คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6178/2541หลักกฎหมาย: จำเลยอุทธรณ์ว่า ศาลชั้นต้นไม่มีอำนาจแก้ไขเปลี่ยนแปลงโทษจำคุกจำเลยที่ได้อ่านคำพิพากษาในครั้งแรกให้จำคุกจำเลยคนละ 2 ปี มาเป็นจำคุกคนละ 6 ปีเพราะเป็นการเพิ่มโทษจำเลยโดยไม่มีกฎหมายบัญญัติให้ทำได้ เป็นการแก้ไขคำพิพากษาโดยไม่ถูกต้องตามกฎหมายและเป็นกระบวนพิจารณาอันเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อย เมื่อปรากฏตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าศาลอุทธรณ์ยังไม่ได้วินิจฉัยข้ออุทธรณ์ดังกล่าวให้ ดังนี้การที่ศาลอุทธรณ์ยังมิได้วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามอุทธรณ์ของจำเลยดังกล่าว ซึ่งเป็นอุทธรณ์ที่มิได้ต้องห้ามตามกฎหมายคำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 186(6)ประกอบมาตรา 215 ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยดังกล่าวโดยไม่ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 243(1) และมาตรา 247 ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5ในความผิดฐานร่วมกันลักทรัพย์นายจ้างรวม 3 กรรมต่างกันโดยระบุในคำฟ้องข้อ 1 ก. ข้อ 1 ข. และข้อ 1 ค.สำหรับความผิดแต่ละกรรม ดังนี้คือ วันที่ 28 กรกฎาคม 2539เวลากลางวัน จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 24 กิโลกรัม คิดเป็นเงิน 7,680 บาทของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต วันที่ 8 สิงหาคม 2539 เวลากลางวัน จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 10 กิโลกรัม คิดเป็นเงิน 3,250 บาท ของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้าง ไปโดยทุจริต และวันที่ 14 สิงหาคม 2539 เวลากลางวัน จำเลยที่ 1 ที่ 4และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 12 กิโลกรัม ปลาหมึกหอมจำนวน 25 กิโลกรัม และเนื้ออกไก่จำนวน 6 กิโลกรัม คิดเป็นเงินรวม 7,882 บาทของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต จำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพตามฟ้อง ดังนี้เท่ากับจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 รับว่าได้กระทำความผิดทั้งสามกรรมดังกล่าวจริง ศาลชั้นต้นย่อมมีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ทั้ง 3 กรรมเป็นกระทงความผิดไปได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 จำเลยฎีกา และศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ทั้งสามกรรมตามฟ้อง ทรัพย์ที่จำเลยลักไปมีราคา เป็นเงิน 7,680 บาท 3,250 บาทและ 7,882 บาทซึ่งล่างทั้งสองพิพากษายืนโดยใช้ดุลพินิจลงโทษจำคุกจำเลย เท่ากันทุกกระทงความผิดอันเป็นโทษที่หนักเกินไปและไม่เหมาะสมกับสภาพความร้ายแรงแห่งการกระทำความผิดในแต่ละกรรม ศาลฎีกาย่อมมีอำนาจกำหนดโทษที่จะลงแก่จำเลย ให้เหมาะสมแก่สภาพความร้ายแรงแห่งการกระทำความผิดแต่ละกระทงตามที่โจทก์บรรยายในคำฟ้องได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335และ 83 และให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนเป็นเงินรวม 18,812 บาท แก่ผู้เสียหายด้วยจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพ ส่วนจำเลยที่ 2และที่ 3 ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์แยกฟ้องจำเลยที่ 2และที่ 3ระหว่างพิจารณา บริษัทลานนาฟูดส์เซอร์วิส จำกัดผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) และ (11) วรรคสาม และ 83 เป็นความผิดหลายกรรม เรียงกระทงลงโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 รวม 3 กระทง คงจำคุกกระทงละ 4 ปี รวมลงโทษจำคุกคนละ 12 ปี จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพ มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงลงโทษจำคุกคนละ 6 ปี ให้จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนคิดเป็นเงินรวม 18,812 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ยังมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ข้อ 3 ของจำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 จึงเป็นคำพิพากษาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ศาลฎีกาพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 นั้น ปรากฏว่าจำเลยอุทธรณ์ในข้อ 3 ว่า ศาลชั้นต้นไม่มีอำนาจแก้ไขเปลี่ยนแปลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ที่ได้อ่านคำพิพากษาในครั้งแรกให้จำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 คนละ 2 ปีมาเป็นจำคุกคนละ 6 ปี เพราะเป็นการเพิ่มโทษจำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 โดยไม่มีกฎหมายบัญญัติให้ทำได้ เป็นการแก้ไขคำพิพากษาโดยไม่ถูกต้องตามกฎหมายและเป็นกระบวนพิจารณาอันเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนอำนาจในการแก้ไขคำพิพากษาของศาลชั้นต้นเป็นอำนาจของศาลอุทธรณ์หรือศาลสูงขึ้นไป ขอให้ศาลอุทธรณ์ภาค 2 แก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นและลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5สถานเบาและรอการลงโทษด้วย ซึ่งปรากฏตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 ว่า ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ยังไม่ได้วินิจฉัยข้ออุทธรณ์ดังกล่าวให้ ดังนี้ การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ยังมิได้วินิจฉัยปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ดังกล่าว ซึ่งเป็นอุทธรณ์ที่มิได้ต้องห้ามตามกฎหมาย คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 จึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 186(6)ประกอบมาตรา 215 ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ดังกล่าวโดยไม่ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ภาค 2 วินิจฉัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 243(1) และมาตรา 247 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 และเห็นว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ในความผิดฐานร่วมกันลักทรัพย์นายจ้างรวม 3 