คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 379/2490หลักกฎหมาย: นำกระบือของผู้อื่นซึ่งเจ้าของมิได้รู้เห็นในการกระทำผิดด้วยข้ามเขตที่ได้มีประกาศควบคุมศาลจะริบกระบือของผู้อื่นไม่ได้ ไม่เหมือนอย่างทำผิดพระราชบัญญัติศุลกากรคดีนี้ได้ความว่า จำเลยได้นำกระบือ 4 ตัว จากท้องที่ตำบลทุ่งนุ้ย อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล ไปยังท้องที่อำเภอรัตนภูมิจังหวัดสงขลา โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานเป็นการฝ่าฝืนต่อประกาศของคณะกรมการจังหวัดสตูล ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ในภาวะคับขัน พ.ศ. 2488 แต่จำเลยว่ากระบือเป็นของจำเลยเพียง 2 ตัวส่วนอีก 2 ตัวเป็นของคนอื่นซึ่งให้จำเลยยืมไปใช้งาน และฝ่ายโจทก์ก็สืบไม่ได้ว่าเจ้าของกระบือ 2 ตัวนี้ได้รู้เห็นในการกระทำผิดของจำเลยด้วยศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ พิพากษาว่าจำเลยมีผิดตามฟ้องให้ปรับและริบกระบือเฉพาะที่เป็นของจำเลย 2 ตัวโจทก์ฎีกา ขอให้ริบกระบือของกลางทั้งหมด โดยอ้างว่าพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค ฯลฯ มาตรา 20 เป็นกฎหมายพิเศษบังคับไว้ให้ริบศาลฎีกาเห็นว่า มาตรา 20 บัญญัติว่า "เครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ที่ได้มีประกาศควบคุมซึ่งเกี่ยวเนื่องกับความผิดให้ริบเสีย" เพียงเท่านี้ย่อมเป็นที่เห็นได้ว่าหาได้บัญญัติเป็นพิเศษบังคับให้ริบโดยมิได้คำนึงว่าเป็นของผู้ใดไม่ เพราะถ้ากฎหมายประสงค์อย่างโจทก์ว่าก็จะต้องบัญญัติไว้โดยชัดแจ้งอย่างเรื่องขนของหนีภาษีตามพระราชบัญญัติศุลกากร เมื่อเป็นเช่นนี้ก็เป็นเรื่องสั่งให้ริบตามหลักธรรมดา คือให้ริบเฉพาะที่เป็นของผู้กระทำผิด พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 379/2490อัยการสตูลโจทก์นายขาว ศิริมูลิกะจำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ในภาวะคับขัน พ.ศ.2488 ม. 17, ม. 20 ประกาศคณะกรรมการออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่นๆ ในภาวะคับขัน พ.ศ.2488 นำกระบือของผู้อื่นซึ่งเจ้าของมิได้รู้เห็นในการกระทำผิดด้วยข้ามเขตที่ได้มีประกาศควบคุมศาลจะริบกระบือของผู้อื่นไม่ได้ ไม่เหมือนอย่างทำผิดพระราชบัญญัติศุลกากรคดีนี้ได้ความว่า จำเลยได้นำกระบือ 4 ตัว จากท้องที่ตำบลทุ่งนุ้ย อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล ไปยังท้องที่อำเภอรัตนภูมิจังหวัดสงขลา โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานเป็นการฝ่าฝืนต่อประกาศของคณะกรมการจังหวัดสตูล ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ในภาวะคับขัน พ.ศ. 2488 แต่จำเลยว่ากระบือเป็นของจำเลยเพียง 2 ตัวส่วนอีก 2 ตัวเป็นของคนอื่นซึ่งให้จำเลยยืมไปใช้งาน และฝ่ายโจทก์ก็สืบไม่ได้ว่าเจ้าของกระบือ 2 ตัวนี้ได้รู้เห็นในการกระทำผิดของจำเลยด้วยศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ พิพากษาว่าจำเลยมีผิดตามฟ้องให้ปรับและริบกระบือเฉพาะที่เป็นของจำเลย 2 ตัวโจทก์ฎีกา ขอให้ริบกระบือของกลางทั้งหมด โดยอ้างว่าพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค ฯลฯ มาตรา 20 เป็นกฎหมายพิเศษบังคับไว้ให้ริบศาลฎีกาเห็นว่า มาตรา 20 บัญญัติว่า "เครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ที่ได้มีประกาศควบคุมซึ่งเกี่ยวเนื่องกับความผิดให้ริบเสีย" เพียงเท่านี้ย่อมเป็นที่เห็นได้ว่าหาได้บัญญัติเป็นพิเศษบังคับให้ริบโดยมิได้คำนึงว่าเป็นของผู้ใดไม่ เพราะถ้ากฎหมายประสงค์อย่างโจทก์ว่าก็จะต้องบัญญัติไว้โดยชัดแจ้งอย่างเรื่องขนของหนีภาษีตามพระราชบัญญัติศุลกากร เมื่อเป็นเช่นนี้ก็เป็นเรื่องสั่งให้ริบตามหลักธรรมดา คือให้ริบเฉพาะที่เป็นของผู้กระทำผิด พิพากษายืน(นาถปรีชา-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ได้ความว่า จำเลยได้นำกระบือ 4 ตัว จากท้องที่ตำบลทุ่งนุ้ย อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล ไปยังท้องที่อำเภอรัตนภูมิจังหวัดสงขลา โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานเป็นการฝ่าฝืนต่อประกาศของคณะกรมการจังหวัดสตูล ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ในภาวะคับขัน พ.