คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1715/2515หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138,140, 288, 289, 80, 90, 91 ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้ใช้ปืนยิง อ. และ พ. ซึ่งนั่งอยู่ด้วยกันก่อน อ. ถึงแก่ความตาย ส่วน พ. ได้รับอันตรายสาหัสครั้นเมื่อเจ้าพนักงานตำรวจผู้เห็นเหตุการณ์เข้าจับกุมจำเลยตามหน้าที่ จำเลยได้ยิงเจ้าพนักงานตำรวจผู้นั้นเพื่อขัดขวางการจับกุม จนเจ้าพนักงานตำรวจผู้นั้นได้รับอันตรายแก่กายการกระทำของจำเลยดังกล่าวจึงเป็นความผิดสองกรรมต่างกัน กล่าวคือที่ยิง อ. และ พ. นั้นเป็นกรรมหนึ่ง ซึ่งเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, และ 288 ประกอบด้วยมาตรา 80 และที่ยิงต่อสู้ขัดขวางการจับกุมของเจ้าพนักงานตำรวจนั้นเป็นอีกกรรมหนึ่ง เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 138, 140 และ 289ประกอบด้วยมาตรา 80 เมื่อศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียวต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษ เฉพาะบทหนักอันเป็นการไม่ถูกต้องศาลฎีกาย่อมพิพากษาแก้เสียได้ โดยไม่ต้องมีคู่ความฝ่ายใดยกประเด็นข้อนี้ขึ้น ฎีกาด้วยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจใช้ปืนเป็นอาวุธปืนยิงนายอาวุธ บุญโยดมและนายพุ่ม ลอยเลื่อน โดยเจตนาฆ่า นายอาวุธได้รับบาดเจ็บถึงแก่ความตายส่วนนายพุ่ม ได้รับอันตรายสาหัส ขณะนั้นเองร้อยตำรวจโทอุทิศ พงศ์พานิช เห็นเหตุการณ์ได้เข้าทำการจับกุมจำเลยได้ใช้อาวุธปืนนั้นยิงร้อยตำรวจโทอุทิศ โดยเจตนาฆ่าเจ้าพนักงานผู้กระทำการตามหน้าที่ และต่อสู้ขัดขวางการจับกุมเจ้าพนักงานดังกล่าว กระสุนปืนถูกเจ้าพนักงานดังกล่าว แต่ไม่ถึงแก่ความตายขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๓๘, ๑๔๐, ๒๘๘, ๒๘๙, ๘๐ จำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๓๘, ๑๔๐, ๒๘๘, ๒๘๙ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ ให้ลงโทษตามมาตรา ๒๘๘อันเป็นบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๐ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิจารณาแล้วฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงนายอาวุธและนายพุ่มซึ่งนั่งซ้อนกันอยู่ก่อน ครั้นเมื่อร้อยตำรวจโทอุทิศเข้าจะจับกุมจำเลยตามหน้าที่ จำเลยก็ได้ใช้ปืนนั้นยิงร้อยตำรวจโทอุทิศอีก การกระทำของจำเลยดังกล่าวนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นความผิดต่อกฎหมายสองกรรมต่างกันกล่าวคือที่จำเลยยิงนายอาวุธและนายพุ่มนั้นเป็นกรรมหนึ่ง ครั้นเมื่อร้อยตำรวจโทอุทิศจะจับจำเลย พอตะครุบ จำเลยก็ยิงร้อยตำรวจโทอุทิศ เป็นความผิดอีกกรรมหนึ่งที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ อันเป็นบทหนัก ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๐นั้นไม่ถูกต้อง จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐,๑๓๘, ๑๔๐ และ ๒๘๙ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๘๘ อันเป็นกระทงและบทหนักที่สุดตามมาตรา ๙๐, ๙๑ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1715/2515อัยการจังหวัดพัทลุงโจทก์นายไว เพ็งคล้ายจำเลย ป.อ. ม. 90, ม. 91 ป.วิ.อ. ม. 195, ม. 225 ป.วิ.พ. ม. 242 (4)โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138,140, 288, 289, 80, 90, 91 ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้ใช้ปืนยิง อ. และ พ. ซึ่งนั่งอยู่ด้วยกันก่อน อ. ถึงแก่ความตาย ส่วน พ. ได้รับอันตรายสาหัสครั้นเมื่อเจ้าพนักงานตำรวจผู้เห็นเหตุการณ์เข้าจับกุมจำเลยตามหน้าที่ จำเลยได้ยิงเจ้าพนักงานตำรวจผู้นั้นเพื่อขัดขวางการจับกุม จนเจ้าพนักงานตำรวจผู้นั้นได้รับอันตรายแก่กายการกระทำของจำเลยดังกล่าวจึงเป็นความผิดสองกรรมต่างกัน กล่าวคือที่ยิง อ. และ พ. นั้นเป็นกรรมหนึ่ง