คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 562/2505หลักกฎหมาย: ผู้เสียหายเป็นโจทก์ฟ้องคดีชิงทรัพย์สร้อยคอ แม้จะไม่ได้ระบุว่าสร้อยนั้นเป็นของโจทก์ ทั้งได้ความว่าเป็นของมารดาโจทก์ให้โจทก์สวมใส่ แต่ก็บรรยายว่า จำเลยแย่งไปจากคอโจทก์ ก็ถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้เสียหาย มีอำนาจฟ้อง บรรยายฟ้องว่า สร้อยคอที่จำเลยแบ่งไปราคา 21,000 บาท แล้วโจทก์นำสืบว่าราคา 2,100 บาทแต่คำขอท้ายฟ้องขอให้คืนหรือใช้ราคาเพียง 2,100 บาท เห็นได้ว่า ทีระบุในฟ้องตอนต้นว่าราคา 21,000 บาท นั้นเป็นการพลั้งเผลอไปมิใช่แตกต่างกันในสารสำคัญกับจะเป็นเหตุให้ยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่า จำเลยชิงทรัพย์ไปจากโจทก์ ่ขอให้ลงโทษและให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ จำเลยให้การปฎิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยและให้คืนหรือใช้ราคาทรัพย์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา และศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมาย ๒ ข้อ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยว่าในคำฟ้องกล่าวว่าจำเลยได้แย่งเอาสร้อยคอไปจากคอโจทก์ ไม่ได้ระบุว่าสร้อยนั้นเป็นของโจทก์และข้อเท็จจริงรับกันว่า สร้อยนั้นเป็นของบิดามารดาโจทก์ ๆ จึงมิใช่ผู้เสียหายไม่มีอำนาจฟ้อง นั้น เห็นว่าสร้อยนั้ โจทก์สวมใส่ครอบครองอยู่ และได้ความว่า มารดาโจทก์ซื้อให้โจทก์ใส่ เมื่อจำเลยแย่งเอาไปจากการครอบครองของโจทก์ ก็ถือได้ว่า โจทก์เป็นผู้เสียหาย ข้อที่ว่า ฟ้องกล่าวว่าสร้อยที่จำเลยแย่งไปราคา ๒๑,๐๐๐ บาท แต่โจทก์นำสืบว่า ราคา ๒,๑๐๐ บาท จึงแตกต่างกับฟ้องควรยกฟ้องนั้น ปรากฏว่า ในคำท้ายฟ้อง ก็ระบุให้จำเลย คืนหรือใช้ราคาเพียง ๒,๑๐๐ บาท ตรงกับที่โจทก์นำสืบเห็นได้ชัดว่า ที่ในฟ้องตอนต้นว่าราคา ๒๑,๐๐๐ บาท นั้นเป็นการพลั้งเผลอไปมิใช่แตกต่างกันในสารสำคัญกับจะเป็นเหตุให้ยกฟ้อง พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 562/2505นายบุญช่วย ม่วงเข้มโจทก์พลตำรวจเที่ยง สาปีจำเลย ป.วิ.อ. ม. 2 (4), ม. 28, ม. 192ผู้เสียหายเป็นโจทก์ฟ้องคดีชิงทรัพย์สร้อยคอ แม้จะไม่ได้ระบุว่าสร้อยนั้นเป็นของโจทก์ ทั้งได้ความว่าเป็นของมารดาโจทก์ให้โจทก์สวมใส่ แต่ก็บรรยายว่า จำเลยแย่งไปจากคอโจทก์ ก็ถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้เสียหาย มีอำนาจฟ้อง บรรยายฟ้องว่า สร้อยคอที่จำเลยแบ่งไปราคา 21,000 บาท แล้วโจทก์นำสืบว่าราคา 2,100 บาทแต่คำขอท้ายฟ้องขอให้คืนหรือใช้ราคาเพียง 2,100 บาท เห็นได้ว่า ทีระบุในฟ้องตอนต้นว่าราคา 21,000 บาท นั้นเป็นการพลั้งเผลอไปมิใช่แตกต่างกันในสารสำคัญกับจะเป็นเหตุให้ยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่า จำเลยชิงทรัพย์ไปจากโจทก์ ่ขอให้ลงโทษและให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ จำเลยให้การปฎิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยและให้คืนหรือใช้ราคาทรัพย์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา และศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมาย ๒ ข้อ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยว่าในคำฟ้องกล่าวว่าจำเลยได้แย่งเอาสร้อยคอไปจากคอโจทก์ ไม่ได้ระบุว่าสร้อยนั้นเป็นของโจทก์และข้อเท็จจริงรับกันว่า สร้อยนั้นเป็นของบิดามารดาโจทก์ ๆ จึงมิใช่ผู้เสียหายไม่มีอำนาจฟ้อง นั้น เห็นว่าสร้อยนั้ โจทก์สวมใส่ครอบครองอยู่ และได้ความว่า มารดาโจทก์ซื้อให้โจทก์ใส่ เมื่อจำเลยแย่งเอาไปจากการครอบครองของโจทก์ ก็ถือได้ว่า โจทก์เป็นผู้เสียหาย ข้อที่ว่า ฟ้องกล่าวว่าสร้อยที่จำเลยแย่งไปราคา ๒๑,๐๐๐ บาท แต่โจทก์นำสืบว่า ราคา ๒,๑๐๐ บาท จึงแตกต่างกับฟ้องควรยกฟ้องนั้น ปรากฏว่า ในคำท้ายฟ้อง ก็ระบุให้จำเลย คืนหรือใช้ราคาเพียง ๒,๑๐๐ บาท