คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1860/2523หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามสัญญากู้ 2,000 บาท จำเลยให้การว่าความจริงจำเลยกู้เพียง 1,000 บาท ได้ลงชื่อไว้ในแบบพิมพ์ซึ่งได้ลงจำนวนเงินไว้แล้ว แต่ไม่กรอกข้อความ จำนวนเงินในสัญญากู้ได้มีการแก้ไขจาก 1,000 บาท เป็น 2,000 บาท โดยจำเลยมิได้รู้เห็นยินยอม ดังนี้ แม้เอกสารสัญญากู้ได้ถูกแก้และเป็นเอกสารปลอม แต่ก่อนมีการแก้เอกสารนี้เป็นเอกสารที่สมบูรณ์ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 1,000 บาท ตามสัญญาที่ทำไว้เดิมก่อนมีการแก้ได้ (อ้างคำพิพากษาฎีกา 761/2509 ประชุมใหญ่)โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยชำระเงินตามสัญญากู้ 3 ฉบับ ๆ ที่ 1 เงินต้น1,000 บาท ฉบับที่ 2 เงินต้น 2,000 บาท ฉบับที่ 3 เงินต้น 15,000 บาทรวมเงินต้น 18,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า เมื่อ พ.ศ. 2515 จำเลยได้ทำสัญญากู้เงินโจทก์3 ครั้ง ๆ ละ 1,000 บาท จำเลยลงชื่อไว้ในแบบพิมพ์ที่ยังไม่ได้กรอกข้อความแต่ได้ลงจำนวนเงินที่กู้ไว้ฉบับละ 1,000 บาท โจทก์คิดดอกเบี้ยร้อยละ 5ต่อเดือน จำเลยชำระดอกเบี้ยแก่โจทก์ตลอดมา กลางปี 2517 จำเลยชำระต้นเงินให้โจทก์ 3,000 บาท โจทก์คืนสัญญากู้ให้จำเลยฉบับเดียว ส่วนอีก2 ฉบับโจทก์บอกว่าหาย โจทก์นำสัญญากู้ที่บอกว่าหายนั้นมากรอกข้อความแล้วนำมาฟ้องจำเลย ฉบับที่ว่าจำเลยกู้ 2,000 บาท นั้น ความจริงจำเลยกู้เพียง 1,000 บาท ส่วนฉบับที่ว่าจำเลยกู้ 15,000 บาทนั้น จำเลยไม่ได้กู้เลยสัญญากู้ทำปลอมขึ้นศาลชั้นต้นฟังว่า สัญญากู้ฉบับแรก (จ.1) 1,000 บาท โจทก์เติมข้อความว่าใช้คืนภายใน 6 พฤศจิกายน 2516 ไม่ตรงกับความจริง สัญญากู้ฉบับที่ 2 (จ.2)โจทก์แก้จากจำนวนเงิน 1,000 บาท เป็น 2,000 บาท จึงเป็นเอกสารปลอมโจทก์จะแสวงสิทธิจากเอกสาร 2 ฉบับนี้ไม่ได้ ส่วนฉบับที่ 3 (จ.3) พยานโจทก์ฟังไม่ได้ว่าจำเลยลงลายมือชื่อเป็นผู้กู้ พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เอกสาร จ.1 ไม่ปลอม เอกสาร จ.2 ปลอมจำนวนเงินจาก 1,000 บาท เป็น 2,000 บาท โจทก์ฟ้องเรียกจำนวน 1,000 บาทได้ส่วนสัญญากู้ จ.3 ฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์และได้ลงลายมือชื่อในสัญญาดังกล่าว พิพากษาแก้ให้จำเลยชำระเงินต้น 2,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแต่วันฟ้องแก่โจทก์จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายซึ่งขึ้นมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะว่าจะฟังเอกสาร จ.2ในคดีได้เพียงใด ศาลฎีกาเห็นว่าสัญญากู้ จ.2 มีการแก้ไขจำนวนเงินจาก 1,000บาท เป็น 2,000 บาท โดยจำเลยมิได้รู้เห็นยินยอมด้วย