คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 401/2530หลักกฎหมาย: โจทก์มีหนังสือมอบหมายให้การไฟฟ้านครหลวงดำเนินการเก็บรักษาซ่อมแซม แจ้งความ กล่าวโทษ และแจ้งราคาค่าเสียหายของทรัพย์ และรับชำระหนี้ที่ผู้ละเมิดยอมชดใช้ให้ในชั้นแจ้งความที่สถานีตำรวจเท่านั้น ส่วนการติดตามทวงถามเรียกร้องค่าเสียหายจากผู้ละเมิดซึ่งไม่ยอมชดใช้ โจทก์จะดำเนินการเองโดยขอให้การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเหตุที่เกิดขึ้นให้โจทก์ทราบ ดังนี้ถือไม่ได้ว่าโจทก์มอบอำนาจให้การไฟฟ้านครหลวงเป็นตัวแทนโจทก์ในการติดตามทวงถามเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยผู้ทำละเมิด เมื่อเหตุคดีนี้เกิดเมื่อวันที่22 สิงหาคม 2524 จำเลยไม่ยอมชดใช้ค่าเสียหาย ครั้นวันที่ 16กุมภาพันธ์ 2525 การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเรื่องการละเมิดและผู้ทำละเมิดให้โจทก์ทราบ ต่อมาโจทก์ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 29 กันยายน 2525นับแต่วันที่การไฟฟ้านครหลวงแจ้งให้โจทก์ทราบจนถึงวันฟ้องเป็นเวลายังไม่เกิน 1 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 448 คดีของโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความ.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 กระทำละเมิดต่อโจทก์ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเป็นเงิน 4,006.95 บาท จำเลยที่ 2 ในฐานะนายจ้างหรือตัวการของจำเลยที่ 1 ต้องร่วมกับจำเลยที่ 1 ชดใช้เงินดังกล่าวแก่โจทก์ เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2525 โจทก์รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้ต้องชดใช้ค่าเสียหาย โจทก์ทวงถามให้จำเลยทั้งสองชดใช้ค่าเสียหายแล้ว จำเลยทั้งสองไม่ชำระ ขอให้จำเลยทั้งสองชดใช้ค่าเสียหายจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า โจทก์กับการไฟฟ้านครหลวงมีข้อตกลงกันตามหนังสือที่ กทม.0306/17349 ลงวันที่ 28 กันยายน 2519 ว่ากรุงเทพมหานคร มอบให้การไฟฟ้านครหลวงดำเนินการเก็บรักษา ซ่อมแซมแจ้งความ กล่าวโทษและแจ้งราคาค่าเสียหายของทรัพย์สินและรับชำระหนี้ในกรณีที่ผู้ละเมิดหรือผู้ต้องรับผิดยอมชดใช้ให้ในชั้นแจ้งความที่สถานีตำรวจด้วย เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2524 จำเลยที่ 2 ชดใช้ค่าเสียหายแก่การไฟฟ้านครหลวงแล้วเป็นเงิน 13,886.14 บาท ที่สถานีตำรวจนครบาลบางขุนเทียน แสดงว่าโจทก์ทราบเหตุผลคดีนี้เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2524 โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 29กันยายน 2525 คดีโจทก์จึงขาดอายุความขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายและดอกเบี้ย รวมเป็นเงิน 4,332.51 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ7.5 ต่อปีในต้นเงิน 4,006.95 บาท นับจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ และให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ด้วยโดยกำหนดค่าทนายความเป็นเงิน 500 บาทจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ให้จำเลยที่ 2 ใช้ค่าทนายความชั้นอุทธรณ์เป็นเงิน 300 บาทแทนโจทก์จำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ตามหนังสือที่ กทม. 0306/17349 ลงวันที่ 28 กันยายน 2519 