คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5967/2530หลักกฎหมาย: เมื่อข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงานของจำเลยกำหนดให้จ่ายเงินบำนาญตามอายุการทำงานเฉพาะแก่พนักงานและลูกจ้างประจำซึ่งพ้นจากงานเพราะเกษียณอายุ ก็ต้องเริ่มนับอายุการทำงานของโจทก์ในการคำนวณเงินบำนาญตั้งแต่วันที่โจทก์ได้รับแต่งตั้งเป็นพนักงานของจำเลยเป็นต้นไปแม้โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวก่อนได้รับแต่งตั้งเป็นพนักงานของจำเลยเป็นเวลา 10 ปีเศษก็ตาม โจทก์ก็ไม่อาจอ้างได้ว่าในช่วงเวลาที่เป็นลูกจ้างชั่วคราว โจทก์มีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานเพราะทำงานติดต่อกันเกิน 120 วัน เพื่อให้นับอายุการทำงานในการคำนวณเงินบำนาญตั้งแต่วันที่โจทก์เริ่มเป็นลูกจ้างชั่วคราวโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่เดือนเมษายน 2500 ถึงวันที่ 30 กันยายน 2529 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเกษียณอายุ ตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยโจทก์มีสิทธิได้รับเงินบำนาญ ซึ่งจะคำนวณโดยนำค่าจ้างสำหรับคำนวณเงินบำนาญคูณด้วยอายุการทำงานและหารด้วย 50 โจทก์มีอายุการทำงาน29 ปี แต่จำเลยนับอายุการทำงานให้โจทก์เพียง 19 ปี โดยไม่นับอายุการทำงานในช่วง10 ปี แรกของโจทก์ อ้างว่าในช่วงนั้นโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวจึงไม่อาจนับอายุการทำงานในช่วงนั้นต่อเนื่องกับอายุการทำงานในช่วงที่โจทก์เป็นพนักงานของจำเลย เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับเงินบำนาญน้อยกว่าสิทธิที่ควรจะได้ ขอให้จำเลยนับอายุการทำงานตั้งแต่โจทก์เริ่มเข้าทำงานเป็นเวลา 29 ปีและจ่ายเงินบำนาญที่ถูกต้องให้โจทก์นับแต่วันที่1 กุมภาพันธ์ 2530 และจ่ายเงินบำนาญส่วนที่ขาดซึ่งได้แก่เงินบำนาญตั้งแต่วันที่1 ตุลาคม 2529 ถึงวันที่ 31 มกราคม 2530 พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ระหว่างเดือนเมษายน 2500 ถึง พ.ศ. 2510 โจทก์เป็นเพียงลูกจ้างชั่วคราว หัวหน้ากองยกขนสินค้าในขณะนั้นเป็นผู้จ้างโจทก์ชั่วคราว การจ้างดังกล่าวไม่ผูกพันจำเลย สภาพการจ้างเป็นลักษณะการจ้างทำของโจทก์มิใช่พนักงานตามความหมายขงข้อบังคับว่าด้วยการแต่งตั้งถอดถอน เลื่อนและลดขั้นเงินเดือนและกำหดนอัตราเงินเดือนพนักงานการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2498 แก้ไขเพิ่มเติม(ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2503 และมิใช่พนักงานหรือคนงานตามความหมายในข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงาสนของการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2497ซึ่งจะต้องถูกหักเงินเดือนหรือค่าจ้างทุกเดือนในอัตราร้อยละ 5 เพื่อส่งเข้ากองทุนสงเคราะห์ โจทก์เพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นลูกจ้างประจำเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2510โจทก์จะนำอายุการทำงานในช่วงเป็นลูกจ้างชั่วคราวที่ไม่มีสิทธิได้รับเงินบำเหน็จหรือบำนาญตาาข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์ฯ มารวมเข้ากับอายุการทำงานตั้งแต่ได้รับแต่งตั้งเป็นลูกจ้างประจำเพื่อคำนวณเงินบำเหน็จหรือบำนาญไม่ได้ โจทก์เปลี่ยนฐานะเป็นลูกจ้างประจำเป็นเวลาเกือบ 20 ปีแล้ว ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธณณ์ต่อศาลฎีกาว่า ตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน ลูกจ้างชั่วคราวซึ่งทำงานติดต่อกันเกิน 120 วัน มีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำนับแต่วันทำงานเกิน120 วันเป็นต้นไป โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวมาเกิน 120 วัน ติดต่อกันจนถึงเกษียณอายุโจทก์จึงมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำของจำเลยมีสิทธิได้รับเงินบำนาญตั้งแต่วันเข้าทำงาน การคำนวณอายุการทำงานจึงต้องรวมช่วงเวลาที่โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวด้วยศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานฟังข้อเท็จจริงว่า ระหว่างวันที่ 23 เมษายน 2500ถึงวันที่ 3 สิงหาคม 2510 โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวของจำเลยเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2510 โจทก์ได้รับแต่งตั้งเป็นพนักงานของจำเลย โจทก์พ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2529 จำเลยจ่ายเงินบำนาญให้โจทก์โดยคิดอายุการทำงานตั้งแต่โจทก์ได้รับแต่งตั้งเป็นพนักงาน และวินิจฉัยว่าข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงานของการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2497 ข้อ 15 กำหนดว่า "ในกรณีที่พนักงานหรือคนงานผู้ใดต้องออกจากงานเนื่องจากเหตุทุพพลภาพหรือสูงอายุถ้าผู้นั้นไม่มีความประสงค์จะขอรับเงินตามข้อ 12 วรรคแรกให้จ่ายเงินแก่ผู้นั้นดังนี้ ฯลฯ2. จ่ายเงินกองทุน 2 ให้เป็นรายเดือนหรือครั้งเดียวแล้วแต่กรณีตามหลักเกณฑ์วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในกฎหมายว่าด้วยบำเหน็จบำนาญข้าราชการที่ใช้อยู่ในขณะเมื่อออกจากงานโดยอนุโลม" ข้อ 5 กำหนดว่า "ให้การท่าเรือแห่งประเทศไทยจัดตั้งกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงานประกอบด้วยเงินสะสมและเงินสมทบ"และข้อ 4 กำหนดว่า "พนักงาน" หมายความว่าพนักงานการท่าเรือแห่งประเทศไทยทุกตำแหน่งนอกจากผู้ที่การท่าเรือแห่งประเทศไทยจ้างทำงานเป็นการชั่วคราว" และ"คนงาน" หมายความถึงลูกจ้างแรงงานของการท่าเรือแห่งประเทศไทยซึ่งจ้างประจำ"เช่นนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงานของการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2497 ดังกล่าวข้างต้น กำหนดให้ใช้บังคับเฉพาะพนักงานหรือคนงานที่ต้องออกจากงานเนื่องจากเหตุสูงอายุด้วยโดยให้มีสิทธิได้รับเงินกองทุน 2 หรือเงินบำนาญ ลูกจ้างชั่วคราวหามีสิทธิได้รับเงินดังกล่าวด้วยไม่สิทธิของโจทก์ที่จะได้รับเงินบำนาญเมื่ออกจากงานเพราะเหตุสูงอายุจึงเริ่มนับตั้งแต่วันที่ 4 สิงหาคม 2510 อันเป็นวันที่โจทก์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นพนักงานแรงงานของจำเลยเป็นต้นไปจนถึงวันที่ 30 กันยายน 2529 อันเป็นวันเกษียณอายุ หาได้เริ่มนับตั้งแต่วันที่23 เมษายน 2500 อันเป็นวันเข้าทำงานดังโจทก์อุทธรณ์ไม่ ดังนั้นที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าระยะเวลาการทำงานในช่วงที่โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวตั้งแต่วันที่ 23 เมษายน 2500 ถึงวันที่ 3 สิงหาคม 2500 