คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1988/2541หลักกฎหมาย: คำฟ้องตอนแรกบรรยายว่าจำเลยจัดหางานให้แก่คนหางานเพื่อไปทำงานในต่างประเทศ โดยเรียกและรับค่าบริการเป็นค่าตอบแทนจากคนหางานโดยจำเลยมิได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนจัดหางานตามกฎหมาย แต่คำฟ้องของโจทก์ตอนหลังที่ว่าจำเลยโดยเจตนาทุจริตหลอกลวงประชาชนทั่วไปด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จและปกปิดความจริงอันควรบอก ให้แจ้งว่าจำเลยสามารถจัดส่งคนหางานไปทำงานยังต่างประเทศโดยถูกต้องตามกฎหมาย โดยไปทำงานเป็นกรรมกรในต่างประเทศ ซึ่งจะได้เงินเดือนในอัตราสูงได้ ความจริงแล้วจำเลย ไม่สามารถจัดส่งคนไปทำงานยังต่างประเทศตามที่ได้หลอกลวงไว้ เป็นการยืนยันข้อเท็จจริงอยู่ในตัวว่าจำเลยไม่มีเจตนา จัดหางานให้แก่ผู้เสียหาย คงมีแต่เจตนาหลอกลวงเพื่อ จะได้รับเงินจากผู้เสียหายเท่านั้น การกระทำของจำเลยตามฟ้องจึงไม่เป็นความผิดตามพระราชบัญญัติจัดหางาน และคุ้มครองคนหางาน พ.ศ. 2528 มาตรา 30,82โจทก์ฟ้องว่า เมื่อประมาณต้นเดือนกุมภาพันธ์ 2533 เวลากลางวันถึงวันที่ 17 มีนาคม 2534 เวลากลางวันต่อเนื่องกัน จำเลยได้จัดหางานให้แก่คนหางานเพื่อไปทำงานในต่างประเทศ เรียกและรับค่าบริการเป็นค่าตอบแทนจากคนหางาน โดยมิได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนจัดหางานกลาง และมิได้เป็นตัวแทนหรือลูกจ้างที่จะดำเนินการเกี่ยวกับการจัดหางานเพื่อส่งคนหางานไปทำงานในต่างประเทศ ในเขตจังหวัดอุดรธานี และจำเลยโดยเจตนาทุจริตได้หลอกลวงประชาชนทั่วไปด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จและปกปิดความจริงอันควรบอกให้แจ้งว่าจำเลยสามารถจัดส่งคนหางานไปทำงานยังประเทศญี่ปุ่นโดยถูกต้องตามกฎหมายโดยไปทำงานเป็นกรรมกรในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งจะได้เงินเดือนในอัตราสูงเดือนละ 40,000 ถึง 60,000 บาท แต่ต้องเสียค่าบริการให้แก่จำเลยคนละ 200,000 บาทอันเป็นความเท็จ เพราะความจริงแล้วจำเลยไม่สามารถจัดให้คนหางานไปประเทศญี่ปุ่นและได้ทำงานในประเทศญี่ปุ่นโดยรับค่าจ้างตามที่กล่าวอ้างได้ และโดยการหลอกลวงของจำเลยดังกล่าวเป็นเหตุให้ประชาชนทั่วไปและผู้เสียหายหลงเชื่อว่าเป็นความจริงจึงพากันสมัครเพื่อไปทำงานในประเทศญี่ปุ่นและชำระค่าบริการตามจำนวนที่เรียกร้องให้แก่จำเลยไป โดยนายสมคิด ศรีเมืองชำระจำนวน220,000 บาท นายพิมล แสนสะอาด ชำระจำนวน 200,000 บาทและนายชุนหรือสมบัติหรือวิบูลย์ ไชยเหง้า ชำระจำนวน 200,000บาท รวมเป็นเงิน 620,000 บาท ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91, 343 พระราชบัญญัติจัดหางานและคุ้มครองคนหางานพ.ศ. 2528 มาตรา 4, 30, 82 กับให้จำเลยคืนหรือใช้เงินจำนวน620,000 บาท แก่ผู้เสียหายทั้งสามจำเลยให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณา นายชุนหรือสมบัติ ไชยเหง้า และนายพิมลแสนสะอาด ผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติจัดหางานและคุ้มครองคนหางาน พ.