phoneee/thai-legal-corpus huggingface dataset:
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 811/2540หลักกฎหมาย: ทางจำเป็นมิใช่สิทธิที่ติดกับที่ดินที่จะโอนไปพร้อมกับที่ดิน แต่ทางจำเป็นเกิดขึ้นและมีอยู่ตามความจำเป็น เมื่อไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้ทางแล้ว ก็ขอเปิดทางจำเป็นไม่ได้ โจทก์ซื้อที่ดินโฉนดเลขที่ 32684 ซึ่งอยู่ติดกับที่ดินโฉนดเลขที่12194 ของโจทก์โดยโจทก์สามารถเดินออกสู่ถนนสาธารณะผ่านที่ดินโฉนดเลขที่12194 ได้ แม้เดิมผู้อยู่ในที่ดินโฉนดเลขที่ 32684 ที่โจทก์รับโอนมาจะมีสิทธิใช้ทางในที่ดินโฉนดเลขที่ 32688 ของจำเลยในฐานะทางจำเป็นก็ตาม แต่เมื่อโจทก์ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้ทางนั้น เพราะโจทก์สามารถใช้ที่ดินแปลงโฉนดเลขที่12194 ออกสู่ทางสาธารณะได้ตาม ป.พ.พ.มาตรา 1336 โจทก์ย่อมไม่มีสิทธิขอเปิดทางพิพาทผ่านที่ดินโฉนดเลขที่ 32688 เป็นทางจำเป็นไม่ว่าจะเป็นกรณีตามป.พ.พ.มาตรา 1349 หรือมาตรา 1350 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 811/2540๓๙ นายไพบูลย์ ตังโฆษิตโจทก์นายพจน์ กมลบูรณ์จำเลย ป.พ.พ. ม. 1349, ม. 1350ทางจำเป็นมิใช่สิทธิที่ติดกับที่ดินที่จะโอนไปพร้อมกับที่ดิน แต่ทางจำเป็นเกิดขึ้นและมีอยู่ตามความจำเป็น เมื่อไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้ทางแล้ว ก็ขอเปิดทางจำเป็นไม่ได้ โจทก์ซื้อที่ดินโฉนดเลขที่ 32684 ซึ่งอยู่ติดกับที่ดินโฉนดเลขที่12194 ของโจทก์โดยโจทก์สามารถเดินออกสู่ถนนสาธารณะผ่านที่ดินโฉนดเลขที่12194 ได้ แม้เดิมผู้อยู่ในที่ดินโฉนดเลขที่ 32684 ที่โจทก์รับโอนมาจะมีสิทธิใช้ทางในที่ดินโฉนดเลขที่ 32688 ของจำเลยในฐานะทางจำเป็นก็ตาม แต่เมื่อโจทก์ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้ทางนั้น เพราะโจทก์สามารถใช้ที่ดินแปลงโฉนดเลขที่12194 ออกสู่ทางสาธารณะได้ตาม ป.พ.พ.มาตรา 1336 โจทก์ย่อมไม่มีสิทธิขอเปิดทางพิพาทผ่านที่ดินโฉนดเลขที่ 32688 เป็นทางจำเป็นไม่ว่าจะเป็นกรณีตามป.พ.พ.มาตรา 1349 หรือมาตรา 1350(อธิราช มณีภาค-มงคล สระฏัน-วุฒิ คราวุฒิ)ศาลจังหวัดสุรินทร์ - นายสมศักดิ์ ขวัญแก้วศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายสมจิตร ทองประดับแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 811/2540๓๙ นายไพบูลย์ ตังโฆษิตโจทก์นายพจน์ กมลบูรณ์จำเลย ป.พ.พ. ม. 1349, ม. 1350ทางจำเป็นมิใช่สิทธิที่ติดกับที่ดินที่จะโอนไปพร้อมกับที่ดิน แต่ทางจำเป็นเกิดขึ้นและมีอยู่ตามความจำเป็น เมื่อไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้ทางแล้ว ก็ขอเปิดทางจำเป็นไม่ได้ โจทก์ซื้อที่ดินโฉนดเลขที่ 32684 ซึ่งอยู่ติดกับที่ดินโฉนดเลขที่12194 ของโจทก์โดยโจทก์สามารถเดินออกสู่ถนนสาธารณะผ่านที่ดินโฉนดเลขที่12194 ได้ แม้เดิมผู้อยู่ในที่ดินโฉนดเลขที่ 32684 ที่โจทก์รับโอนมาจะมีสิทธิใช้ทางในที่ดินโฉนดเลขที่ 32688 ของจำเลยในฐานะทางจำเป็นก็ตาม แต่เมื่อโจทก์ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้ทางนั้น เพราะโจทก์สามารถใช้ที่ดินแปลงโฉนดเลขที่12194 ออกสู่ทางสาธารณะได้ตาม ป.พ.พ.มาตรา 1336 โจทก์ย่อมไม่มีสิทธิขอเปิดทางพิพาทผ่านที่ดินโฉนดเลขที่ 32688 เป็นทางจำเป็นไม่ว่าจะเป็นกรณีตามป.พ.พ.มาตรา 1349 หรือมาตรา 1350(อธิราช มณีภาค-มงคล สระฏัน-วุฒิ คราวุฒิ)ศาลจังหวัดสุรินทร์ - นายสมศักดิ์ ขวัญแก้วศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายสมจิตร ทองประดับแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 920/2566หลักกฎหมาย: แม้จำเลยที่ 2 ผู้รับประกันภัยค้ำจุนขาดนัดยื่นคำให้การ โจทก์ต้องนำสืบให้ได้ความตามคำฟ้อง ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 198 ทวิ ทั้งจำเลยที่ 1 ให้การต่อสู้คดีว่า ผู้ตายมีส่วนประมาทมากกว่าหรือไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าจำเลยที่ 