คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1622/2509หลักกฎหมาย: ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 หน้าที่นำสืบพิสูจน์ย่อมตกอยู่แก่ผู้ร้องซึ่งเป็นฝ่ายกล่าวอ้างว่าตนมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดคดีนี้ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิดพระราชบัญญัติป่าไม้ ฯลฯให้จำคุกและปรับจำเลยและริบของกลาง ผู้ร้องยื่นคำร้องว่าของกลางที่สั่งริบนอกจากไม้ยาง 1 ท่อน คือรถยนต์บรรทุกหมายเลขทะเบียนอ.ย.00226 รถพ่วง แม่แรง รอก ขวานและมีด เป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องไม่ได้สั่งหรือใช้ หรือรู้เห็นเป็นใจให้จำเลยเอาไปใช้กระทำผิดขอให้สั่งคืนของกลางนอกจากไม้ยาง 1 ท่อนศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำสั่งศาลชั้นต้นให้คืนของกลางนอกจากไม้ยาง 1 ท่อนแก่ผู้ร้องไปโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คดีรับฟังเป็นยุติได้ว่า รถยนต์และเครื่องมือของกลางถูกริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2503 มาตรา 74 ทวิ โดยคำพิพากษาของศาลซึ่งถึงที่สุดแล้ว ผู้ร้องจะขอให้ศาลสั่งคืนรถยนต์และเครื่องมือของกลางให้ผู้ร้องได้ก็ต่อเมื่อผู้ร้องสามารถพิสูจน์ได้ว่าผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 ซึ่งศาลฎีกาเห็นว่าหน้าที่นำสืบพิสูจน์ย่อมตกอยู่แก่ผู้ร้องซึ่งเป็นฝ่ายกล่าวอ้าง หาใช่โจทก์ไม่ส่วนข้อเท็จจริง ศาลฎีกาฟังว่าผู้ร้องได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำความผิดของจำเลยด้วยพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ยกคำร้องของผู้ร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1622/2509อัยการจังหวัดฉะเชิงเทราโจทก์นายวิชัย อำนวยโชค ที่ 1 นายมน บุญเจริญ ที่ 2จำเลยนางริ้ว หงษ์ทิพรัตน์ผู้ร้อง ป.อ. ม. 36ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 หน้าที่นำสืบพิสูจน์ย่อมตกอยู่แก่ผู้ร้องซึ่งเป็นฝ่ายกล่าวอ้างว่าตนมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดคดีนี้ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิดพระราชบัญญัติป่าไม้ ฯลฯให้จำคุกและปรับจำเลยและริบของกลาง ผู้ร้องยื่นคำร้องว่าของกลางที่สั่งริบนอกจากไม้ยาง 1 ท่อน คือรถยนต์บรรทุกหมายเลขทะเบียนอ.ย.00226 รถพ่วง แม่แรง รอก ขวานและมีด เป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องไม่ได้สั่งหรือใช้ หรือรู้เห็นเป็นใจให้จำเลยเอาไปใช้กระทำผิดขอให้สั่งคืนของกลางนอกจากไม้ยาง 1 ท่อนศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำสั่งศาลชั้นต้นให้คืนของกลางนอกจากไม้ยาง 1 ท่อนแก่ผู้ร้องไปโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คดีรับฟังเป็นยุติได้ว่า รถยนต์และเครื่องมือของกลางถูกริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2503 มาตรา 74 ทวิ โดยคำพิพากษาของศาลซึ่งถึงที่สุดแล้ว ผู้ร้องจะขอให้ศาลสั่งคืนรถยนต์และเครื่องมือของกลางให้ผู้ร้องได้ก็ต่อเมื่อผู้ร้องสามารถพิสูจน์ได้ว่าผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 ซึ่งศาลฎีกาเห็นว่าหน้าที่นำสืบพิสูจน์ย่อมตกอยู่แก่ผู้ร้องซึ่งเป็นฝ่ายกล่าวอ้าง หาใช่โจทก์ไม่ส่วนข้อเท็จจริง ศาลฎีกาฟังว่าผู้ร้องได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำความผิดของจำเลยด้วยพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ยกคำร้องของผู้ร้อง(สวิง ลัดพลี-สอาด นาวีเจริญ-วิเชียร เศวตรุนทร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิดพระราชบัญญัติป่าไม้ ฯลฯให้จำคุกและปรับจำเลยและริบของกลาง ผู้ร้องยื่นคำร้องว่าของกลางที่สั่งริบนอกจากไม้ยาง 1 ท่อน คือรถยนต์บรรทุกหมายเลขทะเบียนอ.