คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 279/2539หลักกฎหมาย: แม้จำเลยเข้าไปในบ้านโจทก์ร่วมด้วยความยินยอมของบุตรสาวโจทก์ร่วมแต่เมื่อโจทก์ร่วมได้ห้ามปรามอย่างเด็ดขาดไว้แล้วถือว่าเป็นการเข้าไปโดยไม่มีเหตุอันสมควรจึงมีความผิดฐานบุกรุกโจทก์ ฟ้อง ว่า เมื่อ วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2537 เวลา กลางคืนก่อน เที่ยง จำเลย บุกรุก เข้า ไป และ ซ่อน ตัว อยู่ ใน บ้านพัก อันเป็นเคหสถาน ที่อยู่อาศัย ของ นาย สมบัติ โภคพูล ผู้เสียหาย โดย ไม่ได้ รับ อนุญาต และ ไม่มี เหตุอันสมควร เหตุ เกิด ที่ แขวง สามเสนใน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร ขอให้ ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 364, 365(3)ระหว่าง พิจารณา นาย สมบัติ โภคพูล ผู้เสียหาย ยื่น คำร้องขอ เข้าร่วม เป็น โจทก์ ศาลชั้นต้น อนุญาตจำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 364, 365(3) จำคุก 1 ปี ปรับ 5,000 บาท ปรากฏ จาก บันทึกคำให้การ ของ จำเลย ใน ชั้นสอบสวน และ ทางนำสืบ ของ จำเลย ว่า จำเลยเป็น นักเรียน จึง เห็นสมควร ให้ โอกาส จำเลย กลับ ตัว เป็น พลเมือง ดีโทษ จำคุก ให้ รอ ไว้ 2 ปี ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 โดย ให้ คุมความประพฤติ ของ จำเลย ไว้ มี กำหนด 1 ปี และ ให้ จำเลย ไป รายงาน ตัวต่อ พนักงานคุมประพฤติ ทุก 2 เดือน ให้ จำเลย กระทำ กิจกรรม บริการ สังคมและ สาธารณประโยชน์ ตาม ที่ จำเลย และ พนักงานคุมประพฤติ เห็นสมควรเป็น เวลา 12 ชั่วโมง หาก จำเลย ไม่ชำระ ค่าปรับ ให้ กักขัง แทน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30จำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว มี ปัญหา ตาม ฎีกา ของ โจทก์ ว่าจำเลย มี ความผิด ฐาน บุกรุก หรือไม่ ข้อเท็จจริง ได้ความ ว่า จำเลยเป็น บุตร ของ พี่ชาย นาย เกียรติชัย อรุณพูลทรัพย์ นาย เกียรติชัย รับ จำเลย มา เลี้ยง ตั้งแต่ เล็ก เนื่องจาก บิดา จำเลย ถึงแก่กรรมนาย เกียรติชัย มี ภริยา ชื่อ นาง สมพร นางสมพร เป็น พี่สาว นาง สมหมาย ภริยา โจทก์ร่วม โจทก์ร่วม จึง เป็น คู่ เขยหรือ เพื่อน เขยกับนาย เกียรติชัย ส่วน จำเลย เป็น หลาน นาย เกียรติชัย โจทก์ร่วม เบิกความ ว่า ก่อน เกิดเหตุ จำเลย เคย ปีน เข้า บ้าน โจทก์ร่วม มา แล้วครั้งหนึ่ง จะ เป็น วันที่ 20 ธันวาคม 2536 หรือไม่ จำ ไม่ได้ โดยโจทก์ร่วม ทราบ เรื่อง จาก ภริยา โจทก์ร่วม เล่า ให้ ฟัง ครั้ง นั้นนาย เกียรติชัยกับนางสมพร สามี ภริยา ไป หา โจทก์ร่วม โจทก์ร่วม บอก ว่า อย่า ให้ จำเลย เข้า ไป