จึงเป็นสัญญาปลอมแต่ก่อนมีการแก้เอกสารนี้เป็นเอกสารที่สมบูรณ์ เพราะได้ลงจำนวนเงินที่กู้และจำเลยก็ได้กู้เงินโจทก์ 1,000 บาทจริง ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 1,000 บาทตามสัญญากู้เดิมก่อนมีการแก้ได้ การแก้จำนวนเงินให้ผิดไปจากจำนวนที่กู้ไว้เดิมไม่ทำให้สัญญากู้ที่ทำไว้เดิมเสียไป จำเลยจึงต้องรับผิดชำระเงินต้น 1,000 บาทแก่โจทก์ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 761/2509 ระหว่างนายดับ โชติรัตน์ โจทก์นายเปื้อน สุขมาก จำเลย ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1860/2523นายระกุนาท สุกุลโจทก์นางกุ้ยไทย เสรีอุดมลาภจำเลย ป.พ.พ. ม. 653 ป.วิ.พ. ม. 84 (1), ม. 94 วรรคท้ายโจทก์ฟ้องเรียกเงินตามสัญญากู้ 2,000 บาท จำเลยให้การว่าความจริงจำเลยกู้เพียง 1,000 บาท ได้ลงชื่อไว้ในแบบพิมพ์ซึ่งได้ลงจำนวนเงินไว้แล้ว แต่ไม่กรอกข้อความ จำนวนเงินในสัญญากู้ได้มีการแก้ไขจาก 1,000 บาท เป็น 2,000 บาท โดยจำเลยมิได้รู้เห็นยินยอม ดังนี้ แม้เอกสารสัญญากู้ได้ถูกแก้และเป็นเอกสารปลอม แต่ก่อนมีการแก้เอกสารนี้เป็นเอกสารที่สมบูรณ์ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 1,000 บาท ตามสัญญาที่ทำไว้เดิมก่อนมีการแก้ได้ (อ้างคำพิพากษาฎีกา 761/2509 ประชุมใหญ่)โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยชำระเงินตามสัญญากู้ 3 ฉบับ ๆ ที่ 1 เงินต้น1,000 บาท ฉบับที่ 2 เงินต้น 2,000 บาท ฉบับที่ 3 เงินต้น 15,000 บาทรวมเงินต้น 18,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า เมื่อ พ.ศ. 2515 จำเลยได้ทำสัญญากู้เงินโจทก์3 ครั้ง ๆ ละ 1,000 บาท จำเลยลงชื่อไว้ในแบบพิมพ์ที่ยังไม่ได้กรอกข้อความแต่ได้ลงจำนวนเงินที่กู้ไว้ฉบับละ 1,000 บาท โจทก์คิดดอกเบี้ยร้อยละ 5ต่อเดือน จำเลยชำระดอกเบี้ยแก่โจทก์ตลอดมา กลางปี 2517 จำเลยชำระต้นเงินให้โจทก์ 3,000 บาท โจทก์คืนสัญญากู้ให้จำเลยฉบับเดียว ส่วนอีก2 ฉบับโจทก์บอกว่าหาย โจทก์นำสัญญากู้ที่บอกว่าหายนั้นมากรอกข้อความแล้วนำมาฟ้องจำเลย ฉบับที่ว่าจำเลยกู้ 2,000 บาท นั้น ความจริงจำเลยกู้เพียง 1,000 บาท ส่วนฉบับที่ว่าจำเลยกู้ 15,000 บาทนั้น จำเลยไม่ได้กู้เลยสัญญากู้ทำปลอมขึ้นศาลชั้นต้นฟังว่า สัญญากู้ฉบับแรก (จ.1) 1,000 บาท โจทก์เติมข้อความว่าใช้คืนภายใน 6 พฤศจิกายน 2516 ไม่ตรงกับความจริง สัญญากู้ฉบับที่ 2 (จ.2)โจทก์แก้จากจำนวนเงิน 1,000 บาท เป็น 2,000 บาท จึงเป็นเอกสารปลอมโจทก์จะแสวงสิทธิจากเอกสาร 2 ฉบับนี้ไม่ได้ ส่วนฉบับที่ 3 (จ.3) พยานโจทก์ฟังไม่ได้ว่าจำเลยลงลายมือชื่อเป็นผู้กู้ พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เอกสาร จ.1 ไม่ปลอม เอกสาร