คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1530/2522หลักกฎหมาย: จำเลยนำภาพถ่ายของผู้มีชื่อซึ่งถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิต รวม 2 ภาพกับภาพถ่ายของผู้มีชื่อซึ่งถ่ายขณะสวมครุยวิทยฐานะของมหาวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์ 1ภาพ ซึ่งเป็นภาพอันแท้จริงมา นำเอาภาพเฉพาะใบหน้าของจำเลยปิดทับลงไปในตำแหน่งใบหน้าของผู้มีชื่อ และแก้เลข พ.ศ.2508 ในภาพผู้มีชื่อถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาภาพหนึ่ง เป็น พ.ศ.2504 แล้วถ่ายภาพอัดขยายใหม่ กลายเป็นภาพถ่ายซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิตรวม 2 ภาพ และเป็นภาพจำเลยสวมครุยปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิต 1 ภาพ แล้วนำภาพถ่ายทั้ง 3 ภาพใส่กรอบติดไว้ในร้านขายยาของจำเลยดังนี้ การที่จำเลยเอาภาพเฉพาะใบหน้าของจำเลยปิดทับลงในตำแหน่งใบหน้าของภาพถ่ายผู้มีชื่อ แล้วถ่ายภาพอัดขยายใหม่กลายเป็นภาพถ่ายซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิต 2 ภาพ กับภาพถ่ายจำเลยถ่ายขณะสวมครุยวิทยฐานะของมหาวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์ 1 ภาพเป็นภาพถ่ายที่ไม่ได้ทำให้ปรากฏความหมายด้วยตัวอักษรตัวเลข ผัง หรือแผนแบบอย่างอื่น ตามความหมายของคำว่าเอกสารดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 1(7)ภาพถ่ายทั้ง 3 ภาพของจำเลยจึงไม่เป็นเอกสารส่วนที่ภาพถ่ายภาพหนึ่งซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิตมีตัวอักษรและตัวเลขอยู่เหนือและนอกภาพถ่ายว่า 'มหาวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์ 2504' ซึ่งตัวเลข 2504จำเลยแก้จากตัวเลข 2508 นั้น โจทก์มิได้นำสืบว่าตัวอักษรและตัวเลขนั้นมีความหมายถึงอะไร จึงไม่ปรากฏความหมายอันจะทำให้เป็นเอกสารในตัวเอง หรือทำให้ภาพถ่ายที่ไม่เป็นเอกสารนั้นเกิดเป็นเอกสารขึ้นได้การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดฐานปลอมเอกสารและใช้เอกสารปลอมดังโจทก์ฟ้องโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานมีลูกระเบิดที่ใช้เฉพาะแต่ในการสงคราม จำหน่ายยาอันตรายโดยมิได้รับอนุญาต มียาอันตรายและควบคุมพิเศษ ซึ่งเหลือจากจำหน่ายไว้เพื่อขายโดยมิได้รับอนุญาต ประกอบวิชาชีพเวชกรรมโดยมิได้รับใบอนุญาต เปิดร้านรับตรวจและบำบัดโรค ปลอมเอกสาร ใช้เอกสารปลอม และได้ใช้ครุยวิทยฐานะของมหาวิทยาลัยมหิดล โดยไม่มีสิทธิ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 91, 264, 268 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พระราชบัญญัติยามาตรา 4, 12, 101, 126 พระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม มาตรา 4,21, 36 และพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยมหิดล มาตรา 7, 49 และขอให้ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้องลงโทษตามมาตรา 268 จำคุก 2 ปี ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน จำคุก 3 ปี ตามพระราชบัญญัติยา จำคุก 6 เดือน ตามพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรมจำคุก 6 เดือน รวมจำคุก 6 ปี จำเลยรับสารภาพชั้นสอบสวนลดโทษให้หนึ่งในสามคงจำคุก 4 ปี ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ จำคุก 3 ปี พระราชบัญญัติยา