คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4707/2530หลักกฎหมาย: การที่จำเลยที่ 2 จับเก้าอี้เหล็กกลมไม่มีพนักแล้วกระแทกปลายขาเก้าอี้ซึ่งเป็นเหล็กกลวงไม่มียางหุ้มไปที่ศีรษะอันเป็นอวัยวะส่วนสำคัญของผู้ตายโดยแรง ทำให้กะโหลกศีรษะใต้บาดแผลยุบขนาด 3 + 2.5 ซ.ม. นั้น จำเลยที่ 2 ย่อมเล็งเห็นผลแห่งการกระทำของตนได้ว่าจะเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตายได้จำเลยที่ 2 จึงมีความผิดฐานฆ่าผู้ตายโดยเจตนา แม้จำเลยที่ 1 จะมีเจตนาร่วมกับจำเลยที่ 2 และพวกรุมทำร้ายผู้ตายมาแต่ต้น แต่จำเลยที่ 1 กับพวกตามจำเลยที่ 2 ออกไปทำร้ายผู้ตายโดยไม่ได้นัดหมายกันมาก่อน และไม่มีอาวุธติดตัวแต่อย่างใด และการทำร้ายของจำเลยที่ 1 ก็เพียงชกต่อยผู้ตายโดยจำเลยที่ 1 ไม่เคยมีสาเหตุกับผู้ตายด้วย จำเลยที่1 คงมีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้ผู้นั้นถึงแก่ความตายเท่านั้น ยังไม่ถึงกับเป็นความผิดฐานร่วมกับผู้อื่นฆ่าผู้ตายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองกับพวกได้ร่วมกันใช้มือ เท้า และเก้าอี้เหล็กเป็นอาวุธ ชก ต่อย เตะ และตี นายบักกิม หลายที่โดยเจตนาฆ่าเป็นเหตุให้นายบักกิม ถึงแก่ความตายและจำเลยที่ ๒ ได้ใช้เก้าอี้เหล็กเป็นอาวุธตีนายเจริญ เป็นเหตุให้นายเจริญได้รับอันตรายแก่กาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๒๙๕, ๘๓, ๙๑ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๘๓ ลงโทษจำคุกคนละตลอดชีวิตข้อหาอื่นให้ยก จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยที่ ๑ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๐, ๘๓ ให้จำคุก ๗ ปีจำเลยที่ ๒ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ให้จำคุก ๒๐ ปีนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์และจำเลยทั้งสองต่างฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าเมื่อจำเลยทั้งสองกับพวกไล่ทำร้ายผู้ตายเข้าไปในร้านนางเขตต์จำเลยที่ ๑ กับพวกได้รุมชกต่อยผู้ตายส่วนจำเลยที่ ๒ ได้ใช้เก้าอี้เหล็กกลมไม่มีพนักตีทำร้ายผู้ตายหลายทีบาดแผลที่ทำให้ผู้ตายถึงแก่ความตายคือที่กลางศีรษะมีบาดแผลฉีกขาดขนาด ๒ X ๑.๕ เซนติเมตรกะโหลกศีรษะใต้บาดแผลแตกยุบขนาด ๓ X ๒.๕ เซนติเมตรมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองสมองส่วนขวาด้านข้างและบนฉีกขาดเละประกอบกับเก้าอี้เหล็กกลมของกลางตัวหนึ่งที่ปลายขาของเก้าอี้ข้างหนึ่งเป็นเหล็กกลวงไม่มียางหุ้มมีเศษเนื้อและหนังศีรษะติดอยู่เชื่อได้ว่าจำเลยที่ ๒ ได้จับเก้าอี้เหล็กกลมดังกล่าวตีในลักษณะกระแทกปลายขาเก้าอี้ซึ่งเป็นเหล็กกลวงไม่มียางหุ้มลงไปที่ศีรษะผู้ตายแม้เก้าอี้เหล็กของกลางโดยสภาพจะไม่เป็นอาวุธก็ตามแต่การที่จำเลยที่ ๒ ได้ใช้ปลายขาเก้าอี้ซึ่งเป็นเหล็กกลวงตีกระแทกไปที่ศีรษะของผู้ตายอันเป็นอวัยวะส่วนสำคัญของร่างกายจนกลางศีรษะผู้ตายฉีกขาดกะโหลกใต้บาดแผลดังกล่าวยุบขนาด ๓ X ๒.