คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 749/2509หลักกฎหมาย: โจทก์จำเลยทำสัญญาขายฝากเรือนพิพาทโดยจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมายในขณะทำสัญญาขายฝากจำเลยไม่ได้ตกลงกับโจทก์ในเรื่องจำนองแต่อย่างใดนิติกรรมจำนองที่จำเลยทำจึงไม่มีอยู่เลยสัญญาขายฝากจึงไม่เป็นนิติกรรมอำพรางนิติกรรมจำนอง โจทก์บรรยายฟ้องว่าได้บอกกล่าวให้จำเลยผู้อาศัยให้ออกไปหลายครั้งแล้ว จำเลยไม่ได้ให้การโต้แย้งไว้จึงฟังได้ว่าได้บอกกล่าวแล้วคำบอกกล่าวเลิกสัญญาไม่เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนโจทก์ฟ้องว่า ได้ซื้อฝากเรือนจากจำเลยพ้นกำหนดไถ่คืนแล้วจำเลยได้อาศัยอยู่ต่อมา โจทก์ให้จำเลยซื้อคืนหรือมิฉะนั้นให้ทำสัญญาเช่าเสีย จำเลยไม่จัดการประการใด โจทก์จึงได้บอกกล่าวให้จำเลยออกไป แต่จำเลยก็เพิกเฉย จึงขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากบ้านโจทก์จำเลยให้การต่อสู้ว่าเป็นนิติกรรมอำพราง ความจริงจำเลยเอาบ้านจำนอง แต่โจทก์ขอให้ทำเป็นขายฝาก จำเลยได้ชำระดอกเบี้ยให้โจทก์ตลอดมา ระหว่างโจทก์กับจำเลยจึงต้องบังคับตามสัญญาจำนอง วันสืบพยาน จำเลยแถลงรับว่าไม่ได้ไถ่เรือนภายในกำหนด ในขณะทำสัญญาขายฝาก จำเลยไม่ได้ตกลงกับโจทก์เรื่องจำนองและรับว่าไม่มีการจดทะเบียนจำนองศาลชั้นต้นเห็นว่า คดีพอวินิจฉัยได้แล้วให้งดสืบพยาน แล้ววินิจฉัยว่าไม่เป็นนิติกรรมอำพราง จำเลยอยู่ในฐานะผู้อาศัย เมื่อโจทก์บอกให้จำเลยออกไปแล้ว จำเลยไม่มีสิทธิอยู่ พิพากษาขับไล่จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม่เป็นนิติกรรมอำพราง การที่จำเลยขอสืบพยานในข้อนี้เป็นการสืบเปลี่ยนแปลงข้อความในเอกสาร และที่จำเลยอุทธรณ์ว่า หนังสือบอกกล่าวไม่ใช่หนังสือบอกกล่าวที่ชอบด้วยกฎหมายนั้น จำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้เพิ่งมาว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์จึงไม่รับวินิจฉัยจำเลยฎีกาว่า เป็นนิติกรรมอำพราง ขอให้สืบพยานต่อไป และฎีกาในเรื่องบอกกล่าวเพื่อให้เกิดอำนาจฟ้องร้องเป็นข้อกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อย แม้จำเลยจะมิได้ยกขึ้นต่อสู้ ศาลก็ย่อมยกขึ้นวินิจฉัยได้ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้ คู่ความแถลงรับกันคงฟังได้ว่า โจทก์จำเลยได้ทำหนังสือสัญญาขายฝากเรือนพิพาทโดยจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย จำเลยไม่ได้ตกลงกับโจทก์ในเรื่องจำนองแต่อย่างใด ฉะนั้นนิติกรรมจำนองที่จำเลยว่าจึงไม่มีอยู่เลย สัญญาขายฝากรายพิพาทจึงไม่เป็นนิติกรรมที่อำพรางนิติกรรมจำนองดังที่จำเลยว่า จึงไม่มีเหตุที่จะให้จำเลยสืบพยานประกอบที่ศาลชั้นต้นให้งดสืบพยานนั้นชอบแล้วส่วนที่จำเลยฎีกาว่า หนังสือบอกกล่าวที่โจทก์อ้างไม่ใช่หนังสือบอกกล่าวตามกฎหมายและในการบอกกล่าวเพื่อให้เกิดอำนาจฟ้องนี้เป็นข้อกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องโจทก์ได้บรรยายไว้ว่าได้บอกกล่าวให้จำเลยออกไปหลายครั้งแล้ว ซึ่งจำเลยก็ไม่ได้โต้เถียงจึงฟังได้ว่าได้บอกกล่าวแล้วคำบอกกล่าวเลิกสัญญาไม่เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ที่ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยให้นั้นชอบแล้วพิพากษายืนในผล ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 749/2509นางจำเนียน บุณยรัตพันธ์โจทก์นางรำรื่น อภิวัฒน์จำเลย ป.