คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6114/2538หลักกฎหมาย: ผู้ร้องไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานผู้ร้องชั้นร้องขัดทรัพย์ศาลชั้นต้นถือว่าผู้ร้องไม่มีพยานมาสืบ ให้ยกคำร้อง การที่ผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นโดยอ้างว่ามิได้มีเจตนาที่จะไม่ไปศาลตามกำหนดนัดและได้มอบฉันทะให้เสมียนทนายขอเลื่อนคดี อุทธรณ์ของผู้ร้องเท่ากับเป็นการขอให้ศาลพิจารณาคดีของผู้ร้องใหม่ซึ่งเป็นกรณีต้องบังคับตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 153 และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 207,208 และ 209การที่ผู้ร้องยื่นอุทธรณ์โดยมิได้ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นจึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ไม่ชอบแม้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยให้ก็ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสามให้เป็นบุคคลล้มละลายศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้พิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยทั้งสามเด็ดขาด ผู้คัดค้านรวบรวมทรัพย์สินต่าง ๆ รวม 47 รายการของจำเลยทั้งสามและประกาศขายทอดตลาด ผู้ร้องยื่นคำร้องต่อผู้คัดค้านว่าทรัพย์สินตามรายการต่าง ๆ นั้น เป็นทรัพย์สินของผู้ร้องไม่ใช่ทรัพย์สินของจำเลยทั้งสาม ผู้คัดค้านนัดสอบสวนคำร้อง แต่ผู้ร้องไม่นำพยานมาให้การสอบสวน ผู้คัดค้านมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ผู้ร้องยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้นขอให้ปล่อยทรัพย์สินทั้ง 47 รายการผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้าน ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นนัดไต่สวนพยานผู้ร้องในวันที่ 21 ตุลาคม 2535เวลา 13.30 นาฬิกา ถึงวันเวลานัด ผู้ร้องไม่มาศาล ศาลชั้นต้นถือว่าผู้ร้องไม่มีพยานสืบ ให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าผู้ร้องจงใจขาดนัดพิจารณา พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "เมื่อผู้ร้องไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานศาลชั้นต้นถือว่าผู้ร้องไม่มีพยานมาสืบแล้วมีคำสั่งว่า ข้อเท็จจริงจึงฟังไม่ได้ตามคำร้อง ให้ยกคำร้อง การที่ผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นโดยอ้างว่าผู้ร้องมิได้มีเจตนาที่จะไม่ไปศาลตามกำหนดนัดและในวันนัดสืบพยานผู้ร้องได้มอบฉันทะให้เสมียนทนายเดินทางจากกรุงเทพมหานคร นำคำร้องขอเลื่อนคดีไปยื่นต่อศาลชั้นต้นแต่ไปถึงศาลชั้นต้นเวลา 14.30 นาฬิกา เนื่องจากการจราจรในกรุงเทพมหานครติดขัดอย่างมาก และเจ้าหน้าที่ศาลไม่ยอมรับคำร้องอ้างว่าศาลได้ดำเนินกระบวนพิจารณาและยกคำร้องของผู้ร้องไปแล้ว อุทธรณ์ของผู้ร้องเท่ากับเป็นการขอให้ศาลพิจารณาคดีของผู้ร้องใหม่โดยเปิดโอกาสให้ผู้ร้องนำพยานเข้าสืบซึ่งเป็นกรณีต้องบังคับตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 153 และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 207, 208 และ 209 การที่ผู้ร้องยื่นอุทธรณ์โดยมิได้ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นเช่นนี้ จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ไม่ชอบแม้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยให้ก็ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย เมื่อวินิจฉัยเช่นนี้แล้วจึงไม่จำต้องวินิจฉัยปัญหาตามฎีกาผู้ร้องที่ว่า ผู้ร้องไม่ได้จงใจขาดนัดพิจารณาจึงมีเหตุที่จะนัดสืบพยานผู้ร้องตามคำร้องขอหรือไม่พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ และยกฎีกาของผู้ร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6114/2538ธนาคาร เชส แมนแฮตตัน เอ็น.