คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 144/2492หลักกฎหมาย: เจ้าของไร่ได้ใช้ปืนยิงสุกรที่เข้ามากินผลไม้ในไร่ปรากฏว่าเป็นสุกรบ้านไม่ดุร้าย มีทางที่จะจับกุมโดยละม่อมได้ และตามรูปเรื่องเจ้าของไร่ยิงไปโดยโทสะ จึงไม่เป็นนิรโทษกรรม และต้องรับผิดในค่าสินไหมทดแทน ในคดีที่โจทก์ฟ้องเรื่องละเมิดเรียกค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นว่า ไม่เป็นละเมิดให้ยกฟ้อง เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นละเมิด ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยเรื่องค่าเสียหายที่คู่ความได้นำสืบกันมาแล้วไปได้เลย ไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ ในคดีเรียกค่าเสียหายค่าสุกรที่สุกรเข้าไปกินผลไม้ในไร่เขาเสียหายเจ้าของไร่ใช้ปืนยิงสุกรตายนั้น เมื่อปรากฏว่าเจ้าของสุกรปล่อยปละละเลยสุกรเข้าไปในไร่ของเขาบ่อยๆ เป็นการมีส่วนในการผิดอยู่ด้วย ศาลมีอำนาจลดค่าเสียหายให้ตามสมควร ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 442ความว่า นายชวนเป็นเจ้าของต้นผลไม้ นายไข่ นางฉลิต เป็นเจ้าของสุกร สุกรเข้าไปกินผลไม้ในไร่เสียหาย เจ้าของไร่ใช้ปืนยิงสุกรนั้นตาย เจ้าของไร่จึงฟ้องเรียกค่าต้นผลไม้ เจ้าของสุกรฟ้องเรียกค่าสุกรเจ้าของไร่ต่อสู้ว่า ยิงเพื่อจับและเพื่อป้องกันทรัพย์ของตนค่าเสียหายเรียกเกินสมควรและเกินความจริง เจ้าของสุกรต่อสู้ว่าสุกรกระโดดหนีออกจากคอกไปกินผลไม้ของเจ้าของไร่มีราคาไม่ถึง 20 บาทศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นคดีเกี่ยวเนื่องกัน จึงรวมพิจารณาแล้วพิพากษาให้นายไข่ นางฉลิตใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่นายชวน 160 บาท ส่วนคดีนายไข่ นางฉลิตเป็นโจทก์ฟ้องเรียกค่าสุกร ให้ยกฟ้องทั้งสองฝ่ายอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้นายชวนใช้ค่าสุกร 440 บาทนายชวนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จะใช้สิทธิฆ่าสัตว์ที่เข้ามาทำความเสียหายนั้น จะต้องเป็นเรื่องจำเป็นโดยพฤติการณ์ ในคดีปรากฏว่าสุกรรายนี้เป็นสุกรบ้านไม่ดุร้าย มีทางที่จะจับกุมโดยละม่อม ไม่จำเป็นที่จะต้องฆ่า ตามรูปเรื่องนายชวนเจ้าของไร่ยิงโดยโทสะ จึงไม่เป็นนิรโทษกรรม และต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนส่วนค่าเสียหายนั้นได้เป็นประเด็นในคดี ทั้ง 2 ฝ่ายได้นำสืบกันเสร็จสำนวนแล้ว ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจที่จะวินิจฉัยพิพากษาให้เสร็จไปได้ไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ คดีนี้ปรากฏว่าเจ้าของสุกรปล่อยปละละเลยให้สุกรเข้าไปในไร่ของนายชวนบ่อย ๆ เป็นการมีส่วนในความผิดอยู่ด้วย ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 442 เห็นสมควรกำหนดค่าเสียหายให้เพียง 300 บาทพิพากษาแก้ ให้นายชวนใช้ค่าเสียหาย 300 บาท ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 144/2492นายไข่ วันเพ็ญ นางฉลิต วันเพ็ญโจทก์นายชวน หมอยาจำเลย ป.พ.พ. ม. 442, ม. 452 ป.วิ.พ. ม. 242, ม. 243เจ้าของไร่ได้ใช้ปืนยิงสุกรที่เข้ามากินผลไม้ในไร่ปรากฏว่าเป็นสุกรบ้านไม่ดุร้าย มีทางที่จะจับกุมโดยละม่อมได้ และตามรูปเรื่องเจ้าของไร่ยิงไปโดยโทสะ จึงไม่เป็นนิรโทษกรรม และต้องรับผิดในค่าสินไหมทดแทน ในคดีที่โจทก์ฟ้องเรื่องละเมิดเรียกค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นว่า ไม่เป็นละเมิดให้ยกฟ้อง เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นละเมิด ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยเรื่องค่าเสียหายที่คู่ความได้นำสืบกันมาแล้วไปได้เลย ไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ ในคดีเรียกค่าเสียหายค่าสุกรที่สุกรเข้าไปกินผลไม้ในไร่เขาเสียหายเจ้าของไร่ใช้ปืนยิงสุกรตายนั้น เมื่อปรากฏว่าเจ้าของสุกรปล่อยปละละเลยสุกรเข้าไปในไร่ของเขาบ่อยๆ เป็นการมีส่วนในการผิดอยู่ด้วย ศาลมีอำนาจลดค่าเสียหายให้ตามสมควร ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 442ความว่า นายชวนเป็นเจ้าของต้นผลไม้ นายไข่ นางฉลิต เป็นเจ้าของสุกร สุกรเข้าไปกินผลไม้ในไร่เสียหาย เจ้าของไร่ใช้ปืนยิงสุกรนั้นตาย เจ้าของไร่จึงฟ้องเรียกค่าต้นผลไม้ เจ้าของสุกรฟ้องเรียกค่าสุกรเจ้าของไร่ต่อสู้ว่า ยิงเพื่อจับและเพื่อป้องกันทรัพย์ของตนค่าเสียหายเรียกเกินสมควรและเกินความจริง เจ้าของสุกรต่อสู้ว่าสุกรกระโดดหนีออกจากคอกไปกินผลไม้ของเจ้าของไร่มีราคาไม่ถึง 20 บาทศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นคดีเกี่ยวเนื่องกัน จึงรวมพิจารณาแล้วพิพากษาให้นายไข่ นางฉลิตใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่นายชวน 160 บาท ส่วนคดีนายไข่ นางฉลิตเป็นโจทก์ฟ้องเรียกค่าสุกร ให้ยกฟ้องทั้งสองฝ่ายอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้นายชวนใช้ค่าสุกร 440 บาทนายชวนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จะใช้สิทธิฆ่าสัตว์ที่เข้ามาทำความเสียหายนั้น จะต้องเป็นเรื่องจำเป็นโดยพฤติการณ์ ในคดีปรากฏว่าสุกรรายนี้เป็นสุกรบ้านไม่ดุร้าย มีทางที่จะจับกุมโดยละม่อม ไม่จำเป็นที่จะต้องฆ่า ตามรูปเรื่องนายชวนเจ้าของไร่ยิงโดยโทสะ จึงไม่เป็นนิรโทษกรรม และต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนส่วนค่าเสียหายนั้นได้เป็นประเด็นในคดี ทั้ง 2 ฝ่ายได้นำสืบกันเสร็จสำนวนแล้ว ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจที่จะวินิจฉัยพิพากษาให้เสร็จไปได้ไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ คดีนี้ปรากฏว่าเจ้าของสุกรปล่อยปละละเลยให้สุกรเข้าไปในไร่ของนายชวนบ่อย ๆ เป็นการมีส่วนในความผิดอยู่ด้วย ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 442 เห็นสมควรกำหนดค่าเสียหายให้เพียง 300 บาทพิพากษาแก้ ให้นายชวนใช้ค่าเสียหาย 300 บาท(นาถปรีชา-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-นนทปัญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ความว่า นายชวนเป็นเจ้าของต้นผลไม้ นายไข่ นางฉลิต เป็นเจ้าของสุกร สุกรเข้าไปกินผลไม้ในไร่เสียหาย เจ้าของไร่ใช้ปืนยิงสุกรนั้นตาย เจ้าของไร่จึงฟ้องเรียกค่าต้นผลไม้ เจ้าของสุกรฟ้องเรียกค่าสุกรเจ้าของไร่ต่อสู้ว่า ยิงเพื่อจับและเพื่อป้องกันทรัพย์ของตนค่าเสียหายเรียกเกินสมควรและเกินความจริง เจ้าของสุกรต่อสู้ว่าสุกรกระโดดหนีออกจากคอกไปกินผลไม้ของเจ้าของไร่มีราคาไม่ถึง 20 บาทศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นคดีเกี่ยวเนื่องกัน จึงรวมพิจารณาแล้วพิพากษาให้นายไข่ นางฉลิตใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่นายชวน 160 บาท ส่วนคดีนายไข่ นางฉลิตเป็นโจทก์ฟ้องเรียกค่าสุกร ให้ยกฟ้องทั้งสองฝ่ายอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้นายชวนใช้ค่าสุกร 440 บาทนายชวนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จะใช้สิทธิฆ่าสัตว์ที่เข้ามาทำความเสียหายนั้น จะต้องเป็นเรื่องจำเป็นโดยพฤติการณ์ ในคดีปรากฏว่าสุกรรายนี้เป็นสุกรบ้านไม่ดุร้าย มีทางที่จะจับกุมโดยละม่อม ไม่จำเป็นที่จะต้องฆ่า ตามรูปเรื่องนายชวนเจ้าของไร่ยิงโดยโทสะ จึงไม่เป็นนิรโทษกรรม และต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนส่วนค่าเสียหายนั้นได้เป็นประเด็นในคดี