คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 97/2533หลักกฎหมาย: ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานได้กำหนดว่านายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้าง เมื่อลูกจ้างกระทำการกรณีใดกรณีหนึ่งตามข้อ 47(1)-(6) แต่กรณีของ บ.ลูกจ้างของจำเลยป่วยไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่การงานได้ตาม ปกตินั้น เป็นเหตุเกิดตามสภาพร่างกายโดยธรรมชาติ ถือไม่ได้ว่า บ.กระทำการเข้าข้อยกเว้นข้อหนึ่งข้อใดตามประกาศข้อ 47 ดังกล่าวดังนี้เมื่อจำเลยเลิกจ้าง บ. ด้วยเหตุป่วยดังกล่าว บ. จึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชย.โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2526 จำเลยจ้างนายบุญเพ็งพิณพงษ์ บุตรของโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างประจำ ตำแหน่งพนักงานรับจ่าย ได้รับเงินเดือนอัตราสุดท้ายเดือนละ 2,780 บาทค่าครองชีพเดือนละ 400 บาท รวมเป็นเงิน 3,180 บาท ต่อมาวันที่ 22สิงหาคม 2531 จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างนายบุญเพ็งอ้างว่านายบุญเพ็งหย่อนสมรรถภาพเนื่องจากลาป่วยเกินข้อบังคับว่าด้วยการลา พ.ศ. 2526ของจำเลย โดยนายบุญเพ็งไม่มีความผิดตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 และไม่จ่ายค่าชดเชยให้ ต่อมาเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2531 นายบุญเพ็งถึงแก่ความตาย โจทก์ซึ่งเป็นมารดาและผู้จัดการมรดกของนายบุญเพ็งจึงนำคดีนี้มาฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำนวน 19,080 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า นายบุญเพ็งเป็นลูกจ้างของจำเลยได้รับค่าจ้างและค่าครองชีพตามฟ้อง จำเลยไม่ได้เลิกจ้างนายบุญเพ็ง แต่ได้มีคำสั่งให้ออกจากงานเพราะนายบุญเพ็งป่วยจนไม่อยู่ในสภาพที่จะทำงานให้จำเลยได้ต่อไป ทั้งนายบุญเพ็งลาป่วยจนครบ 90 วันตามข้อบังคับของจำเลย และจำเลยได้จ่ายเงินบำเหน็จให้แก่โจทก์แล้วจำนวน 16,620 บาท ซึ่งมีจำนวนมากกว่าค่าชดเชย โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามฟ้องซ้ำอีก ขอให้ยกฟ้องวันนัดพิจารณา โจทก์และจำเลยแถลงรับข้อเท็จจริงกันว่านายบุญเพ็งเป็นบุตรโดยชอบด้วยกฎหมายของโจทก์ และโจทก์เป็นผู้จัดการมรดกของนายบุญเพ็ง นายบุญเพ็งเป็นลูกจ้างประจำของจำเลยเข้าทำงานเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2526 ได้รับเงินเดือนสุดท้ายรวมกับค่าครองชีพแล้วเป็นเงิน 3,180 บาท จำเลยมีคำสั่งที่46/2531 ลงวันที่ 22 สิงหาคม 2531 ให้นายบุญเพ็งออกจากงานเพราะนายบุญเพ็งป่วยด้วยโรคกระดูกส้นเท้าแตก มีอาการบาดทะยัก เป็นผลให้มีอาการของสมองฝ่อจนไม่อยู่ในสภาพที่จะทำงานให้จำเลยได้ต่อไป และนายบุญเพ็งลาป่วยจนครบ 90 วัน ตามข้อบังคับของจำเลยแล้ว จำเลยได้จ่ายเงินบำเหน็จให้โจทก์ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายบุญเพ็งจำนวน 16,620 บาท จำเลยมีข้อบังคับองค์การแก้วว่าด้วยการลา พ.ศ. 2526 เอกสารท้ายคำให้การ และมีข้อบังคับว่าด้วยกองทุนบำเหน็จ พ.ศ. 2521 ตามเอกสารหมาย ล.1 หากจำเลยต้องจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ตามฟ้อง ค่าชดเชยจะเป็นเงินจำนวน 19,080บาท แล้วโจทก์จำเลยแถลงไม่ติดใจสืบพยานศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า การที่จำเลยมีคำสั่งให้นายบุญเพ็งออกจากงานเพราะเหตุเจ็บป่วยจนไม่อยู่ในสภาพที่จะทำงานต่อไปได้ตามคำสั่งที่ 46/2531 ลงวันที่ 22 สิงหาคม2531 เป็นการเลิกจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 46 วรรคสองเงินบำเหน็จที่จำเลยจ่ายให้โจทก์มิใช่ค่าชดเชย จึงไม่ตัดสิทธิโจทก์ที่จะเรียกร้องค่าชดเชย พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยของนายบุญเพ็ง จำนวน 19,080 บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 4 สิงหาคม 2531 (วันเลิกจ้าง)จนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้วจำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยให้นายบุญเพ็งออกจากงานเพราะนายบุญเพ็งป่วยด้วยโรคกระดูกส้นเท้าแตก