คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6251/2541หลักกฎหมาย: ตามสัญญากู้ได้ระบุวงเงินให้กู้ของโจทก์และของผู้ให้กู้อื่นแก่จำเลยที่ 1 ไว้คนละจำนวนในวงเงินไม่เท่ากันและเป็นไปตามลำดับ โจทก์และผู้ให้กู้อื่นมีส่วนในหนี้นั้นแยกกัน จึงไม่เป็นเจ้าหนี้ร่วมกัน ทั้งตามสัญญาก็มิได้กำหนดว่าการฟ้องคดีโจทก์จะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากผู้ให้กู้ด้วยกันเสียก่อนจึงจะฟ้องคดีได้ ตามบทบัญญัติของกฎหมายในเรื่องเจ้าหนี้หลายคนก็มิได้ระบุว่าผู้ให้กู้คนใดคนหนึ่งจะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากผู้ให้กู้คนอื่นก่อนจึงจะฟ้องคดีได้ ดังนั้น โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้โดยไม่ต้องได้รับความยินยอมจากผู้ให้กู้รายอื่นก่อน จำเลยทั้งสี่ให้การเกี่ยวกับดอกเบี้ยว่าจำเลยที่ 1ได้รับเงินตามสัญญากู้ไม่ครบวงเงินกู้ทำให้โครงการขาดทุนหมุนเวียนถือว่าโจทก์เป็นผู้ผิดสัญญา จำเลยไม่ต้องรับผิดในดอกเบี้ยเกินกว่าอัตราร้อยละ 13.5 ต่อปีในชั้นอุทธรณ์จำเลยทั้ง สี่ก็อุทธรณ์ทำนองเดียวกันนี้ซึ่งศาลอุทธรณ์ภาค 3 ก็วินิจฉัยว่า ข้อที่จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ว่าจำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดดอกเบี้ยเกินอัตราร้อยละ 13.5 ต่อปีนั้นจำเลยทั้งสี่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้น จึงไม่รับวินิจฉัยให้ ดังนั้น ที่จำเลยทั้งสี่ฎีกาว่าอัตราดอกเบี้ยสูงเกินส่วนที่โจทก์ควรจะได้รับโจทก์วิเคราะห์ขนาดของเงินลงทุนผิดพลาด ทำให้จำเลยทั้งสี่เป็นหนี้หลายร้อยล้านบาทและไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษเช่นใด จำเลยทั้งสี่จึง ไม่ต้องรับผิดเกินกว่าร้อยละ 13.5 ต่อปี จึงเป็นข้อที่ มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 3 อีกทั้งปัญหาเรื่องนี้มิใช่ปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อย ของประชาชน ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงิน261,681,664.38 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปีของต้นเงินดังกล่าวนับจากวันฟ้องเป็นต้นไปหากไม่ชำระให้บังคับจำนองจากที่ดินและเครื่องจักรออกขายทอดตลาด หากไม่พอชำระหนี้ให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสี่ออกขายทอดตลาดชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยทั้งสี่ให้การว่าจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญากู้เงินจากบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ร่วมเสริมกิจ จำกัด มิใช่โจทก์โจทก์จึงไม่สามารถเรียกร้องจากจำเลยทั้งสี่ได้นอกจากนั้นการให้กู้เป็นแบบการให้กู้รวม ผู้ให้กู้ทุกรายจะต้องได้รับความยินยอมและเห็นชอบก่อนจึงจะฟ้องผู้กู้ได้ จำเลยที่ 1ไม่ได้รับเงินกู้ตามสัญญาครบวงเงินกู้จึงไม่จำต้องรับผิดในดอกเบี้ยที่เกินกว่าร้อยละ 13.5 ต่อปี ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงินตามสัญญากู้ฉบับแรกเป็นเงิน 111,694,069.86 บาท ตามสัญญากู้ฉบับที่ 2เป็นเงิน 149,987,594.52 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ21 ต่อปี ของต้นเงิน 261,681,664.38 บาท นับแต่วันฟ้อง(21 กรกฎาคม 2538) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์หากไม่ชำระหนี้ตามสัญญากู้ฉบับแรกให้บังคับจำนองจากที่ดินโฉนดเลขที่ 3420, 3421, 3424, 3448, 3869, 4358 และ 4430ตำบลบางกระเจ้า อำเภอเมืองสมุทรสาคร (บ้านบ่อ)จังหวัดสมุทรสาคร พร้อมสิ่งปลูกสร้างเป็นอันดับที่ 1 และที่ 3ในวงเงิน 101,700,000 บาท และ 35,000,000 บาทตามลำดับ และบังคับจำนองจากเครื่องจักรพร้อมส่วนควบและอุปกรณ์หมายเลขทะเบียน (รหัส 32 318 201) 0048-0183ในวงเงิน 18,000,000 บาท และหมายเลขทะเบียน(รหัส 33 318 201) 0691-0766, 0768-0791, 0793-0798 และ(รหัส 33 323 201) 0014-0070 ในวงเงิน 59,000,000 บาทหรือหากไม่ชำระหนี้ตามสัญญากู้ฉบับที่สองให้บังคับจำนองจากที่ดินและเครื่องจักรดังกล่าวเป็นอันดับที่สองในวงเงิน67,300,000 บาท และ 14,650,000 บาท ตามลำดับและบังคับจำนองจากเครื่องจักรพร้อมส่วนควบและอุปกรณ์หมายเลขทะเบียน (รหัส 34 318 201) 0633-0635,0637-0684 ในวงเงิน 38,050,000 บาท หากบังคับจำนองไม่พอชำระหนี้ ให้บังคับคดีเอาจากทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสี่จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์ 248,340,306.85 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับตั้งแต่วันที่11 มีนาคม 2538 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสี่ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสี่ประการแรกมีว่า โจทก์ฟ้องคดีนี้โดยมิได้รับความเห็นชอบจากผู้ให้กู้รายอื่นได้หรือไม่เห็นว่า ตามสัญญากู้เอกสารหมาย จ.37 และ จ.38 ได้ระบุวงเงินให้กู้ของโจทก์และของผู้ให้กู้อื่นแก่จำเลยที่ 1 ไว้คนละจำนวนในวงเงินไม่เท่ากันและเป็นไปตามลำดับโจทก์และผู้ให้กู้อื่นมีส่วนในหนี้นั้นแยกกัน จึงไม่เป็นเจ้าหนี้ร่วมกัน ทั้งตามสัญญาก็มิได้กำหนดว่าการฟ้องคดีโจทก์จะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากผู้ให้กู้ด้วยกันเสียก่อนจึงจะฟ้องคดีได้ ตามบทบัญญัติของกฎหมายในเรื่องเจ้าหนี้หลายคนก็มิได้ระบุว่า ผู้ให้กู้คนใดคนหนึ่งจะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากผู้ให้กู้คนอื่นก่อน