คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5558/2533หลักกฎหมาย: จำเลยเช่าที่ดินของ ห. มีกำหนด 10 ปี โดยทำสัญญาเป็นหนังสือแต่ไม่ได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จึงมีผลบังคับกันได้เพียง 3 ปี ที่จำเลยให้การว่ากำหนดเวลาเช่าที่เกินกว่า 3 ปีเป็นคำมั่นซึ่งมีผลบังคับ ห.ได้จึงมีผลบังคับพ. ผู้รับโอนที่ดินจาก ห. ด้วยนั้น ไม่มีบทกฎหมายรับรองสิทธิให้บังคับตามที่จำเลยให้การ ศาลชอบที่จะพิพากษาคดีได้โดยไม่จำต้องสืบพยาน.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้จัดการมรดกของนายเพียรชัย ซึ่งเป็นเจ้าของผู้ถือสิทธิครอบครองที่ดิน น.ส.3ก. เลขที่ 1276, 1277, 1278ตำบลเขาน้อย อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เมื่อต้นปี2524 จำเลยได้ขออนุญาตนายเพียรชัยปลูกบ้านอยู่อาศัยในที่ดินดังกล่าวครั้นเดือนตุลาคม 2529 นายเพียรชัยถึงแก่กรรม จำเลยก็ขอผ่อนผันจากโจทก์ในฐานะมารดาและผู้จัดการมรดกของนายเพียรชัยเพื่อขออยู่อาศัยในที่ดินทั้งสามแปลงต่อไป ถ้าโจทก์ต้องการใช้ที่ดินเมื่อใดจำเลยก็จะขนย้ายทรัพย์สินและบริวารออกทันที โจทก์จึงอนุญาต ต่อมาปี2531 โจทก์บอกขายที่ดินดังกล่าวให้บุคคลภายนอก แต่ไม่อาจทำการซื้อขายได้เพราะจำเลยไม่ยอมรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและขนย้ายบริวารออกไป ขอให้บังคับจำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างบ้านเลขที่ 5/48-54หมู่ 4 ตำบลเขาน้อย อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์และขนย้ายทรัพย์สินกับบริวารออกจากที่ดินพิพาทกับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายหรือค่าขาดประโยชน์แก่โจทก์เดือนละ 1,000 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยจะออกจากที่ดินพิพาทจำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้อาศัยและไม่เคยขออนุญาตปลูกห้องแถว7 คูหาในที่ดินพิพาทจากนายเพียรชัยหรือโจทก์ เดิมที่ดินพิพาทเป็นของนายหริดและนางนวล สุขทวี จำเลยเช่าที่ดินพิพาทจากนายหริดและนางนวลในปี 2513 และเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2525 นายหริดได้ทำสัญญาเช่ากับจำเลยอีกว่าจะให้จำเลยทำสัญญาเช่าที่ดินพิพาทต่อไปอีก 10 ปีกับบันทึกต่อท้ายสัญญาว่าเมื่อครบกำหนด 10 ปีแล้ว จำเลยมีสิทธิอยู่ในที่ดินที่เช่าต่อไป แม้จะฟังว่าสัญญาเช่าบังคับกันได้เพียง 3 ปีแต่ที่ทำไว้เพิ่มอีก 7 ปี ก็เป็นคำมั่นที่บังคับนายหริดคู่สัญญาเดิมได้ จึงบังคับนายเพียรชัยผู้รับโอนที่ดินพิพาทได้ด้วย จำเลยจึงมีสิทธิอยู่ในที่ดินพิพาทไปจนถึงวันที่ 1 มกราคม 2535ศาลชั้นต้นตรวจคำฟ้องคำให้การแล้วเห็นว่า คดีพอวินิจฉัยได้และโจทก์ไม่ติดใจในเรื่องค่าเสียหาย จึงพิพากษาให้จำเลยรื้อถอนบ้านเลขที่ 5/48-54 และขนย้ายทรัพย์สินบริวารออกจากที่ดินพิพาทจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยฎีกาว่า ตามสัญญาเช่าที่ดินและคำมั่นให้จำเลยอยู่ได้จนถึงปี 2535 