คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2793/2524หลักกฎหมาย: อ.ได้เอาประกันภัยรถยนต์ไว้แก่บริษัทจำเลย ในกรมธรรม์ประกันภัยได้กำหนดเงื่อนไขไว้ว่า เมื่อมีการกระทำผิดในทางอาญาซึ่งทำให้เกิดสิทธิเรียกร้องตามกรมธรรม์ประกันภัย ผู้เอาประกันภัยจะต้องแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ โดยไม่ชักช้า ต่อมารถยนต์ที่เอาประกันภัยไว้ได้ถูกคนร้ายลักไป อ.แน่ใจในทันทีว่าส.เป็นผู้ลักไปแต่อ.เพิ่งจะไปแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจหลังจากที่รถถูกลักไปแล้ว 14 วัน ซึ่งอาจเกิดผลเสียหายแก่จำเลยได้ ดังนี้ถือได้ว่า อ.มิได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามเงื่อนไขในกรมธรรม์ประกันภัย จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถยนต์คันหมายเลขทะเบียนก.ท.6 ม-8560 ได้ให้นางอุษาเช่าซื้อไป นางอุษาได้เอาประกันภัยรถคันดังกล่าวไว้แก่จำเลย หากรถคันดังกล่าวสูญหายไปจำเลยจะใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ ต่อมาในระหว่างอายุสัญญาประกันภัย รถยนต์คันดังกล่าวถูกคนร้ายลักไป จึงขอให้บังคับจำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์จำเลยให้การว่า รถยนต์สูญหายไปเกิดจากความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัย และผู้เอาประกันภัยมิได้แจ้งความต่อพนักงานสอบสวนในทันที จำเลยไม่ต้องรับผิดขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์ตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามเงื่อนไขข้อ 1.5 ในกรมธรรม์ประกันภัยได้กำหนดหน้าที่ของผู้เอาประกันภัยไว้โดยชัดแจ้งว่า เมื่อมีการกระทำผิดในทางอาญาซึ่งทำให้เกิดสิทธิเรียกร้องตามกรมธรรม์ประกันภัย ผู้เอาประกันภัยจะต้องแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจโดยไม่ชักช้า เมื่อรถยนต์ถูกคนร้ายลักไปนั้น นางอุษาแน่ใจทันทีว่านายสุรินทร์เป็นคนลัก นางอุษาได้ไปตามนายสุรินทร์ที่บ้านแต่ไม่พบ นางอุษาก็น่าจะทราบแน่ชัดแล้วว่าโอกาสที่จะติดตามเอารถคืนมาเป็นการยาก สมควรที่นางอุษาจะต้องแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจในโอกาสแรกที่รู้ว่ารถถูกลักไป การปล่อยให้เวลาล่วงเลยมานานถึง 14 วันจึงแจ้งความนั้นอาจเกิดผลเสียหายแก่จำเลยได้ จึงถือไม่ได้ว่าผู้เอาประกันภัยได้ปฏิบัติถูกต้องตามเงื่อนไขแห่งกรมธรรม์ประกันภัย จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2793/2524บริษัทเครดิตการพาณิชย์ประเทศไทย จำกัดโจทก์บริษัทไทยพัฒนาประกันภัย จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 374, ม. 376, ม. 861, ม. 869, ม. 881อ.ได้เอาประกันภัยรถยนต์ไว้แก่บริษัทจำเลย ในกรมธรรม์ประกันภัยได้กำหนดเงื่อนไขไว้ว่า เมื่อมีการกระทำผิดในทางอาญาซึ่งทำให้เกิดสิทธิเรียกร้องตามกรมธรรม์ประกันภัย ผู้เอาประกันภัยจะต้องแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ โดยไม่ชักช้า ต่อมารถยนต์ที่เอาประกันภัยไว้ได้ถูกคนร้ายลักไป อ.แน่ใจในทันทีว่าส.เป็นผู้ลักไปแต่อ.เพิ่งจะไปแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจหลังจากที่รถถูกลักไปแล้ว 14 วัน ซึ่งอาจเกิดผลเสียหายแก่จำเลยได้ ดังนี้ถือได้ว่า อ.