คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2863/2525หลักกฎหมาย: การตั้งตัวแทนที่กฎหมายบังคับให้ทำเป็นหนังสือหรือมีหลักฐานเป็นหนังสือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798นั้น เป็นกรณีที่บุคคลกระทำการตั้งตัวแทนโดยมีการตกลงกันระหว่างตัวการและตัวแทน ส่วนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 821 นั้น เป็นกรณีที่มิได้มีการตกลงกันตั้งตัวแทน แต่เป็นการที่บุคคลคนหนึ่งแสดงออกหรือยอมให้บุคคลอีกคนหนึ่งแสดงออกต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต ให้เขาหลงเชื่อว่าบุคคลอีกคนหนึ่งนั้นเป็นตัวแทนของตน กฎหมายจึงบัญญัติให้บุคคลซึ่งแสดงออกหรือยอมให้บุคคลอีกคนหนึ่งแสดงออกต้องรับผิดต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต เสมือนว่าบุคคลอีกคนหนึ่งนั้นเป็นตัวแทนของตนโจทก์แสดงออกหรือยอมให้ ส. แสดงออกว่าเป็นตัวแทนของโจทก์ และ ส. ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นลูกหนี้โดยตรง โจทก์จึงต้องรับเอาผลของการที่ ส. ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 มาเป็นของตน จะอ้างว่าการตั้งตัวแทนไม่ได้ทำเป็นหนังสือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798 หาได้ไม่ มูลหนี้ของโจทก์อันเกิดจากการละเมิดที่โจทก์นำมาฟ้องจึงเป็นอันระงับไปโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้รับประกันภัยรถยนต์หมายเลขทะเบียน ล.บ.10439 ประเภทชดใช้ค่าเสียหายโดยสิ้นเชิง จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลและเป็นเจ้าของรถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.ช.-0353 จำเลยที่ 2 เป็นข้าราชการในสังกัดของจำเลยที่ 1เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน 2519 จำเลยที่ 2 ขับรถหมายเลขทะเบียน ก.ท.ช.-0353 เพื่อปฏิบัติหน้าที่ของจำเลยที่ 1 โดยประมาทชนรถยนต์หมายเลขทะเบียน ล.บ.10439 ได้รับความเสียหาย ขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันรับผิดใช้เงิน 18,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การว่าโจทก์ไม่ใช้นิติบุคคล จำเลยที่ 1 ได้โอนจำเลยที่ 2 ตลอดจนทรัพย์สินและหนี้สินทุกชนิดให้แก่การสื่อสารแห่งประเทศไทยแล้ว จำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ เหตุที่เกิดขึ้นเพราะความประมาทของผู้ขับรถยนต์หมายเลขทะเบียนล.บ.10439 ความเสียหายของโจทก์ไม่เกิน 13,000 บาท ตัวแทนของโจทก์ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 แล้ว สิทธิของโจทก์ที่จะฟ้องมูลละเมิดจึงระงับไป ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นเรียกการสื่อสารแห่งประเทศไทยเข้ามาเป็นจำเลยร่วมและจำเลยร่วมให้การทำนองเดียวกับจำเลยที่ 1ในการพิจารณาครั้งแรก ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์ไม่เป็นนิติบุคคล พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์เป็นนิติบุคคลพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาและพิพากษาคดีใหม่ ต่อมาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 เป็นฝ่ายประมาท แต่โจทก์กับจำเลยที่ 2 ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันแล้ว จึงไม่มีอำนาจฟ้องในมูลละเมิดอีก พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การตั้งตัวแทนที่กฎหมายบังคับให้ทำเป็นหนังสือหรือมีหลักฐานเป็นหนังสือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798 นั้นเป็นกรณีสำหรับการที่บุคคลกระทำการตั้งตัวแทนโดยมีการตกลงกันระหว่างตัวการและตัวแทนเช่นนั้น ส่วนมาตรา 821 