คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 85254หลักกฎหมาย: บทบัญญัติใน ป.วิ.พ.มาตรา 198 มิได้บังคับให้ศาลจำต้องสั่งจำหน่ายคดีเสมอไป เพียงแต่ให้ศาลมีอำนาจที่จะสั่งจำหน่ายคดีเมื่อพ้น 15 วันได้ ฉะนั้น ในกรณีที่ศาลยังมิได้มีคำสั่งจำหน่ายคดี แม้โจทก์จะยื่นคำขอเมื่อพ้น 15 วัน ศาลก็มีอำนาจที่จะสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การได้ อ้างฎีกาที่ 1464/2495 ข้อกฎหมายที่มิได้ยกขึ้นอ้างมาแต่ศาลชั้นต้น เพิ่งยกขึ้นอ้างในชั้นอุทธรณ์ ย่อมต้องห้ามฎีกา ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 249 ปัญหาที่ว่าการขาดนัดมิได้เป็นไปโดยจงใจก็ดี ศาลชั้นต้นไม่เลื่อนการพิจารณาไปสืบจำเลยเป็นพยานเป็นการไม่ชอบก็ดี และพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบฝ่ายเดียวยังรับฟังบังคับขับไล่จำเลยไม่ได้ก็ดี เป็นปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อปัญหาเหล่านี้ต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตาม ป.วิ.พ.มาตรา 224 ก็ไม่ถือว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์ ตาม ป.วิ.พ.มาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากตึกพิพาท(ค่าเช่าเดือนละ ๒๐๐ บาท) จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ โจทก์ร้องขอให้ศาลสั่งว่าจำเลยขาดนัด และขอให้ดำเนินคดีต่อไป ศาลสั่งตามที่โจทก์ร้องขอ ในวันนัดสืบพยานโจทก์ จำเลยยื่นคำร้องว่ามิได้จงใจขาดนัดยื่นคำให้การ ขอยื่นคำให้การใหม่ ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วยกคำร้อง เมื่อสืบพยานโจทก์แล้ว ทนายจำเลยขอสืบตัวจำเลยแต่ปรากฏว่าตัวจำเลยกลับไปเสียก่อน ศาลจึงนัดฟังคำพิพากษาก่อนศาลอ่านคำพิพากษา จำเลยยื่นคำร้องว่าโจทก์มิได้ร้องขอให้ศาลสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การภายใน ๑๕ วัน ศาลต้องสั่งจำหน่ายคดีตาม ป.วิ.พ.มาตรา ๑๙๘ วรรค ๒ ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนกระบวนพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีของโจทก์ ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องและพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากตึกพิพาท จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง และอุทธรณ์คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์พิจารณาอุทธรณ์ทั้ง ๒ ฉบับ แล้วพิพากษายืน จำเลยฎีกาทั้งปัญหาข้อกฎหมายและข้อเท็จจริง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าบทบัญญัติใน ป.วิ.พ.มาตรา ๑๙๘ มิได้บังคับให้ศาลจำต้องสั่งจำหน่ายคดีเสมอไป เพียงแต่ให้ศาลมีอำนาจที่จะสั่งจำหน่ายคดีเมื่อพ้น ๑๕ วันได้ ฉะนั้นในกรณีที่ศาลยังมิได้มีคำสั่งจำหน่ายคดี แม้โจทก์จะยื่นคำขอเมื่อพ้น ๑๕ วัน ศาลก็มีอำนาจที่จะสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและให้ดำเนินการพิจารณาคดีโจทก์ได้ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๔๖๔/๒๔๙๕ ที่จำเลยฎีกาว่าคดีนี้เป็นคดีมโนสาเร่ จำเลยยังมีสิทธิยื่นคำให้การในวันนัดพิจารณาได้นั้น ตามคำร้องของจำเลยที่ขอยื่นคำให้การใหม่มิได้อ้างปัญหาข้อกฎหมายนี้ จำเลยเพิ่งยกปัญหานี้ขึ้นอ้างในชั้นอุทธรณ์ ปัญหาข้อนี้จึงมิใช่เป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแต่ศาลชั้นต้น ต้องห้ามฎีกาตาม ป.วิ.พ.มาตรา ๒๔๙ ที่จำเลยฎีกาว่าการขาดนัดมิได้เป็นไปโดยจงใจ ศาลชั้นต้นไม่เลื่อนการพิจารณาไปสืบคำจำเลยเป็นพยานเป็นการไม่ชอบ และพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบฝ่ายเดียวยังรับฟังบังคับขับไล่จำเลยไม่ได้ นั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตาม ป.วิ.พ.มาตรา ๒๒๔ จึงไม่เป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์ตาม ป.