มีอาการบาดทะยักซึ่งทำให้มีอาการสมองฝ่อ ไม่อาจทำงานให้จำเลยต่อไปได้ นายบุญเพ็งจึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยนั้น เห็นว่า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 ได้กำหนดว่านายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างประจำซึ่งเลิกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใดดังต่อไปนี้(1) ทุจริตต่อหน้าที่หรือกระทำความผิดอาญาโดยเจตนาแก่นายจ้าง(2) จงใจทำให้นายจ้างได้รับความเสียหาย(3) ฝ่าฝืนข้อบังคับหรือระเบียบเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง และนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว เว้นแต่กรณีที่ร้ายแรงนายจ้างไม่จำต้องตักเตือน(4) ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร(5) ประมาทเลินเล่อเป็นเหตุให้นายจ้างได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง(6) ได้รับโทษจำคุกตามคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุกกรณีที่นายบุญเพ็งป่วยไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่การงานได้ตามปกตินั้น เป็นเหตุที่เกิดขึ้นตามสภาพร่างกายโดยธรรมชาติ แม้นายบุญเพ็งจะลาป่วยจนครบ 90 วัน แล้วยังไม่สามารถมาทำงานได้ตามปกติ ข้อบังคับของจำเลยว่าด้วยการลา พ.ศ. 2526 ข้อ 9ก็กำหนดเพียงให้สิทธิผู้บังคับบัญชารายงานขออนุมัติเลิกจ้างหรือให้ออกได้เท่านั้น ถือไม่ได้ว่านายบุญเพ็งกระทำการเข้าข้อยกเว้นข้อหนึ่งข้อใดตามประกาศดังกล่าว ข้อ 47 เมื่อจำเลยเลิกจ้างนายบุญเพ็งจึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชย ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยพร้อมดอกเบี้ยให้โจทก์จึงชอบแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 97/2533นาง เล็ง แก้ว บรรณจักร์โจทก์องค์การแก้วจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานได้กำหนดว่านายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้าง เมื่อลูกจ้างกระทำการกรณีใดกรณีหนึ่งตามข้อ 47(1)-(6) แต่กรณีของ บ.ลูกจ้างของจำเลยป่วยไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่การงานได้ตาม ปกตินั้น เป็นเหตุเกิดตามสภาพร่างกายโดยธรรมชาติ ถือไม่ได้ว่า บ.กระทำการเข้าข้อยกเว้นข้อหนึ่งข้อใดตามประกาศข้อ 47 ดังกล่าวดังนี้เมื่อจำเลยเลิกจ้าง บ. ด้วยเหตุป่วยดังกล่าว บ. จึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชย.โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2526 จำเลยจ้างนายบุญเพ็งพิณพงษ์ บุตรของโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างประจำ ตำแหน่งพนักงานรับจ่าย ได้รับเงินเดือนอัตราสุดท้ายเดือนละ 2,780 บาทค่าครองชีพเดือนละ 400 บาท รวมเป็นเงิน 3,180 บาท ต่อมาวันที่ 22สิงหาคม 2531 จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างนายบุญเพ็งอ้างว่านายบุญเพ็งหย่อนสมรรถภาพเนื่องจากลาป่วยเกินข้อบังคับว่าด้วยการลา พ.ศ. 2526ของจำเลย โดยนายบุญเพ็งไม่มีความผิดตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 และไม่จ่ายค่าชดเชยให้ ต่อมาเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2531 นายบุญเพ็งถึงแก่ความตาย โจทก์ซึ่งเป็นมารดาและผู้จัดการมรดกของนายบุญเพ็งจึงนำคดีนี้มาฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำนวน 19,080 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า นายบุญเพ็งเป็นลูกจ้างของจำเลยได้รับค่าจ้างและค่าครองชีพตามฟ้อง จำเลยไม่ได้เลิกจ้างนายบุญเพ็ง แต่ได้มีคำสั่งให้ออกจากงานเพราะนายบุญเพ็งป่วยจนไม่อยู่ในสภาพที่จะทำงานให้จำเลยได้ต่อไป ทั้งนายบุญเพ็งลาป่วยจนครบ 90 วันตามข้อบังคับของจำเลย และจำเลยได้จ่ายเงินบำเหน็จให้แก่โจทก์แล้วจำนวน 16,620 บาท ซึ่งมีจำนวนมากกว่าค่าชดเชย โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามฟ้องซ้ำอีก ขอให้ยกฟ้องวันนัดพิจารณา โจทก์และจำเลยแถลงรับข้อเท็จจริงกันว่านายบุญเพ็งเป็นบุตรโดยชอบด้วยกฎหมายของโจทก์ และโจทก์เป็นผู้จัดการมรดกของนายบุญเพ็ง