คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1256/2500หลักกฎหมาย: การที่จำเลยกับพวกลักทรัพย์ โดยพวกขึ้นไปบนเรือนถีบประตูแล้วเข้าห้องไปเก็บเอาทรัพย์ และปลดของที่ตัวเจ้าทรัพย์ไปแล้ว จำเลยซึ่งอยู่ใต้ถุนได้ร้องบอกนางลีเมาะเจ้าทรัพย์ว่า "ลีเมาะ มึงต้องบอกทรัพย์ ๆ ของมึงต้องบอกให้หมดว่าเอาไว้ไหน" เท่านี้ยังไม่เป็นการใช้กำลังทำร้ายหรือขู่เข็ญ ยังไม่ผิดฐานชิงทรัพย์คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าเมื่อระหว่างวันที่ ๕,๖ พ.ค.๒๔๙๙ เวลากลางคืนต่อเนื่องกัน จำเลยกับพวก ๔ คนสมคบกันลักทรัพย์ของนายกาเซ็งและนางสีเมาะ ไปหลายอย่างตามบัญชีท้ายฟ้อง โดยจำเลยใช้วาจาขู่เข็ญว่าจะทำร้ายนางสีเมาะ เพื่อให้เป็นความสดวกในการที่จำเลยกับพวกจะลักทรัพย์ เหตุเกิดที่ตำบลมิตูบูดี อำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี จึงขอให้ลงโทษจำเลย ตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม.๒๙๘,๒๙๙ จำเลยให้การปฎิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า หลักฐานโจทก์ไม่พอฟังลงโทษจำเลย พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๙๓ และ ๕๙ ให้จำคุกคนละ ๑ ปี ๔ เดือน และให้จำเลยคืนหรือใช้ทรัพย์ด้วย โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานชิงทรัพย์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จำเลยร้องบอกมาจากใต้ถุนว่า "สีเมาะ มึงต้องบอกทรัพย์ ๆ ของมึงต้องบอกให้หมดว่าเอาไว้ที่ไหน" นางสีเมาะบอกว่าไม่มี ทั้งก่อนที่จำเลยได้ร้องบอกชึ้นมาดังกล่าวนั้น คนร้ายได้ช่วยกันเอาทองรูปพรรณของแต่งตัวไปจากนางสีเมาะแล้ว เช่นนี้ ไม่พอฟังว่าจำเลยได้ใช้กำลังกายหรือขู่เข็ญจะทำร้ายนางสีเมาะอันจะเป็นผิดฐานชิงทรัพย์ จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1256/2500อัยการจังหวัดปัตตานีโจทก์นายเจ๊ะสะมาแอ กูทาจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 298, ม. 299การที่จำเลยกับพวกลักทรัพย์ โดยพวกขึ้นไปบนเรือนถีบประตูแล้วเข้าห้องไปเก็บเอาทรัพย์ และปลดของที่ตัวเจ้าทรัพย์ไปแล้ว จำเลยซึ่งอยู่ใต้ถุนได้ร้องบอกนางลีเมาะเจ้าทรัพย์ว่า "ลีเมาะ มึงต้องบอกทรัพย์ ๆ ของมึงต้องบอกให้หมดว่าเอาไว้ไหน" เท่านี้ยังไม่เป็นการใช้กำลังทำร้ายหรือขู่เข็ญ ยังไม่ผิดฐานชิงทรัพย์คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าเมื่อระหว่างวันที่ ๕,๖ พ.ค.๒๔๙๙ เวลากลางคืนต่อเนื่องกัน จำเลยกับพวก ๔ คนสมคบกันลักทรัพย์ของนายกาเซ็งและนางสีเมาะ ไปหลายอย่างตามบัญชีท้ายฟ้อง โดยจำเลยใช้วาจาขู่เข็ญว่าจะทำร้ายนางสีเมาะ เพื่อให้เป็นความสดวกในการที่จำเลยกับพวกจะลักทรัพย์ เหตุเกิดที่ตำบลมิตูบูดี อำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี จึงขอให้ลงโทษจำเลย ตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม.๒๙๘,๒๙๙ จำเลยให้การปฎิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า หลักฐานโจทก์ไม่พอฟังลงโทษจำเลย พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๙๓ และ ๕๙ ให้จำคุกคนละ ๑ ปี ๔ เดือน และให้จำเลยคืนหรือใช้ทรัพย์ด้วย โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานชิงทรัพย์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จำเลยร้องบอกมาจากใต้ถุนว่า "สีเมาะ มึงต้องบอกทรัพย์ ๆ ของมึงต้องบอกให้หมดว่าเอาไว้ที่ไหน" นางสีเมาะบอกว่าไม่มี ทั้งก่อนที่จำเลยได้ร้องบอกชึ้นมาดังกล่าวนั้น คนร้ายได้ช่วยกันเอาทองรูปพรรณของแต่งตัวไปจากนางสีเมาะแล้ว เช่นนี้ ไม่พอฟังว่าจำเลยได้ใช้กำลังกายหรือขู่เข็ญจะทำร้ายนางสีเมาะอันจะเป็นผิดฐานชิงทรัพย์ จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ดุลยการณ์โกวิท-นนทปัญญา-นนทประชา)ศาลจังหวัดปัตตานี - นายสุธรรม วรรณแสงศาลอุทธรณ์ - ขุนเชาวนพัฒน์จรูญแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าเมื่อระหว่างวันที่ ๕,๖ พ.