คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 751/2535หลักกฎหมาย: ผู้มีหน้าที่เสียภาษีอากรจะได้รับยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวนประเมินหรือสั่งให้เสียภาษีอากรตามมาตรา 30 แห่ง พ.ร.ก. แก้ไขเพิ่มเติม ป.รัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 นั้น จะต้อง เป็นผู้ที่ ได้ยื่นคำขอเสียภาษีอากรตามแบบที่อธิบดีกรมสรรพากร กำหนดภายในเดือนกรกฎาคม 2529 และได้ชำระภาษีอากรตามจำนวนที่ ต้องเสียภายในระยะเวลาและหลักเกณฑ์ที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนด ซึ่งต้องไม่เกินสองปีนับแต่วันที่ยื่นคำขอ แต่ตามคำฟ้องไม่ปรากฏว่า โจทก์ได้ยื่นคำขอเสียภาษีและชำระภาษีตามหลักเกณฑ์และภายในระยะเวลา ตามพระราชกำหนด ดังกล่าว โดยโจทก์ยังคงกล่าวอ้างและยืนยันในคำฟ้องปฏิเสธว่า โจทก์ไม่มีเงินได้และไม่ได้กระทำการค้าที่จะต้องเสียภาษีกรณีของโจทก์จึงไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่จะได้รับยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวน ประเมินหรือมีคำสั่งให้เสียภาษีตามพระราชกำหนดดังกล่าว คำฟ้องของโจทก์จึงเป็นคำฟ้องที่ไม่อาจรับไว้พิจารณาพิพากษาได้.โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีตามแบบแจ้งการประเมินภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาและปล่อยการยึดที่ดิน ศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่าโจทก์มิได้อุทธรณ์การประเมินตามประมวลรัษฎากร มาตรา 30 ฟ้องโจทก์จึงไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่บัญญัติไว้ในมาตรา 7(1) และมาตรา 8แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรกลางและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528 มีคำสั่งไม่รับฟ้องคืนค่าขึ้นศาลทั้งหมดให้โจทก์โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากร วินิจฉัยว่า "โจทก์ฟ้องคดีนี้ศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์ฟ้องคดีนี้ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528มาตรา 7(2) จึงไม่จำต้องอุทธรณ์คำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ก่อน นั้น เห็นว่าคดีนี้โจทก์กล่าวอ้างในคำฟ้องว่า เจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีเงินได้ และภาษีการค้าเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์2529 เป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะการประเมินดังกล่าวอยู่ในช่วงระยะเวลาที่พระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร(ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 ยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวน ประเมินหรือสั่งให้เสียภาษีจนกว่าจะถึงวันที่ 31 กรกฎาคม 2529 อันเป็นการยกข้อกล่าวอ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาว่าเจ้าพนักงานประเมินทำการประเมินโดยไม่มีอำนาจเป็นการฝ่าฝืนต่อพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 มาตรา 30 โจทก์จึงมีสิทธินำคดีมาฟ้องศาลได้ โดยไม่ต้องอุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ก่อน ทั้งนี้ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 55/2530ระหว่างนางเปลี่ยน รัชตะทรัพย์ โจทก์ กรมสรรพากรกับพวก จำเลยอย่างไรก็ตาม ผู้มีหน้าที่เสียภาษีอากรที่จะได้รับยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวนประเมินหรือสั่งให้เสียภาษีอากร ตามมาตรา 30 แห่งพระราชกำหนด แก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529นั้น จะต้องเป็นผู้ที่ได้ยื่นคำขอเสียภาษีอากรตามแบบที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนดภายในเดือนกรกฎาคม 2529 และได้ชำระภาษีอากรตามจำนวนที่ต้องเสียตามมาตรานี้ ภายในระยะเวลาและหลักเกณฑ์ที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนด ซึ่งต้องไม่เกินสองปีนับแต่วันที่ยื่นคำขอด้วย แต่ตามคำฟ้องไม่ปรากฏว่า โจทก์ได้ยื่นคำขอเสียภาษีและชำระภาษีตามหลักเกณฑ์และภายในระยะเวลาตามพระราชกำหนดดังกล่าวแต่อย่างใด โดยโจทก์ยังคงกล่าวอ้างและยืนยันในคำฟ้องปฏิเสธว่า โจทก์ไม่มีเงินได้ และไม่ได้กระทำการค้าที่จะต้องเสียภาษีกรณีของโจทก์จึงไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่จะได้รับยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวน ประเมิน หรือมีคำสั่งให้เสียภาษีตามพระราชกำหนดดังกล่าวคำฟ้องของโจทก์จึงเป็นฟ้องที่ไม่อาจรับไว้พิจารณาพิพากษาได้ ที่ศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์ไว้พิจารณานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 751/2535นาย ดำรง ครอง ศิริกุ ลโจทก์กรมสรรพากรจำเลย ป.