ตรงกับที่โจทก์นำสืบเห็นได้ชัดว่า ที่ในฟ้องตอนต้นว่าราคา ๒๑,๐๐๐ บาท นั้นเป็นการพลั้งเผลอไปมิใช่แตกต่างกันในสารสำคัญกับจะเป็นเหตุให้ยกฟ้อง พิพากษายืน(สนิท สุมาวงศ์-การุณย์นราทร-คร้าม สิวายะวิโรจน์)ศาลจังหวัดสมุทรปราการ - นายขจร หะวานนท์ศาลอุทธรณ์ - นายชิต บุณยประภัศรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยชิงทรัพย์ไปจากโจทก์ ่ขอให้ลงโทษและให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ จำเลยให้การปฎิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยและให้คืนหรือใช้ราคาทรัพย์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา และศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมาย ๒ ข้อ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยว่าในคำฟ้องกล่าวว่าจำเลยได้แย่งเอาสร้อยคอไปจากคอโจทก์ ไม่ได้ระบุว่าสร้อยนั้นเป็นของโจทก์และข้อเท็จจริงรับกันว่า สร้อยนั้นเป็นของบิดามารดาโจทก์ ๆ จึงมิใช่ผู้เสียหายไม่มีอำนาจฟ้อง นั้น เห็นว่าสร้อยนั้ โจทก์สวมใส่ครอบครองอยู่ และได้ความว่า มารดาโจทก์ซื้อให้โจทก์ใส่ เมื่อจำเลยแย่งเอาไปจากการครอบครองของโจทก์ ก็ถือได้ว่า โจทก์เป็นผู้เสียหาย ข้อที่ว่า ฟ้องกล่าวว่าสร้อยที่จำเลยแย่งไปราคา ๒๑,๐๐๐ บาท แต่โจทก์นำสืบว่า ราคา ๒,๑๐๐ บาท จึงแตกต่างกับฟ้องควรยกฟ้องนั้น ปรากฏว่า ในคำท้ายฟ้อง ก็ระบุให้จำเลย คืนหรือใช้ราคาเพียง ๒,๑๐๐ บาท ตรงกับที่โจทก์นำสืบเห็นได้ชัดว่า ที่ในฟ้องตอนต้นว่าราคา ๒๑,๐๐๐ บาท นั้นเป็นการพลั้งเผลอไปมิใช่แตกต่างกันในสารสำคัญกับจะเป็นเหตุให้ยกฟ้อง พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 562/2505นายบุญช่วย ม่วงเข้มโจทก์พลตำรวจเที่ยง สาปีจำเลย ป.วิ.อ. ม. 2 (4), ม. 28, ม. 192ผู้เสียหายเป็นโจทก์ฟ้องคดีชิงทรัพย์สร้อยคอ แม้จะไม่ได้ระบุว่าสร้อยนั้นเป็นของโจทก์ ทั้งได้ความว่าเป็นของมารดาโจทก์ให้โจทก์สวมใส่ แต่ก็บรรยายว่า จำเลยแย่งไปจากคอโจทก์ ก็ถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้เสียหาย มีอำนาจฟ้อง บรรยายฟ้องว่า สร้อยคอที่จำเลยแบ่งไปราคา 21,000 บาท แล้วโจทก์นำสืบว่าราคา 2,100 บาทแต่คำขอท้ายฟ้องขอให้คืนหรือใช้ราคาเพียง 2,100 บาท เห็นได้ว่า ทีระบุในฟ้องตอนต้นว่าราคา 21,000 บาท นั้นเป็นการพลั้งเผลอไปมิใช่แตกต่างกันในสารสำคัญกับจะเป็นเหตุให้ยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่า จำเลยชิงทรัพย์ไปจากโจทก์ ่ขอให้ลงโทษและให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ จำเลยให้การปฎิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยและให้คืนหรือใช้ราคาทรัพย์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา และศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมาย ๒ ข้อ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยว่าในคำฟ้องกล่าวว่าจำเลยได้แย่งเอาสร้อยคอไปจากคอโจทก์ ไม่ได้ระบุว่าสร้อยนั้นเป็นของโจทก์และข้อเท็จจริงรับกันว่า สร้อยนั้นเป็นของบิดามารดาโจทก์ ๆ จึงมิใช่ผู้เสียหายไม่มีอำนาจฟ้อง นั้น เห็นว่าสร้อยนั้ โจทก์สวมใส่ครอบครองอยู่ และได้ความว่า มารดาโจทก์ซื้อให้โจทก์ใส่ เมื่อจำเลยแย่งเอาไปจากการครอบครองของโจทก์ ก็ถือได้ว่า โจทก์เป็นผู้เสียหาย ข้อที่ว่า ฟ้องกล่าวว่าสร้อยที่จำเลยแย่งไปราคา ๒๑,๐๐๐ บาท แต่โจทก์นำสืบว่า ราคา ๒,๑๐๐ บาท จึงแตกต่างกับฟ้องควรยกฟ้องนั้น ปรากฏว่า ในคำท้ายฟ้อง ก็ระบุให้จำเลย คืนหรือใช้ราคาเพียง ๒,๑๐๐ บาท ตรงกับที่โจทก์นำสืบเห็นได้ชัดว่า ที่ในฟ้องตอนต้นว่าราคา ๒๑,๐๐๐ บาท นั้นเป็นการพลั้งเผลอไปมิใช่แตกต่างกันในสารสำคัญกับจะเป็นเหตุให้ยกฟ้อง พิพากษายืน(สนิท สุมาวงศ์-การุณย์นราทร-คร้าม สิวายะวิโรจน์)ศาลจังหวัดสมุทรปราการ - นายขจร หะวานนท์ศาลอุทธรณ์ - นายชิต บุณยประภัศรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