เป็นคำมั่นที่ใช้บังคับได้โดยไม่ต้องจดทะเบียนนั้น ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 538 บัญญัติว่า การเช่าอสังหาริมทรัพย์... ถ้ามีกำหนดกว่าสามปีขึ้นไปหรือกำหนดตลอดอายุของผู้เช่าหรือผู้ให้เช่า หากมิได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่การเช่านั้นจะฟ้องร้องให้บังคับคดีได้แต่เพียงสามปี ดังนั้น ตามคำให้การจำเลยและสัญญาเช่าที่แนบมาท้ายคำให้การสามารถบังคับนายหริดคู่สัญญาหรือนายเพียรชัยผู้รับโอนสิทธิจากนายหริดให้จำเลยเช่าที่ดินได้เพียง 3 ปี โจทก์ฟ้องจำเลยให้ออกจากที่ดินที่เช่าเมื่อเกิน 3 ปี จึงสามารถบังคับตามคำฟ้องได้ไม่มีบทกฎหมายรับรองสิทธิให้บังคับตามที่จำเลยให้การศาลชอบที่จะพิพากษาคดีได้โดยไม่จำต้องสืบพยานพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5558/2533นาง เปราะ แซ่ลิ้ มโจทก์นาง ทอง มา แซ่ตัน หรือ ม หา แก้วจำเลย ป.พ.พ. ม. 538 ป.วิ.พ. ม. 24, ม. 86จำเลยเช่าที่ดินของ ห. มีกำหนด 10 ปี โดยทำสัญญาเป็นหนังสือแต่ไม่ได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จึงมีผลบังคับกันได้เพียง 3 ปี ที่จำเลยให้การว่ากำหนดเวลาเช่าที่เกินกว่า 3 ปีเป็นคำมั่นซึ่งมีผลบังคับ ห.ได้จึงมีผลบังคับพ. ผู้รับโอนที่ดินจาก ห. ด้วยนั้น ไม่มีบทกฎหมายรับรองสิทธิให้บังคับตามที่จำเลยให้การ ศาลชอบที่จะพิพากษาคดีได้โดยไม่จำต้องสืบพยาน.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้จัดการมรดกของนายเพียรชัย ซึ่งเป็นเจ้าของผู้ถือสิทธิครอบครองที่ดิน น.ส.3ก. เลขที่ 1276, 1277, 1278ตำบลเขาน้อย อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เมื่อต้นปี2524 จำเลยได้ขออนุญาตนายเพียรชัยปลูกบ้านอยู่อาศัยในที่ดินดังกล่าวครั้นเดือนตุลาคม 2529 นายเพียรชัยถึงแก่กรรม จำเลยก็ขอผ่อนผันจากโจทก์ในฐานะมารดาและผู้จัดการมรดกของนายเพียรชัยเพื่อขออยู่อาศัยในที่ดินทั้งสามแปลงต่อไป ถ้าโจทก์ต้องการใช้ที่ดินเมื่อใดจำเลยก็จะขนย้ายทรัพย์สินและบริวารออกทันที โจทก์จึงอนุญาต ต่อมาปี2531 โจทก์บอกขายที่ดินดังกล่าวให้บุคคลภายนอก แต่ไม่อาจทำการซื้อขายได้เพราะจำเลยไม่ยอมรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและขนย้ายบริวารออกไป ขอให้บังคับจำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างบ้านเลขที่ 5/48-54หมู่ 4 ตำบลเขาน้อย อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์และขนย้ายทรัพย์สินกับบริวารออกจากที่ดินพิพาทกับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายหรือค่าขาดประโยชน์แก่โจทก์เดือนละ 1,000 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยจะออกจากที่ดินพิพาทจำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้อาศัยและไม่เคยขออนุญาตปลูกห้องแถว7 คูหาในที่ดินพิพาทจากนายเพียรชัยหรือโจทก์ เดิมที่ดินพิพาทเป็นของนายหริดและนางนวล สุขทวี จำเลยเช่าที่ดินพิพาทจากนายหริดและนางนวลในปี 2513 และเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2525 นายหริดได้ทำสัญญาเช่ากับจำเลยอีกว่าจะให้จำเลยทำสัญญาเช่าที่ดินพิพาทต่อไปอีก 10 ปีกับบันทึกต่อท้ายสัญญาว่าเมื่อครบกำหนด 10 ปีแล้ว จำเลยมีสิทธิอยู่ในที่ดินที่เช่าต่อไป แม้จะฟังว่าสัญญาเช่าบังคับกันได้เพียง 3 ปีแต่ที่ทำไว้เพิ่มอีก 7 ปี ก็เป็นคำมั่นที่บังคับนายหริดคู่สัญญาเดิมได้ จึงบังคับนายเพียรชัยผู้รับโอนที่ดินพิพาทได้ด้วย จำเลยจึงมีสิทธิอยู่ในที่ดินพิพาทไปจนถึงวันที่ 1 มกราคม 2535ศาลชั้นต้นตรวจคำฟ้องคำให้การแล้วเห็นว่า คดีพอวินิจฉัยได้และโจทก์ไม่ติดใจในเรื่องค่าเสียหาย จึงพิพากษาให้จำเลยรื้อถอนบ้านเลขที่ 5/48-54 และขนย้ายทรัพย์สินบริวารออกจากที่ดินพิพาทจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยฎีกาว่า ตามสัญญาเช่าที่ดินและคำมั่นให้จำเลยอยู่ได้จนถึงปี 2535 เป็นคำมั่นที่ใช้บังคับได้โดยไม่ต้องจดทะเบียนนั้น ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 538 บัญญัติว่า การเช่าอสังหาริมทรัพย์... ถ้ามีกำหนดกว่าสามปีขึ้นไปหรือกำหนดตลอดอายุของผู้เช่าหรือผู้ให้เช่า หากมิได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่การเช่านั้นจะฟ้องร้องให้บังคับคดีได้แต่เพียงสามปี ดังนั้น ตามคำให้การจำเลยและสัญญาเช่าที่แนบมาท้ายคำให้การสามารถบังคับนายหริดคู่สัญญาหรือนายเพียรชัยผู้รับโอนสิทธิจากนายหริดให้จำเลยเช่าที่ดินได้เพียง 3 ปี โจทก์ฟ้องจำเลยให้ออกจากที่ดินที่เช่าเมื่อเกิน 3 ปี จึงสามารถบังคับตามคำฟ้องได้ไม่มีบทกฎหมายรับรองสิทธิให้บังคับตามที่จำเลยให้การศาลชอบที่จะพิพากษาคดีได้โดยไม่จำต้องสืบพยานพิพากษายืน.(ไมตรี กลั่นนุรักษ์-สุวิทย์ ธีรพงษ์-อุไร คังคะเกตุ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้จัดการมรดกของนายเพียรชัย ซึ่งเป็นเจ้าของผู้ถือสิทธิครอบครองที่ดิน น.ส.3ก. เลขที่ 1276, 1277, 1278ตำบลเขาน้อย อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เมื่อต้นปี2524 จำเลยได้ขออนุญาตนายเพียรชัยปลูกบ้านอยู่อาศัยในที่ดินดังกล่าวครั้นเดือนตุลาคม 2529 นายเพียรชัยถึงแก่กรรม จำเลยก็ขอผ่อนผันจากโจทก์ในฐานะมารดาและผู้จัดการมรดกของนายเพียรชัยเพื่อขออยู่อาศัยในที่ดินทั้งสามแปลงต่อไป ถ้าโจทก์ต้องการใช้ที่ดินเมื่อใดจำเลยก็จะขนย้ายทรัพย์สินและบริวารออกทันที โจทก์จึงอนุญาต ต่อมาปี2531 โจทก์บอกขายที่ดินดังกล่าวให้บุคคลภายนอก แต่ไม่อาจทำการซื้อขายได้เพราะจำเลยไม่ยอมรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและขนย้ายบริวารออกไป ขอให้บังคับจำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างบ้านเลขที่ 5/48-54หมู่ 4 ตำบลเขาน้อย อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์และขนย้ายทรัพย์สินกับบริวารออกจากที่ดินพิพาทกับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายหรือค่าขาดประโยชน์แก่โจทก์เดือนละ 1,000 