คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2151/2524หลักกฎหมาย: ตามบทบัญญัติของกฎหมายก็ดี ระเบียบของจำเลยก็ดีที่ให้พนักงานพ้นจากตำแหน่งเมื่อมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์นั้น มิใช่เป็นการกำหนดระยะเวลาการจ้างเพราะมิได้กำหนดให้ผูกพันจ้างกันจนกว่าพนักงานจะมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์ แต่เป็นเรื่องกำหนดคุณสมบัติพนักงานของจำเลยเป็นการทั่วไป พนักงานของจำเลยจึงมิใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนหลักเกณฑ์และเงื่อนไขในการจ่ายบำนาญแตกต่างกับค่าชดเชยตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน ถึงหากคำนวณแล้วจะมีจำนวนมากกว่าค่าชดเชย แต่ก็มีความประสงค์ในการจ่ายและวิธีการคำนวณแตกต่างกัน จึงเข้าลักษณะเป็นเงินประเภทอื่นต่างหากจากค่าชดเชยจำเลยอุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ยเป็นการเกินคำขอของโจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ระบุมาในคำฟ้องขอให้จำเลยชำระดอกเบี้ยเพียง 2 ปี 5 เดือนไม่ถึงวันฟ้อง ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ยนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระแก่โจทก์เสร็จจึงไม่ถูกต้องโจทก์ฟ้องว่า จำเลยว่าจ้างโจทก์ทำงานให้แก่จำเลย จำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากเกษียณอายุโดยไม่จ่ายค่าชดเชย ขอบังคับให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยกับดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีเป็นเวลา 2 ปี 5 เดือนจำเลยให้การว่า ระเบียบการของจำเลยกำหนดไว้ว่า เมื่ออายุ 60 ปี ต้องถือว่าเป็นบุคคลสูงอายุ จำเลยจะจ้างโจทก์ต่อไปมิได้ กฎหมายมีเจตนารมณ์ว่ากรณีลูกจ้างเกษียณอายุมิใช่เป็นการเลิกจ้างตามกฎหมาย จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์ได้รับเงินบำนาญตามระเบียบการของจำเลยซึ่งเป็นเงินผลประโยชน์ที่มีความหมายเช่นเดียวกับค่าชดเชยศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระแก่โจทก์เสร็จจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2518 มาตรา 9(2), 11(3) (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2520 มาตรา 3 และระเบียบการของจำเลยว่าด้วยการออกจากงานกรณีสูงอายุของพนักงานธนาคารออมสิน ที่ให้พนักงานพ้นจากตำแหน่งเมื่อมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์นั้น มิใช่เป็นการกำหนดระยะเวลาการจ้าง เพราะมิได้กำหนดให้ผูกพันจ้างกันจนกว่าพนักงานจะมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์ แต่เป็นเรื่องกำหนดคุณสมบัติพนักงานของรัฐวิสาหกิจและของจำเลยเป็นการทั่วไป โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานจำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงต้องจ่ายค่าชดเชยหลักเกณฑ์และเงื่อนไขในการจ่ายบำนาญของจำเลยแตกต่างกับค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานฯ ถึงหากคำนวณแล้วจะมีมากกว่าค่าชดเชยแต่ก็มีความประสงค์ในการจ่ายและวิธีการคำนวณแตกต่างกับค่าชดเชยจึงเข้าลักษณะเป็นเงินประเภทอื่นต่างหากจากค่าชดเชย ส่วนที่จำเลยอุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ย เป็นการเกินคำขอของโจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ระบุมาในคำฟ้องขอให้จำเลยชำระดอกเบี้ยเพียง2 ปี 5 เดือน ไม่ถึงวันฟ้อง ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ยนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระแก่โจทก์เสร็จจึงไม่ถูกต้องพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีเป็นเวลา2 ปี 5 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2151/2524นายสมเทพ ชูโตโจทก์ธนาคารออมสินจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 6) ลงวันที่ 31กรกฎาคม พ.ศ.2521 ข้อ 2 พ.ร.บ.คุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ.2518 ม. 9 (2), ม. 11 (3) พ.ร.บ.คุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2520 ม. 3 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31 ป.วิ.