คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 78851หลักกฎหมาย: ในคดีฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนเพื่อความประมาทเลินเล่อในทางแพ่งเมื่อได้บรรยายฟ้องพอให้เข้าใจได้ว่าข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหามีอยู่อย่างไรแล้ว ก็ถือว่าไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม ฟ้องคดีเรียกค่าเสียหายเรื่องเรือชนกัน เมื่อโจทก์กล่าวว่าเรือจำเลยแล่นกินทางเข้ามาแล้วตีวงมาชนเรือโจทก์ โดยความประมาทเลินเล่อของจำเลยดังนี้ ก็พอทำให้เข้าใจได้แล้วว่าข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาของโจทก์มีอยู่อย่างไรคดีดำที่ ๔๑๒/๒๔๙๙ โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้ง ๔ ร่วมกันชดใช้ราคาข้าวสารของโจทก์ที่บรรทุกเรือกระแชงซึ่งจ้างเรือศรเอกศิลป ของจำเลยที่ ๓ และ จำเลยที่ ๔ เป็นลูกจ้างควบคุมเรือ ลากจูงมาแล้วถูกเรือบางนาราของจำเลยที่ ๑ ซึ่งจำเลยที่ ๒ ลูกจ้างเป็นกัปตันชนจมด้วยความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ ๒ และ ที่ ๔ เมื่อจ้างคนขนข้าวสารขึ้นมาได้และขายไปและหักค่าใช้จ่ายแล้ว เป็นเงิน ๒๘,๘๑๒.๔๘ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ย คดีที่ ๔๑๓/๒๔๙๙ โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้ง ๔ ชดใช้ค่าเรือค่าเครื่องใช้ในเรือที่สูญหายกับค่าเสียหายที่โจทก์ต้องขาดรายได้เนื่องจากเรือกระแชงบรรทุกข้าวสารของโจทก์ถูดเรือบางนาราของจำเลยที่ ๑ ซึ่งจำเลยที่ ๒ ลูกจ้าง เป็นกัปต้นเรือชนจมในกรณีละเมิดรายเดียวกันด้วยความประมาณเลินเล่อของจำเลยที่ ๒ และที่ ๔ คือ ค่าเรือ ๖๓,๐๐๐ บาท ค่าเครื่องใช้ในเรือที่สูญหาย ๑,๕๐๐ บาท ค่าขาดรายได้นับแต่วันเกิดถึงวันฟ้อง ๘,๒๑๖.๕๐ บาท และเป็นรายเดือน ๆ ละ ๒,๙๐๐ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ให้การว่าเป็นเจ้าของเรือบางนาราและเป็นนายท้ายเรือ แต่โจทก์มิได้บรรยายว่าจำเลยประมาทเลินเล่ออย่างใดเป็นคำฟ้องเคลือบคลุมไม่ชัดว่าการกระทำอย่างใดที่โจทก์ถือว่เป็นความประมาทเลินเล่อ อย่างไรก็ดี จำเลยที่ ๒ มิได้ประมาทเลินเล่อ เรือบางนารามิได้ชนเรือบรรทุกข้าว ความเสียหายเกิดจากความประมาทเลิยเล่อของผู้ควบคุมเรือบรรทุกข้าวและเรือที่ลากจูงมาปะทะเรือบางนาราจำเลยไม่ต้องรับผิด ค่าเสียหายไม่เป็นความจริง โจทก์เรียกร้องเกินความจริง และไม่มีสิทธิคิดออกเบี้ย จำเลยที่ ๓ ขาดนัดยื่นคำให้การ จำเลยที่ ๔ ให้การว่าที่เรือโจทก์ถูกชนจมเป็นเพราะเรือบางนาราไม่ใช้ความระมัดระวังตามสมควรเป็นเหตุให้ชนเรือโจทก์ เป็นการสุดวิสัยของจำเลยที่ ๔ ซึ่งเป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๓ โดยเป็นนายท้ายเรือศรเอกศิลป ของจำเลยที่ ๓ จะหลีกเลี่ยงได้ โจทก์ไม่เสียหายถึงราคาตามที่ฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1797 - 1798/2500บริษัทข้าวนครไชยศรี จำกัดโจทก์โดยนายไพโรจน์เบญจฤทธิ์บริษัทเดินเรือไทย จำกัด ที่ 1จำเลยนาวาตรีหลวงสวัสดิ์เดชไพศาล ที่2นายเล้ง สุวรรณเกต ที่3นายแสวง น้อยสุวรรณที่4นายศักดิ์ สุทธิพิศาลโจทก์บริษัทเดินเรือไทย จำกัดที่ 1จำเลย ป.