คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2621/2538หลักกฎหมาย: โจทก์มีหน้าที่ทำงานออกแบบเสื้อให้จำเลยย่อมต้องปฏิบัติงานให้จำเลยในระหว่างทำงานให้ลุล่วงไปตามสมควรเพื่อให้เกิดผลคุ้มค่ากับค่าจ้างการที่โจทก์รับงานนอกเข้ามาทำในระหว่างทำงานโดยใช้อุปกรณ์ของจำเลยได้แก่ภู่กันสีและกระดาษเป็นการเบียดบังทั้งเวลาและทรัพย์สินของจำเลยโดยมิชอบต่อหน้าที่เพื่อแสวงหาประโยชน์สำหรับตนเองถือว่าเป็นการ ทุจริตต่อหน้าที่ ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานจำเลยจึง เลิกจ้างโจทก์ได้โดย ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยโจทก์ ฟ้อง และ แก้ไข คำฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น ลูกจ้าง ทำ หน้าที่ออก แบบ เสื้อผ้า ได้รับ ค่าจ้าง อัตรา สุดท้าย เดือน ละ 15,262 บาทกำหนด จ่าย ค่าจ้าง ทุกวัน สิ้นเดือน เมื่อ วันที่ 20 กันยายน 2537จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ โดย โจทก์ ไม่มี ความผิด และ มิได้ บอกกล่าวการ เลิกจ้าง ล่วงหน้า ขอให้ บังคับ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย จำนวน 45,786 บาทและ สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้า จำนวน 20,858 บาท พร้อม ดอกเบี้ยจนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ให้การ ด้วย วาจา ว่า จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เนื่องจาก โจทก์กระทำ ฝ่าฝืน ระเบียบ ข้อบังคับ รับ งาน นอก มา ทำ ใน ระหว่าง การ ทำงานโดย ใช้ อุปกรณ์ ของ จำเลย และ ได้รับ การ ตักเตือน ด้วย วาจา จากผู้บังคับบัญชา แล้ว ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง วินิจฉัย ว่า จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เนื่องจากโจทก์ รับ งาน นอก เข้า มา ทำ ใน ระหว่าง ทำงาน โดย ใช้ อุปกรณ์ ของ จำเลยอันเป็น การ ฝ่าฝืน ระเบียบ ข้อบังคับ ใน การ ทำงาน จำเลย มีสิทธิเลิกจ้าง โจทก์ ได้ แต่ ไม่ปรากฏ ข้อเท็จจริง ว่า โจทก์ ได้ กระทำการฝ่าฝืน ข้อบังคับ เกี่ยวกับ การ ทำงาน และ จำเลย ใน ฐานะ นายจ้าง ได้ตักเตือน เป็น หนังสือ แล้ว หรือ การ ฝ่าฝืน ดังกล่าว เป็น กรณี ร้ายแรงหรือ จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เพราะ โจทก์ กระทำผิด อย่างใด อย่างหนึ่ง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47เมื่อ โจทก์ เป็น ลูกจ้าง ทำงาน ติดต่อ กัน ครบ หนึ่ง ปี จำเลย จึง ต้อง จ่ายค่าชดเชย ให้ แก่ โจทก์ ไม่ น้อยกว่า ค่าจ้าง อัตรา สุดท้าย เก้า สิบ วันแต่ การ ที่ โจทก์ รับ งาน นอก เข้า มา ทำ ใน ระหว่าง ทำงาน โดย ใช้ อุปกรณ์ของ จำเลย เป็น การกระทำ อัน ไม่ สม แก่ การปฏิบัติหน้าที่ ของ ตน ให้ ลุล่วงไป โดย ถูกต้อง และ สุจริต จำเลย จึง เลิกจ้าง โจทก์ ได้ โดย มิพัก ต้องบอกกล่าว ล่วงหน้า ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 583 จำเลยไม่ต้อง ชำระ สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้า ให้ แก่ โจทก์ พิพากษาให้ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย จำนวน 45,786 บาท ให้ แก่ โจทก์ คำขอ อื่นนอกจาก นี้ ให้ยกจำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "มี ปัญหา วินิจฉัย ใน ชั้น นี้ ว่า จำเลยเลิกจ้าง โจทก์ โดย ต้อง จ่าย ค่าชดเชย แก่ โจทก์ หรือไม่ จำเลย ได้ ให้การต่อสู้ ว่า โจทก์ ฝ่าฝืน ระเบียบ ข้อบังคับ เกี่ยวกับ การ ทำงาน ของ จำเลยแม้ จะ มิได้ ระบุ ว่า ฝ่าฝืน ใน ข้อ ใด แต่ จำเลย ก็ ได้ บรรยาย การกระทำของ โจทก์ ชัดเจน อยู่ ใน ตัว พอ ที่ จะ ปรับ กับ ระเบียบ ข้อบังคับ ของ จำเลยได้ว่า การกระทำ ของ โจทก์ เป็น การทุจริต