คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 122/2533หลักกฎหมาย: ผู้เสียหายและ ส. พยานโจทก์เบิกความขัดกันในสาระสำคัญหลายประการและขัดกับคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายเองด้วยทำให้น่าสงสัยและที่ผู้เสียหายเบิกความว่า จำเลยพาผู้เสียหายไปโดยการขู่เข็ญ บังคับโดยผู้เสียหายไม่เต็มใจไปกับจำเลย จำเลยได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย โดยจับมือทั้งสองของผู้เสียหายและเหวี่ยงบังคับกดลงกับพื้น จำเลยกดทับตัวผู้เสียหาย ผู้เสียหายรู้สึกเจ็บที่อวัยวะเพศและพบว่ามีเลือดไหลออกมามากจนเปรอะเปื้อนพื้นกระดาน จำเลยเอาน้ำจากห้องน้ำมาล้าง ส่วนผู้เสียหายลุก ไม่ไหวจนกระทั่งรุ่งเช้าผู้เสียหายลุกขึ้นยังเดินเซ จะเข้าห้องน้ำจนจำเลยต้องช่วยประคอง นั้น พยานโจทก์ซึ่งเป็นแพทย์ก็เบิกความว่าได้ตรวจร่างกายผู้เสียหายหลังจากถูกข่มขืนเพียง 5 วัน ไม่พบรอยฉีก ขาดหรือฟกช้ำ รูปคดีจึงมีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยได้กระทำผิดหรือไม่ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้แก่จำเลย.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกัน คือ ก.เมื่อระหว่างวันที่ 29 ตุลาคม 2530 เวลากลางวัน ถึงวันที่ 4พฤศจิกายน 2530 เวลากลางวันต่อเนื่องกัน จำเลยบังอาจพรากและพานางสาวสุณี หมัดกอเซ็ม ผู้เสียหายอายุ 15 ปีเศษ ไปเสียจากนายเต๊ะหรือสลาม หมัดกอเซ็ม บิดา โดยผู้เสียหายไม่เต็มใจไปด้วยเพื่อการอนาจาร โดยจำเลยใช้อาวุธปืนสั้นขู่เข็ญผู้เสียหายและใช้กำลังประทุษร้ายฉุดผู้เสียหายขึ้นรถจักรยานยนต์ไปหน่วงเหนี่ยวและกักขังไว้ อันเป็นการกระทำให้ผู้เสียหายปราศจากเสรีภาพในร่างกาย ข. เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2530 เวลากลางคืนหลังเที่ยงจำเลยบังอาจข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย โดยขู่เข็ญว่าจะทำร้ายร่างกายหากร้องขอความช่วยเหลือ และใช้กำลังประทุษร้ายกอดปล้ำผู้เสียหายหมดแรงอยู่ในภาวะที่ไม่สามารถขัดขืนได้ แล้วจำเลยข่มขืนผู้เสียหายจนสำเร็จความใคร่ 1 ครั้ง เหตุเกิดที่ตำบลเกาะจันทร์อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี ตำบลหนองไม้แก่น อำเภอแปลงยาวจังหวัดฉะเชิงเทรา และตำบลหนองปรือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรีเกี่ยวพันกัน ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91, 276,284, 310, 318 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525 มาตรา 3, 4 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2530 มาตรา 7จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 284, 318 วรรคสาม และ 276 วรรคแรก ลงโทษความผิดฐานพรากผู้เยาว์เพื่อการอนาจารซึ่งเป็นบทหนัก จำคุก 4 ปี และความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราหญิงซึ่งมิใช่ภรรยาของตน จำคุก 6 ปี รวมจำคุก10 ปี ความผิดข้อหาอื่นให้ยกฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกา ขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้วข้อเท็จจริงฟังได้ว่าตามวันเวลาที่โจทก์ฟ้องจำเลยได้พานางสาวสุณี หมัดกอเซ็ม ผู้เสียหายซึ่งมีอายุ 15 ปี 11 เดือน ไปเสียจากบิดาโดยพาไปนอนค้างกับจำเลยเป็นเวลา 4 คืน ในระหว่างนอนค้างอยู่ด้วยกันจำเลยได้กอดจูบและร่วมประเวณีกับผู้เสียหาย มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามที่ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษหรือไม่ โจทก์มีผู้เสียหายกับนายสม แจ่มใส เป็นพยานว่าจำเลยพาผู้เสียหายไปโดยการขู่เข็ญ บังคับ ผู้เสียหายไม่เต็มใจไปกับจำเลยและผู้เสียหายยืนยันว่าได้ถูกจำเลยข่มขืนกระทำชำเราด้วย แต่ผู้เสียหายและนายสมเบิกความขัดกันในสาระสำคัญหลายประการ และขัดกับคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายเองด้วย คำเบิกความที่แตกต่างเช่นนี้ทำให้น่าสงสัยว่าพยานทั้งสองจะมิได้เบิกความไปตามความจริง นอกจากนี้ผู้เสียหายเบิกความถึงเหตุการณ์ขณะถูกจำเลยใช้อาวุธปืนขู่เข็ญบังคับว่า ผู้เสียหายดิ้นรนขัดขืนเพราะเชื่อว่าอย่างไรเสียจำเลยก็ไม่กล้าฆ่าผู้เสียหาย และได้ความว่าจากจุดที่จำเลยบังคับเอาตัวผู้เสียหายไปจนถึงบ้านนายฮวดนั้นห่างกัน 20กิโลเมตรเศษ บางจุดก็ผ่านตลาดในหมู่บ้าน แต่ผู้เสียหายไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือ การที่ผู้เสียหายไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือในสภาวการณ์ดังกล่าวจึงน่าจะเป็นเพราะผู้เสียหายยินยอมไปกับจำเลยนั่นเอง ดังจะเห็นได้จากที่พันตำรวจโทขวัญชัย อมรวัฒนวงษ์ เบิกความว่า นายปรุง นายฮวด นางนะ ให้ปากคำว่าผู้เสียหายไม่เคยบอกว่าถูกจำเลยฉุดคร่าตัวมา ผู้เสียหายเบิกความด้วยว่าเมื่อวันที่1 พฤศจิกายน 2530 จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายครั้งหนึ่งโดยจำเลยจับมือทั้งสองของผู้เสียหายและเหวี่ยงบังคับกดลงกับพื้นผู้เสียหายดิ้นรนขัดขืน แต่จำเลยยิ่งออกแรงมาก ทุกครั้งที่เหวี่ยงผู้เสียหายก็กระเด็น ผู้เสียหายดิ้นรนขัดขืนและต่อสู้นานประมาณ15 นาที จำเลยจึงกดทับตัวผู้เสียหายให้นอนหงายและข่มขืนผู้เสียหายผู้เสียหายรู้สึกเจ็บไปหมด ผู้เสียหายดิ้นและกลัวตาย รู้สึกเจ็บที่อวัยวะเพศและพบว่ามีเลือดไหลออกมามากจนเปรอะเปื้อนพื้นกระดานจำเลยเอาน้ำจากห้องน้ำมาล้างเลือดที่เปรอะเปื้อนพื้นกระดานส่วนผู้เสียหายลุกไม่ไหว จนกระทั่งรุ่งเช้าผู้เสียหายลุกขึ้นยังเดินเซจะเข้าห้องน้ำจนจำเลยต้องช่วยประคอง แต่นายแพทย์สุเทพแสงดารา พยานโจทก์เบิกความว่าได้ตรวจพิสูจน์ผู้เสียหายเมื่อวันที่5 พฤศจิกายน 2530 หลังผู้เสียหายถูกข่มขืนเพียง 5 วัน เมื่อตรวจภายในอวัยวะเพศผู้เสียหายไม่พบรอยฉีกขาดหรือฟกช้ำตามรายงานผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์ก็ระบุว่าไม่พบรอยฉีกขาดใด ๆจึงน่าสงสัยว่าที่ผู้เสียหายเบิกความว่ามีเลือดไหลออกมานั้นจะไม่เป็นความจริงข้อเท็จจริงอาจจะเป็นตามที่จำเลยนำสืบว่าผู้เสียหายมีความสัมพันธ์กับจำเลยอย่างคนรักเคยได้เสียกันแต่ผู้ใหญ่ฝ่ายผู้เสียหายไม่ชอบจำเลย จำเลยซึ่งยังไม่มีภรรยากับผู้เสียหายจึงตกลงจะไปอยู่กินเป็นสามีภรรยากัน โดยให้นายสมรับผู้เสียหายไปพบจำเลยก็ได้ รูปคดีมีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยได้กระทำผิดหรือไม่ ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลย ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องนั้นชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 122/2533พนักงานอัยการ จังหวัด ชลบุรีโจทก์นาย สุพจน์ พูลสอาดจำเลย ป.อ. ม. 284, ม. 318, ม. 276 ป.วิ.อ. ม. 226, ม. 227ผู้เสียหายและ ส. พยานโจทก์เบิกความขัดกันในสาระสำคัญหลายประการและขัดกับคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายเองด้วยทำให้น่าสงสัยและที่ผู้เสียหายเบิกความว่า จำเลยพาผู้เสียหายไปโดยการขู่เข็ญ บังคับโดยผู้เสียหายไม่เต็มใจไปกับจำเลย จำเลยได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย โดยจับมือทั้งสองของผู้เสียหายและเหวี่ยงบังคับกดลงกับพื้น จำเลยกดทับตัวผู้เสียหาย ผู้เสียหายรู้สึกเจ็บที่อวัยวะเพศและพบว่ามีเลือดไหลออกมามากจนเปรอะเปื้อนพื้นกระดาน จำเลยเอาน้ำจากห้องน้ำมาล้าง ส่วนผู้เสียหายลุก ไม่ไหวจนกระทั่งรุ่งเช้าผู้เสียหายลุกขึ้นยังเดินเซ จะเข้าห้องน้ำจนจำเลยต้องช่วยประคอง นั้น พยานโจทก์ซึ่งเป็นแพทย์ก็เบิกความว่าได้ตรวจร่างกายผู้เสียหายหลังจากถูกข่มขืนเพียง 5 วัน ไม่พบรอยฉีก ขาดหรือฟกช้ำ รูปคดีจึงมีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยได้กระทำผิดหรือไม่ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้แก่จำเลย.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกัน คือ ก.เมื่อระหว่างวันที่ 29 ตุลาคม 2530 เวลากลางวัน ถึงวันที่ 4พฤศจิกายน 2530 เวลากลางวันต่อเนื่องกัน จำเลยบังอาจพรากและพานางสาวสุณี หมัดกอเซ็ม ผู้เสียหายอายุ 15 ปีเศษ ไปเสียจากนายเต๊ะหรือสลาม หมัดกอเซ็ม บิดา โดยผู้เสียหายไม่เต็มใจไปด้วยเพื่อการอนาจาร โดยจำเลยใช้อาวุธปืนสั้นขู่เข็ญผู้เสียหายและใช้กำลังประทุษร้ายฉุดผู้เสียหายขึ้นรถจักรยานยนต์ไปหน่วงเหนี่ยวและกักขังไว้ อันเป็นการกระทำให้ผู้เสียหายปราศจากเสรีภาพในร่างกาย ข. เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2530 เวลากลางคืนหลังเที่ยงจำเลยบังอาจข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย โดยขู่เข็ญว่าจะทำร้ายร่างกายหากร้องขอความช่วยเหลือ และใช้กำลังประทุษร้ายกอดปล้ำผู้เสียหายหมดแรงอยู่ในภาวะที่ไม่สามารถขัดขืนได้ แล้วจำเลยข่มขืนผู้เสียหายจนสำเร็จความใคร่ 1 ครั้ง