คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 914/2519หลักกฎหมาย: ทนายโจทก์แถลงต่อศาลว่า โจทก์นำพยานมาศาลสองปาก คือ ตัวทนายโจทก์ และ ร. เมื่อประเด็นรับฟังกันได้เป็นส่วนมาก โจทก์ไม่ติดใจสืบพยานสองปากนี้ และติดใจสืบตัวโจทก์ กับ ว. เพียง 2 ปาก วันนี้ไม่มาศาล โจทก์ขอเลื่อนคดีทนายจำเลยมิได้คัดค้านประการใด จึงเป็นเหตุให้ศาลชั้นต้นสั่งเลื่อนคดีไปสืบพยานโจทก์ต่อ ดังนี้ จำเลยจะมาคัดค้านว่าศาลชั้นต้นสั่งเลื่อนคดีไปสืบพยานโจทก์ไม่ชอบหาได้ไม่ และการที่โจทก์นำพยานที่โจทก์แถลงไม่ติดใจสืบเข้าเบิกความต่อศาลทนายจำเลยก็ได้ซักค้านพยานปากนี้โดยมิได้โต้แย้งประการใด แม้ต่อมาจำเลยจะได้ยื่นคำแถลงคัดค้าน ก็ไม่ตัดอำนาจศาลที่จะรับฟังพยานดังกล่าว จำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ว่า โจทก์เป็นผู้ลงวันที่ในเช็คเอาเอง ทั้งไม่ได้นำสืบให้เห็นว่าผู้ใดลงวันที่ในเช็คไม่ถูกต้องและปราศจากอำนาจ จึงต้องฟังว่าวันที่ปรากฏในเช็คนั้นเป็นวันที่ออกเช็คที่ถูกต้องแท้จริง เมื่อโจทก์นำเช็คดังกล่าวมาขึ้นเงินภายใน 1 เดือน นับแต่วันที่ลงในเช็ค และฟ้องคีดภายใน 1 ปี นับแต่วันที่เช็คถึงกำหนด คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ และโจทก์มีสิทธิฟ้องจำเลยในฐานะผู้สลักหลังได้ ตามคำแถลงรับของคู่ความ จำเลยยอมรับว่าโจทก์เป็นผู้ทรงเช็คทุกฉบับประเด็นที่ว่า โจทก์เป็นผู้ทรงหรือไม่ จึงเป็นอันยุติตามที่จำเลยยอมรับ และจำเลยรับต่อไปว่า จำเลยเป็นผู้สลักหลังเช็คพิพาท จำเลยจึงต้องรับผิดในฐานะผู้สลักหลังเช็คด้วย ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 914โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ทรงเช็คธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาฉะเชิงเทราจำนวน 11 ฉบับ รวมเป็นเงิน 55,000 บาท โดยจำเลยที่ 1 เป็นผู้สั่งจ่าย จำเลยที่ 2เป็นผู้สลักหลัง ครั้นถึงกำหนดวันสั่งจ่ายเงินตามเช็ค โจทก์ได้นำเข้าบัญชีเพื่อเรียกเก็บเงิน แต่ธนาารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คทั้งหมด อ้างว่า "เงินในบัญชีไม่พอจ่าย" บ้าง "บัญชีปิดแล้ว" บ้าง ดังภาพถ่ายเช็คและใบคืนเช็คท้ายฟ้องโจทก์ได้แจ้งให้จำเลยทราบ แต่จำเลยทั้งสองเพิกเฉย จึงต้องเสียดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันครบกำหนดของเช็คแต่ละฉบับ จนถึงวันฟ้องเป็นเงิน 1,031 บาท ขอให้ศาลบังคับจำเลยทั้งสองชำระเงิน 56,031 บาทพร้อมดอกเบี้ยของต้นเงิน 55,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระให้โจทก์เสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การ ขาดนัดพิจารณา ต่อมาโจทก์ขอถอนฟ้องเฉพาะจำเลยที่ 1 ศาลชั้นต้นอนุญาตจำเลยที่ 2 ให้การว่า เช็ค 11 ฉบับตามฟ้อง จำเลยที่ 1 ไม่ได้จ่ายให้โจทก์แต่จ่ายให้แก่บุคคลอื่น ซึ่งบุคคลที่ปรากฏชื่อในเช็คได้นำไปเรียกเก็บเงินแล้ว แม้โจทก์จะเป็นผู้ทรงเช็คตามฟ้อง โจทก์ก็ฟ้องจำเลยที่ 2 ไม่ได้ เพราะจำเลยที่ 1ออกเช็คไม่ใช้เพื่อชำระหนี้ แต่ออกเช็คให้เป็นประกันในการเล่นแชร์เมื่อวันที่ 10ตุลาคม 2513 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยที่ 1 สั่งจ่ายเช็คทั้ง 11 ฉบับ คดีจึงขาดอายุความจำเลยที่ 1 ออกเช็คให้แก่ผู้ที่ปรากฏชื่อในเช็คเพราะโจทก์เป็นผู้จัดการ (หัวหน้า)วงแชร์ จำเลยที่ 1 เปียแชร์ (ประมูลดอกเบี้ย) วงนี้ได้ จำเลยที่ 1 จึงต้องออกเช็คเท่าจำนวนผู้ที่เล่นแชร์แต่ยังไม่ได้เปียแชร์ โดยกรอกข้อความต่าง ๆ ตลอดจนจำนวนเงินไว้ทุกฉบับ แต่ยังไม่ได้ลงวันเดือนปีในเช็ค เพื่อเป็นประกันว่า ถ้าผู้เล่นคนใดเปียแชร์ได้ในคราวต่อไป จำเลยที่ 1 จะต้องนำเงินสดจำนวน 5,000 บาทไปมอบให้นายวงแชร์แล้วรับเช็คที่ออกให้นั้นกลับคืน ถ้าไม่นำเงินไปขอแลกเช็คคืนจำเลยที่ 1 ก็ต้องลงวันเดือนปีในเช็คนั้น ๆ เพื่อผู้เปียแชร์จะได้นำเช็คนั้น ๆ ไปเบิกเงินจากธนาคารก่อนสืบพยาน คู่ความแถลงรับกันว่า โจทก์เป็นผู้ทรงเช็คทุกฉบับ จำเลยที่ 1เป็นผู้สั่งจ่ายเช็คนั้น จำเลยที่ 2 เป็นผู้สลักหลังเช็ค และโจทก์ได้ทวงถามแล้วศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 2 ชำระเงินตามเช็ค 7 ฉบับ ๆ ละ 5,000บาท เป็นเงิน 35,000 บาท กับดอกเบี้ยแก่โจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์และจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 2 ว่า ตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 5 มิถุนายน 2516 ทนายโจทก์ได้แถลงต่อศาลว่า โจทก์นำพยานมาศาล2 ปาก คือตัวทนายโจทก์และนายรำพึง เมื่อประเด็นรับกันได้เป็นส่วนมาก โจทก์ไม่ติดใจสืบพยานสองปากนี้ และติดใจสืบตัวโจทก์กับนายวิทยาเพียง 2 ปาก วันนี้ไม่มาศาล โจทก์ขอเลื่อนคดี ทนายจำเลยที่ 2 ก็มิได้คัดค้านประการใดจึงเป็นเหตุให้ศาลชั้นต้นสั่งเลื่อนคดีไปสืบพยานโจทก์ต่อ ดังนี้ จำเลยที่ 2 จะมาคัดค้านว่าศาลชั้นต้นสั่งเลื่อนคดีไปสืบพยานโจทก์ไม่ชอบ หาได้ไม่ และการที่โจทก์นำพยานที่โจทก์แถลงไม่ติดใจสืบเข้าเบิกความต่อศาล ทนายจำเลยที่ 2ก็ได้ซักค้านพยานปากนี้โดยมิได้โต้แย้งประการใด แม้ต่อมาจำเลยที่ 2 จะได้ยื่นคำแถลงคัดค้านลงวันที่ 23 กรกฎาคม 2516 ก็ไม่ตัดอำนาจศาลที่จะรับฟังพยานดังกล่าวจำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ว่า โจทก์เป็นผู้ลงวันที่ในเช็คเอาเอง ทั้งไม่ได้นำสืบให้เห็นว่า ผู้ใดลงวันที่ในเช็คไม่ถูกต้องและปราศจากอำนาจ ฉะนั้น เมื่อเช็คหมาย จ.1, จ.3, จ.5, จ.7, จ.9, จ.11, จ.13, จ.15, จ.17, จ.18, จ.19ลงวันที่ 3 กรกฎาคม 2515, 3 กรกฎาคม 2515, 20 ตุลาคม 2514, 20 มีนาคม2515, 21 กุมภาพันธ์ 2515, 15 ตุลาคม 2514, 20 มกราคม 2515, 28 มิถุนายน2515, 20 เมษายน 2515, 31 สิงหาคม 2514, 19 ตุลาคม 2514 ตามลำดับจึงต้องฟังว่า วันที่ปรากฏในเช็คนั้นเป็นวันที่ออกเช็คที่ถูกต้องแท้จริง เมื่อโจทก์นำเช็คดังกล่าวมาขึ้นเงินภายใน 1 เดือน นับแต่วันที่ลงในเช็ค และฟ้องคดีนี้ภายใน 1 ปี นับแต่วันที่เช็คถึงกำหนด คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ และโจทก์มีสิทธิฟ้องจำเลยในฐานะผู้สลักหลังได้ส่วนฎีกาของโจทก์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามคำแถลงรับของคู่ความจำเลยที่ 2 ยอมรับว่าโจทก์เป็นผู้ทรงเช็คทุกฉบับ ประเด็นที่ว่าโจทก์เป็นผู้ทรงหรือไม่ จึงเป็นอันยุติตามที่จำเลยที่ 2 ยอมรับ และจำเลยที่ 2 รับต่อไปว่าจำเลยที่ 2 เป็นผู้สลักหลังเช็คพิพาท จำเลยที่ 2 จึงต้องรับผิดในฐานะผู้สลักหลังเช็คพิพาททั้ง 4 ฉบับ ด้วย ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 