คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3489/2527หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 4 เป็นพนักงานของโจทก์ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกการเงินมีหน้าที่รับผิดชอบในการรับเงินและจ่ายเงินให้ถูกต้อง ตลอดจนการฝากเงิน ถอนเงินธนาคาร และรวบรวมเงินที่คงเหลือทุกวันส่งผู้ช่วยหัวหน้ากองบัญชีและการคลังฝ่ายการเงิน เพื่อตรวจสอบและเก็บรักษาไว้ จำเลยที่ 1 ที่ 2 เป็นพนักงานการเงินของโจทก์และเป็นผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาจำเลยที่ 4 ได้ร่วมกันกระทำการทุจริตเงินที่ผ่านเข้ามาในแผนกการเงินตามสายงานหลายครั้งต่อเนื่อง กันเป็นเวลาประมาณหนึ่งเดือน ทำให้เงินของโจทก์ขาดหายไปรวม 1,394,049.85 บาท วิธีการทุจริตส่วนใหญ่เป็นเรื่องรับเงินมาแล้วไม่ลงบัญชี ไม่ออกใบรับเงิน ทำหลักฐานว่านำเงินไปฝากธนาคารแต่ความจริงไม่ได้ฝาก พฤติการณ์ของจำเลยที่ 1 ที่ 2 เหล่านี้ถ้าหากจำเลยที่ 4 ปฏิบัติหน้าที่ให้เป็นไปตามคำสั่งของโจทก์ จำเลยที่ 1 ที่ 2 ก็ไม่อาจทุจริตได้ การที่จำเลยที่ 4 ละเลยไม่ปฏิบัติหน้าที่ตามที่ตนมีหน้าที่จะต้องปฏิบัติ จนเป็นเหตุให้เงินของโจทก์ขาดหายไปโดยการทุจริตของผู้ใต้บังคับบัญชาเช่นนี้เป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยประมาทเลินเล่อ จำเลยที่ 4 จึงต้องชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ ตามพระราชบัญญัติการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค พ.ศ. 2503 มาตรา 29บัญญัติให้ผู้ว่าการเป็นผู้บริหารกิจการของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคให้เป็นไปตามนโยบายที่คณะกรรมการกำหนดและมีอำนาจบังคับบัญชาพนักงานทุกตำแหน่ง มาตรา 30 บัญญัติว่า ในกิจการที่เกี่ยวกับบุคคลภายนอกให้ผู้ว่าการเป็นผู้กระทำในนามของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคและเป็นผู้กระทำการแทนของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ส่วนคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคนั้นมาตรา 23 บัญญัติให้มีอำนาจหน้าที่วางนโยบายและควบคุมดูแลกิจการของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ดังนี้ การบริหารก็คือการปกครองและดำเนินการหรือการจัดการ และการฟ้องคดีในนามของนิติบุคคลก็คือการจัดการหรือการดำเนินการนั่นเอง หาใช่การควบคุมดูแลกิจการของนิติบุคคลไม่ อำนาจฟ้องในนามของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคจึงเป็นอำนาจของผู้ว่าการไม่ใช่อำนาจของคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ผู้ว่าการของโจทก์จึงมีอำนาจมอบอำนาจให้บุคคลอื่นฟ้องคดีในนามของโจทก์ได้ เดิมโจทก์มีคำสั่งจ้างจำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างรายวัน ต่อมาจึงได้มีคำสั่งบรรจุและแต่งตั้งจำเลยที่ 2 เป็นพนักงานของโจทก์ จำเลยที่ 7 ที่ 8 ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2 ต่อโจทก์เมื่อจำเลยที่ 2 เข้าทำงาน เป็นลูกจ้างรายวัน เมื่อจำเลยที่ 2 ได้รับการบรรจุและ แต่งตั้งเป็นพนักงานประจำแล้วมิได้มีการทำสัญญาค้ำประกันใหม่อีก คดีได้ความว่าลูกจ้างชั่วคราวที่ได้รับการบรรจุเป็นพนักงานจะต้อง ยื่นใบสมัครและ ทำสัญญาค้ำประกันอีก เช่นนี้ ที่จำเลยที่ 7 ที่ 8 ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2 ต่อโจทก์ไว้นั้น คู่สัญญามีเจตนา ให้จำเลยที่ 7 ที่ 8 ค้ำประกันจำเลยที่ 2 ในฐานะลูกจ้างรายวันเท่านั้น เมื่อจำเลยที่ 2 ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งเป็นพนักงานประจำ ไม่ได้มีการทำสัญญาค้ำประกันใหม่อีก และจำเลยที่ 2 ทำละเมิด ต่อโจทก์ในระหว่างเป็นพนักงานประจำ โจทก์จะนำสัญญาค้ำประกัน ดังกล่าวมาเป็นข้ออ้างให้จำเลยที่ 7 ที่ 8 รับผิดต่อโจทก์ในฐานะ ผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2 ไม่ได้โจทก์ฟ้องใจความว่า จำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 เป็นพนักงานของโจทก์ จำเลยที่ 6เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 7 ที่ 8 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 9เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 3 จำเลยที่ 10 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 4 จำเลยที่ 1 ที่ 2เป็นพนักงานการเงิน จำเลยที่ 3 เป็นผู้ช่วยหัวหน้าแผนกการเงินกองคลัง จำเลยที่ 4เป็นหัวหน้าแผนกการเงิน กองบัญชีและการคลัง และจำเลยที่ 5 เป็นผู้ช่วยหัวหน้ากองบัญชีและการคลังฝ่ายการเงิน จำเลยที่ 1 ที่ 2 กับจำเลยอื่นร่วมกันทุจริตด้วยกลวิธีต่าง ๆ ต่อเนื่องกัน เป็นเหตุให้เงินของโจทก์ขาดหายและขาดบัญชีไปเป็นเงิน 1,394,049.85 บาทขอให้จำเลยดังกล่าวรับผิดชดใช้เงินแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 10 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยอื่นให้การต่อสู้คดีศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 ร่วมกันชดใช้เงิน 1,394,049 บาท 85 สตางค์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 28 สิงหาคม 2517 จนกว่าชำระเงินเสร็จให้โจทก์ แต่ดอกเบี้ยจนถึงวันฟ้อง (วันที่ 26 สิงหาคม 2518) ให้ใช้ไม่เกิน 91,682 บาท 55 สตางค์ ตามที่ขอมา ถ้าจำเลยที่ 1 ที่ 2 หรือที่ 4 ไม่ชำระหนี้ดังกล่าว ให้จำเลยที่ 6 ในฐานะผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 7 ร่วมกับจำเลยที่ 8 ในฐานะผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2จำเลยที่ 10 ในฐานะผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 4 ต้องชดใช้เงินให้โจทก์จนครบจำนวนที่จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 จะต้องชำระ ให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ที่ 6 ที่ 7 ที่ 8 และที่ 10 ร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียม โดยกำหนดค่าทนายความ 20,000 บาทแทนโจทก์ ให้ยกฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3 ที่ 5 และที่ 9 โดยจำเลยที่ 10 เข้ามาเป็นคู่ความแทนที่ โดยให้โจทก์ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนจำเลยดังกล่าว โดยกำหนดค่าทนายความให้คนละ 6,000 บาทโจทก์ จำเลยที่ 4 ที่ 7 ที่ 8 และที่ 10 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 7 และที่ 8 เสียด้วย ให้โจทก์ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลแทนจำเลยที่ 7 และที่ 8 โดยกำหนดค่าทนายความทั้งสองศาลเป็นเงิน 10,000 บาทค่าทนายความชั้นอุทธรณ์ระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 ที่ 9 โดยจำเลยที่ 