คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 59/2521หลักกฎหมาย: ฎีกานั้นจะต้องยกฟ้องข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายขึ้นโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ชอบหรือผิดพลาดข้อไหนอย่างไร จะฎีกาแต่เพียงลอย ๆ ว่าไม่เห็นพ้องด้วยคำพิพากษาศาลอุทธรณ์โดยมิได้โต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เลยนั้น ย่อมเป็นฎีกาที่ขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคแรก ศาลฎีกาจะรับวินิจฉัยให้ไม่ได้คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกเข้าไปทำนาในที่นาของโจทก์ ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหาย จำเลยให้การว่าที่นาพิพาทไม่ใช่ของโจทก์ แต่เป็นของนายไพศร หูทอง ขอให้ยกฟ้อง นายไพศร หูทองขอเข้าเป็นจำเลยร่วม ศาลอนุญาต ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่าที่นาพิพาทเป็นของโจทก์ พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากนาพิพาทและห้ามเกี่ยวข้องต่อไป จำเลยผู้เดียวอุทธรณ์ว่านาพิพาทเป็นของจำเลยร่วม จำเลยร่วมมอบให้โจทก์ดูแลแทน โจทก์ไม่ใช่เจ้าของ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำพิพากษาของศาลชั้นต้นที่ชี้ขาดว่านาพิพาทเป็นของโจทก์ ย่อมผูกพันทั้งจำเลยและจำเลยร่วม แต่ปรากฏว่าจำเลยผู้เดียวอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาของศาลชั้นต้น จำเลยร่วมมิได้อุทธรณ์ด้วย คำพิพากษาของศาลชั้นต้นจึงมีผลเป็นที่สุดระหว่างโจทก์กับจำเลยร่วม จำเลยเป็นแต่เพียงผู้อาศัยจำเลยร่วม ไม่อยู่ในฐานะที่จะพิสูจน์ว่าตนเป็นเจ้าของดีกว่าโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๘๕ (๒) ย่อมไม่มีอำนาจที่จะอุทธรณ์ พิพากษายกอุทธรณ์ของจำเลย จำเลยฎีกาว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยร่วม ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๔๙ วรรคแรกบัญญัติว่า ข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายที่จะยกขึ้นอ้างอิงในฎีกานั้น คู่ความจะต้องกล่าวไว้โดยชัดแจ้งในฎีกา และเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ตามบทบัญญัติมาตรานี้ย่อมหมายความว่าฎีกาของจำเลยต้องเป็นฎีกาที่ยกข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายขึ้นโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ชอบหรือผิดพลาดในข้อไหน อย่างไร จำเลยฎีกาขึ้นมาลอย ๆ เพียงว่าจำเลยไม่เห็นพ้องด้วยคำพิพาทษาศาลอุทธรณ์ ที่จำเลยโต้เถียงต่อไปว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยร่วมหากศาลเชื่อว่าโจทก์ครอบครองที่พิพาทก็เป็นการครอบครองแทนจำเลยร่วมนั้น ก็ไม่ใช่เป็นข้อคัดค้านคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ เมื่อฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาไม่ได้คัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาจะรับวินิจฉัยให้ไม่ได้ ให้ยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 59/2521นายกลม บัวพันธ์โจทก์นายสุวรรณ บุญเฮ้าจำเลยนายไพศร หูทองจ.ล.ร ป.วิ.พ. ม. 242 (1), ม. 247, ม. 249 วรรคแรกฎีกานั้นจะต้องยกฟ้องข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายขึ้นโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ชอบหรือผิดพลาดข้อไหนอย่างไร จะฎีกาแต่เพียงลอย ๆ ว่าไม่เห็นพ้องด้วยคำพิพากษาศาลอุทธรณ์โดยมิได้โต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เลยนั้น ย่อมเป็นฎีกาที่ขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคแรก ศาลฎีกาจะรับวินิจฉัยให้ไม่ได้คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกเข้าไปทำนาในที่นาของโจทก์ ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหาย จำเลยให้การว่าที่นาพิพาทไม่ใช่ของโจทก์ แต่เป็นของนายไพศร หูทอง ขอให้ยกฟ้อง นายไพศร หูทองขอเข้าเป็นจำเลยร่วม ศาลอนุญาต ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่าที่นาพิพาทเป็นของโจทก์ พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากนาพิพาทและห้ามเกี่ยวข้องต่อไป จำเลยผู้เดียวอุทธรณ์ว่านาพิพาทเป็นของจำเลยร่วม จำเลยร่วมมอบให้โจทก์ดูแลแทน โจทก์ไม่ใช่เจ้าของ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำพิพากษาของศาลชั้นต้นที่ชี้ขาดว่านาพิพาทเป็นของโจทก์ ย่อมผูกพันทั้งจำเลยและจำเลยร่วม แต่ปรากฏว่าจำเลยผู้เดียวอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาของศาลชั้นต้น จำเลยร่วมมิได้อุทธรณ์ด้วย คำพิพากษาของศาลชั้นต้นจึงมีผลเป็นที่สุดระหว่างโจทก์กับจำเลยร่วม จำเลยเป็นแต่เพียงผู้อาศัยจำเลยร่วม ไม่อยู่ในฐานะที่จะพิสูจน์ว่าตนเป็นเจ้าของดีกว่าโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๘๕ (๒) ย่อมไม่มีอำนาจที่จะอุทธรณ์ พิพากษายกอุทธรณ์ของจำเลย จำเลยฎีกาว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยร่วม ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๔๙ วรรคแรกบัญญัติว่า ข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายที่จะยกขึ้นอ้างอิงในฎีกานั้น คู่ความจะต้องกล่าวไว้โดยชัดแจ้งในฎีกา และเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ตามบทบัญญัติมาตรานี้ย่อมหมายความว่าฎีกาของจำเลยต้องเป็นฎีกาที่ยกข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายขึ้นโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ชอบหรือผิดพลาดในข้อไหน อย่างไร จำเลยฎีกาขึ้นมาลอย ๆ เพียงว่าจำเลยไม่เห็นพ้องด้วยคำพิพาทษาศาลอุทธรณ์ ที่จำเลยโต้เถียงต่อไปว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยร่วมหากศาลเชื่อว่าโจทก์ครอบครองที่พิพาทก็เป็นการครอบครองแทนจำเลยร่วมนั้น ก็ไม่ใช่เป็นข้อคัดค้านคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ เมื่อฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาไม่ได้คัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาจะรับวินิจฉัยให้ไม่ได้ ให้ยกฎีกาจำเลย(ชุบ วีระเวคิน-สงวน สิทธิไชย-สุไพศาล วิบุลศิลป์)ศาลจังหวัดศรีสะเกษ - นายสุนทร พิมพ์อักษรศาลอุทธรณ์ - นายเสมา รัตนมาลัยแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกเข้าไปทำนาในที่นาของโจทก์ ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหาย จำเลยให้การว่าที่นาพิพาทไม่ใช่ของโจทก์ แต่เป็นของนายไพศร หูทอง ขอให้ยกฟ้อง นายไพศร หูทองขอเข้าเป็นจำเลยร่วม ศาลอนุญาต ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่าที่นาพิพาทเป็นของโจทก์ พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากนาพิพาทและห้ามเกี่ยวข้องต่อไป จำเลยผู้เดียวอุทธรณ์ว่านาพิพาทเป็นของจำเลยร่วม จำเลยร่วมมอบให้โจทก์ดูแลแทน โจทก์ไม่ใช่เจ้าของ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำพิพากษาของศาลชั้นต้นที่ชี้ขาดว่านาพิพาทเป็นของโจทก์ ย่อมผูกพันทั้งจำเลยและจำเลยร่วม แต่ปรากฏว่าจำเลยผู้เดียวอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาของศาลชั้นต้น จำเลยร่วมมิได้อุทธรณ์ด้วย คำพิพากษาของศาลชั้นต้นจึงมีผลเป็นที่สุดระหว่างโจทก์กับจำเลยร่วม จำเลยเป็นแต่เพียงผู้อาศัยจำเลยร่วม ไม่อยู่ในฐานะที่จะพิสูจน์ว่าตนเป็นเจ้าของดีกว่าโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๘๕ (๒) ย่อมไม่มีอำนาจที่จะอุทธรณ์ พิพากษายกอุทธรณ์ของจำเลย จำเลยฎีกาว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยร่วม ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๔๙ วรรคแรกบัญญัติว่า ข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายที่จะยกขึ้นอ้างอิงในฎีกานั้น คู่ความจะต้องกล่าวไว้โดยชัดแจ้งในฎีกา และเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ตามบทบัญญัติมาตรานี้ย่อมหมายความว่าฎีกาของจำเลยต้องเป็นฎีกาที่ยกข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายขึ้นโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ชอบหรือผิดพลาดในข้อไหน