วิ.พ. ม. 172 วรรคสอง ป.รัษฎากร ม. 30 พ.ร.ก.แก้ไขเพิ่มเติม ป.รัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ.2529 ม. 30ผู้มีหน้าที่เสียภาษีอากรจะได้รับยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวนประเมินหรือสั่งให้เสียภาษีอากรตามมาตรา 30 แห่ง พ.ร.ก. แก้ไขเพิ่มเติม ป.รัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 นั้น จะต้อง เป็นผู้ที่ ได้ยื่นคำขอเสียภาษีอากรตามแบบที่อธิบดีกรมสรรพากร กำหนดภายในเดือนกรกฎาคม 2529 และได้ชำระภาษีอากรตามจำนวนที่ ต้องเสียภายในระยะเวลาและหลักเกณฑ์ที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนด ซึ่งต้องไม่เกินสองปีนับแต่วันที่ยื่นคำขอ แต่ตามคำฟ้องไม่ปรากฏว่า โจทก์ได้ยื่นคำขอเสียภาษีและชำระภาษีตามหลักเกณฑ์และภายในระยะเวลา ตามพระราชกำหนด ดังกล่าว โดยโจทก์ยังคงกล่าวอ้างและยืนยันในคำฟ้องปฏิเสธว่า โจทก์ไม่มีเงินได้และไม่ได้กระทำการค้าที่จะต้องเสียภาษีกรณีของโจทก์จึงไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่จะได้รับยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวน ประเมินหรือมีคำสั่งให้เสียภาษีตามพระราชกำหนดดังกล่าว คำฟ้องของโจทก์จึงเป็นคำฟ้องที่ไม่อาจรับไว้พิจารณาพิพากษาได้.โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีตามแบบแจ้งการประเมินภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาและปล่อยการยึดที่ดิน ศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่าโจทก์มิได้อุทธรณ์การประเมินตามประมวลรัษฎากร มาตรา 30 ฟ้องโจทก์จึงไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่บัญญัติไว้ในมาตรา 7(1) และมาตรา 8แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรกลางและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528 มีคำสั่งไม่รับฟ้องคืนค่าขึ้นศาลทั้งหมดให้โจทก์โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากร วินิจฉัยว่า "โจทก์ฟ้องคดีนี้ศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์ฟ้องคดีนี้ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528มาตรา 7(2) จึงไม่จำต้องอุทธรณ์คำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ก่อน นั้น เห็นว่าคดีนี้โจทก์กล่าวอ้างในคำฟ้องว่า เจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีเงินได้ และภาษีการค้าเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์2529 เป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะการประเมินดังกล่าวอยู่ในช่วงระยะเวลาที่พระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร(ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 ยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวน ประเมินหรือสั่งให้เสียภาษีจนกว่าจะถึงวันที่ 31 กรกฎาคม 2529 อันเป็นการยกข้อกล่าวอ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาว่าเจ้าพนักงานประเมินทำการประเมินโดยไม่มีอำนาจเป็นการฝ่าฝืนต่อพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 มาตรา 30 โจทก์จึงมีสิทธินำคดีมาฟ้องศาลได้ โดยไม่ต้องอุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ก่อน ทั้งนี้ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 55/2530ระหว่างนางเปลี่ยน รัชตะทรัพย์ โจทก์ กรมสรรพากรกับพวก จำเลยอย่างไรก็ตาม ผู้มีหน้าที่เสียภาษีอากรที่จะได้รับยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวนประเมินหรือสั่งให้เสียภาษีอากร ตามมาตรา 30 แห่งพระราชกำหนด แก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529นั้น จะต้องเป็นผู้ที่ได้ยื่นคำขอเสียภาษีอากรตามแบบที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนดภายในเดือนกรกฎาคม 2529 และได้ชำระภาษีอากรตามจำนวนที่ต้องเสียตามมาตรานี้ ภายในระยะเวลาและหลักเกณฑ์ที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนด ซึ่งต้องไม่เกินสองปีนับแต่วันที่ยื่นคำขอด้วย แต่ตามคำฟ้องไม่ปรากฏว่า โจทก์ได้ยื่นคำขอเสียภาษีและชำระภาษีตามหลักเกณฑ์และภายในระยะเวลาตามพระราชกำหนดดังกล่าวแต่อย่างใด โดยโจทก์ยังคงกล่าวอ้างและยืนยันในคำฟ้องปฏิเสธว่า โจทก์ไม่มีเงินได้ และไม่ได้กระทำการค้าที่จะต้องเสียภาษีกรณีของโจทก์จึงไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่จะได้รับยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวน ประเมิน หรือมีคำสั่งให้เสียภาษีตามพระราชกำหนดดังกล่าวคำฟ้องของโจทก์จึงเป็นฟ้องที่ไม่อาจรับไว้พิจารณาพิพากษาได้ ที่ศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์ไว้พิจารณานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(ตัน เวทไว-ประวิทย์ ขัมภรัตน์-โสภณ จันเทรมะ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุในคดีภาษีสรรพากรตามประมวลรัษฎากรนั้น ตามปกติแล้วเมื่อเจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินให้ผู้ใดเสียภาษีแล้ว เมื่อผู้นั้นไม่เห็นพ้องด้วยจะนำคดีมาสู่ศาลเพื่อฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินไม่ได้ ทั้งที่การกระทำของเจ้าพนักงานประเมินที่ประเมินให้ผู้นั้นเสียภาษี เป็นการโต้แย้งสิทธิในทางแพ่งของผู้นั้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 ก็ตาม ทั้งนี้ เนื่องจากประมวลรัษฎากรอันเป็นบทกฎหมายว่าด้วยการจัดเก็บภาษีเข้าเป็นรายได้แผ่นดินได้บัญญัติยกเว้นไว้ว่าหากผู้ถูกประเมินไม่เห็นพ้องด้วยกับการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินจะต้องอุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของกรมสรรพากรก่อนโดยต้องอุทธรณ์ภายใน 30 วัน นับแต่วันรับแจ้งการประเมิน เมื่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยเป็นการประการใดแล้วหากผู้อุทธรณ์ไม่เห็นด้วย จึงจะฟ้องต่อศาลขอให้เพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ โดยต้องฟ้องต่อศาลภายใน 30 วัน นับแต่วันได้รับแจ้งคำวินิจฉัยอุทธรณ์ (ประมวลรัษฎากร มาตรา 30) และเพื่อเป็นการรับรองสนับสนุนหลักการดังกล่าวที่มีมาแต่ดั้งเดิมเมื่อได้ตราพระราชบัญญัติ จัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากรพ.ศ. 2528 จึงได้มีบทบัญญัติว่าด้วยการเสนอคดีสู่ศาลไว้ในมาตรา 8ว่า คดีอุทธรณ์คำวินิจฉัยของเจ้าพนักงานหรือคณะกรรมการตามกฎหมายเกี่ยวกับภาษีอากร ในกรณีที่กฎหมายเกี่ยวกับภาษีอากรบัญญัติให้คัดค้านหรืออุทธรณ์คำสั่งหรือคำวินิจฉัยต่อเจ้าพนักงานหรือคณะกรรมการตามหลักเกณฑ์วิธีการและระยะเวลาที่กำหนดไว้จะฟ้องคดีในศาลภาษีอากรได้ ก็ต่อเมื่อได้มีการปฏิบัติตามหลักเกณฑ์วิธีการและระยะเวลาเช่นว่านั้นและได้มีการวินิจฉัยชี้ขาดคำคัดค้านหรือคำอุทธรณ์นั้นเสร็จสิ้นแล้ว ดังนั้น การที่ผู้ใดจะฟ้องหรือดำเนินคดีภาษีอากรตามประมวลรัษฎากรจะต้องปฏิบัติหรือดำเนินการตามขั้นตอนนี้เสียก่อนเว้นแต่จะมีข้อยกเว้นไว้เป็นอย่างอื่น กรณีของโจทก์ อ้างเหตุในการขอให้เพิกถอนการประเมิน และการยึดทรัพย์ในคำฟ้องของโจทก์ว่าเจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีเงินได้และภาษีการค้า เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์2529 ซึ่งเป็นช่วงระยะเวลาที่โจทก์ได้รับประโยชน์จากพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 กล่าวคือได้รับยกเว้นให้มิต้องถูกเรียกตรวจสอบไต่สวน ประเมินหรือสั่งให้เสียภาษีจนกว่าจะถึงวันที่ 31 กรกฎาคม 2529 ดังนั้น เมื่อเจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีดังกล่าว จึงเป็นการไม่ชอบโจทก์จึงฟ้องคดีได้โดยไม่ต้องอุทธรณ์การประเมิน เมื่อโจทก์อ้างเอาประโยชน์จากพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 เช่นนี้ ย่อมแสดงว่าโจทก์ได้ดำเนินการหรือปฏิบัติการตามหลักเกณฑ์และวิธีการตามที่บัญญัติไว้ในบทบัญญัติดังกล่าวครบถ้วนแล้ว คือได้ยื่นคำขอเสียภาษีอากรตามแบบที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนดภายในเดือนกรกฎาคม 2529 และได้ชำระภาษีอากรตามจำนวนที่ต้องเสียภายในระยะเวลาและหลักเกณฑ์ที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนด ซึ่งต้องไม่เกินสองปีนับแต่วันที่ยื่นคำขอซึ่งโจทก์จะต้องบรรยายคำฟ้องแสดงให้เห็นซึ่งสภาพแห่งข้อหาและข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาดังกล่าวโดยชัดแจ้ง แต่ตามคำฟ้องของโจทก์นั้น มิได้บรรยายหรือแสดงให้เห็นเลยว่าโจทก์ได้ยื่นคำขอเสียภาษีและชำระภาษีตามหลักเกณฑ์และภายในระยะเวลาตามที่พระราชกำหนดดังกล่าววางไว้แต่อย่างใด ทั้งในคำฟ้องโจทก์ได้ยืนยันว่าโจทก์ไม่มีเงินได้และไม่ได้กระทำการค้าอันต้องเสียภาษี ยิ่งแสดงให้เห็นว่าโจทก์ไม่มีทางที่จะนำหลักเกณฑ์หรือข้อยกเว้นใด ๆ ตามพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร(ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 มาใช้บังคับในกรณีของโจทก์ได้เลย ดังนั้น จึงต้องย้อนกลับไปพิจารณาขั้นตอนการดำเนินคดีภาษีอากรตามประมวลรัษฎากร ซึ่งจะต้องมีการอุทธรณ์การประเมิน และเมื่อไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จึงจะฟ้องคดีต่อศาลได้ กรณีของโจทก์รับว่าเจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีเงินได้และภาษีการค้าตั้งแต่วันที่ 14กุมภาพันธ์ 2529 แต่โจทก์มิได้อุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ภายในกำหนดเวลาที่กฎหมายกำหนด โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ในเชิงคดีทางปฏิบัติกรณีของโจทก์นี้อาจแยกวิเคราะห์ได้2 ประการ คือ โจทก์บรรยายฟ้องไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามกฎหมายว่าด้วยการบรรยายคำฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172วรรคสอง ประกอบพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร(ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 ประการหนึ่ง และอีกประการหนึ่งโจทก์มิได้ชำระค่าภาษีอากรตามหลักเกณฑ์ที่พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 กำหนดไว้ ดังนั้นการบรรยายคำฟ้องจึงไม่มีรายละเอียดเกี่ยวกับข้อเท็จจริงว่าโจทก์ชำระค่าภาษีอากรเมื่อใด โดยวิธีใด ถ้าเป็นประการหลังย่อมเป็นเรื่องธรรมดาเพราะเมื่อตนได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติดังกล่าวก็ย่อมไม่ได้รับประโยชน์อยู่ดี แต่ถ้าเป็นประการแรก แสดงให้เห็นว่าความผิดพลาดอยู่ที่การบรรยายคำฟ้องไม่ชัดแจ้งซึ่งสภาพแห่งข้อหาและข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหา ผลก็คือเป็นฟ้องที่ไม่สมบูรณ์หรือที่เรียกว่าฟ้องเคลือบคลุม ผลที่สุดศาลก็ต้องพิพากษายกฟ้อง โดยที่คดีภาษีสรรพากรตามประมวลรัษฎากร มีบทบัญญัติเกี่ยวกับการจัดเก็บภาษีอากรการตรวจสอบไต่สวน การประเมินภาษีอากรและเรื่องอื่น ๆ แตกต่างจากประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งซึ่งนักกฎหมายศึกษากันมาอย่างลึกซึ้ง แตกต่างจากประมวลรัษฎากร มหาวิทยาลัยต่าง ๆ ถือว่าเป็นเพียงวิชาเลือกเท่านั้น เป็นเหตุให้มีการศึกษากันน้อย ดังนั้นทางปฏิบัติจึงมีปัญหาสำหรับนักกฎหมายเสมอ วิธีการที่จะทำความเข้าใจกันได้บ้างตามสมควรก็เห็นจะต้องศึกษาจากตัวอย่างคำพิพากษาฎีกาเป็นสำคัญ. พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษา.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีตามแบบแจ้งการประเมินภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาและปล่อยการยึดที่ดิน ศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่าโจทก์มิได้อุทธรณ์การประเมินตามประมวลรัษฎากร มาตรา 30 ฟ้องโจทก์จึงไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่บัญญัติไว้ในมาตรา 7(1) และมาตรา 8แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรกลางและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528 มีคำสั่งไม่รับฟ้องคืนค่าขึ้นศาลทั้งหมดให้โจทก์โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากร วินิจฉัยว่า "โจทก์ฟ้องคดีนี้ศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์ฟ้องคดีนี้ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528มาตรา 7(2) จึงไม่จำต้องอุทธรณ์คำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ก่อน นั้น เห็นว่าคดีนี้โจทก์กล่าวอ้างในคำฟ้องว่า เจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีเงินได้ และภาษีการค้าเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์2529 เป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะการประเมินดังกล่าวอยู่ในช่วงระยะเวลาที่พระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร(ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 ยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวน ประเมินหรือสั่งให้เสียภาษีจนกว่าจะถึงวันที่ 31 กรกฎาคม 2529 อันเป็นการยกข้อกล่าวอ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาว่าเจ้าพนักงานประเมินทำการประเมินโดยไม่มีอำนาจเป็นการฝ่าฝืนต่อพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 มาตรา 30 โจทก์จึงมีสิทธินำคดีมาฟ้องศาลได้ โดยไม่ต้องอุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ก่อน ทั้งนี้ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 55/2530ระหว่างนางเปลี่ยน รัชตะทรัพย์ โจทก์ กรมสรรพากรกับพวก จำเลยอย่างไรก็ตาม ผู้มีหน้าที่เสียภาษีอากรที่จะได้รับยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวนประเมินหรือสั่งให้เสียภาษีอากร ตามมาตรา 30 แห่งพระราชกำหนด แก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529นั้น จะต้องเป็นผู้ที่ได้ยื่นคำขอเสียภาษีอากรตามแบบที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนดภายในเดือนกรกฎาคม 2529 และได้ชำระภาษีอากรตามจำนวนที่ต้องเสียตามมาตรานี้ ภายในระยะเวลาและหลักเกณฑ์ที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนด ซึ่งต้องไม่เกินสองปีนับแต่วันที่ยื่นคำขอด้วย แต่ตามคำฟ้องไม่ปรากฏว่า โจทก์ได้ยื่นคำขอเสียภาษีและชำระภาษีตามหลักเกณฑ์และภายในระยะเวลาตามพระราชกำหนดดังกล่าวแต่อย่างใด โดยโจทก์ยังคงกล่าวอ้างและยืนยันในคำฟ้องปฏิเสธว่า โจทก์ไม่มีเงินได้ และไม่ได้กระทำการค้าที่จะต้องเสียภาษีกรณีของโจทก์จึงไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่จะได้รับยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวน ประเมิน หรือมีคำสั่งให้เสียภาษีตามพระราชกำหนดดังกล่าวคำฟ้องของโจทก์จึงเป็นฟ้องที่ไม่อาจรับไว้พิจารณาพิพากษาได้ ที่ศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์ไว้พิจารณานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 751/2535นาย ดำรง ครอง ศิริกุ ลโจทก์กรมสรรพากรจำเลย ป.วิ.พ. ม. 172 วรรคสอง ป.รัษฎากร ม. 30 พ.ร.ก.แก้ไขเพิ่มเติม ป.รัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ.2529 ม. 30ผู้มีหน้าที่เสียภาษีอากรจะได้รับยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวนประเมินหรือสั่งให้เสียภาษีอากรตามมาตรา 30 แห่ง พ.ร.ก. แก้ไขเพิ่มเติม ป.รัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 นั้น จะต้อง เป็นผู้ที่ ได้ยื่นคำขอเสียภาษีอากรตามแบบที่อธิบดีกรมสรรพากร กำหนดภายในเดือนกรกฎาคม 2529 และได้ชำระภาษีอากรตามจำนวนที่ ต้องเสียภายในระยะเวลาและหลักเกณฑ์ที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนด ซึ่งต้องไม่เกินสองปีนับแต่วันที่ยื่นคำขอ แต่ตามคำฟ้องไม่ปรากฏว่า โจทก์ได้ยื่นคำขอเสียภาษีและชำระภาษีตามหลักเกณฑ์และภายในระยะเวลา ตามพระราชกำหนด ดังกล่าว โดยโจทก์ยังคงกล่าวอ้างและยืนยันในคำฟ้องปฏิเสธว่า โจทก์ไม่มีเงินได้และไม่ได้กระทำการค้าที่จะต้องเสียภาษีกรณีของโจทก์จึงไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่จะได้รับยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวน ประเมินหรือมีคำสั่งให้เสียภาษีตามพระราชกำหนดดังกล่าว คำฟ้องของโจทก์จึงเป็นคำฟ้องที่ไม่อาจรับไว้พิจารณาพิพากษาได้.โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีตามแบบแจ้งการประเมินภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาและปล่อยการยึดที่ดิน ศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยว่าโจทก์มิได้อุทธรณ์การประเมินตามประมวลรัษฎากร มาตรา 30 ฟ้องโจทก์จึงไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่บัญญัติไว้ในมาตรา 7(1) และมาตรา 8แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรกลางและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528 มีคำสั่งไม่รับฟ้องคืนค่าขึ้นศาลทั้งหมดให้โจทก์โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากร วินิจฉัยว่า "โจทก์ฟ้องคดีนี้ศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์ฟ้องคดีนี้ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528มาตรา 7(2) จึงไม่จำต้องอุทธรณ์คำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ก่อน นั้น เห็นว่าคดีนี้โจทก์กล่าวอ้างในคำฟ้องว่า เจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีเงินได้ และภาษีการค้าเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์2529 เป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะการประเมินดังกล่าวอยู่ในช่วงระยะเวลาที่พระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร(ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 ยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวน ประเมินหรือสั่งให้เสียภาษีจนกว่าจะถึงวันที่ 31 กรกฎาคม 2529 อันเป็นการยกข้อกล่าวอ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาว่าเจ้าพนักงานประเมินทำการประเมินโดยไม่มีอำนาจเป็นการฝ่าฝืนต่อพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 มาตรา 30 โจทก์จึงมีสิทธินำคดีมาฟ้องศาลได้ โดยไม่ต้องอุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ก่อน ทั้งนี้ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 55/2530ระหว่างนางเปลี่ยน รัชตะทรัพย์ โจทก์ กรมสรรพากรกับพวก จำเลยอย่างไรก็ตาม ผู้มีหน้าที่เสียภาษีอากรที่จะได้รับยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวนประเมินหรือสั่งให้เสียภาษีอากร ตามมาตรา 30 แห่งพระราชกำหนด แก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529นั้น