คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3312/2531หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 3 ให้ รับผิดในฐานะที่เป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์โดยสารอันเป็นรถที่ก่อให้เกิดความเสียหายครั้งนี้แม้ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกจ้างของ ย.ได้ขับรถยนต์คันดังกล่าวของ ย.และย. กับห้างหุ้นส่วนจำกัดศ. เป็นผู้เอาประกันภัยค้ำจุนไว้แก่จำเลยที่ 3 แต่โจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ขับรถยนต์คันดังกล่าวในฐานะอะไรของ ย.กับห้างหุ้นส่วนจำกัดศ. และมีนิติสัมพันธ์กันอย่างไรกับบุคคลทั้งสองนั้น อัน เป็นเหตุให้ ย. กับห้างหุ้นส่วนจำกัดศ. ต้องร่วมรับผิดในการกระทำละเมิดจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 3ผู้รับประกันภัยค้ำจุนจะใช้ค่าสินไหมทดแทนก็ต่อเมื่อ ย.กับห้างหุ้นส่วนจำกัด ศ. ต้องรับผิด ในเมื่อตามฟ้องไม่ปรากฏว่าย.กับห้างหุ้นส่วนจำกัดศ. จะต้องรับผิดต่อโจทก์แล้ว จำเลยที่ 3 ในฐานะผู้รับประกันภัยค้ำจุนจึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ด้วยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถยนต์โดยสารคันหมายเลขทะเบียน 1จ.-8686 กรุงเทพมหานคร จำเลยที่ 1 เป็นผู้ขับรถยนต์โดยสารคันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002 ของจำเลยที่ 2 และเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 2 ส่วนจำเลยที่ 3 เป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002 ในวันเกิดเหตุจำเลยที่ 1ขับรถยนต์คันดังกล่าวในทางการจ้างของจำเลยที่ 2 โดยประมาทชนรถยนต์โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามชำระเงินพร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสามให้การว่า โจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถยนต์คันที่เสียหาย จำเลยที่ 2 ไม่ใช่นายจ้างของจำเลยที่ 1 และไม่ใช่เจ้าของรถยนต์ เพราะได้ขายรถยนต์คันดังกล่าวให้ผู้อื่นไปแล้วจึงไม่ต้องรับผิด และจำเลยที่ 3 จะรับผิดก็ต่อเมื่อผู้เอาประกันภัยต้องรับผิดต่อโจทก์เท่านั้น และต่อสู้คดีประการอื่นอีก ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ร่วมกันชำระเงินค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ 3 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงในการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลยที่ 3 ศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยจากพยานหลักฐานในสำนวนมาแล้วว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างของนางสาวยุพดี นางสาวยุพดีและห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์เป็นผู้เอารถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002 ไปประกันภัยค้ำจุนไว้แก่จำเลยที่ 3 ในขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 1 ได้ขับรถไปในทางการที่จ้างของนางสาวยุพดีและห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 3 ในปัญหาข้อกฎหมายที่ว่า โจทก์บรรยายฟ้องแต่เพียงว่าจำเลยที่ 3 เป็นผู้รับประกันภัยซึ่งจะต้องรับผิดต่อโจทก์เท่านั้น โจทก์มิได้บรรยายฟ้องหรือนำสืบให้รับฟังได้ว่าจำเลยที่ 3 มีนิติสัมพันธ์กับผู้เอาประกันภัยคือนางสาวยุพดีอย่างไร และจำเลยที่ 3 ต้องร่วมรับผิดกับนางสาวยุพดีอย่างไรแล้ว จำเลยที่ 3 จึงไม่ต้องรับผิด เสียก่อนโดยเห็นว่า โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 3 