คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1587/2497หลักกฎหมาย: อัยการและผู้เสียหายต่างอุทธรณ์ด้วยกัน โดยผู้เสียหายขอให้ศาลอุทธรณ์อย่ารอการลงโทษแก่จำเลย อัยการขอให้ศาลอุทธรณ์ลงโทษให้หนักขึ้น ดังนี้ ศาลอุทธรณ์มีอำนาจพิพากษาตามคำขอของอัยการได้ ไม่เป็นการเกินคำขอคดีขึ้นมาสู่ศาลฎีกา เฉพาะจำเลยที่ 1 ซึ่งโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1เป็นกำนันตำบลบ้านกุ่ม ได้สมคบกับจำเลยที่ 2 ถึง 5 ใช้มีดและปืนขู่เข็ญและใช้กำลังกายฉุดคร่านางสาวยู่เจ็ง และหน่วงเหนี่ยวกักขังเพื่อการอนาจาร ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 268, 270, 276จำเลยที่ 1 ปฏิเสธ จำเลยนอกนั้นรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทุกคนมีความผิดตามมาตรา 268, 270, 276 แต่ให้ลงโทษตามมาตรา 276 ซึ่งเป็นบทหนัก ให้จำคุกจำเลยที่ 1มีกำหนด 1 ปี แต่ให้รอการลงโทษไว้อัยการอุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ให้หนักไม่รอการลงอาญาผู้เสียหายอุทธรณ์ขออย่ารอการลงอาญาแก่จำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์ แก้ให้จำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 2 ปีจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าผู้เสียหายอุทธรณ์ ขอให้ลงโทษจำเลยโดยไม่รอการลงโทษ ผู้เสียหายไม่ได้ขอให้ลงโทษหนัก แต่อัยการขอให้ลงโทษหนักจึงถือเอาคำขอของอัยการเป็นหลักในการวินิจฉัยคดีได้ไม่เกินคำขอเพราะความผิดตามมาตรา 276 ไม่ใช่ความผิดส่วนตัวพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1587/2497พนักงานอัยการจังหวัดสุพรรณบุรีโจทก์และนางสาวยู่เจ็ง เจี่ยตระกูลโจทก์นายถนอม โพธิหิรัญ ที่ 1จำเลยนายกิ่ง หรือทิม พลายยง ที่ 2จำเลยนายจำลอง เมฆพะยับ ที่ 3 นายย่วย สุขดี ที่ 4จำเลยนายลบ ปิ่นแก้ว ที่ 5จำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 276อัยการและผู้เสียหายต่างอุทธรณ์ด้วยกัน โดยผู้เสียหายขอให้ศาลอุทธรณ์อย่ารอการลงโทษแก่จำเลย อัยการขอให้ศาลอุทธรณ์ลงโทษให้หนักขึ้น ดังนี้ ศาลอุทธรณ์มีอำนาจพิพากษาตามคำขอของอัยการได้ ไม่เป็นการเกินคำขอคดีขึ้นมาสู่ศาลฎีกา เฉพาะจำเลยที่ 1 ซึ่งโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1เป็นกำนันตำบลบ้านกุ่ม ได้สมคบกับจำเลยที่ 2 ถึง 5 ใช้มีดและปืนขู่เข็ญและใช้กำลังกายฉุดคร่านางสาวยู่เจ็ง และหน่วงเหนี่ยวกักขังเพื่อการอนาจาร ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 268, 270, 276จำเลยที่ 1 ปฏิเสธ จำเลยนอกนั้นรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทุกคนมีความผิดตามมาตรา 268, 270, 276 แต่ให้ลงโทษตามมาตรา 276 ซึ่งเป็นบทหนัก ให้จำคุกจำเลยที่ 1มีกำหนด 1 ปี แต่ให้รอการลงโทษไว้อัยการอุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ให้หนักไม่รอการลงอาญาผู้เสียหายอุทธรณ์ขออย่ารอการลงอาญาแก่จำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์ แก้ให้จำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 2 ปีจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าผู้เสียหายอุทธรณ์ ขอให้ลงโทษจำเลยโดยไม่รอการลงโทษ ผู้เสียหายไม่ได้ขอให้ลงโทษหนัก แต่อัยการขอให้ลงโทษหนักจึงถือเอาคำขอของอัยการเป็นหลักในการวินิจฉัยคดีได้ไม่เกินคำขอเพราะความผิดตามมาตรา 276 