คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 678/2530หลักกฎหมาย: จำเลยบุกรุกเข้าบ้านผู้เสียหาย เมื่อคนในบ้านรู้ตัวเรียกจำเลยให้ออกจากห้อง จำเลยกลับพังฝาห้องกระโดดลงจากบ้านหลบหนี ดังนี้การกระทำฐานบุกรุกสำเร็จลงแล้ว ส่วนการกระทำให้เสียทรัพย์เป็นเหตุการณ์ซึ่งเกิดขึ้นภายหลังจึงเป็นคนละกรรมกัน แม้โจทก์จะมิได้ขอให้เรียงกระทงลงโทษ แต่เมื่อบรรยายฟ้องว่า จำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกันศาลลงโทษ 2กรรมได้ ไม่เกินคำขอ.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมขอให้ลงโทษจำเลยฐานบุกรุกเข้าไปในเคหสถาน ฐานลักทรัพย์และฐานทำให้เสียทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335, 358, 362, 364 และ 365 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2525 มาตรา 11 และให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่เจ้าของ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา365 จำคุก 6 เดือนผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 358 จำคุก 6 เดือนเรียงกระทงลงโทษรวมจำคุก 1 ปีคำขอโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาโดยมีผู้พิพากษาลงชื่อรับรองว่าข้อความที่ตัดสินเป็นปัญหาสำคัญควรสู่ศาลสูงสุดและอนุญาตให้ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยบุกรุกเข้าไปในบ้านผู้เสียหายเมื่อผู้เสียหายและบุตรรู้ตัวเรียกให้จำเลยออกจากห้องจำเลยกลับพังฝาห้องกระโดดลงไปข้างล่างเพื่อหลบหนีถือได้ว่าการกระทำฐานบุกรุกสำเร็จลงแล้วส่วนการกระทำฐานทำให้เสียทรัพย์เป็นการกระทำขึ้นใหม่ภายหลังต่างเวลากันมิได้กระทำโดยเกิดจากกรรมเดียวกันจำเลยย่อมมีความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์อีกกรรมหนึ่งส่วนที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์มิได้ฟ้องขอให้เรียงกระทงลงโทษจะลงโทษจำเลย 2 กระทงเป็นการพิพากษาเกินคำขอนั้น โจทก์บรรยายฟ้องไว้แล้วว่าจำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกันศาลจึงลงโทษ 2 กรรมได้ไม่เป็นการเกินคำขอดังที่จำเลยฎีกา ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยชอบแล้ว' พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 678/2530พนักงานอัยการจังหวัดปทุมธานีโจทก์นายอดิสรณ์ ยอดขวัญจำเลย ป.อ. ม. 91, ม. 358, ม. 365 ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 192จำเลยบุกรุกเข้าบ้านผู้เสียหาย เมื่อคนในบ้านรู้ตัวเรียกจำเลยให้ออกจากห้อง จำเลยกลับพังฝาห้องกระโดดลงจากบ้านหลบหนี ดังนี้การกระทำฐานบุกรุกสำเร็จลงแล้ว ส่วนการกระทำให้เสียทรัพย์เป็นเหตุการณ์ซึ่งเกิดขึ้นภายหลังจึงเป็นคนละกรรมกัน แม้โจทก์จะมิได้ขอให้เรียงกระทงลงโทษ แต่เมื่อบรรยายฟ้องว่า จำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกันศาลลงโทษ 2กรรมได้ ไม่เกินคำขอ.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมขอให้ลงโทษจำเลยฐานบุกรุกเข้าไปในเคหสถาน ฐานลักทรัพย์และฐานทำให้เสียทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335, 358, 362, 364 และ 365 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2525 มาตรา 11 และให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่เจ้าของ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา365 จำคุก 6 เดือนผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 358 จำคุก 6 เดือนเรียงกระทงลงโทษรวมจำคุก 1 ปีคำขอโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาโดยมีผู้พิพากษาลงชื่อรับรองว่าข้อความที่ตัดสินเป็นปัญหาสำคัญควรสู่ศาลสูงสุดและอนุญาตให้ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยบุกรุกเข้าไปในบ้านผู้เสียหายเมื่อผู้เสียหายและบุตรรู้ตัวเรียกให้จำเลยออกจากห้องจำเลยกลับพังฝาห้องกระโดดลงไปข้างล่างเพื่อหลบหนีถือได้ว่าการกระทำฐานบุกรุกสำเร็จลงแล้วส่วนการกระทำฐานทำให้เสียทรัพย์เป็นการกระทำขึ้นใหม่ภายหลังต่างเวลากันมิได้กระทำโดยเกิดจากกรรมเดียวกันจำเลยย่อมมีความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์อีกกรรมหนึ่งส่วนที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์มิได้ฟ้องขอให้เรียงกระทงลงโทษจะลงโทษจำเลย 2 กระทงเป็นการพิพากษาเกินคำขอนั้น โจทก์บรรยายฟ้องไว้แล้วว่าจำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกันศาลจึงลงโทษ 2 กรรมได้ไม่เป็นการเกินคำขอดังที่จำเลยฎีกา ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยชอบแล้ว' พิพากษายืน.(ดำริ ศุภพิโรจน์-อำนวย อินทุภูติ-สมศักดิ์ จูสวัสดิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้ศาลลงโทษจำเลยหลายกระทงได้ แม้ว่าโจทก์จะมิได้มีคำขอท้ายฟ้องอ้างประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ด้วยก็ตาม ซึ่งศาลฎีกาถือหลักนี้มาตลอด โดยถือหลักว่าประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 มิใช่บทบัญญัติถึงการกระทำอันเป็นความผิดซึ่งโจทก์จะต้องกล่าวอ้างมาในคำขอท้ายฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(6)และกรณีมิใช่ศาลลงโทษเกินคำขอตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 192 ด้วย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3775/2527) ส่วนการบรรยายฟ้องนั้นโจทก์ไม่ต้องระบุตรง ๆ ว่าจำเลยกระทำความผิดหลายกรรม แม้โจทก์จะมิได้ระบุเช่นนั้น แต่ถ้าการบรรยายฟ้องของโจทก์เห็นได้ว่า เป็นการบรรยายว่าจำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกัน เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ตามฟ้อง ศาลก็ย่อมลงโทษจำเลยหลายกระทงได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1527/2527,3560/2526,597/2520,646/2509) ปัญหาที่น่าสนใจในคดีนี้ต่อไปคือ การกระทำของจำเลยในคดีเป็นความผิดกรรมเดียวหรือหลายกรรม เคยมี คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 925/2520จำเลยบุกรุกเข้าไปในบ้าน ส.ภริยาส. ปิดประตู จำเลยทำลายบานประตูและทุบกระจกหน้าต่างแล้วก็ออกไป ดังนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การบุกรุกแล้วทำลายบานประตูและกระจำหน้าต่างในทันทีทันใด ถือเป็นกรรมเดียวกันตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ซึ่งในคดีนี้ท่านศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ หมายเหตุว่า จำเลยเข้ามาในบ้านเป็นบุกรุกแล้วทำลายบานประตูและกระจกหน้าต่าง เห็นได้ชัดว่าเป็นเจตนาคนละเรื่องคนละอันกัน คือบุกรุกอันหนึ่ง ทำลายทรัพย์อีกอันหนึ่ง การทำในทันทีทันใดมิใช่หลักที่จะวินิจฉัยว่าหลายกรรมหรือไม่ ในกรณีบุกรุกเข้าไปกระทำความผิดฐานอื่นนั้นเช่น บุกรุกเข้าทำร้ายร่างกาย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 990/2506,905/2507(ป),1383/2521) บุกรุกเข้าไปลักทรัพย์ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 837/2510,1310/2513) บุกรุกเข้าไปทำอนาจารในบ้านผู้เสียหาย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2884/2519,1905/2520,214/2524,1193/2529) บุกรุกเข้าไปพรากผู้เยาว์หรือข่มขืนกระทำชำเรา (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2245/2520,1130/2520) ศาลฎีกาถือว่าเป็นความผิดกรรมเดียวกัน ผิดต่อกฎหมายหลายบท ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 179/2522 ใช้รถเข้าไปไถที่ดินทำให้ต้นงาในที่ดินที่โจทก์ครอบครองเสียหาย เป็นความผิดฐานบุกรุกและทำให้เสียทรัพย์และเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท แต่กรณีบุกรุกเข้าไปทำร้ายโดยเจตนาทำร้ายนั้นมิใช่เป็นเจตนาแต่แรกแล้วศาลถือว่าเป็นสองกรรม (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3987/2526) เมื่อพิจารณาตามแนวคำวินิจฉัยของศาลฎีกาแล้ว เห็นได้ประการหนึ่งว่า หากเจตนาสำคัญของจำเลยเป็นการกระทำผิดฐานอื่นซึ่งการบุกรุกเป็นขั้นตอนหนึ่งก่อนการที่จะกระทำความผิดนั้นแล้ว ศาลถือว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียว สำหรับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 925/2520 นั้น ข้อเท็จจริงเป็นเรื่องจำเลยบุกรุกเข้าไปในบ้านของ ส.