คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 59945หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ตามฎีกาข้อ ก.นั้นศาลอุทธรณ์ใช้ดุลพินิจแก้บทและวรรคให้ถูกต้องโดยมิได้เพิ่มเติมโทษจำเลย จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงส่วนฎีกาข้อ ขและคเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเช่นเดียวกันซึ่งต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 จึงไม่รับจำเลยที่ 1 เห็นว่า ฎีกาของจำเลยที่ 1 เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายอันควรได้รับการวินิจฉัยจากศาลสูงทั้งสิ้น โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยที่ 1 ไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 57)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7,8 ทวิ,72,72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,91,138,371,376 ลงโทษฐานมีอาวุธปืนไว้ในความครอบครองจำคุกคนละ 6 เดือน ฐานพกพาอาวุธไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะฯ ปรับคนละ 1,000 บาท ฐานต่อสู้ขัดขวางเจ้าพนักงานในการปฏิบัติการตามหน้าที่ จำคุกคนละ 2 เดือน ฐานยิงปืนโดยใช่เหตุปรับจำเลยที่ 1 เป็นเงิน 500 บาท รวมลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1มีกำหนด 8 เดือน และปรับ 1,500 บาท จำเลยที่ 2 มีกำหนด8 เดือน และปรับ 1,000 บาท จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษกึ่งหนึ่ง คงจำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 4 เดือนและปรับ 750 บาท จำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 4 เดือน และปรับ500 บาทศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7,8 ทวิ วรรคหนึ่ง,72 วรรคสาม,72 ทวิ วรรคสอง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138 วรรคหนึ่ง,371 ฐานพาอาวุธไปในเมือง หมู่บ้านหรือทางสาธารณะฯ เป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว (อันดับ 53)จำเลยที่ 1 จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 55)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ฎีกาของจำเลยที่ 1 เป็นฎีกาข้อกฎหมายแต่จำเลยที่ 1 มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ จึงเป็นฎีกาที่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195ประกอบด้วยมาตรา 225 ทั้งเป็นข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย จึงเป็นฎีกาที่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยที่ 1 นั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ยกคำร้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2179/2532พนักงานอัยการจังหวัดกาญจนบุรีโจทก์นายชูชาติ สาตรเวช กับพวกจำเลยนายชูชาติ สาตรเวช จำเลยที่ 1ผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 195, ม. 224, ม. 225 ป.วิ.พ. ม. 249ความว่า จำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ตามฎีกาข้อ ก.นั้นศาลอุทธรณ์ใช้ดุลพินิจแก้บทและวรรคให้ถูกต้องโดยมิได้เพิ่มเติมโทษจำเลย จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงส่วนฎีกาข้อ ขและคเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเช่นเดียวกันซึ่งต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 จึงไม่รับจำเลยที่ 1 เห็นว่า ฎีกาของจำเลยที่ 1 เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายอันควรได้รับการวินิจฉัยจากศาลสูงทั้งสิ้น โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยที่ 1 ไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 57)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7,8 ทวิ,72,72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,91,138,371,376 ลงโทษฐานมีอาวุธปืนไว้ในความครอบครองจำคุกคนละ 6 เดือน ฐานพกพาอาวุธไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะฯ ปรับคนละ 1,000 บาท ฐานต่อสู้ขัดขวางเจ้าพนักงานในการปฏิบัติการตามหน้าที่ จำคุกคนละ 2 เดือน ฐานยิงปืนโดยใช่เหตุปรับจำเลยที่ 1 เป็นเงิน 500 บาท รวมลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1มีกำหนด 8 เดือน และปรับ 1,500 บาท จำเลยที่ 2 มีกำหนด8 เดือน และปรับ 1,000 บาท จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษกึ่งหนึ่ง คงจำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 4 เดือนและปรับ 750 บาท จำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 4 เดือน และปรับ500 บาทศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7,8 ทวิ วรรคหนึ่ง,72 วรรคสาม,72 ทวิ วรรคสอง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138 วรรคหนึ่ง,371 ฐานพาอาวุธไปในเมือง หมู่บ้านหรือทางสาธารณะฯ เป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว (อันดับ 53)จำเลยที่ 1 จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 55)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ฎีกาของจำเลยที่ 1 เป็นฎีกาข้อกฎหมายแต่จำเลยที่ 1 มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ จึงเป็นฎีกาที่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195ประกอบด้วยมาตรา 225 ทั้งเป็นข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย จึงเป็นฎีกาที่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยที่ 1 นั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ยกคำร้อง(สุวิทย์ ธีรพงษ์-ประวิทย์ ขัมภรัตน์-อุไร คังคะเกตุ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2179/2532พนักงานอัยการจังหวัดกาญจนบุรีโจทก์นายชูชาติ สาตรเวช กับพวกจำเลยนายชูชาติ สาตรเวช จำเลยที่ 1ผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 15, ม. 195, ม. 224, ม. 225 ป.วิ.พ. ม. 249ความว่า จำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ตามฎีกาข้อ ก.นั้นศาลอุทธรณ์ใช้ดุลพินิจแก้บทและวรรคให้ถูกต้องโดยมิได้เพิ่มเติมโทษจำเลย จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงส่วนฎีกาข้อ ขและคเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเช่นเดียวกันซึ่งต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 จึงไม่รับจำเลยที่ 1 เห็นว่า ฎีกาของจำเลยที่ 1 เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายอันควรได้รับการวินิจฉัยจากศาลสูงทั้งสิ้น โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยที่ 1 ไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 57)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7,8 ทวิ,72,72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,91,138,371,376 ลงโทษฐานมีอาวุธปืนไว้ในความครอบครองจำคุกคนละ 6 เดือน ฐานพกพาอาวุธไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะฯ ปรับคนละ 1,000 บาท ฐานต่อสู้ขัดขวางเจ้าพนักงานในการปฏิบัติการตามหน้าที่ จำคุกคนละ 2 เดือน ฐานยิงปืนโดยใช่เหตุปรับจำเลยที่ 1 เป็นเงิน 500 บาท รวมลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1มีกำหนด 8 เดือน และปรับ 1,500 บาท จำเลยที่ 2 มีกำหนด8 เดือน และปรับ 1,000 บาท จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษกึ่งหนึ่ง คงจำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 4 เดือนและปรับ 750 บาท จำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 4 เดือน และปรับ500 บาทศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7,8 ทวิ วรรคหนึ่ง,72 วรรคสาม,72 ทวิ วรรคสอง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138 วรรคหนึ่ง,371 ฐานพาอาวุธไปในเมือง หมู่บ้านหรือทางสาธารณะฯ เป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว (อันดับ 53)จำเลยที่ 1 จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 55)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ฎีกาของจำเลยที่ 1 เป็นฎีกาข้อกฎหมายแต่จำเลยที่ 1 มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ จึงเป็นฎีกาที่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195ประกอบด้วยมาตรา 225 ทั้งเป็นข้อกฎหมายที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย จึงเป็นฎีกาที่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยที่ 1 นั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ยกคำร้อง(สุวิทย์ ธีรพงษ์-ประวิทย์ ขัมภรัตน์-อุไร คังคะเกตุ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