โจทก์มอบหมายให้การไฟฟ้านครหลวงดำเนินการเก็บรักษา ซ่อมแซม แจ้งความ กล่าวโทษและแจ้งราคาค่าเสียหายของทรัพย์ และรับชำระหนี้ที่ผู้ละเมิดยอมชดใช้ให้ในชั้นแจ้งความที่สถานีตำรวจเท่านั้น ส่วนการติดตามทวงถามเรียกร้อวค่าเสียหายจากผู้ทำละเมิดซึ่งไม่ยอมชดใช้ โจทก์จะเป็นผู้ดำเนินการเองโดยขอให้การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเหตุที่เกิดขึ้นให้โจทก์ทราบโดยด่วนพร้อมกับรวบรวมหลักฐานส่งไปให้โจทก์ด้วย ตามข้อความในหนังสือดังกล่าวแสดงอยู่ในตัวว่า ในขณะที่การไฟฟ้านครหลวงดำเนินการต่าง ๆ ตามที่โจทก์มอบหมายนั้นโจทก์ยังไม่ทราบเหตุที่เกิดขึ้น หากผู้ละเมิดไม่ยอมชดใช้ค่าเสียหายและต้องติดตามทวงถามเรียกร้องค่าเสียหายจากผู้ละเมิด จึงให้การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเหตุให้โจทก์ทราบ ดังนี้จึงยังถือไม่ได้ว่าโจทก์มอบอำนาจให้การไฟฟ้านครหลวงเป็นตัวแทนโจทก์ในการติดตามทวงถามเรียกร้องให้จำเลยที่ 2 ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ตามที่จำเลยที่ 2 ฎีกา เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่า เหตุคดีนี้เกิดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2524 จำเลยที่ 2 ไม่ยอมชดใช้ค่าเสียหาย ครั้นวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2525 การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเรื่องการละเมิดและผู้กระทำละเมิดให้โจทก์ทราบ ต่อมาโจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 29 กันยายน 2525 นับแต่วันที่การไฟฟ้านครหลวงแจ้งให้โจทก์ทราบจนถึงวันที่โจทก์ฟ้องเป็นเวลายังไม่เกิน 1 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 คดีนี้ คดีของโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยที่ 2 ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ชอบด้วยรูปคดีแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาของจำเลยที่ 2 ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ให้จำเลยที่ 2 ใช้ค่าเสียหายความชั้นฎีกาเป็นเงิน 300 บาท แทนโจทก์". ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 401/2530กรุงเทพมหานครโจทก์นายถมยา ทัดทอง กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 448โจทก์มีหนังสือมอบหมายให้การไฟฟ้านครหลวงดำเนินการเก็บรักษาซ่อมแซม แจ้งความ กล่าวโทษ และแจ้งราคาค่าเสียหายของทรัพย์ และรับชำระหนี้ที่ผู้ละเมิดยอมชดใช้ให้ในชั้นแจ้งความที่สถานีตำรวจเท่านั้น ส่วนการติดตามทวงถามเรียกร้องค่าเสียหายจากผู้ละเมิดซึ่งไม่ยอมชดใช้ โจทก์จะดำเนินการเองโดยขอให้การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเหตุที่เกิดขึ้นให้โจทก์ทราบ ดังนี้ถือไม่ได้ว่าโจทก์มอบอำนาจให้การไฟฟ้านครหลวงเป็นตัวแทนโจทก์ในการติดตามทวงถามเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยผู้ทำละเมิด เมื่อเหตุคดีนี้เกิดเมื่อวันที่22 สิงหาคม 2524 จำเลยไม่ยอมชดใช้ค่าเสียหาย ครั้นวันที่ 16กุมภาพันธ์ 2525 การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเรื่องการละเมิดและผู้ทำละเมิดให้โจทก์ทราบ ต่อมาโจทก์ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 29 กันยายน 2525นับแต่วันที่การไฟฟ้านครหลวงแจ้งให้โจทก์ทราบจนถึงวันฟ้องเป็นเวลายังไม่เกิน 1 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 448 คดีของโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความ.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 กระทำละเมิดต่อโจทก์ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเป็นเงิน 4,006.95 บาท จำเลยที่ 2 ในฐานะนายจ้างหรือตัวการของจำเลยที่ 1 ต้องร่วมกับจำเลยที่ 1 ชดใช้เงินดังกล่าวแก่โจทก์ เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2525 โจทก์รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้ต้องชดใช้ค่าเสียหาย โจทก์ทวงถามให้จำเลยทั้งสองชดใช้ค่าเสียหายแล้ว จำเลยทั้งสองไม่ชำระ ขอให้จำเลยทั้งสองชดใช้ค่าเสียหายจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า โจทก์กับการไฟฟ้านครหลวงมีข้อตกลงกันตามหนังสือที่ กทม.0306/17349 ลงวันที่ 28 กันยายน 2519 ว่ากรุงเทพมหานคร มอบให้การไฟฟ้านครหลวงดำเนินการเก็บรักษา ซ่อมแซมแจ้งความ กล่าวโทษและแจ้งราคาค่าเสียหายของทรัพย์สินและรับชำระหนี้ในกรณีที่ผู้ละเมิดหรือผู้ต้องรับผิดยอมชดใช้ให้ในชั้นแจ้งความที่สถานีตำรวจด้วย เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2524 จำเลยที่ 2 ชดใช้ค่าเสียหายแก่การไฟฟ้านครหลวงแล้วเป็นเงิน 13,886.14 บาท ที่สถานีตำรวจนครบาลบางขุนเทียน แสดงว่าโจทก์ทราบเหตุผลคดีนี้เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2524 โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 29กันยายน 2525 คดีโจทก์จึงขาดอายุความขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายและดอกเบี้ย รวมเป็นเงิน 4,332.51 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ7.5 ต่อปีในต้นเงิน 4,006.95 บาท นับจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ และให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ด้วยโดยกำหนดค่าทนายความเป็นเงิน 500 บาทจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ให้จำเลยที่ 2 ใช้ค่าทนายความชั้นอุทธรณ์เป็นเงิน 300 บาทแทนโจทก์จำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ตามหนังสือที่ กทม. 0306/17349 ลงวันที่ 28 กันยายน 2519 โจทก์มอบหมายให้การไฟฟ้านครหลวงดำเนินการเก็บรักษา ซ่อมแซม แจ้งความ กล่าวโทษและแจ้งราคาค่าเสียหายของทรัพย์ และรับชำระหนี้ที่ผู้ละเมิดยอมชดใช้ให้ในชั้นแจ้งความที่สถานีตำรวจเท่านั้น ส่วนการติดตามทวงถามเรียกร้อวค่าเสียหายจากผู้ทำละเมิดซึ่งไม่ยอมชดใช้ โจทก์จะเป็นผู้ดำเนินการเองโดยขอให้การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเหตุที่เกิดขึ้นให้โจทก์ทราบโดยด่วนพร้อมกับรวบรวมหลักฐานส่งไปให้โจทก์ด้วย ตามข้อความในหนังสือดังกล่าวแสดงอยู่ในตัวว่า ในขณะที่การไฟฟ้านครหลวงดำเนินการต่าง ๆ ตามที่โจทก์มอบหมายนั้นโจทก์ยังไม่ทราบเหตุที่เกิดขึ้น หากผู้ละเมิดไม่ยอมชดใช้ค่าเสียหายและต้องติดตามทวงถามเรียกร้องค่าเสียหายจากผู้ละเมิด จึงให้การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเหตุให้โจทก์ทราบ ดังนี้จึงยังถือไม่ได้ว่าโจทก์มอบอำนาจให้การไฟฟ้านครหลวงเป็นตัวแทนโจทก์ในการติดตามทวงถามเรียกร้องให้จำเลยที่ 2 ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ตามที่จำเลยที่ 2 ฎีกา เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่า เหตุคดีนี้เกิดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2524 