จึงจะฟ้องคดีได้ ดังนั้นโจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้โดยไม่ต้องได้รับความยินยอมจากผู้ให้กู้รายอื่นก่อน ศาลอุทธรณ์ภาค 3พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยทั้งสี่ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสี่ประการต่อไปมีว่าโจทก์เรียกดอกเบี้ยจากจำเลยทั้งสี่ในอัตราร้อยละ 21 ต่อปีสูงเกินไปหรือไม่ โดยจำเลยทั้งสี่ฎีกาว่า อัตราดอกเบี้ยสูงเกินส่วนที่โจทก์ควรจะได้รับ โจทก์วิเคราะห์ขนาดของเงินลงทุนผิดพลาดทำให้จำเลยทั้งสี่เป็นหนี้หลายร้อยล้านบาท และไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษเช่นใด จำเลยทั้งสี่จึงไม่ต้องรับผิดเกินกว่าร้อยละ 13.5 ต่อปี เห็นว่าตามคำให้การของจำเลยทั้งสี่ได้ให้การเกี่ยวกับดอกเบี้ยว่าจำเลยที่ 1 ได้รับเงินตามสัญญากู้ไม่ครบวงเงินกู้ทำให้โครงการขาดทุนหมุนเวียนถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้ผิดสัญญาจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดในดอกเบี้ยเกินกว่าอัตราร้อยละ 13.5 ต่อปีในชั้นอุทธรณ์จำเลยทั้งสี่ก็อุทธรณ์ทำนองเดียวกันนี้ซึ่งศาลอุทธรณ์ภาค 3 ก็วินิจฉัยว่าข้อที่จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ว่าจำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดดอกเบี้ยเกินอัตราร้อยละ 13.5 ต่อปีนั้นจำเลยทั้งสี่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นจึงไม่รับวินิจฉัยให้ดังนั้นปัญหาเรื่องดอกเบี้ยซึ่งโจทก์ฟ้องเรียกในอัตราร้อยละ 21 ต่อปี สูงเกินไปหรือไม่จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 3 อีกทั้งปัญหาเรื่องนี้มิใช่ปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสี่ประการสุดท้ายมีว่าโจทก์ไม่มีสิทธิคิดดอกเบี้ยซ้อนดอกเบี้ยในระหว่างผิดนัดจากจำเลยทั้งสี่ เห็นว่าศาลอุทธรณ์ภาค 3 ได้วินิจฉัยว่าโจทก์คิดดอกเบี้ยไม่ถูกต้องและพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นให้จำเลยทั้งสี่รับผิดในดอกเบี้ยน้อยลงซึ่งเป็นคุณแก่จำเลยทั้งสี่แต่จำเลยทั้งสี่มิได้โต้แย้งว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3ในส่วนนี้ไม่ถูกต้องประการใดบ้างจึงเป็นฎีกาไม่ชัดแจ้งไม่เป็นคำฟ้องฎีกาที่ควรได้รับการวินิจฉัย ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6251/2541บริษัท เงินทุนหลักทรัพย์ ร่วม เสริม กิจ จำกัด ( มหาชนโจทก์บริษัท สมุทรสาคร เท็กซ์ไทล์ จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 290, ม. 298 ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 249ตามสัญญากู้ได้ระบุวงเงินให้กู้ของโจทก์และของผู้ให้กู้อื่นแก่จำเลยที่ 1 ไว้คนละจำนวนในวงเงินไม่เท่ากันและเป็นไปตามลำดับ โจทก์และผู้ให้กู้อื่นมีส่วนในหนี้นั้นแยกกัน จึงไม่เป็นเจ้าหนี้ร่วมกัน ทั้งตามสัญญาก็มิได้กำหนดว่าการฟ้องคดีโจทก์จะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากผู้ให้กู้ด้วยกันเสียก่อนจึงจะฟ้องคดีได้ ตามบทบัญญัติของกฎหมายในเรื่องเจ้าหนี้หลายคนก็มิได้ระบุว่าผู้ให้กู้คนใดคนหนึ่งจะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากผู้ให้กู้คนอื่นก่อนจึงจะฟ้องคดีได้ ดังนั้น โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้โดยไม่ต้องได้รับความยินยอมจากผู้ให้กู้รายอื่นก่อน จำเลยทั้งสี่ให้การเกี่ยวกับดอกเบี้ยว่าจำเลยที่ 1ได้รับเงินตามสัญญากู้ไม่ครบวงเงินกู้ทำให้โครงการขาดทุนหมุนเวียนถือว่าโจทก์เป็นผู้ผิดสัญญา จำเลยไม่ต้องรับผิดในดอกเบี้ยเกินกว่าอัตราร้อยละ 13.5 ต่อปีในชั้นอุทธรณ์จำเลยทั้ง สี่ก็อุทธรณ์ทำนองเดียวกันนี้ซึ่งศาลอุทธรณ์ภาค 3 ก็วินิจฉัยว่า ข้อที่จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ว่าจำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดดอกเบี้ยเกินอัตราร้อยละ 13.5 ต่อปีนั้นจำเลยทั้งสี่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้น จึงไม่รับวินิจฉัยให้ ดังนั้น ที่จำเลยทั้งสี่ฎีกาว่าอัตราดอกเบี้ยสูงเกินส่วนที่โจทก์ควรจะได้รับโจทก์วิเคราะห์ขนาดของเงินลงทุนผิดพลาด ทำให้จำเลยทั้งสี่เป็นหนี้หลายร้อยล้านบาทและไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษเช่นใด จำเลยทั้งสี่จึง ไม่ต้องรับผิดเกินกว่าร้อยละ 13.5 ต่อปี จึงเป็นข้อที่ มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 3 อีกทั้งปัญหาเรื่องนี้มิใช่ปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อย ของประชาชน ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงิน261,681,664.38 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปีของต้นเงินดังกล่าวนับจากวันฟ้องเป็นต้นไปหากไม่ชำระให้บังคับจำนองจากที่ดินและเครื่องจักรออกขายทอดตลาด หากไม่พอชำระหนี้ให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสี่ออกขายทอดตลาดชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยทั้งสี่ให้การว่าจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญากู้เงินจากบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ร่วมเสริมกิจ จำกัด มิใช่โจทก์โจทก์จึงไม่สามารถเรียกร้องจากจำเลยทั้งสี่ได้นอกจากนั้นการให้กู้เป็นแบบการให้กู้รวม ผู้ให้กู้ทุกรายจะต้องได้รับความยินยอมและเห็นชอบก่อนจึงจะฟ้องผู้กู้ได้ จำเลยที่ 1ไม่ได้รับเงินกู้ตามสัญญาครบวงเงินกู้จึงไม่จำต้องรับผิดในดอกเบี้ยที่เกินกว่าร้อยละ 13.5 ต่อปี ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงินตามสัญญากู้ฉบับแรกเป็นเงิน 111,694,069.86 บาท ตามสัญญากู้ฉบับที่ 2เป็นเงิน 149,987,594.52 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ21 ต่อปี ของต้นเงิน 261,681,664.38 บาท นับแต่วันฟ้อง(21 กรกฎาคม 2538) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์หากไม่ชำระหนี้ตามสัญญากู้ฉบับแรกให้บังคับจำนองจากที่ดินโฉนดเลขที่ 3420, 3421, 3424, 3448, 3869, 4358 และ 4430ตำบลบางกระเจ้า อำเภอเมืองสมุทรสาคร (บ้านบ่อ)จังหวัดสมุทรสาคร พร้อมสิ่งปลูกสร้างเป็นอันดับที่ 1 และที่ 3ในวงเงิน 101,700,000 บาท และ 35,000,000 บาทตามลำดับ และบังคับจำนองจากเครื่องจักรพร้อมส่วนควบและอุปกรณ์หมายเลขทะเบียน (รหัส 32 318 201) 0048-0183ในวงเงิน 18,000,000 บาท และหมายเลขทะเบียน(รหัส 33 318 201) 0691-0766, 0768-0791, 0793-0798 และ(รหัส 33 323 201) 0014-0070 ในวงเงิน 59,000,000 บาทหรือหากไม่ชำระหนี้ตามสัญญากู้ฉบับที่สองให้บังคับจำนองจากที่ดินและเครื่องจักรดังกล่าวเป็นอันดับที่สองในวงเงิน67,300,000 บาท และ 14,650,000 บาท ตามลำดับและบังคับจำนองจากเครื่องจักรพร้อมส่วนควบและอุปกรณ์หมายเลขทะเบียน (รหัส 34 318 201) 0633-0635,0637-0684 ในวงเงิน 38,050,000 บาท หากบังคับจำนองไม่พอชำระหนี้ ให้บังคับคดีเอาจากทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสี่จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์ 248,340,306.85 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับตั้งแต่วันที่11 มีนาคม 2538 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสี่ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสี่ประการแรกมีว่า โจทก์ฟ้องคดีนี้โดยมิได้รับความเห็นชอบจากผู้ให้กู้รายอื่นได้หรือไม่เห็นว่า ตามสัญญากู้เอกสารหมาย จ.37 และ จ.38 ได้ระบุวงเงินให้กู้ของโจทก์และของผู้ให้กู้อื่นแก่จำเลยที่ 1 ไว้คนละจำนวนในวงเงินไม่เท่ากันและเป็นไปตามลำดับโจทก์และผู้ให้กู้อื่นมีส่วนในหนี้นั้นแยกกัน จึงไม่เป็นเจ้าหนี้ร่วมกัน ทั้งตามสัญญาก็มิได้กำหนดว่าการฟ้องคดีโจทก์จะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากผู้ให้กู้ด้วยกันเสียก่อนจึงจะฟ้องคดีได้ ตามบทบัญญัติของกฎหมายในเรื่องเจ้าหนี้หลายคนก็มิได้ระบุว่า ผู้ให้กู้คนใดคนหนึ่งจะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากผู้ให้กู้คนอื่นก่อน จึงจะฟ้องคดีได้ ดังนั้นโจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้โดยไม่ต้องได้รับความยินยอมจากผู้ให้กู้รายอื่นก่อน ศาลอุทธรณ์ภาค 3พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยทั้งสี่ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสี่ประการต่อไปมีว่าโจทก์เรียกดอกเบี้ยจากจำเลยทั้งสี่ในอัตราร้อยละ 21 ต่อปีสูงเกินไปหรือไม่ โดยจำเลยทั้งสี่ฎีกาว่า อัตราดอกเบี้ยสูงเกินส่วนที่โจทก์ควรจะได้รับ โจทก์วิเคราะห์ขนาดของเงินลงทุนผิดพลาดทำให้จำเลยทั้งสี่เป็นหนี้หลายร้อยล้านบาท และไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษเช่นใด จำเลยทั้งสี่จึงไม่ต้องรับผิดเกินกว่าร้อยละ 13.5 ต่อปี เห็นว่าตามคำให้การของจำเลยทั้งสี่ได้ให้การเกี่ยวกับดอกเบี้ยว่าจำเลยที่ 1 ได้รับเงินตามสัญญากู้ไม่ครบวงเงินกู้ทำให้โครงการขาดทุนหมุนเวียนถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้ผิดสัญญาจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดในดอกเบี้ยเกินกว่าอัตราร้อยละ 13.5 ต่อปีในชั้นอุทธรณ์จำเลยทั้งสี่ก็อุทธรณ์ทำนองเดียวกันนี้ซึ่งศาลอุทธรณ์ภาค 3 ก็วินิจฉัยว่าข้อที่จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ว่าจำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดดอกเบี้ยเกินอัตราร้อยละ 13.5 ต่อปีนั้นจำเลยทั้งสี่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นจึงไม่รับวินิจฉัยให้ดังนั้นปัญหาเรื่องดอกเบี้ยซึ่งโจทก์ฟ้องเรียกในอัตราร้อยละ 21 ต่อปี สูงเกินไปหรือไม่จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 3 อีกทั้งปัญหาเรื่องนี้มิใช่ปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสี่ประการสุดท้ายมีว่าโจทก์ไม่มีสิทธิคิดดอกเบี้ยซ้อนดอกเบี้ยในระหว่างผิดนัดจากจำเลยทั้งสี่ เห็นว่าศาลอุทธรณ์ภาค 3 ได้วินิจฉัยว่าโจทก์คิดดอกเบี้ยไม่ถูกต้องและพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นให้จำเลยทั้งสี่รับผิดในดอกเบี้ยน้อยลงซึ่งเป็นคุณแก่จำเลยทั้งสี่แต่จำเลยทั้งสี่มิได้โต้แย้งว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3ในส่วนนี้ไม่ถูกต้องประการใดบ้างจึงเป็นฎีกาไม่ชัดแจ้งไม่เป็นคำฟ้องฎีกาที่ควรได้รับการวินิจฉัย ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายืน(วิชา มั่นสกุล-กนก พรรณรักษา-อภิศักดิ์ พรวชิราภา)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ(1) ปกติแล้วในหนี้รายเดียวที่มีการชำระหนี้แบ่งกันได้เช่น หนี้เงินอาจจะมีบุคคลหลายคนเป็นเจ้าหนี้ก็ได้ เรียกกรณีนี้ว่า เจ้าหนี้หลายคน อยู่ภายใต้บทบัญญัติประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 290 แต่ถ้าเจ้าหนี้หลายคนนั้นมีสิทธิหน้าที่ร่วมกันด้วยแล้ว