คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2768/2540หลักกฎหมาย: การที่จำเลยกระชากลากผู้เสียหายออกมาจากบริเวณที่ผู้เสียหายยืนอยู่ใต้ชายคาบ้านของผู้เสียหายแม้จำเลยจะยืนอยู่นอกบริเวณบ้านของผู้เสียหายแต่จำเลยก็จะต้องเอื้อมมือเข้าไปภายในบริเวณบ้านของผู้เสียหายเพื่อจับและฉุดกระชากลากตัวผู้เสียหายออกไปการเอื้อมมือเข้าไปฉุดกระชากลากตัวผู้เสียหายออกไปในลักษณะนี้ถือได้ว่าจำเลยเข้าไปกระทำการใด ๆ อันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของผู้เสียหายโดยปกติสุขโดยใช้กำลังประทุษร้ายเข้าองค์ประกอบแห่งความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362 และมาตรา 365(1) แล้วโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362,364, 365, 295จำเลยให้การรับสารภาพฐานทำร้ายร่างกาย แต่ปฏิเสธฐานบุกรุกศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 ลงโทษจำคุก 6 เดือน และปรับ 2,000 บาทจำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณานับเป็นเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 3 เดือนและปรับ 1,000 บาท จำเลยไม่เคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 ไม่ชำระค่าปรับ ให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29 และ 30 คำขออื่นให้ยกโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 และ 365(1) ประกอบด้วยมาตรา 362การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(1) ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 1 ปี ปรับ 6,000 บาทจำเลยไม่เคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ให้จำเลยไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติ 4 เดือนต่อครั้งภายในกำหนดเวลาดังกล่าว ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29 และ 30จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการแรกว่าศาลอุทธรณ์ภาค 2 วินิจฉัยหรือพิจารณานอกเหนือจากคำฟ้องอุทธรณ์หรือไม่ โดยจำเลยฎีกาว่า ในชั้นอุทธรณ์โจทก์อุทธรณ์ว่า การเข้าไปในอสังหาริมทรัพย์ของผู้อื่นอันจะเป็นความผิดฐานบุกรุกนั้นเพียงส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายล่วงล้ำเข้าไปก็เป็นความผิดฐานบุกรุกแล้ว ไม่จำเป็นต้องเข้าไปทั้งตัวก็ได้กรณีของนางกินรี เกื้อมธุรส ผู้เสียหายยืนตากผ้าอยู่ริมแนวเขตบ้านการที่จำเลยใช้กำลังกายกระชากผู้เสียหายออกไปเห็นได้ว่าส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายจำเลยต้องเข้าไปถูกตัวของผู้เสียหายในที่ซึ่งเป็นอสังหาริมทรัพย์อันถือได้ว่าเป็นการล่วงล้ำเข้าไปในอำนาจการครอบครองอันเป็นความผิดฐานบุกรุกแล้ว ซึ่งศาลอุทธรณ์ภาค 2 จะต้องวินิจฉัยอุทธรณ์ตามที่โจทก์อุทธรณ์ การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิจารณาภาพถ่ายหมาย จ.3 ภาพที่ 2 และที่ 3 แล้ววินิจฉัยว่าผู้เสียหายยืนอยู่ใต้ชายคาบ้าน แม้จะอยู่นอกประตูเหล็กม้วนก็ถือได้ว่าอยู่ในบริเวณบ้าน เมื่อจำเลยเข้าไปกระชากตัวออกมาจึงรับฟังได้ว่าจำเลยมีความผิดฐานบุกรุก ย่อมเป็นการวินิจฉัยและพิจารณาเกินคำฟ้องอุทธรณ์นั้น เห็นว่า การที่จะพิจารณาว่า จำเลยกระทำความผิดฐานบุกรุกอสังหาริมทรัพย์ของผู้อื่นครอบครองอยู่หรือไม่จำเป็นต้องฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้เข้าไปหรือใช้ส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายจำเลยเข้าไปในอสังหาริมทรัพย์นั้นโดยไม่มีสิทธิหรือไม่ การวินิจฉัยข้อเท็จจริงในเรื่องนี้ศาลจะต้องฟังพยานหลักฐานที่คู่ความนำสืบเป็นสำคัญ ภาพถ่ายหมาย จ.3 เป็นภาพถ่ายที่โจทก์นำสืบเพื่อให้ศาลเห็นว่า ขณะที่ผู้เสียหายถูกจำเลยลากตัวไปยังบ้านของจำเลยผู้เสียหายยืนอยู่ ณ จุดใดภายในบริเวณบ้านของผู้เสียหาย เมื่อภาพถ่ายหมาย จ.3ภาพที่ 2 และที่ 3 ปรากฎชัดแจ้งว่า ขณะที่ผู้เสียหายถูกจำเลยกระชากและลากตัวไปผู้เสียหายยืนอยู่ในบริเวณบ้านของผู้เสียหาย ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ก็ชอบที่จะใช้ภาพถ่ายดังกล่าวเป็นพยานหลักฐานประกอบการวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยเป็นการกระทำความผิดฐานบุกรุกได้เพราะส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายจำเลยได้ล่วงล้ำเข้าไปในบริเวณบ้านของผู้เสียหายแล้ว ศาลอุทธรณ์ภาค 2 หาได้วินิจฉัยหรือพิจารณานอกเหนือจากคำฟ้องอุทธรณ์ดังที่จำเลยฎีกาไม่ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการสุดท้ายว่า จำเลยกระทำความผิดฐานบุกรุกหรือไม่ จำเลยฎีกาว่า การที่จะเป็นความผิดฐานบุกรุกบ้านหรือเคหสถานของผู้เสียหายได้นั้น จำเลยจะต้องเข้าไปในบริเวณบ้านหรือเคหสถานของผู้เสียหายทั้งตัวมิใช่เพียงส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายจำเลยเข้าไป