วุ่นวาย ภายใน บ้าน โจทก์ร่วม อีก ดังนี้เชื่อ ได้ ตาม ที่ จำเลย กับ นาย เกียรติชัย พยาน จำเลย เบิกความ ว่า จำเลย รักใคร่ ชอบพอ กับ นางสาว นฤมล บุตรสาว โจทก์ร่วม จำเลย เคย เข้า ไป หา นางสาว นฤมล ที่ บ้าน โจทก์ร่วม หลาย ครั้ง รวมทั้ง ใน คืน ที่ เกิดเหตุ ซึ่ง นางสาว นฤมล ยินยอม ต้อน รับ และ พา จำเลย เข้า ไป ใน ห้องนอน ของ นางสาว นฤมล แต่ ได้ความ จาก คำเบิกความ ของ จำเลย และ นาย เกียรติชัย ว่า ก่อน เกิดเหตุ โจทก์ร่วม กับ นาง สมหมาย ภริยา ของ โจทก์ร่วม ได้ ห้ามปราม ไม่ให้ จำเลย เข้า ไป ใน บ้าน โจทก์ร่วม อีกถึง ขนาด นาย เกียรติชัย ได้ คาด โทษ เอาไว้ ว่า หาก จำเลย เข้า ไป ใน บ้าน โจทก์ร่วม อีก นาย เกียรติชัย จะ เฆี่ยน ตี จำเลย ดังนี้ การ ที่ จำเลย ยัง ฝ่าฝืน เข้า ไป บ้าน โจทก์ร่วม ทั้งที่ ทราบ ว่า โจทก์ร่วม ได้ ห้ามปรามอย่าง เด็ดขาด ไว้ แล้ว เช่นนี้ กรณี ถือได้ว่า เป็น การ เข้า ไป โดย ไม่มีเหตุอันสมควร มี ความผิด ฐาน บุกรุก ที่ ศาลอุทธรณ์ วินิจฉัย ว่านางสาว นฤมล บุตรสาว ของ โจทก์ร่วม ยินยอม ให้ จำเลย เข้า ไป จึง มี เหตุสมควร ที่ จำเลย จะ เข้า ไป ได้ และ ไม่มี ความผิด นั้น ศาลฎีกาไม่เห็น พ้อง ด้วย ฎีกา ของ โจทก์ ฟังขึ้น "พิพากษากลับ ให้ บังคับคดี ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 279/2539พนักงานอัยการ สำนักงานอัยการสูงสุดโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นาย สมบัติ โภคพูลโจทก์นาย วรสิทธิ์ อรุณพูลทรัพย์จำเลย ป.อ. ม. 365 (3)แม้จำเลยเข้าไปในบ้านโจทก์ร่วมด้วยความยินยอมของบุตรสาวโจทก์ร่วมแต่เมื่อโจทก์ร่วมได้ห้ามปรามอย่างเด็ดขาดไว้แล้วถือว่าเป็นการเข้าไปโดยไม่มีเหตุอันสมควรจึงมีความผิดฐานบุกรุกโจทก์ ฟ้อง ว่า เมื่อ วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2537 เวลา กลางคืนก่อน เที่ยง จำเลย บุกรุก เข้า ไป และ ซ่อน ตัว อยู่ ใน บ้านพัก อันเป็นเคหสถาน ที่อยู่อาศัย ของ นาย สมบัติ โภคพูล ผู้เสียหาย โดย ไม่ได้ รับ อนุญาต และ ไม่มี เหตุอันสมควร เหตุ เกิด ที่ แขวง สามเสนใน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร ขอให้ ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 364, 365(3)ระหว่าง พิจารณา นาย สมบัติ โภคพูล ผู้เสียหาย ยื่น คำร้องขอ เข้าร่วม เป็น โจทก์ ศาลชั้นต้น อนุญาตจำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 364, 365(3) จำคุก 1 ปี ปรับ 5,000 บาท ปรากฏ จาก บันทึกคำให้การ ของ จำเลย ใน ชั้นสอบสวน และ ทางนำสืบ ของ จำเลย ว่า จำเลยเป็น นักเรียน จึง เห็นสมควร ให้ โอกาส จำเลย