คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5669/2537หลักกฎหมาย: ผู้เยาว์อายุ 16 ปีเศษ อยู่ที่บ้านของผู้เสียหายซึ่งเป็นบิดาที่ต่างจังหวัดกับพี่ชายซึ่งมีอายุ 18 ปี โดยผู้เสียหายฝาก ด.ซึ่งเช่าบ้านอยู่ติดกันเป็นผู้ดูแลและให้เงินเป็นค่าใช้จ่ายส่วนผู้เสียหายไปทำงานที่กรุงเทพมหานครไม่ทำให้อำนาจปกครองของผู้เสียหายหมดไป การที่ผู้เยาว์ออกจากบ้านไปโดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้เสียหายโดยผู้เยาว์เต็มใจไปด้วย แล้วจำเลยพาผู้เยาว์ไปค้างคืนอยู่ที่บ้านจำเลยตลอดมาเพราะรักใคร่ชอบพอกันฉันชู้สาว ถือได้ว่าจำเลยพรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบห้าปีแต่ยังไม่เกินสิบแปดปีไปเสียจากบิดา ขณะเกิดเหตุจำเลยอายุ 31 ปี และมีภรรยากับบุตรแล้ว ไม่มีเจตนาจะเลี้ยงดูผู้เยาว์เป็นภริยา การกระทำของจำเลยจึงเป็นการพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 วรรคแรกโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 วรรคแรก ลงโทษจำคุก 3 ปี คำรับของจำเลยในชั้นสอบสวนและทางนำสืบเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 2 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกาโดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ปัญหาว่า จำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่ โจทก์มีนางดำหรือทองดำ ใยดีมาเบิกความว่า จำเลยกับผู้เยาว์คบหากันฉันคนรัก ขณะพยานอยู่ที่บ้านเคยเห็นจำเลยมาหาผู้เยาว์และพาผู้เยาว์นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ไปด้วยกันบ่อย ๆ เมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2535 จำเลยได้ขับรถจักรยานยนต์มาถามหาผู้เยาว์ที่บ้าน แล้วให้ผู้เยาว์นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ไปโดยมีกระเป๋าเสื้อผ้าติดตัวไปด้วย จากนั้นไม่เคยกลับมาพักที่บ้านอีก ความข้อนี้โจทก์มีนายอนุสรณ์พี่ชายผู้เยาว์มาเบิกความสนับสนุนว่าพยานทราบเหตุการณ์ดังกล่าวแต่ไม่กล้าบอกผู้เสียหาย เพราะกลัวผู้เสียหายว่าไม่ดูแลน้องสาวขณะเบิกความจำเลยและผู้เยาว์ก็ยังติดต่อกันฉันคนรัก โดยพยานพบผู้เยาว์ที่บ้านจำเลยบ้าง เห็นผู้เยาว์ซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์จำเลยบ้าง นอกจากนี้โจทก์ยังมีตัวผู้เสียหายและร้อยตำรวจเอกวิบูลย์พนักงานสอบสวนมาเบิกความว่า ก่อนร้อยตำรวจเอกวิบูลย์รับแจ้งความจำเลยได้ยอมทำบันทึกหลักฐานเอกสารหมาย จ.3 ไว้ต่อผู้เสียหายและผู้เยาว์ว่ารักใคร่ชอบพอกับผู้เยาว์และจะสู่ขอต่อผู้เสียหายจำเลยก็นำสืบรับว่าเคยไปตกลงจ่ายเงินสินสอดให้ผู้เสียหายและทำบันทึกข้อตกลงกันไว้ โจทก์จึงมีทั้งพยานบุคคลและเอกสารมานำสืบประกอบข้ออ้างของตนข้อนำสืบของโจทก์จึงมีน้ำหนักในการรับฟัง เพราะหากไม่เป็นจริงดังที่โจทก์นำสืบก็ไม่มีเหตุผลที่จำเลยจะต้องไปตกลงและทำบันทึกกับผู้เสียหาย พยานหลักฐานของจำเลยไม่มีน้ำหนักหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ คดีฟังได้ตามที่โจทก์นำสืบปรากฏตามสำเนาทะเบียนบ้านเอกสารหมาย จ.1 ว่า ขณะเกิดเหตุนางสาวพุทธชาดผู้เยาว์อายุ 16 ปีเศษ อยู่ที่บ้านของผู้เสียหายที่จังหวัดอุตรดิตถ์กับนายอนุสรณ์พี่ชาย ซึ่งมีอายุ 18 ปี ผู้เสียหายฝากนางดำหรือทองดำซึ่งเช่าบ้านอยู่ติดกันเป็นผู้ดูแลและให้เงินเป็นค่าใช้จ่าย ส่วนผู้เสียหายไปทำงานที่กรุงเทพมหานครไม่ทำให้อำนาจปกครองของผู้เสียหายหมดไป ผู้เยาว์ยังคงอยู่ในอำนาจปกครองของผู้เสียหาย การที่ผู้เยาว์ออกจากบ้านไป โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้เสียหายซึ่งเป็นบิดา โดยผู้เยาว์เต็มใจไปด้วยแล้วจำเลยพาผู้เยาว์ไปค้างคืนอยู่ที่บ้านจำเลยตลอดมาเพราะรักใคร่ชอบพอกันฉันชู้สาว ถือได้ว่าจำเลยพรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบห้าปีแต่ยังไม่เกินสิบแปดปีไปเสียจากบิดา เป็นการล่วงละเมิดต่ออำนาจปกครองของผู้เสียหาย ขณะเกิดเหตุจำเลยอายุ 31 ปี และมีภรรยากับบุตรแล้ว ไม่มีเจตนาจะเลี้ยงดูผู้เยาว์เป็นภริยา การกระทำของจำเลยจึงเป็นการพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร จำเลยจึงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 วรรคแรก ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดนั้น ชอบแล้ว แต่ระหว่างพิจารณาของศาลฎีกาผู้เสียหายและจำเลยแถลงว่าได้ตกลงประนีประนอมยอมความกันตามบันทึกท้ายคำแถลงของทนายจำเลยลงวันที่ 9 พฤษภาคม 2537 โดยจำเลยตกลงชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้เสียหายจำนวน 100,000 บาท ผู้เสียหายไม่ติดใจเอาความกับจำเลยอีกต่อไปประกอบกับไม่ปรากฏว่าจำเลยเคยต้องโทษจำคุกมาก่อน จึงมีเหตุอันควรปรานีรอการลงโทษให้จำเลย ฎีกาของจำเลยฟังขึ้นบางส่วน"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้รอการลงโทษจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 2 ปีนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค 2 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5669/2537พนักงานอัยการ จังหวัด อุตรดิตถ์โจทก์นาย ถวิล จาดเอี่ยมจำเลย ป.