คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1060/2506หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 ทำละเมิดต่อโจทก์ จำเลยที่ 2 เป็นนายจ้างจำเลยที่ 1 ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมชดใช้ค่าเสียหายจำเลยทั้งสองต่อสู้ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ได้เป็นนายจ้างลูกจ้าง โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะเหตุสุดวิสัย และว่าโจทก์กับจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความระงับข้อพิพาทกันแล้ว ดังนี้ ประเด็นที่สำคัญที่จะต้องวินิจฉัยเบื้องต้น คือ โจทก์จำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมระงับข้อพิพาทกันไว้แล้วจริง หรือไม่ ถ้าได้ทำไว้จริงก็ไม่ต้องวินิจฉัยประเด็นข้ออื่นต่อไป เมื่อความรับผิดของจำเลยที่ 1 ได้ปลดเปลื้องไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความแล้ว ก็ไม่มีความรับผิดที่จะให้จำเลยที่ 2 ร่วมชดใช้ค่าเสียหายอันใดอีก แม้โจทก์จะไม่ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 ก็ตาม โจทก์หมดสิทธิฟ้องจำเลยที่ 1 ย่อมหมดสิทธิฟ้องจำเลยที่ 2 ด้วยคดีนี้ โจทก์ฟ้องมีใจความว่า จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์โดยสารโดยประมาท ทำให้รถพลิกคว่ำเป็นเหตุให้โจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัสและมีคนตาย ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าเสียหาย +๖,๕๐๐ บาท จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ ๑ มิได้เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๒ รถที่จำเลยที่ ๑ ขับเกิดพลิกคว่ำ เพราะเหตุสุดวิสัย และจำเลยที่ ๑ ตัดฟ้องว่า ได้ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้ได้รับบาดเจ็บรวมทั้งโจทก์และผู้ตายอื่นๆ ทั้งหมดจนมีการทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันระงับข้อพิพาทกับจำเลยแล้ว ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นฟังว่า รถคว่ำเพราะเหตุสุดวิสัยทำให้จำเลยที่ ไม่ต้องรับผิด คดีไม่จำต้องวินิจฉัยประเด็นอื่นต่อไป ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องด้วยคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้น พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า หากฟังข้อเท็จจริงได้ว่า โจทก์ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความระงับข้อพิพาทกับจำเลยที่ ไว้จริงแล้ว โจทก์หรือจำเลยที่ จะรื้อฟื้นเหตุเป็นข้อพิพาทเดิมกลับมาว่ากล่าวแก้กันอีกหาได้ไม่ ผลของสัญญาประนีประนอมย่อมทำให้การเรียกร้องเดิมระงับสิ้นไป และทำให้แต่ละฝ่ายได้สิทธิตามที่แสดงในสัญญาเมื่อคู่กรณีฝ่ายหนึ่งยอมจะใช้ค่าเสียหายตามที่ตกลงประนีประนอมกันแล้ว ก็ต้องใช้ตามนั้น และอีกฝ่ายหนึ่งจะเรียกร้องค่าเสียหายมากกว่าที่ตกลงกันไว้ก็ไม่ได้เหมือนกัน ฉะนั้น คดีจึงมีข้อที่จะต้องวินิจฉัยถึงสัญญาประนีประนอมยอมความที่จำเลยต่อสู้ไว้เป็นประการแรก ถ้าได้ความเป็นจริงก็ไม่ต้องวินิจฉัยประเด็นข้ออื่นต่อไป ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยถึงเหตุรถคว่ำเป็นเหตุสุดวิสัยโดยถือว่าเป็นประเด็นสำคัญที่จะต้องวินิจฉัยเบื้องต้น แล้วไม่วินิจฉัยถึงประเด็นอื่น ย่อมไม่ตรงกับรูปเรื่อง ศาลฎีกาฟังว่าโจทก์ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ และได้รับเงินจำนวนตามสัญญาไปครบถ้วนแล้ว โจทก์ย่อมหมดสิทธิจะเรียกร้องเอาค่าเสียหายนอกจากนั้นได้ สำหรับจำเลยที่ ๒ นั้น แม้โจทก์จะไม่ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ ๒ ก็ตาม แต่เมื่อความรับผิดของจำเลยที่ ๑ ได้ปลดเปลื้องไปหมดแล้ว ก็ไม่มีความรับผิดที่จะให้จำเลยที่ ๒ ร่วมชดใช้ค่าเสียหายอันใดอีก เมื่อโจทก์หมดสิทธิฟ้องจำเลยที่ ๑ ย่อมหมดสิทธิฟ้องจำเลยที่ ๒ ด้วย พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1060/2506นายปัน หรือ คำปัน กันธิมาโจทก์นายอินทร์ คุณยศยิ่ง ที่ 1 นายชื่น คุณยศยิ่งจำเลย ป.