คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2281/2526หลักกฎหมาย: สัญญาจ้างที่มีความว่า 'เริ่ม 1 เมษายน 2525 เป็นเวลา 1 ปี หรือมากกว่า ตามที่ทั้งสองฝ่ายจะได้ตกลงกันเมื่อสิ้นสุดการจ้างงานปีแรก' นั้น มิใช่การจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาไว้แน่นอนเพราะจะจ้างอย่างน้อย 1 ปีแล้วไม่จ้างต่อไปอีกก็ได้ หรือเมื่อครบ 1 ปีแล้วอาจตกลงจ้างกันต่อไปเกินกว่า 1 ปีก็ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ต่อมาจำเลยได้เปลี่ยนแปลงสภาพการจ้างใหม่ กำหนดเงื่อนไขเวลาจ้างเป็นเวลา 1 ปีหรือมากกว่า โดยจะได้ตกลงกันใหม่เมื่อครบกำหนดเงื่อนไขในการจ้างปีแรก โจทก์ตกลงและยินยอม แล้วจำเลยได้เลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำผิด และเป็นการเลิกจ้างก่อนสิ้นกำหนดเวลาจ้าง ทำให้โจทก์เสียหายขาดรายได้ และจำเลยเลิกจ้างเป็นกรณีกลั่นแกล้งโจทก์ จึงเป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมขอให้ศาลบังคับจำเลยจ่ายค่าเสียหายในการผิดเงื่อนไขการจ้าง ค่าเสียหายตามมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 ค่าชดเชยเท่ากับอัตราค่าจ้างสุดท้าย 90 วัน พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า ข้อกำหนดระยะเวลาการจ้างระหว่างจำเลยกับโจทก์เป็นสัญญาจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาไม่แน่นอน จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะจำเลยประสบกับภาวะการขาดทุน มีความจำเป็นต้องลดค่าใช้จ่ายจึงต้องปลดพนักงานออก โจทก์ทำงานในตำแหน่งอัตราเงินเดือนสูงแต่ผลงานไม่คุ้มค่าจึงต้องปลดโจทก์ออกจากงานซึ่งเป็นสิทธิอันชอบธรรมของจำเลย มิได้ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายแต่อย่างใด จำเลยยินดีจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์เป็นเวลา 30 วัน แต่โจทก์ไม่ยอมรับ ขอให้ยกฟ้องโจทก์ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยมีกำหนดระยะเวลาแน่นอน จะเลิกจ้างก่อนกำหนดเวลาไม่ได้ จำเลยเลิกจ้างโจทก์ก่อนกำหนดถือได้ว่าจำเลยผิดสัญญาจ้างทำให้โจทก์ขาดรายได้เป็นเงิน 34,000 บาท แต่จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะจำเลยขาดทุน นับว่ามีเหตุจำเป็น ไม่ถือว่าเป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม อายุการทำงานของโจทก์ครบ 1 ปี จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์เท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้าย 90 วันเป็นเงิน36,000 บาท พิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 70,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อตกลงเกี่ยวกับกำหนดระยะเวลาการจ้างมีความว่า 'เริ่ม 1 เมษายน 2525 เป็นเวลา 1 ปี หรือมากกว่า ตามที่ทั้งสองฝ่ายจะได้ตกลงกันเมื่อสิ้นสุดการจ้างงานปีแรก' นั้น เป็นข้อตกลงที่มิได้กำหนดระยะเวลาการจ้างไว้ว่าจ้างกันมีกำหนดแน่นอนเท่าใดจำเลยจ้างโจทก์อย่างน้อย 1 ปี แล้วไม่จ้างต่อไปอีกก็ได้ หรือเมื่อครบ 1 ปีแล้วโจทก์จำเลยอาจตกลงจ้างกันต่อไปเกินกว่า 1 ปีก็ได้ ดังนี้ สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยดังกล่าวจึงมิใช่เป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาไว้แน่นอนซึ่งเป็นเหตุที่จำเลยจะยกขึ้นอ้างไม่จ่ายค่าชดเชยได้ ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระค่าชดเชยแก่โจทก์ด้วยนั้น