คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1275/2520หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องให้จำเลยรับผิดฐานละเมิดโดยอ้างว่า รถจักรยานยนต์ของโจทก์ได้ถูกคนร้ายลักไป ต่อมาเจ้าพนักงานตำรวจจับรถจักรยานยนต์ดังกล่าวได้จากจำเลย โดยจำเลยรับรถจักรยานยนต์นั้นไว้ และศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยฐารับของโจรแล้ว ดังนี้ ถ้าหากได้ความจริงว่าความเสียหายตามที่โจทก์ฟ้องเป็นผลสืบเนื่องโดยตรงจากการที่จำเลยรับไว้และครอบครองรถจักรยานยนต์ของโจทก์ กล่าวคือถ้าจำเลยไม่รับและครอบครองรถจักรยานยนต์ของโจทก์ไว้ ความเสียหายนั้นก็จะไม่เกิดขึ้นแล้วก็ได้ชื่อว่าจำเลยทำละเมิดต่อโจทก์ ต้องชดใช้ค่าเสียหายนั้นแก่โจทก์โจทก์ฟ้องว่า รถจักรยานยนต์ของโจทก์ถูกคนร้ายลักไป ต่อมาโจทก์สืบทราบว่ารถคันนั้นถูกนำเข้ามาในจังหวัดสตูล จึงแจ้งให้ตำรวจจับจำเลยพร้อมกับรถของกลาง จำเลยถูกฟ้อง และศาลพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานรับของโจร การกระทำของจำเลยเป็นการละเมิดต่อโจทก์ทำให้โจทก์เสียหาย ขอเรียกค่าเสียหาย ๔๐,๐๐๐ บาท จำเลยให้การรับว่าถูกศาลพิพากษาลงโทษฐานรับของโจร แต่ไม่รับรองว่าโจทก์เป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์ของกลาง การกระทำไม่เป็นละเมิดและปฏิเสธค่าเสียหายต่าง ๆ ศาลชั้นต้นงดสืบพยานและพิพากษาว่า จำเลยไม่ได้เป็นคนลักรถจักรยานยนต์ของโจทก์ จำเลยเพียงแต่รับรถจักรยานยนต์ไว้ภายหลังที่คนร้ายลักรถนั้นมาแล้ว ความเสียหายที่โจทก์ได้รับมิได้เป็นผลโดยตรงจากการกระทำของจำเลย ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์ ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นทำการพิจารณาสืบพยานและพิพากษาใหม่ตามรูปคดี จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามฟ้องโจทก์และคำให้การจำเลย ข้อเท็จจริงรับกันว่ารถจักรยานยนต์ซึ่งโจทก์อ้างว่าเป็นของโจทก์ได้ถูกคนร้ายลักไปที่จังหวัดเปอร์ลิส ประเทศมาเลเซีย ต่อมาเจ้าพนักงานตำรวจจับรถจักรยานยนต์ดังกล่าวได้จากจำเลย โดยจำเลยรับรถจักรยานยนต์อันได้มาโดยการกระทำความผิดนั้นไว้ และศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยฐานรับของโจรไปแล้ว ตามสำนวนคดีแดงที่ ๑๙๕/๒๕๑๘ ของศาลจังหวัดสตูล ตามพฤติการณ์แห่งคดีแสดงว่า จำเลยได้ครอบครองรถจักรยานยนต์นั้นไว้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ถ้าหากได้ความจริงว่าความเสียหายตามที่โจทก์ฟ้องเป็นผลสืบเนี่องโดยตรงจากการที่จำเลยรับไว้และครอบครองรถจักรยานยนต์ของโจทก์ กล่าวคือถ้าจำเลยไม่รับและครอบครองรถจักรยานยนต์ของโจทก์ไว้ ความเสียหายนั้นก็จะไม่เกิดขึ้นแล้วก็ได้ชื่อว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์ ต้องชดใช้ค่าเสียหายนั้นแก่โจทก์ แต่ข้อเท็จจริงที่ได้ความตามฟ้องและคำให้การยังไม่พอให้ชี้ขาดว่าความเสียหายตามฟ้องเป็นผลโดยตรงจากการกระทำของจำเลยหรือไม่ อนึ่ง ข้อที่โจทก์อ้างว่าโจทก์เป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์รายนี้ และจำนวนค่าเสียหายจำเลยก็ยังโต้เถียงอยู่ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการสืบพยานและพิพากษาใหม่ตามรูปคดีจึงชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาให้ศาลชั้นต้นรวมสั่งเมื่อมีคำพิพากษาใหม่ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1275/2520นายอับดุลฮามิค บินนายันโจทก์นายเซ่งย่อง แซ่เอี่ยวล. ป.