คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6261/2541หลักกฎหมาย: แม้ข้อเท็จจริงจะฟังไม่ได้ว่าจำเลยผิดนัดตั้งแต่เมื่อใดแต่การที่จำเลยไม่ยอมจ่ายค่าจ้างค้างแก่โจทก์โดยโจทก์ได้ทวงถามจนกระทั่งโจทก์ยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช จำเลยก็ยัง ไม่ยอมชำระให้นั้น ถือว่าจำเลยผิดนัดในการชำระค่าจ้างค้าง แก่โจทก์แล้ว จำเลยต้องรับผิดในดอกเบี้ยแก่โจทก์นับแต่วันที่ โจทก์ยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชเป็นต้นไปโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างตำแหน่งรองกรรมการผู้จัดการ จำเลยไม่เคยจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์รวมเป็นเงินค่าจ้างที่ค้างจ่ายจำนวน 145,000 บาท โจทก์ได้ทวงถามแล้ว แต่จำเลยไม่ยอมชำระ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันผิดนัดจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยได้จ่ายค่าจ้างแก่โจทก์จนครบถ้วนแล้วขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า จำเลยค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์จำนวน 115,000 บาท และต้องรับผิดในดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 4 ตุลาคม 2539 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยผิดนัดจ่ายค่าจ้างดังกล่าว พิพากษาให้จำเลยจ่ายเงิน 115,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 4 ตุลาคม 2539 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่จำเลยอุทธรณ์ตามอุทธรณ์ข้อ 2.1 และ 2.2 สรุปใจความว่า จำเลยได้จ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ครบถ้วนแล้ว ไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างตามฟ้องนั้น เห็นว่า เป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางที่ได้วินิจฉัยไปตามพยานหลักฐานในสำนวนแล้วว่าจำเลยค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์อยู่ แม้จำเลยจะอ้างว่าศาลแรงงานกลางนำข้อเท็จจริงที่ไม่ปรากฏในสำนวนมาวินิจฉัยประเด็นแห่งคดีไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณาความ ก็เป็นเพียงการโต้เถียงข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยข้อกฎหมายเท่านั้นจึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยจำเลยอุทธรณ์อีกประการหนึ่งตามอุทธรณ์ของจำเลยข้อ 2.3 ว่าการที่โจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 2539 ถือไม่ได้ว่าเป็นการทวงถามให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างแก่โจทก์ จำเลยจึงยังไม่ตกเป็นผู้ผิดนัดนั้น เห็นว่า โจทก์ฟ้องว่าได้ทวงถามให้จำเลยชำระค่าจ้างค้างแล้ว จำเลยเพิกเฉยขอให้บังคับจำเลยชำระดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันผิดนัดโดยมิได้ระบุว่าการทวงถามอันเป็นเหตุให้จำเลยผิดนัดได้กระทำเมื่อใดและในทางพิจารณาโจทก์ก็นำสืบในส่วนนี้แต่เพียงว่าโจทก์ได้ทวงถามให้จำเลยจ่ายค่าจ้างเรื่อยมาจนเป็นเหตุให้จำเลยให้โจทก์ออกจากงาน ต่อมาโจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม2539 เมื่อทางสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชสอบข้อเท็จจริงแล้วมีคำสั่งให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างแก่โจทก์ แต่จำเลยไม่ยอมจ่ายเท่านั้น ไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ทวงถามจำเลยเมื่อใด ส่วนที่โจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชก็ไม่ได้กระทำต่อจำเลยเพื่อให้จำเลยชำระหนี้ ถือไม่ได้ว่าเป็นการทวงถามให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์แล้ว