914พิพากษาแก้ ให้จำเลยที่ 2 รับผิดชำระเงินตามเช็คหมาย จ.1, จ.9, จ.15และ จ.18 เป็นเงินฉบับละ 5,000 บาท รวม 20,000 บาท กับดอกเบี้ยให้แก่โจทก์นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 914/2519นายวิชิต หรือวิฑิต เชาวน์ประดิษฐ์โจทก์นางสวง ทองไสว ที่ 1จำเลยบริษัทอินเตอร์อุตสาหกรรมการค้า จำกัด โดยนายแสง แสงดำรงเกียรติ ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 84, ม. 86 วรรคสาม, ม. 87 (2), ม. 177 ป.พ.พ. ม. 914, ม. 989, ม. 990, ม. 1002ทนายโจทก์แถลงต่อศาลว่า โจทก์นำพยานมาศาลสองปาก คือ ตัวทนายโจทก์ และ ร. เมื่อประเด็นรับฟังกันได้เป็นส่วนมาก โจทก์ไม่ติดใจสืบพยานสองปากนี้ และติดใจสืบตัวโจทก์ กับ ว. เพียง 2 ปาก วันนี้ไม่มาศาล โจทก์ขอเลื่อนคดีทนายจำเลยมิได้คัดค้านประการใด จึงเป็นเหตุให้ศาลชั้นต้นสั่งเลื่อนคดีไปสืบพยานโจทก์ต่อ ดังนี้ จำเลยจะมาคัดค้านว่าศาลชั้นต้นสั่งเลื่อนคดีไปสืบพยานโจทก์ไม่ชอบหาได้ไม่ และการที่โจทก์นำพยานที่โจทก์แถลงไม่ติดใจสืบเข้าเบิกความต่อศาลทนายจำเลยก็ได้ซักค้านพยานปากนี้โดยมิได้โต้แย้งประการใด แม้ต่อมาจำเลยจะได้ยื่นคำแถลงคัดค้าน ก็ไม่ตัดอำนาจศาลที่จะรับฟังพยานดังกล่าว จำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ว่า โจทก์เป็นผู้ลงวันที่ในเช็คเอาเอง ทั้งไม่ได้นำสืบให้เห็นว่าผู้ใดลงวันที่ในเช็คไม่ถูกต้องและปราศจากอำนาจ จึงต้องฟังว่าวันที่ปรากฏในเช็คนั้นเป็นวันที่ออกเช็คที่ถูกต้องแท้จริง เมื่อโจทก์นำเช็คดังกล่าวมาขึ้นเงินภายใน 1 เดือน นับแต่วันที่ลงในเช็ค และฟ้องคีดภายใน 1 ปี นับแต่วันที่เช็คถึงกำหนด คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ และโจทก์มีสิทธิฟ้องจำเลยในฐานะผู้สลักหลังได้ ตามคำแถลงรับของคู่ความ จำเลยยอมรับว่าโจทก์เป็นผู้ทรงเช็คทุกฉบับประเด็นที่ว่า โจทก์เป็นผู้ทรงหรือไม่ จึงเป็นอันยุติตามที่จำเลยยอมรับ และจำเลยรับต่อไปว่า จำเลยเป็นผู้สลักหลังเช็คพิพาท จำเลยจึงต้องรับผิดในฐานะผู้สลักหลังเช็คด้วย ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 914โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ทรงเช็คธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาฉะเชิงเทราจำนวน 11 ฉบับ รวมเป็นเงิน 55,000 บาท โดยจำเลยที่ 1 เป็นผู้สั่งจ่าย จำเลยที่ 2เป็นผู้สลักหลัง ครั้นถึงกำหนดวันสั่งจ่ายเงินตามเช็ค โจทก์ได้นำเข้าบัญชีเพื่อเรียกเก็บเงิน แต่ธนาารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คทั้งหมด อ้างว่า "เงินในบัญชีไม่พอจ่าย" บ้าง "บัญชีปิดแล้ว" บ้าง ดังภาพถ่ายเช็คและใบคืนเช็คท้ายฟ้องโจทก์ได้แจ้งให้จำเลยทราบ แต่จำเลยทั้งสองเพิกเฉย จึงต้องเสียดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันครบกำหนดของเช็คแต่ละฉบับ จนถึงวันฟ้องเป็นเงิน 1,031 บาท ขอให้ศาลบังคับจำเลยทั้งสองชำระเงิน 56,031 บาทพร้อมดอกเบี้ยของต้นเงิน 55,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระให้โจทก์เสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การ ขาดนัดพิจารณา ต่อมาโจทก์ขอถอนฟ้องเฉพาะจำเลยที่ 1 ศาลชั้นต้นอนุญาตจำเลยที่ 2 ให้การว่า เช็ค 11 ฉบับตามฟ้อง จำเลยที่ 1 