คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2732/2544หลักกฎหมาย: สัญญาจ้างกำหนดสิทธิที่โจทก์จะได้รับเงินโบนัสจากจำเลยว่า "เงินโบนัสตามผลดำเนินงานของบริษัท โดยบริษัทจะจ่ายเงินโบนัสให้อย่างน้อยปีละ 1 เท่าของเงินเดือน ในวันที่ 25 ธันวาคม ของทุกปี" ย่อมหมายความว่า บริษัทจำเลยจะจ่ายเงินโบนัสให้แก่โจทก์จำนวนมากน้อยตามผลการดำเนินงานของบริษัท แต่อย่างน้อยต้องจ่ายปีละ 1 เท่าของเงินเดือน โดยจ่ายให้แก่โจทก์ในวันที่ 25 ธันวาคมของทุกปี ซึ่งเป็นการกำหนดเวลาชำระหนี้ไว้ตามวันแห่งปฏิทิน เมื่อจำเลยไม่ชำระเงินโบนัสของปี 2541 ให้แก่โจทก์ จึงตกเป็นผู้ผิดนัดนับแต่วันที่ 25 ธันวาคม 2541 เป็นต้นไป ต้องรับผิดจ่ายดอกเบี้ยแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 204 วรรคสอง มาตรา 7 และ 224โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงินสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า โบนัส ค่าชดเชย เงินเพิ่ม ดอกเบี้ยและค่าเสียหายจากการเลิกจ้างอันไม่เป็นธรรมแก่โจทก์ จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง ระหว่างการพิจารณาของศาลแรงงานกลางโจทก์แถลงรับข้อเท็จจริงว่า โจทก์ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 91,000 บาท และประสงค์จะใช้ค่าจ้างอัตราสุดท้ายดังกล่าวเป็นฐานในการคำนวณเงินต่าง ๆ ที่โจทก์ฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระค่าชดเชยเป็นเงิน 273,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงิน 109,199 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 1 มีนาคม 2542 เป็นต้นไป จนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ คำขออื่นให้ยก โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า จำเลยต้องจ่ายเงินโบนัสของปี 2541 และปี 2542 ให้แก่โจทก์หรือไม่เพียงใด ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยตกลงจ่ายเงินโบนัสให้แก่โจทก์ตามสัญญาจ้าง จำเลยประสบภาวะการขาดทุนในปี 2541 และปี 2542 เห็นว่า สัญญาจ้างข้อ 5 กำหนดสิทธิที่โจทก์จะได้รับเงินโบนัสจากจำเลยว่า "เงินโบนัสตามผลดำเนินงานของบริษัทโดยบริษัทจะจ่ายเงินโบนัสให้อย่างน้อยปีละ 1 เท่าของเงินเดือน ในวันที่ 25 ธันวาคมของทุกปี" ซึ่งย่อมหมายความว่า บริษัท (จำเลย) จะจ่ายเงินโบนัสให้แก่โจทก์จำนวนมากน้อยตามผลการดำเนินงานของบริษัท แต่อย่างน้อยต้องจ่ายปีละ 1 เท่าของเงินเดือน โดยจ่ายให้แก่โจทก์ ณ วันที่ 25 ธันวาคมของทุกปี ดังนั้น จำเลยจึงต้องจ่ายเงินโบนัสสำหรับปี 2541 ให้แก่โจทก์ เท่ากับ 1 เท่าของเงินเดือน เป็นเงิน 91,000 บาท ส่วนเงินโบนัสสำหรับปี 2542 โจทก์ทำงานให้จำเลยไม่ครบปีและไม่ได้เป็นลูกจ้างของจำเลยจนถึงวันที่ 25 ธันวาคม 2542 ซึ่งเป็นวันจ่ายเงินโบนัส โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินโบนัสในปี 2542 เงินโบนัสของปี 2541 จำเลยต้องชำระให้แก่โจทก์ในวันที่ 25 ธันวาคม 2541 ซึ่งเป็นการกำหนดเวลาชำระหนี้ไว้ตามวันแห่งปฏิทิน เมื่อจำเลยไม่ชำระให้โจทก์ในกำหนดดังกล่าว จึงตกเป็นผู้ผิดนัดนับแต่วันที่ 25 ธันวาคม 2541 เป็นต้นไป ต้องรับผิดจ่ายดอกเบี้ยแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 204 วรรคสอง มาตรา 7 และ 224 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยจ่ายเงินโบนัสเป็นเงิน 91,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 25 ธันวาคม 2541 