คือ เจ้าหนี้แต่ละคนมีสิทธิเรียกให้ลูกหนี้ชำระหนี้ได้โดยสิ้นเชิง ทั้งลูกหนี้จะชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้คนใดก็ได้แล้วแต่จะเลือก เจ้าหนี้เหล่านั้นก็จะอยู่ในฐานะเจ้าหนี้ร่วม เป็นไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 298 ดังนั้น เจ้าหนี้หลายคนอาจจะเป็นเจ้าหนี้ร่วมหรือไม่ก็ได้ เจ้าหนี้ร่วมเกิดได้โดย 2 วิธี คือ โดยบทบัญญัติของกฎหมายและโดยสัญญาถ้าเกิดโดยสัญญาจะต้องมีข้อตกลงชัดแจ้งให้เป็นเจ้าหนี้ร่วม โดยมีข้อความว่าเป็น "เจ้าหนี้ร่วม"หรือ "เจ้าหนี้แต่ละคนมีสิทธิเรียกให้ลูกหนี้ชำระหนี้ได้โดยสิ้นเชิงและลูกหนี้จะชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้คนใดก็ได้แล้วแต่จะเลือก" ตามบทบัญญัติประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 298ปรากฎอยู่ในสัญญาด้วย ข้อเท็จจริงในคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ได้ความว่า จำเลยที่ 1ได้ทำสัญญากู้ยืมจากโจทก์ 2 ฉบับ ฉบับแรก จำเลยที่ 1ขอกู้เงิน 148 ล้านบาทเศษ จากผู้ให้กู้ 3 ราย โจทก์เป็นผู้ให้กู้ที่ 1 ให้กู้ยืม 74,350,000 บาท ส่วนผู้ให้กู้ที่ 2,ที่ 3 ให้กู้ยืม 49 ล้านบาทเศษ และ 25 ล้านบาทเศษ ตามลำดับฉบับที่ 2 จำเลยที่ 1 ขอกู้เงิน 150 ล้านบาท จากผู้ให้กู้ 2 รายโจทก์เป็นผู้ให้กู้ที่ 1 ให้กู้ยืม 100 ล้านบาท ส่วนผู้ให้กู้ที่ 2ให้กู้ยืม 50 ล้านบาท หลังจากทำสัญญากู้ยืมแล้ว จำเลยที่ 1ยังไม่มีหนี้ที่ต้องชำระเงินใด ๆ แก่โจทก์และผู้ให้กู้อีก 2 รายและโจทก์กับผู้ให้กู้อีก 2 รายก็ยังไม่มีสิทธิเรียกเงินกู้ใด ๆจากจำเลยเช่นกัน แต่มีหนี้ที่จะต้องปฏิบัติคือ หากจำเลยที่ 1มาขอรับเงินกู้ตามสัญญาจากโจทก์ หรือผู้ให้กู้อีก 2 รายโจทก์และผู้ให้กู้อีก 2 รายจะต้องมอบเงินกู้ให้กับจำเลยที่ 1มิฉะนั้นถือว่าผิดสัญญากู้ยืมต่อมาจำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือขอรับเงินกู้และรับเงินจากโจทก์ตามสัญญากู้ฉบับแรกเป็นเงิน74,350,000 บาท และตามสัญญากู้ฉบับที่ 2 เป็นเงิน100 ล้านบาทไม่ปรากฏว่าจำเลย 1 ได้ขอรับเงินกู้จากผู้ให้กู้อีก 2 รายเลย จึงถือว่าสัญญากู้ยืมทั้งสองฉบับเป็นสัญญาบริบูรณ์มีผลผูกพันแต่เฉพาะโจทก์กับจำเลยที่ 1 นับแต่วันที่จำเลยที่ 1ได้รับเงินกู้ตามสัญญากู้ยืมทั้งสองฉบับไปจากโจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 650 วรรคสอง ไม่มีผลผูกพันผู้ให้กู้อีก 2 รายอย่างใด หนี้ตามสัญญากู้ทั้งสองฉบับจึงไม่ใช่เป็นกรณีมีผู้ให้กู้หรือเจ้าหนี้หลายคนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 290 หรือเป็นกรณีเจ้าหนี้ร่วมตามมาตรา 298 ศาลจึงไม่จำเป็นที่จะต้องวินิจฉัยถึงเรื่องเจ้าหนี้หลายคนหรือเป็นเจ้าหนี้ร่วมกันหรือไม่แต่เป็นเรื่องหนี้ที่มีเจ้าหนี้และลูกหนี้ฝ่ายละ 1 คน โจทก์จึงสามารถฟ้องตามสัญญากู้ยืมทั้งสองฉบับได้โดยไม่ต้องได้รับความเห็นชอบจากบุคคลใด ๆ อย่างไรก็ตามที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามบทบัญญัติของกฎหมายในเรื่องเจ้าหนี้หลายคนก็มิได้ระบุว่าผู้ให้กู้คนใดคนหนึ่งจะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากผู้ให้กู้คนอื่นก่อนจึงจะฟ้องคดีได้ เป็นการวินิจฉัยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 290 เพราะในหนี้ที่มีเจ้าหนี้หลายคน หนี้นั้นจะถูกแบ่งแยกออกไปเป็นราย ๆ เท่ากับจำนวนเจ้าหนี้โดยแต่ละรายมีส่วนเท่า ๆ กัน ซึ่งท่านอาจารย์จี๊ดเศรษฐบุตรได้กล่าวในหนังสือกฎหมายแพ่งลักษณะหนี้ว่า เจ้าหนี้แต่ละรายชอบที่จะใช้สิทธิเรียกให้ลูกหนี้ชำระหนี้เพียงส่วนของตนเท่านั้นจะเรียกเกินส่วนของตนไม่ได้ ผู้เขียนจึงเห็นว่าไม่ว่าเจ้าหนี้รายใดในเจ้าหนี้หลายคนจะฟ้องเรียกหนี้เกินส่วนของตนหรือไม่ก็ตามก็ไม่จำเป็นที่จะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากเจ้าหนี้รายอื่น ๆ เพราะถึงอย่างไรศาลก็ไม่อาจจะพิพากษาให้เจ้าหนี้รายนั้นได้รับชำระหนี้เกินส่วนของตนได้อยู่ดี นอกจากนี้การที่คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ได้วินิจฉัยประเด็นเรื่องโจทก์ฟ้องคดีนี้โดยมิได้รับความเห็นชอบจากผู้ให้กู้รายอื่นได้หรือไม่ โดยอ้างเหตุผลว่า ไม่เป็นเจ้าหนี้ร่วมกัน ทำให้อาจคิดว่าหากเป็นเจ้าหนี้ร่วมแล้ว เมื่อเจ้าหนี้ร่วมคนใดจะฟ้องคดีจะต้องได้รับความเห็นชอบจากเจ้าหนี้คนอื่น ๆ ก่อนนั้นแต่เรื่องนี้ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 298ได้บัญญัติไว้ชัดแจ้งว่า เจ้าหนี้ร่วมแต่ละคนมีสิทธิเรียกให้ลูกหนี้ชำระหนี้โดยสิ้นเชิงได้ โดยไม่จำเป็นต้องได้รับความยินยอมจากเจ้าหนี้ร่วมคนอื่นก่อนแต่อย่างใด เช่นโจทก์เป็นทายาทคนหนึ่งของลูกจ้างผู้ถึงแก่กรรม มีสิทธิเรียกร้องค่าชดเชยทั้งหมดจากจำเลยได้ โดยไม่จำเป็นต้องได้รับความยินยอมจากทายาทอื่น ๆ(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 426/2526,3189/2528) (2) คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยที่ 1 ชำระดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปีจำเลยที่ 1 ให้การว่า ไม่ต้องรับผิดดอกเบี้ยที่เกินกว่าร้อยละ 13.5 จึงมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1ต้องรับผิดดอกเบี้ยในอัตราใด ชั้นอุทธรณ์และชั้นฎีกาจำเลยที่ 1ก็อุทธรณ์และฎีกาทำนองเดียวกัน ดังนั้นผู้เขียนเห็นว่าจะกล่าวว่าปัญหาเรื่องดอกเบี้ยซึ่งโจทก์ฟ้องเรียกในอัตราร้อยละ21 