พ.พ. ม. 420โจทก์ฟ้องให้จำเลยรับผิดฐานละเมิดโดยอ้างว่า รถจักรยานยนต์ของโจทก์ได้ถูกคนร้ายลักไป ต่อมาเจ้าพนักงานตำรวจจับรถจักรยานยนต์ดังกล่าวได้จากจำเลย โดยจำเลยรับรถจักรยานยนต์นั้นไว้ และศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยฐารับของโจรแล้ว ดังนี้ ถ้าหากได้ความจริงว่าความเสียหายตามที่โจทก์ฟ้องเป็นผลสืบเนื่องโดยตรงจากการที่จำเลยรับไว้และครอบครองรถจักรยานยนต์ของโจทก์ กล่าวคือถ้าจำเลยไม่รับและครอบครองรถจักรยานยนต์ของโจทก์ไว้ ความเสียหายนั้นก็จะไม่เกิดขึ้นแล้วก็ได้ชื่อว่าจำเลยทำละเมิดต่อโจทก์ ต้องชดใช้ค่าเสียหายนั้นแก่โจทก์โจทก์ฟ้องว่า รถจักรยานยนต์ของโจทก์ถูกคนร้ายลักไป ต่อมาโจทก์สืบทราบว่ารถคันนั้นถูกนำเข้ามาในจังหวัดสตูล จึงแจ้งให้ตำรวจจับจำเลยพร้อมกับรถของกลาง จำเลยถูกฟ้อง และศาลพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานรับของโจร การกระทำของจำเลยเป็นการละเมิดต่อโจทก์ทำให้โจทก์เสียหาย ขอเรียกค่าเสียหาย ๔๐,๐๐๐ บาท จำเลยให้การรับว่าถูกศาลพิพากษาลงโทษฐานรับของโจร แต่ไม่รับรองว่าโจทก์เป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์ของกลาง การกระทำไม่เป็นละเมิดและปฏิเสธค่าเสียหายต่าง ๆ ศาลชั้นต้นงดสืบพยานและพิพากษาว่า จำเลยไม่ได้เป็นคนลักรถจักรยานยนต์ของโจทก์ จำเลยเพียงแต่รับรถจักรยานยนต์ไว้ภายหลังที่คนร้ายลักรถนั้นมาแล้ว ความเสียหายที่โจทก์ได้รับมิได้เป็นผลโดยตรงจากการกระทำของจำเลย ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์ ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นทำการพิจารณาสืบพยานและพิพากษาใหม่ตามรูปคดี จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามฟ้องโจทก์และคำให้การจำเลย ข้อเท็จจริงรับกันว่ารถจักรยานยนต์ซึ่งโจทก์อ้างว่าเป็นของโจทก์ได้ถูกคนร้ายลักไปที่จังหวัดเปอร์ลิส ประเทศมาเลเซีย ต่อมาเจ้าพนักงานตำรวจจับรถจักรยานยนต์ดังกล่าวได้จากจำเลย โดยจำเลยรับรถจักรยานยนต์อันได้มาโดยการกระทำความผิดนั้นไว้ และศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยฐานรับของโจรไปแล้ว ตามสำนวนคดีแดงที่ ๑๙๕/๒๕๑๘ ของศาลจังหวัดสตูล ตามพฤติการณ์แห่งคดีแสดงว่า จำเลยได้ครอบครองรถจักรยานยนต์นั้นไว้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ถ้าหากได้ความจริงว่าความเสียหายตามที่โจทก์ฟ้องเป็นผลสืบเนี่องโดยตรงจากการที่จำเลยรับไว้และครอบครองรถจักรยานยนต์ของโจทก์ กล่าวคือถ้าจำเลยไม่รับและครอบครองรถจักรยานยนต์ของโจทก์ไว้ ความเสียหายนั้นก็จะไม่เกิดขึ้นแล้วก็ได้ชื่อว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์ ต้องชดใช้ค่าเสียหายนั้นแก่โจทก์ แต่ข้อเท็จจริงที่ได้ความตามฟ้องและคำให้การยังไม่พอให้ชี้ขาดว่าความเสียหายตามฟ้องเป็นผลโดยตรงจากการกระทำของจำเลยหรือไม่ อนึ่ง ข้อที่โจทก์อ้างว่าโจทก์เป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์รายนี้ และจำนวนค่าเสียหายจำเลยก็ยังโต้เถียงอยู่ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการสืบพยานและพิพากษาใหม่ตามรูปคดีจึงชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาให้ศาลชั้นต้นรวมสั่งเมื่อมีคำพิพากษาใหม่(มาโนช จรมาศ-สมชัย ทรัพยวณิช-ประเสริฐ วราภรณ์)ศาลจังหวัดสตูล - นายดุสิต เพชรปลูกศาลอุทธรณ์ - นายฉลอง จันทรัฐแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า รถจักรยานยนต์ของโจทก์ถูกคนร้ายลักไป ต่อมาโจทก์สืบทราบว่ารถคันนั้นถูกนำเข้ามาในจังหวัดสตูล จึงแจ้งให้ตำรวจจับจำเลยพร้อมกับรถของกลาง จำเลยถูกฟ้อง และศาลพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานรับของโจร การกระทำของจำเลยเป็นการละเมิดต่อโจทก์ทำให้โจทก์เสียหาย ขอเรียกค่าเสียหาย ๔๐,๐๐๐ บาท จำเลยให้การรับว่าถูกศาลพิพากษาลงโทษฐานรับของโจร แต่ไม่รับรองว่าโจทก์เป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์ของกลาง การกระทำไม่เป็นละเมิดและปฏิเสธค่าเสียหายต่าง ๆ ศาลชั้นต้นงดสืบพยานและพิพากษาว่า จำเลยไม่ได้เป็นคนลักรถจักรยานยนต์ของโจทก์ จำเลยเพียงแต่รับรถจักรยานยนต์ไว้ภายหลังที่คนร้ายลักรถนั้นมาแล้ว ความเสียหายที่โจทก์ได้รับมิได้เป็นผลโดยตรงจากการกระทำของจำเลย ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์ ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นทำการพิจารณาสืบพยานและพิพากษาใหม่ตามรูปคดี จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามฟ้องโจทก์และคำให้การจำเลย ข้อเท็จจริงรับกันว่ารถจักรยานยนต์ซึ่งโจทก์อ้างว่าเป็นของโจทก์ได้ถูกคนร้ายลักไปที่จังหวัดเปอร์ลิส ประเทศมาเลเซีย ต่อมาเจ้าพนักงานตำรวจจับรถจักรยานยนต์ดังกล่าวได้จากจำเลย โดยจำเลยรับรถจักรยานยนต์อันได้มาโดยการกระทำความผิดนั้นไว้ และศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยฐานรับของโจรไปแล้ว ตามสำนวนคดีแดงที่ ๑๙๕/๒๕๑๘ ของศาลจังหวัดสตูล ตามพฤติการณ์แห่งคดีแสดงว่า จำเลยได้ครอบครองรถจักรยานยนต์นั้นไว้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ถ้าหากได้ความจริงว่าความเสียหายตามที่โจทก์ฟ้องเป็นผลสืบเนี่องโดยตรงจากการที่จำเลยรับไว้และครอบครองรถจักรยานยนต์ของโจทก์ กล่าวคือถ้าจำเลยไม่รับและครอบครองรถจักรยานยนต์ของโจทก์ไว้ ความเสียหายนั้นก็จะไม่เกิดขึ้นแล้วก็ได้ชื่อว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์ ต้องชดใช้ค่าเสียหายนั้นแก่โจทก์ แต่ข้อเท็จจริงที่ได้ความตามฟ้องและคำให้การยังไม่พอให้ชี้ขาดว่าความเสียหายตามฟ้องเป็นผลโดยตรงจากการกระทำของจำเลยหรือไม่ อนึ่ง ข้อที่โจทก์อ้างว่าโจทก์เป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์รายนี้ และจำนวนค่าเสียหายจำเลยก็ยังโต้เถียงอยู่ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการสืบพยานและพิพากษาใหม่ตามรูปคดีจึงชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาให้ศาลชั้นต้นรวมสั่งเมื่อมีคำพิพากษาใหม่ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1275/2520นายอับดุลฮามิค บินนายันโจทก์นายเซ่งย่อง แซ่เอี่ยวล. ป.พ.