กรรมต่างกัน โดยระบุในคำฟ้องข้อ 1 ก. ข้อ 1 ข. และข้อ 1 ค. สำหรับความผิดแต่ละกรรมดังนี้คือ วันที่ 28 กรกฎาคม 2539 เวลา กลางวัน จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 24 กิโลกรัม คิดเป็นเงิน 7,680 บาท ของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต วันที่ 8 สิงหาคม 2539 เวลากลางวันจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 10 กิโลกรัม คิดเป็นเงิน 3,250 บาท ของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต และวันที่ 14 สิงหาคม 2539 เวลากลางวัน จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 12 กิโลกรัม ปลาหมึกหอม จำนวน 25 กิโลกรัม และเนื้ออกไก่จำนวน 6 กิโลกรัม คิดเป็นเงินรวม 7,882 บาท ของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพตามฟ้อง ดังนี้ เท่ากับจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 รับว่าได้กระทำความผิดทั้งสามกรรมดังกล่าวจริงศาลชั้นต้นย่อมมีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ทั้ง 3 กรรมเป็นกระทงความผิดไปได้ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อ้างในอุทธรณ์ว่าคำพิพากษาย่อของศาลชั้นต้นได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมข้อความโดยใช้ยาลบคำผิดแล้วลงตัวเลขจากลงโทษจำคุกคนละ 4 ปี เป็น 12 ปีและจากข้อความว่าจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพ มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงลงโทษจำคุกคนละ 2 ปี เป็น 6 ปี และเพิ่มเติมข้อความใหม่ว่าเป็นความผิดหลายกรรมเรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 คงจำคุกกระทงละ 4 ปี ซึ่งไม่ตรงตามที่ได้อ่านให้จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5ฟังเมื่อวันที่ศาลพิพากษานั้น ข้อนี้ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนแล้วไม่ปรากฏว่ามีคำพิพากษาย่อของศาลชั้นต้นอยู่ในสำนวนดังที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อ้าง จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5คงมีเพียงหนังสือยืนยันการเข้าฟังคำพิพากษาของจำเลยที่ 1 ที่ 4และที่ 5 แนบมาท้ายฎีกาของจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 เท่านั้นข้อเท็จจริงจึงยังฟังไม่ได้แน่ชัดว่าได้มีการแก้ไขเปลี่ยนแปลงคำพิพากษาศาลชั้นต้นดังที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อุทธรณ์ส่วนที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อ้างว่าศาลชั้นต้นมีหมายจำคุกระหว่างอุทธรณ์ฎีกาถึงผู้บัญชาการเรือนจำจังหวัดเชียงใหม่ให้จำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 คนละ 2 ปี ซึ่งตรงกับคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ได้อ่านให้แก่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ฟังนั้นกรณีอาจเป็นไปได้ว่าศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 4และที่ 5 ฟังเพียงว่า จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพลดกึ่งแล้วคงจำคุกกระทงละ 2 ปี มิได้แจ้งโทษจำคุกที่ลงเมื่อรวมโทษทั้งสามกระทงเป็น 6 ปี ให้จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ฟังทั้งจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ก็อาจฟังคำว่า "กระทงละ" เป็นคำว่า "คนละ" ก็เป็นได้ จึงเข้าใจคลาดเคลื่อนไปส่วนการออกหมายจำคุกระหว่างอุทธรณ์ฎีกาก็อาจเป็นไปได้ว่าร่างคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่เขียนไว้ในครั้งแรกเขียนไว้เพียงว่าให้จำคุกจำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 รวม 3 กระทง กระทงละ 2 ปี เท่านั้นยังไม่ได้รวมโทษทั้งสามกระทงไว้ จึงเกิดข้อผิดพลาดดังกล่าวขึ้นข้อเท็จจริงยังฟังไม่ได้ว่า ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 เพียงคนละ 2 ปี ข้อเท็จจริงเท่าที่ปรากฏฟังได้ว่าศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ทั้งสามกระทงความผิดตามฟ้อง อย่างไรก็ดี ความผิดฐานร่วมกันลักทรัพย์นายจ้างประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) และ (10) วรรคสามกำหนดระวางโทษจำคุกไว้ตั้งแต่ 1 ปีถึง 7 ปี และปรับตั้งแต่2,000 บาท ถึง 14,000 บาท ปรากฏตามคำฟ้องว่าการกระทำความผิดทั้งสามกรรมทรัพย์ที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5ลักไปมีราคาเป็นเงิน 7,680 บาท 3,250 บาท และ 7,882 บาทตามลำดับ เห็นว่าที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 กระทงละ 4 ปี เท่ากันทุกกระทงความผิดเป็นโทษที่หนักเกินไปและยังไม่เหมาะสมกับสภาพความร้ายแรงแห่งการกระทำความผิดในแต่ละกรรม เห็นสมควรกำหนดโทษที่จะลงแก่จำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 ให้เหมาะสมแก่สภาพความร้ายแรงแห่งการกระทำความผิดตามที่โจทก์บรรยายในคำฟ้อง ซึ่งศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นสมควรกำหนดโทษที่จะลงแก่จำเลยที่ 1 และที่ 5 สำหรับกระทงแรกให้จำคุก 1 ปี 6 เดือน กระทงที่ 2 ให้จำคุก 1 ปี และกระทงที่ 3 ให้จำคุก 1 ปี 6 เดือน รวมเป็นโทษจำคุก 4 ปีเฉพาะจำเลยที่ 4 ซึ่งมีอายุ 18 ปีเศษ เห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษให้อีกกระทงละกึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76คงจำคุกกระทงแรก 9 เดือน กระทงที่ 2 จำคุก 6 เดือนและกระทงที่ 3 จำคุก 9 เดือน รวมเป็นโทษจำคุก 2 ปีส่วนที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อุทธรณ์ขอให้รอการลงโทษด้วยนั้นเห็นว่าจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันกระทำความผิดในการลักทรัพย์ของนายจ้างถึง 3 ครั้ง โดยอาศัยโอกาสที่จำเลยที่ 1 ที่ 4และที่ 5 เป็นลูกจ้างของโจทก์ร่วมพฤติการณ์แห่งคดียังไม่มีเหตุสมควรให้รอการลงโทษแก่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 5สำหรับกระทงแรกมีกำหนด 1 ปี 6 เดือน กระทงที่ 2 มีกำหนด 1 ปี และกระทงที่ 3 มีกำหนด 1 ปี 6 เดือน รวมเป็นโทษจำคุกมีกำหนด 4 ปี จำเลยที่ 4 ซึ่งมีอายุกว่า 17 ปี แต่ยังไม่เกิน 20 ปี ขณะกระทำความผิด เห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษให้กระทงละกึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 เป็นจำคุกจำเลยที่ 4 กระทงแรก 9 เดือน กระทงที่ 2 จำคุก 6 เดือน และกระทงที่ 3 จำคุก 9 เดือน รวมเป็นโทษจำคุกจำเลยที่ 4 มีกำหนด 2 ปี จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษเห็นสมควรลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 5 คนละ 2 ปี และจำคุกจำเลยที่ 4 มีกำหนด 1 ปี นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6178/2541พนักงานอัยการ จังหวัด เชียงใหม่โจทก์โจทก์ร่วมโจทก์บริษัท ลานนา ฟูดส์เซอร์วิส จำกัดโจทก์นาย เกียรติ สม งาม กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 91, ม. 335 ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 184, ม. 186 (6), ม. 195, ม. 215 ป.