คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3261/2526หลักกฎหมาย: ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยกระทำความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502มาตรา 4 และประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 แต่ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา4 ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุกกระทงละ 3 ปี 4 เดือนรวม 173 กระทง เป็นโทษจำคุก 576 ปี 8 เดือน ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา4 บทเดียว ส่วนกำหนดโทษคงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นดังนี้เป็นการแก้ไขเล็กน้อย ต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ขณะที่คดีนี้อยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา ได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ.2526 ซึ่งแก้ไขประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาแก้ไขการรวมกระทงลงโทษโดยให้ลดโทษจำเลยลงเหลือเพียง 50 ปีตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91(3) ที่แก้ไขเพิ่มเติมใหม่อันเป็นกฎหมายที่เป็นคุณแก่จำเลยได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นพนักงานการเงินของห้องอาหารโรงแรมเอราวัณซึ่งเป็นองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ ได้เบียดบังเอาใบเสร็จรับเงินและเงินสดของห้องอาหารดังกล่าวไปโดยทุจริตรวม 173 ครั้ง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 3, 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 152, 91จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 แต่ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 ซึ่งเป็นบทหนักให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ลงโทษจำคุกกระทงละ 5 ปี รวม 173 กระทงเป็นโทษจำคุก 865 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นสอบสวนลดโทษให้หนึ่งในสามตามมาตรา 78 เหลือโทษจำคุก 576 ปี 8 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 รวม 173 กระทง ส่วนการลงโทษและลดโทษให้เป็นไปตามที่ศาลชั้นต้นกำหนดจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาโต้เถียงในปัญหาข้อเท็จจริงศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 และประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 แต่ให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุกจำเลยกระทงละ 5 ปี ศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 บทเดียว และกำหนดโทษจำคุกจำเลยคงเดิมตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น จึงเป็นการแก้ไขเล็กน้อย จำเลยฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ศาลฎีกาจึงไม่รับฎีกาของจำเลยไว้วินิจฉัยแต่เนื่องจากขณะที่คดีนี้อยู่ในระหว่างพิจารณาของศาลฎีกา ปรากฏว่าได้มีพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 ยกเลิกประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ซึ่งบัญญัติให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป และให้ใช้ความใหม่แทน ซึ่งบทบัญญัติมาตรา 91 ใหม่นี้ ได้บัญญัติถึงการรวมโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดที่เป็นคุณแก่จำเลย ศาลฎีกาจึงมีอำนาจแก้ไขการรวมกระทงลงโทษจำเลยให้เป็นไปตามบทบัญญัติมาตรา 91(3) ใหม่ ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้ภายหลังที่เป็นคุณแก่จำเลย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 กล่าวคือเมื่อรวมโทษทุกกรรมแล้วให้จำคุกจำเลย 50 ปีพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำคุกจำเลยมีกำหนด 50 ปี นอกจากที่แก้แล้วคงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3261/2526พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายธเนศ นาคผ่องจำเลย พ.ร.บ.ว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ.2502 ม. 3, ม. 4 ป.อ. ม. 3, ม. 91, ม. 352 ป.วิ.อ. ม. 218ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยกระทำความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502มาตรา 4 และประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 แต่ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา4 ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุกกระทงละ 3 ปี 4 เดือนรวม 173 กระทง เป็นโทษจำคุก 576 ปี 8 เดือน ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา4 บทเดียว ส่วนกำหนดโทษคงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นดังนี้เป็นการแก้ไขเล็กน้อย ต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ขณะที่คดีนี้อยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา ได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ.2526 ซึ่งแก้ไขประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาแก้ไขการรวมกระทงลงโทษโดยให้ลดโทษจำเลยลงเหลือเพียง 50 ปีตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91(3) ที่แก้ไขเพิ่มเติมใหม่อันเป็นกฎหมายที่เป็นคุณแก่จำเลยได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นพนักงานการเงินของห้องอาหารโรงแรมเอราวัณซึ่งเป็นองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ ได้เบียดบังเอาใบเสร็จรับเงินและเงินสดของห้องอาหารดังกล่าวไปโดยทุจริตรวม 173 ครั้ง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 3, 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 152, 91จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 แต่ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 ซึ่งเป็นบทหนักให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ลงโทษจำคุกกระทงละ 5 ปี รวม 173 กระทงเป็นโทษจำคุก 865 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นสอบสวนลดโทษให้หนึ่งในสามตามมาตรา 78 เหลือโทษจำคุก 576 ปี 8 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 รวม 173 กระทง ส่วนการลงโทษและลดโทษให้เป็นไปตามที่ศาลชั้นต้นกำหนดจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาโต้เถียงในปัญหาข้อเท็จจริงศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 และประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 แต่ให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุกจำเลยกระทงละ 5 ปี ศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 บทเดียว และกำหนดโทษจำคุกจำเลยคงเดิมตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น จึงเป็นการแก้ไขเล็กน้อย จำเลยฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ศาลฎีกาจึงไม่รับฎีกาของจำเลยไว้วินิจฉัยแต่เนื่องจากขณะที่คดีนี้อยู่ในระหว่างพิจารณาของศาลฎีกา ปรากฏว่าได้มีพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 ยกเลิกประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ซึ่งบัญญัติให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป และให้ใช้ความใหม่แทน ซึ่งบทบัญญัติมาตรา 91 ใหม่นี้ ได้บัญญัติถึงการรวมโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดที่เป็นคุณแก่จำเลย