อ. ม. 319 วรรคแรก ผู้เยาว์อายุ 16 ปีเศษ อยู่ที่บ้านของผู้เสียหายซึ่งเป็นบิดาที่ต่างจังหวัดกับพี่ชายซึ่งมีอายุ 18 ปี โดยผู้เสียหายฝาก ด.ซึ่งเช่าบ้านอยู่ติดกันเป็นผู้ดูแลและให้เงินเป็นค่าใช้จ่ายส่วนผู้เสียหายไปทำงานที่กรุงเทพมหานครไม่ทำให้อำนาจปกครองของผู้เสียหายหมดไป การที่ผู้เยาว์ออกจากบ้านไปโดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้เสียหายโดยผู้เยาว์เต็มใจไปด้วย แล้วจำเลยพาผู้เยาว์ไปค้างคืนอยู่ที่บ้านจำเลยตลอดมาเพราะรักใคร่ชอบพอกันฉันชู้สาว ถือได้ว่าจำเลยพรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบห้าปีแต่ยังไม่เกินสิบแปดปีไปเสียจากบิดา ขณะเกิดเหตุจำเลยอายุ 31 ปี และมีภรรยากับบุตรแล้ว ไม่มีเจตนาจะเลี้ยงดูผู้เยาว์เป็นภริยา การกระทำของจำเลยจึงเป็นการพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 วรรคแรกโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 วรรคแรก ลงโทษจำคุก 3 ปี คำรับของจำเลยในชั้นสอบสวนและทางนำสืบเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 2 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกาโดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ปัญหาว่า จำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่ โจทก์มีนางดำหรือทองดำ ใยดีมาเบิกความว่า จำเลยกับผู้เยาว์คบหากันฉันคนรัก ขณะพยานอยู่ที่บ้านเคยเห็นจำเลยมาหาผู้เยาว์และพาผู้เยาว์นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ไปด้วยกันบ่อย ๆ เมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2535 จำเลยได้ขับรถจักรยานยนต์มาถามหาผู้เยาว์ที่บ้าน แล้วให้ผู้เยาว์นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ไปโดยมีกระเป๋าเสื้อผ้าติดตัวไปด้วย จากนั้นไม่เคยกลับมาพักที่บ้านอีก ความข้อนี้โจทก์มีนายอนุสรณ์พี่ชายผู้เยาว์มาเบิกความสนับสนุนว่าพยานทราบเหตุการณ์ดังกล่าวแต่ไม่กล้าบอกผู้เสียหาย เพราะกลัวผู้เสียหายว่าไม่ดูแลน้องสาวขณะเบิกความจำเลยและผู้เยาว์ก็ยังติดต่อกันฉันคนรัก โดยพยานพบผู้เยาว์ที่บ้านจำเลยบ้าง เห็นผู้เยาว์ซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์จำเลยบ้าง นอกจากนี้โจทก์ยังมีตัวผู้เสียหายและร้อยตำรวจเอกวิบูลย์พนักงานสอบสวนมาเบิกความว่า ก่อนร้อยตำรวจเอกวิบูลย์รับแจ้งความจำเลยได้ยอมทำบันทึกหลักฐานเอกสารหมาย จ.3 ไว้ต่อผู้เสียหายและผู้เยาว์ว่ารักใคร่ชอบพอกับผู้เยาว์และจะสู่ขอต่อผู้เสียหายจำเลยก็นำสืบรับว่าเคยไปตกลงจ่ายเงินสินสอดให้ผู้เสียหายและทำบันทึกข้อตกลงกันไว้ โจทก์จึงมีทั้งพยานบุคคลและเอกสารมานำสืบประกอบข้ออ้างของตนข้อนำสืบของโจทก์จึงมีน้ำหนักในการรับฟัง เพราะหากไม่เป็นจริงดังที่โจทก์นำสืบก็ไม่มีเหตุผลที่จำเลยจะต้องไปตกลงและทำบันทึกกับผู้เสียหาย พยานหลักฐานของจำเลยไม่มีน้ำหนักหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ คดีฟังได้ตามที่โจทก์นำสืบปรากฏตามสำเนาทะเบียนบ้านเอกสารหมาย จ.1 ว่า ขณะเกิดเหตุนางสาวพุทธชาดผู้เยาว์อายุ 16 ปีเศษ อยู่ที่บ้านของผู้เสียหายที่จังหวัดอุตรดิตถ์กับนายอนุสรณ์พี่ชาย ซึ่งมีอายุ 18 ปี ผู้เสียหายฝากนางดำหรือทองดำซึ่งเช่าบ้านอยู่ติดกันเป็นผู้ดูแลและให้เงินเป็นค่าใช้จ่าย ส่วนผู้เสียหายไปทำงานที่กรุงเทพมหานครไม่ทำให้อำนาจปกครองของผู้เสียหายหมดไป ผู้เยาว์ยังคงอยู่ในอำนาจปกครองของผู้เสียหาย การที่ผู้เยาว์ออกจากบ้านไป โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้เสียหายซึ่งเป็นบิดา โดยผู้เยาว์เต็มใจไปด้วยแล้วจำเลยพาผู้เยาว์ไปค้างคืนอยู่ที่บ้านจำเลยตลอดมาเพราะรักใคร่ชอบพอกันฉันชู้สาว ถือได้ว่าจำเลยพรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบห้าปีแต่ยังไม่เกินสิบแปดปีไปเสียจากบิดา เป็นการล่วงละเมิดต่ออำนาจปกครองของผู้เสียหาย ขณะเกิดเหตุจำเลยอายุ 31 ปี และมีภรรยากับบุตรแล้ว ไม่มีเจตนาจะเลี้ยงดูผู้เยาว์เป็นภริยา การกระทำของจำเลยจึงเป็นการพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร จำเลยจึงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 