นายบุญเพ็งเป็นลูกจ้างประจำของจำเลยเข้าทำงานเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2526 ได้รับเงินเดือนสุดท้ายรวมกับค่าครองชีพแล้วเป็นเงิน 3,180 บาท จำเลยมีคำสั่งที่46/2531 ลงวันที่ 22 สิงหาคม 2531 ให้นายบุญเพ็งออกจากงานเพราะนายบุญเพ็งป่วยด้วยโรคกระดูกส้นเท้าแตก มีอาการบาดทะยัก เป็นผลให้มีอาการของสมองฝ่อจนไม่อยู่ในสภาพที่จะทำงานให้จำเลยได้ต่อไป และนายบุญเพ็งลาป่วยจนครบ 90 วัน ตามข้อบังคับของจำเลยแล้ว จำเลยได้จ่ายเงินบำเหน็จให้โจทก์ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายบุญเพ็งจำนวน 16,620 บาท จำเลยมีข้อบังคับองค์การแก้วว่าด้วยการลา พ.ศ. 2526 เอกสารท้ายคำให้การ และมีข้อบังคับว่าด้วยกองทุนบำเหน็จ พ.ศ. 2521 ตามเอกสารหมาย ล.1 หากจำเลยต้องจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ตามฟ้อง ค่าชดเชยจะเป็นเงินจำนวน 19,080บาท แล้วโจทก์จำเลยแถลงไม่ติดใจสืบพยานศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า การที่จำเลยมีคำสั่งให้นายบุญเพ็งออกจากงานเพราะเหตุเจ็บป่วยจนไม่อยู่ในสภาพที่จะทำงานต่อไปได้ตามคำสั่งที่ 46/2531 ลงวันที่ 22 สิงหาคม2531 เป็นการเลิกจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 46 วรรคสองเงินบำเหน็จที่จำเลยจ่ายให้โจทก์มิใช่ค่าชดเชย จึงไม่ตัดสิทธิโจทก์ที่จะเรียกร้องค่าชดเชย พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยของนายบุญเพ็ง จำนวน 19,080 บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 4 สิงหาคม 2531 (วันเลิกจ้าง)จนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้วจำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยให้นายบุญเพ็งออกจากงานเพราะนายบุญเพ็งป่วยด้วยโรคกระดูกส้นเท้าแตก มีอาการบาดทะยักซึ่งทำให้มีอาการสมองฝ่อ ไม่อาจทำงานให้จำเลยต่อไปได้ นายบุญเพ็งจึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยนั้น เห็นว่า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 ได้กำหนดว่านายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างประจำซึ่งเลิกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใดดังต่อไปนี้(1) ทุจริตต่อหน้าที่หรือกระทำความผิดอาญาโดยเจตนาแก่นายจ้าง(2) จงใจทำให้นายจ้างได้รับความเสียหาย(3) ฝ่าฝืนข้อบังคับหรือระเบียบเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง และนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว เว้นแต่กรณีที่ร้ายแรงนายจ้างไม่จำต้องตักเตือน(4) ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร(5) ประมาทเลินเล่อเป็นเหตุให้นายจ้างได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง(6) ได้รับโทษจำคุกตามคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุกกรณีที่นายบุญเพ็งป่วยไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่การงานได้ตามปกตินั้น เป็นเหตุที่เกิดขึ้นตามสภาพร่างกายโดยธรรมชาติ แม้นายบุญเพ็งจะลาป่วยจนครบ 90 วัน แล้วยังไม่สามารถมาทำงานได้ตามปกติ ข้อบังคับของจำเลยว่าด้วยการลา พ.ศ. 2526 ข้อ 9ก็กำหนดเพียงให้สิทธิผู้บังคับบัญชารายงานขออนุมัติเลิกจ้างหรือให้ออกได้เท่านั้น ถือไม่ได้ว่านายบุญเพ็งกระทำการเข้าข้อยกเว้นข้อหนึ่งข้อใดตามประกาศดังกล่าว ข้อ 47 เมื่อจำเลยเลิกจ้างนายบุญเพ็งจึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชย ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยพร้อมดอกเบี้ยให้โจทก์จึงชอบแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน.(ปรีชา ธนานันท์-ศักดา โมกขมรรคกุล-ตัน เวทไว)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. ในคดีที่ลูกจ้างฟ้องเรียกค่าชดเชยจากนายจ้างนั้น หากนายจ้างซึ่งเป็นจำเลยจะต่อสู้คดีว่า จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ จำเลยก็ควรจะต้องอ้างข้อยกเว้นว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประเภทหนึ่งประเภทใดตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสาม หรือมิฉะนั้นก็อ้างว่าโจทก์กระทำผิดอย่างหนึ่งอย่างใดตาม ข้อ 47 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทยดังกล่าวข้างต้น คดีนี้จำเลยเพียงแต่ให้การว่า จำเลยไม่ได้เลิกจ้างนายบุญเพ็งแต่มีคำสั่งให้ออกจากงานเพราะนายบุญเพ็งป่วยจนไม่อยู่ในสภาพที่จะทำงานให้จำเลยได้ต่อไป ทั้งนายบุญเพ็งลาป่วยจนครบ 90 วันตามข้อบังคับของจำเลย พิจารณาตามข้อต่อสู้ของจำเลยดังกล่าวแล้วจะเห็นได้ว่า ประเด็นในคดีคงมีว่าจำเลยเลิกจ้างนายบุญเพ็งหรือไม่ ซึ่งจำเลยก็รับต่อมาว่า จำเลยได้มีคำสั่งให้นายบุญเพ็งออกจากงานเพราะนายบุญเพ็งป่วย ซึ่งการให้ออกจากงานนี้ก็อยู่ในความหมายของคำว่าเลิกจ้างตามข้อ 46 วรรคสอง ของประกาศกระทรวงมหาดไทยดังกล่าวข้างต้นอยู่แล้ว และศาลชั้นต้นก็ได้วินิจฉัยในประเด็นนี้แล้ว ส่วนที่จำเลยให้การต่อมาว่านายบุญเพ็งป่วยจนไม่สามารถทำงานได้และลาป่วยจนครบ 90 วันตามข้อบังคับนั้น น่าจะเป็นเพียงเหตุผลที่ออกคำสั่งให้นายบุญเพ็งออกจากงาน ไม่ใช่ข้อต่อสู้ว่าจำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยเพราะเหตุดังกล่าว เพราะคำให้การนั้น จำเลยจะต้องแสดงโดยชัดแจ้งในคำให้การว่า ปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์เรื่องใด รวมทั้งเหตุแห่งการนั้นด้วย(ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177) อย่างไรก็ตาม แม้ว่าจะอนุโลมฟังว่า จำเลยได้ให้การต่อสู้ในเรื่องดังกล่าว การเจ็บป่วยนานก็หาได้เป็นกรณีหนึ่งกรณีใดตามข้อ 47 ไม่ ข้อต่อสู้ของจำเลยจึงไม่เข้าข้อยกเว้นตามกฎหมายที่จะมีโอกาสชนะคดีได้เลย พิจารณาเพียงคำฟ้องและคำให้การ คดีก็น่าจะวินิจฉัยได้โดยไม่ต้องสืบพยาน และไม่น่าจะมีอุทธรณ์ที่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยไปสู่ศาลฎีกา 2. ปัญหาเรื่องลูกจ้างเจ็บป่วยเกินจำนวนวันที่มีสิทธิตามกฎหมายหรือเกินจำนวนวันที่นายจ้างกำหนดให้ลาได้ หรือเจ็บป่วยจนไม่สามารถจะทำงานตามปกติได้อีกดังเช่นกรณีในคดีนี้นั้น เป็นเรื่องที่นายจ้างทั้งหลายมีความรู้สึกว่า ลูกจ้างเป็นฝ่ายบกพร่องทางด้านสมรรถภาพในการทำงาน โดยเฉพาะในกรณีที่ลูกจ้างเจ็บป่วยจนไม่สามารถทำงานได้ต่อไปนั้น น่าจะถือว่าลูกจ้างเป็นฝ่ายผิดสัญญาที่ไม่สามารถชำระหนี้ (ทำงาน) ให้แก่นายจ้างได้ นายจ้างไม่ควรจักต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างดังกล่าว ดังนั้นจึงมีนายจ้างบางรายต่อสู้คดีว่า การที่ลูกจ้างเจ็บป่วยเกินสิทธิดังกล่าวหรือไม่สามารถทำงานได้นั้น เป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้างซึ่งเป็นข้อยกเว้นที่นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้ตามข้อ 47(3)แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทยดังกล่าวข้างต้น (ซึ่งคดีนี้จำเลยก็กล่าวไว้ในคำให้การบ้างแต่มิได้ยกเป็นข้อต่อสู้ตรง ๆ) ศาลฎีกาได้วินิจฉัยเป็นบรรทัดฐานไว้หลายคดีแล้วว่า การที่ลูกจ้างลาป่วยหรือเจ็บป่วยเกินกว่าจำนวนวันที่ลูกจ้างมีสิทธินั้นไม่ถือว่าเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานแต่อย่างใดเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2671/2525,2768/2528,3366-3367/2528,3381/2528,5041/2528,1919/2529,2558-2559/2529,4136/2530,2890/2530 เป็นต้น เคยมีข้อเสนอเพื่อการแก้ไขเพิ่มเติมเป็นข้อยกเว้นว่าในกรณีที่ลูกจ้างเจ็บป่วยจนไม่สามารถทำงานให้นายจ้างได้ต่อไปซึ่งมิใช่เกิดจากการประสบอันตรายหรือเจ็บป่วยเนื่องจากการทำงานนายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้ แต่ยังมิได้มีการผลักดันให้มีข้อยกเว้นดังกล่าวออกมาใช้บังคับแต่อย่างใด 3. ข้อที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อบังคับของจำเลยว่าด้วยการลาพ.ศ. 2526 ข้อ 9 ก็กำหนดเพียงให้สิทธิ์ผู้บังคับบัญชารายงานขออนุมัติเลิกจ้างหรือให้ออกได้เท่านั้น" นั้น มิได้หมายความจะให้แปลขยายเกินเลยออกไปว่า ถ้านายจ้างระบุไว้ในข้อบังคับว่าด้วยกรณีเช่นนี้นายจ้างจะไม่จ่ายค่าชดเชยแล้ว นายจ้างก็จะชนะคดีนี้เพราะการแปลเช่นนั้นจะเป็นการขยายอำนาจของนายจ้างจนไม่มีขอบเขตและข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานนั้นก็เป็นเพียงข้อกำหนดถึงวิธีการปฏิบัติงานและปฏิบัติตนในสถานประกอบการของนายจ้างเท่านั้น นายจ้างไม่มีอำนาจใด ๆ ที่จะกำหนดเงื่อนไขในการจ่ายค่าชดเชยให้ผิดแผกแตกต่างไปจากบทบัญญัติตามข้อ 47 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน อันถือว่าเป็นกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยได้. เกษมสันต์ วิลาวรรณ.