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยจะออกจากที่ดินพิพาทจำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้อาศัยและไม่เคยขออนุญาตปลูกห้องแถว7 คูหาในที่ดินพิพาทจากนายเพียรชัยหรือโจทก์ เดิมที่ดินพิพาทเป็นของนายหริดและนางนวล สุขทวี จำเลยเช่าที่ดินพิพาทจากนายหริดและนางนวลในปี 2513 และเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2525 นายหริดได้ทำสัญญาเช่ากับจำเลยอีกว่าจะให้จำเลยทำสัญญาเช่าที่ดินพิพาทต่อไปอีก 10 ปีกับบันทึกต่อท้ายสัญญาว่าเมื่อครบกำหนด 10 ปีแล้ว จำเลยมีสิทธิอยู่ในที่ดินที่เช่าต่อไป แม้จะฟังว่าสัญญาเช่าบังคับกันได้เพียง 3 ปีแต่ที่ทำไว้เพิ่มอีก 7 ปี ก็เป็นคำมั่นที่บังคับนายหริดคู่สัญญาเดิมได้ จึงบังคับนายเพียรชัยผู้รับโอนที่ดินพิพาทได้ด้วย จำเลยจึงมีสิทธิอยู่ในที่ดินพิพาทไปจนถึงวันที่ 1 มกราคม 2535ศาลชั้นต้นตรวจคำฟ้องคำให้การแล้วเห็นว่า คดีพอวินิจฉัยได้และโจทก์ไม่ติดใจในเรื่องค่าเสียหาย จึงพิพากษาให้จำเลยรื้อถอนบ้านเลขที่ 5/48-54 และขนย้ายทรัพย์สินบริวารออกจากที่ดินพิพาทจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยฎีกาว่า ตามสัญญาเช่าที่ดินและคำมั่นให้จำเลยอยู่ได้จนถึงปี 2535 เป็นคำมั่นที่ใช้บังคับได้โดยไม่ต้องจดทะเบียนนั้น ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 538 บัญญัติว่า การเช่าอสังหาริมทรัพย์... ถ้ามีกำหนดกว่าสามปีขึ้นไปหรือกำหนดตลอดอายุของผู้เช่าหรือผู้ให้เช่า หากมิได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่การเช่านั้นจะฟ้องร้องให้บังคับคดีได้แต่เพียงสามปี ดังนั้น ตามคำให้การจำเลยและสัญญาเช่าที่แนบมาท้ายคำให้การสามารถบังคับนายหริดคู่สัญญาหรือนายเพียรชัยผู้รับโอนสิทธิจากนายหริดให้จำเลยเช่าที่ดินได้เพียง 3 ปี โจทก์ฟ้องจำเลยให้ออกจากที่ดินที่เช่าเมื่อเกิน 3 ปี จึงสามารถบังคับตามคำฟ้องได้ไม่มีบทกฎหมายรับรองสิทธิให้บังคับตามที่จำเลยให้การศาลชอบที่จะพิพากษาคดีได้โดยไม่จำต้องสืบพยานพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5558/2533นาง เปราะ แซ่ลิ้ มโจทก์นาง ทอง มา แซ่ตัน หรือ ม หา แก้วจำเลย ป.พ.พ. ม. 538 ป.วิ.พ. ม. 24, ม. 86จำเลยเช่าที่ดินของ ห. มีกำหนด 10 ปี โดยทำสัญญาเป็นหนังสือแต่ไม่ได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จึงมีผลบังคับกันได้เพียง 3 ปี ที่จำเลยให้การว่ากำหนดเวลาเช่าที่เกินกว่า 3 ปีเป็นคำมั่นซึ่งมีผลบังคับ ห.ได้จึงมีผลบังคับพ. ผู้รับโอนที่ดินจาก ห. ด้วยนั้น ไม่มีบทกฎหมายรับรองสิทธิให้บังคับตามที่จำเลยให้การ ศาลชอบที่จะพิพากษาคดีได้โดยไม่จำต้องสืบพยาน.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้จัดการมรดกของนายเพียรชัย ซึ่งเป็นเจ้าของผู้ถือสิทธิครอบครองที่ดิน น.