เอโจทก์นายก ระเษม กัณฑมณีผู้ร้องเจ้าพนักงาน พิทักษ์ทรัพย์ผู้คัดค้านห้างหุ้นส่วนจำกัด ซำฮงเอ็นเทอร์ไพรซ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 207 พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 153ผู้ร้องไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานผู้ร้องชั้นร้องขัดทรัพย์ศาลชั้นต้นถือว่าผู้ร้องไม่มีพยานมาสืบ ให้ยกคำร้อง การที่ผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นโดยอ้างว่ามิได้มีเจตนาที่จะไม่ไปศาลตามกำหนดนัดและได้มอบฉันทะให้เสมียนทนายขอเลื่อนคดี อุทธรณ์ของผู้ร้องเท่ากับเป็นการขอให้ศาลพิจารณาคดีของผู้ร้องใหม่ซึ่งเป็นกรณีต้องบังคับตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 153 และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 207,208 และ 209การที่ผู้ร้องยื่นอุทธรณ์โดยมิได้ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นจึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ไม่ชอบแม้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยให้ก็ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสามให้เป็นบุคคลล้มละลายศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้พิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยทั้งสามเด็ดขาด ผู้คัดค้านรวบรวมทรัพย์สินต่าง ๆ รวม 47 รายการของจำเลยทั้งสามและประกาศขายทอดตลาด ผู้ร้องยื่นคำร้องต่อผู้คัดค้านว่าทรัพย์สินตามรายการต่าง ๆ นั้น เป็นทรัพย์สินของผู้ร้องไม่ใช่ทรัพย์สินของจำเลยทั้งสาม ผู้คัดค้านนัดสอบสวนคำร้อง แต่ผู้ร้องไม่นำพยานมาให้การสอบสวน ผู้คัดค้านมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ผู้ร้องยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้นขอให้ปล่อยทรัพย์สินทั้ง 47 รายการผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้าน ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นนัดไต่สวนพยานผู้ร้องในวันที่ 21 ตุลาคม 2535เวลา 13.30 นาฬิกา ถึงวันเวลานัด ผู้ร้องไม่มาศาล ศาลชั้นต้นถือว่าผู้ร้องไม่มีพยานสืบ ให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าผู้ร้องจงใจขาดนัดพิจารณา พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "เมื่อผู้ร้องไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานศาลชั้นต้นถือว่าผู้ร้องไม่มีพยานมาสืบแล้วมีคำสั่งว่า ข้อเท็จจริงจึงฟังไม่ได้ตามคำร้อง ให้ยกคำร้อง การที่ผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นโดยอ้างว่าผู้ร้องมิได้มีเจตนาที่จะไม่ไปศาลตามกำหนดนัดและในวันนัดสืบพยานผู้ร้องได้มอบฉันทะให้เสมียนทนายเดินทางจากกรุงเทพมหานคร นำคำร้องขอเลื่อนคดีไปยื่นต่อศาลชั้นต้นแต่ไปถึงศาลชั้นต้นเวลา 14.30 นาฬิกา เนื่องจากการจราจรในกรุงเทพมหานครติดขัดอย่างมาก และเจ้าหน้าที่ศาลไม่ยอมรับคำร้องอ้างว่าศาลได้ดำเนินกระบวนพิจารณาและยกคำร้องของผู้ร้องไปแล้ว อุทธรณ์ของผู้ร้องเท่ากับเป็นการขอให้ศาลพิจารณาคดีของผู้ร้องใหม่โดยเปิดโอกาสให้ผู้ร้องนำพยานเข้าสืบซึ่งเป็นกรณีต้องบังคับตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 153 และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 207, 208 และ 209 การที่ผู้ร้องยื่นอุทธรณ์โดยมิได้ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นเช่นนี้ จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ไม่ชอบแม้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยให้ก็ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย เมื่อวินิจฉัยเช่นนี้แล้วจึงไม่จำต้องวินิจฉัยปัญหาตามฎีกาผู้ร้องที่ว่า