๕ เซนติเมตรแสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ ๒ ได้ตีกระแทกโดยแรงซึ่งจำเลยที่ ๒ ย่อมจะเล็งเห็นผลแห่งการกระทำของตนได้ว่าจะเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตายจำเลยที่ ๒ จึงต้องมีความผิดฐานฆ่าผู้ตายโดยเจตนาส่วนจำเลยที่ ๑ ซึ่งมีเจตนาร่วมกับจำเลยที่ ๒ และพวกทำร้ายผู้ตายมาแต่ต้นแม้จำเลยที่ ๑ จะเพียงชกต่อยผู้ตายก็ตามแต่เมื่อผู้ตายถึงแก่ความตายเนื่องจากการรุมทำร้ายของพวกจำเลยจำเลยที่ ๑ ก็ต้องมีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้ผู้นั้นถึงแก่ความตายด้วยและเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยทั้งสองกับพวกไล่ชกต่อยผู้ตายผู้ตายวิ่งหนีจำเลยทั้งสองกับพวกก็ตามเข้าไปทำร้ายผู้ตายถึงในร้านนางเขตต์ ดังนี้ไม่ใช่เป็นเรื่องสมัครใจเข้าร่วมชุลมุนต่อสู้ดังที่จำเลยที่ ๒ อ้าง ที่โจทก์ฎีกาว่าการกระทำของจำเลยที่ ๑ เป็นความผิดฐานร่วมกับพวกฆ่าผู้อื่นโดยเจตนานั้นพยานหลักฐานของโจทก์ได้ความแต่เพียงว่าจำเลยที่ ๑ กับพวกตามจำเลยที่ ๒ ออกไปไล่ทำร้ายผู้ตายโดยไม่ได้นัดหมายกันมาก่อนและไม่มีอาวุธติดตัวแต่อย่างใดการทำร้ายของจำเลยที่ ๑ ก็เพียงแต่ชกต่อยผู้ตายทั้งไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ เคยมีสาเหตุกับผู้ตายด้วยพฤติการณ์จึงยังไม่พอฟังว่าจำเลยที่ ๑ มีเจตนาฆ่าผู้ตาย พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4707/2530พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายบุญส่ง กุฎีสุข กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 59, ม. 83, ม. 290, ม. 295, ม. 288การที่จำเลยที่ 2 จับเก้าอี้เหล็กกลมไม่มีพนักแล้วกระแทกปลายขาเก้าอี้ซึ่งเป็นเหล็กกลวงไม่มียางหุ้มไปที่ศีรษะอันเป็นอวัยวะส่วนสำคัญของผู้ตายโดยแรง ทำให้กะโหลกศีรษะใต้บาดแผลยุบขนาด 3 + 2.5 ซ.ม. นั้น จำเลยที่ 2 ย่อมเล็งเห็นผลแห่งการกระทำของตนได้ว่าจะเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตายได้จำเลยที่ 2 จึงมีความผิดฐานฆ่าผู้ตายโดยเจตนา แม้จำเลยที่ 1 จะมีเจตนาร่วมกับจำเลยที่ 2 และพวกรุมทำร้ายผู้ตายมาแต่ต้น แต่จำเลยที่ 1 กับพวกตามจำเลยที่ 2 ออกไปทำร้ายผู้ตายโดยไม่ได้นัดหมายกันมาก่อน และไม่มีอาวุธติดตัวแต่อย่างใด และการทำร้ายของจำเลยที่ 1 ก็เพียงชกต่อยผู้ตายโดยจำเลยที่ 1 ไม่เคยมีสาเหตุกับผู้ตายด้วย จำเลยที่1 คงมีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้ผู้นั้นถึงแก่ความตายเท่านั้น ยังไม่ถึงกับเป็นความผิดฐานร่วมกับผู้อื่นฆ่าผู้ตายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองกับพวกได้ร่วมกันใช้มือ เท้า และเก้าอี้เหล็กเป็นอาวุธ ชก ต่อย เตะ และตี นายบักกิม