พ.พ. ม. 118, ม. 1402, ม. 1403 ป.วิ.พ. ม. 142 (5), ม. 225, ม. 249 โจทก์จำเลยทำสัญญาขายฝากเรือนพิพาทโดยจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมายในขณะทำสัญญาขายฝากจำเลยไม่ได้ตกลงกับโจทก์ในเรื่องจำนองแต่อย่างใดนิติกรรมจำนองที่จำเลยทำจึงไม่มีอยู่เลยสัญญาขายฝากจึงไม่เป็นนิติกรรมอำพรางนิติกรรมจำนอง โจทก์บรรยายฟ้องว่าได้บอกกล่าวให้จำเลยผู้อาศัยให้ออกไปหลายครั้งแล้ว จำเลยไม่ได้ให้การโต้แย้งไว้จึงฟังได้ว่าได้บอกกล่าวแล้วคำบอกกล่าวเลิกสัญญาไม่เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนโจทก์ฟ้องว่า ได้ซื้อฝากเรือนจากจำเลยพ้นกำหนดไถ่คืนแล้วจำเลยได้อาศัยอยู่ต่อมา โจทก์ให้จำเลยซื้อคืนหรือมิฉะนั้นให้ทำสัญญาเช่าเสีย จำเลยไม่จัดการประการใด โจทก์จึงได้บอกกล่าวให้จำเลยออกไป แต่จำเลยก็เพิกเฉย จึงขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากบ้านโจทก์จำเลยให้การต่อสู้ว่าเป็นนิติกรรมอำพราง ความจริงจำเลยเอาบ้านจำนอง แต่โจทก์ขอให้ทำเป็นขายฝาก จำเลยได้ชำระดอกเบี้ยให้โจทก์ตลอดมา ระหว่างโจทก์กับจำเลยจึงต้องบังคับตามสัญญาจำนอง วันสืบพยาน จำเลยแถลงรับว่าไม่ได้ไถ่เรือนภายในกำหนด ในขณะทำสัญญาขายฝาก จำเลยไม่ได้ตกลงกับโจทก์เรื่องจำนองและรับว่าไม่มีการจดทะเบียนจำนองศาลชั้นต้นเห็นว่า คดีพอวินิจฉัยได้แล้วให้งดสืบพยาน แล้ววินิจฉัยว่าไม่เป็นนิติกรรมอำพราง จำเลยอยู่ในฐานะผู้อาศัย เมื่อโจทก์บอกให้จำเลยออกไปแล้ว จำเลยไม่มีสิทธิอยู่ พิพากษาขับไล่จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม่เป็นนิติกรรมอำพราง การที่จำเลยขอสืบพยานในข้อนี้เป็นการสืบเปลี่ยนแปลงข้อความในเอกสาร และที่จำเลยอุทธรณ์ว่า หนังสือบอกกล่าวไม่ใช่หนังสือบอกกล่าวที่ชอบด้วยกฎหมายนั้น จำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้เพิ่งมาว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์จึงไม่รับวินิจฉัยจำเลยฎีกาว่า เป็นนิติกรรมอำพราง ขอให้สืบพยานต่อไป และฎีกาในเรื่องบอกกล่าวเพื่อให้เกิดอำนาจฟ้องร้องเป็นข้อกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อย แม้จำเลยจะมิได้ยกขึ้นต่อสู้ ศาลก็ย่อมยกขึ้นวินิจฉัยได้ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้ คู่ความแถลงรับกันคงฟังได้ว่า โจทก์จำเลยได้ทำหนังสือสัญญาขายฝากเรือนพิพาทโดยจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย จำเลยไม่ได้ตกลงกับโจทก์ในเรื่องจำนองแต่อย่างใด ฉะนั้นนิติกรรมจำนองที่จำเลยว่าจึงไม่มีอยู่เลย สัญญาขายฝากรายพิพาทจึงไม่เป็นนิติกรรมที่อำพรางนิติกรรมจำนองดังที่จำเลยว่า จึงไม่มีเหตุที่จะให้จำเลยสืบพยานประกอบที่ศาลชั้นต้นให้งดสืบพยานนั้นชอบแล้วส่วนที่จำเลยฎีกาว่า หนังสือบอกกล่าวที่โจทก์อ้างไม่ใช่หนังสือบอกกล่าวตามกฎหมายและในการบอกกล่าวเพื่อให้เกิดอำนาจฟ้องนี้เป็นข้อกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องโจทก์ได้บรรยายไว้ว่าได้บอกกล่าวให้จำเลยออกไปหลายครั้งแล้ว