ข้อเท็จจริงในคดีนี้ปรากฎว่าจำเลยกระชากลากผู้เสียหายออกมาจากบริเวณที่ผู้เสียหายยืนอยู่ใต้ชายคาบ้านของผู้เสียหายดังที่ปรากฎในภาพถ่ายหมาย จ.3 โดยที่จำเลยมิได้เข้าไปในบริเวณบ้านของผู้เสียหายทั้งตัวจำเลยย่อมไม่มีความผิดฐานบุกรุกนั้นเห็นว่า ข้อฎีกาของจำเลยที่ว่าจำเลยกระชากลากตัวผู้เสียหายออกมาจากบริเวณบ้านของผู้เสียหายในขณะที่ผู้เสียหายยืนอยู่บริเวณใต้ชายคาบ้านของผู้เสียหายดังที่ปรากฎในภาพถ่ายหมาย จ.3 ก็เท่ากับจำเลยยอมรับว่าจุดที่ผู้เสียหายยืนอยู่ในขณะที่ผู้เสียหายถูกจำเลยกระชากลากตัวไปอยู่ในบริเวณบ้านของผู้เสียหายตามที่ปรากฎในภาพถ่ายหมาย จ.3 ภาพที่ 3 จากจุดที่ผู้เสียหายยืนอยู่การที่จำเลยจะกระชากลากตัวผู้เสียหายให้ออกไปจากบริเวณบ้านของผู้เสียหายได้แม้จำเลยจะยืนอยู่นอกบริเวณบ้านของผู้เสียหายแต่จำเลยก็จะต้องเอื้อมมือเข้าไปภายในบริเวณบ้านของผู้เสียหายเพื่อจับและฉุดกระชากลากตัวผู้เสียหายออกไป การเอื้อมมือเข้าไปฉุดกระชากลากตัวผู้เสียหายออกไปในลักษณะนี้ถือได้ว่าจำเลยเข้าไปกระทำการใด ๆ อันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของผู้เสียหายโดยปกติสุขโดยใช้กำลังประทุษร้ายเข้าองค์ประกอบแห่งความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362 และมาตรา 365(1) แล้ว คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2768/2540พนักงานอัยการจังหวัดนนทบุรีโจทก์นางสาวจินตนา นพรัตน์จำเลย ป.อ. ม. 362, ม. 365การที่จำเลยกระชากลากผู้เสียหายออกมาจากบริเวณที่ผู้เสียหายยืนอยู่ใต้ชายคาบ้านของผู้เสียหายแม้จำเลยจะยืนอยู่นอกบริเวณบ้านของผู้เสียหายแต่จำเลยก็จะต้องเอื้อมมือเข้าไปภายในบริเวณบ้านของผู้เสียหายเพื่อจับและฉุดกระชากลากตัวผู้เสียหายออกไปการเอื้อมมือเข้าไปฉุดกระชากลากตัวผู้เสียหายออกไปในลักษณะนี้ถือได้ว่าจำเลยเข้าไปกระทำการใด ๆ อันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของผู้เสียหายโดยปกติสุขโดยใช้กำลังประทุษร้ายเข้าองค์ประกอบแห่งความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362 และมาตรา 365(1) แล้วโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362,364, 365, 295จำเลยให้การรับสารภาพฐานทำร้ายร่างกาย แต่ปฏิเสธฐานบุกรุกศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 ลงโทษจำคุก 6 เดือน และปรับ 2,000 บาทจำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณานับเป็นเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 3 เดือนและปรับ 1,000 บาท จำเลยไม่เคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 ไม่ชำระค่าปรับ ให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29 และ 30 คำขออื่นให้ยกโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 และ 365(1) ประกอบด้วยมาตรา 362การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(1) ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 1 ปี ปรับ 6,000 บาทจำเลยไม่เคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ให้จำเลยไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติ 4 เดือนต่อครั้งภายในกำหนดเวลาดังกล่าว ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29 และ 30จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการแรกว่าศาลอุทธรณ์ภาค 2 วินิจฉัยหรือพิจารณานอกเหนือจากคำฟ้องอุทธรณ์หรือไม่ โดยจำเลยฎีกาว่า ในชั้นอุทธรณ์โจทก์อุทธรณ์ว่า การเข้าไปในอสังหาริมทรัพย์ของผู้อื่นอันจะเป็นความผิดฐานบุกรุกนั้นเพียงส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายล่วงล้ำเข้าไปก็เป็นความผิดฐานบุกรุกแล้ว ไม่จำเป็นต้องเข้าไปทั้งตัวก็ได้กรณีของนางกินรี เกื้อมธุรส ผู้เสียหายยืนตากผ้าอยู่ริมแนวเขตบ้านการที่จำเลยใช้กำลังกายกระชากผู้เสียหายออกไปเห็นได้ว่าส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายจำเลยต้องเข้าไปถูกตัวของผู้เสียหายในที่ซึ่งเป็นอสังหาริมทรัพย์อันถือได้ว่าเป็นการล่วงล้ำเข้าไปในอำนาจการครอบครองอันเป็นความผิดฐานบุกรุกแล้ว ซึ่งศาลอุทธรณ์ภาค 2 จะต้องวินิจฉัยอุทธรณ์ตามที่โจทก์อุทธรณ์ การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิจารณาภาพถ่ายหมาย จ.3 ภาพที่ 2 และที่ 3 แล้ววินิจฉัยว่าผู้เสียหายยืนอยู่ใต้ชายคาบ้าน แม้จะอยู่นอกประตูเหล็กม้วนก็ถือได้ว่าอยู่ในบริเวณบ้าน เมื่อจำเลยเข้าไปกระชากตัวออกมาจึงรับฟังได้ว่าจำเลยมีความผิดฐานบุกรุก ย่อมเป็นการวินิจฉัยและพิจารณาเกินคำฟ้องอุทธรณ์นั้น เห็นว่า การที่จะพิจารณาว่า จำเลยกระทำความผิดฐานบุกรุกอสังหาริมทรัพย์ของผู้อื่นครอบครองอยู่หรือไม่จำเป็นต้องฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้เข้าไปหรือใช้ส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายจำเลยเข้าไปในอสังหาริมทรัพย์นั้นโดยไม่มีสิทธิหรือไม่ การวินิจฉัยข้อเท็จจริงในเรื่องนี้ศาลจะต้องฟังพยานหลักฐานที่คู่ความนำสืบเป็นสำคัญ ภาพถ่ายหมาย จ.3 เป็นภาพถ่ายที่โจทก์นำสืบเพื่อให้ศาลเห็นว่า ขณะที่ผู้เสียหายถูกจำเลยลากตัวไปยังบ้านของจำเลยผู้เสียหายยืนอยู่ ณ จุดใดภายในบริเวณบ้านของผู้เสียหาย เมื่อภาพถ่ายหมาย จ.3ภาพที่ 2 และที่ 3 ปรากฎชัดแจ้งว่า ขณะที่ผู้เสียหายถูกจำเลยกระชากและลากตัวไปผู้เสียหายยืนอยู่ในบริเวณบ้านของผู้เสียหาย ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ก็ชอบที่จะใช้ภาพถ่ายดังกล่าวเป็นพยานหลักฐานประกอบการวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยเป็นการกระทำความผิดฐานบุกรุกได้เพราะส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายจำเลยได้ล่วงล้ำเข้าไปในบริเวณบ้านของผู้เสียหายแล้ว ศาลอุทธรณ์ภาค 2 หาได้วินิจฉัยหรือพิจารณานอกเหนือจากคำฟ้องอุทธรณ์ดังที่จำเลยฎีกาไม่ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการสุดท้ายว่า จำเลยกระทำความผิดฐานบุกรุกหรือไม่ จำเลยฎีกาว่า การที่จะเป็นความผิดฐานบุกรุกบ้านหรือเคหสถานของผู้เสียหายได้นั้น จำเลยจะต้องเข้าไปในบริเวณบ้านหรือเคหสถานของผู้เสียหายทั้งตัวมิใช่เพียงส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายจำเลยเข้าไป ข้อเท็จจริงในคดีนี้ปรากฎว่าจำเลยกระชากลากผู้เสียหายออกมาจากบริเวณที่ผู้เสียหายยืนอยู่ใต้ชายคาบ้านของผู้เสียหายดังที่ปรากฎในภาพถ่ายหมาย จ.3 โดยที่จำเลยมิได้เข้าไปในบริเวณบ้านของผู้เสียหายทั้งตัวจำเลยย่อมไม่มีความผิดฐานบุกรุกนั้นเห็นว่า ข้อฎีกาของจำเลยที่ว่าจำเลยกระชากลากตัวผู้เสียหายออกมาจากบริเวณบ้านของผู้เสียหายในขณะที่ผู้เสียหายยืนอยู่บริเวณใต้ชายคาบ้านของผู้เสียหายดังที่ปรากฎในภาพถ่ายหมาย จ.3 ก็เท่ากับจำเลยยอมรับว่าจุดที่ผู้เสียหายยืนอยู่ในขณะที่ผู้เสียหายถูกจำเลยกระชากลากตัวไปอยู่ในบริเวณบ้านของผู้เสียหายตามที่ปรากฎในภาพถ่ายหมาย จ.3 ภาพที่ 3 จากจุดที่ผู้เสียหายยืนอยู่การที่จำเลยจะกระชากลากตัวผู้เสียหายให้ออกไปจากบริเวณบ้านของผู้เสียหายได้แม้จำเลยจะยืนอยู่นอกบริเวณบ้านของผู้เสียหายแต่จำเลยก็จะต้องเอื้อมมือเข้าไปภายในบริเวณบ้านของผู้เสียหายเพื่อจับและฉุดกระชากลากตัวผู้เสียหายออกไป การเอื้อมมือเข้าไปฉุดกระชากลากตัวผู้เสียหายออกไปในลักษณะนี้ถือได้ว่าจำเลยเข้าไปกระทำการใด ๆ อันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของผู้เสียหายโดยปกติสุขโดยใช้กำลังประทุษร้ายเข้าองค์ประกอบแห่งความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362 และมาตรา 365(1) แล้ว คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สุรินทร์ นาควิเชียร-ถวิล อินทรักษา-อมร วีรวงศ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกานี้มีประเด็นสำคัญที่น่าพิจารณา2ประการคือ 1.ขอบเขตของคำว่า"เข้าไป"ในความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา362 2.ความหมายของ"การบุกรุกโดยใช้กำลังประทุษร้าย"ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา365(1) สำหรับประเด็นแรกขอบเขตของคำว่า"เข้าไป"ตามมาตรา362นั้นมีข้อควรทำความเข้าใจตามข้อต่อสู้ของจำเลยว่าการเข้าไปอันเป็นองค์ประกอบของความผิดฐานบุกรุกมาตามมาตรา362นี้ผู้กระทำความผิดต้องเข้าไปทั้งตัวหรือเพียงส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายดังเช่นในคำพิพากษาศาลฎีกานี้ที่จำเลยเพียงเอื้อมมือเข้าไปหรือจำเลยชะโงกศีรษะเข้าไปหรือถ้าหากก้าวเท้าเข้าไปก่อนเหล่านี้จะเพียงพออยู่ในขอบเขตของการเข้าไปตามมาตรา362หรือไม่ เท่าที่ผู้เขียนได้ค้นคว้าดูไม่ปรากฎแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่วางหลักเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้คงมีที่จะนำมาพิจารณาเทียบเคียงได้ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่1/2512ซึ่งวินิจฉัยว่าการที่จำเลยใช้ไม่กระดานตีขวางทับประตูห้องที่โจทก์ครอบครองในขณะที่โจทก์ไม่อยู่และปิดห้องไว้ทำให้โจทก์เข้าอยู่ในห้องไม่ได้เป็นการล่วงล้ำเข้าไปในอำนาจการครอบครองของโจทก์โดยปกติสุขตามความหมายแห่งบทกฎหมายดังกล่าวข้างต้นแล้ว จากคำพิพากษาศาลฎีกาที่1/2512นี้จะเห็นว่าเพียงแต่จำเลยรบกวนการครอบครองของโจทก์โดยยังไม่ได้มีส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกาย"เข้าไป"เลยเพราะจำเลยอยู่นอกห้องแล้วใช้ไม้กระดานตีขวางทับประตูก็เป็นการบุกรุกแล้วดังนั้นการที่จำเลยในคำพิพากษาศาลฎีกาที่2768/2540เอื้อมมือเข้าไปยิ่งต้องเป็นการเพียงพอสำหรับการ"เข้าไป"ตามมาตรา362แล้วในทำนองเดียวกันหากได้ความว่าเป็นส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายเข้าไปในอสังหาริมทรัพย์ของผู้อื่นแล้วย่อมอยู่ในขอบเขตของคำว่า"เข้าไป"ตามมาตรา362นี้ทั้งสิ้นมิใช่จะต้องเข้าไปทั้งตัว