วรรคแรก ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดนั้น ชอบแล้ว แต่ระหว่างพิจารณาของศาลฎีกาผู้เสียหายและจำเลยแถลงว่าได้ตกลงประนีประนอมยอมความกันตามบันทึกท้ายคำแถลงของทนายจำเลยลงวันที่ 9 พฤษภาคม 2537 โดยจำเลยตกลงชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้เสียหายจำนวน 100,000 บาท ผู้เสียหายไม่ติดใจเอาความกับจำเลยอีกต่อไปประกอบกับไม่ปรากฏว่าจำเลยเคยต้องโทษจำคุกมาก่อน จึงมีเหตุอันควรปรานีรอการลงโทษให้จำเลย ฎีกาของจำเลยฟังขึ้นบางส่วน"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้รอการลงโทษจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 2 ปีนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค 2(ยรรยง ปานุราช-ยงยุทธ ธารีสาร-อำนวย สุขพรหม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5669/2537 วินิจฉัยความผิดฐานพรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบสามปีแต่ไม่เกินสิบแปดปีโดยผู้เยาว์เต็มใจไปด้วยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 ซึ่งบัญญัติว่า "มาตรา 319 ผู้ใดพรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบสามปี แต่ยังไม่เกินสิบแปดปีไปเสียจากบิดามารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแล เพื่อหากำไร หรือเพื่อการอนาจารโดยผู้เยาว์นั้นเต็มใจไปด้วย ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่สองปีถึงสิบปี และปรับตั้งแต่สี่พันบาทถึงสองหมื่นบาท" องค์ประกอบความผิด องค์ประกอบภายนอก 1. ผู้ใด 2. พรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบสามปีแต่ยังไม่เกินสิบแปดปี 3. ไปเสียจากบิดามารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแล 4. โดยผู้เยาว์นั้นเต็มใจไปด้วย องค์ประกอบภายใน 1. เจตนา 2. เพื่อหากำไรหรือเพื่อการอนาจาร พรากไปเสีย หมายความว่า เอาไปหรือพาไปหรือแยกผู้เยาว์ไปจากการปกครองหรือดูแลผู้เยาว์นั้นอยู่จากบิดามารดาผู้ปกครองหรือผู้ดูแล หมายความว่า ผู้เยาว์ต้องอยู่ในความปกครอง ดูแลของบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแลในขณะที่พรากไปนั้น จึงจะมีความผิดหากขณะที่พรากไปนั้นผู้เยาว์ไม่ได้อยู่ในความปกครองหรือการดูแลของบุคคลดังกล่าวแล้ว ย่อมไม่มีความผิดดังคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2155/2514 ซึ่งวินิจฉัยว่า "วันเกิดเหตุ ผู้เยาว์ทะเลาะกับน้องถูกมารดาตีและไล่ออกจากบ้าน ผู้เยาว์หลบหนีออกจากบ้านมาเอง จำเลยมาพบผู้เยาว์ที่วงเวียนใหญ่ได้พูดกับผู้เยาว์ ผู้เยาว์ไม่ตอบ จำเลยเข้าใจว่าผู้เยาว์เป็นใบ้ จึงพาผู้เยาว์มาสถานีตำรวจบางยี่เรือและได้เขียนหนังสือถามชื่อที่อยู่และอายุ ผู้เยาว์ก็ไม่ยอมบอก จำเลยมิทราบข้อเท็จจริงดังกล่าว ในที่สุดจำเลยได้นำผู้เยาว์ไปฝากไว้กับพี่สาวจำเลย ดังนี้ เห็นว่าการพรากผู้เยาว์ไปเสียจากบิดามารดาผู้ปกครอง หรือผู้ดูแลนั้น หมายความว่า พาไปหรือแยกผู้เยาว์ออกจากความดูแลของบิดามารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแล จะมีการพรากได้ผู้เยาว์ต้องอยู่ในความปกครองดูแลของผู้หนึ่งผู้ใดของบุคคลดังกล่าวแล้วในขณะที่พราก แต่ข้อเท็จจริงในเรื่องนี้ปรากฏว่าผู้เยาว์ถูกมารดาตีและไล่ออกจากบ้าน ผู้เยาว์จึงหนีออกจากบ้านมา เมื่อผู้เยาว์ได้พบกับจำเลย จำเลยได้ถามถึงที่อยู่ผู้เยาว์ก็ไม่ยอมบอกจำเลยจึงพาผู้เยาว์ไปฝากไว้กับพี่สาวของจำเลย การกระทำของจำเลยดังกล่าว จึงไม่เป็นการพรากผู้เยาว์ไปเสียจากผู้ปกครองจำเลยไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 แต่มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 831/2518 วินิจฉัยว่า จำเลยมีบุตรภริยาแล้วได้พาผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็กอายุ 14 ปี ซึ่งหนีบิดามารดาไปหาจำเลยและนัดให้จำเลยไปรับ ณ ที่แห่งหนึ่ง และพาผู้เสียหายไปอยู่ร่วมกัน จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 319 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 831/2518 นี้ศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ ได้เขียนหมายเหตุท้ายฎีกาไว้ว่า "ถ้าศาลฟังว่าผู้เสียหายหนีไปจากบิดามารดาแล้ว จำเลยพาผู้เสียหายไปก็ดี หรือผู้เสียหายพาจำเลยไปก็ดีหรือผู้เสียหายและจำเลยต่างไปด้วยกันก็ดี ย่อมไม่เป็นการพรากผู้เสียหายไปจากบิดามารดาตามมาตรา 319เพราะองค์ความผิดตามมาตรา 319 อยู่ที่ว่า เด็กพรากตัวเองหนีผู้ปกครองไป หรือ จำเลยพรากเด็กจากผู้ปกครอง ดังนั้น ถ้าเด็กหนีมาแล้วจำเลยยอมไปกับเด็ก แม้จะเป็นการพาไปก็มิใช่พรากไปเสียจากบิดามารดาตามมาตรา 