คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 293/2537หลักกฎหมาย: จำเลยได้รับมอบถุงอาวุธปืนจากชายผู้อ้างว่าเป็นคนขับรถแท็กซี่แล้ว จำเลยได้ติดตามหาเจ้าของเพื่อมอบอาวุธปืนคืนเมื่อไม่พบเจ้าของก็ตั้งใจจะมอบแก่เจ้าพนักงานตำรวจตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาของจำเลย แต่ถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมเสียก่อน ดังนี้พฤติการณ์แห่งคดีไม่แสดงว่าจำเลยมีเจตนามีอาวุธปืนของกลางไว้ในครอบครองและพกพาไปในทางสาธารณะ จำเลยไม่มีความผิดฐานมีและพกพาอาวุธปืนไปในทางสาธารณะโจทก์ฟ้องว่า ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91, 92, 371 และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ วรรคหนึ่ง,72 วรรคหนึ่ง, 72 ทวิ วรรคสอง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371ให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานมีอาวุธปืนไม่มีทะเบียนไว้ในครอบครอง จำคุก 2 ปี ฐานพกพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้าน ทางสาธารณะ ให้ลงโทษบทหนักตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 1 ปี รวมจำคุก 3 ปีของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง ส่วนของกลางให้ริบโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังได้ในเบื้องต้นว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง เจ้าพนักงานตำรวจพบอาวุธปืนพกสั้นขนาด 7.65 มม. 1 กระบอก ซึ่งไม่มีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับกับกระสุนปืนขนาดเดียวกันจำนวน 7 นัดบนรถยนต์คันหมายเลข 6 ของมูลนิธิปอเต็กตึ้ง ซึ่งมีจำเลยเป็นผู้ขับ คดีมีปัญหาว่าจำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงได้ความจากคำเบิกความของสิบตำรวจตรีพินันท์เจ้าพนักงานตำรวจผู้ร่วมตรวจค้นและจับกุมจำเลยพยานโจทก์ตอบคำถามค้านและถามติงว่าในชั้นตรวจค้นจับกุมจำเลยให้การว่า เก็บอาวุธปืนและกระสุนปืนได้จากบริเวณที่เกิดอุบัติเหตุรถชน กับได้ความจากคำเบิกความของร้อยตำรวจเอกแสงทิพย์เจ้าพนักงานตำรวจผู้จับกุมจำเลยพยานโจทก์อีกปากหนึ่ง ซึ่งตอบคำถามค้านว่า ในชั้นตรวจค้นจับกุม จำเลยแจ้งให้ทราบว่ากำลังจะนำอาวุธปืนและกระสุนปืนดังกล่าวไปมอบให้แก่เจ้าพนักงานตำรวจ แต่มาถูกจับกุมเสียก่อน ซึ่งเจือสมกับทางนำสืบของจำเลยว่าเมื่อจำเลยได้รับมอบถุงใส่อาวุธปืนจากผู้ที่อ้างว่าเป็นคนขับรถแท็กซี่จำเลยได้รายงานต่อนายพิชัยซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของจำเลยและนายพิชัยได้สั่งให้จำเลยนำไปมอบแก่เจ้าพนักงานตำรวจ นอกจากนี้ยังได้ความจากคำเบิกความของนายพิชัยพยานจำเลยด้วยว่า พยานทำงานในตำแหน่งหัวหน้าควบคุมพนักงานแผนกฌาปนกิจ จำเลยเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของพยานวันเกิดเหตุเวลาประมาณ 5 นาฬิกา พยานได้รับแจ้งโดยทางวิทยุจากจำเลยว่าได้พบอาวุธปืนในที่เกิดเหตุรถชนกันซึ่งอยู่ในเขตที่จำเลยทำงานอยู่ พยานได้สั่งให้จำเลยสอบหาเจ้าของที่โรงพยาบาลใกล้ที่เกิดเหตุ หากไม่พบก็ให้นำไปมอบแก่เจ้าพนักงานตำรวจประจำท้องที่จากคำเบิกความของพยานโจทก์และพยานจำเลยดังกล่าวรับฟังได้ว่า เมื่อจำเลยได้รับมอบถุงอาวุธปืนจากชายผู้อ้างว่าเป็นคนขับรถแท็กซี่แล้วจำเลยได้ติดตามหาตัวเจ้าของเพื่อมอบอาวุธปืนคืน เมื่อไม่พบเจ้าของก็ตั้งใจจะมอบแก่เจ้าพนักงานตำรวจตามคำสั่งของนายพิชัย ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาแต่ถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมเสียก่อน พฤติการณ์แห่งคดีไม่แสดงว่าจำเลยมีเจตนามีอาวุธปืนของกลางไว้ในครอบครองและพกพาไปในทางสาธารณะ พยานหลักฐานของโจทก์ยังไม่พอฟังว่า จำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้อง ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 293/2537พนักงานอัยการ สำนักงาน อัยการ สูงสุดโจทก์นาย สุวิท เสตะ จันทร์จำเลย ป.