คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1615/2513หลักกฎหมาย: กระบือของจำเลยหายไปโดยที่ผู้เสียหายมิได้ลักไป จำเลยไปเรียกเงินจากผู้เสียหายจำนวนหนึ่ง โดยกล่าวหาว่าผู้เสียหายลักกระบือของจำเลยไปและพูดจาขู่เข็ญผู้เสียหายว่า ถ้าไม่ให้เงินจะพาตำรวจมาจับและผู้เสียหายจะต้องติดคุก ทั้ง ๆ ที่จำเลยไม่ทราบว่า ผู้เสียหายลักกระบือจำเลยไปจริงหรือไม่ ผู้เสียหายกลัวจะเสียเวลาทำมาหากิน จึงให้เงินจำเลยไปโดยไม่สมัครใจ เช่นนี้ย่อมแสดงว่าจำเลยมีเจตนาทุจริต จึงมีความผิดฐานกรรโชกโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเรียกเงินจำนวนหนึ่งจากผู้เสียหาย โดยกล่าวหาว่าผู้เสียหายลักกระบือของจำเลยไป และขู่เข็ญว่าหากไม่ให้เงิน จำเลยจะแจ้งตำรวจจับผู้เสียหาย ผู้เสียหายกลัวต่อคำขู่จึงมอบเงินให้จำเลยไป ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 337 และขอให้คืนหรือใช้เงิน 2,500 บาทแก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 337 ลงโทษจำคุก 1 ปี ให้จำเลยคืนหรือใช้เงิน 2,500 บาทแก่เจ้าทรัพย์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้เสียหายมิได้ลักกระบือของจำเลยไป และจำเลยก็ไม่ทราบว่าใครเป็นคนร้ายลักกระบือไป การที่จำเลยไปเรียกเงินจากผู้เสียหายโดยกล่าวหาว่าผู้เสียหายเป็นคนร้ายลักกระบือ และขู่เข็ญว่าถ้าไม่ให้เงิน จำเลยจะพาตำรวจมาจับและผู้เสียหายจะต้องติดคุกนั้นไม่เป็นการใช้สิทธิตามกฎหมาย หากเป็นการกระทำโดยเจตนาทุจริตเมื่อผู้เสียหายให้เงินจำเลยไปโดยไม่สมัครใจแต่เพราะกลัวเสียเวลาทำมาหากิน จำเลยย่อมมีความผิดฐานกรรโชกตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 337พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1615/2513พนักงานอัยการจังหวัดอุทัยธานีโจทก์นายไป๋ ถ้วนถี่จำเลย ป.อ. ม. 337กระบือของจำเลยหายไปโดยที่ผู้เสียหายมิได้ลักไป จำเลยไปเรียกเงินจากผู้เสียหายจำนวนหนึ่ง โดยกล่าวหาว่าผู้เสียหายลักกระบือของจำเลยไปและพูดจาขู่เข็ญผู้เสียหายว่า ถ้าไม่ให้เงินจะพาตำรวจมาจับและผู้เสียหายจะต้องติดคุก ทั้ง ๆ ที่จำเลยไม่ทราบว่า ผู้เสียหายลักกระบือจำเลยไปจริงหรือไม่ ผู้เสียหายกลัวจะเสียเวลาทำมาหากิน จึงให้เงินจำเลยไปโดยไม่สมัครใจ เช่นนี้ย่อมแสดงว่าจำเลยมีเจตนาทุจริต จึงมีความผิดฐานกรรโชกโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเรียกเงินจำนวนหนึ่งจากผู้เสียหาย โดยกล่าวหาว่าผู้เสียหายลักกระบือของจำเลยไป และขู่เข็ญว่าหากไม่ให้เงิน จำเลยจะแจ้งตำรวจจับผู้เสียหาย ผู้เสียหายกลัวต่อคำขู่จึงมอบเงินให้จำเลยไป ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 337 และขอให้คืนหรือใช้เงิน 2,500 บาทแก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 337 ลงโทษจำคุก 1 ปี ให้จำเลยคืนหรือใช้เงิน 2,500 บาทแก่เจ้าทรัพย์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้เสียหายมิได้ลักกระบือของจำเลยไป และจำเลยก็ไม่ทราบว่าใครเป็นคนร้ายลักกระบือไป การที่จำเลยไปเรียกเงินจากผู้เสียหายโดยกล่าวหาว่าผู้เสียหายเป็นคนร้ายลักกระบือ และขู่เข็ญว่าถ้าไม่ให้เงิน จำเลยจะพาตำรวจมาจับและผู้เสียหายจะต้องติดคุกนั้นไม่เป็นการใช้สิทธิตามกฎหมาย หากเป็นการกระทำโดยเจตนาทุจริตเมื่อผู้เสียหายให้เงินจำเลยไปโดยไม่สมัครใจแต่เพราะกลัวเสียเวลาทำมาหากิน