ศ. 2528 มาตรา 30 วรรคหนึ่ง, 82จำคุก 3 ปี คำขออื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งนั่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยเกี่ยวกับปัญหาที่ว่าฟ้องโจทก์ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ เพราะเป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ซึ่งศาลฎีกายกขึ้นเองได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 225 ประกอบด้วยมาตรา 215และมาตรา 195 วรรคสอง แม้จะไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 1 และเห็นว่า คำฟ้องตอนแรกบรรยายว่าจำเลยจัดหางานให้แก่คนหางานเพื่อไปทำงานในต่างประเทศที่ประเทศญี่ปุ่นโดยเรียกและรับค่าบริการเป็นค่าตอบแทนจากคนหางานโดยจำเลยมิได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนจัดหางานตามกฎหมาย แต่คำฟ้องของโจทก์ตอนหลังที่ว่าจำเลยโดยเจตนาทุจริตหลอกลวงประชาชนทั่วไปด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จและปกปิดความจริงอันควรบอกให้แจ้งว่าจำเลยสามารถจัดส่งคนหางานไปทำงานยังประเทศญี่ปุ่นโดยถูกต้องตามกฎหมายโดยไปทำงานเป็นกรรมกรในประเทศญี่ปุ่นซึ่งจะได้เงินเดือนในอัตราสูงได้ ความจริงแล้วจำเลยไม่สามารถจัดส่งคนไปทำงานยังประเทศญี่ปุ่นตามที่ได้หลอกลวงไว้เป็นการยืนยันข้อเท็จจริงอยู่ในตัวว่าจำเลยไม่มีเจตนาจัดหางานให้แก่ผู้เสียหาย คงมีแต่เจตนาหลอกลวงเพื่อจะได้รับเงินจากผู้เสียหายเท่านั้น การกระทำของจำเลยตามฟ้องจึงไม่เป็นความผิดตามพระราชบัญญัติจัดหางานและคุ้มครองคนหางาน พ.ศ. 2528มาตรา 30, 82 ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาลงโทษจำเลยในข้อหานี้มานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาพิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1988/2541พนักงานอัยการ จังหวัด อุดรธานีโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นาย ชุนหรือสมบัติ ไชยเหง้า กับพวกโจทก์นาย ทอง ใบ วงศ์ สม ศ รีจำเลย ป.อ. ม. 341 ป.วิ.อ. ม. 158 (5) พ.ร.บ.จัดหางานและคุ้มครองคนหางาน พ.ศ.2528 ม. 30, ม. 82คำฟ้องตอนแรกบรรยายว่าจำเลยจัดหางานให้แก่คนหางานเพื่อไปทำงานในต่างประเทศ โดยเรียกและรับค่าบริการเป็นค่าตอบแทนจากคนหางานโดยจำเลยมิได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนจัดหางานตามกฎหมาย แต่คำฟ้องของโจทก์ตอนหลังที่ว่าจำเลยโดยเจตนาทุจริตหลอกลวงประชาชนทั่วไปด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จและปกปิดความจริงอันควรบอก ให้แจ้งว่าจำเลยสามารถจัดส่งคนหางานไปทำงานยังต่างประเทศโดยถูกต้องตามกฎหมาย โดยไปทำงานเป็นกรรมกรในต่างประเทศ ซึ่งจะได้เงินเดือนในอัตราสูงได้ ความจริงแล้วจำเลย ไม่สามารถจัดส่งคนไปทำงานยังต่างประเทศตามที่ได้หลอกลวงไว้ เป็นการยืนยันข้อเท็จจริงอยู่ในตัวว่าจำเลยไม่มีเจตนา จัดหางานให้แก่ผู้เสียหาย คงมีแต่เจตนาหลอกลวงเพื่อ จะได้รับเงินจากผู้เสียหายเท่านั้น การกระทำของจำเลยตามฟ้องจึงไม่เป็นความผิดตามพระราชบัญญัติจัดหางาน และคุ้มครองคนหางาน พ.