พ. ม. 142 (3)ตามบทบัญญัติของกฎหมายก็ดี ระเบียบของจำเลยก็ดีที่ให้พนักงานพ้นจากตำแหน่งเมื่อมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์นั้น มิใช่เป็นการกำหนดระยะเวลาการจ้างเพราะมิได้กำหนดให้ผูกพันจ้างกันจนกว่าพนักงานจะมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์ แต่เป็นเรื่องกำหนดคุณสมบัติพนักงานของจำเลยเป็นการทั่วไป พนักงานของจำเลยจึงมิใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนหลักเกณฑ์และเงื่อนไขในการจ่ายบำนาญแตกต่างกับค่าชดเชยตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน ถึงหากคำนวณแล้วจะมีจำนวนมากกว่าค่าชดเชย แต่ก็มีความประสงค์ในการจ่ายและวิธีการคำนวณแตกต่างกัน จึงเข้าลักษณะเป็นเงินประเภทอื่นต่างหากจากค่าชดเชยจำเลยอุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ยเป็นการเกินคำขอของโจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ระบุมาในคำฟ้องขอให้จำเลยชำระดอกเบี้ยเพียง 2 ปี 5 เดือนไม่ถึงวันฟ้อง ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ยนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระแก่โจทก์เสร็จจึงไม่ถูกต้องโจทก์ฟ้องว่า จำเลยว่าจ้างโจทก์ทำงานให้แก่จำเลย จำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากเกษียณอายุโดยไม่จ่ายค่าชดเชย ขอบังคับให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยกับดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีเป็นเวลา 2 ปี 5 เดือนจำเลยให้การว่า ระเบียบการของจำเลยกำหนดไว้ว่า เมื่ออายุ 60 ปี ต้องถือว่าเป็นบุคคลสูงอายุ จำเลยจะจ้างโจทก์ต่อไปมิได้ กฎหมายมีเจตนารมณ์ว่ากรณีลูกจ้างเกษียณอายุมิใช่เป็นการเลิกจ้างตามกฎหมาย จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์ได้รับเงินบำนาญตามระเบียบการของจำเลยซึ่งเป็นเงินผลประโยชน์ที่มีความหมายเช่นเดียวกับค่าชดเชยศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระแก่โจทก์เสร็จจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2518 มาตรา 9(2), 11(3) (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2520 มาตรา 3 และระเบียบการของจำเลยว่าด้วยการออกจากงานกรณีสูงอายุของพนักงานธนาคารออมสิน ที่ให้พนักงานพ้นจากตำแหน่งเมื่อมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์นั้น มิใช่เป็นการกำหนดระยะเวลาการจ้าง เพราะมิได้กำหนดให้ผูกพันจ้างกันจนกว่าพนักงานจะมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์ แต่เป็นเรื่องกำหนดคุณสมบัติพนักงานของรัฐวิสาหกิจและของจำเลยเป็นการทั่วไป โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานจำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงต้องจ่ายค่าชดเชยหลักเกณฑ์และเงื่อนไขในการจ่ายบำนาญของจำเลยแตกต่างกับค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานฯ ถึงหากคำนวณแล้วจะมีมากกว่าค่าชดเชยแต่ก็มีความประสงค์ในการจ่ายและวิธีการคำนวณแตกต่างกับค่าชดเชยจึงเข้าลักษณะเป็นเงินประเภทอื่นต่างหากจากค่าชดเชย ส่วนที่จำเลยอุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ย เป็นการเกินคำขอของโจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ระบุมาในคำฟ้องขอให้จำเลยชำระดอกเบี้ยเพียง2 ปี 5 เดือน ไม่ถึงวันฟ้อง ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ยนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระแก่โจทก์เสร็จจึงไม่ถูกต้องพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีเป็นเวลา2 ปี 5 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง(ขจร หะวานนท์-สมบูรณ์ บุญภินนท์-สมศักดิ์ ปาลวัฒน์วิไชย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยว่าจ้างโจทก์ทำงานให้แก่จำเลย จำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากเกษียณอายุโดยไม่จ่ายค่าชดเชย ขอบังคับให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยกับดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีเป็นเวลา 2 ปี 5 เดือนจำเลยให้การว่า ระเบียบการของจำเลยกำหนดไว้ว่า เมื่ออายุ 60 ปี ต้องถือว่าเป็นบุคคลสูงอายุ จำเลยจะจ้างโจทก์ต่อไปมิได้ กฎหมายมีเจตนารมณ์ว่ากรณีลูกจ้างเกษียณอายุมิใช่เป็นการเลิกจ้างตามกฎหมาย จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์ได้รับเงินบำนาญตามระเบียบการของจำเลยซึ่งเป็นเงินผลประโยชน์ที่มีความหมายเช่นเดียวกับค่าชดเชยศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระแก่โจทก์เสร็จจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2518 มาตรา 9(2), 11(3) (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2520 มาตรา 3 และระเบียบการของจำเลยว่าด้วยการออกจากงานกรณีสูงอายุของพนักงานธนาคารออมสิน ที่ให้พนักงานพ้นจากตำแหน่งเมื่อมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์นั้น มิใช่เป็นการกำหนดระยะเวลาการจ้าง เพราะมิได้กำหนดให้ผูกพันจ้างกันจนกว่าพนักงานจะมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์ แต่เป็นเรื่องกำหนดคุณสมบัติพนักงานของรัฐวิสาหกิจและของจำเลยเป็นการทั่วไป โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานจำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงต้องจ่ายค่าชดเชยหลักเกณฑ์และเงื่อนไขในการจ่ายบำนาญของจำเลยแตกต่างกับค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานฯ ถึงหากคำนวณแล้วจะมีมากกว่าค่าชดเชยแต่ก็มีความประสงค์ในการจ่ายและวิธีการคำนวณแตกต่างกับค่าชดเชยจึงเข้าลักษณะเป็นเงินประเภทอื่นต่างหากจากค่าชดเชย