จำเลยที่ 2 ไม่ยอมชดใช้ค่าเสียหาย ครั้นวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2525 การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเรื่องการละเมิดและผู้กระทำละเมิดให้โจทก์ทราบ ต่อมาโจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 29 กันยายน 2525 นับแต่วันที่การไฟฟ้านครหลวงแจ้งให้โจทก์ทราบจนถึงวันที่โจทก์ฟ้องเป็นเวลายังไม่เกิน 1 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 คดีนี้ คดีของโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยที่ 2 ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ชอบด้วยรูปคดีแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาของจำเลยที่ 2 ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ให้จำเลยที่ 2 ใช้ค่าเสียหายความชั้นฎีกาเป็นเงิน 300 บาท แทนโจทก์".(ไพรัช วงศ์วัฒนะ-ไพจิตร วิเศษโกสิน-สมบูรณ์ ฤกษ์สำราญ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ไม่ได้มอบอำนาจให้การไฟฟ้านครหลวงเป็นตัวแทนในกาตติดตามทวงถามเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลย การเริ่มนับอายุความฟ้องร้องจึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันที่การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเรื่องการละเมิดและผู้กระทำละเมิดให้โจทก์ทราบถือวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2525 แสดงว่าหากกรณีนี้โจทก์ได้มอบอำนาจให้การไฟฟ้านครหลวงเป็นตัวแทนในการติดตามทวงถามเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยด้วย อายุความจะต้องเริ่มนับตั้งแต่วันที่ตัวแทนทราบเรื่องการละเมิดและผู้กระทำละเมิดแม้จะยังไม่เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยเรื่องนี้ไว้โดยตรง แต่มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2154/2522 วินิจฉัยว่าจำเลยขับรถยนต์ชนเสาไฟฟ้าของโจทก์โดยละเมิด โจทก์มอบให้การไฟฟ้าฯ ดูแลรักษาซ่อมแซมเสาไฟฟ้าตลอดจนแจ้งความตีราคาค่าเสียหาย มิได้มอบให้เรียกร้องค่าเสียหายด้วย การไฟฟ้าฯ จึงมิใช่ตัวแทนโจทก์ การไฟฟ้ารู้เหตุละเมิดไม่ถือว่าโจทก์รู้จนกว่าการไฟฟ้าจะแจ้งเหตุให้โจทก์ทราบ อายุความ1 ปี นับแต่โจทก์รับแจ้งเหตุนี้ จากแนวการวินิจฉัยของศาลฎีกาในคดีสองเรื่องนี้น่าจะถือได้ว่าหากผู้เสียหายมอบอำนาจให้ตัวแทนมีอำนาจดำเนินการเรื่องใด เมื่อมีบุคคลภายนอกกระทำละเมิดต่อผู้เสียหายเกี่ยวกับกิจการนั้นอายุความฟ้องร้องผู้กระทำละเมิดเริ่มตั้งแต่วันที่ตัวแทนรู้ว่ามีการกระทำละเมิดและรู้ตัวผู้กระทำละเมิดตรงกันข้าม ถ้าผู้เสียหายเป็นส่วนราชการอายุความ 1 ปี จะเริ่มนับต่อเมื่อผู้มีอำนาจปกครองบังคับบัญชาของราชการนั้นทราบถึงมูลละเมิดและตัวผู้ที่กระทำละเมิดอันจะต้องใช้ค่าเสียหายเช่นกรณีตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่1008/2522 วินิจฉัยว่าอธิบดีกรมทางหลวงเป็นผู้แทนของกรมทางหลวงแต่ผู้เดียวเจ้าหนี้ที่อื่น ๆ หาใช่ผู้แทนไม่ ฉะนั้นเมื่อปรากฏว่าอธิบดีได้ทราบถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงใช้ค่าสินไหมทดแทนนับถึงวันฟ้องยังไม่เกินหนึ่งปีคดีจึงยังไม่ขาดอายุความ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 23/2519 วินิจฉัยว่ากรมมีอธิบดีเป็นผู้ปกครองบังคับบัญชาข้าราชการรับผิดชอบในการปฏิบัติหน้าที่ราชการของกรม