อย่างไรก็ตามแม้ข้อเท็จจริงจะฟังไม่ได้ว่าจำเลยผิดนัดตั้งแต่เมื่อใดแต่การที่จำเลยไม่ยอมจ่ายค่าจ้างค้างแก่โจทก์โดยโจทก์ได้ทวงถามจนกระทั่งโจทก์ยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช จำเลยก็ยังไม่ยอมชำระให้นั้นถือว่าจำเลยผิดนัดในการชำระค่าจ้างค้างแก่โจทก์แล้วจำเลยต้องรับผิดในดอกเบี้ยแก่โจทก์ ซึ่งศาลฎีกาเห็นสมควรให้โจทก์มีสิทธิได้ดอกเบี้ยนับแต่วันที่โจทก์ยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นต้นไป ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ย นับแต่วันที่ 4 ตุลาคม 2539 ซึ่งเป็นวันที่โจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6261/2541นาง เกษร เชาวนกฤษณกุลโจทก์บริษัท ท่า ศาลา ซูซูกิ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 204 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 31แม้ข้อเท็จจริงจะฟังไม่ได้ว่าจำเลยผิดนัดตั้งแต่เมื่อใดแต่การที่จำเลยไม่ยอมจ่ายค่าจ้างค้างแก่โจทก์โดยโจทก์ได้ทวงถามจนกระทั่งโจทก์ยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช จำเลยก็ยัง ไม่ยอมชำระให้นั้น ถือว่าจำเลยผิดนัดในการชำระค่าจ้างค้าง แก่โจทก์แล้ว จำเลยต้องรับผิดในดอกเบี้ยแก่โจทก์นับแต่วันที่ โจทก์ยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชเป็นต้นไปโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างตำแหน่งรองกรรมการผู้จัดการ จำเลยไม่เคยจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์รวมเป็นเงินค่าจ้างที่ค้างจ่ายจำนวน 145,000 บาท โจทก์ได้ทวงถามแล้ว แต่จำเลยไม่ยอมชำระ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันผิดนัดจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยได้จ่ายค่าจ้างแก่โจทก์จนครบถ้วนแล้วขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า จำเลยค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์จำนวน 115,000 บาท และต้องรับผิดในดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 4 ตุลาคม 2539 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยผิดนัดจ่ายค่าจ้างดังกล่าว พิพากษาให้จำเลยจ่ายเงิน 115,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 4 ตุลาคม 2539 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่จำเลยอุทธรณ์ตามอุทธรณ์ข้อ 2.1 และ 2.2 สรุปใจความว่า จำเลยได้จ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ครบถ้วนแล้ว ไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างตามฟ้องนั้น เห็นว่า เป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางที่ได้วินิจฉัยไปตามพยานหลักฐานในสำนวนแล้วว่าจำเลยค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์อยู่ แม้จำเลยจะอ้างว่าศาลแรงงานกลางนำข้อเท็จจริงที่ไม่ปรากฏในสำนวนมาวินิจฉัยประเด็นแห่งคดีไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณาความ ก็เป็นเพียงการโต้เถียงข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยข้อกฎหมายเท่านั้นจึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยจำเลยอุทธรณ์อีกประการหนึ่งตามอุทธรณ์ของจำเลยข้อ 2.3 ว่าการที่โจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 2539 ถือไม่ได้ว่าเป็นการทวงถามให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างแก่โจทก์ จำเลยจึงยังไม่ตกเป็นผู้ผิดนัดนั้น เห็นว่า โจทก์ฟ้องว่าได้ทวงถามให้จำเลยชำระค่าจ้างค้างแล้ว