คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 136/2536หลักกฎหมาย: จำเลยมีคำสั่งพักงานโจทก์เพื่อรอฟังผลที่โจทก์ถูกดำเนินคดีอาญาเมื่อผลคดีอาญาศาลพิพากษาว่าโจทก์ไม่มีความผิด จำเลยกลับมาอ้างเหตุว่าพฤติการณ์ของโจทก์ส่อไปในทางทุจริตแล้วบอกเลิกจ้างโจทก์ให้มีผลย้อนหลังไปจนถึงวันที่จำเลยสั่งพักงานโจทก์เช่นนี้ เป็นการขัดกับคำสั่งพักงานเดิม และขัดกับคำพิพากษาในคดีอาญา จึงเป็นคำสั่งที่ไม่ชอบ ในระหว่างช่วงเวลาที่จำเลยสั่งให้โจทก์พักงานนั้นโจทก์ยังเป็นลูกจ้างจำเลยอยู่ สภาพการเป็นลูกจ้างและนายจ้างยังคงมีอยู่ต่อไป การที่โจทก์ไม่ได้ทำงานให้แก่จำเลยก็เนื่องมาจากคำสั่งของจำเลยเอง และไม่มีระเบียบว่าจำเลยไม่ต้องจ่ายค่าจ้างจึงไม่มีเหตุที่จำเลยจะไม่ต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์ เงินเดือนของโจทก์เป็นค่าจ้างที่คนงานเรียกเอาจากนายจ้างจึงมีอายุความ 2 ปีตาม ป.พ.พ. มาตรา 165(9).โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ทำงานเป็นลูกจ้างจำเลยตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2520 ตำแหน่งสุดท้ายเป็นเจ้าหน้าที่การเงิน เงินเดือนสุดท้ายเดือนละ 4,500 บาท วันที่ 25 มิถุนายน 2530 จำเลยสั่งพักงานโจทก์ และดำเนินคดีอาญาโจทก์ข้อหายักยอกทรัพย์ คดีถึงที่สุดแล้วโดยศาลพิพากษายกฟ้อง ต่อมาวันที่ 22 กรกฎาคม 2534 จำเลยบอกเลิกสัญญาจ้างโจทก์ให้มีผลย้อนหลังตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน2530 โดยอ้างว่าเงินในความรับผิดชอบของโจทก์ขาดหายไปจำนวนมากพฤติการณ์ของโจทก์ส่อไปในทางทุจริต โจทก์ได้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์สุจริต การที่เงินหายไปเกิดจากความบกพร่องของพนักงานคนอื่นการเลิกจ้างโจทก์จึงเป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าเสียหายในระหว่างพักงานโจทก์เป็นเงิน220,500 บาท พร้อมดอกเบี้ย 8,563.25 บาท และดอกเบี้ยอีกร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จ และค่าเสียหายเนื่องจากเลิกจ้างไม่เป็นธรรม 94,500 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นเจ้าหน้าที่การเงิน สาขาประจวบคีรีขันธ์ของจำเลย ได้ค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 4,305 บาทจำเลยมีคำสั่งพักงานโจทก์ เพราะโจทก์ถูกดำเนินคดีอาญา โดยให้พนักงานตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน 2530 จนกว่าผลคดีอาญาจะถึงที่สุดทั้งนี้เนื่องจากเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม 2530 เงินในความรับผิดชอบของโจทก์ได้ขาดหายไป 209,360 บาท จำเลยร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนว่าโจทก์ยักยอกเงินดังกล่าว คดีถึงที่สุดศาลพิพากษายกฟ้องเมื่อต้นปี2534 วันที่ 22 กรกฎาคม 2534 จำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากพฤติการณ์ของโจทก์ไม่เป็นที่น่าไว้วางใจ ส่อไปในทางไม่สุจริตการเลิกจ้างโจทก์จึงเป็นการเลิกจ้างที่เป็นธรรมแล้ว โดยมีคำสั่งให้เลิกจ้างตั้งแต่พักงานคือวันที่ 23 มิถุนายน 2530 ความเป็นลูกจ้างของโจทก์จึงสิ้นสุดลงตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน 2530 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายและค่าจ้างระหว่างถูกพักงานและค่าจ้างตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2530 ถึงเดือนธันวาคม 2532ขาดอายุความเพราะโจทก์นำคดีมาฟ้องเกินกว่า 2 ปีศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า คำสั่งเลิกจ้างของจำเลยที่ให้มีผลเลิกจ้างเป็นการย้อนหลังไม่ชอบ สิทธิเรียกร้องเงินค่าจ้างเป็นการเรียกเอาสินจ้างมีกำหนดอายุความสองปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(9) ค่าจ้างเดือนมิถุนายน 2530 ถึงธันวาคม 2532ขาดอายุความ พิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าจ้าง 84,808.50 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของเงิน 80,503.50 บาทนับแต่วันที่ 24 กรกฎาคม 2534 จนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "เงินเดือนของโจทก์เป็นค่าจ้างที่คนงานเรียกเอาจากนายจ้างมีอายุความสองปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(9) เมื่อคดีนี้ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยโดยฟังข้อเท็จจริงมาแล้วว่า กำหนดจ่ายค่าจ้างในวันสิ้นเดือน เช่นนี้ การจ่ายค่าจ้างสำหรับวันที่ 1 มิถุนายน 2530 ถึงวันที่ 22 มิถุนายน 2530 ก่อนโจทก์ถูกสั่งพักงานจึงตกเป็นวันที่30 มิถุนายน 2530 โจทก์อาจบังคับสิทธิเรียกร้องได้ตั้งแต่วันที่30 มิถุนายน 2530 เป็นต้นมา การที่โจทก์ถูกสั่งพักงานและถูกดำเนินคดีอาญาไม่เป็นอุปสรรคที่โจทก์จะบังคับตามสิทธิเรียกร้องของตนและไม่เป็นเหตุให้อายุความสะดุดหยุดลง โจทก์มิได้บังคับตามสิทธิเรียกร้องของตนภายในเวลาซึ่งกฎหมายกำหนดไว้ ดังนั้น ค่าจ้างตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2530 ถึงเดือนธันวาคม 2532 จึงขาดอายุความอุทธรณ์โจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น... คำสั่งพักงานโจทก์ของจำเลยตามเอกสารหมาย จ.1 อ้างเหตุว่า โจทก์ถูกดำเนินคดีอาญา จึงให้พักงานตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน 2530 จนกว่าคดีจะถึงที่สุดซึ่งตามคำสั่งนี้ปรากฏชัดแจ้งอยู่แล้วว่าในระหว่างช่วงระยะที่ให้พักงานดังกล่าว จำเลยไม่มีเจตนาจะเลิกจ้างโจทก์แต่อย่างใดเป็นเพียงแต่จำเลยประสงค์ให้โจทก์หยุดทำงานเพียงชั่วคราวเพื่อรอฟังผลที่โจทก์ถูกดำเนินคดีอาญาเท่านั้น เมื่อผลคดีอาญาศาลพิพากษาว่าโจทก์ไม่มีความผิด จำเลยกลับมาอ้างเหตุว่าพฤติการณ์ของโจทก์ส่อไปในทางทุจริต แล้วบอกเลิกจ้างโจทก์ให้มีผลย้อนหลังไปจนถึงวันที่จำเลยสั่งพักงานโจทก์เช่นนี้ เป็นการขัดกับคำสั่งพักงานเดิม และขัดกับคำพิพากษาในคดีอาญา คำสั่งเลิกจ้างโจทก์ของจำเลยที่ให้มีผลเลิกจ้างเป็นการย้อนหลังจึงไม่ชอบอุทธรณ์จำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ส่วนประเด็นที่จำเลยอุทธรณ์ว่า ระหว่างช่วงเวลาพักงานถึงวันเลิกจ้าง โจทก์ไม่ได้ทำงานตอบแทนค่าจ้างให้แก่จำเลยแต่อย่างใดโจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินค่าจ้างในช่วงพักงานนั้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่า ในระหว่างช่วงเวลาที่จำเลยสั่งให้โจทก์พักงานนั้น โจทก์ยังเป็นลูกจ้างของจำเลยอยู่ สภาพของการเป็นลูกจ้างและนายจ้างยังคงมีอยู่ต่อไป การที่โจทก์ไม่ได้ทำงานให้แก่จำเลยก็เนื่องมาจากคำสั่งของจำเลยเอง และไม่มีระเบียบว่าจำเลยไม่ต้องจ่ายค่าจ้าง จึงไม่มีเหตุที่จำเลยจะไม่ต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์ อุทธรณ์จำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นอีกเช่นกัน ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 136/2536นาง วิไล ชนิดานันท์โจทก์บริษัท กลการ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 165 (9) ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46จำเลยมีคำสั่งพักงานโจทก์เพื่อรอฟังผลที่โจทก์ถูกดำเนินคดีอาญาเมื่อผลคดีอาญาศาลพิพากษาว่าโจทก์ไม่มีความผิด จำเลยกลับมาอ้างเหตุว่าพฤติการณ์ของโจทก์ส่อไปในทางทุจริตแล้วบอกเลิกจ้างโจทก์ให้มีผลย้อนหลังไปจนถึงวันที่จำเลยสั่งพักงานโจทก์เช่นนี้ เป็นการขัดกับคำสั่งพักงานเดิม และขัดกับคำพิพากษาในคดีอาญา จึงเป็นคำสั่งที่ไม่ชอบ ในระหว่างช่วงเวลาที่จำเลยสั่งให้โจทก์พักงานนั้นโจทก์ยังเป็นลูกจ้างจำเลยอยู่ สภาพการเป็นลูกจ้างและนายจ้างยังคงมีอยู่ต่อไป การที่โจทก์ไม่ได้ทำงานให้แก่จำเลยก็เนื่องมาจากคำสั่งของจำเลยเอง และไม่มีระเบียบว่าจำเลยไม่ต้องจ่ายค่าจ้างจึงไม่มีเหตุที่จำเลยจะไม่ต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์ เงินเดือนของโจทก์เป็นค่าจ้างที่คนงานเรียกเอาจากนายจ้างจึงมีอายุความ 2 ปีตาม ป.พ.พ. มาตรา 165(9).โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ทำงานเป็นลูกจ้างจำเลยตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2520 ตำแหน่งสุดท้ายเป็นเจ้าหน้าที่การเงิน เงินเดือนสุดท้ายเดือนละ 4,500 บาท วันที่ 25 มิถุนายน 2530 จำเลยสั่งพักงานโจทก์ และดำเนินคดีอาญาโจทก์ข้อหายักยอกทรัพย์ คดีถึงที่สุดแล้วโดยศาลพิพากษายกฟ้อง ต่อมาวันที่ 22 กรกฎาคม 2534 จำเลยบอกเลิกสัญญาจ้างโจทก์ให้มีผลย้อนหลังตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน2530 โดยอ้างว่าเงินในความรับผิดชอบของโจทก์ขาดหายไปจำนวนมากพฤติการณ์ของโจทก์ส่อไปในทางทุจริต โจทก์ได้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์สุจริต การที่เงินหายไปเกิดจากความบกพร่องของพนักงานคนอื่นการเลิกจ้างโจทก์จึงเป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าเสียหายในระหว่างพักงานโจทก์เป็นเงิน220,500 บาท พร้อมดอกเบี้ย 8,563.25 บาท และดอกเบี้ยอีกร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จ และค่าเสียหายเนื่องจากเลิกจ้างไม่เป็นธรรม 94,500 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นเจ้าหน้าที่การเงิน สาขาประจวบคีรีขันธ์ของจำเลย ได้ค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 4,305 บาทจำเลยมีคำสั่งพักงานโจทก์ เพราะโจทก์ถูกดำเนินคดีอาญา โดยให้พนักงานตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน 2530 จนกว่าผลคดีอาญาจะถึงที่สุดทั้งนี้เนื่องจากเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม 2530 เงินในความรับผิดชอบของโจทก์ได้ขาดหายไป 209,360 บาท จำเลยร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนว่าโจทก์ยักยอกเงินดังกล่าว คดีถึงที่สุดศาลพิพากษายกฟ้องเมื่อต้นปี2534 วันที่ 22 กรกฎาคม 2534 จำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากพฤติการณ์ของโจทก์ไม่เป็นที่น่าไว้วางใจ ส่อไปในทางไม่สุจริตการเลิกจ้างโจทก์จึงเป็นการเลิกจ้างที่เป็นธรรมแล้ว โดยมีคำสั่งให้เลิกจ้างตั้งแต่พักงานคือวันที่ 23 มิถุนายน 2530 ความเป็นลูกจ้างของโจทก์จึงสิ้นสุดลงตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน 2530 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายและค่าจ้างระหว่างถูกพักงานและค่าจ้างตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2530 ถึงเดือนธันวาคม 2532ขาดอายุความเพราะโจทก์นำคดีมาฟ้องเกินกว่า 2 ปีศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า คำสั่งเลิกจ้างของจำเลยที่ให้มีผลเลิกจ้างเป็นการย้อนหลังไม่ชอบ สิทธิเรียกร้องเงินค่าจ้างเป็นการเรียกเอาสินจ้างมีกำหนดอายุความสองปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(9) ค่าจ้างเดือนมิถุนายน 2530 ถึงธันวาคม 2532ขาดอายุความ พิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าจ้าง 84,808.50 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของเงิน 80,503.50 บาทนับแต่วันที่ 24 กรกฎาคม 2534 จนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "เงินเดือนของโจทก์เป็นค่าจ้างที่คนงานเรียกเอาจากนายจ้างมีอายุความสองปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(9) เมื่อคดีนี้ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยโดยฟังข้อเท็จจริงมาแล้วว่า กำหนดจ่ายค่าจ้างในวันสิ้นเดือน เช่นนี้ การจ่ายค่าจ้างสำหรับวันที่ 1 มิถุนายน 2530 ถึงวันที่ 22 มิถุนายน 2530 ก่อนโจทก์ถูกสั่งพักงานจึงตกเป็นวันที่30 มิถุนายน 2530 โจทก์อาจบังคับสิทธิเรียกร้องได้ตั้งแต่วันที่30 มิถุนายน 2530 เป็นต้นมา การที่โจทก์ถูกสั่งพักงานและถูกดำเนินคดีอาญาไม่เป็นอุปสรรคที่โจทก์จะบังคับตามสิทธิเรียกร้องของตนและไม่เป็นเหตุให้อายุความสะดุดหยุดลง โจทก์มิได้บังคับตามสิทธิเรียกร้องของตนภายในเวลาซึ่งกฎหมายกำหนดไว้ ดังนั้น ค่าจ้างตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2530 ถึงเดือนธันวาคม 2532 จึงขาดอายุความอุทธรณ์โจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น... คำสั่งพักงานโจทก์ของจำเลยตามเอกสารหมาย จ.1 อ้างเหตุว่า โจทก์ถูกดำเนินคดีอาญา จึงให้พักงานตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน 2530 จนกว่าคดีจะถึงที่สุดซึ่งตามคำสั่งนี้ปรากฏชัดแจ้งอยู่แล้วว่าในระหว่างช่วงระยะที่ให้พักงานดังกล่าว จำเลยไม่มีเจตนาจะเลิกจ้างโจทก์แต่อย่างใดเป็นเพียงแต่จำเลยประสงค์ให้โจทก์หยุดทำงานเพียงชั่วคราวเพื่อรอฟังผลที่โจทก์ถูกดำเนินคดีอาญาเท่านั้น เมื่อผลคดีอาญาศาลพิพากษาว่าโจทก์ไม่มีความผิด จำเลยกลับมาอ้างเหตุว่าพฤติการณ์ของโจทก์ส่อไปในทางทุจริต แล้วบอกเลิกจ้างโจทก์ให้มีผลย้อนหลังไปจนถึงวันที่จำเลยสั่งพักงานโจทก์เช่นนี้ เป็นการขัดกับคำสั่งพักงานเดิม และขัดกับคำพิพากษาในคดีอาญา คำสั่งเลิกจ้างโจทก์ของจำเลยที่ให้มีผลเลิกจ้างเป็นการย้อนหลังจึงไม่ชอบอุทธรณ์จำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ส่วนประเด็นที่จำเลยอุทธรณ์ว่า ระหว่างช่วงเวลาพักงานถึงวันเลิกจ้าง โจทก์ไม่ได้ทำงานตอบแทนค่าจ้างให้แก่จำเลยแต่อย่างใดโจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินค่าจ้างในช่วงพักงานนั้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่า ในระหว่างช่วงเวลาที่จำเลยสั่งให้โจทก์พักงานนั้น โจทก์ยังเป็นลูกจ้างของจำเลยอยู่ สภาพของการเป็นลูกจ้างและนายจ้างยังคงมีอยู่ต่อไป การที่โจทก์ไม่ได้ทำงานให้แก่จำเลยก็เนื่องมาจากคำสั่งของจำเลยเอง และไม่มีระเบียบว่าจำเลยไม่ต้องจ่ายค่าจ้าง จึงไม่มีเหตุที่จำเลยจะไม่ต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์ อุทธรณ์จำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นอีกเช่นกัน ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว"พิพากษายืน.(ปรีชา ธนานันท์-พรชัย สมรรถเวช-สุชาติ สุขสุมิตร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุเรื่องการพักงานนั้น กฎหมายคุ้มครองแรงงานและประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 3 ลักษณะ 6 เรื่องการจ้างแรงงาน ไม่ได้บัญญัติไว้โดยตรง จึงมีข้อพิจารณาหลายประการคือ 1. นายจ้างสั่งพักงานลูกจ้างได้หรือไม่ เมื่อกฎหมายคุ้มครองแรงงาน และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์เรื่องการจ้างแรงงาน มิได้บัญญัติถึงเรื่องการพักงานไว้ จึงมีปัญหาว่านายจ้างมีอำนาจสั่งพักงานลูกจ้างได้หรือไม่ เรื่องนี้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 575 บัญญัติว่านายจ้างไม่มีหน้าที่ที่จะต้องมอบงานให้ลูกจ้าง เพียงแต่มีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้าง ดังนั้นนายจ้างจึงมีสิทธิที่จะงดจ่ายงานให้ลูกจ้างทำชั่วคราว ในระหว่างที่ทำการสอบสวนลูกจ้าง และนอกจานี้นายจ้างยังมีอำนาจบังคับบัญชาลูกจ้าง ซึ่งอำนาจบังคับบัญชานั้น คือนายจ้างมีสิทธิที่จะออกคำสั่ง หรือระเบียบ หรือข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานให้ลูกจ้างปฏิบัติ เมื่อลูกจ้างฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามคำสั่งระเบียบ หรือข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน นายจ้างมีสิทธิที่จะลงโทษลูกจ้างให้ ซึ่งรวมถึงการลงโทษพักงานโดยไม่จ่ายค่าจ้าง 2. การพักงานมีกี่ประเภท การพักงานมีด้วยกัน 2 ประเภท คือ 2.1 พักงานเพื่อลงโทษ กรณีที่นายจ้างสั่งพักงานลูกจ้างเพื่อลงโทษลูกจ้างนั้นต้องเป็นกรณีที่ลูกจ้างทำผิดวินัย คือลูกจ้างได้ทำการฝ่าฝืนคำสั่งระเบียบ หรือข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง นายจ้างจึงจะมีสิทธิลงโทษพักงานลูกจ้างโดยไม่จ่ายค่าจ้างซึ่งโทษที่ลงนั้นจะต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดไว้ในระเบียบข้อบังคับ 2.2 พักงานเพื่อสอบสวน กรณีที่นายจ้างสั่งพักงานลูกจ้างเพื่อสอบสวนความผิดที่ลูกจ้างกระทำนั้นคือการสั่งให้ลูกจ้างงดทำงานชั่วคราว จนกว่าจะสอบสวนความผิดเสร็จสิ้น 3. พักงานได้นานเท่าใด กรณีที่พักงานเพื่อลงโทษนั้น จะพักได้มากน้อยเพียงใดนั้นขึ้นอยู่กับระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานได้ระบุไว้ว่าให้ลงโทษพักงานได้ในกรณีใด เป็นเวลานานเท่าใด ก็ต้องปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับนั้น ส่วนการพักงานเพื่อสอบสวนนั้น เมื่อกฎหมายมิได้กำหนดระยะเวลาไว้นายจ้างจึงมีอำนาจที่จะพักงานนานเท่าใดก็ได้ จนกว่าจะสอบสวนเสร็จ หรือจนกว่าการที่เป็นเหตุให้ต้องถูกพักงานนั้นสิ้นสุดลงเช่น พักงานเพื่อรอผลการพิจารณาคดีอาญา ก็พักงานได้จนกว่าการพิจารณาคดีอาญานั้นจะเสร็จสิ้นลง เป็นต้น 4. เลิกจ้างย้อนหลังถึงวันพักงานได้หรือไม่ เรื่องการเลิกจ้างย้อนหลังถึงวันพักงานนั้น ศาลฎีกามีคำพิพากษาเป็น 2 แนวคือ แนวที่หนึ่ง คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2631/2531 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5838/2531 วินิจฉัยว่านายจ้างมีคำสั่งเลิกจ้างลูกจ้างให้มีผลย้อนหลังนับแต่วันพักงานเป็นต้นไปได้ แนวที่สอง คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1303/2534 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 136/2536 วินิจฉัยว่านายจ้างออกคำสั่งเลิกจ้างโดยให้มีผลย้อนหลังไปถึงวันสั่งพักงาน เป็นการไม่ชอบ และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1303/2534 วินิจฉัยต่อไปว่าคำสั่งเลิกจ้างให้มีผลเป็นการเลิกจ้างเมื่อแจ้งให้ลูกจ้างทราบแล้ว ข้อสังเกต คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1303/2534 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่136/2536 ได้วางหลักเกณฑ์ไว้ว่า การเลิกจ้างจะมีผลย้อนหลังไม่ได้และการเลิกจ้างนั้นมีผลต่อเมื่อแจ้งคำสั่งให้ลูกจ้างทราบ ทั้งนี้ตามหลักเกณฑ์แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 368 5. ระหว่างถูกพักงานนับเป็นเวลาทำงานหรือไม่ ระหว่างถูกพักงานนับเป็นเวลาทำงานหรือไม่นั้น ศาลฎีกามีคำพิพากษาเป็น 2 แนวคือ แนวที่หนึ่ง คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2631/2531 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5838/2531 วินิจฉัยว่า เมื่อนายจ้างมีคำสั่งเลิกจ้างลูกจ้างให้มีผลนับตั้งแต่วันพักงาน กรณีจึงถือว่านายจ้างเลิกจ้างลูกจ้างนับตั้งแต่วันพักงานเป็นต้นไป ความเป็นลูกจ้างนายจ้างจึงเป็นอันสิ้นสุดลงนับแต่วันพักงานนั้น ดังนั้นในช่วงระหว่างพักงานจึงไม่นับเป็นเวลาทำงาน เนื่องจากสัญญาจ้างได้สิ้นสุดลงแล้วนับแต่วันพักงาน แนวที่สอง คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1303/2534 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 136/2536 วินิจฉัยว่าคำสั่งเลิกจ้างมีผลเป็นการเลิกจ้างเมื่อแจ้งให้ลูกจ้างทราบดังนั้น การนับระยะเวลาทำงานจึงต้องรวมเวลาที่ถูกพักงานด้วย 6. นายจ้างต้องจ่ายค่าจ้างในระหว่างพักงานให้แก่ลูกจ้างหรือไม่ กรณีที่ต้องจ่ายค่าจ้างหรือไม่นั้น แยกพิจารณาได้เป็น 2 กรณีคือ กรณีแรก คือการพักงานเพื่อลงโทษ นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าจ้างในช่วงพักงานแต่จะพักงานได้นานเท่าใดนั้น ขึ้นอยู่กับระเบียบข้อบังคับ กรณีที่ 2 กรณีพักงานเพื่อสอบสวนแยกพิจารณาเป็น 2 กรณีคือ (1) กรณีที่มีระเบียบข้อบังคับระบุเรื่องพักงานไว้ เมื่อระเบียบข้อบังคับระบุเกี่ยวกับเรื่องการพักงานไว้ ก็ให้ปฏิบัติตามที่ระบุไว้ กล่าวคือหากระเบียบข้อบังคับนั้นระบุให้จ่ายค่าจ้างหรือไม่จ่ายค่าจ้าง หรือจ่ายตามส่วนมากน้อยเพียงใดก็ให้ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับนั้น (2) กรณีที่ไม่มีระเบียบข้อบังคับระบุถึงเรื่องการพักงานไว้ศาลฎีกามีคำพิพากษาฎีกาเป็น 2 แนว คือ แนวที่หนึ่ง คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2631/2531 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5838/2531 วินิจฉัยว่าเมื่อนายจ้างเลิกจ้างลูกจ้างมีผลนับแต่วันพักงานถือว่าสัญญาจ้างสิ้นสุดลงนับแต่วันพักงานลูกจ้างจึงไม่มีสิทธิได้รับค่าจ้างในช่วงถูกพักงาน แนวที่สอง คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1303/2534 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 136/2536 วินิจฉัยว่าในช่วงถูกพักงานลูกจ้างยังมีฐานะเป็นลูกจ้างของนายจ้างอยู่จนถึงนายจ้างแจ้งคำสั่งเลิกจ้างให้ลูกจ้างทราบ นายจ้างจึงมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่ลูกจ้างตามสัญญา เพราะลูกจ้างไม่ทำงานนั้นถือไม่ได้ว่าเป็นความผิดของลูกจ้าง 7. การเรียกค่าจ้างระหว่างพักงานมีอายุความเท่าใด คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 136/2536 วินิจฉัยว่า เงินเดือนของโจทก์เป็นค่าจ้างที่คนงานเรียกเอาจากนายจ้าง มีอายุความ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 165(9)(ปัจจุบันคือมาตรา193/34(9)) ดังนั้น ค่าจ้างช่วงระหว่างถูกพักงานที่เกิน 2 ปีจึงขาดอายุความ ข้อสังเกต คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1303/2534 