คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 858/2501หลักกฎหมาย: โจทก์อ้างว่าจำเลยฆ่าคนโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ข้อนี้เป็นบทบัญญัติในประมวลกฎหมายอาญา แต่ปรากฎว่าเหตุเรื่องนี้เกิดเมื่อวันที่ 12 ธ.ค. 2499 ซึ่งเป็นเวลาก่อนใช้ประมวลกฎหมายอาญา เช่นนี้ จะนำประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289 มาลงโทษจำเลยไม่ได้แม้จะเป็นระวางโทษเท่ากันก็ตาม จำเลยเห็นผู้ตายซึ่งเป็นคนมีสาเหตุกัน (เรื่องจำเลยหาว่าผู้ตายลักไก่ของจำเลย) ผ่านมาหยุดคุยกับคนอื่นใกล้ ๆ เรือนจำเลย จำเลยจึงถือไม้แนบแอบตัวย่องมาตีผู้ตายโดยไม่ให้รู้ตัวเช่นนี้ ไม่เป็นการกระทำโดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมายตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 250 (3)โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๒ ธ.ค.๒๔๙๙ จำเลยใช้ไม้ตะบองทำร้ายนายทองมีถึงตายโดยเจตนาเป็นการฆ่าโดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมายและโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๔๙,๒๕๐ ประมวลกฎหมายอาญา ม.๒๘๘,๒๘๙ จำเลยต่อสู้ว่าป้องกันตัว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙ (๔) ให้วางโทษประหารชีวิตปราณีลดโทษ ๑ ใน ๓ ถือเกณฑ์มาตรา ๕๒ (๑) คงให้จำคุก ๒๐ ปี ไม้ของกลางริบ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ว่าจำเลยผิดตามก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๔๙ ให้จำคุก ๑๕ ปี ลดปราณี ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๑๐ ปี นอกจากนี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่อ้างว่าจำเลยกระทำโดยไตร่ตรองไว้ก่อนนั้น เป็นอันไม่มีปัญหา เพราะลักษณะแห่งการกระทำตามโจทก์อ้างข้อนี้ เป็นบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายอาญา แต่เหตุเรื่องนี้เกิดเมื่อวันที่ ๑๒ ธ.ค.๙๙ ก่อนใช้ประมวลกฎหมายอาญา จะนำมาตรา ๒๘๙ แห่งประมวลกฎหมายอาญามาลงโทษแก่จำเลยไม่ได้ แม้จะเป็นระวางโทษเท่ากันก็ตาม การที่โจทก์อ้างว่า จำเลยถือไม้แนบแอบตัวมาตีผู้ตายโดยไม่ให้รู้ตัวนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นว่าจะเป็นการกระทำโดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมายอย่างไร จำเลยเห็นผู้ตายซึ่งเป็นคนมีสาเหตุกันผ่านมาหยุดคุยกับนายพันธ์ใกล้ ๆ เรือนจำเลย ก็ย่องมาตีเอาโดยถือโอกาศเช่นนี้ เป็นการกระทำตามธรรมดา หาใช่ลักษณะฉกรรจ์ตามความหมายของมาตรา ๒๕๐ (๓) ไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 858/2501อัยการจังหวัดขอนแก่นโจทก์นายทองล้วน หรือโหล่ ชาสวดจำเลย ป.อ. ม. 289 (4) กฎหมายลักษณะอาญา ม. 250 (3), ม. 249โจทก์อ้างว่าจำเลยฆ่าคนโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ข้อนี้เป็นบทบัญญัติในประมวลกฎหมายอาญา แต่ปรากฎว่าเหตุเรื่องนี้เกิดเมื่อวันที่ 12 ธ.ค. 2499 ซึ่งเป็นเวลาก่อนใช้ประมวลกฎหมายอาญา เช่นนี้ จะนำประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289 มาลงโทษจำเลยไม่ได้แม้จะเป็นระวางโทษเท่ากันก็ตาม จำเลยเห็นผู้ตายซึ่งเป็นคนมีสาเหตุกัน (เรื่องจำเลยหาว่าผู้ตายลักไก่ของจำเลย) ผ่านมาหยุดคุยกับคนอื่นใกล้ ๆ เรือนจำเลย จำเลยจึงถือไม้แนบแอบตัวย่องมาตีผู้ตายโดยไม่ให้รู้ตัวเช่นนี้ ไม่เป็นการกระทำโดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมายตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 250 (3)โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๒ ธ.