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2732/2544นายพูนกิติ คังคะเกตุโจทก์บริษัทควอลิตี้เรนท์อะคาร์ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 7, ม. 204 วรรคสอง, ม. 224 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 10สัญญาจ้างกำหนดสิทธิที่โจทก์จะได้รับเงินโบนัสจากจำเลยว่า "เงินโบนัสตามผลดำเนินงานของบริษัท โดยบริษัทจะจ่ายเงินโบนัสให้อย่างน้อยปีละ 1 เท่าของเงินเดือน ในวันที่ 25 ธันวาคม ของทุกปี" ย่อมหมายความว่า บริษัทจำเลยจะจ่ายเงินโบนัสให้แก่โจทก์จำนวนมากน้อยตามผลการดำเนินงานของบริษัท แต่อย่างน้อยต้องจ่ายปีละ 1 เท่าของเงินเดือน โดยจ่ายให้แก่โจทก์ในวันที่ 25 ธันวาคมของทุกปี ซึ่งเป็นการกำหนดเวลาชำระหนี้ไว้ตามวันแห่งปฏิทิน เมื่อจำเลยไม่ชำระเงินโบนัสของปี 2541 ให้แก่โจทก์ จึงตกเป็นผู้ผิดนัดนับแต่วันที่ 25 ธันวาคม 2541 เป็นต้นไป ต้องรับผิดจ่ายดอกเบี้ยแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 204 วรรคสอง มาตรา 7 และ 224โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงินสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า โบนัส ค่าชดเชย เงินเพิ่ม ดอกเบี้ยและค่าเสียหายจากการเลิกจ้างอันไม่เป็นธรรมแก่โจทก์ จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง ระหว่างการพิจารณาของศาลแรงงานกลางโจทก์แถลงรับข้อเท็จจริงว่า โจทก์ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 91,000 บาท และประสงค์จะใช้ค่าจ้างอัตราสุดท้ายดังกล่าวเป็นฐานในการคำนวณเงินต่าง ๆ ที่โจทก์ฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระค่าชดเชยเป็นเงิน 273,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงิน 109,199 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 1 มีนาคม 2542 เป็นต้นไป จนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ คำขออื่นให้ยก โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า จำเลยต้องจ่ายเงินโบนัสของปี 2541 และปี 2542 ให้แก่โจทก์หรือไม่เพียงใด ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยตกลงจ่ายเงินโบนัสให้แก่โจทก์ตามสัญญาจ้าง จำเลยประสบภาวะการขาดทุนในปี 2541 และปี 2542 เห็นว่า สัญญาจ้างข้อ 5 กำหนดสิทธิที่โจทก์จะได้รับเงินโบนัสจากจำเลยว่า "เงินโบนัสตามผลดำเนินงานของบริษัทโดยบริษัทจะจ่ายเงินโบนัสให้อย่างน้อยปีละ 1 เท่าของเงินเดือน ในวันที่ 25 ธันวาคมของทุกปี" ซึ่งย่อมหมายความว่า บริษัท (จำเลย) จะจ่ายเงินโบนัสให้แก่โจทก์จำนวนมากน้อยตามผลการดำเนินงานของบริษัท แต่อย่างน้อยต้องจ่ายปีละ 1 เท่าของเงินเดือน โดยจ่ายให้แก่โจทก์ ณ วันที่ 25 ธันวาคมของทุกปี ดังนั้น จำเลยจึงต้องจ่ายเงินโบนัสสำหรับปี 2541 ให้แก่โจทก์ เท่ากับ 1 เท่าของเงินเดือน เป็นเงิน 91,000 บาท ส่วนเงินโบนัสสำหรับปี 2542 โจทก์ทำงานให้จำเลยไม่ครบปีและไม่ได้เป็นลูกจ้างของจำเลยจนถึงวันที่ 25 ธันวาคม 2542 ซึ่งเป็นวันจ่ายเงินโบนัส โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินโบนัสในปี 2542 เงินโบนัสของปี 2541 จำเลยต้องชำระให้แก่โจทก์ในวันที่ 25 ธันวาคม 2541 ซึ่งเป็นการกำหนดเวลาชำระหนี้ไว้ตามวันแห่งปฏิทิน เมื่อจำเลยไม่ชำระให้โจทก์ในกำหนดดังกล่าว จึงตกเป็นผู้ผิดนัดนับแต่วันที่ 25 ธันวาคม 2541 เป็นต้นไป ต้องรับผิดจ่ายดอกเบี้ยแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 204 วรรคสอง มาตรา 7 และ 224 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยจ่ายเงินโบนัสเป็นเงิน 91,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 25 ธันวาคม 2541 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง.(รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์-สกนธ์ กฤติยาวงศ์-จรัส พวงมณี)ศาลแรงงานกลาง - นายนพรัตน์ รุพันธ์ศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงินสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า โบนัส ค่าชดเชย เงินเพิ่ม ดอกเบี้ยและค่าเสียหายจากการเลิกจ้างอันไม่เป็นธรรมแก่โจทก์ จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง ระหว่างการพิจารณาของศาลแรงงานกลางโจทก์แถลงรับข้อเท็จจริงว่า โจทก์ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 91,000 บาท และประสงค์จะใช้ค่าจ้างอัตราสุดท้ายดังกล่าวเป็นฐานในการคำนวณเงินต่าง ๆ ที่โจทก์ฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระค่าชดเชยเป็นเงิน 273,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงิน 109,199 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 1 มีนาคม 2542 เป็นต้นไป จนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ คำขออื่นให้ยก โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า จำเลยต้องจ่ายเงินโบนัสของปี 2541 และปี 2542 ให้แก่โจทก์หรือไม่เพียงใด ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยตกลงจ่ายเงินโบนัสให้แก่โจทก์ตามสัญญาจ้าง จำเลยประสบภาวะการขาดทุนในปี 2541 และปี 2542 เห็นว่า สัญญาจ้างข้อ 5 กำหนดสิทธิที่โจทก์จะได้รับเงินโบนัสจากจำเลยว่า "เงินโบนัสตามผลดำเนินงานของบริษัทโดยบริษัทจะจ่ายเงินโบนัสให้อย่างน้อยปีละ 1 เท่าของเงินเดือน ในวันที่ 25 ธันวาคมของทุกปี" ซึ่งย่อมหมายความว่า บริษัท (จำเลย) จะจ่ายเงินโบนัสให้แก่โจทก์จำนวนมากน้อยตามผลการดำเนินงานของบริษัท แต่อย่างน้อยต้องจ่ายปีละ 1 เท่าของเงินเดือน โดยจ่ายให้แก่โจทก์ ณ วันที่ 25 ธันวาคมของทุกปี ดังนั้น จำเลยจึงต้องจ่ายเงินโบนัสสำหรับปี 2541 ให้แก่โจทก์ เท่ากับ 1 เท่าของเงินเดือน เป็นเงิน 91,000 บาท ส่วนเงินโบนัสสำหรับปี 2542 โจทก์ทำงานให้จำเลยไม่ครบปีและไม่ได้เป็นลูกจ้างของจำเลยจนถึงวันที่ 25 ธันวาคม 2542 ซึ่งเป็นวันจ่ายเงินโบนัส โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินโบนัสในปี 2542 เงินโบนัสของปี 2541 จำเลยต้องชำระให้แก่โจทก์ในวันที่ 25 ธันวาคม 2541 ซึ่งเป็นการกำหนดเวลาชำระหนี้ไว้ตามวันแห่งปฏิทิน เมื่อจำเลยไม่ชำระให้โจทก์ในกำหนดดังกล่าว จึงตกเป็นผู้ผิดนัดนับแต่วันที่ 25 ธันวาคม 2541 เป็นต้นไป ต้องรับผิดจ่ายดอกเบี้ยแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 204 วรรคสอง มาตรา 7 และ 224 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยจ่ายเงินโบนัสเป็นเงิน 91,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 25 ธันวาคม 2541 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2732/2544นายพูนกิติ คังคะเกตุโจทก์บริษัทควอลิตี้เรนท์อะคาร์ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 7, ม. 204 วรรคสอง, ม. 224 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 10สัญญาจ้างกำหนดสิทธิที่โจทก์จะได้รับเงินโบนัสจากจำเลยว่า "เงินโบนัสตามผลดำเนินงานของบริษัท โดยบริษัทจะจ่ายเงินโบนัสให้อย่างน้อยปีละ 1 เท่าของเงินเดือน