จำเลยเพิกเฉยขอให้บังคับจำเลยชำระดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันผิดนัดโดยมิได้ระบุว่าการทวงถามอันเป็นเหตุให้จำเลยผิดนัดได้กระทำเมื่อใดและในทางพิจารณาโจทก์ก็นำสืบในส่วนนี้แต่เพียงว่าโจทก์ได้ทวงถามให้จำเลยจ่ายค่าจ้างเรื่อยมาจนเป็นเหตุให้จำเลยให้โจทก์ออกจากงาน ต่อมาโจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม2539 เมื่อทางสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชสอบข้อเท็จจริงแล้วมีคำสั่งให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างแก่โจทก์ แต่จำเลยไม่ยอมจ่ายเท่านั้น ไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ทวงถามจำเลยเมื่อใด ส่วนที่โจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชก็ไม่ได้กระทำต่อจำเลยเพื่อให้จำเลยชำระหนี้ ถือไม่ได้ว่าเป็นการทวงถามให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์แล้ว อย่างไรก็ตามแม้ข้อเท็จจริงจะฟังไม่ได้ว่าจำเลยผิดนัดตั้งแต่เมื่อใดแต่การที่จำเลยไม่ยอมจ่ายค่าจ้างค้างแก่โจทก์โดยโจทก์ได้ทวงถามจนกระทั่งโจทก์ยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช จำเลยก็ยังไม่ยอมชำระให้นั้นถือว่าจำเลยผิดนัดในการชำระค่าจ้างค้างแก่โจทก์แล้วจำเลยต้องรับผิดในดอกเบี้ยแก่โจทก์ ซึ่งศาลฎีกาเห็นสมควรให้โจทก์มีสิทธิได้ดอกเบี้ยนับแต่วันที่โจทก์ยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นต้นไป ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ย นับแต่วันที่ 4 ตุลาคม 2539 ซึ่งเป็นวันที่โจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล"พิพากษายืน(อร่าม หุตางกูร-พรชัย สมรรถเวช-มงคล คุปต์กาญจนากุล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุขณะเกิดเหตุคดีนี้เป็นปี 2539 ก่อนพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มีผลใช้บังคับ จึงต้องบังคับตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 103 ซึ่งได้ออกประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อที่ 31 ว่า ถ้านายจ้างผิดนัดในการจ่ายค่าจ้าง ค่าล่วงเวลา และค่าทำงานในวันหยุดให้นายจ้างจ่ายดอกเบี้ยแก่ลูกจ้างในระหว่างผิดนัดร้อยละสิบห้าต่อปี ส่วนปัญหาว่า นายจ้างผิดนัดตั้งแต่เมื่อใดประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 204 บัญญัติไว้ กล่าวโดยสรุปคือหนี้ที่มีกำหนดเวลาชำระหนี้ ลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ตามกำหนดถือว่าผิดนัดทันที ส่วนหนี้ที่ไม่มีกำหนดเวลาให้ชำระหนี้เจ้าหนี้ต้องเตือนให้ลูกหนี้ชำระหนี้ก่อน เมื่อลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ตามกำหนดที่เตือน จึงจะตกเป็นผู้ผิดนัด สำหรับกำหนดเวลาชำระค่าจ้างนั้นประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 29 บัญญัติเป็นใจความว่าให้จ่ายตามกำหนดเวลาที่นายจ้างและลูกจ้างตกลงกัน หากมิได้ตกลงกันไว้ ถ้าเป็นลูกจ้างรายเดือนหรือลูกจ้างตามผลงานให้จ่ายไม่น้อยกว่าเดือนละหนึ่งครั้งตอนสิ้นเดือน คดีนี้ โจทก์ได้รับค่าจ้างเป็นรายเดือน โดยมิได้กำหนดการจ่ายค่าจ้างไว้แน่นอนจึงต้องจ่ายไม่น้อยกว่าเดือนละครั้งตอนสิ้นเดือน และถือว่าจำเลยผิดนัดเมื่อวันสิ้นเดือนของเดือนที่ได้รับค่าจ้างแต่ละเดือนไป แต่ข้อเท็จจริงของคดีนี้ไม่ปรากฏว่าจำเลยค้างจ่ายค่าจ้างของเดือนใดบ้าง ซึ่งเป็นความบกพร่องโจทก์ที่นำสืบไม่ชัด ศาลจึงไม่สามารถชี้ได้ว่าจำเลยผิดนัดเมื่อสิ้นเดือนใด ถือว่าเป็นหนี้ที่มีกำหนดเวลาแต่กรณีเป็นที่สงสัย ถือว่าเป็นหนี้ที่ไม่มีกำหนดเวลาชำระหนี้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 203 วรรคสอง โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ต้องเตือนจำเลยซึ่งเป็นลูกหนี้ให้ชำระหนี้ก่อน