319 เนื่องจากกฎหมายมิได้ใช้คำว่าพรากไปจากความปกครอง แต่ใช้คำว่า จากบิดามารดา กล่าวคือความปกครองของบิดามารดานั้นมีอยู่เสมอ ไม่ว่าเด็กไปอยู่ที่ใดแต่ความผิดมิได้อยู่ที่พรากไปจากความปกครองซึ่งทำไม่ได้ เพราะแม้ฉุดเด็กไป เด็กก็ยังไม่ขาดจากความปกครอง เหตุนี้กฎหมายจึงใช้คำว่า พรากไปจากบิดามารดาผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล"ข้อสังเกต 1) ผู้เขียนหมายเหตุเห็นด้วยกับความเห็นของศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ว่า ความผิดตามมาตรา 319 ผู้กระทำผิดต้องพรากผู้เยาว์ไปจากความปกครองดูแลของบิดามารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแลมิใช่พรากไปจากอำนาจปกครองของบิดามารดาหรือผู้ปกครอง ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5669/2537 ได้ความว่าผู้เสียหายเป็นบิดาของผู้เยาว์เป็นผู้มีอำนาจปกครองผู้เยาว์ แต่ในขณะที่จำเลยพรากผู้เยาว์ไปนั้น ผู้เยาว์มิได้อยู่ในการปกครองหรือดูแลของผู้เสียหาย เพราะผู้เสียหายมาทำงานที่กรุงเทพมหานครโดยผู้เสียหายฝากผู้เยาว์ไว้กับ ด. ซึ่งเช่าบ้านอยู่ติดกันเป็นผู้ดูแลจึงฟังได้ว่า ขณะนั้น ด. เป็นผู้ดูแลผู้เยาว์อยู่ การที่จำเลยพรากผู้เยาว์ไปจาก ด. ซึ่งเป็นผู้ดูแลย่อมมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 แต่มิใช่เป็นการพรากไปจากอำนาจปกครองของผู้เสียหาย 2) การที่จำเลยพาผู้เยาว์ไปค้างคืนที่บ้านจำเลยเพราะรักใคร่ชอบพอกันฉันชู้สาว ถือว่าเป็นการพรากไปเพื่อการอนาจารหรือไม่ศาลฎีกาได้วินิจฉัยวางแนวไว้สรุปได้ดังนี้ กรณีที่ไม่ถือว่าพรากไปเพื่อการอนาจาร ต้องมีข้อเท็จจริงดังนี้ 1. ผู้พรากนั้นไม่มีภริยาหรือบุตรในขณะที่พรากนั้น 2. ผู้พรากมีเจตนาจะเลี้ยงดูผู้เยาว์เป็นภริยา 3. ผู้เยาว์ยินยอมไปอยู่กินเป็นภริยาของผู้พราก(ผู้เยาว์เต็มใจไปด้วย) 1) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2177/2517 วินิจฉัยว่าจำเลยพาหญิงอายุ17 ปี ไปเสียจากบิดามารดาของหญิงเพื่อเป็นภริยาของจำเลยโดยหญิงเต็มใจไปด้วยและไม่ปรากฏว่าจำเลยมีภริยา การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 2) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1390/2520 วินิจฉัยว่า หญิงอายุ 14 ปีเต็มใจไปอยู่กับจำเลยเพื่อเป็นสามีภริยา โดยจำเลยไม่มีภริยา ไม่เป็นการอนาจาร ไม่มีความผิดฐานพรากผู้เยาว์ 3) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1268/2518 วินิจฉัยว่า จำเลยอายุ 21 ปีพาผู้เยาว์อายุ 17 ปี 9 เดือน ไปจากบิดามารดาผู้ปกครองเพื่ออยู่กินเป็นสามีภริยา โดยจำเลยไม่มีภริยา ไม่เป็นการกระทำเพื่อการอนาจารตามมาตรา 319 4) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1632/2518 วินิจฉัยว่า หญิงอายุ 17 ปีหนีบิดามารดาตามจำเลยไปอยู่กินเป็นสามีภริยากัน แต่ไม่มีเงินให้ตามที่บิดามารดาหญิงเรียกร้อง มิใช่เพื่อการอนาจารไม่มีความผิดตามมาตรา 319 5) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2328/2522 วินิจฉัยว่า จำเลยพาหญิงผู้เยาว์อายุ 16 ปี ไปจากผู้ปกครองโดยหญิงเต็มใจเพื่อจดทะเบียนสมรสแต่ถูกจับเสียก่อนไม่ปรากฏว่าจำเลยมีภริยา มิใช่เพื่อการอนาจารไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 กรณีที่ถือว่าพรากไปเพื่อการอนาจาร ต้องมีข้อเท็จจริงดังนี้ 1. ผู้พรากมีภริยาอยู่ในขณะที่พราก 2. ผู้พรากมิได้มีเจตนาที่จะเลี้ยงดูผู้เยาว์เป็นภริยา 1) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1927/2515 วินิจฉัยว่า ผู้เสียหายอายุ 16 ปี ยังอยู่ในความปกครองของบิดามารดา จำเลยมีภริยาและบุตรแล้ว ได้พาผู้เสียหายไปด้วยความยินยอมของผู้เสียหายและได้กระทำชำเราผู้เสียหายโดยผู้เสียหายสมัครใจ ดังนี้ ถือว่าจำเลยพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจารอันเป็นความผิดตามมาตรา 319 2) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2029/2520 วินิจฉัยว่าจำเลยพาหญิงอายุ 16 ปี ไปโดยหญิงสมัครใจได้เสียกับจำเลย อยู่ด้วยกัน 2 เดือนจำเลยไม่สามารถหาเงินสินสอดได้ จึงส่งตัวหญิงกลับบ้าน รุ่งขึ้นก็ได้หญิงอื่นเป็นภริยา ดังนี้ แสดงว่าจำเลยไม่ตั้งใจเลี้ยงดูหญิงเป็นภริยาจริง เป็นการพรากผู้เยาว์เพื่อการอนาจาร ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 3) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2545/2522 วินิจฉัยว่า จำเลยซึ่งมีภริยาและบุตรแล้ว นัดพบกับผู้เสียหายซึ่งเป็นนักเรียนหญิงชั้นม.