จะต้องเป็นผู้ที่ได้ยื่นคำขอเสียภาษีอากรตามแบบที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนดภายในเดือนกรกฎาคม 2529 และได้ชำระภาษีอากรตามจำนวนที่ต้องเสียตามมาตรานี้ ภายในระยะเวลาและหลักเกณฑ์ที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนด ซึ่งต้องไม่เกินสองปีนับแต่วันที่ยื่นคำขอด้วย แต่ตามคำฟ้องไม่ปรากฏว่า โจทก์ได้ยื่นคำขอเสียภาษีและชำระภาษีตามหลักเกณฑ์และภายในระยะเวลาตามพระราชกำหนดดังกล่าวแต่อย่างใด โดยโจทก์ยังคงกล่าวอ้างและยืนยันในคำฟ้องปฏิเสธว่า โจทก์ไม่มีเงินได้ และไม่ได้กระทำการค้าที่จะต้องเสียภาษีกรณีของโจทก์จึงไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่จะได้รับยกเว้นการเรียกตรวจสอบไต่สวน ประเมิน หรือมีคำสั่งให้เสียภาษีตามพระราชกำหนดดังกล่าวคำฟ้องของโจทก์จึงเป็นฟ้องที่ไม่อาจรับไว้พิจารณาพิพากษาได้ ที่ศาลภาษีอากรกลางมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์ไว้พิจารณานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(ตัน เวทไว-ประวิทย์ ขัมภรัตน์-โสภณ จันเทรมะ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุในคดีภาษีสรรพากรตามประมวลรัษฎากรนั้น ตามปกติแล้วเมื่อเจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินให้ผู้ใดเสียภาษีแล้ว เมื่อผู้นั้นไม่เห็นพ้องด้วยจะนำคดีมาสู่ศาลเพื่อฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินไม่ได้ ทั้งที่การกระทำของเจ้าพนักงานประเมินที่ประเมินให้ผู้นั้นเสียภาษี เป็นการโต้แย้งสิทธิในทางแพ่งของผู้นั้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 ก็ตาม ทั้งนี้ เนื่องจากประมวลรัษฎากรอันเป็นบทกฎหมายว่าด้วยการจัดเก็บภาษีเข้าเป็นรายได้แผ่นดินได้บัญญัติยกเว้นไว้ว่าหากผู้ถูกประเมินไม่เห็นพ้องด้วยกับการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินจะต้องอุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของกรมสรรพากรก่อนโดยต้องอุทธรณ์ภายใน 30 วัน นับแต่วันรับแจ้งการประเมิน เมื่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยเป็นการประการใดแล้วหากผู้อุทธรณ์ไม่เห็นด้วย จึงจะฟ้องต่อศาลขอให้เพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ โดยต้องฟ้องต่อศาลภายใน 30 วัน นับแต่วันได้รับแจ้งคำวินิจฉัยอุทธรณ์ (ประมวลรัษฎากร มาตรา 30) และเพื่อเป็นการรับรองสนับสนุนหลักการดังกล่าวที่มีมาแต่ดั้งเดิมเมื่อได้ตราพระราชบัญญัติ จัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากรพ.ศ. 2528 จึงได้มีบทบัญญัติว่าด้วยการเสนอคดีสู่ศาลไว้ในมาตรา 8ว่า คดีอุทธรณ์คำวินิจฉัยของเจ้าพนักงานหรือคณะกรรมการตามกฎหมายเกี่ยวกับภาษีอากร ในกรณีที่กฎหมายเกี่ยวกับภาษีอากรบัญญัติให้คัดค้านหรืออุทธรณ์คำสั่งหรือคำวินิจฉัยต่อเจ้าพนักงานหรือคณะกรรมการตามหลักเกณฑ์วิธีการและระยะเวลาที่กำหนดไว้จะฟ้องคดีในศาลภาษีอากรได้ ก็ต่อเมื่อได้มีการปฏิบัติตามหลักเกณฑ์วิธีการและระยะเวลาเช่นว่านั้นและได้มีการวินิจฉัยชี้ขาดคำคัดค้านหรือคำอุทธรณ์นั้นเสร็จสิ้นแล้ว ดังนั้น การที่ผู้ใดจะฟ้องหรือดำเนินคดีภาษีอากรตามประมวลรัษฎากรจะต้องปฏิบัติหรือดำเนินการตามขั้นตอนนี้เสียก่อนเว้นแต่จะมีข้อยกเว้นไว้เป็นอย่างอื่น กรณีของโจทก์ อ้างเหตุในการขอให้เพิกถอนการประเมิน และการยึดทรัพย์ในคำฟ้องของโจทก์ว่าเจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีเงินได้และภาษีการค้า เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์2529 ซึ่งเป็นช่วงระยะเวลาที่โจทก์ได้รับประโยชน์จากพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 กล่าวคือได้รับยกเว้นให้มิต้องถูกเรียกตรวจสอบไต่สวน ประเมินหรือสั่งให้เสียภาษีจนกว่าจะถึงวันที่ 31 กรกฎาคม 2529 ดังนั้น เมื่อเจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีดังกล่าว จึงเป็นการไม่ชอบโจทก์จึงฟ้องคดีได้โดยไม่ต้องอุทธรณ์การประเมิน เมื่อโจทก์อ้างเอาประโยชน์จากพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 เช่นนี้ ย่อมแสดงว่าโจทก์ได้ดำเนินการหรือปฏิบัติการตามหลักเกณฑ์และวิธีการตามที่บัญญัติไว้ในบทบัญญัติดังกล่าวครบถ้วนแล้ว คือได้ยื่นคำขอเสียภาษีอากรตามแบบที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนดภายในเดือนกรกฎาคม 2529 และได้ชำระภาษีอากรตามจำนวนที่ต้องเสียภายในระยะเวลาและหลักเกณฑ์ที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนด ซึ่งต้องไม่เกินสองปีนับแต่วันที่ยื่นคำขอซึ่งโจทก์จะต้องบรรยายคำฟ้องแสดงให้เห็นซึ่งสภาพแห่งข้อหาและข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาดังกล่าวโดยชัดแจ้ง