พิพากษาว่าให้นายจ้างจ่ายค่าจ้างให้ลูกจ้างในช่วงที่ถูกพักงานนับตั้งแต่วันพักงานจนถึงวันที่คำสั่งเลิกจ้างมีผลทั้งหมด ซึ่งมีระยะเวลาเกินกว่า 2 ปีโดยมิได้วินิจฉัยว่าเป็นการขาดอายุความ คดีดังกล่าวแม้จำเลยได้ต่อสู้เรื่องอายุความไว้ แต่จำเลยไม่ได้อุทธรณ์ประเด็นเรื่องขาดอายุความขึ้นมายังศาลฎีกา จึงไม่มีประเด็นเรื่องอายุความ ศาลฎีกาจึงไม่ได้ยกประเด็นเรื่องอายุความขึ้นวินิจฉัย. รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ทำงานเป็นลูกจ้างจำเลยตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2520 ตำแหน่งสุดท้ายเป็นเจ้าหน้าที่การเงิน เงินเดือนสุดท้ายเดือนละ 4,500 บาท วันที่ 25 มิถุนายน 2530 จำเลยสั่งพักงานโจทก์ และดำเนินคดีอาญาโจทก์ข้อหายักยอกทรัพย์ คดีถึงที่สุดแล้วโดยศาลพิพากษายกฟ้อง ต่อมาวันที่ 22 กรกฎาคม 2534 จำเลยบอกเลิกสัญญาจ้างโจทก์ให้มีผลย้อนหลังตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน2530 โดยอ้างว่าเงินในความรับผิดชอบของโจทก์ขาดหายไปจำนวนมากพฤติการณ์ของโจทก์ส่อไปในทางทุจริต โจทก์ได้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์สุจริต การที่เงินหายไปเกิดจากความบกพร่องของพนักงานคนอื่นการเลิกจ้างโจทก์จึงเป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าเสียหายในระหว่างพักงานโจทก์เป็นเงิน220,500 บาท พร้อมดอกเบี้ย 8,563.25 บาท และดอกเบี้ยอีกร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จ และค่าเสียหายเนื่องจากเลิกจ้างไม่เป็นธรรม 94,500 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นเจ้าหน้าที่การเงิน สาขาประจวบคีรีขันธ์ของจำเลย ได้ค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 4,305 บาทจำเลยมีคำสั่งพักงานโจทก์ เพราะโจทก์ถูกดำเนินคดีอาญา โดยให้พนักงานตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน 2530 จนกว่าผลคดีอาญาจะถึงที่สุดทั้งนี้เนื่องจากเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม 2530 เงินในความรับผิดชอบของโจทก์ได้ขาดหายไป 209,360 บาท จำเลยร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนว่าโจทก์ยักยอกเงินดังกล่าว คดีถึงที่สุดศาลพิพากษายกฟ้องเมื่อต้นปี2534 วันที่ 22 กรกฎาคม 2534 จำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากพฤติการณ์ของโจทก์ไม่เป็นที่น่าไว้วางใจ ส่อไปในทางไม่สุจริตการเลิกจ้างโจทก์จึงเป็นการเลิกจ้างที่เป็นธรรมแล้ว โดยมีคำสั่งให้เลิกจ้างตั้งแต่พักงานคือวันที่ 23 มิถุนายน 2530 ความเป็นลูกจ้างของโจทก์จึงสิ้นสุดลงตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน 2530 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายและค่าจ้างระหว่างถูกพักงานและค่าจ้างตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2530 ถึงเดือนธันวาคม 2532ขาดอายุความเพราะโจทก์นำคดีมาฟ้องเกินกว่า 2 ปีศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า คำสั่งเลิกจ้างของจำเลยที่ให้มีผลเลิกจ้างเป็นการย้อนหลังไม่ชอบ สิทธิเรียกร้องเงินค่าจ้างเป็นการเรียกเอาสินจ้างมีกำหนดอายุความสองปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(9) ค่าจ้างเดือนมิถุนายน 2530 ถึงธันวาคม 2532ขาดอายุความ พิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าจ้าง 84,808.50 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของเงิน 80,503.50 บาทนับแต่วันที่ 24 กรกฎาคม 2534 จนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "เงินเดือนของโจทก์เป็นค่าจ้างที่คนงานเรียกเอาจากนายจ้างมีอายุความสองปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(9) เมื่อคดีนี้ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยโดยฟังข้อเท็จจริงมาแล้วว่า กำหนดจ่ายค่าจ้างในวันสิ้นเดือน เช่นนี้ การจ่ายค่าจ้างสำหรับวันที่ 1 มิถุนายน 2530 ถึงวันที่ 22 มิถุนายน 2530 ก่อนโจทก์ถูกสั่งพักงานจึงตกเป็นวันที่30 มิถุนายน 2530 โจทก์อาจบังคับสิทธิเรียกร้องได้ตั้งแต่วันที่30 มิถุนายน 2530 เป็นต้นมา การที่โจทก์ถูกสั่งพักงานและถูกดำเนินคดีอาญาไม่เป็นอุปสรรคที่โจทก์จะบังคับตามสิทธิเรียกร้องของตนและไม่เป็นเหตุให้อายุความสะดุดหยุดลง โจทก์มิได้บังคับตามสิทธิเรียกร้องของตนภายในเวลาซึ่งกฎหมายกำหนดไว้ ดังนั้น ค่าจ้างตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2530 ถึงเดือนธันวาคม 2532 จึงขาดอายุความอุทธรณ์โจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น... คำสั่งพักงานโจทก์ของจำเลยตามเอกสารหมาย จ.1 อ้างเหตุว่า โจทก์ถูกดำเนินคดีอาญา จึงให้พักงานตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน 2530 จนกว่าคดีจะถึงที่สุดซึ่งตามคำสั่งนี้ปรากฏชัดแจ้งอยู่แล้วว่าในระหว่างช่วงระยะที่ให้พักงานดังกล่าว จำเลยไม่มีเจตนาจะเลิกจ้างโจทก์แต่อย่างใดเป็นเพียงแต่จำเลยประสงค์ให้โจทก์หยุดทำงานเพียงชั่วคราวเพื่อรอฟังผลที่โจทก์ถูกดำเนินคดีอาญาเท่านั้น เมื่อผลคดีอาญาศาลพิพากษาว่าโจทก์ไม่มีความผิด จำเลยกลับมาอ้างเหตุว่าพฤติการณ์ของโจทก์ส่อไปในทางทุจริต แล้วบอกเลิกจ้างโจทก์ให้มีผลย้อนหลังไปจนถึงวันที่จำเลยสั่งพักงานโจทก์เช่นนี้ เป็นการขัดกับคำสั่งพักงานเดิม