ต่อปีสูงเกินไปหรือไม่เป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 3 อย่างที่ศาลฎีกาวินิจฉัยก็ยังไม่สนิทใจนัก เพราะถ้าไม่ฟังว่าคำให้การของจำเลยที่ 1ข้างต้นเป็นการยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าอย่างไรจึงจะถือว่าเป็นการยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้น แม้ว่าเหตุผลที่จำเลยที่ 1 ยกขึ้นไม่ต้องรับผิดดอกเบี้ยเกินกว่าร้อยละ 13.5 ต่อปี ในศาลชั้นต้นกับศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาจะแตกต่างกัน แต่ก็ยังต้องถือว่ายังมีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 จะต้องรับผิดดอกเบี้ยในอัตราใด ทำนองเดียวกันในคดีที่จำเลยให้การปฏิเสธ แต่ไม่อ้างเหตุแห่งการปฏิเสธ ก็ไม่ถือว่าจำเลยยอมรับข้อเท็จจริงตามฟ้อง แต่มีประเด็นที่ศาลต้องวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายจะเป็นไปตามฟ้องหรือไม่ เพียงแต่จำเลยไม่มีสิทธินำสืบหักล้างเท่านั้น ทวีประจวบลาภคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงิน261,681,664.38 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปีของต้นเงินดังกล่าวนับจากวันฟ้องเป็นต้นไปหากไม่ชำระให้บังคับจำนองจากที่ดินและเครื่องจักรออกขายทอดตลาด หากไม่พอชำระหนี้ให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสี่ออกขายทอดตลาดชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยทั้งสี่ให้การว่าจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญากู้เงินจากบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ร่วมเสริมกิจ จำกัด มิใช่โจทก์โจทก์จึงไม่สามารถเรียกร้องจากจำเลยทั้งสี่ได้นอกจากนั้นการให้กู้เป็นแบบการให้กู้รวม ผู้ให้กู้ทุกรายจะต้องได้รับความยินยอมและเห็นชอบก่อนจึงจะฟ้องผู้กู้ได้ จำเลยที่ 1ไม่ได้รับเงินกู้ตามสัญญาครบวงเงินกู้จึงไม่จำต้องรับผิดในดอกเบี้ยที่เกินกว่าร้อยละ 13.5 ต่อปี ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงินตามสัญญากู้ฉบับแรกเป็นเงิน 111,694,069.86 บาท ตามสัญญากู้ฉบับที่ 2เป็นเงิน 149,987,594.52 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ21 ต่อปี ของต้นเงิน 261,681,664.38 บาท นับแต่วันฟ้อง(21 กรกฎาคม 2538) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์หากไม่ชำระหนี้ตามสัญญากู้ฉบับแรกให้บังคับจำนองจากที่ดินโฉนดเลขที่ 3420, 3421, 3424, 3448, 3869, 4358 และ 4430ตำบลบางกระเจ้า อำเภอเมืองสมุทรสาคร (บ้านบ่อ)จังหวัดสมุทรสาคร พร้อมสิ่งปลูกสร้างเป็นอันดับที่ 1 และที่ 3ในวงเงิน 101,700,000 บาท และ 35,000,000 บาทตามลำดับ และบังคับจำนองจากเครื่องจักรพร้อมส่วนควบและอุปกรณ์หมายเลขทะเบียน (รหัส 32 318 201) 0048-0183ในวงเงิน 18,000,000 บาท และหมายเลขทะเบียน(รหัส 33 318 201) 0691-0766, 0768-0791, 0793-0798 และ(รหัส 33 323 201) 0014-0070 ในวงเงิน 59,000,000 บาทหรือหากไม่ชำระหนี้ตามสัญญากู้ฉบับที่สองให้บังคับจำนองจากที่ดินและเครื่องจักรดังกล่าวเป็นอันดับที่สองในวงเงิน67,300,000 บาท และ 14,650,000 บาท ตามลำดับและบังคับจำนองจากเครื่องจักรพร้อมส่วนควบและอุปกรณ์หมายเลขทะเบียน (รหัส 34 318 201) 0633-0635,0637-0684 ในวงเงิน 38,050,000 บาท หากบังคับจำนองไม่พอชำระหนี้ ให้บังคับคดีเอาจากทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสี่จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์ 248,340,306.85 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับตั้งแต่วันที่11 มีนาคม 2538 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสี่ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสี่ประการแรกมีว่า โจทก์ฟ้องคดีนี้โดยมิได้รับความเห็นชอบจากผู้ให้กู้รายอื่นได้หรือไม่เห็นว่า ตามสัญญากู้เอกสารหมาย จ.37 และ จ.38 ได้ระบุวงเงินให้กู้ของโจทก์และของผู้ให้กู้อื่นแก่จำเลยที่ 1 ไว้คนละจำนวนในวงเงินไม่เท่ากันและเป็นไปตามลำดับโจทก์และผู้ให้กู้อื่นมีส่วนในหนี้นั้นแยกกัน จึงไม่เป็นเจ้าหนี้ร่วมกัน ทั้งตามสัญญาก็มิได้กำหนดว่าการฟ้องคดีโจทก์จะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากผู้ให้กู้ด้วยกันเสียก่อนจึงจะฟ้องคดีได้ ตามบทบัญญัติของกฎหมายในเรื่องเจ้าหนี้หลายคนก็มิได้ระบุว่า ผู้ให้กู้คนใดคนหนึ่งจะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากผู้ให้กู้คนอื่นก่อน จึงจะฟ้องคดีได้ ดังนั้นโจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้โดยไม่ต้องได้รับความยินยอมจากผู้ให้กู้รายอื่นก่อน ศาลอุทธรณ์ภาค 3พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยทั้งสี่ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสี่ประการต่อไปมีว่าโจทก์เรียกดอกเบี้ยจากจำเลยทั้งสี่ในอัตราร้อยละ 21 ต่อปีสูงเกินไปหรือไม่ โดยจำเลยทั้งสี่ฎีกาว่า อัตราดอกเบี้ยสูงเกินส่วนที่โจทก์ควรจะได้รับ โจทก์วิเคราะห์ขนาดของเงินลงทุนผิดพลาดทำให้จำเลยทั้งสี่เป็นหนี้หลายร้อยล้านบาท และไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษเช่นใด จำเลยทั้งสี่จึงไม่ต้องรับผิดเกินกว่าร้อยละ 13.5 ต่อปี เห็นว่าตามคำให้การของจำเลยทั้งสี่ได้ให้การเกี่ยวกับดอกเบี้ยว่าจำเลยที่ 1 