จำคุก 6 เดือน ตามพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรมจำคุก 6 เดือน พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยมหิดล จำคุก3 เดือน รวมจำคุก 4 ปี 3 เดือน ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 2 ปี 10 เดือนโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 264,268 ด้วยศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พิเคราะห์หลักฐานพยานโจทก์จำเลยแล้วข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยร่วมกับพวกนำภาพถ่ายผู้มีชื่อซึ่งถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์รวม 2 ภาพ กับภาพถ่ายของผู้มีชื่อซึ่งถ่ายขณะสวมครุยวิทยาฐานะของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ 1 ภาพ ซึ่งเป็นภาพอันแท้จริงมา นำเอาภาพเฉพาะใบหน้าของจำเลยปิดทับลงไปในตำแหน่งใบหน้าของผู้มีชื่อ และแก้เลข พ.ศ. 2508 ในภาพผู้มีชื่อถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาภาพหนึ่งเป็น พ.ศ. 2504 แล้วถ่ายภาพอัดขยายใหม่ กลายเป็นภาพถ่ายซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทยศาสตร์บัญฑิต รวม 2 ภาพ (หมาย จ.5,จ.6) และเป็นภาพจำเลยสวมครุยปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต 1 ภาพ (หมาย จ.7) แล้วนำภาพถ่ายทั้ง 3 ภาพใส่กรอบติดไว้ในร้านขายยาของจำเลย ปัญหามีว่า ตามข้อเท็จจริงดังกล่าวจำเลยมีความผิดฐานปลอมเอกสาร และใช้เอกสารปลอมตามฟ้องโจทก์หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยเอาภาพเฉพาะใบหน้าของจำเลยปิดทับลงในตำแหน่งใบหน้าของภาพถ่ายผู้มีชื่อ แล้วถ่ายภาพอัดขยายใหม่กลายเป็นภาพถ่ายซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต 2 ภาพ กับภาพจำเลยถ่ายขณะสวมครุยวิทยาฐานะของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ 1 ภาพนั้นเป็นภาพถ่ายที่ไม่ได้ทำให้ปรากฏ ความหมายด้วยตัวอักษร ตัวเลข ผัง หรือแผนแบบอย่างอื่น ตามความหมายของคำว่าเอกสารดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 1(7) ภาพถ่ายทั้ง 3 ภาพของจำเลยจึงไม่เป็นเอกสาร ส่วนที่ภาพถ่ายหนึ่ง (หมายจ.6) ซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต มีตัวอักษรและตัวเลขอยู่เหนือและนอกภาพถ่ายว่า "มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ 2504" ซึ่งตัวเลข 2504 จำเลยแก้จากตัวเลข 2508 นั้น โจทก์มิได้นำสืบว่าตัวอักษรและตัวเลขนั้นมีความหมายถึงอะไร เพราะจำเลยให้การปฏิเสธ ตัวอักษรและตัวเลขดังกล่าวจึงไม่ปรากฏความหมายอันจะทำให้เป็นเอกสารในตัวเอง หรือได้ทำให้ภาพถ่าย (หมาย จ.6) ที่ไม่เป็นเอกสารนั้นเกิดเป็นเอกสารขึ้นได้ การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดฐานปลอมเอกสารและใช้เอกสารปลอมดังโจทก์ฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ในข้อหาฐานนี้ชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1530/2522พนักงานอัยการจังหวัดกาฬสินธุ์โจทก์นายเชิดชาย หรือวิเชียร พรหมสาขา ณ สกลนคร หรือจำเลยศรีวรกุลจำเลย ป.อ. ม. 1 (7), ม. 264, ม. 268จำเลยนำภาพถ่ายของผู้มีชื่อซึ่งถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิต รวม 2 ภาพกับภาพถ่ายของผู้มีชื่อซึ่งถ่ายขณะสวมครุยวิทยฐานะของมหาวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์ 1ภาพ ซึ่งเป็นภาพอันแท้จริงมา นำเอาภาพเฉพาะใบหน้าของจำเลยปิดทับลงไปในตำแหน่งใบหน้าของผู้มีชื่อ และแก้เลข พ.