ไม่ใช่ความผิดส่วนตัวพิพากษายืน(มนูภันย์วิมลสาร-พิบูลย์ไอศวรรย์-ประศาสน์วินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีขึ้นมาสู่ศาลฎีกา เฉพาะจำเลยที่ 1 ซึ่งโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1เป็นกำนันตำบลบ้านกุ่ม ได้สมคบกับจำเลยที่ 2 ถึง 5 ใช้มีดและปืนขู่เข็ญและใช้กำลังกายฉุดคร่านางสาวยู่เจ็ง และหน่วงเหนี่ยวกักขังเพื่อการอนาจาร ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 268, 270, 276จำเลยที่ 1 ปฏิเสธ จำเลยนอกนั้นรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทุกคนมีความผิดตามมาตรา 268, 270, 276 แต่ให้ลงโทษตามมาตรา 276 ซึ่งเป็นบทหนัก ให้จำคุกจำเลยที่ 1มีกำหนด 1 ปี แต่ให้รอการลงโทษไว้อัยการอุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ให้หนักไม่รอการลงอาญาผู้เสียหายอุทธรณ์ขออย่ารอการลงอาญาแก่จำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์ แก้ให้จำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 2 ปีจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าผู้เสียหายอุทธรณ์ ขอให้ลงโทษจำเลยโดยไม่รอการลงโทษ ผู้เสียหายไม่ได้ขอให้ลงโทษหนัก แต่อัยการขอให้ลงโทษหนักจึงถือเอาคำขอของอัยการเป็นหลักในการวินิจฉัยคดีได้ไม่เกินคำขอเพราะความผิดตามมาตรา 276 ไม่ใช่ความผิดส่วนตัวพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1587/2497พนักงานอัยการจังหวัดสุพรรณบุรีโจทก์และนางสาวยู่เจ็ง เจี่ยตระกูลโจทก์นายถนอม โพธิหิรัญ ที่ 1จำเลยนายกิ่ง หรือทิม พลายยง ที่ 2จำเลยนายจำลอง เมฆพะยับ ที่ 3 นายย่วย สุขดี ที่ 4จำเลยนายลบ ปิ่นแก้ว ที่ 5จำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 276อัยการและผู้เสียหายต่างอุทธรณ์ด้วยกัน โดยผู้เสียหายขอให้ศาลอุทธรณ์อย่ารอการลงโทษแก่จำเลย อัยการขอให้ศาลอุทธรณ์ลงโทษให้หนักขึ้น ดังนี้ ศาลอุทธรณ์มีอำนาจพิพากษาตามคำขอของอัยการได้ ไม่เป็นการเกินคำขอคดีขึ้นมาสู่ศาลฎีกา เฉพาะจำเลยที่ 1 ซึ่งโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1เป็นกำนันตำบลบ้านกุ่ม ได้สมคบกับจำเลยที่ 2 ถึง 5 ใช้มีดและปืนขู่เข็ญและใช้กำลังกายฉุดคร่านางสาวยู่เจ็ง และหน่วงเหนี่ยวกักขังเพื่อการอนาจาร ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 268, 270, 276จำเลยที่ 1 ปฏิเสธ จำเลยนอกนั้นรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทุกคนมีความผิดตามมาตรา 268, 270, 276 แต่ให้ลงโทษตามมาตรา 276 ซึ่งเป็นบทหนัก ให้จำคุกจำเลยที่ 1มีกำหนด 1 ปี แต่ให้รอการลงโทษไว้อัยการอุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ให้หนักไม่รอการลงอาญาผู้เสียหายอุทธรณ์ขออย่ารอการลงอาญาแก่จำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ขอให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์ แก้ให้จำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 2 ปีจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าผู้เสียหายอุทธรณ์ ขอให้ลงโทษจำเลยโดยไม่รอการลงโทษ ผู้เสียหายไม่ได้ขอให้ลงโทษหนัก แต่อัยการขอให้ลงโทษหนักจึงถือเอาคำขอของอัยการเป็นหลักในการวินิจฉัยคดีได้ไม่เกินคำขอเพราะความผิดตามมาตรา 276 ไม่ใช่ความผิดส่วนตัวพิพากษายืน(มนูภันย์วิมลสาร-พิบูลย์ไอศวรรย์-ประศาสน์วินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