คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 144/2492หลักกฎหมาย: เจ้าของไร่ได้ใช้ปืนยิงสุกรที่เข้ามากินผลไม้ในไร่ ปรากฎว่าเป็นสุกรบ้านไม่ดุร้าย มีทางที่จะจับกุมโดยละม่อมได้ และตามรูปเรื่องเจ้าของไร่ยิงไปโดยโทษะ จึงไม่เป็นนิรโทษกรรมและต้องรับผิดในค่าสินไหมทดแทน ในคดีที่โจทก์ฟ้องเรื่องละเมิดเรียกค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นว่า ไม่เป็นละเมิดให้ยกฟ้อง เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นละเมิด ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยเรื่องค่าเสียหายที่คู่ความได้นำสืบกันมาแล้วไปได้เลย ไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่. ในคดีเรียกค่าเสียหายค่าสุกรที่สุกรเข้าไปกินผลไม้ในไร่เขาเสียหาย เจ้าของไร่ใช้ปืนยิงสุกรตายนั้น เมื่อปรากฎว่าเจ้าของสุกรปล่อยปละละเลยสุกรเข้าไปในไร่ของเขาบ่อย ๆ เป็นการมีส่วนในการผิดอยู่ด้วย ศาลมีอำนาจลดค่าเสียหายให้ตามสมควร ตาม ป.ม.แพ่ง ฯ มาตรา 442.ความว่า นายชวนเป็นเจ้าของไร่ผลไม้ นายไข่, นางฉลิต เป็นเจ้าของสุกร สุกรเข้าไปกินผลไม้ในไร่เสียหาย เจ้าของไร่ใช้ปืนยิงสุกรนั้นตาย เจ้าของไร่จึงฟ้องเรียกค่าต้นผลไม้ เจ้าของสุกรฟ้องเรียกค่าสุกร เจ้าของไร่ต่อสู้ว่า ยิงเพื่อจับและเพื่อป้องกันทรัพย์ของตน ค่าเสียหายเรียกเกินสมควรและเกินความจริง เจ้าของสุกรต่อสู้ว่า สุกรกระโดดหนีออกจากคอกไปกินผลไม้ของเจ้าของไร่มีราคาไม่ถึง ๒๐ บาท ศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นคดีเกี่ยวเนื่องกัน จึงรวมพิจารณาแล้วพิพากษาให้นายไข่ นางฉลิตใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่นายชวน ๑๖๐ บาท ส่วนคดีนายไข่, นางฉลิตเป็นโจทก์ฟ้องเรียกค่าสุกร ให้ยกฟ้อง ทั้งสองฝ่ายอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้นายชวนใช้ค่าสุกร ๔๔๐ บาท นายชวนจำเลยฎีกา, ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จะใช้สิทธิฆ่าสัตว์ที่เข้ามาทำความเสียหายนั้น จะต้องเป็นเรื่องจำเป็นโดยพฤตติการณ์ ในคดีปรากฎว่าสุกรรายนี้เป็นสุกรบ้านไม่ดุร้าย มีทางที่จะจับกุมโดยละม่อม ไม่จำเป็นที่จะต้องฆ่า ตามรูปเรื่องนายชวนเจ้าของไร่ยิงโดยโทษะ จึงไม่เป็นนิรโทษกรรม และต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทน ส่วนค่าเสียหายนั้นเป็นประเด็นในคดี ทั้ง ๒ ฝ่ายได้นำสืบกันเสร็จสำนวนแล้ว ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจที่จะวินิจฉัยพิพากษาให้เสร็จไปได้ ไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ คดีนี้ปรากฎว่า เจ้าของสุกรปล่อยปละละเลยให้สุกรเข้าไปในไร่ของนายชวนบ่อย ๆ เป็นการมีส่วนในความผิดอยู่ด้วย ตาม ป.ม.