คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1354/2536หลักกฎหมาย: ที่พิพาทเดิมเป็นของ ม. ให้จำเลยเช่า ต่อมา ม. ขายให้บ. และ บ. ขายให้โจทก์ โดยโจทก์ทราบว่าจำเลยครอบครองที่พิพาทอยู่ ในฐานะเป็นผู้เช่าจาก บ. เมื่อโจทก์ซื้อที่พิพาทแล้วได้ให้ ส. กับพวกเข้าไปปรับหน้าดิน และตัดฟันต้นส้มเขียวหวานเพื่อนำกล้ากล้วยไม้ไปปลูก จำเลยจึงแจ้งความร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนว่า โจทก์บุกรุกเข้าไปในที่ดินที่จำเลยเช่า และทำให้เสียทรัพย์ ดังนี้การกระทำของโจทก์กับพวกย่อมมีเหตุที่จะทำให้จำเลยเข้าใจว่าโจทก์กระทำผิดอาญาฐานบุกรุก และทำให้เสียทรัพย์ ทั้งข้อเท็จจริงที่จำเลยแจ้งความก็ตรงตามเรื่องราวที่เกิดขึ้น จึงถือไม่ได้ว่า จำเลยแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91,172, 173, 174, 309, 310ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูลเฉพาะข้อหาความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172, 173, 174 ให้ประทับฟ้องส่วนข้อหาความผิดตามมาตรา 309, 310 ไม่มีมูลให้ยกฟ้องจำเลยไม่ได้ให้การ ถือว่าจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 172 จำคุก 6 เดือน ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าที่พิพาทเดิมเป็นของนางมณี ทับไกร ให้จำเลยเช่า ต่อมานางมณีขายให้นางสาวบุญพา สถิตย์กุลรัตน์ นางสาวบุญพาขายให้โจทก์โดยจดทะเบียนการโอนถูกต้องตามกฎหมาย เมื่อวันที่ 6 มกราคม 2531โจทก์ให้นายสมศักดิ์ รักใคร่ กับพวก ปรับหน้าดินที่พิพาท โดยตัดฟันต้นส้มเขียวหวานเพื่อนำกล้ากล้วยไม้ไปปลูก จำเลยไปแจ้งความร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนว่าโจทก์บุกรุกเข้าไปในที่ดินที่จำเลยเช่า และทำให้เสียทรัพย์ โดยตัดฟันต้นส้มเขียวหวานของจำเลยที่ปลูกในที่ดินดังกล่าว...ปัญหาตามฎีกาของโจทก์ข้อสุดท้ายคือ จำเลยกระทำความผิดฐานแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172 หรือไม่ ได้ความจากคำเบิกความของโจทก์ และร้อยตำรวจเอกนิกร เข็มทอง พยานโจทก์ในชั้นไต่สวนมูลฟ้องว่า ก่อนที่โจทก์จะซื้อที่พิพาทโจทก์ได้เข้าไปตรวจดูที่พิพาทประมาณ 4-5 ครั้ง ในที่พิพาทมีสวนส้มและบ้านจำนวน3 หลัง โดยนางมณีรับกับนางสาวบุญพาว่าจะจัดการให้ผู้อาศัยออกไปจากที่พิพาท ส่วนร้อยตำรวจเอกนิกรว่าเห็นจำเลยอาศัยอยู่ในที่พิพาท ได้สอบสวนกำนันและผู้ใหญ่บ้านเจ้าของท้องที่แล้วได้รับแจ้งว่าจำเลยเช่าที่พิพาททำสวนมาหลายปีแล้ว นางมณีให้การว่าได้เคยให้จำเลยเช่าที่พิพาทตั้งแต่ พ.ศ. 2524 จำเลยมีบ้านพักในที่พิพาทตามสำเนาทะเบียนบ้าน ดังนี้ พยานหลักฐานโจทก์ดังกล่าวจึงเจือสมกับพยานหลักฐานของจำเลย ฟังได้ว่าขณะที่โจทก์ให้นายสมศักดิ์กับพวกเข้าไปปรับหน้าดินที่พิพาทและตัดฟันต้นไม้นั้น จำเลยเป็นผู้ครอบครองที่พิพาทอยู่ในฐานะที่เคยเป็นผู้เช่าจากนางมณีและโจทก์ทราบดีอยู่แล้ว เช่นนี้ศาลฎีกาเห็นว่าพฤติการณ์การกระทำของโจทก์กับพวกย่อมมีเหตุที่จะทำให้จำเลยเข้าใจว่าโจทก์กระทำความผิดอาญาฐานบุกรุกและทำให้เสียทรัพย์ ทั้งข้อเท็จจริงที่จำเลยแจ้งความก็ตรงตามเรื่องราวที่เกิดขึ้นเพียงแต่รายละเอียดปลีกย่อยอาจคลาดเคลื่อนไปบ้างเท่านั้น กรณีจึงยังถือไม่ได้ว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172 ฎีกาของโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์มานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1354/2536นาย สม พงษ์ อุดมปรีชาโจทก์นายก วง หรือ พรเทพ ทรงนิลรักษ์จำเลย ป.