แต่ตามคำฟ้องของโจทก์นั้น มิได้บรรยายหรือแสดงให้เห็นเลยว่าโจทก์ได้ยื่นคำขอเสียภาษีและชำระภาษีตามหลักเกณฑ์และภายในระยะเวลาตามที่พระราชกำหนดดังกล่าววางไว้แต่อย่างใด ทั้งในคำฟ้องโจทก์ได้ยืนยันว่าโจทก์ไม่มีเงินได้และไม่ได้กระทำการค้าอันต้องเสียภาษี ยิ่งแสดงให้เห็นว่าโจทก์ไม่มีทางที่จะนำหลักเกณฑ์หรือข้อยกเว้นใด ๆ ตามพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร(ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 มาใช้บังคับในกรณีของโจทก์ได้เลย ดังนั้น จึงต้องย้อนกลับไปพิจารณาขั้นตอนการดำเนินคดีภาษีอากรตามประมวลรัษฎากร ซึ่งจะต้องมีการอุทธรณ์การประเมิน และเมื่อไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จึงจะฟ้องคดีต่อศาลได้ กรณีของโจทก์รับว่าเจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีเงินได้และภาษีการค้าตั้งแต่วันที่ 14กุมภาพันธ์ 2529 แต่โจทก์มิได้อุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ภายในกำหนดเวลาที่กฎหมายกำหนด โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ในเชิงคดีทางปฏิบัติกรณีของโจทก์นี้อาจแยกวิเคราะห์ได้2 ประการ คือ โจทก์บรรยายฟ้องไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามกฎหมายว่าด้วยการบรรยายคำฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172วรรคสอง ประกอบพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร(ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 ประการหนึ่ง และอีกประการหนึ่งโจทก์มิได้ชำระค่าภาษีอากรตามหลักเกณฑ์ที่พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 กำหนดไว้ ดังนั้นการบรรยายคำฟ้องจึงไม่มีรายละเอียดเกี่ยวกับข้อเท็จจริงว่าโจทก์ชำระค่าภาษีอากรเมื่อใด โดยวิธีใด ถ้าเป็นประการหลังย่อมเป็นเรื่องธรรมดาเพราะเมื่อตนได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติดังกล่าวก็ย่อมไม่ได้รับประโยชน์อยู่ดี แต่ถ้าเป็นประการแรก แสดงให้เห็นว่าความผิดพลาดอยู่ที่การบรรยายคำฟ้องไม่ชัดแจ้งซึ่งสภาพแห่งข้อหาและข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหา ผลก็คือเป็นฟ้องที่ไม่สมบูรณ์หรือที่เรียกว่าฟ้องเคลือบคลุม ผลที่สุดศาลก็ต้องพิพากษายกฟ้อง โดยที่คดีภาษีสรรพากรตามประมวลรัษฎากร มีบทบัญญัติเกี่ยวกับการจัดเก็บภาษีอากรการตรวจสอบไต่สวน การประเมินภาษีอากรและเรื่องอื่น ๆ แตกต่างจากประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งซึ่งนักกฎหมายศึกษากันมาอย่างลึกซึ้ง แตกต่างจากประมวลรัษฎากร มหาวิทยาลัยต่าง ๆ ถือว่าเป็นเพียงวิชาเลือกเท่านั้น เป็นเหตุให้มีการศึกษากันน้อย ดังนั้นทางปฏิบัติจึงมีปัญหาสำหรับนักกฎหมายเสมอ วิธีการที่จะทำความเข้าใจกันได้บ้างตามสมควรก็เห็นจะต้องศึกษาจากตัวอย่างคำพิพากษาฎีกาเป็นสำคัญ. พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษา.หมายเหตุ: ในคดีภาษีสรรพากรตามประมวลรัษฎากรนั้น ตามปกติแล้วเมื่อเจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินให้ผู้ใดเสียภาษีแล้ว เมื่อผู้นั้นไม่เห็นพ้องด้วยจะนำคดีมาสู่ศาลเพื่อฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินไม่ได้ ทั้งที่การกระทำของเจ้าพนักงานประเมินที่ประเมินให้ผู้นั้นเสียภาษี เป็นการโต้แย้งสิทธิในทางแพ่งของผู้นั้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 ก็ตาม ทั้งนี้ เนื่องจากประมวลรัษฎากรอันเป็นบทกฎหมายว่าด้วยการจัดเก็บภาษีเข้าเป็นรายได้แผ่นดินได้บัญญัติยกเว้นไว้ว่าหากผู้ถูกประเมินไม่เห็นพ้องด้วยกับการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินจะต้องอุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของกรมสรรพากรก่อนโดยต้องอุทธรณ์ภายใน 30 วัน นับแต่วันรับแจ้งการประเมิน เมื่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยเป็นการประการใดแล้วหากผู้อุทธรณ์ไม่เห็นด้วย จึงจะฟ้องต่อศาลขอให้เพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ โดยต้องฟ้องต่อศาลภายใน 30 วัน นับแต่วันได้รับแจ้งคำวินิจฉัยอุทธรณ์ (ประมวลรัษฎากร มาตรา 30) และเพื่อเป็นการรับรองสนับสนุนหลักการดังกล่าวที่มีมาแต่ดั้งเดิมเมื่อได้ตราพระราชบัญญัติ จัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากรพ.ศ. 2528 จึงได้มีบทบัญญัติว่าด้วยการเสนอคดีสู่ศาลไว้ในมาตรา 8ว่า คดีอุทธรณ์คำวินิจฉัยของเจ้าพนักงานหรือคณะกรรมการตามกฎหมายเกี่ยวกับภาษีอากร ในกรณีที่กฎหมายเกี่ยวกับภาษีอากรบัญญัติให้คัดค้านหรืออุทธรณ์คำสั่งหรือคำวินิจฉัยต่อเจ้าพนักงานหรือคณะกรรมการตามหลักเกณฑ์วิธีการและระยะเวลาที่กำหนดไว้จะฟ้องคดีในศาลภาษีอากรได้ ก็ต่อเมื่อได้มีการปฏิบัติตามหลักเกณฑ์วิธีการและระยะเวลาเช่นว่านั้นและได้มีการวินิจฉัยชี้ขาดคำคัดค้านหรือคำอุทธรณ์นั้นเสร็จสิ้นแล้ว ดังนั้น การที่ผู้ใดจะฟ้องหรือดำเนินคดีภาษีอากรตามประมวลรัษฎากรจะต้องปฏิบัติหรือดำเนินการตามขั้นตอนนี้เสียก่อนเว้นแต่จะมีข้อยกเว้นไว้เป็นอย่างอื่น กรณีของโจทก์ อ้างเหตุในการขอให้เพิกถอนการประเมิน และการยึดทรัพย์ในคำฟ้องของโจทก์ว่าเจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีเงินได้และภาษีการค้า เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์2529 ซึ่งเป็นช่วงระยะเวลาที่โจทก์ได้รับประโยชน์จากพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 กล่าวคือได้รับยกเว้นให้มิต้องถูกเรียกตรวจสอบไต่สวน ประเมินหรือสั่งให้เสียภาษีจนกว่าจะถึงวันที่ 31 กรกฎาคม 2529 ดังนั้น เมื่อเจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีดังกล่าว จึงเป็นการไม่ชอบโจทก์จึงฟ้องคดีได้โดยไม่ต้องอุทธรณ์การประเมิน เมื่อโจทก์อ้างเอาประโยชน์จากพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 เช่นนี้ ย่อมแสดงว่าโจทก์ได้ดำเนินการหรือปฏิบัติการตามหลักเกณฑ์และวิธีการตามที่บัญญัติไว้ในบทบัญญัติดังกล่าวครบถ้วนแล้ว คือได้ยื่นคำขอเสียภาษีอากรตามแบบที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนดภายในเดือนกรกฎาคม 2529 และได้ชำระภาษีอากรตามจำนวนที่ต้องเสียภายในระยะเวลาและหลักเกณฑ์ที่อธิบดีกรมสรรพากรกำหนด ซึ่งต้องไม่เกินสองปีนับแต่วันที่ยื่นคำขอซึ่งโจทก์จะต้องบรรยายคำฟ้องแสดงให้เห็นซึ่งสภาพแห่งข้อหาและข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาดังกล่าวโดยชัดแจ้ง แต่ตามคำฟ้องของโจทก์นั้น มิได้บรรยายหรือแสดงให้เห็นเลยว่าโจทก์ได้ยื่นคำขอเสียภาษีและชำระภาษีตามหลักเกณฑ์และภายในระยะเวลาตามที่พระราชกำหนดดังกล่าววางไว้แต่อย่างใด ทั้งในคำฟ้องโจทก์ได้ยืนยันว่าโจทก์ไม่มีเงินได้และไม่ได้กระทำการค้าอันต้องเสียภาษี ยิ่งแสดงให้เห็นว่าโจทก์ไม่มีทางที่จะนำหลักเกณฑ์หรือข้อยกเว้นใด ๆ ตามพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร(ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 มาใช้บังคับในกรณีของโจทก์ได้เลย ดังนั้น จึงต้องย้อนกลับไปพิจารณาขั้นตอนการดำเนินคดีภาษีอากรตามประมวลรัษฎากร ซึ่งจะต้องมีการอุทธรณ์การประเมิน และเมื่อไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จึงจะฟ้องคดีต่อศาลได้ กรณีของโจทก์รับว่าเจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินให้โจทก์เสียภาษีเงินได้และภาษีการค้าตั้งแต่วันที่ 14กุมภาพันธ์ 2529 แต่โจทก์มิได้อุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ภายในกำหนดเวลาที่กฎหมายกำหนด โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ในเชิงคดีทางปฏิบัติกรณีของโจทก์นี้อาจแยกวิเคราะห์ได้2 ประการ คือ โจทก์บรรยายฟ้องไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามกฎหมายว่าด้วยการบรรยายคำฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172วรรคสอง ประกอบพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร(ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 ประการหนึ่ง และอีกประการหนึ่งโจทก์มิได้ชำระค่าภาษีอากรตามหลักเกณฑ์ที่พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 กำหนดไว้ ดังนั้นการบรรยายคำฟ้องจึงไม่มีรายละเอียดเกี่ยวกับข้อเท็จจริงว่าโจทก์ชำระค่าภาษีอากรเมื่อใด โดยวิธีใด ถ้าเป็นประการหลังย่อมเป็นเรื่องธรรมดาเพราะเมื่อตนได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติดังกล่าวก็ย่อมไม่ได้รับประโยชน์อยู่ดี แต่ถ้าเป็นประการแรก แสดงให้เห็นว่าความผิดพลาดอยู่ที่การบรรยายคำฟ้องไม่ชัดแจ้งซึ่งสภาพแห่งข้อหาและข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหา ผลก็คือเป็นฟ้องที่ไม่สมบูรณ์หรือที่เรียกว่าฟ้องเคลือบคลุม ผลที่สุดศาลก็ต้องพิพากษายกฟ้อง โดยที่คดีภาษีสรรพากรตามประมวลรัษฎากร มีบทบัญญัติเกี่ยวกับการจัดเก็บภาษีอากรการตรวจสอบไต่สวน การประเมินภาษีอากรและเรื่องอื่น ๆ แตกต่างจากประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งซึ่งนักกฎหมายศึกษากันมาอย่างลึกซึ้ง แตกต่างจากประมวลรัษฎากร มหาวิทยาลัยต่าง ๆ ถือว่าเป็นเพียงวิชาเลือกเท่านั้น เป็นเหตุให้มีการศึกษากันน้อย ดังนั้นทางปฏิบัติจึงมีปัญหาสำหรับนักกฎหมายเสมอ วิธีการที่จะทำความเข้าใจกันได้บ้างตามสมควรก็เห็นจะต้องศึกษาจากตัวอย่างคำพิพากษาฎีกาเป็นสำคัญ. พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษา.