คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5811/2533หลักกฎหมาย: บันทึกข้อตกลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 2 ข้อ (3) ระบุว่าโจทก์ขอให้บริษัทประกันภัยของจำเลยที่ 2 นำรถของโจทก์ไปซ่อมแซมให้ และข้อ (4) ระบุว่า จำเลยที่ 2 โดยบริษัทประกันภัยยินยอมตามข้อตกลง แสดงว่า จำเลยที่ 2 ตกลงตามบันทึกนั้นแทนบริษัทประกันภัยหาใช่ตกลงในฐานะส่วนตัวไม่ และการที่จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นเพียงคนขับรถยนต์บรรทุกคันเกิดเหตุของจำเลยที่ 1 ยินยอมตามข้อตกลงดังกล่าวเพราะทราบว่ารถยนต์บรรทุกของจำเลยที่ 1 มีประกันภัยไว้กับบริษัทประกันภัย และคิดว่าบริษัทประกันภัยคงต้องชดใช้ค่าเสียหายตามกรมธรรม์ จึงได้ยินยอมตกลงทำบันทึกข้อตกลงดังกล่าวขึ้น ดังนี้ ย่อมถือไม่ได้ว่าบันทึกข้อตกลงเช่นว่านี้เป็นข้อตกลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 2 และบริษัทประกันภัยจึงไม่เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความ อันจะมีผลให้มูลหนี้ละเมิดตามฟ้องระงับสิ้นไปโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของรถยนต์บรรทุกหมายเลขทะเบียน ๘๐-๒๑๑๘ สุโขทัย จำเลยที่ ๒ เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ ทำหน้าที่ขับรถยนต์บรรทุกคันดังกล่าว เมื่อวันที่ ๒๔ กันยายน๒๕๒๗ จำเลยที่ ๒ ขับรถยนต์บรรทุกของจำเลยที่ ๑ ในทางการที่จ้างด้วยความประมาทชนรถสามล้อเครื่องของโจทก์ซึ่งนายสมกิจขับได้รับความเสียหายหมดทั้งคัน เสียค่าซ่อม ๒๐,๘๑๐ บาท ค่านำรถไปซ่อม๕๐๐ บาทค่าขาดประโยชน์ระหว่างซ่อม ๕๗ วัน เป็นเงิน ๘,๕๕๐ บาท รวมค่าเสียหาย ๒๙,๘๖๐ บาทขอให้บังคับจำเลยทั้งสองชำระเงินจำนวนดังกล่าว พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันทำละเมิดจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ ๑ ให้การว่า โจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถสามล้อเครื่องตามฟ้อง จำเลยที่ ๒ ไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ และไม่ได้กระทำการในทางการที่จ้างเหตุรถชนกันเกิดจากความประมาทเลินเล่อของผู้ขับรถสามล้อเครื่อง ผู้ขับรถสามล้อเครื่องมีส่วนประมาทด้วย จึงต้องเฉลี่ยค่าเสียหายตามส่วน ค่าเสียหายรถสามล้อเครื่องไม่เกิน๑๐,๐๐๐ บาท เกิดเหตุแล้วจำเลยที่ ๒ ได้ตกลงกับโจทก์นำรถสามล้อเครื่องไปซ่อมให้ในวงเงิน ๕,๐๐๐ บาท โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าขาดประโยชน์เพราะไม่มีอยู่ในบันทึกข้อตกลง โจทก์กับจำเลยที่ ๒ ได้ทำบันทึกข้อตกลงประนีประนอมยอมความกันแล้วมูลหนี้ละเมิดตามฟ้องจึงระงับสิ้นไป ขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๒ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินให้โจทก์ ๒๐,๓๐๐บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันทำละเมิดจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๑ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาข้อกฎหมายที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ ๑ ว่า บันทึกการตกลงค่ารักษาพยาบาลและค่าซ่อมรถตามเอกสารหมาย จ.