ศ.3 อายุ 16 ปี กำลังเรียนอยู่และได้ร่วมประเวณีทุกครั้งที่พบกันทั้ง ๆ ที่จำเลยไม่อยู่ในฐานะที่จะเลี้ยงดูผู้เยาว์ฉันสามีภริยาได้ การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐาน พรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร 4) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5669/2537 ที่เขียนหมายเหตุนี้ข้อเท็จจริงปรากฏว่า จำเลยมีภริยาและบุตรแล้ว ไม่มีเจตนาจะเลี้ยงดูผู้เยาว์เป็นภริยา การกระทำของจำเลยจึงมีความผิดฐานพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 วรรคแรก รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 วรรคแรก ลงโทษจำคุก 3 ปี คำรับของจำเลยในชั้นสอบสวนและทางนำสืบเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 2 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกาโดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ปัญหาว่า จำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่ โจทก์มีนางดำหรือทองดำ ใยดีมาเบิกความว่า จำเลยกับผู้เยาว์คบหากันฉันคนรัก ขณะพยานอยู่ที่บ้านเคยเห็นจำเลยมาหาผู้เยาว์และพาผู้เยาว์นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ไปด้วยกันบ่อย ๆ เมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2535 จำเลยได้ขับรถจักรยานยนต์มาถามหาผู้เยาว์ที่บ้าน แล้วให้ผู้เยาว์นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ไปโดยมีกระเป๋าเสื้อผ้าติดตัวไปด้วย จากนั้นไม่เคยกลับมาพักที่บ้านอีก ความข้อนี้โจทก์มีนายอนุสรณ์พี่ชายผู้เยาว์มาเบิกความสนับสนุนว่าพยานทราบเหตุการณ์ดังกล่าวแต่ไม่กล้าบอกผู้เสียหาย เพราะกลัวผู้เสียหายว่าไม่ดูแลน้องสาวขณะเบิกความจำเลยและผู้เยาว์ก็ยังติดต่อกันฉันคนรัก โดยพยานพบผู้เยาว์ที่บ้านจำเลยบ้าง เห็นผู้เยาว์ซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์จำเลยบ้าง นอกจากนี้โจทก์ยังมีตัวผู้เสียหายและร้อยตำรวจเอกวิบูลย์พนักงานสอบสวนมาเบิกความว่า ก่อนร้อยตำรวจเอกวิบูลย์รับแจ้งความจำเลยได้ยอมทำบันทึกหลักฐานเอกสารหมาย จ.3 ไว้ต่อผู้เสียหายและผู้เยาว์ว่ารักใคร่ชอบพอกับผู้เยาว์และจะสู่ขอต่อผู้เสียหายจำเลยก็นำสืบรับว่าเคยไปตกลงจ่ายเงินสินสอดให้ผู้เสียหายและทำบันทึกข้อตกลงกันไว้ โจทก์จึงมีทั้งพยานบุคคลและเอกสารมานำสืบประกอบข้ออ้างของตนข้อนำสืบของโจทก์จึงมีน้ำหนักในการรับฟัง เพราะหากไม่เป็นจริงดังที่โจทก์นำสืบก็ไม่มีเหตุผลที่จำเลยจะต้องไปตกลงและทำบันทึกกับผู้เสียหาย พยานหลักฐานของจำเลยไม่มีน้ำหนักหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ คดีฟังได้ตามที่โจทก์นำสืบปรากฏตามสำเนาทะเบียนบ้านเอกสารหมาย จ.1 ว่า ขณะเกิดเหตุนางสาวพุทธชาดผู้เยาว์อายุ 16 ปีเศษ อยู่ที่บ้านของผู้เสียหายที่จังหวัดอุตรดิตถ์กับนายอนุสรณ์พี่ชาย ซึ่งมีอายุ 18 ปี ผู้เสียหายฝากนางดำหรือทองดำซึ่งเช่าบ้านอยู่ติดกันเป็นผู้ดูแลและให้เงินเป็นค่าใช้จ่าย ส่วนผู้เสียหายไปทำงานที่กรุงเทพมหานครไม่ทำให้อำนาจปกครองของผู้เสียหายหมดไป ผู้เยาว์ยังคงอยู่ในอำนาจปกครองของผู้เสียหาย การที่ผู้เยาว์ออกจากบ้านไป โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้เสียหายซึ่งเป็นบิดา โดยผู้เยาว์เต็มใจไปด้วยแล้วจำเลยพาผู้เยาว์ไปค้างคืนอยู่ที่บ้านจำเลยตลอดมาเพราะรักใคร่ชอบพอกันฉันชู้สาว ถือได้ว่าจำเลยพรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบห้าปีแต่ยังไม่เกินสิบแปดปีไปเสียจากบิดา เป็นการล่วงละเมิดต่ออำนาจปกครองของผู้เสียหาย ขณะเกิดเหตุจำเลยอายุ 31 ปี และมีภรรยากับบุตรแล้ว ไม่มีเจตนาจะเลี้ยงดูผู้เยาว์เป็นภริยา การกระทำของจำเลยจึงเป็นการพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร จำเลยจึงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 วรรคแรก ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดนั้น ชอบแล้ว แต่ระหว่างพิจารณาของศาลฎีกาผู้เสียหายและจำเลยแถลงว่าได้ตกลงประนีประนอมยอมความกันตามบันทึกท้ายคำแถลงของทนายจำเลยลงวันที่ 9 พฤษภาคม 2537 โดยจำเลยตกลงชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้เสียหายจำนวน 100,000 บาท ผู้เสียหายไม่ติดใจเอาความกับจำเลยอีกต่อไปประกอบกับไม่ปรากฏว่าจำเลยเคยต้องโทษจำคุกมาก่อน จึงมีเหตุอันควรปรานีรอการลงโทษให้จำเลย ฎีกาของจำเลยฟังขึ้นบางส่วน"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้รอการลงโทษจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 2 ปีนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค 2 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5669/2537พนักงานอัยการ จังหวัด อุตรดิตถ์โจทก์นาย ถวิล จาดเอี่ยมจำเลย ป.