ต่อหน้า ที่ หรือไม่ศาลแรงงานกลาง ฟัง ข้อเท็จจริง ว่า จำเลย เลิกจ้าง โจทก์เนื่องจาก โจทก์ รับ งาน นอก เข้า มา ทำ ใน ระหว่าง ทำงาน โดย ใช้ อุปกรณ์ของ จำเลย เห็นว่า โจทก์ ทำงาน ออก แบบ เสื้อ ให้ จำเลย โดย หน้าที่โจทก์ ย่อม ต้อง ปฏิบัติงาน ให้ จำเลย ใน ระหว่าง ทำงาน ให้ ลุล่วง ไป ตามสมควร เพื่อ หวัง ให้ เกิด ผล คุ้มค่า กับ ค่าจ้าง ที่ จำเลย จ่าย ให้ เป็น การตอบแทน การ ที่ โจทก์ รับ งาน นอก เข้า มา ทำ ใน ระหว่าง ทำงาน โดย ใช้ อุปกรณ์ของ จำเลย อัน ได้ แก่ ภู่กัน สี และ กระดาษ เป็น การ เบียดบัง ทั้ง เวลาและ ทรัพย์สิน ของ จำเลย โดยมิชอบ ต่อหน้า ที่ เพื่อ แสวงหา ประโยชน์สำหรับ ตนเอง จำเลย ย่อม ได้รับ ความเสียหาย การกระทำ ของ โจทก์ถือได้ว่า เป็น การทุจริต ต่อหน้า ที่ ฝ่าฝืน ระเบียบ ข้อบังคับ เกี่ยวกับการ ทำงาน ของ จำเลย ข้อ 5(2) ก. จำเลย จึง เลิกจ้าง โจทก์ ได้ โดยไม่ต้อง จ่าย ค่าชดเชย ที่ ศาลแรงงานกลาง พิพากษา ให้ จำเลย จ่ายค่าชดเชย แก่ โจทก์ นั้น ศาลฎีกา ไม่เห็น พ้อง ด้วย อุทธรณ์ ของ จำเลยฟังขึ้น "พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย ไม่ต้อง จ่าย ค่าชดเชย แก่ โจทก์นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลแรงงานกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2621/2538นาย ศักดา สุภารัตน์โจทก์บริษัท บอดี้โกลฟ (ประเทศไทย) จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47โจทก์มีหน้าที่ทำงานออกแบบเสื้อให้จำเลยย่อมต้องปฏิบัติงานให้จำเลยในระหว่างทำงานให้ลุล่วงไปตามสมควรเพื่อให้เกิดผลคุ้มค่ากับค่าจ้างการที่โจทก์รับงานนอกเข้ามาทำในระหว่างทำงานโดยใช้อุปกรณ์ของจำเลยได้แก่ภู่กันสีและกระดาษเป็นการเบียดบังทั้งเวลาและทรัพย์สินของจำเลยโดยมิชอบต่อหน้าที่เพื่อแสวงหาประโยชน์สำหรับตนเองถือว่าเป็นการ ทุจริตต่อหน้าที่ ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานจำเลยจึง เลิกจ้างโจทก์ได้โดย ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยโจทก์ ฟ้อง และ แก้ไข คำฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น ลูกจ้าง ทำ หน้าที่ออก แบบ เสื้อผ้า ได้รับ ค่าจ้าง อัตรา สุดท้าย เดือน ละ 15,262 บาทกำหนด จ่าย ค่าจ้าง ทุกวัน สิ้นเดือน เมื่อ วันที่ 20 กันยายน 2537จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ โดย โจทก์ ไม่มี ความผิด และ มิได้ บอกกล่าวการ เลิกจ้าง ล่วงหน้า ขอให้ บังคับ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย จำนวน 45,786 บาทและ สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้า จำนวน 20,858 บาท พร้อม ดอกเบี้ยจนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ให้การ ด้วย วาจา ว่า จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เนื่องจาก โจทก์กระทำ ฝ่าฝืน ระเบียบ ข้อบังคับ รับ งาน นอก มา ทำ ใน ระหว่าง การ ทำงานโดย ใช้ อุปกรณ์ ของ จำเลย และ ได้รับ การ ตักเตือน ด้วย วาจา จากผู้บังคับบัญชา แล้ว ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง วินิจฉัย ว่า จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เนื่องจากโจทก์ รับ งาน นอก เข้า มา ทำ ใน ระหว่าง ทำงาน โดย ใช้ อุปกรณ์ ของ จำเลยอันเป็น การ ฝ่าฝืน ระเบียบ ข้อบังคับ ใน การ ทำงาน จำเลย มีสิทธิเลิกจ้าง โจทก์ ได้ แต่ ไม่ปรากฏ ข้อเท็จจริง ว่า โจทก์ ได้ กระทำการฝ่าฝืน ข้อบังคับ เกี่ยวกับ การ ทำงาน และ จำเลย ใน ฐานะ นายจ้าง ได้ตักเตือน เป็น หนังสือ แล้ว หรือ การ ฝ่าฝืน ดังกล่าว เป็น กรณี ร้ายแรงหรือ จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เพราะ โจทก์ กระทำผิด