๑๓ เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความหรือไม่เห็นว่า บันทึกข้อตกลงข้อ (๓) ระบุว่าโจทก์ขอให้บริษัทประกันภัยของจำเลยที่ ๒ นำรถของโจทก์ไปซ่อมแซมให้ และข้อ (๔) ระบุว่าจำเลยที่ ๒ โดยบริษัทประกันภัยยินยอมตามข้อตกลง แสดงว่าจำเลยที่ ๒ ตกลงตามบันทึกนั้นแทนบริษัทประกันภัยหาใช่ตกลงในฐานะส่วนตัวไม่ และการที่จำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นเพียงคนขับรถยนต์บรรทุกคันเกิดเหตุซึ่งเป็นของจำเลยที่ ๑ ยินยอมตามข้อตกลงดังกล่าวเพราะทราบว่ารถยนต์บรรทุกของจำเลยที่ ๑ มีประกันภัยไว้กับบริษัทประกันภัยและคิดว่าบริษัทประกันภัยคงต้องชดใช้ค่าเสียหายตามกรมธรรม์ จึงได้ยินยอมตกลงทำบันทึกข้อตกลงดังกล่าวขึ้นดังนี้ ย่อมถือไม่ได้ว่าบันทึกข้อตกลงค่ารักษาพยาบาลและค่าซ่อมรถตามเอกสารหมาย จ.๑๓ ดังกล่าว เป็นข้อตกลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๒ และบริษัทประกันภัยจึงไม่เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความอันจะมีผลให้มูลหนี้ละเมิดระงับไป ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ฎีกาของจำเลยที่ ๑ ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5811/2533นายสุวิทย์ ตั้งรัตนโสภณโจทก์นายสุพจน์ เล็กอุทัย กับพวกจำเลย ป.พ.พ. , ม. 850, ม. 852บันทึกข้อตกลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 2 ข้อ (3) ระบุว่าโจทก์ขอให้บริษัทประกันภัยของจำเลยที่ 2 นำรถของโจทก์ไปซ่อมแซมให้ และข้อ (4) ระบุว่า จำเลยที่ 2 โดยบริษัทประกันภัยยินยอมตามข้อตกลง แสดงว่า จำเลยที่ 2 ตกลงตามบันทึกนั้นแทนบริษัทประกันภัยหาใช่ตกลงในฐานะส่วนตัวไม่ และการที่จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นเพียงคนขับรถยนต์บรรทุกคันเกิดเหตุของจำเลยที่ 1 ยินยอมตามข้อตกลงดังกล่าวเพราะทราบว่ารถยนต์บรรทุกของจำเลยที่ 1 มีประกันภัยไว้กับบริษัทประกันภัย และคิดว่าบริษัทประกันภัยคงต้องชดใช้ค่าเสียหายตามกรมธรรม์ จึงได้ยินยอมตกลงทำบันทึกข้อตกลงดังกล่าวขึ้น ดังนี้ ย่อมถือไม่ได้ว่าบันทึกข้อตกลงเช่นว่านี้เป็นข้อตกลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 2 และบริษัทประกันภัยจึงไม่เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความ อันจะมีผลให้มูลหนี้ละเมิดตามฟ้องระงับสิ้นไปโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของรถยนต์บรรทุกหมายเลขทะเบียน ๘๐-๒๑๑๘ สุโขทัย จำเลยที่ ๒ เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ ทำหน้าที่ขับรถยนต์บรรทุกคันดังกล่าว เมื่อวันที่ ๒๔ กันยายน๒๕๒๗ จำเลยที่ ๒ ขับรถยนต์บรรทุกของจำเลยที่ ๑ ในทางการที่จ้างด้วยความประมาทชนรถสามล้อเครื่องของโจทก์ซึ่งนายสมกิจขับได้รับความเสียหายหมดทั้งคัน เสียค่าซ่อม ๒๐,๘๑๐ บาท ค่านำรถไปซ่อม๕๐๐ บาทค่าขาดประโยชน์ระหว่างซ่อม ๕๗ วัน เป็นเงิน ๘,๕๕๐ บาท รวมค่าเสียหาย ๒๙,๘๖๐ บาทขอให้บังคับจำเลยทั้งสองชำระเงินจำนวนดังกล่าว พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันทำละเมิดจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ ๑ ให้การว่า โจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถสามล้อเครื่องตามฟ้อง จำเลยที่ ๒ ไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ และไม่ได้กระทำการในทางการที่จ้างเหตุรถชนกันเกิดจากความประมาทเลินเล่อของผู้ขับรถสามล้อเครื่อง ผู้ขับรถสามล้อเครื่องมีส่วนประมาทด้วย จึงต้องเฉลี่ยค่าเสียหายตามส่วน ค่าเสียหายรถสามล้อเครื่องไม่เกิน๑๐,๐๐๐ บาท