แต่ส. ไม่อยู่บ้าน ภริยาของ ส. เห็นจำเลยกับพวกจะเข้ามาจึงปิดประตูบ้านและหนี้ขึ้นชั้นบนจำเลยเข้าทำลายบานประตูและทุบกระจกหน้าต่างแล้วจำเลยก็ออกไป เช่นนี้ลักษณะการกระทำของจำเลยจึงเป็นเรื่องเข้าไปทำให้เสียทรัพย์ภายในสถานที่ที่บุกรุกเข้าไป เป็นเรื่องทำนองเดียวกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 179/2522 ข้อเท็จจริงในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 925/2520 มิใช่เรื่องการทำลายประตูเพื่อหลบหนีออกไป อันจะเทียบได้กับคดีที่หมายเหตุนี้ คำวินิจฉัยของศาลฎีกาในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 925/2520และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 179/2522 จึงมีลักษณะเป็นการเดินตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาในเรื่องบุกรุกเข้าไปทำผิดฐานอื่นในสถานที่ที่ตนบุกรุกเข้าไป แต่อย่างไรก็ดีมีข้อน่าสังเกตว่า ข้อเท็จจริงในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 925/2520 นั้น หากเกิดขึ้นอีกก็เป็นปัญหาอยู่เหมือนกันว่ายังถือว่าเป็นกรรมเดียวกันหรือไม่ โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาแนวคำวินิจฉัยในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3987/2526 ซึ่งเน้นในเรื่องเจตนาของจำเลยว่าถ้าไม่มีเจตนาแต่แรกที่จะทำความผิดอื่นแล้ว ถือว่าเป็นความผิดหลายกรรมและคำวินิจฉัยในคดีนี้ซึ่งวินิจฉัยถึงเหตุการณ์ว่าเป็นคนละตอนกันแล้ว กรณีจึงเป็นไปได้ว่าการบุกรุกเข้าไปแล้วกระทำความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์โดยเห็นได้ว่า การทำให้เสียทรัพย์มิใช่เจตนาของจำเลยแต่แรก การกระทำดังกล่าวน่าจะเป็นความผิดหลายกรรม. ไมตรีศรีอรุณ.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมขอให้ลงโทษจำเลยฐานบุกรุกเข้าไปในเคหสถาน ฐานลักทรัพย์และฐานทำให้เสียทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335, 358, 362, 364 และ 365 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2525 มาตรา 11 และให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่เจ้าของ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา365 จำคุก 6 เดือนผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 358 จำคุก 6 เดือนเรียงกระทงลงโทษรวมจำคุก 1 ปีคำขอโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาโดยมีผู้พิพากษาลงชื่อรับรองว่าข้อความที่ตัดสินเป็นปัญหาสำคัญควรสู่ศาลสูงสุดและอนุญาตให้ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยบุกรุกเข้าไปในบ้านผู้เสียหายเมื่อผู้เสียหายและบุตรรู้ตัวเรียกให้จำเลยออกจากห้องจำเลยกลับพังฝาห้องกระโดดลงไปข้างล่างเพื่อหลบหนีถือได้ว่าการกระทำฐานบุกรุกสำเร็จลงแล้วส่วนการกระทำฐานทำให้เสียทรัพย์เป็นการกระทำขึ้นใหม่ภายหลังต่างเวลากันมิได้กระทำโดยเกิดจากกรรมเดียวกันจำเลยย่อมมีความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์อีกกรรมหนึ่งส่วนที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์มิได้ฟ้องขอให้เรียงกระทงลงโทษจะลงโทษจำเลย 2 กระทงเป็นการพิพากษาเกินคำขอนั้น โจทก์บรรยายฟ้องไว้แล้วว่าจำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกันศาลจึงลงโทษ 2 กรรมได้ไม่เป็นการเกินคำขอดังที่จำเลยฎีกา ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยชอบแล้ว' พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 678/2530พนักงานอัยการจังหวัดปทุมธานีโจทก์นายอดิสรณ์ ยอดขวัญจำเลย ป.