ศ. 2488 แต่จำเลยว่ากระบือเป็นของจำเลยเพียง 2 ตัวส่วนอีก 2 ตัวเป็นของคนอื่นซึ่งให้จำเลยยืมไปใช้งาน และฝ่ายโจทก์ก็สืบไม่ได้ว่าเจ้าของกระบือ 2 ตัวนี้ได้รู้เห็นในการกระทำผิดของจำเลยด้วยศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ พิพากษาว่าจำเลยมีผิดตามฟ้องให้ปรับและริบกระบือเฉพาะที่เป็นของจำเลย 2 ตัวโจทก์ฎีกา ขอให้ริบกระบือของกลางทั้งหมด โดยอ้างว่าพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค ฯลฯ มาตรา 20 เป็นกฎหมายพิเศษบังคับไว้ให้ริบศาลฎีกาเห็นว่า มาตรา 20 บัญญัติว่า "เครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ที่ได้มีประกาศควบคุมซึ่งเกี่ยวเนื่องกับความผิดให้ริบเสีย" เพียงเท่านี้ย่อมเป็นที่เห็นได้ว่าหาได้บัญญัติเป็นพิเศษบังคับให้ริบโดยมิได้คำนึงว่าเป็นของผู้ใดไม่ เพราะถ้ากฎหมายประสงค์อย่างโจทก์ว่าก็จะต้องบัญญัติไว้โดยชัดแจ้งอย่างเรื่องขนของหนีภาษีตามพระราชบัญญัติศุลกากร เมื่อเป็นเช่นนี้ก็เป็นเรื่องสั่งให้ริบตามหลักธรรมดา คือให้ริบเฉพาะที่เป็นของผู้กระทำผิด พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 379/2490อัยการสตูลโจทก์นายขาว ศิริมูลิกะจำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ในภาวะคับขัน พ.ศ.2488 ม. 17, ม. 20 ประกาศคณะกรรมการออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่นๆ ในภาวะคับขัน พ.ศ.2488 นำกระบือของผู้อื่นซึ่งเจ้าของมิได้รู้เห็นในการกระทำผิดด้วยข้ามเขตที่ได้มีประกาศควบคุมศาลจะริบกระบือของผู้อื่นไม่ได้ ไม่เหมือนอย่างทำผิดพระราชบัญญัติศุลกากรคดีนี้ได้ความว่า จำเลยได้นำกระบือ 4 ตัว จากท้องที่ตำบลทุ่งนุ้ย อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล ไปยังท้องที่อำเภอรัตนภูมิจังหวัดสงขลา โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานเป็นการฝ่าฝืนต่อประกาศของคณะกรมการจังหวัดสตูล ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ในภาวะคับขัน พ.ศ. 2488 แต่จำเลยว่ากระบือเป็นของจำเลยเพียง 2 ตัวส่วนอีก 2 ตัวเป็นของคนอื่นซึ่งให้จำเลยยืมไปใช้งาน และฝ่ายโจทก์ก็สืบไม่ได้ว่าเจ้าของกระบือ 2 ตัวนี้ได้รู้เห็นในการกระทำผิดของจำเลยด้วยศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ พิพากษาว่าจำเลยมีผิดตามฟ้องให้ปรับและริบกระบือเฉพาะที่เป็นของจำเลย 2 ตัวโจทก์ฎีกา ขอให้ริบกระบือของกลางทั้งหมด โดยอ้างว่าพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค ฯลฯ มาตรา 20 เป็นกฎหมายพิเศษบังคับไว้ให้ริบศาลฎีกาเห็นว่า มาตรา 20 บัญญัติว่า "เครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ที่ได้มีประกาศควบคุมซึ่งเกี่ยวเนื่องกับความผิดให้ริบเสีย" เพียงเท่านี้ย่อมเป็นที่เห็นได้ว่าหาได้บัญญัติเป็นพิเศษบังคับให้ริบโดยมิได้คำนึงว่าเป็นของผู้ใดไม่ เพราะถ้ากฎหมายประสงค์อย่างโจทก์ว่าก็จะต้องบัญญัติไว้โดยชัดแจ้งอย่างเรื่องขนของหนีภาษีตามพระราชบัญญัติศุลกากร เมื่อเป็นเช่นนี้ก็เป็นเรื่องสั่งให้ริบตามหลักธรรมดา คือให้ริบเฉพาะที่เป็นของผู้กระทำผิด พิพากษายืน(นาถปรีชา-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