วิ.พ.มาตรา ๒๔๙ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 498 - 499/2509สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีในรัชกาลที่ 7โจทก์นายประสาท กิติติเวชจำเลยสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีในรัฐกาลที่ 7โจทก์นายประสาท กิตติเวชจำเลย ป.พ.พ. ม. 537 ป.วิ.พ. ม. 198, ม. 224, ม. 249บทบัญญัติใน ป.วิ.พ.มาตรา 198 มิได้บังคับให้ศาลจำต้องสั่งจำหน่ายคดีเสมอไป เพียงแต่ให้ศาลมีอำนาจที่จะสั่งจำหน่ายคดีเมื่อพ้น 15 วันได้ ฉะนั้น ในกรณีที่ศาลยังมิได้มีคำสั่งจำหน่ายคดี แม้โจทก์จะยื่นคำขอเมื่อพ้น 15 วัน ศาลก็มีอำนาจที่จะสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การได้ อ้างฎีกาที่ 1464/2495 ข้อกฎหมายที่มิได้ยกขึ้นอ้างมาแต่ศาลชั้นต้น เพิ่งยกขึ้นอ้างในชั้นอุทธรณ์ ย่อมต้องห้ามฎีกา ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 249 ปัญหาที่ว่าการขาดนัดมิได้เป็นไปโดยจงใจก็ดี ศาลชั้นต้นไม่เลื่อนการพิจารณาไปสืบจำเลยเป็นพยานเป็นการไม่ชอบก็ดี และพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบฝ่ายเดียวยังรับฟังบังคับขับไล่จำเลยไม่ได้ก็ดี เป็นปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อปัญหาเหล่านี้ต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตาม ป.วิ.พ.มาตรา 224 ก็ไม่ถือว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์ ตาม ป.วิ.พ.มาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากตึกพิพาท(ค่าเช่าเดือนละ ๒๐๐ บาท) จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ โจทก์ร้องขอให้ศาลสั่งว่าจำเลยขาดนัด และขอให้ดำเนินคดีต่อไป ศาลสั่งตามที่โจทก์ร้องขอ ในวันนัดสืบพยานโจทก์ จำเลยยื่นคำร้องว่ามิได้จงใจขาดนัดยื่นคำให้การ ขอยื่นคำให้การใหม่ ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วยกคำร้อง เมื่อสืบพยานโจทก์แล้ว ทนายจำเลยขอสืบตัวจำเลยแต่ปรากฏว่าตัวจำเลยกลับไปเสียก่อน ศาลจึงนัดฟังคำพิพากษาก่อนศาลอ่านคำพิพากษา จำเลยยื่นคำร้องว่าโจทก์มิได้ร้องขอให้ศาลสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การภายใน ๑๕ วัน ศาลต้องสั่งจำหน่ายคดีตาม ป.วิ.พ.มาตรา ๑๙๘ วรรค ๒ ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนกระบวนพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีของโจทก์ ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องและพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากตึกพิพาท จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง และอุทธรณ์คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์พิจารณาอุทธรณ์ทั้ง ๒ ฉบับ แล้วพิพากษายืน จำเลยฎีกาทั้งปัญหาข้อกฎหมายและข้อเท็จจริง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าบทบัญญัติใน ป.วิ.พ.มาตรา ๑๙๘ มิได้บังคับให้ศาลจำต้องสั่งจำหน่ายคดีเสมอไป เพียงแต่ให้ศาลมีอำนาจที่จะสั่งจำหน่ายคดีเมื่อพ้น ๑๕ วันได้ ฉะนั้นในกรณีที่ศาลยังมิได้มีคำสั่งจำหน่ายคดี แม้โจทก์จะยื่นคำขอเมื่อพ้น ๑๕ วัน ศาลก็มีอำนาจที่จะสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและให้ดำเนินการพิจารณาคดีโจทก์ได้ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๔๖๔/๒๔๙๕ ที่จำเลยฎีกาว่าคดีนี้เป็นคดีมโนสาเร่ จำเลยยังมีสิทธิยื่นคำให้การในวันนัดพิจารณาได้นั้น ตามคำร้องของจำเลยที่ขอยื่นคำให้การใหม่มิได้อ้างปัญหาข้อกฎหมายนี้ จำเลยเพิ่งยกปัญหานี้ขึ้นอ้างในชั้นอุทธรณ์ ปัญหาข้อนี้จึงมิใช่เป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแต่ศาลชั้นต้น ต้องห้ามฎีกาตาม ป.วิ.พ.