หลายที่โดยเจตนาฆ่าเป็นเหตุให้นายบักกิม ถึงแก่ความตายและจำเลยที่ ๒ ได้ใช้เก้าอี้เหล็กเป็นอาวุธตีนายเจริญ เป็นเหตุให้นายเจริญได้รับอันตรายแก่กาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๒๙๕, ๘๓, ๙๑ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๘๓ ลงโทษจำคุกคนละตลอดชีวิตข้อหาอื่นให้ยก จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยที่ ๑ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๐, ๘๓ ให้จำคุก ๗ ปีจำเลยที่ ๒ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ให้จำคุก ๒๐ ปีนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์และจำเลยทั้งสองต่างฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าเมื่อจำเลยทั้งสองกับพวกไล่ทำร้ายผู้ตายเข้าไปในร้านนางเขตต์จำเลยที่ ๑ กับพวกได้รุมชกต่อยผู้ตายส่วนจำเลยที่ ๒ ได้ใช้เก้าอี้เหล็กกลมไม่มีพนักตีทำร้ายผู้ตายหลายทีบาดแผลที่ทำให้ผู้ตายถึงแก่ความตายคือที่กลางศีรษะมีบาดแผลฉีกขาดขนาด ๒ X ๑.๕ เซนติเมตรกะโหลกศีรษะใต้บาดแผลแตกยุบขนาด ๓ X ๒.๕ เซนติเมตรมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองสมองส่วนขวาด้านข้างและบนฉีกขาดเละประกอบกับเก้าอี้เหล็กกลมของกลางตัวหนึ่งที่ปลายขาของเก้าอี้ข้างหนึ่งเป็นเหล็กกลวงไม่มียางหุ้มมีเศษเนื้อและหนังศีรษะติดอยู่เชื่อได้ว่าจำเลยที่ ๒ ได้จับเก้าอี้เหล็กกลมดังกล่าวตีในลักษณะกระแทกปลายขาเก้าอี้ซึ่งเป็นเหล็กกลวงไม่มียางหุ้มลงไปที่ศีรษะผู้ตายแม้เก้าอี้เหล็กของกลางโดยสภาพจะไม่เป็นอาวุธก็ตามแต่การที่จำเลยที่ ๒ ได้ใช้ปลายขาเก้าอี้ซึ่งเป็นเหล็กกลวงตีกระแทกไปที่ศีรษะของผู้ตายอันเป็นอวัยวะส่วนสำคัญของร่างกายจนกลางศีรษะผู้ตายฉีกขาดกะโหลกใต้บาดแผลดังกล่าวยุบขนาด ๓ X ๒.๕ เซนติเมตรแสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ ๒ ได้ตีกระแทกโดยแรงซึ่งจำเลยที่ ๒ ย่อมจะเล็งเห็นผลแห่งการกระทำของตนได้ว่าจะเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตายจำเลยที่ ๒ จึงต้องมีความผิดฐานฆ่าผู้ตายโดยเจตนาส่วนจำเลยที่ ๑ ซึ่งมีเจตนาร่วมกับจำเลยที่ ๒ และพวกทำร้ายผู้ตายมาแต่ต้นแม้จำเลยที่ ๑ จะเพียงชกต่อยผู้ตายก็ตามแต่เมื่อผู้ตายถึงแก่ความตายเนื่องจากการรุมทำร้ายของพวกจำเลยจำเลยที่ ๑ ก็ต้องมีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้ผู้นั้นถึงแก่ความตายด้วยและเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยทั้งสองกับพวกไล่ชกต่อยผู้ตายผู้ตายวิ่งหนีจำเลยทั้งสองกับพวกก็ตามเข้าไปทำร้ายผู้ตายถึงในร้านนางเขตต์ ดังนี้ไม่ใช่เป็นเรื่องสมัครใจเข้าร่วมชุลมุนต่อสู้ดังที่จำเลยที่ ๒ อ้าง ที่โจทก์ฎีกาว่าการกระทำของจำเลยที่ ๑ เป็นความผิดฐานร่วมกับพวกฆ่าผู้อื่นโดยเจตนานั้นพยานหลักฐานของโจทก์ได้ความแต่เพียงว่าจำเลยที่ ๑ กับพวกตามจำเลยที่ ๒ ออกไปไล่ทำร้ายผู้ตายโดยไม่ได้นัดหมายกันมาก่อนและไม่มีอาวุธติดตัวแต่อย่างใดการทำร้ายของจำเลยที่ ๑ ก็เพียงแต่ชกต่อยผู้ตายทั้งไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ เคยมีสาเหตุกับผู้ตายด้วยพฤติการณ์จึงยังไม่พอฟังว่าจำเลยที่ ๑ มีเจตนาฆ่าผู้ตาย พิพากษายืน.