เหตุเกิดที่ตำบลเกาะจันทร์อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี ตำบลหนองไม้แก่น อำเภอแปลงยาวจังหวัดฉะเชิงเทรา และตำบลหนองปรือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรีเกี่ยวพันกัน ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91, 276,284, 310, 318 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525 มาตรา 3, 4 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2530 มาตรา 7จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 284, 318 วรรคสาม และ 276 วรรคแรก ลงโทษความผิดฐานพรากผู้เยาว์เพื่อการอนาจารซึ่งเป็นบทหนัก จำคุก 4 ปี และความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราหญิงซึ่งมิใช่ภรรยาของตน จำคุก 6 ปี รวมจำคุก10 ปี ความผิดข้อหาอื่นให้ยกฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกา ขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้วข้อเท็จจริงฟังได้ว่าตามวันเวลาที่โจทก์ฟ้องจำเลยได้พานางสาวสุณี หมัดกอเซ็ม ผู้เสียหายซึ่งมีอายุ 15 ปี 11 เดือน ไปเสียจากบิดาโดยพาไปนอนค้างกับจำเลยเป็นเวลา 4 คืน ในระหว่างนอนค้างอยู่ด้วยกันจำเลยได้กอดจูบและร่วมประเวณีกับผู้เสียหาย มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามที่ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษหรือไม่ โจทก์มีผู้เสียหายกับนายสม แจ่มใส เป็นพยานว่าจำเลยพาผู้เสียหายไปโดยการขู่เข็ญ บังคับ ผู้เสียหายไม่เต็มใจไปกับจำเลยและผู้เสียหายยืนยันว่าได้ถูกจำเลยข่มขืนกระทำชำเราด้วย แต่ผู้เสียหายและนายสมเบิกความขัดกันในสาระสำคัญหลายประการ และขัดกับคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายเองด้วย คำเบิกความที่แตกต่างเช่นนี้ทำให้น่าสงสัยว่าพยานทั้งสองจะมิได้เบิกความไปตามความจริง นอกจากนี้ผู้เสียหายเบิกความถึงเหตุการณ์ขณะถูกจำเลยใช้อาวุธปืนขู่เข็ญบังคับว่า ผู้เสียหายดิ้นรนขัดขืนเพราะเชื่อว่าอย่างไรเสียจำเลยก็ไม่กล้าฆ่าผู้เสียหาย และได้ความว่าจากจุดที่จำเลยบังคับเอาตัวผู้เสียหายไปจนถึงบ้านนายฮวดนั้นห่างกัน 20กิโลเมตรเศษ บางจุดก็ผ่านตลาดในหมู่บ้าน แต่ผู้เสียหายไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือ การที่ผู้เสียหายไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือในสภาวการณ์ดังกล่าวจึงน่าจะเป็นเพราะผู้เสียหายยินยอมไปกับจำเลยนั่นเอง ดังจะเห็นได้จากที่พันตำรวจโทขวัญชัย อมรวัฒนวงษ์ เบิกความว่า นายปรุง นายฮวด นางนะ ให้ปากคำว่าผู้เสียหายไม่เคยบอกว่าถูกจำเลยฉุดคร่าตัวมา ผู้เสียหายเบิกความด้วยว่าเมื่อวันที่1 พฤศจิกายน 2530 จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายครั้งหนึ่งโดยจำเลยจับมือทั้งสองของผู้เสียหายและเหวี่ยงบังคับกดลงกับพื้นผู้เสียหายดิ้นรนขัดขืน แต่จำเลยยิ่งออกแรงมาก ทุกครั้งที่เหวี่ยงผู้เสียหายก็กระเด็น ผู้เสียหายดิ้นรนขัดขืนและต่อสู้นานประมาณ15 นาที จำเลยจึงกดทับตัวผู้เสียหายให้นอนหงายและข่มขืนผู้เสียหายผู้เสียหายรู้สึกเจ็บไปหมด ผู้เสียหายดิ้นและกลัวตาย รู้สึกเจ็บที่อวัยวะเพศและพบว่ามีเลือดไหลออกมามากจนเปรอะเปื้อนพื้นกระดานจำเลยเอาน้ำจากห้องน้ำมาล้างเลือดที่เปรอะเปื้อนพื้นกระดานส่วนผู้เสียหายลุกไม่ไหว จนกระทั่งรุ่งเช้าผู้เสียหายลุกขึ้นยังเดินเซจะเข้าห้องน้ำจนจำเลยต้องช่วยประคอง แต่นายแพทย์สุเทพแสงดารา พยานโจทก์เบิกความว่าได้ตรวจพิสูจน์ผู้เสียหายเมื่อวันที่5 พฤศจิกายน 2530 หลังผู้เสียหายถูกข่มขืนเพียง 5 วัน เมื่อตรวจภายในอวัยวะเพศผู้เสียหายไม่พบรอยฉีกขาดหรือฟกช้ำตามรายงานผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์ก็ระบุว่าไม่พบรอยฉีกขาดใด ๆจึงน่าสงสัยว่าที่ผู้เสียหายเบิกความว่ามีเลือดไหลออกมานั้นจะไม่เป็นความจริงข้อเท็จจริงอาจจะเป็นตามที่จำเลยนำสืบว่าผู้เสียหายมีความสัมพันธ์กับจำเลยอย่างคนรักเคยได้เสียกันแต่ผู้ใหญ่ฝ่ายผู้เสียหายไม่ชอบจำเลย จำเลยซึ่งยังไม่มีภรรยากับผู้เสียหายจึงตกลงจะไปอยู่กินเป็นสามีภรรยากัน โดยให้นายสมรับผู้เสียหายไปพบจำเลยก็ได้ รูปคดีมีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยได้กระทำผิดหรือไม่ ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลย ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องนั้นชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(มีพาศน์ โปตระนันทน์-เคียง บุญเพิ่ม-พินิจ ฉิมพาลี)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 284,318 วรรคสาม และ 276 วรรคแรก ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง และศาลฎีกาพิพากษายืน คำวินิจฉัยของศาลฎีกาเน้นหนักไปในเรื่องผู้เสียหายยินยอมไปกับจำเลย เพราะในขั้นแรกการพาหญิงไปเพื่อการอนาจารตามมาตรา 284 ก็ดี การพรากผู้เยาว์โดยผู้เยาว์ไม่เต็มใจไปด้วยตามมาตรา 318 ก็ดี ถ้าผู้เยาว์ยินยอมไปกับจำเลยเสียแล้ว ก็ย่อมไม่เป็นความผิด ขั้นต่อมาหลังจากพาผู้เสียหายไปแล้วจำเลยได้ร่วมประเวณีกับผู้เสียหายด้วย ในชั้นนี้ก็ต้องพิจารณาอีกว่าผู้เสียหายยินยอมหรือไม่ เพราะผู้เสียหายอายุ 15 ปีเศษ(ไม่ใช่อายุไม่เกิน 15 ปี ตามมาตรา 277 ซึ่งเป็นความผิดแม้ผู้เสียหายจะยินยอมให้ร่วมประเวณี) ในตอนร่วมประเวณีนี้ ศาลฎีกาก็ฟังข้อเท็จจริงว่าผู้เสียหายยินยอมร่วมประเวณีกับจำเลย ไม่ใช่ถูกจำเลยข่มขืน จำเลยจึงไม่มีความผิดตามมาตรา 276 อีกด้วย การพิสูจน์ว่าจำเลยข่มขืนผู้เสียหายหรือไม่ พยานที่ชี้ชัดที่สุดก็คือการตรวจร่างกายผู้เสียหายภายหลังเกิดเหตุว่ามีร่องรอยของการข่มขืนหรือไม่ เช่น อาจมีร่องรอยบาดแผลที่เกิดจากการต่อสู้รอยฟกช้ำที่ถูกจำเลยทำร้าย หรือร่องรอยไปปรากฏที่ตัวจำเลยเช่นรอยขีดข่วนจากเล็บมือของผู้เสียหาย แต่อย่างไรก็ตามจะต้องพิจารณาพฤติการณ์แวดล้อมประกอบด้วยเสมอ โดยเฉพาะการที่ผู้เสียหายยินยอมไปกับจำเลยตั้งแต่แรกหรือไม่ เพราะหากผู้เสียหายไม่ยอมแต่แรกแล้วถ้าจำเลยกระทำชำเราผู้เสียหายย่อมง่ายที่จะฟังว่าจำเลยข่มขืนผู้เสียหาย แต่กรณีที่ผู้เสียหายยินยอมไปกับจำเลยแต่แรกนั้นไม่แน่เสมอไปที่จะยอมร่วมประเวณีกับจำเลยด้วย จุดนี้คงจะแยกเรื่องความผิดต่างกรรมได้ชัดขึ้น จำเลยคดีนี้นำสืบว่าจำเลยรักใคร่กับผู้เสียหายเคยร่วมประเวณีกันมาก่อน ครั้งที่เกิดเหตุนี้ก็ร่วมประเวณีกับผู้เสียหายหลายครั้ง ผู้เสียหายยินยอมทุกครั้ง ซึ่งเป็นการยันคำกับผู้เสียหายเพราะผู้เสียหายเบิกความว่าถูกจำเลยข่มขืนกระทำชำเรา โดยเบิกความถึงพฤติการณ์การข่มขืนของจำเลยว่าจำเลยเหวี่ยงและกดลงกับพื้น ผู้เสียหายดิ้นรนขัดขืนขณะจำเลยกระทำชำเรามีเลือดออกมาเปรอะพื้นกระดาน ผู้เสียหายรู้สึกเจ็บที่อวัยวะเพศ หลังข่มขืนผู้เสียหายลุกไม่ไหวจนรุ่งเช้าพอลุกขึ้นก็ยังเดินเซ เมื่อผู้เสียหายเบิกความเช่นนี้ ศาลจึงต้องพิเคราะห์คำเบิกความของแพทย์และรายงานการตรวจร่างกายผู้เสียหายซึ่งปรากฏตามคำเบิกความของแพทย์ว่า ตรวจภายในอวัยวะเพศผู้เสียหายไม่พบรอยฉีกขาดหรือฟกช้ำ และรายงานผลการตรวจชันสูตรบาดแผลก็ระบุว่าไม่พบรอยฉีกขาดใด ๆ เช่นเดียวกัน ศาลจึงไม่เชื่อว่าผู้เสียหายมีเลือดออกที่อวัยวะเพศเพราะถูกจำเลยข่มขืน ซึ่งความจริงการที่ผู้เสียหายจะมีเลือดออกจากอวัยวะเพศหรือไม่ หาได้เป็นข้อสำคัญในการวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยจะเป็นความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราแต่อย่างไร การจะเป็นความผิดดังกไม่ยินยอมแล้วก็คงพิจารณาแต่เพียงว่า จำเลยมีเจตนาจะให้อวัยวะเพศของจำเลยล่วงล้ำเข้าไปในอวัยวะเพศของผู้เสียหายหรือไม่ และหากได้ล่วงล้ำเข้าไปแล้ว ไม่ว่าเพียงเล็กน้อยก็เป็นความผิดสำเร็จ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2413/2520 จำเลยเอาของลับใส่เข้าไปในของลับผู้เสียหายอายุ 13 ปี 11 วัน ดันโดยแรง ผู้เสียหายรู้สึกว่าของลับของจำเลยเข้าไปลึกขนาดช่วงนิ้วมือนั้น ดังนี้ ของลับจำเลยได้ล่วงล้ำเข้าไปในของลับผู้เสียหายแล้ว จึงเป็นความผิดสำเร็จหาจำเป็นจะต้องมีรอยฉีกขาดที่ช่องคลอด ปากมดลูก หรือที่เยื่อพรหมจารีด้วยไม่ ถ้ายังไม่ล่วงล้ำเข้าไปก็อาจเป็นความผิดเพียงฐานพยายาม(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1346/2523,2566/2530) ในคดีนี้ที่ศาลวินิจฉัยถึงการมีเลือดออกหรือไม่จึงเป็นเพียงการวินิจฉัยเพื่อให้เห็นว่าคำเบิกความของผู้เสียหายมีพิรุธไม่น่าเชื่อถือเท่านั้น เมื่อคำของผู้เสียหายไม่น่าเชื่อประกอบกับพฤติการณ์ที่ยินยอมไปกับจำเลยจึงทำให้ฟังได้ว่าผู้เสียหายยอมให้จำเลยร่วมประเวณี จำเลยย่อมไม่มีความผิดตามมาตรา 276 แม้ข้อเท็จจริงจะฟังได้ว่าเป็นเรื่องผู้เสียหายยินยอมทั้งสิ้นและจำเลยไม่มีความผิดตามบทมาตราที่โจทก์ฟ้อง แต่ในความผิดฐานพรากผู้เยาว์นั้น ยังมีมาตรา 319 บัญญัติเอาผิดในกรณีที่ผู้เสียหายยินยอมไปกับจำเลยด้วย และแม้โจทก์จะไม่ได้ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 319 ศาลก็ปรับบทลงโทษเองได้ เพราะเป็นบทเบากว่า (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1927/2515,2587/2530) เพราะฉะนั้นศาลฎีกาจึงวินิจฉัยด้วยว่า "จำเลยซึ่งยังไม่มีภรรยากับผู้เสียหายจึงตกลงจะไปอยู่กินเป็นสามีภรรยากัน" ซึ่งเป็นการวินิจฉัยว่าไม่ใช่เป็นการพรากผู้เยาว์ไป เพื่อการอนาจาร อันเป็นองค์ประกอบความผิดตามมาตรา319 นั่นเอง. มานิตย์สุธาพร.