มาตรา ๒๔๙ ที่จำเลยฎีกาว่าการขาดนัดมิได้เป็นไปโดยจงใจ ศาลชั้นต้นไม่เลื่อนการพิจารณาไปสืบคำจำเลยเป็นพยานเป็นการไม่ชอบ และพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบฝ่ายเดียวยังรับฟังบังคับขับไล่จำเลยไม่ได้ นั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตาม ป.วิ.พ.มาตรา ๒๒๔ จึงไม่เป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์ตาม ป.วิ.พ.มาตรา ๒๔๙ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ พิพากษายืน(สวิง ลัดพลี-สอาด นาวีเจริญ-วิเชียร เศวตรุนทร์)ศาลแพ่ง - นายสนับ คัมภีรยศศาลอุทธรณ์ - นายนิคม ชัยอาญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากตึกพิพาท(ค่าเช่าเดือนละ ๒๐๐ บาท) จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ โจทก์ร้องขอให้ศาลสั่งว่าจำเลยขาดนัด และขอให้ดำเนินคดีต่อไป ศาลสั่งตามที่โจทก์ร้องขอ ในวันนัดสืบพยานโจทก์ จำเลยยื่นคำร้องว่ามิได้จงใจขาดนัดยื่นคำให้การ ขอยื่นคำให้การใหม่ ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วยกคำร้อง เมื่อสืบพยานโจทก์แล้ว ทนายจำเลยขอสืบตัวจำเลยแต่ปรากฏว่าตัวจำเลยกลับไปเสียก่อน ศาลจึงนัดฟังคำพิพากษาก่อนศาลอ่านคำพิพากษา จำเลยยื่นคำร้องว่าโจทก์มิได้ร้องขอให้ศาลสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การภายใน ๑๕ วัน ศาลต้องสั่งจำหน่ายคดีตาม ป.วิ.พ.มาตรา ๑๙๘ วรรค ๒ ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนกระบวนพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีของโจทก์ ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องและพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากตึกพิพาท จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง และอุทธรณ์คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์พิจารณาอุทธรณ์ทั้ง ๒ ฉบับ แล้วพิพากษายืน จำเลยฎีกาทั้งปัญหาข้อกฎหมายและข้อเท็จจริง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าบทบัญญัติใน ป.วิ.พ.มาตรา ๑๙๘ มิได้บังคับให้ศาลจำต้องสั่งจำหน่ายคดีเสมอไป เพียงแต่ให้ศาลมีอำนาจที่จะสั่งจำหน่ายคดีเมื่อพ้น ๑๕ วันได้ ฉะนั้นในกรณีที่ศาลยังมิได้มีคำสั่งจำหน่ายคดี แม้โจทก์จะยื่นคำขอเมื่อพ้น ๑๕ วัน ศาลก็มีอำนาจที่จะสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและให้ดำเนินการพิจารณาคดีโจทก์ได้ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๔๖๔/๒๔๙๕ ที่จำเลยฎีกาว่าคดีนี้เป็นคดีมโนสาเร่ จำเลยยังมีสิทธิยื่นคำให้การในวันนัดพิจารณาได้นั้น ตามคำร้องของจำเลยที่ขอยื่นคำให้การใหม่มิได้อ้างปัญหาข้อกฎหมายนี้ จำเลยเพิ่งยกปัญหานี้ขึ้นอ้างในชั้นอุทธรณ์ ปัญหาข้อนี้จึงมิใช่เป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแต่ศาลชั้นต้น ต้องห้ามฎีกาตาม ป.วิ.พ.มาตรา ๒๔๙ ที่จำเลยฎีกาว่าการขาดนัดมิได้เป็นไปโดยจงใจ ศาลชั้นต้นไม่เลื่อนการพิจารณาไปสืบคำจำเลยเป็นพยานเป็นการไม่ชอบ และพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบฝ่ายเดียวยังรับฟังบังคับขับไล่จำเลยไม่ได้ นั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตาม ป.วิ.พ.มาตรา ๒๒๔ จึงไม่เป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์ตาม ป.วิ.พ.มาตรา ๒๔๙ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 498 - 499/2509สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีในรัชกาลที่ 7โจทก์นายประสาท กิติติเวชจำเลยสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีในรัฐกาลที่ 7โจทก์นายประสาท กิตติเวชจำเลย ป.พ.พ. ม. 537 ป.วิ.พ. ม. 198, ม. 224, ม. 249บทบัญญัติใน ป.วิ.พ.