คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 213/2480หลักกฎหมาย: เอาใบทะเบียนรถยนตร์มอบเขายึดเป็นประกันเงินกู้ไว้ต่อมาไปพูดขอเอามาเพื่อต่อทะเบียนรถแลก็ได้เอาไปต่อทะเบียนรถจริง ๆ ภายหลังกลับเอาไปโอนขายให้ผู้อื่นเสียดังนี้ยังไม่มีผิดฐานฉ้อโกงหรือยักยอกคดีได้ความว่า เมื่อ พ.ศ.๒๔๗๖ จำเลยกู้เงินโจทก์ไป ๖๐๐ บาท แล้วมอบใบทะเบียนรถยนตร์ของจำเลยให้ไว้เป็นประกัน แต่มิได้มอบรถให้ยึด ต่อมาเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ.๒๔๗๗ จำเลยได้ไปหาโจทก์ขอใบทะเบียนรถมาโดยบอกว่าจะเอามาต่อทะเบียน โจทก์จึงได้ให้มา ภายหลังเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ.๒๔๗๘ จำเลยได้โอนขายรถนี้ให้แก่ ช.ไปปรากฎว่าก่อนจำเลยชายนี้ก็ไปต่อทะเบียนรถจริงทุก ๆ ระยะ ๓ เดือน จนถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ.๒๔๗๘ โจทก์หาว่าจำเลยฉ้อโกงแลยักยอก จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๐๔-๓๑๔ ศาลฎีกาเห็นว่าเวลาที่จำเลยรับใบทะเบียนรถไปจำเลยก็มิได้ใช้อุบายหลอกลวงประการใด แลจำเลยก็นเอาใบทะเบียนนั้นไปต่ออายุจริง การที่จำเลยคิดกลับใจขายรถยนตร์ในภายหลังจะสันนิษฐานย้อนขึ้นไปว่าจำเลยทุจจริตคิดหลอกลวงหาเพียงพอไม่ ส่วนข้อหาฐานยักยอกนั้นเห็นว่าทรัพย์รายนี้เป็นของจำเลย โจทก์เป็นผู้รับมอบไว้เพื่อเป็นประกันเงินกู้ หาใช่โจทก์เป็นผู้มอบไม่ คดียังไม่เข้ามาตรา ๓๑๔ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 213/2480หม่อมส้วน ผู้ปกครองหม่อมราชวงศ์ทวีธุรัชโจทก์นายบุญมั่น ศิริจรรยาจำเลย ป.อ. ม. 304-314เอาใบทะเบียนรถยนตร์มอบเขายึดเป็นประกันเงินกู้ไว้ต่อมาไปพูดขอเอามาเพื่อต่อทะเบียนรถแลก็ได้เอาไปต่อทะเบียนรถจริง ๆ ภายหลังกลับเอาไปโอนขายให้ผู้อื่นเสียดังนี้ยังไม่มีผิดฐานฉ้อโกงหรือยักยอกคดีได้ความว่า เมื่อ พ.ศ.๒๔๗๖ จำเลยกู้เงินโจทก์ไป ๖๐๐ บาท แล้วมอบใบทะเบียนรถยนตร์ของจำเลยให้ไว้เป็นประกัน แต่มิได้มอบรถให้ยึด ต่อมาเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ.๒๔๗๗ จำเลยได้ไปหาโจทก์ขอใบทะเบียนรถมาโดยบอกว่าจะเอามาต่อทะเบียน โจทก์จึงได้ให้มา ภายหลังเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ.๒๔๗๘ จำเลยได้โอนขายรถนี้ให้แก่ ช.ไปปรากฎว่าก่อนจำเลยชายนี้ก็ไปต่อทะเบียนรถจริงทุก ๆ ระยะ ๓ เดือน จนถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ.๒๔๗๘ โจทก์หาว่าจำเลยฉ้อโกงแลยักยอก จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๐๔-๓๑๔ ศาลฎีกาเห็นว่าเวลาที่จำเลยรับใบทะเบียนรถไปจำเลยก็มิได้ใช้อุบายหลอกลวงประการใด แลจำเลยก็นเอาใบทะเบียนนั้นไปต่ออายุจริง การที่จำเลยคิดกลับใจขายรถยนตร์ในภายหลังจะสันนิษฐานย้อนขึ้นไปว่าจำเลยทุจจริตคิดหลอกลวงหาเพียงพอไม่ ส่วนข้อหาฐานยักยอกนั้นเห็นว่าทรัพย์รายนี้เป็นของจำเลย โจทก์เป็นผู้รับมอบไว้เพื่อเป็นประกันเงินกู้ หาใช่โจทก์เป็นผู้มอบไม่ คดียังไม่เข้ามาตรา ๓๑๔ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์(อมาตย-มนธา-ดูปลาตร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีได้ความว่า เมื่อ พ.