คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1500/2508หลักกฎหมาย: เมื่อโจทก์ไม่สืบพยานแสดงให้เห็นว่าความจริงจำเลยย่อมทราบตั้งแต่ได้ครอบครองกระสุนปืนของกลางว่าเป็นกระสุนสำหรับใช้แต่เฉพาะในการสงคราม ก็จะลงโทษจำเลยในความผิดฐานนั้นหาได้ไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีกระสุนปืนเล็กแบบ ๘๘ ขนาด ๗.๖๒ ซ.ม. ไว้ในความครอบครอง ๒๒ นัด อันเป็นกระสุนสำหรับใช้เฉพาะแต่ในการสงคราม โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานและไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯลฯ จำเลยรับว่าได้มีกระสุนปืนเล็กไว้ในความครองครองจริง แต่ไม่ทราบว่าเป็นกระสุนปืนสำหรับใช้ในการสงคราม จำเลยใช้กระสุนนั้นกับอาวุธปืนสำหรับยิงสัตว์ซึ่งได้รับอนุญาตได้ ในชั้นพิจารณา จำเลยแถลงรับว่ากระสุนปืนของกลางนี้เพิ่งทราบว่าเป็นกระสุนสำหรับใช้เฉพาะแต่ในการสงคราม เมื่อเจ้าพนักงานตรวจพิสูจน์แล้ว โจทก์จำเลยไม่ติดใจสืบพยาน ศาลอาญาเห็นว่า เมื่อจำเลยให้การว่าจำเลยใช้กระสุนปืนของกลางกับอาวุธปืนยิงสัตว์ที่ได้รับอนุญาตได้ เมื่อโจทก์ไม่สืบเป็นอย่างอื่น ต้องถือข้อเท็จจริงตามคำให้การของจำเลยว่ากระสุนปืนของกลางจำเลยมีไว้สำหรับใช้แก่อาวุธปืนอื่นซึ่งได้รับอนุญาตแล้วตามข้อยกเว้นในกฎกระทรวงมหาดไทย ฉบับที่ ๗ (พ.ศ.๒๕๐๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ พ.ศ. ๒๔๙๐ ข้อ (๓) ซ.และข้อ (๑๖) จะลงโทษจำเลยตามฟ้องไม่ได้ จำเลยคงมีผิดฐานมีกระสุนปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตตามธรรมดา พิพากษาว่าจำเลยผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗,๗๒ ให้ปรับจำเลย ๔๐๐ บาท ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงปรับ ๒๐๐ บาท ของกลางริบ โจทก์อุทธรณ์ว่า จำเลยควรมีความผิดฐานมีกระสุนปืนสำหรับใช้เฉพาะแต่ในการสงครามตามฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน แต่มีความเห็นแย้งของผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่งว่า จำเลยต้องนำสืบว่าจำเลยไม่ทราบว่ากระสุนปืนของกลางนี้สำหรับใช้แต่เฉพาะในการสงคราม ถ้าไม่นำสืบ ก็ต้องถือว่าจำเลยทำผิดตามฟ้อง โจทก์ฎีกาว่าหน้าที่นำสืบแสดงความไม่รู้ว่าเป็นกระสุนปืนที่ใช้เฉพาะแต่ในการสงครามตกแก่จำเลย ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อโจทก์ไม่สืบพยานแสดงให้เห็นว่าความจริงจำเลยย่อมทราบตั้งแต่ได้ครอบครองกระสุนปืนของกลางนั้นว่าเป็นกระสุนปืนสำหรับใช้แต่เฉพาะในการสงคราม ก็จะลงโทษจำเลยในความผิดฐานนั้นหาได้ไม่ กระสุนปืนของกลางนั้น ตามคำให้การของจำเลยก็พอฟังได้ว่าใช้กับปืนธรรมดาที่ได้รับอนุญาตสำหับยิงสัตว์ก็ได้ จึงไม่น่าจะมีลักษณะพิเศษบ่งชัดแจ้งว่าเป็นกระสุนปืนหรืออาวุธยุทธภัณฑ์ สำหรับใช้แต่เฉพาะในการสงครามที่ผู้ใดจะพึงทราบได้ทันทีเมื่อได้พบเห็น จำเลยจึงไม่มีหน้าที่จะต้องนำสืบแต่เป็นหน้าที่ของโจทก์จะต้องนำสืบ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1500/2508พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายจินันท์ จันทร์สีจำเลย พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2501 ม. 5 ป.