ค.๒๔๙๙ จำเลยใช้ไม้ตะบองทำร้ายนายทองมีถึงตายโดยเจตนาเป็นการฆ่าโดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมายและโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๔๙,๒๕๐ ประมวลกฎหมายอาญา ม.๒๘๘,๒๘๙ จำเลยต่อสู้ว่าป้องกันตัว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙ (๔) ให้วางโทษประหารชีวิตปราณีลดโทษ ๑ ใน ๓ ถือเกณฑ์มาตรา ๕๒ (๑) คงให้จำคุก ๒๐ ปี ไม้ของกลางริบ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ว่าจำเลยผิดตามก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๔๙ ให้จำคุก ๑๕ ปี ลดปราณี ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๑๐ ปี นอกจากนี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่อ้างว่าจำเลยกระทำโดยไตร่ตรองไว้ก่อนนั้น เป็นอันไม่มีปัญหา เพราะลักษณะแห่งการกระทำตามโจทก์อ้างข้อนี้ เป็นบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายอาญา แต่เหตุเรื่องนี้เกิดเมื่อวันที่ ๑๒ ธ.ค.๙๙ ก่อนใช้ประมวลกฎหมายอาญา จะนำมาตรา ๒๘๙ แห่งประมวลกฎหมายอาญามาลงโทษแก่จำเลยไม่ได้ แม้จะเป็นระวางโทษเท่ากันก็ตาม การที่โจทก์อ้างว่า จำเลยถือไม้แนบแอบตัวมาตีผู้ตายโดยไม่ให้รู้ตัวนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นว่าจะเป็นการกระทำโดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมายอย่างไร จำเลยเห็นผู้ตายซึ่งเป็นคนมีสาเหตุกันผ่านมาหยุดคุยกับนายพันธ์ใกล้ ๆ เรือนจำเลย ก็ย่องมาตีเอาโดยถือโอกาศเช่นนี้ เป็นการกระทำตามธรรมดา หาใช่ลักษณะฉกรรจ์ตามความหมายของมาตรา ๒๕๐ (๓) ไม่ พิพากษายืน(วุฒิศักดิ์เนตินาท-ธรรมบัณฑิต-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)ศาลจังหวัดขอนแก่น - นายสว่าง ภูวะปัจฉิมศาลอุทธรณ์ - นายคร้าม สิวายะวิโรจน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๒ ธ.ค.๒๔๙๙ จำเลยใช้ไม้ตะบองทำร้ายนายทองมีถึงตายโดยเจตนาเป็นการฆ่าโดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมายและโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๔๙,๒๕๐ ประมวลกฎหมายอาญา ม.๒๘๘,๒๘๙ จำเลยต่อสู้ว่าป้องกันตัว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙ (๔) ให้วางโทษประหารชีวิตปราณีลดโทษ ๑ ใน ๓ ถือเกณฑ์มาตรา ๕๒ (๑) คงให้จำคุก ๒๐ ปี ไม้ของกลางริบ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ว่าจำเลยผิดตามก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๔๙ ให้จำคุก ๑๕ ปี ลดปราณี ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๑๐ ปี นอกจากนี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่อ้างว่าจำเลยกระทำโดยไตร่ตรองไว้ก่อนนั้น เป็นอันไม่มีปัญหา เพราะลักษณะแห่งการกระทำตามโจทก์อ้างข้อนี้ เป็นบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายอาญา แต่เหตุเรื่องนี้เกิดเมื่อวันที่ ๑๒ ธ.ค.