คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 775/2509หลักกฎหมาย: ผู้ตายและจำเลยต่างเสพสุรามึนเมาแล้วเกิดท้าทายวิวาทกัน จำเลยเตะผู้ตายถูกตรงท้องน้อยขณะที่ผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย เมื่อผู้ตายเซห่างออกไป จำเลยก็มิได้ตามไปเตะซ้ำ ครั้นเมื่อผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย จำเลยจึงเตะซ้ำอีก การกระทำเช่นนั้นส่อให้เห็นเจตนาของจำเลยได้ชัดว่ามิได้ตั้งใจจะฆ่าผู้ตาย ดังนี้ จำเลยจึงมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นตายโดยไม่มีเจตนา ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 290.คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้ใช้กำลังกายเตะถีบทำร้ายร่างกายนางประยงค์ ชมภู หลายครั้ง ถูกที่บริเวณท้องน้อย โดยเจตนาจะฆ่าให้ตาย ต่อมานางประยงค์ถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลที่จำเลยทำร้าย ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘ จำเลยให้การปฏิเสธ แต่เมื่อสืบพยานโจทก์ไปได้ ๒ ปากแล้ว จำเลยกลับให้การรับสารภาพแต่จำเลยไม่มีเจตนาฆ่านางประยงค์ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่านางประยงค์ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยไม่เจตนาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๐ ลดรับแล้วคงจำคุก ๕ ปี ๔ เดือน โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า กรณีเรื่องนี้เกิดจากผู้ตายและจำเลยต่างเสพสุรามึนเมาแล้วเกิดท้าทายวิวาทกัน จำเลยเตะผู้ตายขณะที่ผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย เมื่อผู้ตายเซห่างออกไปจำเลยก็มิได้ตามไปเตะซ้ำ ครั้นเมื่อผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย จำเลยจึงเตะซ้ำอีก ฉะนั้น จึงเห็นได้ชัดว่าจำเลยน่าจะมิได้ตั้งใจเตะให้ถูกตรงไหน รูปเรื่องน่าจะเป็นกรณีผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย จำเลยก็เตะเอาเท่านั้น รูปคดีจึงยังไม่พอจะถือว่าจำเลยน่าจะเล็งเห็นผลแห่งการกระทำดังโจทก์ฎีกาขึ้นมา พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 775/2509อัยการจังหวัดนครสวรรค์โจทก์นายสนอง เจริญผลจำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 290ผู้ตายและจำเลยต่างเสพสุรามึนเมาแล้วเกิดท้าทายวิวาทกัน จำเลยเตะผู้ตายถูกตรงท้องน้อยขณะที่ผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย เมื่อผู้ตายเซห่างออกไป จำเลยก็มิได้ตามไปเตะซ้ำ ครั้นเมื่อผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย จำเลยจึงเตะซ้ำอีก การกระทำเช่นนั้นส่อให้เห็นเจตนาของจำเลยได้ชัดว่ามิได้ตั้งใจจะฆ่าผู้ตาย ดังนี้ จำเลยจึงมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นตายโดยไม่มีเจตนา ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 290.คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้ใช้กำลังกายเตะถีบทำร้ายร่างกายนางประยงค์ ชมภู หลายครั้ง ถูกที่บริเวณท้องน้อย โดยเจตนาจะฆ่าให้ตาย ต่อมานางประยงค์ถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลที่จำเลยทำร้าย ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘ จำเลยให้การปฏิเสธ แต่เมื่อสืบพยานโจทก์ไปได้ ๒ ปากแล้ว จำเลยกลับให้การรับสารภาพแต่จำเลยไม่มีเจตนาฆ่านางประยงค์ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่านางประยงค์ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยไม่เจตนาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๐ ลดรับแล้วคงจำคุก ๕ ปี ๔ เดือน โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า กรณีเรื่องนี้เกิดจากผู้ตายและจำเลยต่างเสพสุรามึนเมาแล้วเกิดท้าทายวิวาทกัน จำเลยเตะผู้ตายขณะที่ผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย เมื่อผู้ตายเซห่างออกไปจำเลยก็มิได้ตามไปเตะซ้ำ ครั้นเมื่อผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย จำเลยจึงเตะซ้ำอีก ฉะนั้น จึงเห็นได้ชัดว่าจำเลยน่าจะมิได้ตั้งใจเตะให้ถูกตรงไหน รูปเรื่องน่าจะเป็นกรณีผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย จำเลยก็เตะเอาเท่านั้น รูปคดีจึงยังไม่พอจะถือว่าจำเลยน่าจะเล็งเห็นผลแห่งการกระทำดังโจทก์ฎีกาขึ้นมา พิพากษายืน.