(สัมฤทธิ์ ไชยศิริ-มาโนช เพียรสนอง-สีนวล คงลาภ)ศาลอาญา - นายอุระ หวังอ้อมกลางศาลอุทธรณ์ - นายเพ็ง เพ็งนิติแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองกับพวกได้ร่วมกันใช้มือ เท้า และเก้าอี้เหล็กเป็นอาวุธ ชก ต่อย เตะ และตี นายบักกิม หลายที่โดยเจตนาฆ่าเป็นเหตุให้นายบักกิม ถึงแก่ความตายและจำเลยที่ ๒ ได้ใช้เก้าอี้เหล็กเป็นอาวุธตีนายเจริญ เป็นเหตุให้นายเจริญได้รับอันตรายแก่กาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๒๙๕, ๘๓, ๙๑ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๘๓ ลงโทษจำคุกคนละตลอดชีวิตข้อหาอื่นให้ยก จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยที่ ๑ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๐, ๘๓ ให้จำคุก ๗ ปีจำเลยที่ ๒ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ให้จำคุก ๒๐ ปีนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์และจำเลยทั้งสองต่างฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าเมื่อจำเลยทั้งสองกับพวกไล่ทำร้ายผู้ตายเข้าไปในร้านนางเขตต์จำเลยที่ ๑ กับพวกได้รุมชกต่อยผู้ตายส่วนจำเลยที่ ๒ ได้ใช้เก้าอี้เหล็กกลมไม่มีพนักตีทำร้ายผู้ตายหลายทีบาดแผลที่ทำให้ผู้ตายถึงแก่ความตายคือที่กลางศีรษะมีบาดแผลฉีกขาดขนาด ๒ X ๑.๕ เซนติเมตรกะโหลกศีรษะใต้บาดแผลแตกยุบขนาด ๓ X ๒.๕ เซนติเมตรมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองสมองส่วนขวาด้านข้างและบนฉีกขาดเละประกอบกับเก้าอี้เหล็กกลมของกลางตัวหนึ่งที่ปลายขาของเก้าอี้ข้างหนึ่งเป็นเหล็กกลวงไม่มียางหุ้มมีเศษเนื้อและหนังศีรษะติดอยู่เชื่อได้ว่าจำเลยที่ ๒ ได้จับเก้าอี้เหล็กกลมดังกล่าวตีในลักษณะกระแทกปลายขาเก้าอี้ซึ่งเป็นเหล็กกลวงไม่มียางหุ้มลงไปที่ศีรษะผู้ตายแม้เก้าอี้เหล็กของกลางโดยสภาพจะไม่เป็นอาวุธก็ตามแต่การที่จำเลยที่ ๒ ได้ใช้ปลายขาเก้าอี้ซึ่งเป็นเหล็กกลวงตีกระแทกไปที่ศีรษะของผู้ตายอันเป็นอวัยวะส่วนสำคัญของร่างกายจนกลางศีรษะผู้ตายฉีกขาดกะโหลกใต้บาดแผลดังกล่าวยุบขนาด ๓ X ๒.