แพ่งฯ มาตรา ๔๔๒ เห็นสมควรกำหนดค่าเสียหายให้เพียง ๓๐๐ บาท พิพากษาแก้ ให้นายชวนใช้ค่าเสียหาย ๓๐๐ บาท. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 144/2492นายไข่ วันเพ็ญ , นางฉลิต วันเพ็ญโจทก์.นายชวน หมอยาจำเลย. ป.พ.พ. ม. 442, ม. 452. ป.วิ.พ. ม. 242, ม. 243.เจ้าของไร่ได้ใช้ปืนยิงสุกรที่เข้ามากินผลไม้ในไร่ ปรากฎว่าเป็นสุกรบ้านไม่ดุร้าย มีทางที่จะจับกุมโดยละม่อมได้ และตามรูปเรื่องเจ้าของไร่ยิงไปโดยโทษะ จึงไม่เป็นนิรโทษกรรมและต้องรับผิดในค่าสินไหมทดแทน ในคดีที่โจทก์ฟ้องเรื่องละเมิดเรียกค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นว่า ไม่เป็นละเมิดให้ยกฟ้อง เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นละเมิด ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยเรื่องค่าเสียหายที่คู่ความได้นำสืบกันมาแล้วไปได้เลย ไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่. ในคดีเรียกค่าเสียหายค่าสุกรที่สุกรเข้าไปกินผลไม้ในไร่เขาเสียหาย เจ้าของไร่ใช้ปืนยิงสุกรตายนั้น เมื่อปรากฎว่าเจ้าของสุกรปล่อยปละละเลยสุกรเข้าไปในไร่ของเขาบ่อย ๆ เป็นการมีส่วนในการผิดอยู่ด้วย ศาลมีอำนาจลดค่าเสียหายให้ตามสมควร ตาม ป.ม.แพ่ง ฯ มาตรา 442.ความว่า นายชวนเป็นเจ้าของไร่ผลไม้ นายไข่, นางฉลิต เป็นเจ้าของสุกร สุกรเข้าไปกินผลไม้ในไร่เสียหาย เจ้าของไร่ใช้ปืนยิงสุกรนั้นตาย เจ้าของไร่จึงฟ้องเรียกค่าต้นผลไม้ เจ้าของสุกรฟ้องเรียกค่าสุกร เจ้าของไร่ต่อสู้ว่า ยิงเพื่อจับและเพื่อป้องกันทรัพย์ของตน ค่าเสียหายเรียกเกินสมควรและเกินความจริง เจ้าของสุกรต่อสู้ว่า สุกรกระโดดหนีออกจากคอกไปกินผลไม้ของเจ้าของไร่มีราคาไม่ถึง ๒๐ บาท ศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นคดีเกี่ยวเนื่องกัน จึงรวมพิจารณาแล้วพิพากษาให้นายไข่ นางฉลิตใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่นายชวน ๑๖๐ บาท ส่วนคดีนายไข่, นางฉลิตเป็นโจทก์ฟ้องเรียกค่าสุกร ให้ยกฟ้อง ทั้งสองฝ่ายอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้นายชวนใช้ค่าสุกร ๔๔๐ บาท นายชวนจำเลยฎีกา, ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จะใช้สิทธิฆ่าสัตว์ที่เข้ามาทำความเสียหายนั้น จะต้องเป็นเรื่องจำเป็นโดยพฤตติการณ์ ในคดีปรากฎว่าสุกรรายนี้เป็นสุกรบ้านไม่ดุร้าย มีทางที่จะจับกุมโดยละม่อม ไม่จำเป็นที่จะต้องฆ่า ตามรูปเรื่องนายชวนเจ้าของไร่ยิงโดยโทษะ จึงไม่เป็นนิรโทษกรรม และต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทน ส่วนค่าเสียหายนั้นเป็นประเด็นในคดี ทั้ง ๒ ฝ่ายได้นำสืบกันเสร็จสำนวนแล้ว ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจที่จะวินิจฉัยพิพากษาให้เสร็จไปได้ ไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ คดีนี้ปรากฎว่า เจ้าของสุกรปล่อยปละละเลยให้สุกรเข้าไปในไร่ของนายชวนบ่อย ๆ เป็นการมีส่วนในความผิดอยู่ด้วย ตาม ป.