อย่างใด อย่างหนึ่ง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47เมื่อ โจทก์ เป็น ลูกจ้าง ทำงาน ติดต่อ กัน ครบ หนึ่ง ปี จำเลย จึง ต้อง จ่ายค่าชดเชย ให้ แก่ โจทก์ ไม่ น้อยกว่า ค่าจ้าง อัตรา สุดท้าย เก้า สิบ วันแต่ การ ที่ โจทก์ รับ งาน นอก เข้า มา ทำ ใน ระหว่าง ทำงาน โดย ใช้ อุปกรณ์ของ จำเลย เป็น การกระทำ อัน ไม่ สม แก่ การปฏิบัติหน้าที่ ของ ตน ให้ ลุล่วงไป โดย ถูกต้อง และ สุจริต จำเลย จึง เลิกจ้าง โจทก์ ได้ โดย มิพัก ต้องบอกกล่าว ล่วงหน้า ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 583 จำเลยไม่ต้อง ชำระ สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้า ให้ แก่ โจทก์ พิพากษาให้ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย จำนวน 45,786 บาท ให้ แก่ โจทก์ คำขอ อื่นนอกจาก นี้ ให้ยกจำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "มี ปัญหา วินิจฉัย ใน ชั้น นี้ ว่า จำเลยเลิกจ้าง โจทก์ โดย ต้อง จ่าย ค่าชดเชย แก่ โจทก์ หรือไม่ จำเลย ได้ ให้การต่อสู้ ว่า โจทก์ ฝ่าฝืน ระเบียบ ข้อบังคับ เกี่ยวกับ การ ทำงาน ของ จำเลยแม้ จะ มิได้ ระบุ ว่า ฝ่าฝืน ใน ข้อ ใด แต่ จำเลย ก็ ได้ บรรยาย การกระทำของ โจทก์ ชัดเจน อยู่ ใน ตัว พอ ที่ จะ ปรับ กับ ระเบียบ ข้อบังคับ ของ จำเลยได้ว่า การกระทำ ของ โจทก์ เป็น การทุจริต ต่อหน้า ที่ หรือไม่ศาลแรงงานกลาง ฟัง ข้อเท็จจริง ว่า จำเลย เลิกจ้าง โจทก์เนื่องจาก โจทก์ รับ งาน นอก เข้า มา ทำ ใน ระหว่าง ทำงาน โดย ใช้ อุปกรณ์ของ จำเลย เห็นว่า โจทก์ ทำงาน ออก แบบ เสื้อ ให้ จำเลย โดย หน้าที่โจทก์ ย่อม ต้อง ปฏิบัติงาน ให้ จำเลย ใน ระหว่าง ทำงาน ให้ ลุล่วง ไป ตามสมควร เพื่อ หวัง ให้ เกิด ผล คุ้มค่า กับ ค่าจ้าง ที่ จำเลย จ่าย ให้ เป็น การตอบแทน การ ที่ โจทก์ รับ งาน นอก เข้า มา ทำ ใน ระหว่าง ทำงาน โดย ใช้ อุปกรณ์ของ จำเลย อัน ได้ แก่ ภู่กัน สี และ กระดาษ เป็น การ เบียดบัง ทั้ง เวลาและ ทรัพย์สิน ของ จำเลย โดยมิชอบ ต่อหน้า ที่ เพื่อ แสวงหา ประโยชน์สำหรับ ตนเอง จำเลย ย่อม ได้รับ ความเสียหาย การกระทำ ของ โจทก์ถือได้ว่า เป็น การทุจริต ต่อหน้า ที่ ฝ่าฝืน ระเบียบ ข้อบังคับ เกี่ยวกับการ ทำงาน ของ จำเลย ข้อ 5(2) ก. จำเลย จึง เลิกจ้าง โจทก์ ได้ โดยไม่ต้อง จ่าย ค่าชดเชย ที่ ศาลแรงงานกลาง พิพากษา ให้ จำเลย จ่ายค่าชดเชย แก่ โจทก์ นั้น ศาลฎีกา ไม่เห็น พ้อง ด้วย อุทธรณ์ ของ จำเลยฟังขึ้น "พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย ไม่ต้อง จ่าย ค่าชดเชย แก่ โจทก์นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลแรงงานกลาง(ณรงค์ ตันติเตมิท-พรชัย สมรรถเวช-ชลอ บุณยเนตร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุโจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายมา2ประการคือค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าศาลแรงงานกลางได้ยกคำขอในเรื่องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าโดยให้เหตุผลว่าการที่โจทก์รับงานนอกเข้ามาทำในระหว่างทำงานโดยใช้อุปกรณ์ของจำเลยเป็นการกระทำอันไม่สมแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ลุล่วงไปโดยถูกต้องและสุจริตจำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์ได้โดยมิพักต้องบอกกล่าวล่วงหน้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา583จำเลยไม่ต้องชำระสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้แก่โจทก์โจทก์ไม่อุทธรณ์คดีส่วนนี้จึงถึงที่สุดหากโจทก์อุทธรณ์ผลของคดีอาจเปลี่ยนไปได้ทั้งนี้เพราะจำเลยให้การแต่เพียงว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากโจทก์กระทำฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับรับงานนอกมาทำในระหว่างการทำงานโดยใช้อุปกรณ์ของจำเลยและได้รับการตักเตือนด้วยวาจาจากผู้บังคับบัญชาแล้วในทางพิจารณาได้ความว่าโจทก์รับงานนอกเข้ามาทำในระหว่างทำงานโดยใช้อุปกรณ์ของจำเลยอันได้แก่ภู่กันสีและกระดาษเท่านั้นไม่ปรากฏว่าการกระทำของโจทก์ก่อให้เกิดความเสียหายแก่จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างแต่อย่างใดการใช้ภู่กันซึ่งเป็นของที่ใช้แล้วยังคงสภาพเดิมไม่ก่อให้เกิดความเสียหายส่วนสีและกระดาษแม้จะสิ้นเปลืองหมดไปแต่เป็นทรัพย์สินที่มีค่าน้อยดังนั้นความเสียหายที่จำเลยได้รับจะมีก็แต่เพียงเล็กน้อยเท่านั้นในการวินิจฉัยคดีแรงงานนั้นจะอาศัยแต่เพียงตัวบทกฎหมายและข้อบังคับในการทำงานเท่านั้นไม่ได้จะต้องคำนึงถึงขนบธรรมเนียมและจารีตประเพณีอันดีงามของคนไทยด้วยโดยเฉพาะอย่างยิ่งกิจการที่เล็กๆหรือกิจการที่นายจ้างกับลูกจ้างมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันการกระทำนอกเหนือจากสัญญาจ้างแรงงานย่อมมีขึ้นได้มากเช่นนายจ้างใช้ลูกจ้างซึ่งมีหน้าที่ตัดเย็บเสื้อผ้าไปซื้ออาหารให้ขณะเดียวกันนายจ้างก็มิได้ยึดระเบียบข้อบังคับเสมอไปเช่นช่วงไม่มีงานอาจยินยอมให้ลูกจ้างทำงานส่วนตัวได้ตามข้อเท็จจริงในคดีนี้จากคำให้การของจำเลยแสดงให้เห็นว่าจำเลยเสียหายเพียงแต่โจทก์นำภู่กันสีและกระดาษไปใช้เท่านั้นไม่ปรากฏว่าในขณะนั้นโจทก์ได้ทำงานให้จำเลยไม่แล้วเสร็จมีงานคั่งค้างอยู่จำนวนมากเช่นนี้หากโจทก์รับงานนอกมาทำในขณะที่งานคั่งค้างก็พอจะถือได้ว่าเป็นการกระทำอันไม่สมควรแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ลุล่วงไปโดยถูกต้องและสุจริตตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา583ข้อเท็จจริงน่าเชื่อว่าในขณะที่โจทก์รับงานนอกเข้ามาทำนั้นเป็นช่วงที่โจทก์ว่างงานมิฉะนั้นจำเลยคงให้การไว้แล้วเช่นนี้จะถือว่าโจทก์กระทำการอันไม่สมควรแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ลุล่วงไปโดยถูกต้องและสุจริตมิได้ดังนั้นจำเลยจึงต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้แก่โจทก์ตามฟ้อง ส่วนเรื่องค่าชดเชยนั้นจำเลยให้การแต่เพียงว่าโจทก์ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับรับงานนอกเข้ามาทำในระหว่างการทำงานโดยใช้อุปกรณ์ของจำเลยและได้รับการตักเตือนด้วยวาจาจากผู้บังคับบัญชาแล้วจากคำให้การของจำเลยดังกล่าวมิได้ระบุว่าโจทก์กระทำฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับอย่างร้ายแรงทั้งยังทำให้เห็นได้ว่าการกระทำของโจทก์ดังกล่าวในสายตาของจำเลยแล้วเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับที่ไม่ร้ายแรงจำเลยจึงได้เตือนด้วยวาจาเท่านั้นเมื่อจำเลยให้การแต่เพียงเท่านี้จึงไม่ต้องด้วยข้อยกเว้นที่จะไม่จ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ47(4)กล่าวคือจำเลยไม่เคยตักเตือนโจทก์เป็นหนังสือมาก่อนคำให้การของจำเลยจึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา177จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์เทียบกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่1859/2529 คำพิพากษาศาลฎีกาที่1859/2529ข้อที่จำเลยให้การว่าโจทก์ได้กระทำการอันไม่เหมาะสมแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนฝ่าฝืนระเบียบเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยเป็นกรณีร้ายแรงจงใจขัดคำสั่งหัวหน้าผู้ควบคุมการปฏิบัติงานของโจทก์นั้นจำเลยมิได้แสดงข้อเท็จจริงให้แจ้งชัดว่าโจทก์ได้กระทำการอย่างไรหรือขัดคำสั่งหัวหน้าผู้ควบคุมการปฏิบัติงานในเรื่องใดเป็นคำให้การไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา177ไม่มีประเด็นที่จำเลยนำสืบ ผู้บันทึกเห็นว่าตามรูปคดีดังกล่าวโจทก์น่าจะได้รับทั้งค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้ามิใช่มิได้รับเลยดังเช่นผลของคดีนี้ ศิริชัย วัฒนโยธินคำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง และ แก้ไข คำฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น ลูกจ้าง ทำ หน้าที่ออก แบบ เสื้อผ้า ได้รับ ค่าจ้าง อัตรา สุดท้าย เดือน ละ 15,262 บาทกำหนด จ่าย ค่าจ้าง ทุกวัน สิ้นเดือน เมื่อ วันที่ 20 กันยายน 2537จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ โดย โจทก์ ไม่มี ความผิด และ มิได้ บอกกล่าวการ เลิกจ้าง ล่วงหน้า ขอให้ บังคับ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย จำนวน 45,786 บาทและ สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้า จำนวน 20,858 บาท พร้อม ดอกเบี้ยจนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ให้การ ด้วย วาจา ว่า จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เนื่องจาก โจทก์กระทำ ฝ่าฝืน ระเบียบ ข้อบังคับ รับ งาน นอก มา ทำ ใน ระหว่าง การ ทำงานโดย ใช้ อุปกรณ์ ของ จำเลย และ ได้รับ การ ตักเตือน ด้วย วาจา จากผู้บังคับบัญชา แล้ว ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง วินิจฉัย ว่า จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เนื่องจากโจทก์ รับ งาน นอก เข้า มา ทำ ใน ระหว่าง ทำงาน โดย ใช้ อุปกรณ์ ของ จำเลยอันเป็น การ ฝ่าฝืน ระเบียบ ข้อบังคับ ใน การ ทำงาน จำเลย มีสิทธิเลิกจ้าง โจทก์ ได้ แต่ ไม่ปรากฏ ข้อเท็จจริง ว่า โจทก์ ได้ กระทำการฝ่าฝืน ข้อบังคับ เกี่ยวกับ การ ทำงาน และ จำเลย ใน ฐานะ นายจ้าง ได้ตักเตือน เป็น หนังสือ แล้ว หรือ การ ฝ่าฝืน ดังกล่าว เป็น กรณี ร้ายแรงหรือ จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เพราะ โจทก์ กระทำผิด อย่างใด อย่างหนึ่ง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47เมื่อ โจทก์ เป็น ลูกจ้าง ทำงาน ติดต่อ กัน ครบ หนึ่ง ปี จำเลย จึง ต้อง จ่ายค่าชดเชย ให้ แก่ โจทก์ ไม่ น้อยกว่า ค่าจ้าง อัตรา สุดท้าย เก้า สิบ วันแต่ การ ที่ โจทก์ รับ งาน นอก เข้า มา ทำ ใน ระหว่าง ทำงาน โดย ใช้ อุปกรณ์ของ จำเลย เป็น การกระทำ อัน ไม่ สม แก่ การปฏิบัติหน้าที่ ของ ตน ให้ ลุล่วงไป โดย ถูกต้อง และ สุจริต จำเลย จึง เลิกจ้าง โจทก์ ได้ โดย มิพัก ต้องบอกกล่าว ล่วงหน้า ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 583 จำเลยไม่ต้อง ชำระ สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้า ให้ แก่ โจทก์ พิพากษาให้ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย จำนวน 45,786 บาท ให้ แก่ โจทก์ คำขอ อื่นนอกจาก นี้ ให้ยกจำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "มี ปัญหา วินิจฉัย ใน ชั้น นี้ ว่า จำเลยเลิกจ้าง โจทก์ โดย ต้อง จ่าย ค่าชดเชย แก่ โจทก์ หรือไม่ จำเลย ได้ ให้การต่อสู้ ว่า โจทก์ ฝ่าฝืน ระเบียบ ข้อบังคับ เกี่ยวกับ การ ทำงาน ของ จำเลยแม้ จะ มิได้ ระบุ ว่า ฝ่าฝืน ใน ข้อ ใด แต่ จำเลย ก็ ได้ บรรยาย การกระทำของ โจทก์ ชัดเจน อยู่ ใน ตัว พอ ที่ จะ ปรับ กับ ระเบียบ ข้อบังคับ ของ จำเลยได้ว่า การกระทำ ของ โจทก์ เป็น การทุจริต ต่อหน้า ที่ หรือไม่ศาลแรงงานกลาง ฟัง ข้อเท็จจริง ว่า จำเลย เลิกจ้าง โจทก์เนื่องจาก โจทก์ รับ งาน นอก เข้า มา ทำ ใน ระหว่าง ทำงาน โดย ใช้ อุปกรณ์ของ จำเลย เห็นว่า โจทก์ ทำงาน ออก แบบ เสื้อ ให้ จำเลย โดย หน้าที่โจทก์ ย่อม ต้อง ปฏิบัติงาน ให้ จำเลย