อ. ม. 172ที่พิพาทเดิมเป็นของ ม. ให้จำเลยเช่า ต่อมา ม. ขายให้บ. และ บ. ขายให้โจทก์ โดยโจทก์ทราบว่าจำเลยครอบครองที่พิพาทอยู่ ในฐานะเป็นผู้เช่าจาก บ. เมื่อโจทก์ซื้อที่พิพาทแล้วได้ให้ ส. กับพวกเข้าไปปรับหน้าดิน และตัดฟันต้นส้มเขียวหวานเพื่อนำกล้ากล้วยไม้ไปปลูก จำเลยจึงแจ้งความร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนว่า โจทก์บุกรุกเข้าไปในที่ดินที่จำเลยเช่า และทำให้เสียทรัพย์ ดังนี้การกระทำของโจทก์กับพวกย่อมมีเหตุที่จะทำให้จำเลยเข้าใจว่าโจทก์กระทำผิดอาญาฐานบุกรุก และทำให้เสียทรัพย์ ทั้งข้อเท็จจริงที่จำเลยแจ้งความก็ตรงตามเรื่องราวที่เกิดขึ้น จึงถือไม่ได้ว่า จำเลยแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91,172, 173, 174, 309, 310ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูลเฉพาะข้อหาความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172, 173, 174 ให้ประทับฟ้องส่วนข้อหาความผิดตามมาตรา 309, 310 ไม่มีมูลให้ยกฟ้องจำเลยไม่ได้ให้การ ถือว่าจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 172 จำคุก 6 เดือน ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าที่พิพาทเดิมเป็นของนางมณี ทับไกร ให้จำเลยเช่า ต่อมานางมณีขายให้นางสาวบุญพา สถิตย์กุลรัตน์ นางสาวบุญพาขายให้โจทก์โดยจดทะเบียนการโอนถูกต้องตามกฎหมาย เมื่อวันที่ 6 มกราคม 2531โจทก์ให้นายสมศักดิ์ รักใคร่ กับพวก ปรับหน้าดินที่พิพาท โดยตัดฟันต้นส้มเขียวหวานเพื่อนำกล้ากล้วยไม้ไปปลูก จำเลยไปแจ้งความร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนว่าโจทก์บุกรุกเข้าไปในที่ดินที่จำเลยเช่า และทำให้เสียทรัพย์ โดยตัดฟันต้นส้มเขียวหวานของจำเลยที่ปลูกในที่ดินดังกล่าว...ปัญหาตามฎีกาของโจทก์ข้อสุดท้ายคือ จำเลยกระทำความผิดฐานแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172 หรือไม่ ได้ความจากคำเบิกความของโจทก์ และร้อยตำรวจเอกนิกร เข็มทอง พยานโจทก์ในชั้นไต่สวนมูลฟ้องว่า ก่อนที่โจทก์จะซื้อที่พิพาทโจทก์ได้เข้าไปตรวจดูที่พิพาทประมาณ 4-5 ครั้ง ในที่พิพาทมีสวนส้มและบ้านจำนวน3 หลัง โดยนางมณีรับกับนางสาวบุญพาว่าจะจัดการให้ผู้อาศัยออกไปจากที่พิพาท ส่วนร้อยตำรวจเอกนิกรว่าเห็นจำเลยอาศัยอยู่ในที่พิพาท ได้สอบสวนกำนันและผู้ใหญ่บ้านเจ้าของท้องที่แล้วได้รับแจ้งว่าจำเลยเช่าที่พิพาททำสวนมาหลายปีแล้ว นางมณีให้การว่าได้เคยให้จำเลยเช่าที่พิพาทตั้งแต่ พ.