คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1642/2508หลักกฎหมาย: ตามประมวลรัษฎากร แม้จะบัญญัติให้นายจ้างหักเงินภาษีของลูกจ้าง และให้นายจ้างต้องรับผิดในเงินภาษีที่มิได้หักไว้จริง แต่ก็มิได้มีบทบัญญัติให้นายจ้างมีสิทธิเรียกร้องภาษีจากลูกจ้างในกรณีที่มิได้หักเงินภาษีไว้ และบัญญัติให้ลูกจ้างหลุดพ้นความรับผิดในการชำระภาษีเงินได้ เฉพาะแต่กรณีที่นายจ้างหักเงินภาษีไว้แล้วมิได้ให้สิทธินายจ้างฟ้องเรียกเงินภาษีที่มิได้หักไว้ นายจ้างจึงไม่มีสิทธิฟ้องเรียกเงินภาษีที่ยังมิได้หักจากลูกจ้างโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์มาเป็นผู้จัดการโรงแรมของจำเลย แล้วผิดสัญญา จึงเรียกค่าจ้างและค่าสินไหมทดแทน จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่าโจทก์เป็นฝ่ายผิดสัญญา โจทก์มิได้เสียภาษีเงินได้ตลอดปี ๒๕๐๓ จำเลยในฐานะนายจ้างชอบที่จะหักไว้ได้ แต่โจทก์มิได้ให้จำเลยหักไว้ขณะจ่าย และจำเลยจะต้องรับผิดต่อกรมสรรพากร จึงเรียกเงินจำนวนนี้และค่าเสียหายอื่นอีก โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า จำเลยไม่มีสิทธิมาฟ้องภาษีเงินได้แทนกรมสรรพากร และโจทก์มิได้ผิดสัญญา ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี ยกฟ้องแย้ง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยเกี่ยวกับภาษีเงินได้ตามฟ้องแย้งว่า ตามประมวลรัษฎากร บัญญัติให้นายจ้างหักเงินค่าภาษีของลูกจ้างและให้นายจ้างต้องรับผิดในเงินค่าภาษีที่มิได้หักไว้จริง แต่มิได้มีบทบัญญัติให้นายจ้างมีสิทธิเรียกร้องค่าภาษีจากลูกจ้าง ในกรณีที่มิได้หักค่าภาษีไว้ และตามประมวลรัษฎากร บัญญัติให้ลูกจ้างหลุดพ้นความรับผิดในการชำระภาษีเงินได้เฉพาะแต่กรณีที่นายจ้างหักเงินภาษีไว้แล้ว ศาลฎีกาจึงเห็นว่า ตามประมวลรัษฎากรไม่ได้ให้สิทธิจำเลยซึ่งเป็นนายจ้างที่จะฟ้องเรียก เงินค่าภาษีที่มิได้หักไว้ และโจทก์มิได้เป็นหนี้จำเลย จำเลยจึงไม่มีสิทธิฟ้องเรียกเงินนี้จากโจทก์ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงอื่นแล้วพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่า จำเลยไม่ต้องรับผิดในเงินค่าขนของส่วนตัวและค่ารถยนต์กลับประเทศสวิตเซอร์แลนด์ให้โจทก์ นอกจากนี้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1642/2508นายชารลส์ อี.ครูเทอร์โจทก์บริษัทฟาร์อิสต์โฮเตล จำกัด ที่ 1 นางสุนี หรือสุนีรัตน์ เตลาน ที่ 2จำเลย ป.รัษฎากร ม. 50, ม. 54 ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 178ตามประมวลรัษฎากร แม้จะบัญญัติให้นายจ้างหักเงินภาษีของลูกจ้าง และให้นายจ้างต้องรับผิดในเงินภาษีที่มิได้หักไว้จริง แต่ก็มิได้มีบทบัญญัติให้นายจ้างมีสิทธิเรียกร้องภาษีจากลูกจ้างในกรณีที่มิได้หักเงินภาษีไว้ และบัญญัติให้ลูกจ้างหลุดพ้นความรับผิดในการชำระภาษีเงินได้ เฉพาะแต่กรณีที่นายจ้างหักเงินภาษีไว้แล้วมิได้ให้สิทธินายจ้างฟ้องเรียกเงินภาษีที่มิได้หักไว้ นายจ้างจึงไม่มีสิทธิฟ้องเรียกเงินภาษีที่ยังมิได้หักจากลูกจ้างโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์มาเป็นผู้จัดการโรงแรมของจำเลย แล้วผิดสัญญา จึงเรียกค่าจ้างและค่าสินไหมทดแทน จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่าโจทก์เป็นฝ่ายผิดสัญญา โจทก์มิได้เสียภาษีเงินได้ตลอดปี ๒๕๐๓ จำเลยในฐานะนายจ้างชอบที่จะหักไว้ได้ แต่โจทก์มิได้ให้จำเลยหักไว้ขณะจ่าย และจำเลยจะต้องรับผิดต่อกรมสรรพากร จึงเรียกเงินจำนวนนี้และค่าเสียหายอื่นอีก โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า จำเลยไม่มีสิทธิมาฟ้องภาษีเงินได้แทนกรมสรรพากร และโจทก์มิได้ผิดสัญญา ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี ยกฟ้องแย้ง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยเกี่ยวกับภาษีเงินได้ตามฟ้องแย้งว่า ตามประมวลรัษฎากร บัญญัติให้นายจ้างหักเงินค่าภาษีของลูกจ้างและให้นายจ้างต้องรับผิดในเงินค่าภาษีที่มิได้หักไว้จริง แต่มิได้มีบทบัญญัติให้นายจ้างมีสิทธิเรียกร้องค่าภาษีจากลูกจ้าง ในกรณีที่มิได้หักค่าภาษีไว้ และตามประมวลรัษฎากร บัญญัติให้ลูกจ้างหลุดพ้นความรับผิดในการชำระภาษีเงินได้เฉพาะแต่กรณีที่นายจ้างหักเงินภาษีไว้แล้ว ศาลฎีกาจึงเห็นว่า ตามประมวลรัษฎากรไม่ได้ให้สิทธิจำเลยซึ่งเป็นนายจ้างที่จะฟ้องเรียก เงินค่าภาษีที่มิได้หักไว้ และโจทก์มิได้เป็นหนี้จำเลย จำเลยจึงไม่มีสิทธิฟ้องเรียกเงินนี้จากโจทก์ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงอื่นแล้วพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่า จำเลยไม่ต้องรับผิดในเงินค่าขนของส่วนตัวและค่ารถยนต์กลับประเทศสวิตเซอร์แลนด์ให้โจทก์ นอกจากนี้ พิพากษายืน(สอาด นาวีเจริญ-สวิง ลัดพลี-วิเชียร เศวตรุนทร์)ศาลแพ่ง - นายสุธรรม ภัทราคมศาลอุทธรณ์ - นายประเทือง ชลายนแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์มาเป็นผู้จัดการโรงแรมของจำเลย แล้วผิดสัญญา จึงเรียกค่าจ้างและค่าสินไหมทดแทน จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่าโจทก์เป็นฝ่ายผิดสัญญา โจทก์มิได้เสียภาษีเงินได้ตลอดปี ๒๕๐๓ จำเลยในฐานะนายจ้างชอบที่จะหักไว้ได้ แต่โจทก์มิได้ให้จำเลยหักไว้ขณะจ่าย และจำเลยจะต้องรับผิดต่อกรมสรรพากร จึงเรียกเงินจำนวนนี้และค่าเสียหายอื่นอีก โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า จำเลยไม่มีสิทธิมาฟ้องภาษีเงินได้แทนกรมสรรพากร และโจทก์มิได้ผิดสัญญา ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี ยกฟ้องแย้ง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยเกี่ยวกับภาษีเงินได้ตามฟ้องแย้งว่า ตามประมวลรัษฎากร บัญญัติให้นายจ้างหักเงินค่าภาษีของลูกจ้างและให้นายจ้างต้องรับผิดในเงินค่าภาษีที่มิได้หักไว้จริง แต่มิได้มีบทบัญญัติให้นายจ้างมีสิทธิเรียกร้องค่าภาษีจากลูกจ้าง ในกรณีที่มิได้หักค่าภาษีไว้ และตามประมวลรัษฎากร บัญญัติให้ลูกจ้างหลุดพ้นความรับผิดในการชำระภาษีเงินได้เฉพาะแต่กรณีที่นายจ้างหักเงินภาษีไว้แล้ว ศาลฎีกาจึงเห็นว่า ตามประมวลรัษฎากรไม่ได้ให้สิทธิจำเลยซึ่งเป็นนายจ้างที่จะฟ้องเรียก