พ.พ. ม. 438 ป.วิ.พ. ม. 172ในคดีฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนเพื่อความประมาทเลินเล่อในทางแพ่งเมื่อได้บรรยายฟ้องพอให้เข้าใจได้ว่าข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหามีอยู่อย่างไรแล้ว ก็ถือว่าไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม ฟ้องคดีเรียกค่าเสียหายเรื่องเรือชนกัน เมื่อโจทก์กล่าวว่าเรือจำเลยแล่นกินทางเข้ามาแล้วตีวงมาชนเรือโจทก์ โดยความประมาทเลินเล่อของจำเลยดังนี้ ก็พอทำให้เข้าใจได้แล้วว่าข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาของโจทก์มีอยู่อย่างไรคดีดำที่ ๔๑๒/๒๔๙๙ โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้ง ๔ ร่วมกันชดใช้ราคาข้าวสารของโจทก์ที่บรรทุกเรือกระแชงซึ่งจ้างเรือศรเอกศิลป ของจำเลยที่ ๓ และ จำเลยที่ ๔ เป็นลูกจ้างควบคุมเรือ ลากจูงมาแล้วถูกเรือบางนาราของจำเลยที่ ๑ ซึ่งจำเลยที่ ๒ ลูกจ้างเป็นกัปตันชนจมด้วยความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ ๒ และ ที่ ๔ เมื่อจ้างคนขนข้าวสารขึ้นมาได้และขายไปและหักค่าใช้จ่ายแล้ว เป็นเงิน ๒๘,๘๑๒.๔๘ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ย คดีที่ ๔๑๓/๒๔๙๙ โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้ง ๔ ชดใช้ค่าเรือค่าเครื่องใช้ในเรือที่สูญหายกับค่าเสียหายที่โจทก์ต้องขาดรายได้เนื่องจากเรือกระแชงบรรทุกข้าวสารของโจทก์ถูดเรือบางนาราของจำเลยที่ ๑ ซึ่งจำเลยที่ ๒ ลูกจ้าง เป็นกัปต้นเรือชนจมในกรณีละเมิดรายเดียวกันด้วยความประมาณเลินเล่อของจำเลยที่ ๒ และที่ ๔ คือ ค่าเรือ ๖๓,๐๐๐ บาท ค่าเครื่องใช้ในเรือที่สูญหาย ๑,๕๐๐ บาท ค่าขาดรายได้นับแต่วันเกิดถึงวันฟ้อง ๘,๒๑๖.๕๐ บาท และเป็นรายเดือน ๆ ละ ๒,๙๐๐ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ให้การว่าเป็นเจ้าของเรือบางนาราและเป็นนายท้ายเรือ แต่โจทก์มิได้บรรยายว่าจำเลยประมาทเลินเล่ออย่างใดเป็นคำฟ้องเคลือบคลุมไม่ชัดว่าการกระทำอย่างใดที่โจทก์ถือว่เป็นความประมาทเลินเล่อ อย่างไรก็ดี จำเลยที่ ๒ มิได้ประมาทเลินเล่อ เรือบางนารามิได้ชนเรือบรรทุกข้าว ความเสียหายเกิดจากความประมาทเลิยเล่อของผู้ควบคุมเรือบรรทุกข้าวและเรือที่ลากจูงมาปะทะเรือบางนาราจำเลยไม่ต้องรับผิด ค่าเสียหายไม่เป็นความจริง โจทก์เรียกร้องเกินความจริง และไม่มีสิทธิคิดออกเบี้ย จำเลยที่ ๓ ขาดนัดยื่นคำให้การ จำเลยที่ ๔ ให้การว่าที่เรือโจทก์ถูกชนจมเป็นเพราะเรือบางนาราไม่ใช้ความระมัดระวังตามสมควรเป็นเหตุให้ชนเรือโจทก์ เป็นการสุดวิสัยของจำเลยที่ ๔ ซึ่งเป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๓ โดยเป็นนายท้ายเรือศรเอกศิลป ของจำเลยที่ ๓ จะหลีกเลี่ยงได้ โจทก์ไม่เสียหายถึงราคาตามที่ฟ้อง()ศาลชั้นต้นพิจารณารวมกัน แล้ววิ - 2 ร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 28ศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีดำที่ ๔๑๒/๒๔๙๙ โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้ง ๔ ร่วมกันชดใช้ราคาข้าวสารของโจทก์ที่บรรทุกเรือกระแชงซึ่งจ้างเรือศรเอกศิลป ของจำเลยที่ ๓ และ จำเลยที่ ๔ เป็นลูกจ้างควบคุมเรือ ลากจูงมาแล้วถูกเรือบางนาราของจำเลยที่ ๑ ซึ่งจำเลยที่ ๒ ลูกจ้างเป็นกัปตันชนจมด้วยความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ ๒ และ ที่ ๔ เมื่อจ้างคนขนข้าวสารขึ้นมาได้และขายไปและหักค่าใช้จ่ายแล้ว เป็นเงิน ๒๘,๘๑๒.๔๘ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ย คดีที่ ๔๑๓/๒๔๙๙ โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้ง ๔ ชดใช้ค่าเรือค่าเครื่องใช้ในเรือที่สูญหายกับค่าเสียหายที่โจทก์ต้องขาดรายได้เนื่องจากเรือกระแชงบรรทุกข้าวสารของโจทก์ถูดเรือบางนาราของจำเลยที่ ๑ ซึ่งจำเลยที่ ๒ ลูกจ้าง เป็นกัปต้นเรือชนจมในกรณีละเมิดรายเดียวกันด้วยความประมาณเลินเล่อของจำเลยที่ ๒ และที่ ๔ คือ ค่าเรือ ๖๓,๐๐๐ บาท ค่าเครื่องใช้ในเรือที่สูญหาย ๑,๕๐๐ บาท ค่าขาดรายได้นับแต่วันเกิดถึงวันฟ้อง ๘,๒๑๖.๕๐ บาท และเป็นรายเดือน ๆ ละ ๒,๙๐๐ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ให้การว่าเป็นเจ้าของเรือบางนาราและเป็นนายท้ายเรือ แต่โจทก์มิได้บรรยายว่าจำเลยประมาทเลินเล่ออย่างใดเป็นคำฟ้องเคลือบคลุมไม่ชัดว่าการกระทำอย่างใดที่โจทก์ถือว่เป็นความประมาทเลินเล่อ อย่างไรก็ดี จำเลยที่ ๒ มิได้ประมาทเลินเล่อ เรือบางนารามิได้ชนเรือบรรทุกข้าว ความเสียหายเกิดจากความประมาทเลิยเล่อของผู้ควบคุมเรือบรรทุกข้าวและเรือที่ลากจูงมาปะทะเรือบางนาราจำเลยไม่ต้องรับผิด ค่าเสียหายไม่เป็นความจริง โจทก์เรียกร้องเกินความจริง และไม่มีสิทธิคิดออกเบี้ย จำเลยที่ ๓ ขาดนัดยื่นคำให้การ จำเลยที่ ๔ ให้การว่าที่เรือโจทก์ถูกชนจมเป็นเพราะเรือบางนาราไม่ใช้ความระมัดระวังตามสมควรเป็นเหตุให้ชนเรือโจทก์ เป็นการสุดวิสัยของจำเลยที่ ๔ ซึ่งเป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๓ โดยเป็นนายท้ายเรือศรเอกศิลป ของจำเลยที่ ๓ จะหลีกเลี่ยงได้ โจทก์ไม่เสียหายถึงราคาตามที่ฟ้อง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1797 - 1798/2500บริษัทข้าวนครไชยศรี จำกัดโจทก์โดยนายไพโรจน์เบญจฤทธิ์บริษัทเดินเรือไทย จำกัด ที่ 1จำเลยนาวาตรีหลวงสวัสดิ์เดชไพศาล ที่2นายเล้ง สุวรรณเกต ที่3นายแสวง น้อยสุวรรณที่4นายศักดิ์ สุทธิพิศาลโจทก์บริษัทเดินเรือไทย จำกัดที่ 1จำเลย ป.พ.พ. ม. 438 ป.วิ.