คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 954/2490หลักกฎหมาย: ผู้ตายเมาสุราเข้าทำร้ายจำเลยด้วยมือเปล่าเป็นพัลวัล คือชกจำเลยล้มแล้ว ยังต่อยและเตะซ้ำอีกหลายที ทั้งเวลาที่เกิดเหตุก็เป็นเวลากลางคืน จำเลยไม่สามารถจะทราบได้ว่า ผู้ตายมีอาวุธติดตัวมาด้วยหรือไม่ จำเลยจึงใช้มีดที่มีติดตัวไป ทำการป้องกันตัว ถูกผู้ตายในที่สำคัญ ผู้ตาย ตาย ดังนี้เป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุคดีได้ความว่า ในวันเกิดเหตุเวลากลางคืน ผู้ตายเมาสุราเกิดมาพบจำเลยระหว่างทาง ก็ตรงเข้าชกจำเลย ผู้ตายชกจำเลยไปล้มแล้วยังต่อยและเตะซ้ำจำเลยอีกหลายครั้ง จำเลยลุกขึ้นได้จึงชักมีดออกมา ผู้ตายโถมเข้าไปหาจำเลยที่ ๒ ครั้ง จึงถูกมีดเป็นแผลสองแผล แผลสำคัญที่ชายโคลงทะลุใน จึงถึงแก่ความตาย โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม. ๒๔๙ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม. ๒๔๙, ๕๓, ๕๕ และ ๕๙ จำคุก ๓ ปี ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ผู้ตายจะเข้าทำร้ายจำเลยด้วยมือเปล่าและจำเลยใช้มีดป้องกันตัวก็ตาม แต่เวลานั้นเป็นเวลามืดค่ำแล้วผู้ตายเข้ามาทำร้ายเป็นพัลวัล จะมีอาวุธติดมาหรือไม่ไม่มีใครรู้จำเลยถูกรังแกถึงเพียงนี้แล้ว มีมีดก็จำต้องใช้มีดป้องกันตัว หาเป็นการเกิดสมควรแก่เหตุไม่ จึงพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 954/2490อัยยการจังหวัดแพร่โจทก์นายซ่วย สิริกาดจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 50, ม. 249.ผู้ตายเมาสุราเข้าทำร้ายจำเลยด้วยมือเปล่าเป็นพัลวัล คือชกจำเลยล้มแล้ว ยังต่อยและเตะซ้ำอีกหลายที ทั้งเวลาที่เกิดเหตุก็เป็นเวลากลางคืน จำเลยไม่สามารถจะทราบได้ว่า ผู้ตายมีอาวุธติดตัวมาด้วยหรือไม่ จำเลยจึงใช้มีดที่มีติดตัวไป ทำการป้องกันตัว ถูกผู้ตายในที่สำคัญ ผู้ตาย ตาย ดังนี้เป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุคดีได้ความว่า ในวันเกิดเหตุเวลากลางคืน ผู้ตายเมาสุราเกิดมาพบจำเลยระหว่างทาง ก็ตรงเข้าชกจำเลย ผู้ตายชกจำเลยไปล้มแล้วยังต่อยและเตะซ้ำจำเลยอีกหลายครั้ง จำเลยลุกขึ้นได้จึงชักมีดออกมา ผู้ตายโถมเข้าไปหาจำเลยที่ ๒ ครั้ง จึงถูกมีดเป็นแผลสองแผล แผลสำคัญที่ชายโคลงทะลุใน จึงถึงแก่ความตาย โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม. ๒๔๙ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม. ๒๔๙, ๕๓, ๕๕ และ ๕๙ จำคุก ๓ ปี ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ผู้ตายจะเข้าทำร้ายจำเลยด้วยมือเปล่าและจำเลยใช้มีดป้องกันตัวก็ตาม แต่เวลานั้นเป็นเวลามืดค่ำแล้วผู้ตายเข้ามาทำร้ายเป็นพัลวัล จะมีอาวุธติดมาหรือไม่ไม่มีใครรู้จำเลยถูกรังแกถึงเพียงนี้แล้ว มีมีดก็จำต้องใช้มีดป้องกันตัว หาเป็นการเกิดสมควรแก่เหตุไม่ จึงพิพากษายืน.(ศิลปสิทธิวินิจฉัย-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - นายวิเชียร สุวรรณพานิชศาลอุทธรณ์ - พระมนูกิจวิมลอเนกแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีได้ความว่า ในวันเกิดเหตุเวลากลางคืน ผู้ตายเมาสุราเกิดมาพบจำเลยระหว่างทาง ก็ตรงเข้าชกจำเลย ผู้ตายชกจำเลยไปล้มแล้วยังต่อยและเตะซ้ำจำเลยอีกหลายครั้ง จำเลยลุกขึ้นได้จึงชักมีดออกมา ผู้ตายโถมเข้าไปหาจำเลยที่ ๒ ครั้ง จึงถูกมีดเป็นแผลสองแผล แผลสำคัญที่ชายโคลงทะลุใน จึงถึงแก่ความตาย โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม. ๒๔๙ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม. ๒๔๙, ๕๓, ๕๕ และ ๕๙ จำคุก ๓ ปี ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ผู้ตายจะเข้าทำร้ายจำเลยด้วยมือเปล่าและจำเลยใช้มีดป้องกันตัวก็ตาม แต่เวลานั้นเป็นเวลามืดค่ำแล้วผู้ตายเข้ามาทำร้ายเป็นพัลวัล จะมีอาวุธติดมาหรือไม่ไม่มีใครรู้จำเลยถูกรังแกถึงเพียงนี้แล้ว มีมีดก็จำต้องใช้มีดป้องกันตัว หาเป็นการเกิดสมควรแก่เหตุไม่ จึงพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 954/2490อัยยการจังหวัดแพร่โจทก์นายซ่วย สิริกาดจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 50, ม. 249.ผู้ตายเมาสุราเข้าทำร้ายจำเลยด้วยมือเปล่าเป็นพัลวัล คือชกจำเลยล้มแล้ว ยังต่อยและเตะซ้ำอีกหลายที ทั้งเวลาที่เกิดเหตุก็เป็นเวลากลางคืน จำเลยไม่สามารถจะทราบได้ว่า ผู้ตายมีอาวุธติดตัวมาด้วยหรือไม่ จำเลยจึงใช้มีดที่มีติดตัวไป ทำการป้องกันตัว ถูกผู้ตายในที่สำคัญ ผู้ตาย ตาย ดังนี้เป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุคดีได้ความว่า ในวันเกิดเหตุเวลากลางคืน ผู้ตายเมาสุราเกิดมาพบจำเลยระหว่างทาง ก็ตรงเข้าชกจำเลย ผู้ตายชกจำเลยไปล้มแล้วยังต่อยและเตะซ้ำจำเลยอีกหลายครั้ง จำเลยลุกขึ้นได้จึงชักมีดออกมา ผู้ตายโถมเข้าไปหาจำเลยที่ ๒ ครั้ง จึงถูกมีดเป็นแผลสองแผล แผลสำคัญที่ชายโคลงทะลุใน จึงถึงแก่ความตาย โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม. ๒๔๙ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม. ๒๔๙, ๕๓, ๕๕ และ ๕๙ จำคุก ๓ ปี ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ผู้ตายจะเข้าทำร้ายจำเลยด้วยมือเปล่าและจำเลยใช้มีดป้องกันตัวก็ตาม แต่เวลานั้นเป็นเวลามืดค่ำแล้วผู้ตายเข้ามาทำร้ายเป็นพัลวัล จะมีอาวุธติดมาหรือไม่ไม่มีใครรู้จำเลยถูกรังแกถึงเพียงนี้แล้ว มีมีดก็จำต้องใช้มีดป้องกันตัว หาเป็นการเกิดสมควรแก่เหตุไม่ จึงพิพากษายืน.(ศิลปสิทธิวินิจฉัย-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - นายวิเชียร สุวรรณพานิชศาลอุทธรณ์ - พระมนูกิจวิมลอเนกแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