นั้นเป็นกรณีที่มิได้มีการตั้งตัวแทนกันจริงจังตามกฎหมายแต่เป็นกรณีที่บุคคลคนหนึ่งแสดงออกต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต หรือยอมให้บุคคลอีกคนหนึ่งแสดงออกต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต ให้เขาหลงเชื่อว่าบุคคลอีกคนหนึ่งนั้นเป็นตัวแทนของตน กฎหมายจึงบัญญัติให้บุคคลซึ่งแสดงออกหรือยอมให้เขาแสดงออกต้องรับผิดต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต เสมือนว่าบุคคลอีกคนหนึ่งนั้นเป็นตัวแทนของตนซึ่งในกรณีนี้ก็คือโจทก์แสดงออกหรือยอมให้นายสุริยาแสดงออกว่าเป็นตัวแทนของโจทก์และนายสุริยาไปทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นลูกหนี้ในคดีนี้โดยตรง โจทก์จึงต้องรับเอาผลของการที่นายสุริยาทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 มาเป็นของตน จะอ้างไม่ได้ว่าการตั้งตัวแทนไม่ได้ทำเป็นหนังสือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798 เพราะไม่ใช่กรณีตั้งตัวแทนดังกล่าวแล้ว ฉะนั้นมูลหนี้ของโจทก์อันเกิดจากการละเมิดที่โจทก์นำมาฟ้องจึงเป็นอันระงับไป พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2863/2525บริษัท สินมั่นคงประกันภัย จำกัดโจทก์กรมไปรษณีย์โทรเลข กับพวกจำเลยจำเลยร่วมจำเลยการสื่อสารแห่งประเทศไทยจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 798, ม. 821การตั้งตัวแทนที่กฎหมายบังคับให้ทำเป็นหนังสือหรือมีหลักฐานเป็นหนังสือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798นั้น เป็นกรณีที่บุคคลกระทำการตั้งตัวแทนโดยมีการตกลงกันระหว่างตัวการและตัวแทน ส่วนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 821 นั้น เป็นกรณีที่มิได้มีการตกลงกันตั้งตัวแทน แต่เป็นการที่บุคคลคนหนึ่งแสดงออกหรือยอมให้บุคคลอีกคนหนึ่งแสดงออกต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต ให้เขาหลงเชื่อว่าบุคคลอีกคนหนึ่งนั้นเป็นตัวแทนของตน กฎหมายจึงบัญญัติให้บุคคลซึ่งแสดงออกหรือยอมให้บุคคลอีกคนหนึ่งแสดงออกต้องรับผิดต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต เสมือนว่าบุคคลอีกคนหนึ่งนั้นเป็นตัวแทนของตนโจทก์แสดงออกหรือยอมให้ ส. แสดงออกว่าเป็นตัวแทนของโจทก์ และ ส. ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นลูกหนี้โดยตรง โจทก์จึงต้องรับเอาผลของการที่ ส. ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 มาเป็นของตน จะอ้างว่าการตั้งตัวแทนไม่ได้ทำเป็นหนังสือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798 หาได้ไม่ มูลหนี้ของโจทก์อันเกิดจากการละเมิดที่โจทก์นำมาฟ้องจึงเป็นอันระงับไปโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้รับประกันภัยรถยนต์หมายเลขทะเบียน ล.บ.10439 ประเภทชดใช้ค่าเสียหายโดยสิ้นเชิง จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลและเป็นเจ้าของรถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.ช.-0353 จำเลยที่ 2 เป็นข้าราชการในสังกัดของจำเลยที่ 1เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน 2519 จำเลยที่ 2 ขับรถหมายเลขทะเบียน ก.ท.ช.-0353 เพื่อปฏิบัติหน้าที่ของจำเลยที่ 1 โดยประมาทชนรถยนต์หมายเลขทะเบียน ล.บ.10439 ได้รับความเสียหาย ขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันรับผิดใช้เงิน 18,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การว่าโจทก์ไม่ใช้นิติบุคคล จำเลยที่ 1 ได้โอนจำเลยที่ 2 ตลอดจนทรัพย์สินและหนี้สินทุกชนิดให้แก่การสื่อสารแห่งประเทศไทยแล้ว จำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ เหตุที่เกิดขึ้นเพราะความประมาทของผู้ขับรถยนต์หมายเลขทะเบียนล.