และขัดกับคำพิพากษาในคดีอาญา คำสั่งเลิกจ้างโจทก์ของจำเลยที่ให้มีผลเลิกจ้างเป็นการย้อนหลังจึงไม่ชอบอุทธรณ์จำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ส่วนประเด็นที่จำเลยอุทธรณ์ว่า ระหว่างช่วงเวลาพักงานถึงวันเลิกจ้าง โจทก์ไม่ได้ทำงานตอบแทนค่าจ้างให้แก่จำเลยแต่อย่างใดโจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินค่าจ้างในช่วงพักงานนั้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่า ในระหว่างช่วงเวลาที่จำเลยสั่งให้โจทก์พักงานนั้น โจทก์ยังเป็นลูกจ้างของจำเลยอยู่ สภาพของการเป็นลูกจ้างและนายจ้างยังคงมีอยู่ต่อไป การที่โจทก์ไม่ได้ทำงานให้แก่จำเลยก็เนื่องมาจากคำสั่งของจำเลยเอง และไม่มีระเบียบว่าจำเลยไม่ต้องจ่ายค่าจ้าง จึงไม่มีเหตุที่จำเลยจะไม่ต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์ อุทธรณ์จำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นอีกเช่นกัน ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 136/2536นาง วิไล ชนิดานันท์โจทก์บริษัท กลการ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 165 (9) ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46จำเลยมีคำสั่งพักงานโจทก์เพื่อรอฟังผลที่โจทก์ถูกดำเนินคดีอาญาเมื่อผลคดีอาญาศาลพิพากษาว่าโจทก์ไม่มีความผิด จำเลยกลับมาอ้างเหตุว่าพฤติการณ์ของโจทก์ส่อไปในทางทุจริตแล้วบอกเลิกจ้างโจทก์ให้มีผลย้อนหลังไปจนถึงวันที่จำเลยสั่งพักงานโจทก์เช่นนี้ เป็นการขัดกับคำสั่งพักงานเดิม และขัดกับคำพิพากษาในคดีอาญา จึงเป็นคำสั่งที่ไม่ชอบ ในระหว่างช่วงเวลาที่จำเลยสั่งให้โจทก์พักงานนั้นโจทก์ยังเป็นลูกจ้างจำเลยอยู่ สภาพการเป็นลูกจ้างและนายจ้างยังคงมีอยู่ต่อไป การที่โจทก์ไม่ได้ทำงานให้แก่จำเลยก็เนื่องมาจากคำสั่งของจำเลยเอง และไม่มีระเบียบว่าจำเลยไม่ต้องจ่ายค่าจ้างจึงไม่มีเหตุที่จำเลยจะไม่ต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์ เงินเดือนของโจทก์เป็นค่าจ้างที่คนงานเรียกเอาจากนายจ้างจึงมีอายุความ 2 ปีตาม ป.พ.พ. มาตรา 165(9).โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ทำงานเป็นลูกจ้างจำเลยตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2520 ตำแหน่งสุดท้ายเป็นเจ้าหน้าที่การเงิน เงินเดือนสุดท้ายเดือนละ 4,500 บาท วันที่ 25 มิถุนายน 2530 จำเลยสั่งพักงานโจทก์ และดำเนินคดีอาญาโจทก์ข้อหายักยอกทรัพย์ คดีถึงที่สุดแล้วโดยศาลพิพากษายกฟ้อง ต่อมาวันที่ 22 กรกฎาคม 2534 จำเลยบอกเลิกสัญญาจ้างโจทก์ให้มีผลย้อนหลังตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน2530 โดยอ้างว่าเงินในความรับผิดชอบของโจทก์ขาดหายไปจำนวนมากพฤติการณ์ของโจทก์ส่อไปในทางทุจริต โจทก์ได้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์สุจริต การที่เงินหายไปเกิดจากความบกพร่องของพนักงานคนอื่นการเลิกจ้างโจทก์จึงเป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าเสียหายในระหว่างพักงานโจทก์เป็นเงิน220,500 บาท พร้อมดอกเบี้ย 8,563.25 บาท และดอกเบี้ยอีกร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าชำระเสร็จ และค่าเสียหายเนื่องจากเลิกจ้างไม่เป็นธรรม 94,500 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นเจ้าหน้าที่การเงิน สาขาประจวบคีรีขันธ์ของจำเลย ได้ค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 4,305 บาทจำเลยมีคำสั่งพักงานโจทก์ เพราะโจทก์ถูกดำเนินคดีอาญา โดยให้พนักงานตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน 2530 จนกว่าผลคดีอาญาจะถึงที่สุดทั้งนี้เนื่องจากเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม 2530 เงินในความรับผิดชอบของโจทก์ได้ขาดหายไป 209,360 บาท จำเลยร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนว่าโจทก์ยักยอกเงินดังกล่าว คดีถึงที่สุดศาลพิพากษายกฟ้องเมื่อต้นปี2534 วันที่ 22 กรกฎาคม 2534 จำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากพฤติการณ์ของโจทก์ไม่เป็นที่น่าไว้วางใจ ส่อไปในทางไม่สุจริตการเลิกจ้างโจทก์จึงเป็นการเลิกจ้างที่เป็นธรรมแล้ว โดยมีคำสั่งให้เลิกจ้างตั้งแต่พักงานคือวันที่ 23 มิถุนายน 2530 ความเป็นลูกจ้างของโจทก์จึงสิ้นสุดลงตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน 2530 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องเรียกค่าเสียหายและค่าจ้างระหว่างถูกพักงานและค่าจ้างตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2530 ถึงเดือนธันวาคม 2532ขาดอายุความเพราะโจทก์นำคดีมาฟ้องเกินกว่า 2 ปีศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า คำสั่งเลิกจ้างของจำเลยที่ให้มีผลเลิกจ้างเป็นการย้อนหลังไม่ชอบ สิทธิเรียกร้องเงินค่าจ้างเป็นการเรียกเอาสินจ้างมีกำหนดอายุความสองปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(9) ค่าจ้างเดือนมิถุนายน 2530 ถึงธันวาคม 2532ขาดอายุความ พิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าจ้าง 84,808.50 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของเงิน 80,503.50 บาทนับแต่วันที่ 24 กรกฎาคม 2534 จนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "เงินเดือนของโจทก์เป็นค่าจ้างที่คนงานเรียกเอาจากนายจ้างมีอายุความสองปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(9) เมื่อคดีนี้ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยโดยฟังข้อเท็จจริงมาแล้วว่า กำหนดจ่ายค่าจ้างในวันสิ้นเดือน เช่นนี้ การจ่ายค่าจ้างสำหรับวันที่ 1 มิถุนายน 2530 ถึงวันที่ 22 มิถุนายน 2530 ก่อนโจทก์ถูกสั่งพักงานจึงตกเป็นวันที่30 มิถุนายน 2530 โจทก์อาจบังคับสิทธิเรียกร้องได้ตั้งแต่วันที่30 มิถุนายน 2530 เป็นต้นมา การที่โจทก์ถูกสั่งพักงานและถูกดำเนินคดีอาญาไม่เป็นอุปสรรคที่โจทก์จะบังคับตามสิทธิเรียกร้องของตนและไม่เป็นเหตุให้อายุความสะดุดหยุดลง โจทก์มิได้บังคับตามสิทธิเรียกร้องของตนภายในเวลาซึ่งกฎหมายกำหนดไว้ ดังนั้น ค่าจ้างตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2530 ถึงเดือนธันวาคม 2532 จึงขาดอายุความอุทธรณ์โจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น... คำสั่งพักงานโจทก์ของจำเลยตามเอกสารหมาย จ.1 อ้างเหตุว่า โจทก์ถูกดำเนินคดีอาญา จึงให้พักงานตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน 2530 จนกว่าคดีจะถึงที่สุดซึ่งตามคำสั่งนี้ปรากฏชัดแจ้งอยู่แล้วว่าในระหว่างช่วงระยะที่ให้พักงานดังกล่าว จำเลยไม่มีเจตนาจะเลิกจ้างโจทก์แต่อย่างใดเป็นเพียงแต่จำเลยประสงค์ให้โจทก์หยุดทำงานเพียงชั่วคราวเพื่อรอฟังผลที่โจทก์ถูกดำเนินคดีอาญาเท่านั้น เมื่อผลคดีอาญาศาลพิพากษาว่าโจทก์ไม่มีความผิด จำเลยกลับมาอ้างเหตุว่าพฤติการณ์ของโจทก์ส่อไปในทางทุจริต แล้วบอกเลิกจ้างโจทก์ให้มีผลย้อนหลังไปจนถึงวันที่จำเลยสั่งพักงานโจทก์เช่นนี้ เป็นการขัดกับคำสั่งพักงานเดิม และขัดกับคำพิพากษาในคดีอาญา คำสั่งเลิกจ้างโจทก์ของจำเลยที่ให้มีผลเลิกจ้างเป็นการย้อนหลังจึงไม่ชอบอุทธรณ์จำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ส่วนประเด็นที่จำเลยอุทธรณ์ว่า ระหว่างช่วงเวลาพักงานถึงวันเลิกจ้าง โจทก์ไม่ได้ทำงานตอบแทนค่าจ้างให้แก่จำเลยแต่อย่างใดโจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินค่าจ้างในช่วงพักงานนั้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่า ในระหว่างช่วงเวลาที่จำเลยสั่งให้โจทก์พักงานนั้น โจทก์ยังเป็นลูกจ้างของจำเลยอยู่ สภาพของการเป็นลูกจ้างและนายจ้างยังคงมีอยู่ต่อไป การที่โจทก์ไม่ได้ทำงานให้แก่จำเลยก็เนื่องมาจากคำสั่งของจำเลยเอง และไม่มีระเบียบว่าจำเลยไม่ต้องจ่ายค่าจ้าง จึงไม่มีเหตุที่จำเลยจะไม่ต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์ อุทธรณ์จำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นอีกเช่นกัน ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว"พิพากษายืน.(ปรีชา ธนานันท์-พรชัย สมรรถเวช-สุชาติ สุขสุมิตร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุเรื่องการพักงานนั้น กฎหมายคุ้มครองแรงงานและประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 3 ลักษณะ 6 เรื่องการจ้างแรงงาน ไม่ได้บัญญัติไว้โดยตรง จึงมีข้อพิจารณาหลายประการคือ 1. นายจ้างสั่งพักงานลูกจ้างได้หรือไม่ เมื่อกฎหมายคุ้มครองแรงงาน และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์เรื่องการจ้างแรงงาน มิได้บัญญัติถึงเรื่องการพักงานไว้ จึงมีปัญหาว่านายจ้างมีอำนาจสั่งพักงานลูกจ้างได้หรือไม่ เรื่องนี้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 575 บัญญัติว่านายจ้างไม่มีหน้าที่ที่จะต้องมอบงานให้ลูกจ้าง เพียงแต่มีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้าง ดังนั้นนายจ้างจึงมีสิทธิที่จะงดจ่ายงานให้ลูกจ้างทำชั่วคราว ในระหว่างที่ทำการสอบสวนลูกจ้าง และนอกจานี้นายจ้างยังมีอำนาจบังคับบัญชาลูกจ้าง ซึ่งอำนาจบังคับบัญชานั้น คือนายจ้างมีสิทธิที่จะออกคำสั่ง หรือระเบียบ หรือข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานให้ลูกจ้างปฏิบัติ เมื่อลูกจ้างฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามคำสั่งระเบียบ หรือข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน นายจ้างมีสิทธิที่จะลงโทษลูกจ้างให้ ซึ่งรวมถึงการลงโทษพักงานโดยไม่จ่ายค่าจ้าง 2. การพักงานมีกี่ประเภท การพักงานมีด้วยกัน 2 ประเภท คือ 2.1 พักงานเพื่อลงโทษ กรณีที่นายจ้างสั่งพักงานลูกจ้างเพื่อลงโทษลูกจ้างนั้นต้องเป็นกรณีที่ลูกจ้างทำผิดวินัย คือลูกจ้างได้ทำการฝ่าฝืนคำสั่งระเบียบ หรือข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง นายจ้างจึงจะมีสิทธิลงโทษพักงานลูกจ้างโดยไม่จ่ายค่าจ้างซึ่งโทษที่ลงนั้นจะต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดไว้ในระเบียบข้อบังคับ 2.2 พักงานเพื่อสอบสวน กรณีที่นายจ้างสั่งพักงานลูกจ้างเพื่อสอบสวนความผิดที่ลูกจ้างกระทำนั้นคือการสั่งให้ลูกจ้างงดทำงานชั่วคราว จนกว่าจะสอบสวนความผิดเสร็จสิ้น 3. พักงานได้นานเท่าใด กรณีที่พักงานเพื่อลงโทษนั้น จะพักได้มากน้อยเพียงใดนั้นขึ้นอยู่กับระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานได้ระบุไว้ว่าให้ลงโทษพักงานได้ในกรณีใด เป็นเวลานานเท่าใด ก็ต้องปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับนั้น ส่วนการพักงานเพื่อสอบสวนนั้น