แล้วลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ในกำหนดจึงจะตกเป็นผู้ผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 204 วรรคแรกแต่ข้อเท็จจริงก็ไม่ชัดว่า โจทก์ได้เตือนให้จำเลยชำระหนี้ค่าจ้างตั้งแต่เมื่อใด คงได้ทราบว่า โจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อวันที่4 ตุลาคม 2539 เมื่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชสอบสวนข้อเท็จจริงแล้วมีคำสั่งให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างแก่โจทก์แต่จำเลยไม่จ่าย ถือว่าจำเลยผิดนัดนับตั้งแต่วันที่โจทก์ยื่นคำร้องต่อสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชเป็นต้นไป อันเป็นการวางบรรทัดฐานผิดจากแนวเดิมที่ให้ถือว่าผิดนัดและให้คิดดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้อง การที่โจทก์ยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชนั้นมิใช่ยื่นต่อจำเลยจะถือว่าเป็นการเตือนจำเลยให้ชำระหนี้แล้ว จำเลยไม่ชำระหนี้เป็นการผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 204 วรรคแรก ยังไม่ได้ แต่ข้อเท็จจริงคดีนี้ได้ความว่า โจทก์ได้ทวงถามให้จำเลยชำระหนี้ค่าจ้างค้างก่อนจะไปยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชแล้วจึงอนุโลมว่าโจทก์ได้ทวงถามเตือนให้จำเลยชำระหนี้แล้วแต่จำเลยไม่ชำระ แต่ไม่ทราบว่าให้ชำระภายในกำหนดเมื่อใดจึงให้ถือว่าให้ชำระในกำหนดที่โจทก์ไปยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชเป็นต้นไป อันเป็นกำหนดเวลาตามข้อสันนิษฐานเท่านั้น ข้อเท็จจริงคดีนี้ปรากฏอีกว่า โจทก์ทวงถามให้จำเลยจ่ายค่าจ้างเรื่อยมาจนเป็นเหตุให้จำเลยให้โจทก์ออกจากงานหากเป็นคดีที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างต้องจ่ายค่าจ้างค้างให้แก่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างภายในสามวันนับแต่วันเลิกจ้างตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541มาตรา 70 วรรคสุดท้าย จึงถือว่าจำเลยตกเป็นผู้ผิดนัดทันทีนับแต่เลิกจ้างวันที่สี่เป็นต้นไป รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างตำแหน่งรองกรรมการผู้จัดการ จำเลยไม่เคยจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์รวมเป็นเงินค่าจ้างที่ค้างจ่ายจำนวน 145,000 บาท โจทก์ได้ทวงถามแล้ว แต่จำเลยไม่ยอมชำระ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันผิดนัดจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยได้จ่ายค่าจ้างแก่โจทก์จนครบถ้วนแล้วขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า จำเลยค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์จำนวน 115,000 บาท และต้องรับผิดในดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 4 ตุลาคม 2539 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยผิดนัดจ่ายค่าจ้างดังกล่าว พิพากษาให้จำเลยจ่ายเงิน 115,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 4 ตุลาคม 2539 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่จำเลยอุทธรณ์ตามอุทธรณ์ข้อ 2.1 และ 2.2 สรุปใจความว่า จำเลยได้จ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ครบถ้วนแล้ว ไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างตามฟ้องนั้น เห็นว่า เป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางที่ได้วินิจฉัยไปตามพยานหลักฐานในสำนวนแล้วว่าจำเลยค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์อยู่ แม้จำเลยจะอ้างว่าศาลแรงงานกลางนำข้อเท็จจริงที่ไม่ปรากฏในสำนวนมาวินิจฉัยประเด็นแห่งคดีไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณาความ ก็เป็นเพียงการโต้เถียงข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยข้อกฎหมายเท่านั้นจึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยจำเลยอุทธรณ์อีกประการหนึ่งตามอุทธรณ์ของจำเลยข้อ 2.3 ว่าการที่โจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 2539 ถือไม่ได้ว่าเป็นการทวงถามให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างแก่โจทก์ จำเลยจึงยังไม่ตกเป็นผู้ผิดนัดนั้น เห็นว่า โจทก์ฟ้องว่าได้ทวงถามให้จำเลยชำระค่าจ้างค้างแล้ว จำเลยเพิกเฉยขอให้บังคับจำเลยชำระดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันผิดนัดโดยมิได้ระบุว่าการทวงถามอันเป็นเหตุให้จำเลยผิดนัดได้กระทำเมื่อใดและในทางพิจารณาโจทก์ก็นำสืบในส่วนนี้แต่เพียงว่าโจทก์ได้ทวงถามให้จำเลยจ่ายค่าจ้างเรื่อยมาจนเป็นเหตุให้จำเลยให้โจทก์ออกจากงาน ต่อมาโจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม2539 เมื่อทางสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชสอบข้อเท็จจริงแล้วมีคำสั่งให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างแก่โจทก์ แต่จำเลยไม่ยอมจ่ายเท่านั้น ไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ทวงถามจำเลยเมื่อใด ส่วนที่โจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชก็ไม่ได้กระทำต่อจำเลยเพื่อให้จำเลยชำระหนี้ ถือไม่ได้ว่าเป็นการทวงถามให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์แล้ว อย่างไรก็ตามแม้ข้อเท็จจริงจะฟังไม่ได้ว่าจำเลยผิดนัดตั้งแต่เมื่อใดแต่การที่จำเลยไม่ยอมจ่ายค่าจ้างค้างแก่โจทก์โดยโจทก์ได้ทวงถามจนกระทั่งโจทก์ยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช จำเลยก็ยังไม่ยอมชำระให้นั้นถือว่าจำเลยผิดนัดในการชำระค่าจ้างค้างแก่โจทก์แล้วจำเลยต้องรับผิดในดอกเบี้ยแก่โจทก์ ซึ่งศาลฎีกาเห็นสมควรให้โจทก์มีสิทธิได้ดอกเบี้ยนับแต่วันที่โจทก์ยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นต้นไป ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ย นับแต่วันที่ 4 ตุลาคม 2539 ซึ่งเป็นวันที่โจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6261/2541นาง เกษร เชาวนกฤษณกุลโจทก์บริษัท ท่า ศาลา ซูซูกิ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 204 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 31แม้ข้อเท็จจริงจะฟังไม่ได้ว่าจำเลยผิดนัดตั้งแต่เมื่อใดแต่การที่จำเลยไม่ยอมจ่ายค่าจ้างค้างแก่โจทก์โดยโจทก์ได้ทวงถามจนกระทั่งโจทก์ยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช จำเลยก็ยัง ไม่ยอมชำระให้นั้น ถือว่าจำเลยผิดนัดในการชำระค่าจ้างค้าง แก่โจทก์แล้ว จำเลยต้องรับผิดในดอกเบี้ยแก่โจทก์นับแต่วันที่ โจทก์ยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชเป็นต้นไปโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างตำแหน่งรองกรรมการผู้จัดการ จำเลยไม่เคยจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์รวมเป็นเงินค่าจ้างที่ค้างจ่ายจำนวน 145,000 บาท โจทก์ได้ทวงถามแล้ว แต่จำเลยไม่ยอมชำระ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันผิดนัดจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยได้จ่ายค่าจ้างแก่โจทก์จนครบถ้วนแล้วขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า จำเลยค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์จำนวน 115,000 บาท และต้องรับผิดในดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 4 ตุลาคม 2539 