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกัน คือ ก.เมื่อระหว่างวันที่ 29 ตุลาคม 2530 เวลากลางวัน ถึงวันที่ 4พฤศจิกายน 2530 เวลากลางวันต่อเนื่องกัน จำเลยบังอาจพรากและพานางสาวสุณี หมัดกอเซ็ม ผู้เสียหายอายุ 15 ปีเศษ ไปเสียจากนายเต๊ะหรือสลาม หมัดกอเซ็ม บิดา โดยผู้เสียหายไม่เต็มใจไปด้วยเพื่อการอนาจาร โดยจำเลยใช้อาวุธปืนสั้นขู่เข็ญผู้เสียหายและใช้กำลังประทุษร้ายฉุดผู้เสียหายขึ้นรถจักรยานยนต์ไปหน่วงเหนี่ยวและกักขังไว้ อันเป็นการกระทำให้ผู้เสียหายปราศจากเสรีภาพในร่างกาย ข. เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2530 เวลากลางคืนหลังเที่ยงจำเลยบังอาจข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย โดยขู่เข็ญว่าจะทำร้ายร่างกายหากร้องขอความช่วยเหลือ และใช้กำลังประทุษร้ายกอดปล้ำผู้เสียหายหมดแรงอยู่ในภาวะที่ไม่สามารถขัดขืนได้ แล้วจำเลยข่มขืนผู้เสียหายจนสำเร็จความใคร่ 1 ครั้ง เหตุเกิดที่ตำบลเกาะจันทร์อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี ตำบลหนองไม้แก่น อำเภอแปลงยาวจังหวัดฉะเชิงเทรา และตำบลหนองปรือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรีเกี่ยวพันกัน ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91, 276,284, 310, 318 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525 มาตรา 3, 4 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2530 มาตรา 7จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 284, 318 วรรคสาม และ 276 วรรคแรก ลงโทษความผิดฐานพรากผู้เยาว์เพื่อการอนาจารซึ่งเป็นบทหนัก จำคุก 4 ปี และความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราหญิงซึ่งมิใช่ภรรยาของตน จำคุก 6 ปี รวมจำคุก10 ปี ความผิดข้อหาอื่นให้ยกฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกา ขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้วข้อเท็จจริงฟังได้ว่าตามวันเวลาที่โจทก์ฟ้องจำเลยได้พานางสาวสุณี หมัดกอเซ็ม ผู้เสียหายซึ่งมีอายุ 15 ปี 11 เดือน ไปเสียจากบิดาโดยพาไปนอนค้างกับจำเลยเป็นเวลา 4 คืน ในระหว่างนอนค้างอยู่ด้วยกันจำเลยได้กอดจูบและร่วมประเวณีกับผู้เสียหาย มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามที่ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษหรือไม่ โจทก์มีผู้เสียหายกับนายสม แจ่มใส เป็นพยานว่าจำเลยพาผู้เสียหายไปโดยการขู่เข็ญ บังคับ ผู้เสียหายไม่เต็มใจไปกับจำเลยและผู้เสียหายยืนยันว่าได้ถูกจำเลยข่มขืนกระทำชำเราด้วย แต่ผู้เสียหายและนายสมเบิกความขัดกันในสาระสำคัญหลายประการ และขัดกับคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายเองด้วย คำเบิกความที่แตกต่างเช่นนี้ทำให้น่าสงสัยว่าพยานทั้งสองจะมิได้เบิกความไปตามความจริง นอกจากนี้ผู้เสียหายเบิกความถึงเหตุการณ์ขณะถูกจำเลยใช้อาวุธปืนขู่เข็ญบังคับว่า ผู้เสียหายดิ้นรนขัดขืนเพราะเชื่อว่าอย่างไรเสียจำเลยก็ไม่กล้าฆ่าผู้เสียหาย และได้ความว่าจากจุดที่จำเลยบังคับเอาตัวผู้เสียหายไปจนถึงบ้านนายฮวดนั้นห่างกัน 20กิโลเมตรเศษ บางจุดก็ผ่านตลาดในหมู่บ้าน แต่ผู้เสียหายไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือ การที่ผู้เสียหายไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือในสภาวการณ์ดังกล่าวจึงน่าจะเป็นเพราะผู้เสียหายยินยอมไปกับจำเลยนั่นเอง ดังจะเห็นได้จากที่พันตำรวจโทขวัญชัย อมรวัฒนวงษ์ เบิกความว่า นายปรุง นายฮวด นางนะ ให้ปากคำว่าผู้เสียหายไม่เคยบอกว่าถูกจำเลยฉุดคร่าตัวมา ผู้เสียหายเบิกความด้วยว่าเมื่อวันที่1 พฤศจิกายน 2530 จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายครั้งหนึ่งโดยจำเลยจับมือทั้งสองของผู้เสียหายและเหวี่ยงบังคับกดลงกับพื้นผู้เสียหายดิ้นรนขัดขืน