เกี่ยวกับขอบเขตของคำว่า"เข้าไป"นี้ในทางตำราได้มีการกล่าวถึงกันไว้พอสมควรทั้งในกฎหมายต่างประเทศและผู้รู้ในกฎหมายไทยอย่างท่านศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ซึ่งท่านได้อธิบายไว้ว่า"น่าจะต้องเข้าไปว่าเพียงส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายเช่นมือเท้าหรือปลายนิ้วล่วงล้ำเข้าไปก็เป็นบุกรุกได้ไม่ต้องเข้าไปทั้งตัวหรือส่วนใหญ่ของร่างกายซึ่งไม่รู้ว่าแค่ไหน"(จิตติติงคภัทิย์,คำอธิบายประมวลกฎหมายอาญา,หน้า2759) กฎหมายสหรัฐอเมริกาถือว่าเพียงส่วนหนึ่งส่วนใดของตัวผู้กระทำเข้าไปก็เพียงพอเป็นความผิดBurglaryแล้วแม้ว่าจะเป็นการเข้าไปเพียงชั่วครู่เดียวโดยศาลได้ตัดสินไว้ว่าเพียงส่วนหนึ่งของมือที่ใช้เปิดหน้าต่าง(Rex.Bailey,[1818]Russ.&341)หรือการใช้เท้าเตะหน้าต่างให้เปิดออก(People.Roldan,100I11.App.2d81,241N.E.2d591(app.Ct.1968)ก็เพียงพอที่จะเป็นการเข้าไปแล้ว(WayneR.LaFave,AustinW.Scott.Jr.,CriminalLaw,Westpublishing,1982,P.710) สำหรับกฎหมายอังกฤษการเข้าไปอันเป็นองค์ประกอบของความผิดBurglaryตามมาตรา9ของTheftAct1968นั้นศาลอุทธรณ์ได้วางหลักไว้ว่าบุคคลซึ่งเข้าไปในอาคารหรือส่วนใดส่วนหนึ่งของอาคารแม้ว่ายังไม่ได้เข้าไปทั้งตัวเพียงแต่ล่วงล้ำเข้าไปในหน้าต่างของร้านได้ครึ่งตัวก็เพียงพอเป็นการเข้าไปแล้ว(Browncase[1985]CrimLr.CA)(RichardCard,CriminalLaw,Butterworths,1992,p.290) ดังนั้นในประเด็นของการ"เข้าไป"ที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการที่จำเลยเอื้อมมือเข้าไปภายในบริเวณบ้านของผู้เสียหายถือว่าจำเลยเข้าไปกระทำการใดๆอันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของผู้เสียหายโดยปกติสุขแล้วจึงเป็นการวินิจฉัยในแนวทางเดียวกับคำพิพากษาและแนวความคิดของนักกฎหมายซึ่งเป็นที่ยอมรับกันโดยสากล ส่วนที่ประเด็นที่สองอันได้แก่ความหมายของการบุกรุกโดยใช้กำลังประทุษร้ายตามมาตรา365(1)นั้นศาลฎีกาได้วางหลักยึดมาโดยตลอดว่าการที่จำเลยบุกรุกเข้าไปทำร้ายบุคคลใดในอสังหาริมทรัพย์เป็นการบุกรุกโดยใช้กำลังประทุษร้ายตามมาตรา365(1)เรื่อยมา คำพิพากษาศาลฎีกาที่585/2511การที่จำเลยเข้าไปทำร้ายผู้เสียหายในเคหสถานกรณีถือได้ว่าเป็นกรณีถือได้ว่าเป็นการเข้าไปโดยไม่มีเหตุอันสมควรนอกจากจำเลยจะมีความผิดฐานทำร้ายร่างกายแล้วยังมีความผิดฐานบุกรุกเข้าไปในเคหสถานตามมาตรา365(1)(2)ด้วยอีกสถานหนึ่ง คำพิพากษาศาลฎีกาที่391/2539จำเลยที่3ขับรถยนต์ปิกอัพมาจอดที่หน้าบ้านน.แล้วจำเลยมี1ที่2และส.น้องภริยาจำเลยที่1ลงจากรถวิ่งเข้าไปในบ้านน.ไล่ตีทำร้ายผู้เสียหายดังนี้แม้ว่าขณะเกิดเหตุจำเลยที่2เพียงแต่ถือมีดกับปืนคอยป้องกันไม่ให้ชาวบ้านเข้ามาช่วยโดยจำเลยที่2ไม่ได้ทำร้ายผู้ใดก็ตามแต่การที่จำเลยที่2ร่วมไปกับจำเลยอื่นและพวกแล้วถือมีดกับปืนคอยป้องกันไม่ให้ชาวบ้านเข้ามาช่วยเช่นนี้พฤติการณ์ส่อแสดงว่าจำเลยที่2พร้อมที่จะให้ความช่วยเหลือในขณะที่จำเลยอื่นและพวกกระทำผิดดังกล่าวมีลักษณะเป็นการสมคบแบ่งหน้าที่ร่วมกันกระทำถือได้ว่าจำเลยที่2เป็นตัวการร่วมกับจำเลยอื่นและพวกบุกรุกเข้าไปในเคหสถานและทำร้ายร่างกายผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา295,365(1)(2)ประกอบด้วยมาตรา364,83 คำพิพากษาศาลฎีกาที่69/2539สนามหน้าบริเวณที่เกิดเหตุแม้จะเป็นสนามหญ้าตลอดติดต่อเป็นผืนเดียวไม่มีรั้วล้อมรอบไม่มีเครื่องหมายแสดงให้ทราบว่าเป็นแนวเขตบ้านพักก็ตามแต่ก็เป็นที่เห็นได้ว่าบริเวณที่เกิดเหตุซึ่งเป็นสนามหน้านั้นอยู่หน้าบ้านพักอันเป็นที่อยู่อาศัยของผู้เสียหายจึงเป็นการเข้าไปในเคหสถานของผู้เสียหายโดยไม่มีเหตุอันสมควรอันเป็นความผิดฐานบุกรุกโดยใช้กำลังประทุษร้าย คำพิพากษาศาลฎีกาที่2768/2540นี้ศาลฎีกาก็ยังคงวินิจฉัยตามแนวบรรทัดฐานเดิมคือเมื่อจำเลยเอื้อมมือเข้าไปภายในบริเวณบ้านของผู้เสียหายเพื่อจับและฉุดกระชากลากตัวผู้เสียหายออกไปถือได้ว่าจำเลยกระทำความผิดฐานบุกรุกโดยใช้กำลังประทุษร้ายตามมาตรา362และ365(1)แล้ว ด้วยความเคารพต่อการวินิจฉัยของศาลฎีกาผู้เขียนเห็นว่าการบุกรุกโดยใช้กำลังประทุษร้ายกับการบุกรุกเพื่อเข้าไปทำร้ายผู้อื่นหรือบุกรุกเข้าไปเพื่อใช้กำลังประทุษร้ายน่าจะมีความหมายแตกต่างกันการบุกรุกโดยใช้กำลังประทุษร้ายเป็นการใช้กำลังประทุษร้ายโดยมีมูลเหตุชักจูงใจเพื่อที่จะบุกรุกแต่การบุกรุกเพื่อใช้กำลังประทุษร้ายเป็นการบุกรุกโดยมีมูลเหตุชักจูงใจเพื่อจะใช้กำลังประทุษร้ายหรือทำร้ายผู้อื่นหากจะให้ผู้กระทำผิดใน2ลักษณะดังกล่าวต้องรับโทษเหมือนกันไม่น่าจะตรงตามเจตนารมณ์ของกฎหมาย