วิ.พ. ม. 141 (5), ม. 142 ป.พ.พ. ม. 425, ม. 850, ม. 852โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 ทำละเมิดต่อโจทก์ จำเลยที่ 2 เป็นนายจ้างจำเลยที่ 1 ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมชดใช้ค่าเสียหายจำเลยทั้งสองต่อสู้ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ได้เป็นนายจ้างลูกจ้าง โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะเหตุสุดวิสัย และว่าโจทก์กับจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความระงับข้อพิพาทกันแล้ว ดังนี้ ประเด็นที่สำคัญที่จะต้องวินิจฉัยเบื้องต้น คือ โจทก์จำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมระงับข้อพิพาทกันไว้แล้วจริง หรือไม่ ถ้าได้ทำไว้จริงก็ไม่ต้องวินิจฉัยประเด็นข้ออื่นต่อไป เมื่อความรับผิดของจำเลยที่ 1 ได้ปลดเปลื้องไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความแล้ว ก็ไม่มีความรับผิดที่จะให้จำเลยที่ 2 ร่วมชดใช้ค่าเสียหายอันใดอีก แม้โจทก์จะไม่ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 ก็ตาม โจทก์หมดสิทธิฟ้องจำเลยที่ 1 ย่อมหมดสิทธิฟ้องจำเลยที่ 2 ด้วยคดีนี้ โจทก์ฟ้องมีใจความว่า จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์โดยสารโดยประมาท ทำให้รถพลิกคว่ำเป็นเหตุให้โจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัสและมีคนตาย ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าเสียหาย +๖,๕๐๐ บาท จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ ๑ มิได้เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๒ รถที่จำเลยที่ ๑ ขับเกิดพลิกคว่ำ เพราะเหตุสุดวิสัย และจำเลยที่ ๑ ตัดฟ้องว่า ได้ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้ได้รับบาดเจ็บรวมทั้งโจทก์และผู้ตายอื่นๆ ทั้งหมดจนมีการทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันระงับข้อพิพาทกับจำเลยแล้ว ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นฟังว่า รถคว่ำเพราะเหตุสุดวิสัยทำให้จำเลยที่ ไม่ต้องรับผิด คดีไม่จำต้องวินิจฉัยประเด็นอื่นต่อไป ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องด้วยคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้น พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า หากฟังข้อเท็จจริงได้ว่า โจทก์ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความระงับข้อพิพาทกับจำเลยที่ ไว้จริงแล้ว โจทก์หรือจำเลยที่ จะรื้อฟื้นเหตุเป็นข้อพิพาทเดิมกลับมาว่ากล่าวแก้กันอีกหาได้ไม่ ผลของสัญญาประนีประนอมย่อมทำให้การเรียกร้องเดิมระงับสิ้นไป และทำให้แต่ละฝ่ายได้สิทธิตามที่แสดงในสัญญาเมื่อคู่กรณีฝ่ายหนึ่งยอมจะใช้ค่าเสียหายตามที่ตกลงประนีประนอมกันแล้ว ก็ต้องใช้ตามนั้น และอีกฝ่ายหนึ่งจะเรียกร้องค่าเสียหายมากกว่าที่ตกลงกันไว้ก็ไม่ได้เหมือนกัน ฉะนั้น คดีจึงมีข้อที่จะต้องวินิจฉัยถึงสัญญาประนีประนอมยอมความที่จำเลยต่อสู้ไว้เป็นประการแรก ถ้าได้ความเป็นจริงก็ไม่ต้องวินิจฉัยประเด็นข้ออื่นต่อไป ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยถึงเหตุรถคว่ำเป็นเหตุสุดวิสัยโดยถือว่าเป็นประเด็นสำคัญที่จะต้องวินิจฉัยเบื้องต้น แล้วไม่วินิจฉัยถึงประเด็นอื่น ย่อมไม่ตรงกับรูปเรื่อง ศาลฎีกาฟังว่าโจทก์ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ และได้รับเงินจำนวนตามสัญญาไปครบถ้วนแล้ว