ค.๒๔๙๙ เวลากลางคืนต่อเนื่องกัน จำเลยกับพวก ๔ คนสมคบกันลักทรัพย์ของนายกาเซ็งและนางสีเมาะ ไปหลายอย่างตามบัญชีท้ายฟ้อง โดยจำเลยใช้วาจาขู่เข็ญว่าจะทำร้ายนางสีเมาะ เพื่อให้เป็นความสดวกในการที่จำเลยกับพวกจะลักทรัพย์ เหตุเกิดที่ตำบลมิตูบูดี อำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี จึงขอให้ลงโทษจำเลย ตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม.๒๙๘,๒๙๙ จำเลยให้การปฎิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า หลักฐานโจทก์ไม่พอฟังลงโทษจำเลย พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๙๓ และ ๕๙ ให้จำคุกคนละ ๑ ปี ๔ เดือน และให้จำเลยคืนหรือใช้ทรัพย์ด้วย โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานชิงทรัพย์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จำเลยร้องบอกมาจากใต้ถุนว่า "สีเมาะ มึงต้องบอกทรัพย์ ๆ ของมึงต้องบอกให้หมดว่าเอาไว้ที่ไหน" นางสีเมาะบอกว่าไม่มี ทั้งก่อนที่จำเลยได้ร้องบอกชึ้นมาดังกล่าวนั้น คนร้ายได้ช่วยกันเอาทองรูปพรรณของแต่งตัวไปจากนางสีเมาะแล้ว เช่นนี้ ไม่พอฟังว่าจำเลยได้ใช้กำลังกายหรือขู่เข็ญจะทำร้ายนางสีเมาะอันจะเป็นผิดฐานชิงทรัพย์ จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1256/2500อัยการจังหวัดปัตตานีโจทก์นายเจ๊ะสะมาแอ กูทาจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 298, ม. 299การที่จำเลยกับพวกลักทรัพย์ โดยพวกขึ้นไปบนเรือนถีบประตูแล้วเข้าห้องไปเก็บเอาทรัพย์ และปลดของที่ตัวเจ้าทรัพย์ไปแล้ว จำเลยซึ่งอยู่ใต้ถุนได้ร้องบอกนางลีเมาะเจ้าทรัพย์ว่า "ลีเมาะ มึงต้องบอกทรัพย์ ๆ ของมึงต้องบอกให้หมดว่าเอาไว้ไหน" เท่านี้ยังไม่เป็นการใช้กำลังทำร้ายหรือขู่เข็ญ ยังไม่ผิดฐานชิงทรัพย์คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าเมื่อระหว่างวันที่ ๕,๖ พ.ค.๒๔๙๙ เวลากลางคืนต่อเนื่องกัน จำเลยกับพวก ๔ คนสมคบกันลักทรัพย์ของนายกาเซ็งและนางสีเมาะ ไปหลายอย่างตามบัญชีท้ายฟ้อง โดยจำเลยใช้วาจาขู่เข็ญว่าจะทำร้ายนางสีเมาะ เพื่อให้เป็นความสดวกในการที่จำเลยกับพวกจะลักทรัพย์ เหตุเกิดที่ตำบลมิตูบูดี อำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี จึงขอให้ลงโทษจำเลย ตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม.๒๙๘,๒๙๙ จำเลยให้การปฎิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า หลักฐานโจทก์ไม่พอฟังลงโทษจำเลย พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๙๓ และ ๕๙ ให้จำคุกคนละ ๑ ปี ๔ เดือน และให้จำเลยคืนหรือใช้ทรัพย์ด้วย โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยฐานชิงทรัพย์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จำเลยร้องบอกมาจากใต้ถุนว่า "สีเมาะ มึงต้องบอกทรัพย์ ๆ ของมึงต้องบอกให้หมดว่าเอาไว้ที่ไหน" นางสีเมาะบอกว่าไม่มี ทั้งก่อนที่จำเลยได้ร้องบอกชึ้นมาดังกล่าวนั้น คนร้ายได้ช่วยกันเอาทองรูปพรรณของแต่งตัวไปจากนางสีเมาะแล้ว เช่นนี้ ไม่พอฟังว่าจำเลยได้ใช้กำลังกายหรือขู่เข็ญจะทำร้ายนางสีเมาะอันจะเป็นผิดฐานชิงทรัพย์ จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ดุลยการณ์โกวิท-นนทปัญญา-นนทประชา)ศาลจังหวัดปัตตานี - นายสุธรรม วรรณแสงศาลอุทธรณ์ - ขุนเชาวนพัฒน์จรูญแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