พ. ม. 420โจทก์ฟ้องให้จำเลยรับผิดฐานละเมิดโดยอ้างว่า รถจักรยานยนต์ของโจทก์ได้ถูกคนร้ายลักไป ต่อมาเจ้าพนักงานตำรวจจับรถจักรยานยนต์ดังกล่าวได้จากจำเลย โดยจำเลยรับรถจักรยานยนต์นั้นไว้ และศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยฐารับของโจรแล้ว ดังนี้ ถ้าหากได้ความจริงว่าความเสียหายตามที่โจทก์ฟ้องเป็นผลสืบเนื่องโดยตรงจากการที่จำเลยรับไว้และครอบครองรถจักรยานยนต์ของโจทก์ กล่าวคือถ้าจำเลยไม่รับและครอบครองรถจักรยานยนต์ของโจทก์ไว้ ความเสียหายนั้นก็จะไม่เกิดขึ้นแล้วก็ได้ชื่อว่าจำเลยทำละเมิดต่อโจทก์ ต้องชดใช้ค่าเสียหายนั้นแก่โจทก์โจทก์ฟ้องว่า รถจักรยานยนต์ของโจทก์ถูกคนร้ายลักไป ต่อมาโจทก์สืบทราบว่ารถคันนั้นถูกนำเข้ามาในจังหวัดสตูล จึงแจ้งให้ตำรวจจับจำเลยพร้อมกับรถของกลาง จำเลยถูกฟ้อง และศาลพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานรับของโจร การกระทำของจำเลยเป็นการละเมิดต่อโจทก์ทำให้โจทก์เสียหาย ขอเรียกค่าเสียหาย ๔๐,๐๐๐ บาท จำเลยให้การรับว่าถูกศาลพิพากษาลงโทษฐานรับของโจร แต่ไม่รับรองว่าโจทก์เป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์ของกลาง การกระทำไม่เป็นละเมิดและปฏิเสธค่าเสียหายต่าง ๆ ศาลชั้นต้นงดสืบพยานและพิพากษาว่า จำเลยไม่ได้เป็นคนลักรถจักรยานยนต์ของโจทก์ จำเลยเพียงแต่รับรถจักรยานยนต์ไว้ภายหลังที่คนร้ายลักรถนั้นมาแล้ว ความเสียหายที่โจทก์ได้รับมิได้เป็นผลโดยตรงจากการกระทำของจำเลย ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์ ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นทำการพิจารณาสืบพยานและพิพากษาใหม่ตามรูปคดี จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามฟ้องโจทก์และคำให้การจำเลย ข้อเท็จจริงรับกันว่ารถจักรยานยนต์ซึ่งโจทก์อ้างว่าเป็นของโจทก์ได้ถูกคนร้ายลักไปที่จังหวัดเปอร์ลิส ประเทศมาเลเซีย ต่อมาเจ้าพนักงานตำรวจจับรถจักรยานยนต์ดังกล่าวได้จากจำเลย โดยจำเลยรับรถจักรยานยนต์อันได้มาโดยการกระทำความผิดนั้นไว้ และศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยฐานรับของโจรไปแล้ว ตามสำนวนคดีแดงที่ ๑๙๕/๒๕๑๘ ของศาลจังหวัดสตูล ตามพฤติการณ์แห่งคดีแสดงว่า จำเลยได้ครอบครองรถจักรยานยนต์นั้นไว้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ถ้าหากได้ความจริงว่าความเสียหายตามที่โจทก์ฟ้องเป็นผลสืบเนี่องโดยตรงจากการที่จำเลยรับไว้และครอบครองรถจักรยานยนต์ของโจทก์ กล่าวคือถ้าจำเลยไม่รับและครอบครองรถจักรยานยนต์ของโจทก์ไว้ ความเสียหายนั้นก็จะไม่เกิดขึ้นแล้วก็ได้ชื่อว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์ ต้องชดใช้ค่าเสียหายนั้นแก่โจทก์ แต่ข้อเท็จจริงที่ได้ความตามฟ้องและคำให้การยังไม่พอให้ชี้ขาดว่าความเสียหายตามฟ้องเป็นผลโดยตรงจากการกระทำของจำเลยหรือไม่ อนึ่ง ข้อที่โจทก์อ้างว่าโจทก์เป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์รายนี้ และจำนวนค่าเสียหายจำเลยก็ยังโต้เถียงอยู่ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการสืบพยานและพิพากษาใหม่ตามรูปคดีจึงชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาให้ศาลชั้นต้นรวมสั่งเมื่อมีคำพิพากษาใหม่(มาโนช จรมาศ-สมชัย ทรัพยวณิช-ประเสริฐ วราภรณ์)ศาลจังหวัดสตูล - นายดุสิต เพชรปลูกศาลอุทธรณ์ - นายฉลอง จันทรัฐแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