ศ. 2528 มาตรา 30,82โจทก์ฟ้องว่า เมื่อประมาณต้นเดือนกุมภาพันธ์ 2533 เวลากลางวันถึงวันที่ 17 มีนาคม 2534 เวลากลางวันต่อเนื่องกัน จำเลยได้จัดหางานให้แก่คนหางานเพื่อไปทำงานในต่างประเทศ เรียกและรับค่าบริการเป็นค่าตอบแทนจากคนหางาน โดยมิได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนจัดหางานกลาง และมิได้เป็นตัวแทนหรือลูกจ้างที่จะดำเนินการเกี่ยวกับการจัดหางานเพื่อส่งคนหางานไปทำงานในต่างประเทศ ในเขตจังหวัดอุดรธานี และจำเลยโดยเจตนาทุจริตได้หลอกลวงประชาชนทั่วไปด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จและปกปิดความจริงอันควรบอกให้แจ้งว่าจำเลยสามารถจัดส่งคนหางานไปทำงานยังประเทศญี่ปุ่นโดยถูกต้องตามกฎหมายโดยไปทำงานเป็นกรรมกรในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งจะได้เงินเดือนในอัตราสูงเดือนละ 40,000 ถึง 60,000 บาท แต่ต้องเสียค่าบริการให้แก่จำเลยคนละ 200,000 บาทอันเป็นความเท็จ เพราะความจริงแล้วจำเลยไม่สามารถจัดให้คนหางานไปประเทศญี่ปุ่นและได้ทำงานในประเทศญี่ปุ่นโดยรับค่าจ้างตามที่กล่าวอ้างได้ และโดยการหลอกลวงของจำเลยดังกล่าวเป็นเหตุให้ประชาชนทั่วไปและผู้เสียหายหลงเชื่อว่าเป็นความจริงจึงพากันสมัครเพื่อไปทำงานในประเทศญี่ปุ่นและชำระค่าบริการตามจำนวนที่เรียกร้องให้แก่จำเลยไป โดยนายสมคิด ศรีเมืองชำระจำนวน220,000 บาท นายพิมล แสนสะอาด ชำระจำนวน 200,000 บาทและนายชุนหรือสมบัติหรือวิบูลย์ ไชยเหง้า ชำระจำนวน 200,000บาท รวมเป็นเงิน 620,000 บาท ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91, 343 พระราชบัญญัติจัดหางานและคุ้มครองคนหางานพ.ศ. 2528 มาตรา 4, 30, 82 กับให้จำเลยคืนหรือใช้เงินจำนวน620,000 บาท แก่ผู้เสียหายทั้งสามจำเลยให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณา นายชุนหรือสมบัติ ไชยเหง้า และนายพิมลแสนสะอาด ผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติจัดหางานและคุ้มครองคนหางาน พ.ศ. 2528 มาตรา 30 วรรคหนึ่ง, 82จำคุก 3 ปี คำขออื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งนั่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยเกี่ยวกับปัญหาที่ว่าฟ้องโจทก์ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ เพราะเป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ซึ่งศาลฎีกายกขึ้นเองได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 225 ประกอบด้วยมาตรา 215และมาตรา 195 วรรคสอง แม้จะไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 1 และเห็นว่า คำฟ้องตอนแรกบรรยายว่าจำเลยจัดหางานให้แก่คนหางานเพื่อไปทำงานในต่างประเทศที่ประเทศญี่ปุ่นโดยเรียกและรับค่าบริการเป็นค่าตอบแทนจากคนหางานโดยจำเลยมิได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนจัดหางานตามกฎหมาย แต่คำฟ้องของโจทก์ตอนหลังที่ว่าจำเลยโดยเจตนาทุจริตหลอกลวงประชาชนทั่วไปด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จและปกปิดความจริงอันควรบอกให้แจ้งว่าจำเลยสามารถจัดส่งคนหางานไปทำงานยังประเทศญี่ปุ่นโดยถูกต้องตามกฎหมายโดยไปทำงานเป็นกรรมกรในประเทศญี่ปุ่นซึ่งจะได้เงินเดือนในอัตราสูงได้ ความจริงแล้วจำเลยไม่สามารถจัดส่งคนไปทำงานยังประเทศญี่ปุ่นตามที่ได้หลอกลวงไว้เป็นการยืนยันข้อเท็จจริงอยู่ในตัวว่าจำเลยไม่มีเจตนาจัดหางานให้แก่ผู้เสียหาย คงมีแต่เจตนาหลอกลวงเพื่อจะได้รับเงินจากผู้เสียหายเท่านั้น การกระทำของจำเลยตามฟ้องจึงไม่เป็นความผิดตามพระราชบัญญัติจัดหางานและคุ้มครองคนหางาน พ.