คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3290/2532หลักกฎหมาย: การที่ผู้ร้องอาศัยอยู่ในบ้านพิพาทในฐานะเป็นบุตรของจำเลยและ ส. ย่อมถือว่าผู้ร้องอยู่ในฐานะที่เป็นบริวารของจำเลยและ ส.เมื่อมีคำพิพากษาถึงที่สุดให้ขับไล่จำเลยและบริวารให้ออกไปจากบ้านพิพาท ผู้ร้องจะอ้างว่ามีสิทธิอยู่ในบ้านพิพาท ซึ่งเป็นมรดกของ ส. หาได้ไม่ เพราะสิทธิดังกล่าวยังมีข้อโต้แย้งกันอยู่และเป็นแต่เพียงสิทธิที่จะได้รับมรดก ไม่ใช่สิทธิที่จะอยู่ในบ้านพิพาท.คดีนี้สืบเนื่องมาจากมีคำพิพากษาคดีถึงที่สุดให้ขับไล่จำเลยและบริวารให้ออกไปจากบ้านพิพาทจำเลยยอมออกจากบ้านพิพาท แต่ผู้ร้องทั้งสามไม่ยอมออกโจทก์ขอให้ศาลออกหมายจับผู้ร้องทั้งสามมาเพื่อให้ปฏิบัติตามคำพิพากษาผู้ร้องทั้งสามยื่นคำร้องคัดค้านว่า ผู้ร้องทั้งสามอยู่ในบ้านพิพาทในฐานะเป็นทายาทผู้มีสิทธิได้รับมรดกของนางสุคนธ์ ผู้ร้องทั้งสามไม่ใช่เป็นบริวารของจำเลยศาลชั้นต้นฟังคำแถลงแล้ว มีคำสั่งให้ผู้ร้องทั้งสามออกไปจากบ้านพิพาท มิฉะนั้นให้ออกหมายจับมาเพื่อบังคับตามคำพิพากษาผู้ร้องทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เห็นว่า คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลที่ให้ขับไล่จำเลยออกจากอสังหาริมทรัพย์นั้น มีผลให้ใช้บังคับตลอดถึงวงศ์ญาติทั้งหลายและบริวารของจำเลยที่อยู่บนอสังหาริมทรัพย์ซึ่งไม่สามารถแสดงอำนาจพิเศษให้ศาลเห็นได้เท่านั้น ทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(1) คดีนี้ข้อเท็จจริงได้ความว่า ผู้ร้องทั้งสามเป็นบุตรของจำเลยและนางสุคนธ์ เพ็งพานิชเดิมผู้ร้องทั้งสามอาศัยอยู่ในบ้านพิพาทในฐานะเป็นบุตรของจำเลยและนางสุคนธ์มาก่อน ย่อมถือว่าผู้ร้องทั้งสามได้เข้าอยู่ในบ้านพิพาในฐานะที่เป็นบริวารของจำเลยและนางสุคนธ์ที่ผู้ร้องทั้งสามยืนยันอ้างว่าบ้านพิพาทเป็นทรัพย์มรดกนางสุคนธ์ ผู้ร้องทั้งสามอยู่ในบ้านพิพาทในฐานะทายาทผู้มีสิทธิได้รับมรดกของนางสุคนธ์ ผู้ร้องทั้งสามได้ฟ้องจำเลยในฐานะผู้จัดการมรดกให้แบ่งทรัพย์มรดกให้แก่ผู้ร้องทั้งสามซึ่งคดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์นั้นเป็นการอ้างสิทธิดังกล่าวภายหลังจากที่นางสุคนธ์ถึงแก่ความตายแล้วว่าผู้ร้องทั้งสามมีส่วนเป็นเจ้าของบ้านพิพาทในฐานะเป็นทายาทผู้มีสิทธิได้รับมรดกนางสุคนธ์ผู้ตายเท่านั้น ซึ่งสิทธิดังกล่าวก็ยังมีข้อโต้แย้งกันอยู่ เนื่องจากผู้ร้องทั้งสามฟ้องจำเลในฐานะผู้จัดการมรดกเพื่อขอแบ่งมรดกนางสุคนธ์ผู้ตาย ยังถือไม่ได้ว่าผู้ร้องทั้งสามมีสิทธิในบ้านพิพาทอันจะถือว่าผู้ร้องทั้งสามมิใช่บริวารของจำเลย ที่ศาลอุทธรณ์พิจารณาคำร้องของผู้ร้องทั้งสามแล้ววินิจฉัยว่าผู้ร้องทั้งสามเป็นบริวารของจำเลย พิพากษาให้ผู้ร้องทั้งสามออกไปจากบ้านพิพาทชอบแล้วพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3290/2532นาง ตลิบ การสมโชคโจทก์นาย สำราญ เพ็งพานิชจำเลยนาย วรรณพงษ์ เพ็งพานิช ที่ 1 กับพวกผู้ร้อง ป.