ม.แพ่งฯ มาตรา ๔๔๒ เห็นสมควรกำหนดค่าเสียหายให้เพียง ๓๐๐ บาท พิพากษาแก้ ให้นายชวนใช้ค่าเสียหาย ๓๐๐ บาท.(นาถปรีชา-ธรรมบัณฑิต-นนทปัญญา)ศาลชั้นต้น - นายกำจร ปัทมานนท์ศาลอุทธรณ์ - นายชวน สิงหลกะแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ความว่า นายชวนเป็นเจ้าของไร่ผลไม้ นายไข่, นางฉลิต เป็นเจ้าของสุกร สุกรเข้าไปกินผลไม้ในไร่เสียหาย เจ้าของไร่ใช้ปืนยิงสุกรนั้นตาย เจ้าของไร่จึงฟ้องเรียกค่าต้นผลไม้ เจ้าของสุกรฟ้องเรียกค่าสุกร เจ้าของไร่ต่อสู้ว่า ยิงเพื่อจับและเพื่อป้องกันทรัพย์ของตน ค่าเสียหายเรียกเกินสมควรและเกินความจริง เจ้าของสุกรต่อสู้ว่า สุกรกระโดดหนีออกจากคอกไปกินผลไม้ของเจ้าของไร่มีราคาไม่ถึง ๒๐ บาท ศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นคดีเกี่ยวเนื่องกัน จึงรวมพิจารณาแล้วพิพากษาให้นายไข่ นางฉลิตใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่นายชวน ๑๖๐ บาท ส่วนคดีนายไข่, นางฉลิตเป็นโจทก์ฟ้องเรียกค่าสุกร ให้ยกฟ้อง ทั้งสองฝ่ายอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้นายชวนใช้ค่าสุกร ๔๔๐ บาท นายชวนจำเลยฎีกา, ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จะใช้สิทธิฆ่าสัตว์ที่เข้ามาทำความเสียหายนั้น จะต้องเป็นเรื่องจำเป็นโดยพฤตติการณ์ ในคดีปรากฎว่าสุกรรายนี้เป็นสุกรบ้านไม่ดุร้าย มีทางที่จะจับกุมโดยละม่อม ไม่จำเป็นที่จะต้องฆ่า ตามรูปเรื่องนายชวนเจ้าของไร่ยิงโดยโทษะ จึงไม่เป็นนิรโทษกรรม และต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทน ส่วนค่าเสียหายนั้นเป็นประเด็นในคดี ทั้ง ๒ ฝ่ายได้นำสืบกันเสร็จสำนวนแล้ว ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจที่จะวินิจฉัยพิพากษาให้เสร็จไปได้ ไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ คดีนี้ปรากฎว่า เจ้าของสุกรปล่อยปละละเลยให้สุกรเข้าไปในไร่ของนายชวนบ่อย ๆ เป็นการมีส่วนในความผิดอยู่ด้วย ตาม ป.ม.แพ่งฯ มาตรา ๔๔๒ เห็นสมควรกำหนดค่าเสียหายให้เพียง ๓๐๐ บาท พิพากษาแก้ ให้นายชวนใช้ค่าเสียหาย ๓๐๐ บาท. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 144/2492นายไข่ วันเพ็ญ , นางฉลิต วันเพ็ญโจทก์.นายชวน หมอยาจำเลย. ป.พ.พ. ม. 442, ม. 452. ป.วิ.พ. ม. 242, ม. 243.