12เข้าเป็นคู่ความแทนที่ และจำเลยที่ 10 ให้เป็นพับ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ จำเลยที่ 4 และที่ 10 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยในปัญหาข้อกฎหมายว่า ที่โจทก์ฎีกาขอให้จำเลยที่ 7และที่ 8 รับผิดต่อโจทก์ตามฟ้องในฐานะเป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2 นั้น นายวีระผู้ว่าการของโจทก์เบิกความว่า เมื่อลูกจ้างชั่วคราวได้รับการบรรจุเป็นพนักงานต้องยื่นใบสมัครอีกครั้งหนึ่ง และจะต้องทำสัญญาค้ำประกันอีกด้วย จำเลยที่ 7และที่ 8 ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2 ต่อโจทก์ครั้งเดียวเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน2513 ปรากฏตามหนังสือสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.60 จำเลยที่ 2เริ่มเข้าทำงานในการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2513โดยโจทก์มีคำสั่งที่ 1638/2513 ลงวันที่ 9 กรกฎาคม 2513 ให้จ้างจำเลยที่ 2ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2513 โดยระบุในคำสั่งว่า "ฯลฯ ให้จ้างนางสาวไสลทิพย์พูนชัย (จำเลยที่ 2) ซึ่งสำเร็จประโยคมัธยมศึกษาตอนปลายสายอาชีพแผนกพณิชยการ จากโรงเรียนดุสิตพณิชยการ เป็นพนักงานบัญชีฝึกหัดรายวัน ประจำแผนกการเงิน กองการคลัง โดยได้รับค่าจ้างวันละ 20 บาท" ปรากฏตามคำสั่งการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคเอกสารหมาย จ.42 แผ่นที่ 21 ต่อมาโจทก์มีคำสั่งที่ 75/2514ลงวันที่ 18 มกราคม 2514 ให้บรรจุและแต่งตั้งจำเลยที่ 2 เป็นพนักงานตั้งแต่วันที่ 27 ธันวาคม 2513 โดยระบุในคำสั่งว่า "ฯลฯ ให้บรรจุและแต่งตั้งนางสาวไสลทิพย์ พูนชัย (จำเลยที่ 2) พนักงานบัญชีฝึกหัดรายวัน แผนกการเงินกองการคลัง เป็นพนักงานบัญชีอันดับ 1 ประจำแผนกการเงิน กองการคลังโดยให้ได้รับอัตราเงินเดือนอันดับที่ 5 (750 บาท) ตามระเบียบ" ปรากฏตามคำสั่งการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคเอกสารหมาย จ.42 แผ่นที่ 22 เห็นได้ว่า คำสั่งเอกสารหมาย จ.42 แผ่นที่ 21 จำเลยที่ 2 เข้าทำงานในฐานะลูกจ้างรายวันส่วนคำสั่งเอกสารหมาย จ.42 แผ่นที่ 22 เป็นคำสั่งบรรจุและแต่งตั้งจำเลยที่ 2 เป็นพนักงานของโจทก์ จำเลยที่ 7 และที่ 8 ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2ต่อโจทก์ตามหนังสือสัญญาเอกสารหมาย จ.60 เมื่อจำเลยที่ 2 เข้าทำงานเป็นลูกจ้างรายวัน เมื่อจำเลยที่ 2 ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งเป็นพนักงานประจำแล้วมิได้มีการทำสัญญาค้ำประกันใหม่อีก เมื่อคดีได้ความจากคำนายวีระผู้ว่าการของโจทก์ว่า ลูกจ้างชั่วคราวที่ได้รับการบรรจุเป็นพนักงานจะต้องยื่นใบสมัครและทำสัญญาค้ำประกันอีก ศาลฎีกาจึงเห็นว่าที่จำเลยที่ 7 และที่ 8ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2 ต่อโจทก์ตามหนังสือสัญญาเอกสารหมาย จ.60นั้น คู่สัญญามีเจตนาให้จำเลยที่ 7 และที่ 8 ค้ำประกัน จำเลยที่ 2 ในฐานะเป็นลูกจ้างรายวันเท่านั้น เมื่อจำเลยที่ 2 ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งเป็นพนักงานประจำไม่ได้มีการทำสัญญาค้ำประกันใหม่อีก และจำเลยที่ 2 ทำละเมิดต่อโจทก์ในระหว่างเป็นพนักงานประจำ โจทก์จะนำสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.60มาเป็นข้ออ้างให้จำเลยที่ 7 และที่ 8 รับผิดต่อโจทก์ในฐานะผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2ไม่ได้ เหตุผลต่าง ๆ ที่โจทก์อ้างอิงในฎีกาไม่เป็นเหตุให้จำเลยที่ 7 และที่ 8 ต้องรับผิดต่อโจทก์ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์นั้น ชอบแล้ว ฎีกาข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกันที่จำเลยที่ 4 และที่ 10 ฎีกาว่า นายวีระไม่มีอำนาจฟ้องคดีในนามของโจทก์อำนาจฟ้องคดีในนามของโจทก์เป็นอำนาจของคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคการที่นายวีระมอบอำนาจให้นายอักษรฟ้องคดีนี้จึงเป็นการไม่ถูกต้อง นั้น ปรากฏว่านายวีระเป็นผู้ว่าการของโจทก์ พระราชบัญญัติการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค พ.ศ. 2503มาตรา 29 วรรคแรก บัญญัติว่า "ผู้ว่าการเป็นผู้บริหารกิจการของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคให้เป็นไปตามนโยบายที่คณะกรรมการกำหนดและมีอำนาจบังคับบัญชาพนักงานทุกตำแหน่ง" มาตรา 30 บัญญัติว่า "ในกิจการที่เกี่ยวกับบุคคลภายนอกให้ผู้ว่าการเป็นผู้กระทำในนามของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคและเป็นผู้กระทำการแทนของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ฯลฯ" ส่วนคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคนั้นมาตรา 23 บัญญัติว่า มีอำนาจหน้าที่วางนโยบายและควบคุมดูแลกิจการของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ศาลฎีกาเห็นว่า การบริหารก็คือการปกครอง การดำเนินการหรือการจัดการ และการฟ้องคดีในนามของนิติบุคคลก็คือการจัดการหรือดำเนินการนั่นเอง หาใช่การควบคุมดูแลกิจการของนิติบุคคลไม่ อำนาจฟ้องในนามของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคจึงเป็นอำนาจของผู้ว่าการ ไม่ใช่อำนาจของคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค นายวีระผู้ว่าการของโจทก์จึงมีอำนาจมอบอำนาจให้นายอักษรฟ้องคดีนี้ในนามของโจทก์ได้ ฎีกาข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกันจำเลยที่ 4 ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกการเงิน เป็นผู้บังคับบัญชาของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เงินที่ขาดหายไปโดยการกระทำทุจริตของจำเลยที่ 1 และที่ 2นี้เป็นเงินที่ผ่านเข้ามาในแผนกการเงินตามสายงาน ตามคำสั่งการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคที่ 1208/2507 เรื่อง แต่งตั้งตำแหน่งและกำหนดหน้าที่ในกองบัญชีและการคลัง ลงวันที่ 29 ตุลาคม 2507 กำหนดหน้าที่ของจำเลยที่ 4 ไว้ว่ามีหน้าที่รับผิดชอบในการรับเงินและจ่ายเงินให้ถูกต้องตลอดจนการฝากเงินถอนเงินธนาคาร และให้รวบรวมเงินที่คงเหลือทุกวันส่งผู้ช่วยหัวหน้ากองบัญชีและการคลัง ฝ่ายการเงิน เพื่อตรวจสอบและเก็บรักษาไว้ต่อไป ปรากฏว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำการทุจริตหลายครั้งต่อเนื่องกันเป็นเวลาประมาณ 1 เดือน วิธีการทุจริตส่วนใหญ่เป็นเรื่องรับเงินมาแล้วไม่ลงบัญชี ไม่ออกใบรับเงิน ทำหลักฐานว่านำเงินไปฝากธนาคารแต่ความจริงไม่ได้ฝาก พฤติการณ์ของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เหล่านี้ถ้าหากจำเลยที่ 4 ปฏิบัติหน้าที่ให้เป็นไปตามคำสั่งที่ 