โจทก์ย่อมหมดสิทธิจะเรียกร้องเอาค่าเสียหายนอกจากนั้นได้ สำหรับจำเลยที่ ๒ นั้น แม้โจทก์จะไม่ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ ๒ ก็ตาม แต่เมื่อความรับผิดของจำเลยที่ ๑ ได้ปลดเปลื้องไปหมดแล้ว ก็ไม่มีความรับผิดที่จะให้จำเลยที่ ๒ ร่วมชดใช้ค่าเสียหายอันใดอีก เมื่อโจทก์หมดสิทธิฟ้องจำเลยที่ ๑ ย่อมหมดสิทธิฟ้องจำเลยที่ ๒ ด้วย พิพากษายืน(โพยม เลขยานนท์-ประกอบ หุตะสิงห์-สวัสดิ์ พานิชอัตรา)ศาลจังหวัดเชียงใหม่ - นายดนัย อิน+ศาลอุทธรณ์ - นายสิทธิ เกตุทัตแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ โจทก์ฟ้องมีใจความว่า จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์โดยสารโดยประมาท ทำให้รถพลิกคว่ำเป็นเหตุให้โจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัสและมีคนตาย ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าเสียหาย +๖,๕๐๐ บาท จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ ๑ มิได้เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๒ รถที่จำเลยที่ ๑ ขับเกิดพลิกคว่ำ เพราะเหตุสุดวิสัย และจำเลยที่ ๑ ตัดฟ้องว่า ได้ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้ได้รับบาดเจ็บรวมทั้งโจทก์และผู้ตายอื่นๆ ทั้งหมดจนมีการทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันระงับข้อพิพาทกับจำเลยแล้ว ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นฟังว่า รถคว่ำเพราะเหตุสุดวิสัยทำให้จำเลยที่ ไม่ต้องรับผิด คดีไม่จำต้องวินิจฉัยประเด็นอื่นต่อไป ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องด้วยคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้น พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า หากฟังข้อเท็จจริงได้ว่า โจทก์ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความระงับข้อพิพาทกับจำเลยที่ ไว้จริงแล้ว โจทก์หรือจำเลยที่ จะรื้อฟื้นเหตุเป็นข้อพิพาทเดิมกลับมาว่ากล่าวแก้กันอีกหาได้ไม่ ผลของสัญญาประนีประนอมย่อมทำให้การเรียกร้องเดิมระงับสิ้นไป และทำให้แต่ละฝ่ายได้สิทธิตามที่แสดงในสัญญาเมื่อคู่กรณีฝ่ายหนึ่งยอมจะใช้ค่าเสียหายตามที่ตกลงประนีประนอมกันแล้ว ก็ต้องใช้ตามนั้น และอีกฝ่ายหนึ่งจะเรียกร้องค่าเสียหายมากกว่าที่ตกลงกันไว้ก็ไม่ได้เหมือนกัน ฉะนั้น คดีจึงมีข้อที่จะต้องวินิจฉัยถึงสัญญาประนีประนอมยอมความที่จำเลยต่อสู้ไว้เป็นประการแรก ถ้าได้ความเป็นจริงก็ไม่ต้องวินิจฉัยประเด็นข้ออื่นต่อไป ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยถึงเหตุรถคว่ำเป็นเหตุสุดวิสัยโดยถือว่าเป็นประเด็นสำคัญที่จะต้องวินิจฉัยเบื้องต้น แล้วไม่วินิจฉัยถึงประเด็นอื่น ย่อมไม่ตรงกับรูปเรื่อง ศาลฎีกาฟังว่าโจทก์ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ และได้รับเงินจำนวนตามสัญญาไปครบถ้วนแล้ว โจทก์ย่อมหมดสิทธิจะเรียกร้องเอาค่าเสียหายนอกจากนั้นได้ สำหรับจำเลยที่ ๒ นั้น แม้โจทก์จะไม่ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ ๒ ก็ตาม แต่เมื่อความรับผิดของจำเลยที่ ๑ ได้ปลดเปลื้องไปหมดแล้ว ก็ไม่มีความรับผิดที่จะให้จำเลยที่ ๒ ร่วมชดใช้ค่าเสียหายอันใดอีก เมื่อโจทก์หมดสิทธิฟ้องจำเลยที่ ๑ ย่อมหมดสิทธิฟ้องจำเลยที่ ๒ ด้วย พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1060/2506นายปัน หรือ คำปัน กันธิมาโจทก์นายอินทร์ คุณยศยิ่ง ที่ 1 นายชื่น คุณยศยิ่งจำเลย ป.วิ.พ. ม. 141 (5), ม. 142 ป.พ.