1 จึงเป็นกรณีที่ต้องฟังพยานหลักฐานทั้งสองฝ่ายในประเด็นพิพาทว่าจำเลยที่ 1 ประมาทแต่เพียงฝ่ายเดียวตามที่โจทก์กล่าวอ้างมาในฟ้องหรือไม่ ดังนี้ เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ประมาทฝ่ายเดียว และให้จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์แล้ว จำเลยที่ 2 ผู้รับประกันภัยซึ่งต้องร่วมรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนตามกรมธรรม์ประกันภัยย่อมมีสิทธิอุทธรณ์ว่า ผู้ตายมีส่วนประมาทมากกว่าจำเลยที่ 1 หรือประมาทไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าจำเลยที่ 1 และความเสียหายของโจทก์เป็นพับ จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ได้ การอุทธรณ์ในประเด็นดังกล่าว ถือเป็นข้อเท็จจริงที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นตาม ป.วิ.พ. มาตรา 225 วรรคหนึ่ง และมูลความแห่งคดีเป็นการชำระหนี้ซึ่งแบ่งแยกจากกันมิได้ แม้จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ฝ่ายเดียว ศาลอุทธรณ์ภาค 5 ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยให้มีผลถึงจำเลยที่ 1 ได้ด้วย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 920/2566นาง จ.โจทก์นาย พ. กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 59, ม. 198 ทวิ, ม. 225 แม้จำเลยที่ 2 ผู้รับประกันภัยค้ำจุนขาดนัดยื่นคำให้การ โจทก์ต้องนำสืบให้ได้ความตามคำฟ้อง ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 198 ทวิ ทั้งจำเลยที่ 1 ให้การต่อสู้คดีว่า ผู้ตายมีส่วนประมาทมากกว่าหรือไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าจำเลยที่ 1 จึงเป็นกรณีที่ต้องฟังพยานหลักฐานทั้งสองฝ่ายในประเด็นพิพาทว่าจำเลยที่ 1 ประมาทแต่เพียงฝ่ายเดียวตามที่โจทก์กล่าวอ้างมาในฟ้องหรือไม่ ดังนี้ เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ประมาทฝ่ายเดียว และให้จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์แล้ว จำเลยที่ 2 ผู้รับประกันภัยซึ่งต้องร่วมรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนตามกรมธรรม์ประกันภัยย่อมมีสิทธิอุทธรณ์ว่า ผู้ตายมีส่วนประมาทมากกว่าจำเลยที่ 1 หรือประมาทไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าจำเลยที่ 1 และความเสียหายของโจทก์เป็นพับ จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ได้ การอุทธรณ์ในประเด็นดังกล่าว ถือเป็นข้อเท็จจริงที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นตาม ป.วิ.พ. มาตรา 225 วรรคหนึ่ง และมูลความแห่งคดีเป็นการชำระหนี้ซึ่งแบ่งแยกจากกันมิได้ แม้จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ฝ่ายเดียว ศาลอุทธรณ์ภาค 5 ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยให้มีผลถึงจำเลยที่ 1 ได้ด้วย (เทพ อิงคสิทธิ์-สิริกานต์ มีจุล-จาตุรงค์ สรนุวัตร) - - แหล่งที่มาคำพิพากษาฎีกาประชุมใหญ่แผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาพณ.20/2564หมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีเรื่องกำหนดให้การเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ในท้องที่ตำบลนาด้วงอำเภอนาด้วง จังหวัดเลยเป็นกรณีที่มีความจำเป็นโดยเร่งด่วน[๑] ตามที่ได้ประกาศใช้บังคับพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่ตำบลนาด้วงอำเภอนาด้วง จังหวัดเลย พ.