เกิดเหตุแล้วจำเลยที่ ๒ ได้ตกลงกับโจทก์นำรถสามล้อเครื่องไปซ่อมให้ในวงเงิน ๕,๐๐๐ บาท โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าขาดประโยชน์เพราะไม่มีอยู่ในบันทึกข้อตกลง โจทก์กับจำเลยที่ ๒ ได้ทำบันทึกข้อตกลงประนีประนอมยอมความกันแล้วมูลหนี้ละเมิดตามฟ้องจึงระงับสิ้นไป ขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๒ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินให้โจทก์ ๒๐,๓๐๐บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันทำละเมิดจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๑ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาข้อกฎหมายที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ ๑ ว่า บันทึกการตกลงค่ารักษาพยาบาลและค่าซ่อมรถตามเอกสารหมาย จ.๑๓ เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความหรือไม่เห็นว่า บันทึกข้อตกลงข้อ (๓) ระบุว่าโจทก์ขอให้บริษัทประกันภัยของจำเลยที่ ๒ นำรถของโจทก์ไปซ่อมแซมให้ และข้อ (๔) ระบุว่าจำเลยที่ ๒ โดยบริษัทประกันภัยยินยอมตามข้อตกลง แสดงว่าจำเลยที่ ๒ ตกลงตามบันทึกนั้นแทนบริษัทประกันภัยหาใช่ตกลงในฐานะส่วนตัวไม่ และการที่จำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นเพียงคนขับรถยนต์บรรทุกคันเกิดเหตุซึ่งเป็นของจำเลยที่ ๑ ยินยอมตามข้อตกลงดังกล่าวเพราะทราบว่ารถยนต์บรรทุกของจำเลยที่ ๑ มีประกันภัยไว้กับบริษัทประกันภัยและคิดว่าบริษัทประกันภัยคงต้องชดใช้ค่าเสียหายตามกรมธรรม์ จึงได้ยินยอมตกลงทำบันทึกข้อตกลงดังกล่าวขึ้นดังนี้ ย่อมถือไม่ได้ว่าบันทึกข้อตกลงค่ารักษาพยาบาลและค่าซ่อมรถตามเอกสารหมาย จ.๑๓ ดังกล่าว เป็นข้อตกลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๒ และบริษัทประกันภัยจึงไม่เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความอันจะมีผลให้มูลหนี้ละเมิดระงับไป ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ฎีกาของจำเลยที่ ๑ ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(เจริญ นิลเอสงฆ์-วิทวัส อยู่วัฒนา-อัมพร ทองประยูร)ศาลแพ่ง - นายยรรยง ปานุราาชศาลอุทธรณ์ - นายปรีชา เฉลิมวณิชย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของรถยนต์บรรทุกหมายเลขทะเบียน ๘๐-๒๑๑๘ สุโขทัย จำเลยที่ ๒ เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ ทำหน้าที่ขับรถยนต์บรรทุกคันดังกล่าว เมื่อวันที่ ๒๔ กันยายน๒๕๒๗ จำเลยที่ ๒ ขับรถยนต์บรรทุกของจำเลยที่ ๑ ในทางการที่จ้างด้วยความประมาทชนรถสามล้อเครื่องของโจทก์ซึ่งนายสมกิจขับได้รับความเสียหายหมดทั้งคัน เสียค่าซ่อม ๒๐,๘๑๐ บาท ค่านำรถไปซ่อม๕๐๐ บาทค่าขาดประโยชน์ระหว่างซ่อม ๕๗ วัน เป็นเงิน ๘,๕๕๐ บาท รวมค่าเสียหาย ๒๙,๘๖๐ บาทขอให้บังคับจำเลยทั้งสองชำระเงินจำนวนดังกล่าว พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันทำละเมิดจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ ๑ ให้การว่า โจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถสามล้อเครื่องตามฟ้อง จำเลยที่ ๒ ไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ และไม่ได้กระทำการในทางการที่จ้างเหตุรถชนกันเกิดจากความประมาทเลินเล่อของผู้ขับรถสามล้อเครื่อง ผู้ขับรถสามล้อเครื่องมีส่วนประมาทด้วย จึงต้องเฉลี่ยค่าเสียหายตามส่วน