ในกรณีกรมถูกกระทำละเมิด อธิบดีของกรมนั้นเป็นผู้แทนต่อผู้เดียวที่จะแสดงให้ปรากฏถึงการรู้เรื่องการละเมิดและรู้ตัวผู้จะใช้ค่าสินไหมทดแทน แม้ส่วนราชการอื่นจะได้รายงานถึงเรื่องละเมิดและตัวบุคคลผู้จะพึงใช้ค่าสินไหมทดแทนมายังกรม แต่เมื่อไม่ได้ความว่าเจ้าหน้าที่ได้เสนอรายงานและความเห็นให้อธิบดีพิจารณา ก็ต้องถือว่ากรมยังไม่ทราบ นอกจากนี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยไว้ทำนองเดียวกันนี้อีกหลายเรื่องเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1131/2522,2003/2523,2673/2523,1558/2520,73/2505,203/2500,243/2497. วิศิษฎ์ลิมานนท์.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 กระทำละเมิดต่อโจทก์ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเป็นเงิน 4,006.95 บาท จำเลยที่ 2 ในฐานะนายจ้างหรือตัวการของจำเลยที่ 1 ต้องร่วมกับจำเลยที่ 1 ชดใช้เงินดังกล่าวแก่โจทก์ เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2525 โจทก์รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้ต้องชดใช้ค่าเสียหาย โจทก์ทวงถามให้จำเลยทั้งสองชดใช้ค่าเสียหายแล้ว จำเลยทั้งสองไม่ชำระ ขอให้จำเลยทั้งสองชดใช้ค่าเสียหายจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า โจทก์กับการไฟฟ้านครหลวงมีข้อตกลงกันตามหนังสือที่ กทม.0306/17349 ลงวันที่ 28 กันยายน 2519 ว่ากรุงเทพมหานคร มอบให้การไฟฟ้านครหลวงดำเนินการเก็บรักษา ซ่อมแซมแจ้งความ กล่าวโทษและแจ้งราคาค่าเสียหายของทรัพย์สินและรับชำระหนี้ในกรณีที่ผู้ละเมิดหรือผู้ต้องรับผิดยอมชดใช้ให้ในชั้นแจ้งความที่สถานีตำรวจด้วย เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2524 จำเลยที่ 2 ชดใช้ค่าเสียหายแก่การไฟฟ้านครหลวงแล้วเป็นเงิน 13,886.14 บาท ที่สถานีตำรวจนครบาลบางขุนเทียน แสดงว่าโจทก์ทราบเหตุผลคดีนี้เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2524 โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 29กันยายน 2525 คดีโจทก์จึงขาดอายุความขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายและดอกเบี้ย รวมเป็นเงิน 4,332.51 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ7.5 ต่อปีในต้นเงิน 4,006.95 บาท นับจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ และให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ด้วยโดยกำหนดค่าทนายความเป็นเงิน 500 บาทจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ให้จำเลยที่ 2 ใช้ค่าทนายความชั้นอุทธรณ์เป็นเงิน 300 บาทแทนโจทก์จำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ตามหนังสือที่ กทม. 0306/17349 ลงวันที่ 28 กันยายน 2519 โจทก์มอบหมายให้การไฟฟ้านครหลวงดำเนินการเก็บรักษา ซ่อมแซม แจ้งความ กล่าวโทษและแจ้งราคาค่าเสียหายของทรัพย์ และรับชำระหนี้ที่ผู้ละเมิดยอมชดใช้ให้ในชั้นแจ้งความที่สถานีตำรวจเท่านั้น ส่วนการติดตามทวงถามเรียกร้อวค่าเสียหายจากผู้ทำละเมิดซึ่งไม่ยอมชดใช้ โจทก์จะเป็นผู้ดำเนินการเองโดยขอให้การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเหตุที่เกิดขึ้นให้โจทก์ทราบโดยด่วนพร้อมกับรวบรวมหลักฐานส่งไปให้โจทก์ด้วย ตามข้อความในหนังสือดังกล่าวแสดงอยู่ในตัวว่า ในขณะที่การไฟฟ้านครหลวงดำเนินการต่าง ๆ ตามที่โจทก์มอบหมายนั้นโจทก์ยังไม่ทราบเหตุที่เกิดขึ้น