ศ. ๒๕๕๙ เพื่อประโยชน์แก่การชลประทานในการก่อสร้างระบบส่งน้ำฝั่งขวาพร้อมอาคารประกอบตามโครงการอ่างเก็บน้ำห้วยลิ้นควายนั้นอธิบดีกรมชลประทานผู้เป็นเจ้าหน้าที่เวนคืนตามพระราชกฤษฎีกาเห็นว่าการก่อสร้างระบบส่งน้ำฝั่งขวาพร้อมอาคารประกอบตามโครงการดังกล่าวเป็นกรณีที่มีความจำเป็นโดยเร่งด่วนเพื่อประโยชน์แก่การชลประทานการส่งน้ำสำหรับพื้นที่การเกษตรการอุปโภคและการบริโภค ตลอดจนการป้องกันและบรรเทาอุทกภัยซึ่งหากการเวนคืนเนิ่นช้าไปจะเป็นอุปสรรคอย่างมากแก่การพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมอาศัยอำนาจตามความในมาตรา๑๓ วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. ๒๕๓๐ประกอบกับมาตรา ๑๑ วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๕ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง (ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๓๐ คณะรัฐมนตรีโดยมติเมื่อวันที่๑๑ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๖๐จึงกำหนดให้การเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่ตำบลนาด้วง อำเภอนาด้วง จังหวัดเลย พ.ศ. ๒๕๕๙เป็นกรณีที่มีความจำเป็นโดยเร่งด่วนเพื่อให้เจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่มีอำนาจเข้าครอบครองหรือใช้อสังหาริมทรัพย์นั้นตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์พ.ศ. ๒๕๓๐ ได้ประกาศ ณ วันที่ ๑กันยายน พ.ศ. ๒๕๖๐พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชานายกรัฐมนตรีปวันวิทย์/ภวรรณตรี/จัดทำ๑๔ กันยายน๒๕๖๐[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๓๔/ตอนพิเศษ ๒๒๔ ง/หน้า ๒/๑๓ กันยายน ๒๕๖๐
พระราชกฤษฎีกาพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่ตำบลโคกสลุงตำบลพัฒนานิคม ตำบลมะนาวหวานและตำบลหนองบัวอำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรีพ.ศ. ๒๕๔๕ ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๓ กันยายนพ.ศ. ๒๕๔๕เป็นปีที่ ๕๗ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่าโดยที่เป็นการสมควรกำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่ตำบลโคกสลุง ตำบลพัฒนานิคม ตำบลมะนาวหวาน และตำบลหนองบัว อำเภอพัฒนานิคมจังหวัดลพบุรี เพื่อก่อสร้างระบบคลองส่งน้ำและคลองระบายน้ำตามโครงการสูบน้ำพัฒนานิคมอาศัยอำนาจตามความในมาตรา๒๒๑ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย และมาตรา ๑๑ วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๕ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง (ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๓๐อันเป็นพระราชบัญญัติที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๑ มาตรา ๓๕ มาตรา ๓๖ มาตรา ๔๘ มาตรา ๔๙ และมาตรา ๕๐ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย ประกอบกับมาตรา ๕ วรรคสาม และมาตรา๖ แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. ๒๕๓๐อันเป็นพระราชบัญญัติที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๕ มาตรา ๔๘ และมาตรา ๔๙ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้มาตรา๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่ตำบลโคกสลุง ตำบลพัฒนานิคม ตำบลมะนาวหวาน และตำบลหนองบัว อำเภอพัฒนานิคมจังหวัดลพบุรี พ.ศ. ๒๕๔๕มาตรา๒[๑]พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา๓พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับได้มีกำหนดสี่ปีมาตรา๔ให้อธิบดีกรมชลประทานเป็นเจ้าหน้าที่เวนคืนตามพระราชกฤษฎีกานี้มาตรา๕เขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกานี้อยู่ในท้องที่ตำบลโคกสลุง ตำบลพัฒนานิคม ตำบลมะนาวหวาน และตำบลหนองบัวอำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี ภายในแนวเขตตามแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้มาตรา๖ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์รักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตรนายกรัฐมนตรี[เอกสารแนบท้าย]๑.แผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่ตำบลโคกสลุงตำบลพัฒนานิคม ตำบลมะนาวหวาน และตำบลหนองบัว อำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี พ.