ความผิดตามมาตรา365(1)นี้เป็นบทฉกรรจ์ของความผิดฐานบุกรุกโดยทั่วไปดังนั้นการใช้กำลังประทุษร้ายหรือขู่เข็ญว่าจะใช้กำลังประทุษร้ายต้องกระทำไปเพื่อการบุกรุกเช่นทำร้ายยามที่ไม่ยอมให้เข้าไปในบ้านดังนี้จึงจะมีความผิดตามมาตรา365(1)และมาตรา295แต่ถ้าบุกรุกเข้าไปเพื่อทำร้ายผู้อื่นนอกจากจะมีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นตามมาตรา295แล้วผู้กระทำควรมีความผิดฐานบุกรุกตามมาตรา362เท่านั้นมิใช่มาตรา365(1) กรกันยากันยะพงศ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362,364, 365, 295จำเลยให้การรับสารภาพฐานทำร้ายร่างกาย แต่ปฏิเสธฐานบุกรุกศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 ลงโทษจำคุก 6 เดือน และปรับ 2,000 บาทจำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณานับเป็นเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 3 เดือนและปรับ 1,000 บาท จำเลยไม่เคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 ไม่ชำระค่าปรับ ให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29 และ 30 คำขออื่นให้ยกโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 และ 365(1) ประกอบด้วยมาตรา 362การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(1) ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 1 ปี ปรับ 6,000 บาทจำเลยไม่เคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ให้จำเลยไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติ 4 เดือนต่อครั้งภายในกำหนดเวลาดังกล่าว ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29 และ 30จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการแรกว่าศาลอุทธรณ์ภาค 2 วินิจฉัยหรือพิจารณานอกเหนือจากคำฟ้องอุทธรณ์หรือไม่ โดยจำเลยฎีกาว่า ในชั้นอุทธรณ์โจทก์อุทธรณ์ว่า การเข้าไปในอสังหาริมทรัพย์ของผู้อื่นอันจะเป็นความผิดฐานบุกรุกนั้นเพียงส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายล่วงล้ำเข้าไปก็เป็นความผิดฐานบุกรุกแล้ว ไม่จำเป็นต้องเข้าไปทั้งตัวก็ได้กรณีของนางกินรี เกื้อมธุรส ผู้เสียหายยืนตากผ้าอยู่ริมแนวเขตบ้านการที่จำเลยใช้กำลังกายกระชากผู้เสียหายออกไปเห็นได้ว่าส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายจำเลยต้องเข้าไปถูกตัวของผู้เสียหายในที่ซึ่งเป็นอสังหาริมทรัพย์อันถือได้ว่าเป็นการล่วงล้ำเข้าไปในอำนาจการครอบครองอันเป็นความผิดฐานบุกรุกแล้ว ซึ่งศาลอุทธรณ์ภาค 2 จะต้องวินิจฉัยอุทธรณ์ตามที่โจทก์อุทธรณ์ การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิจารณาภาพถ่ายหมาย จ.3 ภาพที่ 2 และที่ 3 แล้ววินิจฉัยว่าผู้เสียหายยืนอยู่ใต้ชายคาบ้าน แม้จะอยู่นอกประตูเหล็กม้วนก็ถือได้ว่าอยู่ในบริเวณบ้าน เมื่อจำเลยเข้าไปกระชากตัวออกมาจึงรับฟังได้ว่าจำเลยมีความผิดฐานบุกรุก ย่อมเป็นการวินิจฉัยและพิจารณาเกินคำฟ้องอุทธรณ์นั้น เห็นว่า การที่จะพิจารณาว่า จำเลยกระทำความผิดฐานบุกรุกอสังหาริมทรัพย์ของผู้อื่นครอบครองอยู่หรือไม่จำเป็นต้องฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้เข้าไปหรือใช้ส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายจำเลยเข้าไปในอสังหาริมทรัพย์นั้นโดยไม่มีสิทธิหรือไม่ การวินิจฉัยข้อเท็จจริงในเรื่องนี้ศาลจะต้องฟังพยานหลักฐานที่คู่ความนำสืบเป็นสำคัญ ภาพถ่ายหมาย จ.3 เป็นภาพถ่ายที่โจทก์นำสืบเพื่อให้ศาลเห็นว่า ขณะที่ผู้เสียหายถูกจำเลยลากตัวไปยังบ้านของจำเลยผู้เสียหายยืนอยู่ ณ จุดใดภายในบริเวณบ้านของผู้เสียหาย เมื่อภาพถ่ายหมาย จ.3ภาพที่ 2 และที่ 3 ปรากฎชัดแจ้งว่า ขณะที่ผู้เสียหายถูกจำเลยกระชากและลากตัวไปผู้เสียหายยืนอยู่ในบริเวณบ้านของผู้เสียหาย ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ก็ชอบที่จะใช้ภาพถ่ายดังกล่าวเป็นพยานหลักฐานประกอบการวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยเป็นการกระทำความผิดฐานบุกรุกได้เพราะส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายจำเลยได้ล่วงล้ำเข้าไปในบริเวณบ้านของผู้เสียหายแล้ว ศาลอุทธรณ์ภาค 2 หาได้วินิจฉัยหรือพิจารณานอกเหนือจากคำฟ้องอุทธรณ์ดังที่จำเลยฎีกาไม่ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการสุดท้ายว่า จำเลยกระทำความผิดฐานบุกรุกหรือไม่ จำเลยฎีกาว่า การที่จะเป็นความผิดฐานบุกรุกบ้านหรือเคหสถานของผู้เสียหายได้นั้น จำเลยจะต้องเข้าไปในบริเวณบ้านหรือเคหสถานของผู้เสียหายทั้งตัวมิใช่เพียงส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายจำเลยเข้าไป ข้อเท็จจริงในคดีนี้ปรากฎว่าจำเลยกระชากลากผู้เสียหายออกมาจากบริเวณที่ผู้เสียหายยืนอยู่ใต้ชายคาบ้านของผู้เสียหายดังที่ปรากฎในภาพถ่ายหมาย จ.3 โดยที่จำเลยมิได้เข้าไปในบริเวณบ้านของผู้เสียหายทั้งตัวจำเลยย่อมไม่มีความผิดฐานบุกรุกนั้นเห็นว่า