ไม่ได้จ่ายให้โจทก์แต่จ่ายให้แก่บุคคลอื่น ซึ่งบุคคลที่ปรากฏชื่อในเช็คได้นำไปเรียกเก็บเงินแล้ว แม้โจทก์จะเป็นผู้ทรงเช็คตามฟ้อง โจทก์ก็ฟ้องจำเลยที่ 2 ไม่ได้ เพราะจำเลยที่ 1ออกเช็คไม่ใช้เพื่อชำระหนี้ แต่ออกเช็คให้เป็นประกันในการเล่นแชร์เมื่อวันที่ 10ตุลาคม 2513 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยที่ 1 สั่งจ่ายเช็คทั้ง 11 ฉบับ คดีจึงขาดอายุความจำเลยที่ 1 ออกเช็คให้แก่ผู้ที่ปรากฏชื่อในเช็คเพราะโจทก์เป็นผู้จัดการ (หัวหน้า)วงแชร์ จำเลยที่ 1 เปียแชร์ (ประมูลดอกเบี้ย) วงนี้ได้ จำเลยที่ 1 จึงต้องออกเช็คเท่าจำนวนผู้ที่เล่นแชร์แต่ยังไม่ได้เปียแชร์ โดยกรอกข้อความต่าง ๆ ตลอดจนจำนวนเงินไว้ทุกฉบับ แต่ยังไม่ได้ลงวันเดือนปีในเช็ค เพื่อเป็นประกันว่า ถ้าผู้เล่นคนใดเปียแชร์ได้ในคราวต่อไป จำเลยที่ 1 จะต้องนำเงินสดจำนวน 5,000 บาทไปมอบให้นายวงแชร์แล้วรับเช็คที่ออกให้นั้นกลับคืน ถ้าไม่นำเงินไปขอแลกเช็คคืนจำเลยที่ 1 ก็ต้องลงวันเดือนปีในเช็คนั้น ๆ เพื่อผู้เปียแชร์จะได้นำเช็คนั้น ๆ ไปเบิกเงินจากธนาคารก่อนสืบพยาน คู่ความแถลงรับกันว่า โจทก์เป็นผู้ทรงเช็คทุกฉบับ จำเลยที่ 1เป็นผู้สั่งจ่ายเช็คนั้น จำเลยที่ 2 เป็นผู้สลักหลังเช็ค และโจทก์ได้ทวงถามแล้วศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 2 ชำระเงินตามเช็ค 7 ฉบับ ๆ ละ 5,000บาท เป็นเงิน 35,000 บาท กับดอกเบี้ยแก่โจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์และจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 2 ว่า ตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 5 มิถุนายน 2516 ทนายโจทก์ได้แถลงต่อศาลว่า โจทก์นำพยานมาศาล2 ปาก คือตัวทนายโจทก์และนายรำพึง เมื่อประเด็นรับกันได้เป็นส่วนมาก โจทก์ไม่ติดใจสืบพยานสองปากนี้ และติดใจสืบตัวโจทก์กับนายวิทยาเพียง 2 ปาก วันนี้ไม่มาศาล โจทก์ขอเลื่อนคดี ทนายจำเลยที่ 2 ก็มิได้คัดค้านประการใดจึงเป็นเหตุให้ศาลชั้นต้นสั่งเลื่อนคดีไปสืบพยานโจทก์ต่อ ดังนี้ จำเลยที่ 2 จะมาคัดค้านว่าศาลชั้นต้นสั่งเลื่อนคดีไปสืบพยานโจทก์ไม่ชอบ หาได้ไม่ และการที่โจทก์นำพยานที่โจทก์แถลงไม่ติดใจสืบเข้าเบิกความต่อศาล ทนายจำเลยที่ 2ก็ได้ซักค้านพยานปากนี้โดยมิได้โต้แย้งประการใด แม้ต่อมาจำเลยที่ 2 จะได้ยื่นคำแถลงคัดค้านลงวันที่ 23 กรกฎาคม 2516 ก็ไม่ตัดอำนาจศาลที่จะรับฟังพยานดังกล่าวจำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ว่า โจทก์เป็นผู้ลงวันที่ในเช็คเอาเอง ทั้งไม่ได้นำสืบให้เห็นว่า ผู้ใดลงวันที่ในเช็คไม่ถูกต้องและปราศจากอำนาจ ฉะนั้น เมื่อเช็คหมาย จ.1, จ.3, จ.5, จ.7, จ.9, จ.11, จ.13, จ.15, จ.17, จ.18, จ.19ลงวันที่ 3 กรกฎาคม 2515, 3 กรกฎาคม 2515, 20 ตุลาคม 2514, 20 มีนาคม2515, 21 กุมภาพันธ์ 2515, 15 ตุลาคม 2514, 20 มกราคม 2515, 28 มิถุนายน2515, 20 เมษายน 2515, 31 สิงหาคม 2514, 19 ตุลาคม 2514 ตามลำดับจึงต้องฟังว่า วันที่ปรากฏในเช็คนั้นเป็นวันที่ออกเช็คที่ถูกต้องแท้จริง เมื่อโจทก์นำเช็คดังกล่าวมาขึ้นเงินภายใน 1 เดือน นับแต่วันที่ลงในเช็ค และฟ้องคดีนี้ภายใน 1 ปี นับแต่วันที่เช็คถึงกำหนด คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ และโจทก์มีสิทธิฟ้องจำเลยในฐานะผู้สลักหลังได้ส่วนฎีกาของโจทก์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามคำแถลงรับของคู่ความจำเลยที่ 2 ยอมรับว่าโจทก์เป็นผู้ทรงเช็คทุกฉบับ ประเด็นที่ว่าโจทก์เป็นผู้ทรงหรือไม่ จึงเป็นอันยุติตามที่จำเลยที่ 2 ยอมรับ และจำเลยที่ 2 รับต่อไปว่าจำเลยที่ 2 เป็นผู้สลักหลังเช็คพิพาท จำเลยที่ 2 จึงต้องรับผิดในฐานะผู้สลักหลังเช็คพิพาททั้ง 4 ฉบับ ด้วย ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 914พิพากษาแก้ ให้จำเลยที่ 2 รับผิดชำระเงินตามเช็คหมาย จ.1, จ.9, จ.15และ จ.18 เป็นเงินฉบับละ 5,000 บาท รวม 20,000 บาท กับดอกเบี้ยให้แก่โจทก์นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(พยนต์ ยาวะประภาษ-แผ้ว ศิวะบวร-จันทร์ ระรวยทรง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ทรงเช็คธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาฉะเชิงเทราจำนวน 11 ฉบับ รวมเป็นเงิน 55,000 บาท โดยจำเลยที่ 1 เป็นผู้สั่งจ่าย จำเลยที่ 2เป็นผู้สลักหลัง ครั้นถึงกำหนดวันสั่งจ่ายเงินตามเช็ค โจทก์ได้นำเข้าบัญชีเพื่อเรียกเก็บเงิน แต่ธนาารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คทั้งหมด อ้างว่า "เงินในบัญชีไม่พอจ่าย" บ้าง "บัญชีปิดแล้ว" บ้าง ดังภาพถ่ายเช็คและใบคืนเช็คท้ายฟ้องโจทก์ได้แจ้งให้จำเลยทราบ แต่จำเลยทั้งสองเพิกเฉย จึงต้องเสียดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันครบกำหนดของเช็คแต่ละฉบับ จนถึงวันฟ้องเป็นเงิน 1,031 บาท ขอให้ศาลบังคับจำเลยทั้งสองชำระเงิน 56,031 บาทพร้อมดอกเบี้ยของต้นเงิน 55,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระให้โจทก์เสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การ ขาดนัดพิจารณา ต่อมาโจทก์ขอถอนฟ้องเฉพาะจำเลยที่ 1 ศาลชั้นต้นอนุญาตจำเลยที่ 2 ให้การว่า เช็ค 11 ฉบับตามฟ้อง จำเลยที่ 1 ไม่ได้จ่ายให้โจทก์แต่จ่ายให้แก่บุคคลอื่น ซึ่งบุคคลที่ปรากฏชื่อในเช็คได้นำไปเรียกเก็บเงินแล้ว แม้โจทก์จะเป็นผู้ทรงเช็คตามฟ้อง โจทก์ก็ฟ้องจำเลยที่ 2 ไม่ได้ เพราะจำเลยที่ 1ออกเช็คไม่ใช้เพื่อชำระหนี้ แต่ออกเช็คให้เป็นประกันในการเล่นแชร์เมื่อวันที่ 10ตุลาคม 2513 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยที่ 1 สั่งจ่ายเช็คทั้ง 11 ฉบับ คดีจึงขาดอายุความจำเลยที่ 1 ออกเช็คให้แก่ผู้ที่ปรากฏชื่อในเช็คเพราะโจทก์เป็นผู้จัดการ (หัวหน้า)วงแชร์ จำเลยที่ 1 เปียแชร์ (ประมูลดอกเบี้ย) วงนี้ได้ จำเลยที่ 1 จึงต้องออกเช็คเท่าจำนวนผู้ที่เล่นแชร์แต่ยังไม่ได้เปียแชร์ โดยกรอกข้อความต่าง ๆ ตลอดจนจำนวนเงินไว้ทุกฉบับ แต่ยังไม่ได้ลงวันเดือนปีในเช็ค เพื่อเป็นประกันว่า ถ้าผู้เล่นคนใดเปียแชร์ได้ในคราวต่อไป จำเลยที่ 1 จะต้องนำเงินสดจำนวน 5,000 บาทไปมอบให้นายวงแชร์แล้วรับเช็คที่ออกให้นั้นกลับคืน ถ้าไม่นำเงินไปขอแลกเช็คคืนจำเลยที่ 1 ก็ต้องลงวันเดือนปีในเช็คนั้น ๆ เพื่อผู้เปียแชร์จะได้นำเช็คนั้น ๆ ไปเบิกเงินจากธนาคารก่อนสืบพยาน คู่ความแถลงรับกันว่า โจทก์เป็นผู้ทรงเช็คทุกฉบับ จำเลยที่ 1เป็นผู้สั่งจ่ายเช็คนั้น จำเลยที่ 2 เป็นผู้สลักหลังเช็ค และโจทก์ได้ทวงถามแล้วศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 2 ชำระเงินตามเช็ค 7 ฉบับ ๆ ละ 5,000บาท