ซึ่งจำเลยก็ไม่ได้โต้เถียงจึงฟังได้ว่าได้บอกกล่าวแล้วคำบอกกล่าวเลิกสัญญาไม่เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ที่ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยให้นั้นชอบแล้วพิพากษายืนในผล(อดุล รัตนปิณฑะ-เชื้อ คงคากุล-เสนอ บุณยเกียรติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า ได้ซื้อฝากเรือนจากจำเลยพ้นกำหนดไถ่คืนแล้วจำเลยได้อาศัยอยู่ต่อมา โจทก์ให้จำเลยซื้อคืนหรือมิฉะนั้นให้ทำสัญญาเช่าเสีย จำเลยไม่จัดการประการใด โจทก์จึงได้บอกกล่าวให้จำเลยออกไป แต่จำเลยก็เพิกเฉย จึงขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากบ้านโจทก์จำเลยให้การต่อสู้ว่าเป็นนิติกรรมอำพราง ความจริงจำเลยเอาบ้านจำนอง แต่โจทก์ขอให้ทำเป็นขายฝาก จำเลยได้ชำระดอกเบี้ยให้โจทก์ตลอดมา ระหว่างโจทก์กับจำเลยจึงต้องบังคับตามสัญญาจำนอง วันสืบพยาน จำเลยแถลงรับว่าไม่ได้ไถ่เรือนภายในกำหนด ในขณะทำสัญญาขายฝาก จำเลยไม่ได้ตกลงกับโจทก์เรื่องจำนองและรับว่าไม่มีการจดทะเบียนจำนองศาลชั้นต้นเห็นว่า คดีพอวินิจฉัยได้แล้วให้งดสืบพยาน แล้ววินิจฉัยว่าไม่เป็นนิติกรรมอำพราง จำเลยอยู่ในฐานะผู้อาศัย เมื่อโจทก์บอกให้จำเลยออกไปแล้ว จำเลยไม่มีสิทธิอยู่ พิพากษาขับไล่จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม่เป็นนิติกรรมอำพราง การที่จำเลยขอสืบพยานในข้อนี้เป็นการสืบเปลี่ยนแปลงข้อความในเอกสาร และที่จำเลยอุทธรณ์ว่า หนังสือบอกกล่าวไม่ใช่หนังสือบอกกล่าวที่ชอบด้วยกฎหมายนั้น จำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้เพิ่งมาว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์จึงไม่รับวินิจฉัยจำเลยฎีกาว่า เป็นนิติกรรมอำพราง ขอให้สืบพยานต่อไป และฎีกาในเรื่องบอกกล่าวเพื่อให้เกิดอำนาจฟ้องร้องเป็นข้อกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อย แม้จำเลยจะมิได้ยกขึ้นต่อสู้ ศาลก็ย่อมยกขึ้นวินิจฉัยได้ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้ คู่ความแถลงรับกันคงฟังได้ว่า โจทก์จำเลยได้ทำหนังสือสัญญาขายฝากเรือนพิพาทโดยจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย จำเลยไม่ได้ตกลงกับโจทก์ในเรื่องจำนองแต่อย่างใด ฉะนั้นนิติกรรมจำนองที่จำเลยว่าจึงไม่มีอยู่เลย สัญญาขายฝากรายพิพาทจึงไม่เป็นนิติกรรมที่อำพรางนิติกรรมจำนองดังที่จำเลยว่า จึงไม่มีเหตุที่จะให้จำเลยสืบพยานประกอบที่ศาลชั้นต้นให้งดสืบพยานนั้นชอบแล้วส่วนที่จำเลยฎีกาว่า หนังสือบอกกล่าวที่โจทก์อ้างไม่ใช่หนังสือบอกกล่าวตามกฎหมายและในการบอกกล่าวเพื่อให้เกิดอำนาจฟ้องนี้เป็นข้อกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องโจทก์ได้บรรยายไว้ว่าได้บอกกล่าวให้จำเลยออกไปหลายครั้งแล้ว ซึ่งจำเลยก็ไม่ได้โต้เถียงจึงฟังได้ว่าได้บอกกล่าวแล้วคำบอกกล่าวเลิกสัญญาไม่เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ที่ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยให้นั้นชอบแล้วพิพากษายืนในผล ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 749/2509นางจำเนียน บุณยรัตพันธ์โจทก์นางรำรื่น อภิวัฒน์จำเลย ป.พ.พ. ม. 118, ม. 1402, ม. 1403 ป.วิ.