มิได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามเงื่อนไขในกรมธรรม์ประกันภัย จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถยนต์คันหมายเลขทะเบียนก.ท.6 ม-8560 ได้ให้นางอุษาเช่าซื้อไป นางอุษาได้เอาประกันภัยรถคันดังกล่าวไว้แก่จำเลย หากรถคันดังกล่าวสูญหายไปจำเลยจะใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ ต่อมาในระหว่างอายุสัญญาประกันภัย รถยนต์คันดังกล่าวถูกคนร้ายลักไป จึงขอให้บังคับจำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์จำเลยให้การว่า รถยนต์สูญหายไปเกิดจากความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัย และผู้เอาประกันภัยมิได้แจ้งความต่อพนักงานสอบสวนในทันที จำเลยไม่ต้องรับผิดขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์ตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามเงื่อนไขข้อ 1.5 ในกรมธรรม์ประกันภัยได้กำหนดหน้าที่ของผู้เอาประกันภัยไว้โดยชัดแจ้งว่า เมื่อมีการกระทำผิดในทางอาญาซึ่งทำให้เกิดสิทธิเรียกร้องตามกรมธรรม์ประกันภัย ผู้เอาประกันภัยจะต้องแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจโดยไม่ชักช้า เมื่อรถยนต์ถูกคนร้ายลักไปนั้น นางอุษาแน่ใจทันทีว่านายสุรินทร์เป็นคนลัก นางอุษาได้ไปตามนายสุรินทร์ที่บ้านแต่ไม่พบ นางอุษาก็น่าจะทราบแน่ชัดแล้วว่าโอกาสที่จะติดตามเอารถคืนมาเป็นการยาก สมควรที่นางอุษาจะต้องแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจในโอกาสแรกที่รู้ว่ารถถูกลักไป การปล่อยให้เวลาล่วงเลยมานานถึง 14 วันจึงแจ้งความนั้นอาจเกิดผลเสียหายแก่จำเลยได้ จึงถือไม่ได้ว่าผู้เอาประกันภัยได้ปฏิบัติถูกต้องตามเงื่อนไขแห่งกรมธรรม์ประกันภัย จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์พิพากษายืน(ดุสิต วราโห-สุวัฒน์ รัตรสาร-สุไพศาล วิบุลศิลป์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถยนต์คันหมายเลขทะเบียนก.ท.6 ม-8560 ได้ให้นางอุษาเช่าซื้อไป นางอุษาได้เอาประกันภัยรถคันดังกล่าวไว้แก่จำเลย หากรถคันดังกล่าวสูญหายไปจำเลยจะใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ ต่อมาในระหว่างอายุสัญญาประกันภัย รถยนต์คันดังกล่าวถูกคนร้ายลักไป จึงขอให้บังคับจำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์จำเลยให้การว่า รถยนต์สูญหายไปเกิดจากความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัย และผู้เอาประกันภัยมิได้แจ้งความต่อพนักงานสอบสวนในทันที จำเลยไม่ต้องรับผิดขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์ตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามเงื่อนไขข้อ 1.5 ในกรมธรรม์ประกันภัยได้กำหนดหน้าที่ของผู้เอาประกันภัยไว้โดยชัดแจ้งว่า เมื่อมีการกระทำผิดในทางอาญาซึ่งทำให้เกิดสิทธิเรียกร้องตามกรมธรรม์ประกันภัย ผู้เอาประกันภัยจะต้องแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจโดยไม่ชักช้า เมื่อรถยนต์ถูกคนร้ายลักไปนั้น นางอุษาแน่ใจทันทีว่านายสุรินทร์เป็นคนลัก นางอุษาได้ไปตามนายสุรินทร์ที่บ้านแต่ไม่พบ นางอุษาก็น่าจะทราบแน่ชัดแล้วว่าโอกาสที่จะติดตามเอารถคืนมาเป็นการยาก สมควรที่นางอุษาจะต้องแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจในโอกาสแรกที่รู้ว่ารถถูกลักไป การปล่อยให้เวลาล่วงเลยมานานถึง 14 วันจึงแจ้งความนั้นอาจเกิดผลเสียหายแก่จำเลยได้ จึงถือไม่ได้ว่าผู้เอาประกันภัยได้ปฏิบัติถูกต้องตามเงื่อนไขแห่งกรมธรรม์ประกันภัย จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2793/2524บริษัทเครดิตการพาณิชย์ประเทศไทย จำกัดโจทก์บริษัทไทยพัฒนาประกันภัย จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 374, ม. 376, ม. 861, ม. 869, ม. 881อ.ได้เอาประกันภัยรถยนต์ไว้แก่บริษัทจำเลย ในกรมธรรม์ประกันภัยได้กำหนดเงื่อนไขไว้ว่า เมื่อมีการกระทำผิดในทางอาญาซึ่งทำให้เกิดสิทธิเรียกร้องตามกรมธรรม์ประกันภัย ผู้เอาประกันภัยจะต้องแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ โดยไม่ชักช้า ต่อมารถยนต์ที่เอาประกันภัยไว้ได้ถูกคนร้ายลักไป อ.แน่ใจในทันทีว่าส.เป็นผู้ลักไปแต่อ.เพิ่งจะไปแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจหลังจากที่รถถูกลักไปแล้ว 14 วัน ซึ่งอาจเกิดผลเสียหายแก่จำเลยได้ ดังนี้ถือได้ว่า อ.มิได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามเงื่อนไขในกรมธรรม์ประกันภัย จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถยนต์คันหมายเลขทะเบียนก.ท.6 ม-8560 ได้ให้นางอุษาเช่าซื้อไป นางอุษาได้เอาประกันภัยรถคันดังกล่าวไว้แก่จำเลย หากรถคันดังกล่าวสูญหายไปจำเลยจะใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ ต่อมาในระหว่างอายุสัญญาประกันภัย รถยนต์คันดังกล่าวถูกคนร้ายลักไป จึงขอให้บังคับจำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์จำเลยให้การว่า รถยนต์สูญหายไปเกิดจากความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของผู้เอาประกันภัย และผู้เอาประกันภัยมิได้แจ้งความต่อพนักงานสอบสวนในทันที จำเลยไม่ต้องรับผิดขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์ตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามเงื่อนไขข้อ 1.5 ในกรมธรรม์ประกันภัยได้กำหนดหน้าที่ของผู้เอาประกันภัยไว้โดยชัดแจ้งว่า เมื่อมีการกระทำผิดในทางอาญาซึ่งทำให้เกิดสิทธิเรียกร้องตามกรมธรรม์ประกันภัย ผู้เอาประกันภัยจะต้องแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจโดยไม่ชักช้า เมื่อรถยนต์ถูกคนร้ายลักไปนั้น นางอุษาแน่ใจทันทีว่านายสุรินทร์เป็นคนลัก นางอุษาได้ไปตามนายสุรินทร์ที่บ้านแต่ไม่พบ นางอุษาก็น่าจะทราบแน่ชัดแล้วว่าโอกาสที่จะติดตามเอารถคืนมาเป็นการยาก สมควรที่นางอุษาจะต้องแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจในโอกาสแรกที่รู้ว่ารถถูกลักไป การปล่อยให้เวลาล่วงเลยมานานถึง 14 วันจึงแจ้งความนั้นอาจเกิดผลเสียหายแก่จำเลยได้ จึงถือไม่ได้ว่าผู้เอาประกันภัยได้ปฏิบัติถูกต้องตามเงื่อนไขแห่งกรมธรรม์ประกันภัย จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์พิพากษายืน(ดุสิต วราโห-สุวัฒน์ รัตรสาร-สุไพศาล วิบุลศิลป์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