เป็นเงิน 35,000 บาท กับดอกเบี้ยแก่โจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์และจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 2 ว่า ตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 5 มิถุนายน 2516 ทนายโจทก์ได้แถลงต่อศาลว่า โจทก์นำพยานมาศาล2 ปาก คือตัวทนายโจทก์และนายรำพึง เมื่อประเด็นรับกันได้เป็นส่วนมาก โจทก์ไม่ติดใจสืบพยานสองปากนี้ และติดใจสืบตัวโจทก์กับนายวิทยาเพียง 2 ปาก วันนี้ไม่มาศาล โจทก์ขอเลื่อนคดี ทนายจำเลยที่ 2 ก็มิได้คัดค้านประการใดจึงเป็นเหตุให้ศาลชั้นต้นสั่งเลื่อนคดีไปสืบพยานโจทก์ต่อ ดังนี้ จำเลยที่ 2 จะมาคัดค้านว่าศาลชั้นต้นสั่งเลื่อนคดีไปสืบพยานโจทก์ไม่ชอบ หาได้ไม่ และการที่โจทก์นำพยานที่โจทก์แถลงไม่ติดใจสืบเข้าเบิกความต่อศาล ทนายจำเลยที่ 2ก็ได้ซักค้านพยานปากนี้โดยมิได้โต้แย้งประการใด แม้ต่อมาจำเลยที่ 2 จะได้ยื่นคำแถลงคัดค้านลงวันที่ 23 กรกฎาคม 2516 ก็ไม่ตัดอำนาจศาลที่จะรับฟังพยานดังกล่าวจำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ว่า โจทก์เป็นผู้ลงวันที่ในเช็คเอาเอง ทั้งไม่ได้นำสืบให้เห็นว่า ผู้ใดลงวันที่ในเช็คไม่ถูกต้องและปราศจากอำนาจ ฉะนั้น เมื่อเช็คหมาย จ.1, จ.3, จ.5, จ.7, จ.9, จ.11, จ.13, จ.15, จ.17, จ.18, จ.19ลงวันที่ 3 กรกฎาคม 2515, 3 กรกฎาคม 2515, 20 ตุลาคม 2514, 20 มีนาคม2515, 21 กุมภาพันธ์ 2515, 15 ตุลาคม 2514, 20 มกราคม 2515, 28 มิถุนายน2515, 20 เมษายน 2515, 31 สิงหาคม 2514, 19 ตุลาคม 2514 ตามลำดับจึงต้องฟังว่า วันที่ปรากฏในเช็คนั้นเป็นวันที่ออกเช็คที่ถูกต้องแท้จริง เมื่อโจทก์นำเช็คดังกล่าวมาขึ้นเงินภายใน 1 เดือน นับแต่วันที่ลงในเช็ค และฟ้องคดีนี้ภายใน 1 ปี นับแต่วันที่เช็คถึงกำหนด คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ และโจทก์มีสิทธิฟ้องจำเลยในฐานะผู้สลักหลังได้ส่วนฎีกาของโจทก์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามคำแถลงรับของคู่ความจำเลยที่ 2 ยอมรับว่าโจทก์เป็นผู้ทรงเช็คทุกฉบับ ประเด็นที่ว่าโจทก์เป็นผู้ทรงหรือไม่ จึงเป็นอันยุติตามที่จำเลยที่ 2 ยอมรับ และจำเลยที่ 2 รับต่อไปว่าจำเลยที่ 2 เป็นผู้สลักหลังเช็คพิพาท จำเลยที่ 2 จึงต้องรับผิดในฐานะผู้สลักหลังเช็คพิพาททั้ง 4 ฉบับ ด้วย ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 914พิพากษาแก้ ให้จำเลยที่ 2 รับผิดชำระเงินตามเช็คหมาย จ.1, จ.9, จ.15และ จ.18 เป็นเงินฉบับละ 5,000 บาท รวม 20,000 บาท กับดอกเบี้ยให้แก่โจทก์นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 914/2519นายวิชิต หรือวิฑิต เชาวน์ประดิษฐ์โจทก์นางสวง ทองไสว ที่ 1จำเลยบริษัทอินเตอร์อุตสาหกรรมการค้า จำกัด โดยนายแสง แสงดำรงเกียรติ ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ม. 84, ม. 86 วรรคสาม, ม. 87 (2), ม. 177 ป.พ.