ศ.๒๕๔๕(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)หมายเหตุ :-เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือเนื่องจากกรมชลประทานมีโครงการจะก่อสร้างระบบคลองส่งน้ำและคลองระบายน้ำตามโครงการสูบน้ำพัฒนานิคม ในท้องที่ตำบลโคกสลุง ตำบลพัฒนานิคม ตำบลมะนาวหวานและตำบลหนองบัว อำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรีเพื่อประโยชน์ในการส่งน้ำและระบายน้ำให้กับพื้นที่เกษตรกรรมที่อยู่ในเขตชลประทานในการนี้สมควรกำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่ดังกล่าวเพื่อให้เจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่มีสิทธิเข้าไปทำการสำรวจและทราบข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ที่จะต้องเวนคืนที่แน่นอนจึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้วิมล/ปรับปรุง[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๑๙/ตอนที่ ๙๓ ก/หน้า ๗/๒๐ กันยายน ๒๕๔๕
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5667/2530หลักกฎหมาย: จำเลยเบิกความในคดีที่บิดาจำเลยร้องขัดทรัพย์ว่าจำเลยทราบอยู่แล้วว่า บ้านที่โจทก์นำยึดเป็นของบิดาจำเลย แสดงว่าจำเลยรู้มาแต่แรกแล้วว่า บ้านไม่ใช่ของจำเลย การที่จำเลยนำบ้านดังกล่าวประกันเงินกู้โจทก์โดยระบุในสัญญากู้ว่าเป็นบ้านของจำเลย จึงเป็นการหลอกลวงโจทก์ด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จ ทั้งนี้เพื่อต้องการให้โจทก์ยอมให้จำเลยกู้เงินและส่งมอบเงินที่กู้ให้ การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานฉ้อโกงปัญหาอายุความความผิดฐานฉ้อโกงในคดีนี้ซึ่งเป็นความผิดอันยอมความได้การที่จะวินิจฉัยว่าโจทก์รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิด จำต้องอาศัยข้อเท็จจริงในคดีที่บิดาจำเลยร้องขัดทรัพย์ว่าบ้านที่จำเลยนำไปประกันเงินกู้โจทก์นั้นเป็นบ้านของจำเลยหรือของบิดาจำเลย จึงต้องถือว่าโจทก์รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิดเมื่อคดีร้องขัดทรัพย์ถึงที่สุดแล้ว. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5667/2530นาย จำลอง วัฒนเวชโจทก์นาย โซ๊ะ มะหะห มัดจำเลย ป.อ. ม. 96, ม. 341จำเลยเบิกความในคดีที่บิดาจำเลยร้องขัดทรัพย์ว่าจำเลยทราบอยู่แล้วว่า บ้านที่โจทก์นำยึดเป็นของบิดาจำเลย แสดงว่าจำเลยรู้มาแต่แรกแล้วว่า บ้านไม่ใช่ของจำเลย การที่จำเลยนำบ้านดังกล่าวประกันเงินกู้โจทก์โดยระบุในสัญญากู้ว่าเป็นบ้านของจำเลย จึงเป็นการหลอกลวงโจทก์ด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จ ทั้งนี้เพื่อต้องการให้โจทก์ยอมให้จำเลยกู้เงินและส่งมอบเงินที่กู้ให้ การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานฉ้อโกงปัญหาอายุความความผิดฐานฉ้อโกงในคดีนี้ซึ่งเป็นความผิดอันยอมความได้การที่จะวินิจฉัยว่าโจทก์รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิด จำต้องอาศัยข้อเท็จจริงในคดีที่บิดาจำเลยร้องขัดทรัพย์ว่าบ้านที่จำเลยนำไปประกันเงินกู้โจทก์นั้นเป็นบ้านของจำเลยหรือของบิดาจำเลย จึงต้องถือว่าโจทก์รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิดเมื่อคดีร้องขัดทรัพย์ถึงที่สุดแล้ว.(เสรี แสงศิลป์-เฉลิม การปลื้มจิตต์-อากาศ บำรุงชีพ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5667/2530นาย จำลอง วัฒนเวชโจทก์นาย โซ๊ะ มะหะห มัดจำเลย ป.อ. ม. 96, ม. 341จำเลยเบิกความในคดีที่บิดาจำเลยร้องขัดทรัพย์ว่าจำเลยทราบอยู่แล้วว่า บ้านที่โจทก์นำยึดเป็นของบิดาจำเลย แสดงว่าจำเลยรู้มาแต่แรกแล้วว่า บ้านไม่ใช่ของจำเลย การที่จำเลยนำบ้านดังกล่าวประกันเงินกู้โจทก์โดยระบุในสัญญากู้ว่าเป็นบ้านของจำเลย จึงเป็นการหลอกลวงโจทก์ด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จ ทั้งนี้เพื่อต้องการให้โจทก์ยอมให้จำเลยกู้เงินและส่งมอบเงินที่กู้ให้ การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานฉ้อโกงปัญหาอายุความความผิดฐานฉ้อโกงในคดีนี้ซึ่งเป็นความผิดอันยอมความได้การที่จะวินิจฉัยว่าโจทก์รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิด จำต้องอาศัยข้อเท็จจริงในคดีที่บิดาจำเลยร้องขัดทรัพย์ว่าบ้านที่จำเลยนำไปประกันเงินกู้โจทก์นั้นเป็นบ้านของจำเลยหรือของบิดาจำเลย จึงต้องถือว่าโจทก์รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิดเมื่อคดีร้องขัดทรัพย์ถึงที่สุดแล้ว.(เสรี แสงศิลป์-เฉลิม การปลื้มจิตต์-อากาศ บำรุงชีพ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2505/2523หลักกฎหมาย: จำเลยกู้เบิกเงินเกินบัญชีกับโจทก์ การที่จำเลยนำเงินเข้าบัญชีเป็นการตัดทอนหนี้สินระหว่างโจทก์กับจำเลยตามลักษณะของสัญญาบัญชีเดินสะพัด ถือได้ว่าจำเลยรับสภาพต่อโจทก์โดยใช้เงินให้บางส่วน หรือด้วยส่งดอกเบี้ยอายุความย่อมสะดุดหยุดลงทุกครั้งที่จำเลยนำเงินเข้าบัญชีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2505/2523ธนาคารกรุงเทพ ฯ พาณิชย์การ จำกัดโจทก์จ่าสิบตำรวจสงัด มนต์ประสิทธิ์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 172, ม. 856จำเลยกู้เบิกเงินเกินบัญชีกับโจทก์ การที่จำเลยนำเงินเข้าบัญชีเป็นการตัดทอนหนี้สินระหว่างโจทก์กับจำเลยตามลักษณะของสัญญาบัญชีเดินสะพัด ถือได้ว่าจำเลยรับสภาพต่อโจทก์โดยใช้เงินให้บางส่วน หรือด้วยส่งดอกเบี้ยอายุความย่อมสะดุดหยุดลงทุกครั้งที่จำเลยนำเงินเข้าบัญชีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172(อัมพล สุวรรณภักดี-ชุบ วีระเวคิน-สมบูรณ์ บุญภินนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2505/2523ธนาคารกรุงเทพ ฯ พาณิชย์การ จำกัดโจทก์จ่าสิบตำรวจสงัด มนต์ประสิทธิ์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 172, ม. 856จำเลยกู้เบิกเงินเกินบัญชีกับโจทก์ การที่จำเลยนำเงินเข้าบัญชีเป็นการตัดทอนหนี้สินระหว่างโจทก์กับจำเลยตามลักษณะของสัญญาบัญชีเดินสะพัด ถือได้ว่าจำเลยรับสภาพต่อโจทก์โดยใช้เงินให้บางส่วน หรือด้วยส่งดอกเบี้ยอายุความย่อมสะดุดหยุดลงทุกครั้งที่จำเลยนำเงินเข้าบัญชีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172(อัมพล สุวรรณภักดี-ชุบ วีระเวคิน-สมบูรณ์ บุญภินนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
กฎกระทรวงกฎกระทรวงฉบับที่6 (พ.ศ. 2519)ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมแร่ดีบุกพ.ศ.2514----------------- อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 5 และมาตรา 24 แห่งพระราชบัญญัติควบคุมแร่ดีบุก พ.ศ. 2514รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมออกกฎกระทรวงไว้ดังต่อไปนี้ ให้ยกเลิกความในข้อ1 แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2514) ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมแร่ดีบุก พ.ศ. 2514และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน "ข้อ1 ให้เรียกเก็บเงินแทนแร่ เพื่อส่งเข้ามูลภัณฑ์กันชนระหว่างประเทศเป็นเงินบาท ตามอัตราดังนี้ (1)สินแร่ดีบุก น้ำหนักหนึ่งหาบหลวงต่อหนึ่งร้อยยี่สิบบาท (2)โลหะดีบุก น้ำหนักหนึ่งหาบหลวงต่อหนึ่งร้อยเจ็ดสิบบาท น้ำหนักเกินครึ่งหาบหลวงให้ถือเป็นหนึ่งหาบหลวงถ้าต่ำกว่าครึ่งหาบหลวงให้ถือเป็นครึ่งหาบหลวง" ให้ไว้ณ วันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2519 พลตรี ชาติชายชุณหะวัณ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม+-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------+หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือเนื่องจากตามความตกลงว่าด้วยดีบุกระหว่างประเทศ ฉบับที่ 4ได้กำหนดอัตราขั้นต่ำของราคาดีบุกครั้งหลังสุดไว้หาบหลวงละ 950 เหรียญมาเลเซีย แต่ตามความตกลงว่าด้วยดีบุกระหว่างประเทศ ฉบับที่5 ซึ่งเป็นฉบับปัจจุบัน ได้กำหนดอัตราขั้นต่ำไว้หาบหลวงละ 1,000 เหรียญมาเลเซียทำให้ประเทศไทยซึ่งเป็นภาคีดีบุกระหว่างประเทศจะต้องส่งเงินเข้ามูลภัณฑ์กันชนดีบุกระหว่างประเทศสูงขึ้นกว่าเดิมสมควรแก้ไขอัตราการเรียกเก็บเงินแทนแร่เพื่อส่งเข้ามูลภัณฑ์กันชนระหว่างประเทศให้สูงขึ้นจึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้[รก.2519/102/317 - 17/08/2519]