พ. ม. 142 (5), ม. 225, ม. 249 โจทก์จำเลยทำสัญญาขายฝากเรือนพิพาทโดยจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมายในขณะทำสัญญาขายฝากจำเลยไม่ได้ตกลงกับโจทก์ในเรื่องจำนองแต่อย่างใดนิติกรรมจำนองที่จำเลยทำจึงไม่มีอยู่เลยสัญญาขายฝากจึงไม่เป็นนิติกรรมอำพรางนิติกรรมจำนอง โจทก์บรรยายฟ้องว่าได้บอกกล่าวให้จำเลยผู้อาศัยให้ออกไปหลายครั้งแล้ว จำเลยไม่ได้ให้การโต้แย้งไว้จึงฟังได้ว่าได้บอกกล่าวแล้วคำบอกกล่าวเลิกสัญญาไม่เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนโจทก์ฟ้องว่า ได้ซื้อฝากเรือนจากจำเลยพ้นกำหนดไถ่คืนแล้วจำเลยได้อาศัยอยู่ต่อมา โจทก์ให้จำเลยซื้อคืนหรือมิฉะนั้นให้ทำสัญญาเช่าเสีย จำเลยไม่จัดการประการใด โจทก์จึงได้บอกกล่าวให้จำเลยออกไป แต่จำเลยก็เพิกเฉย จึงขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากบ้านโจทก์จำเลยให้การต่อสู้ว่าเป็นนิติกรรมอำพราง ความจริงจำเลยเอาบ้านจำนอง แต่โจทก์ขอให้ทำเป็นขายฝาก จำเลยได้ชำระดอกเบี้ยให้โจทก์ตลอดมา ระหว่างโจทก์กับจำเลยจึงต้องบังคับตามสัญญาจำนอง วันสืบพยาน จำเลยแถลงรับว่าไม่ได้ไถ่เรือนภายในกำหนด ในขณะทำสัญญาขายฝาก จำเลยไม่ได้ตกลงกับโจทก์เรื่องจำนองและรับว่าไม่มีการจดทะเบียนจำนองศาลชั้นต้นเห็นว่า คดีพอวินิจฉัยได้แล้วให้งดสืบพยาน แล้ววินิจฉัยว่าไม่เป็นนิติกรรมอำพราง จำเลยอยู่ในฐานะผู้อาศัย เมื่อโจทก์บอกให้จำเลยออกไปแล้ว จำเลยไม่มีสิทธิอยู่ พิพากษาขับไล่จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม่เป็นนิติกรรมอำพราง การที่จำเลยขอสืบพยานในข้อนี้เป็นการสืบเปลี่ยนแปลงข้อความในเอกสาร และที่จำเลยอุทธรณ์ว่า หนังสือบอกกล่าวไม่ใช่หนังสือบอกกล่าวที่ชอบด้วยกฎหมายนั้น จำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้เพิ่งมาว่ากล่าวในชั้นอุทธรณ์จึงไม่รับวินิจฉัยจำเลยฎีกาว่า เป็นนิติกรรมอำพราง ขอให้สืบพยานต่อไป และฎีกาในเรื่องบอกกล่าวเพื่อให้เกิดอำนาจฟ้องร้องเป็นข้อกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อย แม้จำเลยจะมิได้ยกขึ้นต่อสู้ ศาลก็ย่อมยกขึ้นวินิจฉัยได้ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้ คู่ความแถลงรับกันคงฟังได้ว่า โจทก์จำเลยได้ทำหนังสือสัญญาขายฝากเรือนพิพาทโดยจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย จำเลยไม่ได้ตกลงกับโจทก์ในเรื่องจำนองแต่อย่างใด ฉะนั้นนิติกรรมจำนองที่จำเลยว่าจึงไม่มีอยู่เลย สัญญาขายฝากรายพิพาทจึงไม่เป็นนิติกรรมที่อำพรางนิติกรรมจำนองดังที่จำเลยว่า จึงไม่มีเหตุที่จะให้จำเลยสืบพยานประกอบที่ศาลชั้นต้นให้งดสืบพยานนั้นชอบแล้วส่วนที่จำเลยฎีกาว่า หนังสือบอกกล่าวที่โจทก์อ้างไม่ใช่หนังสือบอกกล่าวตามกฎหมายและในการบอกกล่าวเพื่อให้เกิดอำนาจฟ้องนี้เป็นข้อกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องโจทก์ได้บรรยายไว้ว่าได้บอกกล่าวให้จำเลยออกไปหลายครั้งแล้ว ซึ่งจำเลยก็ไม่ได้โต้เถียงจึงฟังได้ว่าได้บอกกล่าวแล้วคำบอกกล่าวเลิกสัญญาไม่เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ที่ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยให้นั้นชอบแล้วพิพากษายืนในผล(อดุล รัตนปิณฑะ-เชื้อ คงคากุล-เสนอ บุณยเกียรติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