มาตรา 198 มิได้บังคับให้ศาลจำต้องสั่งจำหน่ายคดีเสมอไป เพียงแต่ให้ศาลมีอำนาจที่จะสั่งจำหน่ายคดีเมื่อพ้น 15 วันได้ ฉะนั้น ในกรณีที่ศาลยังมิได้มีคำสั่งจำหน่ายคดี แม้โจทก์จะยื่นคำขอเมื่อพ้น 15 วัน ศาลก็มีอำนาจที่จะสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การได้ อ้างฎีกาที่ 1464/2495 ข้อกฎหมายที่มิได้ยกขึ้นอ้างมาแต่ศาลชั้นต้น เพิ่งยกขึ้นอ้างในชั้นอุทธรณ์ ย่อมต้องห้ามฎีกา ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 249 ปัญหาที่ว่าการขาดนัดมิได้เป็นไปโดยจงใจก็ดี ศาลชั้นต้นไม่เลื่อนการพิจารณาไปสืบจำเลยเป็นพยานเป็นการไม่ชอบก็ดี และพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบฝ่ายเดียวยังรับฟังบังคับขับไล่จำเลยไม่ได้ก็ดี เป็นปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อปัญหาเหล่านี้ต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตาม ป.วิ.พ.มาตรา 224 ก็ไม่ถือว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์ ตาม ป.วิ.พ.มาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากตึกพิพาท(ค่าเช่าเดือนละ ๒๐๐ บาท) จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ โจทก์ร้องขอให้ศาลสั่งว่าจำเลยขาดนัด และขอให้ดำเนินคดีต่อไป ศาลสั่งตามที่โจทก์ร้องขอ ในวันนัดสืบพยานโจทก์ จำเลยยื่นคำร้องว่ามิได้จงใจขาดนัดยื่นคำให้การ ขอยื่นคำให้การใหม่ ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วยกคำร้อง เมื่อสืบพยานโจทก์แล้ว ทนายจำเลยขอสืบตัวจำเลยแต่ปรากฏว่าตัวจำเลยกลับไปเสียก่อน ศาลจึงนัดฟังคำพิพากษาก่อนศาลอ่านคำพิพากษา จำเลยยื่นคำร้องว่าโจทก์มิได้ร้องขอให้ศาลสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การภายใน ๑๕ วัน ศาลต้องสั่งจำหน่ายคดีตาม ป.วิ.พ.มาตรา ๑๙๘ วรรค ๒ ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนกระบวนพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีของโจทก์ ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องและพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากตึกพิพาท จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง และอุทธรณ์คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์พิจารณาอุทธรณ์ทั้ง ๒ ฉบับ แล้วพิพากษายืน จำเลยฎีกาทั้งปัญหาข้อกฎหมายและข้อเท็จจริง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าบทบัญญัติใน ป.วิ.พ.มาตรา ๑๙๘ มิได้บังคับให้ศาลจำต้องสั่งจำหน่ายคดีเสมอไป เพียงแต่ให้ศาลมีอำนาจที่จะสั่งจำหน่ายคดีเมื่อพ้น ๑๕ วันได้ ฉะนั้นในกรณีที่ศาลยังมิได้มีคำสั่งจำหน่ายคดี แม้โจทก์จะยื่นคำขอเมื่อพ้น ๑๕ วัน ศาลก็มีอำนาจที่จะสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและให้ดำเนินการพิจารณาคดีโจทก์ได้ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๔๖๔/๒๔๙๕ ที่จำเลยฎีกาว่าคดีนี้เป็นคดีมโนสาเร่ จำเลยยังมีสิทธิยื่นคำให้การในวันนัดพิจารณาได้นั้น ตามคำร้องของจำเลยที่ขอยื่นคำให้การใหม่มิได้อ้างปัญหาข้อกฎหมายนี้ จำเลยเพิ่งยกปัญหานี้ขึ้นอ้างในชั้นอุทธรณ์ ปัญหาข้อนี้จึงมิใช่เป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแต่ศาลชั้นต้น ต้องห้ามฎีกาตาม ป.วิ.พ.มาตรา ๒๔๙ ที่จำเลยฎีกาว่าการขาดนัดมิได้เป็นไปโดยจงใจ ศาลชั้นต้นไม่เลื่อนการพิจารณาไปสืบคำจำเลยเป็นพยานเป็นการไม่ชอบ และพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบฝ่ายเดียวยังรับฟังบังคับขับไล่จำเลยไม่ได้ นั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตาม ป.วิ.พ.มาตรา ๒๒๔ จึงไม่เป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์ตาม ป.วิ.พ.มาตรา ๒๔๙ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ พิพากษายืน(สวิง ลัดพลี-สอาด นาวีเจริญ-วิเชียร เศวตรุนทร์)ศาลแพ่ง - นายสนับ คัมภีรยศศาลอุทธรณ์ - นายนิคม ชัยอาญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