อ. ม. 59 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 55เมื่อโจทก์ไม่สืบพยานแสดงให้เห็นว่าความจริงจำเลยย่อมทราบตั้งแต่ได้ครอบครองกระสุนปืนของกลางว่าเป็นกระสุนสำหรับใช้แต่เฉพาะในการสงคราม ก็จะลงโทษจำเลยในความผิดฐานนั้นหาได้ไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีกระสุนปืนเล็กแบบ ๘๘ ขนาด ๗.๖๒ ซ.ม. ไว้ในความครอบครอง ๒๒ นัด อันเป็นกระสุนสำหรับใช้เฉพาะแต่ในการสงคราม โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานและไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯลฯ จำเลยรับว่าได้มีกระสุนปืนเล็กไว้ในความครองครองจริง แต่ไม่ทราบว่าเป็นกระสุนปืนสำหรับใช้ในการสงคราม จำเลยใช้กระสุนนั้นกับอาวุธปืนสำหรับยิงสัตว์ซึ่งได้รับอนุญาตได้ ในชั้นพิจารณา จำเลยแถลงรับว่ากระสุนปืนของกลางนี้เพิ่งทราบว่าเป็นกระสุนสำหรับใช้เฉพาะแต่ในการสงคราม เมื่อเจ้าพนักงานตรวจพิสูจน์แล้ว โจทก์จำเลยไม่ติดใจสืบพยาน ศาลอาญาเห็นว่า เมื่อจำเลยให้การว่าจำเลยใช้กระสุนปืนของกลางกับอาวุธปืนยิงสัตว์ที่ได้รับอนุญาตได้ เมื่อโจทก์ไม่สืบเป็นอย่างอื่น ต้องถือข้อเท็จจริงตามคำให้การของจำเลยว่ากระสุนปืนของกลางจำเลยมีไว้สำหรับใช้แก่อาวุธปืนอื่นซึ่งได้รับอนุญาตแล้วตามข้อยกเว้นในกฎกระทรวงมหาดไทย ฉบับที่ ๗ (พ.ศ.๒๕๐๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ พ.ศ. ๒๔๙๐ ข้อ (๓) ซ.และข้อ (๑๖) จะลงโทษจำเลยตามฟ้องไม่ได้ จำเลยคงมีผิดฐานมีกระสุนปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตตามธรรมดา พิพากษาว่าจำเลยผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗,๗๒ ให้ปรับจำเลย ๔๐๐ บาท ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงปรับ ๒๐๐ บาท ของกลางริบ โจทก์อุทธรณ์ว่า จำเลยควรมีความผิดฐานมีกระสุนปืนสำหรับใช้เฉพาะแต่ในการสงครามตามฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน แต่มีความเห็นแย้งของผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่งว่า จำเลยต้องนำสืบว่าจำเลยไม่ทราบว่ากระสุนปืนของกลางนี้สำหรับใช้แต่เฉพาะในการสงคราม ถ้าไม่นำสืบ ก็ต้องถือว่าจำเลยทำผิดตามฟ้อง โจทก์ฎีกาว่าหน้าที่นำสืบแสดงความไม่รู้ว่าเป็นกระสุนปืนที่ใช้เฉพาะแต่ในการสงครามตกแก่จำเลย ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อโจทก์ไม่สืบพยานแสดงให้เห็นว่าความจริงจำเลยย่อมทราบตั้งแต่ได้ครอบครองกระสุนปืนของกลางนั้นว่าเป็นกระสุนปืนสำหรับใช้แต่เฉพาะในการสงคราม ก็จะลงโทษจำเลยในความผิดฐานนั้นหาได้ไม่ กระสุนปืนของกลางนั้น ตามคำให้การของจำเลยก็พอฟังได้ว่าใช้กับปืนธรรมดาที่ได้รับอนุญาตสำหับยิงสัตว์ก็ได้ จึงไม่น่าจะมีลักษณะพิเศษบ่งชัดแจ้งว่าเป็นกระสุนปืนหรืออาวุธยุทธภัณฑ์ สำหรับใช้แต่เฉพาะในการสงครามที่ผู้ใดจะพึงทราบได้ทันทีเมื่อได้พบเห็น จำเลยจึงไม่มีหน้าที่จะต้องนำสืบแต่เป็นหน้าที่ของโจทก์จะต้องนำสืบ พิพากษายืน(เสนอ บุณยเกียรติ-เชื้อ คงคากุล-อดุล รัตนปิณฑะ)ศาลอาญา - นายแสวง พุทธสถิตย์ศาลอุทธรณ์ - นายเสลา หัมพานนท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีกระสุนปืนเล็กแบบ ๘๘ ขนาด ๗.