ซึ่งเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, และ 288 ประกอบด้วยมาตรา 80 และที่ยิงต่อสู้ขัดขวางการจับกุมของเจ้าพนักงานตำรวจนั้นเป็นอีกกรรมหนึ่ง เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 138, 140 และ 289ประกอบด้วยมาตรา 80 เมื่อศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียวต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษ เฉพาะบทหนักอันเป็นการไม่ถูกต้องศาลฎีกาย่อมพิพากษาแก้เสียได้ โดยไม่ต้องมีคู่ความฝ่ายใดยกประเด็นข้อนี้ขึ้น ฎีกาด้วยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจใช้ปืนเป็นอาวุธปืนยิงนายอาวุธ บุญโยดมและนายพุ่ม ลอยเลื่อน โดยเจตนาฆ่า นายอาวุธได้รับบาดเจ็บถึงแก่ความตายส่วนนายพุ่ม ได้รับอันตรายสาหัส ขณะนั้นเองร้อยตำรวจโทอุทิศ พงศ์พานิช เห็นเหตุการณ์ได้เข้าทำการจับกุมจำเลยได้ใช้อาวุธปืนนั้นยิงร้อยตำรวจโทอุทิศ โดยเจตนาฆ่าเจ้าพนักงานผู้กระทำการตามหน้าที่ และต่อสู้ขัดขวางการจับกุมเจ้าพนักงานดังกล่าว กระสุนปืนถูกเจ้าพนักงานดังกล่าว แต่ไม่ถึงแก่ความตายขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๓๘, ๑๔๐, ๒๘๘, ๒๘๙, ๘๐ จำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๓๘, ๑๔๐, ๒๘๘, ๒๘๙ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ ให้ลงโทษตามมาตรา ๒๘๘อันเป็นบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๐ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิจารณาแล้วฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงนายอาวุธและนายพุ่มซึ่งนั่งซ้อนกันอยู่ก่อน ครั้นเมื่อร้อยตำรวจโทอุทิศเข้าจะจับกุมจำเลยตามหน้าที่ จำเลยก็ได้ใช้ปืนนั้นยิงร้อยตำรวจโทอุทิศอีก การกระทำของจำเลยดังกล่าวนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นความผิดต่อกฎหมายสองกรรมต่างกันกล่าวคือที่จำเลยยิงนายอาวุธและนายพุ่มนั้นเป็นกรรมหนึ่ง ครั้นเมื่อร้อยตำรวจโทอุทิศจะจับจำเลย พอตะครุบ จำเลยก็ยิงร้อยตำรวจโทอุทิศ เป็นความผิดอีกกรรมหนึ่งที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ อันเป็นบทหนัก ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๐นั้นไม่ถูกต้อง จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐,๑๓๘, ๑๔๐ และ ๒๘๙ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๘๘ อันเป็นกระทงและบทหนักที่สุดตามมาตรา ๙๐, ๙๑(สวัสดิ์ ภู่งาม-จำรูญ โชติรัต-อุทัย ศุภนิตย์)ศาลจังหวัดพัทลุง - นายแสวง เสริมศักดิ์สกุลศาลอุทธรณ์ - นายล้วน นิลกำแหงแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจใช้ปืนเป็นอาวุธปืนยิงนายอาวุธ บุญโยดมและนายพุ่ม ลอยเลื่อน โดยเจตนาฆ่า นายอาวุธได้รับบาดเจ็บถึงแก่ความตายส่วนนายพุ่ม ได้รับอันตรายสาหัส ขณะนั้นเองร้อยตำรวจโทอุทิศ พงศ์พานิช เห็นเหตุการณ์ได้เข้าทำการจับกุมจำเลยได้ใช้อาวุธปืนนั้นยิงร้อยตำรวจโทอุทิศ โดยเจตนาฆ่าเจ้าพนักงานผู้กระทำการตามหน้าที่ และต่อสู้ขัดขวางการจับกุมเจ้าพนักงานดังกล่าว กระสุนปืนถูกเจ้าพนักงานดังกล่าว แต่ไม่ถึงแก่ความตายขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๓๘, ๑๔๐, ๒๘๘, ๒๘๙, ๘๐ จำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๓๘, ๑๔๐, ๒๘๘, ๒๘๙ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ ให้ลงโทษตามมาตรา ๒๘๘อันเป็นบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๐ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิจารณาแล้วฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงนายอาวุธและนายพุ่มซึ่งนั่งซ้อนกันอยู่ก่อน ครั้นเมื่อร้อยตำรวจโทอุทิศเข้าจะจับกุมจำเลยตามหน้าที่ จำเลยก็ได้ใช้ปืนนั้นยิงร้อยตำรวจโทอุทิศอีก การกระทำของจำเลยดังกล่าวนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นความผิดต่อกฎหมายสองกรรมต่างกันกล่าวคือที่จำเลยยิงนายอาวุธและนายพุ่มนั้นเป็นกรรมหนึ่ง