ศ. 2524 จำเลยมีบ้านพักในที่พิพาทตามสำเนาทะเบียนบ้าน ดังนี้ พยานหลักฐานโจทก์ดังกล่าวจึงเจือสมกับพยานหลักฐานของจำเลย ฟังได้ว่าขณะที่โจทก์ให้นายสมศักดิ์กับพวกเข้าไปปรับหน้าดินที่พิพาทและตัดฟันต้นไม้นั้น จำเลยเป็นผู้ครอบครองที่พิพาทอยู่ในฐานะที่เคยเป็นผู้เช่าจากนางมณีและโจทก์ทราบดีอยู่แล้ว เช่นนี้ศาลฎีกาเห็นว่าพฤติการณ์การกระทำของโจทก์กับพวกย่อมมีเหตุที่จะทำให้จำเลยเข้าใจว่าโจทก์กระทำความผิดอาญาฐานบุกรุกและทำให้เสียทรัพย์ ทั้งข้อเท็จจริงที่จำเลยแจ้งความก็ตรงตามเรื่องราวที่เกิดขึ้นเพียงแต่รายละเอียดปลีกย่อยอาจคลาดเคลื่อนไปบ้างเท่านั้น กรณีจึงยังถือไม่ได้ว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172 ฎีกาของโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์มานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล"พิพากษายืน(กู้เกียรติ สุนทรบุระ-บุญส่ง วรรณกลาง-สะสม สิริเจริญสุข)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุความผิดฐานแจ้งข้อความอันเป็นเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา172 คำว่า ข้อความอันเป็นเท็จ หมายความว่า เป็นข้อเท็จจริงในอดีตหรือปัจจุบันที่ไม่ตรงต่อความจริง ไม่ใช่คำมั่นสัญญาหรือคำรับรอง ซึ่งในขณะที่กล่าวยังไม่เป็นข้อเท็จจริงดังที่สัญญาหรือรับรอง เช่น ส. แจ้งต่อศาลว่าจะนำทรัพย์มาคืนเพื่อให้แบ่งมรดกแล้วไม่นำมาดังนี้ เป็นแต่เพียงผิดคำรับรอง ไม่ใช่แจ้งความเท็จ คำว่า ซึ่งอาจทำให้ผู้อื่นหรือประชาชนเสียหาย ไม่ใช่ผลของการกระทำ เพราะไม่จำเป็นต้องเกิดความเสียหายขึ้นจริง เพียงแต่อาจเกิดผลขึ้น เช่นนั้นก็ครบองค์ความผิด จึงเป็นพฤติการณ์ประกอบการกระทำ ไม่ใช่ผลแห่งการกระทำ แต่โดยเหตุที่เป็นพฤติการณ์ที่น่าจะเกิดมิใช่ข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นแล้ว ซึ่งผู้กระทำรู้ข้อเท็จจริงนั้นได้จึงไม่ใช่ข้อเท็จจริงตามมาตรา 59 วรรค 3 ที่ผู้กระทำต้องรู้ เพียงแต่ผู้กระทำต้องรู้ข้อเท็จจริงต่าง ๆ แห่งการกระทำนั้น ส่วนอาจเสียหายหรือไม่ ต้องวินิจฉัยตามความรู้ของคนทั่วไปที่รู้ข้อเท็จจริงเหล่านั้น ข้อความที่แจ้งแม้จะไม่ตรงต่อความจริง ถ้าผู้แจ้งเชื่อว่าเป็นความจริงก็ไม่มีเจตนาอันเป็นองค์ประกอบความผิด ฉะนั้นคำกล่าวหาเขาด้วยข้อความที่มีมูลก็ไม่เป็นความผิดฐานแจ้งข้อความเท็จ ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาเรื่องนี้ เป็นการแจ้งข้อความที่เกิดขึ้นจริง ๆ การแจ้งของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดเคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาเป็นบรรทัดฐาน เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1050/2514 ความผิดฐานแจ้งความเท็จจำเลยต้องรู้อยู่ว่าข้อความที่ตนไปแจ้งแก่เจ้าพนักงานนั้นเป็นเท็จถ้าจำเลยเชื่อโดยมีเหตุผลอันควรเชื่อว่าเป็นความจริงเช่นนั้นจำเลยก็ยังไม่มีความผิดฐานนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 508/2524 จำเลยแจ้งข้อความตามข้อเท็จจริงที่ปรากฏ การกระทำของโจทก์จะเป็นความผิดต่อกฎหมายตามที่จำเลยแจ้งหรือไม่ไม่สำคัญ เพราะการแจ้งข้อความย่อมหมายถึงการแจ้งข้อเท็จจริงไม่เกี่ยวกับข้อกฎหมาย เมื่อฟังว่าข้อความที่จำเลยแจ้งนั้นเป็นความจริง