ย.00226 รถพ่วง แม่แรง รอก ขวานและมีด เป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องไม่ได้สั่งหรือใช้ หรือรู้เห็นเป็นใจให้จำเลยเอาไปใช้กระทำผิดขอให้สั่งคืนของกลางนอกจากไม้ยาง 1 ท่อนศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำสั่งศาลชั้นต้นให้คืนของกลางนอกจากไม้ยาง 1 ท่อนแก่ผู้ร้องไปโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คดีรับฟังเป็นยุติได้ว่า รถยนต์และเครื่องมือของกลางถูกริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2503 มาตรา 74 ทวิ โดยคำพิพากษาของศาลซึ่งถึงที่สุดแล้ว ผู้ร้องจะขอให้ศาลสั่งคืนรถยนต์และเครื่องมือของกลางให้ผู้ร้องได้ก็ต่อเมื่อผู้ร้องสามารถพิสูจน์ได้ว่าผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 ซึ่งศาลฎีกาเห็นว่าหน้าที่นำสืบพิสูจน์ย่อมตกอยู่แก่ผู้ร้องซึ่งเป็นฝ่ายกล่าวอ้าง หาใช่โจทก์ไม่ส่วนข้อเท็จจริง ศาลฎีกาฟังว่าผู้ร้องได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำความผิดของจำเลยด้วยพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ยกคำร้องของผู้ร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1622/2509อัยการจังหวัดฉะเชิงเทราโจทก์นายวิชัย อำนวยโชค ที่ 1 นายมน บุญเจริญ ที่ 2จำเลยนางริ้ว หงษ์ทิพรัตน์ผู้ร้อง ป.อ. ม. 36ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 หน้าที่นำสืบพิสูจน์ย่อมตกอยู่แก่ผู้ร้องซึ่งเป็นฝ่ายกล่าวอ้างว่าตนมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดคดีนี้ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิดพระราชบัญญัติป่าไม้ ฯลฯให้จำคุกและปรับจำเลยและริบของกลาง ผู้ร้องยื่นคำร้องว่าของกลางที่สั่งริบนอกจากไม้ยาง 1 ท่อน คือรถยนต์บรรทุกหมายเลขทะเบียนอ.ย.00226 รถพ่วง แม่แรง รอก ขวานและมีด เป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องไม่ได้สั่งหรือใช้ หรือรู้เห็นเป็นใจให้จำเลยเอาไปใช้กระทำผิดขอให้สั่งคืนของกลางนอกจากไม้ยาง 1 ท่อนศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำสั่งศาลชั้นต้นให้คืนของกลางนอกจากไม้ยาง 1 ท่อนแก่ผู้ร้องไปโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คดีรับฟังเป็นยุติได้ว่า รถยนต์และเครื่องมือของกลางถูกริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2503 มาตรา 74 ทวิ โดยคำพิพากษาของศาลซึ่งถึงที่สุดแล้ว ผู้ร้องจะขอให้ศาลสั่งคืนรถยนต์และเครื่องมือของกลางให้ผู้ร้องได้ก็ต่อเมื่อผู้ร้องสามารถพิสูจน์ได้ว่าผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิดตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 36 ซึ่งศาลฎีกาเห็นว่าหน้าที่นำสืบพิสูจน์ย่อมตกอยู่แก่ผู้ร้องซึ่งเป็นฝ่ายกล่าวอ้าง หาใช่โจทก์ไม่ส่วนข้อเท็จจริง ศาลฎีกาฟังว่าผู้ร้องได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำความผิดของจำเลยด้วยพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ยกคำร้องของผู้ร้อง(สวิง ลัดพลี-สอาด นาวีเจริญ-วิเชียร เศวตรุนทร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