ใน ระหว่าง ทำงาน ให้ ลุล่วง ไป ตามสมควร เพื่อ หวัง ให้ เกิด ผล คุ้มค่า กับ ค่าจ้าง ที่ จำเลย จ่าย ให้ เป็น การตอบแทน การ ที่ โจทก์ รับ งาน นอก เข้า มา ทำ ใน ระหว่าง ทำงาน โดย ใช้ อุปกรณ์ของ จำเลย อัน ได้ แก่ ภู่กัน สี และ กระดาษ เป็น การ เบียดบัง ทั้ง เวลาและ ทรัพย์สิน ของ จำเลย โดยมิชอบ ต่อหน้า ที่ เพื่อ แสวงหา ประโยชน์สำหรับ ตนเอง จำเลย ย่อม ได้รับ ความเสียหาย การกระทำ ของ โจทก์ถือได้ว่า เป็น การทุจริต ต่อหน้า ที่ ฝ่าฝืน ระเบียบ ข้อบังคับ เกี่ยวกับการ ทำงาน ของ จำเลย ข้อ 5(2) ก. จำเลย จึง เลิกจ้าง โจทก์ ได้ โดยไม่ต้อง จ่าย ค่าชดเชย ที่ ศาลแรงงานกลาง พิพากษา ให้ จำเลย จ่ายค่าชดเชย แก่ โจทก์ นั้น ศาลฎีกา ไม่เห็น พ้อง ด้วย อุทธรณ์ ของ จำเลยฟังขึ้น "พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย ไม่ต้อง จ่าย ค่าชดเชย แก่ โจทก์นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลแรงงานกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2621/2538นาย ศักดา สุภารัตน์โจทก์บริษัท บอดี้โกลฟ (ประเทศไทย) จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47โจทก์มีหน้าที่ทำงานออกแบบเสื้อให้จำเลยย่อมต้องปฏิบัติงานให้จำเลยในระหว่างทำงานให้ลุล่วงไปตามสมควรเพื่อให้เกิดผลคุ้มค่ากับค่าจ้างการที่โจทก์รับงานนอกเข้ามาทำในระหว่างทำงานโดยใช้อุปกรณ์ของจำเลยได้แก่ภู่กันสีและกระดาษเป็นการเบียดบังทั้งเวลาและทรัพย์สินของจำเลยโดยมิชอบต่อหน้าที่เพื่อแสวงหาประโยชน์สำหรับตนเองถือว่าเป็นการ ทุจริตต่อหน้าที่ ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานจำเลยจึง เลิกจ้างโจทก์ได้โดย ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยโจทก์ ฟ้อง และ แก้ไข คำฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น ลูกจ้าง ทำ หน้าที่ออก แบบ เสื้อผ้า ได้รับ ค่าจ้าง อัตรา สุดท้าย เดือน ละ 15,262 บาทกำหนด จ่าย ค่าจ้าง ทุกวัน สิ้นเดือน เมื่อ วันที่ 20 กันยายน 2537จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ โดย โจทก์ ไม่มี ความผิด และ มิได้ บอกกล่าวการ เลิกจ้าง ล่วงหน้า ขอให้ บังคับ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย จำนวน 45,786 บาทและ สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้า จำนวน 20,858 บาท พร้อม ดอกเบี้ยจนกว่า จะ ชำระ เสร็จ แก่ โจทก์จำเลย ให้การ ด้วย วาจา ว่า จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เนื่องจาก โจทก์กระทำ ฝ่าฝืน ระเบียบ ข้อบังคับ รับ งาน นอก มา ทำ ใน ระหว่าง การ ทำงานโดย ใช้ อุปกรณ์ ของ จำเลย และ ได้รับ การ ตักเตือน ด้วย วาจา จากผู้บังคับบัญชา แล้ว ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง วินิจฉัย ว่า จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เนื่องจากโจทก์ รับ งาน นอก เข้า มา ทำ ใน ระหว่าง ทำงาน โดย ใช้ อุปกรณ์ ของ จำเลยอันเป็น การ ฝ่าฝืน ระเบียบ ข้อบังคับ ใน การ ทำงาน จำเลย มีสิทธิเลิกจ้าง โจทก์ ได้ แต่ ไม่ปรากฏ ข้อเท็จจริง ว่า โจทก์ ได้ กระทำการฝ่าฝืน ข้อบังคับ เกี่ยวกับ การ ทำงาน และ จำเลย ใน ฐานะ นายจ้าง ได้ตักเตือน เป็น หนังสือ แล้ว หรือ การ ฝ่าฝืน ดังกล่าว เป็น กรณี ร้ายแรงหรือ จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เพราะ โจทก์ กระทำผิด อย่างใด อย่างหนึ่ง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47เมื่อ โจทก์ เป็น ลูกจ้าง ทำงาน ติดต่อ กัน ครบ หนึ่ง ปี จำเลย จึง ต้อง จ่ายค่าชดเชย ให้ แก่ โจทก์ ไม่ น้อยกว่า ค่าจ้าง อัตรา สุดท้าย เก้า สิบ วันแต่ การ ที่ โจทก์ รับ งาน นอก เข้า มา ทำ ใน