คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2119/2537หลักกฎหมาย: การแจ้งข้อหาให้จำเลยทราบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 134 นั้น หาได้หมายความว่าพนักงานสอบสวนจะต้องแจ้งข้อหาทุกฐานความผิดไม่ ดังนั้น แม้เดิมพนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาจำเลยฐานตั้งสถานบริการโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่เมื่อสอบสวนแล้วปรากฏว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานตั้งสถานบริการโดยมิได้แจ้งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทราบก่อนจัดตั้งไม่น้อยกว่า 15 วัน อันเป็นความผิดที่เกี่ยวเนื่องในเรื่องการจัดตั้งสถานบริการเหมือนกัน ก็เรียกได้ว่ามีการสอบสวนในความผิดฐานดังกล่าวแล้ว โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 120โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้ตั้งสถานบริการขึ้นที่ห้องอาหาร"บิ๊กสตาร์คาเฟ่" ซึ่งมีอาหาร สุรา น้ำชา หรือเครื่องดื่มอย่างอื่นจำหน่าย โดยจัดให้มีการแสดงดนตรีเพื่อการบันเทิงแก่ลูกค้า เพื่อประโยชน์ในการค้า โดยจำเลยมิได้แจ้งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทราบก่อนจัดตั้งไม่น้อยกว่า 15 วัน ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติสถานบริการ พ.ศ. 2509 มาตรา 3(4), 4, 26 ทวิ พระราชบัญญัติสถานบริการ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2525 มาตรา 3, 4, 8จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ โดยอัยการสูงสุดรับรองให้อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกา โดยอัยการสูงสุดรับรองให้ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาตามฎีกาของโจทก์ประการแรกว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่ เห็นว่า การแจ้งข้อหาให้จำเลยทราบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134 นั้น หาได้หมายความว่าพนักงานสอบสวนจะต้องแจ้งข้อหาทุกฐานความผิดไม่ แม้เดิมพนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาจำเลยฐานตั้งสถานบริการโดยไม่ได้รับอนุญาตแต่เมื่อสอบสวนแล้วปรากฏว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานตั้งสถานบริการโดยมิได้แจ้งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทราบก่อนจัดตั้งไม่น้อยกว่า 15 วัน อันเป็นความผิดที่เกี่ยวเนื่องในเรื่องการจัดตั้งสถานบริการเหมือนกัน ก็เรียกได้ว่ามีการสอบสวนในความผิดฐานดังกล่าวแล้ว โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 120..."พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2119/2537พนักงานอัยการ กองคดีศาลแขวงธนบุรีโจทก์นาย นนทชัย ศรีสุริยาผ กาก รองจำเลย ป.วิ.อ. ม. 120, ม. 134 การแจ้งข้อหาให้จำเลยทราบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 134 นั้น หาได้หมายความว่าพนักงานสอบสวนจะต้องแจ้งข้อหาทุกฐานความผิดไม่ ดังนั้น แม้เดิมพนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาจำเลยฐานตั้งสถานบริการโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่เมื่อสอบสวนแล้วปรากฏว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานตั้งสถานบริการโดยมิได้แจ้งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทราบก่อนจัดตั้งไม่น้อยกว่า 15 วัน อันเป็นความผิดที่เกี่ยวเนื่องในเรื่องการจัดตั้งสถานบริการเหมือนกัน ก็เรียกได้ว่ามีการสอบสวนในความผิดฐานดังกล่าวแล้ว โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 120โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้ตั้งสถานบริการขึ้นที่ห้องอาหาร"บิ๊กสตาร์คาเฟ่" ซึ่งมีอาหาร สุรา น้ำชา หรือเครื่องดื่มอย่างอื่นจำหน่าย โดยจัดให้มีการแสดงดนตรีเพื่อการบันเทิงแก่ลูกค้า เพื่อประโยชน์ในการค้า โดยจำเลยมิได้แจ้งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทราบก่อนจัดตั้งไม่น้อยกว่า 15 วัน ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติสถานบริการ พ.ศ. 2509 มาตรา 3(4), 4, 26 ทวิ พระราชบัญญัติสถานบริการ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2525 มาตรา 3, 4, 8จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ โดยอัยการสูงสุดรับรองให้อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกา โดยอัยการสูงสุดรับรองให้ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาตามฎีกาของโจทก์ประการแรกว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่ เห็นว่า การแจ้งข้อหาให้จำเลยทราบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134 นั้น หาได้หมายความว่าพนักงานสอบสวนจะต้องแจ้งข้อหาทุกฐานความผิดไม่ แม้เดิมพนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาจำเลยฐานตั้งสถานบริการโดยไม่ได้รับอนุญาตแต่เมื่อสอบสวนแล้วปรากฏว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานตั้งสถานบริการโดยมิได้แจ้งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทราบก่อนจัดตั้งไม่น้อยกว่า 15 วัน อันเป็นความผิดที่เกี่ยวเนื่องในเรื่องการจัดตั้งสถานบริการเหมือนกัน ก็เรียกได้ว่ามีการสอบสวนในความผิดฐานดังกล่าวแล้ว โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 120..."พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดี(ประสิทธิ์ แสนศิริ-นิเวศน์ คำผอง-ไพศาล รางชางกูร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ ในชั้นพิจารณาของศาล จำเลยมักจะต่อสู้เสมอว่า พนักงานสอบสวนไม่ได้แจ้งข้อหาที่โจทก์ฟ้องแก่จำเลย หรือแจ้งข้อหาไม่ครบถ้วนการสอบสวนจึงไม่ชอบเหตุที่จำเลยให้การต่อสู้เช่นนี้ก็เนื่องมาจากหากฟังได้ตามที่จำเลยต่อสู้แล้ว ก็จะเป็นผลให้การสอบสวนของพนักงานสอบสวนไม่ชอบหรือเสียไป เป็นเหตุให้โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะคดีอาญาส่วนใหญ่แล้วพนักงานอัยการจะเป็นโจทก์ฟ้องคดี ซึ่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 120 บัญญัติไว้ว่า"ห้ามมิให้พนักงานอัยการยื่นฟ้องคดีใดต่อศาล โดยมิได้มีการสอบสวนในความผิดนั้น" การสอบสวนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2(6)คือการรวบรวมพยานหลักฐานและดำเนินการทั้งหลายที่บัญญัติไว้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ซึ่งพนักงานสอบสวนได้กระทำไปเกี่ยวกับความผิดที่กล่าวหาเพื่อที่จะทราบข้อเท็จจริงหรือพิสูจน์ความผิด และเพื่อที่จะเอาตัวผู้กระทำผิดมาลงโทษ การกระทำแค่ไหนเพียงไรถึงจะเรียกได้ว่ามีการสอบสวนคดีแล้วนั้น คงแล้วแต่ความผิด และเท่าที่จำเป็นเพียงพอที่จะฟังได้ว่าคดีมีมูลสำหรับการฟ้องร้องคดีเนื่องจากคดีที่พนักงานอัยการเป็นโจทก์ไม่ต้องมีการไต่สวนมูลฟ้องก่อน การที่พนักงานสอบสวนจดปากคำผู้ต้องหาเพียงคนเดียวก็ถือว่าเป็นการสอบสวนแล้ว (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 516/2481) การสอบสวนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 120นี้จะต้องเป็นการสอบโดยชอบด้วยกฎหมายกล่าวคือ การสอบสวนจะต้องกระทำขึ้นโดยพนักงานสอบสวนตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 18,19,20 และมาตรา 21 ประกอบกับมาตรา 2(6) และยังต้องปฏิบัติตามที่ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา บัญญัติไว้การที่จำเลยไม่คัดค้านการสอบสวนขณะสอบสวนหาทำให้การสอบสวนที่ไม่ชอบกลับกลายเป็นการสอบสวนโดยชอบไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่726/2483) การแจ้งข้อหา และการดำเนินการตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134 ก็เป็นขั้นตอนหนึ่งของการสอบสวน การแจ้งข้อหาตาม มาตรา 134 นี้ เป็นเพียงต้องการให้ผู้ต้องหารู้ตัวก่อนว่าตนจะถูกสอบสวนในคดีอาญาเรื่องใดเท่านั้นมิใช่ว่าต้องแจ้งข้อหาทุกกระทงความผิด แม้เดิมจะตั้งข้อหาหนึ่งแต่เมื่อสอบสวนไปแล้วปรากฏว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานอื่นด้วย ก็เรียกได้ว่ามีการสอบสวนในความผิดฐานดังกล่าวแล้ว (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4022/2532,3288/2535) แต่อย่างไรก็ตามข้อหาหรือฐานความผิด ที่จะถือว่ามีการแจ้งข้อหา และมีการสอบสวนโดยชอบนี้จะต้องเกี่ยวเนื่องหรือสืบเนื่องในการกระทำความผิดในคราวเดียวกัน หรือเป็นการกระทำอันเดียวกันแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบทคงมีการแจ้งข้อหาเฉพาะบางบท ก็ถือว่ามีการสอบสวนบทอื่นด้วยแล้วเช่น 1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 84/2499 พนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาว่าทำผิดฐานเรียกและรับสินบนอันเป็นประธานแล้ว ปรากฏในการสอบสวนว่ามีความผิดฐานช่วยผู้กระทำความผิด และปลอมตัวกระทำการเป็นเจ้าพนักงานก็ถือว่าได้สอบสวนแล้วด้วย โดยไม่ต้องแจ้งข้อหาเพิ่มเติม 2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1544/2521 จำเลยมีเครื่องชั่งในการค้าขาดน้ำหนักไป 100 กรัม เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 270 ซึ่งเป็นบทมีโทษหนักกว่า พระราชบัญญัติมาตราชั่งตวงวัดฯพนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาความผิดตามพระราชบัญญัติมาตราชั่งตวงวัดฯอันเป็นเรื่องประธาน ไม่ได้แจ้งข้อหาในความผิดเกี่ยวกับการค้าถือได้ว่ามีการสอบในความผิดเกี่ยวกับการค้าด้วยแล้ว ศาลลงโทษตามมาตรา 270 ได้ 3. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2345/2521 ตำรวจแจ้งข้อหาแก่จำเลยเมื่อจับและสอบสวนว่า จำเลยมีเฮโรอีนเพื่อจำหน่าย มิได้แจ้งข้อหาว่าจำหน่ายเฮโรอีน เมื่อการสอบสวนปรากฏว่าจำเลยจำหน่ายเฮโรอีนด้วยอีกกรรมหนึ่ง ถือว่ามีการสอบสวนแล้วทั้งสองกระทงการแจ้งข้อหาตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134ไม่จำต้องแจ้งข้อหาทุกกระทง 4. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2433/2521 ตำรวจแจ้งข้อหาฐานมีเฮโรอีนเพื่อจำหน่าย จำเลยรับสารภาพว่ามีเฮโรอีน ถือว่าได้แจ้งข้อหาและการสอบสวนฐานจำหน่ายเฮโรอีนด้วย ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ เดิมพนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาแก่จำเลยว่า จำเลยตั้งสถานบริการโดยไม่ได้รับอนุญาตแต่เมื่อสอบสวนแล้วปรากฏว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานตั้งสถานบริการโดยมิได้แจ้งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทราบก่อนจัดตั้งไม่น้อยกว่า 15 วัน ซึ่งเป็นความผิดที่เกี่ยวเนื่องกับข้อหาที่พนักงานสอบสวนแจ้งแก่จำเลยแต่แรก