๖๒ ซ.ม. ไว้ในความครอบครอง ๒๒ นัด อันเป็นกระสุนสำหรับใช้เฉพาะแต่ในการสงคราม โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานและไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯลฯ จำเลยรับว่าได้มีกระสุนปืนเล็กไว้ในความครองครองจริง แต่ไม่ทราบว่าเป็นกระสุนปืนสำหรับใช้ในการสงคราม จำเลยใช้กระสุนนั้นกับอาวุธปืนสำหรับยิงสัตว์ซึ่งได้รับอนุญาตได้ ในชั้นพิจารณา จำเลยแถลงรับว่ากระสุนปืนของกลางนี้เพิ่งทราบว่าเป็นกระสุนสำหรับใช้เฉพาะแต่ในการสงคราม เมื่อเจ้าพนักงานตรวจพิสูจน์แล้ว โจทก์จำเลยไม่ติดใจสืบพยาน ศาลอาญาเห็นว่า เมื่อจำเลยให้การว่าจำเลยใช้กระสุนปืนของกลางกับอาวุธปืนยิงสัตว์ที่ได้รับอนุญาตได้ เมื่อโจทก์ไม่สืบเป็นอย่างอื่น ต้องถือข้อเท็จจริงตามคำให้การของจำเลยว่ากระสุนปืนของกลางจำเลยมีไว้สำหรับใช้แก่อาวุธปืนอื่นซึ่งได้รับอนุญาตแล้วตามข้อยกเว้นในกฎกระทรวงมหาดไทย ฉบับที่ ๗ (พ.ศ.๒๕๐๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ พ.ศ. ๒๔๙๐ ข้อ (๓) ซ.และข้อ (๑๖) จะลงโทษจำเลยตามฟ้องไม่ได้ จำเลยคงมีผิดฐานมีกระสุนปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตตามธรรมดา พิพากษาว่าจำเลยผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗,๗๒ ให้ปรับจำเลย ๔๐๐ บาท ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงปรับ ๒๐๐ บาท ของกลางริบ โจทก์อุทธรณ์ว่า จำเลยควรมีความผิดฐานมีกระสุนปืนสำหรับใช้เฉพาะแต่ในการสงครามตามฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน แต่มีความเห็นแย้งของผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่งว่า จำเลยต้องนำสืบว่าจำเลยไม่ทราบว่ากระสุนปืนของกลางนี้สำหรับใช้แต่เฉพาะในการสงคราม ถ้าไม่นำสืบ ก็ต้องถือว่าจำเลยทำผิดตามฟ้อง โจทก์ฎีกาว่าหน้าที่นำสืบแสดงความไม่รู้ว่าเป็นกระสุนปืนที่ใช้เฉพาะแต่ในการสงครามตกแก่จำเลย ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อโจทก์ไม่สืบพยานแสดงให้เห็นว่าความจริงจำเลยย่อมทราบตั้งแต่ได้ครอบครองกระสุนปืนของกลางนั้นว่าเป็นกระสุนปืนสำหรับใช้แต่เฉพาะในการสงคราม ก็จะลงโทษจำเลยในความผิดฐานนั้นหาได้ไม่ กระสุนปืนของกลางนั้น ตามคำให้การของจำเลยก็พอฟังได้ว่าใช้กับปืนธรรมดาที่ได้รับอนุญาตสำหับยิงสัตว์ก็ได้ จึงไม่น่าจะมีลักษณะพิเศษบ่งชัดแจ้งว่าเป็นกระสุนปืนหรืออาวุธยุทธภัณฑ์ สำหรับใช้แต่เฉพาะในการสงครามที่ผู้ใดจะพึงทราบได้ทันทีเมื่อได้พบเห็น จำเลยจึงไม่มีหน้าที่จะต้องนำสืบแต่เป็นหน้าที่ของโจทก์จะต้องนำสืบ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1500/2508พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายจินันท์ จันทร์สีจำเลย พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2501 ม. 5 ป.