ผู้ร้องไม่ได้จงใจขาดนัดพิจารณาจึงมีเหตุที่จะนัดสืบพยานผู้ร้องตามคำร้องขอหรือไม่พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ และยกฎีกาของผู้ร้อง(ประสิทธิ์ แสนศิริ-สมาน เวทวินิจ-ปรีชา เฉลิมวณิชย์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุปัญหาคดีนี้เป็นเรื่องร้องขัดทรัพย์ในคดีล้มละลาย ซึ่งตามพระราชบัญญัติ ล้มละลายฯ มาตรา 158 ผู้ร้องจะต้องยื่นต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ก่อน เมื่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์สั่งไม่ให้ถอนการยึด ผู้ร้องจึงจะมีสิทธิยื่นคำร้องขัดทรัพย์ต่อศาลภายใน14 วัน นับแต่วันที่ได้ทราบคำสั่งนั้น และเมื่อศาลได้รับคำร้องขอแล้วกฎหมายให้ศาลพิจารณาและมีคำสั่งชี้ขาดเหมือนคดีธรรมดา โดยเรียกเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เข้ามาต่อสู้คดี การดำเนินคดีร้องขัดทรัพย์ในคดีล้มละลายจึงมีลักษณะคล้ายกับการร้องขัดทรัพย์ในคดีแพ่งสามัญ จะต่างกันก็แต่ตอนที่ผู้ร้องต้องไปร้องขัดทรัพย์ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ก่อน และเมื่อผู้ร้องมาร้องขัดทรัพย์ที่ศาล เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เป็นผู้ต่อสู้คดีแทนที่จะเป็นโจทก์ การดำเนินคดีร้องขัดทรัพย์ในคดีล้มละลายของศาลจึงต้องดำเนินคดีเหมือนกับการดำเนินคดีร้องขัดทรัพย์ในคดีแพ่งสามัญ โดยถือเสมือนว่าผู้ร้องเป็นโจทก์และเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เป็นจำเลย ถ้าเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยื่นคำให้การภายในกำหนด หรือเมื่อถึงวันนัดสืบพยานนัดแรกหากคู่ความไม่มาศาลโดยมิได้แจ้งเหตุขัดข้องหรือขอเลื่อนคดีศาลก็ต้องดำเนินคดีว่าด้วยการพิจารณาโดยขาดนัด การดำเนินคดีชั้นร้องขัดทรัพย์ในคดีของคำพิพากษาฎีกาที่หมายเหตุนี้ปรากฏว่าผู้ร้องไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานผู้ร้องศาลชั้นต้นก็มิได้สั่งจำหน่ายคดีร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติ ล้มละลายฯ มาตรา 153 แต่ศาลชั้นต้นกลับสั่งว่าผู้ร้องไม่มีพยานมาสืบ ให้ยกคำร้อง กระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นดังกล่าวนี้น่าจะเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบเมื่อผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้น ความปรากฏต่อศาลอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ก็น่าจะสั่งเพิกถอนการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบของศาลชั้นต้นได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27แต่ศาลอุทธรณ์กลับพิพากษายืน ครั้นผู้ร้องฎีกาต่อมา ศาลฎีกาก็วินิจฉัยกรณีเช่นนี้ว่าอุทธรณ์ของผู้ร้องเท่ากับเป็นการขอให้ศาลพิจารณาคดีใหม่ ซึ่งต้องยื่นต่อศาลชั้นต้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 207,208 และ 209 การที่ผู้ร้องยื่นอุทธรณ์จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ไม่ชอบ ถือว่าเป็นข้อที่ไม่ได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วโดยชอบในศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ ด้วยความเคารพต่อคำวินิจฉัยของศาลฎีกาในคดีเป็นอย่างสูงผู้เขียนเห็นว่า การขอพิจารณาคดีใหม่ตามมาตรา 207,208 และ 209นั้น จะต้องเป็นกรณีผู้ร้องแพ้คดีโดยขาดนัด คดีนี้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาผิดระเบียบโดยไม่ได้ดำเนินกระบวนพิจารณาว่าด้วยการขาดนัด จึงน่าจะขอพิจารณาคดีใหม่ไม่ได้ตามรูปคดีศาลฎีกาน่าจะสั่งเพิกถอนกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ แล้วพิจารณายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นและคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ และให้จำหน่ายคดีร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องเสียตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 153 โดยไม่ต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นสั่งอีกเพราะข้อเท็จจริงได้ความชัดแจ้งแล้วว่า ผู้ร้องไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานผู้ร้องนัดแรก ทั้งไม่ปรากฏว่าเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้ขอให้ศาลดำเนินคดีต่อไป ประดิษฐ์ เอกมณีคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสามให้เป็นบุคคลล้มละลายศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้พิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยทั้งสามเด็ดขาด ผู้คัดค้านรวบรวมทรัพย์สินต่าง ๆ รวม 47 รายการของจำเลยทั้งสามและประกาศขายทอดตลาด ผู้ร้องยื่นคำร้องต่อผู้คัดค้านว่าทรัพย์สินตามรายการต่าง ๆ นั้น เป็นทรัพย์สินของผู้ร้องไม่ใช่ทรัพย์สินของจำเลยทั้งสาม ผู้คัดค้านนัดสอบสวนคำร้อง แต่ผู้ร้องไม่นำพยานมาให้การสอบสวน ผู้คัดค้านมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ผู้ร้องยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้นขอให้ปล่อยทรัพย์สินทั้ง 47 รายการผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้าน ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นนัดไต่สวนพยานผู้ร้องในวันที่ 21 ตุลาคม 2535เวลา 13.30 นาฬิกา ถึงวันเวลานัด ผู้ร้องไม่มาศาล ศาลชั้นต้นถือว่าผู้ร้องไม่มีพยานสืบ ให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าผู้ร้องจงใจขาดนัดพิจารณา พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "เมื่อผู้ร้องไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานศาลชั้นต้นถือว่าผู้ร้องไม่มีพยานมาสืบแล้วมีคำสั่งว่า ข้อเท็จจริงจึงฟังไม่ได้ตามคำร้อง ให้ยกคำร้อง การที่ผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นโดยอ้างว่าผู้ร้องมิได้มีเจตนาที่จะไม่ไปศาลตามกำหนดนัดและในวันนัดสืบพยานผู้ร้องได้มอบฉันทะให้เสมียนทนายเดินทางจากกรุงเทพมหานคร นำคำร้องขอเลื่อนคดีไปยื่นต่อศาลชั้นต้นแต่ไปถึงศาลชั้นต้นเวลา 14.30 นาฬิกา เนื่องจากการจราจรในกรุงเทพมหานครติดขัดอย่างมาก และเจ้าหน้าที่ศาลไม่ยอมรับคำร้องอ้างว่าศาลได้ดำเนินกระบวนพิจารณาและยกคำร้องของผู้ร้องไปแล้ว อุทธรณ์ของผู้ร้องเท่ากับเป็นการขอให้ศาลพิจารณาคดีของผู้ร้องใหม่โดยเปิดโอกาสให้ผู้ร้องนำพยานเข้าสืบซึ่งเป็นกรณีต้องบังคับตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 153 และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 207, 208 และ 209 การที่ผู้ร้องยื่นอุทธรณ์โดยมิได้ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นเช่นนี้ จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ไม่ชอบแม้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยให้ก็ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย เมื่อวินิจฉัยเช่นนี้แล้วจึงไม่จำต้องวินิจฉัยปัญหาตามฎีกาผู้ร้องที่ว่า ผู้ร้องไม่ได้จงใจขาดนัดพิจารณาจึงมีเหตุที่จะนัดสืบพยานผู้ร้องตามคำร้องขอหรือไม่พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ และยกฎีกาของผู้ร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6114/2538ธนาคาร เชส แมนแฮตตัน เอ็น.