อ. ม. 91, ม. 358, ม. 365 ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 192จำเลยบุกรุกเข้าบ้านผู้เสียหาย เมื่อคนในบ้านรู้ตัวเรียกจำเลยให้ออกจากห้อง จำเลยกลับพังฝาห้องกระโดดลงจากบ้านหลบหนี ดังนี้การกระทำฐานบุกรุกสำเร็จลงแล้ว ส่วนการกระทำให้เสียทรัพย์เป็นเหตุการณ์ซึ่งเกิดขึ้นภายหลังจึงเป็นคนละกรรมกัน แม้โจทก์จะมิได้ขอให้เรียงกระทงลงโทษ แต่เมื่อบรรยายฟ้องว่า จำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกันศาลลงโทษ 2กรรมได้ ไม่เกินคำขอ.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดต่อกฎหมายหลายกรรมขอให้ลงโทษจำเลยฐานบุกรุกเข้าไปในเคหสถาน ฐานลักทรัพย์และฐานทำให้เสียทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335, 358, 362, 364 และ 365 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2525 มาตรา 11 และให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่เจ้าของ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา365 จำคุก 6 เดือนผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 358 จำคุก 6 เดือนเรียงกระทงลงโทษรวมจำคุก 1 ปีคำขอโจทก์นอกจากนี้ให้ยกเสีย จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาโดยมีผู้พิพากษาลงชื่อรับรองว่าข้อความที่ตัดสินเป็นปัญหาสำคัญควรสู่ศาลสูงสุดและอนุญาตให้ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยบุกรุกเข้าไปในบ้านผู้เสียหายเมื่อผู้เสียหายและบุตรรู้ตัวเรียกให้จำเลยออกจากห้องจำเลยกลับพังฝาห้องกระโดดลงไปข้างล่างเพื่อหลบหนีถือได้ว่าการกระทำฐานบุกรุกสำเร็จลงแล้วส่วนการกระทำฐานทำให้เสียทรัพย์เป็นการกระทำขึ้นใหม่ภายหลังต่างเวลากันมิได้กระทำโดยเกิดจากกรรมเดียวกันจำเลยย่อมมีความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์อีกกรรมหนึ่งส่วนที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์มิได้ฟ้องขอให้เรียงกระทงลงโทษจะลงโทษจำเลย 2 กระทงเป็นการพิพากษาเกินคำขอนั้น โจทก์บรรยายฟ้องไว้แล้วว่าจำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกันศาลจึงลงโทษ 2 กรรมได้ไม่เป็นการเกินคำขอดังที่จำเลยฎีกา ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยชอบแล้ว' พิพากษายืน.(ดำริ ศุภพิโรจน์-อำนวย อินทุภูติ-สมศักดิ์ จูสวัสดิ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้ศาลลงโทษจำเลยหลายกระทงได้ แม้ว่าโจทก์จะมิได้มีคำขอท้ายฟ้องอ้างประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ด้วยก็ตาม ซึ่งศาลฎีกาถือหลักนี้มาตลอด โดยถือหลักว่าประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 มิใช่บทบัญญัติถึงการกระทำอันเป็นความผิดซึ่งโจทก์จะต้องกล่าวอ้างมาในคำขอท้ายฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(6)และกรณีมิใช่ศาลลงโทษเกินคำขอตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 192 ด้วย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3775/2527) ส่วนการบรรยายฟ้องนั้นโจทก์ไม่ต้องระบุตรง ๆ ว่าจำเลยกระทำความผิดหลายกรรม แม้โจทก์จะมิได้ระบุเช่นนั้น แต่ถ้าการบรรยายฟ้องของโจทก์เห็นได้ว่า เป็นการบรรยายว่าจำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกัน เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ตามฟ้อง ศาลก็ย่อมลงโทษจำเลยหลายกระทงได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1527/2527,3560/2526,597/2520,646/2509) ปัญหาที่น่าสนใจในคดีนี้ต่อไปคือ การกระทำของจำเลยในคดีเป็นความผิดกรรมเดียวหรือหลายกรรม เคยมี คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 925/2520จำเลยบุกรุกเข้าไปในบ้าน ส.