คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 42/2510หลักกฎหมาย: ตามคำบรรยายฟ้องไม่ปรากฏว่าจำเลยหลอกลวงโจทก์ด้วยการแสดงข้อความเท็จ หรือปกปิดข้อความจริงซึ่งควรบอกให้แจ้งอย่างไร เพียงแต่บรรยายฟ้องว่าจำเลยร่วมกันหลอกลวงพนักงานเจ้าหน้าที่ว่าห้องเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ 2 นั้น ไม่แสดงว่าจำเลยกระทำความผิดฐานฉ้อโกงตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของห้องแถวซึ่งเดิมรวมอยู่ในบ้านทะเบียนเลขที่ ๗๑/๖ ปลูกอยู่ในที่ดินซึ่งโจทก์เช่าจากผู้มีชื่อ พ.ศ. ๒๔๙๙ โจทก์ที่ ๑ มอบให้จำเลยที่ ๒ ไปขอเลขทะเบียนบ้านเป็นเลขหมายทะเบียนที่ ๑๑๙/๓๖, ๑๑๙/๓๗, ๑๑๙/๓๘ ผู้ให้เช่าที่ดินเดิมถึงแก่กรรม โจทก์เช่าจากผู้จัดการมรดก ต่อมาประมาณ พ.ศ. ๒๔๙๕ ผู้จัดการมรดกแยกโฉนดเดิม โดยห้องแถวสามห้องอยู่ในเขตโฉนดที่ ๑๘๓๗๒ ส่วนหนึ่ง และเลขที่ ๑๘๓๗๓ อีกส่วนหนึ่ง โฉนดที่ ๑๓๘๗๒ เปลี่ยนเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๑ จำเลยทั้งสองร่วมกันด้วยเจตนาทุจริตนำเอาความซึ่งตนรู้อยู่แล้วว่าเป็นเท็จไปแจ้งต่อเจ้าหน้าที่ที่จดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมว่า ห้องแถว ๓ ห้องที่จำเลยที่ ๒ เคยขอทะเบียนบ้านแทนโจทก์นั้นเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๒ มอบให้จำเลยที่ ๑ ทำนิติกรรมซื้อขายห้องแถว ๓ ห้องนั้นให้แก่จำเลยที่ ๑ เอง แต่โจทก์ที่ ๒ ได้อายัดห้องเลขที่ ๑๑๙/๓๖ ไว้ต่อพนักงานสอบสวน จำเลยทั้งสองจึงทำนิติกรรมสำเร็จไปเพียง ๒ ห้องเท่านั้น จำเลยทั้งสองมีเจตนาฉ้อโกงกรรมสิทธิ์ห้องแถวเลขที่ ๑๑๙/๓๗, ๑๑๙/๓๘ จากโจทก์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๓, ๓๔๑ ศาลชั้นต้นเห็นว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำบรรยายฟ้องไม่ปรากฏว่าจำเลยหลอกลวงโจทก์ด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จหรือปกปิดข้อความจริงซึ่งควรบอกให้แจ้งอย่างไร การที่โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยร่วมกันหลอกลวงพนักงานเจ้าหน้าที่ว่าห้องเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๒ นั้น ไม่แสดงว่าจำเลยกระทำผิดฐานฉ้อโกงตามมาตรา ๓๔๑ แห่งประมวลกฎหมายอาญา พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 42/2510นางซิวหยิบ แซ่ฉิ่น หรือแซ่ลี้ หรือนางตั้งสี่สี ที่ 1, นายแก้ว แซ่ฉิ่น ที่ 2โจทก์นางณรงค์เดช จาภิกานนท์ หรือลาภิกานนท์ ที่ 1 นายฟุกหยิ่น แซ่หว่อง ที่ 2ล. ป.วิ.อ. ม. 158 ป.อ. ม. 341ตามคำบรรยายฟ้องไม่ปรากฏว่าจำเลยหลอกลวงโจทก์ด้วยการแสดงข้อความเท็จ หรือปกปิดข้อความจริงซึ่งควรบอกให้แจ้งอย่างไร เพียงแต่บรรยายฟ้องว่าจำเลยร่วมกันหลอกลวงพนักงานเจ้าหน้าที่ว่าห้องเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ 2 นั้น ไม่แสดงว่าจำเลยกระทำความผิดฐานฉ้อโกงตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของห้องแถวซึ่งเดิมรวมอยู่ในบ้านทะเบียนเลขที่ ๗๑/๖ ปลูกอยู่ในที่ดินซึ่งโจทก์เช่าจากผู้มีชื่อ พ.