อ. ม. 371 ป.วิ.อ. ม. 226, ม. 227 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 7, ม. 8 ทวิ จำเลยได้รับมอบถุงอาวุธปืนจากชายผู้อ้างว่าเป็นคนขับรถแท็กซี่แล้ว จำเลยได้ติดตามหาเจ้าของเพื่อมอบอาวุธปืนคืนเมื่อไม่พบเจ้าของก็ตั้งใจจะมอบแก่เจ้าพนักงานตำรวจตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาของจำเลย แต่ถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมเสียก่อน ดังนี้พฤติการณ์แห่งคดีไม่แสดงว่าจำเลยมีเจตนามีอาวุธปืนของกลางไว้ในครอบครองและพกพาไปในทางสาธารณะ จำเลยไม่มีความผิดฐานมีและพกพาอาวุธปืนไปในทางสาธารณะโจทก์ฟ้องว่า ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91, 92, 371 และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ วรรคหนึ่ง,72 วรรคหนึ่ง, 72 ทวิ วรรคสอง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371ให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานมีอาวุธปืนไม่มีทะเบียนไว้ในครอบครอง จำคุก 2 ปี ฐานพกพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้าน ทางสาธารณะ ให้ลงโทษบทหนักตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 1 ปี รวมจำคุก 3 ปีของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง ส่วนของกลางให้ริบโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังได้ในเบื้องต้นว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง เจ้าพนักงานตำรวจพบอาวุธปืนพกสั้นขนาด 7.65 มม. 1 กระบอก ซึ่งไม่มีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับกับกระสุนปืนขนาดเดียวกันจำนวน 7 นัดบนรถยนต์คันหมายเลข 6 ของมูลนิธิปอเต็กตึ้ง ซึ่งมีจำเลยเป็นผู้ขับ คดีมีปัญหาว่าจำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงได้ความจากคำเบิกความของสิบตำรวจตรีพินันท์เจ้าพนักงานตำรวจผู้ร่วมตรวจค้นและจับกุมจำเลยพยานโจทก์ตอบคำถามค้านและถามติงว่าในชั้นตรวจค้นจับกุมจำเลยให้การว่า เก็บอาวุธปืนและกระสุนปืนได้จากบริเวณที่เกิดอุบัติเหตุรถชน กับได้ความจากคำเบิกความของร้อยตำรวจเอกแสงทิพย์เจ้าพนักงานตำรวจผู้จับกุมจำเลยพยานโจทก์อีกปากหนึ่ง ซึ่งตอบคำถามค้านว่า ในชั้นตรวจค้นจับกุม จำเลยแจ้งให้ทราบว่ากำลังจะนำอาวุธปืนและกระสุนปืนดังกล่าวไปมอบให้แก่เจ้าพนักงานตำรวจ แต่มาถูกจับกุมเสียก่อน ซึ่งเจือสมกับทางนำสืบของจำเลยว่าเมื่อจำเลยได้รับมอบถุงใส่อาวุธปืนจากผู้ที่อ้างว่าเป็นคนขับรถแท็กซี่จำเลยได้รายงานต่อนายพิชัยซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของจำเลยและนายพิชัยได้สั่งให้จำเลยนำไปมอบแก่เจ้าพนักงานตำรวจ นอกจากนี้ยังได้ความจากคำเบิกความของนายพิชัยพยานจำเลยด้วยว่า พยานทำงานในตำแหน่งหัวหน้าควบคุมพนักงานแผนกฌาปนกิจ จำเลยเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของพยานวันเกิดเหตุเวลาประมาณ 5 นาฬิกา พยานได้รับแจ้งโดยทางวิทยุจากจำเลยว่าได้พบอาวุธปืนในที่เกิดเหตุรถชนกันซึ่งอยู่ในเขตที่จำเลยทำงานอยู่ พยานได้สั่งให้จำเลยสอบหาเจ้าของที่โรงพยาบาลใกล้ที่เกิดเหตุ หากไม่พบก็ให้นำไปมอบแก่เจ้าพนักงานตำรวจประจำท้องที่จากคำเบิกความของพยานโจทก์และพยานจำเลยดังกล่าวรับฟังได้ว่า เมื่อจำเลยได้รับมอบถุงอาวุธปืนจากชายผู้อ้างว่าเป็นคนขับรถแท็กซี่แล้วจำเลยได้ติดตามหาตัวเจ้าของเพื่อมอบอาวุธปืนคืน เมื่อไม่พบเจ้าของก็ตั้งใจจะมอบแก่เจ้าพนักงานตำรวจตามคำสั่งของนายพิชัย ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาแต่ถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมเสียก่อน พฤติการณ์แห่งคดีไม่แสดงว่าจำเลยมีเจตนามีอาวุธปืนของกลางไว้ในครอบครองและพกพาไปในทางสาธารณะ พยานหลักฐานของโจทก์ยังไม่พอฟังว่า จำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้อง ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(จิระ บุญพจนสุนทร-สมาน เวทวินิจ-สมิทธิ วราอุบล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ การพบอาวุธปืนกระสุนปืนของกลางที่รถที่จำเลยขับ และลักษณะการพกพาอาวุธปืนและกระสุนปืนในขณะที่พบ เป็นพยานหลักฐานที่มีน้ำหนักที่พิสูจน์ถึงเจตนาของจำเลย ว่ามีอาวุธปืนและกระสุนปืนไว้ในครอบครองและพกพาไปในทางสาธารณะหรือไม่ ข้อที่จำเลยนำสืบว่าไม่ได้มีเจตนามีอาวุธปืนไว้ในครอบครองและพกพาไปในทางสาธารณะจึงต้องมีน้ำหนักเพียงพอที่จะหักล้างพยานหลักฐานที่ยันตนนี้อยู่แล้วให้ได้ จำเลยจึงจะพ้นผิด ข้อเท็จจริงจากคำเบิกความของเจ้าหน้าที่ตำรวจผู้ตรวจค้นและจับกุมที่ตอบคำถามค้านดังกล่าว ซึ่งได้มาจากจำเลยที่ให้การแก้ตัวทันทีที่ถูกตรวจพบอาวุธปืนและกระสุนปืนของกลางโดยไม่เกิดจากพยานหลักฐานนั้นเอง ยังคงไม่อาจจะถือได้ว่า เป็นการทำลายน้ำหนักพยานที่มีอยู่แล้วได้ หากแต่น่าจะถือว่าอยู่ในส่วนของข้อเท็จจริงที่สนับสนุนเพิ่มน้ำหนักคำพยานจำเลยให้น่ารับฟังขึ้นเท่านั้น ดังนั้นเมื่อนำมาประกอบกับคำพยานจำเลย จะมีน้ำหนักมากพอที่จะหักล้างพยานโจทก์ได้หรือไม่จึงเป็นเรื่องของการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐาน พฤตินัยทัศนัยพิทักษ์กุลคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91, 92, 371 และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ วรรคหนึ่ง,72 วรรคหนึ่ง, 72 ทวิ วรรคสอง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371ให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานมีอาวุธปืนไม่มีทะเบียนไว้ในครอบครอง จำคุก 2 ปี ฐานพกพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้าน ทางสาธารณะ ให้ลงโทษบทหนักตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 1 ปี รวมจำคุก 3 ปีของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง ส่วนของกลางให้ริบโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังได้ในเบื้องต้นว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง เจ้าพนักงานตำรวจพบอาวุธปืนพกสั้นขนาด 7.65 มม. 1 กระบอก ซึ่งไม่มีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับกับกระสุนปืนขนาดเดียวกันจำนวน 7 นัดบนรถยนต์คันหมายเลข 6 ของมูลนิธิปอเต็กตึ้ง ซึ่งมีจำเลยเป็นผู้ขับ คดีมีปัญหาว่าจำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงได้ความจากคำเบิกความของสิบตำรวจตรีพินันท์เจ้าพนักงานตำรวจผู้ร่วมตรวจค้นและจับกุมจำเลยพยานโจทก์ตอบคำถามค้านและถามติงว่าในชั้นตรวจค้นจับกุมจำเลยให้การว่า เก็บอาวุธปืนและกระสุนปืนได้จากบริเวณที่เกิดอุบัติเหตุรถชน กับได้ความจากคำเบิกความของร้อยตำรวจเอกแสงทิพย์เจ้าพนักงานตำรวจผู้จับกุมจำเลยพยานโจทก์อีกปากหนึ่ง ซึ่งตอบคำถามค้านว่า ในชั้นตรวจค้นจับกุม จำเลยแจ้งให้ทราบว่ากำลังจะนำอาวุธปืนและกระสุนปืนดังกล่าวไปมอบให้แก่เจ้าพนักงานตำรวจ แต่มาถูกจับกุมเสียก่อน ซึ่งเจือสมกับทางนำสืบของจำเลยว่าเมื่อจำเลยได้รับมอบถุงใส่อาวุธปืนจากผู้ที่อ้างว่าเป็นคนขับรถแท็กซี่จำเลยได้รายงานต่อนายพิชัยซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของจำเลยและนายพิชัยได้สั่งให้จำเลยนำไปมอบแก่เจ้าพนักงานตำรวจ นอกจากนี้ยังได้ความจากคำเบิกความของนายพิชัยพยานจำเลยด้วยว่า พยานทำงานในตำแหน่งหัวหน้าควบคุมพนักงานแผนกฌาปนกิจ จำเลยเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของพยานวันเกิดเหตุเวลาประมาณ 5 นาฬิกา พยานได้รับแจ้งโดยทางวิทยุจากจำเลยว่าได้พบอาวุธปืนในที่เกิดเหตุรถชนกันซึ่งอยู่ในเขตที่จำเลยทำงานอยู่ พยานได้สั่งให้จำเลยสอบหาเจ้าของที่โรงพยาบาลใกล้ที่เกิดเหตุ หากไม่พบก็ให้นำไปมอบแก่เจ้าพนักงานตำรวจประจำท้องที่จากคำเบิกความของพยานโจทก์และพยานจำเลยดังกล่าวรับฟังได้ว่า เมื่อจำเลยได้รับมอบถุงอาวุธปืนจากชายผู้อ้างว่าเป็นคนขับรถแท็กซี่แล้วจำเลยได้ติดตามหาตัวเจ้าของเพื่อมอบอาวุธปืนคืน เมื่อไม่พบเจ้าของก็ตั้งใจจะมอบแก่เจ้าพนักงานตำรวจตามคำสั่งของนายพิชัย ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาแต่ถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมเสียก่อน พฤติการณ์แห่งคดีไม่แสดงว่าจำเลยมีเจตนามีอาวุธปืนของกลางไว้ในครอบครองและพกพาไปในทางสาธารณะ พยานหลักฐานของโจทก์ยังไม่พอฟังว่า จำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้อง ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 293/2537พนักงานอัยการ สำนักงาน อัยการ สูงสุดโจทก์นาย สุวิท เสตะ จันทร์จำเลย ป.อ. ม. 371 ป.วิ.อ. ม. 226, ม. 227 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 7, ม. 8 ทวิ จำเลยได้รับมอบถุงอาวุธปืนจากชายผู้อ้างว่าเป็นคนขับรถแท็กซี่แล้ว จำเลยได้ติดตามหาเจ้าของเพื่อมอบอาวุธปืนคืนเมื่อไม่พบเจ้าของก็ตั้งใจจะมอบแก่เจ้าพนักงานตำรวจตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาของจำเลย แต่ถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมเสียก่อน ดังนี้พฤติการณ์แห่งคดีไม่แสดงว่าจำเลยมีเจตนามีอาวุธปืนของกลางไว้ในครอบครองและพกพาไปในทางสาธารณะ จำเลยไม่มีความผิดฐานมีและพกพาอาวุธปืนไปในทางสาธารณะโจทก์ฟ้องว่า ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91, 92, 371 และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ วรรคหนึ่ง,72 วรรคหนึ่ง, 72 ทวิ วรรคสอง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371ให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานมีอาวุธปืนไม่มีทะเบียนไว้ในครอบครอง จำคุก 2 ปี ฐานพกพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้าน ทางสาธารณะ ให้ลงโทษบทหนักตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 1 ปี รวมจำคุก 3 ปีของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง ส่วนของกลางให้ริบโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังได้ในเบื้องต้นว่าตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง เจ้าพนักงานตำรวจพบอาวุธปืนพกสั้นขนาด 7.65 มม. 1 กระบอก ซึ่งไม่มีเครื่องหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานประทับกับกระสุนปืนขนาดเดียวกันจำนวน 