แต่จำเลยยิ่งออกแรงมาก ทุกครั้งที่เหวี่ยงผู้เสียหายก็กระเด็น ผู้เสียหายดิ้นรนขัดขืนและต่อสู้นานประมาณ15 นาที จำเลยจึงกดทับตัวผู้เสียหายให้นอนหงายและข่มขืนผู้เสียหายผู้เสียหายรู้สึกเจ็บไปหมด ผู้เสียหายดิ้นและกลัวตาย รู้สึกเจ็บที่อวัยวะเพศและพบว่ามีเลือดไหลออกมามากจนเปรอะเปื้อนพื้นกระดานจำเลยเอาน้ำจากห้องน้ำมาล้างเลือดที่เปรอะเปื้อนพื้นกระดานส่วนผู้เสียหายลุกไม่ไหว จนกระทั่งรุ่งเช้าผู้เสียหายลุกขึ้นยังเดินเซจะเข้าห้องน้ำจนจำเลยต้องช่วยประคอง แต่นายแพทย์สุเทพแสงดารา พยานโจทก์เบิกความว่าได้ตรวจพิสูจน์ผู้เสียหายเมื่อวันที่5 พฤศจิกายน 2530 หลังผู้เสียหายถูกข่มขืนเพียง 5 วัน เมื่อตรวจภายในอวัยวะเพศผู้เสียหายไม่พบรอยฉีกขาดหรือฟกช้ำตามรายงานผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์ก็ระบุว่าไม่พบรอยฉีกขาดใด ๆจึงน่าสงสัยว่าที่ผู้เสียหายเบิกความว่ามีเลือดไหลออกมานั้นจะไม่เป็นความจริงข้อเท็จจริงอาจจะเป็นตามที่จำเลยนำสืบว่าผู้เสียหายมีความสัมพันธ์กับจำเลยอย่างคนรักเคยได้เสียกันแต่ผู้ใหญ่ฝ่ายผู้เสียหายไม่ชอบจำเลย จำเลยซึ่งยังไม่มีภรรยากับผู้เสียหายจึงตกลงจะไปอยู่กินเป็นสามีภรรยากัน โดยให้นายสมรับผู้เสียหายไปพบจำเลยก็ได้ รูปคดีมีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยได้กระทำผิดหรือไม่ ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลย ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องนั้นชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 122/2533พนักงานอัยการ จังหวัด ชลบุรีโจทก์นาย สุพจน์ พูลสอาดจำเลย ป.อ. ม. 284, ม. 318, ม. 276 ป.วิ.อ. ม. 226, ม. 227ผู้เสียหายและ ส. พยานโจทก์เบิกความขัดกันในสาระสำคัญหลายประการและขัดกับคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายเองด้วยทำให้น่าสงสัยและที่ผู้เสียหายเบิกความว่า จำเลยพาผู้เสียหายไปโดยการขู่เข็ญ บังคับโดยผู้เสียหายไม่เต็มใจไปกับจำเลย จำเลยได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย โดยจับมือทั้งสองของผู้เสียหายและเหวี่ยงบังคับกดลงกับพื้น จำเลยกดทับตัวผู้เสียหาย ผู้เสียหายรู้สึกเจ็บที่อวัยวะเพศและพบว่ามีเลือดไหลออกมามากจนเปรอะเปื้อนพื้นกระดาน จำเลยเอาน้ำจากห้องน้ำมาล้าง ส่วนผู้เสียหายลุก ไม่ไหวจนกระทั่งรุ่งเช้าผู้เสียหายลุกขึ้นยังเดินเซ จะเข้าห้องน้ำจนจำเลยต้องช่วยประคอง นั้น พยานโจทก์ซึ่งเป็นแพทย์ก็เบิกความว่าได้ตรวจร่างกายผู้เสียหายหลังจากถูกข่มขืนเพียง 5 วัน ไม่พบรอยฉีก ขาดหรือฟกช้ำ รูปคดีจึงมีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยได้กระทำผิดหรือไม่ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้แก่จำเลย.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกระทำความผิดหลายกรรมต่างกัน คือ ก.เมื่อระหว่างวันที่ 29 ตุลาคม 2530 เวลากลางวัน ถึงวันที่ 4พฤศจิกายน 2530 เวลากลางวันต่อเนื่องกัน จำเลยบังอาจพรากและพานางสาวสุณี หมัดกอเซ็ม ผู้เสียหายอายุ 15 ปีเศษ ไปเสียจากนายเต๊ะหรือสลาม หมัดกอเซ็ม บิดา โดยผู้เสียหายไม่เต็มใจไปด้วยเพื่อการอนาจาร โดยจำเลยใช้อาวุธปืนสั้นขู่เข็ญผู้เสียหายและใช้กำลังประทุษร้ายฉุดผู้เสียหายขึ้นรถจักรยานยนต์ไปหน่วงเหนี่ยวและกักขังไว้ อันเป็นการกระทำให้ผู้เสียหายปราศจากเสรีภาพในร่างกาย ข. เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2530 เวลากลางคืนหลังเที่ยงจำเลยบังอาจข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย โดยขู่เข็ญว่าจะทำร้ายร่างกายหากร้องขอความช่วยเหลือ และใช้กำลังประทุษร้ายกอดปล้ำผู้เสียหายหมดแรงอยู่ในภาวะที่ไม่สามารถขัดขืนได้ แล้วจำเลยข่มขืนผู้เสียหายจนสำเร็จความใคร่ 1 ครั้ง เหตุเกิดที่ตำบลเกาะจันทร์อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี ตำบลหนองไม้แก่น อำเภอแปลงยาวจังหวัดฉะเชิงเทรา และตำบลหนองปรือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรีเกี่ยวพันกัน ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91, 276,284, 310, 318 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2525 มาตรา 3, 4 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2530 มาตรา 7จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 284, 318 วรรคสาม