คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2253/2531หลักกฎหมาย: จำเลยเข้าไปปักเสาและปลูกต้นมะขาม ในที่ดินของโจทก์ก็เพื่อถือการครอบครองที่ดินของโจทก์ ดังนั้น ความผิดฐานบุกรุกได้เกิดขึ้นและสำเร็จแล้วเมื่อจำเลยเข้าไปกระทำการดังกล่าวส่วนการครอบครองที่ดินต่อมาเป็นเพียงผลของการบุกรุก การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดต่อเนื่องตราบเท่าที่จำเลยยังถือการครอบครองที่ดินของโจทก์ โจทก์บรรยายฟ้องว่า เหตุเกิดระหว่างวันที่ 1 ถึง 10 สิงหาคม2528 เวลาใดไม่ปรากฏชัด ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 362 และ 363 โดยมิได้บรรยายฟ้องว่าเหตุเกิดเวลากลางคืนแม้จะมีข้อความตอนหนึ่งว่าขณะนี้จำเลยยังคงบุกรุกอยู่ ซึ่งพอเข้าใจได้ว่าจำเลยบุกรุกที่ดินตามฟ้องทั้งเวลากลางวันและกลางคืน แต่โจทก์ก็มิได้ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(3) จึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(3)อันเป็นความผิดอาญาแผ่นดิน เมื่อความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 362 และ 363 เป็นความผิดอันยอมความกันได้ โจทก์มิได้ร้องทุกข์และได้ฟ้องคดีเองเมื่อพ้นกำหนดสามเดือนนับแต่วันรู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิด คดีโจทก์จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างวันที่ 1 ถึง 10 สิงหาคม 2528เวลาใดไม่ปรากฎชัด จำเลยได้บุกรุกเข้าไปปักเสาและปลูกต้นมะขามในที่ดินของโจทก์โดยมีเจตนาทุจริต เพื่อถือการครอบครองอสังหา-ริมทรัพย์หรือเข้าไปกระทำการอันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริม-ทรัพย์ของโจทก์โดยปกติสุข ขณะนี้จำเลยก็ยังคงบุกรุกอยู่ โจทก์ทราบการกระทำผิดของจำเลยเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2528 ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 363 ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยมีเจตนาทุจริตที่จะบุกรุกที่ดินของโจทก์ตลอดเวลา ความผิดอันเกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อจำเลยเริ่มบุกรุกและเกิดขึ้นต่อเนื่องตลอดไปตราบเท่าที่จำเลยยังปักเสาและปลูกต้นมะขามในที่พิพาท คดีของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความนั้น ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ เห็นว่า ที่จำเลยเข้าไปปักเสาและปลูกต้นมะขามในที่ดินของโจทก์ก็เพื่อถือการครอบครองที่ดินของโจทก์ ดังนั้นความผิดฐานบุกรุกได้เกิดขึ้นและสำเร็จแล้วเมื่อจำเลยเข้าไปกระทำการดังกล่าว ส่วนการครอบครองที่ดินต่อมาเป็นเพียงผลของการบุกรุก การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดต่อเนื่องตราบเท่าที่จำเลยยังถือการครอบครองที่ดินดังที่โจทก์ฎีกาในปัญหาว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96ดังที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยชี้ขาดมาหรือไม่นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า เหตุเกิดระหว่างวันที่ 1 ถึง 10 สิงหาคม2528 เวลาใดไม่ปรากฏชัด