ศ. 2528มาตรา 30, 82 ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาลงโทษจำเลยในข้อหานี้มานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาพิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง(วิชา มั่นสกุล-บุญธรรม อยู่พุก-อภิศักดิ์ พรวชิราภา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อประมาณต้นเดือนกุมภาพันธ์ 2533 เวลากลางวันถึงวันที่ 17 มีนาคม 2534 เวลากลางวันต่อเนื่องกัน จำเลยได้จัดหางานให้แก่คนหางานเพื่อไปทำงานในต่างประเทศ เรียกและรับค่าบริการเป็นค่าตอบแทนจากคนหางาน โดยมิได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนจัดหางานกลาง และมิได้เป็นตัวแทนหรือลูกจ้างที่จะดำเนินการเกี่ยวกับการจัดหางานเพื่อส่งคนหางานไปทำงานในต่างประเทศ ในเขตจังหวัดอุดรธานี และจำเลยโดยเจตนาทุจริตได้หลอกลวงประชาชนทั่วไปด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จและปกปิดความจริงอันควรบอกให้แจ้งว่าจำเลยสามารถจัดส่งคนหางานไปทำงานยังประเทศญี่ปุ่นโดยถูกต้องตามกฎหมายโดยไปทำงานเป็นกรรมกรในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งจะได้เงินเดือนในอัตราสูงเดือนละ 40,000 ถึง 60,000 บาท แต่ต้องเสียค่าบริการให้แก่จำเลยคนละ 200,000 บาทอันเป็นความเท็จ เพราะความจริงแล้วจำเลยไม่สามารถจัดให้คนหางานไปประเทศญี่ปุ่นและได้ทำงานในประเทศญี่ปุ่นโดยรับค่าจ้างตามที่กล่าวอ้างได้ และโดยการหลอกลวงของจำเลยดังกล่าวเป็นเหตุให้ประชาชนทั่วไปและผู้เสียหายหลงเชื่อว่าเป็นความจริงจึงพากันสมัครเพื่อไปทำงานในประเทศญี่ปุ่นและชำระค่าบริการตามจำนวนที่เรียกร้องให้แก่จำเลยไป โดยนายสมคิด ศรีเมืองชำระจำนวน220,000 บาท นายพิมล แสนสะอาด ชำระจำนวน 200,000 บาทและนายชุนหรือสมบัติหรือวิบูลย์ ไชยเหง้า ชำระจำนวน 200,000บาท รวมเป็นเงิน 620,000 บาท ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91, 343 พระราชบัญญัติจัดหางานและคุ้มครองคนหางานพ.ศ. 2528 มาตรา 4, 30, 82 กับให้จำเลยคืนหรือใช้เงินจำนวน620,000 บาท แก่ผู้เสียหายทั้งสามจำเลยให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณา นายชุนหรือสมบัติ ไชยเหง้า และนายพิมลแสนสะอาด ผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติจัดหางานและคุ้มครองคนหางาน พ.ศ. 2528 มาตรา 30 วรรคหนึ่ง, 82จำคุก 3 ปี คำขออื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งนั่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยเกี่ยวกับปัญหาที่ว่าฟ้องโจทก์ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ เพราะเป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ซึ่งศาลฎีกายกขึ้นเองได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 225 ประกอบด้วยมาตรา 215และมาตรา 195 วรรคสอง แม้จะไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 1 และเห็นว่า คำฟ้องตอนแรกบรรยายว่าจำเลยจัดหางานให้แก่คนหางานเพื่อไปทำงานในต่างประเทศที่ประเทศญี่ปุ่นโดยเรียกและรับค่าบริการเป็นค่าตอบแทนจากคนหางานโดยจำเลยมิได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนจัดหางานตามกฎหมาย แต่คำฟ้องของโจทก์ตอนหลังที่ว่าจำเลยโดยเจตนาทุจริตหลอกลวงประชาชนทั่วไปด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จและปกปิดความจริงอันควรบอกให้แจ้งว่าจำเลยสามารถจัดส่งคนหางานไปทำงานยังประเทศญี่ปุ่นโดยถูกต้องตามกฎหมายโดยไปทำงานเป็นกรรมกรในประเทศญี่ปุ่นซึ่งจะได้เงินเดือนในอัตราสูงได้ ความจริงแล้วจำเลยไม่สามารถจัดส่งคนไปทำงานยังประเทศญี่ปุ่นตามที่ได้หลอกลวงไว้เป็นการยืนยันข้อเท็จจริงอยู่ในตัวว่าจำเลยไม่มีเจตนาจัดหางานให้แก่ผู้เสียหาย คงมีแต่เจตนาหลอกลวงเพื่อจะได้รับเงินจากผู้เสียหายเท่านั้น การกระทำของจำเลยตามฟ้องจึงไม่เป็นความผิดตามพระราชบัญญัติจัดหางานและคุ้มครองคนหางาน พ.ศ. 2528มาตรา 30, 82 ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาลงโทษจำเลยในข้อหานี้มานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาพิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1988/2541พนักงานอัยการ จังหวัด อุดรธานีโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นาย ชุนหรือสมบัติ ไชยเหง้า กับพวกโจทก์นาย ทอง ใบ วงศ์ สม ศ รีจำเลย ป.อ. ม. 341 ป.วิ.อ. ม. 158 (5) พ.ร.บ.จัดหางานและคุ้มครองคนหางาน พ.ศ.2528 ม. 30, ม. 82คำฟ้องตอนแรกบรรยายว่าจำเลยจัดหางานให้แก่คนหางานเพื่อไปทำงานในต่างประเทศ โดยเรียกและรับค่าบริการเป็นค่าตอบแทนจากคนหางานโดยจำเลยมิได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนจัดหางานตามกฎหมาย แต่คำฟ้องของโจทก์ตอนหลังที่ว่าจำเลยโดยเจตนาทุจริตหลอกลวงประชาชนทั่วไปด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จและปกปิดความจริงอันควรบอก ให้แจ้งว่าจำเลยสามารถจัดส่งคนหางานไปทำงานยังต่างประเทศโดยถูกต้องตามกฎหมาย โดยไปทำงานเป็นกรรมกรในต่างประเทศ ซึ่งจะได้เงินเดือนในอัตราสูงได้ ความจริงแล้วจำเลย ไม่สามารถจัดส่งคนไปทำงานยังต่างประเทศตามที่ได้หลอกลวงไว้ เป็นการยืนยันข้อเท็จจริงอยู่ในตัวว่าจำเลยไม่มีเจตนา จัดหางานให้แก่ผู้เสียหาย คงมีแต่เจตนาหลอกลวงเพื่อ จะได้รับเงินจากผู้เสียหายเท่านั้น การกระทำของจำเลยตามฟ้องจึงไม่เป็นความผิดตามพระราชบัญญัติจัดหางาน และคุ้มครองคนหางาน พ.ศ. 2528 มาตรา 30,82โจทก์ฟ้องว่า เมื่อประมาณต้นเดือนกุมภาพันธ์ 2533 เวลากลางวันถึงวันที่ 17 มีนาคม 2534 เวลากลางวันต่อเนื่องกัน จำเลยได้จัดหางานให้แก่คนหางานเพื่อไปทำงานในต่างประเทศ เรียกและรับค่าบริการเป็นค่าตอบแทนจากคนหางาน โดยมิได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนจัดหางานกลาง และมิได้เป็นตัวแทนหรือลูกจ้างที่จะดำเนินการเกี่ยวกับการจัดหางานเพื่อส่งคนหางานไปทำงานในต่างประเทศ ในเขตจังหวัดอุดรธานี และจำเลยโดยเจตนาทุจริตได้หลอกลวงประชาชนทั่วไปด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จและปกปิดความจริงอันควรบอกให้แจ้งว่าจำเลยสามารถจัดส่งคนหางานไปทำงานยังประเทศญี่ปุ่นโดยถูกต้องตามกฎหมายโดยไปทำงานเป็นกรรมกรในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งจะได้เงินเดือนในอัตราสูงเดือนละ 