ศ.2508 ในภาพผู้มีชื่อถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาภาพหนึ่ง เป็น พ.ศ.2504 แล้วถ่ายภาพอัดขยายใหม่ กลายเป็นภาพถ่ายซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิตรวม 2 ภาพ และเป็นภาพจำเลยสวมครุยปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิต 1 ภาพ แล้วนำภาพถ่ายทั้ง 3 ภาพใส่กรอบติดไว้ในร้านขายยาของจำเลยดังนี้ การที่จำเลยเอาภาพเฉพาะใบหน้าของจำเลยปิดทับลงในตำแหน่งใบหน้าของภาพถ่ายผู้มีชื่อ แล้วถ่ายภาพอัดขยายใหม่กลายเป็นภาพถ่ายซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิต 2 ภาพ กับภาพถ่ายจำเลยถ่ายขณะสวมครุยวิทยฐานะของมหาวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์ 1 ภาพเป็นภาพถ่ายที่ไม่ได้ทำให้ปรากฏความหมายด้วยตัวอักษรตัวเลข ผัง หรือแผนแบบอย่างอื่น ตามความหมายของคำว่าเอกสารดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 1(7)ภาพถ่ายทั้ง 3 ภาพของจำเลยจึงไม่เป็นเอกสารส่วนที่ภาพถ่ายภาพหนึ่งซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิตมีตัวอักษรและตัวเลขอยู่เหนือและนอกภาพถ่ายว่า 'มหาวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์ 2504' ซึ่งตัวเลข 2504จำเลยแก้จากตัวเลข 2508 นั้น โจทก์มิได้นำสืบว่าตัวอักษรและตัวเลขนั้นมีความหมายถึงอะไร จึงไม่ปรากฏความหมายอันจะทำให้เป็นเอกสารในตัวเอง หรือทำให้ภาพถ่ายที่ไม่เป็นเอกสารนั้นเกิดเป็นเอกสารขึ้นได้การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดฐานปลอมเอกสารและใช้เอกสารปลอมดังโจทก์ฟ้องโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานมีลูกระเบิดที่ใช้เฉพาะแต่ในการสงคราม จำหน่ายยาอันตรายโดยมิได้รับอนุญาต มียาอันตรายและควบคุมพิเศษ ซึ่งเหลือจากจำหน่ายไว้เพื่อขายโดยมิได้รับอนุญาต ประกอบวิชาชีพเวชกรรมโดยมิได้รับใบอนุญาต เปิดร้านรับตรวจและบำบัดโรค ปลอมเอกสาร ใช้เอกสารปลอม และได้ใช้ครุยวิทยฐานะของมหาวิทยาลัยมหิดล โดยไม่มีสิทธิ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 91, 264, 268 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พระราชบัญญัติยามาตรา 4, 12, 101, 126 พระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม มาตรา 4,21, 36 และพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยมหิดล มาตรา 7, 49 และขอให้ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้องลงโทษตามมาตรา 268 จำคุก 2 ปี ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน จำคุก 3 ปี ตามพระราชบัญญัติยา จำคุก 6 เดือน ตามพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรมจำคุก 6 เดือน รวมจำคุก 6 ปี จำเลยรับสารภาพชั้นสอบสวนลดโทษให้หนึ่งในสามคงจำคุก 4 ปี ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ จำคุก 3 ปี พระราชบัญญัติยา จำคุก 6 เดือน ตามพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรมจำคุก 6 เดือน พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยมหิดล จำคุก3 เดือน รวมจำคุก 4 ปี 3 เดือน ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 2 ปี 10 เดือนโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 264,268 ด้วยศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พิเคราะห์หลักฐานพยานโจทก์จำเลยแล้วข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยร่วมกับพวกนำภาพถ่ายผู้มีชื่อซึ่งถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์รวม 2 ภาพ กับภาพถ่ายของผู้มีชื่อซึ่งถ่ายขณะสวมครุยวิทยาฐานะของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ 1 ภาพ ซึ่งเป็นภาพอันแท้จริงมา นำเอาภาพเฉพาะใบหน้าของจำเลยปิดทับลงไปในตำแหน่งใบหน้าของผู้มีชื่อ และแก้เลข พ.ศ. 2508 ในภาพผู้มีชื่อถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาภาพหนึ่งเป็น พ.ศ. 2504 แล้วถ่ายภาพอัดขยายใหม่ กลายเป็นภาพถ่ายซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทยศาสตร์บัญฑิต รวม 2 ภาพ (หมาย จ.5,จ.6) และเป็นภาพจำเลยสวมครุยปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต 1 ภาพ (หมาย จ.7) แล้วนำภาพถ่ายทั้ง 3 ภาพใส่กรอบติดไว้ในร้านขายยาของจำเลย ปัญหามีว่า ตามข้อเท็จจริงดังกล่าวจำเลยมีความผิดฐานปลอมเอกสาร และใช้เอกสารปลอมตามฟ้องโจทก์หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยเอาภาพเฉพาะใบหน้าของจำเลยปิดทับลงในตำแหน่งใบหน้าของภาพถ่ายผู้มีชื่อ แล้วถ่ายภาพอัดขยายใหม่กลายเป็นภาพถ่ายซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต 2 ภาพ กับภาพจำเลยถ่ายขณะสวมครุยวิทยาฐานะของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ 1 ภาพนั้นเป็นภาพถ่ายที่ไม่ได้ทำให้ปรากฏ ความหมายด้วยตัวอักษร ตัวเลข ผัง หรือแผนแบบอย่างอื่น ตามความหมายของคำว่าเอกสารดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 1(7) ภาพถ่ายทั้ง 3 ภาพของจำเลยจึงไม่เป็นเอกสาร ส่วนที่ภาพถ่ายหนึ่ง (หมายจ.6) ซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต มีตัวอักษรและตัวเลขอยู่เหนือและนอกภาพถ่ายว่า "มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ 2504" ซึ่งตัวเลข 2504 จำเลยแก้จากตัวเลข 2508 นั้น โจทก์มิได้นำสืบว่าตัวอักษรและตัวเลขนั้นมีความหมายถึงอะไร เพราะจำเลยให้การปฏิเสธ ตัวอักษรและตัวเลขดังกล่าวจึงไม่ปรากฏความหมายอันจะทำให้เป็นเอกสารในตัวเอง หรือได้ทำให้ภาพถ่าย (หมาย จ.6) ที่ไม่เป็นเอกสารนั้นเกิดเป็นเอกสารขึ้นได้ การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดฐานปลอมเอกสารและใช้เอกสารปลอมดังโจทก์ฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ในข้อหาฐานนี้ชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน(จินดา บุญศิริ-โสพิทย์ คังคะเกตุ-พิศิษฏ์ เทศะบำรุง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานมีลูกระเบิดที่ใช้เฉพาะแต่ในการสงคราม จำหน่ายยาอันตรายโดยมิได้รับอนุญาต มียาอันตรายและควบคุมพิเศษ ซึ่งเหลือจากจำหน่ายไว้เพื่อขายโดยมิได้รับอนุญาต ประกอบวิชาชีพเวชกรรมโดยมิได้รับใบอนุญาต เปิดร้านรับตรวจและบำบัดโรค ปลอมเอกสาร ใช้เอกสารปลอม และได้ใช้ครุยวิทยฐานะของมหาวิทยาลัยมหิดล โดยไม่มีสิทธิ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 91, 264, 268 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พระราชบัญญัติยามาตรา 4, 12, 101, 126 พระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม มาตรา 4,21, 36 และพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยมหิดล มาตรา 7, 49 และขอให้ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้องลงโทษตามมาตรา 268 จำคุก 2 ปี ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน จำคุก 3 ปี ตามพระราชบัญญัติยา จำคุก 6 เดือน ตามพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรมจำคุก 6 เดือน รวมจำคุก 6 ปี จำเลยรับสารภาพชั้นสอบสวนลดโทษให้หนึ่งในสามคงจำคุก 4 ปี ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ จำคุก 3 ปี พระราชบัญญัติยา จำคุก 6 เดือน ตามพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรมจำคุก 6 เดือน พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยมหิดล จำคุก3 เดือน รวมจำคุก 4 ปี 3 เดือน ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 2 ปี 10 เดือนโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 264,268 ด้วยศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พิเคราะห์หลักฐานพยานโจทก์จำเลยแล้วข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยร่วมกับพวกนำภาพถ่ายผู้มีชื่อซึ่งถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์รวม 2 ภาพ กับภาพถ่ายของผู้มีชื่อซึ่งถ่ายขณะสวมครุยวิทยาฐานะของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ 1 ภาพ ซึ่งเป็นภาพอันแท้จริงมา นำเอาภาพเฉพาะใบหน้าของจำเลยปิดทับลงไปในตำแหน่งใบหน้าของผู้มีชื่อ และแก้เลข พ.ศ. 2508 ในภาพผู้มีชื่อถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาภาพหนึ่งเป็น พ.ศ. 2504 แล้วถ่ายภาพอัดขยายใหม่ กลายเป็นภาพถ่ายซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทยศาสตร์บัญฑิต รวม 2 ภาพ (หมาย จ.5,จ.6) และเป็นภาพจำเลยสวมครุยปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต 1 ภาพ (หมาย จ.7) แล้วนำภาพถ่ายทั้ง 3 ภาพใส่กรอบติดไว้ในร้านขายยาของจำเลย ปัญหามีว่า ตามข้อเท็จจริงดังกล่าวจำเลยมีความผิดฐานปลอมเอกสาร และใช้เอกสารปลอมตามฟ้องโจทก์หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยเอาภาพเฉพาะใบหน้าของจำเลยปิดทับลงในตำแหน่งใบหน้าของภาพถ่ายผู้มีชื่อ แล้วถ่ายภาพอัดขยายใหม่กลายเป็นภาพถ่ายซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต 2 ภาพ กับภาพจำเลยถ่ายขณะสวมครุยวิทยาฐานะของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ 1 ภาพนั้นเป็นภาพถ่ายที่ไม่ได้ทำให้ปรากฏ ความหมายด้วยตัวอักษร ตัวเลข ผัง หรือแผนแบบอย่างอื่น ตามความหมายของคำว่าเอกสารดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 1(7) ภาพถ่ายทั้ง 3 ภาพของจำเลยจึงไม่เป็นเอกสาร ส่วนที่ภาพถ่ายหนึ่ง (หมายจ.6) ซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต มีตัวอักษรและตัวเลขอยู่เหนือและนอกภาพถ่ายว่า "มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ 2504" ซึ่งตัวเลข 2504 จำเลยแก้จากตัวเลข 2508 นั้น โจทก์มิได้นำสืบว่าตัวอักษรและตัวเลขนั้นมีความหมายถึงอะไร เพราะจำเลยให้การปฏิเสธ ตัวอักษรและตัวเลขดังกล่าวจึงไม่ปรากฏความหมายอันจะทำให้เป็นเอกสารในตัวเอง หรือได้ทำให้ภาพถ่าย (หมาย จ.6) ที่ไม่เป็นเอกสารนั้นเกิดเป็นเอกสารขึ้นได้ การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดฐานปลอมเอกสารและใช้เอกสารปลอมดังโจทก์ฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ในข้อหาฐานนี้ชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1530/2522พนักงานอัยการจังหวัดกาฬสินธุ์โจทก์นายเชิดชาย หรือวิเชียร พรหมสาขา ณ สกลนคร หรือจำเลยศรีวรกุลจำเลย ป.