และ 276 วรรคแรก ลงโทษความผิดฐานพรากผู้เยาว์เพื่อการอนาจารซึ่งเป็นบทหนัก จำคุก 4 ปี และความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราหญิงซึ่งมิใช่ภรรยาของตน จำคุก 6 ปี รวมจำคุก10 ปี ความผิดข้อหาอื่นให้ยกฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกา ขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้วข้อเท็จจริงฟังได้ว่าตามวันเวลาที่โจทก์ฟ้องจำเลยได้พานางสาวสุณี หมัดกอเซ็ม ผู้เสียหายซึ่งมีอายุ 15 ปี 11 เดือน ไปเสียจากบิดาโดยพาไปนอนค้างกับจำเลยเป็นเวลา 4 คืน ในระหว่างนอนค้างอยู่ด้วยกันจำเลยได้กอดจูบและร่วมประเวณีกับผู้เสียหาย มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามที่ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษหรือไม่ โจทก์มีผู้เสียหายกับนายสม แจ่มใส เป็นพยานว่าจำเลยพาผู้เสียหายไปโดยการขู่เข็ญ บังคับ ผู้เสียหายไม่เต็มใจไปกับจำเลยและผู้เสียหายยืนยันว่าได้ถูกจำเลยข่มขืนกระทำชำเราด้วย แต่ผู้เสียหายและนายสมเบิกความขัดกันในสาระสำคัญหลายประการ และขัดกับคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายเองด้วย คำเบิกความที่แตกต่างเช่นนี้ทำให้น่าสงสัยว่าพยานทั้งสองจะมิได้เบิกความไปตามความจริง นอกจากนี้ผู้เสียหายเบิกความถึงเหตุการณ์ขณะถูกจำเลยใช้อาวุธปืนขู่เข็ญบังคับว่า ผู้เสียหายดิ้นรนขัดขืนเพราะเชื่อว่าอย่างไรเสียจำเลยก็ไม่กล้าฆ่าผู้เสียหาย และได้ความว่าจากจุดที่จำเลยบังคับเอาตัวผู้เสียหายไปจนถึงบ้านนายฮวดนั้นห่างกัน 20กิโลเมตรเศษ บางจุดก็ผ่านตลาดในหมู่บ้าน แต่ผู้เสียหายไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือ การที่ผู้เสียหายไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือในสภาวการณ์ดังกล่าวจึงน่าจะเป็นเพราะผู้เสียหายยินยอมไปกับจำเลยนั่นเอง ดังจะเห็นได้จากที่พันตำรวจโทขวัญชัย อมรวัฒนวงษ์ เบิกความว่า นายปรุง นายฮวด นางนะ ให้ปากคำว่าผู้เสียหายไม่เคยบอกว่าถูกจำเลยฉุดคร่าตัวมา ผู้เสียหายเบิกความด้วยว่าเมื่อวันที่1 พฤศจิกายน 2530 จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายครั้งหนึ่งโดยจำเลยจับมือทั้งสองของผู้เสียหายและเหวี่ยงบังคับกดลงกับพื้นผู้เสียหายดิ้นรนขัดขืน แต่จำเลยยิ่งออกแรงมาก ทุกครั้งที่เหวี่ยงผู้เสียหายก็กระเด็น ผู้เสียหายดิ้นรนขัดขืนและต่อสู้นานประมาณ15 นาที จำเลยจึงกดทับตัวผู้เสียหายให้นอนหงายและข่มขืนผู้เสียหายผู้เสียหายรู้สึกเจ็บไปหมด ผู้เสียหายดิ้นและกลัวตาย รู้สึกเจ็บที่อวัยวะเพศและพบว่ามีเลือดไหลออกมามากจนเปรอะเปื้อนพื้นกระดานจำเลยเอาน้ำจากห้องน้ำมาล้างเลือดที่เปรอะเปื้อนพื้นกระดานส่วนผู้เสียหายลุกไม่ไหว จนกระทั่งรุ่งเช้าผู้เสียหายลุกขึ้นยังเดินเซจะเข้าห้องน้ำจนจำเลยต้องช่วยประคอง แต่นายแพทย์สุเทพแสงดารา พยานโจทก์เบิกความว่าได้ตรวจพิสูจน์ผู้เสียหายเมื่อวันที่5 พฤศจิกายน 2530 หลังผู้เสียหายถูกข่มขืนเพียง 5 วัน เมื่อตรวจภายในอวัยวะเพศผู้เสียหายไม่พบรอยฉีกขาดหรือฟกช้ำตามรายงานผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์ก็ระบุว่าไม่พบรอยฉีกขาดใด ๆจึงน่าสงสัยว่าที่ผู้เสียหายเบิกความว่ามีเลือดไหลออกมานั้นจะไม่เป็นความจริงข้อเท็จจริงอาจจะเป็นตามที่จำเลยนำสืบว่าผู้เสียหายมีความสัมพันธ์กับจำเลยอย่างคนรักเคยได้เสียกันแต่ผู้ใหญ่ฝ่ายผู้เสียหายไม่ชอบจำเลย จำเลยซึ่งยังไม่มีภรรยากับผู้เสียหายจึงตกลงจะไปอยู่กินเป็นสามีภรรยากัน โดยให้นายสมรับผู้เสียหายไปพบจำเลยก็ได้ รูปคดีมีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยได้กระทำผิดหรือไม่ ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้จำเลย ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องนั้นชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(มีพาศน์ โปตระนันทน์-เคียง บุญเพิ่ม-พินิจ ฉิมพาลี)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 284,318 วรรคสาม และ 276 วรรคแรก ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง และศาลฎีกาพิพากษายืน คำวินิจฉัยของศาลฎีกาเน้นหนักไปในเรื่องผู้เสียหายยินยอมไปกับจำเลย เพราะในขั้นแรกการพาหญิงไปเพื่อการอนาจารตามมาตรา 284 ก็ดี การพรากผู้เยาว์โดยผู้เยาว์ไม่เต็มใจไปด้วยตามมาตรา 318 ก็ดี ถ้าผู้เยาว์ยินยอมไปกับจำเลยเสียแล้ว ก็ย่อมไม่เป็นความผิด