คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 453/2481หลักกฎหมาย: จำเลยลงมือเจาะประตูบ้าน+เป็นรูเพื่อจะถ้าไปลักทรัพย์แต่ถูกตำรวจจับได้เสียก่อน ต้องมีความผิดฐานพยายามลักทรัพย์ จำเลยไปเจาะประตูบ้านเขาเพื่อจะลักทรัพย์ตำรวจจับตัวไว้ได้ แต่แล้วจำเลยกลับหลุดหนีไปได้ ต้องมีความผิดฐานหลบหนีจากที่การช่วยคุมอันชอบด้วยกฎหมายกลางคืนหมายความว่าเวลาระหว่างแต่พระอาทิตย์ตกไปจนพระอาทิตย์ขึ้น โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำผิดวันเวลากลางคืนวันที่ 23 ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยทำผิดเวลาราว 2 นาฬิกาในคืนวันนั้น ไม่เรียกว่าโจทก์ฟ้องผิดวันโจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๒๓ เวลากลางคืน จำเลยพยายามลักทรัพย์และหลบหนีจากที่คุมขังขอให้ลงโทษ ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยทำผิดภายหลังเที่ยงคืนวันที่ ๒๓ ไปแล้วราว ๒ ชั่วโมง ศาลฎีกาตัดสินว่ากลางคืนวันที่ ๒๓ ต้องหมายความว่าตั้งแต่พระอาทิตย์ตกในวันที่ ๒๓ ตลอดไปสิ้นสุดเวลากลางคืนเอาต่อเมื่อพระอาทิตย์ขึ้นตาม ม.๖(๒๔) แห่งกฎหมายอาญาแม้วันที่จะคาบเกี่ยวเป็น ๒๓ และ ๒๔ ก็ตามก็หาถือว่าเป็นกลางคืนของวันที่ ๒๔ ไม่ ถือกันแต่ว่าล่วง ๒๔ นาฬิกา แล้วเป็นเวลาตั้งต้นของวันใหม่ ฟ้องของโจทก์จึงไม่ผิดวัน ส่วนการกระทำของจำเลยนั้น จำเลยได้เจาะประตูเป็นรูแล้ว ต้องมีความผิดฐานพยายาม และปรากฎด้วยว่าเมื่อเจ้าพนักงานจับตัวไว้ได้แล้ว ตำรวจกำลังคุมตัวอยู่ จำเลยก็สบัดหลุดหนีไป ต้องมีความผิดฐานหลบหนีจากที่คุมขังอีกด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 453/2481อัยยการชลบุรีโจทก์นายหนาม นายถั้วจำเลย ป.อ. ม. 6 (24), ม. 293, ม. 60, ม. 163 ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 192จำเลยลงมือเจาะประตูบ้าน+เป็นรูเพื่อจะถ้าไปลักทรัพย์แต่ถูกตำรวจจับได้เสียก่อน ต้องมีความผิดฐานพยายามลักทรัพย์ จำเลยไปเจาะประตูบ้านเขาเพื่อจะลักทรัพย์ตำรวจจับตัวไว้ได้ แต่แล้วจำเลยกลับหลุดหนีไปได้ ต้องมีความผิดฐานหลบหนีจากที่การช่วยคุมอันชอบด้วยกฎหมายกลางคืนหมายความว่าเวลาระหว่างแต่พระอาทิตย์ตกไปจนพระอาทิตย์ขึ้น โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำผิดวันเวลากลางคืนวันที่ 23 ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยทำผิดเวลาราว 2 นาฬิกาในคืนวันนั้น ไม่เรียกว่าโจทก์ฟ้องผิดวันโจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๒๓ เวลากลางคืน จำเลยพยายามลักทรัพย์และหลบหนีจากที่คุมขังขอให้ลงโทษ ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยทำผิดภายหลังเที่ยงคืนวันที่ ๒๓ ไปแล้วราว ๒ ชั่วโมง ศาลฎีกาตัดสินว่ากลางคืนวันที่ ๒๓ ต้องหมายความว่าตั้งแต่พระอาทิตย์ตกในวันที่ ๒๓ ตลอดไปสิ้นสุดเวลากลางคืนเอาต่อเมื่อพระอาทิตย์ขึ้นตาม ม.๖(๒๔) แห่งกฎหมายอาญาแม้วันที่จะคาบเกี่ยวเป็น ๒๓ และ ๒๔ ก็ตามก็หาถือว่าเป็นกลางคืนของวันที่ ๒๔ ไม่ ถือกันแต่ว่าล่วง ๒๔ นาฬิกา แล้วเป็นเวลาตั้งต้นของวันใหม่ ฟ้องของโจทก์จึงไม่ผิดวัน ส่วนการกระทำของจำเลยนั้น จำเลยได้เจาะประตูเป็นรูแล้ว ต้องมีความผิดฐานพยายาม และปรากฎด้วยว่าเมื่อเจ้าพนักงานจับตัวไว้ได้แล้ว ตำรวจกำลังคุมตัวอยู่ จำเลยก็สบัดหลุดหนีไป ต้องมีความผิดฐานหลบหนีจากที่คุมขังอีกด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(อมาตย์-อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-เทฟโนต์)ศาลชั้นต้น - นายเอี่ยม อรุพินทร์ศาลอุทธรณ์ - พระนาถปรีชาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๒๓ เวลากลางคืน จำเลยพยายามลักทรัพย์และหลบหนีจากที่คุมขังขอให้ลงโทษ ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยทำผิดภายหลังเที่ยงคืนวันที่ ๒๓ ไปแล้วราว ๒ ชั่วโมง ศาลฎีกาตัดสินว่ากลางคืนวันที่ ๒๓ ต้องหมายความว่าตั้งแต่พระอาทิตย์ตกในวันที่ ๒๓ ตลอดไปสิ้นสุดเวลากลางคืนเอาต่อเมื่อพระอาทิตย์ขึ้นตาม ม.๖(๒๔) แห่งกฎหมายอาญาแม้วันที่จะคาบเกี่ยวเป็น ๒๓ และ ๒๔ ก็ตามก็หาถือว่าเป็นกลางคืนของวันที่ ๒๔ ไม่ ถือกันแต่ว่าล่วง ๒๔ นาฬิกา แล้วเป็นเวลาตั้งต้นของวันใหม่ ฟ้องของโจทก์จึงไม่ผิดวัน ส่วนการกระทำของจำเลยนั้น จำเลยได้เจาะประตูเป็นรูแล้ว ต้องมีความผิดฐานพยายาม และปรากฎด้วยว่าเมื่อเจ้าพนักงานจับตัวไว้ได้แล้ว ตำรวจกำลังคุมตัวอยู่ จำเลยก็สบัดหลุดหนีไป ต้องมีความผิดฐานหลบหนีจากที่คุมขังอีกด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 453/2481อัยยการชลบุรีโจทก์นายหนาม นายถั้วจำเลย ป.อ. ม. 6 (24), ม. 293, ม. 60, ม. 163 ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 192จำเลยลงมือเจาะประตูบ้าน+เป็นรูเพื่อจะถ้าไปลักทรัพย์แต่ถูกตำรวจจับได้เสียก่อน ต้องมีความผิดฐานพยายามลักทรัพย์ จำเลยไปเจาะประตูบ้านเขาเพื่อจะลักทรัพย์ตำรวจจับตัวไว้ได้ แต่แล้วจำเลยกลับหลุดหนีไปได้ ต้องมีความผิดฐานหลบหนีจากที่การช่วยคุมอันชอบด้วยกฎหมายกลางคืนหมายความว่าเวลาระหว่างแต่พระอาทิตย์ตกไปจนพระอาทิตย์ขึ้น โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำผิดวันเวลากลางคืนวันที่ 23 ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยทำผิดเวลาราว 2 นาฬิกาในคืนวันนั้น ไม่เรียกว่าโจทก์ฟ้องผิดวันโจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๒๓ เวลากลางคืน จำเลยพยายามลักทรัพย์และหลบหนีจากที่คุมขังขอให้ลงโทษ ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยทำผิดภายหลังเที่ยงคืนวันที่ ๒๓ ไปแล้วราว ๒ ชั่วโมง ศาลฎีกาตัดสินว่ากลางคืนวันที่ ๒๓ ต้องหมายความว่าตั้งแต่พระอาทิตย์ตกในวันที่ ๒๓ ตลอดไปสิ้นสุดเวลากลางคืนเอาต่อเมื่อพระอาทิตย์ขึ้นตาม ม.๖(๒๔) แห่งกฎหมายอาญาแม้วันที่จะคาบเกี่ยวเป็น ๒๓ และ ๒๔ ก็ตามก็หาถือว่าเป็นกลางคืนของวันที่ ๒๔ ไม่ ถือกันแต่ว่าล่วง ๒๔ นาฬิกา แล้วเป็นเวลาตั้งต้นของวันใหม่ ฟ้องของโจทก์จึงไม่ผิดวัน ส่วนการกระทำของจำเลยนั้น จำเลยได้เจาะประตูเป็นรูแล้ว ต้องมีความผิดฐานพยายาม และปรากฎด้วยว่าเมื่อเจ้าพนักงานจับตัวไว้ได้แล้ว ตำรวจกำลังคุมตัวอยู่ จำเลยก็สบัดหลุดหนีไป ต้องมีความผิดฐานหลบหนีจากที่คุมขังอีกด้วย จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(อมาตย์-อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-เทฟโนต์)ศาลชั้นต้น - นายเอี่ยม อรุพินทร์ศาลอุทธรณ์ - พระนาถปรีชาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