ระหว่าง ทำงาน โดย ใช้ อุปกรณ์ของ จำเลย เป็น การกระทำ อัน ไม่ สม แก่ การปฏิบัติหน้าที่ ของ ตน ให้ ลุล่วงไป โดย ถูกต้อง และ สุจริต จำเลย จึง เลิกจ้าง โจทก์ ได้ โดย มิพัก ต้องบอกกล่าว ล่วงหน้า ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 583 จำเลยไม่ต้อง ชำระ สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้า ให้ แก่ โจทก์ พิพากษาให้ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย จำนวน 45,786 บาท ให้ แก่ โจทก์ คำขอ อื่นนอกจาก นี้ ให้ยกจำเลย อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "มี ปัญหา วินิจฉัย ใน ชั้น นี้ ว่า จำเลยเลิกจ้าง โจทก์ โดย ต้อง จ่าย ค่าชดเชย แก่ โจทก์ หรือไม่ จำเลย ได้ ให้การต่อสู้ ว่า โจทก์ ฝ่าฝืน ระเบียบ ข้อบังคับ เกี่ยวกับ การ ทำงาน ของ จำเลยแม้ จะ มิได้ ระบุ ว่า ฝ่าฝืน ใน ข้อ ใด แต่ จำเลย ก็ ได้ บรรยาย การกระทำของ โจทก์ ชัดเจน อยู่ ใน ตัว พอ ที่ จะ ปรับ กับ ระเบียบ ข้อบังคับ ของ จำเลยได้ว่า การกระทำ ของ โจทก์ เป็น การทุจริต ต่อหน้า ที่ หรือไม่ศาลแรงงานกลาง ฟัง ข้อเท็จจริง ว่า จำเลย เลิกจ้าง โจทก์เนื่องจาก โจทก์ รับ งาน นอก เข้า มา ทำ ใน ระหว่าง ทำงาน โดย ใช้ อุปกรณ์ของ จำเลย เห็นว่า โจทก์ ทำงาน ออก แบบ เสื้อ ให้ จำเลย โดย หน้าที่โจทก์ ย่อม ต้อง ปฏิบัติงาน ให้ จำเลย ใน ระหว่าง ทำงาน ให้ ลุล่วง ไป ตามสมควร เพื่อ หวัง ให้ เกิด ผล คุ้มค่า กับ ค่าจ้าง ที่ จำเลย จ่าย ให้ เป็น การตอบแทน การ ที่ โจทก์ รับ งาน นอก เข้า มา ทำ ใน ระหว่าง ทำงาน โดย ใช้ อุปกรณ์ของ จำเลย อัน ได้ แก่ ภู่กัน สี และ กระดาษ เป็น การ เบียดบัง ทั้ง เวลาและ ทรัพย์สิน ของ จำเลย โดยมิชอบ ต่อหน้า ที่ เพื่อ แสวงหา ประโยชน์สำหรับ ตนเอง จำเลย ย่อม ได้รับ ความเสียหาย การกระทำ ของ โจทก์ถือได้ว่า เป็น การทุจริต ต่อหน้า ที่ ฝ่าฝืน ระเบียบ ข้อบังคับ เกี่ยวกับการ ทำงาน ของ จำเลย ข้อ 5(2) ก. จำเลย จึง เลิกจ้าง โจทก์ ได้ โดยไม่ต้อง จ่าย ค่าชดเชย ที่ ศาลแรงงานกลาง พิพากษา ให้ จำเลย จ่ายค่าชดเชย แก่ โจทก์ นั้น ศาลฎีกา ไม่เห็น พ้อง ด้วย อุทธรณ์ ของ จำเลยฟังขึ้น "พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย ไม่ต้อง จ่าย ค่าชดเชย แก่ โจทก์นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลแรงงานกลาง(ณรงค์ ตันติเตมิท-พรชัย สมรรถเวช-ชลอ บุณยเนตร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุโจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายมา2ประการคือค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าศาลแรงงานกลางได้ยกคำขอในเรื่องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าโดยให้เหตุผลว่าการที่โจทก์รับงานนอกเข้ามาทำในระหว่างทำงานโดยใช้อุปกรณ์ของจำเลยเป็นการกระทำอันไม่สมแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ลุล่วงไปโดยถูกต้องและสุจริตจำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์ได้โดยมิพักต้องบอกกล่าวล่วงหน้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา583จำเลยไม่ต้องชำระสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้แก่โจทก์โจทก์ไม่อุทธรณ์คดีส่วนนี้จึงถึงที่สุดหากโจทก์อุทธรณ์ผลของคดีอาจเปลี่ยนไปได้ทั้งนี้เพราะจำเลยให้การแต่เพียงว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากโจทก์กระทำฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับรับงานนอกมาทำในระหว่างการทำงานโดยใช้อุปกรณ์ของจำเลยและได้รับการตักเตือนด้วยวาจาจากผู้บังคับบัญชาแล้วในทางพิจารณาได้ความว่าโจทก์รับงานนอกเข้ามาทำในระหว่างทำงานโดยใช้อุปกรณ์ของจำเลยอันได้แก่ภู่กันสีและกระดาษเท่านั้นไม่ปรากฏว่าการกระทำของโจทก์ก่อให้เกิดความเสียหายแก่จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างแต่อย่างใดการใช้ภู่กันซึ่งเป็นของที่ใช้แล้วยังคงสภาพเดิมไม่ก่อให้เกิดความเสียหายส่วนสีและกระดาษแม้จะสิ้นเปลืองหมดไปแต่เป็นทรัพย์สินที่มีค่าน้อยดังนั้นความเสียหายที่จำเลยได้รับจะมีก็แต่เพียงเล็กน้อยเท่านั้นในการวินิจฉัยคดีแรงงานนั้นจะอาศัยแต่เพียงตัวบทกฎหมายและข้อบังคับในการทำงานเท่านั้นไม่ได้จะต้องคำนึงถึงขนบธรรมเนียมและจารีตประเพณีอันดีงามของคนไทยด้วยโดยเฉพาะอย่างยิ่งกิจการที่เล็กๆหรือกิจการที่นายจ้างกับลูกจ้างมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันการกระทำนอกเหนือจากสัญญาจ้างแรงงานย่อมมีขึ้นได้มากเช่นนายจ้างใช้ลูกจ้างซึ่งมีหน้าที่ตัดเย็บเสื้อผ้าไปซื้ออาหารให้ขณะเดียวกันนายจ้างก็มิได้ยึดระเบียบข้อบังคับเสมอไปเช่นช่วงไม่มีงานอาจยินยอมให้ลูกจ้างทำงานส่วนตัวได้ตามข้อเท็จจริงในคดีนี้จากคำให้การของจำเลยแสดงให้เห็นว่าจำเลยเสียหายเพียงแต่โจทก์นำภู่กันสีและกระดาษไปใช้เท่านั้นไม่ปรากฏว่าในขณะนั้นโจทก์ได้ทำงานให้จำเลยไม่แล้วเสร็จมีงานคั่งค้างอยู่จำนวนมากเช่นนี้หากโจทก์รับงานนอกมาทำในขณะที่งานคั่งค้างก็พอจะถือได้ว่าเป็นการกระทำอันไม่สมควรแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ลุล่วงไปโดยถูกต้องและสุจริตตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา583ข้อเท็จจริงน่าเชื่อว่าในขณะที่โจทก์รับงานนอกเข้ามาทำนั้นเป็นช่วงที่โจทก์ว่างงานมิฉะนั้นจำเลยคงให้การไว้แล้วเช่นนี้จะถือว่าโจทก์กระทำการอันไม่สมควรแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ลุล่วงไปโดยถูกต้องและสุจริตมิได้ดังนั้นจำเลยจึงต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้แก่โจทก์ตามฟ้อง ส่วนเรื่องค่าชดเชยนั้นจำเลยให้การแต่เพียงว่าโจทก์ฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับรับงานนอกเข้ามาทำในระหว่างการทำงานโดยใช้อุปกรณ์ของจำเลยและได้รับการตักเตือนด้วยวาจาจากผู้บังคับบัญชาแล้วจากคำให้การของจำเลยดังกล่าวมิได้ระบุว่าโจทก์กระทำฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับอย่างร้ายแรงทั้งยังทำให้เห็นได้ว่าการกระทำของโจทก์ดังกล่าวในสายตาของจำเลยแล้วเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับที่ไม่ร้ายแรงจำเลยจึงได้เตือนด้วยวาจาเท่านั้นเมื่อจำเลยให้การแต่เพียงเท่านี้จึงไม่ต้องด้วยข้อยกเว้นที่จะไม่จ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ47(4)กล่าวคือจำเลยไม่เคยตักเตือนโจทก์เป็นหนังสือมาก่อนคำให้การของจำเลยจึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา177จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์เทียบกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่1859/2529 คำพิพากษาศาลฎีกาที่1859/2529ข้อที่จำเลยให้การว่าโจทก์ได้กระทำการอันไม่เหมาะสมแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนฝ่าฝืนระเบียบเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยเป็นกรณีร้ายแรงจงใจขัดคำสั่งหัวหน้าผู้ควบคุมการปฏิบัติงานของโจทก์นั้นจำเลยมิได้แสดงข้อเท็จจริงให้แจ้งชัดว่าโจทก์ได้กระทำการอย่างไรหรือขัดคำสั่งหัวหน้าผู้ควบคุมการปฏิบัติงานในเรื่องใดเป็นคำให้การไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา177ไม่มีประเด็นที่จำเลยนำสืบ ผู้บันทึกเห็นว่าตามรูปคดีดังกล่าวโจทก์น่าจะได้รับทั้งค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้ามิใช่มิได้รับเลยดังเช่นผลของคดีนี้ ศิริชัย วัฒนโยธิน