1208/2507 ดังกล่าว จำเลยที่ 1 และที่ 2 ก็ไม่อาจทำการทุจริตได้ การที่จำเลยที่ 4 ละเลยไม่ปฏิบัติหน้าที่ตามที่ตนมีหน้าที่จะต้องปฏิบัติจนเป็นเหตุให้เงินของโจทก์ขาดหายไป โดยการกระทำทุจริตของผู้ใต้บังคับบัญชาเช่นนี้ เป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยประมาทเลินเล่อ จำเลยที่ 4 จึงต้องชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ และจำเลยที่ 10 ในฐานะผู้ค้ำประกันจะต้องร่วมรับผิดด้วยตามหนังสือสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.62 คำพิพากษาของศาลล่างทั้งสองที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 4 และที่ 10 ชอบแล้ว ฎีกาข้อนี้ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3489/2527การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค โดยนายอักษร สุทธิประมา ผู้รับมอบอำนาจโจทก์นางสมทรง ฤกษะสุต กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 11, ม. 75, ม. 132, ม. 368, ม. 420, ม. 680 พ.ร.บ.การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค พ.ศ.2503 ม. 23, ม. 29, ม. 30จำเลยที่ 4 เป็นพนักงานของโจทก์ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกการเงินมีหน้าที่รับผิดชอบในการรับเงินและจ่ายเงินให้ถูกต้อง ตลอดจนการฝากเงิน ถอนเงินธนาคาร และรวบรวมเงินที่คงเหลือทุกวันส่งผู้ช่วยหัวหน้ากองบัญชีและการคลังฝ่ายการเงิน เพื่อตรวจสอบและเก็บรักษาไว้ จำเลยที่ 1 ที่ 2 เป็นพนักงานการเงินของโจทก์และเป็นผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาจำเลยที่ 4 ได้ร่วมกันกระทำการทุจริตเงินที่ผ่านเข้ามาในแผนกการเงินตามสายงานหลายครั้งต่อเนื่อง กันเป็นเวลาประมาณหนึ่งเดือน ทำให้เงินของโจทก์ขาดหายไปรวม 1,394,049.85 บาท วิธีการทุจริตส่วนใหญ่เป็นเรื่องรับเงินมาแล้วไม่ลงบัญชี ไม่ออกใบรับเงิน ทำหลักฐานว่านำเงินไปฝากธนาคารแต่ความจริงไม่ได้ฝาก พฤติการณ์ของจำเลยที่ 1 ที่ 2 เหล่านี้ถ้าหากจำเลยที่ 4 ปฏิบัติหน้าที่ให้เป็นไปตามคำสั่งของโจทก์ จำเลยที่ 1 ที่ 2 ก็ไม่อาจทุจริตได้ การที่จำเลยที่ 4 ละเลยไม่ปฏิบัติหน้าที่ตามที่ตนมีหน้าที่จะต้องปฏิบัติ จนเป็นเหตุให้เงินของโจทก์ขาดหายไปโดยการทุจริตของผู้ใต้บังคับบัญชาเช่นนี้เป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยประมาทเลินเล่อ จำเลยที่ 4 จึงต้องชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ ตามพระราชบัญญัติการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค พ.ศ. 2503 มาตรา 29บัญญัติให้ผู้ว่าการเป็นผู้บริหารกิจการของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคให้เป็นไปตามนโยบายที่คณะกรรมการกำหนดและมีอำนาจบังคับบัญชาพนักงานทุกตำแหน่ง มาตรา 30 บัญญัติว่า ในกิจการที่เกี่ยวกับบุคคลภายนอกให้ผู้ว่าการเป็นผู้กระทำในนามของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคและเป็นผู้กระทำการแทนของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ส่วนคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคนั้นมาตรา 23 บัญญัติให้มีอำนาจหน้าที่วางนโยบายและควบคุมดูแลกิจการของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ดังนี้ การบริหารก็คือการปกครองและดำเนินการหรือการจัดการ และการฟ้องคดีในนามของนิติบุคคลก็คือการจัดการหรือการดำเนินการนั่นเอง หาใช่การควบคุมดูแลกิจการของนิติบุคคลไม่ อำนาจฟ้องในนามของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคจึงเป็นอำนาจของผู้ว่าการไม่ใช่อำนาจของคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ผู้ว่าการของโจทก์จึงมีอำนาจมอบอำนาจให้บุคคลอื่นฟ้องคดีในนามของโจทก์ได้ เดิมโจทก์มีคำสั่งจ้างจำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างรายวัน ต่อมาจึงได้มีคำสั่งบรรจุและแต่งตั้งจำเลยที่ 2 เป็นพนักงานของโจทก์ จำเลยที่ 7 ที่ 8 ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2 ต่อโจทก์เมื่อจำเลยที่ 2 เข้าทำงาน เป็นลูกจ้างรายวัน เมื่อจำเลยที่ 2 ได้รับการบรรจุและ แต่งตั้งเป็นพนักงานประจำแล้วมิได้มีการทำสัญญาค้ำประกันใหม่อีก คดีได้ความว่าลูกจ้างชั่วคราวที่ได้รับการบรรจุเป็นพนักงานจะต้อง ยื่นใบสมัครและ ทำสัญญาค้ำประกันอีก เช่นนี้ ที่จำเลยที่ 7 ที่ 8 ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2 ต่อโจทก์ไว้นั้น คู่สัญญามีเจตนา ให้จำเลยที่ 7 ที่ 8 ค้ำประกันจำเลยที่ 2 ในฐานะลูกจ้างรายวันเท่านั้น เมื่อจำเลยที่ 2 ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งเป็นพนักงานประจำ ไม่ได้มีการทำสัญญาค้ำประกันใหม่อีก และจำเลยที่ 2 ทำละเมิด ต่อโจทก์ในระหว่างเป็นพนักงานประจำ โจทก์จะนำสัญญาค้ำประกัน ดังกล่าวมาเป็นข้ออ้างให้จำเลยที่ 7 ที่ 8 รับผิดต่อโจทก์ในฐานะ ผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2 ไม่ได้โจทก์ฟ้องใจความว่า จำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 เป็นพนักงานของโจทก์ จำเลยที่ 6เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 7 ที่ 8 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 9เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 3 จำเลยที่ 10 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 4 จำเลยที่ 1 ที่ 2เป็นพนักงานการเงิน จำเลยที่ 3 เป็นผู้ช่วยหัวหน้าแผนกการเงินกองคลัง จำเลยที่ 4เป็นหัวหน้าแผนกการเงิน กองบัญชีและการคลัง และจำเลยที่ 5 เป็นผู้ช่วยหัวหน้ากองบัญชีและการคลังฝ่ายการเงิน จำเลยที่ 1 ที่ 2 กับจำเลยอื่นร่วมกันทุจริตด้วยกลวิธีต่าง ๆ ต่อเนื่องกัน เป็นเหตุให้เงินของโจทก์ขาดหายและขาดบัญชีไปเป็นเงิน 1,394,049.85 บาทขอให้จำเลยดังกล่าวรับผิดชดใช้เงินแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 10 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยอื่นให้การต่อสู้คดีศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 ร่วมกันชดใช้เงิน 1,394,049 บาท 85 สตางค์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 28 สิงหาคม 2517 จนกว่าชำระเงินเสร็จให้โจทก์ แต่ดอกเบี้ยจนถึงวันฟ้อง (วันที่ 26 สิงหาคม 2518) ให้ใช้ไม่เกิน 91,682 บาท 55 สตางค์ ตามที่ขอมา ถ้าจำเลยที่ 1 ที่ 2 หรือที่ 4 ไม่ชำระหนี้ดังกล่าว ให้จำเลยที่ 6 ในฐานะผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 7 ร่วมกับจำเลยที่ 8 ในฐานะผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2จำเลยที่ 10 ในฐานะผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 4 