คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 197/2496หลักกฎหมาย: จำเลยไม่ได้เป็นผู้ก่อเหตุขึ้นก่อน แต่ผู้ตายเข้าใจว่าจำเลยตีภริยาตน จึงเกิดโทษะชักมีดวิ่งมาทำร้ายจำเลย ถึงกับ กระโดดจากสพานน้ำไปหาจำเลยในเรือแล้วตกลงไปในน้ำด้วยกัน ผู้ตายโผกอดปล้ำเอามีดทำร้ายจำเลยมีบาดเจ็บ ถึง 4 แห่ง จนจมน้ำไปด้วยกัน เมื่อต่างโผล่ขึ้นมาแล้วจำเลยจะต้องนึกรู้ว่าตนจะถูกทำร้ายอีก และจำเลยกำลังอ่อน เพลียเพราะต้องจมน้ำ และน้ำตรงนั้นก็ลึกหยั่งไม่ถึง จะหลีกเลี่ยงด้วยวิธีอื่นไม่ได้ จำเลยจึงยิงผู้ตาย ตาย ดังนี้ ถือได้ว่าเป็นการป้องกันตัวที่ไม่เกินสมควรแก่เหตุ ควรได้รับยกเว้นโทษตามมาตรา 50.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษาจำเลย ฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙. จำเลยให้การปฎิเสธว่า มิได้กระทำผิด ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตามมาตรา ๒๔๙ ให้จำคุกจำเลย ๑๕ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา, ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยไม่ได้เป็นผู้ก่อเหตุขึ้นก่อนนายย้อยผู้ตายเข้าใจว่า จำเลยตีภรรยาตนก็เกิดโทษะชักมีดวิ่งมาทำ ร้างจำเลยโดยไม่สอบสวนเสียให้แน่ชัดว่าเท็จจริงฉันใด ถึงกับกระโจนจากสพานน้ำไปหาจำเลยในเรือ แล้วตกลงไปใน น้ำ แล้วโผเข้ากอดปล้ำเอามีดทำร้ายจำเลยมีบาดเจ็บถึง ๔ แห่ง จนจมน้ำลงไปด้วยกันเมื่อต่างโผล่ขึ้นมาแล้ว จำเลยจะต้องนึกรู้ว่าตนจะถูกทำร้ายอีก และจำเลยกำลังอ่อนเพลียเพราะต้องจมน้ำและน้ำตรงนั้นก็ลึกหยั่งไม่ถึง จะหลีก เลี่ยงด้วยวิธีอื่นไม่ได้ จึงจำต้องยิงนายน้อย การกระทำของจำเลย ดังนี้ ถือได้ว่าเป็นป้องกันตัวที่ไม่เกินสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 197/2496พนักงานอัยการจังหวัดสมุทรสงครามโจทก์นายเภา หุนหวลจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 50, ม. 249.จำเลยไม่ได้เป็นผู้ก่อเหตุขึ้นก่อน แต่ผู้ตายเข้าใจว่าจำเลยตีภริยาตน จึงเกิดโทษะชักมีดวิ่งมาทำร้ายจำเลย ถึงกับ กระโดดจากสพานน้ำไปหาจำเลยในเรือแล้วตกลงไปในน้ำด้วยกัน ผู้ตายโผกอดปล้ำเอามีดทำร้ายจำเลยมีบาดเจ็บ ถึง 4 แห่ง จนจมน้ำไปด้วยกัน เมื่อต่างโผล่ขึ้นมาแล้วจำเลยจะต้องนึกรู้ว่าตนจะถูกทำร้ายอีก และจำเลยกำลังอ่อน เพลียเพราะต้องจมน้ำ และน้ำตรงนั้นก็ลึกหยั่งไม่ถึง จะหลีกเลี่ยงด้วยวิธีอื่นไม่ได้ จำเลยจึงยิงผู้ตาย ตาย ดังนี้ ถือได้ว่าเป็นการป้องกันตัวที่ไม่เกินสมควรแก่เหตุ ควรได้รับยกเว้นโทษตามมาตรา 50.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษาจำเลย ฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙. จำเลยให้การปฎิเสธว่า มิได้กระทำผิด ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตามมาตรา ๒๔๙ ให้จำคุกจำเลย ๑๕ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา, ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยไม่ได้เป็นผู้ก่อเหตุขึ้นก่อนนายย้อยผู้ตายเข้าใจว่า จำเลยตีภรรยาตนก็เกิดโทษะชักมีดวิ่งมาทำ ร้างจำเลยโดยไม่สอบสวนเสียให้แน่ชัดว่าเท็จจริงฉันใด ถึงกับกระโจนจากสพานน้ำไปหาจำเลยในเรือ แล้วตกลงไปใน น้ำ แล้วโผเข้ากอดปล้ำเอามีดทำร้ายจำเลยมีบาดเจ็บถึง ๔ แห่ง จนจมน้ำลงไปด้วยกันเมื่อต่างโผล่ขึ้นมาแล้ว จำเลยจะต้องนึกรู้ว่าตนจะถูกทำร้ายอีก และจำเลยกำลังอ่อนเพลียเพราะต้องจมน้ำและน้ำตรงนั้นก็ลึกหยั่งไม่ถึง จะหลีก เลี่ยงด้วยวิธีอื่นไม่ได้ จึงจำต้องยิงนายน้อย การกระทำของจำเลย ดังนี้ ถือได้ว่าเป็นป้องกันตัวที่ไม่เกินสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษายืน.(ประศาสน์วินิจฉัย-ประมูล สุวรรณศร-ดุลยการณ์โกวิท)ศาลจังหวัดสมุทรสงคราม - นายประสม เภกะสุตศาลอุทธรณ์ - หลวงวุฒินัยเนติศาสตร์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษาจำเลย ฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙. จำเลยให้การปฎิเสธว่า มิได้กระทำผิด ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตามมาตรา ๒๔๙ ให้จำคุกจำเลย ๑๕ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา, ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยไม่ได้เป็นผู้ก่อเหตุขึ้นก่อนนายย้อยผู้ตายเข้าใจว่า จำเลยตีภรรยาตนก็เกิดโทษะชักมีดวิ่งมาทำ ร้างจำเลยโดยไม่สอบสวนเสียให้แน่ชัดว่าเท็จจริงฉันใด ถึงกับกระโจนจากสพานน้ำไปหาจำเลยในเรือ แล้วตกลงไปใน น้ำ แล้วโผเข้ากอดปล้ำเอามีดทำร้ายจำเลยมีบาดเจ็บถึง ๔ แห่ง จนจมน้ำลงไปด้วยกันเมื่อต่างโผล่ขึ้นมาแล้ว จำเลยจะต้องนึกรู้ว่าตนจะถูกทำร้ายอีก และจำเลยกำลังอ่อนเพลียเพราะต้องจมน้ำและน้ำตรงนั้นก็ลึกหยั่งไม่ถึง จะหลีก เลี่ยงด้วยวิธีอื่นไม่ได้ จึงจำต้องยิงนายน้อย การกระทำของจำเลย ดังนี้ ถือได้ว่าเป็นป้องกันตัวที่ไม่เกินสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 197/2496พนักงานอัยการจังหวัดสมุทรสงครามโจทก์นายเภา หุนหวลจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 50, ม. 249.จำเลยไม่ได้เป็นผู้ก่อเหตุขึ้นก่อน แต่ผู้ตายเข้าใจว่าจำเลยตีภริยาตน จึงเกิดโทษะชักมีดวิ่งมาทำร้ายจำเลย ถึงกับ กระโดดจากสพานน้ำไปหาจำเลยในเรือแล้วตกลงไปในน้ำด้วยกัน ผู้ตายโผกอดปล้ำเอามีดทำร้ายจำเลยมีบาดเจ็บ ถึง 4 แห่ง จนจมน้ำไปด้วยกัน เมื่อต่างโผล่ขึ้นมาแล้วจำเลยจะต้องนึกรู้ว่าตนจะถูกทำร้ายอีก และจำเลยกำลังอ่อน เพลียเพราะต้องจมน้ำ และน้ำตรงนั้นก็ลึกหยั่งไม่ถึง จะหลีกเลี่ยงด้วยวิธีอื่นไม่ได้ จำเลยจึงยิงผู้ตาย ตาย ดังนี้ ถือได้ว่าเป็นการป้องกันตัวที่ไม่เกินสมควรแก่เหตุ ควรได้รับยกเว้นโทษตามมาตรา 50.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษาจำเลย ฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙. จำเลยให้การปฎิเสธว่า มิได้กระทำผิด ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตามมาตรา ๒๔๙ ให้จำคุกจำเลย ๑๕ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา, ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยไม่ได้เป็นผู้ก่อเหตุขึ้นก่อนนายย้อยผู้ตายเข้าใจว่า จำเลยตีภรรยาตนก็เกิดโทษะชักมีดวิ่งมาทำ ร้างจำเลยโดยไม่สอบสวนเสียให้แน่ชัดว่าเท็จจริงฉันใด ถึงกับกระโจนจากสพานน้ำไปหาจำเลยในเรือ แล้วตกลงไปใน น้ำ แล้วโผเข้ากอดปล้ำเอามีดทำร้ายจำเลยมีบาดเจ็บถึง ๔ แห่ง จนจมน้ำลงไปด้วยกันเมื่อต่างโผล่ขึ้นมาแล้ว จำเลยจะต้องนึกรู้ว่าตนจะถูกทำร้ายอีก และจำเลยกำลังอ่อนเพลียเพราะต้องจมน้ำและน้ำตรงนั้นก็ลึกหยั่งไม่ถึง จะหลีก เลี่ยงด้วยวิธีอื่นไม่ได้ จึงจำต้องยิงนายน้อย การกระทำของจำเลย ดังนี้ ถือได้ว่าเป็นป้องกันตัวที่ไม่เกินสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษายืน.(ประศาสน์วินิจฉัย-ประมูล สุวรรณศร-ดุลยการณ์โกวิท)ศาลจังหวัดสมุทรสงคราม - นายประสม เภกะสุตศาลอุทธรณ์ - หลวงวุฒินัยเนติศาสตร์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