อย่างไร จำเลยฎีกาขึ้นมาลอย ๆ เพียงว่าจำเลยไม่เห็นพ้องด้วยคำพิพาทษาศาลอุทธรณ์ ที่จำเลยโต้เถียงต่อไปว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยร่วมหากศาลเชื่อว่าโจทก์ครอบครองที่พิพาทก็เป็นการครอบครองแทนจำเลยร่วมนั้น ก็ไม่ใช่เป็นข้อคัดค้านคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ เมื่อฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาไม่ได้คัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาจะรับวินิจฉัยให้ไม่ได้ ให้ยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 59/2521นายกลม บัวพันธ์โจทก์นายสุวรรณ บุญเฮ้าจำเลยนายไพศร หูทองจ.ล.ร ป.วิ.พ. ม. 242 (1), ม. 247, ม. 249 วรรคแรกฎีกานั้นจะต้องยกฟ้องข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายขึ้นโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ชอบหรือผิดพลาดข้อไหนอย่างไร จะฎีกาแต่เพียงลอย ๆ ว่าไม่เห็นพ้องด้วยคำพิพากษาศาลอุทธรณ์โดยมิได้โต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เลยนั้น ย่อมเป็นฎีกาที่ขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคแรก ศาลฎีกาจะรับวินิจฉัยให้ไม่ได้คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกเข้าไปทำนาในที่นาของโจทก์ ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหาย จำเลยให้การว่าที่นาพิพาทไม่ใช่ของโจทก์ แต่เป็นของนายไพศร หูทอง ขอให้ยกฟ้อง นายไพศร หูทองขอเข้าเป็นจำเลยร่วม ศาลอนุญาต ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่าที่นาพิพาทเป็นของโจทก์ พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากนาพิพาทและห้ามเกี่ยวข้องต่อไป จำเลยผู้เดียวอุทธรณ์ว่านาพิพาทเป็นของจำเลยร่วม จำเลยร่วมมอบให้โจทก์ดูแลแทน โจทก์ไม่ใช่เจ้าของ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำพิพากษาของศาลชั้นต้นที่ชี้ขาดว่านาพิพาทเป็นของโจทก์ ย่อมผูกพันทั้งจำเลยและจำเลยร่วม แต่ปรากฏว่าจำเลยผู้เดียวอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาของศาลชั้นต้น จำเลยร่วมมิได้อุทธรณ์ด้วย คำพิพากษาของศาลชั้นต้นจึงมีผลเป็นที่สุดระหว่างโจทก์กับจำเลยร่วม จำเลยเป็นแต่เพียงผู้อาศัยจำเลยร่วม ไม่อยู่ในฐานะที่จะพิสูจน์ว่าตนเป็นเจ้าของดีกว่าโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๘๕ (๒) ย่อมไม่มีอำนาจที่จะอุทธรณ์ พิพากษายกอุทธรณ์ของจำเลย จำเลยฎีกาว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยร่วม ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๔๙ วรรคแรกบัญญัติว่า ข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายที่จะยกขึ้นอ้างอิงในฎีกานั้น คู่ความจะต้องกล่าวไว้โดยชัดแจ้งในฎีกา และเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ตามบทบัญญัติมาตรานี้ย่อมหมายความว่าฎีกาของจำเลยต้องเป็นฎีกาที่ยกข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายขึ้นโต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ชอบหรือผิดพลาดในข้อไหน อย่างไร จำเลยฎีกาขึ้นมาลอย ๆ เพียงว่าจำเลยไม่เห็นพ้องด้วยคำพิพาทษาศาลอุทธรณ์ ที่จำเลยโต้เถียงต่อไปว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยร่วมหากศาลเชื่อว่าโจทก์ครอบครองที่พิพาทก็เป็นการครอบครองแทนจำเลยร่วมนั้น ก็ไม่ใช่เป็นข้อคัดค้านคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ เมื่อฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาไม่ได้คัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาจะรับวินิจฉัยให้ไม่ได้ ให้ยกฎีกาจำเลย(ชุบ วีระเวคิน-สงวน สิทธิไชย-สุไพศาล วิบุลศิลป์)ศาลจังหวัดศรีสะเกษ - นายสุนทร พิมพ์อักษรศาลอุทธรณ์ - นายเสมา รัตนมาลัยแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