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2526 จำเลยจ้างนายบุญเพ็งพิณพงษ์ บุตรของโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างประจำ ตำแหน่งพนักงานรับจ่าย ได้รับเงินเดือนอัตราสุดท้ายเดือนละ 2,780 บาทค่าครองชีพเดือนละ 400 บาท รวมเป็นเงิน 3,180 บาท ต่อมาวันที่ 22สิงหาคม 2531 จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างนายบุญเพ็งอ้างว่านายบุญเพ็งหย่อนสมรรถภาพเนื่องจากลาป่วยเกินข้อบังคับว่าด้วยการลา พ.ศ. 2526ของจำเลย โดยนายบุญเพ็งไม่มีความผิดตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 และไม่จ่ายค่าชดเชยให้ ต่อมาเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2531 นายบุญเพ็งถึงแก่ความตาย โจทก์ซึ่งเป็นมารดาและผู้จัดการมรดกของนายบุญเพ็งจึงนำคดีนี้มาฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำนวน 19,080 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า นายบุญเพ็งเป็นลูกจ้างของจำเลยได้รับค่าจ้างและค่าครองชีพตามฟ้อง จำเลยไม่ได้เลิกจ้างนายบุญเพ็ง แต่ได้มีคำสั่งให้ออกจากงานเพราะนายบุญเพ็งป่วยจนไม่อยู่ในสภาพที่จะทำงานให้จำเลยได้ต่อไป ทั้งนายบุญเพ็งลาป่วยจนครบ 90 วันตามข้อบังคับของจำเลย และจำเลยได้จ่ายเงินบำเหน็จให้แก่โจทก์แล้วจำนวน 16,620 บาท ซึ่งมีจำนวนมากกว่าค่าชดเชย โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามฟ้องซ้ำอีก ขอให้ยกฟ้องวันนัดพิจารณา โจทก์และจำเลยแถลงรับข้อเท็จจริงกันว่านายบุญเพ็งเป็นบุตรโดยชอบด้วยกฎหมายของโจทก์ และโจทก์เป็นผู้จัดการมรดกของนายบุญเพ็ง นายบุญเพ็งเป็นลูกจ้างประจำของจำเลยเข้าทำงานเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2526 ได้รับเงินเดือนสุดท้ายรวมกับค่าครองชีพแล้วเป็นเงิน 3,180 บาท จำเลยมีคำสั่งที่46/2531 ลงวันที่ 22 สิงหาคม 2531 ให้นายบุญเพ็งออกจากงานเพราะนายบุญเพ็งป่วยด้วยโรคกระดูกส้นเท้าแตก มีอาการบาดทะยัก เป็นผลให้มีอาการของสมองฝ่อจนไม่อยู่ในสภาพที่จะทำงานให้จำเลยได้ต่อไป และนายบุญเพ็งลาป่วยจนครบ 90 วัน ตามข้อบังคับของจำเลยแล้ว จำเลยได้จ่ายเงินบำเหน็จให้โจทก์ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายบุญเพ็งจำนวน 16,620 บาท จำเลยมีข้อบังคับองค์การแก้วว่าด้วยการลา พ.ศ. 2526 เอกสารท้ายคำให้การ และมีข้อบังคับว่าด้วยกองทุนบำเหน็จ พ.ศ. 2521 ตามเอกสารหมาย ล.1 หากจำเลยต้องจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ตามฟ้อง ค่าชดเชยจะเป็นเงินจำนวน 19,080บาท แล้วโจทก์จำเลยแถลงไม่ติดใจสืบพยานศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า การที่จำเลยมีคำสั่งให้นายบุญเพ็งออกจากงานเพราะเหตุเจ็บป่วยจนไม่อยู่ในสภาพที่จะทำงานต่อไปได้ตามคำสั่งที่ 46/2531 ลงวันที่ 22 สิงหาคม2531 เป็นการเลิกจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 46 วรรคสองเงินบำเหน็จที่จำเลยจ่ายให้โจทก์มิใช่ค่าชดเชย จึงไม่ตัดสิทธิโจทก์ที่จะเรียกร้องค่าชดเชย พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยของนายบุญเพ็ง จำนวน 19,080 บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 4 สิงหาคม 2531 (วันเลิกจ้าง)จนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้วจำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยให้นายบุญเพ็งออกจากงานเพราะนายบุญเพ็งป่วยด้วยโรคกระดูกส้นเท้าแตก มีอาการบาดทะยักซึ่งทำให้มีอาการสมองฝ่อ ไม่อาจทำงานให้จำเลยต่อไปได้ นายบุญเพ็งจึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยนั้น เห็นว่า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 