ศาลฎีกาเห็นด้วยในผลพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2281/2526นางสาริณี กุลธนพานิชโจทก์บริษัทเอเชี่ยนแปซิฟิคริซอร์ส จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46สัญญาจ้างที่มีความว่า 'เริ่ม 1 เมษายน 2525 เป็นเวลา 1 ปี หรือมากกว่า ตามที่ทั้งสองฝ่ายจะได้ตกลงกันเมื่อสิ้นสุดการจ้างงานปีแรก' นั้น มิใช่การจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาไว้แน่นอนเพราะจะจ้างอย่างน้อย 1 ปีแล้วไม่จ้างต่อไปอีกก็ได้ หรือเมื่อครบ 1 ปีแล้วอาจตกลงจ้างกันต่อไปเกินกว่า 1 ปีก็ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ต่อมาจำเลยได้เปลี่ยนแปลงสภาพการจ้างใหม่ กำหนดเงื่อนไขเวลาจ้างเป็นเวลา 1 ปีหรือมากกว่า โดยจะได้ตกลงกันใหม่เมื่อครบกำหนดเงื่อนไขในการจ้างปีแรก โจทก์ตกลงและยินยอม แล้วจำเลยได้เลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำผิด และเป็นการเลิกจ้างก่อนสิ้นกำหนดเวลาจ้าง ทำให้โจทก์เสียหายขาดรายได้ และจำเลยเลิกจ้างเป็นกรณีกลั่นแกล้งโจทก์ จึงเป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมขอให้ศาลบังคับจำเลยจ่ายค่าเสียหายในการผิดเงื่อนไขการจ้าง ค่าเสียหายตามมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 ค่าชดเชยเท่ากับอัตราค่าจ้างสุดท้าย 90 วัน พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า ข้อกำหนดระยะเวลาการจ้างระหว่างจำเลยกับโจทก์เป็นสัญญาจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาไม่แน่นอน จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะจำเลยประสบกับภาวะการขาดทุน มีความจำเป็นต้องลดค่าใช้จ่ายจึงต้องปลดพนักงานออก โจทก์ทำงานในตำแหน่งอัตราเงินเดือนสูงแต่ผลงานไม่คุ้มค่าจึงต้องปลดโจทก์ออกจากงานซึ่งเป็นสิทธิอันชอบธรรมของจำเลย มิได้ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายแต่อย่างใด จำเลยยินดีจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์เป็นเวลา 30 วัน แต่โจทก์ไม่ยอมรับ ขอให้ยกฟ้องโจทก์ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยมีกำหนดระยะเวลาแน่นอน จะเลิกจ้างก่อนกำหนดเวลาไม่ได้ จำเลยเลิกจ้างโจทก์ก่อนกำหนดถือได้ว่าจำเลยผิดสัญญาจ้างทำให้โจทก์ขาดรายได้เป็นเงิน 34,000 บาท แต่จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะจำเลยขาดทุน นับว่ามีเหตุจำเป็น ไม่ถือว่าเป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม อายุการทำงานของโจทก์ครบ 1 ปี จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์เท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้าย 90 วันเป็นเงิน36,000 บาท พิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 70,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อตกลงเกี่ยวกับกำหนดระยะเวลาการจ้างมีความว่า 'เริ่ม 1 เมษายน 2525 เป็นเวลา 1 ปี หรือมากกว่า ตามที่ทั้งสองฝ่ายจะได้ตกลงกันเมื่อสิ้นสุดการจ้างงานปีแรก' นั้น เป็นข้อตกลงที่มิได้กำหนดระยะเวลาการจ้างไว้ว่าจ้างกันมีกำหนดแน่นอนเท่าใดจำเลยจ้างโจทก์อย่างน้อย 1 ปี แล้วไม่จ้างต่อไปอีกก็ได้ หรือเมื่อครบ 1 ปีแล้วโจทก์จำเลยอาจตกลงจ้างกันต่อไปเกินกว่า 1 ปีก็ได้ ดังนี้ สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยดังกล่าวจึงมิใช่เป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาไว้แน่นอนซึ่งเป็นเหตุที่จำเลยจะยกขึ้นอ้างไม่จ่ายค่าชดเชยได้ ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระค่าชดเชยแก่โจทก์ด้วยนั้น ศาลฎีกาเห็นด้วยในผลพิพากษายืน(ไพศาล สว่างเนตร-ขจร หะวานนท์-วรา ไวยหงษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ต่อมาจำเลยได้เปลี่ยนแปลงสภาพการจ้างใหม่ กำหนดเงื่อนไขเวลาจ้างเป็นเวลา 1 ปีหรือมากกว่า โดยจะได้ตกลงกันใหม่เมื่อครบกำหนดเงื่อนไขในการจ้างปีแรก โจทก์ตกลงและยินยอม แล้วจำเลยได้เลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำผิด และเป็นการเลิกจ้างก่อนสิ้นกำหนดเวลาจ้าง ทำให้โจทก์เสียหายขาดรายได้ และจำเลยเลิกจ้างเป็นกรณีกลั่นแกล้งโจทก์ จึงเป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมขอให้ศาลบังคับจำเลยจ่ายค่าเสียหายในการผิดเงื่อนไขการจ้าง ค่าเสียหายตามมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 ค่าชดเชยเท่ากับอัตราค่าจ้างสุดท้าย 90 วัน พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า ข้อกำหนดระยะเวลาการจ้างระหว่างจำเลยกับโจทก์เป็นสัญญาจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาไม่แน่นอน จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะจำเลยประสบกับภาวะการขาดทุน มีความจำเป็นต้องลดค่าใช้จ่ายจึงต้องปลดพนักงานออก โจทก์ทำงานในตำแหน่งอัตราเงินเดือนสูงแต่ผลงานไม่คุ้มค่าจึงต้องปลดโจทก์ออกจากงานซึ่งเป็นสิทธิอันชอบธรรมของจำเลย มิได้ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายแต่อย่างใด จำเลยยินดีจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์เป็นเวลา 30 วัน แต่โจทก์ไม่ยอมรับ ขอให้ยกฟ้องโจทก์ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยมีกำหนดระยะเวลาแน่นอน จะเลิกจ้างก่อนกำหนดเวลาไม่ได้ จำเลยเลิกจ้างโจทก์ก่อนกำหนดถือได้ว่าจำเลยผิดสัญญาจ้างทำให้โจทก์ขาดรายได้เป็นเงิน 34,000 บาท แต่จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะจำเลยขาดทุน นับว่ามีเหตุจำเป็น ไม่ถือว่าเป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม อายุการทำงานของโจทก์ครบ 1 ปี จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์เท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้าย 90 วันเป็นเงิน36,000 บาท พิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 70,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อตกลงเกี่ยวกับกำหนดระยะเวลาการจ้างมีความว่า 'เริ่ม 1 เมษายน 2525 เป็นเวลา 1 ปี หรือมากกว่า ตามที่ทั้งสองฝ่ายจะได้ตกลงกันเมื่อสิ้นสุดการจ้างงานปีแรก' นั้น เป็นข้อตกลงที่มิได้กำหนดระยะเวลาการจ้างไว้ว่าจ้างกันมีกำหนดแน่นอนเท่าใดจำเลยจ้างโจทก์อย่างน้อย 1 ปี แล้วไม่จ้างต่อไปอีกก็ได้ หรือเมื่อครบ 1 ปีแล้วโจทก์จำเลยอาจตกลงจ้างกันต่อไปเกินกว่า 1 ปีก็ได้ ดังนี้ สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยดังกล่าวจึงมิใช่เป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาไว้แน่นอนซึ่งเป็นเหตุที่จำเลยจะยกขึ้นอ้างไม่จ่ายค่าชดเชยได้ ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระค่าชดเชยแก่โจทก์ด้วยนั้น ศาลฎีกาเห็นด้วยในผลพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2281/2526นางสาริณี กุลธนพานิชโจทก์บริษัทเอเชี่ยนแปซิฟิคริซอร์ส จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46สัญญาจ้างที่มีความว่า 'เริ่ม 1 เมษายน 