กล่าวคือเป็นความผิดที่เกี่ยวเนื่องกับการจัดตั้งสถานบริการเหมือนกัน ศาลฎีกาจึงวินิจฉัยว่ามีการสอบสวนโดยชอบในความผิดหลังนี้ด้วยซึ่งก็เป็นไปตามหลักที่ได้กล่าวไว้แล้วตั้งแต่ต้น นอกจากนี้การที่พนักงานสอบสวน ปฏิบัติ หรือไม่ปฏิบัติถูกต้องครบถ้วนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134 ผลที่ตามมาอีกประการหนึ่งของการไม่ปฏิบัติตามคือ ไม่อาจนำคำให้การของจำเลยในชั้นสอบสวนมายันจำเลยในชั้นพิจารณาของศาลได้เช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 57/2498,1106/2506 แต่ถ้าปฏิบัติถูกต้องครบถ้วนก็นำคำให้การของจำเลยชั้นสอบสวนมารับฟังประกอบพยานหลักฐานอื่นในชั้นพิจารณาได้ เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 243/2509 มีข้อที่น่าสังเกตเพิ่มเติมสำหรับการสอบสวนดังนี้ 1. เมื่อมีการสอบสวนโดยชอบแล้ว โจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้อง โดยไม่คำนึงว่าการจับกุมจะชอบด้วยหรือไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่495/2500(ป),2699/2516) 2. การแจ้งเพียงข้อหาความผิด แต่ไม่ระบุว่าเป็นกฎหมายใดก็ถือว่าชอบด้วย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134 แล้วเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1074/2525 พนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาว่าจำเลยก่อสร้างอาคารผิดแบบแปลนที่ได้รับอนุญาตจากคณะเทศมนตรี แต่ไม่ได้ระบุชื่อพระราชบัญญัติก็ถือว่าชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134 แล้ว 3. หากโจทก์บรรยายฟ้องว่าได้สอบสวนแล้ว ย่อมสันนิษฐานว่าเป็นการสอบสวนโดยชอบ หากจำเลยจะคัดค้านก็ต้องทำได้ โดยเสนอเป็นข้อต่อสู้ หากตามสำนวนไม่ปรากฏข้อเท็จจริงว่าการสอบสวนไม่ชอบ จะมายกขึ้นในชั้นอุทธรณ์ ฎีกาไม่ได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่569/2501,2103-4/2514) 4. การแจ้งข้อหาในกรณีจำเลยเป็นนิติบุคคล เมื่อพนักงานสอบสวนได้แจ้งข้อหาแก่ผู้แทนนิติบุคคล แม้ไม่ได้ระบุแจ้งชัดว่าแจ้งข้อหาและสอบสวนดำเนินคดีต่อนิติบุคคลด้วยก็ถือว่าได้แจ้งข้อกล่าวหาแก่นิติบุคคลตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 935/2537) สมกุมชาดคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้ตั้งสถานบริการขึ้นที่ห้องอาหาร"บิ๊กสตาร์คาเฟ่" ซึ่งมีอาหาร สุรา น้ำชา หรือเครื่องดื่มอย่างอื่นจำหน่าย โดยจัดให้มีการแสดงดนตรีเพื่อการบันเทิงแก่ลูกค้า เพื่อประโยชน์ในการค้า โดยจำเลยมิได้แจ้งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทราบก่อนจัดตั้งไม่น้อยกว่า 15 วัน ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติสถานบริการ พ.ศ. 2509 มาตรา 3(4), 4, 26 ทวิ พระราชบัญญัติสถานบริการ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2525 มาตรา 3, 4, 8จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ โดยอัยการสูงสุดรับรองให้อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกา โดยอัยการสูงสุดรับรองให้ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาตามฎีกาของโจทก์ประการแรกว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่ เห็นว่า การแจ้งข้อหาให้จำเลยทราบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134 นั้น หาได้หมายความว่าพนักงานสอบสวนจะต้องแจ้งข้อหาทุกฐานความผิดไม่ แม้เดิมพนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาจำเลยฐานตั้งสถานบริการโดยไม่ได้รับอนุญาตแต่เมื่อสอบสวนแล้วปรากฏว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานตั้งสถานบริการโดยมิได้แจ้งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทราบก่อนจัดตั้งไม่น้อยกว่า 15 วัน อันเป็นความผิดที่เกี่ยวเนื่องในเรื่องการจัดตั้งสถานบริการเหมือนกัน ก็เรียกได้ว่ามีการสอบสวนในความผิดฐานดังกล่าวแล้ว โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 120..."พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2119/2537พนักงานอัยการ กองคดีศาลแขวงธนบุรีโจทก์นาย นนทชัย ศรีสุริยาผ กาก รองจำเลย ป.วิ.อ. ม. 120, ม. 134 การแจ้งข้อหาให้จำเลยทราบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 134 นั้น หาได้หมายความว่าพนักงานสอบสวนจะต้องแจ้งข้อหาทุกฐานความผิดไม่ ดังนั้น แม้เดิมพนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาจำเลยฐานตั้งสถานบริการโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่เมื่อสอบสวนแล้วปรากฏว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานตั้งสถานบริการโดยมิได้แจ้งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทราบก่อนจัดตั้งไม่น้อยกว่า 15 วัน อันเป็นความผิดที่เกี่ยวเนื่องในเรื่องการจัดตั้งสถานบริการเหมือนกัน ก็เรียกได้ว่ามีการสอบสวนในความผิดฐานดังกล่าวแล้ว โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 120โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้ตั้งสถานบริการขึ้นที่ห้องอาหาร"บิ๊กสตาร์คาเฟ่" ซึ่งมีอาหาร สุรา น้ำชา หรือเครื่องดื่มอย่างอื่นจำหน่าย โดยจัดให้มีการแสดงดนตรีเพื่อการบันเทิงแก่ลูกค้า เพื่อประโยชน์ในการค้า โดยจำเลยมิได้แจ้งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทราบก่อนจัดตั้งไม่น้อยกว่า 15 วัน ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติสถานบริการ พ.ศ. 2509 มาตรา 3(4), 4, 26 ทวิ พระราชบัญญัติสถานบริการ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2525 มาตรา 3, 4, 8จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ โดยอัยการสูงสุดรับรองให้อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกา โดยอัยการสูงสุดรับรองให้ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาตามฎีกาของโจทก์ประการแรกว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่ เห็นว่า การแจ้งข้อหาให้จำเลยทราบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134 นั้น หาได้หมายความว่าพนักงานสอบสวนจะต้องแจ้งข้อหาทุกฐานความผิดไม่ แม้เดิมพนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาจำเลยฐานตั้งสถานบริการโดยไม่ได้รับอนุญาตแต่เมื่อสอบสวนแล้วปรากฏว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานตั้งสถานบริการโดยมิได้แจ้งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทราบก่อนจัดตั้งไม่น้อยกว่า 15 วัน อันเป็นความผิดที่เกี่ยวเนื่องในเรื่องการจัดตั้งสถานบริการเหมือนกัน ก็เรียกได้ว่ามีการสอบสวนในความผิดฐานดังกล่าวแล้ว โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 120..."พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดี(ประสิทธิ์ แสนศิริ-นิเวศน์ คำผอง-ไพศาล รางชางกูร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ ในชั้นพิจารณาของศาล จำเลยมักจะต่อสู้เสมอว่า พนักงานสอบสวนไม่ได้แจ้งข้อหาที่โจทก์ฟ้องแก่จำเลย หรือแจ้งข้อหาไม่ครบถ้วนการสอบสวนจึงไม่ชอบเหตุที่จำเลยให้การต่อสู้เช่นนี้ก็เนื่องมาจากหากฟังได้ตามที่จำเลยต่อสู้แล้ว ก็จะเป็นผลให้การสอบสวนของพนักงานสอบสวนไม่ชอบหรือเสียไป เป็นเหตุให้โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะคดีอาญาส่วนใหญ่แล้วพนักงานอัยการจะเป็นโจทก์ฟ้องคดี ซึ่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 120 บัญญัติไว้ว่า"ห้ามมิให้พนักงานอัยการยื่นฟ้องคดีใดต่อศาล โดยมิได้มีการสอบสวนในความผิดนั้น" การสอบสวนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2(6)คือการรวบรวมพยานหลักฐานและดำเนินการทั้งหลายที่บัญญัติไว้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ซึ่งพนักงานสอบสวนได้กระทำไปเกี่ยวกับความผิดที่กล่าวหาเพื่อที่จะทราบข้อเท็จจริงหรือพิสูจน์ความผิด และเพื่อที่จะเอาตัวผู้กระทำผิดมาลงโทษ การกระทำแค่ไหนเพียงไรถึงจะเรียกได้ว่ามีการสอบสวนคดีแล้วนั้น คงแล้วแต่ความผิด และเท่าที่จำเป็นเพียงพอที่จะฟังได้ว่าคดีมีมูลสำหรับการฟ้องร้องคดีเนื่องจากคดีที่พนักงานอัยการเป็นโจทก์ไม่ต้องมีการไต่สวนมูลฟ้องก่อน การที่พนักงานสอบสวนจดปากคำผู้ต้องหาเพียงคนเดียวก็ถือว่าเป็นการสอบสวนแล้ว (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 516/2481) การสอบสวนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 120นี้จะต้องเป็นการสอบโดยชอบด้วยกฎหมายกล่าวคือ การสอบสวนจะต้องกระทำขึ้นโดยพนักงานสอบสวนตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 18,19,20 และมาตรา 21 ประกอบกับมาตรา 2(6) และยังต้องปฏิบัติตามที่ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา บัญญัติไว้การที่จำเลยไม่คัดค้านการสอบสวนขณะสอบสวนหาทำให้การสอบสวนที่ไม่ชอบกลับกลายเป็นการสอบสวนโดยชอบไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่726/2483) การแจ้งข้อหา และการดำเนินการตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134 ก็เป็นขั้นตอนหนึ่งของการสอบสวน การแจ้งข้อหาตาม มาตรา 134 นี้ เป็นเพียงต้องการให้ผู้ต้องหารู้ตัวก่อนว่าตนจะถูกสอบสวนในคดีอาญาเรื่องใดเท่านั้นมิใช่ว่าต้องแจ้งข้อหาทุกกระทงความผิด แม้เดิมจะตั้งข้อหาหนึ่งแต่เมื่อสอบสวนไปแล้วปรากฏว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานอื่นด้วย ก็เรียกได้ว่ามีการสอบสวนในความผิดฐานดังกล่าวแล้ว (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4022/2532,3288/2535) แต่อย่างไรก็ตามข้อหาหรือฐานความผิด ที่จะถือว่ามีการแจ้งข้อหา และมีการสอบสวนโดยชอบนี้จะต้องเกี่ยวเนื่องหรือสืบเนื่องในการกระทำความผิดในคราวเดียวกัน หรือเป็นการกระทำอันเดียวกันแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบทคงมีการแจ้งข้อหาเฉพาะบางบท ก็ถือว่ามีการสอบสวนบทอื่นด้วยแล้วเช่น 1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 84/2499 พนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาว่าทำผิดฐานเรียกและรับสินบนอันเป็นประธานแล้ว ปรากฏในการสอบสวนว่ามีความผิดฐานช่วยผู้กระทำความผิด และปลอมตัวกระทำการเป็นเจ้าพนักงานก็ถือว่าได้สอบสวนแล้วด้วย โดยไม่ต้องแจ้งข้อหาเพิ่มเติม 2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1544/2521 จำเลยมีเครื่องชั่งในการค้าขาดน้ำหนักไป 100 กรัม เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 270 ซึ่งเป็นบทมีโทษหนักกว่า พระราชบัญญัติมาตราชั่งตวงวัดฯพนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาความผิดตามพระราชบัญญัติมาตราชั่งตวงวัดฯอันเป็นเรื่องประธาน ไม่ได้แจ้งข้อหาในความผิดเกี่ยวกับการค้าถือได้ว่ามีการสอบในความผิดเกี่ยวกับการค้าด้วยแล้ว ศาลลงโทษตามมาตรา 270 ได้ 3. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2345/2521 ตำรวจแจ้งข้อหาแก่จำเลยเมื่อจับและสอบสวนว่า จำเลยมีเฮโรอีนเพื่อจำหน่าย มิได้แจ้งข้อหาว่าจำหน่ายเฮโรอีน เมื่อการสอบสวนปรากฏว่าจำเลยจำหน่ายเฮโรอีนด้วยอีกกรรมหนึ่ง ถือว่ามีการสอบสวนแล้วทั้งสองกระทงการแจ้งข้อหาตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134ไม่จำต้องแจ้งข้อหาทุกกระทง 4. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2433/2521 ตำรวจแจ้งข้อหาฐานมีเฮโรอีนเพื่อจำหน่าย จำเลยรับสารภาพว่ามีเฮโรอีน ถือว่าได้แจ้งข้อหาและการสอบสวนฐานจำหน่ายเฮโรอีนด้วย ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่หมายเหตุนี้ เดิมพนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาแก่จำเลยว่า จำเลยตั้งสถานบริการโดยไม่ได้รับอนุญาตแต่เมื่อสอบสวนแล้วปรากฏว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานตั้งสถานบริการโดยมิได้แจ้งให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทราบก่อนจัดตั้งไม่น้อยกว่า 15 วัน ซึ่งเป็นความผิดที่เกี่ยวเนื่องกับข้อหาที่พนักงานสอบสวนแจ้งแก่จำเลยแต่แรก กล่าวคือเป็นความผิดที่เกี่ยวเนื่องกับการจัดตั้งสถานบริการเหมือนกัน ศาลฎีกาจึงวินิจฉัยว่ามีการสอบสวนโดยชอบในความผิดหลังนี้ด้วยซึ่งก็เป็นไปตามหลักที่ได้กล่าวไว้แล้วตั้งแต่ต้น นอกจากนี้การที่พนักงานสอบสวน ปฏิบัติ หรือไม่ปฏิบัติถูกต้องครบถ้วนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134 ผลที่ตามมาอีกประการหนึ่งของการไม่ปฏิบัติตามคือ ไม่อาจนำคำให้การของจำเลยในชั้นสอบสวนมายันจำเลยในชั้นพิจารณาของศาลได้เช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 57/2498,1106/2506 แต่ถ้าปฏิบัติถูกต้องครบถ้วนก็นำคำให้การของจำเลยชั้นสอบสวนมารับฟังประกอบพยานหลักฐานอื่นในชั้นพิจารณาได้ เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 243/2509 มีข้อที่น่าสังเกตเพิ่มเติมสำหรับการสอบสวนดังนี้ 1. เมื่อมีการสอบสวนโดยชอบแล้ว โจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้อง โดยไม่คำนึงว่าการจับกุมจะชอบด้วยหรือไม่ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่495/2500(ป),2699/2516) 2. การแจ้งเพียงข้อหาความผิด แต่ไม่ระบุว่าเป็นกฎหมายใดก็ถือว่าชอบด้วย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134 แล้วเช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1074/2525 พนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาว่าจำเลยก่อสร้างอาคารผิดแบบแปลนที่ได้รับอนุญาตจากคณะเทศมนตรี แต่ไม่ได้ระบุชื่อพระราชบัญญัติก็ถือว่าชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134 แล้ว 3. หากโจทก์บรรยายฟ้องว่าได้สอบสวนแล้ว ย่อมสันนิษฐานว่าเป็นการสอบสวนโดยชอบ หากจำเลยจะคัดค้านก็ต้องทำได้ โดยเสนอเป็นข้อต่อสู้ หากตามสำนวนไม่ปรากฏข้อเท็จจริงว่าการสอบสวนไม่ชอบ จะมายกขึ้นในชั้นอุทธรณ์ ฎีกาไม่ได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่569/2501,2103-4/2514) 4. การแจ้งข้อหาในกรณีจำเลยเป็นนิติบุคคล เมื่อพนักงานสอบสวนได้แจ้งข้อหาแก่ผู้แทนนิติบุคคล แม้ไม่ได้ระบุแจ้งชัดว่าแจ้งข้อหาและสอบสวนดำเนินคดีต่อนิติบุคคลด้วยก็ถือว่าได้แจ้งข้อกล่าวหาแก่นิติบุคคลตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 935/2537) สมกุมชาด