ได้กำหนดว่านายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างประจำซึ่งเลิกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใดดังต่อไปนี้(1) ทุจริตต่อหน้าที่หรือกระทำความผิดอาญาโดยเจตนาแก่นายจ้าง(2) จงใจทำให้นายจ้างได้รับความเสียหาย(3) ฝ่าฝืนข้อบังคับหรือระเบียบเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง และนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว เว้นแต่กรณีที่ร้ายแรงนายจ้างไม่จำต้องตักเตือน(4) ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร(5) ประมาทเลินเล่อเป็นเหตุให้นายจ้างได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง(6) ได้รับโทษจำคุกตามคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุกกรณีที่นายบุญเพ็งป่วยไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่การงานได้ตามปกตินั้น เป็นเหตุที่เกิดขึ้นตามสภาพร่างกายโดยธรรมชาติ แม้นายบุญเพ็งจะลาป่วยจนครบ 90 วัน แล้วยังไม่สามารถมาทำงานได้ตามปกติ ข้อบังคับของจำเลยว่าด้วยการลา พ.ศ. 2526 ข้อ 9ก็กำหนดเพียงให้สิทธิผู้บังคับบัญชารายงานขออนุมัติเลิกจ้างหรือให้ออกได้เท่านั้น ถือไม่ได้ว่านายบุญเพ็งกระทำการเข้าข้อยกเว้นข้อหนึ่งข้อใดตามประกาศดังกล่าว ข้อ 47 เมื่อจำเลยเลิกจ้างนายบุญเพ็งจึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชย ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยพร้อมดอกเบี้ยให้โจทก์จึงชอบแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 97/2533นาง เล็ง แก้ว บรรณจักร์โจทก์องค์การแก้วจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานได้กำหนดว่านายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้าง เมื่อลูกจ้างกระทำการกรณีใดกรณีหนึ่งตามข้อ 47(1)-(6) แต่กรณีของ บ.ลูกจ้างของจำเลยป่วยไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่การงานได้ตาม ปกตินั้น เป็นเหตุเกิดตามสภาพร่างกายโดยธรรมชาติ ถือไม่ได้ว่า บ.กระทำการเข้าข้อยกเว้นข้อหนึ่งข้อใดตามประกาศข้อ 47 ดังกล่าวดังนี้เมื่อจำเลยเลิกจ้าง บ. ด้วยเหตุป่วยดังกล่าว บ. จึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชย.โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2526 จำเลยจ้างนายบุญเพ็งพิณพงษ์ บุตรของโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างประจำ ตำแหน่งพนักงานรับจ่าย ได้รับเงินเดือนอัตราสุดท้ายเดือนละ 2,780 บาทค่าครองชีพเดือนละ 400 บาท รวมเป็นเงิน 3,180 บาท ต่อมาวันที่ 22สิงหาคม 2531 จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างนายบุญเพ็งอ้างว่านายบุญเพ็งหย่อนสมรรถภาพเนื่องจากลาป่วยเกินข้อบังคับว่าด้วยการลา พ.ศ. 2526ของจำเลย โดยนายบุญเพ็งไม่มีความผิดตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 และไม่จ่ายค่าชดเชยให้ ต่อมาเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2531 นายบุญเพ็งถึงแก่ความตาย โจทก์ซึ่งเป็นมารดาและผู้จัดการมรดกของนายบุญเพ็งจึงนำคดีนี้มาฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำนวน 19,080 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า นายบุญเพ็งเป็นลูกจ้างของจำเลยได้รับค่าจ้างและค่าครองชีพตามฟ้อง จำเลยไม่ได้เลิกจ้างนายบุญเพ็ง แต่ได้มีคำสั่งให้ออกจากงานเพราะนายบุญเพ็งป่วยจนไม่อยู่ในสภาพที่จะทำงานให้จำเลยได้ต่อไป ทั้งนายบุญเพ็งลาป่วยจนครบ 90 วันตามข้อบังคับของจำเลย และจำเลยได้จ่ายเงินบำเหน็จให้แก่โจทก์แล้วจำนวน 16,620 บาท ซึ่งมีจำนวนมากกว่าค่าชดเชย โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามฟ้องซ้ำอีก ขอให้ยกฟ้องวันนัดพิจารณา โจทก์และจำเลยแถลงรับข้อเท็จจริงกันว่านายบุญเพ็งเป็นบุตรโดยชอบด้วยกฎหมายของโจทก์ และโจทก์เป็นผู้จัดการมรดกของนายบุญเพ็ง นายบุญเพ็งเป็นลูกจ้างประจำของจำเลยเข้าทำงานเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2526 ได้รับเงินเดือนสุดท้ายรวมกับค่าครองชีพแล้วเป็นเงิน 3,180 บาท จำเลยมีคำสั่งที่46/2531 ลงวันที่ 22 สิงหาคม 2531 ให้นายบุญเพ็งออกจากงานเพราะนายบุญเพ็งป่วยด้วยโรคกระดูกส้นเท้าแตก มีอาการบาดทะยัก เป็นผลให้มีอาการของสมองฝ่อจนไม่อยู่ในสภาพที่จะทำงานให้จำเลยได้ต่อไป และนายบุญเพ็งลาป่วยจนครบ 90 วัน ตามข้อบังคับของจำเลยแล้ว จำเลยได้จ่ายเงินบำเหน็จให้โจทก์ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายบุญเพ็งจำนวน 16,620 บาท จำเลยมีข้อบังคับองค์การแก้วว่าด้วยการลา พ.ศ. 2526 เอกสารท้ายคำให้การ และมีข้อบังคับว่าด้วยกองทุนบำเหน็จ พ.ศ. 2521 ตามเอกสารหมาย ล.1 หากจำเลยต้องจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ตามฟ้อง ค่าชดเชยจะเป็นเงินจำนวน 19,080บาท แล้วโจทก์จำเลยแถลงไม่ติดใจสืบพยานศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า การที่จำเลยมีคำสั่งให้นายบุญเพ็งออกจากงานเพราะเหตุเจ็บป่วยจนไม่อยู่ในสภาพที่จะทำงานต่อไปได้ตามคำสั่งที่ 46/2531 ลงวันที่ 22 สิงหาคม2531 เป็นการเลิกจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 46 วรรคสองเงินบำเหน็จที่จำเลยจ่ายให้โจทก์มิใช่ค่าชดเชย จึงไม่ตัดสิทธิโจทก์ที่จะเรียกร้องค่าชดเชย พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยของนายบุญเพ็ง จำนวน 19,080 บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 4 สิงหาคม 2531 (วันเลิกจ้าง)จนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้วจำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยให้นายบุญเพ็งออกจากงานเพราะนายบุญเพ็งป่วยด้วยโรคกระดูกส้นเท้าแตก มีอาการบาดทะยักซึ่งทำให้มีอาการสมองฝ่อ ไม่อาจทำงานให้จำเลยต่อไปได้ นายบุญเพ็งจึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยนั้น เห็นว่า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 ได้กำหนดว่านายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างประจำซึ่งเลิกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใดดังต่อไปนี้(1) ทุจริตต่อหน้าที่หรือกระทำความผิดอาญาโดยเจตนาแก่นายจ้าง(2) จงใจทำให้นายจ้างได้รับความเสียหาย(3) ฝ่าฝืนข้อบังคับหรือระเบียบเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง และนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว เว้นแต่กรณีที่ร้ายแรงนายจ้างไม่จำต้องตักเตือน(4) ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร(5) ประมาทเลินเล่อเป็นเหตุให้นายจ้างได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง(6) ได้รับโทษจำคุกตามคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุกกรณีที่นายบุญเพ็งป่วยไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่การงานได้ตามปกตินั้น เป็นเหตุที่เกิดขึ้นตามสภาพร่างกายโดยธรรมชาติ แม้นายบุญเพ็งจะลาป่วยจนครบ 90 วัน แล้วยังไม่สามารถมาทำงานได้ตามปกติ ข้อบังคับของจำเลยว่าด้วยการลา พ.ศ. 2526 ข้อ 9ก็กำหนดเพียงให้สิทธิผู้บังคับบัญชารายงานขออนุมัติเลิกจ้างหรือให้ออกได้เท่านั้น ถือไม่ได้ว่านายบุญเพ็งกระทำการเข้าข้อยกเว้นข้อหนึ่งข้อใดตามประกาศดังกล่าว ข้อ 47 เมื่อจำเลยเลิกจ้างนายบุญเพ็งจึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชย ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยพร้อมดอกเบี้ยให้โจทก์จึงชอบแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน.(ปรีชา ธนานันท์-ศักดา โมกขมรรคกุล-ตัน เวทไว)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. ในคดีที่ลูกจ้างฟ้องเรียกค่าชดเชยจากนายจ้างนั้น หากนายจ้างซึ่งเป็นจำเลยจะต่อสู้คดีว่า จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ จำเลยก็ควรจะต้องอ้างข้อยกเว้นว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประเภทหนึ่งประเภทใดตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสาม หรือมิฉะนั้นก็อ้างว่าโจทก์กระทำผิดอย่างหนึ่งอย่างใดตาม ข้อ 47 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทยดังกล่าวข้างต้น คดีนี้จำเลยเพียงแต่ให้การว่า จำเลยไม่ได้เลิกจ้างนายบุญเพ็งแต่มีคำสั่งให้ออกจากงานเพราะนายบุญเพ็งป่วยจนไม่อยู่ในสภาพที่จะทำงานให้จำเลยได้ต่อไป ทั้งนายบุญเพ็งลาป่วยจนครบ 90 วันตามข้อบังคับของจำเลย