จำเลยก็ไม่มีความผิดฐานแจ้งความเท็จ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3025/2526 ตามพฤติการณ์มีเหตุผลควรให้จำเลยเข้าใจได้ว่าโจทก์ก็เป็นคนร้ายที่ลักทรัพย์ของจำเลยไปการที่จำเลยแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนโดยเชื่อว่าเป็นเช่นนั้นจึงไม่เป็นความผิด ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172 ขวัญชนกสุขโขคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91,172, 173, 174, 309, 310ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูลเฉพาะข้อหาความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172, 173, 174 ให้ประทับฟ้องส่วนข้อหาความผิดตามมาตรา 309, 310 ไม่มีมูลให้ยกฟ้องจำเลยไม่ได้ให้การ ถือว่าจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 172 จำคุก 6 เดือน ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าที่พิพาทเดิมเป็นของนางมณี ทับไกร ให้จำเลยเช่า ต่อมานางมณีขายให้นางสาวบุญพา สถิตย์กุลรัตน์ นางสาวบุญพาขายให้โจทก์โดยจดทะเบียนการโอนถูกต้องตามกฎหมาย เมื่อวันที่ 6 มกราคม 2531โจทก์ให้นายสมศักดิ์ รักใคร่ กับพวก ปรับหน้าดินที่พิพาท โดยตัดฟันต้นส้มเขียวหวานเพื่อนำกล้ากล้วยไม้ไปปลูก จำเลยไปแจ้งความร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนว่าโจทก์บุกรุกเข้าไปในที่ดินที่จำเลยเช่า และทำให้เสียทรัพย์ โดยตัดฟันต้นส้มเขียวหวานของจำเลยที่ปลูกในที่ดินดังกล่าว...ปัญหาตามฎีกาของโจทก์ข้อสุดท้ายคือ จำเลยกระทำความผิดฐานแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172 หรือไม่ ได้ความจากคำเบิกความของโจทก์ และร้อยตำรวจเอกนิกร เข็มทอง พยานโจทก์ในชั้นไต่สวนมูลฟ้องว่า ก่อนที่โจทก์จะซื้อที่พิพาทโจทก์ได้เข้าไปตรวจดูที่พิพาทประมาณ 4-5 ครั้ง ในที่พิพาทมีสวนส้มและบ้านจำนวน3 หลัง โดยนางมณีรับกับนางสาวบุญพาว่าจะจัดการให้ผู้อาศัยออกไปจากที่พิพาท ส่วนร้อยตำรวจเอกนิกรว่าเห็นจำเลยอาศัยอยู่ในที่พิพาท ได้สอบสวนกำนันและผู้ใหญ่บ้านเจ้าของท้องที่แล้วได้รับแจ้งว่าจำเลยเช่าที่พิพาททำสวนมาหลายปีแล้ว นางมณีให้การว่าได้เคยให้จำเลยเช่าที่พิพาทตั้งแต่ พ.ศ. 2524 จำเลยมีบ้านพักในที่พิพาทตามสำเนาทะเบียนบ้าน ดังนี้ พยานหลักฐานโจทก์ดังกล่าวจึงเจือสมกับพยานหลักฐานของจำเลย ฟังได้ว่าขณะที่โจทก์ให้นายสมศักดิ์กับพวกเข้าไปปรับหน้าดินที่พิพาทและตัดฟันต้นไม้นั้น จำเลยเป็นผู้ครอบครองที่พิพาทอยู่ในฐานะที่เคยเป็นผู้เช่าจากนางมณีและโจทก์ทราบดีอยู่แล้ว เช่นนี้ศาลฎีกาเห็นว่าพฤติการณ์การกระทำของโจทก์กับพวกย่อมมีเหตุที่จะทำให้จำเลยเข้าใจว่าโจทก์กระทำความผิดอาญาฐานบุกรุกและทำให้เสียทรัพย์ ทั้งข้อเท็จจริงที่จำเลยแจ้งความก็ตรงตามเรื่องราวที่เกิดขึ้นเพียงแต่รายละเอียดปลีกย่อยอาจคลาดเคลื่อนไปบ้างเท่านั้น กรณีจึงยังถือไม่ได้ว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172 ฎีกาของโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์มานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1354/2536นาย สม พงษ์ อุดมปรีชาโจทก์นายก วง หรือ พรเทพ ทรงนิลรักษ์จำเลย ป.