อ. ม. 319 วรรคแรก ผู้เยาว์อายุ 16 ปีเศษ อยู่ที่บ้านของผู้เสียหายซึ่งเป็นบิดาที่ต่างจังหวัดกับพี่ชายซึ่งมีอายุ 18 ปี โดยผู้เสียหายฝาก ด.ซึ่งเช่าบ้านอยู่ติดกันเป็นผู้ดูแลและให้เงินเป็นค่าใช้จ่ายส่วนผู้เสียหายไปทำงานที่กรุงเทพมหานครไม่ทำให้อำนาจปกครองของผู้เสียหายหมดไป การที่ผู้เยาว์ออกจากบ้านไปโดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้เสียหายโดยผู้เยาว์เต็มใจไปด้วย แล้วจำเลยพาผู้เยาว์ไปค้างคืนอยู่ที่บ้านจำเลยตลอดมาเพราะรักใคร่ชอบพอกันฉันชู้สาว ถือได้ว่าจำเลยพรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบห้าปีแต่ยังไม่เกินสิบแปดปีไปเสียจากบิดา ขณะเกิดเหตุจำเลยอายุ 31 ปี และมีภรรยากับบุตรแล้ว ไม่มีเจตนาจะเลี้ยงดูผู้เยาว์เป็นภริยา การกระทำของจำเลยจึงเป็นการพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 วรรคแรกโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 วรรคแรก ลงโทษจำคุก 3 ปี คำรับของจำเลยในชั้นสอบสวนและทางนำสืบเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงจำคุก 2 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกาโดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ปัญหาว่า จำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่ โจทก์มีนางดำหรือทองดำ ใยดีมาเบิกความว่า จำเลยกับผู้เยาว์คบหากันฉันคนรัก ขณะพยานอยู่ที่บ้านเคยเห็นจำเลยมาหาผู้เยาว์และพาผู้เยาว์นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ไปด้วยกันบ่อย ๆ เมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2535 จำเลยได้ขับรถจักรยานยนต์มาถามหาผู้เยาว์ที่บ้าน แล้วให้ผู้เยาว์นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ไปโดยมีกระเป๋าเสื้อผ้าติดตัวไปด้วย จากนั้นไม่เคยกลับมาพักที่บ้านอีก ความข้อนี้โจทก์มีนายอนุสรณ์พี่ชายผู้เยาว์มาเบิกความสนับสนุนว่าพยานทราบเหตุการณ์ดังกล่าวแต่ไม่กล้าบอกผู้เสียหาย เพราะกลัวผู้เสียหายว่าไม่ดูแลน้องสาวขณะเบิกความจำเลยและผู้เยาว์ก็ยังติดต่อกันฉันคนรัก โดยพยานพบผู้เยาว์ที่บ้านจำเลยบ้าง เห็นผู้เยาว์ซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์จำเลยบ้าง นอกจากนี้โจทก์ยังมีตัวผู้เสียหายและร้อยตำรวจเอกวิบูลย์พนักงานสอบสวนมาเบิกความว่า ก่อนร้อยตำรวจเอกวิบูลย์รับแจ้งความจำเลยได้ยอมทำบันทึกหลักฐานเอกสารหมาย จ.3 ไว้ต่อผู้เสียหายและผู้เยาว์ว่ารักใคร่ชอบพอกับผู้เยาว์และจะสู่ขอต่อผู้เสียหายจำเลยก็นำสืบรับว่าเคยไปตกลงจ่ายเงินสินสอดให้ผู้เสียหายและทำบันทึกข้อตกลงกันไว้ โจทก์จึงมีทั้งพยานบุคคลและเอกสารมานำสืบประกอบข้ออ้างของตนข้อนำสืบของโจทก์จึงมีน้ำหนักในการรับฟัง เพราะหากไม่เป็นจริงดังที่โจทก์นำสืบก็ไม่มีเหตุผลที่จำเลยจะต้องไปตกลงและทำบันทึกกับผู้เสียหาย พยานหลักฐานของจำเลยไม่มีน้ำหนักหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ คดีฟังได้ตามที่โจทก์นำสืบปรากฏตามสำเนาทะเบียนบ้านเอกสารหมาย จ.1 ว่า ขณะเกิดเหตุนางสาวพุทธชาดผู้เยาว์อายุ 16 ปีเศษ อยู่ที่บ้านของผู้เสียหายที่จังหวัดอุตรดิตถ์กับนายอนุสรณ์พี่ชาย ซึ่งมีอายุ 18 ปี ผู้เสียหายฝากนางดำหรือทองดำซึ่งเช่าบ้านอยู่ติดกันเป็นผู้ดูแลและให้เงินเป็นค่าใช้จ่าย ส่วนผู้เสียหายไปทำงานที่กรุงเทพมหานครไม่ทำให้อำนาจปกครองของผู้เสียหายหมดไป ผู้เยาว์ยังคงอยู่ในอำนาจปกครองของผู้เสียหาย การที่ผู้เยาว์ออกจากบ้านไป โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้เสียหายซึ่งเป็นบิดา โดยผู้เยาว์เต็มใจไปด้วยแล้วจำเลยพาผู้เยาว์ไปค้างคืนอยู่ที่บ้านจำเลยตลอดมาเพราะรักใคร่ชอบพอกันฉันชู้สาว ถือได้ว่าจำเลยพรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบห้าปีแต่ยังไม่เกินสิบแปดปีไปเสียจากบิดา เป็นการล่วงละเมิดต่ออำนาจปกครองของผู้เสียหาย ขณะเกิดเหตุจำเลยอายุ 31 ปี และมีภรรยากับบุตรแล้ว ไม่มีเจตนาจะเลี้ยงดูผู้เยาว์เป็นภริยา การกระทำของจำเลยจึงเป็นการพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร จำเลยจึงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 วรรคแรก ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดนั้น ชอบแล้ว แต่ระหว่างพิจารณาของศาลฎีกาผู้เสียหายและจำเลยแถลงว่าได้ตกลงประนีประนอมยอมความกันตามบันทึกท้ายคำแถลงของทนายจำเลยลงวันที่ 9 พฤษภาคม 2537 โดยจำเลยตกลงชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้เสียหายจำนวน 100,000 บาท ผู้เสียหายไม่ติดใจเอาความกับจำเลยอีกต่อไปประกอบกับไม่ปรากฏว่าจำเลยเคยต้องโทษจำคุกมาก่อน