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 61120หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยทั้งสามยื่นฎีกาไว้ บัดนี้จำเลยทั้งสามไม่ประสงค์จะฎีกาต่อไป จึงขอถอนฎีกาโปรดอนุญาตหมายเหตุ โจทก์แถลงไม่คัดค้าน (อันดับ 74)ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 มีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,83จำคุกคนละ 20 ปีจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ฎีกา (อันดับ 68)คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกาจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ยื่นคำร้องดังกล่าว (อันดับ 72)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว อนุญาตให้จำเลยทั้งสามถอนฎีกาได้ จำหน่ายคดีจากสารบบความของศาลฎีกา ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1402/2530พนักงานอัยการจังหวัดอุบลราชธานีโจทก์นายสมคิด บัวตก กับพวกจำเลยนายสมคิด บัวตก ที่ 1ผู้ยื่นคำร้องนายรัศมี บัวตก ที่ 2ผู้ยื่นคำร้องนายวิจิตร บัวตก ที่ 3 จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 202, ม. 225ความว่า จำเลยทั้งสามยื่นฎีกาไว้ บัดนี้จำเลยทั้งสามไม่ประสงค์จะฎีกาต่อไป จึงขอถอนฎีกาโปรดอนุญาตหมายเหตุ โจทก์แถลงไม่คัดค้าน (อันดับ 74)ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 มีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,83จำคุกคนละ 20 ปีจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ฎีกา (อันดับ 68)คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกาจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ยื่นคำร้องดังกล่าว (อันดับ 72)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว อนุญาตให้จำเลยทั้งสามถอนฎีกาได้ จำหน่ายคดีจากสารบบความของศาลฎีกา(ครีภูมิ สุวรรณโรจน์-สมศักดิ์ เกิดลาภผล-จำนง นิยมวิภาต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1402/2530พนักงานอัยการจังหวัดอุบลราชธานีโจทก์นายสมคิด บัวตก กับพวกจำเลยนายสมคิด บัวตก ที่ 1ผู้ยื่นคำร้องนายรัศมี บัวตก ที่ 2ผู้ยื่นคำร้องนายวิจิตร บัวตก ที่ 3 จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 202, ม. 225ความว่า จำเลยทั้งสามยื่นฎีกาไว้ บัดนี้จำเลยทั้งสามไม่ประสงค์จะฎีกาต่อไป จึงขอถอนฎีกาโปรดอนุญาตหมายเหตุ โจทก์แถลงไม่คัดค้าน (อันดับ 74)ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 3 มีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,83จำคุกคนละ 20 ปีจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ฎีกา (อันดับ 68)คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกาจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ยื่นคำร้องดังกล่าว (อันดับ 72)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว อนุญาตให้จำเลยทั้งสามถอนฎีกาได้ จำหน่ายคดีจากสารบบความของศาลฎีกา(ครีภูมิ สุวรรณโรจน์-สมศักดิ์ เกิดลาภผล-จำนง นิยมวิภาต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศคณะกรรมการควบคุมการขนส่งทางบกประกาศคณะกรรมการควบคุมการขนส่งทางบกประจำจังหวัดอุบลราชธานีฉบับที่ ๑๐๘ (พ.