คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2945/2525หลักกฎหมาย: เมื่อลูกจ้างออกจากงานเพราะเหตุเกษียณอายุลูกจ้างได้ทำข้อตกลงกับนายจ้างเป็นหนังสือว่า ลูกจ้างได้รับค่าชดเชยและเงินผลประโยชน์เนื่องจากการปลดเกษียณจากนายจ้างแล้วลูกจ้างรับรองว่าจะไม่ใช้สิทธิเรียกเงินอื่นใดจากนายจ้างอีกต่อไป ดังนี้เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความที่หมายความว่าลูกจ้างยอมสละสิทธิเรียกร้องเงินที่ลูกจ้างมีสิทธิได้รับจากนายจ้างทุกประเภทซึ่งรวมทั้งเงินบำเหน็จที่ยังขาดอยู่ด้วย ลูกจ้างจึงไม่มีสิทธิฟ้องเรียกเงินบำเหน็จที่ยังขาดจากนายจ้างอีกต่อไป การที่ลูกจ้างยอมสละสิทธิในการรับเงินบำเหน็จนั้นเป็นเรื่องลูกจ้างยอมสละสิทธิในจำนวนเงินที่ลูกจ้างจะพึงได้รับจากนายจ้างเท่านั้น ส่วนหลักเกณฑ์การจ่ายเงินบำเหน็จซึ่งเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างมีอยู่อย่างไร คู่กรณีก็คงปล่อยให้เป็นไปตามเดิม จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย ต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์แล้วจ่ายเงินบำเหน็จให้โจทก์ขาดไป 60,030 บาท ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จให้โจทก์ไปแล้ว 275,971 บาท โจทก์ได้ทำหนังสือรับรองว่าจะไม่ใช้สิทธิเรียกร้องเงินอื่นใดจากจำเลยอีกต่อไป จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องซ้ำอีกศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ขณะเมื่อโจทก์เกษียณอายุและจำเลยได้จ่ายเงินตามสิทธิที่โจทก์จะพึงได้รับตามกฎหมายและตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างแก่โจทก์ โจทก์ทำหนังสือรับรองความว่า "ข้าพเจ้าได้รับเอาเงินจำนวน60,000 บาท ซึ่งให้ถือเป็นเงินค่าชดเชยเนื่องจากการออกจากงานของข้าพเจ้าตามกฎหมาย และเงินจำนวน 275,971 บาทเป็นผลประโยชน์ที่ข้าพเจ้าได้รับจากบริษัทฯเนื่องจากการปลดเกษียณอายุ และขอรับรองยืนยันว่าไม่ว่ากรณีใด ๆ ก็ตามข้าพเจ้ารับรองว่าจะไม่ใช้สิทธิเรียกร้องเงินอื่นใดจากบริษัทฯ อีกต่อไป" เท่ากับเป็นการยืนยันสละสิทธิเรียกร้องเงินที่โจทก์มีสิทธิได้รับจากจำเลยทุกประเภท รวมทั้งเงินบำเหน็จที่ยังขาดอยู่อีก 60,000 บาทด้วย หาได้หมายความว่าโจทก์สละสิทธิเรียกร้องเงินอื่นที่มิใช่เงินบำเหน็จและค่าชดเชยไม่ สำหรับค่าชดเชยนั้นโจทก์ได้รับไปครบถ้วนถูกต้องแล้ว ส่วนเงินบำเหน็จนั้นเมื่อโจทก์สละสิทธิแล้วย่อมจะฟ้องเรียกร้องเอาจากจำเลยอีกไม่ได้ตามที่โจทก์ตกลงและถือได้ว่าเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความอันมีผลผูกพันโจทก์ตามข้อตกลงนั้นส่วนปัญหาที่โจทก์อุทธรณ์ว่าหลักเกณฑ์การจ่ายเงินบำเหน็จเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง จึงเกี่ยวพันกับความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนการที่โจทก์ยอมสละสิทธิในการรับเงินบำเหน็จจึงเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนไม่มีผลใช้บังคับนั้น เห็นว่า ที่โจทก์สละสิทธิเรียกร้องเงินอื่นใดจากจำเลยอีกนั้น เป็นเรื่องโจทก์ยอมสละสิทธิในจำนวนเงินที่โจทก์จะพึงได้จากจำเลยเท่านั้น ส่วนหลักเกณฑ์การจ่ายเงินบำเหน็จซึ่งเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างมีอยู่อย่างไร โจทก์จำเลยก็คงปล่อยให้เป็นไปอย่างที่มีอยู่ มิได้แตะต้องหรือแก้ไขเปลี่ยนแปลง จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2945/2525นายสมศักดิ์ วิทวัสกุลโจทก์บริษัทลีเวอร์บราเธอร์ (ประเทศไทย) จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 114, ม. 850, ม. 852 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 5, ม. 10เมื่อลูกจ้างออกจากงานเพราะเหตุเกษียณอายุลูกจ้างได้ทำข้อตกลงกับนายจ้างเป็นหนังสือว่า ลูกจ้างได้รับค่าชดเชยและเงินผลประโยชน์เนื่องจากการปลดเกษียณจากนายจ้างแล้วลูกจ้างรับรองว่าจะไม่ใช้สิทธิเรียกเงินอื่นใดจากนายจ้างอีกต่อไป ดังนี้เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความที่หมายความว่าลูกจ้างยอมสละสิทธิเรียกร้องเงินที่ลูกจ้างมีสิทธิได้รับจากนายจ้างทุกประเภทซึ่งรวมทั้งเงินบำเหน็จที่ยังขาดอยู่ด้วย ลูกจ้างจึงไม่มีสิทธิฟ้องเรียกเงินบำเหน็จที่ยังขาดจากนายจ้างอีกต่อไป การที่ลูกจ้างยอมสละสิทธิในการรับเงินบำเหน็จนั้นเป็นเรื่องลูกจ้างยอมสละสิทธิในจำนวนเงินที่ลูกจ้างจะพึงได้รับจากนายจ้างเท่านั้น ส่วนหลักเกณฑ์การจ่ายเงินบำเหน็จซึ่งเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างมีอยู่อย่างไร คู่กรณีก็คงปล่อยให้เป็นไปตามเดิม จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย ต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์แล้วจ่ายเงินบำเหน็จให้โจทก์ขาดไป 60,030 บาท ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จให้โจทก์ไปแล้ว 275,971 บาท โจทก์ได้ทำหนังสือรับรองว่าจะไม่ใช้สิทธิเรียกร้องเงินอื่นใดจากจำเลยอีกต่อไป จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องซ้ำอีกศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ขณะเมื่อโจทก์เกษียณอายุและจำเลยได้จ่ายเงินตามสิทธิที่โจทก์จะพึงได้รับตามกฎหมายและตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างแก่โจทก์ โจทก์ทำหนังสือรับรองความว่า "ข้าพเจ้าได้รับเอาเงินจำนวน60,000 บาท ซึ่งให้ถือเป็นเงินค่าชดเชยเนื่องจากการออกจากงานของข้าพเจ้าตามกฎหมาย และเงินจำนวน 275,971 บาทเป็นผลประโยชน์ที่ข้าพเจ้าได้รับจากบริษัทฯเนื่องจากการปลดเกษียณอายุ และขอรับรองยืนยันว่าไม่ว่ากรณีใด ๆ ก็ตามข้าพเจ้ารับรองว่าจะไม่ใช้สิทธิเรียกร้องเงินอื่นใดจากบริษัทฯ อีกต่อไป" เท่ากับเป็นการยืนยันสละสิทธิเรียกร้องเงินที่โจทก์มีสิทธิได้รับจากจำเลยทุกประเภท รวมทั้งเงินบำเหน็จที่ยังขาดอยู่อีก 60,000 บาทด้วย หาได้หมายความว่าโจทก์สละสิทธิเรียกร้องเงินอื่นที่มิใช่เงินบำเหน็จและค่าชดเชยไม่ สำหรับค่าชดเชยนั้นโจทก์ได้รับไปครบถ้วนถูกต้องแล้ว ส่วนเงินบำเหน็จนั้นเมื่อโจทก์สละสิทธิแล้วย่อมจะฟ้องเรียกร้องเอาจากจำเลยอีกไม่ได้ตามที่โจทก์ตกลงและถือได้ว่าเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความอันมีผลผูกพันโจทก์ตามข้อตกลงนั้นส่วนปัญหาที่โจทก์อุทธรณ์ว่าหลักเกณฑ์การจ่ายเงินบำเหน็จเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง จึงเกี่ยวพันกับความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนการที่โจทก์ยอมสละสิทธิในการรับเงินบำเหน็จจึงเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนไม่มีผลใช้บังคับนั้น เห็นว่า ที่โจทก์สละสิทธิเรียกร้องเงินอื่นใดจากจำเลยอีกนั้น