หากผู้ละเมิดไม่ยอมชดใช้ค่าเสียหายและต้องติดตามทวงถามเรียกร้องค่าเสียหายจากผู้ละเมิด จึงให้การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเหตุให้โจทก์ทราบ ดังนี้จึงยังถือไม่ได้ว่าโจทก์มอบอำนาจให้การไฟฟ้านครหลวงเป็นตัวแทนโจทก์ในการติดตามทวงถามเรียกร้องให้จำเลยที่ 2 ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ตามที่จำเลยที่ 2 ฎีกา เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่า เหตุคดีนี้เกิดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2524 จำเลยที่ 2 ไม่ยอมชดใช้ค่าเสียหาย ครั้นวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2525 การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเรื่องการละเมิดและผู้กระทำละเมิดให้โจทก์ทราบ ต่อมาโจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 29 กันยายน 2525 นับแต่วันที่การไฟฟ้านครหลวงแจ้งให้โจทก์ทราบจนถึงวันที่โจทก์ฟ้องเป็นเวลายังไม่เกิน 1 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 คดีนี้ คดีของโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยที่ 2 ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ชอบด้วยรูปคดีแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาของจำเลยที่ 2 ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ให้จำเลยที่ 2 ใช้ค่าเสียหายความชั้นฎีกาเป็นเงิน 300 บาท แทนโจทก์". ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 401/2530กรุงเทพมหานครโจทก์นายถมยา ทัดทอง กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 448โจทก์มีหนังสือมอบหมายให้การไฟฟ้านครหลวงดำเนินการเก็บรักษาซ่อมแซม แจ้งความ กล่าวโทษ และแจ้งราคาค่าเสียหายของทรัพย์ และรับชำระหนี้ที่ผู้ละเมิดยอมชดใช้ให้ในชั้นแจ้งความที่สถานีตำรวจเท่านั้น ส่วนการติดตามทวงถามเรียกร้องค่าเสียหายจากผู้ละเมิดซึ่งไม่ยอมชดใช้ โจทก์จะดำเนินการเองโดยขอให้การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเหตุที่เกิดขึ้นให้โจทก์ทราบ ดังนี้ถือไม่ได้ว่าโจทก์มอบอำนาจให้การไฟฟ้านครหลวงเป็นตัวแทนโจทก์ในการติดตามทวงถามเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยผู้ทำละเมิด เมื่อเหตุคดีนี้เกิดเมื่อวันที่22 สิงหาคม 2524 จำเลยไม่ยอมชดใช้ค่าเสียหาย ครั้นวันที่ 16กุมภาพันธ์ 2525 การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเรื่องการละเมิดและผู้ทำละเมิดให้โจทก์ทราบ ต่อมาโจทก์ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 29 กันยายน 2525นับแต่วันที่การไฟฟ้านครหลวงแจ้งให้โจทก์ทราบจนถึงวันฟ้องเป็นเวลายังไม่เกิน 1 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 448 คดีของโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความ.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 กระทำละเมิดต่อโจทก์ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเป็นเงิน 4,006.95 บาท จำเลยที่ 2 ในฐานะนายจ้างหรือตัวการของจำเลยที่ 1 ต้องร่วมกับจำเลยที่ 1 ชดใช้เงินดังกล่าวแก่โจทก์ เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2525 โจทก์รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้ต้องชดใช้ค่าเสียหาย โจทก์ทวงถามให้จำเลยทั้งสองชดใช้ค่าเสียหายแล้ว