พ. ม. 914, ม. 989, ม. 990, ม. 1002ทนายโจทก์แถลงต่อศาลว่า โจทก์นำพยานมาศาลสองปาก คือ ตัวทนายโจทก์ และ ร. เมื่อประเด็นรับฟังกันได้เป็นส่วนมาก โจทก์ไม่ติดใจสืบพยานสองปากนี้ และติดใจสืบตัวโจทก์ กับ ว. เพียง 2 ปาก วันนี้ไม่มาศาล โจทก์ขอเลื่อนคดีทนายจำเลยมิได้คัดค้านประการใด จึงเป็นเหตุให้ศาลชั้นต้นสั่งเลื่อนคดีไปสืบพยานโจทก์ต่อ ดังนี้ จำเลยจะมาคัดค้านว่าศาลชั้นต้นสั่งเลื่อนคดีไปสืบพยานโจทก์ไม่ชอบหาได้ไม่ และการที่โจทก์นำพยานที่โจทก์แถลงไม่ติดใจสืบเข้าเบิกความต่อศาลทนายจำเลยก็ได้ซักค้านพยานปากนี้โดยมิได้โต้แย้งประการใด แม้ต่อมาจำเลยจะได้ยื่นคำแถลงคัดค้าน ก็ไม่ตัดอำนาจศาลที่จะรับฟังพยานดังกล่าว จำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ว่า โจทก์เป็นผู้ลงวันที่ในเช็คเอาเอง ทั้งไม่ได้นำสืบให้เห็นว่าผู้ใดลงวันที่ในเช็คไม่ถูกต้องและปราศจากอำนาจ จึงต้องฟังว่าวันที่ปรากฏในเช็คนั้นเป็นวันที่ออกเช็คที่ถูกต้องแท้จริง เมื่อโจทก์นำเช็คดังกล่าวมาขึ้นเงินภายใน 1 เดือน นับแต่วันที่ลงในเช็ค และฟ้องคีดภายใน 1 ปี นับแต่วันที่เช็คถึงกำหนด คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ และโจทก์มีสิทธิฟ้องจำเลยในฐานะผู้สลักหลังได้ ตามคำแถลงรับของคู่ความ จำเลยยอมรับว่าโจทก์เป็นผู้ทรงเช็คทุกฉบับประเด็นที่ว่า โจทก์เป็นผู้ทรงหรือไม่ จึงเป็นอันยุติตามที่จำเลยยอมรับ และจำเลยรับต่อไปว่า จำเลยเป็นผู้สลักหลังเช็คพิพาท จำเลยจึงต้องรับผิดในฐานะผู้สลักหลังเช็คด้วย ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 914โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ทรงเช็คธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาฉะเชิงเทราจำนวน 11 ฉบับ รวมเป็นเงิน 55,000 บาท โดยจำเลยที่ 1 เป็นผู้สั่งจ่าย จำเลยที่ 2เป็นผู้สลักหลัง ครั้นถึงกำหนดวันสั่งจ่ายเงินตามเช็ค โจทก์ได้นำเข้าบัญชีเพื่อเรียกเก็บเงิน แต่ธนาารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คทั้งหมด อ้างว่า "เงินในบัญชีไม่พอจ่าย" บ้าง "บัญชีปิดแล้ว" บ้าง ดังภาพถ่ายเช็คและใบคืนเช็คท้ายฟ้องโจทก์ได้แจ้งให้จำเลยทราบ แต่จำเลยทั้งสองเพิกเฉย จึงต้องเสียดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันครบกำหนดของเช็คแต่ละฉบับ จนถึงวันฟ้องเป็นเงิน 1,031 บาท ขอให้ศาลบังคับจำเลยทั้งสองชำระเงิน 56,031 บาทพร้อมดอกเบี้ยของต้นเงิน 55,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระให้โจทก์เสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การ ขาดนัดพิจารณา ต่อมาโจทก์ขอถอนฟ้องเฉพาะจำเลยที่ 1 ศาลชั้นต้นอนุญาตจำเลยที่ 2 ให้การว่า เช็ค 11 ฉบับตามฟ้อง จำเลยที่ 1 ไม่ได้จ่ายให้โจทก์แต่จ่ายให้แก่บุคคลอื่น ซึ่งบุคคลที่ปรากฏชื่อในเช็คได้นำไปเรียกเก็บเงินแล้ว แม้โจทก์จะเป็นผู้ทรงเช็คตามฟ้อง โจทก์ก็ฟ้องจำเลยที่ 2 ไม่ได้ เพราะจำเลยที่ 1ออกเช็คไม่ใช้เพื่อชำระหนี้ แต่ออกเช็คให้เป็นประกันในการเล่นแชร์เมื่อวันที่ 10ตุลาคม 2513 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยที่ 1 สั่งจ่ายเช็คทั้ง 11 ฉบับ คดีจึงขาดอายุความจำเลยที่ 1 ออกเช็คให้แก่ผู้ที่ปรากฏชื่อในเช็คเพราะโจทก์เป็นผู้จัดการ (หัวหน้า)วงแชร์ จำเลยที่ 1 เปียแชร์ (ประมูลดอกเบี้ย) วงนี้ได้ จำเลยที่ 1 จึงต้องออกเช็คเท่าจำนวนผู้ที่เล่นแชร์แต่ยังไม่ได้เปียแชร์ โดยกรอกข้อความต่าง ๆ ตลอดจนจำนวนเงินไว้ทุกฉบับ แต่ยังไม่ได้ลงวันเดือนปีในเช็ค เพื่อเป็นประกันว่า ถ้าผู้เล่นคนใดเปียแชร์ได้ในคราวต่อไป จำเลยที่ 1 จะต้องนำเงินสดจำนวน 5,000 