และขณะนี้ซึ่งหมายความว่าขณะยื่นฟ้องจำเลยก็ยังคงบุกรุกอยู่ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362 และ 363โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่าเหตุเกิดเวลากลางคืน แม้จะมีข้อความตอนหนึ่งว่าขณะนี้จำเลยก็ยังคงบุกรุกอยู่ ซึ่งพอเข้าใจได้ว่าจำเลยบุกรุกที่ดินตามฟ้องทั้งเวลากลางวันและกลางคืน แต่โจทก์ก็มิได้ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(3) ซึ่งเป็นความผิดฐานบุกรุกในเวลากลางคืน อันเป็นความผิดอาญาแผ่นดินจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 365(3) คงประสงค์ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 362 และ 363 เท่านั้นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362 และ 363 ซึ่งมาตรา 366บัญญัติว่าเป็นความผิดอันยอมความกันได้ อายุความฟ้องร้องนอกจากจะต้องเป็นไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95 แล้ว ต้องอยู่ภายใต้บังคับมาตรา 96 ด้วย กล่าวคือ ผู้เสียหายต้องร้องทุกข์ภายในสามเดือน นับแต่วันที่รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิดมิฉะนั้นขาดอายุความถ้าผู้เสียหายที่มิได้ร้องทุกข์ไว้จะฟ้องเองก็ต้องฟ้องภายในกำหนดเวลาดังกล่าว คดีนี้ โจทก์ฟ้องโดยมิได้ร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน โดยบรรยายฟ้องว่าโจทก์ทราบการกระทำความผิดของจำเลยเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2528 และนำสืบว่าโจทก์รู้ว่าจำเลยบุกรุกที่ดินของโจทก์เมื่อเดือนกันยายน 2528 โจทก์ฟ้องเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2529 คดีของโจทก์จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96 ศาลล่างทั้งสองพิพากษามาชอบแล้วฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2253/2531นาย วิเชียร คำ ทอง แท้ กับพวกโจทก์นาย วิชัย ศักดาจำเลย ป.อ. ม. 95, ม. 96, ม. 362, ม. 363, ม. 365 (3), ม. 366จำเลยเข้าไปปักเสาและปลูกต้นมะขาม ในที่ดินของโจทก์ก็เพื่อถือการครอบครองที่ดินของโจทก์ ดังนั้น ความผิดฐานบุกรุกได้เกิดขึ้นและสำเร็จแล้วเมื่อจำเลยเข้าไปกระทำการดังกล่าวส่วนการครอบครองที่ดินต่อมาเป็นเพียงผลของการบุกรุก การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดต่อเนื่องตราบเท่าที่จำเลยยังถือการครอบครองที่ดินของโจทก์ โจทก์บรรยายฟ้องว่า เหตุเกิดระหว่างวันที่ 1 ถึง 10 สิงหาคม2528 เวลาใดไม่ปรากฏชัด ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 362 และ 363 โดยมิได้บรรยายฟ้องว่าเหตุเกิดเวลากลางคืนแม้จะมีข้อความตอนหนึ่งว่าขณะนี้จำเลยยังคงบุกรุกอยู่ ซึ่งพอเข้าใจได้ว่าจำเลยบุกรุกที่ดินตามฟ้องทั้งเวลากลางวันและกลางคืน แต่โจทก์ก็มิได้ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(3) จึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(3)อันเป็นความผิดอาญาแผ่นดิน เมื่อความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 362 และ 363 เป็นความผิดอันยอมความกันได้ โจทก์มิได้ร้องทุกข์และได้ฟ้องคดีเองเมื่อพ้นกำหนดสามเดือนนับแต่วันรู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิด คดีโจทก์จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างวันที่ 1 ถึง 10 สิงหาคม 2528เวลาใดไม่ปรากฎชัด จำเลยได้บุกรุกเข้าไปปักเสาและปลูกต้นมะขามในที่ดินของโจทก์โดยมีเจตนาทุจริต เพื่อถือการครอบครองอสังหา-ริมทรัพย์หรือเข้าไปกระทำการอันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริม-ทรัพย์ของโจทก์โดยปกติสุข ขณะนี้จำเลยก็ยังคงบุกรุกอยู่ โจทก์ทราบการกระทำผิดของจำเลยเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2528 ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 363 ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยมีเจตนาทุจริตที่จะบุกรุกที่ดินของโจทก์ตลอดเวลา ความผิดอันเกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อจำเลยเริ่มบุกรุกและเกิดขึ้นต่อเนื่องตลอดไปตราบเท่าที่จำเลยยังปักเสาและปลูกต้นมะขามในที่พิพาท คดีของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความนั้น ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ เห็นว่า ที่จำเลยเข้าไปปักเสาและปลูกต้นมะขามในที่ดินของโจทก์ก็เพื่อถือการครอบครองที่ดินของโจทก์ ดังนั้นความผิดฐานบุกรุกได้เกิดขึ้นและสำเร็จแล้วเมื่อจำเลยเข้าไปกระทำการดังกล่าว ส่วนการครอบครองที่ดินต่อมาเป็นเพียงผลของการบุกรุก การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดต่อเนื่องตราบเท่าที่จำเลยยังถือการครอบครองที่ดินดังที่โจทก์ฎีกาในปัญหาว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96ดังที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยชี้ขาดมาหรือไม่นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า เหตุเกิดระหว่างวันที่ 1 ถึง 10 สิงหาคม2528 เวลาใดไม่ปรากฏชัด และขณะนี้ซึ่งหมายความว่าขณะยื่นฟ้องจำเลยก็ยังคงบุกรุกอยู่ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362 และ 363โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่าเหตุเกิดเวลากลางคืน แม้จะมีข้อความตอนหนึ่งว่าขณะนี้จำเลยก็ยังคงบุกรุกอยู่ ซึ่งพอเข้าใจได้ว่าจำเลยบุกรุกที่ดินตามฟ้องทั้งเวลากลางวันและกลางคืน แต่โจทก์ก็มิได้ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(3) ซึ่งเป็นความผิดฐานบุกรุกในเวลากลางคืน อันเป็นความผิดอาญาแผ่นดินจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 365(3) คงประสงค์ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 362 และ 363 เท่านั้นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362 และ 363 ซึ่งมาตรา 366บัญญัติว่าเป็นความผิดอันยอมความกันได้ อายุความฟ้องร้องนอกจากจะต้องเป็นไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95 แล้ว ต้องอยู่ภายใต้บังคับมาตรา 96 ด้วย กล่าวคือ ผู้เสียหายต้องร้องทุกข์ภายในสามเดือน นับแต่วันที่รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิดมิฉะนั้นขาดอายุความถ้าผู้เสียหายที่มิได้ร้องทุกข์ไว้จะฟ้องเองก็ต้องฟ้องภายในกำหนดเวลาดังกล่าว