ศ. ๒๕๕๓)เรื่องการกำหนดเส้นทางการขนส่งประจำทางด้วยรถโดยสารด้วยคณะกรรมการควบคุมการขนส่งทางบกประจำจังหวัดอุบลราชธานีได้พิจารณา[๑] เห็นสมควรกำหนดเส้นทางสำหรับการขนส่งประจำทางด้วยรถโดยสารขึ้นเพื่อเป็นการอำนวยความสะดวกให้แก่ประชาชนต่อไปฉะนั้นอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๒๐ (๑) แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. ๒๕๒๒ประกอบกับมติคณะกรรมการควบคุมการขนส่งทางบกประจำจังหวัดอุบลราชธานี ในการประชุมครั้งที่๑/๒๕๔๙ เมื่อวันที่ ๑๗ มกราคม ๒๕๔๙และได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการควบคุมการขนส่งทางบกกลาง ในการประชุมครั้งที่๑๘/๒๕๔๙ เมื่อวันที่ ๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๔๙ จึงให้กำหนดเส้นทางสำหรับการขนส่งประจำทางด้วยรถโดยสารหมวด ๑ อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี สายที่ ๑ บ้านสะพือ-บ้านวังแคนโดยให้ใช้รายละเอียดเส้นทางดังนี้ คือสายที่๑ บ้านสะพือ-บ้านวังแคนเริ่มต้นจากสถานที่จอดรถโดยสารประจำทางตลาดชุมชนบ้านสะพือไปตามทางหลวง ข้ามสะพานพิบูลมังสาหาร แยกซ้ายไปตามถนนวิภาคย์ผ่านที่ทำการไปรษณีย์อำเภอพิบูลมังสาหาร สำนักงานสาธารณสุขอำเภอพิบูลมังสาหารแยกขวาไปตามถนนสระแก้ว ผ่านหน้าวัดสระแก้ว แยกขวาไปตามถนนพิบูลผ่านโรงเรียนวิภาคย์ แยกซ้ายไปตามถนนพรหมแสง ผ่านตลาดสดพิบูลมังสาหารถึงอนุสาวรีย์เจ้าพ่อจูมมณี แยกซ้ายไปตามถนนเทศบาล ๒ ผ่านธนาคารออมสิน แยกขวาไปตามถนนสถิตย์นิมานกาลถึงสี่แยกวัดภูเขาแก้ว แยกขวาไปตามถนนสร้างคำ แยกขวาไปตามถนนเทศบาล ๒ผ่านหน้าโรงเรียนพิบูลมังสาหาร ที่ว่าการอำเภอพิบูลมังสาหาร แยกขวาไปตามถนนพรหมแสงแยกซ้ายไปตามถนนพิบูล แยกขวาไปตามถนนสร้างคำ ไปสุดเส้นทาง ณสถานที่จอดรถโดยสารประจำทางบ้านวังแคนประกาศ ณ วันที่ ๒๘กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๓สุรพล สายพันธ์รองผู้ว่าราชการจังหวัดรักษาราชการแทนผู้ว่าราชการจังหวัดอุบลราชธานีประธานกรรมการควบคุมการขนส่งทางบกประจำจังหวัดอุบลราชธานีปริยานุช/ผู้จัดทำ๒๘ ธันวาคม ๒๕๕๓ณัฐวดี/ตรวจ๒๘ ธันวาคม ๒๕๕๓[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๒๗/ตอนที่ ๑๙๓ ง/หน้า ๒๕๒/๒๓ ธันวาคม ๒๕๕๓
ข้อกำหนดข้อกำหนดออกตามความในมาตรา ๙ (๑)แห่งพระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉินพ.ศ. ๒๕๔๘ฉบับที่ ๒[๑] ตามที่ได้มีประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินที่มีความร้ายแรงลงวันที่ ๗ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๓ และประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินที่มีความร้ายแรง ฉบับที่ ๒ลงวันที่ ๑๓ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๓ และนายกรัฐมนตรีได้ออกประกาศตามมาตรา ๙แห่งพระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ. ๒๕๔๘ ลงวันที่ ๗ เมษายนพ.ศ. ๒๕๕๓ แล้วนั้นเพื่อประโยชน์ในการแก้ไขปัญหาในพื้นที่ที่เกิดสถานการณ์ฉุกเฉินให้สามารถกระทำได้โดยรวดเร็วมีประสิทธิภาพ ทันท่วงทีและเพื่อเป็นการป้องกันและรักษาความปลอดภัยให้ชีวิตและทรัพย์สินของบุคคลอาศัยอำนาจตามมาตรา๙ แห่งพระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ. ๒๕๔๘ อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๒ มาตรา ๓๓ มาตรา ๓๔ มาตรา ๓๖ มาตรา ๓๘ มาตรา ๔๑มาตรา ๔๓ มาตรา ๔๕ และมาตรา ๖๓ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายนายกรัฐมนตรีจึงออกข้อกำหนดต่อไปนี้๑.ห้ามมิให้บุคคลใดในเขตพื้นที่จังหวัดนนทบุรีจังหวัดสมุทรปราการ จังหวัดปทุมธานี จังหวัดนครปฐม จังหวัดพระนครศรีอยุธยาจังหวัดชลบุรี จังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดเชียงราย จังหวัดลำปาง จังหวัดนครสวรรค์จังหวัดน่าน จังหวัดขอนแก่น จังหวัดอุดรธานี จังหวัดชัยภูมิ จังหวัดนครราชสีมา จังหวัดศรีสะเกษจังหวัดอุบลราชธานี จังหวัดหนองบัวลำภู จังหวัดมหาสารคาม จังหวัดร้อยเอ็ด จังหวัดสกลนครจังหวัดกาฬสินธุ์ และจังหวัดมุกดาหาร ออกนอกเคหสถานภายในเวลาตั้งแต่ ๒๐.