๙๙ ก่อนใช้ประมวลกฎหมายอาญา จะนำมาตรา ๒๘๙ แห่งประมวลกฎหมายอาญามาลงโทษแก่จำเลยไม่ได้ แม้จะเป็นระวางโทษเท่ากันก็ตาม การที่โจทก์อ้างว่า จำเลยถือไม้แนบแอบตัวมาตีผู้ตายโดยไม่ให้รู้ตัวนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นว่าจะเป็นการกระทำโดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมายอย่างไร จำเลยเห็นผู้ตายซึ่งเป็นคนมีสาเหตุกันผ่านมาหยุดคุยกับนายพันธ์ใกล้ ๆ เรือนจำเลย ก็ย่องมาตีเอาโดยถือโอกาศเช่นนี้ เป็นการกระทำตามธรรมดา หาใช่ลักษณะฉกรรจ์ตามความหมายของมาตรา ๒๕๐ (๓) ไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 858/2501อัยการจังหวัดขอนแก่นโจทก์นายทองล้วน หรือโหล่ ชาสวดจำเลย ป.อ. ม. 289 (4) กฎหมายลักษณะอาญา ม. 250 (3), ม. 249โจทก์อ้างว่าจำเลยฆ่าคนโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ข้อนี้เป็นบทบัญญัติในประมวลกฎหมายอาญา แต่ปรากฎว่าเหตุเรื่องนี้เกิดเมื่อวันที่ 12 ธ.ค. 2499 ซึ่งเป็นเวลาก่อนใช้ประมวลกฎหมายอาญา เช่นนี้ จะนำประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289 มาลงโทษจำเลยไม่ได้แม้จะเป็นระวางโทษเท่ากันก็ตาม จำเลยเห็นผู้ตายซึ่งเป็นคนมีสาเหตุกัน (เรื่องจำเลยหาว่าผู้ตายลักไก่ของจำเลย) ผ่านมาหยุดคุยกับคนอื่นใกล้ ๆ เรือนจำเลย จำเลยจึงถือไม้แนบแอบตัวย่องมาตีผู้ตายโดยไม่ให้รู้ตัวเช่นนี้ ไม่เป็นการกระทำโดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมายตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 250 (3)โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๒ ธ.ค.๒๔๙๙ จำเลยใช้ไม้ตะบองทำร้ายนายทองมีถึงตายโดยเจตนาเป็นการฆ่าโดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมายและโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๔๙,๒๕๐ ประมวลกฎหมายอาญา ม.๒๘๘,๒๘๙ จำเลยต่อสู้ว่าป้องกันตัว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙ (๔) ให้วางโทษประหารชีวิตปราณีลดโทษ ๑ ใน ๓ ถือเกณฑ์มาตรา ๕๒ (๑) คงให้จำคุก ๒๐ ปี ไม้ของกลางริบ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ว่าจำเลยผิดตามก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๔๙ ให้จำคุก ๑๕ ปี ลดปราณี ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๑๐ ปี นอกจากนี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่อ้างว่าจำเลยกระทำโดยไตร่ตรองไว้ก่อนนั้น เป็นอันไม่มีปัญหา เพราะลักษณะแห่งการกระทำตามโจทก์อ้างข้อนี้ เป็นบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายอาญา แต่เหตุเรื่องนี้เกิดเมื่อวันที่ ๑๒ ธ.ค.๙๙ ก่อนใช้ประมวลกฎหมายอาญา จะนำมาตรา ๒๘๙ แห่งประมวลกฎหมายอาญามาลงโทษแก่จำเลยไม่ได้ แม้จะเป็นระวางโทษเท่ากันก็ตาม การที่โจทก์อ้างว่า จำเลยถือไม้แนบแอบตัวมาตีผู้ตายโดยไม่ให้รู้ตัวนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นว่าจะเป็นการกระทำโดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมายอย่างไร จำเลยเห็นผู้ตายซึ่งเป็นคนมีสาเหตุกันผ่านมาหยุดคุยกับนายพันธ์ใกล้ ๆ เรือนจำเลย ก็ย่องมาตีเอาโดยถือโอกาศเช่นนี้ เป็นการกระทำตามธรรมดา หาใช่ลักษณะฉกรรจ์ตามความหมายของมาตรา ๒๕๐ (๓) ไม่ พิพากษายืน(วุฒิศักดิ์เนตินาท-ธรรมบัณฑิต-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)ศาลจังหวัดขอนแก่น - นายสว่าง ภูวะปัจฉิมศาลอุทธรณ์ - นายคร้าม สิวายะวิโรจน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