ค่าเสียหายรถสามล้อเครื่องไม่เกิน๑๐,๐๐๐ บาท เกิดเหตุแล้วจำเลยที่ ๒ ได้ตกลงกับโจทก์นำรถสามล้อเครื่องไปซ่อมให้ในวงเงิน ๕,๐๐๐ บาท โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าขาดประโยชน์เพราะไม่มีอยู่ในบันทึกข้อตกลง โจทก์กับจำเลยที่ ๒ ได้ทำบันทึกข้อตกลงประนีประนอมยอมความกันแล้วมูลหนี้ละเมิดตามฟ้องจึงระงับสิ้นไป ขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๒ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินให้โจทก์ ๒๐,๓๐๐บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันทำละเมิดจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๑ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาข้อกฎหมายที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ ๑ ว่า บันทึกการตกลงค่ารักษาพยาบาลและค่าซ่อมรถตามเอกสารหมาย จ.๑๓ เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความหรือไม่เห็นว่า บันทึกข้อตกลงข้อ (๓) ระบุว่าโจทก์ขอให้บริษัทประกันภัยของจำเลยที่ ๒ นำรถของโจทก์ไปซ่อมแซมให้ และข้อ (๔) ระบุว่าจำเลยที่ ๒ โดยบริษัทประกันภัยยินยอมตามข้อตกลง แสดงว่าจำเลยที่ ๒ ตกลงตามบันทึกนั้นแทนบริษัทประกันภัยหาใช่ตกลงในฐานะส่วนตัวไม่ และการที่จำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นเพียงคนขับรถยนต์บรรทุกคันเกิดเหตุซึ่งเป็นของจำเลยที่ ๑ ยินยอมตามข้อตกลงดังกล่าวเพราะทราบว่ารถยนต์บรรทุกของจำเลยที่ ๑ มีประกันภัยไว้กับบริษัทประกันภัยและคิดว่าบริษัทประกันภัยคงต้องชดใช้ค่าเสียหายตามกรมธรรม์ จึงได้ยินยอมตกลงทำบันทึกข้อตกลงดังกล่าวขึ้นดังนี้ ย่อมถือไม่ได้ว่าบันทึกข้อตกลงค่ารักษาพยาบาลและค่าซ่อมรถตามเอกสารหมาย จ.๑๓ ดังกล่าว เป็นข้อตกลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๒ และบริษัทประกันภัยจึงไม่เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความอันจะมีผลให้มูลหนี้ละเมิดระงับไป ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ฎีกาของจำเลยที่ ๑ ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5811/2533นายสุวิทย์ ตั้งรัตนโสภณโจทก์นายสุพจน์ เล็กอุทัย กับพวกจำเลย ป.พ.พ. , ม. 850, ม. 852บันทึกข้อตกลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 2 ข้อ (3) ระบุว่าโจทก์ขอให้บริษัทประกันภัยของจำเลยที่ 2 นำรถของโจทก์ไปซ่อมแซมให้ และข้อ (4) ระบุว่า จำเลยที่ 2 โดยบริษัทประกันภัยยินยอมตามข้อตกลง แสดงว่า จำเลยที่ 2 ตกลงตามบันทึกนั้นแทนบริษัทประกันภัยหาใช่ตกลงในฐานะส่วนตัวไม่ และการที่จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นเพียงคนขับรถยนต์บรรทุกคันเกิดเหตุของจำเลยที่ 1 ยินยอมตามข้อตกลงดังกล่าวเพราะทราบว่ารถยนต์บรรทุกของจำเลยที่ 1 มีประกันภัยไว้กับบริษัทประกันภัย และคิดว่าบริษัทประกันภัยคงต้องชดใช้ค่าเสียหายตามกรมธรรม์ จึงได้ยินยอมตกลงทำบันทึกข้อตกลงดังกล่าวขึ้น ดังนี้ ย่อมถือไม่ได้ว่าบันทึกข้อตกลงเช่นว่านี้เป็นข้อตกลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 2 และบริษัทประกันภัยจึงไม่เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความ อันจะมีผลให้มูลหนี้ละเมิดตามฟ้องระงับสิ้นไปโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของรถยนต์บรรทุกหมายเลขทะเบียน ๘๐-๒๑๑๘ สุโขทัย