คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 53753หลักกฎหมาย: เมื่อศาลล่างทั้งสองตัดสินต้องกัน โดยฟังว่าจำเลยไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บข้าว ตามประกาศคณะกรรมการจังหวัดแล้ว การที่จำเลยฎีกาอ้างว่าตามประกาศให้แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บต่ออำเภอที่มีภูมิลำเนาจำเลยมีภูมิลำเนาต่างอำเภอหรือจังหวัดที่ข้าวอยู่นั้นย่อมไม่เป็นข้อสำคัญโจทก์ฟ้องว่านายเพ็ชรจำเลยมีข้าวเปลือก 78,000 กิโลกรัม นายกลมจำเลยมี 12,000 กิโลกรัม แล้วไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บต่อคณะกรมการอำเภอ ตามประกาศของคณะกรมการจังหวัดซึ่งประกาศให้ผู้มีข้าวตั้งแต่ 10,000 กิโลกรัมขึ้นไปแจ้งปริมาณจำเลยให้การว่าไม่มีข้าวถึงจำนวนดังฟ้องศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยมีข้าวดังฟ้อง และไม่แจ้งปริมาณต่อเจ้าพนักงานดังฟ้องจึงลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคฯจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่าฎีกาข้อแรกของจำเลยว่า ประกาศของคณะกรมการจังหวัดว่าให้ไปแจ้งต่อคณะกรมการอำเภอซึ่งตนมีภูมิลำเนา นายกลมจำเลยมีภูมิลำเนาในอำเภอบึงกานี จังหวัดหนองคาย จึงไม่มีหน้าที่ที่ต้องปฏิบัติตามประกาศ นายเพ็ชรมีภูมิลำเนาในเขตอำเภอสว่างดินแดนจังหวัดสกลนครจริง แต่โจทก์ไม่ได้ว่านายเพ็ชรไม่ได้ไปแจ้งต่ออำเภอสว่างดินแดน จึงลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลล่างทั้งสองฟังว่า จำเลยไม่ได้แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บตามประกาศนั้นแล้ว ฉะนั้นการที่จำเลยอ้างว่าอยู่นอกเขตอำเภอวานรนิวาศซึ่งมีข้าวอยู่ จึงไม่ใช่ข้อสำคัญ จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 578 - 579/2491อัยการสกลนครโจทก์นายเพ็ชร พิลาวัน นายกลม มงคลงามจำเลย พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ในภาวะคับขัน พ.ศ.2488 เมื่อศาลล่างทั้งสองตัดสินต้องกัน โดยฟังว่าจำเลยไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บข้าว ตามประกาศคณะกรรมการจังหวัดแล้ว การที่จำเลยฎีกาอ้างว่าตามประกาศให้แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บต่ออำเภอที่มีภูมิลำเนาจำเลยมีภูมิลำเนาต่างอำเภอหรือจังหวัดที่ข้าวอยู่นั้นย่อมไม่เป็นข้อสำคัญโจทก์ฟ้องว่านายเพ็ชรจำเลยมีข้าวเปลือก 78,000 กิโลกรัม นายกลมจำเลยมี 12,000 กิโลกรัม แล้วไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บต่อคณะกรมการอำเภอ ตามประกาศของคณะกรมการจังหวัดซึ่งประกาศให้ผู้มีข้าวตั้งแต่ 10,000 กิโลกรัมขึ้นไปแจ้งปริมาณจำเลยให้การว่าไม่มีข้าวถึงจำนวนดังฟ้องศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยมีข้าวดังฟ้อง และไม่แจ้งปริมาณต่อเจ้าพนักงานดังฟ้องจึงลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคฯจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่าฎีกาข้อแรกของจำเลยว่า ประกาศของคณะกรมการจังหวัดว่าให้ไปแจ้งต่อคณะกรมการอำเภอซึ่งตนมีภูมิลำเนา นายกลมจำเลยมีภูมิลำเนาในอำเภอบึงกานี จังหวัดหนองคาย จึงไม่มีหน้าที่ที่ต้องปฏิบัติตามประกาศ นายเพ็ชรมีภูมิลำเนาในเขตอำเภอสว่างดินแดนจังหวัดสกลนครจริง แต่โจทก์ไม่ได้ว่านายเพ็ชรไม่ได้ไปแจ้งต่ออำเภอสว่างดินแดน จึงลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลล่างทั้งสองฟังว่า จำเลยไม่ได้แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บตามประกาศนั้นแล้ว