ต้องชดใช้เงินให้โจทก์จนครบจำนวนที่จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 จะต้องชำระ ให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ที่ 6 ที่ 7 ที่ 8 และที่ 10 ร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียม โดยกำหนดค่าทนายความ 20,000 บาทแทนโจทก์ ให้ยกฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3 ที่ 5 และที่ 9 โดยจำเลยที่ 10 เข้ามาเป็นคู่ความแทนที่ โดยให้โจทก์ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนจำเลยดังกล่าว โดยกำหนดค่าทนายความให้คนละ 6,000 บาทโจทก์ จำเลยที่ 4 ที่ 7 ที่ 8 และที่ 10 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 7 และที่ 8 เสียด้วย ให้โจทก์ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลแทนจำเลยที่ 7 และที่ 8 โดยกำหนดค่าทนายความทั้งสองศาลเป็นเงิน 10,000 บาทค่าทนายความชั้นอุทธรณ์ระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 ที่ 9 โดยจำเลยที่ 12เข้าเป็นคู่ความแทนที่ และจำเลยที่ 10 ให้เป็นพับ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ จำเลยที่ 4 และที่ 10 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยในปัญหาข้อกฎหมายว่า ที่โจทก์ฎีกาขอให้จำเลยที่ 7และที่ 8 รับผิดต่อโจทก์ตามฟ้องในฐานะเป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2 นั้น นายวีระผู้ว่าการของโจทก์เบิกความว่า เมื่อลูกจ้างชั่วคราวได้รับการบรรจุเป็นพนักงานต้องยื่นใบสมัครอีกครั้งหนึ่ง และจะต้องทำสัญญาค้ำประกันอีกด้วย จำเลยที่ 7และที่ 8 ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2 ต่อโจทก์ครั้งเดียวเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน2513 ปรากฏตามหนังสือสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.60 จำเลยที่ 2เริ่มเข้าทำงานในการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2513โดยโจทก์มีคำสั่งที่ 1638/2513 ลงวันที่ 9 กรกฎาคม 2513 ให้จ้างจำเลยที่ 2ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2513 โดยระบุในคำสั่งว่า "ฯลฯ ให้จ้างนางสาวไสลทิพย์พูนชัย (จำเลยที่ 2) ซึ่งสำเร็จประโยคมัธยมศึกษาตอนปลายสายอาชีพแผนกพณิชยการ จากโรงเรียนดุสิตพณิชยการ เป็นพนักงานบัญชีฝึกหัดรายวัน ประจำแผนกการเงิน กองการคลัง โดยได้รับค่าจ้างวันละ 20 บาท" ปรากฏตามคำสั่งการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคเอกสารหมาย จ.42 แผ่นที่ 21 ต่อมาโจทก์มีคำสั่งที่ 75/2514ลงวันที่ 18 มกราคม 2514 ให้บรรจุและแต่งตั้งจำเลยที่ 2 เป็นพนักงานตั้งแต่วันที่ 27 ธันวาคม 2513 โดยระบุในคำสั่งว่า "ฯลฯ ให้บรรจุและแต่งตั้งนางสาวไสลทิพย์ พูนชัย (จำเลยที่ 2) พนักงานบัญชีฝึกหัดรายวัน แผนกการเงินกองการคลัง เป็นพนักงานบัญชีอันดับ 1 ประจำแผนกการเงิน กองการคลังโดยให้ได้รับอัตราเงินเดือนอันดับที่ 5 (750 บาท) ตามระเบียบ" ปรากฏตามคำสั่งการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคเอกสารหมาย จ.42 แผ่นที่ 22 เห็นได้ว่า คำสั่งเอกสารหมาย จ.42 แผ่นที่ 21 จำเลยที่ 2 เข้าทำงานในฐานะลูกจ้างรายวันส่วนคำสั่งเอกสารหมาย จ.42 แผ่นที่ 22 เป็นคำสั่งบรรจุและแต่งตั้งจำเลยที่ 2 เป็นพนักงานของโจทก์ จำเลยที่ 7 และที่ 8 ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2ต่อโจทก์ตามหนังสือสัญญาเอกสารหมาย จ.60 เมื่อจำเลยที่ 2 เข้าทำงานเป็นลูกจ้างรายวัน เมื่อจำเลยที่ 2 ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งเป็นพนักงานประจำแล้วมิได้มีการทำสัญญาค้ำประกันใหม่อีก เมื่อคดีได้ความจากคำนายวีระผู้ว่าการของโจทก์ว่า ลูกจ้างชั่วคราวที่ได้รับการบรรจุเป็นพนักงานจะต้องยื่นใบสมัครและทำสัญญาค้ำประกันอีก ศาลฎีกาจึงเห็นว่าที่จำเลยที่ 7 และที่ 8ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2 ต่อโจทก์ตามหนังสือสัญญาเอกสารหมาย จ.60นั้น คู่สัญญามีเจตนาให้จำเลยที่ 7 และที่ 8 ค้ำประกัน จำเลยที่ 2 ในฐานะเป็นลูกจ้างรายวันเท่านั้น เมื่อจำเลยที่ 2 ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งเป็นพนักงานประจำไม่ได้มีการทำสัญญาค้ำประกันใหม่อีก และจำเลยที่ 2 ทำละเมิดต่อโจทก์ในระหว่างเป็นพนักงานประจำ โจทก์จะนำสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.60มาเป็นข้ออ้างให้จำเลยที่ 7 และที่ 8 รับผิดต่อโจทก์ในฐานะผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2ไม่ได้ เหตุผลต่าง ๆ ที่โจทก์อ้างอิงในฎีกาไม่เป็นเหตุให้จำเลยที่ 7 และที่ 8 ต้องรับผิดต่อโจทก์ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์นั้น ชอบแล้ว ฎีกาข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกันที่จำเลยที่ 4 และที่ 10 ฎีกาว่า นายวีระไม่มีอำนาจฟ้องคดีในนามของโจทก์อำนาจฟ้องคดีในนามของโจทก์เป็นอำนาจของคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคการที่นายวีระมอบอำนาจให้นายอักษรฟ้องคดีนี้จึงเป็นการไม่ถูกต้อง นั้น ปรากฏว่านายวีระเป็นผู้ว่าการของโจทก์ พระราชบัญญัติการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค พ.ศ. 2503มาตรา 29 วรรคแรก บัญญัติว่า "ผู้ว่าการเป็นผู้บริหารกิจการของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคให้เป็นไปตามนโยบายที่คณะกรรมการกำหนดและมีอำนาจบังคับบัญชาพนักงานทุกตำแหน่ง" มาตรา 30 บัญญัติว่า "ในกิจการที่เกี่ยวกับบุคคลภายนอกให้ผู้ว่าการเป็นผู้กระทำในนามของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคและเป็นผู้กระทำการแทนของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ฯลฯ" ส่วนคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคนั้นมาตรา 23 บัญญัติว่า มีอำนาจหน้าที่วางนโยบายและควบคุมดูแลกิจการของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ศาลฎีกาเห็นว่า การบริหารก็คือการปกครอง การดำเนินการหรือการจัดการ และการฟ้องคดีในนามของนิติบุคคลก็คือการจัดการหรือดำเนินการนั่นเอง หาใช่การควบคุมดูแลกิจการของนิติบุคคลไม่ อำนาจฟ้องในนามของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคจึงเป็นอำนาจของผู้ว่าการ ไม่ใช่อำนาจของคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค นายวีระผู้ว่าการของโจทก์จึงมีอำนาจมอบอำนาจให้นายอักษรฟ้องคดีนี้ในนามของโจทก์ได้ ฎีกาข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกันจำเลยที่ 4 ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกการเงิน เป็นผู้บังคับบัญชาของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เงินที่ขาดหายไปโดยการกระทำทุจริตของจำเลยที่ 