คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 23/2501หลักกฎหมาย: สัญญาจะซื้อขายที่ดินระหว่างโจทย์ซึ่งเป็นคนต่างด้าวกับจำเลยซึ่งเป็นคนไทย หาเป็นโมฆะหรือโมฆียะตามกฎหมายไม่ เพราะกฎหมายหาได้ห้ามขาดไม่ให้คนต่างด้าวถือกรรมสิทธิ์ที่ดินเสียทีเดียวไม่ คนต่างด้าวยังอาจขออนุญาตถือกรรมสิทธิ์ในที่ดินได้อยู่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำการรบกวนรอนสิทธิของโจทก์ ขอให้บังคับจำเลยรื้อรั้วออกไป และห้ามอย่าให้จำเลยมาเกี่ยวข้อง จำเลยขายที่ดินตามฟ้องใหโจทก์โดยเข้าใจผิดว่า โจทก์เป็นคนไทยอาจถือกรรมสิทธิ์ในที่ดินได้ แต่ความจริงโจทก์เป็นคนต่างด้าว สัญญาจึงเป็นโมฆะ จำเลยที่ ๑ จึงบอกเลิกสัญญากับโจทก์และเอาที่ดินไปทำสัญยาจะขายให้จำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๒-๓-๔ ต่อสู้ตามลำดับว่าได้ทำสัญญากัจำเลยที่ ๑ และทำรั้วโดยสุจริต โจทก์รับว่โจทก์เป็นคนสัญชาติจีน มีหนังสือสำคัญประจำตัวคนต่างด้าว ศาลถามโจทก์ว่าโจทก์จะขออนุญาตซื้อที่ดินต่อพนักงานเจ้าหน้าที่หรือไม่ โจทก์แถลงว่าไม่ขออนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์รับเงิน ๒,๐๐๐ บาทและคืนที่ดินให้จำเลยที่ ๑ ไป โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าสัญญาระหว่าโจทก์ซึ่งเป็นคนต่างด้าวกับจำเลยที่ ๑ หาเป็นโมฆะหรือโมฆียะกรรมตามกฎหมายไม่ เพราะกฎหมายหาได้ห้ามขาดไม่ให้คนต่างด้าวที่ว่าโจทก์จะขออนุญาตซื้อที่พิพาทหรือไม่ หรือจะจัดการต่อไปอย่างไรนั้น เป็นธุระของโจทก์ที่จะพึงกระทำต่อไปภายหน้าเมื่อจำเลยที่ ๑ ได้จัดการแบ่งแยกโฉนดแล้ว ไม่เกี่ยวกับประเด็นความที่จะต้องวินิจฉัยในขณะนี้ คดีเป็นอันฟังสโจทก์ว่า จำเลยที่ ๑ เอาที่พิพาทซึ่งโจทก์ใช้สิทธิครอบครองอยู่โดยชอบไปทำสัญญาจะขายให้จำเลยที่ ๒ ๆ จึงพาจำที่ ๓-๔ เข้ากั้นรั้วในที่พิพาทดังนี้จึงต้องถือว่าจำเลยทั้ง ๔ ร่วมกันทำละเมิดบุกรุกรบกวนรอนสิทธิครอบครองของโจทก์ โจทก์จึงมีอำนาจที่จะขับไล่และห้ามไม่ให้จำเลยเกี่ยวข้องกับที่พิพาทตามฟ้องได้ ศาลฎีกาพิพากษากลับ ให้บังคับจำเลยทั้ง ๔ รื้อรั้วออกไปจากที่พิพาท และห้ามไม่ให้จำเลยเกี่ยวข้องกับที่พิพาท ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 23/2501นายเอ็งล้ง แซ่ล้อโจทก์นายวงษ์หรือเกี้ย สงวนวงษ์ กับพวก รวม 4คนจำเลย พ.ร.บ.ที่ดินในส่วนที่เกี่ยวกับคนต่างด้าว พ.ศ.2486 ม. 5, ม. 6 ป.พ.พ. ม. 113, ม. 114, ม. 120สัญญาจะซื้อขายที่ดินระหว่างโจทย์ซึ่งเป็นคนต่างด้าวกับจำเลยซึ่งเป็นคนไทย หาเป็นโมฆะหรือโมฆียะตามกฎหมายไม่ เพราะกฎหมายหาได้ห้ามขาดไม่ให้คนต่างด้าวถือกรรมสิทธิ์ที่ดินเสียทีเดียวไม่ คนต่างด้าวยังอาจขออนุญาตถือกรรมสิทธิ์ในที่ดินได้อยู่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำการรบกวนรอนสิทธิของโจทก์ ขอให้บังคับจำเลยรื้อรั้วออกไป และห้ามอย่าให้จำเลยมาเกี่ยวข้อง จำเลยขายที่ดินตามฟ้องใหโจทก์โดยเข้าใจผิดว่า โจทก์เป็นคนไทยอาจถือกรรมสิทธิ์ในที่ดินได้ แต่ความจริงโจทก์เป็นคนต่างด้าว สัญญาจึงเป็นโมฆะ จำเลยที่ ๑ จึงบอกเลิกสัญญากับโจทก์และเอาที่ดินไปทำสัญยาจะขายให้จำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๒-๓-๔ ต่อสู้ตามลำดับว่าได้ทำสัญญากัจำเลยที่ ๑ และทำรั้วโดยสุจริต โจทก์รับว่โจทก์เป็นคนสัญชาติจีน มีหนังสือสำคัญประจำตัวคนต่างด้าว ศาลถามโจทก์ว่าโจทก์จะขออนุญาตซื้อที่ดินต่อพนักงานเจ้าหน้าที่หรือไม่ โจทก์แถลงว่าไม่ขออนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์รับเงิน ๒,๐๐๐ บาทและคืนที่ดินให้จำเลยที่ ๑ ไป โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าสัญญาระหว่าโจทก์ซึ่งเป็นคนต่างด้าวกับจำเลยที่ ๑ หาเป็นโมฆะหรือโมฆียะกรรมตามกฎหมายไม่ เพราะกฎหมายหาได้ห้ามขาดไม่ให้คนต่างด้าวที่ว่าโจทก์จะขออนุญาตซื้อที่พิพาทหรือไม่ หรือจะจัดการต่อไปอย่างไรนั้น เป็นธุระของโจทก์ที่จะพึงกระทำต่อไปภายหน้าเมื่อจำเลยที่ ๑ ได้จัดการแบ่งแยกโฉนดแล้ว ไม่เกี่ยวกับประเด็นความที่จะต้องวินิจฉัยในขณะนี้ คดีเป็นอันฟังสโจทก์ว่า จำเลยที่ ๑ เอาที่พิพาทซึ่งโจทก์ใช้สิทธิครอบครองอยู่โดยชอบไปทำสัญญาจะขายให้จำเลยที่ ๒ ๆ จึงพาจำที่ ๓-๔ เข้ากั้นรั้วในที่พิพาทดังนี้จึงต้องถือว่าจำเลยทั้ง ๔ ร่วมกันทำละเมิดบุกรุกรบกวนรอนสิทธิครอบครองของโจทก์ โจทก์จึงมีอำนาจที่จะขับไล่และห้ามไม่ให้จำเลยเกี่ยวข้องกับที่พิพาทตามฟ้องได้ ศาลฎีกาพิพากษากลับ ให้บังคับจำเลยทั้ง ๔ รื้อรั้วออกไปจากที่พิพาท และห้ามไม่ให้จำเลยเกี่ยวข้องกับที่พิพาท(มนูกิจวิมลอรรถ-ตุลยพากย์สุวมัณฑ์-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)ศาลจังหวัดฉะเชิงเทรา - นายอุดม เพชรคุปต์ศาลอุทธรณ์ - นายเริ่ม นนทะสุดแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำการรบกวนรอนสิทธิของโจทก์ ขอให้บังคับจำเลยรื้อรั้วออกไป และห้ามอย่าให้จำเลยมาเกี่ยวข้อง จำเลยขายที่ดินตามฟ้องใหโจทก์โดยเข้าใจผิดว่า โจทก์เป็นคนไทยอาจถือกรรมสิทธิ์ในที่ดินได้ แต่ความจริงโจทก์เป็นคนต่างด้าว สัญญาจึงเป็นโมฆะ จำเลยที่ ๑ จึงบอกเลิกสัญญากับโจทก์และเอาที่ดินไปทำสัญยาจะขายให้จำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๒-๓-๔ ต่อสู้ตามลำดับว่าได้ทำสัญญากัจำเลยที่ ๑ และทำรั้วโดยสุจริต โจทก์รับว่โจทก์เป็นคนสัญชาติจีน มีหนังสือสำคัญประจำตัวคนต่างด้าว ศาลถามโจทก์ว่าโจทก์จะขออนุญาตซื้อที่ดินต่อพนักงานเจ้าหน้าที่หรือไม่ โจทก์แถลงว่าไม่ขออนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์รับเงิน ๒,๐๐๐ บาทและคืนที่ดินให้จำเลยที่ ๑ ไป โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าสัญญาระหว่าโจทก์ซึ่งเป็นคนต่างด้าวกับจำเลยที่ ๑ หาเป็นโมฆะหรือโมฆียะกรรมตามกฎหมายไม่ เพราะกฎหมายหาได้ห้ามขาดไม่ให้คนต่างด้าวที่ว่าโจทก์จะขออนุญาตซื้อที่พิพาทหรือไม่ หรือจะจัดการต่อไปอย่างไรนั้น เป็นธุระของโจทก์ที่จะพึงกระทำต่อไปภายหน้าเมื่อจำเลยที่ ๑ ได้จัดการแบ่งแยกโฉนดแล้ว ไม่เกี่ยวกับประเด็นความที่จะต้องวินิจฉัยในขณะนี้ คดีเป็นอันฟังสโจทก์ว่า จำเลยที่ ๑ เอาที่พิพาทซึ่งโจทก์ใช้สิทธิครอบครองอยู่โดยชอบไปทำสัญญาจะขายให้จำเลยที่ ๒ ๆ จึงพาจำที่ ๓-๔ เข้ากั้นรั้วในที่พิพาทดังนี้จึงต้องถือว่าจำเลยทั้ง ๔ ร่วมกันทำละเมิดบุกรุกรบกวนรอนสิทธิครอบครองของโจทก์ โจทก์จึงมีอำนาจที่จะขับไล่และห้ามไม่ให้จำเลยเกี่ยวข้องกับที่พิพาทตามฟ้องได้ ศาลฎีกาพิพากษากลับ ให้บังคับจำเลยทั้ง ๔ รื้อรั้วออกไปจากที่พิพาท และห้ามไม่ให้จำเลยเกี่ยวข้องกับที่พิพาท ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 23/2501นายเอ็งล้ง แซ่ล้อโจทก์นายวงษ์หรือเกี้ย สงวนวงษ์ กับพวก รวม 4คนจำเลย พ.ร.บ.ที่ดินในส่วนที่เกี่ยวกับคนต่างด้าว พ.ศ.2486 ม. 5, ม. 6 ป.พ.พ. ม. 113, ม. 114, ม. 120สัญญาจะซื้อขายที่ดินระหว่างโจทย์ซึ่งเป็นคนต่างด้าวกับจำเลยซึ่งเป็นคนไทย หาเป็นโมฆะหรือโมฆียะตามกฎหมายไม่ เพราะกฎหมายหาได้ห้ามขาดไม่ให้คนต่างด้าวถือกรรมสิทธิ์ที่ดินเสียทีเดียวไม่ คนต่างด้าวยังอาจขออนุญาตถือกรรมสิทธิ์ในที่ดินได้อยู่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำการรบกวนรอนสิทธิของโจทก์ ขอให้บังคับจำเลยรื้อรั้วออกไป และห้ามอย่าให้จำเลยมาเกี่ยวข้อง จำเลยขายที่ดินตามฟ้องใหโจทก์โดยเข้าใจผิดว่า โจทก์เป็นคนไทยอาจถือกรรมสิทธิ์ในที่ดินได้ แต่ความจริงโจทก์เป็นคนต่างด้าว สัญญาจึงเป็นโมฆะ จำเลยที่ ๑ จึงบอกเลิกสัญญากับโจทก์และเอาที่ดินไปทำสัญยาจะขายให้จำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๒-๓-๔ ต่อสู้ตามลำดับว่าได้ทำสัญญากัจำเลยที่ ๑ และทำรั้วโดยสุจริต โจทก์รับว่โจทก์เป็นคนสัญชาติจีน มีหนังสือสำคัญประจำตัวคนต่างด้าว ศาลถามโจทก์ว่าโจทก์จะขออนุญาตซื้อที่ดินต่อพนักงานเจ้าหน้าที่หรือไม่ โจทก์แถลงว่าไม่ขออนุญาต ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์รับเงิน ๒,๐๐๐ บาทและคืนที่ดินให้จำเลยที่ ๑ ไป โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าสัญญาระหว่าโจทก์ซึ่งเป็นคนต่างด้าวกับจำเลยที่ ๑ หาเป็นโมฆะหรือโมฆียะกรรมตามกฎหมายไม่ เพราะกฎหมายหาได้ห้ามขาดไม่ให้คนต่างด้าวที่ว่าโจทก์จะขออนุญาตซื้อที่พิพาทหรือไม่ หรือจะจัดการต่อไปอย่างไรนั้น เป็นธุระของโจทก์ที่จะพึงกระทำต่อไปภายหน้าเมื่อจำเลยที่ ๑ ได้จัดการแบ่งแยกโฉนดแล้ว ไม่เกี่ยวกับประเด็นความที่จะต้องวินิจฉัยในขณะนี้ คดีเป็นอันฟังสโจทก์ว่า จำเลยที่ ๑ เอาที่พิพาทซึ่งโจทก์ใช้สิทธิครอบครองอยู่โดยชอบไปทำสัญญาจะขายให้จำเลยที่ ๒ ๆ จึงพาจำที่ ๓-๔ เข้ากั้นรั้วในที่พิพาทดังนี้จึงต้องถือว่าจำเลยทั้ง ๔ ร่วมกันทำละเมิดบุกรุกรบกวนรอนสิทธิครอบครองของโจทก์ โจทก์จึงมีอำนาจที่จะขับไล่และห้ามไม่ให้จำเลยเกี่ยวข้องกับที่พิพาทตามฟ้องได้ ศาลฎีกาพิพากษากลับ ให้บังคับจำเลยทั้ง ๔ รื้อรั้วออกไปจากที่พิพาท และห้ามไม่ให้จำเลยเกี่ยวข้องกับที่พิพาท(มนูกิจวิมลอรรถ-ตุลยพากย์สุวมัณฑ์-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)ศาลจังหวัดฉะเชิงเทรา - นายอุดม เพชรคุปต์ศาลอุทธรณ์ - นายเริ่ม นนทะสุดแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