ขั้นต่อมาหลังจากพาผู้เสียหายไปแล้วจำเลยได้ร่วมประเวณีกับผู้เสียหายด้วย ในชั้นนี้ก็ต้องพิจารณาอีกว่าผู้เสียหายยินยอมหรือไม่ เพราะผู้เสียหายอายุ 15 ปีเศษ(ไม่ใช่อายุไม่เกิน 15 ปี ตามมาตรา 277 ซึ่งเป็นความผิดแม้ผู้เสียหายจะยินยอมให้ร่วมประเวณี) ในตอนร่วมประเวณีนี้ ศาลฎีกาก็ฟังข้อเท็จจริงว่าผู้เสียหายยินยอมร่วมประเวณีกับจำเลย ไม่ใช่ถูกจำเลยข่มขืน จำเลยจึงไม่มีความผิดตามมาตรา 276 อีกด้วย การพิสูจน์ว่าจำเลยข่มขืนผู้เสียหายหรือไม่ พยานที่ชี้ชัดที่สุดก็คือการตรวจร่างกายผู้เสียหายภายหลังเกิดเหตุว่ามีร่องรอยของการข่มขืนหรือไม่ เช่น อาจมีร่องรอยบาดแผลที่เกิดจากการต่อสู้รอยฟกช้ำที่ถูกจำเลยทำร้าย หรือร่องรอยไปปรากฏที่ตัวจำเลยเช่นรอยขีดข่วนจากเล็บมือของผู้เสียหาย แต่อย่างไรก็ตามจะต้องพิจารณาพฤติการณ์แวดล้อมประกอบด้วยเสมอ โดยเฉพาะการที่ผู้เสียหายยินยอมไปกับจำเลยตั้งแต่แรกหรือไม่ เพราะหากผู้เสียหายไม่ยอมแต่แรกแล้วถ้าจำเลยกระทำชำเราผู้เสียหายย่อมง่ายที่จะฟังว่าจำเลยข่มขืนผู้เสียหาย แต่กรณีที่ผู้เสียหายยินยอมไปกับจำเลยแต่แรกนั้นไม่แน่เสมอไปที่จะยอมร่วมประเวณีกับจำเลยด้วย จุดนี้คงจะแยกเรื่องความผิดต่างกรรมได้ชัดขึ้น จำเลยคดีนี้นำสืบว่าจำเลยรักใคร่กับผู้เสียหายเคยร่วมประเวณีกันมาก่อน ครั้งที่เกิดเหตุนี้ก็ร่วมประเวณีกับผู้เสียหายหลายครั้ง ผู้เสียหายยินยอมทุกครั้ง ซึ่งเป็นการยันคำกับผู้เสียหายเพราะผู้เสียหายเบิกความว่าถูกจำเลยข่มขืนกระทำชำเรา โดยเบิกความถึงพฤติการณ์การข่มขืนของจำเลยว่าจำเลยเหวี่ยงและกดลงกับพื้น ผู้เสียหายดิ้นรนขัดขืนขณะจำเลยกระทำชำเรามีเลือดออกมาเปรอะพื้นกระดาน ผู้เสียหายรู้สึกเจ็บที่อวัยวะเพศ หลังข่มขืนผู้เสียหายลุกไม่ไหวจนรุ่งเช้าพอลุกขึ้นก็ยังเดินเซ เมื่อผู้เสียหายเบิกความเช่นนี้ ศาลจึงต้องพิเคราะห์คำเบิกความของแพทย์และรายงานการตรวจร่างกายผู้เสียหายซึ่งปรากฏตามคำเบิกความของแพทย์ว่า ตรวจภายในอวัยวะเพศผู้เสียหายไม่พบรอยฉีกขาดหรือฟกช้ำ และรายงานผลการตรวจชันสูตรบาดแผลก็ระบุว่าไม่พบรอยฉีกขาดใด ๆ เช่นเดียวกัน ศาลจึงไม่เชื่อว่าผู้เสียหายมีเลือดออกที่อวัยวะเพศเพราะถูกจำเลยข่มขืน ซึ่งความจริงการที่ผู้เสียหายจะมีเลือดออกจากอวัยวะเพศหรือไม่ หาได้เป็นข้อสำคัญในการวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยจะเป็นความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราแต่อย่างไร การจะเป็นความผิดดังกไม่ยินยอมแล้วก็คงพิจารณาแต่เพียงว่า จำเลยมีเจตนาจะให้อวัยวะเพศของจำเลยล่วงล้ำเข้าไปในอวัยวะเพศของผู้เสียหายหรือไม่ และหากได้ล่วงล้ำเข้าไปแล้ว ไม่ว่าเพียงเล็กน้อยก็เป็นความผิดสำเร็จ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2413/2520 จำเลยเอาของลับใส่เข้าไปในของลับผู้เสียหายอายุ 13 ปี 11 วัน ดันโดยแรง ผู้เสียหายรู้สึกว่าของลับของจำเลยเข้าไปลึกขนาดช่วงนิ้วมือนั้น ดังนี้ ของลับจำเลยได้ล่วงล้ำเข้าไปในของลับผู้เสียหายแล้ว จึงเป็นความผิดสำเร็จหาจำเป็นจะต้องมีรอยฉีกขาดที่ช่องคลอด ปากมดลูก หรือที่เยื่อพรหมจารีด้วยไม่ ถ้ายังไม่ล่วงล้ำเข้าไปก็อาจเป็นความผิดเพียงฐานพยายาม(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1346/2523,2566/2530) ในคดีนี้ที่ศาลวินิจฉัยถึงการมีเลือดออกหรือไม่จึงเป็นเพียงการวินิจฉัยเพื่อให้เห็นว่าคำเบิกความของผู้เสียหายมีพิรุธไม่น่าเชื่อถือเท่านั้น เมื่อคำของผู้เสียหายไม่น่าเชื่อประกอบกับพฤติการณ์ที่ยินยอมไปกับจำเลยจึงทำให้ฟังได้ว่าผู้เสียหายยอมให้จำเลยร่วมประเวณี จำเลยย่อมไม่มีความผิดตามมาตรา 276 แม้ข้อเท็จจริงจะฟังได้ว่าเป็นเรื่องผู้เสียหายยินยอมทั้งสิ้นและจำเลยไม่มีความผิดตามบทมาตราที่โจทก์ฟ้อง แต่ในความผิดฐานพรากผู้เยาว์นั้น ยังมีมาตรา 319 บัญญัติเอาผิดในกรณีที่ผู้เสียหายยินยอมไปกับจำเลยด้วย และแม้โจทก์จะไม่ได้ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 319 ศาลก็ปรับบทลงโทษเองได้ เพราะเป็นบทเบากว่า (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1927/2515,2587/2530) เพราะฉะนั้นศาลฎีกาจึงวินิจฉัยด้วยว่า "จำเลยซึ่งยังไม่มีภรรยากับผู้เสียหายจึงตกลงจะไปอยู่กินเป็นสามีภรรยากัน" ซึ่งเป็นการวินิจฉัยว่าไม่ใช่เป็นการพรากผู้เยาว์ไป เพื่อการอนาจาร อันเป็นองค์ประกอบความผิดตามมาตรา319 นั่นเอง. มานิตย์สุธาพร.