1 และที่ 2นี้เป็นเงินที่ผ่านเข้ามาในแผนกการเงินตามสายงาน ตามคำสั่งการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคที่ 1208/2507 เรื่อง แต่งตั้งตำแหน่งและกำหนดหน้าที่ในกองบัญชีและการคลัง ลงวันที่ 29 ตุลาคม 2507 กำหนดหน้าที่ของจำเลยที่ 4 ไว้ว่ามีหน้าที่รับผิดชอบในการรับเงินและจ่ายเงินให้ถูกต้องตลอดจนการฝากเงินถอนเงินธนาคาร และให้รวบรวมเงินที่คงเหลือทุกวันส่งผู้ช่วยหัวหน้ากองบัญชีและการคลัง ฝ่ายการเงิน เพื่อตรวจสอบและเก็บรักษาไว้ต่อไป ปรากฏว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำการทุจริตหลายครั้งต่อเนื่องกันเป็นเวลาประมาณ 1 เดือน วิธีการทุจริตส่วนใหญ่เป็นเรื่องรับเงินมาแล้วไม่ลงบัญชี ไม่ออกใบรับเงิน ทำหลักฐานว่านำเงินไปฝากธนาคารแต่ความจริงไม่ได้ฝาก พฤติการณ์ของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เหล่านี้ถ้าหากจำเลยที่ 4 ปฏิบัติหน้าที่ให้เป็นไปตามคำสั่งที่ 1208/2507 ดังกล่าว จำเลยที่ 1 และที่ 2 ก็ไม่อาจทำการทุจริตได้ การที่จำเลยที่ 4 ละเลยไม่ปฏิบัติหน้าที่ตามที่ตนมีหน้าที่จะต้องปฏิบัติจนเป็นเหตุให้เงินของโจทก์ขาดหายไป โดยการกระทำทุจริตของผู้ใต้บังคับบัญชาเช่นนี้ เป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยประมาทเลินเล่อ จำเลยที่ 4 จึงต้องชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ และจำเลยที่ 10 ในฐานะผู้ค้ำประกันจะต้องร่วมรับผิดด้วยตามหนังสือสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.62 คำพิพากษาของศาลล่างทั้งสองที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 4 และที่ 10 ชอบแล้ว ฎีกาข้อนี้ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ(บุญส่ง คล้ายแก้ว-ปรีชา พานิชวงศ์-ปรานอม มหรรณพ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องใจความว่า จำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 เป็นพนักงานของโจทก์ จำเลยที่ 6เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 7 ที่ 8 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 9เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 3 จำเลยที่ 10 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 4 จำเลยที่ 1 ที่ 2เป็นพนักงานการเงิน จำเลยที่ 3 เป็นผู้ช่วยหัวหน้าแผนกการเงินกองคลัง จำเลยที่ 4เป็นหัวหน้าแผนกการเงิน กองบัญชีและการคลัง และจำเลยที่ 5 เป็นผู้ช่วยหัวหน้ากองบัญชีและการคลังฝ่ายการเงิน จำเลยที่ 1 ที่ 2 กับจำเลยอื่นร่วมกันทุจริตด้วยกลวิธีต่าง ๆ ต่อเนื่องกัน เป็นเหตุให้เงินของโจทก์ขาดหายและขาดบัญชีไปเป็นเงิน 1,394,049.85 บาทขอให้จำเลยดังกล่าวรับผิดชดใช้เงินแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 10 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยอื่นให้การต่อสู้คดีศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 ร่วมกันชดใช้เงิน 1,394,049 บาท 85 สตางค์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 28 สิงหาคม 2517 จนกว่าชำระเงินเสร็จให้โจทก์ แต่ดอกเบี้ยจนถึงวันฟ้อง (วันที่ 26 สิงหาคม 2518) ให้ใช้ไม่เกิน 91,682 บาท 55 สตางค์ ตามที่ขอมา ถ้าจำเลยที่ 1 ที่ 2 หรือที่ 4 ไม่ชำระหนี้ดังกล่าว ให้จำเลยที่ 6 ในฐานะผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 7 ร่วมกับจำเลยที่ 8 ในฐานะผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2จำเลยที่ 10 ในฐานะผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 4 ต้องชดใช้เงินให้โจทก์จนครบจำนวนที่จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 จะต้องชำระ ให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ที่ 6 ที่ 7 ที่ 8 และที่ 10 ร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียม โดยกำหนดค่าทนายความ 20,000 บาทแทนโจทก์ ให้ยกฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3 ที่ 5 และที่ 9 โดยจำเลยที่ 10 เข้ามาเป็นคู่ความแทนที่ โดยให้โจทก์ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนจำเลยดังกล่าว โดยกำหนดค่าทนายความให้คนละ 6,000 บาทโจทก์ จำเลยที่ 4 ที่ 7 ที่ 8 และที่ 10 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 7 และที่ 8 เสียด้วย ให้โจทก์ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลแทนจำเลยที่ 7 และที่ 8 โดยกำหนดค่าทนายความทั้งสองศาลเป็นเงิน 10,000 บาทค่าทนายความชั้นอุทธรณ์ระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 ที่ 9 โดยจำเลยที่ 12เข้าเป็นคู่ความแทนที่ และจำเลยที่ 10 ให้เป็นพับ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ จำเลยที่ 4 และที่ 10 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยในปัญหาข้อกฎหมายว่า ที่โจทก์ฎีกาขอให้จำเลยที่ 7และที่ 8 รับผิดต่อโจทก์ตามฟ้องในฐานะเป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2 นั้น นายวีระผู้ว่าการของโจทก์เบิกความว่า เมื่อลูกจ้างชั่วคราวได้รับการบรรจุเป็นพนักงานต้องยื่นใบสมัครอีกครั้งหนึ่ง และจะต้องทำสัญญาค้ำประกันอีกด้วย จำเลยที่ 7และที่ 8 ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2 ต่อโจทก์ครั้งเดียวเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน2513 ปรากฏตามหนังสือสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.60 จำเลยที่ 2เริ่มเข้าทำงานในการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2513โดยโจทก์มีคำสั่งที่ 1638/2513 ลงวันที่ 9 กรกฎาคม 2513 ให้จ้างจำเลยที่ 2ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2513 โดยระบุในคำสั่งว่า "ฯลฯ ให้จ้างนางสาวไสลทิพย์พูนชัย (จำเลยที่ 2) ซึ่งสำเร็จประโยคมัธยมศึกษาตอนปลายสายอาชีพแผนกพณิชยการ จากโรงเรียนดุสิตพณิชยการ เป็นพนักงานบัญชีฝึกหัดรายวัน ประจำแผนกการเงิน กองการคลัง โดยได้รับค่าจ้างวันละ 20 บาท" ปรากฏตามคำสั่งการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคเอกสารหมาย จ.42 แผ่นที่ 21 ต่อมาโจทก์มีคำสั่งที่ 75/2514ลงวันที่ 18 มกราคม 2514 ให้บรรจุและแต่งตั้งจำเลยที่ 2 เป็นพนักงานตั้งแต่วันที่ 27 ธันวาคม 2513 โดยระบุในคำสั่งว่า "ฯลฯ ให้บรรจุและแต่งตั้งนางสาวไสลทิพย์ พูนชัย (จำเลยที่ 2) พนักงานบัญชีฝึกหัดรายวัน แผนกการเงินกองการคลัง เป็นพนักงานบัญชีอันดับ 1 ประจำแผนกการเงิน กองการคลังโดยให้ได้รับอัตราเงินเดือนอันดับที่ 5 (750 บาท) ตามระเบียบ" ปรากฏตามคำสั่งการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคเอกสารหมาย จ.42 แผ่นที่ 22 เห็นได้ว่า คำสั่งเอกสารหมาย จ.42 แผ่นที่ 21 จำเลยที่ 2 เข้าทำงานในฐานะลูกจ้างรายวันส่วนคำสั่งเอกสารหมาย จ.42 แผ่นที่ 22 เป็นคำสั่งบรรจุและแต่งตั้งจำเลยที่ 2 เป็นพนักงานของโจทก์ จำเลยที่ 7 และที่ 8 ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2ต่อโจทก์ตามหนังสือสัญญาเอกสารหมาย จ.60 เมื่อจำเลยที่ 2 เข้าทำงานเป็นลูกจ้างรายวัน เมื่อจำเลยที่ 2 ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งเป็นพนักงานประจำแล้วมิได้มีการทำสัญญาค้ำประกันใหม่อีก เมื่อคดีได้ความจากคำนายวีระผู้ว่าการของโจทก์ว่า ลูกจ้างชั่วคราวที่ได้รับการบรรจุเป็นพนักงานจะต้องยื่นใบสมัครและทำสัญญาค้ำประกันอีก ศาลฎีกาจึงเห็นว่าที่จำเลยที่ 7 และที่ 8ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2 ต่อโจทก์ตามหนังสือสัญญาเอกสารหมาย จ.60นั้น คู่สัญญามีเจตนาให้จำเลยที่ 7 และที่ 8 ค้ำประกัน จำเลยที่ 2 ในฐานะเป็นลูกจ้างรายวันเท่านั้น เมื่อจำเลยที่ 2 ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งเป็นพนักงานประจำไม่ได้มีการทำสัญญาค้ำประกันใหม่อีก และจำเลยที่ 2 ทำละเมิดต่อโจทก์ในระหว่างเป็นพนักงานประจำ โจทก์จะนำสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.60มาเป็นข้ออ้างให้จำเลยที่ 7 และที่ 8 รับผิดต่อโจทก์ในฐานะผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2ไม่ได้ เหตุผลต่าง ๆ ที่โจทก์อ้างอิงในฎีกาไม่เป็นเหตุให้จำเลยที่ 7 และที่ 8 ต้องรับผิดต่อโจทก์ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์นั้น ชอบแล้ว ฎีกาข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกันที่จำเลยที่ 4 และที่ 10 ฎีกาว่า นายวีระไม่มีอำนาจฟ้องคดีในนามของโจทก์อำนาจฟ้องคดีในนามของโจทก์เป็นอำนาจของคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคการที่นายวีระมอบอำนาจให้นายอักษรฟ้องคดีนี้จึงเป็นการไม่ถูกต้อง นั้น ปรากฏว่านายวีระเป็นผู้ว่าการของโจทก์ พระราชบัญญัติการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค พ.ศ. 2503มาตรา 29 วรรคแรก บัญญัติว่า "ผู้ว่าการเป็นผู้บริหารกิจการของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคให้เป็นไปตามนโยบายที่คณะกรรมการกำหนดและมีอำนาจบังคับบัญชาพนักงานทุกตำแหน่ง" มาตรา 30 บัญญัติว่า "ในกิจการที่เกี่ยวกับบุคคลภายนอกให้ผู้ว่าการเป็นผู้กระทำในนามของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคและเป็นผู้กระทำการแทนของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ฯลฯ" ส่วนคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคนั้นมาตรา 23 บัญญัติว่า มีอำนาจหน้าที่วางนโยบายและควบคุมดูแลกิจการของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ศาลฎีกาเห็นว่า การบริหารก็คือการปกครอง การดำเนินการหรือการจัดการ และการฟ้องคดีในนามของนิติบุคคลก็คือการจัดการหรือดำเนินการนั่นเอง หาใช่การควบคุมดูแลกิจการของนิติบุคคลไม่ อำนาจฟ้องในนามของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคจึงเป็นอำนาจของผู้ว่าการ ไม่ใช่อำนาจของคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค นายวีระผู้ว่าการของโจทก์จึงมีอำนาจมอบอำนาจให้นายอักษรฟ้องคดีนี้ในนามของโจทก์ได้ ฎีกาข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกันจำเลยที่ 4 ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกการเงิน เป็นผู้บังคับบัญชาของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เงินที่ขาดหายไปโดยการกระทำทุจริตของจำเลยที่ 1 และที่ 2นี้เป็นเงินที่ผ่านเข้ามาในแผนกการเงินตามสายงาน ตามคำสั่งการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคที่ 1208/2507 เรื่อง แต่งตั้งตำแหน่งและกำหนดหน้าที่ในกองบัญชีและการคลัง ลงวันที่ 29 ตุลาคม 2507 กำหนดหน้าที่ของจำเลยที่ 4 ไว้ว่ามีหน้าที่รับผิดชอบในการรับเงินและจ่ายเงินให้ถูกต้องตลอดจนการฝากเงินถอนเงินธนาคาร และให้รวบรวมเงินที่คงเหลือทุกวันส่งผู้ช่วยหัวหน้ากองบัญชีและการคลัง ฝ่ายการเงิน เพื่อตรวจสอบและเก็บรักษาไว้ต่อไป ปรากฏว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำการทุจริตหลายครั้งต่อเนื่องกันเป็นเวลาประมาณ 1 เดือน วิธีการทุจริตส่วนใหญ่เป็นเรื่องรับเงินมาแล้วไม่ลงบัญชี ไม่ออกใบรับเงิน ทำหลักฐานว่านำเงินไปฝากธนาคารแต่ความจริงไม่ได้ฝาก พฤติการณ์ของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เหล่านี้ถ้าหากจำเลยที่ 4 ปฏิบัติหน้าที่ให้เป็นไปตามคำสั่งที่ 1208/2507 ดังกล่าว จำเลยที่ 1 และที่ 2 ก็ไม่อาจทำการทุจริตได้ การที่จำเลยที่ 4 ละเลยไม่ปฏิบัติหน้าที่ตามที่ตนมีหน้าที่จะต้องปฏิบัติจนเป็นเหตุให้เงินของโจทก์ขาดหายไป โดยการกระทำทุจริตของผู้ใต้บังคับบัญชาเช่นนี้ เป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยประมาทเลินเล่อ จำเลยที่ 4 จึงต้องชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ และจำเลยที่ 10 ในฐานะผู้ค้ำประกันจะต้องร่วมรับผิดด้วยตามหนังสือสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.62 คำพิพากษาของศาลล่างทั้งสองที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 4 และที่ 10 ชอบแล้ว ฎีกาข้อนี้ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3489/2527การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค โดยนายอักษร สุทธิประมา ผู้รับมอบอำนาจโจทก์นางสมทรง ฤกษะสุต กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 11, ม. 75, ม. 132, ม. 368, ม. 420, ม. 680 พ.ร.บ.การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค พ.ศ.2503 ม. 23, ม. 29, ม. 30จำเลยที่ 4 เป็นพนักงานของโจทก์ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกการเงินมีหน้าที่รับผิดชอบในการรับเงินและจ่ายเงินให้ถูกต้อง ตลอดจนการฝากเงิน ถอนเงินธนาคาร และรวบรวมเงินที่คงเหลือทุกวันส่งผู้ช่วยหัวหน้ากองบัญชีและการคลังฝ่ายการเงิน เพื่อตรวจสอบและเก็บรักษาไว้ จำเลยที่ 1 ที่ 2 เป็นพนักงานการเงินของโจทก์และเป็นผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาจำเลยที่ 4 ได้ร่วมกันกระทำการทุจริตเงินที่ผ่านเข้ามาในแผนกการเงินตามสายงานหลายครั้งต่อเนื่อง กันเป็นเวลาประมาณหนึ่งเดือน ทำให้เงินของโจทก์ขาดหายไปรวม 1,394,049.85 บาท วิธีการทุจริตส่วนใหญ่เป็นเรื่องรับเงินมาแล้วไม่ลงบัญชี ไม่ออกใบรับเงิน ทำหลักฐานว่านำเงินไปฝากธนาคารแต่ความจริงไม่ได้ฝาก พฤติการณ์ของจำเลยที่ 1 ที่ 2 เหล่านี้ถ้าหากจำเลยที่ 4 ปฏิบัติหน้าที่ให้เป็นไปตามคำสั่งของโจทก์ จำเลยที่ 1 ที่ 2 ก็ไม่อาจทุจริตได้ การที่จำเลยที่ 4 ละเลยไม่ปฏิบัติหน้าที่ตามที่ตนมีหน้าที่จะต้องปฏิบัติ จนเป็นเหตุให้เงินของโจทก์ขาดหายไปโดยการทุจริตของผู้ใต้บังคับบัญชาเช่นนี้เป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยประมาทเลินเล่อ จำเลยที่ 4 จึงต้องชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ ตามพระราชบัญญัติการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค พ.