ไม่อาจนำมารวมเมป็นอายุงานในการคำนวณเงินบำนาญให้โจทก์ได้นั้นจึงชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5967/2530นายสันต์ นิยะโสมโจทก์การท่าเรือแห่งประเทศไทยจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 75เมื่อข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงานของจำเลยกำหนดให้จ่ายเงินบำนาญตามอายุการทำงานเฉพาะแก่พนักงานและลูกจ้างประจำซึ่งพ้นจากงานเพราะเกษียณอายุ ก็ต้องเริ่มนับอายุการทำงานของโจทก์ในการคำนวณเงินบำนาญตั้งแต่วันที่โจทก์ได้รับแต่งตั้งเป็นพนักงานของจำเลยเป็นต้นไปแม้โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวก่อนได้รับแต่งตั้งเป็นพนักงานของจำเลยเป็นเวลา 10 ปีเศษก็ตาม โจทก์ก็ไม่อาจอ้างได้ว่าในช่วงเวลาที่เป็นลูกจ้างชั่วคราว โจทก์มีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานเพราะทำงานติดต่อกันเกิน 120 วัน เพื่อให้นับอายุการทำงานในการคำนวณเงินบำนาญตั้งแต่วันที่โจทก์เริ่มเป็นลูกจ้างชั่วคราวโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่เดือนเมษายน 2500 ถึงวันที่ 30 กันยายน 2529 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเกษียณอายุ ตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยโจทก์มีสิทธิได้รับเงินบำนาญ ซึ่งจะคำนวณโดยนำค่าจ้างสำหรับคำนวณเงินบำนาญคูณด้วยอายุการทำงานและหารด้วย 50 โจทก์มีอายุการทำงาน29 ปี แต่จำเลยนับอายุการทำงานให้โจทก์เพียง 19 ปี โดยไม่นับอายุการทำงานในช่วง10 ปี แรกของโจทก์ อ้างว่าในช่วงนั้นโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวจึงไม่อาจนับอายุการทำงานในช่วงนั้นต่อเนื่องกับอายุการทำงานในช่วงที่โจทก์เป็นพนักงานของจำเลย เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับเงินบำนาญน้อยกว่าสิทธิที่ควรจะได้ ขอให้จำเลยนับอายุการทำงานตั้งแต่โจทก์เริ่มเข้าทำงานเป็นเวลา 29 ปีและจ่ายเงินบำนาญที่ถูกต้องให้โจทก์นับแต่วันที่1 กุมภาพันธ์ 2530 และจ่ายเงินบำนาญส่วนที่ขาดซึ่งได้แก่เงินบำนาญตั้งแต่วันที่1 ตุลาคม 2529 ถึงวันที่ 31 มกราคม 2530 พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ระหว่างเดือนเมษายน 2500 ถึง พ.ศ. 2510 โจทก์เป็นเพียงลูกจ้างชั่วคราว หัวหน้ากองยกขนสินค้าในขณะนั้นเป็นผู้จ้างโจทก์ชั่วคราว การจ้างดังกล่าวไม่ผูกพันจำเลย สภาพการจ้างเป็นลักษณะการจ้างทำของโจทก์มิใช่พนักงานตามความหมายขงข้อบังคับว่าด้วยการแต่งตั้งถอดถอน เลื่อนและลดขั้นเงินเดือนและกำหดนอัตราเงินเดือนพนักงานการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2498 แก้ไขเพิ่มเติม(ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2503 และมิใช่พนักงานหรือคนงานตามความหมายในข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงาสนของการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2497ซึ่งจะต้องถูกหักเงินเดือนหรือค่าจ้างทุกเดือนในอัตราร้อยละ 5 เพื่อส่งเข้ากองทุนสงเคราะห์ โจทก์เพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นลูกจ้างประจำเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2510โจทก์จะนำอายุการทำงานในช่วงเป็นลูกจ้างชั่วคราวที่ไม่มีสิทธิได้รับเงินบำเหน็จหรือบำนาญตาาข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์ฯ มารวมเข้ากับอายุการทำงานตั้งแต่ได้รับแต่งตั้งเป็นลูกจ้างประจำเพื่อคำนวณเงินบำเหน็จหรือบำนาญไม่ได้ โจทก์เปลี่ยนฐานะเป็นลูกจ้างประจำเป็นเวลาเกือบ 20 ปีแล้ว ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธณณ์ต่อศาลฎีกาว่า ตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน ลูกจ้างชั่วคราวซึ่งทำงานติดต่อกันเกิน 120 วัน มีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำนับแต่วันทำงานเกิน120 วันเป็นต้นไป โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวมาเกิน 120 วัน ติดต่อกันจนถึงเกษียณอายุโจทก์จึงมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำของจำเลยมีสิทธิได้รับเงินบำนาญตั้งแต่วันเข้าทำงาน การคำนวณอายุการทำงานจึงต้องรวมช่วงเวลาที่โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวด้วยศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานฟังข้อเท็จจริงว่า ระหว่างวันที่ 23 เมษายน 2500ถึงวันที่ 3 สิงหาคม 2510 โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวของจำเลยเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2510 โจทก์ได้รับแต่งตั้งเป็นพนักงานของจำเลย โจทก์พ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2529 จำเลยจ่ายเงินบำนาญให้โจทก์โดยคิดอายุการทำงานตั้งแต่โจทก์ได้รับแต่งตั้งเป็นพนักงาน และวินิจฉัยว่าข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงานของการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2497 ข้อ 15 กำหนดว่า "ในกรณีที่พนักงานหรือคนงานผู้ใดต้องออกจากงานเนื่องจากเหตุทุพพลภาพหรือสูงอายุถ้าผู้นั้นไม่มีความประสงค์จะขอรับเงินตามข้อ 12 วรรคแรกให้จ่ายเงินแก่ผู้นั้นดังนี้ ฯลฯ2. จ่ายเงินกองทุน 2 ให้เป็นรายเดือนหรือครั้งเดียวแล้วแต่กรณีตามหลักเกณฑ์วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในกฎหมายว่าด้วยบำเหน็จบำนาญข้าราชการที่ใช้อยู่ในขณะเมื่อออกจากงานโดยอนุโลม" ข้อ 5 กำหนดว่า "ให้การท่าเรือแห่งประเทศไทยจัดตั้งกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงานประกอบด้วยเงินสะสมและเงินสมทบ"และข้อ 4 กำหนดว่า "พนักงาน" หมายความว่าพนักงานการท่าเรือแห่งประเทศไทยทุกตำแหน่งนอกจากผู้ที่การท่าเรือแห่งประเทศไทยจ้างทำงานเป็นการชั่วคราว" และ"คนงาน" หมายความถึงลูกจ้างแรงงานของการท่าเรือแห่งประเทศไทยซึ่งจ้างประจำ"เช่นนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงานของการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2497 ดังกล่าวข้างต้น กำหนดให้ใช้บังคับเฉพาะพนักงานหรือคนงานที่ต้องออกจากงานเนื่องจากเหตุสูงอายุด้วยโดยให้มีสิทธิได้รับเงินกองทุน 2 หรือเงินบำนาญ ลูกจ้างชั่วคราวหามีสิทธิได้รับเงินดังกล่าวด้วยไม่สิทธิของโจทก์ที่จะได้รับเงินบำนาญเมื่ออกจากงานเพราะเหตุสูงอายุจึงเริ่มนับตั้งแต่วันที่ 4 สิงหาคม 2510 อันเป็นวันที่โจทก์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นพนักงานแรงงานของจำเลยเป็นต้นไปจนถึงวันที่ 30 กันยายน 2529 อันเป็นวันเกษียณอายุ หาได้เริ่มนับตั้งแต่วันที่23 เมษายน 2500 อันเป็นวันเข้าทำงานดังโจทก์อุทธรณ์ไม่ ดังนั้นที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าระยะเวลาการทำงานในช่วงที่โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวตั้งแต่วันที่ 23 เมษายน 2500 ถึงวันที่ 3 สิงหาคม 2500 ไม่อาจนำมารวมเมป็นอายุงานในการคำนวณเงินบำนาญให้โจทก์ได้นั้นจึงชอบแล้วพิพากษายืน(สีนวล คงลาภ-จุนท์ จันทรวงศ์-มาโนช เพียรสนอง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่เดือนเมษายน 2500 ถึงวันที่ 30 กันยายน 2529 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเกษียณอายุ ตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยโจทก์มีสิทธิได้รับเงินบำนาญ ซึ่งจะคำนวณโดยนำค่าจ้างสำหรับคำนวณเงินบำนาญคูณด้วยอายุการทำงานและหารด้วย 50 โจทก์มีอายุการทำงาน29 ปี แต่จำเลยนับอายุการทำงานให้โจทก์เพียง 19 ปี โดยไม่นับอายุการทำงานในช่วง10 ปี แรกของโจทก์ อ้างว่าในช่วงนั้นโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวจึงไม่อาจนับอายุการทำงานในช่วงนั้นต่อเนื่องกับอายุการทำงานในช่วงที่โจทก์เป็นพนักงานของจำเลย เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับเงินบำนาญน้อยกว่าสิทธิที่ควรจะได้ ขอให้จำเลยนับอายุการทำงานตั้งแต่โจทก์เริ่มเข้าทำงานเป็นเวลา 29 ปีและจ่ายเงินบำนาญที่ถูกต้องให้โจทก์นับแต่วันที่1 กุมภาพันธ์ 2530 และจ่ายเงินบำนาญส่วนที่ขาดซึ่งได้แก่เงินบำนาญตั้งแต่วันที่1 ตุลาคม 2529 ถึงวันที่ 31 มกราคม 2530 พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ระหว่างเดือนเมษายน 2500 ถึง พ.ศ. 2510 โจทก์เป็นเพียงลูกจ้างชั่วคราว หัวหน้ากองยกขนสินค้าในขณะนั้นเป็นผู้จ้างโจทก์ชั่วคราว การจ้างดังกล่าวไม่ผูกพันจำเลย สภาพการจ้างเป็นลักษณะการจ้างทำของโจทก์มิใช่พนักงานตามความหมายขงข้อบังคับว่าด้วยการแต่งตั้งถอดถอน เลื่อนและลดขั้นเงินเดือนและกำหดนอัตราเงินเดือนพนักงานการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2498 แก้ไขเพิ่มเติม(ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2503 และมิใช่พนักงานหรือคนงานตามความหมายในข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงาสนของการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2497ซึ่งจะต้องถูกหักเงินเดือนหรือค่าจ้างทุกเดือนในอัตราร้อยละ 5 เพื่อส่งเข้ากองทุนสงเคราะห์ โจทก์เพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นลูกจ้างประจำเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2510โจทก์จะนำอายุการทำงานในช่วงเป็นลูกจ้างชั่วคราวที่ไม่มีสิทธิได้รับเงินบำเหน็จหรือบำนาญตาาข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์ฯ มารวมเข้ากับอายุการทำงานตั้งแต่ได้รับแต่งตั้งเป็นลูกจ้างประจำเพื่อคำนวณเงินบำเหน็จหรือบำนาญไม่ได้ โจทก์เปลี่ยนฐานะเป็นลูกจ้างประจำเป็นเวลาเกือบ 20 ปีแล้ว ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธณณ์ต่อศาลฎีกาว่า ตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน ลูกจ้างชั่วคราวซึ่งทำงานติดต่อกันเกิน 120 วัน มีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำนับแต่วันทำงานเกิน120 วันเป็นต้นไป โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวมาเกิน 120 วัน