พิจารณาตามข้อต่อสู้ของจำเลยดังกล่าวแล้วจะเห็นได้ว่า ประเด็นในคดีคงมีว่าจำเลยเลิกจ้างนายบุญเพ็งหรือไม่ ซึ่งจำเลยก็รับต่อมาว่า จำเลยได้มีคำสั่งให้นายบุญเพ็งออกจากงานเพราะนายบุญเพ็งป่วย ซึ่งการให้ออกจากงานนี้ก็อยู่ในความหมายของคำว่าเลิกจ้างตามข้อ 46 วรรคสอง ของประกาศกระทรวงมหาดไทยดังกล่าวข้างต้นอยู่แล้ว และศาลชั้นต้นก็ได้วินิจฉัยในประเด็นนี้แล้ว ส่วนที่จำเลยให้การต่อมาว่านายบุญเพ็งป่วยจนไม่สามารถทำงานได้และลาป่วยจนครบ 90 วันตามข้อบังคับนั้น น่าจะเป็นเพียงเหตุผลที่ออกคำสั่งให้นายบุญเพ็งออกจากงาน ไม่ใช่ข้อต่อสู้ว่าจำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยเพราะเหตุดังกล่าว เพราะคำให้การนั้น จำเลยจะต้องแสดงโดยชัดแจ้งในคำให้การว่า ปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์เรื่องใด รวมทั้งเหตุแห่งการนั้นด้วย(ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177) อย่างไรก็ตาม แม้ว่าจะอนุโลมฟังว่า จำเลยได้ให้การต่อสู้ในเรื่องดังกล่าว การเจ็บป่วยนานก็หาได้เป็นกรณีหนึ่งกรณีใดตามข้อ 47 ไม่ ข้อต่อสู้ของจำเลยจึงไม่เข้าข้อยกเว้นตามกฎหมายที่จะมีโอกาสชนะคดีได้เลย พิจารณาเพียงคำฟ้องและคำให้การ คดีก็น่าจะวินิจฉัยได้โดยไม่ต้องสืบพยาน และไม่น่าจะมีอุทธรณ์ที่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยไปสู่ศาลฎีกา 2. ปัญหาเรื่องลูกจ้างเจ็บป่วยเกินจำนวนวันที่มีสิทธิตามกฎหมายหรือเกินจำนวนวันที่นายจ้างกำหนดให้ลาได้ หรือเจ็บป่วยจนไม่สามารถจะทำงานตามปกติได้อีกดังเช่นกรณีในคดีนี้นั้น เป็นเรื่องที่นายจ้างทั้งหลายมีความรู้สึกว่า ลูกจ้างเป็นฝ่ายบกพร่องทางด้านสมรรถภาพในการทำงาน โดยเฉพาะในกรณีที่ลูกจ้างเจ็บป่วยจนไม่สามารถทำงานได้ต่อไปนั้น น่าจะถือว่าลูกจ้างเป็นฝ่ายผิดสัญญาที่ไม่สามารถชำระหนี้ (ทำงาน) ให้แก่นายจ้างได้ นายจ้างไม่ควรจักต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างดังกล่าว ดังนั้นจึงมีนายจ้างบางรายต่อสู้คดีว่า การที่ลูกจ้างเจ็บป่วยเกินสิทธิดังกล่าวหรือไม่สามารถทำงานได้นั้น เป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้างซึ่งเป็นข้อยกเว้นที่นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้ตามข้อ 47(3)แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทยดังกล่าวข้างต้น (ซึ่งคดีนี้จำเลยก็กล่าวไว้ในคำให้การบ้างแต่มิได้ยกเป็นข้อต่อสู้ตรง ๆ) ศาลฎีกาได้วินิจฉัยเป็นบรรทัดฐานไว้หลายคดีแล้วว่า การที่ลูกจ้างลาป่วยหรือเจ็บป่วยเกินกว่าจำนวนวันที่ลูกจ้างมีสิทธินั้นไม่ถือว่าเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานแต่อย่างใดเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2671/2525,2768/2528,3366-3367/2528,3381/2528,5041/2528,1919/2529,2558-2559/2529,4136/2530,2890/2530 เป็นต้น เคยมีข้อเสนอเพื่อการแก้ไขเพิ่มเติมเป็นข้อยกเว้นว่าในกรณีที่ลูกจ้างเจ็บป่วยจนไม่สามารถทำงานให้นายจ้างได้ต่อไปซึ่งมิใช่เกิดจากการประสบอันตรายหรือเจ็บป่วยเนื่องจากการทำงานนายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้ แต่ยังมิได้มีการผลักดันให้มีข้อยกเว้นดังกล่าวออกมาใช้บังคับแต่อย่างใด 3. ข้อที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อบังคับของจำเลยว่าด้วยการลาพ.ศ. 2526 ข้อ 9 ก็กำหนดเพียงให้สิทธิ์ผู้บังคับบัญชารายงานขออนุมัติเลิกจ้างหรือให้ออกได้เท่านั้น" นั้น มิได้หมายความจะให้แปลขยายเกินเลยออกไปว่า ถ้านายจ้างระบุไว้ในข้อบังคับว่าด้วยกรณีเช่นนี้นายจ้างจะไม่จ่ายค่าชดเชยแล้ว นายจ้างก็จะชนะคดีนี้เพราะการแปลเช่นนั้นจะเป็นการขยายอำนาจของนายจ้างจนไม่มีขอบเขตและข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานนั้นก็เป็นเพียงข้อกำหนดถึงวิธีการปฏิบัติงานและปฏิบัติตนในสถานประกอบการของนายจ้างเท่านั้น นายจ้างไม่มีอำนาจใด ๆ ที่จะกำหนดเงื่อนไขในการจ่ายค่าชดเชยให้ผิดแผกแตกต่างไปจากบทบัญญัติตามข้อ 47 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน อันถือว่าเป็นกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยได้. เกษมสันต์ วิลาวรรณ.