คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1980/2539หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาข้อ 2.1เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดี ฎีกาข้อ 2.2เป็นปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสอง,249 จึงมีคำสั่งไม่รับฎีกา คืนค่าขึ้นศาลทั้งหมด จำเลยเห็นว่า ฎีกาข้อ 2.1 ที่ว่า โจทก์ซื้อที่ดินมาจากการขายทอดตลาดโดยชอบหรือไม่ นั้น ยังมิได้มีคำวินิจฉัย จากศาลใดเลย เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายอันเป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยจากศาลฎีกา ส่วนฎีกาข้อ 2.2 นั้นคดีนี้เป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลใด ๆ ออกจากอสังหาริมทรัพย์อันมีค่าเช่าหรืออาจให้เช่าได้ในขณะยื่นคำฟ้องเกินเดือนละ หนึ่งหมื่นบาท ฎีกาของจำเลยจึงไม่ต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสอง โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาข้อ 2.1 และ 2.2 ของจำเลยไว้พิจารณาต่อไป หมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 131) ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารขนย้ายทรัพย์สินออกจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินโฉนดเลขที่ 11004ตำบลหัวเวียง (เชียงราย) อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปางให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ 1,000 บาท และต่อไปเดือนละ 6,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจำเลยและบริวาร จะขนย้ายทรัพย์สินออกไปจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างดังกล่าว ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 129 แผ่นที่ 7) จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 129 แผ่นที่ 17)คำสั่ง พิเคราะห์แล้ว ที่จำเลยฎีกาข้อ 2.1 ว่า โจทก์ซื้อที่ดินมาจากการขายทอดตลาดโดยไม่ชอบนั้น ปรากฏว่าในคดีที่จำเลยในคดีนี้เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ในคดีนี้ เป็นจำเลยขอให้เพิกถอนการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินที่ได้จาก การขายทอดตลาดคือที่ดินพิพาทในคดีนี้นั้น ปรากฏว่าในคดี ดังกล่าวศาลฎีกาได้มีคำพิพากษาแล้วว่า โจทก์ (จำเลยคดีนี้) ไม่อาจขอให้เพิกถอนการขายทอดตลาดที่ดินพิพาทได้ ให้ยกฟ้องตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1980/2539 ดังนั้น ปัญหาข้อกฎหมายนี้จึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ที่จำเลยฎีกาข้อ 2.2 ว่า ที่พิพาทมีค่าเช่าหรืออาจให้เช่าได้ ในขณะยื่นคำฟ้องเกินเดือนละหนึ่งหมื่นบาท จึงไม่ต้องห้ามฎีกา ในปัญหาข้อเท็จจริงนั้น เห็นว่าแม้ข้อเท็จจริงตามสำนวน ไม่ปรากฏว่าในขณะยื่นคำฟ้องที่พิพาทอาจให้เช่าได้เกินเดือนละ หนึ่งหมื่นบาทหรือไม่ แต่เมื่อพิจารณาค่าขาดประโยชน์ ที่ศาลล่างทั้งสองกำหนดให้เดือนละหกพันบาท จึงถือได้ว่า ที่พิพาทอาจให้เช่าในขณะยื่นคำฟ้องได้ไม่เกินเดือนละ หนึ่งหมื่นบาท จึงต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา ความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสอง ดังนั้น ที่ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกาของจำเลยจึงชอบแล้วให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องให้เป็นพับ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2915/2538นายธีระ เวชจารุวัฒน์โจทก์นายคำหมื่น บุญนำมาจำเลยนายคำหมื่น บุญนำมา จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248, ม. 249ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาข้อ 2.1เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดี ฎีกาข้อ 2.2เป็นปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสอง,249 จึงมีคำสั่งไม่รับฎีกา คืนค่าขึ้นศาลทั้งหมด จำเลยเห็นว่า ฎีกาข้อ 2.1 ที่ว่า โจทก์ซื้อที่ดินมาจากการขายทอดตลาดโดยชอบหรือไม่ นั้น ยังมิได้มีคำวินิจฉัย จากศาลใดเลย เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายอันเป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยจากศาลฎีกา ส่วนฎีกาข้อ 2.2 นั้นคดีนี้เป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลใด ๆ ออกจากอสังหาริมทรัพย์อันมีค่าเช่าหรืออาจให้เช่าได้ในขณะยื่นคำฟ้องเกินเดือนละ หนึ่งหมื่นบาท ฎีกาของจำเลยจึงไม่ต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสอง โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาข้อ 2.1 และ 2.2 ของจำเลยไว้พิจารณาต่อไป หมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 131) ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารขนย้ายทรัพย์สินออกจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินโฉนดเลขที่ 11004ตำบลหัวเวียง (เชียงราย) อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปางให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ 1,000 บาท และต่อไปเดือนละ 6,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจำเลยและบริวาร จะขนย้ายทรัพย์สินออกไปจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างดังกล่าว ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 