วิ.พ. ม. 243 (1), ม. 247จำเลยอุทธรณ์ว่า ศาลชั้นต้นไม่มีอำนาจแก้ไขเปลี่ยนแปลงโทษจำคุกจำเลยที่ได้อ่านคำพิพากษาในครั้งแรกให้จำคุกจำเลยคนละ 2 ปี มาเป็นจำคุกคนละ 6 ปีเพราะเป็นการเพิ่มโทษจำเลยโดยไม่มีกฎหมายบัญญัติให้ทำได้ เป็นการแก้ไขคำพิพากษาโดยไม่ถูกต้องตามกฎหมายและเป็นกระบวนพิจารณาอันเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อย เมื่อปรากฏตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าศาลอุทธรณ์ยังไม่ได้วินิจฉัยข้ออุทธรณ์ดังกล่าวให้ ดังนี้การที่ศาลอุทธรณ์ยังมิได้วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามอุทธรณ์ของจำเลยดังกล่าว ซึ่งเป็นอุทธรณ์ที่มิได้ต้องห้ามตามกฎหมายคำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 186(6)ประกอบมาตรา 215 ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยดังกล่าวโดยไม่ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 243(1) และมาตรา 247 ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5ในความผิดฐานร่วมกันลักทรัพย์นายจ้างรวม 3 กรรมต่างกันโดยระบุในคำฟ้องข้อ 1 ก. ข้อ 1 ข. และข้อ 1 ค.สำหรับความผิดแต่ละกรรม ดังนี้คือ วันที่ 28 กรกฎาคม 2539เวลากลางวัน จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 24 กิโลกรัม คิดเป็นเงิน 7,680 บาทของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต วันที่ 8 สิงหาคม 2539 เวลากลางวัน จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 10 กิโลกรัม คิดเป็นเงิน 3,250 บาท ของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้าง ไปโดยทุจริต และวันที่ 14 สิงหาคม 2539 เวลากลางวัน จำเลยที่ 1 ที่ 4และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 12 กิโลกรัม ปลาหมึกหอมจำนวน 25 กิโลกรัม และเนื้ออกไก่จำนวน 6 กิโลกรัม คิดเป็นเงินรวม 7,882 บาทของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต จำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพตามฟ้อง ดังนี้เท่ากับจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 รับว่าได้กระทำความผิดทั้งสามกรรมดังกล่าวจริง ศาลชั้นต้นย่อมมีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ทั้ง 3 กรรมเป็นกระทงความผิดไปได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 จำเลยฎีกา และศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ทั้งสามกรรมตามฟ้อง ทรัพย์ที่จำเลยลักไปมีราคา เป็นเงิน 7,680 บาท 3,250 บาทและ 7,882 บาทซึ่งล่างทั้งสองพิพากษายืนโดยใช้ดุลพินิจลงโทษจำคุกจำเลย เท่ากันทุกกระทงความผิดอันเป็นโทษที่หนักเกินไปและไม่เหมาะสมกับสภาพความร้ายแรงแห่งการกระทำความผิดในแต่ละกรรม ศาลฎีกาย่อมมีอำนาจกำหนดโทษที่จะลงแก่จำเลย ให้เหมาะสมแก่สภาพความร้ายแรงแห่งการกระทำความผิดแต่ละกระทงตามที่โจทก์บรรยายในคำฟ้องได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335และ 83 และให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนเป็นเงินรวม 18,812 บาท แก่ผู้เสียหายด้วยจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพ ส่วนจำเลยที่ 2และที่ 3 ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์แยกฟ้องจำเลยที่ 2และที่ 3ระหว่างพิจารณา บริษัทลานนาฟูดส์เซอร์วิส จำกัดผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) และ (11) วรรคสาม และ 83 เป็นความผิดหลายกรรม เรียงกระทงลงโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 รวม 3 กระทง คงจำคุกกระทงละ 4 ปี รวมลงโทษจำคุกคนละ 12 ปี จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพ มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงลงโทษจำคุกคนละ 6 ปี ให้จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนคิดเป็นเงินรวม 18,812 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ยังมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ข้อ 3 ของจำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 จึงเป็นคำพิพากษาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ศาลฎีกาพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 นั้น ปรากฏว่าจำเลยอุทธรณ์ในข้อ 3 ว่า ศาลชั้นต้นไม่มีอำนาจแก้ไขเปลี่ยนแปลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ที่ได้อ่านคำพิพากษาในครั้งแรกให้จำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 คนละ 2 ปีมาเป็นจำคุกคนละ 6 ปี เพราะเป็นการเพิ่มโทษจำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 โดยไม่มีกฎหมายบัญญัติให้ทำได้ เป็นการแก้ไขคำพิพากษาโดยไม่ถูกต้องตามกฎหมายและเป็นกระบวนพิจารณาอันเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนอำนาจในการแก้ไขคำพิพากษาของศาลชั้นต้นเป็นอำนาจของศาลอุทธรณ์หรือศาลสูงขึ้นไป ขอให้ศาลอุทธรณ์ภาค 2 แก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นและลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5สถานเบาและรอการลงโทษด้วย ซึ่งปรากฏตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 ว่า ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ยังไม่ได้วินิจฉัยข้ออุทธรณ์ดังกล่าวให้ ดังนี้ การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ยังมิได้วินิจฉัยปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ดังกล่าว ซึ่งเป็นอุทธรณ์ที่มิได้ต้องห้ามตามกฎหมาย คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 จึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 186(6)ประกอบมาตรา 215 ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ดังกล่าวโดยไม่ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ภาค 2 วินิจฉัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 243(1) และมาตรา 247 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 และเห็นว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ในความผิดฐานร่วมกันลักทรัพย์นายจ้างรวม 3 กรรมต่างกัน โดยระบุในคำฟ้องข้อ 1 ก. ข้อ 1 ข. และข้อ 1 ค. สำหรับความผิดแต่ละกรรมดังนี้คือ วันที่ 28 กรกฎาคม 2539 เวลา กลางวัน จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 24 กิโลกรัม คิดเป็นเงิน 7,680 บาท ของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต วันที่ 8 สิงหาคม 2539 เวลากลางวันจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 10 กิโลกรัม คิดเป็นเงิน 3,250 บาท ของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต และวันที่ 14 สิงหาคม 2539 เวลากลางวัน จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 12 กิโลกรัม ปลาหมึกหอม จำนวน 25 กิโลกรัม และเนื้ออกไก่จำนวน 6 กิโลกรัม คิดเป็นเงินรวม 7,882 บาท ของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพตามฟ้อง ดังนี้ เท่ากับจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 รับว่าได้กระทำความผิดทั้งสามกรรมดังกล่าวจริงศาลชั้นต้นย่อมมีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ทั้ง 3 กรรมเป็นกระทงความผิดไปได้ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อ้างในอุทธรณ์ว่าคำพิพากษาย่อของศาลชั้นต้นได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมข้อความโดยใช้ยาลบคำผิดแล้วลงตัวเลขจากลงโทษจำคุกคนละ 4 ปี เป็น 12 ปีและจากข้อความว่าจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพ มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงลงโทษจำคุกคนละ 2 ปี เป็น 6 ปี และเพิ่มเติมข้อความใหม่ว่าเป็นความผิดหลายกรรมเรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 คงจำคุกกระทงละ 4 ปี ซึ่งไม่ตรงตามที่ได้อ่านให้จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5ฟังเมื่อวันที่ศาลพิพากษานั้น ข้อนี้ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนแล้วไม่ปรากฏว่ามีคำพิพากษาย่อของศาลชั้นต้นอยู่ในสำนวนดังที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อ้าง จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5คงมีเพียงหนังสือยืนยันการเข้าฟังคำพิพากษาของจำเลยที่ 1 ที่ 4และที่ 5 แนบมาท้ายฎีกาของจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 เท่านั้นข้อเท็จจริงจึงยังฟังไม่ได้แน่ชัดว่าได้มีการแก้ไขเปลี่ยนแปลงคำพิพากษาศาลชั้นต้นดังที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อุทธรณ์ส่วนที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อ้างว่าศาลชั้นต้นมีหมายจำคุกระหว่างอุทธรณ์ฎีกาถึงผู้บัญชาการเรือนจำจังหวัดเชียงใหม่ให้จำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 คนละ 2 ปี ซึ่งตรงกับคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ได้อ่านให้แก่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ฟังนั้นกรณีอาจเป็นไปได้ว่าศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 4และที่ 5 ฟังเพียงว่า จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพลดกึ่งแล้วคงจำคุกกระทงละ 2 ปี มิได้แจ้งโทษจำคุกที่ลงเมื่อรวมโทษทั้งสามกระทงเป็น 6 ปี ให้จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ฟังทั้งจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ก็อาจฟังคำว่า "กระทงละ" เป็นคำว่า "คนละ" ก็เป็นได้ จึงเข้าใจคลาดเคลื่อนไปส่วนการออกหมายจำคุกระหว่างอุทธรณ์ฎีกาก็อาจเป็นไปได้ว่าร่างคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่เขียนไว้ในครั้งแรกเขียนไว้เพียงว่าให้จำคุกจำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 รวม 3 กระทง กระทงละ 2 ปี เท่านั้นยังไม่ได้รวมโทษทั้งสามกระทงไว้ จึงเกิดข้อผิดพลาดดังกล่าวขึ้นข้อเท็จจริงยังฟังไม่ได้ว่า ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 เพียงคนละ 2 ปี ข้อเท็จจริงเท่าที่ปรากฏฟังได้ว่าศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ทั้งสามกระทงความผิดตามฟ้อง อย่างไรก็ดี ความผิดฐานร่วมกันลักทรัพย์นายจ้างประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) และ (10) วรรคสามกำหนดระวางโทษจำคุกไว้ตั้งแต่ 1 ปีถึง 7 ปี และปรับตั้งแต่2,000 บาท ถึง 14,000 บาท ปรากฏตามคำฟ้องว่าการกระทำความผิดทั้งสามกรรมทรัพย์ที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5ลักไปมีราคาเป็นเงิน 7,680 บาท 3,250 บาท และ 7,882 บาทตามลำดับ เห็นว่าที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 กระทงละ 4 ปี เท่ากันทุกกระทงความผิดเป็นโทษที่หนักเกินไปและยังไม่เหมาะสมกับสภาพความร้ายแรงแห่งการกระทำความผิดในแต่ละกรรม เห็นสมควรกำหนดโทษที่จะลงแก่จำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 ให้เหมาะสมแก่สภาพความร้ายแรงแห่งการกระทำความผิดตามที่โจทก์บรรยายในคำฟ้อง ซึ่งศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นสมควรกำหนดโทษที่จะลงแก่จำเลยที่ 1 และที่ 5 สำหรับกระทงแรกให้จำคุก 1 ปี 6 เดือน กระทงที่ 2 ให้จำคุก 1 ปี และกระทงที่ 3 ให้จำคุก 1 ปี 6 เดือน รวมเป็นโทษจำคุก 4 ปีเฉพาะจำเลยที่ 4 ซึ่งมีอายุ 18 ปีเศษ เห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษให้อีกกระทงละกึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76คงจำคุกกระทงแรก 9 เดือน กระทงที่ 2 จำคุก 6 