กลับ ตัว เป็น พลเมือง ดีโทษ จำคุก ให้ รอ ไว้ 2 ปี ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 โดย ให้ คุมความประพฤติ ของ จำเลย ไว้ มี กำหนด 1 ปี และ ให้ จำเลย ไป รายงาน ตัวต่อ พนักงานคุมประพฤติ ทุก 2 เดือน ให้ จำเลย กระทำ กิจกรรม บริการ สังคมและ สาธารณประโยชน์ ตาม ที่ จำเลย และ พนักงานคุมประพฤติ เห็นสมควรเป็น เวลา 12 ชั่วโมง หาก จำเลย ไม่ชำระ ค่าปรับ ให้ กักขัง แทน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30จำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว มี ปัญหา ตาม ฎีกา ของ โจทก์ ว่าจำเลย มี ความผิด ฐาน บุกรุก หรือไม่ ข้อเท็จจริง ได้ความ ว่า จำเลยเป็น บุตร ของ พี่ชาย นาย เกียรติชัย อรุณพูลทรัพย์ นาย เกียรติชัย รับ จำเลย มา เลี้ยง ตั้งแต่ เล็ก เนื่องจาก บิดา จำเลย ถึงแก่กรรมนาย เกียรติชัย มี ภริยา ชื่อ นาง สมพร นางสมพร เป็น พี่สาว นาง สมหมาย ภริยา โจทก์ร่วม โจทก์ร่วม จึง เป็น คู่ เขยหรือ เพื่อน เขยกับนาย เกียรติชัย ส่วน จำเลย เป็น หลาน นาย เกียรติชัย โจทก์ร่วม เบิกความ ว่า ก่อน เกิดเหตุ จำเลย เคย ปีน เข้า บ้าน โจทก์ร่วม มา แล้วครั้งหนึ่ง จะ เป็น วันที่ 20 ธันวาคม 2536 หรือไม่ จำ ไม่ได้ โดยโจทก์ร่วม ทราบ เรื่อง จาก ภริยา โจทก์ร่วม เล่า ให้ ฟัง ครั้ง นั้นนาย เกียรติชัยกับนางสมพร สามี ภริยา ไป หา โจทก์ร่วม โจทก์ร่วม บอก ว่า อย่า ให้ จำเลย เข้า ไป วุ่นวาย ภายใน บ้าน โจทก์ร่วม อีก ดังนี้เชื่อ ได้ ตาม ที่ จำเลย กับ นาย เกียรติชัย พยาน จำเลย เบิกความ ว่า จำเลย รักใคร่ ชอบพอ กับ นางสาว นฤมล บุตรสาว โจทก์ร่วม จำเลย เคย เข้า ไป หา นางสาว นฤมล ที่ บ้าน โจทก์ร่วม หลาย ครั้ง รวมทั้ง ใน คืน ที่ เกิดเหตุ ซึ่ง นางสาว นฤมล ยินยอม ต้อน รับ และ พา จำเลย เข้า ไป ใน ห้องนอน ของ นางสาว นฤมล แต่ ได้ความ จาก คำเบิกความ ของ จำเลย และ นาย เกียรติชัย ว่า ก่อน เกิดเหตุ โจทก์ร่วม กับ นาง สมหมาย ภริยา ของ โจทก์ร่วม ได้ ห้ามปราม ไม่ให้ จำเลย เข้า ไป ใน บ้าน โจทก์ร่วม อีกถึง ขนาด นาย เกียรติชัย ได้ คาด โทษ เอาไว้ ว่า หาก จำเลย เข้า ไป ใน บ้าน โจทก์ร่วม อีก นาย เกียรติชัย จะ เฆี่ยน ตี จำเลย ดังนี้ การ ที่ จำเลย ยัง ฝ่าฝืน เข้า ไป บ้าน โจทก์ร่วม ทั้งที่ ทราบ ว่า โจทก์ร่วม ได้ ห้ามปรามอย่าง เด็ดขาด ไว้ แล้ว เช่นนี้ กรณี ถือได้ว่า เป็น การ เข้า ไป โดย ไม่มีเหตุอันสมควร มี ความผิด ฐาน บุกรุก ที่ ศาลอุทธรณ์ วินิจฉัย ว่านางสาว นฤมล บุตรสาว ของ โจทก์ร่วม ยินยอม ให้ จำเลย เข้า ไป จึง มี เหตุสมควร ที่ จำเลย จะ เข้า ไป ได้ และ ไม่มี ความผิด