บ.10439 ความเสียหายของโจทก์ไม่เกิน 13,000 บาท ตัวแทนของโจทก์ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 แล้ว สิทธิของโจทก์ที่จะฟ้องมูลละเมิดจึงระงับไป ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นเรียกการสื่อสารแห่งประเทศไทยเข้ามาเป็นจำเลยร่วมและจำเลยร่วมให้การทำนองเดียวกับจำเลยที่ 1ในการพิจารณาครั้งแรก ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์ไม่เป็นนิติบุคคล พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์เป็นนิติบุคคลพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาและพิพากษาคดีใหม่ ต่อมาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 เป็นฝ่ายประมาท แต่โจทก์กับจำเลยที่ 2 ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันแล้ว จึงไม่มีอำนาจฟ้องในมูลละเมิดอีก พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การตั้งตัวแทนที่กฎหมายบังคับให้ทำเป็นหนังสือหรือมีหลักฐานเป็นหนังสือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798 นั้นเป็นกรณีสำหรับการที่บุคคลกระทำการตั้งตัวแทนโดยมีการตกลงกันระหว่างตัวการและตัวแทนเช่นนั้น ส่วนมาตรา 821 นั้นเป็นกรณีที่มิได้มีการตั้งตัวแทนกันจริงจังตามกฎหมายแต่เป็นกรณีที่บุคคลคนหนึ่งแสดงออกต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต หรือยอมให้บุคคลอีกคนหนึ่งแสดงออกต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต ให้เขาหลงเชื่อว่าบุคคลอีกคนหนึ่งนั้นเป็นตัวแทนของตน กฎหมายจึงบัญญัติให้บุคคลซึ่งแสดงออกหรือยอมให้เขาแสดงออกต้องรับผิดต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต เสมือนว่าบุคคลอีกคนหนึ่งนั้นเป็นตัวแทนของตนซึ่งในกรณีนี้ก็คือโจทก์แสดงออกหรือยอมให้นายสุริยาแสดงออกว่าเป็นตัวแทนของโจทก์และนายสุริยาไปทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นลูกหนี้ในคดีนี้โดยตรง โจทก์จึงต้องรับเอาผลของการที่นายสุริยาทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 มาเป็นของตน จะอ้างไม่ได้ว่าการตั้งตัวแทนไม่ได้ทำเป็นหนังสือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798 เพราะไม่ใช่กรณีตั้งตัวแทนดังกล่าวแล้ว ฉะนั้นมูลหนี้ของโจทก์อันเกิดจากการละเมิดที่โจทก์นำมาฟ้องจึงเป็นอันระงับไป พิพากษายืน(วีระ ทรัพยไพศาล-พิศิษฏ์ เทศะบำรุง-สุชาติ จิวะชาติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้รับประกันภัยรถยนต์หมายเลขทะเบียน ล.บ.10439 ประเภทชดใช้ค่าเสียหายโดยสิ้นเชิง จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลและเป็นเจ้าของรถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.ช.-0353 จำเลยที่ 2 เป็นข้าราชการในสังกัดของจำเลยที่ 1เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน 2519 จำเลยที่ 2 ขับรถหมายเลขทะเบียน ก.ท.ช.-0353 เพื่อปฏิบัติหน้าที่ของจำเลยที่ 1 โดยประมาทชนรถยนต์หมายเลขทะเบียน ล.บ.10439 ได้รับความเสียหาย ขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันรับผิดใช้เงิน 18,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การว่าโจทก์ไม่ใช้นิติบุคคล จำเลยที่ 1 ได้โอนจำเลยที่ 2 ตลอดจนทรัพย์สินและหนี้สินทุกชนิดให้แก่การสื่อสารแห่งประเทศไทยแล้ว จำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ เหตุที่เกิดขึ้นเพราะความประมาทของผู้ขับรถยนต์หมายเลขทะเบียนล.