เมื่อกฎหมายมิได้กำหนดระยะเวลาไว้นายจ้างจึงมีอำนาจที่จะพักงานนานเท่าใดก็ได้ จนกว่าจะสอบสวนเสร็จ หรือจนกว่าการที่เป็นเหตุให้ต้องถูกพักงานนั้นสิ้นสุดลงเช่น พักงานเพื่อรอผลการพิจารณาคดีอาญา ก็พักงานได้จนกว่าการพิจารณาคดีอาญานั้นจะเสร็จสิ้นลง เป็นต้น 4. เลิกจ้างย้อนหลังถึงวันพักงานได้หรือไม่ เรื่องการเลิกจ้างย้อนหลังถึงวันพักงานนั้น ศาลฎีกามีคำพิพากษาเป็น 2 แนวคือ แนวที่หนึ่ง คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2631/2531 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5838/2531 วินิจฉัยว่านายจ้างมีคำสั่งเลิกจ้างลูกจ้างให้มีผลย้อนหลังนับแต่วันพักงานเป็นต้นไปได้ แนวที่สอง คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1303/2534 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 136/2536 วินิจฉัยว่านายจ้างออกคำสั่งเลิกจ้างโดยให้มีผลย้อนหลังไปถึงวันสั่งพักงาน เป็นการไม่ชอบ และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1303/2534 วินิจฉัยต่อไปว่าคำสั่งเลิกจ้างให้มีผลเป็นการเลิกจ้างเมื่อแจ้งให้ลูกจ้างทราบแล้ว ข้อสังเกต คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1303/2534 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่136/2536 ได้วางหลักเกณฑ์ไว้ว่า การเลิกจ้างจะมีผลย้อนหลังไม่ได้และการเลิกจ้างนั้นมีผลต่อเมื่อแจ้งคำสั่งให้ลูกจ้างทราบ ทั้งนี้ตามหลักเกณฑ์แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 368 5. ระหว่างถูกพักงานนับเป็นเวลาทำงานหรือไม่ ระหว่างถูกพักงานนับเป็นเวลาทำงานหรือไม่นั้น ศาลฎีกามีคำพิพากษาเป็น 2 แนวคือ แนวที่หนึ่ง คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2631/2531 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5838/2531 วินิจฉัยว่า เมื่อนายจ้างมีคำสั่งเลิกจ้างลูกจ้างให้มีผลนับตั้งแต่วันพักงาน กรณีจึงถือว่านายจ้างเลิกจ้างลูกจ้างนับตั้งแต่วันพักงานเป็นต้นไป ความเป็นลูกจ้างนายจ้างจึงเป็นอันสิ้นสุดลงนับแต่วันพักงานนั้น ดังนั้นในช่วงระหว่างพักงานจึงไม่นับเป็นเวลาทำงาน เนื่องจากสัญญาจ้างได้สิ้นสุดลงแล้วนับแต่วันพักงาน แนวที่สอง คือ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1303/2534 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 136/2536 วินิจฉัยว่าคำสั่งเลิกจ้างมีผลเป็นการเลิกจ้างเมื่อแจ้งให้ลูกจ้างทราบดังนั้น การนับระยะเวลาทำงานจึงต้องรวมเวลาที่ถูกพักงานด้วย 6. นายจ้างต้องจ่ายค่าจ้างในระหว่างพักงานให้แก่ลูกจ้างหรือไม่ กรณีที่ต้องจ่ายค่าจ้างหรือไม่นั้น แยกพิจารณาได้เป็น 2 กรณีคือ กรณีแรก คือการพักงานเพื่อลงโทษ นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าจ้างในช่วงพักงานแต่จะพักงานได้นานเท่าใดนั้น ขึ้นอยู่กับระเบียบข้อบังคับ กรณีที่ 2 กรณีพักงานเพื่อสอบสวนแยกพิจารณาเป็น 2 กรณีคือ (1) กรณีที่มีระเบียบข้อบังคับระบุเรื่องพักงานไว้ เมื่อระเบียบข้อบังคับระบุเกี่ยวกับเรื่องการพักงานไว้ ก็ให้ปฏิบัติตามที่ระบุไว้ กล่าวคือหากระเบียบข้อบังคับนั้นระบุให้จ่ายค่าจ้างหรือไม่จ่ายค่าจ้าง หรือจ่ายตามส่วนมากน้อยเพียงใดก็ให้ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับนั้น (2) กรณีที่ไม่มีระเบียบข้อบังคับระบุถึงเรื่องการพักงานไว้ศาลฎีกามีคำพิพากษาฎีกาเป็น 2 แนว คือ แนวที่หนึ่ง คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2631/2531 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5838/2531 วินิจฉัยว่าเมื่อนายจ้างเลิกจ้างลูกจ้างมีผลนับแต่วันพักงานถือว่าสัญญาจ้างสิ้นสุดลงนับแต่วันพักงานลูกจ้างจึงไม่มีสิทธิได้รับค่าจ้างในช่วงถูกพักงาน แนวที่สอง คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1303/2534 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 136/2536 วินิจฉัยว่าในช่วงถูกพักงานลูกจ้างยังมีฐานะเป็นลูกจ้างของนายจ้างอยู่จนถึงนายจ้างแจ้งคำสั่งเลิกจ้างให้ลูกจ้างทราบ นายจ้างจึงมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างให้แก่ลูกจ้างตามสัญญา เพราะลูกจ้างไม่ทำงานนั้นถือไม่ได้ว่าเป็นความผิดของลูกจ้าง 7. การเรียกค่าจ้างระหว่างพักงานมีอายุความเท่าใด คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 136/2536 วินิจฉัยว่า เงินเดือนของโจทก์เป็นค่าจ้างที่คนงานเรียกเอาจากนายจ้าง มีอายุความ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 165(9)(ปัจจุบันคือมาตรา193/34(9)) ดังนั้น ค่าจ้างช่วงระหว่างถูกพักงานที่เกิน 2 ปีจึงขาดอายุความ ข้อสังเกต คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1303/2534 พิพากษาว่าให้นายจ้างจ่ายค่าจ้างให้ลูกจ้างในช่วงที่ถูกพักงานนับตั้งแต่วันพักงานจนถึงวันที่คำสั่งเลิกจ้างมีผลทั้งหมด ซึ่งมีระยะเวลาเกินกว่า 2 ปีโดยมิได้วินิจฉัยว่าเป็นการขาดอายุความ คดีดังกล่าวแม้จำเลยได้ต่อสู้เรื่องอายุความไว้ แต่จำเลยไม่ได้อุทธรณ์ประเด็นเรื่องขาดอายุความขึ้นมายังศาลฎีกา จึงไม่มีประเด็นเรื่องอายุความ ศาลฎีกาจึงไม่ได้ยกประเด็นเรื่องอายุความขึ้นวินิจฉัย. รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์.