นั้น ศาลฎีกาไม่เห็น พ้อง ด้วย ฎีกา ของ โจทก์ ฟังขึ้น "พิพากษากลับ ให้ บังคับคดี ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้น(อรุณ น้าประเสริฐ-จเร อำนวยวัฒนา-อรรถนิติ ดิษฐอำนาจ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ(1)ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา364ต้องเป็นการเข้าไปหรือซ่อนตัวอยู่โดยไม่มีเหตุอันสมควรมิได้บัญญัติว่าโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายการมีเหตุอันสมควรหรือไม่เป็นคนละเรื่องกับการที่จะถือว่าชอบด้วยกฎหมายหรือไม่การเข้าไปหรือซ่อนตัวอยู่อาจไม่ชอบด้วยกฎหมายแต่ก็มีเหตุอันสมควรแม้จะมีเหตุอันสมควรแต่อาจไม่ชอบด้วยกฎหมายก็ได้แต่จะต้องถือเอาเหตุอันไม่สมควรเป็นสำคัญจะถือว่ามีเหตุอันสมควรหรือไม่เป็นปัญหาข้อเท็จจริงไม่ใช่ปัญหาข้อกฎหมายไม่เกี่ยวกับกฎหมายทำนองเดียวกันกับได้สิทธิครอบครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา1367เมื่อเป็นปัญหาข้อเท็จจริงจึงต้องพิเคราะห์จากพฤติการณ์เป็นเรื่องๆไปโดยพิจารณาจากความสำนึกของปกติชนที่คิดเห็นโดยชอบโดยทั่วไปเป็นเกณฑ์ (2)ผู้ใดเป็นเจ้าของทรัพย์สินหรือครอบครองทรัพย์สินอยู่ก่อนย่อมมีสิทธิที่จะห้ามปรามมิให้ผู้ใดเข้าไปในทรัพย์สินได้เป็นปัญหาข้อกฎหมายการเข้าไปโดยมีอำนาจตามกฎหมายเช่นตำรวจเข้าไปค้นเคหสถานโดยมีหมายค้นชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาก็ไม่เป็นการบุกรุกแต่ถ้าตำรวจเข้าไปค้นโดยไม่มีหมายค้นจึงไม่มีสิทธิที่จะเข้าไปอาจมีเหตุสมควรถือว่าไม่เป็นการบุกรุกได้(คำพิพากษาศาลฎีกาที่1194/2517) (3)นอกจากนี้เป็นคนละเรื่องกับการกระทำด้วยความจำเป็นซึ่งเป็นความผิดหรือความยินยอมหรืออนุญาตของผู้เสียหายอันเป็นการแสดงเจตนาฝ่ายเดียวซึ่งทำให้ผู้เข้าไปหรือซ่อนตัวอยู่ไม่มีความผิดเลยทีเดียวคงมีปัญหาข้อเท็จจริงแต่เพียงว่าเป็นความยินยอมอนุญาตหรือไม่และขอบเขตแห่งความยินยอมอนุญาตเท่านั้นแต่แม้จะไม่เป็นความยินยอมหรืออนุญาตก็อาจเป็นการเข้าไปหรือซ่อนตัวอยู่โดยมีเหตุอันสมควรก็ได้ไม่เป็นการบุกรุก (4)คดีนี้ศาลฎีกาฟังว่าบุตรสาวของโจทก์ร่วมยินยอมต้อนรับถึงขนาดพาจำเลยเข้าไปในห้องนอนของตนถือได้ว่าก่อนนั้นจำเลยเข้าไปโดยมีเหตุอันสมควร(เป็นคนละเรื่องกับกรณีที่โจทก์ร่วมยินยอมอนุญาตไว้แต่ก่อนว่าใครมาหาก็ให้พาเข้ามาในบ้านได้ซึ่งไม่เป็นความผิดอยู่แล้ว)แต่เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าก่อนเกิดเหตุโจทก์ร่วมกับภริยาของโจทก์ร่วมได้ห้ามปรามจำเลยไม่ให้เข้าไปบ้านโจทก์ร่วมอีกคดีนี้จึงถือว่าจำเลยเข้าไปโดยไม่มีเหตุอันสมควรเพราะเจ้าของบ้านเขาได้ห้ามปรามแล้ว ?