ฉะนั้นการที่จำเลยอ้างว่าอยู่นอกเขตอำเภอวานรนิวาศซึ่งมีข้าวอยู่ จึงไม่ใช่ข้อสำคัญ จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง(นนทปัญญา-ธรรมบัณฑิต-นาถปรีชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่านายเพ็ชรจำเลยมีข้าวเปลือก 78,000 กิโลกรัม นายกลมจำเลยมี 12,000 กิโลกรัม แล้วไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บต่อคณะกรมการอำเภอ ตามประกาศของคณะกรมการจังหวัดซึ่งประกาศให้ผู้มีข้าวตั้งแต่ 10,000 กิโลกรัมขึ้นไปแจ้งปริมาณจำเลยให้การว่าไม่มีข้าวถึงจำนวนดังฟ้องศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยมีข้าวดังฟ้อง และไม่แจ้งปริมาณต่อเจ้าพนักงานดังฟ้องจึงลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคฯจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่าฎีกาข้อแรกของจำเลยว่า ประกาศของคณะกรมการจังหวัดว่าให้ไปแจ้งต่อคณะกรมการอำเภอซึ่งตนมีภูมิลำเนา นายกลมจำเลยมีภูมิลำเนาในอำเภอบึงกานี จังหวัดหนองคาย จึงไม่มีหน้าที่ที่ต้องปฏิบัติตามประกาศ นายเพ็ชรมีภูมิลำเนาในเขตอำเภอสว่างดินแดนจังหวัดสกลนครจริง แต่โจทก์ไม่ได้ว่านายเพ็ชรไม่ได้ไปแจ้งต่ออำเภอสว่างดินแดน จึงลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลล่างทั้งสองฟังว่า จำเลยไม่ได้แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บตามประกาศนั้นแล้ว ฉะนั้นการที่จำเลยอ้างว่าอยู่นอกเขตอำเภอวานรนิวาศซึ่งมีข้าวอยู่ จึงไม่ใช่ข้อสำคัญ จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 578 - 579/2491อัยการสกลนครโจทก์นายเพ็ชร พิลาวัน นายกลม มงคลงามจำเลย พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ในภาวะคับขัน พ.ศ.2488 เมื่อศาลล่างทั้งสองตัดสินต้องกัน โดยฟังว่าจำเลยไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บข้าว ตามประกาศคณะกรรมการจังหวัดแล้ว การที่จำเลยฎีกาอ้างว่าตามประกาศให้แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บต่ออำเภอที่มีภูมิลำเนาจำเลยมีภูมิลำเนาต่างอำเภอหรือจังหวัดที่ข้าวอยู่นั้นย่อมไม่เป็นข้อสำคัญโจทก์ฟ้องว่านายเพ็ชรจำเลยมีข้าวเปลือก 78,000 กิโลกรัม นายกลมจำเลยมี 12,000 กิโลกรัม แล้วไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บต่อคณะกรมการอำเภอ ตามประกาศของคณะกรมการจังหวัดซึ่งประกาศให้ผู้มีข้าวตั้งแต่ 10,000 กิโลกรัมขึ้นไปแจ้งปริมาณจำเลยให้การว่าไม่มีข้าวถึงจำนวนดังฟ้องศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยมีข้าวดังฟ้อง และไม่แจ้งปริมาณต่อเจ้าพนักงานดังฟ้องจึงลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคฯจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่าฎีกาข้อแรกของจำเลยว่า ประกาศของคณะกรมการจังหวัดว่าให้ไปแจ้งต่อคณะกรมการอำเภอซึ่งตนมีภูมิลำเนา นายกลมจำเลยมีภูมิลำเนาในอำเภอบึงกานี จังหวัดหนองคาย จึงไม่มีหน้าที่ที่ต้องปฏิบัติตามประกาศ นายเพ็ชรมีภูมิลำเนาในเขตอำเภอสว่างดินแดนจังหวัดสกลนครจริง แต่โจทก์ไม่ได้ว่านายเพ็ชรไม่ได้ไปแจ้งต่ออำเภอสว่างดินแดน จึงลงโทษจำเลยไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลล่างทั้งสองฟังว่า จำเลยไม่ได้แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บตามประกาศนั้นแล้ว ฉะนั้นการที่จำเลยอ้างว่าอยู่นอกเขตอำเภอวานรนิวาศซึ่งมีข้าวอยู่ จึงไม่ใช่ข้อสำคัญ จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง(นนทปัญญา-ธรรมบัณฑิต-นาถปรีชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