ให้รับผิดในฐานะที่เป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์โดยสารคันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002อันเป็นรถที่ก่อให้เกิดความเสียหายครั้งนี้ ถึงแม้ตามทางพิจารณาจะได้ความว่าจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกจ้างของนางสาวยุพดีได้ขับรถยนต์โดยสารคันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002 ของนางสาวยุพดีและนางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์เป็นผู้เอาประกันภัยค้ำจุนไว้แก่จำเลยที่ 3 ก็ตาม แต่โจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ขับรถยนต์คันดังกล่าวในฐานะอะไรของนางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ ผู้เอาประกันและมีนิติสัมพันธ์กันอย่างไรกับบุคคลทั้งสองนั้นอันจะเป็นเหตุให้นางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ต้องร่วมรับผิดในการกระทำละเมิดของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 3 ผู้รับประกันภัยค้ำจุนจะใช้ค่าสินไหมทดแทนก็ต่อเมื่อนางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ต้องรับผิด ในเมื่อตามฟ้องไม่ปรากฏว่านางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์จะต้องรับผิดต่อโจทก์แล้ว จำเลยที่ 3 ในฐานะผู้รับประกันภัยค้ำจุนจึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ด้วย ฎีกาจำเลยที่ 3 ข้อนี้ฟังขึ้น เมื่อจำเลยที่ 3 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ดังกล่าวแล้ว ก็ไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 3 ข้ออื่นต่อไป ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยที่ 3 ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์นั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 3 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3312/2531องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพโจทก์นาย ประสิทธิ์ หุ่นยนต์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 425, ม. 887 ป.วิ.พ. ม. 172โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 3 ให้ รับผิดในฐานะที่เป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์โดยสารอันเป็นรถที่ก่อให้เกิดความเสียหายครั้งนี้แม้ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกจ้างของ ย.ได้ขับรถยนต์คันดังกล่าวของ ย.และย. กับห้างหุ้นส่วนจำกัดศ. เป็นผู้เอาประกันภัยค้ำจุนไว้แก่จำเลยที่ 3 แต่โจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ขับรถยนต์คันดังกล่าวในฐานะอะไรของ ย.กับห้างหุ้นส่วนจำกัดศ. และมีนิติสัมพันธ์กันอย่างไรกับบุคคลทั้งสองนั้น อัน เป็นเหตุให้ ย. กับห้างหุ้นส่วนจำกัดศ. ต้องร่วมรับผิดในการกระทำละเมิดจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 3ผู้รับประกันภัยค้ำจุนจะใช้ค่าสินไหมทดแทนก็ต่อเมื่อ ย.กับห้างหุ้นส่วนจำกัด ศ. ต้องรับผิด ในเมื่อตามฟ้องไม่ปรากฏว่าย.กับห้างหุ้นส่วนจำกัดศ. จะต้องรับผิดต่อโจทก์แล้ว จำเลยที่ 3 ในฐานะผู้รับประกันภัยค้ำจุนจึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ด้วยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถยนต์โดยสารคันหมายเลขทะเบียน 1จ.