คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1016/2493หลักกฎหมาย: ผู้ตายเมาสุราพูดจาท้าทายใครต่อใครในงาน อันเป็นการก่อกวนโทสะแก่บุคคลที่อยู่ที่นั้นทุกคน จำเลยที่ 1-2-3 มีส่วนเป็นเจ้าของงานแต่ไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกับผู้ตาย จำเลยที่ 1 ใช้ไม้ตีผู้ตาย 1 ที ไม่ถึงบาดเจ็บจำเลยที่ 2 เอามีดฟันอีก 1 ทีถึงบาดเจ็บ แล้วจำเลยที่ 3 เอามีดแทงผู้ตาย 1 ที ถูกที่หน้าท้องไส้ทะลักออกมาและถึงแก่ความตายเพราะบาดแผลที่ถูกแทงภายหลังนี้แผลเดียว ดังนี้จะฟังว่าจำเลยทั้ง 3 คนสมคบกันฆ่าผู้ตาย ยังไม่ถนัด เพราะการที่จำเลยที่ 3 เข้ามาและใช้มีดแทงผู้ตายภายหลังนั้น จำเลยที่ 1-2 อาจไม่รู้เห็นด้วยก็ได้จำเลยที่ 3 ควรมีผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาคนเดียว ส่วนจำเลยที่ 1-2 ควรมีผิดแต่เพียงเท่าที่ตนกระทำแต่ละคนโจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบกันทำร้ายร่างกายนายสละ พึ่งเก็บโดยเจตนาจะฆ่าให้ตาย นายสละได้ถึงแก่ความตายด้วยพิษบาดแผล ขอให้ลงโทษจำเลยทุกคนปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์เชื่อพยานโจทก์ ฟังว่าจำเลยทั้ง 3 กลุ้มรุมทำร้ายนายสละ ถึงแก่ความตายจริง พิพากษาว่าจำเลยผิดตามมาตรา 249 จำคุกคนละ 15 ปีจำเลยทั้ง 3 ฎีกาศาลฎีกาเชื่อคำพยานโจทก์ ว่าจำเลยทั้ง 3 ได้ทำร้ายผู้ตายจริง แต่เห็นว่า กรณีเรื่องนี้เกิดขึ้นเนื่องจากผู้ตายเมาสุราอาละวาดพูดจาท้าทายใครต่อใคร อันเป็นการก่อกวนโทสะแก่บุคคลทุกคนที่อยู่ในที่นั้น จำเลยทั้ง 3 นี้นอกจากมีส่วนเป็นเจ้าของงานแล้วก็ไม่มีสาเหตุอะไรกับผู้ตายมาก่อน ดังนั้นการที่จำเลยทั้ง 3 ทำร้ายผู้ตายไปจะฟังว่าเป็นการสมคบกันฆ่าผู้ตายยังไม่ถนัด กล่าวคือในการทำร้ายนี้ ได้ความว่านายหวัดจำเลยใช้ไม้ตีผู้ตายก่อน แล้วนายเปิ๊ดจำเลยใช้มีดฟันผู้ตาย ต่อไปนายชิตจึงเข้ามาใช้มีดเข้าแทงผู้ตายถูกที่หน้าท้อง ถึงกับไส้ทะลักออก ปรากฏตามใบชัณสูตรว่าผู้ตายได้ตายเพราะแผลที่ถูกแทงนี้ ประกอบกับผู้ตายได้ขาดใจตายในเวลาอันใกล้ พอฟังได้ว่านายชิตมีเจตนาฆ่าให้ตาย แต่ส่วนนายหวัดจำเลยที่ใช้ไม้ตีผู้ตายก็ดี และที่นายเปิ๊ดจำเลยฟันผู้ตายก็ดีไม่ปรากฏว่าทำให้ผู้ตายถึงแก่ความตาย การที่นายชิตเข้ามาและใช้มีดแทงผู้ตายภายหลังนั้น ตามรูปคดีและเหตุผลดังกล่าวนายหวัดนายเปิ๊ดอาจไม่รู้เห็นด้วยก็ได้ จึงควรฟังให้เป็นประโยชน์แก่นายหวัดนายเปิ๊ดว่าจำเลยทั้งสองยังไม่ควรมีผิดฐานฆ่าคนตายด้วยคงผิดแต่เพียงเท่าที่แต่ละคนกระทำจึงพิพากษาแก้ว่านายหวัดจำเลยผิดตามมาตรา 