ไพจิตรปุญญพันธุ์?คำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ว่า เมื่อ วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2537 เวลา กลางคืนก่อน เที่ยง จำเลย บุกรุก เข้า ไป และ ซ่อน ตัว อยู่ ใน บ้านพัก อันเป็นเคหสถาน ที่อยู่อาศัย ของ นาย สมบัติ โภคพูล ผู้เสียหาย โดย ไม่ได้ รับ อนุญาต และ ไม่มี เหตุอันสมควร เหตุ เกิด ที่ แขวง สามเสนใน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร ขอให้ ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 364, 365(3)ระหว่าง พิจารณา นาย สมบัติ โภคพูล ผู้เสียหาย ยื่น คำร้องขอ เข้าร่วม เป็น โจทก์ ศาลชั้นต้น อนุญาตจำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 364, 365(3) จำคุก 1 ปี ปรับ 5,000 บาท ปรากฏ จาก บันทึกคำให้การ ของ จำเลย ใน ชั้นสอบสวน และ ทางนำสืบ ของ จำเลย ว่า จำเลยเป็น นักเรียน จึง เห็นสมควร ให้ โอกาส จำเลย กลับ ตัว เป็น พลเมือง ดีโทษ จำคุก ให้ รอ ไว้ 2 ปี ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 โดย ให้ คุมความประพฤติ ของ จำเลย ไว้ มี กำหนด 1 ปี และ ให้ จำเลย ไป รายงาน ตัวต่อ พนักงานคุมประพฤติ ทุก 2 เดือน ให้ จำเลย กระทำ กิจกรรม บริการ สังคมและ สาธารณประโยชน์ ตาม ที่ จำเลย และ พนักงานคุมประพฤติ เห็นสมควรเป็น เวลา 12 ชั่วโมง หาก จำเลย ไม่ชำระ ค่าปรับ ให้ กักขัง แทน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30จำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว มี ปัญหา ตาม ฎีกา ของ โจทก์ ว่าจำเลย มี ความผิด ฐาน บุกรุก หรือไม่ ข้อเท็จจริง ได้ความ ว่า จำเลยเป็น บุตร ของ พี่ชาย นาย เกียรติชัย อรุณพูลทรัพย์ นาย เกียรติชัย รับ จำเลย มา เลี้ยง ตั้งแต่ เล็ก เนื่องจาก บิดา จำเลย ถึงแก่กรรมนาย เกียรติชัย มี ภริยา ชื่อ นาง สมพร นางสมพร เป็น พี่สาว นาง สมหมาย ภริยา โจทก์ร่วม โจทก์ร่วม จึง เป็น คู่ เขยหรือ เพื่อน เขยกับนาย เกียรติชัย ส่วน จำเลย เป็น หลาน นาย เกียรติชัย โจทก์ร่วม เบิกความ ว่า ก่อน เกิดเหตุ จำเลย เคย ปีน เข้า บ้าน โจทก์ร่วม มา แล้วครั้งหนึ่ง จะ เป็น วันที่ 20 ธันวาคม 2536 หรือไม่ จำ ไม่ได้ โดยโจทก์ร่วม ทราบ เรื่อง จาก ภริยา โจทก์ร่วม เล่า ให้ ฟัง ครั้ง นั้นนาย เกียรติชัยกับนางสมพร สามี ภริยา ไป หา โจทก์ร่วม โจทก์ร่วม บอก ว่า อย่า ให้ จำเลย เข้า ไป วุ่นวาย ภายใน บ้าน โจทก์ร่วม อีก ดังนี้เชื่อ ได้ ตาม ที่ จำเลย กับ นาย เกียรติชัย พยาน จำเลย เบิกความ ว่า จำเลย รักใคร่ ชอบพอ กับ นางสาว นฤมล บุตรสาว