-8686 กรุงเทพมหานคร จำเลยที่ 1 เป็นผู้ขับรถยนต์โดยสารคันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002 ของจำเลยที่ 2 และเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 2 ส่วนจำเลยที่ 3 เป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002 ในวันเกิดเหตุจำเลยที่ 1ขับรถยนต์คันดังกล่าวในทางการจ้างของจำเลยที่ 2 โดยประมาทชนรถยนต์โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามชำระเงินพร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสามให้การว่า โจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถยนต์คันที่เสียหาย จำเลยที่ 2 ไม่ใช่นายจ้างของจำเลยที่ 1 และไม่ใช่เจ้าของรถยนต์ เพราะได้ขายรถยนต์คันดังกล่าวให้ผู้อื่นไปแล้วจึงไม่ต้องรับผิด และจำเลยที่ 3 จะรับผิดก็ต่อเมื่อผู้เอาประกันภัยต้องรับผิดต่อโจทก์เท่านั้น และต่อสู้คดีประการอื่นอีก ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ร่วมกันชำระเงินค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ 3 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงในการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลยที่ 3 ศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยจากพยานหลักฐานในสำนวนมาแล้วว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างของนางสาวยุพดี นางสาวยุพดีและห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์เป็นผู้เอารถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002 ไปประกันภัยค้ำจุนไว้แก่จำเลยที่ 3 ในขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 1 ได้ขับรถไปในทางการที่จ้างของนางสาวยุพดีและห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 3 ในปัญหาข้อกฎหมายที่ว่า โจทก์บรรยายฟ้องแต่เพียงว่าจำเลยที่ 3 เป็นผู้รับประกันภัยซึ่งจะต้องรับผิดต่อโจทก์เท่านั้น โจทก์มิได้บรรยายฟ้องหรือนำสืบให้รับฟังได้ว่าจำเลยที่ 3 มีนิติสัมพันธ์กับผู้เอาประกันภัยคือนางสาวยุพดีอย่างไร และจำเลยที่ 3 ต้องร่วมรับผิดกับนางสาวยุพดีอย่างไรแล้ว จำเลยที่ 3 จึงไม่ต้องรับผิด เสียก่อนโดยเห็นว่า โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 3 ให้รับผิดในฐานะที่เป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์โดยสารคันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002อันเป็นรถที่ก่อให้เกิดความเสียหายครั้งนี้ ถึงแม้ตามทางพิจารณาจะได้ความว่าจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกจ้างของนางสาวยุพดีได้ขับรถยนต์โดยสารคันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002 ของนางสาวยุพดีและนางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์เป็นผู้เอาประกันภัยค้ำจุนไว้แก่จำเลยที่ 3 ก็ตาม แต่โจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ขับรถยนต์คันดังกล่าวในฐานะอะไรของนางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ ผู้เอาประกันและมีนิติสัมพันธ์กันอย่างไรกับบุคคลทั้งสองนั้นอันจะเป็นเหตุให้นางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ต้องร่วมรับผิดในการกระทำละเมิดของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 3 ผู้รับประกันภัยค้ำจุนจะใช้ค่าสินไหมทดแทนก็ต่อเมื่อนางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ต้องรับผิด ในเมื่อตามฟ้องไม่ปรากฏว่านางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์จะต้องรับผิดต่อโจทก์แล้ว จำเลยที่ 3 ในฐานะผู้รับประกันภัยค้ำจุนจึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ด้วย ฎีกาจำเลยที่ 3 ข้อนี้ฟังขึ้น เมื่อจำเลยที่ 3 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ดังกล่าวแล้ว ก็ไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 3 ข้ออื่นต่อไป ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยที่ 3 ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์นั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 3 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สมศักดิ์ จูสวัสดิ์-สุชาติ จิวะชาติ-เสงี่ยม ทวีชัยการ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุข้อเท็จจริงในคดีนี้ เป็นที่ยุติว่า โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะจำเลยที่ 1 ขับขี่รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002โดยประมาท มาชนรถยนต์ของโจทก์ โดยที่รถยนต์คันที่ จำเลยที่ 1ขับคันดังกล่าว เป็นรถยนต์ที่จำเลยที่ 3 รับประกันภัยค้ำจุนไว้จากเจ้าของรถยนต์ ปัญหาที่น่าพิจารณา จึงอยู่ที่ว่า เหตุใดจำเลยที่ 3 ซึ่งเป็นผู้รับประกันค้ำจุนรถยนต์คันเกิดเหตุจึงไม่ต้องรับผิดตามสัญญาประกันภัยค้ำจุน ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887 บัญญัติว่าผู้เอาประกันภัยจะต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนเนื่องจากวินาศภัยให้แก่ผู้ได้รับความเสียหายต่อเมื่อผู้เอาประกันภัยจะต้องรับผิดผู้เอาประกันภัยที่แท้จริงในคดีนี้ได้แก่ นางสาวยุพดีและห้างหุ้นส่วนจำกัด ศุภชัยทัวร์มิใช่จำเลยที่ 2 เป็นผู้เอาประกันภัย ดังที่โจทก์ฟ้อง และแม้ว่า จำเลยที่ 1 จะเป็นลูกจ้างของนางสาวยุพดีก็ตาม แต่เมื่อโจทก์มิได้ฟ้องให้นางสาวยุพดีและห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ร่วมรับผิดในเหตุละเมิดโดยผลของการกระทำละเมิดของลูกจ้าง ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 425 แล้ว ศาลก็จะพิพากษาให้นางสาวยุพดีและห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ รับผิดต่อโจทก์ไม่ได้ เพราะเป็นกรณีนอกคำฟ้อง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 เป็นผลให้จำเลยที่ 3 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ด้วยตามหลักของมาตรา 887 นั้นเอง หรือถ้าพิจารณาจากคำฟ้องในอีกแง่มุมหนึ่ง ก็จะเห็นว่าโจทก์อ้างว่าจำเลยที่ 2 ผู้เอาประกันภัยค้ำจุนต้องรับผิดในเหตุละเมิดที่เกิดขึ้น และจำเลยที่ 3 ต้องรับผิดโดยผลของมาตรา 887ด้วย ดังนั้น เมื่อจำเลยที่ 2 ไม่ใช่ผู้เอาประกันภัยค้ำจุน จำเลยที่ 3 ก็ไม่ต้องรับผิด ศาลก็ต้องยกฟ้องเพราะเหตุนี้ เช่นกัน จริงอยู่ การฟ้องให้ผู้รับประกันภัยค้ำจุนรับผิดแต่ลำพังโดยที่ไม่ต้องฟ้องผู้เอาประกันภัยด้วย ย่อมกระทำได้ (คำพิพากษาฎีกาที่ 1085/2511; ที่ 1675/2516,2516 ฎ.1274; ที่ 738/2518,2518 ฎ.869; ที่ 2982-2983/2522) แต่การฟ้องในลักษณะนี้ก็ต้องบรรยายฟ้องและนำสืบให้ปรากฏว่าผู้เอาประกันภัยมีความรับผิดต่อผู้ที่ต้องเสียหายเช่นใด แท้จริงแล้ว การบรรยายฟ้องถึงความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยที่ 1กับนางสาวยุพดีก็ดีหรือระหว่างนางสาวยุพดีและห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ กับจำเลยที่ 3 ก็ดี คงจะกระทำไม่ได้ เพราะโจทก์เข้าใจผิดข้อเท็จจริงว่ารถยนต์คันเกิดเหตุเป็นของจำเลยที่ 2มาแต่แรกขณะยื่นคำฟ้องเสียแล้ว อนึ่ง แม้โจทก์จะบรรยายฟ้องว่า จำเลยรับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์คันเกิดเหตุไว้จาก ป. เจ้าของรถยนต์แล้ว ต่อมา จ.