คดีนี้ โจทก์ฟ้องโดยมิได้ร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน โดยบรรยายฟ้องว่าโจทก์ทราบการกระทำความผิดของจำเลยเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2528 และนำสืบว่าโจทก์รู้ว่าจำเลยบุกรุกที่ดินของโจทก์เมื่อเดือนกันยายน 2528 โจทก์ฟ้องเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2529 คดีของโจทก์จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96 ศาลล่างทั้งสองพิพากษามาชอบแล้วฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(บุญส่ง คล้ายแก้ว-ธีรศักดิ์ กรรณสูต-ถวิล ทองสว่างรัตน์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุความผิดฐานบุกรุกอสังหาริมทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 362 มีความเป็น 2 ตอน ตอนหนึ่งคือ เข้าไปเพื่อถือการครอบครองอีกตอนหนึ่งคือเข้าไปและทำการรบกวนการครอบครองของเขา ทั้ง 2 ตอนนี้องค์ประกอบอันหนึ่งที่ซ้อนซ้ำกันคือ "เข้าไป" หมายถึงเข้าไปในอสังหาริมทรัพย์ของเขา ไม่น่าจะเป็นรบกวนการครอบครองอยู่นอกอสังหาริมทรัพย์ของเขา ความตอนแรกที่ว่าเข้าไปเพื่อถือการครอบครองนั้นเป็นที่ชัดแจ้งว่าการกระทำคือ "เข้าไป" ส่วนที่ว่าเพื่อถือการครอบครองนั้นเป็นลักษณะของจิตใจหรือเจตนาพิเศษไม่ใช่องค์ประกอบที่เป็นส่วนการกระทำ แม้จะเข้าไปแล้วแต่ยังไม่ได้ถือการครอบครอง หากได้เข้าไปเพื่อถือการครอบครองก็เป็นความผิดสำเร็จ เช่นยังไม่ทันได้ครอบครองก็ถูกขับไล่ออกมาหรือถูกจับเสียก่อน การกระทำก็เป็นความผิดสำเร็จไม่ใช่เพียงแต่พยายาม ส่วนการเข้าไปทำการรบกวนการครอบครองของเขานั้นต้องได้ทำการรบกวนการครอบครองของเขาแล้วด้วย ไม่แต่เพียงเพื่อทำการรบกวนเท่านั้น ฉะนั้นถ้าได้เข้าไปเพื่อถือการครอบครอง และได้ครอบครองแล้วด้วย ก็เป็นการกระทำสำเร็จทั้งตามความตอนแรกและทั้งเข้าไปทำการรบกวนการครอบครองของเขาโดยแย่งครอบครองอีกด้วย โจทก์จึงโต้แย้งว่าจำเลยทำการบุกรุกเป็นผิดต่อเนื่องอยู่ตลอดเวลาที่จำเลยยังครอบครองปักเสาปลูกต้นมะขามอยู่จนถึงขณะที่โจทก์ฟ้องก็ยังทำผิดอยู่ การบุกรุกโดยเข้าไปและครอบครองที่ดินของเขาอยู่ตลอดเวลาต่อ ๆ มานั้นการกระทำอันหนึ่งคือ "เข้าไป" แม้จะปักเสาปลูกต้นมะขามและครอบครองตลอดมาก็เป็นการกระทำอีกขั้นหนึ่งในปัญหาเรื่องอายุความนั้น เมื่อการเข้าไปยุติเสร็จสิ้นลงตั้งแต่แรกแล้ว แม้จะมีการครอบครองปักเสา ปลูกต้นมะขามอันเป็นการรบกวนการครอบครองอยู่ต่อ ๆ มา การกระทำในส่วนหลังนี้ก็เป็นการกระทำผิดขึ้นตลอดมาโดยลำพังแต่ประการเดียวไม่ได้ เมื่อการ"เข้าไป" อันเป็นการกระทำส่วนแรก พ้นระยะเวลาอันเป็นกำหนดอายุความแล้ว การกระทำอีกส่วนหนึ่งต่อ ๆ มาก็ไม่เป็นความผิดต่อเนื่องติดต่อเกิดขึ้นตลอดเวลาอันจะไม่ทำให้คดีขาดอายุความได้ ถ้าจะมีการเข้าไปออกมาแล้วเข้าไปใหม่อยู่ทุก ๆ วัน ก็คงไม่ทำให้เป็นการเข้าไปที่เกิดขึ้นใหม่ได้ เพราะการเข้า ๆ ออก ๆอยู่ทุกวันก็เป็นการเข้าไปตั้งแต่แรกนั่นเอง ไม่มีการ "เข้าไป"ที่เป็นคนละอันต่างหากจากกัน ไม่เหมือนการลักทรัพย์เป็นชิ้น ๆซึ่งเป็นการเอาทรัพย์ชิ้นหนึ่ง ๆ ไป เป็นความผิดที่เป็นการเอาไปอยู่ทุกชิ้นจนถึงชิ้นสุดท้ายที่การเอาไปยุติลง ความผิดฐานบุกรุกเคหสถานและอาคารตามมาตรา 364 ก็คงทำนองเดียวกัน แต่อาจมีการกระทำตามมาตรา 364 ประการหนึ่งที่อาจเป็นความผิดต่อเนื่องได้คือ "ซ่อนตัวอยู่ใน" เท่านั้น ที่ลักษณะของการกระทำเป็นการต่อเนื่องตั้งแต่แรกซ่อนจนยุติการซ่อน เช่นซ่อนตัวอยู่ตั้งแต่เย็นเพื่อทำอนาจารหรือทำร้ายในตอนดึกข้ามวันไปเป็นการกระทำต่อเนื่องตั้งแต่แรกซ่อนตัวจนยุติการซ่อนตัวในวันหนึ่ง การเข้าไปหรือไม่ยอมออกเมื่อถูกไล่อันเป็นการกระทำที่เริ่มต้นและสุดสิ้นลงโดยทันทีที่ได้ทำลงไม่ต่อเนื่องทั้งสิ้น จิตติคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างวันที่ 1 ถึง 10 สิงหาคม 2528เวลาใดไม่ปรากฎชัด จำเลยได้บุกรุกเข้าไปปักเสาและปลูกต้นมะขามในที่ดินของโจทก์โดยมีเจตนาทุจริต เพื่อถือการครอบครองอสังหา-ริมทรัพย์หรือเข้าไปกระทำการอันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริม-ทรัพย์ของโจทก์โดยปกติสุข ขณะนี้จำเลยก็ยังคงบุกรุกอยู่ โจทก์ทราบการกระทำผิดของจำเลยเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2528 ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 363 ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยมีเจตนาทุจริตที่จะบุกรุกที่ดินของโจทก์ตลอดเวลา ความผิดอันเกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อจำเลยเริ่มบุกรุกและเกิดขึ้นต่อเนื่องตลอดไปตราบเท่าที่จำเลยยังปักเสาและปลูกต้นมะขามในที่พิพาท คดีของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความนั้น ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ เห็นว่า ที่จำเลยเข้าไปปักเสาและปลูกต้นมะขามในที่ดินของโจทก์ก็เพื่อถือการครอบครองที่ดินของโจทก์ ดังนั้นความผิดฐานบุกรุกได้เกิดขึ้นและสำเร็จแล้วเมื่อจำเลยเข้าไปกระทำการดังกล่าว ส่วนการครอบครองที่ดินต่อมาเป็นเพียงผลของการบุกรุก การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดต่อเนื่องตราบเท่าที่จำเลยยังถือการครอบครองที่ดินดังที่โจทก์ฎีกาในปัญหาว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96ดังที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยชี้ขาดมาหรือไม่นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า เหตุเกิดระหว่างวันที่ 1 ถึง 10 สิงหาคม2528 เวลาใดไม่ปรากฏชัด และขณะนี้ซึ่งหมายความว่าขณะยื่นฟ้องจำเลยก็ยังคงบุกรุกอยู่ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362 และ 363โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่าเหตุเกิดเวลากลางคืน แม้จะมีข้อความตอนหนึ่งว่าขณะนี้จำเลยก็ยังคงบุกรุกอยู่ ซึ่งพอเข้าใจได้ว่าจำเลยบุกรุกที่ดินตามฟ้องทั้งเวลากลางวันและกลางคืน แต่โจทก์ก็มิได้ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(3) ซึ่งเป็นความผิดฐานบุกรุกในเวลากลางคืน อันเป็นความผิดอาญาแผ่นดินจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 365(3) คงประสงค์ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 