ศ.๒๔๗๖ จำเลยกู้เงินโจทก์ไป ๖๐๐ บาท แล้วมอบใบทะเบียนรถยนตร์ของจำเลยให้ไว้เป็นประกัน แต่มิได้มอบรถให้ยึด ต่อมาเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ.๒๔๗๗ จำเลยได้ไปหาโจทก์ขอใบทะเบียนรถมาโดยบอกว่าจะเอามาต่อทะเบียน โจทก์จึงได้ให้มา ภายหลังเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ.๒๔๗๘ จำเลยได้โอนขายรถนี้ให้แก่ ช.ไปปรากฎว่าก่อนจำเลยชายนี้ก็ไปต่อทะเบียนรถจริงทุก ๆ ระยะ ๓ เดือน จนถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ.๒๔๗๘ โจทก์หาว่าจำเลยฉ้อโกงแลยักยอก จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๐๔-๓๑๔ ศาลฎีกาเห็นว่าเวลาที่จำเลยรับใบทะเบียนรถไปจำเลยก็มิได้ใช้อุบายหลอกลวงประการใด แลจำเลยก็นเอาใบทะเบียนนั้นไปต่ออายุจริง การที่จำเลยคิดกลับใจขายรถยนตร์ในภายหลังจะสันนิษฐานย้อนขึ้นไปว่าจำเลยทุจจริตคิดหลอกลวงหาเพียงพอไม่ ส่วนข้อหาฐานยักยอกนั้นเห็นว่าทรัพย์รายนี้เป็นของจำเลย โจทก์เป็นผู้รับมอบไว้เพื่อเป็นประกันเงินกู้ หาใช่โจทก์เป็นผู้มอบไม่ คดียังไม่เข้ามาตรา ๓๑๔ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 213/2480หม่อมส้วน ผู้ปกครองหม่อมราชวงศ์ทวีธุรัชโจทก์นายบุญมั่น ศิริจรรยาจำเลย ป.อ. ม. 304-314เอาใบทะเบียนรถยนตร์มอบเขายึดเป็นประกันเงินกู้ไว้ต่อมาไปพูดขอเอามาเพื่อต่อทะเบียนรถแลก็ได้เอาไปต่อทะเบียนรถจริง ๆ ภายหลังกลับเอาไปโอนขายให้ผู้อื่นเสียดังนี้ยังไม่มีผิดฐานฉ้อโกงหรือยักยอกคดีได้ความว่า เมื่อ พ.ศ.๒๔๗๖ จำเลยกู้เงินโจทก์ไป ๖๐๐ บาท แล้วมอบใบทะเบียนรถยนตร์ของจำเลยให้ไว้เป็นประกัน แต่มิได้มอบรถให้ยึด ต่อมาเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ.๒๔๗๗ จำเลยได้ไปหาโจทก์ขอใบทะเบียนรถมาโดยบอกว่าจะเอามาต่อทะเบียน โจทก์จึงได้ให้มา ภายหลังเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ.๒๔๗๘ จำเลยได้โอนขายรถนี้ให้แก่ ช.ไปปรากฎว่าก่อนจำเลยชายนี้ก็ไปต่อทะเบียนรถจริงทุก ๆ ระยะ ๓ เดือน จนถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ.๒๔๗๘ โจทก์หาว่าจำเลยฉ้อโกงแลยักยอก จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๐๔-๓๑๔ ศาลฎีกาเห็นว่าเวลาที่จำเลยรับใบทะเบียนรถไปจำเลยก็มิได้ใช้อุบายหลอกลวงประการใด แลจำเลยก็นเอาใบทะเบียนนั้นไปต่ออายุจริง การที่จำเลยคิดกลับใจขายรถยนตร์ในภายหลังจะสันนิษฐานย้อนขึ้นไปว่าจำเลยทุจจริตคิดหลอกลวงหาเพียงพอไม่ ส่วนข้อหาฐานยักยอกนั้นเห็นว่าทรัพย์รายนี้เป็นของจำเลย โจทก์เป็นผู้รับมอบไว้เพื่อเป็นประกันเงินกู้ หาใช่โจทก์เป็นผู้มอบไม่ คดียังไม่เข้ามาตรา ๓๑๔ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์(อมาตย-มนธา-ดูปลาตร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