ได้ขับรถยนต์คันดังกล่าวของ ป. ก็ตาม แต่โจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องและไม่นำสืบ ถึงนิติสัมพันธ์ระหว่าง จ. กับ ป. อันจะเป็นเหตุให้ ป. ต้องรับผิดในการกระทำละเมิดของ จ. แล้ว จำเลยผู้รับประกันภัยก็ไม่ต้องรับผิด (คำพิพากษาฎีกาที่ 2571/2519,2519 ฎ.1347) คดีนี้ อาจเทียบเคียงได้กับคำพิพากษาฎีกาที่ 1319/2529ที่วินิจฉัยเกี่ยวกับความรับผิดของผู้รับประกันภัยค้ำจุนในคดีละเมิดขับรถยนต์โดยประมาทว่า เมื่อไม่บรรยายฟ้องว่าจำเลยที่ 1ผู้ขับขี่รถยนต์ของนายชัยพรซึ่งเป็นผู้เอาประกันภัยค้ำจุนรถยนต์คันเกิดเหตุไว้กับผู้รับประกันภัยนั้น จำเลยที่ 1 ได้ขับรถยนต์ของนายชัยพรคันดังกล่าวในฐานะอะไร และมีนิติสัมพันธ์กับนายชัยพรเป็นอย่างไรดังนั้นนายชัยพรจึงไม่ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 และ ผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์คันเกิดเหตุจากนายชัยพร ก็ไม่ต้องรับผิดด้วย คำวินิจฉัยในคดีนี้จึงน่าจะชอบแล้ว สุชาติสุขสุมิตรคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถยนต์โดยสารคันหมายเลขทะเบียน 1จ.-8686 กรุงเทพมหานคร จำเลยที่ 1 เป็นผู้ขับรถยนต์โดยสารคันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002 ของจำเลยที่ 2 และเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 2 ส่วนจำเลยที่ 3 เป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002 ในวันเกิดเหตุจำเลยที่ 1ขับรถยนต์คันดังกล่าวในทางการจ้างของจำเลยที่ 2 โดยประมาทชนรถยนต์โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามชำระเงินพร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสามให้การว่า โจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถยนต์คันที่เสียหาย จำเลยที่ 2 ไม่ใช่นายจ้างของจำเลยที่ 1 และไม่ใช่เจ้าของรถยนต์ เพราะได้ขายรถยนต์คันดังกล่าวให้ผู้อื่นไปแล้วจึงไม่ต้องรับผิด และจำเลยที่ 3 จะรับผิดก็ต่อเมื่อผู้เอาประกันภัยต้องรับผิดต่อโจทก์เท่านั้น และต่อสู้คดีประการอื่นอีก ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ร่วมกันชำระเงินค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ 3 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงในการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลยที่ 3 ศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยจากพยานหลักฐานในสำนวนมาแล้วว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างของนางสาวยุพดี นางสาวยุพดีและห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์เป็นผู้เอารถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002 ไปประกันภัยค้ำจุนไว้แก่จำเลยที่ 3 ในขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 1 ได้ขับรถไปในทางการที่จ้างของนางสาวยุพดีและห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 3 ในปัญหาข้อกฎหมายที่ว่า โจทก์บรรยายฟ้องแต่เพียงว่าจำเลยที่ 3 เป็นผู้รับประกันภัยซึ่งจะต้องรับผิดต่อโจทก์เท่านั้น โจทก์มิได้บรรยายฟ้องหรือนำสืบให้รับฟังได้ว่าจำเลยที่ 3 มีนิติสัมพันธ์กับผู้เอาประกันภัยคือนางสาวยุพดีอย่างไร และจำเลยที่ 3 ต้องร่วมรับผิดกับนางสาวยุพดีอย่างไรแล้ว จำเลยที่ 3 จึงไม่ต้องรับผิด เสียก่อนโดยเห็นว่า โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 3 ให้รับผิดในฐานะที่เป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์โดยสารคันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002อันเป็นรถที่ก่อให้เกิดความเสียหายครั้งนี้ ถึงแม้ตามทางพิจารณาจะได้ความว่าจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกจ้างของนางสาวยุพดีได้ขับรถยนต์โดยสารคันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002 ของนางสาวยุพดีและนางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์เป็นผู้เอาประกันภัยค้ำจุนไว้แก่จำเลยที่ 3 ก็ตาม แต่โจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ขับรถยนต์คันดังกล่าวในฐานะอะไรของนางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ ผู้เอาประกันและมีนิติสัมพันธ์กันอย่างไรกับบุคคลทั้งสองนั้นอันจะเป็นเหตุให้นางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ต้องร่วมรับผิดในการกระทำละเมิดของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 3 ผู้รับประกันภัยค้ำจุนจะใช้ค่าสินไหมทดแทนก็ต่อเมื่อนางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ต้องรับผิด ในเมื่อตามฟ้องไม่ปรากฏว่านางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์จะต้องรับผิดต่อโจทก์แล้ว จำเลยที่ 3 ในฐานะผู้รับประกันภัยค้ำจุนจึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ด้วย ฎีกาจำเลยที่ 3 ข้อนี้ฟังขึ้น เมื่อจำเลยที่ 3 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ดังกล่าวแล้ว ก็ไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 3 ข้ออื่นต่อไป ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยที่ 3 ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์นั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 3 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3312/2531องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพโจทก์นาย ประสิทธิ์ หุ่นยนต์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 425, ม. 887 ป.วิ.พ. ม. 172โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 3 ให้ รับผิดในฐานะที่เป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์โดยสารอันเป็นรถที่ก่อให้เกิดความเสียหายครั้งนี้แม้ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกจ้างของ ย.ได้ขับรถยนต์คันดังกล่าวของ ย.และย. กับห้างหุ้นส่วนจำกัดศ. เป็นผู้เอาประกันภัยค้ำจุนไว้แก่จำเลยที่ 3 แต่โจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ขับรถยนต์คันดังกล่าวในฐานะอะไรของ ย.กับห้างหุ้นส่วนจำกัดศ. และมีนิติสัมพันธ์กันอย่างไรกับบุคคลทั้งสองนั้น อัน เป็นเหตุให้ ย. กับห้างหุ้นส่วนจำกัดศ. ต้องร่วมรับผิดในการกระทำละเมิดจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 3ผู้รับประกันภัยค้ำจุนจะใช้ค่าสินไหมทดแทนก็ต่อเมื่อ ย.กับห้างหุ้นส่วนจำกัด ศ. ต้องรับผิด ในเมื่อตามฟ้องไม่ปรากฏว่าย.กับห้างหุ้นส่วนจำกัดศ. จะต้องรับผิดต่อโจทก์แล้ว จำเลยที่ 3 ในฐานะผู้รับประกันภัยค้ำจุนจึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ด้วยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถยนต์โดยสารคันหมายเลขทะเบียน 1จ.-8686 กรุงเทพมหานคร จำเลยที่ 1 เป็นผู้ขับรถยนต์โดยสารคันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002 ของจำเลยที่ 2 และเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 2 ส่วนจำเลยที่ 3 เป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002 ในวันเกิดเหตุจำเลยที่ 1ขับรถยนต์คันดังกล่าวในทางการจ้างของจำเลยที่ 2 โดยประมาทชนรถยนต์โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามชำระเงินพร้อมดอกเบี้ย จำเลยทั้งสามให้การว่า โจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถยนต์คันที่เสียหาย จำเลยที่ 2 ไม่ใช่นายจ้างของจำเลยที่ 1 และไม่ใช่เจ้าของรถยนต์ เพราะได้ขายรถยนต์คันดังกล่าวให้ผู้อื่นไปแล้วจึงไม่ต้องรับผิด และจำเลยที่ 3 จะรับผิดก็ต่อเมื่อผู้เอาประกันภัยต้องรับผิดต่อโจทก์เท่านั้น และต่อสู้คดีประการอื่นอีก ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ร่วมกันชำระเงินค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ 3 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงในการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลยที่ 3 ศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยจากพยานหลักฐานในสำนวนมาแล้วว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างของนางสาวยุพดี นางสาวยุพดีและห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์เป็นผู้เอารถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002 ไปประกันภัยค้ำจุนไว้แก่จำเลยที่ 3 ในขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 1 ได้ขับรถไปในทางการที่จ้างของนางสาวยุพดีและห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 3 ในปัญหาข้อกฎหมายที่ว่า โจทก์บรรยายฟ้องแต่เพียงว่าจำเลยที่ 3 เป็นผู้รับประกันภัยซึ่งจะต้องรับผิดต่อโจทก์เท่านั้น โจทก์มิได้บรรยายฟ้องหรือนำสืบให้รับฟังได้ว่าจำเลยที่ 3 มีนิติสัมพันธ์กับผู้เอาประกันภัยคือนางสาวยุพดีอย่างไร และจำเลยที่ 3 ต้องร่วมรับผิดกับนางสาวยุพดีอย่างไรแล้ว จำเลยที่ 3 จึงไม่ต้องรับผิด เสียก่อนโดยเห็นว่า โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 3 ให้รับผิดในฐานะที่เป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์โดยสารคันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002อันเป็นรถที่ก่อให้เกิดความเสียหายครั้งนี้ ถึงแม้ตามทางพิจารณาจะได้ความว่าจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกจ้างของนางสาวยุพดีได้ขับรถยนต์โดยสารคันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002 ของนางสาวยุพดีและนางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์เป็นผู้เอาประกันภัยค้ำจุนไว้แก่จำเลยที่ 3 ก็ตาม แต่โจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้ปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ขับรถยนต์คันดังกล่าวในฐานะอะไรของนางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ ผู้เอาประกันและมีนิติสัมพันธ์กันอย่างไรกับบุคคลทั้งสองนั้นอันจะเป็นเหตุให้นางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ต้องร่วมรับผิดในการกระทำละเมิดของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 3 ผู้รับประกันภัยค้ำจุนจะใช้ค่าสินไหมทดแทนก็ต่อเมื่อนางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ต้องรับผิด ในเมื่อตามฟ้องไม่ปรากฏว่านางสาวยุพดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์จะต้องรับผิดต่อโจทก์แล้ว จำเลยที่ 3 ในฐานะผู้รับประกันภัยค้ำจุนจึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ด้วย ฎีกาจำเลยที่ 3 ข้อนี้ฟังขึ้น เมื่อจำเลยที่ 3 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ดังกล่าวแล้ว ก็ไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 3 ข้ออื่นต่อไป ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยที่ 3 ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์นั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 3 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สมศักดิ์ จูสวัสดิ์-สุชาติ จิวะชาติ-เสงี่ยม ทวีชัยการ)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุข้อเท็จจริงในคดีนี้ เป็นที่ยุติว่า โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะจำเลยที่ 1 ขับขี่รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ร.บ.