ข้อฎีกาของจำเลยที่ว่าจำเลยกระชากลากตัวผู้เสียหายออกมาจากบริเวณบ้านของผู้เสียหายในขณะที่ผู้เสียหายยืนอยู่บริเวณใต้ชายคาบ้านของผู้เสียหายดังที่ปรากฎในภาพถ่ายหมาย จ.3 ก็เท่ากับจำเลยยอมรับว่าจุดที่ผู้เสียหายยืนอยู่ในขณะที่ผู้เสียหายถูกจำเลยกระชากลากตัวไปอยู่ในบริเวณบ้านของผู้เสียหายตามที่ปรากฎในภาพถ่ายหมาย จ.3 ภาพที่ 3 จากจุดที่ผู้เสียหายยืนอยู่การที่จำเลยจะกระชากลากตัวผู้เสียหายให้ออกไปจากบริเวณบ้านของผู้เสียหายได้แม้จำเลยจะยืนอยู่นอกบริเวณบ้านของผู้เสียหายแต่จำเลยก็จะต้องเอื้อมมือเข้าไปภายในบริเวณบ้านของผู้เสียหายเพื่อจับและฉุดกระชากลากตัวผู้เสียหายออกไป การเอื้อมมือเข้าไปฉุดกระชากลากตัวผู้เสียหายออกไปในลักษณะนี้ถือได้ว่าจำเลยเข้าไปกระทำการใด ๆ อันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของผู้เสียหายโดยปกติสุขโดยใช้กำลังประทุษร้ายเข้าองค์ประกอบแห่งความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362 และมาตรา 365(1) แล้ว คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2768/2540พนักงานอัยการจังหวัดนนทบุรีโจทก์นางสาวจินตนา นพรัตน์จำเลย ป.อ. ม. 362, ม. 365การที่จำเลยกระชากลากผู้เสียหายออกมาจากบริเวณที่ผู้เสียหายยืนอยู่ใต้ชายคาบ้านของผู้เสียหายแม้จำเลยจะยืนอยู่นอกบริเวณบ้านของผู้เสียหายแต่จำเลยก็จะต้องเอื้อมมือเข้าไปภายในบริเวณบ้านของผู้เสียหายเพื่อจับและฉุดกระชากลากตัวผู้เสียหายออกไปการเอื้อมมือเข้าไปฉุดกระชากลากตัวผู้เสียหายออกไปในลักษณะนี้ถือได้ว่าจำเลยเข้าไปกระทำการใด ๆ อันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของผู้เสียหายโดยปกติสุขโดยใช้กำลังประทุษร้ายเข้าองค์ประกอบแห่งความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362 และมาตรา 365(1) แล้วโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362,364, 365, 295จำเลยให้การรับสารภาพฐานทำร้ายร่างกาย แต่ปฏิเสธฐานบุกรุกศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 ลงโทษจำคุก 6 เดือน และปรับ 2,000 บาทจำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณานับเป็นเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 3 เดือนและปรับ 1,000 บาท จำเลยไม่เคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 ไม่ชำระค่าปรับ ให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29 และ 30 คำขออื่นให้ยกโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 และ 365(1) ประกอบด้วยมาตรา 362การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(1) ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 1 ปี ปรับ 6,000 บาทจำเลยไม่เคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ให้จำเลยไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติ 4 เดือนต่อครั้งภายในกำหนดเวลาดังกล่าว ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29 และ 30จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการแรกว่าศาลอุทธรณ์ภาค 2 วินิจฉัยหรือพิจารณานอกเหนือจากคำฟ้องอุทธรณ์หรือไม่ โดยจำเลยฎีกาว่า ในชั้นอุทธรณ์โจทก์อุทธรณ์ว่า การเข้าไปในอสังหาริมทรัพย์ของผู้อื่นอันจะเป็นความผิดฐานบุกรุกนั้นเพียงส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายล่วงล้ำเข้าไปก็เป็นความผิดฐานบุกรุกแล้ว ไม่จำเป็นต้องเข้าไปทั้งตัวก็ได้กรณีของนางกินรี เกื้อมธุรส ผู้เสียหายยืนตากผ้าอยู่ริมแนวเขตบ้านการที่จำเลยใช้กำลังกายกระชากผู้เสียหายออกไปเห็นได้ว่าส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายจำเลยต้องเข้าไปถูกตัวของผู้เสียหายในที่ซึ่งเป็นอสังหาริมทรัพย์อันถือได้ว่าเป็นการล่วงล้ำเข้าไปในอำนาจการครอบครองอันเป็นความผิดฐานบุกรุกแล้ว ซึ่งศาลอุทธรณ์ภาค 2 จะต้องวินิจฉัยอุทธรณ์ตามที่โจทก์อุทธรณ์ การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิจารณาภาพถ่ายหมาย จ.3 ภาพที่ 2 และที่ 3 แล้ววินิจฉัยว่าผู้เสียหายยืนอยู่ใต้ชายคาบ้าน แม้จะอยู่นอกประตูเหล็กม้วนก็ถือได้ว่าอยู่ในบริเวณบ้าน เมื่อจำเลยเข้าไปกระชากตัวออกมาจึงรับฟังได้ว่าจำเลยมีความผิดฐานบุกรุก ย่อมเป็นการวินิจฉัยและพิจารณาเกินคำฟ้องอุทธรณ์นั้น เห็นว่า การที่จะพิจารณาว่า จำเลยกระทำความผิดฐานบุกรุกอสังหาริมทรัพย์ของผู้อื่นครอบครองอยู่หรือไม่จำเป็นต้องฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้เข้าไปหรือใช้ส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายจำเลยเข้าไปในอสังหาริมทรัพย์นั้นโดยไม่มีสิทธิหรือไม่ การวินิจฉัยข้อเท็จจริงในเรื่องนี้ศาลจะต้องฟังพยานหลักฐานที่คู่ความนำสืบเป็นสำคัญ ภาพถ่ายหมาย จ.3 เป็นภาพถ่ายที่โจทก์นำสืบเพื่อให้ศาลเห็นว่า ขณะที่ผู้เสียหายถูกจำเลยลากตัวไปยังบ้านของจำเลยผู้เสียหายยืนอยู่ ณ จุดใดภายในบริเวณบ้านของผู้เสียหาย