้นตัว เจ้าหนี้จึงไม่มีสิทธิที่จะรับชำระหนี้ในคดีล้มละลายได้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 มาตรา 94(2) ได้ฎีกาต่อมาในปัญหานี้ซึ่งแม้จะมิใช่เป็นประเด็นที่ได้เคยยกขึ้นว่ากันมาแต่แรก แต่ก็เป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน เจ้าหนี้ผู้โต้แย้งจึงมีสิทธิที่จะยกขึ้นมาอ้างอิงในชั้นอุทธรณ์ และชั้นฎีกาได้ และฟังข้อเท็จจริงว่ากรณีไม่ต้องตามมาตรา 94(2) พิพากษายืน(จำรัส เขมะจารุ-ประเสริฐ วราภรณ์-ธาดา วัชรานันท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้เจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ทั้งสอง เป็นเงิน 734,138.28 บาท เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้นัดเจ้าหนี้และลูกหนี้มาตรวจคำขอรับชำระหนี้ตามมาตรา 104 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 แล้ว นายอมรชัยเจ้าหนี้รายที่ 8 โต้แย้งว่า หนี้เงินหกแสนกว่าบาทที่เจ้าหนี้ผู้ขอรับชำระหนี้อ้างว่าห้างหุ้นส่วนจำกัด อันเจริญไม้ไทยลูกหนี้ที่ 1 ทำหนังสือรับสภาพหนี้ให้ไว้และเจ้าหนี้ผู้ขอรับชำระหนี้ได้ฟ้องคดีจนศาลจังหวัดพิจิตรพิพากษาเป็นคดีแดงที่ 244/2518 นั้น เจ้าหนี้ผู้ขอรับชำระหนี้ได้ลักลอบเอาเอกสารกระดาษของห้างหุ้นส่วนจำกัด อันเจริญไม้ไทย ลูกหนี้ที่ 1 ซึ่งมีลายมือชื่อของลูกหนี้เซ็นทิ้งไว้ไปพิมพ์ข้อความเติมเอาเอง ขอให้ยกคำขอรับชำระหนี้รายนี้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้ทำการสอบสวนคำขอรับชำระหนี้แล้วเห็นควรให้นางบุญชูหรือจูได้รับชำระหนี้เป็นจำนวนเงิน 734,138.28 บาท จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ทั้งสองตามมาตรา 130(8) แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 เต็มตามขอศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้นางบุญชูหรือจูเจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ตามรายงานของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์นายอมรชัยเจ้าหนี้ผู้โต้แย้งอุทธรณ์ ขอให้ยกคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนนายอมรชัยเจ้าหนี้ผู้โต้แย้งฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า พิเคราะห์แล้วคดีนี้ปรากฏว่าในชั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ตรวจและสอบสวนคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้รายนี้เจ้าหนี้ผู้โต้แย้งคัดค้านโดยอ้างว่า หนังสือรับสภาพหนี้ที่เจ้าหนี้นำไปฟ้องที่ศาลจังหวัดพิจิตรในคดีหมายเลขแดงที่ 224/2518 ลูกหนี้ไม่ได้ทำให้แก่เจ้าหนี้ แต่เมื่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์รายงานเสนอความเห็นต่อศาลชั้นต้นว่าควรให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้เป็นจำนวนเงิน 734,138.28 บาท เต็มตามคำขอ และศาลชั้นต้นสั่งให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ตามรายงานของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ เจ้าหนี้ผู้โต้แย้งกลับตั้งประเด็นขึ้นมาใหม่ในชั้นอุทธรณ์ว่า เจ้าหนี้ยอมให้ลูกหนี้กระทำหนี้ขึ้นเมื่อเจ้าหนี้ได้รู้ดีถึงการที่ลูกหนี้มีหนี้สินล้นพ้นตัว เจ้าหนี้จึงไม่มีสิทธิที่จะรับชำระหนี้ในคดีล้มละลายได้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 มาตรา 94(2) ได้ฎีกาต่อมาในปัญหานี้ซึ่งแม้จะมิใช่เป็นประเด็นที่ได้เคยยกขึ้นว่ากันมาแต่แรก แต่ก็เป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน เจ้าหนี้ผู้โต้แย้งจึงมีสิทธิที่จะยกขึ้นมาอ้างอิงในชั้นอุทธรณ์ และชั้นฎีกาได้ และฟังข้อเท็จจริงว่ากรณีไม่ต้องตามมาตรา 94(2) พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3367/2522นายวิโรจน์ แซ่เฮนโจทก์ผู้รับชำระหนี้โจทก์นางบุญชูหรือจู สุขเจริญโจทก์เจ้าหนี้ผู้โต้แย้งโจทก์นายอมรชัย กสิยพงศ์โจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัดอันเจริญไม้ไทย กับพวกจำเลย พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 94 (2) ป.วิ.พ. ม. 142 (5), ม. 225, ม. 249ปัญหาที่ว่า หนี้ที่ขอรับชำระ เจ้าหนี้ยอมให้ลูกหนี้กระทำขึ้น เมื่อเจ้าหนี้ได้รู้ดีถึงการที่ลูกหนี้มีหนี้สินล้นพ้นตัว เจ้าหนี้จึงไม่มีสิทธิที่จะรับชำระหนี้ในคดีล้มละลายได้ตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 94(2) หรือไม่ เป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้จะมิใช่เป็นประเด็นที่ได้เคยยกขึ้นว่ากันมาแต่แรก เจ้าหนี้ผู้โต้แย้งคำขอรับชำระหนี้ก็มีสิทธิที่จะยกขึ้นมาอ้างอิงในชั้นอุทธรณ์และชั้นฎีกาได้คดีนี้เจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ทั้งสอง เป็นเงิน 734,138.28 บาท เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้นัดเจ้าหนี้และลูกหนี้มาตรวจคำขอรับชำระหนี้ตามมาตรา 104 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 แล้ว นายอมรชัยเจ้าหนี้รายที่ 8 โต้แย้งว่า หนี้เงินหกแสนกว่าบาทที่เจ้าหนี้ผู้ขอรับชำระหนี้อ้างว่าห้างหุ้นส่วนจำกัด อันเจริญไม้ไทยลูกหนี้ที่ 1 ทำหนังสือรับสภาพหนี้ให้ไว้และเจ้าหนี้ผู้ขอรับชำระหนี้ได้ฟ้องคดีจนศาลจังหวัดพิจิตรพิพากษาเป็นคดีแดงที่ 244/2518 นั้น เจ้าหนี้ผู้ขอรับชำระหนี้ได้ลักลอบเอาเอกสารกระดาษของห้างหุ้นส่วนจำกัด อันเจริญไม้ไทย ลูกหนี้ที่ 1 ซึ่งมีลายมือชื่อของลูกหนี้เซ็นทิ้งไว้ไปพิมพ์ข้อความเติมเอาเอง ขอให้ยกคำขอรับชำระหนี้รายนี้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้ทำการสอบสวนคำขอรับชำระหนี้แล้วเห็นควรให้นางบุญชูหรือจูได้รับชำระหนี้เป็นจำนวนเงิน 734,138.28 บาท จากกองทรัพย์สินของลูกหนี้ทั้งสองตามมาตรา 130(8) แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 เต็มตามขอศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้นางบุญชูหรือจูเจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ตามรายงานของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์นายอมรชัยเจ้าหนี้ผู้โต้แย้งอุทธรณ์ ขอให้ยกคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนนายอมรชัยเจ้าหนี้ผู้โต้แย้งฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า พิเคราะห์แล้วคดีนี้ปรากฏว่าในชั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ตรวจและสอบสวนคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้รายนี้เจ้าหนี้ผู้โต้แย้งคัดค้านโดยอ้างว่า หนังสือรับสภาพหนี้ที่เจ้าหนี้นำไปฟ้องที่ศาลจังหวัดพิจิตรในคดีหมายเลขแดงที่ 224/2518 ลูกหนี้ไม่ได้ทำให้แก่เจ้าหนี้ แต่เมื่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์รายงานเสนอความเห็นต่อศาลชั้นต้นว่าควรให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้เป็นจำนวนเงิน 734,138.28 บาท เต็มตามคำขอ และศาลชั้นต้นสั่งให้เจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ตามรายงานของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ เจ้าหนี้ผู้โต้แย้งกลับตั้งประเด็นขึ้นมาใหม่ในชั้นอุทธรณ์ว่า เจ้าหนี้ยอมให้ลูกหนี้กระทำหนี้ขึ้นเมื่อเจ้าหนี้ได้รู้ดีถึงการที่ลูกหนี้มีหนี้สินล้นพ้นตัว เจ้าหนี้จึงไม่มีสิทธิที่จะรับชำระหนี้ในคดีล้มละลายได้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 มาตรา 94(2) ได้ฎีกาต่อมาในปัญหานี้ซึ่งแม้จะมิใช่เป็นประเด็นที่ได้เคยยกขึ้นว่ากันมาแต่แรก แต่ก็เป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน เจ้าหนี้ผู้โต้แย้งจึงมีสิทธิที่จะยกขึ้นมาอ้างอิงในชั้นอุทธรณ์ และชั้นฎีกาได้ และฟังข้อเท็จจริงว่ากรณีไม่ต้องตามมาตรา 94(2) พิพากษายืน(จำรัส เขมะจารุ-ประเสริฐ วราภรณ์-ธาดา วัชรานันท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