ครั้นเมื่อร้อยตำรวจโทอุทิศจะจับจำเลย พอตะครุบ จำเลยก็ยิงร้อยตำรวจโทอุทิศ เป็นความผิดอีกกรรมหนึ่งที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ อันเป็นบทหนัก ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๐นั้นไม่ถูกต้อง จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐,๑๓๘, ๑๔๐ และ ๒๘๙ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๘๘ อันเป็นกระทงและบทหนักที่สุดตามมาตรา ๙๐, ๙๑ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1715/2515อัยการจังหวัดพัทลุงโจทก์นายไว เพ็งคล้ายจำเลย ป.อ. ม. 90, ม. 91 ป.วิ.อ. ม. 195, ม. 225 ป.วิ.พ. ม. 242 (4)โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138,140, 288, 289, 80, 90, 91 ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้ใช้ปืนยิง อ. และ พ. ซึ่งนั่งอยู่ด้วยกันก่อน อ. ถึงแก่ความตาย ส่วน พ. ได้รับอันตรายสาหัสครั้นเมื่อเจ้าพนักงานตำรวจผู้เห็นเหตุการณ์เข้าจับกุมจำเลยตามหน้าที่ จำเลยได้ยิงเจ้าพนักงานตำรวจผู้นั้นเพื่อขัดขวางการจับกุม จนเจ้าพนักงานตำรวจผู้นั้นได้รับอันตรายแก่กายการกระทำของจำเลยดังกล่าวจึงเป็นความผิดสองกรรมต่างกัน กล่าวคือที่ยิง อ. และ พ. นั้นเป็นกรรมหนึ่ง ซึ่งเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, และ 288 ประกอบด้วยมาตรา 80 และที่ยิงต่อสู้ขัดขวางการจับกุมของเจ้าพนักงานตำรวจนั้นเป็นอีกกรรมหนึ่ง เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 138, 140 และ 289ประกอบด้วยมาตรา 80 เมื่อศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียวต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษ เฉพาะบทหนักอันเป็นการไม่ถูกต้องศาลฎีกาย่อมพิพากษาแก้เสียได้ โดยไม่ต้องมีคู่ความฝ่ายใดยกประเด็นข้อนี้ขึ้น ฎีกาด้วยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจใช้ปืนเป็นอาวุธปืนยิงนายอาวุธ บุญโยดมและนายพุ่ม ลอยเลื่อน โดยเจตนาฆ่า นายอาวุธได้รับบาดเจ็บถึงแก่ความตายส่วนนายพุ่ม ได้รับอันตรายสาหัส ขณะนั้นเองร้อยตำรวจโทอุทิศ พงศ์พานิช เห็นเหตุการณ์ได้เข้าทำการจับกุมจำเลยได้ใช้อาวุธปืนนั้นยิงร้อยตำรวจโทอุทิศ โดยเจตนาฆ่าเจ้าพนักงานผู้กระทำการตามหน้าที่ และต่อสู้ขัดขวางการจับกุมเจ้าพนักงานดังกล่าว กระสุนปืนถูกเจ้าพนักงานดังกล่าว แต่ไม่ถึงแก่ความตายขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๓๘, ๑๔๐, ๒๘๘, ๒๘๙, ๘๐ จำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๓๘, ๑๔๐, ๒๘๘, ๒๘๙ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ ให้ลงโทษตามมาตรา ๒๘๘อันเป็นบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๐ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิจารณาแล้วฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงนายอาวุธและนายพุ่มซึ่งนั่งซ้อนกันอยู่ก่อน ครั้นเมื่อร้อยตำรวจโทอุทิศเข้าจะจับกุมจำเลยตามหน้าที่ จำเลยก็ได้ใช้ปืนนั้นยิงร้อยตำรวจโทอุทิศอีก การกระทำของจำเลยดังกล่าวนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นความผิดต่อกฎหมายสองกรรมต่างกันกล่าวคือที่จำเลยยิงนายอาวุธและนายพุ่มนั้นเป็นกรรมหนึ่ง ครั้นเมื่อร้อยตำรวจโทอุทิศจะจับจำเลย พอตะครุบ จำเลยก็ยิงร้อยตำรวจโทอุทิศ เป็นความผิดอีกกรรมหนึ่งที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ อันเป็นบทหนัก ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๐นั้นไม่ถูกต้อง จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐,๑๓๘, ๑๔๐ และ ๒๘๙ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๘๘ อันเป็นกระทงและบทหนักที่สุดตามมาตรา ๙๐, ๙๑(สวัสดิ์ ภู่งาม-จำรูญ โชติรัต-อุทัย ศุภนิตย์)ศาลจังหวัดพัทลุง - นายแสวง เสริมศักดิ์สกุลศาลอุทธรณ์ - นายล้วน นิลกำแหงแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