พ. ม. 172ในคดีฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนเพื่อความประมาทเลินเล่อในทางแพ่งเมื่อได้บรรยายฟ้องพอให้เข้าใจได้ว่าข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหามีอยู่อย่างไรแล้ว ก็ถือว่าไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม ฟ้องคดีเรียกค่าเสียหายเรื่องเรือชนกัน เมื่อโจทก์กล่าวว่าเรือจำเลยแล่นกินทางเข้ามาแล้วตีวงมาชนเรือโจทก์ โดยความประมาทเลินเล่อของจำเลยดังนี้ ก็พอทำให้เข้าใจได้แล้วว่าข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาของโจทก์มีอยู่อย่างไรคดีดำที่ ๔๑๒/๒๔๙๙ โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้ง ๔ ร่วมกันชดใช้ราคาข้าวสารของโจทก์ที่บรรทุกเรือกระแชงซึ่งจ้างเรือศรเอกศิลป ของจำเลยที่ ๓ และ จำเลยที่ ๔ เป็นลูกจ้างควบคุมเรือ ลากจูงมาแล้วถูกเรือบางนาราของจำเลยที่ ๑ ซึ่งจำเลยที่ ๒ ลูกจ้างเป็นกัปตันชนจมด้วยความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ ๒ และ ที่ ๔ เมื่อจ้างคนขนข้าวสารขึ้นมาได้และขายไปและหักค่าใช้จ่ายแล้ว เป็นเงิน ๒๘,๘๑๒.๔๘ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ย คดีที่ ๔๑๓/๒๔๙๙ โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้ง ๔ ชดใช้ค่าเรือค่าเครื่องใช้ในเรือที่สูญหายกับค่าเสียหายที่โจทก์ต้องขาดรายได้เนื่องจากเรือกระแชงบรรทุกข้าวสารของโจทก์ถูดเรือบางนาราของจำเลยที่ ๑ ซึ่งจำเลยที่ ๒ ลูกจ้าง เป็นกัปต้นเรือชนจมในกรณีละเมิดรายเดียวกันด้วยความประมาณเลินเล่อของจำเลยที่ ๒ และที่ ๔ คือ ค่าเรือ ๖๓,๐๐๐ บาท ค่าเครื่องใช้ในเรือที่สูญหาย ๑,๕๐๐ บาท ค่าขาดรายได้นับแต่วันเกิดถึงวันฟ้อง ๘,๒๑๖.๕๐ บาท และเป็นรายเดือน ๆ ละ ๒,๙๐๐ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ให้การว่าเป็นเจ้าของเรือบางนาราและเป็นนายท้ายเรือ แต่โจทก์มิได้บรรยายว่าจำเลยประมาทเลินเล่ออย่างใดเป็นคำฟ้องเคลือบคลุมไม่ชัดว่าการกระทำอย่างใดที่โจทก์ถือว่เป็นความประมาทเลินเล่อ อย่างไรก็ดี จำเลยที่ ๒ มิได้ประมาทเลินเล่อ เรือบางนารามิได้ชนเรือบรรทุกข้าว ความเสียหายเกิดจากความประมาทเลิยเล่อของผู้ควบคุมเรือบรรทุกข้าวและเรือที่ลากจูงมาปะทะเรือบางนาราจำเลยไม่ต้องรับผิด ค่าเสียหายไม่เป็นความจริง โจทก์เรียกร้องเกินความจริง และไม่มีสิทธิคิดออกเบี้ย จำเลยที่ ๓ ขาดนัดยื่นคำให้การ จำเลยที่ ๔ ให้การว่าที่เรือโจทก์ถูกชนจมเป็นเพราะเรือบางนาราไม่ใช้ความระมัดระวังตามสมควรเป็นเหตุให้ชนเรือโจทก์ เป็นการสุดวิสัยของจำเลยที่ ๔ ซึ่งเป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๓ โดยเป็นนายท้ายเรือศรเอกศิลป ของจำเลยที่ ๓ จะหลีกเลี่ยงได้ โจทก์ไม่เสียหายถึงราคาตามที่ฟ้อง()ศาลชั้นต้นพิจารณารวมกัน แล้ววิ - 2 ร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 28ศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