-00002โดยประมาท มาชนรถยนต์ของโจทก์ โดยที่รถยนต์คันที่ จำเลยที่ 1ขับคันดังกล่าว เป็นรถยนต์ที่จำเลยที่ 3 รับประกันภัยค้ำจุนไว้จากเจ้าของรถยนต์ ปัญหาที่น่าพิจารณา จึงอยู่ที่ว่า เหตุใดจำเลยที่ 3 ซึ่งเป็นผู้รับประกันค้ำจุนรถยนต์คันเกิดเหตุจึงไม่ต้องรับผิดตามสัญญาประกันภัยค้ำจุน ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887 บัญญัติว่าผู้เอาประกันภัยจะต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนเนื่องจากวินาศภัยให้แก่ผู้ได้รับความเสียหายต่อเมื่อผู้เอาประกันภัยจะต้องรับผิดผู้เอาประกันภัยที่แท้จริงในคดีนี้ได้แก่ นางสาวยุพดีและห้างหุ้นส่วนจำกัด ศุภชัยทัวร์มิใช่จำเลยที่ 2 เป็นผู้เอาประกันภัย ดังที่โจทก์ฟ้อง และแม้ว่า จำเลยที่ 1 จะเป็นลูกจ้างของนางสาวยุพดีก็ตาม แต่เมื่อโจทก์มิได้ฟ้องให้นางสาวยุพดีและห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ร่วมรับผิดในเหตุละเมิดโดยผลของการกระทำละเมิดของลูกจ้าง ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 425 แล้ว ศาลก็จะพิพากษาให้นางสาวยุพดีและห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ รับผิดต่อโจทก์ไม่ได้ เพราะเป็นกรณีนอกคำฟ้อง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 เป็นผลให้จำเลยที่ 3 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ด้วยตามหลักของมาตรา 887 นั้นเอง หรือถ้าพิจารณาจากคำฟ้องในอีกแง่มุมหนึ่ง ก็จะเห็นว่าโจทก์อ้างว่าจำเลยที่ 2 ผู้เอาประกันภัยค้ำจุนต้องรับผิดในเหตุละเมิดที่เกิดขึ้น และจำเลยที่ 3 ต้องรับผิดโดยผลของมาตรา 887ด้วย ดังนั้น เมื่อจำเลยที่ 2 ไม่ใช่ผู้เอาประกันภัยค้ำจุน จำเลยที่ 3 ก็ไม่ต้องรับผิด ศาลก็ต้องยกฟ้องเพราะเหตุนี้ เช่นกัน จริงอยู่ การฟ้องให้ผู้รับประกันภัยค้ำจุนรับผิดแต่ลำพังโดยที่ไม่ต้องฟ้องผู้เอาประกันภัยด้วย ย่อมกระทำได้ (คำพิพากษาฎีกาที่ 1085/2511; ที่ 1675/2516,2516 ฎ.1274; ที่ 738/2518,2518 ฎ.869; ที่ 2982-2983/2522) แต่การฟ้องในลักษณะนี้ก็ต้องบรรยายฟ้องและนำสืบให้ปรากฏว่าผู้เอาประกันภัยมีความรับผิดต่อผู้ที่ต้องเสียหายเช่นใด แท้จริงแล้ว การบรรยายฟ้องถึงความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยที่ 1กับนางสาวยุพดีก็ดีหรือระหว่างนางสาวยุพดีและห้างหุ้นส่วนจำกัดศุภชัยทัวร์ กับจำเลยที่ 3 ก็ดี คงจะกระทำไม่ได้ เพราะโจทก์เข้าใจผิดข้อเท็จจริงว่ารถยนต์คันเกิดเหตุเป็นของจำเลยที่ 2มาแต่แรกขณะยื่นคำฟ้องเสียแล้ว อนึ่ง แม้โจทก์จะบรรยายฟ้องว่า จำเลยรับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์คันเกิดเหตุไว้จาก ป. เจ้าของรถยนต์แล้ว ต่อมา จ.ได้ขับรถยนต์คันดังกล่าวของ ป. ก็ตาม แต่โจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องและไม่นำสืบ ถึงนิติสัมพันธ์ระหว่าง จ. กับ ป. อันจะเป็นเหตุให้ ป. ต้องรับผิดในการกระทำละเมิดของ จ. แล้ว จำเลยผู้รับประกันภัยก็ไม่ต้องรับผิด (คำพิพากษาฎีกาที่ 2571/2519,2519 ฎ.1347) คดีนี้ อาจเทียบเคียงได้กับคำพิพากษาฎีกาที่ 1319/2529ที่วินิจฉัยเกี่ยวกับความรับผิดของผู้รับประกันภัยค้ำจุนในคดีละเมิดขับรถยนต์โดยประมาทว่า เมื่อไม่บรรยายฟ้องว่าจำเลยที่ 1ผู้ขับขี่รถยนต์ของนายชัยพรซึ่งเป็นผู้เอาประกันภัยค้ำจุนรถยนต์คันเกิดเหตุไว้กับผู้รับประกันภัยนั้น จำเลยที่ 1 ได้ขับรถยนต์ของนายชัยพรคันดังกล่าวในฐานะอะไร และมีนิติสัมพันธ์กับนายชัยพรเป็นอย่างไรดังนั้นนายชัยพรจึงไม่ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 และ ผู้รับประกันภัยค้ำจุนรถยนต์คันเกิดเหตุจากนายชัยพร ก็ไม่ต้องรับผิดด้วย คำวินิจฉัยในคดีนี้จึงน่าจะชอบแล้ว สุชาติสุขสุมิตร