เป็นเรื่องโจทก์ยอมสละสิทธิในจำนวนเงินที่โจทก์จะพึงได้จากจำเลยเท่านั้น ส่วนหลักเกณฑ์การจ่ายเงินบำเหน็จซึ่งเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างมีอยู่อย่างไร โจทก์จำเลยก็คงปล่อยให้เป็นไปอย่างที่มีอยู่ มิได้แตะต้องหรือแก้ไขเปลี่ยนแปลง จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้วพิพากษายืน(ไพศาล สว่างเนตร-ขจร หะวานนท์-ดุสิต วราโห)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย ต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์แล้วจ่ายเงินบำเหน็จให้โจทก์ขาดไป 60,030 บาท ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จให้โจทก์ไปแล้ว 275,971 บาท โจทก์ได้ทำหนังสือรับรองว่าจะไม่ใช้สิทธิเรียกร้องเงินอื่นใดจากจำเลยอีกต่อไป จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องซ้ำอีกศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ขณะเมื่อโจทก์เกษียณอายุและจำเลยได้จ่ายเงินตามสิทธิที่โจทก์จะพึงได้รับตามกฎหมายและตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างแก่โจทก์ โจทก์ทำหนังสือรับรองความว่า "ข้าพเจ้าได้รับเอาเงินจำนวน60,000 บาท ซึ่งให้ถือเป็นเงินค่าชดเชยเนื่องจากการออกจากงานของข้าพเจ้าตามกฎหมาย และเงินจำนวน 275,971 บาทเป็นผลประโยชน์ที่ข้าพเจ้าได้รับจากบริษัทฯเนื่องจากการปลดเกษียณอายุ และขอรับรองยืนยันว่าไม่ว่ากรณีใด ๆ ก็ตามข้าพเจ้ารับรองว่าจะไม่ใช้สิทธิเรียกร้องเงินอื่นใดจากบริษัทฯ อีกต่อไป" เท่ากับเป็นการยืนยันสละสิทธิเรียกร้องเงินที่โจทก์มีสิทธิได้รับจากจำเลยทุกประเภท รวมทั้งเงินบำเหน็จที่ยังขาดอยู่อีก 60,000 บาทด้วย หาได้หมายความว่าโจทก์สละสิทธิเรียกร้องเงินอื่นที่มิใช่เงินบำเหน็จและค่าชดเชยไม่ สำหรับค่าชดเชยนั้นโจทก์ได้รับไปครบถ้วนถูกต้องแล้ว ส่วนเงินบำเหน็จนั้นเมื่อโจทก์สละสิทธิแล้วย่อมจะฟ้องเรียกร้องเอาจากจำเลยอีกไม่ได้ตามที่โจทก์ตกลงและถือได้ว่าเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความอันมีผลผูกพันโจทก์ตามข้อตกลงนั้นส่วนปัญหาที่โจทก์อุทธรณ์ว่าหลักเกณฑ์การจ่ายเงินบำเหน็จเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง จึงเกี่ยวพันกับความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนการที่โจทก์ยอมสละสิทธิในการรับเงินบำเหน็จจึงเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนไม่มีผลใช้บังคับนั้น เห็นว่า ที่โจทก์สละสิทธิเรียกร้องเงินอื่นใดจากจำเลยอีกนั้น เป็นเรื่องโจทก์ยอมสละสิทธิในจำนวนเงินที่โจทก์จะพึงได้จากจำเลยเท่านั้น ส่วนหลักเกณฑ์การจ่ายเงินบำเหน็จซึ่งเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างมีอยู่อย่างไร โจทก์จำเลยก็คงปล่อยให้เป็นไปอย่างที่มีอยู่ มิได้แตะต้องหรือแก้ไขเปลี่ยนแปลง จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2945/2525นายสมศักดิ์ วิทวัสกุลโจทก์บริษัทลีเวอร์บราเธอร์ (ประเทศไทย) จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 114, ม. 850, ม. 852 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 5, ม. 10เมื่อลูกจ้างออกจากงานเพราะเหตุเกษียณอายุลูกจ้างได้ทำข้อตกลงกับนายจ้างเป็นหนังสือว่า