พ. ม. 425, ม. 850, ม. 852โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 ทำละเมิดต่อโจทก์ จำเลยที่ 2 เป็นนายจ้างจำเลยที่ 1 ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมชดใช้ค่าเสียหายจำเลยทั้งสองต่อสู้ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ได้เป็นนายจ้างลูกจ้าง โจทก์ได้รับความเสียหายเพราะเหตุสุดวิสัย และว่าโจทก์กับจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความระงับข้อพิพาทกันแล้ว ดังนี้ ประเด็นที่สำคัญที่จะต้องวินิจฉัยเบื้องต้น คือ โจทก์จำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมระงับข้อพิพาทกันไว้แล้วจริง หรือไม่ ถ้าได้ทำไว้จริงก็ไม่ต้องวินิจฉัยประเด็นข้ออื่นต่อไป เมื่อความรับผิดของจำเลยที่ 1 ได้ปลดเปลื้องไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความแล้ว ก็ไม่มีความรับผิดที่จะให้จำเลยที่ 2 ร่วมชดใช้ค่าเสียหายอันใดอีก แม้โจทก์จะไม่ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ 2 ก็ตาม โจทก์หมดสิทธิฟ้องจำเลยที่ 1 ย่อมหมดสิทธิฟ้องจำเลยที่ 2 ด้วยคดีนี้ โจทก์ฟ้องมีใจความว่า จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๑ ขับรถยนต์โดยสารโดยประมาท ทำให้รถพลิกคว่ำเป็นเหตุให้โจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัสและมีคนตาย ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าเสียหาย +๖,๕๐๐ บาท จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ ๑ มิได้เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๒ รถที่จำเลยที่ ๑ ขับเกิดพลิกคว่ำ เพราะเหตุสุดวิสัย และจำเลยที่ ๑ ตัดฟ้องว่า ได้ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้ได้รับบาดเจ็บรวมทั้งโจทก์และผู้ตายอื่นๆ ทั้งหมดจนมีการทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันระงับข้อพิพาทกับจำเลยแล้ว ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นฟังว่า รถคว่ำเพราะเหตุสุดวิสัยทำให้จำเลยที่ ไม่ต้องรับผิด คดีไม่จำต้องวินิจฉัยประเด็นอื่นต่อไป ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องด้วยคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้น พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า หากฟังข้อเท็จจริงได้ว่า โจทก์ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความระงับข้อพิพาทกับจำเลยที่ ไว้จริงแล้ว โจทก์หรือจำเลยที่ จะรื้อฟื้นเหตุเป็นข้อพิพาทเดิมกลับมาว่ากล่าวแก้กันอีกหาได้ไม่ ผลของสัญญาประนีประนอมย่อมทำให้การเรียกร้องเดิมระงับสิ้นไป และทำให้แต่ละฝ่ายได้สิทธิตามที่แสดงในสัญญาเมื่อคู่กรณีฝ่ายหนึ่งยอมจะใช้ค่าเสียหายตามที่ตกลงประนีประนอมกันแล้ว ก็ต้องใช้ตามนั้น และอีกฝ่ายหนึ่งจะเรียกร้องค่าเสียหายมากกว่าที่ตกลงกันไว้ก็ไม่ได้เหมือนกัน ฉะนั้น คดีจึงมีข้อที่จะต้องวินิจฉัยถึงสัญญาประนีประนอมยอมความที่จำเลยต่อสู้ไว้เป็นประการแรก ถ้าได้ความเป็นจริงก็ไม่ต้องวินิจฉัยประเด็นข้ออื่นต่อไป ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยถึงเหตุรถคว่ำเป็นเหตุสุดวิสัยโดยถือว่าเป็นประเด็นสำคัญที่จะต้องวินิจฉัยเบื้องต้น แล้วไม่วินิจฉัยถึงประเด็นอื่น ย่อมไม่ตรงกับรูปเรื่อง ศาลฎีกาฟังว่าโจทก์ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ และได้รับเงินจำนวนตามสัญญาไปครบถ้วนแล้ว โจทก์ย่อมหมดสิทธิจะเรียกร้องเอาค่าเสียหายนอกจากนั้นได้ สำหรับจำเลยที่ ๒ นั้น แม้โจทก์จะไม่ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ ๒ ก็ตาม แต่เมื่อความรับผิดของจำเลยที่ ๑ ได้ปลดเปลื้องไปหมดแล้ว ก็ไม่มีความรับผิดที่จะให้จำเลยที่ ๒ ร่วมชดใช้ค่าเสียหายอันใดอีก เมื่อโจทก์หมดสิทธิฟ้องจำเลยที่ ๑ ย่อมหมดสิทธิฟ้องจำเลยที่ ๒ ด้วย พิพากษายืน(โพยม เลขยานนท์-ประกอบ หุตะสิงห์-สวัสดิ์ พานิชอัตรา)ศาลจังหวัดเชียงใหม่ - นายดนัย อิน+ศาลอุทธรณ์ - นายสิทธิ เกตุทัตแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