จ.2 ปลอมจำนวนเงินจาก 1,000 บาท เป็น 2,000 บาท โจทก์ฟ้องเรียกจำนวน 1,000 บาทได้ส่วนสัญญากู้ จ.3 ฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์และได้ลงลายมือชื่อในสัญญาดังกล่าว พิพากษาแก้ให้จำเลยชำระเงินต้น 2,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแต่วันฟ้องแก่โจทก์จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายซึ่งขึ้นมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะว่าจะฟังเอกสาร จ.2ในคดีได้เพียงใด ศาลฎีกาเห็นว่าสัญญากู้ จ.2 มีการแก้ไขจำนวนเงินจาก 1,000บาท เป็น 2,000 บาท โดยจำเลยมิได้รู้เห็นยินยอมด้วย จึงเป็นสัญญาปลอมแต่ก่อนมีการแก้เอกสารนี้เป็นเอกสารที่สมบูรณ์ เพราะได้ลงจำนวนเงินที่กู้และจำเลยก็ได้กู้เงินโจทก์ 1,000 บาทจริง ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 1,000 บาทตามสัญญากู้เดิมก่อนมีการแก้ได้ การแก้จำนวนเงินให้ผิดไปจากจำนวนที่กู้ไว้เดิมไม่ทำให้สัญญากู้ที่ทำไว้เดิมเสียไป จำเลยจึงต้องรับผิดชำระเงินต้น 1,000 บาทแก่โจทก์ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 761/2509 ระหว่างนายดับ โชติรัตน์ โจทก์นายเปื้อน สุขมาก จำเลย ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้วพิพากษายืน(บรรเทอง ภู่กฤษณา-ชุบ วีระเวคิน-ธาดา วัชรานันท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้ คำรับของจำเลยว่าได้กู้เงินโจทก์ไป 1,000 บาท ย่อมสำคัญในอันที่ศาลจะพิพากษาให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์โดยไม่ต้องอาศัยหลักฐานอันใดอีก แม้สัญญากู้จะปลอมใช้ไม่ได้ ศาลก็พิพากษาให้จำเลยชำระหนี้ตามคำรับได้ นายสถิตย์เล็งไธสงคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยชำระเงินตามสัญญากู้ 3 ฉบับ ๆ ที่ 1 เงินต้น1,000 บาท ฉบับที่ 2 เงินต้น 2,000 บาท ฉบับที่ 3 เงินต้น 15,000 บาทรวมเงินต้น 18,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า เมื่อ พ.ศ. 2515 จำเลยได้ทำสัญญากู้เงินโจทก์3 ครั้ง ๆ ละ 1,000 บาท จำเลยลงชื่อไว้ในแบบพิมพ์ที่ยังไม่ได้กรอกข้อความแต่ได้ลงจำนวนเงินที่กู้ไว้ฉบับละ 1,000 บาท โจทก์คิดดอกเบี้ยร้อยละ 5ต่อเดือน จำเลยชำระดอกเบี้ยแก่โจทก์ตลอดมา กลางปี 2517 จำเลยชำระต้นเงินให้โจทก์ 3,000 บาท โจทก์คืนสัญญากู้ให้จำเลยฉบับเดียว ส่วนอีก2 ฉบับโจทก์บอกว่าหาย โจทก์นำสัญญากู้ที่บอกว่าหายนั้นมากรอกข้อความแล้วนำมาฟ้องจำเลย ฉบับที่ว่าจำเลยกู้ 2,000 บาท นั้น ความจริงจำเลยกู้เพียง 1,000 บาท ส่วนฉบับที่ว่าจำเลยกู้ 15,000 บาทนั้น จำเลยไม่ได้กู้เลยสัญญากู้ทำปลอมขึ้นศาลชั้นต้นฟังว่า สัญญากู้ฉบับแรก (จ.1) 1,000 บาท โจทก์เติมข้อความว่าใช้คืนภายใน 