อ. ม. 172ที่พิพาทเดิมเป็นของ ม. ให้จำเลยเช่า ต่อมา ม. ขายให้บ. และ บ. ขายให้โจทก์ โดยโจทก์ทราบว่าจำเลยครอบครองที่พิพาทอยู่ ในฐานะเป็นผู้เช่าจาก บ. เมื่อโจทก์ซื้อที่พิพาทแล้วได้ให้ ส. กับพวกเข้าไปปรับหน้าดิน และตัดฟันต้นส้มเขียวหวานเพื่อนำกล้ากล้วยไม้ไปปลูก จำเลยจึงแจ้งความร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนว่า โจทก์บุกรุกเข้าไปในที่ดินที่จำเลยเช่า และทำให้เสียทรัพย์ ดังนี้การกระทำของโจทก์กับพวกย่อมมีเหตุที่จะทำให้จำเลยเข้าใจว่าโจทก์กระทำผิดอาญาฐานบุกรุก และทำให้เสียทรัพย์ ทั้งข้อเท็จจริงที่จำเลยแจ้งความก็ตรงตามเรื่องราวที่เกิดขึ้น จึงถือไม่ได้ว่า จำเลยแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91,172, 173, 174, 309, 310ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูลเฉพาะข้อหาความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172, 173, 174 ให้ประทับฟ้องส่วนข้อหาความผิดตามมาตรา 309, 310 ไม่มีมูลให้ยกฟ้องจำเลยไม่ได้ให้การ ถือว่าจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 172 จำคุก 6 เดือน ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าที่พิพาทเดิมเป็นของนางมณี ทับไกร ให้จำเลยเช่า ต่อมานางมณีขายให้นางสาวบุญพา สถิตย์กุลรัตน์ นางสาวบุญพาขายให้โจทก์โดยจดทะเบียนการโอนถูกต้องตามกฎหมาย เมื่อวันที่ 6 มกราคม 2531โจทก์ให้นายสมศักดิ์ รักใคร่ กับพวก ปรับหน้าดินที่พิพาท โดยตัดฟันต้นส้มเขียวหวานเพื่อนำกล้ากล้วยไม้ไปปลูก จำเลยไปแจ้งความร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนว่าโจทก์บุกรุกเข้าไปในที่ดินที่จำเลยเช่า และทำให้เสียทรัพย์ โดยตัดฟันต้นส้มเขียวหวานของจำเลยที่ปลูกในที่ดินดังกล่าว...ปัญหาตามฎีกาของโจทก์ข้อสุดท้ายคือ จำเลยกระทำความผิดฐานแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172 หรือไม่ ได้ความจากคำเบิกความของโจทก์ และร้อยตำรวจเอกนิกร เข็มทอง พยานโจทก์ในชั้นไต่สวนมูลฟ้องว่า ก่อนที่โจทก์จะซื้อที่พิพาทโจทก์ได้เข้าไปตรวจดูที่พิพาทประมาณ 4-5 ครั้ง ในที่พิพาทมีสวนส้มและบ้านจำนวน3 หลัง โดยนางมณีรับกับนางสาวบุญพาว่าจะจัดการให้ผู้อาศัยออกไปจากที่พิพาท ส่วนร้อยตำรวจเอกนิกรว่าเห็นจำเลยอาศัยอยู่ในที่พิพาท ได้สอบสวนกำนันและผู้ใหญ่บ้านเจ้าของท้องที่แล้วได้รับแจ้งว่าจำเลยเช่าที่พิพาททำสวนมาหลายปีแล้ว นางมณีให้การว่าได้เคยให้จำเลยเช่าที่พิพาทตั้งแต่ พ.ศ. 2524 จำเลยมีบ้านพักในที่พิพาทตามสำเนาทะเบียนบ้าน ดังนี้ พยานหลักฐานโจทก์ดังกล่าวจึงเจือสมกับพยานหลักฐานของจำเลย ฟังได้ว่าขณะที่โจทก์ให้นายสมศักดิ์กับพวกเข้าไปปรับหน้าดินที่พิพาทและตัดฟันต้นไม้นั้น จำเลยเป็นผู้ครอบครองที่พิพาทอยู่ในฐานะที่เคยเป็นผู้เช่าจากนางมณีและโจทก์ทราบดีอยู่แล้ว เช่นนี้ศาลฎีกาเห็นว่าพฤติการณ์การกระทำของโจทก์กับพวกย่อมมีเหตุที่จะทำให้จำเลยเข้าใจว่าโจทก์กระทำความผิดอาญาฐานบุกรุกและทำให้เสียทรัพย์ ทั้งข้อเท็จจริงที่จำเลยแจ้งความก็ตรงตามเรื่องราวที่เกิดขึ้นเพียงแต่รายละเอียดปลีกย่อยอาจคลาดเคลื่อนไปบ้างเท่านั้น