โจทก์ร่วม จำเลย เคย เข้า ไป หา นางสาว นฤมล ที่ บ้าน โจทก์ร่วม หลาย ครั้ง รวมทั้ง ใน คืน ที่ เกิดเหตุ ซึ่ง นางสาว นฤมล ยินยอม ต้อน รับ และ พา จำเลย เข้า ไป ใน ห้องนอน ของ นางสาว นฤมล แต่ ได้ความ จาก คำเบิกความ ของ จำเลย และ นาย เกียรติชัย ว่า ก่อน เกิดเหตุ โจทก์ร่วม กับ นาง สมหมาย ภริยา ของ โจทก์ร่วม ได้ ห้ามปราม ไม่ให้ จำเลย เข้า ไป ใน บ้าน โจทก์ร่วม อีกถึง ขนาด นาย เกียรติชัย ได้ คาด โทษ เอาไว้ ว่า หาก จำเลย เข้า ไป ใน บ้าน โจทก์ร่วม อีก นาย เกียรติชัย จะ เฆี่ยน ตี จำเลย ดังนี้ การ ที่ จำเลย ยัง ฝ่าฝืน เข้า ไป บ้าน โจทก์ร่วม ทั้งที่ ทราบ ว่า โจทก์ร่วม ได้ ห้ามปรามอย่าง เด็ดขาด ไว้ แล้ว เช่นนี้ กรณี ถือได้ว่า เป็น การ เข้า ไป โดย ไม่มีเหตุอันสมควร มี ความผิด ฐาน บุกรุก ที่ ศาลอุทธรณ์ วินิจฉัย ว่านางสาว นฤมล บุตรสาว ของ โจทก์ร่วม ยินยอม ให้ จำเลย เข้า ไป จึง มี เหตุสมควร ที่ จำเลย จะ เข้า ไป ได้ และ ไม่มี ความผิด นั้น ศาลฎีกาไม่เห็น พ้อง ด้วย ฎีกา ของ โจทก์ ฟังขึ้น "พิพากษากลับ ให้ บังคับคดี ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 279/2539พนักงานอัยการ สำนักงานอัยการสูงสุดโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นาย สมบัติ โภคพูลโจทก์นาย วรสิทธิ์ อรุณพูลทรัพย์จำเลย ป.อ. ม. 365 (3)แม้จำเลยเข้าไปในบ้านโจทก์ร่วมด้วยความยินยอมของบุตรสาวโจทก์ร่วมแต่เมื่อโจทก์ร่วมได้ห้ามปรามอย่างเด็ดขาดไว้แล้วถือว่าเป็นการเข้าไปโดยไม่มีเหตุอันสมควรจึงมีความผิดฐานบุกรุกโจทก์ ฟ้อง ว่า เมื่อ วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2537 เวลา กลางคืนก่อน เที่ยง จำเลย บุกรุก เข้า ไป และ ซ่อน ตัว อยู่ ใน บ้านพัก อันเป็นเคหสถาน ที่อยู่อาศัย ของ นาย สมบัติ โภคพูล ผู้เสียหาย โดย ไม่ได้ รับ อนุญาต และ ไม่มี เหตุอันสมควร เหตุ เกิด ที่ แขวง สามเสนใน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร ขอให้ ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 364, 365(3)ระหว่าง พิจารณา นาย สมบัติ โภคพูล ผู้เสียหาย ยื่น คำร้องขอ เข้าร่วม เป็น โจทก์ ศาลชั้นต้น อนุญาตจำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 364, 365(3) จำคุก 1 ปี ปรับ 5,000 บาท ปรากฏ จาก บันทึกคำให้การ ของ จำเลย ใน ชั้นสอบสวน และ ทางนำสืบ ของ จำเลย ว่า จำเลยเป็น นักเรียน จึง เห็นสมควร ให้ โอกาส จำเลย กลับ ตัว เป็น พลเมือง ดีโทษ จำคุก ให้ รอ ไว้ 2 ปี ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 โดย ให้ คุมความประพฤติ ของ จำเลย ไว้ มี