362 และ 363 เท่านั้นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362 และ 363 ซึ่งมาตรา 366บัญญัติว่าเป็นความผิดอันยอมความกันได้ อายุความฟ้องร้องนอกจากจะต้องเป็นไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95 แล้ว ต้องอยู่ภายใต้บังคับมาตรา 96 ด้วย กล่าวคือ ผู้เสียหายต้องร้องทุกข์ภายในสามเดือน นับแต่วันที่รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิดมิฉะนั้นขาดอายุความถ้าผู้เสียหายที่มิได้ร้องทุกข์ไว้จะฟ้องเองก็ต้องฟ้องภายในกำหนดเวลาดังกล่าว คดีนี้ โจทก์ฟ้องโดยมิได้ร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน โดยบรรยายฟ้องว่าโจทก์ทราบการกระทำความผิดของจำเลยเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2528 และนำสืบว่าโจทก์รู้ว่าจำเลยบุกรุกที่ดินของโจทก์เมื่อเดือนกันยายน 2528 โจทก์ฟ้องเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2529 คดีของโจทก์จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96 ศาลล่างทั้งสองพิพากษามาชอบแล้วฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2253/2531นาย วิเชียร คำ ทอง แท้ กับพวกโจทก์นาย วิชัย ศักดาจำเลย ป.อ. ม. 95, ม. 96, ม. 362, ม. 363, ม. 365 (3), ม. 366จำเลยเข้าไปปักเสาและปลูกต้นมะขาม ในที่ดินของโจทก์ก็เพื่อถือการครอบครองที่ดินของโจทก์ ดังนั้น ความผิดฐานบุกรุกได้เกิดขึ้นและสำเร็จแล้วเมื่อจำเลยเข้าไปกระทำการดังกล่าวส่วนการครอบครองที่ดินต่อมาเป็นเพียงผลของการบุกรุก การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดต่อเนื่องตราบเท่าที่จำเลยยังถือการครอบครองที่ดินของโจทก์ โจทก์บรรยายฟ้องว่า เหตุเกิดระหว่างวันที่ 1 ถึง 10 สิงหาคม2528 เวลาใดไม่ปรากฏชัด ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 362 และ 363 โดยมิได้บรรยายฟ้องว่าเหตุเกิดเวลากลางคืนแม้จะมีข้อความตอนหนึ่งว่าขณะนี้จำเลยยังคงบุกรุกอยู่ ซึ่งพอเข้าใจได้ว่าจำเลยบุกรุกที่ดินตามฟ้องทั้งเวลากลางวันและกลางคืน แต่โจทก์ก็มิได้ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(3) จึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(3)อันเป็นความผิดอาญาแผ่นดิน เมื่อความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 362 และ 363 เป็นความผิดอันยอมความกันได้ โจทก์มิได้ร้องทุกข์และได้ฟ้องคดีเองเมื่อพ้นกำหนดสามเดือนนับแต่วันรู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิด คดีโจทก์จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างวันที่ 1 ถึง 10 สิงหาคม 2528เวลาใดไม่ปรากฎชัด จำเลยได้บุกรุกเข้าไปปักเสาและปลูกต้นมะขามในที่ดินของโจทก์โดยมีเจตนาทุจริต เพื่อถือการครอบครองอสังหา-ริมทรัพย์หรือเข้าไปกระทำการอันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริม-ทรัพย์ของโจทก์โดยปกติสุข ขณะนี้จำเลยก็ยังคงบุกรุกอยู่ โจทก์ทราบการกระทำผิดของจำเลยเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2528 ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 