40,000 ถึง 60,000 บาท แต่ต้องเสียค่าบริการให้แก่จำเลยคนละ 200,000 บาทอันเป็นความเท็จ เพราะความจริงแล้วจำเลยไม่สามารถจัดให้คนหางานไปประเทศญี่ปุ่นและได้ทำงานในประเทศญี่ปุ่นโดยรับค่าจ้างตามที่กล่าวอ้างได้ และโดยการหลอกลวงของจำเลยดังกล่าวเป็นเหตุให้ประชาชนทั่วไปและผู้เสียหายหลงเชื่อว่าเป็นความจริงจึงพากันสมัครเพื่อไปทำงานในประเทศญี่ปุ่นและชำระค่าบริการตามจำนวนที่เรียกร้องให้แก่จำเลยไป โดยนายสมคิด ศรีเมืองชำระจำนวน220,000 บาท นายพิมล แสนสะอาด ชำระจำนวน 200,000 บาทและนายชุนหรือสมบัติหรือวิบูลย์ ไชยเหง้า ชำระจำนวน 200,000บาท รวมเป็นเงิน 620,000 บาท ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91, 343 พระราชบัญญัติจัดหางานและคุ้มครองคนหางานพ.ศ. 2528 มาตรา 4, 30, 82 กับให้จำเลยคืนหรือใช้เงินจำนวน620,000 บาท แก่ผู้เสียหายทั้งสามจำเลยให้การปฏิเสธระหว่างพิจารณา นายชุนหรือสมบัติ ไชยเหง้า และนายพิมลแสนสะอาด ผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติจัดหางานและคุ้มครองคนหางาน พ.ศ. 2528 มาตรา 30 วรรคหนึ่ง, 82จำคุก 3 ปี คำขออื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งนั่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยเกี่ยวกับปัญหาที่ว่าฟ้องโจทก์ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ เพราะเป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ซึ่งศาลฎีกายกขึ้นเองได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 225 ประกอบด้วยมาตรา 215และมาตรา 195 วรรคสอง แม้จะไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 1 และเห็นว่า คำฟ้องตอนแรกบรรยายว่าจำเลยจัดหางานให้แก่คนหางานเพื่อไปทำงานในต่างประเทศที่ประเทศญี่ปุ่นโดยเรียกและรับค่าบริการเป็นค่าตอบแทนจากคนหางานโดยจำเลยมิได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนจัดหางานตามกฎหมาย แต่คำฟ้องของโจทก์ตอนหลังที่ว่าจำเลยโดยเจตนาทุจริตหลอกลวงประชาชนทั่วไปด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จและปกปิดความจริงอันควรบอกให้แจ้งว่าจำเลยสามารถจัดส่งคนหางานไปทำงานยังประเทศญี่ปุ่นโดยถูกต้องตามกฎหมายโดยไปทำงานเป็นกรรมกรในประเทศญี่ปุ่นซึ่งจะได้เงินเดือนในอัตราสูงได้ ความจริงแล้วจำเลยไม่สามารถจัดส่งคนไปทำงานยังประเทศญี่ปุ่นตามที่ได้หลอกลวงไว้เป็นการยืนยันข้อเท็จจริงอยู่ในตัวว่าจำเลยไม่มีเจตนาจัดหางานให้แก่ผู้เสียหาย คงมีแต่เจตนาหลอกลวงเพื่อจะได้รับเงินจากผู้เสียหายเท่านั้น การกระทำของจำเลยตามฟ้องจึงไม่เป็นความผิดตามพระราชบัญญัติจัดหางานและคุ้มครองคนหางาน พ.ศ. 2528มาตรา 30, 82 ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาลงโทษจำเลยในข้อหานี้มานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาพิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง(วิชา มั่นสกุล-บุญธรรม อยู่พุก-อภิศักดิ์ พรวชิราภา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