6 พฤศจิกายน 2516 ไม่ตรงกับความจริง สัญญากู้ฉบับที่ 2 (จ.2)โจทก์แก้จากจำนวนเงิน 1,000 บาท เป็น 2,000 บาท จึงเป็นเอกสารปลอมโจทก์จะแสวงสิทธิจากเอกสาร 2 ฉบับนี้ไม่ได้ ส่วนฉบับที่ 3 (จ.3) พยานโจทก์ฟังไม่ได้ว่าจำเลยลงลายมือชื่อเป็นผู้กู้ พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เอกสาร จ.1 ไม่ปลอม เอกสาร จ.2 ปลอมจำนวนเงินจาก 1,000 บาท เป็น 2,000 บาท โจทก์ฟ้องเรียกจำนวน 1,000 บาทได้ส่วนสัญญากู้ จ.3 ฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์และได้ลงลายมือชื่อในสัญญาดังกล่าว พิพากษาแก้ให้จำเลยชำระเงินต้น 2,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแต่วันฟ้องแก่โจทก์จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายซึ่งขึ้นมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะว่าจะฟังเอกสาร จ.2ในคดีได้เพียงใด ศาลฎีกาเห็นว่าสัญญากู้ จ.2 มีการแก้ไขจำนวนเงินจาก 1,000บาท เป็น 2,000 บาท โดยจำเลยมิได้รู้เห็นยินยอมด้วย จึงเป็นสัญญาปลอมแต่ก่อนมีการแก้เอกสารนี้เป็นเอกสารที่สมบูรณ์ เพราะได้ลงจำนวนเงินที่กู้และจำเลยก็ได้กู้เงินโจทก์ 1,000 บาทจริง ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 1,000 บาทตามสัญญากู้เดิมก่อนมีการแก้ได้ การแก้จำนวนเงินให้ผิดไปจากจำนวนที่กู้ไว้เดิมไม่ทำให้สัญญากู้ที่ทำไว้เดิมเสียไป จำเลยจึงต้องรับผิดชำระเงินต้น 1,000 บาทแก่โจทก์ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 761/2509 ระหว่างนายดับ โชติรัตน์ โจทก์นายเปื้อน สุขมาก จำเลย ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1860/2523นายระกุนาท สุกุลโจทก์นางกุ้ยไทย เสรีอุดมลาภจำเลย ป.พ.พ. ม. 653 ป.วิ.พ. ม. 84 (1), ม. 94 วรรคท้ายโจทก์ฟ้องเรียกเงินตามสัญญากู้ 2,000 บาท จำเลยให้การว่าความจริงจำเลยกู้เพียง 1,000 บาท ได้ลงชื่อไว้ในแบบพิมพ์ซึ่งได้ลงจำนวนเงินไว้แล้ว แต่ไม่กรอกข้อความ จำนวนเงินในสัญญากู้ได้มีการแก้ไขจาก 1,000 บาท เป็น 2,000 บาท โดยจำเลยมิได้รู้เห็นยินยอม ดังนี้ แม้เอกสารสัญญากู้ได้ถูกแก้และเป็นเอกสารปลอม แต่ก่อนมีการแก้เอกสารนี้เป็นเอกสารที่สมบูรณ์ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 1,000 บาท ตามสัญญาที่ทำไว้เดิมก่อนมีการแก้ได้ (อ้างคำพิพากษาฎีกา 761/2509 ประชุมใหญ่)โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยชำระเงินตามสัญญากู้ 3 ฉบับ ๆ ที่ 1 เงินต้น1,000 บาท ฉบับที่ 2 เงินต้น 2,000 บาท ฉบับที่ 3 เงินต้น 15,000 บาทรวมเงินต้น 18,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า เมื่อ พ.