7 นัดบนรถยนต์คันหมายเลข 6 ของมูลนิธิปอเต็กตึ้ง ซึ่งมีจำเลยเป็นผู้ขับ คดีมีปัญหาว่าจำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงได้ความจากคำเบิกความของสิบตำรวจตรีพินันท์เจ้าพนักงานตำรวจผู้ร่วมตรวจค้นและจับกุมจำเลยพยานโจทก์ตอบคำถามค้านและถามติงว่าในชั้นตรวจค้นจับกุมจำเลยให้การว่า เก็บอาวุธปืนและกระสุนปืนได้จากบริเวณที่เกิดอุบัติเหตุรถชน กับได้ความจากคำเบิกความของร้อยตำรวจเอกแสงทิพย์เจ้าพนักงานตำรวจผู้จับกุมจำเลยพยานโจทก์อีกปากหนึ่ง ซึ่งตอบคำถามค้านว่า ในชั้นตรวจค้นจับกุม จำเลยแจ้งให้ทราบว่ากำลังจะนำอาวุธปืนและกระสุนปืนดังกล่าวไปมอบให้แก่เจ้าพนักงานตำรวจ แต่มาถูกจับกุมเสียก่อน ซึ่งเจือสมกับทางนำสืบของจำเลยว่าเมื่อจำเลยได้รับมอบถุงใส่อาวุธปืนจากผู้ที่อ้างว่าเป็นคนขับรถแท็กซี่จำเลยได้รายงานต่อนายพิชัยซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของจำเลยและนายพิชัยได้สั่งให้จำเลยนำไปมอบแก่เจ้าพนักงานตำรวจ นอกจากนี้ยังได้ความจากคำเบิกความของนายพิชัยพยานจำเลยด้วยว่า พยานทำงานในตำแหน่งหัวหน้าควบคุมพนักงานแผนกฌาปนกิจ จำเลยเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของพยานวันเกิดเหตุเวลาประมาณ 5 นาฬิกา พยานได้รับแจ้งโดยทางวิทยุจากจำเลยว่าได้พบอาวุธปืนในที่เกิดเหตุรถชนกันซึ่งอยู่ในเขตที่จำเลยทำงานอยู่ พยานได้สั่งให้จำเลยสอบหาเจ้าของที่โรงพยาบาลใกล้ที่เกิดเหตุ หากไม่พบก็ให้นำไปมอบแก่เจ้าพนักงานตำรวจประจำท้องที่จากคำเบิกความของพยานโจทก์และพยานจำเลยดังกล่าวรับฟังได้ว่า เมื่อจำเลยได้รับมอบถุงอาวุธปืนจากชายผู้อ้างว่าเป็นคนขับรถแท็กซี่แล้วจำเลยได้ติดตามหาตัวเจ้าของเพื่อมอบอาวุธปืนคืน เมื่อไม่พบเจ้าของก็ตั้งใจจะมอบแก่เจ้าพนักงานตำรวจตามคำสั่งของนายพิชัย ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาแต่ถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมเสียก่อน พฤติการณ์แห่งคดีไม่แสดงว่าจำเลยมีเจตนามีอาวุธปืนของกลางไว้ในครอบครองและพกพาไปในทางสาธารณะ พยานหลักฐานของโจทก์ยังไม่พอฟังว่า จำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้อง ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(จิระ บุญพจนสุนทร-สมาน เวทวินิจ-สมิทธิ วราอุบล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ การพบอาวุธปืนกระสุนปืนของกลางที่รถที่จำเลยขับ และลักษณะการพกพาอาวุธปืนและกระสุนปืนในขณะที่พบ เป็นพยานหลักฐานที่มีน้ำหนักที่พิสูจน์ถึงเจตนาของจำเลย ว่ามีอาวุธปืนและกระสุนปืนไว้ในครอบครองและพกพาไปในทางสาธารณะหรือไม่ ข้อที่จำเลยนำสืบว่าไม่ได้มีเจตนามีอาวุธปืนไว้ในครอบครองและพกพาไปในทางสาธารณะจึงต้องมีน้ำหนักเพียงพอที่จะหักล้างพยานหลักฐานที่ยันตนนี้อยู่แล้วให้ได้ จำเลยจึงจะพ้นผิด ข้อเท็จจริงจากคำเบิกความของเจ้าหน้าที่ตำรวจผู้ตรวจค้นและจับกุมที่ตอบคำถามค้านดังกล่าว ซึ่งได้มาจากจำเลยที่ให้การแก้ตัวทันทีที่ถูกตรวจพบอาวุธปืนและกระสุนปืนของกลางโดยไม่เกิดจากพยานหลักฐานนั้นเอง ยังคงไม่อาจจะถือได้ว่า เป็นการทำลายน้ำหนักพยานที่มีอยู่แล้วได้ หากแต่น่าจะถือว่าอยู่ในส่วนของข้อเท็จจริงที่สนับสนุนเพิ่มน้ำหนักคำพยานจำเลยให้น่ารับฟังขึ้นเท่านั้น ดังนั้นเมื่อนำมาประกอบกับคำพยานจำเลย จะมีน้ำหนักมากพอที่จะหักล้างพยานโจทก์ได้หรือไม่จึงเป็นเรื่องของการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐาน พฤตินัยทัศนัยพิทักษ์กุล