ลูกจ้างได้รับค่าชดเชยและเงินผลประโยชน์เนื่องจากการปลดเกษียณจากนายจ้างแล้วลูกจ้างรับรองว่าจะไม่ใช้สิทธิเรียกเงินอื่นใดจากนายจ้างอีกต่อไป ดังนี้เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความที่หมายความว่าลูกจ้างยอมสละสิทธิเรียกร้องเงินที่ลูกจ้างมีสิทธิได้รับจากนายจ้างทุกประเภทซึ่งรวมทั้งเงินบำเหน็จที่ยังขาดอยู่ด้วย ลูกจ้างจึงไม่มีสิทธิฟ้องเรียกเงินบำเหน็จที่ยังขาดจากนายจ้างอีกต่อไป การที่ลูกจ้างยอมสละสิทธิในการรับเงินบำเหน็จนั้นเป็นเรื่องลูกจ้างยอมสละสิทธิในจำนวนเงินที่ลูกจ้างจะพึงได้รับจากนายจ้างเท่านั้น ส่วนหลักเกณฑ์การจ่ายเงินบำเหน็จซึ่งเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างมีอยู่อย่างไร คู่กรณีก็คงปล่อยให้เป็นไปตามเดิม จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย ต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์แล้วจ่ายเงินบำเหน็จให้โจทก์ขาดไป 60,030 บาท ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จให้โจทก์ไปแล้ว 275,971 บาท โจทก์ได้ทำหนังสือรับรองว่าจะไม่ใช้สิทธิเรียกร้องเงินอื่นใดจากจำเลยอีกต่อไป จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องซ้ำอีกศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ขณะเมื่อโจทก์เกษียณอายุและจำเลยได้จ่ายเงินตามสิทธิที่โจทก์จะพึงได้รับตามกฎหมายและตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างแก่โจทก์ โจทก์ทำหนังสือรับรองความว่า "ข้าพเจ้าได้รับเอาเงินจำนวน60,000 บาท ซึ่งให้ถือเป็นเงินค่าชดเชยเนื่องจากการออกจากงานของข้าพเจ้าตามกฎหมาย และเงินจำนวน 275,971 บาทเป็นผลประโยชน์ที่ข้าพเจ้าได้รับจากบริษัทฯเนื่องจากการปลดเกษียณอายุ และขอรับรองยืนยันว่าไม่ว่ากรณีใด ๆ ก็ตามข้าพเจ้ารับรองว่าจะไม่ใช้สิทธิเรียกร้องเงินอื่นใดจากบริษัทฯ อีกต่อไป" เท่ากับเป็นการยืนยันสละสิทธิเรียกร้องเงินที่โจทก์มีสิทธิได้รับจากจำเลยทุกประเภท รวมทั้งเงินบำเหน็จที่ยังขาดอยู่อีก 60,000 บาทด้วย หาได้หมายความว่าโจทก์สละสิทธิเรียกร้องเงินอื่นที่มิใช่เงินบำเหน็จและค่าชดเชยไม่ สำหรับค่าชดเชยนั้นโจทก์ได้รับไปครบถ้วนถูกต้องแล้ว ส่วนเงินบำเหน็จนั้นเมื่อโจทก์สละสิทธิแล้วย่อมจะฟ้องเรียกร้องเอาจากจำเลยอีกไม่ได้ตามที่โจทก์ตกลงและถือได้ว่าเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความอันมีผลผูกพันโจทก์ตามข้อตกลงนั้นส่วนปัญหาที่โจทก์อุทธรณ์ว่าหลักเกณฑ์การจ่ายเงินบำเหน็จเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง จึงเกี่ยวพันกับความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนการที่โจทก์ยอมสละสิทธิในการรับเงินบำเหน็จจึงเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนไม่มีผลใช้บังคับนั้น เห็นว่า ที่โจทก์สละสิทธิเรียกร้องเงินอื่นใดจากจำเลยอีกนั้น เป็นเรื่องโจทก์ยอมสละสิทธิในจำนวนเงินที่โจทก์จะพึงได้จากจำเลยเท่านั้น ส่วนหลักเกณฑ์การจ่ายเงินบำเหน็จซึ่งเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างมีอยู่อย่างไร โจทก์จำเลยก็คงปล่อยให้เป็นไปอย่างที่มีอยู่ มิได้แตะต้องหรือแก้ไขเปลี่ยนแปลง จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้วพิพากษายืน(ไพศาล สว่างเนตร-ขจร หะวานนท์-ดุสิต วราโห)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