คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 973/2479หลักกฎหมาย: ผู้รับมอบให้เลี้ยงรักษาข้างแต่ผู้เดียวจักต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายในกรณีที่ช้างไปทำร้ายช้างอื่นถึงตายโดยความประมาทเลินเล่อของผู้เลี้ยงรักษาเจ้าของช้างไม่ต้องรับผิดร่วมด้วยได้ความว่า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้เลี้ยงรักษาช้างของจำเลยที่ ๑ ช้างของจำเลยได้แทงช้างของโจทก์ตาย จำเลยพิศูจน์ไม่ได้ว่าได้ใช้ความระมัดระวังพอควรแก่การเลี้ยงรักษา แต่คดีไม่ปรากฎว่าจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ได้มีค่าจ้างแรงงานแก่กัน ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่าเมื่อทางพิจารณาไม่ปรากฎว่าจำเลยที่ ๒ เป็นตัวแทนหรือเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ จึงต้องอาศัยประมวลแพ่ง ฯ มาตรา ๔๓๓ บังคับซึ่งบัญญัติให้เจ้าของหรือผู้เลี้ยงช้างเป็นผู้รับผิด จำเลยที่ ๑ ได้มอบช้างให้จำเลยที่ ๒ ไปเลี้ยงรักษา จำเลยที่ ๒ ผู้เดียวจึงต้องรับผิดในการเสียหายอันเกิดแต่ความประมาทเลินเล่อของตน ส่วนค่าเสียหายที่ศาลอุทธรณ์กำหนดราคาช้าง ๑๐๐๐ บาทก็เป็นการชอบแล้ว จึงพิพากษาตัดสินยืนให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 973/2479นายบน พันธ์แก่นโจทก์นายเปลี่ยนที่ 1 ,นายคำที่ 2จำเลยผู้รับมอบให้เลี้ยงรักษาข้างแต่ผู้เดียวจักต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายในกรณีที่ช้างไปทำร้ายช้างอื่นถึงตายโดยความประมาทเลินเล่อของผู้เลี้ยงรักษาเจ้าของช้างไม่ต้องรับผิดร่วมด้วยได้ความว่า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้เลี้ยงรักษาช้างของจำเลยที่ ๑ ช้างของจำเลยได้แทงช้างของโจทก์ตาย จำเลยพิศูจน์ไม่ได้ว่าได้ใช้ความระมัดระวังพอควรแก่การเลี้ยงรักษา แต่คดีไม่ปรากฎว่าจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ได้มีค่าจ้างแรงงานแก่กัน ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่าเมื่อทางพิจารณาไม่ปรากฎว่าจำเลยที่ ๒ เป็นตัวแทนหรือเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ จึงต้องอาศัยประมวลแพ่ง ฯ มาตรา ๔๓๓ บังคับซึ่งบัญญัติให้เจ้าของหรือผู้เลี้ยงช้างเป็นผู้รับผิด จำเลยที่ ๑ ได้มอบช้างให้จำเลยที่ ๒ ไปเลี้ยงรักษา จำเลยที่ ๒ ผู้เดียวจึงต้องรับผิดในการเสียหายอันเกิดแต่ความประมาทเลินเล่อของตน ส่วนค่าเสียหายที่ศาลอุทธรณ์กำหนดราคาช้าง ๑๐๐๐ บาทก็เป็นการชอบแล้ว จึงพิพากษาตัดสินยืนให้ยกฎีกาโจทก์(นล-อิศร-ดูปลาตร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้เลี้ยงรักษาช้างของจำเลยที่ ๑ ช้างของจำเลยได้แทงช้างของโจทก์ตาย จำเลยพิศูจน์ไม่ได้ว่าได้ใช้ความระมัดระวังพอควรแก่การเลี้ยงรักษา แต่คดีไม่ปรากฎว่าจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ได้มีค่าจ้างแรงงานแก่กัน ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่าเมื่อทางพิจารณาไม่ปรากฎว่าจำเลยที่ ๒ เป็นตัวแทนหรือเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ จึงต้องอาศัยประมวลแพ่ง ฯ มาตรา ๔๓๓ บังคับซึ่งบัญญัติให้เจ้าของหรือผู้เลี้ยงช้างเป็นผู้รับผิด จำเลยที่ ๑ ได้มอบช้างให้จำเลยที่ ๒ ไปเลี้ยงรักษา จำเลยที่ ๒ ผู้เดียวจึงต้องรับผิดในการเสียหายอันเกิดแต่ความประมาทเลินเล่อของตน ส่วนค่าเสียหายที่ศาลอุทธรณ์กำหนดราคาช้าง ๑๐๐๐ บาทก็เป็นการชอบแล้ว จึงพิพากษาตัดสินยืนให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 973/2479นายบน พันธ์แก่นโจทก์นายเปลี่ยนที่ 1 ,นายคำที่ 2จำเลยผู้รับมอบให้เลี้ยงรักษาข้างแต่ผู้เดียวจักต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายในกรณีที่ช้างไปทำร้ายช้างอื่นถึงตายโดยความประมาทเลินเล่อของผู้เลี้ยงรักษาเจ้าของช้างไม่ต้องรับผิดร่วมด้วยได้ความว่า จำเลยที่ ๒ เป็นผู้เลี้ยงรักษาช้างของจำเลยที่ ๑ ช้างของจำเลยได้แทงช้างของโจทก์ตาย จำเลยพิศูจน์ไม่ได้ว่าได้ใช้ความระมัดระวังพอควรแก่การเลี้ยงรักษา แต่คดีไม่ปรากฎว่าจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ได้มีค่าจ้างแรงงานแก่กัน ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่าเมื่อทางพิจารณาไม่ปรากฎว่าจำเลยที่ ๒ เป็นตัวแทนหรือเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ จึงต้องอาศัยประมวลแพ่ง ฯ มาตรา ๔๓๓ บังคับซึ่งบัญญัติให้เจ้าของหรือผู้เลี้ยงช้างเป็นผู้รับผิด จำเลยที่ ๑ ได้มอบช้างให้จำเลยที่ ๒ ไปเลี้ยงรักษา จำเลยที่ ๒ ผู้เดียวจึงต้องรับผิดในการเสียหายอันเกิดแต่ความประมาทเลินเล่อของตน ส่วนค่าเสียหายที่ศาลอุทธรณ์กำหนดราคาช้าง ๑๐๐๐ บาทก็เป็นการชอบแล้ว จึงพิพากษาตัดสินยืนให้ยกฎีกาโจทก์(นล-อิศร-ดูปลาตร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