เดือนและกระทงที่ 3 จำคุก 9 เดือน รวมเป็นโทษจำคุก 2 ปีส่วนที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อุทธรณ์ขอให้รอการลงโทษด้วยนั้นเห็นว่าจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันกระทำความผิดในการลักทรัพย์ของนายจ้างถึง 3 ครั้ง โดยอาศัยโอกาสที่จำเลยที่ 1 ที่ 4และที่ 5 เป็นลูกจ้างของโจทก์ร่วมพฤติการณ์แห่งคดียังไม่มีเหตุสมควรให้รอการลงโทษแก่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 5สำหรับกระทงแรกมีกำหนด 1 ปี 6 เดือน กระทงที่ 2 มีกำหนด 1 ปี และกระทงที่ 3 มีกำหนด 1 ปี 6 เดือน รวมเป็นโทษจำคุกมีกำหนด 4 ปี จำเลยที่ 4 ซึ่งมีอายุกว่า 17 ปี แต่ยังไม่เกิน 20 ปี ขณะกระทำความผิด เห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษให้กระทงละกึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 เป็นจำคุกจำเลยที่ 4 กระทงแรก 9 เดือน กระทงที่ 2 จำคุก 6 เดือน และกระทงที่ 3 จำคุก 9 เดือน รวมเป็นโทษจำคุกจำเลยที่ 4 มีกำหนด 2 ปี จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษเห็นสมควรลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 5 คนละ 2 ปี และจำคุกจำเลยที่ 4 มีกำหนด 1 ปี นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2(สุชาติ ถาวรวงษ์-สมศักดิ์ วงศ์ยืน-ระพิณ บุญสิทธิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335และ 83 และให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนเป็นเงินรวม 18,812 บาท แก่ผู้เสียหายด้วยจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพ ส่วนจำเลยที่ 2และที่ 3 ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์แยกฟ้องจำเลยที่ 2และที่ 3ระหว่างพิจารณา บริษัทลานนาฟูดส์เซอร์วิส จำกัดผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) และ (11) วรรคสาม และ 83 เป็นความผิดหลายกรรม เรียงกระทงลงโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 รวม 3 กระทง คงจำคุกกระทงละ 4 ปี รวมลงโทษจำคุกคนละ 12 ปี จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพ มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงลงโทษจำคุกคนละ 6 ปี ให้จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนคิดเป็นเงินรวม 18,812 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ยังมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ข้อ 3 ของจำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 จึงเป็นคำพิพากษาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ศาลฎีกาพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 นั้น ปรากฏว่าจำเลยอุทธรณ์ในข้อ 3 ว่า ศาลชั้นต้นไม่มีอำนาจแก้ไขเปลี่ยนแปลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ที่ได้อ่านคำพิพากษาในครั้งแรกให้จำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 คนละ 2 ปีมาเป็นจำคุกคนละ 6 ปี เพราะเป็นการเพิ่มโทษจำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 โดยไม่มีกฎหมายบัญญัติให้ทำได้ เป็นการแก้ไขคำพิพากษาโดยไม่ถูกต้องตามกฎหมายและเป็นกระบวนพิจารณาอันเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนอำนาจในการแก้ไขคำพิพากษาของศาลชั้นต้นเป็นอำนาจของศาลอุทธรณ์หรือศาลสูงขึ้นไป ขอให้ศาลอุทธรณ์ภาค 2 แก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นและลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5สถานเบาและรอการลงโทษด้วย ซึ่งปรากฏตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 ว่า ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ยังไม่ได้วินิจฉัยข้ออุทธรณ์ดังกล่าวให้ ดังนี้ การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ยังมิได้วินิจฉัยปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ดังกล่าว ซึ่งเป็นอุทธรณ์ที่มิได้ต้องห้ามตามกฎหมาย คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 จึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 186(6)ประกอบมาตรา 215 ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ดังกล่าวโดยไม่ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ภาค 2 วินิจฉัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 243(1) และมาตรา 247 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 และเห็นว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ในความผิดฐานร่วมกันลักทรัพย์นายจ้างรวม 3 กรรมต่างกัน โดยระบุในคำฟ้องข้อ 1 ก. ข้อ 1 ข. และข้อ 1 ค. สำหรับความผิดแต่ละกรรมดังนี้คือ วันที่ 28 กรกฎาคม 2539 เวลา กลางวัน จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 24 กิโลกรัม คิดเป็นเงิน 7,680 บาท ของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต วันที่ 8 สิงหาคม 2539 เวลากลางวันจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 10 กิโลกรัม คิดเป็นเงิน 3,250 บาท ของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต และวันที่ 14 สิงหาคม 2539 เวลากลางวัน จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 12 กิโลกรัม ปลาหมึกหอม จำนวน 25 กิโลกรัม และเนื้ออกไก่จำนวน 6 กิโลกรัม คิดเป็นเงินรวม 7,882 บาท ของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพตามฟ้อง ดังนี้ เท่ากับจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 รับว่าได้กระทำความผิดทั้งสามกรรมดังกล่าวจริงศาลชั้นต้นย่อมมีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ทั้ง 3 กรรมเป็นกระทงความผิดไปได้ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อ้างในอุทธรณ์ว่าคำพิพากษาย่อของศาลชั้นต้นได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมข้อความโดยใช้ยาลบคำผิดแล้วลงตัวเลขจากลงโทษจำคุกคนละ 4 ปี เป็น 12 ปีและจากข้อความว่าจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพ มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงลงโทษจำคุกคนละ 2 ปี เป็น 6 ปี และเพิ่มเติมข้อความใหม่ว่าเป็นความผิดหลายกรรมเรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 คงจำคุกกระทงละ 4 ปี ซึ่งไม่ตรงตามที่ได้อ่านให้จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5ฟังเมื่อวันที่ศาลพิพากษานั้น ข้อนี้ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนแล้วไม่ปรากฏว่ามีคำพิพากษาย่อของศาลชั้นต้นอยู่ในสำนวนดังที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อ้าง จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5คงมีเพียงหนังสือยืนยันการเข้าฟังคำพิพากษาของจำเลยที่ 1 ที่ 4และที่ 5 แนบมาท้ายฎีกาของจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 เท่านั้นข้อเท็จจริงจึงยังฟังไม่ได้แน่ชัดว่าได้มีการแก้ไขเปลี่ยนแปลงคำพิพากษาศาลชั้นต้นดังที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อุทธรณ์ส่วนที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อ้างว่าศาลชั้นต้นมีหมายจำคุกระหว่างอุทธรณ์ฎีกาถึงผู้บัญชาการเรือนจำจังหวัดเชียงใหม่ให้จำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 คนละ 2 ปี ซึ่งตรงกับคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ได้อ่านให้แก่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ฟังนั้นกรณีอาจเป็นไปได้ว่าศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 4และที่ 5 ฟังเพียงว่า จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพลดกึ่งแล้วคงจำคุกกระทงละ 2 ปี มิได้แจ้งโทษจำคุกที่ลงเมื่อรวมโทษทั้งสามกระทงเป็น 6 ปี ให้จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ฟังทั้งจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ก็อาจฟังคำว่า "กระทงละ" เป็นคำว่า "คนละ" ก็เป็นได้ จึงเข้าใจคลาดเคลื่อนไปส่วนการออกหมายจำคุกระหว่างอุทธรณ์ฎีกาก็อาจเป็นไปได้ว่าร่างคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่เขียนไว้ในครั้งแรกเขียนไว้เพียงว่าให้จำคุกจำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 รวม 3 กระทง กระทงละ 2 ปี เท่านั้นยังไม่ได้รวมโทษทั้งสามกระทงไว้ จึงเกิดข้อผิดพลาดดังกล่าวขึ้นข้อเท็จจริงยังฟังไม่ได้ว่า ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 เพียงคนละ 2 ปี ข้อเท็จจริงเท่าที่ปรากฏฟังได้ว่าศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ทั้งสามกระทงความผิดตามฟ้อง อย่างไรก็ดี ความผิดฐานร่วมกันลักทรัพย์นายจ้างประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) และ (10) วรรคสามกำหนดระวางโทษจำคุกไว้ตั้งแต่ 1 ปีถึง 7 ปี และปรับตั้งแต่2,000 บาท ถึง 14,000 บาท ปรากฏตามคำฟ้องว่าการกระทำความผิดทั้งสามกรรมทรัพย์ที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5ลักไปมีราคาเป็นเงิน 7,680 บาท 3,250 บาท และ 7,882 บาทตามลำดับ เห็นว่าที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 กระทงละ 4 ปี เท่ากันทุกกระทงความผิดเป็นโทษที่หนักเกินไปและยังไม่เหมาะสมกับสภาพความร้ายแรงแห่งการกระทำความผิดในแต่ละกรรม เห็นสมควรกำหนดโทษที่จะลงแก่จำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 ให้เหมาะสมแก่สภาพความร้ายแรงแห่งการกระทำความผิดตามที่โจทก์บรรยายในคำฟ้อง ซึ่งศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นสมควรกำหนดโทษที่จะลงแก่จำเลยที่ 1 และที่ 5 สำหรับกระทงแรกให้จำคุก 1 ปี 6 เดือน กระทงที่ 2 ให้จำคุก 1 ปี และกระทงที่ 3 ให้จำคุก 1 ปี 6 เดือน รวมเป็นโทษจำคุก 4 ปีเฉพาะจำเลยที่ 4 ซึ่งมีอายุ 18 ปีเศษ เห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษให้อีกกระทงละกึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76คงจำคุกกระทงแรก 9 เดือน กระทงที่ 2 จำคุก 6 เดือนและกระทงที่ 3 จำคุก 9 เดือน รวมเป็นโทษจำคุก 2 ปีส่วนที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อุทธรณ์ขอให้รอการลงโทษด้วยนั้นเห็นว่าจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันกระทำความผิดในการลักทรัพย์ของนายจ้างถึง 3 ครั้ง โดยอาศัยโอกาสที่จำเลยที่ 1 ที่ 4และที่ 5 เป็นลูกจ้างของโจทก์ร่วมพฤติการณ์แห่งคดียังไม่มีเหตุสมควรให้รอการลงโทษแก่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 5สำหรับกระทงแรกมีกำหนด 1 ปี 6 เดือน กระทงที่ 2 มีกำหนด 1 ปี และกระทงที่ 3 มีกำหนด 1 ปี 6 เดือน รวมเป็นโทษจำคุกมีกำหนด 4 ปี จำเลยที่ 4 ซึ่งมีอายุกว่า 17 ปี แต่ยังไม่เกิน 20 ปี ขณะกระทำความผิด เห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษให้กระทงละกึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 เป็นจำคุกจำเลยที่ 4 กระทงแรก 9 เดือน กระทงที่ 2 จำคุก 6 เดือน และกระทงที่ 3 จำคุก 9 เดือน รวมเป็นโทษจำคุกจำเลยที่ 4 มีกำหนด 2 ปี จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษเห็นสมควรลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 5 คนละ 2 ปี และจำคุกจำเลยที่ 4 มีกำหนด 1 ปี นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6178/2541พนักงานอัยการ จังหวัด เชียงใหม่โจทก์โจทก์ร่วมโจทก์บริษัท ลานนา ฟูดส์เซอร์วิส จำกัดโจทก์นาย เกียรติ สม งาม กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 91, ม. 335 ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 184, ม. 186 (6), ม. 195, ม. 215 ป.วิ.พ. ม. 243 (1), ม. 247จำเลยอุทธรณ์ว่า ศาลชั้นต้นไม่มีอำนาจแก้ไขเปลี่ยนแปลงโทษจำคุกจำเลยที่ได้อ่านคำพิพากษาในครั้งแรกให้จำคุกจำเลยคนละ 2 ปี มาเป็นจำคุกคนละ 6 ปีเพราะเป็นการเพิ่มโทษจำเลยโดยไม่มีกฎหมายบัญญัติให้ทำได้ เป็นการแก้ไขคำพิพากษาโดยไม่ถูกต้องตามกฎหมายและเป็นกระบวนพิจารณาอันเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อย เมื่อปรากฏตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าศาลอุทธรณ์ยังไม่ได้วินิจฉัยข้ออุทธรณ์ดังกล่าวให้ ดังนี้การที่ศาลอุทธรณ์ยังมิได้วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามอุทธรณ์ของจำเลยดังกล่าว ซึ่งเป็นอุทธรณ์ที่มิได้ต้องห้ามตามกฎหมายคำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 186(6)ประกอบมาตรา 215 ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยดังกล่าวโดยไม่ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 243(1) และมาตรา 247 ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5ในความผิดฐานร่วมกันลักทรัพย์นายจ้างรวม 3 กรรมต่างกันโดยระบุในคำฟ้องข้อ 1 ก. ข้อ 1 ข. และข้อ 1 ค.