จำเลยย่อมมีความผิดฐานกรรโชกตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 337พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(ถาวร หุตะโกวิท-ชลอ บุปผเวส-จรัญ อิศระ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเรียกเงินจำนวนหนึ่งจากผู้เสียหาย โดยกล่าวหาว่าผู้เสียหายลักกระบือของจำเลยไป และขู่เข็ญว่าหากไม่ให้เงิน จำเลยจะแจ้งตำรวจจับผู้เสียหาย ผู้เสียหายกลัวต่อคำขู่จึงมอบเงินให้จำเลยไป ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 337 และขอให้คืนหรือใช้เงิน 2,500 บาทแก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 337 ลงโทษจำคุก 1 ปี ให้จำเลยคืนหรือใช้เงิน 2,500 บาทแก่เจ้าทรัพย์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้เสียหายมิได้ลักกระบือของจำเลยไป และจำเลยก็ไม่ทราบว่าใครเป็นคนร้ายลักกระบือไป การที่จำเลยไปเรียกเงินจากผู้เสียหายโดยกล่าวหาว่าผู้เสียหายเป็นคนร้ายลักกระบือ และขู่เข็ญว่าถ้าไม่ให้เงิน จำเลยจะพาตำรวจมาจับและผู้เสียหายจะต้องติดคุกนั้นไม่เป็นการใช้สิทธิตามกฎหมาย หากเป็นการกระทำโดยเจตนาทุจริตเมื่อผู้เสียหายให้เงินจำเลยไปโดยไม่สมัครใจแต่เพราะกลัวเสียเวลาทำมาหากิน จำเลยย่อมมีความผิดฐานกรรโชกตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 337พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1615/2513พนักงานอัยการจังหวัดอุทัยธานีโจทก์นายไป๋ ถ้วนถี่จำเลย ป.อ. ม. 337กระบือของจำเลยหายไปโดยที่ผู้เสียหายมิได้ลักไป จำเลยไปเรียกเงินจากผู้เสียหายจำนวนหนึ่ง โดยกล่าวหาว่าผู้เสียหายลักกระบือของจำเลยไปและพูดจาขู่เข็ญผู้เสียหายว่า ถ้าไม่ให้เงินจะพาตำรวจมาจับและผู้เสียหายจะต้องติดคุก ทั้ง ๆ ที่จำเลยไม่ทราบว่า ผู้เสียหายลักกระบือจำเลยไปจริงหรือไม่ ผู้เสียหายกลัวจะเสียเวลาทำมาหากิน จึงให้เงินจำเลยไปโดยไม่สมัครใจ เช่นนี้ย่อมแสดงว่าจำเลยมีเจตนาทุจริต จึงมีความผิดฐานกรรโชกโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเรียกเงินจำนวนหนึ่งจากผู้เสียหาย โดยกล่าวหาว่าผู้เสียหายลักกระบือของจำเลยไป และขู่เข็ญว่าหากไม่ให้เงิน จำเลยจะแจ้งตำรวจจับผู้เสียหาย ผู้เสียหายกลัวต่อคำขู่จึงมอบเงินให้จำเลยไป ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 337 และขอให้คืนหรือใช้เงิน 2,500 บาทแก่ผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 337 ลงโทษจำคุก 1 ปี ให้จำเลยคืนหรือใช้เงิน 2,500 บาทแก่เจ้าทรัพย์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้เสียหายมิได้ลักกระบือของจำเลยไป และจำเลยก็ไม่ทราบว่าใครเป็นคนร้ายลักกระบือไป การที่จำเลยไปเรียกเงินจากผู้เสียหายโดยกล่าวหาว่าผู้เสียหายเป็นคนร้ายลักกระบือ และขู่เข็ญว่าถ้าไม่ให้เงิน จำเลยจะพาตำรวจมาจับและผู้เสียหายจะต้องติดคุกนั้นไม่เป็นการใช้สิทธิตามกฎหมาย หากเป็นการกระทำโดยเจตนาทุจริตเมื่อผู้เสียหายให้เงินจำเลยไปโดยไม่สมัครใจแต่เพราะกลัวเสียเวลาทำมาหากิน จำเลยย่อมมีความผิดฐานกรรโชกตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 337พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(ถาวร หุตะโกวิท-ชลอ บุปผเวส-จรัญ อิศระ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