2525 เป็นเวลา 1 ปี หรือมากกว่า ตามที่ทั้งสองฝ่ายจะได้ตกลงกันเมื่อสิ้นสุดการจ้างงานปีแรก' นั้น มิใช่การจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาไว้แน่นอนเพราะจะจ้างอย่างน้อย 1 ปีแล้วไม่จ้างต่อไปอีกก็ได้ หรือเมื่อครบ 1 ปีแล้วอาจตกลงจ้างกันต่อไปเกินกว่า 1 ปีก็ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ต่อมาจำเลยได้เปลี่ยนแปลงสภาพการจ้างใหม่ กำหนดเงื่อนไขเวลาจ้างเป็นเวลา 1 ปีหรือมากกว่า โดยจะได้ตกลงกันใหม่เมื่อครบกำหนดเงื่อนไขในการจ้างปีแรก โจทก์ตกลงและยินยอม แล้วจำเลยได้เลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำผิด และเป็นการเลิกจ้างก่อนสิ้นกำหนดเวลาจ้าง ทำให้โจทก์เสียหายขาดรายได้ และจำเลยเลิกจ้างเป็นกรณีกลั่นแกล้งโจทก์ จึงเป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมขอให้ศาลบังคับจำเลยจ่ายค่าเสียหายในการผิดเงื่อนไขการจ้าง ค่าเสียหายตามมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 ค่าชดเชยเท่ากับอัตราค่าจ้างสุดท้าย 90 วัน พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า ข้อกำหนดระยะเวลาการจ้างระหว่างจำเลยกับโจทก์เป็นสัญญาจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาไม่แน่นอน จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะจำเลยประสบกับภาวะการขาดทุน มีความจำเป็นต้องลดค่าใช้จ่ายจึงต้องปลดพนักงานออก โจทก์ทำงานในตำแหน่งอัตราเงินเดือนสูงแต่ผลงานไม่คุ้มค่าจึงต้องปลดโจทก์ออกจากงานซึ่งเป็นสิทธิอันชอบธรรมของจำเลย มิได้ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายแต่อย่างใด จำเลยยินดีจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์เป็นเวลา 30 วัน แต่โจทก์ไม่ยอมรับ ขอให้ยกฟ้องโจทก์ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยมีกำหนดระยะเวลาแน่นอน จะเลิกจ้างก่อนกำหนดเวลาไม่ได้ จำเลยเลิกจ้างโจทก์ก่อนกำหนดถือได้ว่าจำเลยผิดสัญญาจ้างทำให้โจทก์ขาดรายได้เป็นเงิน 34,000 บาท แต่จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะจำเลยขาดทุน นับว่ามีเหตุจำเป็น ไม่ถือว่าเป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม อายุการทำงานของโจทก์ครบ 1 ปี จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์เท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้าย 90 วันเป็นเงิน36,000 บาท พิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 70,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อตกลงเกี่ยวกับกำหนดระยะเวลาการจ้างมีความว่า 'เริ่ม 1 เมษายน 2525 เป็นเวลา 1 ปี หรือมากกว่า ตามที่ทั้งสองฝ่ายจะได้ตกลงกันเมื่อสิ้นสุดการจ้างงานปีแรก' นั้น เป็นข้อตกลงที่มิได้กำหนดระยะเวลาการจ้างไว้ว่าจ้างกันมีกำหนดแน่นอนเท่าใดจำเลยจ้างโจทก์อย่างน้อย 1 ปี แล้วไม่จ้างต่อไปอีกก็ได้ หรือเมื่อครบ 1 ปีแล้วโจทก์จำเลยอาจตกลงจ้างกันต่อไปเกินกว่า 1 ปีก็ได้ ดังนี้ สัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยดังกล่าวจึงมิใช่เป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาไว้แน่นอนซึ่งเป็นเหตุที่จำเลยจะยกขึ้นอ้างไม่จ่ายค่าชดเชยได้ ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระค่าชดเชยแก่โจทก์ด้วยนั้น ศาลฎีกาเห็นด้วยในผลพิพากษายืน(ไพศาล สว่างเนตร-ขจร หะวานนท์-วรา ไวยหงษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