อ. ม. 1 (7), ม. 264, ม. 268จำเลยนำภาพถ่ายของผู้มีชื่อซึ่งถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิต รวม 2 ภาพกับภาพถ่ายของผู้มีชื่อซึ่งถ่ายขณะสวมครุยวิทยฐานะของมหาวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์ 1ภาพ ซึ่งเป็นภาพอันแท้จริงมา นำเอาภาพเฉพาะใบหน้าของจำเลยปิดทับลงไปในตำแหน่งใบหน้าของผู้มีชื่อ และแก้เลข พ.ศ.2508 ในภาพผู้มีชื่อถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาภาพหนึ่ง เป็น พ.ศ.2504 แล้วถ่ายภาพอัดขยายใหม่ กลายเป็นภาพถ่ายซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิตรวม 2 ภาพ และเป็นภาพจำเลยสวมครุยปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิต 1 ภาพ แล้วนำภาพถ่ายทั้ง 3 ภาพใส่กรอบติดไว้ในร้านขายยาของจำเลยดังนี้ การที่จำเลยเอาภาพเฉพาะใบหน้าของจำเลยปิดทับลงในตำแหน่งใบหน้าของภาพถ่ายผู้มีชื่อ แล้วถ่ายภาพอัดขยายใหม่กลายเป็นภาพถ่ายซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิต 2 ภาพ กับภาพถ่ายจำเลยถ่ายขณะสวมครุยวิทยฐานะของมหาวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์ 1 ภาพเป็นภาพถ่ายที่ไม่ได้ทำให้ปรากฏความหมายด้วยตัวอักษรตัวเลข ผัง หรือแผนแบบอย่างอื่น ตามความหมายของคำว่าเอกสารดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 1(7)ภาพถ่ายทั้ง 3 ภาพของจำเลยจึงไม่เป็นเอกสารส่วนที่ภาพถ่ายภาพหนึ่งซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทย์ศาสตร์บัณฑิตมีตัวอักษรและตัวเลขอยู่เหนือและนอกภาพถ่ายว่า 'มหาวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์ 2504' ซึ่งตัวเลข 2504จำเลยแก้จากตัวเลข 2508 นั้น โจทก์มิได้นำสืบว่าตัวอักษรและตัวเลขนั้นมีความหมายถึงอะไร จึงไม่ปรากฏความหมายอันจะทำให้เป็นเอกสารในตัวเอง หรือทำให้ภาพถ่ายที่ไม่เป็นเอกสารนั้นเกิดเป็นเอกสารขึ้นได้การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดฐานปลอมเอกสารและใช้เอกสารปลอมดังโจทก์ฟ้องโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานมีลูกระเบิดที่ใช้เฉพาะแต่ในการสงคราม จำหน่ายยาอันตรายโดยมิได้รับอนุญาต มียาอันตรายและควบคุมพิเศษ ซึ่งเหลือจากจำหน่ายไว้เพื่อขายโดยมิได้รับอนุญาต ประกอบวิชาชีพเวชกรรมโดยมิได้รับใบอนุญาต เปิดร้านรับตรวจและบำบัดโรค ปลอมเอกสาร ใช้เอกสารปลอม และได้ใช้ครุยวิทยฐานะของมหาวิทยาลัยมหิดล โดยไม่มีสิทธิ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83, 91, 264, 268 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พระราชบัญญัติยามาตรา 4, 12, 101, 126 พระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรม มาตรา 4,21, 36 และพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยมหิดล มาตรา 7, 49 และขอให้ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้องลงโทษตามมาตรา 268 จำคุก 2 ปี ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน จำคุก 3 ปี ตามพระราชบัญญัติยา จำคุก 6 เดือน ตามพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรมจำคุก 6 เดือน รวมจำคุก 6 ปี จำเลยรับสารภาพชั้นสอบสวนลดโทษให้หนึ่งในสามคงจำคุก 4 ปี ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ จำคุก 3 ปี พระราชบัญญัติยา จำคุก 6 เดือน ตามพระราชบัญญัติวิชาชีพเวชกรรมจำคุก 6 เดือน พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยมหิดล จำคุก3 เดือน รวมจำคุก 4 ปี 3 เดือน ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 2 ปี 10 เดือนโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 264,268 ด้วยศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พิเคราะห์หลักฐานพยานโจทก์จำเลยแล้วข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยร่วมกับพวกนำภาพถ่ายผู้มีชื่อซึ่งถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์รวม 2 ภาพ กับภาพถ่ายของผู้มีชื่อซึ่งถ่ายขณะสวมครุยวิทยาฐานะของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ 1 ภาพ ซึ่งเป็นภาพอันแท้จริงมา นำเอาภาพเฉพาะใบหน้าของจำเลยปิดทับลงไปในตำแหน่งใบหน้าของผู้มีชื่อ และแก้เลข พ.ศ. 2508 ในภาพผู้มีชื่อถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาภาพหนึ่งเป็น พ.ศ. 2504 แล้วถ่ายภาพอัดขยายใหม่ กลายเป็นภาพถ่ายซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทยศาสตร์บัญฑิต รวม 2 ภาพ (หมาย จ.5,จ.6) และเป็นภาพจำเลยสวมครุยปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต 1 ภาพ (หมาย จ.7) แล้วนำภาพถ่ายทั้ง 3 ภาพใส่กรอบติดไว้ในร้านขายยาของจำเลย ปัญหามีว่า ตามข้อเท็จจริงดังกล่าวจำเลยมีความผิดฐานปลอมเอกสาร และใช้เอกสารปลอมตามฟ้องโจทก์หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยเอาภาพเฉพาะใบหน้าของจำเลยปิดทับลงในตำแหน่งใบหน้าของภาพถ่ายผู้มีชื่อ แล้วถ่ายภาพอัดขยายใหม่กลายเป็นภาพถ่ายซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต 2 ภาพ กับภาพจำเลยถ่ายขณะสวมครุยวิทยาฐานะของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ 1 ภาพนั้นเป็นภาพถ่ายที่ไม่ได้ทำให้ปรากฏ ความหมายด้วยตัวอักษร ตัวเลข ผัง หรือแผนแบบอย่างอื่น ตามความหมายของคำว่าเอกสารดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 1(7) ภาพถ่ายทั้ง 3 ภาพของจำเลยจึงไม่เป็นเอกสาร ส่วนที่ภาพถ่ายหนึ่ง (หมายจ.6) ซึ่งดูแล้วเป็นภาพจำเลยถ่ายขณะรับพระราชทานปริญญาแพทยศาสตรบัณฑิต มีตัวอักษรและตัวเลขอยู่เหนือและนอกภาพถ่ายว่า "มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ 2504" ซึ่งตัวเลข 2504 จำเลยแก้จากตัวเลข 2508 นั้น โจทก์มิได้นำสืบว่าตัวอักษรและตัวเลขนั้นมีความหมายถึงอะไร เพราะจำเลยให้การปฏิเสธ ตัวอักษรและตัวเลขดังกล่าวจึงไม่ปรากฏความหมายอันจะทำให้เป็นเอกสารในตัวเอง หรือได้ทำให้ภาพถ่าย (หมาย จ.6) ที่ไม่เป็นเอกสารนั้นเกิดเป็นเอกสารขึ้นได้ การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดฐานปลอมเอกสารและใช้เอกสารปลอมดังโจทก์ฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ในข้อหาฐานนี้ชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน(จินดา บุญศิริ-โสพิทย์ คังคะเกตุ-พิศิษฏ์ เทศะบำรุง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