อ. ม. 59 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 55เมื่อโจทก์ไม่สืบพยานแสดงให้เห็นว่าความจริงจำเลยย่อมทราบตั้งแต่ได้ครอบครองกระสุนปืนของกลางว่าเป็นกระสุนสำหรับใช้แต่เฉพาะในการสงคราม ก็จะลงโทษจำเลยในความผิดฐานนั้นหาได้ไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีกระสุนปืนเล็กแบบ ๘๘ ขนาด ๗.๖๒ ซ.ม. ไว้ในความครอบครอง ๒๒ นัด อันเป็นกระสุนสำหรับใช้เฉพาะแต่ในการสงคราม โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานและไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯลฯ จำเลยรับว่าได้มีกระสุนปืนเล็กไว้ในความครองครองจริง แต่ไม่ทราบว่าเป็นกระสุนปืนสำหรับใช้ในการสงคราม จำเลยใช้กระสุนนั้นกับอาวุธปืนสำหรับยิงสัตว์ซึ่งได้รับอนุญาตได้ ในชั้นพิจารณา จำเลยแถลงรับว่ากระสุนปืนของกลางนี้เพิ่งทราบว่าเป็นกระสุนสำหรับใช้เฉพาะแต่ในการสงคราม เมื่อเจ้าพนักงานตรวจพิสูจน์แล้ว โจทก์จำเลยไม่ติดใจสืบพยาน ศาลอาญาเห็นว่า เมื่อจำเลยให้การว่าจำเลยใช้กระสุนปืนของกลางกับอาวุธปืนยิงสัตว์ที่ได้รับอนุญาตได้ เมื่อโจทก์ไม่สืบเป็นอย่างอื่น ต้องถือข้อเท็จจริงตามคำให้การของจำเลยว่ากระสุนปืนของกลางจำเลยมีไว้สำหรับใช้แก่อาวุธปืนอื่นซึ่งได้รับอนุญาตแล้วตามข้อยกเว้นในกฎกระทรวงมหาดไทย ฉบับที่ ๗ (พ.ศ.๒๕๐๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ พ.ศ. ๒๔๙๐ ข้อ (๓) ซ.และข้อ (๑๖) จะลงโทษจำเลยตามฟ้องไม่ได้ จำเลยคงมีผิดฐานมีกระสุนปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตตามธรรมดา พิพากษาว่าจำเลยผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗,๗๒ ให้ปรับจำเลย ๔๐๐ บาท ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงปรับ ๒๐๐ บาท ของกลางริบ โจทก์อุทธรณ์ว่า จำเลยควรมีความผิดฐานมีกระสุนปืนสำหรับใช้เฉพาะแต่ในการสงครามตามฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน แต่มีความเห็นแย้งของผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่งว่า จำเลยต้องนำสืบว่าจำเลยไม่ทราบว่ากระสุนปืนของกลางนี้สำหรับใช้แต่เฉพาะในการสงคราม ถ้าไม่นำสืบ ก็ต้องถือว่าจำเลยทำผิดตามฟ้อง โจทก์ฎีกาว่าหน้าที่นำสืบแสดงความไม่รู้ว่าเป็นกระสุนปืนที่ใช้เฉพาะแต่ในการสงครามตกแก่จำเลย ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อโจทก์ไม่สืบพยานแสดงให้เห็นว่าความจริงจำเลยย่อมทราบตั้งแต่ได้ครอบครองกระสุนปืนของกลางนั้นว่าเป็นกระสุนปืนสำหรับใช้แต่เฉพาะในการสงคราม ก็จะลงโทษจำเลยในความผิดฐานนั้นหาได้ไม่ กระสุนปืนของกลางนั้น ตามคำให้การของจำเลยก็พอฟังได้ว่าใช้กับปืนธรรมดาที่ได้รับอนุญาตสำหับยิงสัตว์ก็ได้ จึงไม่น่าจะมีลักษณะพิเศษบ่งชัดแจ้งว่าเป็นกระสุนปืนหรืออาวุธยุทธภัณฑ์ สำหรับใช้แต่เฉพาะในการสงครามที่ผู้ใดจะพึงทราบได้ทันทีเมื่อได้พบเห็น จำเลยจึงไม่มีหน้าที่จะต้องนำสืบแต่เป็นหน้าที่ของโจทก์จะต้องนำสืบ พิพากษายืน(เสนอ บุณยเกียรติ-เชื้อ คงคากุล-อดุล รัตนปิณฑะ)ศาลอาญา - นายแสวง พุทธสถิตย์ศาลอุทธรณ์ - นายเสลา หัมพานนท์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