บ.10439 ความเสียหายของโจทก์ไม่เกิน 13,000 บาท ตัวแทนของโจทก์ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 แล้ว สิทธิของโจทก์ที่จะฟ้องมูลละเมิดจึงระงับไป ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นเรียกการสื่อสารแห่งประเทศไทยเข้ามาเป็นจำเลยร่วมและจำเลยร่วมให้การทำนองเดียวกับจำเลยที่ 1ในการพิจารณาครั้งแรก ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์ไม่เป็นนิติบุคคล พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์เป็นนิติบุคคลพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาและพิพากษาคดีใหม่ ต่อมาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 เป็นฝ่ายประมาท แต่โจทก์กับจำเลยที่ 2 ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันแล้ว จึงไม่มีอำนาจฟ้องในมูลละเมิดอีก พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การตั้งตัวแทนที่กฎหมายบังคับให้ทำเป็นหนังสือหรือมีหลักฐานเป็นหนังสือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798 นั้นเป็นกรณีสำหรับการที่บุคคลกระทำการตั้งตัวแทนโดยมีการตกลงกันระหว่างตัวการและตัวแทนเช่นนั้น ส่วนมาตรา 821 นั้นเป็นกรณีที่มิได้มีการตั้งตัวแทนกันจริงจังตามกฎหมายแต่เป็นกรณีที่บุคคลคนหนึ่งแสดงออกต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต หรือยอมให้บุคคลอีกคนหนึ่งแสดงออกต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต ให้เขาหลงเชื่อว่าบุคคลอีกคนหนึ่งนั้นเป็นตัวแทนของตน กฎหมายจึงบัญญัติให้บุคคลซึ่งแสดงออกหรือยอมให้เขาแสดงออกต้องรับผิดต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต เสมือนว่าบุคคลอีกคนหนึ่งนั้นเป็นตัวแทนของตนซึ่งในกรณีนี้ก็คือโจทก์แสดงออกหรือยอมให้นายสุริยาแสดงออกว่าเป็นตัวแทนของโจทก์และนายสุริยาไปทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นลูกหนี้ในคดีนี้โดยตรง โจทก์จึงต้องรับเอาผลของการที่นายสุริยาทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 มาเป็นของตน จะอ้างไม่ได้ว่าการตั้งตัวแทนไม่ได้ทำเป็นหนังสือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798 เพราะไม่ใช่กรณีตั้งตัวแทนดังกล่าวแล้ว ฉะนั้นมูลหนี้ของโจทก์อันเกิดจากการละเมิดที่โจทก์นำมาฟ้องจึงเป็นอันระงับไป พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2863/2525บริษัท สินมั่นคงประกันภัย จำกัดโจทก์กรมไปรษณีย์โทรเลข กับพวกจำเลยจำเลยร่วมจำเลยการสื่อสารแห่งประเทศไทยจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 798, ม. 821การตั้งตัวแทนที่กฎหมายบังคับให้ทำเป็นหนังสือหรือมีหลักฐานเป็นหนังสือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798นั้น เป็นกรณีที่บุคคลกระทำการตั้งตัวแทนโดยมีการตกลงกันระหว่างตัวการและตัวแทน ส่วนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 821 นั้น เป็นกรณีที่มิได้มีการตกลงกันตั้งตัวแทน แต่เป็นการที่บุคคลคนหนึ่งแสดงออกหรือยอมให้บุคคลอีกคนหนึ่งแสดงออกต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต ให้เขาหลงเชื่อว่าบุคคลอีกคนหนึ่งนั้นเป็นตัวแทนของตน กฎหมายจึงบัญญัติให้บุคคลซึ่งแสดงออกหรือยอมให้บุคคลอีกคนหนึ่งแสดงออกต้องรับผิดต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต เสมือนว่าบุคคลอีกคนหนึ่งนั้นเป็นตัวแทนของตนโจทก์แสดงออกหรือยอมให้ ส. แสดงออกว่าเป็นตัวแทนของโจทก์ และ ส. ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นลูกหนี้โดยตรง โจทก์จึงต้องรับเอาผลของการที่ ส. ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 มาเป็นของตน จะอ้างว่าการตั้งตัวแทนไม่ได้ทำเป็นหนังสือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798 หาได้ไม่ มูลหนี้ของโจทก์อันเกิดจากการละเมิดที่โจทก์นำมาฟ้องจึงเป็นอันระงับไปโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้รับประกันภัยรถยนต์หมายเลขทะเบียน ล.บ.10439 ประเภทชดใช้ค่าเสียหายโดยสิ้นเชิง จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลและเป็นเจ้าของรถยนต์หมายเลขทะเบียน ก.ท.ช.-0353 จำเลยที่ 2 เป็นข้าราชการในสังกัดของจำเลยที่ 1เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน 2519 จำเลยที่ 2 ขับรถหมายเลขทะเบียน ก.ท.ช.-0353 เพื่อปฏิบัติหน้าที่ของจำเลยที่ 1 โดยประมาทชนรถยนต์หมายเลขทะเบียน ล.บ.10439 ได้รับความเสียหาย ขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันรับผิดใช้เงิน 18,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การว่าโจทก์ไม่ใช้นิติบุคคล จำเลยที่ 1 ได้โอนจำเลยที่ 2 ตลอดจนทรัพย์สินและหนี้สินทุกชนิดให้แก่การสื่อสารแห่งประเทศไทยแล้ว จำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ เหตุที่เกิดขึ้นเพราะความประมาทของผู้ขับรถยนต์หมายเลขทะเบียนล.บ.10439 ความเสียหายของโจทก์ไม่เกิน 13,000 บาท ตัวแทนของโจทก์ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 แล้ว สิทธิของโจทก์ที่จะฟ้องมูลละเมิดจึงระงับไป ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นเรียกการสื่อสารแห่งประเทศไทยเข้ามาเป็นจำเลยร่วมและจำเลยร่วมให้การทำนองเดียวกับจำเลยที่ 1ในการพิจารณาครั้งแรก ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์ไม่เป็นนิติบุคคล พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์เป็นนิติบุคคลพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาและพิพากษาคดีใหม่ ต่อมาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 เป็นฝ่ายประมาท แต่โจทก์กับจำเลยที่ 2 ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันแล้ว จึงไม่มีอำนาจฟ้องในมูลละเมิดอีก พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การตั้งตัวแทนที่กฎหมายบังคับให้ทำเป็นหนังสือหรือมีหลักฐานเป็นหนังสือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798 นั้นเป็นกรณีสำหรับการที่บุคคลกระทำการตั้งตัวแทนโดยมีการตกลงกันระหว่างตัวการและตัวแทนเช่นนั้น ส่วนมาตรา 821 นั้นเป็นกรณีที่มิได้มีการตั้งตัวแทนกันจริงจังตามกฎหมายแต่เป็นกรณีที่บุคคลคนหนึ่งแสดงออกต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต หรือยอมให้บุคคลอีกคนหนึ่งแสดงออกต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต ให้เขาหลงเชื่อว่าบุคคลอีกคนหนึ่งนั้นเป็นตัวแทนของตน กฎหมายจึงบัญญัติให้บุคคลซึ่งแสดงออกหรือยอมให้เขาแสดงออกต้องรับผิดต่อบุคคลภายนอกผู้สุจริต เสมือนว่าบุคคลอีกคนหนึ่งนั้นเป็นตัวแทนของตนซึ่งในกรณีนี้ก็คือโจทก์แสดงออกหรือยอมให้นายสุริยาแสดงออกว่าเป็นตัวแทนของโจทก์และนายสุริยาไปทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นลูกหนี้ในคดีนี้โดยตรง โจทก์จึงต้องรับเอาผลของการที่นายสุริยาทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 มาเป็นของตน จะอ้างไม่ได้ว่าการตั้งตัวแทนไม่ได้ทำเป็นหนังสือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 798 เพราะไม่ใช่กรณีตั้งตัวแทนดังกล่าวแล้ว ฉะนั้นมูลหนี้ของโจทก์อันเกิดจากการละเมิดที่โจทก์นำมาฟ้องจึงเป็นอันระงับไป พิพากษายืน(วีระ ทรัพยไพศาล-พิศิษฏ์ เทศะบำรุง-สุชาติ จิวะชาติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