สำหรับความผิดแต่ละกรรม ดังนี้คือ วันที่ 28 กรกฎาคม 2539เวลากลางวัน จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 24 กิโลกรัม คิดเป็นเงิน 7,680 บาทของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต วันที่ 8 สิงหาคม 2539 เวลากลางวัน จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 10 กิโลกรัม คิดเป็นเงิน 3,250 บาท ของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้าง ไปโดยทุจริต และวันที่ 14 สิงหาคม 2539 เวลากลางวัน จำเลยที่ 1 ที่ 4และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 12 กิโลกรัม ปลาหมึกหอมจำนวน 25 กิโลกรัม และเนื้ออกไก่จำนวน 6 กิโลกรัม คิดเป็นเงินรวม 7,882 บาทของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต จำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพตามฟ้อง ดังนี้เท่ากับจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 รับว่าได้กระทำความผิดทั้งสามกรรมดังกล่าวจริง ศาลชั้นต้นย่อมมีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ทั้ง 3 กรรมเป็นกระทงความผิดไปได้ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 จำเลยฎีกา และศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ทั้งสามกรรมตามฟ้อง ทรัพย์ที่จำเลยลักไปมีราคา เป็นเงิน 7,680 บาท 3,250 บาทและ 7,882 บาทซึ่งล่างทั้งสองพิพากษายืนโดยใช้ดุลพินิจลงโทษจำคุกจำเลย เท่ากันทุกกระทงความผิดอันเป็นโทษที่หนักเกินไปและไม่เหมาะสมกับสภาพความร้ายแรงแห่งการกระทำความผิดในแต่ละกรรม ศาลฎีกาย่อมมีอำนาจกำหนดโทษที่จะลงแก่จำเลย ให้เหมาะสมแก่สภาพความร้ายแรงแห่งการกระทำความผิดแต่ละกระทงตามที่โจทก์บรรยายในคำฟ้องได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335และ 83 และให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนเป็นเงินรวม 18,812 บาท แก่ผู้เสียหายด้วยจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพ ส่วนจำเลยที่ 2และที่ 3 ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์แยกฟ้องจำเลยที่ 2และที่ 3ระหว่างพิจารณา บริษัทลานนาฟูดส์เซอร์วิส จำกัดผู้เสียหายยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) และ (11) วรรคสาม และ 83 เป็นความผิดหลายกรรม เรียงกระทงลงโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 รวม 3 กระทง คงจำคุกกระทงละ 4 ปี รวมลงโทษจำคุกคนละ 12 ปี จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพ มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงลงโทษจำคุกคนละ 6 ปี ให้จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนคิดเป็นเงินรวม 18,812 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ยังมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ข้อ 3 ของจำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 จึงเป็นคำพิพากษาที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ศาลฎีกาพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 นั้น ปรากฏว่าจำเลยอุทธรณ์ในข้อ 3 ว่า ศาลชั้นต้นไม่มีอำนาจแก้ไขเปลี่ยนแปลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ที่ได้อ่านคำพิพากษาในครั้งแรกให้จำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 คนละ 2 ปีมาเป็นจำคุกคนละ 6 ปี เพราะเป็นการเพิ่มโทษจำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 โดยไม่มีกฎหมายบัญญัติให้ทำได้ เป็นการแก้ไขคำพิพากษาโดยไม่ถูกต้องตามกฎหมายและเป็นกระบวนพิจารณาอันเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนอำนาจในการแก้ไขคำพิพากษาของศาลชั้นต้นเป็นอำนาจของศาลอุทธรณ์หรือศาลสูงขึ้นไป ขอให้ศาลอุทธรณ์ภาค 2 แก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นและลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5สถานเบาและรอการลงโทษด้วย ซึ่งปรากฏตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 ว่า ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ยังไม่ได้วินิจฉัยข้ออุทธรณ์ดังกล่าวให้ ดังนี้ การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ยังมิได้วินิจฉัยปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ดังกล่าว ซึ่งเป็นอุทธรณ์ที่มิได้ต้องห้ามตามกฎหมาย คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 จึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 186(6)ประกอบมาตรา 215 ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยปัญหาตามอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ดังกล่าวโดยไม่ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ภาค 2 วินิจฉัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 243(1) และมาตรา 247 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 และเห็นว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ในความผิดฐานร่วมกันลักทรัพย์นายจ้างรวม 3 กรรมต่างกัน โดยระบุในคำฟ้องข้อ 1 ก. ข้อ 1 ข. และข้อ 1 ค. สำหรับความผิดแต่ละกรรมดังนี้คือ วันที่ 28 กรกฎาคม 2539 เวลา กลางวัน จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 24 กิโลกรัม คิดเป็นเงิน 7,680 บาท ของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต วันที่ 8 สิงหาคม 2539 เวลากลางวันจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 10 กิโลกรัม คิดเป็นเงิน 3,250 บาท ของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต และวันที่ 14 สิงหาคม 2539 เวลากลางวัน จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันลักเอากุ้งแช่แข็งจำนวน 12 กิโลกรัม ปลาหมึกหอม จำนวน 25 กิโลกรัม และเนื้ออกไก่จำนวน 