วิ.พ. ม. 142 (1)การที่ผู้ร้องอาศัยอยู่ในบ้านพิพาทในฐานะเป็นบุตรของจำเลยและ ส. ย่อมถือว่าผู้ร้องอยู่ในฐานะที่เป็นบริวารของจำเลยและ ส.เมื่อมีคำพิพากษาถึงที่สุดให้ขับไล่จำเลยและบริวารให้ออกไปจากบ้านพิพาท ผู้ร้องจะอ้างว่ามีสิทธิอยู่ในบ้านพิพาท ซึ่งเป็นมรดกของ ส. หาได้ไม่ เพราะสิทธิดังกล่าวยังมีข้อโต้แย้งกันอยู่และเป็นแต่เพียงสิทธิที่จะได้รับมรดก ไม่ใช่สิทธิที่จะอยู่ในบ้านพิพาท.คดีนี้สืบเนื่องมาจากมีคำพิพากษาคดีถึงที่สุดให้ขับไล่จำเลยและบริวารให้ออกไปจากบ้านพิพาทจำเลยยอมออกจากบ้านพิพาท แต่ผู้ร้องทั้งสามไม่ยอมออกโจทก์ขอให้ศาลออกหมายจับผู้ร้องทั้งสามมาเพื่อให้ปฏิบัติตามคำพิพากษาผู้ร้องทั้งสามยื่นคำร้องคัดค้านว่า ผู้ร้องทั้งสามอยู่ในบ้านพิพาทในฐานะเป็นทายาทผู้มีสิทธิได้รับมรดกของนางสุคนธ์ ผู้ร้องทั้งสามไม่ใช่เป็นบริวารของจำเลยศาลชั้นต้นฟังคำแถลงแล้ว มีคำสั่งให้ผู้ร้องทั้งสามออกไปจากบ้านพิพาท มิฉะนั้นให้ออกหมายจับมาเพื่อบังคับตามคำพิพากษาผู้ร้องทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เห็นว่า คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลที่ให้ขับไล่จำเลยออกจากอสังหาริมทรัพย์นั้น มีผลให้ใช้บังคับตลอดถึงวงศ์ญาติทั้งหลายและบริวารของจำเลยที่อยู่บนอสังหาริมทรัพย์ซึ่งไม่สามารถแสดงอำนาจพิเศษให้ศาลเห็นได้เท่านั้น ทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(1) คดีนี้ข้อเท็จจริงได้ความว่า ผู้ร้องทั้งสามเป็นบุตรของจำเลยและนางสุคนธ์ เพ็งพานิชเดิมผู้ร้องทั้งสามอาศัยอยู่ในบ้านพิพาทในฐานะเป็นบุตรของจำเลยและนางสุคนธ์มาก่อน ย่อมถือว่าผู้ร้องทั้งสามได้เข้าอยู่ในบ้านพิพาในฐานะที่เป็นบริวารของจำเลยและนางสุคนธ์ที่ผู้ร้องทั้งสามยืนยันอ้างว่าบ้านพิพาทเป็นทรัพย์มรดกนางสุคนธ์ ผู้ร้องทั้งสามอยู่ในบ้านพิพาทในฐานะทายาทผู้มีสิทธิได้รับมรดกของนางสุคนธ์ ผู้ร้องทั้งสามได้ฟ้องจำเลยในฐานะผู้จัดการมรดกให้แบ่งทรัพย์มรดกให้แก่ผู้ร้องทั้งสามซึ่งคดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์นั้นเป็นการอ้างสิทธิดังกล่าวภายหลังจากที่นางสุคนธ์ถึงแก่ความตายแล้วว่าผู้ร้องทั้งสามมีส่วนเป็นเจ้าของบ้านพิพาทในฐานะเป็นทายาทผู้มีสิทธิได้รับมรดกนางสุคนธ์ผู้ตายเท่านั้น ซึ่งสิทธิดังกล่าวก็ยังมีข้อโต้แย้งกันอยู่ เนื่องจากผู้ร้องทั้งสามฟ้องจำเลในฐานะผู้จัดการมรดกเพื่อขอแบ่งมรดกนางสุคนธ์ผู้ตาย ยังถือไม่ได้ว่าผู้ร้องทั้งสามมีสิทธิในบ้านพิพาทอันจะถือว่าผู้ร้องทั้งสามมิใช่บริวารของจำเลย ที่ศาลอุทธรณ์พิจารณาคำร้องของผู้ร้องทั้งสามแล้ววินิจฉัยว่าผู้ร้องทั้งสามเป็นบริวารของจำเลย พิพากษาให้ผู้ร้องทั้งสามออกไปจากบ้านพิพาทชอบแล้วพิพากษายืน.