ทั้ง 2 ฝ่ายได้นำสืบกันเสร็จสำนวนแล้ว ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจที่จะวินิจฉัยพิพากษาให้เสร็จไปได้ไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ คดีนี้ปรากฏว่าเจ้าของสุกรปล่อยปละละเลยให้สุกรเข้าไปในไร่ของนายชวนบ่อย ๆ เป็นการมีส่วนในความผิดอยู่ด้วย ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 442 เห็นสมควรกำหนดค่าเสียหายให้เพียง 300 บาทพิพากษาแก้ ให้นายชวนใช้ค่าเสียหาย 300 บาท ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 144/2492นายไข่ วันเพ็ญ นางฉลิต วันเพ็ญโจทก์นายชวน หมอยาจำเลย ป.พ.พ. ม. 442, ม. 452 ป.วิ.พ. ม. 242, ม. 243เจ้าของไร่ได้ใช้ปืนยิงสุกรที่เข้ามากินผลไม้ในไร่ปรากฏว่าเป็นสุกรบ้านไม่ดุร้าย มีทางที่จะจับกุมโดยละม่อมได้ และตามรูปเรื่องเจ้าของไร่ยิงไปโดยโทสะ จึงไม่เป็นนิรโทษกรรม และต้องรับผิดในค่าสินไหมทดแทน ในคดีที่โจทก์ฟ้องเรื่องละเมิดเรียกค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นว่า ไม่เป็นละเมิดให้ยกฟ้อง เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นละเมิด ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยเรื่องค่าเสียหายที่คู่ความได้นำสืบกันมาแล้วไปได้เลย ไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ ในคดีเรียกค่าเสียหายค่าสุกรที่สุกรเข้าไปกินผลไม้ในไร่เขาเสียหายเจ้าของไร่ใช้ปืนยิงสุกรตายนั้น เมื่อปรากฏว่าเจ้าของสุกรปล่อยปละละเลยสุกรเข้าไปในไร่ของเขาบ่อยๆ เป็นการมีส่วนในการผิดอยู่ด้วย ศาลมีอำนาจลดค่าเสียหายให้ตามสมควร ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 442ความว่า นายชวนเป็นเจ้าของต้นผลไม้ นายไข่ นางฉลิต เป็นเจ้าของสุกร สุกรเข้าไปกินผลไม้ในไร่เสียหาย เจ้าของไร่ใช้ปืนยิงสุกรนั้นตาย เจ้าของไร่จึงฟ้องเรียกค่าต้นผลไม้ เจ้าของสุกรฟ้องเรียกค่าสุกรเจ้าของไร่ต่อสู้ว่า ยิงเพื่อจับและเพื่อป้องกันทรัพย์ของตนค่าเสียหายเรียกเกินสมควรและเกินความจริง เจ้าของสุกรต่อสู้ว่าสุกรกระโดดหนีออกจากคอกไปกินผลไม้ของเจ้าของไร่มีราคาไม่ถึง 20 บาทศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นคดีเกี่ยวเนื่องกัน จึงรวมพิจารณาแล้วพิพากษาให้นายไข่ นางฉลิตใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่นายชวน 160 บาท ส่วนคดีนายไข่ นางฉลิตเป็นโจทก์ฟ้องเรียกค่าสุกร ให้ยกฟ้องทั้งสองฝ่ายอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้นายชวนใช้ค่าสุกร 440 บาทนายชวนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จะใช้สิทธิฆ่าสัตว์ที่เข้ามาทำความเสียหายนั้น จะต้องเป็นเรื่องจำเป็นโดยพฤติการณ์ ในคดีปรากฏว่าสุกรรายนี้เป็นสุกรบ้านไม่ดุร้าย มีทางที่จะจับกุมโดยละม่อม ไม่จำเป็นที่จะต้องฆ่า ตามรูปเรื่องนายชวนเจ้าของไร่ยิงโดยโทสะ จึงไม่เป็นนิรโทษกรรม และต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนส่วนค่าเสียหายนั้นได้เป็นประเด็นในคดี ทั้ง 2 ฝ่ายได้นำสืบกันเสร็จสำนวนแล้ว ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจที่จะวินิจฉัยพิพากษาให้เสร็จไปได้ไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ คดีนี้ปรากฏว่าเจ้าของสุกรปล่อยปละละเลยให้สุกรเข้าไปในไร่ของนายชวนบ่อย ๆ เป็นการมีส่วนในความผิดอยู่ด้วย ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 442 เห็นสมควรกำหนดค่าเสียหายให้เพียง 300 บาทพิพากษาแก้ ให้นายชวนใช้ค่าเสียหาย 300 บาท(นาถปรีชา-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-นนทปัญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