ศ. 2503 มาตรา 29บัญญัติให้ผู้ว่าการเป็นผู้บริหารกิจการของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคให้เป็นไปตามนโยบายที่คณะกรรมการกำหนดและมีอำนาจบังคับบัญชาพนักงานทุกตำแหน่ง มาตรา 30 บัญญัติว่า ในกิจการที่เกี่ยวกับบุคคลภายนอกให้ผู้ว่าการเป็นผู้กระทำในนามของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคและเป็นผู้กระทำการแทนของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ส่วนคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคนั้นมาตรา 23 บัญญัติให้มีอำนาจหน้าที่วางนโยบายและควบคุมดูแลกิจการของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ดังนี้ การบริหารก็คือการปกครองและดำเนินการหรือการจัดการ และการฟ้องคดีในนามของนิติบุคคลก็คือการจัดการหรือการดำเนินการนั่นเอง หาใช่การควบคุมดูแลกิจการของนิติบุคคลไม่ อำนาจฟ้องในนามของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคจึงเป็นอำนาจของผู้ว่าการไม่ใช่อำนาจของคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ผู้ว่าการของโจทก์จึงมีอำนาจมอบอำนาจให้บุคคลอื่นฟ้องคดีในนามของโจทก์ได้ เดิมโจทก์มีคำสั่งจ้างจำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างรายวัน ต่อมาจึงได้มีคำสั่งบรรจุและแต่งตั้งจำเลยที่ 2 เป็นพนักงานของโจทก์ จำเลยที่ 7 ที่ 8 ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2 ต่อโจทก์เมื่อจำเลยที่ 2 เข้าทำงาน เป็นลูกจ้างรายวัน เมื่อจำเลยที่ 2 ได้รับการบรรจุและ แต่งตั้งเป็นพนักงานประจำแล้วมิได้มีการทำสัญญาค้ำประกันใหม่อีก คดีได้ความว่าลูกจ้างชั่วคราวที่ได้รับการบรรจุเป็นพนักงานจะต้อง ยื่นใบสมัครและ ทำสัญญาค้ำประกันอีก เช่นนี้ ที่จำเลยที่ 7 ที่ 8 ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2 ต่อโจทก์ไว้นั้น คู่สัญญามีเจตนา ให้จำเลยที่ 7 ที่ 8 ค้ำประกันจำเลยที่ 2 ในฐานะลูกจ้างรายวันเท่านั้น เมื่อจำเลยที่ 2 ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งเป็นพนักงานประจำ ไม่ได้มีการทำสัญญาค้ำประกันใหม่อีก และจำเลยที่ 2 ทำละเมิด ต่อโจทก์ในระหว่างเป็นพนักงานประจำ โจทก์จะนำสัญญาค้ำประกัน ดังกล่าวมาเป็นข้ออ้างให้จำเลยที่ 7 ที่ 8 รับผิดต่อโจทก์ในฐานะ ผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2 ไม่ได้โจทก์ฟ้องใจความว่า จำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 เป็นพนักงานของโจทก์ จำเลยที่ 6เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 7 ที่ 8 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 9เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 3 จำเลยที่ 10 เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 4 จำเลยที่ 1 ที่ 2เป็นพนักงานการเงิน จำเลยที่ 3 เป็นผู้ช่วยหัวหน้าแผนกการเงินกองคลัง จำเลยที่ 4เป็นหัวหน้าแผนกการเงิน กองบัญชีและการคลัง และจำเลยที่ 5 เป็นผู้ช่วยหัวหน้ากองบัญชีและการคลังฝ่ายการเงิน จำเลยที่ 1 ที่ 2 กับจำเลยอื่นร่วมกันทุจริตด้วยกลวิธีต่าง ๆ ต่อเนื่องกัน เป็นเหตุให้เงินของโจทก์ขาดหายและขาดบัญชีไปเป็นเงิน 1,394,049.85 บาทขอให้จำเลยดังกล่าวรับผิดชดใช้เงินแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 10 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยอื่นให้การต่อสู้คดีศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 ร่วมกันชดใช้เงิน 1,394,049 บาท 85 สตางค์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 28 สิงหาคม 2517 จนกว่าชำระเงินเสร็จให้โจทก์ แต่ดอกเบี้ยจนถึงวันฟ้อง (วันที่ 26 สิงหาคม 2518) ให้ใช้ไม่เกิน 91,682 บาท 55 สตางค์ ตามที่ขอมา ถ้าจำเลยที่ 1 ที่ 2 หรือที่ 4 ไม่ชำระหนี้ดังกล่าว ให้จำเลยที่ 6 ในฐานะผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 7 ร่วมกับจำเลยที่ 8 ในฐานะผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2จำเลยที่ 10 ในฐานะผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 4 ต้องชดใช้เงินให้โจทก์จนครบจำนวนที่จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 4 จะต้องชำระ ให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ที่ 6 ที่ 7 ที่ 8 และที่ 10 ร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียม โดยกำหนดค่าทนายความ 20,000 บาทแทนโจทก์ ให้ยกฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 3 ที่ 5 และที่ 9 โดยจำเลยที่ 10 เข้ามาเป็นคู่ความแทนที่ โดยให้โจทก์ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนจำเลยดังกล่าว โดยกำหนดค่าทนายความให้คนละ 6,000 บาทโจทก์ จำเลยที่ 4 ที่ 7 ที่ 8 และที่ 10 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 7 และที่ 8 เสียด้วย ให้โจทก์ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลแทนจำเลยที่ 7 และที่ 8 โดยกำหนดค่าทนายความทั้งสองศาลเป็นเงิน 10,000 บาทค่าทนายความชั้นอุทธรณ์ระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 ที่ 9 โดยจำเลยที่ 12เข้าเป็นคู่ความแทนที่ และจำเลยที่ 10 ให้เป็นพับ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ จำเลยที่ 4 และที่ 10 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยในปัญหาข้อกฎหมายว่า ที่โจทก์ฎีกาขอให้จำเลยที่ 7และที่ 8 รับผิดต่อโจทก์ตามฟ้องในฐานะเป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2 นั้น นายวีระผู้ว่าการของโจทก์เบิกความว่า เมื่อลูกจ้างชั่วคราวได้รับการบรรจุเป็นพนักงานต้องยื่นใบสมัครอีกครั้งหนึ่ง และจะต้องทำสัญญาค้ำประกันอีกด้วย จำเลยที่ 7และที่ 8 ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2 ต่อโจทก์ครั้งเดียวเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน2513 ปรากฏตามหนังสือสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.60 จำเลยที่ 2เริ่มเข้าทำงานในการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2513โดยโจทก์มีคำสั่งที่ 1638/2513 