บาทไปมอบให้นายวงแชร์แล้วรับเช็คที่ออกให้นั้นกลับคืน ถ้าไม่นำเงินไปขอแลกเช็คคืนจำเลยที่ 1 ก็ต้องลงวันเดือนปีในเช็คนั้น ๆ เพื่อผู้เปียแชร์จะได้นำเช็คนั้น ๆ ไปเบิกเงินจากธนาคารก่อนสืบพยาน คู่ความแถลงรับกันว่า โจทก์เป็นผู้ทรงเช็คทุกฉบับ จำเลยที่ 1เป็นผู้สั่งจ่ายเช็คนั้น จำเลยที่ 2 เป็นผู้สลักหลังเช็ค และโจทก์ได้ทวงถามแล้วศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 2 ชำระเงินตามเช็ค 7 ฉบับ ๆ ละ 5,000บาท เป็นเงิน 35,000 บาท กับดอกเบี้ยแก่โจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์และจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์และจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 2 ว่า ตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 5 มิถุนายน 2516 ทนายโจทก์ได้แถลงต่อศาลว่า โจทก์นำพยานมาศาล2 ปาก คือตัวทนายโจทก์และนายรำพึง เมื่อประเด็นรับกันได้เป็นส่วนมาก โจทก์ไม่ติดใจสืบพยานสองปากนี้ และติดใจสืบตัวโจทก์กับนายวิทยาเพียง 2 ปาก วันนี้ไม่มาศาล โจทก์ขอเลื่อนคดี ทนายจำเลยที่ 2 ก็มิได้คัดค้านประการใดจึงเป็นเหตุให้ศาลชั้นต้นสั่งเลื่อนคดีไปสืบพยานโจทก์ต่อ ดังนี้ จำเลยที่ 2 จะมาคัดค้านว่าศาลชั้นต้นสั่งเลื่อนคดีไปสืบพยานโจทก์ไม่ชอบ หาได้ไม่ และการที่โจทก์นำพยานที่โจทก์แถลงไม่ติดใจสืบเข้าเบิกความต่อศาล ทนายจำเลยที่ 2ก็ได้ซักค้านพยานปากนี้โดยมิได้โต้แย้งประการใด แม้ต่อมาจำเลยที่ 2 จะได้ยื่นคำแถลงคัดค้านลงวันที่ 23 กรกฎาคม 2516 ก็ไม่ตัดอำนาจศาลที่จะรับฟังพยานดังกล่าวจำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ว่า โจทก์เป็นผู้ลงวันที่ในเช็คเอาเอง ทั้งไม่ได้นำสืบให้เห็นว่า ผู้ใดลงวันที่ในเช็คไม่ถูกต้องและปราศจากอำนาจ ฉะนั้น เมื่อเช็คหมาย จ.1, จ.3, จ.5, จ.7, จ.9, จ.11, จ.13, จ.15, จ.17, จ.18, จ.19ลงวันที่ 3 กรกฎาคม 2515, 3 กรกฎาคม 2515, 20 ตุลาคม 2514, 20 มีนาคม2515, 21 กุมภาพันธ์ 2515, 15 ตุลาคม 2514, 20 มกราคม 2515, 28 มิถุนายน2515, 20 เมษายน 2515, 31 สิงหาคม 2514, 19 ตุลาคม 2514 ตามลำดับจึงต้องฟังว่า วันที่ปรากฏในเช็คนั้นเป็นวันที่ออกเช็คที่ถูกต้องแท้จริง เมื่อโจทก์นำเช็คดังกล่าวมาขึ้นเงินภายใน 1 เดือน นับแต่วันที่ลงในเช็ค และฟ้องคดีนี้ภายใน 1 ปี นับแต่วันที่เช็คถึงกำหนด คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ และโจทก์มีสิทธิฟ้องจำเลยในฐานะผู้สลักหลังได้ส่วนฎีกาของโจทก์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามคำแถลงรับของคู่ความจำเลยที่ 2 ยอมรับว่าโจทก์เป็นผู้ทรงเช็คทุกฉบับ ประเด็นที่ว่าโจทก์เป็นผู้ทรงหรือไม่ จึงเป็นอันยุติตามที่จำเลยที่ 2 ยอมรับ และจำเลยที่ 2 รับต่อไปว่าจำเลยที่ 2 เป็นผู้สลักหลังเช็คพิพาท จำเลยที่ 2 จึงต้องรับผิดในฐานะผู้สลักหลังเช็คพิพาททั้ง 4 ฉบับ ด้วย ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 914พิพากษาแก้ ให้จำเลยที่ 2 รับผิดชำระเงินตามเช็คหมาย จ.1, จ.9, จ.15และ จ.18 เป็นเงินฉบับละ 5,000 บาท รวม 20,000 บาท กับดอกเบี้ยให้แก่โจทก์นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(พยนต์ ยาวะประภาษ-แผ้ว ศิวะบวร-จันทร์ ระรวยทรง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