เมื่อภาพถ่ายหมาย จ.3ภาพที่ 2 และที่ 3 ปรากฎชัดแจ้งว่า ขณะที่ผู้เสียหายถูกจำเลยกระชากและลากตัวไปผู้เสียหายยืนอยู่ในบริเวณบ้านของผู้เสียหาย ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ก็ชอบที่จะใช้ภาพถ่ายดังกล่าวเป็นพยานหลักฐานประกอบการวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยเป็นการกระทำความผิดฐานบุกรุกได้เพราะส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายจำเลยได้ล่วงล้ำเข้าไปในบริเวณบ้านของผู้เสียหายแล้ว ศาลอุทธรณ์ภาค 2 หาได้วินิจฉัยหรือพิจารณานอกเหนือจากคำฟ้องอุทธรณ์ดังที่จำเลยฎีกาไม่ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการสุดท้ายว่า จำเลยกระทำความผิดฐานบุกรุกหรือไม่ จำเลยฎีกาว่า การที่จะเป็นความผิดฐานบุกรุกบ้านหรือเคหสถานของผู้เสียหายได้นั้น จำเลยจะต้องเข้าไปในบริเวณบ้านหรือเคหสถานของผู้เสียหายทั้งตัวมิใช่เพียงส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายจำเลยเข้าไป ข้อเท็จจริงในคดีนี้ปรากฎว่าจำเลยกระชากลากผู้เสียหายออกมาจากบริเวณที่ผู้เสียหายยืนอยู่ใต้ชายคาบ้านของผู้เสียหายดังที่ปรากฎในภาพถ่ายหมาย จ.3 โดยที่จำเลยมิได้เข้าไปในบริเวณบ้านของผู้เสียหายทั้งตัวจำเลยย่อมไม่มีความผิดฐานบุกรุกนั้นเห็นว่า ข้อฎีกาของจำเลยที่ว่าจำเลยกระชากลากตัวผู้เสียหายออกมาจากบริเวณบ้านของผู้เสียหายในขณะที่ผู้เสียหายยืนอยู่บริเวณใต้ชายคาบ้านของผู้เสียหายดังที่ปรากฎในภาพถ่ายหมาย จ.3 ก็เท่ากับจำเลยยอมรับว่าจุดที่ผู้เสียหายยืนอยู่ในขณะที่ผู้เสียหายถูกจำเลยกระชากลากตัวไปอยู่ในบริเวณบ้านของผู้เสียหายตามที่ปรากฎในภาพถ่ายหมาย จ.3 ภาพที่ 3 จากจุดที่ผู้เสียหายยืนอยู่การที่จำเลยจะกระชากลากตัวผู้เสียหายให้ออกไปจากบริเวณบ้านของผู้เสียหายได้แม้จำเลยจะยืนอยู่นอกบริเวณบ้านของผู้เสียหายแต่จำเลยก็จะต้องเอื้อมมือเข้าไปภายในบริเวณบ้านของผู้เสียหายเพื่อจับและฉุดกระชากลากตัวผู้เสียหายออกไป การเอื้อมมือเข้าไปฉุดกระชากลากตัวผู้เสียหายออกไปในลักษณะนี้ถือได้ว่าจำเลยเข้าไปกระทำการใด ๆ อันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของผู้เสียหายโดยปกติสุขโดยใช้กำลังประทุษร้ายเข้าองค์ประกอบแห่งความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362 และมาตรา 365(1) แล้ว คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สุรินทร์ นาควิเชียร-ถวิล อินทรักษา-อมร วีรวงศ์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกานี้มีประเด็นสำคัญที่น่าพิจารณา2ประการคือ 1.ขอบเขตของคำว่า"เข้าไป"ในความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา362 2.ความหมายของ"การบุกรุกโดยใช้กำลังประทุษร้าย"ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา365(1) สำหรับประเด็นแรกขอบเขตของคำว่า"เข้าไป"ตามมาตรา362นั้นมีข้อควรทำความเข้าใจตามข้อต่อสู้ของจำเลยว่าการเข้าไปอันเป็นองค์ประกอบของความผิดฐานบุกรุกมาตามมาตรา362นี้ผู้กระทำความผิดต้องเข้าไปทั้งตัวหรือเพียงส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายดังเช่นในคำพิพากษาศาลฎีกานี้ที่จำเลยเพียงเอื้อมมือเข้าไปหรือจำเลยชะโงกศีรษะเข้าไปหรือถ้าหากก้าวเท้าเข้าไปก่อนเหล่านี้จะเพียงพออยู่ในขอบเขตของการเข้าไปตามมาตรา362หรือไม่ เท่าที่ผู้เขียนได้ค้นคว้าดูไม่ปรากฎแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่วางหลักเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้คงมีที่จะนำมาพิจารณาเทียบเคียงได้ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่1/2512ซึ่งวินิจฉัยว่าการที่จำเลยใช้ไม่กระดานตีขวางทับประตูห้องที่โจทก์ครอบครองในขณะที่โจทก์ไม่อยู่และปิดห้องไว้ทำให้โจทก์เข้าอยู่ในห้องไม่ได้เป็นการล่วงล้ำเข้าไปในอำนาจการครอบครองของโจทก์โดยปกติสุขตามความหมายแห่งบทกฎหมายดังกล่าวข้างต้นแล้ว จากคำพิพากษาศาลฎีกาที่1/2512นี้จะเห็นว่าเพียงแต่จำเลยรบกวนการครอบครองของโจทก์โดยยังไม่ได้มีส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกาย"เข้าไป"เลยเพราะจำเลยอยู่นอกห้องแล้วใช้ไม้กระดานตีขวางทับประตูก็เป็นการบุกรุกแล้วดังนั้นการที่จำเลยในคำพิพากษาศาลฎีกาที่2768/2540เอื้อมมือเข้าไปยิ่งต้องเป็นการเพียงพอสำหรับการ"เข้าไป"ตามมาตรา362แล้วในทำนองเดียวกันหากได้ความว่าเป็นส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายเข้าไปในอสังหาริมทรัพย์ของผู้อื่นแล้วย่อมอยู่ในขอบเขตของคำว่า"เข้าไป"ตามมาตรา362นี้ทั้งสิ้นมิใช่จะต้องเข้าไปทั้งตัว เกี่ยวกับขอบเขตของคำว่า"เข้าไป"นี้ในทางตำราได้มีการกล่าวถึงกันไว้พอสมควรทั้งในกฎหมายต่างประเทศและผู้รู้ในกฎหมายไทยอย่างท่านศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ซึ่งท่านได้อธิบายไว้ว่า"น่าจะต้องเข้าไปว่าเพียงส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายเช่นมือเท้าหรือปลายนิ้วล่วงล้ำเข้าไปก็เป็นบุกรุกได้ไม่ต้องเข้าไปทั้งตัวหรือส่วนใหญ่ของร่างกายซึ่งไม่รู้ว่าแค่ไหน"(จิตติติงคภัทิย์,คำอธิบายประมวลกฎหมายอาญา,หน้า2759) กฎหมายสหรัฐอเมริกาถือว่าเพียงส่วนหนึ่งส่วนใดของตัวผู้กระทำเข้าไปก็เพียงพอเป็นความผิดBurglaryแล้วแม้ว่าจะเป็นการเข้าไปเพียงชั่วครู่เดียวโดยศาลได้ตัดสินไว้ว่าเพียงส่วนหนึ่งของมือที่ใช้เปิดหน้าต่าง(Rex.Bailey,[1818]Russ.