กรณีจึงยังถือไม่ได้ว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172 ฎีกาของโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์มานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล"พิพากษายืน(กู้เกียรติ สุนทรบุระ-บุญส่ง วรรณกลาง-สะสม สิริเจริญสุข)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุความผิดฐานแจ้งข้อความอันเป็นเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา172 คำว่า ข้อความอันเป็นเท็จ หมายความว่า เป็นข้อเท็จจริงในอดีตหรือปัจจุบันที่ไม่ตรงต่อความจริง ไม่ใช่คำมั่นสัญญาหรือคำรับรอง ซึ่งในขณะที่กล่าวยังไม่เป็นข้อเท็จจริงดังที่สัญญาหรือรับรอง เช่น ส. แจ้งต่อศาลว่าจะนำทรัพย์มาคืนเพื่อให้แบ่งมรดกแล้วไม่นำมาดังนี้ เป็นแต่เพียงผิดคำรับรอง ไม่ใช่แจ้งความเท็จ คำว่า ซึ่งอาจทำให้ผู้อื่นหรือประชาชนเสียหาย ไม่ใช่ผลของการกระทำ เพราะไม่จำเป็นต้องเกิดความเสียหายขึ้นจริง เพียงแต่อาจเกิดผลขึ้น เช่นนั้นก็ครบองค์ความผิด จึงเป็นพฤติการณ์ประกอบการกระทำ ไม่ใช่ผลแห่งการกระทำ แต่โดยเหตุที่เป็นพฤติการณ์ที่น่าจะเกิดมิใช่ข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นแล้ว ซึ่งผู้กระทำรู้ข้อเท็จจริงนั้นได้จึงไม่ใช่ข้อเท็จจริงตามมาตรา 59 วรรค 3 ที่ผู้กระทำต้องรู้ เพียงแต่ผู้กระทำต้องรู้ข้อเท็จจริงต่าง ๆ แห่งการกระทำนั้น ส่วนอาจเสียหายหรือไม่ ต้องวินิจฉัยตามความรู้ของคนทั่วไปที่รู้ข้อเท็จจริงเหล่านั้น ข้อความที่แจ้งแม้จะไม่ตรงต่อความจริง ถ้าผู้แจ้งเชื่อว่าเป็นความจริงก็ไม่มีเจตนาอันเป็นองค์ประกอบความผิด ฉะนั้นคำกล่าวหาเขาด้วยข้อความที่มีมูลก็ไม่เป็นความผิดฐานแจ้งข้อความเท็จ ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาเรื่องนี้ เป็นการแจ้งข้อความที่เกิดขึ้นจริง ๆ การแจ้งของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดเคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาเป็นบรรทัดฐาน เช่น คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1050/2514 ความผิดฐานแจ้งความเท็จจำเลยต้องรู้อยู่ว่าข้อความที่ตนไปแจ้งแก่เจ้าพนักงานนั้นเป็นเท็จถ้าจำเลยเชื่อโดยมีเหตุผลอันควรเชื่อว่าเป็นความจริงเช่นนั้นจำเลยก็ยังไม่มีความผิดฐานนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 508/2524 จำเลยแจ้งข้อความตามข้อเท็จจริงที่ปรากฏ การกระทำของโจทก์จะเป็นความผิดต่อกฎหมายตามที่จำเลยแจ้งหรือไม่ไม่สำคัญ เพราะการแจ้งข้อความย่อมหมายถึงการแจ้งข้อเท็จจริงไม่เกี่ยวกับข้อกฎหมาย เมื่อฟังว่าข้อความที่จำเลยแจ้งนั้นเป็นความจริง จำเลยก็ไม่มีความผิดฐานแจ้งความเท็จ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3025/2526 ตามพฤติการณ์มีเหตุผลควรให้จำเลยเข้าใจได้ว่าโจทก์ก็เป็นคนร้ายที่ลักทรัพย์ของจำเลยไปการที่จำเลยแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนโดยเชื่อว่าเป็นเช่นนั้นจึงไม่เป็นความผิด ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172 ขวัญชนกสุขโข