คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 635/2491หลักกฎหมาย: ฎีกาว่าศาลฟังข้อเท็จจริงไม่ตรงตามสำนวนนั้นเป็นข้อกฎหมาย พลตำรวจไม่จับกุมผู้ลักเล่นการพะนันนั้นไม่เป็นความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 146 เพราะการไม่จับกุมไม่ถือว่า เป็นการป้องกันและขัดขวางมิให้การเป็นไปตามกฎหมาย การใช้ดุลยพินิจยกโทษจำคุกตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 40 แก่จำเลยในคดีการพะนันย่อมใช้ได้ ไม่เป็นการขัดต่อ พ.ร.บ.การพะนันโจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบเล่นการพะนันเบี้ยโบก โดยไม่ได้รับอนุญาต และจำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าพนักงานมีหน้าที่ต้องจับกุม และมิได้ทำการจับกุม จึงเป็นการขัดขวางมิให้การเป็นไปตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยที่ ๒ - ๓ - ๔ - ๕ - ๖ แต่โทษจำคุกจำเลยที่ ๓ ให้ยกเสีย เพราะจำเลยชราภาพมาก ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ และ ๗ โจทก์ฎีกาเป็นข้อกฎหมายว่า คดีส่วนตัวจำเลยที่ ๑ นั้น ศาลฟังข้อเท็จจริงไม่ตรงตามสำนวน และควรมีผิดตาม ม.๑๔๖ ก.ม.อาญา ด้วย ส่วนสำหรับจำเลยที่ ๓ นั้น ศาลไม่มีอำนาจยกโทษจำคุก เพราะขัดกับ พ.ร.บ.การพะนัน ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ศาลไม่เอาผิดจำเลยที่ ๑ ฐานลักเล่นการพะนัน เพราะอาศัยคำพะยานหลักฐานที่ได้ความในทางพิจารณา มิใช่ฟังข้อเท็จจริงผิดจากถ้อยคำในสำนวน และการที่จำเลยที่ ๑ เป็นพลตำรวจไม่จับกุมผู้ลักเล่นการพะนันนั้น จะเอาผิดตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๔๖ ไม่ได้ เพราะการที่จำเลยไม่จับกุม ยังไม่พอที่จะถือว่าเป็นการป้องกันและขัดขวาง การยกอาญาจำคุกจำเลยที่ ๓ เป็นการใช้ดุลยพินิจตามกฎหมายอาญามาตรา ๔๐ ซึ่งเป็นบทบัญญัติใช้ได้ทั่วไป ไม่ขัดต่อ พ.ร.บ.การพะนัน พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 635/2491อัยยการภูเขียวโจทก์พลตำรวจไส หงอกพิสัย กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 218, ม. 219. ป.อ. ม. 40, ม. 146.ฎีกาว่าศาลฟังข้อเท็จจริงไม่ตรงตามสำนวนนั้นเป็นข้อกฎหมาย พลตำรวจไม่จับกุมผู้ลักเล่นการพะนันนั้นไม่เป็นความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 146 เพราะการไม่จับกุมไม่ถือว่า เป็นการป้องกันและขัดขวางมิให้การเป็นไปตามกฎหมาย การใช้ดุลยพินิจยกโทษจำคุกตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 40 แก่จำเลยในคดีการพะนันย่อมใช้ได้ ไม่เป็นการขัดต่อ พ.ร.บ.การพะนันโจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบเล่นการพะนันเบี้ยโบก โดยไม่ได้รับอนุญาต และจำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าพนักงานมีหน้าที่ต้องจับกุม และมิได้ทำการจับกุม จึงเป็นการขัดขวางมิให้การเป็นไปตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยที่ ๒ - ๓ - ๔ - ๕ - ๖ แต่โทษจำคุกจำเลยที่ ๓ ให้ยกเสีย เพราะจำเลยชราภาพมาก ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ และ ๗ โจทก์ฎีกาเป็นข้อกฎหมายว่า คดีส่วนตัวจำเลยที่ ๑ นั้น ศาลฟังข้อเท็จจริงไม่ตรงตามสำนวน และควรมีผิดตาม ม.๑๔๖ ก.ม.อาญา ด้วย ส่วนสำหรับจำเลยที่ ๓ นั้น ศาลไม่มีอำนาจยกโทษจำคุก เพราะขัดกับ พ.ร.บ.การพะนัน ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ศาลไม่เอาผิดจำเลยที่ ๑ ฐานลักเล่นการพะนัน เพราะอาศัยคำพะยานหลักฐานที่ได้ความในทางพิจารณา มิใช่ฟังข้อเท็จจริงผิดจากถ้อยคำในสำนวน และการที่จำเลยที่ ๑ เป็นพลตำรวจไม่จับกุมผู้ลักเล่นการพะนันนั้น จะเอาผิดตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๔๖ ไม่ได้ เพราะการที่จำเลยไม่จับกุม ยังไม่พอที่จะถือว่าเป็นการป้องกันและขัดขวาง การยกอาญาจำคุกจำเลยที่ ๓ เป็นการใช้ดุลยพินิจตามกฎหมายอาญามาตรา ๔๐ ซึ่งเป็นบทบัญญัติใช้ได้ทั่วไป ไม่ขัดต่อ พ.