ส่วนที่จำเลยอุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ย เป็นการเกินคำขอของโจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ระบุมาในคำฟ้องขอให้จำเลยชำระดอกเบี้ยเพียง2 ปี 5 เดือน ไม่ถึงวันฟ้อง ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ยนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระแก่โจทก์เสร็จจึงไม่ถูกต้องพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีเป็นเวลา2 ปี 5 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2151/2524นายสมเทพ ชูโตโจทก์ธนาคารออมสินจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 6) ลงวันที่ 31กรกฎาคม พ.ศ.2521 ข้อ 2 พ.ร.บ.คุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ.2518 ม. 9 (2), ม. 11 (3) พ.ร.บ.คุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2520 ม. 3 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31 ป.วิ.พ. ม. 142 (3)ตามบทบัญญัติของกฎหมายก็ดี ระเบียบของจำเลยก็ดีที่ให้พนักงานพ้นจากตำแหน่งเมื่อมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์นั้น มิใช่เป็นการกำหนดระยะเวลาการจ้างเพราะมิได้กำหนดให้ผูกพันจ้างกันจนกว่าพนักงานจะมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์ แต่เป็นเรื่องกำหนดคุณสมบัติพนักงานของจำเลยเป็นการทั่วไป พนักงานของจำเลยจึงมิใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนหลักเกณฑ์และเงื่อนไขในการจ่ายบำนาญแตกต่างกับค่าชดเชยตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน ถึงหากคำนวณแล้วจะมีจำนวนมากกว่าค่าชดเชย แต่ก็มีความประสงค์ในการจ่ายและวิธีการคำนวณแตกต่างกัน จึงเข้าลักษณะเป็นเงินประเภทอื่นต่างหากจากค่าชดเชยจำเลยอุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ยเป็นการเกินคำขอของโจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ระบุมาในคำฟ้องขอให้จำเลยชำระดอกเบี้ยเพียง 2 ปี 5 เดือนไม่ถึงวันฟ้อง ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ยนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระแก่โจทก์เสร็จจึงไม่ถูกต้องโจทก์ฟ้องว่า จำเลยว่าจ้างโจทก์ทำงานให้แก่จำเลย จำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากเกษียณอายุโดยไม่จ่ายค่าชดเชย ขอบังคับให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยกับดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีเป็นเวลา 2 ปี 5 เดือนจำเลยให้การว่า ระเบียบการของจำเลยกำหนดไว้ว่า เมื่ออายุ 60 ปี ต้องถือว่าเป็นบุคคลสูงอายุ จำเลยจะจ้างโจทก์ต่อไปมิได้ กฎหมายมีเจตนารมณ์ว่ากรณีลูกจ้างเกษียณอายุมิใช่เป็นการเลิกจ้างตามกฎหมาย จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์ได้รับเงินบำนาญตามระเบียบการของจำเลยซึ่งเป็นเงินผลประโยชน์ที่มีความหมายเช่นเดียวกับค่าชดเชยศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระแก่โจทก์เสร็จจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ พ.ศ. 2518 มาตรา 9(2), 11(3) (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2520 มาตรา 3 และระเบียบการของจำเลยว่าด้วยการออกจากงานกรณีสูงอายุของพนักงานธนาคารออมสิน ที่ให้พนักงานพ้นจากตำแหน่งเมื่อมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์นั้น มิใช่เป็นการกำหนดระยะเวลาการจ้าง เพราะมิได้กำหนดให้ผูกพันจ้างกันจนกว่าพนักงานจะมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์ แต่เป็นเรื่องกำหนดคุณสมบัติพนักงานของรัฐวิสาหกิจและของจำเลยเป็นการทั่วไป โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานจำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงต้องจ่ายค่าชดเชยหลักเกณฑ์และเงื่อนไขในการจ่ายบำนาญของจำเลยแตกต่างกับค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานฯ ถึงหากคำนวณแล้วจะมีมากกว่าค่าชดเชยแต่ก็มีความประสงค์ในการจ่ายและวิธีการคำนวณแตกต่างกับค่าชดเชยจึงเข้าลักษณะเป็นเงินประเภทอื่นต่างหากจากค่าชดเชย ส่วนที่จำเลยอุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ย เป็นการเกินคำขอของโจทก์ ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ระบุมาในคำฟ้องขอให้จำเลยชำระดอกเบี้ยเพียง2 ปี 5 เดือน ไม่ถึงวันฟ้อง ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ยนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะชำระแก่โจทก์เสร็จจึงไม่ถูกต้องพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีเป็นเวลา2 ปี 5 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง(ขจร หะวานนท์-สมบูรณ์ บุญภินนท์-สมศักดิ์ ปาลวัฒน์วิไชย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