ศาลฎีกาจึงมีอำนาจแก้ไขการรวมกระทงลงโทษจำเลยให้เป็นไปตามบทบัญญัติมาตรา 91(3) ใหม่ ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้ภายหลังที่เป็นคุณแก่จำเลย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 กล่าวคือเมื่อรวมโทษทุกกรรมแล้วให้จำคุกจำเลย 50 ปีพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำคุกจำเลยมีกำหนด 50 ปี นอกจากที่แก้แล้วคงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สุชาติ จิวะชาติ-พิศิษฏ์ เทศะบำรุง-วีระ ทรัพยไพศาล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นพนักงานการเงินของห้องอาหารโรงแรมเอราวัณซึ่งเป็นองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ ได้เบียดบังเอาใบเสร็จรับเงินและเงินสดของห้องอาหารดังกล่าวไปโดยทุจริตรวม 173 ครั้ง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 3, 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 152, 91จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 แต่ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 ซึ่งเป็นบทหนักให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ลงโทษจำคุกกระทงละ 5 ปี รวม 173 กระทงเป็นโทษจำคุก 865 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นสอบสวนลดโทษให้หนึ่งในสามตามมาตรา 78 เหลือโทษจำคุก 576 ปี 8 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 รวม 173 กระทง ส่วนการลงโทษและลดโทษให้เป็นไปตามที่ศาลชั้นต้นกำหนดจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาโต้เถียงในปัญหาข้อเท็จจริงศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 และประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 แต่ให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุกจำเลยกระทงละ 5 ปี ศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 บทเดียว และกำหนดโทษจำคุกจำเลยคงเดิมตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น จึงเป็นการแก้ไขเล็กน้อย จำเลยฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ศาลฎีกาจึงไม่รับฎีกาของจำเลยไว้วินิจฉัยแต่เนื่องจากขณะที่คดีนี้อยู่ในระหว่างพิจารณาของศาลฎีกา ปรากฏว่าได้มีพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 ยกเลิกประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ซึ่งบัญญัติให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป และให้ใช้ความใหม่แทน ซึ่งบทบัญญัติมาตรา 91 ใหม่นี้ ได้บัญญัติถึงการรวมโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดที่เป็นคุณแก่จำเลย ศาลฎีกาจึงมีอำนาจแก้ไขการรวมกระทงลงโทษจำเลยให้เป็นไปตามบทบัญญัติมาตรา 91(3) ใหม่ ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้ภายหลังที่เป็นคุณแก่จำเลย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 กล่าวคือเมื่อรวมโทษทุกกรรมแล้วให้จำคุกจำเลย 50 ปีพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำคุกจำเลยมีกำหนด 50 ปี นอกจากที่แก้แล้วคงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3261/2526พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายธเนศ นาคผ่องจำเลย พ.ร.บ.ว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ.2502 ม. 3, ม. 4 ป.อ. ม. 3, ม. 91, ม. 352 ป.วิ.อ. ม. 218ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยกระทำความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502มาตรา 4 และประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 แต่ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา4 ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุกกระทงละ 3 ปี 4 เดือนรวม 173 กระทง เป็นโทษจำคุก 576 ปี 8 เดือน ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา4 บทเดียว ส่วนกำหนดโทษคงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นดังนี้เป็นการแก้ไขเล็กน้อย ต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ขณะที่คดีนี้อยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา ได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ.2526 ซึ่งแก้ไขประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาแก้ไขการรวมกระทงลงโทษโดยให้ลดโทษจำเลยลงเหลือเพียง 50 ปีตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91(3) ที่แก้ไขเพิ่มเติมใหม่อันเป็นกฎหมายที่เป็นคุณแก่จำเลยได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นพนักงานการเงินของห้องอาหารโรงแรมเอราวัณซึ่งเป็นองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ ได้เบียดบังเอาใบเสร็จรับเงินและเงินสดของห้องอาหารดังกล่าวไปโดยทุจริตรวม 173 ครั้ง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 3, 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 152, 91จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 แต่ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 ซึ่งเป็นบทหนักให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ลงโทษจำคุกกระทงละ 5 ปี รวม 173 กระทงเป็นโทษจำคุก 865 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นสอบสวนลดโทษให้หนึ่งในสามตามมาตรา 78 เหลือโทษจำคุก 576 ปี 8 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 รวม 173 กระทง ส่วนการลงโทษและลดโทษให้เป็นไปตามที่ศาลชั้นต้นกำหนดจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาโต้เถียงในปัญหาข้อเท็จจริงศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 และประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 แต่ให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุกจำเลยกระทงละ 5 ปี ศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4 บทเดียว และกำหนดโทษจำคุกจำเลยคงเดิมตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น จึงเป็นการแก้ไขเล็กน้อย จำเลยฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ศาลฎีกาจึงไม่รับฎีกาของจำเลยไว้วินิจฉัยแต่เนื่องจากขณะที่คดีนี้อยู่ในระหว่างพิจารณาของศาลฎีกา ปรากฏว่าได้มีพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526 มาตรา 4 ยกเลิกประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ซึ่งบัญญัติให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไป และให้ใช้ความใหม่แทน ซึ่งบทบัญญัติมาตรา 91 ใหม่นี้ ได้บัญญัติถึงการรวมโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดที่เป็นคุณแก่จำเลย ศาลฎีกาจึงมีอำนาจแก้ไขการรวมกระทงลงโทษจำเลยให้เป็นไปตามบทบัญญัติมาตรา 91(3) ใหม่ ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้ภายหลังที่เป็นคุณแก่จำเลย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 กล่าวคือเมื่อรวมโทษทุกกรรมแล้วให้จำคุกจำเลย 50 ปีพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำคุกจำเลยมีกำหนด 50 ปี นอกจากที่แก้แล้วคงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(สุชาติ จิวะชาติ-พิศิษฏ์ เทศะบำรุง-วีระ ทรัพยไพศาล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