จำเลยที่ ๒ เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ ทำหน้าที่ขับรถยนต์บรรทุกคันดังกล่าว เมื่อวันที่ ๒๔ กันยายน๒๕๒๗ จำเลยที่ ๒ ขับรถยนต์บรรทุกของจำเลยที่ ๑ ในทางการที่จ้างด้วยความประมาทชนรถสามล้อเครื่องของโจทก์ซึ่งนายสมกิจขับได้รับความเสียหายหมดทั้งคัน เสียค่าซ่อม ๒๐,๘๑๐ บาท ค่านำรถไปซ่อม๕๐๐ บาทค่าขาดประโยชน์ระหว่างซ่อม ๕๗ วัน เป็นเงิน ๘,๕๕๐ บาท รวมค่าเสียหาย ๒๙,๘๖๐ บาทขอให้บังคับจำเลยทั้งสองชำระเงินจำนวนดังกล่าว พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันทำละเมิดจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ ๑ ให้การว่า โจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถสามล้อเครื่องตามฟ้อง จำเลยที่ ๒ ไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ และไม่ได้กระทำการในทางการที่จ้างเหตุรถชนกันเกิดจากความประมาทเลินเล่อของผู้ขับรถสามล้อเครื่อง ผู้ขับรถสามล้อเครื่องมีส่วนประมาทด้วย จึงต้องเฉลี่ยค่าเสียหายตามส่วน ค่าเสียหายรถสามล้อเครื่องไม่เกิน๑๐,๐๐๐ บาท เกิดเหตุแล้วจำเลยที่ ๒ ได้ตกลงกับโจทก์นำรถสามล้อเครื่องไปซ่อมให้ในวงเงิน ๕,๐๐๐ บาท โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าขาดประโยชน์เพราะไม่มีอยู่ในบันทึกข้อตกลง โจทก์กับจำเลยที่ ๒ ได้ทำบันทึกข้อตกลงประนีประนอมยอมความกันแล้วมูลหนี้ละเมิดตามฟ้องจึงระงับสิ้นไป ขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๒ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินให้โจทก์ ๒๐,๓๐๐บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันทำละเมิดจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๑ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาข้อกฎหมายที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ ๑ ว่า บันทึกการตกลงค่ารักษาพยาบาลและค่าซ่อมรถตามเอกสารหมาย จ.๑๓ เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความหรือไม่เห็นว่า บันทึกข้อตกลงข้อ (๓) ระบุว่าโจทก์ขอให้บริษัทประกันภัยของจำเลยที่ ๒ นำรถของโจทก์ไปซ่อมแซมให้ และข้อ (๔) ระบุว่าจำเลยที่ ๒ โดยบริษัทประกันภัยยินยอมตามข้อตกลง แสดงว่าจำเลยที่ ๒ ตกลงตามบันทึกนั้นแทนบริษัทประกันภัยหาใช่ตกลงในฐานะส่วนตัวไม่ และการที่จำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นเพียงคนขับรถยนต์บรรทุกคันเกิดเหตุซึ่งเป็นของจำเลยที่ ๑ ยินยอมตามข้อตกลงดังกล่าวเพราะทราบว่ารถยนต์บรรทุกของจำเลยที่ ๑ มีประกันภัยไว้กับบริษัทประกันภัยและคิดว่าบริษัทประกันภัยคงต้องชดใช้ค่าเสียหายตามกรมธรรม์ จึงได้ยินยอมตกลงทำบันทึกข้อตกลงดังกล่าวขึ้นดังนี้ ย่อมถือไม่ได้ว่าบันทึกข้อตกลงค่ารักษาพยาบาลและค่าซ่อมรถตามเอกสารหมาย จ.๑๓ ดังกล่าว เป็นข้อตกลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๒ และบริษัทประกันภัยจึงไม่เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความอันจะมีผลให้มูลหนี้ละเมิดระงับไป ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ฎีกาของจำเลยที่ ๑ ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน(เจริญ นิลเอสงฆ์-วิทวัส อยู่วัฒนา-อัมพร ทองประยูร)ศาลแพ่ง - นายยรรยง ปานุราาชศาลอุทธรณ์ - นายปรีชา เฉลิมวณิชย์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