จึงมีเหตุอันควรปรานีรอการลงโทษให้จำเลย ฎีกาของจำเลยฟังขึ้นบางส่วน"พิพากษาแก้เป็นว่า ให้รอการลงโทษจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 2 ปีนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค 2(ยรรยง ปานุราช-ยงยุทธ ธารีสาร-อำนวย สุขพรหม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5669/2537 วินิจฉัยความผิดฐานพรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบสามปีแต่ไม่เกินสิบแปดปีโดยผู้เยาว์เต็มใจไปด้วยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 ซึ่งบัญญัติว่า "มาตรา 319 ผู้ใดพรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบสามปี แต่ยังไม่เกินสิบแปดปีไปเสียจากบิดามารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแล เพื่อหากำไร หรือเพื่อการอนาจารโดยผู้เยาว์นั้นเต็มใจไปด้วย ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่สองปีถึงสิบปี และปรับตั้งแต่สี่พันบาทถึงสองหมื่นบาท" องค์ประกอบความผิด องค์ประกอบภายนอก 1. ผู้ใด 2. พรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบสามปีแต่ยังไม่เกินสิบแปดปี 3. ไปเสียจากบิดามารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแล 4. โดยผู้เยาว์นั้นเต็มใจไปด้วย องค์ประกอบภายใน 1. เจตนา 2. เพื่อหากำไรหรือเพื่อการอนาจาร พรากไปเสีย หมายความว่า เอาไปหรือพาไปหรือแยกผู้เยาว์ไปจากการปกครองหรือดูแลผู้เยาว์นั้นอยู่จากบิดามารดาผู้ปกครองหรือผู้ดูแล หมายความว่า ผู้เยาว์ต้องอยู่ในความปกครอง ดูแลของบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแลในขณะที่พรากไปนั้น จึงจะมีความผิดหากขณะที่พรากไปนั้นผู้เยาว์ไม่ได้อยู่ในความปกครองหรือการดูแลของบุคคลดังกล่าวแล้ว ย่อมไม่มีความผิดดังคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2155/2514 ซึ่งวินิจฉัยว่า "วันเกิดเหตุ ผู้เยาว์ทะเลาะกับน้องถูกมารดาตีและไล่ออกจากบ้าน ผู้เยาว์หลบหนีออกจากบ้านมาเอง จำเลยมาพบผู้เยาว์ที่วงเวียนใหญ่ได้พูดกับผู้เยาว์ ผู้เยาว์ไม่ตอบ จำเลยเข้าใจว่าผู้เยาว์เป็นใบ้ จึงพาผู้เยาว์มาสถานีตำรวจบางยี่เรือและได้เขียนหนังสือถามชื่อที่อยู่และอายุ ผู้เยาว์ก็ไม่ยอมบอก จำเลยมิทราบข้อเท็จจริงดังกล่าว ในที่สุดจำเลยได้นำผู้เยาว์ไปฝากไว้กับพี่สาวจำเลย ดังนี้ เห็นว่าการพรากผู้เยาว์ไปเสียจากบิดามารดาผู้ปกครอง หรือผู้ดูแลนั้น หมายความว่า พาไปหรือแยกผู้เยาว์ออกจากความดูแลของบิดามารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแล จะมีการพรากได้ผู้เยาว์ต้องอยู่ในความปกครองดูแลของผู้หนึ่งผู้ใดของบุคคลดังกล่าวแล้วในขณะที่พราก แต่ข้อเท็จจริงในเรื่องนี้ปรากฏว่าผู้เยาว์ถูกมารดาตีและไล่ออกจากบ้าน ผู้เยาว์จึงหนีออกจากบ้านมา เมื่อผู้เยาว์ได้พบกับจำเลย จำเลยได้ถามถึงที่อยู่ผู้เยาว์ก็ไม่ยอมบอกจำเลยจึงพาผู้เยาว์ไปฝากไว้กับพี่สาวของจำเลย การกระทำของจำเลยดังกล่าว จึงไม่เป็นการพรากผู้เยาว์ไปเสียจากผู้ปกครองจำเลยไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 แต่มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 831/2518 วินิจฉัยว่า จำเลยมีบุตรภริยาแล้วได้พาผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็กอายุ 14 ปี ซึ่งหนีบิดามารดาไปหาจำเลยและนัดให้จำเลยไปรับ ณ ที่แห่งหนึ่ง และพาผู้เสียหายไปอยู่ร่วมกัน จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 319 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 831/2518 นี้ศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ ได้เขียนหมายเหตุท้ายฎีกาไว้ว่า "ถ้าศาลฟังว่าผู้เสียหายหนีไปจากบิดามารดาแล้ว จำเลยพาผู้เสียหายไปก็ดี หรือผู้เสียหายพาจำเลยไปก็ดีหรือผู้เสียหายและจำเลยต่างไปด้วยกันก็ดี ย่อมไม่เป็นการพรากผู้เสียหายไปจากบิดามารดาตามมาตรา 319เพราะองค์ความผิดตามมาตรา 319 อยู่ที่ว่า เด็กพรากตัวเองหนีผู้ปกครองไป หรือ จำเลยพรากเด็กจากผู้ปกครอง ดังนั้น ถ้าเด็กหนีมาแล้วจำเลยยอมไปกับเด็ก แม้จะเป็นการพาไปก็มิใช่พรากไปเสียจากบิดามารดาตามมาตรา 319 เนื่องจากกฎหมายมิได้ใช้คำว่าพรากไปจากความปกครอง แต่ใช้คำว่า จากบิดามารดา กล่าวคือความปกครองของบิดามารดานั้นมีอยู่เสมอ ไม่ว่าเด็กไปอยู่ที่ใดแต่ความผิดมิได้อยู่ที่พรากไปจากความปกครองซึ่งทำไม่ได้ เพราะแม้ฉุดเด็กไป เด็กก็ยังไม่ขาดจากความปกครอง เหตุนี้กฎหมายจึงใช้คำว่า พรากไปจากบิดามารดาผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล"ข้อสังเกต 1) ผู้เขียนหมายเหตุเห็นด้วยกับความเห็นของศาสตราจารย์จิตติติงศภัทิย์ว่า