๐๐ นาฬิกาของวันที่ ๑๙ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๓ ถึงเวลา ๐๖.๐๐ นาฬิกา ของวันที่ ๒๐ พฤษภาคม พ.ศ.๒๕๕๓๒.ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉินพ.ศ. ๒๕๔๘ เข้าปฏิบัติหน้าที่ในเขตพื้นที่และระยะเวลาที่กำหนดได้๓.ให้ประชาชนที่อยู่ในเขตพื้นที่ที่กำหนดกลับเข้าสู่เคหสถานและมิให้ออกมายังพื้นที่ที่กำหนดเว้นแต่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่๔.ผู้ใดฝ่าฝืนข้อห้ามตามข้อกำหนดนี้ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสองปี หรือปรับไม่เกินสี่หมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ทั้งนี้ ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๑๘แห่งพระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ. ๒๕๔๘ในการนี้มอบหมายให้ผู้กำกับการปฏิบัติงาน/ผู้อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉินสามารถกำหนดพื้นที่และรายละเอียดเพิ่มเติมเพื่อมิให้มีการปฏิบัติที่ก่อให้เกิดความเดือดร้อนแก่ประชาชนเกินสมควรแก่เหตุได้ทั้งนี้ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปประกาศ ณ วันที่ ๑๙พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๓อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะนายกรัฐมนตรีปริยานุช/จัดทำ๒ มิถุนายน ๒๕๕๓นันท์นภัสร์/ตรวจ๒ มิถุนายน ๒๕๕๓ศิรวัชร์/ปรับปรุง๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๙[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๒๗/ตอนพิเศษ ๖๓ ง/หน้า ๓/๑๙ พฤษภาคม ๒๕๕๓
ระเบียบกรมการขนส่งทางบกระเบียบกรมการขนส่งทางบกว่าด้วยการชำระภาษีรถประจำปีต่างสำนักงานนอกเขตจังหวัดที่รถอยู่ในความรับผิดชอบ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๗ ตามที่ได้มีระเบียบกรมการขนส่งทางบกว่าด้วยการชำระภาษีรถประจำปีต่างสำนักงานนอกเขตจังหวัดที่รถอยู่ในความรับผิดชอบพ.ศ. ๒๕๔๖ ลงวันที่ ๒๓ พฤษภาคม พ.ศ ๒๕๔๖ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยระเบียบกรมการขนส่งทางบกว่าด้วยการชำระภาษีรถประจำปีต่างสำนักงานนอกเขตจังหวัดที่รถอยู่ในความรับผิดชอบ(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๔๗ ลงวันที่ ๑๓ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ ไปแล้ว นั้นโดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมวิธีปฏิบัติเกี่ยวกับการดำเนินการด้านทะเบียนและภาษีรถให้เป็นไปด้วยความเรียบร้อยเหมาะสมยิ่งขึ้นอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๑๐ แห่งพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนต์ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๒๕อธิบดีกรมการขนส่งทางบกจึงวางระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ระเบียบนี้เรียกว่า ระเบียบกรมการขนส่งทางบกว่าด้วยการชำระภาษีรถประจำปีต่างสำนักงานนอกเขตจังหวัดที่รถอยู่ในความรับผิดชอบ(ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๗ข้อ ๒[๑]ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปข้อ ๓ให้ยกเลิกความในข้อ ๓ แห่งระเบียบกรมการขนส่งทางบกว่าด้วยการชำระภาษีรถประจำปีต่างสำนักงานนอกเขตจังหวัดที่รถอยู่ในความรับผิดชอบ(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๔๗ ลงวันที่ ๑๓ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน๖.๒หลักฐานการเอาประกันภัยตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. ๒๕๓๕ที่ยังไม่สิ้นอายุข้อ ๔ ให้รองอธิบดี(ฝ่ายปฏิบัติการ) กรมการขนส่งทางบก รักษาการตามระเบียบนี้ประกาศ ณ วันที่ ๕ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ปิยะพันธ์ จัมปาสุตอธิบดีกรมการขนส่งทางบกสุภาพร/พิมพ์๑๒ พฤษภาคม ๒๕๔๘พุทธพัท/สุนันทา/ตรวจ๓๑ พฤษภาคม ๒๕๔๘A+B[๑] รก.๒๕๔๗/พ๑๒๕ง/๒๓/๕พฤศจิกายน ๒๕๔๗