129 แผ่นที่ 7) จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 129 แผ่นที่ 17)คำสั่ง พิเคราะห์แล้ว ที่จำเลยฎีกาข้อ 2.1 ว่า โจทก์ซื้อที่ดินมาจากการขายทอดตลาดโดยไม่ชอบนั้น ปรากฏว่าในคดีที่จำเลยในคดีนี้เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ในคดีนี้ เป็นจำเลยขอให้เพิกถอนการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินที่ได้จาก การขายทอดตลาดคือที่ดินพิพาทในคดีนี้นั้น ปรากฏว่าในคดี ดังกล่าวศาลฎีกาได้มีคำพิพากษาแล้วว่า โจทก์ (จำเลยคดีนี้) ไม่อาจขอให้เพิกถอนการขายทอดตลาดที่ดินพิพาทได้ ให้ยกฟ้องตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1980/2539 ดังนั้น ปัญหาข้อกฎหมายนี้จึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ที่จำเลยฎีกาข้อ 2.2 ว่า ที่พิพาทมีค่าเช่าหรืออาจให้เช่าได้ ในขณะยื่นคำฟ้องเกินเดือนละหนึ่งหมื่นบาท จึงไม่ต้องห้ามฎีกา ในปัญหาข้อเท็จจริงนั้น เห็นว่าแม้ข้อเท็จจริงตามสำนวน ไม่ปรากฏว่าในขณะยื่นคำฟ้องที่พิพาทอาจให้เช่าได้เกินเดือนละ หนึ่งหมื่นบาทหรือไม่ แต่เมื่อพิจารณาค่าขาดประโยชน์ ที่ศาลล่างทั้งสองกำหนดให้เดือนละหกพันบาท จึงถือได้ว่า ที่พิพาทอาจให้เช่าในขณะยื่นคำฟ้องได้ไม่เกินเดือนละ หนึ่งหมื่นบาท จึงต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา ความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสอง ดังนั้น ที่ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกาของจำเลยจึงชอบแล้วให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องให้เป็นพับ(เหล็ก ไทรวิจิตร-นาม ยิ้มแย้ม-จรัญ หัตถกรรม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2915/2538นายธีระ เวชจารุวัฒน์โจทก์นายคำหมื่น บุญนำมาจำเลยนายคำหมื่น บุญนำมา จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248, ม. 249ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาข้อ 2.1เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดี ฎีกาข้อ 2.2เป็นปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสอง,249 จึงมีคำสั่งไม่รับฎีกา คืนค่าขึ้นศาลทั้งหมด จำเลยเห็นว่า ฎีกาข้อ 2.1 ที่ว่า โจทก์ซื้อที่ดินมาจากการขายทอดตลาดโดยชอบหรือไม่ นั้น ยังมิได้มีคำวินิจฉัย จากศาลใดเลย เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายอันเป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยจากศาลฎีกา ส่วนฎีกาข้อ 2.2 นั้นคดีนี้เป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลใด ๆ ออกจากอสังหาริมทรัพย์อันมีค่าเช่าหรืออาจให้เช่าได้ในขณะยื่นคำฟ้องเกินเดือนละ หนึ่งหมื่นบาท ฎีกาของจำเลยจึงไม่ต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสอง โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาข้อ 2.1 และ 2.2 ของจำเลยไว้พิจารณาต่อไป หมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 131) ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารขนย้ายทรัพย์สินออกจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินโฉนดเลขที่ 11004ตำบลหัวเวียง (เชียงราย) อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปางให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ 1,000 บาท และต่อไปเดือนละ 6,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจำเลยและบริวาร จะขนย้ายทรัพย์สินออกไปจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างดังกล่าว ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 129 แผ่นที่ 7) จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 129 แผ่นที่ 17)คำสั่ง พิเคราะห์แล้ว ที่จำเลยฎีกาข้อ 2.1 ว่า โจทก์ซื้อที่ดินมาจากการขายทอดตลาดโดยไม่ชอบนั้น ปรากฏว่าในคดีที่จำเลยในคดีนี้เป็นโจทก์ฟ้องโจทก์ในคดีนี้ เป็นจำเลยขอให้เพิกถอนการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินที่ได้จาก การขายทอดตลาดคือที่ดินพิพาทในคดีนี้นั้น ปรากฏว่าในคดี ดังกล่าวศาลฎีกาได้มีคำพิพากษาแล้วว่า โจทก์ (จำเลยคดีนี้) ไม่อาจขอให้เพิกถอนการขายทอดตลาดที่ดินพิพาทได้ ให้ยกฟ้องตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1980/2539 ดังนั้น ปัญหาข้อกฎหมายนี้จึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ที่จำเลยฎีกาข้อ 2.2 ว่า ที่พิพาทมีค่าเช่าหรืออาจให้เช่าได้ ในขณะยื่นคำฟ้องเกินเดือนละหนึ่งหมื่นบาท จึงไม่ต้องห้ามฎีกา ในปัญหาข้อเท็จจริงนั้น เห็นว่าแม้ข้อเท็จจริงตามสำนวน ไม่ปรากฏว่าในขณะยื่นคำฟ้องที่พิพาทอาจให้เช่าได้เกินเดือนละ หนึ่งหมื่นบาทหรือไม่ แต่เมื่อพิจารณาค่าขาดประโยชน์ ที่ศาลล่างทั้งสองกำหนดให้เดือนละหกพันบาท จึงถือได้ว่า ที่พิพาทอาจให้เช่าในขณะยื่นคำฟ้องได้ไม่เกินเดือนละ หนึ่งหมื่นบาท จึงต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา ความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสอง ดังนั้น ที่ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกาของจำเลยจึงชอบแล้วให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องให้เป็นพับ(เหล็ก ไทรวิจิตร-นาม ยิ้มแย้ม-จรัญ หัตถกรรม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