ได้รับเงินตามสัญญากู้ไม่ครบวงเงินกู้ทำให้โครงการขาดทุนหมุนเวียนถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้ผิดสัญญาจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดในดอกเบี้ยเกินกว่าอัตราร้อยละ 13.5 ต่อปีในชั้นอุทธรณ์จำเลยทั้งสี่ก็อุทธรณ์ทำนองเดียวกันนี้ซึ่งศาลอุทธรณ์ภาค 3 ก็วินิจฉัยว่าข้อที่จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ว่าจำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดดอกเบี้ยเกินอัตราร้อยละ 13.5 ต่อปีนั้นจำเลยทั้งสี่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นจึงไม่รับวินิจฉัยให้ดังนั้นปัญหาเรื่องดอกเบี้ยซึ่งโจทก์ฟ้องเรียกในอัตราร้อยละ 21 ต่อปี สูงเกินไปหรือไม่จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 3 อีกทั้งปัญหาเรื่องนี้มิใช่ปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสี่ประการสุดท้ายมีว่าโจทก์ไม่มีสิทธิคิดดอกเบี้ยซ้อนดอกเบี้ยในระหว่างผิดนัดจากจำเลยทั้งสี่ เห็นว่าศาลอุทธรณ์ภาค 3 ได้วินิจฉัยว่าโจทก์คิดดอกเบี้ยไม่ถูกต้องและพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นให้จำเลยทั้งสี่รับผิดในดอกเบี้ยน้อยลงซึ่งเป็นคุณแก่จำเลยทั้งสี่แต่จำเลยทั้งสี่มิได้โต้แย้งว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3ในส่วนนี้ไม่ถูกต้องประการใดบ้างจึงเป็นฎีกาไม่ชัดแจ้งไม่เป็นคำฟ้องฎีกาที่ควรได้รับการวินิจฉัย ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6251/2541บริษัท เงินทุนหลักทรัพย์ ร่วม เสริม กิจ จำกัด ( มหาชนโจทก์บริษัท สมุทรสาคร เท็กซ์ไทล์ จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 290, ม. 298 ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 249ตามสัญญากู้ได้ระบุวงเงินให้กู้ของโจทก์และของผู้ให้กู้อื่นแก่จำเลยที่ 1 ไว้คนละจำนวนในวงเงินไม่เท่ากันและเป็นไปตามลำดับ โจทก์และผู้ให้กู้อื่นมีส่วนในหนี้นั้นแยกกัน จึงไม่เป็นเจ้าหนี้ร่วมกัน ทั้งตามสัญญาก็มิได้กำหนดว่าการฟ้องคดีโจทก์จะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากผู้ให้กู้ด้วยกันเสียก่อนจึงจะฟ้องคดีได้ ตามบทบัญญัติของกฎหมายในเรื่องเจ้าหนี้หลายคนก็มิได้ระบุว่าผู้ให้กู้คนใดคนหนึ่งจะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากผู้ให้กู้คนอื่นก่อนจึงจะฟ้องคดีได้ ดังนั้น โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้โดยไม่ต้องได้รับความยินยอมจากผู้ให้กู้รายอื่นก่อน จำเลยทั้งสี่ให้การเกี่ยวกับดอกเบี้ยว่าจำเลยที่ 1ได้รับเงินตามสัญญากู้ไม่ครบวงเงินกู้ทำให้โครงการขาดทุนหมุนเวียนถือว่าโจทก์เป็นผู้ผิดสัญญา จำเลยไม่ต้องรับผิดในดอกเบี้ยเกินกว่าอัตราร้อยละ 13.5 ต่อปีในชั้นอุทธรณ์จำเลยทั้ง สี่ก็อุทธรณ์ทำนองเดียวกันนี้ซึ่งศาลอุทธรณ์ภาค 3 ก็วินิจฉัยว่า ข้อที่จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ว่าจำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดดอกเบี้ยเกินอัตราร้อยละ 13.5 ต่อปีนั้นจำเลยทั้งสี่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้น จึงไม่รับวินิจฉัยให้ ดังนั้น ที่จำเลยทั้งสี่ฎีกาว่าอัตราดอกเบี้ยสูงเกินส่วนที่โจทก์ควรจะได้รับโจทก์วิเคราะห์ขนาดของเงินลงทุนผิดพลาด ทำให้จำเลยทั้งสี่เป็นหนี้หลายร้อยล้านบาทและไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษเช่นใด จำเลยทั้งสี่จึง ไม่ต้องรับผิดเกินกว่าร้อยละ 13.5 ต่อปี จึงเป็นข้อที่ มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 3 อีกทั้งปัญหาเรื่องนี้มิใช่ปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อย ของประชาชน ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงิน261,681,664.38 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปีของต้นเงินดังกล่าวนับจากวันฟ้องเป็นต้นไปหากไม่ชำระให้บังคับจำนองจากที่ดินและเครื่องจักรออกขายทอดตลาด หากไม่พอชำระหนี้ให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสี่ออกขายทอดตลาดชำระหนี้แก่โจทก์จนครบจำเลยทั้งสี่ให้การว่าจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญากู้เงินจากบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ร่วมเสริมกิจ จำกัด มิใช่โจทก์โจทก์จึงไม่สามารถเรียกร้องจากจำเลยทั้งสี่ได้นอกจากนั้นการให้กู้เป็นแบบการให้กู้รวม ผู้ให้กู้ทุกรายจะต้องได้รับความยินยอมและเห็นชอบก่อนจึงจะฟ้องผู้กู้ได้ จำเลยที่ 1ไม่ได้รับเงินกู้ตามสัญญาครบวงเงินกู้จึงไม่จำต้องรับผิดในดอกเบี้ยที่เกินกว่าร้อยละ 13.5 ต่อปี ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงินตามสัญญากู้ฉบับแรกเป็นเงิน 111,694,069.86 บาท ตามสัญญากู้ฉบับที่ 2เป็นเงิน 149,987,594.52 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ21 ต่อปี ของต้นเงิน 261,681,664.38 บาท นับแต่วันฟ้อง(21 กรกฎาคม 2538) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์หากไม่ชำระหนี้ตามสัญญากู้ฉบับแรกให้บังคับจำนองจากที่ดินโฉนดเลขที่ 3420, 3421, 3424, 3448, 3869, 4358 และ 4430ตำบลบางกระเจ้า อำเภอเมืองสมุทรสาคร (บ้านบ่อ)จังหวัดสมุทรสาคร พร้อมสิ่งปลูกสร้างเป็นอันดับที่ 1 และที่ 3ในวงเงิน 101,700,000 บาท และ 35,000,000 บาทตามลำดับ และบังคับจำนองจากเครื่องจักรพร้อมส่วนควบและอุปกรณ์หมายเลขทะเบียน (รหัส 32 318 201) 0048-0183ในวงเงิน 18,000,000 บาท และหมายเลขทะเบียน(รหัส 