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยผิดนัดจ่ายค่าจ้างดังกล่าว พิพากษาให้จำเลยจ่ายเงิน 115,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 4 ตุลาคม 2539 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ที่จำเลยอุทธรณ์ตามอุทธรณ์ข้อ 2.1 และ 2.2 สรุปใจความว่า จำเลยได้จ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ครบถ้วนแล้ว ไม่ได้ค้างจ่ายค่าจ้างตามฟ้องนั้น เห็นว่า เป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลางที่ได้วินิจฉัยไปตามพยานหลักฐานในสำนวนแล้วว่าจำเลยค้างจ่ายค่าจ้างโจทก์อยู่ แม้จำเลยจะอ้างว่าศาลแรงงานกลางนำข้อเท็จจริงที่ไม่ปรากฏในสำนวนมาวินิจฉัยประเด็นแห่งคดีไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณาความ ก็เป็นเพียงการโต้เถียงข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยข้อกฎหมายเท่านั้นจึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยจำเลยอุทธรณ์อีกประการหนึ่งตามอุทธรณ์ของจำเลยข้อ 2.3 ว่าการที่โจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 2539 ถือไม่ได้ว่าเป็นการทวงถามให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างแก่โจทก์ จำเลยจึงยังไม่ตกเป็นผู้ผิดนัดนั้น เห็นว่า โจทก์ฟ้องว่าได้ทวงถามให้จำเลยชำระค่าจ้างค้างแล้ว จำเลยเพิกเฉยขอให้บังคับจำเลยชำระดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันผิดนัดโดยมิได้ระบุว่าการทวงถามอันเป็นเหตุให้จำเลยผิดนัดได้กระทำเมื่อใดและในทางพิจารณาโจทก์ก็นำสืบในส่วนนี้แต่เพียงว่าโจทก์ได้ทวงถามให้จำเลยจ่ายค่าจ้างเรื่อยมาจนเป็นเหตุให้จำเลยให้โจทก์ออกจากงาน ต่อมาโจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม2539 เมื่อทางสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชสอบข้อเท็จจริงแล้วมีคำสั่งให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างแก่โจทก์ แต่จำเลยไม่ยอมจ่ายเท่านั้น ไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ทวงถามจำเลยเมื่อใด ส่วนที่โจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชก็ไม่ได้กระทำต่อจำเลยเพื่อให้จำเลยชำระหนี้ ถือไม่ได้ว่าเป็นการทวงถามให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์แล้ว อย่างไรก็ตามแม้ข้อเท็จจริงจะฟังไม่ได้ว่าจำเลยผิดนัดตั้งแต่เมื่อใดแต่การที่จำเลยไม่ยอมจ่ายค่าจ้างค้างแก่โจทก์โดยโจทก์ได้ทวงถามจนกระทั่งโจทก์ยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช จำเลยก็ยังไม่ยอมชำระให้นั้นถือว่าจำเลยผิดนัดในการชำระค่าจ้างค้างแก่โจทก์แล้วจำเลยต้องรับผิดในดอกเบี้ยแก่โจทก์ ซึ่งศาลฎีกาเห็นสมควรให้โจทก์มีสิทธิได้ดอกเบี้ยนับแต่วันที่โจทก์ยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นต้นไป ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ย นับแต่วันที่ 4 ตุลาคม 2539 ซึ่งเป็นวันที่โจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล"พิพากษายืน(อร่าม หุตางกูร-พรชัย สมรรถเวช-มงคล คุปต์กาญจนากุล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุขณะเกิดเหตุคดีนี้เป็นปี 2539 ก่อนพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มีผลใช้บังคับ จึงต้องบังคับตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 103 ซึ่งได้ออกประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อที่ 31 ว่า ถ้านายจ้างผิดนัดในการจ่ายค่าจ้าง ค่าล่วงเวลา และค่าทำงานในวันหยุดให้นายจ้างจ่ายดอกเบี้ยแก่ลูกจ้างในระหว่างผิดนัดร้อยละสิบห้าต่อปี ส่วนปัญหาว่า