เงินค่าภาษีที่มิได้หักไว้ และโจทก์มิได้เป็นหนี้จำเลย จำเลยจึงไม่มีสิทธิฟ้องเรียกเงินนี้จากโจทก์ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงอื่นแล้วพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่า จำเลยไม่ต้องรับผิดในเงินค่าขนของส่วนตัวและค่ารถยนต์กลับประเทศสวิตเซอร์แลนด์ให้โจทก์ นอกจากนี้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1642/2508นายชารลส์ อี.ครูเทอร์โจทก์บริษัทฟาร์อิสต์โฮเตล จำกัด ที่ 1 นางสุนี หรือสุนีรัตน์ เตลาน ที่ 2จำเลย ป.รัษฎากร ม. 50, ม. 54 ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 178ตามประมวลรัษฎากร แม้จะบัญญัติให้นายจ้างหักเงินภาษีของลูกจ้าง และให้นายจ้างต้องรับผิดในเงินภาษีที่มิได้หักไว้จริง แต่ก็มิได้มีบทบัญญัติให้นายจ้างมีสิทธิเรียกร้องภาษีจากลูกจ้างในกรณีที่มิได้หักเงินภาษีไว้ และบัญญัติให้ลูกจ้างหลุดพ้นความรับผิดในการชำระภาษีเงินได้ เฉพาะแต่กรณีที่นายจ้างหักเงินภาษีไว้แล้วมิได้ให้สิทธินายจ้างฟ้องเรียกเงินภาษีที่มิได้หักไว้ นายจ้างจึงไม่มีสิทธิฟ้องเรียกเงินภาษีที่ยังมิได้หักจากลูกจ้างโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์มาเป็นผู้จัดการโรงแรมของจำเลย แล้วผิดสัญญา จึงเรียกค่าจ้างและค่าสินไหมทดแทน จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่าโจทก์เป็นฝ่ายผิดสัญญา โจทก์มิได้เสียภาษีเงินได้ตลอดปี ๒๕๐๓ จำเลยในฐานะนายจ้างชอบที่จะหักไว้ได้ แต่โจทก์มิได้ให้จำเลยหักไว้ขณะจ่าย และจำเลยจะต้องรับผิดต่อกรมสรรพากร จึงเรียกเงินจำนวนนี้และค่าเสียหายอื่นอีก โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า จำเลยไม่มีสิทธิมาฟ้องภาษีเงินได้แทนกรมสรรพากร และโจทก์มิได้ผิดสัญญา ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี ยกฟ้องแย้ง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยเกี่ยวกับภาษีเงินได้ตามฟ้องแย้งว่า ตามประมวลรัษฎากร บัญญัติให้นายจ้างหักเงินค่าภาษีของลูกจ้างและให้นายจ้างต้องรับผิดในเงินค่าภาษีที่มิได้หักไว้จริง แต่มิได้มีบทบัญญัติให้นายจ้างมีสิทธิเรียกร้องค่าภาษีจากลูกจ้าง ในกรณีที่มิได้หักค่าภาษีไว้ และตามประมวลรัษฎากร บัญญัติให้ลูกจ้างหลุดพ้นความรับผิดในการชำระภาษีเงินได้เฉพาะแต่กรณีที่นายจ้างหักเงินภาษีไว้แล้ว ศาลฎีกาจึงเห็นว่า ตามประมวลรัษฎากรไม่ได้ให้สิทธิจำเลยซึ่งเป็นนายจ้างที่จะฟ้องเรียก เงินค่าภาษีที่มิได้หักไว้ และโจทก์มิได้เป็นหนี้จำเลย จำเลยจึงไม่มีสิทธิฟ้องเรียกเงินนี้จากโจทก์ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงอื่นแล้วพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่า จำเลยไม่ต้องรับผิดในเงินค่าขนของส่วนตัวและค่ารถยนต์กลับประเทศสวิตเซอร์แลนด์ให้โจทก์ นอกจากนี้ พิพากษายืน(สอาด นาวีเจริญ-สวิง ลัดพลี-วิเชียร เศวตรุนทร์)ศาลแพ่ง - นายสุธรรม ภัทราคมศาลอุทธรณ์ - นายประเทือง ชลายนแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