&341)หรือการใช้เท้าเตะหน้าต่างให้เปิดออก(People.Roldan,100I11.App.2d81,241N.E.2d591(app.Ct.1968)ก็เพียงพอที่จะเป็นการเข้าไปแล้ว(WayneR.LaFave,AustinW.Scott.Jr.,CriminalLaw,Westpublishing,1982,P.710) สำหรับกฎหมายอังกฤษการเข้าไปอันเป็นองค์ประกอบของความผิดBurglaryตามมาตรา9ของTheftAct1968นั้นศาลอุทธรณ์ได้วางหลักไว้ว่าบุคคลซึ่งเข้าไปในอาคารหรือส่วนใดส่วนหนึ่งของอาคารแม้ว่ายังไม่ได้เข้าไปทั้งตัวเพียงแต่ล่วงล้ำเข้าไปในหน้าต่างของร้านได้ครึ่งตัวก็เพียงพอเป็นการเข้าไปแล้ว(Browncase[1985]CrimLr.CA)(RichardCard,CriminalLaw,Butterworths,1992,p.290) ดังนั้นในประเด็นของการ"เข้าไป"ที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการที่จำเลยเอื้อมมือเข้าไปภายในบริเวณบ้านของผู้เสียหายถือว่าจำเลยเข้าไปกระทำการใดๆอันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของผู้เสียหายโดยปกติสุขแล้วจึงเป็นการวินิจฉัยในแนวทางเดียวกับคำพิพากษาและแนวความคิดของนักกฎหมายซึ่งเป็นที่ยอมรับกันโดยสากล ส่วนที่ประเด็นที่สองอันได้แก่ความหมายของการบุกรุกโดยใช้กำลังประทุษร้ายตามมาตรา365(1)นั้นศาลฎีกาได้วางหลักยึดมาโดยตลอดว่าการที่จำเลยบุกรุกเข้าไปทำร้ายบุคคลใดในอสังหาริมทรัพย์เป็นการบุกรุกโดยใช้กำลังประทุษร้ายตามมาตรา365(1)เรื่อยมา คำพิพากษาศาลฎีกาที่585/2511การที่จำเลยเข้าไปทำร้ายผู้เสียหายในเคหสถานกรณีถือได้ว่าเป็นกรณีถือได้ว่าเป็นการเข้าไปโดยไม่มีเหตุอันสมควรนอกจากจำเลยจะมีความผิดฐานทำร้ายร่างกายแล้วยังมีความผิดฐานบุกรุกเข้าไปในเคหสถานตามมาตรา365(1)(2)ด้วยอีกสถานหนึ่ง คำพิพากษาศาลฎีกาที่391/2539จำเลยที่3ขับรถยนต์ปิกอัพมาจอดที่หน้าบ้านน.แล้วจำเลยมี1ที่2และส.น้องภริยาจำเลยที่1ลงจากรถวิ่งเข้าไปในบ้านน.ไล่ตีทำร้ายผู้เสียหายดังนี้แม้ว่าขณะเกิดเหตุจำเลยที่2เพียงแต่ถือมีดกับปืนคอยป้องกันไม่ให้ชาวบ้านเข้ามาช่วยโดยจำเลยที่2ไม่ได้ทำร้ายผู้ใดก็ตามแต่การที่จำเลยที่2ร่วมไปกับจำเลยอื่นและพวกแล้วถือมีดกับปืนคอยป้องกันไม่ให้ชาวบ้านเข้ามาช่วยเช่นนี้พฤติการณ์ส่อแสดงว่าจำเลยที่2พร้อมที่จะให้ความช่วยเหลือในขณะที่จำเลยอื่นและพวกกระทำผิดดังกล่าวมีลักษณะเป็นการสมคบแบ่งหน้าที่ร่วมกันกระทำถือได้ว่าจำเลยที่2เป็นตัวการร่วมกับจำเลยอื่นและพวกบุกรุกเข้าไปในเคหสถานและทำร้ายร่างกายผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา295,365(1)(2)ประกอบด้วยมาตรา364,83 คำพิพากษาศาลฎีกาที่69/2539สนามหน้าบริเวณที่เกิดเหตุแม้จะเป็นสนามหญ้าตลอดติดต่อเป็นผืนเดียวไม่มีรั้วล้อมรอบไม่มีเครื่องหมายแสดงให้ทราบว่าเป็นแนวเขตบ้านพักก็ตามแต่ก็เป็นที่เห็นได้ว่าบริเวณที่เกิดเหตุซึ่งเป็นสนามหน้านั้นอยู่หน้าบ้านพักอันเป็นที่อยู่อาศัยของผู้เสียหายจึงเป็นการเข้าไปในเคหสถานของผู้เสียหายโดยไม่มีเหตุอันสมควรอันเป็นความผิดฐานบุกรุกโดยใช้กำลังประทุษร้าย คำพิพากษาศาลฎีกาที่2768/2540นี้ศาลฎีกาก็ยังคงวินิจฉัยตามแนวบรรทัดฐานเดิมคือเมื่อจำเลยเอื้อมมือเข้าไปภายในบริเวณบ้านของผู้เสียหายเพื่อจับและฉุดกระชากลากตัวผู้เสียหายออกไปถือได้ว่าจำเลยกระทำความผิดฐานบุกรุกโดยใช้กำลังประทุษร้ายตามมาตรา362และ365(1)แล้ว ด้วยความเคารพต่อการวินิจฉัยของศาลฎีกาผู้เขียนเห็นว่าการบุกรุกโดยใช้กำลังประทุษร้ายกับการบุกรุกเพื่อเข้าไปทำร้ายผู้อื่นหรือบุกรุกเข้าไปเพื่อใช้กำลังประทุษร้ายน่าจะมีความหมายแตกต่างกันการบุกรุกโดยใช้กำลังประทุษร้ายเป็นการใช้กำลังประทุษร้ายโดยมีมูลเหตุชักจูงใจเพื่อที่จะบุกรุกแต่การบุกรุกเพื่อใช้กำลังประทุษร้ายเป็นการบุกรุกโดยมีมูลเหตุชักจูงใจเพื่อจะใช้กำลังประทุษร้ายหรือทำร้ายผู้อื่นหากจะให้ผู้กระทำผิดใน2ลักษณะดังกล่าวต้องรับโทษเหมือนกันไม่น่าจะตรงตามเจตนารมณ์ของกฎหมาย ความผิดตามมาตรา365(1)นี้เป็นบทฉกรรจ์ของความผิดฐานบุกรุกโดยทั่วไปดังนั้นการใช้กำลังประทุษร้ายหรือขู่เข็ญว่าจะใช้กำลังประทุษร้ายต้องกระทำไปเพื่อการบุกรุกเช่นทำร้ายยามที่ไม่ยอมให้เข้าไปในบ้านดังนี้จึงจะมีความผิดตามมาตรา365(1)และมาตรา295แต่ถ้าบุกรุกเข้าไปเพื่อทำร้ายผู้อื่นนอกจากจะมีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นตามมาตรา295แล้วผู้กระทำควรมีความผิดฐานบุกรุกตามมาตรา362เท่านั้นมิใช่มาตรา365(1) กรกันยากันยะพงศ์