338(3) จำคุก 1เดือน นายเปิ๊ดจำเลยผิดตามมาตรา 254 ให้จำคุก 2 ปี นอกนั้นคงยืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1016/2493อัยการปทุมธานีโจทก์นายหวัด นายชิต นายเปิ๊ดจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 63, ม. 249ผู้ตายเมาสุราพูดจาท้าทายใครต่อใครในงาน อันเป็นการก่อกวนโทสะแก่บุคคลที่อยู่ที่นั้นทุกคน จำเลยที่ 1-2-3 มีส่วนเป็นเจ้าของงานแต่ไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกับผู้ตาย จำเลยที่ 1 ใช้ไม้ตีผู้ตาย 1 ที ไม่ถึงบาดเจ็บจำเลยที่ 2 เอามีดฟันอีก 1 ทีถึงบาดเจ็บ แล้วจำเลยที่ 3 เอามีดแทงผู้ตาย 1 ที ถูกที่หน้าท้องไส้ทะลักออกมาและถึงแก่ความตายเพราะบาดแผลที่ถูกแทงภายหลังนี้แผลเดียว ดังนี้จะฟังว่าจำเลยทั้ง 3 คนสมคบกันฆ่าผู้ตาย ยังไม่ถนัด เพราะการที่จำเลยที่ 3 เข้ามาและใช้มีดแทงผู้ตายภายหลังนั้น จำเลยที่ 1-2 อาจไม่รู้เห็นด้วยก็ได้จำเลยที่ 3 ควรมีผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาคนเดียว ส่วนจำเลยที่ 1-2 ควรมีผิดแต่เพียงเท่าที่ตนกระทำแต่ละคนโจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบกันทำร้ายร่างกายนายสละ พึ่งเก็บโดยเจตนาจะฆ่าให้ตาย นายสละได้ถึงแก่ความตายด้วยพิษบาดแผล ขอให้ลงโทษจำเลยทุกคนปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์เชื่อพยานโจทก์ ฟังว่าจำเลยทั้ง 3 กลุ้มรุมทำร้ายนายสละ ถึงแก่ความตายจริง พิพากษาว่าจำเลยผิดตามมาตรา 249 จำคุกคนละ 15 ปีจำเลยทั้ง 3 ฎีกาศาลฎีกาเชื่อคำพยานโจทก์ ว่าจำเลยทั้ง 3 ได้ทำร้ายผู้ตายจริง แต่เห็นว่า กรณีเรื่องนี้เกิดขึ้นเนื่องจากผู้ตายเมาสุราอาละวาดพูดจาท้าทายใครต่อใคร อันเป็นการก่อกวนโทสะแก่บุคคลทุกคนที่อยู่ในที่นั้น จำเลยทั้ง 3 นี้นอกจากมีส่วนเป็นเจ้าของงานแล้วก็ไม่มีสาเหตุอะไรกับผู้ตายมาก่อน ดังนั้นการที่จำเลยทั้ง 3 ทำร้ายผู้ตายไปจะฟังว่าเป็นการสมคบกันฆ่าผู้ตายยังไม่ถนัด กล่าวคือในการทำร้ายนี้ ได้ความว่านายหวัดจำเลยใช้ไม้ตีผู้ตายก่อน แล้วนายเปิ๊ดจำเลยใช้มีดฟันผู้ตาย ต่อไปนายชิตจึงเข้ามาใช้มีดเข้าแทงผู้ตายถูกที่หน้าท้อง ถึงกับไส้ทะลักออก ปรากฏตามใบชัณสูตรว่าผู้ตายได้ตายเพราะแผลที่ถูกแทงนี้ ประกอบกับผู้ตายได้ขาดใจตายในเวลาอันใกล้ พอฟังได้ว่านายชิตมีเจตนาฆ่าให้ตาย แต่ส่วนนายหวัดจำเลยที่ใช้ไม้ตีผู้ตายก็ดี และที่นายเปิ๊ดจำเลยฟันผู้ตายก็ดีไม่ปรากฏว่าทำให้ผู้ตายถึงแก่ความตาย การที่นายชิตเข้ามาและใช้มีดแทงผู้ตายภายหลังนั้น ตามรูปคดีและเหตุผลดังกล่าวนายหวัดนายเปิ๊ดอาจไม่รู้เห็นด้วยก็ได้ จึงควรฟังให้เป็นประโยชน์แก่นายหวัดนายเปิ๊ดว่าจำเลยทั้งสองยังไม่ควรมีผิดฐานฆ่าคนตายด้วยคงผิดแต่เพียงเท่าที่แต่ละคนกระทำจึงพิพากษาแก้ว่านายหวัดจำเลยผิดตามมาตรา 338(3) จำคุก 1เดือน นายเปิ๊ดจำเลยผิดตามมาตรา 254 ให้จำคุก 2 ปี นอกนั้นคงยืน(ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-ประวัติ ปัตตพงศ์-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบกันทำร้ายร่างกายนายสละ พึ่งเก็บโดยเจตนาจะฆ่าให้ตาย นายสละได้ถึงแก่ความตายด้วยพิษบาดแผล ขอให้ลงโทษจำเลยทุกคนปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์เชื่อพยานโจทก์ ฟังว่าจำเลยทั้ง 3 กลุ้มรุมทำร้ายนายสละ ถึงแก่ความตายจริง พิพากษาว่าจำเลยผิดตามมาตรา 249 จำคุกคนละ 15 ปีจำเลยทั้ง 3 ฎีกาศาลฎีกาเชื่อคำพยานโจทก์ ว่าจำเลยทั้ง 3 ได้ทำร้ายผู้ตายจริง แต่เห็นว่า กรณีเรื่องนี้เกิดขึ้นเนื่องจากผู้ตายเมาสุราอาละวาดพูดจาท้าทายใครต่อใคร อันเป็นการก่อกวนโทสะแก่บุคคลทุกคนที่อยู่ในที่นั้น จำเลยทั้ง 3 นี้นอกจากมีส่วนเป็นเจ้าของงานแล้วก็ไม่มีสาเหตุอะไรกับผู้ตายมาก่อน ดังนั้นการที่จำเลยทั้ง 3 ทำร้ายผู้ตายไปจะฟังว่าเป็นการสมคบกันฆ่าผู้ตายยังไม่ถนัด กล่าวคือในการทำร้ายนี้ ได้ความว่านายหวัดจำเลยใช้ไม้ตีผู้ตายก่อน แล้วนายเปิ๊ดจำเลยใช้มีดฟันผู้ตาย ต่อไปนายชิตจึงเข้ามาใช้มีดเข้าแทงผู้ตายถูกที่หน้าท้อง ถึงกับไส้ทะลักออก ปรากฏตามใบชัณสูตรว่าผู้ตายได้ตายเพราะแผลที่ถูกแทงนี้ ประกอบกับผู้ตายได้ขาดใจตายในเวลาอันใกล้ พอฟังได้ว่านายชิตมีเจตนาฆ่าให้ตาย แต่ส่วนนายหวัดจำเลยที่ใช้ไม้ตีผู้ตายก็ดี และที่นายเปิ๊ดจำเลยฟันผู้ตายก็ดีไม่ปรากฏว่าทำให้ผู้ตายถึงแก่ความตาย การที่นายชิตเข้ามาและใช้มีดแทงผู้ตายภายหลังนั้น ตามรูปคดีและเหตุผลดังกล่าวนายหวัดนายเปิ๊ดอาจไม่รู้เห็นด้วยก็ได้ จึงควรฟังให้เป็นประโยชน์แก่นายหวัดนายเปิ๊ดว่าจำเลยทั้งสองยังไม่ควรมีผิดฐานฆ่าคนตายด้วยคงผิดแต่เพียงเท่าที่แต่ละคนกระทำจึงพิพากษาแก้ว่านายหวัดจำเลยผิดตามมาตรา 338(3) จำคุก 1เดือน นายเปิ๊ดจำเลยผิดตามมาตรา 254 ให้จำคุก 2 ปี นอกนั้นคงยืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1016/2493อัยการปทุมธานีโจทก์นายหวัด นายชิต นายเปิ๊ดจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 63, ม. 249ผู้ตายเมาสุราพูดจาท้าทายใครต่อใครในงาน อันเป็นการก่อกวนโทสะแก่บุคคลที่อยู่ที่นั้นทุกคน จำเลยที่ 1-2-3 