ความผิดตามมาตรา 319 ผู้กระทำผิดต้องพรากผู้เยาว์ไปจากความปกครองดูแลของบิดามารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแลมิใช่พรากไปจากอำนาจปกครองของบิดามารดาหรือผู้ปกครอง ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5669/2537 ได้ความว่าผู้เสียหายเป็นบิดาของผู้เยาว์เป็นผู้มีอำนาจปกครองผู้เยาว์ แต่ในขณะที่จำเลยพรากผู้เยาว์ไปนั้น ผู้เยาว์มิได้อยู่ในการปกครองหรือดูแลของผู้เสียหาย เพราะผู้เสียหายมาทำงานที่กรุงเทพมหานครโดยผู้เสียหายฝากผู้เยาว์ไว้กับ ด. ซึ่งเช่าบ้านอยู่ติดกันเป็นผู้ดูแลจึงฟังได้ว่า ขณะนั้น ด. เป็นผู้ดูแลผู้เยาว์อยู่ การที่จำเลยพรากผู้เยาว์ไปจาก ด. ซึ่งเป็นผู้ดูแลย่อมมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 แต่มิใช่เป็นการพรากไปจากอำนาจปกครองของผู้เสียหาย 2) การที่จำเลยพาผู้เยาว์ไปค้างคืนที่บ้านจำเลยเพราะรักใคร่ชอบพอกันฉันชู้สาว ถือว่าเป็นการพรากไปเพื่อการอนาจารหรือไม่ศาลฎีกาได้วินิจฉัยวางแนวไว้สรุปได้ดังนี้ กรณีที่ไม่ถือว่าพรากไปเพื่อการอนาจาร ต้องมีข้อเท็จจริงดังนี้ 1. ผู้พรากนั้นไม่มีภริยาหรือบุตรในขณะที่พรากนั้น 2. ผู้พรากมีเจตนาจะเลี้ยงดูผู้เยาว์เป็นภริยา 3. ผู้เยาว์ยินยอมไปอยู่กินเป็นภริยาของผู้พราก(ผู้เยาว์เต็มใจไปด้วย) 1) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2177/2517 วินิจฉัยว่าจำเลยพาหญิงอายุ17 ปี ไปเสียจากบิดามารดาของหญิงเพื่อเป็นภริยาของจำเลยโดยหญิงเต็มใจไปด้วยและไม่ปรากฏว่าจำเลยมีภริยา การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 2) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1390/2520 วินิจฉัยว่า หญิงอายุ 14 ปีเต็มใจไปอยู่กับจำเลยเพื่อเป็นสามีภริยา โดยจำเลยไม่มีภริยา ไม่เป็นการอนาจาร ไม่มีความผิดฐานพรากผู้เยาว์ 3) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1268/2518 วินิจฉัยว่า จำเลยอายุ 21 ปีพาผู้เยาว์อายุ 17 ปี 9 เดือน ไปจากบิดามารดาผู้ปกครองเพื่ออยู่กินเป็นสามีภริยา โดยจำเลยไม่มีภริยา ไม่เป็นการกระทำเพื่อการอนาจารตามมาตรา 319 4) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1632/2518 วินิจฉัยว่า หญิงอายุ 17 ปีหนีบิดามารดาตามจำเลยไปอยู่กินเป็นสามีภริยากัน แต่ไม่มีเงินให้ตามที่บิดามารดาหญิงเรียกร้อง มิใช่เพื่อการอนาจารไม่มีความผิดตามมาตรา 319 5) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2328/2522 วินิจฉัยว่า จำเลยพาหญิงผู้เยาว์อายุ 16 ปี ไปจากผู้ปกครองโดยหญิงเต็มใจเพื่อจดทะเบียนสมรสแต่ถูกจับเสียก่อนไม่ปรากฏว่าจำเลยมีภริยา มิใช่เพื่อการอนาจารไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 กรณีที่ถือว่าพรากไปเพื่อการอนาจาร ต้องมีข้อเท็จจริงดังนี้ 1. ผู้พรากมีภริยาอยู่ในขณะที่พราก 2. ผู้พรากมิได้มีเจตนาที่จะเลี้ยงดูผู้เยาว์เป็นภริยา 1) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1927/2515 วินิจฉัยว่า ผู้เสียหายอายุ 16 ปี ยังอยู่ในความปกครองของบิดามารดา จำเลยมีภริยาและบุตรแล้ว ได้พาผู้เสียหายไปด้วยความยินยอมของผู้เสียหายและได้กระทำชำเราผู้เสียหายโดยผู้เสียหายสมัครใจ ดังนี้ ถือว่าจำเลยพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจารอันเป็นความผิดตามมาตรา 319 2) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2029/2520 วินิจฉัยว่าจำเลยพาหญิงอายุ 16 ปี ไปโดยหญิงสมัครใจได้เสียกับจำเลย อยู่ด้วยกัน 2 เดือนจำเลยไม่สามารถหาเงินสินสอดได้ จึงส่งตัวหญิงกลับบ้าน รุ่งขึ้นก็ได้หญิงอื่นเป็นภริยา ดังนี้ แสดงว่าจำเลยไม่ตั้งใจเลี้ยงดูหญิงเป็นภริยาจริง เป็นการพรากผู้เยาว์เพื่อการอนาจาร ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 3) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2545/2522 วินิจฉัยว่า จำเลยซึ่งมีภริยาและบุตรแล้ว นัดพบกับผู้เสียหายซึ่งเป็นนักเรียนหญิงชั้นม.ศ.3 อายุ 16 ปี กำลังเรียนอยู่และได้ร่วมประเวณีทุกครั้งที่พบกันทั้ง ๆ ที่จำเลยไม่อยู่ในฐานะที่จะเลี้ยงดูผู้เยาว์ฉันสามีภริยาได้ การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐาน พรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร 4) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5669/2537 ที่เขียนหมายเหตุนี้ข้อเท็จจริงปรากฏว่า จำเลยมีภริยาและบุตรแล้ว ไม่มีเจตนาจะเลี้ยงดูผู้เยาว์เป็นภริยา การกระทำของจำเลยจึงมีความผิดฐานพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 วรรคแรก รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์