เอโจทก์นายก ระเษม กัณฑมณีผู้ร้องเจ้าพนักงาน พิทักษ์ทรัพย์ผู้คัดค้านห้างหุ้นส่วนจำกัด ซำฮงเอ็นเทอร์ไพรซ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 207 พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ม. 153ผู้ร้องไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานผู้ร้องชั้นร้องขัดทรัพย์ศาลชั้นต้นถือว่าผู้ร้องไม่มีพยานมาสืบ ให้ยกคำร้อง การที่ผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นโดยอ้างว่ามิได้มีเจตนาที่จะไม่ไปศาลตามกำหนดนัดและได้มอบฉันทะให้เสมียนทนายขอเลื่อนคดี อุทธรณ์ของผู้ร้องเท่ากับเป็นการขอให้ศาลพิจารณาคดีของผู้ร้องใหม่ซึ่งเป็นกรณีต้องบังคับตามพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 153 และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 207,208 และ 209การที่ผู้ร้องยื่นอุทธรณ์โดยมิได้ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นจึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ไม่ชอบแม้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยให้ก็ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสามให้เป็นบุคคลล้มละลายศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้พิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยทั้งสามเด็ดขาด ผู้คัดค้านรวบรวมทรัพย์สินต่าง ๆ รวม 47 รายการของจำเลยทั้งสามและประกาศขายทอดตลาด ผู้ร้องยื่นคำร้องต่อผู้คัดค้านว่าทรัพย์สินตามรายการต่าง ๆ นั้น เป็นทรัพย์สินของผู้ร้องไม่ใช่ทรัพย์สินของจำเลยทั้งสาม ผู้คัดค้านนัดสอบสวนคำร้อง แต่ผู้ร้องไม่นำพยานมาให้การสอบสวน ผู้คัดค้านมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ผู้ร้องยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้นขอให้ปล่อยทรัพย์สินทั้ง 47 รายการผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้าน ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นนัดไต่สวนพยานผู้ร้องในวันที่ 21 ตุลาคม 2535เวลา 13.30 นาฬิกา ถึงวันเวลานัด ผู้ร้องไม่มาศาล ศาลชั้นต้นถือว่าผู้ร้องไม่มีพยานสืบ ให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าผู้ร้องจงใจขาดนัดพิจารณา พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "เมื่อผู้ร้องไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานศาลชั้นต้นถือว่าผู้ร้องไม่มีพยานมาสืบแล้วมีคำสั่งว่า ข้อเท็จจริงจึงฟังไม่ได้ตามคำร้อง ให้ยกคำร้อง การที่ผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นโดยอ้างว่าผู้ร้องมิได้มีเจตนาที่จะไม่ไปศาลตามกำหนดนัดและในวันนัดสืบพยานผู้ร้องได้มอบฉันทะให้เสมียนทนายเดินทางจากกรุงเทพมหานคร นำคำร้องขอเลื่อนคดีไปยื่นต่อศาลชั้นต้นแต่ไปถึงศาลชั้นต้นเวลา 14.30 นาฬิกา เนื่องจากการจราจรในกรุงเทพมหานครติดขัดอย่างมาก และเจ้าหน้าที่ศาลไม่ยอมรับคำร้องอ้างว่าศาลได้ดำเนินกระบวนพิจารณาและยกคำร้องของผู้ร้องไปแล้ว อุทธรณ์ของผู้ร้องเท่ากับเป็นการขอให้ศาลพิจารณาคดีของผู้ร้องใหม่โดยเปิดโอกาสให้ผู้ร้องนำพยานเข้าสืบซึ่งเป็นกรณีต้องบังคับตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 153 และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 207, 208 และ 209 การที่ผู้ร้องยื่นอุทธรณ์โดยมิได้ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นเช่นนี้ จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ไม่ชอบแม้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยให้ก็ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย เมื่อวินิจฉัยเช่นนี้แล้วจึงไม่จำต้องวินิจฉัยปัญหาตามฎีกาผู้ร้องที่ว่า ผู้ร้องไม่ได้จงใจขาดนัดพิจารณาจึงมีเหตุที่จะนัดสืบพยานผู้ร้องตามคำร้องขอหรือไม่พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ และยกฎีกาของผู้ร้อง(ประสิทธิ์ แสนศิริ-สมาน เวทวินิจ-ปรีชา เฉลิมวณิชย์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุปัญหาคดีนี้เป็นเรื่องร้องขัดทรัพย์ในคดีล้มละลาย ซึ่งตามพระราชบัญญัติ ล้มละลายฯ มาตรา 158 ผู้ร้องจะต้องยื่นต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ก่อน