ในวันที่ 25 ธันวาคม ของทุกปี" ย่อมหมายความว่า บริษัทจำเลยจะจ่ายเงินโบนัสให้แก่โจทก์จำนวนมากน้อยตามผลการดำเนินงานของบริษัท แต่อย่างน้อยต้องจ่ายปีละ 1 เท่าของเงินเดือน โดยจ่ายให้แก่โจทก์ในวันที่ 25 ธันวาคมของทุกปี ซึ่งเป็นการกำหนดเวลาชำระหนี้ไว้ตามวันแห่งปฏิทิน เมื่อจำเลยไม่ชำระเงินโบนัสของปี 2541 ให้แก่โจทก์ จึงตกเป็นผู้ผิดนัดนับแต่วันที่ 25 ธันวาคม 2541 เป็นต้นไป ต้องรับผิดจ่ายดอกเบี้ยแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 204 วรรคสอง มาตรา 7 และ 224โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงินสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า โบนัส ค่าชดเชย เงินเพิ่ม ดอกเบี้ยและค่าเสียหายจากการเลิกจ้างอันไม่เป็นธรรมแก่โจทก์ จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง ระหว่างการพิจารณาของศาลแรงงานกลางโจทก์แถลงรับข้อเท็จจริงว่า โจทก์ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 91,000 บาท และประสงค์จะใช้ค่าจ้างอัตราสุดท้ายดังกล่าวเป็นฐานในการคำนวณเงินต่าง ๆ ที่โจทก์ฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระค่าชดเชยเป็นเงิน 273,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงิน 109,199 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 1 มีนาคม 2542 เป็นต้นไป จนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ คำขออื่นให้ยก โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า จำเลยต้องจ่ายเงินโบนัสของปี 2541 และปี 2542 ให้แก่โจทก์หรือไม่เพียงใด ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยตกลงจ่ายเงินโบนัสให้แก่โจทก์ตามสัญญาจ้าง จำเลยประสบภาวะการขาดทุนในปี 2541 และปี 2542 เห็นว่า สัญญาจ้างข้อ 5 กำหนดสิทธิที่โจทก์จะได้รับเงินโบนัสจากจำเลยว่า "เงินโบนัสตามผลดำเนินงานของบริษัทโดยบริษัทจะจ่ายเงินโบนัสให้อย่างน้อยปีละ 1 เท่าของเงินเดือน ในวันที่ 25 ธันวาคมของทุกปี" ซึ่งย่อมหมายความว่า บริษัท (จำเลย) จะจ่ายเงินโบนัสให้แก่โจทก์จำนวนมากน้อยตามผลการดำเนินงานของบริษัท แต่อย่างน้อยต้องจ่ายปีละ 1 เท่าของเงินเดือน โดยจ่ายให้แก่โจทก์ ณ วันที่ 25 ธันวาคมของทุกปี ดังนั้น จำเลยจึงต้องจ่ายเงินโบนัสสำหรับปี 2541 ให้แก่โจทก์ เท่ากับ 1 เท่าของเงินเดือน เป็นเงิน 91,000 บาท ส่วนเงินโบนัสสำหรับปี 2542 โจทก์ทำงานให้จำเลยไม่ครบปีและไม่ได้เป็นลูกจ้างของจำเลยจนถึงวันที่ 25 ธันวาคม 2542 ซึ่งเป็นวันจ่ายเงินโบนัส โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินโบนัสในปี 2542 เงินโบนัสของปี 2541 จำเลยต้องชำระให้แก่โจทก์ในวันที่ 25 ธันวาคม 2541 ซึ่งเป็นการกำหนดเวลาชำระหนี้ไว้ตามวันแห่งปฏิทิน เมื่อจำเลยไม่ชำระให้โจทก์ในกำหนดดังกล่าว จึงตกเป็นผู้ผิดนัดนับแต่วันที่ 25 ธันวาคม 2541 เป็นต้นไป ต้องรับผิดจ่ายดอกเบี้ยแก่โจทก์ในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 204 วรรคสอง มาตรา 7 และ 224 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยจ่ายเงินโบนัสเป็นเงิน 91,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 25 ธันวาคม 2541 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง.(รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์-สกนธ์ กฤติยาวงศ์-จรัส พวงมณี)ศาลแรงงานกลาง - นายนพรัตน์ รุพันธ์ศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