ร.บ.การพะนัน พิพากษายืน(ธรรมบัณฑิต บุนยะปานะ-นาถปรีชา-นนทปัญญา)ศาลชั้นต้น - นายเจิม ภูวิปัจฉิมศาลอุทธรณ์ - นายกริด สารสาสแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบเล่นการพะนันเบี้ยโบก โดยไม่ได้รับอนุญาต และจำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าพนักงานมีหน้าที่ต้องจับกุม และมิได้ทำการจับกุม จึงเป็นการขัดขวางมิให้การเป็นไปตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยที่ ๒ - ๓ - ๔ - ๕ - ๖ แต่โทษจำคุกจำเลยที่ ๓ ให้ยกเสีย เพราะจำเลยชราภาพมาก ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ และ ๗ โจทก์ฎีกาเป็นข้อกฎหมายว่า คดีส่วนตัวจำเลยที่ ๑ นั้น ศาลฟังข้อเท็จจริงไม่ตรงตามสำนวน และควรมีผิดตาม ม.๑๔๖ ก.ม.อาญา ด้วย ส่วนสำหรับจำเลยที่ ๓ นั้น ศาลไม่มีอำนาจยกโทษจำคุก เพราะขัดกับ พ.ร.บ.การพะนัน ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ศาลไม่เอาผิดจำเลยที่ ๑ ฐานลักเล่นการพะนัน เพราะอาศัยคำพะยานหลักฐานที่ได้ความในทางพิจารณา มิใช่ฟังข้อเท็จจริงผิดจากถ้อยคำในสำนวน และการที่จำเลยที่ ๑ เป็นพลตำรวจไม่จับกุมผู้ลักเล่นการพะนันนั้น จะเอาผิดตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๔๖ ไม่ได้ เพราะการที่จำเลยไม่จับกุม ยังไม่พอที่จะถือว่าเป็นการป้องกันและขัดขวาง การยกอาญาจำคุกจำเลยที่ ๓ เป็นการใช้ดุลยพินิจตามกฎหมายอาญามาตรา ๔๐ ซึ่งเป็นบทบัญญัติใช้ได้ทั่วไป ไม่ขัดต่อ พ.ร.บ.การพะนัน พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 635/2491อัยยการภูเขียวโจทก์พลตำรวจไส หงอกพิสัย กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 218, ม. 219. ป.อ. ม. 40, ม. 146.ฎีกาว่าศาลฟังข้อเท็จจริงไม่ตรงตามสำนวนนั้นเป็นข้อกฎหมาย พลตำรวจไม่จับกุมผู้ลักเล่นการพะนันนั้นไม่เป็นความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 146 เพราะการไม่จับกุมไม่ถือว่า เป็นการป้องกันและขัดขวางมิให้การเป็นไปตามกฎหมาย การใช้ดุลยพินิจยกโทษจำคุกตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 40 แก่จำเลยในคดีการพะนันย่อมใช้ได้ ไม่เป็นการขัดต่อ พ.ร.บ.การพะนันโจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบเล่นการพะนันเบี้ยโบก โดยไม่ได้รับอนุญาต และจำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าพนักงานมีหน้าที่ต้องจับกุม และมิได้ทำการจับกุม จึงเป็นการขัดขวางมิให้การเป็นไปตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยที่ ๒ - ๓ - ๔ - ๕ - ๖ แต่โทษจำคุกจำเลยที่ ๓ ให้ยกเสีย เพราะจำเลยชราภาพมาก ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ และ ๗ โจทก์ฎีกาเป็นข้อกฎหมายว่า คดีส่วนตัวจำเลยที่ ๑ นั้น ศาลฟังข้อเท็จจริงไม่ตรงตามสำนวน และควรมีผิดตาม ม.๑๔๖ ก.ม.อาญา ด้วย ส่วนสำหรับจำเลยที่ ๓ นั้น ศาลไม่มีอำนาจยกโทษจำคุก เพราะขัดกับ พ.ร.บ.การพะนัน ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ศาลไม่เอาผิดจำเลยที่ ๑ ฐานลักเล่นการพะนัน เพราะอาศัยคำพะยานหลักฐานที่ได้ความในทางพิจารณา มิใช่ฟังข้อเท็จจริงผิดจากถ้อยคำในสำนวน และการที่จำเลยที่ ๑ เป็นพลตำรวจไม่จับกุมผู้ลักเล่นการพะนันนั้น จะเอาผิดตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๔๖ ไม่ได้ เพราะการที่จำเลยไม่จับกุม ยังไม่พอที่จะถือว่าเป็นการป้องกันและขัดขวาง การยกอาญาจำคุกจำเลยที่ ๓ เป็นการใช้ดุลยพินิจตามกฎหมายอาญามาตรา ๔๐ ซึ่งเป็นบทบัญญัติใช้ได้ทั่วไป ไม่ขัดต่อ พ.ร.บ.การพะนัน พิพากษายืน(ธรรมบัณฑิต บุนยะปานะ-นาถปรีชา-นนทปัญญา)ศาลชั้นต้น - นายเจิม ภูวิปัจฉิมศาลอุทธรณ์ - นายกริด สารสาสแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