ภริยาส. ปิดประตู จำเลยทำลายบานประตูและทุบกระจกหน้าต่างแล้วก็ออกไป ดังนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การบุกรุกแล้วทำลายบานประตูและกระจำหน้าต่างในทันทีทันใด ถือเป็นกรรมเดียวกันตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ซึ่งในคดีนี้ท่านศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ หมายเหตุว่า จำเลยเข้ามาในบ้านเป็นบุกรุกแล้วทำลายบานประตูและกระจกหน้าต่าง เห็นได้ชัดว่าเป็นเจตนาคนละเรื่องคนละอันกัน คือบุกรุกอันหนึ่ง ทำลายทรัพย์อีกอันหนึ่ง การทำในทันทีทันใดมิใช่หลักที่จะวินิจฉัยว่าหลายกรรมหรือไม่ ในกรณีบุกรุกเข้าไปกระทำความผิดฐานอื่นนั้นเช่น บุกรุกเข้าทำร้ายร่างกาย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 990/2506,905/2507(ป),1383/2521) บุกรุกเข้าไปลักทรัพย์ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 837/2510,1310/2513) บุกรุกเข้าไปทำอนาจารในบ้านผู้เสียหาย (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2884/2519,1905/2520,214/2524,1193/2529) บุกรุกเข้าไปพรากผู้เยาว์หรือข่มขืนกระทำชำเรา (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2245/2520,1130/2520) ศาลฎีกาถือว่าเป็นความผิดกรรมเดียวกัน ผิดต่อกฎหมายหลายบท ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 179/2522 ใช้รถเข้าไปไถที่ดินทำให้ต้นงาในที่ดินที่โจทก์ครอบครองเสียหาย เป็นความผิดฐานบุกรุกและทำให้เสียทรัพย์และเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท แต่กรณีบุกรุกเข้าไปทำร้ายโดยเจตนาทำร้ายนั้นมิใช่เป็นเจตนาแต่แรกแล้วศาลถือว่าเป็นสองกรรม (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3987/2526) เมื่อพิจารณาตามแนวคำวินิจฉัยของศาลฎีกาแล้ว เห็นได้ประการหนึ่งว่า หากเจตนาสำคัญของจำเลยเป็นการกระทำผิดฐานอื่นซึ่งการบุกรุกเป็นขั้นตอนหนึ่งก่อนการที่จะกระทำความผิดนั้นแล้ว ศาลถือว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียว สำหรับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 925/2520 นั้น ข้อเท็จจริงเป็นเรื่องจำเลยบุกรุกเข้าไปในบ้านของ ส.แต่ส. ไม่อยู่บ้าน ภริยาของ ส. เห็นจำเลยกับพวกจะเข้ามาจึงปิดประตูบ้านและหนี้ขึ้นชั้นบนจำเลยเข้าทำลายบานประตูและทุบกระจกหน้าต่างแล้วจำเลยก็ออกไป เช่นนี้ลักษณะการกระทำของจำเลยจึงเป็นเรื่องเข้าไปทำให้เสียทรัพย์ภายในสถานที่ที่บุกรุกเข้าไป เป็นเรื่องทำนองเดียวกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 179/2522 ข้อเท็จจริงในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 925/2520 มิใช่เรื่องการทำลายประตูเพื่อหลบหนีออกไป อันจะเทียบได้กับคดีที่หมายเหตุนี้ คำวินิจฉัยของศาลฎีกาในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 925/2520และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 179/2522 จึงมีลักษณะเป็นการเดินตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาในเรื่องบุกรุกเข้าไปทำผิดฐานอื่นในสถานที่ที่ตนบุกรุกเข้าไป แต่อย่างไรก็ดีมีข้อน่าสังเกตว่า ข้อเท็จจริงในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 925/2520 นั้น หากเกิดขึ้นอีกก็เป็นปัญหาอยู่เหมือนกันว่ายังถือว่าเป็นกรรมเดียวกันหรือไม่ โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาแนวคำวินิจฉัยในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3987/2526 ซึ่งเน้นในเรื่องเจตนาของจำเลยว่าถ้าไม่มีเจตนาแต่แรกที่จะทำความผิดอื่นแล้ว ถือว่าเป็นความผิดหลายกรรมและคำวินิจฉัยในคดีนี้ซึ่งวินิจฉัยถึงเหตุการณ์ว่าเป็นคนละตอนกันแล้ว กรณีจึงเป็นไปได้ว่าการบุกรุกเข้าไปแล้วกระทำความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์โดยเห็นได้ว่า การทำให้เสียทรัพย์มิใช่เจตนาของจำเลยแต่แรก การกระทำดังกล่าวน่าจะเป็นความผิดหลายกรรม. ไมตรีศรีอรุณ.