ติดต่อกันจนถึงเกษียณอายุโจทก์จึงมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำของจำเลยมีสิทธิได้รับเงินบำนาญตั้งแต่วันเข้าทำงาน การคำนวณอายุการทำงานจึงต้องรวมช่วงเวลาที่โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวด้วยศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานฟังข้อเท็จจริงว่า ระหว่างวันที่ 23 เมษายน 2500ถึงวันที่ 3 สิงหาคม 2510 โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวของจำเลยเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2510 โจทก์ได้รับแต่งตั้งเป็นพนักงานของจำเลย โจทก์พ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2529 จำเลยจ่ายเงินบำนาญให้โจทก์โดยคิดอายุการทำงานตั้งแต่โจทก์ได้รับแต่งตั้งเป็นพนักงาน และวินิจฉัยว่าข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงานของการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2497 ข้อ 15 กำหนดว่า "ในกรณีที่พนักงานหรือคนงานผู้ใดต้องออกจากงานเนื่องจากเหตุทุพพลภาพหรือสูงอายุถ้าผู้นั้นไม่มีความประสงค์จะขอรับเงินตามข้อ 12 วรรคแรกให้จ่ายเงินแก่ผู้นั้นดังนี้ ฯลฯ2. จ่ายเงินกองทุน 2 ให้เป็นรายเดือนหรือครั้งเดียวแล้วแต่กรณีตามหลักเกณฑ์วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในกฎหมายว่าด้วยบำเหน็จบำนาญข้าราชการที่ใช้อยู่ในขณะเมื่อออกจากงานโดยอนุโลม" ข้อ 5 กำหนดว่า "ให้การท่าเรือแห่งประเทศไทยจัดตั้งกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงานประกอบด้วยเงินสะสมและเงินสมทบ"และข้อ 4 กำหนดว่า "พนักงาน" หมายความว่าพนักงานการท่าเรือแห่งประเทศไทยทุกตำแหน่งนอกจากผู้ที่การท่าเรือแห่งประเทศไทยจ้างทำงานเป็นการชั่วคราว" และ"คนงาน" หมายความถึงลูกจ้างแรงงานของการท่าเรือแห่งประเทศไทยซึ่งจ้างประจำ"เช่นนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงานของการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2497 ดังกล่าวข้างต้น กำหนดให้ใช้บังคับเฉพาะพนักงานหรือคนงานที่ต้องออกจากงานเนื่องจากเหตุสูงอายุด้วยโดยให้มีสิทธิได้รับเงินกองทุน 2 หรือเงินบำนาญ ลูกจ้างชั่วคราวหามีสิทธิได้รับเงินดังกล่าวด้วยไม่สิทธิของโจทก์ที่จะได้รับเงินบำนาญเมื่ออกจากงานเพราะเหตุสูงอายุจึงเริ่มนับตั้งแต่วันที่ 4 สิงหาคม 2510 อันเป็นวันที่โจทก์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นพนักงานแรงงานของจำเลยเป็นต้นไปจนถึงวันที่ 30 กันยายน 2529 อันเป็นวันเกษียณอายุ หาได้เริ่มนับตั้งแต่วันที่23 เมษายน 2500 อันเป็นวันเข้าทำงานดังโจทก์อุทธรณ์ไม่ ดังนั้นที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าระยะเวลาการทำงานในช่วงที่โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวตั้งแต่วันที่ 23 เมษายน 2500 ถึงวันที่ 3 สิงหาคม 2500 ไม่อาจนำมารวมเมป็นอายุงานในการคำนวณเงินบำนาญให้โจทก์ได้นั้นจึงชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5967/2530นายสันต์ นิยะโสมโจทก์การท่าเรือแห่งประเทศไทยจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 75เมื่อข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงานของจำเลยกำหนดให้จ่ายเงินบำนาญตามอายุการทำงานเฉพาะแก่พนักงานและลูกจ้างประจำซึ่งพ้นจากงานเพราะเกษียณอายุ ก็ต้องเริ่มนับอายุการทำงานของโจทก์ในการคำนวณเงินบำนาญตั้งแต่วันที่โจทก์ได้รับแต่งตั้งเป็นพนักงานของจำเลยเป็นต้นไปแม้โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวก่อนได้รับแต่งตั้งเป็นพนักงานของจำเลยเป็นเวลา 10 ปีเศษก็ตาม โจทก์ก็ไม่อาจอ้างได้ว่าในช่วงเวลาที่เป็นลูกจ้างชั่วคราว โจทก์มีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานเพราะทำงานติดต่อกันเกิน 120 วัน เพื่อให้นับอายุการทำงานในการคำนวณเงินบำนาญตั้งแต่วันที่โจทก์เริ่มเป็นลูกจ้างชั่วคราวโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่เดือนเมษายน 2500 ถึงวันที่ 30 กันยายน 2529 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเกษียณอายุ ตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยโจทก์มีสิทธิได้รับเงินบำนาญ ซึ่งจะคำนวณโดยนำค่าจ้างสำหรับคำนวณเงินบำนาญคูณด้วยอายุการทำงานและหารด้วย 50 โจทก์มีอายุการทำงาน29 ปี แต่จำเลยนับอายุการทำงานให้โจทก์เพียง 19 ปี โดยไม่นับอายุการทำงานในช่วง10 ปี แรกของโจทก์ อ้างว่าในช่วงนั้นโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวจึงไม่อาจนับอายุการทำงานในช่วงนั้นต่อเนื่องกับอายุการทำงานในช่วงที่โจทก์เป็นพนักงานของจำเลย เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับเงินบำนาญน้อยกว่าสิทธิที่ควรจะได้ ขอให้จำเลยนับอายุการทำงานตั้งแต่โจทก์เริ่มเข้าทำงานเป็นเวลา 29 ปีและจ่ายเงินบำนาญที่ถูกต้องให้โจทก์นับแต่วันที่1 กุมภาพันธ์ 2530 และจ่ายเงินบำนาญส่วนที่ขาดซึ่งได้แก่เงินบำนาญตั้งแต่วันที่1 ตุลาคม 2529 ถึงวันที่ 31 มกราคม 2530 พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ระหว่างเดือนเมษายน 2500 ถึง พ.ศ. 2510 โจทก์เป็นเพียงลูกจ้างชั่วคราว หัวหน้ากองยกขนสินค้าในขณะนั้นเป็นผู้จ้างโจทก์ชั่วคราว การจ้างดังกล่าวไม่ผูกพันจำเลย สภาพการจ้างเป็นลักษณะการจ้างทำของโจทก์มิใช่พนักงานตามความหมายขงข้อบังคับว่าด้วยการแต่งตั้งถอดถอน เลื่อนและลดขั้นเงินเดือนและกำหดนอัตราเงินเดือนพนักงานการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2498 แก้ไขเพิ่มเติม(ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2503 และมิใช่พนักงานหรือคนงานตามความหมายในข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงาสนของการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2497ซึ่งจะต้องถูกหักเงินเดือนหรือค่าจ้างทุกเดือนในอัตราร้อยละ 5 เพื่อส่งเข้ากองทุนสงเคราะห์ โจทก์เพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นลูกจ้างประจำเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2510โจทก์จะนำอายุการทำงานในช่วงเป็นลูกจ้างชั่วคราวที่ไม่มีสิทธิได้รับเงินบำเหน็จหรือบำนาญตาาข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์ฯ มารวมเข้ากับอายุการทำงานตั้งแต่ได้รับแต่งตั้งเป็นลูกจ้างประจำเพื่อคำนวณเงินบำเหน็จหรือบำนาญไม่ได้ โจทก์เปลี่ยนฐานะเป็นลูกจ้างประจำเป็นเวลาเกือบ 20 ปีแล้ว ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธณณ์ต่อศาลฎีกาว่า ตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน ลูกจ้างชั่วคราวซึ่งทำงานติดต่อกันเกิน 120 วัน มีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำนับแต่วันทำงานเกิน120 