เจ้าของไร่ได้ใช้ปืนยิงสุกรที่เข้ามากินผลไม้ในไร่ ปรากฎว่าเป็นสุกรบ้านไม่ดุร้าย มีทางที่จะจับกุมโดยละม่อมได้ และตามรูปเรื่องเจ้าของไร่ยิงไปโดยโทษะ จึงไม่เป็นนิรโทษกรรมและต้องรับผิดในค่าสินไหมทดแทน ในคดีที่โจทก์ฟ้องเรื่องละเมิดเรียกค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นว่า ไม่เป็นละเมิดให้ยกฟ้อง เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นละเมิด ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยเรื่องค่าเสียหายที่คู่ความได้นำสืบกันมาแล้วไปได้เลย ไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่. ในคดีเรียกค่าเสียหายค่าสุกรที่สุกรเข้าไปกินผลไม้ในไร่เขาเสียหาย เจ้าของไร่ใช้ปืนยิงสุกรตายนั้น เมื่อปรากฎว่าเจ้าของสุกรปล่อยปละละเลยสุกรเข้าไปในไร่ของเขาบ่อย ๆ เป็นการมีส่วนในการผิดอยู่ด้วย ศาลมีอำนาจลดค่าเสียหายให้ตามสมควร ตาม ป.ม.แพ่ง ฯ มาตรา 442.ความว่า นายชวนเป็นเจ้าของไร่ผลไม้ นายไข่, นางฉลิต เป็นเจ้าของสุกร สุกรเข้าไปกินผลไม้ในไร่เสียหาย เจ้าของไร่ใช้ปืนยิงสุกรนั้นตาย เจ้าของไร่จึงฟ้องเรียกค่าต้นผลไม้ เจ้าของสุกรฟ้องเรียกค่าสุกร เจ้าของไร่ต่อสู้ว่า ยิงเพื่อจับและเพื่อป้องกันทรัพย์ของตน ค่าเสียหายเรียกเกินสมควรและเกินความจริง เจ้าของสุกรต่อสู้ว่า สุกรกระโดดหนีออกจากคอกไปกินผลไม้ของเจ้าของไร่มีราคาไม่ถึง ๒๐ บาท ศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นคดีเกี่ยวเนื่องกัน จึงรวมพิจารณาแล้วพิพากษาให้นายไข่ นางฉลิตใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่นายชวน ๑๖๐ บาท ส่วนคดีนายไข่, นางฉลิตเป็นโจทก์ฟ้องเรียกค่าสุกร ให้ยกฟ้อง ทั้งสองฝ่ายอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้นายชวนใช้ค่าสุกร ๔๔๐ บาท นายชวนจำเลยฎีกา, ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จะใช้สิทธิฆ่าสัตว์ที่เข้ามาทำความเสียหายนั้น จะต้องเป็นเรื่องจำเป็นโดยพฤตติการณ์ ในคดีปรากฎว่าสุกรรายนี้เป็นสุกรบ้านไม่ดุร้าย มีทางที่จะจับกุมโดยละม่อม ไม่จำเป็นที่จะต้องฆ่า ตามรูปเรื่องนายชวนเจ้าของไร่ยิงโดยโทษะ จึงไม่เป็นนิรโทษกรรม และต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทน ส่วนค่าเสียหายนั้นเป็นประเด็นในคดี ทั้ง ๒ ฝ่ายได้นำสืบกันเสร็จสำนวนแล้ว ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจที่จะวินิจฉัยพิพากษาให้เสร็จไปได้ ไม่จำเป็นต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ คดีนี้ปรากฎว่า เจ้าของสุกรปล่อยปละละเลยให้สุกรเข้าไปในไร่ของนายชวนบ่อย ๆ เป็นการมีส่วนในความผิดอยู่ด้วย ตาม ป.ม.แพ่งฯ มาตรา ๔๔๒ เห็นสมควรกำหนดค่าเสียหายให้เพียง ๓๐๐ บาท พิพากษาแก้ ให้นายชวนใช้ค่าเสียหาย ๓๐๐ บาท.(นาถปรีชา-ธรรมบัณฑิต-นนทปัญญา)ศาลชั้นต้น - นายกำจร ปัทมานนท์ศาลอุทธรณ์ - นายชวน สิงหลกะแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