ส.3ก. เลขที่ 1276, 1277, 1278ตำบลเขาน้อย อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เมื่อต้นปี2524 จำเลยได้ขออนุญาตนายเพียรชัยปลูกบ้านอยู่อาศัยในที่ดินดังกล่าวครั้นเดือนตุลาคม 2529 นายเพียรชัยถึงแก่กรรม จำเลยก็ขอผ่อนผันจากโจทก์ในฐานะมารดาและผู้จัดการมรดกของนายเพียรชัยเพื่อขออยู่อาศัยในที่ดินทั้งสามแปลงต่อไป ถ้าโจทก์ต้องการใช้ที่ดินเมื่อใดจำเลยก็จะขนย้ายทรัพย์สินและบริวารออกทันที โจทก์จึงอนุญาต ต่อมาปี2531 โจทก์บอกขายที่ดินดังกล่าวให้บุคคลภายนอก แต่ไม่อาจทำการซื้อขายได้เพราะจำเลยไม่ยอมรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและขนย้ายบริวารออกไป ขอให้บังคับจำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างบ้านเลขที่ 5/48-54หมู่ 4 ตำบลเขาน้อย อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์และขนย้ายทรัพย์สินกับบริวารออกจากที่ดินพิพาทกับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายหรือค่าขาดประโยชน์แก่โจทก์เดือนละ 1,000 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยจะออกจากที่ดินพิพาทจำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้อาศัยและไม่เคยขออนุญาตปลูกห้องแถว7 คูหาในที่ดินพิพาทจากนายเพียรชัยหรือโจทก์ เดิมที่ดินพิพาทเป็นของนายหริดและนางนวล สุขทวี จำเลยเช่าที่ดินพิพาทจากนายหริดและนางนวลในปี 2513 และเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2525 นายหริดได้ทำสัญญาเช่ากับจำเลยอีกว่าจะให้จำเลยทำสัญญาเช่าที่ดินพิพาทต่อไปอีก 10 ปีกับบันทึกต่อท้ายสัญญาว่าเมื่อครบกำหนด 10 ปีแล้ว จำเลยมีสิทธิอยู่ในที่ดินที่เช่าต่อไป แม้จะฟังว่าสัญญาเช่าบังคับกันได้เพียง 3 ปีแต่ที่ทำไว้เพิ่มอีก 7 ปี ก็เป็นคำมั่นที่บังคับนายหริดคู่สัญญาเดิมได้ จึงบังคับนายเพียรชัยผู้รับโอนที่ดินพิพาทได้ด้วย จำเลยจึงมีสิทธิอยู่ในที่ดินพิพาทไปจนถึงวันที่ 1 มกราคม 2535ศาลชั้นต้นตรวจคำฟ้องคำให้การแล้วเห็นว่า คดีพอวินิจฉัยได้และโจทก์ไม่ติดใจในเรื่องค่าเสียหาย จึงพิพากษาให้จำเลยรื้อถอนบ้านเลขที่ 5/48-54 และขนย้ายทรัพย์สินบริวารออกจากที่ดินพิพาทจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยฎีกาว่า ตามสัญญาเช่าที่ดินและคำมั่นให้จำเลยอยู่ได้จนถึงปี 2535 เป็นคำมั่นที่ใช้บังคับได้โดยไม่ต้องจดทะเบียนนั้น ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 538 บัญญัติว่า การเช่าอสังหาริมทรัพย์... ถ้ามีกำหนดกว่าสามปีขึ้นไปหรือกำหนดตลอดอายุของผู้เช่าหรือผู้ให้เช่า หากมิได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่การเช่านั้นจะฟ้องร้องให้บังคับคดีได้แต่เพียงสามปี ดังนั้น ตามคำให้การจำเลยและสัญญาเช่าที่แนบมาท้ายคำให้การสามารถบังคับนายหริดคู่สัญญาหรือนายเพียรชัยผู้รับโอนสิทธิจากนายหริดให้จำเลยเช่าที่ดินได้เพียง 3 ปี โจทก์ฟ้องจำเลยให้ออกจากที่ดินที่เช่าเมื่อเกิน 3 ปี จึงสามารถบังคับตามคำฟ้องได้ไม่มีบทกฎหมายรับรองสิทธิให้บังคับตามที่จำเลยให้การศาลชอบที่จะพิพากษาคดีได้โดยไม่จำต้องสืบพยานพิพากษายืน.(ไมตรี กลั่นนุรักษ์-สุวิทย์ ธีรพงษ์-อุไร คังคะเกตุ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