กำหนด 1 ปี และ ให้ จำเลย ไป รายงาน ตัวต่อ พนักงานคุมประพฤติ ทุก 2 เดือน ให้ จำเลย กระทำ กิจกรรม บริการ สังคมและ สาธารณประโยชน์ ตาม ที่ จำเลย และ พนักงานคุมประพฤติ เห็นสมควรเป็น เวลา 12 ชั่วโมง หาก จำเลย ไม่ชำระ ค่าปรับ ให้ กักขัง แทน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30จำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษากลับ ให้ยก ฟ้องโจทก์ ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "พิเคราะห์ แล้ว มี ปัญหา ตาม ฎีกา ของ โจทก์ ว่าจำเลย มี ความผิด ฐาน บุกรุก หรือไม่ ข้อเท็จจริง ได้ความ ว่า จำเลยเป็น บุตร ของ พี่ชาย นาย เกียรติชัย อรุณพูลทรัพย์ นาย เกียรติชัย รับ จำเลย มา เลี้ยง ตั้งแต่ เล็ก เนื่องจาก บิดา จำเลย ถึงแก่กรรมนาย เกียรติชัย มี ภริยา ชื่อ นาง สมพร นางสมพร เป็น พี่สาว นาง สมหมาย ภริยา โจทก์ร่วม โจทก์ร่วม จึง เป็น คู่ เขยหรือ เพื่อน เขยกับนาย เกียรติชัย ส่วน จำเลย เป็น หลาน นาย เกียรติชัย โจทก์ร่วม เบิกความ ว่า ก่อน เกิดเหตุ จำเลย เคย ปีน เข้า บ้าน โจทก์ร่วม มา แล้วครั้งหนึ่ง จะ เป็น วันที่ 20 ธันวาคม 2536 หรือไม่ จำ ไม่ได้ โดยโจทก์ร่วม ทราบ เรื่อง จาก ภริยา โจทก์ร่วม เล่า ให้ ฟัง ครั้ง นั้นนาย เกียรติชัยกับนางสมพร สามี ภริยา ไป หา โจทก์ร่วม โจทก์ร่วม บอก ว่า อย่า ให้ จำเลย เข้า ไป วุ่นวาย ภายใน บ้าน โจทก์ร่วม อีก ดังนี้เชื่อ ได้ ตาม ที่ จำเลย กับ นาย เกียรติชัย พยาน จำเลย เบิกความ ว่า จำเลย รักใคร่ ชอบพอ กับ นางสาว นฤมล บุตรสาว โจทก์ร่วม จำเลย เคย เข้า ไป หา นางสาว นฤมล ที่ บ้าน โจทก์ร่วม หลาย ครั้ง รวมทั้ง ใน คืน ที่ เกิดเหตุ ซึ่ง นางสาว นฤมล ยินยอม ต้อน รับ และ พา จำเลย เข้า ไป ใน ห้องนอน ของ นางสาว นฤมล แต่ ได้ความ จาก คำเบิกความ ของ จำเลย และ นาย เกียรติชัย ว่า ก่อน เกิดเหตุ โจทก์ร่วม กับ นาง สมหมาย ภริยา ของ โจทก์ร่วม ได้ ห้ามปราม ไม่ให้ จำเลย เข้า ไป ใน บ้าน โจทก์ร่วม อีกถึง ขนาด นาย เกียรติชัย ได้ คาด โทษ เอาไว้ ว่า หาก จำเลย เข้า ไป ใน บ้าน โจทก์ร่วม อีก นาย เกียรติชัย จะ เฆี่ยน ตี จำเลย ดังนี้ การ ที่ จำเลย ยัง ฝ่าฝืน เข้า ไป บ้าน โจทก์ร่วม ทั้งที่ ทราบ ว่า โจทก์ร่วม ได้ ห้ามปรามอย่าง เด็ดขาด ไว้ แล้ว เช่นนี้ กรณี ถือได้ว่า เป็น การ เข้า ไป โดย ไม่มีเหตุอันสมควร มี ความผิด ฐาน บุกรุก ที่ ศาลอุทธรณ์ วินิจฉัย ว่านางสาว นฤมล บุตรสาว ของ โจทก์ร่วม ยินยอม ให้ จำเลย เข้า ไป จึง มี เหตุสมควร ที่ จำเลย จะ เข้า ไป ได้ และ ไม่มี ความผิด นั้น ศาลฎีกาไม่เห็น พ้อง ด้วย ฎีกา ของ โจทก์ ฟังขึ้น "พิพากษากลับ ให้ บังคับคดี ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้น(อรุณ น้าประเสริฐ-จเร อำนวยวัฒนา-อรรถนิติ ดิษฐอำนาจ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ(1)ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา364ต้องเป็นการเข้าไปหรือซ่อนตัวอยู่โดยไม่มีเหตุอันสมควรมิได้บัญญัติว่าโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายการมีเหตุอันสมควรหรือไม่เป็นคนละเรื่องกับการที่จะถือว่าชอบด้วยกฎหมายหรือไม่การเข้าไปหรือซ่อนตัวอยู่อาจไม่ชอบด้วยกฎหมายแต่ก็มีเหตุอันสมควรแม้จะมีเหตุอันสมควรแต่อาจไม่ชอบด้วยกฎหมายก็ได้แต่จะต้องถือเอาเหตุอันไม่สมควรเป็นสำคัญจะถือว่ามีเหตุอันสมควรหรือไม่เป็นปัญหาข้อเท็จจริงไม่ใช่ปัญหาข้อกฎหมายไม่เกี่ยวกับกฎหมายทำนองเดียวกันกับได้สิทธิครอบครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา1367เมื่อเป็นปัญหาข้อเท็จจริงจึงต้องพิเคราะห์จากพฤติการณ์เป็นเรื่องๆไปโดยพิจารณาจากความสำนึกของปกติชนที่คิดเห็นโดยชอบโดยทั่วไปเป็นเกณฑ์ (2)ผู้ใดเป็นเจ้าของทรัพย์สินหรือครอบครองทรัพย์สินอยู่ก่อนย่อมมีสิทธิที่จะห้ามปรามมิให้ผู้ใดเข้าไปในทรัพย์สินได้เป็นปัญหาข้อกฎหมายการเข้าไปโดยมีอำนาจตามกฎหมายเช่นตำรวจเข้าไปค้นเคหสถานโดยมีหมายค้นชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาก็ไม่เป็นการบุกรุกแต่ถ้าตำรวจเข้าไปค้นโดยไม่มีหมายค้นจึงไม่มีสิทธิที่จะเข้าไปอาจมีเหตุสมควรถือว่าไม่เป็นการบุกรุกได้(คำพิพากษาศาลฎีกาที่1194/2517) (3)นอกจากนี้เป็นคนละเรื่องกับการกระทำด้วยความจำเป็นซึ่งเป็นความผิดหรือความยินยอมหรืออนุญาตของผู้เสียหายอันเป็นการแสดงเจตนาฝ่ายเดียวซึ่งทำให้ผู้เข้าไปหรือซ่อนตัวอยู่ไม่มีความผิดเลยทีเดียวคงมีปัญหาข้อเท็จจริงแต่เพียงว่าเป็นความยินยอมอนุญาตหรือไม่และขอบเขตแห่งความยินยอมอนุญาตเท่านั้นแต่แม้จะไม่เป็นความยินยอมหรืออนุญาตก็อาจเป็นการเข้าไปหรือซ่อนตัวอยู่โดยมีเหตุอันสมควรก็ได้ไม่เป็นการบุกรุก (4)คดีนี้ศาลฎีกาฟังว่าบุตรสาวของโจทก์ร่วมยินยอมต้อนรับถึงขนาดพาจำเลยเข้าไปในห้องนอนของตนถือได้ว่าก่อนนั้นจำเลยเข้าไปโดยมีเหตุอันสมควร(เป็นคนละเรื่องกับกรณีที่โจทก์ร่วมยินยอมอนุญาตไว้แต่ก่อนว่าใครมาหาก็ให้พาเข้ามาในบ้านได้ซึ่งไม่เป็นความผิดอยู่แล้ว)แต่เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าก่อนเกิดเหตุโจทก์ร่วมกับภริยาของโจทก์ร่วมได้ห้ามปรามจำเลยไม่ให้เข้าไปบ้านโจทก์ร่วมอีกคดีนี้จึงถือว่าจำเลยเข้าไปโดยไม่มีเหตุอันสมควรเพราะเจ้าของบ้านเขาได้ห้ามปรามแล้ว ?ไพจิตรปุญญพันธุ์?