คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3395/2524หลักกฎหมาย: การจ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ.2489 มาตรา 8 นั้น ต้องถือราคาที่โจทก์กล่าวมาในคำฟ้องกรณีสืบเนื่องมาจากศาลพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยและริบของกลางกับให้จ่ายสินบนและรางวัลตามกฎหมาย ต่อมาศาลชั้นต้นขายทอดตลาดของกลางที่สั่งริบทั้งหมดได้เงิน ๕๗๘,๔๒๕ บาท ผู้ร้องในฐานะพนักงานเจ้าหน้าที่ซึ่งจับกุมยื่นคำร้องขอรับรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของจำนวนเงินที่ขายทอดตลาดได้ ศาลชั้นต้นสั่งจ่ายรางวัลให้ร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางตามที่โจทก์ระบุมาในคำฟ้อง โดยไม่รวมค่าอากร ผู้ร้องทั้งเก้าอุทธรณ์ขอให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางที่ขายได้จริง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องทั้งเก้าฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘ บัญญัติว่า ให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางไม่มีว่าราคาตามที่โจทก์กล่าวมาในคำฟ้องหรือราคาที่ขายได้จริง ๆ ศาลฎีกาเห็นว่าจะต้องถือราคาที่โจทก์กล่าวมาในคำฟ้อง เพราะถ้าแปลความหมายตามฎีกาของผู้ร้องว่าหมายถึงราคาของกลางที่ขายได้จริง ๆ แล้ว หากของกลางนั้นขายไม่ได้ก็ไม่มีราคาของกลางที่คิดคำนวณรางวัล หรือถ้าขายของกลางได้เพียงบางส่วน รางวัลอาจจะต่ำลงตามราคาของกลางที่ขายได้ไม่เป็นมาตรฐานเดียวกันซึ่งกฎหมายคงไม่ประสงค์เช่นนั้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3395/2524พนักงานอัยการจังหวัดนราธิวาสโจทก์ว่าที่พันตำรวจโทพิศิษฐ์ ไชยรักษ์ กับพวกผู้ร้องนายบือราเฮ็ง จูนิจำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 พ.ร.บ.ให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำผิด พ.ศ.2489 การจ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ.2489 มาตรา 8 นั้น ต้องถือราคาที่โจทก์กล่าวมาในคำฟ้องกรณีสืบเนื่องมาจากศาลพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยและริบของกลางกับให้จ่ายสินบนและรางวัลตามกฎหมาย ต่อมาศาลชั้นต้นขายทอดตลาดของกลางที่สั่งริบทั้งหมดได้เงิน ๕๗๘,๔๒๕ บาท ผู้ร้องในฐานะพนักงานเจ้าหน้าที่ซึ่งจับกุมยื่นคำร้องขอรับรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของจำนวนเงินที่ขายทอดตลาดได้ ศาลชั้นต้นสั่งจ่ายรางวัลให้ร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางตามที่โจทก์ระบุมาในคำฟ้อง โดยไม่รวมค่าอากร ผู้ร้องทั้งเก้าอุทธรณ์ขอให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางที่ขายได้จริง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องทั้งเก้าฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘ บัญญัติว่า ให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางไม่มีว่าราคาตามที่โจทก์กล่าวมาในคำฟ้องหรือราคาที่ขายได้จริง ๆ ศาลฎีกาเห็นว่าจะต้องถือราคาที่โจทก์กล่าวมาในคำฟ้อง เพราะถ้าแปลความหมายตามฎีกาของผู้ร้องว่าหมายถึงราคาของกลางที่ขายได้จริง ๆ แล้ว หากของกลางนั้นขายไม่ได้ก็ไม่มีราคาของกลางที่คิดคำนวณรางวัล หรือถ้าขายของกลางได้เพียงบางส่วน รางวัลอาจจะต่ำลงตามราคาของกลางที่ขายได้ไม่เป็นมาตรฐานเดียวกันซึ่งกฎหมายคงไม่ประสงค์เช่นนั้น พิพากษายืน(อัมพล สุวรรณภักดี-เพียร ศรีอรุณ-สมบูรณ์ บุญภินนท์)ศาลจังหวัดนราธิวาส - นายวิรัตน์ ลัทธิวงศกรศาลอุทธรณ์ - นายปชา วรธรรมพินิจแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: กรณีสืบเนื่องมาจากศาลพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยและริบของกลางกับให้จ่ายสินบนและรางวัลตามกฎหมาย ต่อมาศาลชั้นต้นขายทอดตลาดของกลางที่สั่งริบทั้งหมดได้เงิน ๕๗๘,๔๒๕ บาท ผู้ร้องในฐานะพนักงานเจ้าหน้าที่ซึ่งจับกุมยื่นคำร้องขอรับรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของจำนวนเงินที่ขายทอดตลาดได้ ศาลชั้นต้นสั่งจ่ายรางวัลให้ร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางตามที่โจทก์ระบุมาในคำฟ้อง โดยไม่รวมค่าอากร ผู้ร้องทั้งเก้าอุทธรณ์ขอให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางที่ขายได้จริง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องทั้งเก้าฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘ บัญญัติว่า ให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางไม่มีว่าราคาตามที่โจทก์กล่าวมาในคำฟ้องหรือราคาที่ขายได้จริง ๆ ศาลฎีกาเห็นว่าจะต้องถือราคาที่โจทก์กล่าวมาในคำฟ้อง เพราะถ้าแปลความหมายตามฎีกาของผู้ร้องว่าหมายถึงราคาของกลางที่ขายได้จริง ๆ แล้ว หากของกลางนั้นขายไม่ได้ก็ไม่มีราคาของกลางที่คิดคำนวณรางวัล หรือถ้าขายของกลางได้เพียงบางส่วน รางวัลอาจจะต่ำลงตามราคาของกลางที่ขายได้ไม่เป็นมาตรฐานเดียวกันซึ่งกฎหมายคงไม่ประสงค์เช่นนั้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3395/2524พนักงานอัยการจังหวัดนราธิวาสโจทก์ว่าที่พันตำรวจโทพิศิษฐ์ ไชยรักษ์ กับพวกผู้ร้องนายบือราเฮ็ง จูนิจำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 พ.ร.บ.ให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำผิด พ.ศ.2489 การจ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ.2489 มาตรา 8 นั้น ต้องถือราคาที่โจทก์กล่าวมาในคำฟ้องกรณีสืบเนื่องมาจากศาลพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยและริบของกลางกับให้จ่ายสินบนและรางวัลตามกฎหมาย ต่อมาศาลชั้นต้นขายทอดตลาดของกลางที่สั่งริบทั้งหมดได้เงิน ๕๗๘,๔๒๕ บาท ผู้ร้องในฐานะพนักงานเจ้าหน้าที่ซึ่งจับกุมยื่นคำร้องขอรับรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของจำนวนเงินที่ขายทอดตลาดได้ ศาลชั้นต้นสั่งจ่ายรางวัลให้ร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางตามที่โจทก์ระบุมาในคำฟ้อง โดยไม่รวมค่าอากร ผู้ร้องทั้งเก้าอุทธรณ์ขอให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางที่ขายได้จริง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องทั้งเก้าฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๘ บัญญัติว่า ให้จ่ายรางวัลร้อยละยี่สิบห้าของราคาของกลางไม่มีว่าราคาตามที่โจทก์กล่าวมาในคำฟ้องหรือราคาที่ขายได้จริง ๆ ศาลฎีกาเห็นว่าจะต้องถือราคาที่โจทก์กล่าวมาในคำฟ้อง เพราะถ้าแปลความหมายตามฎีกาของผู้ร้องว่าหมายถึงราคาของกลางที่ขายได้จริง ๆ แล้ว หากของกลางนั้นขายไม่ได้ก็ไม่มีราคาของกลางที่คิดคำนวณรางวัล หรือถ้าขายของกลางได้เพียงบางส่วน รางวัลอาจจะต่ำลงตามราคาของกลางที่ขายได้ไม่เป็นมาตรฐานเดียวกันซึ่งกฎหมายคงไม่ประสงค์เช่นนั้น พิพากษายืน(อัมพล สุวรรณภักดี-เพียร ศรีอรุณ-สมบูรณ์ บุญภินนท์)ศาลจังหวัดนราธิวาส - นายวิรัตน์ ลัทธิวงศกรศาลอุทธรณ์ - นายปชา วรธรรมพินิจแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