(ครีภูมิ สุวรรณโรจน์-สุนทร จันทรศักดิ์-ชูศักดิ์ บัณฑิตกุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้สืบเนื่องมาจากมีคำพิพากษาคดีถึงที่สุดให้ขับไล่จำเลยและบริวารให้ออกไปจากบ้านพิพาทจำเลยยอมออกจากบ้านพิพาท แต่ผู้ร้องทั้งสามไม่ยอมออกโจทก์ขอให้ศาลออกหมายจับผู้ร้องทั้งสามมาเพื่อให้ปฏิบัติตามคำพิพากษาผู้ร้องทั้งสามยื่นคำร้องคัดค้านว่า ผู้ร้องทั้งสามอยู่ในบ้านพิพาทในฐานะเป็นทายาทผู้มีสิทธิได้รับมรดกของนางสุคนธ์ ผู้ร้องทั้งสามไม่ใช่เป็นบริวารของจำเลยศาลชั้นต้นฟังคำแถลงแล้ว มีคำสั่งให้ผู้ร้องทั้งสามออกไปจากบ้านพิพาท มิฉะนั้นให้ออกหมายจับมาเพื่อบังคับตามคำพิพากษาผู้ร้องทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เห็นว่า คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลที่ให้ขับไล่จำเลยออกจากอสังหาริมทรัพย์นั้น มีผลให้ใช้บังคับตลอดถึงวงศ์ญาติทั้งหลายและบริวารของจำเลยที่อยู่บนอสังหาริมทรัพย์ซึ่งไม่สามารถแสดงอำนาจพิเศษให้ศาลเห็นได้เท่านั้น ทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(1) คดีนี้ข้อเท็จจริงได้ความว่า ผู้ร้องทั้งสามเป็นบุตรของจำเลยและนางสุคนธ์ เพ็งพานิชเดิมผู้ร้องทั้งสามอาศัยอยู่ในบ้านพิพาทในฐานะเป็นบุตรของจำเลยและนางสุคนธ์มาก่อน ย่อมถือว่าผู้ร้องทั้งสามได้เข้าอยู่ในบ้านพิพาในฐานะที่เป็นบริวารของจำเลยและนางสุคนธ์ที่ผู้ร้องทั้งสามยืนยันอ้างว่าบ้านพิพาทเป็นทรัพย์มรดกนางสุคนธ์ ผู้ร้องทั้งสามอยู่ในบ้านพิพาทในฐานะทายาทผู้มีสิทธิได้รับมรดกของนางสุคนธ์ ผู้ร้องทั้งสามได้ฟ้องจำเลยในฐานะผู้จัดการมรดกให้แบ่งทรัพย์มรดกให้แก่ผู้ร้องทั้งสามซึ่งคดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์นั้นเป็นการอ้างสิทธิดังกล่าวภายหลังจากที่นางสุคนธ์ถึงแก่ความตายแล้วว่าผู้ร้องทั้งสามมีส่วนเป็นเจ้าของบ้านพิพาทในฐานะเป็นทายาทผู้มีสิทธิได้รับมรดกนางสุคนธ์ผู้ตายเท่านั้น ซึ่งสิทธิดังกล่าวก็ยังมีข้อโต้แย้งกันอยู่ เนื่องจากผู้ร้องทั้งสามฟ้องจำเลในฐานะผู้จัดการมรดกเพื่อขอแบ่งมรดกนางสุคนธ์ผู้ตาย ยังถือไม่ได้ว่าผู้ร้องทั้งสามมีสิทธิในบ้านพิพาทอันจะถือว่าผู้ร้องทั้งสามมิใช่บริวารของจำเลย ที่ศาลอุทธรณ์พิจารณาคำร้องของผู้ร้องทั้งสามแล้ววินิจฉัยว่าผู้ร้องทั้งสามเป็นบริวารของจำเลย พิพากษาให้ผู้ร้องทั้งสามออกไปจากบ้านพิพาทชอบแล้วพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3290/2532นาง ตลิบ การสมโชคโจทก์นาย สำราญ เพ็งพานิชจำเลยนาย วรรณพงษ์ เพ็งพานิช ที่ 1 กับพวกผู้ร้อง ป.วิ.