33 318 201) 0691-0766, 0768-0791, 0793-0798 และ(รหัส 33 323 201) 0014-0070 ในวงเงิน 59,000,000 บาทหรือหากไม่ชำระหนี้ตามสัญญากู้ฉบับที่สองให้บังคับจำนองจากที่ดินและเครื่องจักรดังกล่าวเป็นอันดับที่สองในวงเงิน67,300,000 บาท และ 14,650,000 บาท ตามลำดับและบังคับจำนองจากเครื่องจักรพร้อมส่วนควบและอุปกรณ์หมายเลขทะเบียน (รหัส 34 318 201) 0633-0635,0637-0684 ในวงเงิน 38,050,000 บาท หากบังคับจำนองไม่พอชำระหนี้ ให้บังคับคดีเอาจากทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสี่จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์ 248,340,306.85 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับตั้งแต่วันที่11 มีนาคม 2538 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสี่ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสี่ประการแรกมีว่า โจทก์ฟ้องคดีนี้โดยมิได้รับความเห็นชอบจากผู้ให้กู้รายอื่นได้หรือไม่เห็นว่า ตามสัญญากู้เอกสารหมาย จ.37 และ จ.38 ได้ระบุวงเงินให้กู้ของโจทก์และของผู้ให้กู้อื่นแก่จำเลยที่ 1 ไว้คนละจำนวนในวงเงินไม่เท่ากันและเป็นไปตามลำดับโจทก์และผู้ให้กู้อื่นมีส่วนในหนี้นั้นแยกกัน จึงไม่เป็นเจ้าหนี้ร่วมกัน ทั้งตามสัญญาก็มิได้กำหนดว่าการฟ้องคดีโจทก์จะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากผู้ให้กู้ด้วยกันเสียก่อนจึงจะฟ้องคดีได้ ตามบทบัญญัติของกฎหมายในเรื่องเจ้าหนี้หลายคนก็มิได้ระบุว่า ผู้ให้กู้คนใดคนหนึ่งจะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากผู้ให้กู้คนอื่นก่อน จึงจะฟ้องคดีได้ ดังนั้นโจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้โดยไม่ต้องได้รับความยินยอมจากผู้ให้กู้รายอื่นก่อน ศาลอุทธรณ์ภาค 3พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยทั้งสี่ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสี่ประการต่อไปมีว่าโจทก์เรียกดอกเบี้ยจากจำเลยทั้งสี่ในอัตราร้อยละ 21 ต่อปีสูงเกินไปหรือไม่ โดยจำเลยทั้งสี่ฎีกาว่า อัตราดอกเบี้ยสูงเกินส่วนที่โจทก์ควรจะได้รับ โจทก์วิเคราะห์ขนาดของเงินลงทุนผิดพลาดทำให้จำเลยทั้งสี่เป็นหนี้หลายร้อยล้านบาท และไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้รับความเสียหายเป็นพิเศษเช่นใด จำเลยทั้งสี่จึงไม่ต้องรับผิดเกินกว่าร้อยละ 13.5 ต่อปี เห็นว่าตามคำให้การของจำเลยทั้งสี่ได้ให้การเกี่ยวกับดอกเบี้ยว่าจำเลยที่ 1 ได้รับเงินตามสัญญากู้ไม่ครบวงเงินกู้ทำให้โครงการขาดทุนหมุนเวียนถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้ผิดสัญญาจำเลยจึงไม่ต้องรับผิดในดอกเบี้ยเกินกว่าอัตราร้อยละ 13.5 ต่อปีในชั้นอุทธรณ์จำเลยทั้งสี่ก็อุทธรณ์ทำนองเดียวกันนี้ซึ่งศาลอุทธรณ์ภาค 3 ก็วินิจฉัยว่าข้อที่จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ว่าจำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดดอกเบี้ยเกินอัตราร้อยละ 13.5 ต่อปีนั้นจำเลยทั้งสี่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นจึงไม่รับวินิจฉัยให้ดังนั้นปัญหาเรื่องดอกเบี้ยซึ่งโจทก์ฟ้องเรียกในอัตราร้อยละ 21 ต่อปี สูงเกินไปหรือไม่จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 3 อีกทั้งปัญหาเรื่องนี้มิใช่ปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสี่ประการสุดท้ายมีว่าโจทก์ไม่มีสิทธิคิดดอกเบี้ยซ้อนดอกเบี้ยในระหว่างผิดนัดจากจำเลยทั้งสี่ เห็นว่าศาลอุทธรณ์ภาค 3 ได้วินิจฉัยว่าโจทก์คิดดอกเบี้ยไม่ถูกต้องและพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นให้จำเลยทั้งสี่รับผิดในดอกเบี้ยน้อยลงซึ่งเป็นคุณแก่จำเลยทั้งสี่แต่จำเลยทั้งสี่มิได้โต้แย้งว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3ในส่วนนี้ไม่ถูกต้องประการใดบ้างจึงเป็นฎีกาไม่ชัดแจ้งไม่เป็นคำฟ้องฎีกาที่ควรได้รับการวินิจฉัย ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายืน(วิชา มั่นสกุล-กนก พรรณรักษา-อภิศักดิ์ พรวชิราภา)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ(1) ปกติแล้วในหนี้รายเดียวที่มีการชำระหนี้แบ่งกันได้เช่น หนี้เงินอาจจะมีบุคคลหลายคนเป็นเจ้าหนี้ก็ได้ เรียกกรณีนี้ว่า เจ้าหนี้หลายคน อยู่ภายใต้บทบัญญัติประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 290 แต่ถ้าเจ้าหนี้หลายคนนั้นมีสิทธิหน้าที่ร่วมกันด้วยแล้ว คือ เจ้าหนี้แต่ละคนมีสิทธิเรียกให้ลูกหนี้ชำระหนี้ได้โดยสิ้นเชิง ทั้งลูกหนี้จะชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้คนใดก็ได้แล้วแต่จะเลือก เจ้าหนี้เหล่านั้นก็จะอยู่ในฐานะเจ้าหนี้ร่วม เป็นไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 298 ดังนั้น เจ้าหนี้หลายคนอาจจะเป็นเจ้าหนี้ร่วมหรือไม่ก็ได้ เจ้าหนี้ร่วมเกิดได้โดย 2 วิธี คือ โดยบทบัญญัติของกฎหมายและโดยสัญญาถ้าเกิดโดยสัญญาจะต้องมีข้อตกลงชัดแจ้งให้เป็นเจ้าหนี้ร่วม โดยมีข้อความว่าเป็น "เจ้าหนี้ร่วม"หรือ "เจ้าหนี้แต่ละคนมีสิทธิเรียกให้ลูกหนี้ชำระหนี้ได้โดยสิ้นเชิงและลูกหนี้จะชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้คนใดก็ได้แล้วแต่จะเลือก" ตามบทบัญญัติประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 298ปรากฎอยู่ในสัญญาด้วย ข้อเท็จจริงในคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ได้ความว่า จำเลยที่ 