๕ เซนติเมตรแสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ ๒ ได้ตีกระแทกโดยแรงซึ่งจำเลยที่ ๒ ย่อมจะเล็งเห็นผลแห่งการกระทำของตนได้ว่าจะเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตายจำเลยที่ ๒ จึงต้องมีความผิดฐานฆ่าผู้ตายโดยเจตนาส่วนจำเลยที่ ๑ ซึ่งมีเจตนาร่วมกับจำเลยที่ ๒ และพวกทำร้ายผู้ตายมาแต่ต้นแม้จำเลยที่ ๑ จะเพียงชกต่อยผู้ตายก็ตามแต่เมื่อผู้ตายถึงแก่ความตายเนื่องจากการรุมทำร้ายของพวกจำเลยจำเลยที่ ๑ ก็ต้องมีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้ผู้นั้นถึงแก่ความตายด้วยและเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยทั้งสองกับพวกไล่ชกต่อยผู้ตายผู้ตายวิ่งหนีจำเลยทั้งสองกับพวกก็ตามเข้าไปทำร้ายผู้ตายถึงในร้านนางเขตต์ ดังนี้ไม่ใช่เป็นเรื่องสมัครใจเข้าร่วมชุลมุนต่อสู้ดังที่จำเลยที่ ๒ อ้าง ที่โจทก์ฎีกาว่าการกระทำของจำเลยที่ ๑ เป็นความผิดฐานร่วมกับพวกฆ่าผู้อื่นโดยเจตนานั้นพยานหลักฐานของโจทก์ได้ความแต่เพียงว่าจำเลยที่ ๑ กับพวกตามจำเลยที่ ๒ ออกไปไล่ทำร้ายผู้ตายโดยไม่ได้นัดหมายกันมาก่อนและไม่มีอาวุธติดตัวแต่อย่างใดการทำร้ายของจำเลยที่ ๑ ก็เพียงแต่ชกต่อยผู้ตายทั้งไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ เคยมีสาเหตุกับผู้ตายด้วยพฤติการณ์จึงยังไม่พอฟังว่าจำเลยที่ ๑ มีเจตนาฆ่าผู้ตาย พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4707/2530พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายบุญส่ง กุฎีสุข กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 59, ม. 83, ม. 290, ม. 295, ม. 288การที่จำเลยที่ 2 จับเก้าอี้เหล็กกลมไม่มีพนักแล้วกระแทกปลายขาเก้าอี้ซึ่งเป็นเหล็กกลวงไม่มียางหุ้มไปที่ศีรษะอันเป็นอวัยวะส่วนสำคัญของผู้ตายโดยแรง ทำให้กะโหลกศีรษะใต้บาดแผลยุบขนาด 3 + 2.5 ซ.ม. นั้น จำเลยที่ 2 ย่อมเล็งเห็นผลแห่งการกระทำของตนได้ว่าจะเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตายได้จำเลยที่ 2 จึงมีความผิดฐานฆ่าผู้ตายโดยเจตนา แม้จำเลยที่ 1 จะมีเจตนาร่วมกับจำเลยที่ 2 และพวกรุมทำร้ายผู้ตายมาแต่ต้น แต่จำเลยที่ 1 กับพวกตามจำเลยที่ 2 ออกไปทำร้ายผู้ตายโดยไม่ได้นัดหมายกันมาก่อน และไม่มีอาวุธติดตัวแต่อย่างใด และการทำร้ายของจำเลยที่ 1 ก็เพียงชกต่อยผู้ตายโดยจำเลยที่ 1 ไม่เคยมีสาเหตุกับผู้ตายด้วย จำเลยที่1 คงมีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้ผู้นั้นถึงแก่ความตายเท่านั้น ยังไม่ถึงกับเป็นความผิดฐานร่วมกับผู้อื่นฆ่าผู้ตายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองกับพวกได้ร่วมกันใช้มือ เท้า และเก้าอี้เหล็กเป็นอาวุธ ชก ต่อย เตะ และตี นายบักกิม หลายที่โดยเจตนาฆ่าเป็นเหตุให้นายบักกิม ถึงแก่ความตายและจำเลยที่ ๒ ได้ใช้เก้าอี้เหล็กเป็นอาวุธตีนายเจริญ เป็นเหตุให้นายเจริญได้รับอันตรายแก่กาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๒๙๕, ๘๓, ๙๑ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๘๓ ลงโทษจำคุกคนละตลอดชีวิตข้อหาอื่นให้ยก จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยที่ ๑ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๐, ๘๓ ให้จำคุก ๗ ปีจำเลยที่ ๒ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ให้จำคุก ๒๐ ปีนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์และจำเลยทั้งสองต่างฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าเมื่อจำเลยทั้งสองกับพวกไล่ทำร้ายผู้ตายเข้าไปในร้านนางเขตต์จำเลยที่ ๑ กับพวกได้รุมชกต่อยผู้ตายส่วนจำเลยที่ ๒ ได้ใช้เก้าอี้เหล็กกลมไม่มีพนักตีทำร้ายผู้ตายหลายทีบาดแผลที่ทำให้ผู้ตายถึงแก่ความตายคือที่กลางศีรษะมีบาดแผลฉีกขาดขนาด ๒ X ๑.๕ เซนติเมตรกะโหลกศีรษะใต้บาดแผลแตกยุบขนาด ๓ X ๒.๕ เซนติเมตรมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองสมองส่วนขวาด้านข้างและบนฉีกขาดเละประกอบกับเก้าอี้เหล็กกลมของกลางตัวหนึ่งที่ปลายขาของเก้าอี้ข้างหนึ่งเป็นเหล็กกลวงไม่มียางหุ้มมีเศษเนื้อและหนังศีรษะติดอยู่เชื่อได้ว่าจำเลยที่ ๒ ได้จับเก้าอี้เหล็กกลมดังกล่าวตีในลักษณะกระแทกปลายขาเก้าอี้ซึ่งเป็นเหล็กกลวงไม่มียางหุ้มลงไปที่ศีรษะผู้ตายแม้เก้าอี้เหล็กของกลางโดยสภาพจะไม่เป็นอาวุธก็ตามแต่การที่จำเลยที่ ๒ ได้ใช้ปลายขาเก้าอี้ซึ่งเป็นเหล็กกลวงตีกระแทกไปที่ศีรษะของผู้ตายอันเป็นอวัยวะส่วนสำคัญของร่างกายจนกลางศีรษะผู้ตายฉีกขาดกะโหลกใต้บาดแผลดังกล่าวยุบขนาด ๓ X ๒.๕ เซนติเมตรแสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ ๒ ได้ตีกระแทกโดยแรงซึ่งจำเลยที่ ๒ ย่อมจะเล็งเห็นผลแห่งการกระทำของตนได้ว่าจะเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตายจำเลยที่ ๒ จึงต้องมีความผิดฐานฆ่าผู้ตายโดยเจตนาส่วนจำเลยที่ ๑ ซึ่งมีเจตนาร่วมกับจำเลยที่ ๒ และพวกทำร้ายผู้ตายมาแต่ต้นแม้จำเลยที่ ๑ จะเพียงชกต่อยผู้ตายก็ตามแต่เมื่อผู้ตายถึงแก่ความตายเนื่องจากการรุมทำร้ายของพวกจำเลยจำเลยที่ ๑ ก็ต้องมีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้ผู้นั้นถึงแก่ความตายด้วยและเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยทั้งสองกับพวกไล่ชกต่อยผู้ตายผู้ตายวิ่งหนีจำเลยทั้งสองกับพวกก็ตามเข้าไปทำร้ายผู้ตายถึงในร้านนางเขตต์ ดังนี้ไม่ใช่เป็นเรื่องสมัครใจเข้าร่วมชุลมุนต่อสู้ดังที่จำเลยที่ ๒ อ้าง ที่โจทก์ฎีกาว่าการกระทำของจำเลยที่ ๑ เป็นความผิดฐานร่วมกับพวกฆ่าผู้อื่นโดยเจตนานั้นพยานหลักฐานของโจทก์ได้ความแต่เพียงว่าจำเลยที่ ๑ กับพวกตามจำเลยที่ ๒ ออกไปไล่ทำร้ายผู้ตายโดยไม่ได้นัดหมายกันมาก่อนและไม่มีอาวุธติดตัวแต่อย่างใดการทำร้ายของจำเลยที่ ๑ ก็เพียงแต่ชกต่อยผู้ตายทั้งไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ เคยมีสาเหตุกับผู้ตายด้วยพฤติการณ์จึงยังไม่พอฟังว่าจำเลยที่ ๑ มีเจตนาฆ่าผู้ตาย พิพากษายืน.(สัมฤทธิ์ ไชยศิริ-มาโนช เพียรสนอง-สีนวล คงลาภ)ศาลอาญา - นายอุระ หวังอ้อมกลางศาลอุทธรณ์ - นายเพ็ง เพ็งนิติแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