วันเป็นต้นไป โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวมาเกิน 120 วัน ติดต่อกันจนถึงเกษียณอายุโจทก์จึงมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำของจำเลยมีสิทธิได้รับเงินบำนาญตั้งแต่วันเข้าทำงาน การคำนวณอายุการทำงานจึงต้องรวมช่วงเวลาที่โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวด้วยศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานฟังข้อเท็จจริงว่า ระหว่างวันที่ 23 เมษายน 2500ถึงวันที่ 3 สิงหาคม 2510 โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวของจำเลยเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2510 โจทก์ได้รับแต่งตั้งเป็นพนักงานของจำเลย โจทก์พ้นจากตำแหน่งเพราะเกษียณอายุเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2529 จำเลยจ่ายเงินบำนาญให้โจทก์โดยคิดอายุการทำงานตั้งแต่โจทก์ได้รับแต่งตั้งเป็นพนักงาน และวินิจฉัยว่าข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงานของการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2497 ข้อ 15 กำหนดว่า "ในกรณีที่พนักงานหรือคนงานผู้ใดต้องออกจากงานเนื่องจากเหตุทุพพลภาพหรือสูงอายุถ้าผู้นั้นไม่มีความประสงค์จะขอรับเงินตามข้อ 12 วรรคแรกให้จ่ายเงินแก่ผู้นั้นดังนี้ ฯลฯ2. จ่ายเงินกองทุน 2 ให้เป็นรายเดือนหรือครั้งเดียวแล้วแต่กรณีตามหลักเกณฑ์วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในกฎหมายว่าด้วยบำเหน็จบำนาญข้าราชการที่ใช้อยู่ในขณะเมื่อออกจากงานโดยอนุโลม" ข้อ 5 กำหนดว่า "ให้การท่าเรือแห่งประเทศไทยจัดตั้งกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงานประกอบด้วยเงินสะสมและเงินสมทบ"และข้อ 4 กำหนดว่า "พนักงาน" หมายความว่าพนักงานการท่าเรือแห่งประเทศไทยทุกตำแหน่งนอกจากผู้ที่การท่าเรือแห่งประเทศไทยจ้างทำงานเป็นการชั่วคราว" และ"คนงาน" หมายความถึงลูกจ้างแรงงานของการท่าเรือแห่งประเทศไทยซึ่งจ้างประจำ"เช่นนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อบังคับว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์พนักงานและคนงานของการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2497 ดังกล่าวข้างต้น กำหนดให้ใช้บังคับเฉพาะพนักงานหรือคนงานที่ต้องออกจากงานเนื่องจากเหตุสูงอายุด้วยโดยให้มีสิทธิได้รับเงินกองทุน 2 หรือเงินบำนาญ ลูกจ้างชั่วคราวหามีสิทธิได้รับเงินดังกล่าวด้วยไม่สิทธิของโจทก์ที่จะได้รับเงินบำนาญเมื่ออกจากงานเพราะเหตุสูงอายุจึงเริ่มนับตั้งแต่วันที่ 4 สิงหาคม 2510 อันเป็นวันที่โจทก์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นพนักงานแรงงานของจำเลยเป็นต้นไปจนถึงวันที่ 30 กันยายน 2529 อันเป็นวันเกษียณอายุ หาได้เริ่มนับตั้งแต่วันที่23 เมษายน 2500 อันเป็นวันเข้าทำงานดังโจทก์อุทธรณ์ไม่ ดังนั้นที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าระยะเวลาการทำงานในช่วงที่โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวตั้งแต่วันที่ 23 เมษายน 2500 ถึงวันที่ 3 สิงหาคม 2500 ไม่อาจนำมารวมเมป็นอายุงานในการคำนวณเงินบำนาญให้โจทก์ได้นั้นจึงชอบแล้วพิพากษายืน(สีนวล คงลาภ-จุนท์ จันทรวงศ์-มาโนช เพียรสนอง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