ศ. 2515 จำเลยได้ทำสัญญากู้เงินโจทก์3 ครั้ง ๆ ละ 1,000 บาท จำเลยลงชื่อไว้ในแบบพิมพ์ที่ยังไม่ได้กรอกข้อความแต่ได้ลงจำนวนเงินที่กู้ไว้ฉบับละ 1,000 บาท โจทก์คิดดอกเบี้ยร้อยละ 5ต่อเดือน จำเลยชำระดอกเบี้ยแก่โจทก์ตลอดมา กลางปี 2517 จำเลยชำระต้นเงินให้โจทก์ 3,000 บาท โจทก์คืนสัญญากู้ให้จำเลยฉบับเดียว ส่วนอีก2 ฉบับโจทก์บอกว่าหาย โจทก์นำสัญญากู้ที่บอกว่าหายนั้นมากรอกข้อความแล้วนำมาฟ้องจำเลย ฉบับที่ว่าจำเลยกู้ 2,000 บาท นั้น ความจริงจำเลยกู้เพียง 1,000 บาท ส่วนฉบับที่ว่าจำเลยกู้ 15,000 บาทนั้น จำเลยไม่ได้กู้เลยสัญญากู้ทำปลอมขึ้นศาลชั้นต้นฟังว่า สัญญากู้ฉบับแรก (จ.1) 1,000 บาท โจทก์เติมข้อความว่าใช้คืนภายใน 6 พฤศจิกายน 2516 ไม่ตรงกับความจริง สัญญากู้ฉบับที่ 2 (จ.2)โจทก์แก้จากจำนวนเงิน 1,000 บาท เป็น 2,000 บาท จึงเป็นเอกสารปลอมโจทก์จะแสวงสิทธิจากเอกสาร 2 ฉบับนี้ไม่ได้ ส่วนฉบับที่ 3 (จ.3) พยานโจทก์ฟังไม่ได้ว่าจำเลยลงลายมือชื่อเป็นผู้กู้ พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เอกสาร จ.1 ไม่ปลอม เอกสาร จ.2 ปลอมจำนวนเงินจาก 1,000 บาท เป็น 2,000 บาท โจทก์ฟ้องเรียกจำนวน 1,000 บาทได้ส่วนสัญญากู้ จ.3 ฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์และได้ลงลายมือชื่อในสัญญาดังกล่าว พิพากษาแก้ให้จำเลยชำระเงินต้น 2,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแต่วันฟ้องแก่โจทก์จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายซึ่งขึ้นมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะว่าจะฟังเอกสาร จ.2ในคดีได้เพียงใด ศาลฎีกาเห็นว่าสัญญากู้ จ.2 มีการแก้ไขจำนวนเงินจาก 1,000บาท เป็น 2,000 บาท โดยจำเลยมิได้รู้เห็นยินยอมด้วย จึงเป็นสัญญาปลอมแต่ก่อนมีการแก้เอกสารนี้เป็นเอกสารที่สมบูรณ์ เพราะได้ลงจำนวนเงินที่กู้และจำเลยก็ได้กู้เงินโจทก์ 1,000 บาทจริง ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 1,000 บาทตามสัญญากู้เดิมก่อนมีการแก้ได้ การแก้จำนวนเงินให้ผิดไปจากจำนวนที่กู้ไว้เดิมไม่ทำให้สัญญากู้ที่ทำไว้เดิมเสียไป จำเลยจึงต้องรับผิดชำระเงินต้น 1,000 บาทแก่โจทก์ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 761/2509 ระหว่างนายดับ โชติรัตน์ โจทก์นายเปื้อน สุขมาก จำเลย ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้วพิพากษายืน(บรรเทอง ภู่กฤษณา-ชุบ วีระเวคิน-ธาดา วัชรานันท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้ คำรับของจำเลยว่าได้กู้เงินโจทก์ไป 1,000 บาท ย่อมสำคัญในอันที่ศาลจะพิพากษาให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์โดยไม่ต้องอาศัยหลักฐานอันใดอีก แม้สัญญากู้จะปลอมใช้ไม่ได้ ศาลก็พิพากษาให้จำเลยชำระหนี้ตามคำรับได้ นายสถิตย์เล็งไธสง