ศ. ๒๔๙๙ โจทก์ที่ ๑ มอบให้จำเลยที่ ๒ ไปขอเลขทะเบียนบ้านเป็นเลขหมายทะเบียนที่ ๑๑๙/๓๖, ๑๑๙/๓๗, ๑๑๙/๓๘ ผู้ให้เช่าที่ดินเดิมถึงแก่กรรม โจทก์เช่าจากผู้จัดการมรดก ต่อมาประมาณ พ.ศ. ๒๔๙๕ ผู้จัดการมรดกแยกโฉนดเดิม โดยห้องแถวสามห้องอยู่ในเขตโฉนดที่ ๑๘๓๗๒ ส่วนหนึ่ง และเลขที่ ๑๘๓๗๓ อีกส่วนหนึ่ง โฉนดที่ ๑๓๘๗๒ เปลี่ยนเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๑ จำเลยทั้งสองร่วมกันด้วยเจตนาทุจริตนำเอาความซึ่งตนรู้อยู่แล้วว่าเป็นเท็จไปแจ้งต่อเจ้าหน้าที่ที่จดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมว่า ห้องแถว ๓ ห้องที่จำเลยที่ ๒ เคยขอทะเบียนบ้านแทนโจทก์นั้นเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๒ มอบให้จำเลยที่ ๑ ทำนิติกรรมซื้อขายห้องแถว ๓ ห้องนั้นให้แก่จำเลยที่ ๑ เอง แต่โจทก์ที่ ๒ ได้อายัดห้องเลขที่ ๑๑๙/๓๖ ไว้ต่อพนักงานสอบสวน จำเลยทั้งสองจึงทำนิติกรรมสำเร็จไปเพียง ๒ ห้องเท่านั้น จำเลยทั้งสองมีเจตนาฉ้อโกงกรรมสิทธิ์ห้องแถวเลขที่ ๑๑๙/๓๗, ๑๑๙/๓๘ จากโจทก์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๓, ๓๔๑ ศาลชั้นต้นเห็นว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำบรรยายฟ้องไม่ปรากฏว่าจำเลยหลอกลวงโจทก์ด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จหรือปกปิดข้อความจริงซึ่งควรบอกให้แจ้งอย่างไร การที่โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยร่วมกันหลอกลวงพนักงานเจ้าหน้าที่ว่าห้องเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๒ นั้น ไม่แสดงว่าจำเลยกระทำผิดฐานฉ้อโกงตามมาตรา ๓๔๑ แห่งประมวลกฎหมายอาญา พิพากษายืน(ไฉน บุญยก-มณี ชุติวงศ์-วงษ์ วีระพงศ์)ศาลแขวงพระนครใต้ - ศาลอุทธรณ์ - นายเพี้ยง บุญรักษาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของห้องแถวซึ่งเดิมรวมอยู่ในบ้านทะเบียนเลขที่ ๗๑/๖ ปลูกอยู่ในที่ดินซึ่งโจทก์เช่าจากผู้มีชื่อ พ.ศ. ๒๔๙๙ โจทก์ที่ ๑ มอบให้จำเลยที่ ๒ ไปขอเลขทะเบียนบ้านเป็นเลขหมายทะเบียนที่ ๑๑๙/๓๖, ๑๑๙/๓๗, ๑๑๙/๓๘ ผู้ให้เช่าที่ดินเดิมถึงแก่กรรม โจทก์เช่าจากผู้จัดการมรดก ต่อมาประมาณ พ.ศ. ๒๔๙๕ ผู้จัดการมรดกแยกโฉนดเดิม โดยห้องแถวสามห้องอยู่ในเขตโฉนดที่ ๑๘๓๗๒ ส่วนหนึ่ง และเลขที่ ๑๘๓๗๓ อีกส่วนหนึ่ง โฉนดที่ ๑๓๘๗๒ เปลี่ยนเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๑ จำเลยทั้งสองร่วมกันด้วยเจตนาทุจริตนำเอาความซึ่งตนรู้อยู่แล้วว่าเป็นเท็จไปแจ้งต่อเจ้าหน้าที่ที่จดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมว่า ห้องแถว ๓ ห้องที่จำเลยที่ ๒ เคยขอทะเบียนบ้านแทนโจทก์นั้นเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๒ มอบให้จำเลยที่ ๑ ทำนิติกรรมซื้อขายห้องแถว ๓ ห้องนั้นให้แก่จำเลยที่ ๑ เอง แต่โจทก์ที่ ๒ ได้อายัดห้องเลขที่ ๑๑๙/๓๖ ไว้ต่อพนักงานสอบสวน จำเลยทั้งสองจึงทำนิติกรรมสำเร็จไปเพียง ๒ ห้องเท่านั้น จำเลยทั้งสองมีเจตนาฉ้อโกงกรรมสิทธิ์ห้องแถวเลขที่ ๑๑๙/๓๗, ๑๑๙/๓๘ จากโจทก์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๓, ๓๔๑ ศาลชั้นต้นเห็นว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำบรรยายฟ้องไม่ปรากฏว่าจำเลยหลอกลวงโจทก์ด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จหรือปกปิดข้อความจริงซึ่งควรบอกให้แจ้งอย่างไร การที่โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยร่วมกันหลอกลวงพนักงานเจ้าหน้าที่ว่าห้องเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๒ นั้น ไม่แสดงว่าจำเลยกระทำผิดฐานฉ้อโกงตามมาตรา ๓๔๑ แห่งประมวลกฎหมายอาญา พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 42/2510นางซิวหยิบ แซ่ฉิ่น หรือแซ่ลี้ หรือนางตั้งสี่สี ที่ 1, นายแก้ว แซ่ฉิ่น ที่ 2โจทก์นางณรงค์เดช จาภิกานนท์ หรือลาภิกานนท์ ที่ 1 นายฟุกหยิ่น แซ่หว่อง ที่ 2ล. ป.วิ.อ. ม. 158 ป.อ. ม. 341ตามคำบรรยายฟ้องไม่ปรากฏว่าจำเลยหลอกลวงโจทก์ด้วยการแสดงข้อความเท็จ หรือปกปิดข้อความจริงซึ่งควรบอกให้แจ้งอย่างไร เพียงแต่บรรยายฟ้องว่าจำเลยร่วมกันหลอกลวงพนักงานเจ้าหน้าที่ว่าห้องเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ 2 นั้น ไม่แสดงว่าจำเลยกระทำความผิดฐานฉ้อโกงตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของห้องแถวซึ่งเดิมรวมอยู่ในบ้านทะเบียนเลขที่ ๗๑/๖ ปลูกอยู่ในที่ดินซึ่งโจทก์เช่าจากผู้มีชื่อ พ.ศ. ๒๔๙๙ โจทก์ที่ ๑ มอบให้จำเลยที่ ๒ ไปขอเลขทะเบียนบ้านเป็นเลขหมายทะเบียนที่ ๑๑๙/๓๖, ๑๑๙/๓๗, ๑๑๙/๓๘ ผู้ให้เช่าที่ดินเดิมถึงแก่กรรม โจทก์เช่าจากผู้จัดการมรดก ต่อมาประมาณ พ.ศ. ๒๔๙๕ ผู้จัดการมรดกแยกโฉนดเดิม โดยห้องแถวสามห้องอยู่ในเขตโฉนดที่ ๑๘๓๗๒ ส่วนหนึ่ง และเลขที่ ๑๘๓๗๓ อีกส่วนหนึ่ง โฉนดที่ ๑๓๘๗๒ เปลี่ยนเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๑ จำเลยทั้งสองร่วมกันด้วยเจตนาทุจริตนำเอาความซึ่งตนรู้อยู่แล้วว่าเป็นเท็จไปแจ้งต่อเจ้าหน้าที่ที่จดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมว่า ห้องแถว ๓ ห้องที่จำเลยที่ ๒ เคยขอทะเบียนบ้านแทนโจทก์นั้นเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๒ มอบให้จำเลยที่ ๑ ทำนิติกรรมซื้อขายห้องแถว ๓ ห้องนั้นให้แก่จำเลยที่ ๑ เอง แต่โจทก์ที่ ๒ ได้อายัดห้องเลขที่ ๑๑๙/๓๖ ไว้ต่อพนักงานสอบสวน จำเลยทั้งสองจึงทำนิติกรรมสำเร็จไปเพียง ๒ ห้องเท่านั้น จำเลยทั้งสองมีเจตนาฉ้อโกงกรรมสิทธิ์ห้องแถวเลขที่ ๑๑๙/๓๗, ๑๑๙/๓๘ จากโจทก์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๓, ๓๔๑ ศาลชั้นต้นเห็นว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำบรรยายฟ้องไม่ปรากฏว่าจำเลยหลอกลวงโจทก์ด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จหรือปกปิดข้อความจริงซึ่งควรบอกให้แจ้งอย่างไร การที่โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยร่วมกันหลอกลวงพนักงานเจ้าหน้าที่ว่าห้องเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๒ นั้น ไม่แสดงว่าจำเลยกระทำผิดฐานฉ้อโกงตามมาตรา ๓๔๑ แห่งประมวลกฎหมายอาญา พิพากษายืน(ไฉน บุญยก-มณี ชุติวงศ์-วงษ์ วีระพงศ์)ศาลแขวงพระนครใต้ - ศาลอุทธรณ์ - นายเพี้ยง บุญรักษาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