จำเลยทั้งสองไม่ชำระ ขอให้จำเลยทั้งสองชดใช้ค่าเสียหายจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ให้การว่า โจทก์กับการไฟฟ้านครหลวงมีข้อตกลงกันตามหนังสือที่ กทม.0306/17349 ลงวันที่ 28 กันยายน 2519 ว่ากรุงเทพมหานคร มอบให้การไฟฟ้านครหลวงดำเนินการเก็บรักษา ซ่อมแซมแจ้งความ กล่าวโทษและแจ้งราคาค่าเสียหายของทรัพย์สินและรับชำระหนี้ในกรณีที่ผู้ละเมิดหรือผู้ต้องรับผิดยอมชดใช้ให้ในชั้นแจ้งความที่สถานีตำรวจด้วย เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2524 จำเลยที่ 2 ชดใช้ค่าเสียหายแก่การไฟฟ้านครหลวงแล้วเป็นเงิน 13,886.14 บาท ที่สถานีตำรวจนครบาลบางขุนเทียน แสดงว่าโจทก์ทราบเหตุผลคดีนี้เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2524 โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 29กันยายน 2525 คดีโจทก์จึงขาดอายุความขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายและดอกเบี้ย รวมเป็นเงิน 4,332.51 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ7.5 ต่อปีในต้นเงิน 4,006.95 บาท นับจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ และให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ด้วยโดยกำหนดค่าทนายความเป็นเงิน 500 บาทจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ให้จำเลยที่ 2 ใช้ค่าทนายความชั้นอุทธรณ์เป็นเงิน 300 บาทแทนโจทก์จำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ตามหนังสือที่ กทม. 0306/17349 ลงวันที่ 28 กันยายน 2519 โจทก์มอบหมายให้การไฟฟ้านครหลวงดำเนินการเก็บรักษา ซ่อมแซม แจ้งความ กล่าวโทษและแจ้งราคาค่าเสียหายของทรัพย์ และรับชำระหนี้ที่ผู้ละเมิดยอมชดใช้ให้ในชั้นแจ้งความที่สถานีตำรวจเท่านั้น ส่วนการติดตามทวงถามเรียกร้อวค่าเสียหายจากผู้ทำละเมิดซึ่งไม่ยอมชดใช้ โจทก์จะเป็นผู้ดำเนินการเองโดยขอให้การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเหตุที่เกิดขึ้นให้โจทก์ทราบโดยด่วนพร้อมกับรวบรวมหลักฐานส่งไปให้โจทก์ด้วย ตามข้อความในหนังสือดังกล่าวแสดงอยู่ในตัวว่า ในขณะที่การไฟฟ้านครหลวงดำเนินการต่าง ๆ ตามที่โจทก์มอบหมายนั้นโจทก์ยังไม่ทราบเหตุที่เกิดขึ้น หากผู้ละเมิดไม่ยอมชดใช้ค่าเสียหายและต้องติดตามทวงถามเรียกร้องค่าเสียหายจากผู้ละเมิด จึงให้การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเหตุให้โจทก์ทราบ ดังนี้จึงยังถือไม่ได้ว่าโจทก์มอบอำนาจให้การไฟฟ้านครหลวงเป็นตัวแทนโจทก์ในการติดตามทวงถามเรียกร้องให้จำเลยที่ 2 ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ตามที่จำเลยที่ 2 ฎีกา เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่า เหตุคดีนี้เกิดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2524 จำเลยที่ 2 ไม่ยอมชดใช้ค่าเสียหาย ครั้นวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2525 การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเรื่องการละเมิดและผู้กระทำละเมิดให้โจทก์ทราบ ต่อมาโจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 29 กันยายน 2525 นับแต่วันที่การไฟฟ้านครหลวงแจ้งให้โจทก์ทราบจนถึงวันที่โจทก์ฟ้องเป็นเวลายังไม่เกิน 1 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 คดีนี้ คดีของโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยที่ 2 ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ชอบด้วยรูปคดีแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาของจำเลยที่ 2 ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ให้จำเลยที่ 2 ใช้ค่าเสียหายความชั้นฎีกาเป็นเงิน 300 บาท แทนโจทก์".