1ได้ทำสัญญากู้ยืมจากโจทก์ 2 ฉบับ ฉบับแรก จำเลยที่ 1ขอกู้เงิน 148 ล้านบาทเศษ จากผู้ให้กู้ 3 ราย โจทก์เป็นผู้ให้กู้ที่ 1 ให้กู้ยืม 74,350,000 บาท ส่วนผู้ให้กู้ที่ 2,ที่ 3 ให้กู้ยืม 49 ล้านบาทเศษ และ 25 ล้านบาทเศษ ตามลำดับฉบับที่ 2 จำเลยที่ 1 ขอกู้เงิน 150 ล้านบาท จากผู้ให้กู้ 2 รายโจทก์เป็นผู้ให้กู้ที่ 1 ให้กู้ยืม 100 ล้านบาท ส่วนผู้ให้กู้ที่ 2ให้กู้ยืม 50 ล้านบาท หลังจากทำสัญญากู้ยืมแล้ว จำเลยที่ 1ยังไม่มีหนี้ที่ต้องชำระเงินใด ๆ แก่โจทก์และผู้ให้กู้อีก 2 รายและโจทก์กับผู้ให้กู้อีก 2 รายก็ยังไม่มีสิทธิเรียกเงินกู้ใด ๆจากจำเลยเช่นกัน แต่มีหนี้ที่จะต้องปฏิบัติคือ หากจำเลยที่ 1มาขอรับเงินกู้ตามสัญญาจากโจทก์ หรือผู้ให้กู้อีก 2 รายโจทก์และผู้ให้กู้อีก 2 รายจะต้องมอบเงินกู้ให้กับจำเลยที่ 1มิฉะนั้นถือว่าผิดสัญญากู้ยืมต่อมาจำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือขอรับเงินกู้และรับเงินจากโจทก์ตามสัญญากู้ฉบับแรกเป็นเงิน74,350,000 บาท และตามสัญญากู้ฉบับที่ 2 เป็นเงิน100 ล้านบาทไม่ปรากฏว่าจำเลย 1 ได้ขอรับเงินกู้จากผู้ให้กู้อีก 2 รายเลย จึงถือว่าสัญญากู้ยืมทั้งสองฉบับเป็นสัญญาบริบูรณ์มีผลผูกพันแต่เฉพาะโจทก์กับจำเลยที่ 1 นับแต่วันที่จำเลยที่ 1ได้รับเงินกู้ตามสัญญากู้ยืมทั้งสองฉบับไปจากโจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 650 วรรคสอง ไม่มีผลผูกพันผู้ให้กู้อีก 2 รายอย่างใด หนี้ตามสัญญากู้ทั้งสองฉบับจึงไม่ใช่เป็นกรณีมีผู้ให้กู้หรือเจ้าหนี้หลายคนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 290 หรือเป็นกรณีเจ้าหนี้ร่วมตามมาตรา 298 ศาลจึงไม่จำเป็นที่จะต้องวินิจฉัยถึงเรื่องเจ้าหนี้หลายคนหรือเป็นเจ้าหนี้ร่วมกันหรือไม่แต่เป็นเรื่องหนี้ที่มีเจ้าหนี้และลูกหนี้ฝ่ายละ 1 คน โจทก์จึงสามารถฟ้องตามสัญญากู้ยืมทั้งสองฉบับได้โดยไม่ต้องได้รับความเห็นชอบจากบุคคลใด ๆ อย่างไรก็ตามที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามบทบัญญัติของกฎหมายในเรื่องเจ้าหนี้หลายคนก็มิได้ระบุว่าผู้ให้กู้คนใดคนหนึ่งจะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากผู้ให้กู้คนอื่นก่อนจึงจะฟ้องคดีได้ เป็นการวินิจฉัยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 290 เพราะในหนี้ที่มีเจ้าหนี้หลายคน หนี้นั้นจะถูกแบ่งแยกออกไปเป็นราย ๆ เท่ากับจำนวนเจ้าหนี้โดยแต่ละรายมีส่วนเท่า ๆ กัน ซึ่งท่านอาจารย์จี๊ดเศรษฐบุตรได้กล่าวในหนังสือกฎหมายแพ่งลักษณะหนี้ว่า เจ้าหนี้แต่ละรายชอบที่จะใช้สิทธิเรียกให้ลูกหนี้ชำระหนี้เพียงส่วนของตนเท่านั้นจะเรียกเกินส่วนของตนไม่ได้ ผู้เขียนจึงเห็นว่าไม่ว่าเจ้าหนี้รายใดในเจ้าหนี้หลายคนจะฟ้องเรียกหนี้เกินส่วนของตนหรือไม่ก็ตามก็ไม่จำเป็นที่จะต้องได้รับความยินยอมหรือเห็นชอบจากเจ้าหนี้รายอื่น ๆ เพราะถึงอย่างไรศาลก็ไม่อาจจะพิพากษาให้เจ้าหนี้รายนั้นได้รับชำระหนี้เกินส่วนของตนได้อยู่ดี นอกจากนี้การที่คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ได้วินิจฉัยประเด็นเรื่องโจทก์ฟ้องคดีนี้โดยมิได้รับความเห็นชอบจากผู้ให้กู้รายอื่นได้หรือไม่ โดยอ้างเหตุผลว่า ไม่เป็นเจ้าหนี้ร่วมกัน ทำให้อาจคิดว่าหากเป็นเจ้าหนี้ร่วมแล้ว เมื่อเจ้าหนี้ร่วมคนใดจะฟ้องคดีจะต้องได้รับความเห็นชอบจากเจ้าหนี้คนอื่น ๆ ก่อนนั้นแต่เรื่องนี้ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 298ได้บัญญัติไว้ชัดแจ้งว่า เจ้าหนี้ร่วมแต่ละคนมีสิทธิเรียกให้ลูกหนี้ชำระหนี้โดยสิ้นเชิงได้ โดยไม่จำเป็นต้องได้รับความยินยอมจากเจ้าหนี้ร่วมคนอื่นก่อนแต่อย่างใด เช่นโจทก์เป็นทายาทคนหนึ่งของลูกจ้างผู้ถึงแก่กรรม มีสิทธิเรียกร้องค่าชดเชยทั้งหมดจากจำเลยได้ โดยไม่จำเป็นต้องได้รับความยินยอมจากทายาทอื่น ๆ(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 426/2526,3189/2528) (2) คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยที่ 1 ชำระดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปีจำเลยที่ 1 ให้การว่า ไม่ต้องรับผิดดอกเบี้ยที่เกินกว่าร้อยละ 13.5 จึงมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1ต้องรับผิดดอกเบี้ยในอัตราใด ชั้นอุทธรณ์และชั้นฎีกาจำเลยที่ 1ก็อุทธรณ์และฎีกาทำนองเดียวกัน ดังนั้นผู้เขียนเห็นว่าจะกล่าวว่าปัญหาเรื่องดอกเบี้ยซึ่งโจทก์ฟ้องเรียกในอัตราร้อยละ21 ต่อปีสูงเกินไปหรือไม่เป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 3 อย่างที่ศาลฎีกาวินิจฉัยก็ยังไม่สนิทใจนัก เพราะถ้าไม่ฟังว่าคำให้การของจำเลยที่ 1ข้างต้นเป็นการยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าอย่างไรจึงจะถือว่าเป็นการยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้น แม้ว่าเหตุผลที่จำเลยที่ 1 ยกขึ้นไม่ต้องรับผิดดอกเบี้ยเกินกว่าร้อยละ 13.5 ต่อปี ในศาลชั้นต้นกับศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาจะแตกต่างกัน แต่ก็ยังต้องถือว่ายังมีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 จะต้องรับผิดดอกเบี้ยในอัตราใด ทำนองเดียวกันในคดีที่จำเลยให้การปฏิเสธ แต่ไม่อ้างเหตุแห่งการปฏิเสธ ก็ไม่ถือว่าจำเลยยอมรับข้อเท็จจริงตามฟ้อง แต่มีประเด็นที่ศาลต้องวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายจะเป็นไปตามฟ้องหรือไม่ เพียงแต่จำเลยไม่มีสิทธินำสืบหักล้างเท่านั้น ทวีประจวบลาภ