363 ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยมีเจตนาทุจริตที่จะบุกรุกที่ดินของโจทก์ตลอดเวลา ความผิดอันเกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อจำเลยเริ่มบุกรุกและเกิดขึ้นต่อเนื่องตลอดไปตราบเท่าที่จำเลยยังปักเสาและปลูกต้นมะขามในที่พิพาท คดีของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความนั้น ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ เห็นว่า ที่จำเลยเข้าไปปักเสาและปลูกต้นมะขามในที่ดินของโจทก์ก็เพื่อถือการครอบครองที่ดินของโจทก์ ดังนั้นความผิดฐานบุกรุกได้เกิดขึ้นและสำเร็จแล้วเมื่อจำเลยเข้าไปกระทำการดังกล่าว ส่วนการครอบครองที่ดินต่อมาเป็นเพียงผลของการบุกรุก การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดต่อเนื่องตราบเท่าที่จำเลยยังถือการครอบครองที่ดินดังที่โจทก์ฎีกาในปัญหาว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96ดังที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยชี้ขาดมาหรือไม่นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า เหตุเกิดระหว่างวันที่ 1 ถึง 10 สิงหาคม2528 เวลาใดไม่ปรากฏชัด และขณะนี้ซึ่งหมายความว่าขณะยื่นฟ้องจำเลยก็ยังคงบุกรุกอยู่ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362 และ 363โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่าเหตุเกิดเวลากลางคืน แม้จะมีข้อความตอนหนึ่งว่าขณะนี้จำเลยก็ยังคงบุกรุกอยู่ ซึ่งพอเข้าใจได้ว่าจำเลยบุกรุกที่ดินตามฟ้องทั้งเวลากลางวันและกลางคืน แต่โจทก์ก็มิได้ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(3) ซึ่งเป็นความผิดฐานบุกรุกในเวลากลางคืน อันเป็นความผิดอาญาแผ่นดินจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 365(3) คงประสงค์ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 362 และ 363 เท่านั้นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362 และ 363 ซึ่งมาตรา 366บัญญัติว่าเป็นความผิดอันยอมความกันได้ อายุความฟ้องร้องนอกจากจะต้องเป็นไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95 แล้ว ต้องอยู่ภายใต้บังคับมาตรา 96 ด้วย กล่าวคือ ผู้เสียหายต้องร้องทุกข์ภายในสามเดือน นับแต่วันที่รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิดมิฉะนั้นขาดอายุความถ้าผู้เสียหายที่มิได้ร้องทุกข์ไว้จะฟ้องเองก็ต้องฟ้องภายในกำหนดเวลาดังกล่าว คดีนี้ โจทก์ฟ้องโดยมิได้ร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน โดยบรรยายฟ้องว่าโจทก์ทราบการกระทำความผิดของจำเลยเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2528 และนำสืบว่าโจทก์รู้ว่าจำเลยบุกรุกที่ดินของโจทก์เมื่อเดือนกันยายน 2528 โจทก์ฟ้องเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2529 คดีของโจทก์จึงขาดอายุความตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96 ศาลล่างทั้งสองพิพากษามาชอบแล้วฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(บุญส่ง คล้ายแก้ว-ธีรศักดิ์ กรรณสูต-ถวิล