นายจ้างผิดนัดตั้งแต่เมื่อใดประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 204 บัญญัติไว้ กล่าวโดยสรุปคือหนี้ที่มีกำหนดเวลาชำระหนี้ ลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ตามกำหนดถือว่าผิดนัดทันที ส่วนหนี้ที่ไม่มีกำหนดเวลาให้ชำระหนี้เจ้าหนี้ต้องเตือนให้ลูกหนี้ชำระหนี้ก่อน เมื่อลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ตามกำหนดที่เตือน จึงจะตกเป็นผู้ผิดนัด สำหรับกำหนดเวลาชำระค่าจ้างนั้นประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 29 บัญญัติเป็นใจความว่าให้จ่ายตามกำหนดเวลาที่นายจ้างและลูกจ้างตกลงกัน หากมิได้ตกลงกันไว้ ถ้าเป็นลูกจ้างรายเดือนหรือลูกจ้างตามผลงานให้จ่ายไม่น้อยกว่าเดือนละหนึ่งครั้งตอนสิ้นเดือน คดีนี้ โจทก์ได้รับค่าจ้างเป็นรายเดือน โดยมิได้กำหนดการจ่ายค่าจ้างไว้แน่นอนจึงต้องจ่ายไม่น้อยกว่าเดือนละครั้งตอนสิ้นเดือน และถือว่าจำเลยผิดนัดเมื่อวันสิ้นเดือนของเดือนที่ได้รับค่าจ้างแต่ละเดือนไป แต่ข้อเท็จจริงของคดีนี้ไม่ปรากฏว่าจำเลยค้างจ่ายค่าจ้างของเดือนใดบ้าง ซึ่งเป็นความบกพร่องโจทก์ที่นำสืบไม่ชัด ศาลจึงไม่สามารถชี้ได้ว่าจำเลยผิดนัดเมื่อสิ้นเดือนใด ถือว่าเป็นหนี้ที่มีกำหนดเวลาแต่กรณีเป็นที่สงสัย ถือว่าเป็นหนี้ที่ไม่มีกำหนดเวลาชำระหนี้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 203 วรรคสอง โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ต้องเตือนจำเลยซึ่งเป็นลูกหนี้ให้ชำระหนี้ก่อน แล้วลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ในกำหนดจึงจะตกเป็นผู้ผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 204 วรรคแรกแต่ข้อเท็จจริงก็ไม่ชัดว่า โจทก์ได้เตือนให้จำเลยชำระหนี้ค่าจ้างตั้งแต่เมื่อใด คงได้ทราบว่า โจทก์ไปร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อวันที่4 ตุลาคม 2539 เมื่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชสอบสวนข้อเท็จจริงแล้วมีคำสั่งให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างแก่โจทก์แต่จำเลยไม่จ่าย ถือว่าจำเลยผิดนัดนับตั้งแต่วันที่โจทก์ยื่นคำร้องต่อสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชเป็นต้นไป อันเป็นการวางบรรทัดฐานผิดจากแนวเดิมที่ให้ถือว่าผิดนัดและให้คิดดอกเบี้ยนับแต่วันฟ้อง การที่โจทก์ยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชนั้นมิใช่ยื่นต่อจำเลยจะถือว่าเป็นการเตือนจำเลยให้ชำระหนี้แล้ว จำเลยไม่ชำระหนี้เป็นการผิดนัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 204 วรรคแรก ยังไม่ได้ แต่ข้อเท็จจริงคดีนี้ได้ความว่า โจทก์ได้ทวงถามให้จำเลยชำระหนี้ค่าจ้างค้างก่อนจะไปยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชแล้วจึงอนุโลมว่าโจทก์ได้ทวงถามเตือนให้จำเลยชำระหนี้แล้วแต่จำเลยไม่ชำระ แต่ไม่ทราบว่าให้ชำระภายในกำหนดเมื่อใดจึงให้ถือว่าให้ชำระในกำหนดที่โจทก์ไปยื่นคำร้องต่อสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดนครศรีธรรมราชเป็นต้นไป อันเป็นกำหนดเวลาตามข้อสันนิษฐานเท่านั้น ข้อเท็จจริงคดีนี้ปรากฏอีกว่า โจทก์ทวงถามให้จำเลยจ่ายค่าจ้างเรื่อยมาจนเป็นเหตุให้จำเลยให้โจทก์ออกจากงานหากเป็นคดีที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างต้องจ่ายค่าจ้างค้างให้แก่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างภายในสามวันนับแต่วันเลิกจ้างตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541มาตรา 70 วรรคสุดท้าย จึงถือว่าจำเลยตกเป็นผู้ผิดนัดทันทีนับแต่เลิกจ้างวันที่สี่เป็นต้นไป รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์