(มณี ชุติวงศ์-อรรถไพศาลศรุดี-วงษ์ วีระพงศ์)ศาลจังหวัดนครสวรรค์ - นายบุญส่ง คล้ายแก้วศาลอุทธรณ์ - นายเนิ่น กฤษณะเศรนีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้ใช้กำลังกายเตะถีบทำร้ายร่างกายนางประยงค์ ชมภู หลายครั้ง ถูกที่บริเวณท้องน้อย โดยเจตนาจะฆ่าให้ตาย ต่อมานางประยงค์ถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลที่จำเลยทำร้าย ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘ จำเลยให้การปฏิเสธ แต่เมื่อสืบพยานโจทก์ไปได้ ๒ ปากแล้ว จำเลยกลับให้การรับสารภาพแต่จำเลยไม่มีเจตนาฆ่านางประยงค์ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่านางประยงค์ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยไม่เจตนาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๐ ลดรับแล้วคงจำคุก ๕ ปี ๔ เดือน โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า กรณีเรื่องนี้เกิดจากผู้ตายและจำเลยต่างเสพสุรามึนเมาแล้วเกิดท้าทายวิวาทกัน จำเลยเตะผู้ตายขณะที่ผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย เมื่อผู้ตายเซห่างออกไปจำเลยก็มิได้ตามไปเตะซ้ำ ครั้นเมื่อผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย จำเลยจึงเตะซ้ำอีก ฉะนั้น จึงเห็นได้ชัดว่าจำเลยน่าจะมิได้ตั้งใจเตะให้ถูกตรงไหน รูปเรื่องน่าจะเป็นกรณีผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย จำเลยก็เตะเอาเท่านั้น รูปคดีจึงยังไม่พอจะถือว่าจำเลยน่าจะเล็งเห็นผลแห่งการกระทำดังโจทก์ฎีกาขึ้นมา พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 775/2509อัยการจังหวัดนครสวรรค์โจทก์นายสนอง เจริญผลจำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 290ผู้ตายและจำเลยต่างเสพสุรามึนเมาแล้วเกิดท้าทายวิวาทกัน จำเลยเตะผู้ตายถูกตรงท้องน้อยขณะที่ผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย เมื่อผู้ตายเซห่างออกไป จำเลยก็มิได้ตามไปเตะซ้ำ ครั้นเมื่อผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย จำเลยจึงเตะซ้ำอีก การกระทำเช่นนั้นส่อให้เห็นเจตนาของจำเลยได้ชัดว่ามิได้ตั้งใจจะฆ่าผู้ตาย ดังนี้ จำเลยจึงมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นตายโดยไม่มีเจตนา ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 290.คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้ใช้กำลังกายเตะถีบทำร้ายร่างกายนางประยงค์ ชมภู หลายครั้ง ถูกที่บริเวณท้องน้อย โดยเจตนาจะฆ่าให้ตาย ต่อมานางประยงค์ถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลที่จำเลยทำร้าย ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘ จำเลยให้การปฏิเสธ แต่เมื่อสืบพยานโจทก์ไปได้ ๒ ปากแล้ว จำเลยกลับให้การรับสารภาพแต่จำเลยไม่มีเจตนาฆ่านางประยงค์ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่านางประยงค์ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยไม่เจตนาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๐ ลดรับแล้วคงจำคุก ๕ ปี ๔ เดือน โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า กรณีเรื่องนี้เกิดจากผู้ตายและจำเลยต่างเสพสุรามึนเมาแล้วเกิดท้าทายวิวาทกัน จำเลยเตะผู้ตายขณะที่ผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย เมื่อผู้ตายเซห่างออกไปจำเลยก็มิได้ตามไปเตะซ้ำ ครั้นเมื่อผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย จำเลยจึงเตะซ้ำอีก ฉะนั้น จึงเห็นได้ชัดว่าจำเลยน่าจะมิได้ตั้งใจเตะให้ถูกตรงไหน รูปเรื่องน่าจะเป็นกรณีผู้ตายวิ่งเข้าไปหาจำเลย จำเลยก็เตะเอาเท่านั้น รูปคดีจึงยังไม่พอจะถือว่าจำเลยน่าจะเล็งเห็นผลแห่งการกระทำดังโจทก์ฎีกาขึ้นมา พิพากษายืน.(มณี ชุติวงศ์-อรรถไพศาลศรุดี-วงษ์ วีระพงศ์)ศาลจังหวัดนครสวรรค์ - นายบุญส่ง คล้ายแก้วศาลอุทธรณ์ - นายเนิ่น กฤษณะเศรนีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