(ไพรัช วงศ์วัฒนะ-ไพจิตร วิเศษโกสิน-สมบูรณ์ ฤกษ์สำราญ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ไม่ได้มอบอำนาจให้การไฟฟ้านครหลวงเป็นตัวแทนในกาตติดตามทวงถามเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลย การเริ่มนับอายุความฟ้องร้องจึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันที่การไฟฟ้านครหลวงแจ้งเรื่องการละเมิดและผู้กระทำละเมิดให้โจทก์ทราบถือวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2525 แสดงว่าหากกรณีนี้โจทก์ได้มอบอำนาจให้การไฟฟ้านครหลวงเป็นตัวแทนในการติดตามทวงถามเรียกร้องค่าเสียหายจากจำเลยด้วย อายุความจะต้องเริ่มนับตั้งแต่วันที่ตัวแทนทราบเรื่องการละเมิดและผู้กระทำละเมิดแม้จะยังไม่เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยเรื่องนี้ไว้โดยตรง แต่มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2154/2522 วินิจฉัยว่าจำเลยขับรถยนต์ชนเสาไฟฟ้าของโจทก์โดยละเมิด โจทก์มอบให้การไฟฟ้าฯ ดูแลรักษาซ่อมแซมเสาไฟฟ้าตลอดจนแจ้งความตีราคาค่าเสียหาย มิได้มอบให้เรียกร้องค่าเสียหายด้วย การไฟฟ้าฯ จึงมิใช่ตัวแทนโจทก์ การไฟฟ้ารู้เหตุละเมิดไม่ถือว่าโจทก์รู้จนกว่าการไฟฟ้าจะแจ้งเหตุให้โจทก์ทราบ อายุความ1 ปี นับแต่โจทก์รับแจ้งเหตุนี้ จากแนวการวินิจฉัยของศาลฎีกาในคดีสองเรื่องนี้น่าจะถือได้ว่าหากผู้เสียหายมอบอำนาจให้ตัวแทนมีอำนาจดำเนินการเรื่องใด เมื่อมีบุคคลภายนอกกระทำละเมิดต่อผู้เสียหายเกี่ยวกับกิจการนั้นอายุความฟ้องร้องผู้กระทำละเมิดเริ่มตั้งแต่วันที่ตัวแทนรู้ว่ามีการกระทำละเมิดและรู้ตัวผู้กระทำละเมิดตรงกันข้าม ถ้าผู้เสียหายเป็นส่วนราชการอายุความ 1 ปี จะเริ่มนับต่อเมื่อผู้มีอำนาจปกครองบังคับบัญชาของราชการนั้นทราบถึงมูลละเมิดและตัวผู้ที่กระทำละเมิดอันจะต้องใช้ค่าเสียหายเช่นกรณีตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่1008/2522 วินิจฉัยว่าอธิบดีกรมทางหลวงเป็นผู้แทนของกรมทางหลวงแต่ผู้เดียวเจ้าหนี้ที่อื่น ๆ หาใช่ผู้แทนไม่ ฉะนั้นเมื่อปรากฏว่าอธิบดีได้ทราบถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงใช้ค่าสินไหมทดแทนนับถึงวันฟ้องยังไม่เกินหนึ่งปีคดีจึงยังไม่ขาดอายุความ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 23/2519 วินิจฉัยว่ากรมมีอธิบดีเป็นผู้ปกครองบังคับบัญชาข้าราชการรับผิดชอบในการปฏิบัติหน้าที่ราชการของกรม ในกรณีกรมถูกกระทำละเมิด อธิบดีของกรมนั้นเป็นผู้แทนต่อผู้เดียวที่จะแสดงให้ปรากฏถึงการรู้เรื่องการละเมิดและรู้ตัวผู้จะใช้ค่าสินไหมทดแทน แม้ส่วนราชการอื่นจะได้รายงานถึงเรื่องละเมิดและตัวบุคคลผู้จะพึงใช้ค่าสินไหมทดแทนมายังกรม แต่เมื่อไม่ได้ความว่าเจ้าหน้าที่ได้เสนอรายงานและความเห็นให้อธิบดีพิจารณา ก็ต้องถือว่ากรมยังไม่ทราบ นอกจากนี้มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยไว้ทำนองเดียวกันนี้อีกหลายเรื่องเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1131/2522,2003/2523,2673/2523,1558/2520,73/2505,203/2500,243/2497. วิศิษฎ์ลิมานนท์.