6 กิโลกรัม คิดเป็นเงินรวม 7,882 บาท ของโจทก์ร่วมซึ่งเป็นนายจ้างไปโดยทุจริต จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพตามฟ้อง ดังนี้ เท่ากับจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 รับว่าได้กระทำความผิดทั้งสามกรรมดังกล่าวจริงศาลชั้นต้นย่อมมีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ทั้ง 3 กรรมเป็นกระทงความผิดไปได้ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อ้างในอุทธรณ์ว่าคำพิพากษาย่อของศาลชั้นต้นได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมข้อความโดยใช้ยาลบคำผิดแล้วลงตัวเลขจากลงโทษจำคุกคนละ 4 ปี เป็น 12 ปีและจากข้อความว่าจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพ มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงลงโทษจำคุกคนละ 2 ปี เป็น 6 ปี และเพิ่มเติมข้อความใหม่ว่าเป็นความผิดหลายกรรมเรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 คงจำคุกกระทงละ 4 ปี ซึ่งไม่ตรงตามที่ได้อ่านให้จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5ฟังเมื่อวันที่ศาลพิพากษานั้น ข้อนี้ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนแล้วไม่ปรากฏว่ามีคำพิพากษาย่อของศาลชั้นต้นอยู่ในสำนวนดังที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อ้าง จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5คงมีเพียงหนังสือยืนยันการเข้าฟังคำพิพากษาของจำเลยที่ 1 ที่ 4และที่ 5 แนบมาท้ายฎีกาของจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 เท่านั้นข้อเท็จจริงจึงยังฟังไม่ได้แน่ชัดว่าได้มีการแก้ไขเปลี่ยนแปลงคำพิพากษาศาลชั้นต้นดังที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อุทธรณ์ส่วนที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อ้างว่าศาลชั้นต้นมีหมายจำคุกระหว่างอุทธรณ์ฎีกาถึงผู้บัญชาการเรือนจำจังหวัดเชียงใหม่ให้จำคุกจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 คนละ 2 ปี ซึ่งตรงกับคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ได้อ่านให้แก่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ฟังนั้นกรณีอาจเป็นไปได้ว่าศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 4และที่ 5 ฟังเพียงว่า จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพลดกึ่งแล้วคงจำคุกกระทงละ 2 ปี มิได้แจ้งโทษจำคุกที่ลงเมื่อรวมโทษทั้งสามกระทงเป็น 6 ปี ให้จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ฟังทั้งจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ก็อาจฟังคำว่า "กระทงละ" เป็นคำว่า "คนละ" ก็เป็นได้ จึงเข้าใจคลาดเคลื่อนไปส่วนการออกหมายจำคุกระหว่างอุทธรณ์ฎีกาก็อาจเป็นไปได้ว่าร่างคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่เขียนไว้ในครั้งแรกเขียนไว้เพียงว่าให้จำคุกจำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 รวม 3 กระทง กระทงละ 2 ปี เท่านั้นยังไม่ได้รวมโทษทั้งสามกระทงไว้ จึงเกิดข้อผิดพลาดดังกล่าวขึ้นข้อเท็จจริงยังฟังไม่ได้ว่า ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 เพียงคนละ 2 ปี ข้อเท็จจริงเท่าที่ปรากฏฟังได้ว่าศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ทั้งสามกระทงความผิดตามฟ้อง อย่างไรก็ดี ความผิดฐานร่วมกันลักทรัพย์นายจ้างประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) และ (10) วรรคสามกำหนดระวางโทษจำคุกไว้ตั้งแต่ 1 ปีถึง 7 ปี และปรับตั้งแต่2,000 บาท ถึง 14,000 บาท ปรากฏตามคำฟ้องว่าการกระทำความผิดทั้งสามกรรมทรัพย์ที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5ลักไปมีราคาเป็นเงิน 7,680 บาท 3,250 บาท และ 7,882 บาทตามลำดับ เห็นว่าที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจลงโทษจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 กระทงละ 4 ปี เท่ากันทุกกระทงความผิดเป็นโทษที่หนักเกินไปและยังไม่เหมาะสมกับสภาพความร้ายแรงแห่งการกระทำความผิดในแต่ละกรรม เห็นสมควรกำหนดโทษที่จะลงแก่จำเลยที่ 1ที่ 4 และที่ 5 ให้เหมาะสมแก่สภาพความร้ายแรงแห่งการกระทำความผิดตามที่โจทก์บรรยายในคำฟ้อง ซึ่งศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นสมควรกำหนดโทษที่จะลงแก่จำเลยที่ 1 และที่ 5 สำหรับกระทงแรกให้จำคุก 1 ปี 6 เดือน กระทงที่ 2 ให้จำคุก 1 ปี และกระทงที่ 3 ให้จำคุก 1 ปี 6 เดือน รวมเป็นโทษจำคุก 4 ปีเฉพาะจำเลยที่ 4 ซึ่งมีอายุ 18 ปีเศษ เห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษให้อีกกระทงละกึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76คงจำคุกกระทงแรก 9 เดือน กระทงที่ 2 จำคุก 6 เดือนและกระทงที่ 3 จำคุก 9 เดือน รวมเป็นโทษจำคุก 2 ปีส่วนที่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 อุทธรณ์ขอให้รอการลงโทษด้วยนั้นเห็นว่าจำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ร่วมกันกระทำความผิดในการลักทรัพย์ของนายจ้างถึง 3 ครั้ง โดยอาศัยโอกาสที่จำเลยที่ 1 ที่ 4และที่ 5 เป็นลูกจ้างของโจทก์ร่วมพฤติการณ์แห่งคดียังไม่มีเหตุสมควรให้รอการลงโทษแก่จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 5สำหรับกระทงแรกมีกำหนด 1 ปี 6 เดือน กระทงที่ 2 มีกำหนด 1 ปี และกระทงที่ 3 มีกำหนด 1 ปี 6 เดือน รวมเป็นโทษจำคุกมีกำหนด 4 ปี จำเลยที่ 4 ซึ่งมีอายุกว่า 17 ปี แต่ยังไม่เกิน 20 ปี ขณะกระทำความผิด เห็นสมควรลดมาตราส่วนโทษให้กระทงละกึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 เป็นจำคุกจำเลยที่ 4 กระทงแรก 9 เดือน กระทงที่ 2 จำคุก 6 เดือน และกระทงที่ 3 จำคุก 9 เดือน รวมเป็นโทษจำคุกจำเลยที่ 4 มีกำหนด 2 ปี จำเลยที่ 1 ที่ 4 และที่ 5 ให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษเห็นสมควรลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 5 คนละ 2 ปี และจำคุกจำเลยที่ 4 มีกำหนด 1 ปี นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2(สุชาติ ถาวรวงษ์-สมศักดิ์ วงศ์ยืน-ระพิณ บุญสิทธิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