มีส่วนเป็นเจ้าของงานแต่ไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกับผู้ตาย จำเลยที่ 1 ใช้ไม้ตีผู้ตาย 1 ที ไม่ถึงบาดเจ็บจำเลยที่ 2 เอามีดฟันอีก 1 ทีถึงบาดเจ็บ แล้วจำเลยที่ 3 เอามีดแทงผู้ตาย 1 ที ถูกที่หน้าท้องไส้ทะลักออกมาและถึงแก่ความตายเพราะบาดแผลที่ถูกแทงภายหลังนี้แผลเดียว ดังนี้จะฟังว่าจำเลยทั้ง 3 คนสมคบกันฆ่าผู้ตาย ยังไม่ถนัด เพราะการที่จำเลยที่ 3 เข้ามาและใช้มีดแทงผู้ตายภายหลังนั้น จำเลยที่ 1-2 อาจไม่รู้เห็นด้วยก็ได้จำเลยที่ 3 ควรมีผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาคนเดียว ส่วนจำเลยที่ 1-2 ควรมีผิดแต่เพียงเท่าที่ตนกระทำแต่ละคนโจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบกันทำร้ายร่างกายนายสละ พึ่งเก็บโดยเจตนาจะฆ่าให้ตาย นายสละได้ถึงแก่ความตายด้วยพิษบาดแผล ขอให้ลงโทษจำเลยทุกคนปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์เชื่อพยานโจทก์ ฟังว่าจำเลยทั้ง 3 กลุ้มรุมทำร้ายนายสละ ถึงแก่ความตายจริง พิพากษาว่าจำเลยผิดตามมาตรา 249 จำคุกคนละ 15 ปีจำเลยทั้ง 3 ฎีกาศาลฎีกาเชื่อคำพยานโจทก์ ว่าจำเลยทั้ง 3 ได้ทำร้ายผู้ตายจริง แต่เห็นว่า กรณีเรื่องนี้เกิดขึ้นเนื่องจากผู้ตายเมาสุราอาละวาดพูดจาท้าทายใครต่อใคร อันเป็นการก่อกวนโทสะแก่บุคคลทุกคนที่อยู่ในที่นั้น จำเลยทั้ง 3 นี้นอกจากมีส่วนเป็นเจ้าของงานแล้วก็ไม่มีสาเหตุอะไรกับผู้ตายมาก่อน ดังนั้นการที่จำเลยทั้ง 3 ทำร้ายผู้ตายไปจะฟังว่าเป็นการสมคบกันฆ่าผู้ตายยังไม่ถนัด กล่าวคือในการทำร้ายนี้ ได้ความว่านายหวัดจำเลยใช้ไม้ตีผู้ตายก่อน แล้วนายเปิ๊ดจำเลยใช้มีดฟันผู้ตาย ต่อไปนายชิตจึงเข้ามาใช้มีดเข้าแทงผู้ตายถูกที่หน้าท้อง ถึงกับไส้ทะลักออก ปรากฏตามใบชัณสูตรว่าผู้ตายได้ตายเพราะแผลที่ถูกแทงนี้ ประกอบกับผู้ตายได้ขาดใจตายในเวลาอันใกล้ พอฟังได้ว่านายชิตมีเจตนาฆ่าให้ตาย แต่ส่วนนายหวัดจำเลยที่ใช้ไม้ตีผู้ตายก็ดี และที่นายเปิ๊ดจำเลยฟันผู้ตายก็ดีไม่ปรากฏว่าทำให้ผู้ตายถึงแก่ความตาย การที่นายชิตเข้ามาและใช้มีดแทงผู้ตายภายหลังนั้น ตามรูปคดีและเหตุผลดังกล่าวนายหวัดนายเปิ๊ดอาจไม่รู้เห็นด้วยก็ได้ จึงควรฟังให้เป็นประโยชน์แก่นายหวัดนายเปิ๊ดว่าจำเลยทั้งสองยังไม่ควรมีผิดฐานฆ่าคนตายด้วยคงผิดแต่เพียงเท่าที่แต่ละคนกระทำจึงพิพากษาแก้ว่านายหวัดจำเลยผิดตามมาตรา 338(3) จำคุก 1เดือน นายเปิ๊ดจำเลยผิดตามมาตรา 254 ให้จำคุก 2 ปี นอกนั้นคงยืน(ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ-ประวัติ ปัตตพงศ์-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