พ. ม. 142 (1)การที่ผู้ร้องอาศัยอยู่ในบ้านพิพาทในฐานะเป็นบุตรของจำเลยและ ส. ย่อมถือว่าผู้ร้องอยู่ในฐานะที่เป็นบริวารของจำเลยและ ส.เมื่อมีคำพิพากษาถึงที่สุดให้ขับไล่จำเลยและบริวารให้ออกไปจากบ้านพิพาท ผู้ร้องจะอ้างว่ามีสิทธิอยู่ในบ้านพิพาท ซึ่งเป็นมรดกของ ส. หาได้ไม่ เพราะสิทธิดังกล่าวยังมีข้อโต้แย้งกันอยู่และเป็นแต่เพียงสิทธิที่จะได้รับมรดก ไม่ใช่สิทธิที่จะอยู่ในบ้านพิพาท.คดีนี้สืบเนื่องมาจากมีคำพิพากษาคดีถึงที่สุดให้ขับไล่จำเลยและบริวารให้ออกไปจากบ้านพิพาทจำเลยยอมออกจากบ้านพิพาท แต่ผู้ร้องทั้งสามไม่ยอมออกโจทก์ขอให้ศาลออกหมายจับผู้ร้องทั้งสามมาเพื่อให้ปฏิบัติตามคำพิพากษาผู้ร้องทั้งสามยื่นคำร้องคัดค้านว่า ผู้ร้องทั้งสามอยู่ในบ้านพิพาทในฐานะเป็นทายาทผู้มีสิทธิได้รับมรดกของนางสุคนธ์ ผู้ร้องทั้งสามไม่ใช่เป็นบริวารของจำเลยศาลชั้นต้นฟังคำแถลงแล้ว มีคำสั่งให้ผู้ร้องทั้งสามออกไปจากบ้านพิพาท มิฉะนั้นให้ออกหมายจับมาเพื่อบังคับตามคำพิพากษาผู้ร้องทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เห็นว่า คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลที่ให้ขับไล่จำเลยออกจากอสังหาริมทรัพย์นั้น มีผลให้ใช้บังคับตลอดถึงวงศ์ญาติทั้งหลายและบริวารของจำเลยที่อยู่บนอสังหาริมทรัพย์ซึ่งไม่สามารถแสดงอำนาจพิเศษให้ศาลเห็นได้เท่านั้น ทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(1) คดีนี้ข้อเท็จจริงได้ความว่า ผู้ร้องทั้งสามเป็นบุตรของจำเลยและนางสุคนธ์ เพ็งพานิชเดิมผู้ร้องทั้งสามอาศัยอยู่ในบ้านพิพาทในฐานะเป็นบุตรของจำเลยและนางสุคนธ์มาก่อน ย่อมถือว่าผู้ร้องทั้งสามได้เข้าอยู่ในบ้านพิพาในฐานะที่เป็นบริวารของจำเลยและนางสุคนธ์ที่ผู้ร้องทั้งสามยืนยันอ้างว่าบ้านพิพาทเป็นทรัพย์มรดกนางสุคนธ์ ผู้ร้องทั้งสามอยู่ในบ้านพิพาทในฐานะทายาทผู้มีสิทธิได้รับมรดกของนางสุคนธ์ ผู้ร้องทั้งสามได้ฟ้องจำเลยในฐานะผู้จัดการมรดกให้แบ่งทรัพย์มรดกให้แก่ผู้ร้องทั้งสามซึ่งคดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์นั้นเป็นการอ้างสิทธิดังกล่าวภายหลังจากที่นางสุคนธ์ถึงแก่ความตายแล้วว่าผู้ร้องทั้งสามมีส่วนเป็นเจ้าของบ้านพิพาทในฐานะเป็นทายาทผู้มีสิทธิได้รับมรดกนางสุคนธ์ผู้ตายเท่านั้น ซึ่งสิทธิดังกล่าวก็ยังมีข้อโต้แย้งกันอยู่ เนื่องจากผู้ร้องทั้งสามฟ้องจำเลในฐานะผู้จัดการมรดกเพื่อขอแบ่งมรดกนางสุคนธ์ผู้ตาย ยังถือไม่ได้ว่าผู้ร้องทั้งสามมีสิทธิในบ้านพิพาทอันจะถือว่าผู้ร้องทั้งสามมิใช่บริวารของจำเลย ที่ศาลอุทธรณ์พิจารณาคำร้องของผู้ร้องทั้งสามแล้ววินิจฉัยว่าผู้ร้องทั้งสามเป็นบริวารของจำเลย พิพากษาให้ผู้ร้องทั้งสามออกไปจากบ้านพิพาทชอบแล้วพิพากษายืน.(ครีภูมิ สุวรรณโรจน์-สุนทร จันทรศักดิ์-ชูศักดิ์ บัณฑิตกุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