เมื่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์สั่งไม่ให้ถอนการยึด ผู้ร้องจึงจะมีสิทธิยื่นคำร้องขัดทรัพย์ต่อศาลภายใน14 วัน นับแต่วันที่ได้ทราบคำสั่งนั้น และเมื่อศาลได้รับคำร้องขอแล้วกฎหมายให้ศาลพิจารณาและมีคำสั่งชี้ขาดเหมือนคดีธรรมดา โดยเรียกเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เข้ามาต่อสู้คดี การดำเนินคดีร้องขัดทรัพย์ในคดีล้มละลายจึงมีลักษณะคล้ายกับการร้องขัดทรัพย์ในคดีแพ่งสามัญ จะต่างกันก็แต่ตอนที่ผู้ร้องต้องไปร้องขัดทรัพย์ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ก่อน และเมื่อผู้ร้องมาร้องขัดทรัพย์ที่ศาล เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เป็นผู้ต่อสู้คดีแทนที่จะเป็นโจทก์ การดำเนินคดีร้องขัดทรัพย์ในคดีล้มละลายของศาลจึงต้องดำเนินคดีเหมือนกับการดำเนินคดีร้องขัดทรัพย์ในคดีแพ่งสามัญ โดยถือเสมือนว่าผู้ร้องเป็นโจทก์และเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เป็นจำเลย ถ้าเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ยื่นคำให้การภายในกำหนด หรือเมื่อถึงวันนัดสืบพยานนัดแรกหากคู่ความไม่มาศาลโดยมิได้แจ้งเหตุขัดข้องหรือขอเลื่อนคดีศาลก็ต้องดำเนินคดีว่าด้วยการพิจารณาโดยขาดนัด การดำเนินคดีชั้นร้องขัดทรัพย์ในคดีของคำพิพากษาฎีกาที่หมายเหตุนี้ปรากฏว่าผู้ร้องไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานผู้ร้องศาลชั้นต้นก็มิได้สั่งจำหน่ายคดีร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติ ล้มละลายฯ มาตรา 153 แต่ศาลชั้นต้นกลับสั่งว่าผู้ร้องไม่มีพยานมาสืบ ให้ยกคำร้อง กระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นดังกล่าวนี้น่าจะเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบเมื่อผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้น ความปรากฏต่อศาลอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ก็น่าจะสั่งเพิกถอนการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบของศาลชั้นต้นได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27แต่ศาลอุทธรณ์กลับพิพากษายืน ครั้นผู้ร้องฎีกาต่อมา ศาลฎีกาก็วินิจฉัยกรณีเช่นนี้ว่าอุทธรณ์ของผู้ร้องเท่ากับเป็นการขอให้ศาลพิจารณาคดีใหม่ ซึ่งต้องยื่นต่อศาลชั้นต้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 207,208 และ 209 การที่ผู้ร้องยื่นอุทธรณ์จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ไม่ชอบ ถือว่าเป็นข้อที่ไม่ได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วโดยชอบในศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ ด้วยความเคารพต่อคำวินิจฉัยของศาลฎีกาในคดีเป็นอย่างสูงผู้เขียนเห็นว่า การขอพิจารณาคดีใหม่ตามมาตรา 207,208 และ 209นั้น จะต้องเป็นกรณีผู้ร้องแพ้คดีโดยขาดนัด คดีนี้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาผิดระเบียบโดยไม่ได้ดำเนินกระบวนพิจารณาว่าด้วยการขาดนัด จึงน่าจะขอพิจารณาคดีใหม่ไม่ได้ตามรูปคดีศาลฎีกาน่าจะสั่งเพิกถอนกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ แล้วพิจารณายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นและคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ และให้จำหน่ายคดีร้องขัดทรัพย์ของผู้ร้องเสียตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติล้มละลายฯ มาตรา 153 โดยไม่ต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นสั่งอีกเพราะข้อเท็จจริงได้ความชัดแจ้งแล้วว่า ผู้ร้องไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานผู้ร้องนัดแรก ทั้งไม่ปรากฏว่าเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้ขอให้ศาลดำเนินคดีต่อไป ประดิษฐ์ เอกมณี