ทองสว่างรัตน์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุความผิดฐานบุกรุกอสังหาริมทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 362 มีความเป็น 2 ตอน ตอนหนึ่งคือ เข้าไปเพื่อถือการครอบครองอีกตอนหนึ่งคือเข้าไปและทำการรบกวนการครอบครองของเขา ทั้ง 2 ตอนนี้องค์ประกอบอันหนึ่งที่ซ้อนซ้ำกันคือ "เข้าไป" หมายถึงเข้าไปในอสังหาริมทรัพย์ของเขา ไม่น่าจะเป็นรบกวนการครอบครองอยู่นอกอสังหาริมทรัพย์ของเขา ความตอนแรกที่ว่าเข้าไปเพื่อถือการครอบครองนั้นเป็นที่ชัดแจ้งว่าการกระทำคือ "เข้าไป" ส่วนที่ว่าเพื่อถือการครอบครองนั้นเป็นลักษณะของจิตใจหรือเจตนาพิเศษไม่ใช่องค์ประกอบที่เป็นส่วนการกระทำ แม้จะเข้าไปแล้วแต่ยังไม่ได้ถือการครอบครอง หากได้เข้าไปเพื่อถือการครอบครองก็เป็นความผิดสำเร็จ เช่นยังไม่ทันได้ครอบครองก็ถูกขับไล่ออกมาหรือถูกจับเสียก่อน การกระทำก็เป็นความผิดสำเร็จไม่ใช่เพียงแต่พยายาม ส่วนการเข้าไปทำการรบกวนการครอบครองของเขานั้นต้องได้ทำการรบกวนการครอบครองของเขาแล้วด้วย ไม่แต่เพียงเพื่อทำการรบกวนเท่านั้น ฉะนั้นถ้าได้เข้าไปเพื่อถือการครอบครอง และได้ครอบครองแล้วด้วย ก็เป็นการกระทำสำเร็จทั้งตามความตอนแรกและทั้งเข้าไปทำการรบกวนการครอบครองของเขาโดยแย่งครอบครองอีกด้วย โจทก์จึงโต้แย้งว่าจำเลยทำการบุกรุกเป็นผิดต่อเนื่องอยู่ตลอดเวลาที่จำเลยยังครอบครองปักเสาปลูกต้นมะขามอยู่จนถึงขณะที่โจทก์ฟ้องก็ยังทำผิดอยู่ การบุกรุกโดยเข้าไปและครอบครองที่ดินของเขาอยู่ตลอดเวลาต่อ ๆ มานั้นการกระทำอันหนึ่งคือ "เข้าไป" แม้จะปักเสาปลูกต้นมะขามและครอบครองตลอดมาก็เป็นการกระทำอีกขั้นหนึ่งในปัญหาเรื่องอายุความนั้น เมื่อการเข้าไปยุติเสร็จสิ้นลงตั้งแต่แรกแล้ว แม้จะมีการครอบครองปักเสา ปลูกต้นมะขามอันเป็นการรบกวนการครอบครองอยู่ต่อ ๆ มา การกระทำในส่วนหลังนี้ก็เป็นการกระทำผิดขึ้นตลอดมาโดยลำพังแต่ประการเดียวไม่ได้ เมื่อการ"เข้าไป" อันเป็นการกระทำส่วนแรก พ้นระยะเวลาอันเป็นกำหนดอายุความแล้ว การกระทำอีกส่วนหนึ่งต่อ ๆ มาก็ไม่เป็นความผิดต่อเนื่องติดต่อเกิดขึ้นตลอดเวลาอันจะไม่ทำให้คดีขาดอายุความได้ ถ้าจะมีการเข้าไปออกมาแล้วเข้าไปใหม่อยู่ทุก ๆ วัน ก็คงไม่ทำให้เป็นการเข้าไปที่เกิดขึ้นใหม่ได้ เพราะการเข้า ๆ ออก ๆอยู่ทุกวันก็เป็นการเข้าไปตั้งแต่แรกนั่นเอง ไม่มีการ "เข้าไป"ที่เป็นคนละอันต่างหากจากกัน ไม่เหมือนการลักทรัพย์เป็นชิ้น ๆซึ่งเป็นการเอาทรัพย์ชิ้นหนึ่ง ๆ ไป เป็นความผิดที่เป็นการเอาไปอยู่ทุกชิ้นจนถึงชิ้นสุดท้ายที่การเอาไปยุติลง ความผิดฐานบุกรุกเคหสถานและอาคารตามมาตรา 364 ก็คงทำนองเดียวกัน แต่อาจมีการกระทำตามมาตรา 364 ประการหนึ่งที่อาจเป็นความผิดต่อเนื่องได้คือ "ซ่อนตัวอยู่ใน" เท่านั้น ที่ลักษณะของการกระทำเป็นการต่อเนื่องตั้งแต่แรกซ่อนจนยุติการซ่อน เช่นซ่อนตัวอยู่ตั้งแต่เย็นเพื่อทำอนาจารหรือทำร้ายในตอนดึกข้ามวันไปเป็นการกระทำต่อเนื่องตั้งแต่แรกซ่อนตัวจนยุติการซ่อนตัวในวันหนึ่ง การเข้าไปหรือไม่ยอมออกเมื่อถูกไล่อันเป็นการกระทำที่เริ่มต้นและสุดสิ้นลงโดยทันทีที่ได้ทำลงไม่ต่อเนื่องทั้งสิ้น จิตติ