ลงวันที่ 9 กรกฎาคม 2513 ให้จ้างจำเลยที่ 2ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2513 โดยระบุในคำสั่งว่า "ฯลฯ ให้จ้างนางสาวไสลทิพย์พูนชัย (จำเลยที่ 2) ซึ่งสำเร็จประโยคมัธยมศึกษาตอนปลายสายอาชีพแผนกพณิชยการ จากโรงเรียนดุสิตพณิชยการ เป็นพนักงานบัญชีฝึกหัดรายวัน ประจำแผนกการเงิน กองการคลัง โดยได้รับค่าจ้างวันละ 20 บาท" ปรากฏตามคำสั่งการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคเอกสารหมาย จ.42 แผ่นที่ 21 ต่อมาโจทก์มีคำสั่งที่ 75/2514ลงวันที่ 18 มกราคม 2514 ให้บรรจุและแต่งตั้งจำเลยที่ 2 เป็นพนักงานตั้งแต่วันที่ 27 ธันวาคม 2513 โดยระบุในคำสั่งว่า "ฯลฯ ให้บรรจุและแต่งตั้งนางสาวไสลทิพย์ พูนชัย (จำเลยที่ 2) พนักงานบัญชีฝึกหัดรายวัน แผนกการเงินกองการคลัง เป็นพนักงานบัญชีอันดับ 1 ประจำแผนกการเงิน กองการคลังโดยให้ได้รับอัตราเงินเดือนอันดับที่ 5 (750 บาท) ตามระเบียบ" ปรากฏตามคำสั่งการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคเอกสารหมาย จ.42 แผ่นที่ 22 เห็นได้ว่า คำสั่งเอกสารหมาย จ.42 แผ่นที่ 21 จำเลยที่ 2 เข้าทำงานในฐานะลูกจ้างรายวันส่วนคำสั่งเอกสารหมาย จ.42 แผ่นที่ 22 เป็นคำสั่งบรรจุและแต่งตั้งจำเลยที่ 2 เป็นพนักงานของโจทก์ จำเลยที่ 7 และที่ 8 ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2ต่อโจทก์ตามหนังสือสัญญาเอกสารหมาย จ.60 เมื่อจำเลยที่ 2 เข้าทำงานเป็นลูกจ้างรายวัน เมื่อจำเลยที่ 2 ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งเป็นพนักงานประจำแล้วมิได้มีการทำสัญญาค้ำประกันใหม่อีก เมื่อคดีได้ความจากคำนายวีระผู้ว่าการของโจทก์ว่า ลูกจ้างชั่วคราวที่ได้รับการบรรจุเป็นพนักงานจะต้องยื่นใบสมัครและทำสัญญาค้ำประกันอีก ศาลฎีกาจึงเห็นว่าที่จำเลยที่ 7 และที่ 8ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 2 ต่อโจทก์ตามหนังสือสัญญาเอกสารหมาย จ.60นั้น คู่สัญญามีเจตนาให้จำเลยที่ 7 และที่ 8 ค้ำประกัน จำเลยที่ 2 ในฐานะเป็นลูกจ้างรายวันเท่านั้น เมื่อจำเลยที่ 2 ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งเป็นพนักงานประจำไม่ได้มีการทำสัญญาค้ำประกันใหม่อีก และจำเลยที่ 2 ทำละเมิดต่อโจทก์ในระหว่างเป็นพนักงานประจำ โจทก์จะนำสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.60มาเป็นข้ออ้างให้จำเลยที่ 7 และที่ 8 รับผิดต่อโจทก์ในฐานะผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 2ไม่ได้ เหตุผลต่าง ๆ ที่โจทก์อ้างอิงในฎีกาไม่เป็นเหตุให้จำเลยที่ 7 และที่ 8 ต้องรับผิดต่อโจทก์ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยที่ 7 และที่ 8 ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์นั้น ชอบแล้ว ฎีกาข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกันที่จำเลยที่ 4 และที่ 10 ฎีกาว่า นายวีระไม่มีอำนาจฟ้องคดีในนามของโจทก์อำนาจฟ้องคดีในนามของโจทก์เป็นอำนาจของคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคการที่นายวีระมอบอำนาจให้นายอักษรฟ้องคดีนี้จึงเป็นการไม่ถูกต้อง นั้น ปรากฏว่านายวีระเป็นผู้ว่าการของโจทก์ พระราชบัญญัติการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค พ.ศ. 2503มาตรา 29 วรรคแรก บัญญัติว่า "ผู้ว่าการเป็นผู้บริหารกิจการของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคให้เป็นไปตามนโยบายที่คณะกรรมการกำหนดและมีอำนาจบังคับบัญชาพนักงานทุกตำแหน่ง" มาตรา 30 บัญญัติว่า "ในกิจการที่เกี่ยวกับบุคคลภายนอกให้ผู้ว่าการเป็นผู้กระทำในนามของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคและเป็นผู้กระทำการแทนของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ฯลฯ" ส่วนคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคนั้นมาตรา 23 บัญญัติว่า มีอำนาจหน้าที่วางนโยบายและควบคุมดูแลกิจการของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ศาลฎีกาเห็นว่า การบริหารก็คือการปกครอง การดำเนินการหรือการจัดการ และการฟ้องคดีในนามของนิติบุคคลก็คือการจัดการหรือดำเนินการนั่นเอง หาใช่การควบคุมดูแลกิจการของนิติบุคคลไม่ อำนาจฟ้องในนามของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคจึงเป็นอำนาจของผู้ว่าการ ไม่ใช่อำนาจของคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค นายวีระผู้ว่าการของโจทก์จึงมีอำนาจมอบอำนาจให้นายอักษรฟ้องคดีนี้ในนามของโจทก์ได้ ฎีกาข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกันจำเลยที่ 4 ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกการเงิน เป็นผู้บังคับบัญชาของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เงินที่ขาดหายไปโดยการกระทำทุจริตของจำเลยที่ 1 และที่ 2นี้เป็นเงินที่ผ่านเข้ามาในแผนกการเงินตามสายงาน ตามคำสั่งการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคที่ 1208/2507 เรื่อง แต่งตั้งตำแหน่งและกำหนดหน้าที่ในกองบัญชีและการคลัง ลงวันที่ 29 ตุลาคม 2507 กำหนดหน้าที่ของจำเลยที่ 4 ไว้ว่ามีหน้าที่รับผิดชอบในการรับเงินและจ่ายเงินให้ถูกต้องตลอดจนการฝากเงินถอนเงินธนาคาร และให้รวบรวมเงินที่คงเหลือทุกวันส่งผู้ช่วยหัวหน้ากองบัญชีและการคลัง ฝ่ายการเงิน เพื่อตรวจสอบและเก็บรักษาไว้ต่อไป ปรากฏว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำการทุจริตหลายครั้งต่อเนื่องกันเป็นเวลาประมาณ 1 เดือน วิธีการทุจริตส่วนใหญ่เป็นเรื่องรับเงินมาแล้วไม่ลงบัญชี ไม่ออกใบรับเงิน ทำหลักฐานว่านำเงินไปฝากธนาคารแต่ความจริงไม่ได้ฝาก พฤติการณ์ของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เหล่านี้ถ้าหากจำเลยที่ 4 ปฏิบัติหน้าที่ให้เป็นไปตามคำสั่งที่ 1208/2507 ดังกล่าว จำเลยที่ 1 และที่ 2 ก็ไม่อาจทำการทุจริตได้ การที่จำเลยที่ 4 ละเลยไม่ปฏิบัติหน้าที่ตามที่ตนมีหน้าที่จะต้องปฏิบัติจนเป็นเหตุให้เงินของโจทก์ขาดหายไป โดยการกระทำทุจริตของผู้ใต้บังคับบัญชาเช่นนี้ เป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยประมาทเลินเล่อ จำเลยที่ 4 จึงต้องชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ และจำเลยที่ 10 ในฐานะผู้ค้ำประกันจะต้องร่วมรับผิดด้วยตามหนังสือสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.62 คำพิพากษาของศาลล่างทั้งสองที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 4 และที่ 10 ชอบแล้ว ฎีกาข้อนี้ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ(บุญส่ง คล้ายแก้ว-ปรีชา พานิชวงศ์-ปรานอม มหรรณพ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