คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2068/2514หลักกฎหมาย: คณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควร ได้ออกประกาศระบุชื่อหรือประเภทสิ่งของและกำหนดราคาสูงสุดของสิ่งของนั้นตามข้อ 1 มาตรา 8 แห่งพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควรพ.ศ. 2490 กับห้ามขายสิ่งของที่ระบุชื่อนั้นเกินราคาที่กำหนดย่อมเท่ากับสั่งห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควรในสิ่งของนั้นในเขตท้องที่ที่อยู่ในอำนาจไว้ก่อนแล้ว แล้วได้ออกประกาศห้ามนำสิ่งของที่ระบุชื่อไว้แล้วนั้น นอกเขตท้องที่เข้ามาในท้องที่ อันเป็นการสั่งการเกี่ยวกับสิ่งของที่ห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควรตามข้อ 6 ในมาตรา 8แม้ต่อมาจะได้ออกประกาศอีกฉบับหนึ่งยกเลิกประกาศฉบับแรกแต่ก็เป็นเรื่องและมีข้อความอย่างเดียวกัน เว้นแต่ราคาสูงสุดของสิ่งของที่ห้ามค้ากำไรเกินควรเท่านั้นที่มีการเปลี่ยนแปลง ดังนี้ ถือได้ว่าคณะกรรมการฯ ได้ปฏิบัติครบถ้วนตามลำดับดังที่กฎหมายกำหนดไว้แล้ว ประกาศห้ามนำสิ่งของนอกเขตจังหวัดเข้ามาในเขตจังหวัดจึงมีผลบังคับใช้ได้ประกาศระบุข้อความไว้แล้วว่าเพื่อป้องกันการค้ากำไรเกินควรเมื่อไม่มีข้อเท็จจริงในสำนวนจะให้ฟังได้เป็นอย่างอื่นก็ต้องฟังว่าประกาศฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อป้องกันการค้ากำไรเกินควร(ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 33/2514)คดีนี้ โจทก์ฟ้องด้วยวาจา ศาลแขวงธนบุรีบันทึกคำฟ้องไว้ว่าเมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2514 เวลา 5.00 นาฬิกา จำเลยทราบประกาศของคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควร จังหวัดธนบุรีฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ฉบับที่ 51 พ.ศ. 2505แล้ว บังอาจฝ่าฝืนนำน้ำแข็งบรรทุกรถยนต์จากนอกเขตจังหวัดธนบุรีเข้าไปจำหน่ายในเขตจังหวัดธนบุรี แล้วน้ำแข็งนั้นไม่ใช่น้ำแข็งที่ได้รับยกเว้นตามประกาศ เหตุเกิดที่ตำบลบางแคเหนือ อำเภอภาษีเจริญจังหวัดธนบุรี ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควรพ.ศ. 2490 มาตรา 8, 17 ประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 และฉบับที่ 51 พ.ศ. 2505 พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 7, 8จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นเห็นว่า ประกาศที่โจทก์ฟ้องไม่ชอบด้วยเจตนารมณ์แห่งพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. 2490 มาตรา 8, 17 ปรับ 500 บาทลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงปรับ 250 บาท และให้จ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 6, 7, 8 ด้วยจำเลยฎีกาว่า ประกาศของคณะกรรมการฯ ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503มีข้อความไม่ครบถ้วน และมิได้มีวัตถุประสงค์ในการป้องกันการค้ากำไรเกินควรตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. 2490 มาตรา 8 เป็นประกาศที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับ เป็นการไม่ชอบศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาที่ว่า ประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ที่โจทก์ฟ้องจะมีผลใช้บังคับได้และมีวัตถุประสงค์นอกเหนือจากการป้องกันการค้ากำไรหรือไม่โดยที่ประชุมใหญ่แล้วเห็นว่า ประกาศที่โจทก์ฟ้องได้ประกาศโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ซึ่งบัญญัติให้คณะกรรมการมีอำนาจระบุชื่อหรือประเภทสิ่งของและสั่งห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควรในสิ่งของนั้นในเขตท้องที่ที่อยู่ในอำนาจท้องที่ใดท้องที่หนึ่งหรือทั้งหมด เมื่อได้ปฏิบัติดังกล่าวนี้แล้ว ก็ให้มีอำนาจสั่งการที่เห็นสมควรเกี่ยวกับสิ่งของที่ห้ามค้ากำไรเกินควรตามวิธีการที่ระบุไว้ในข้อ 1 ถึง 8 แห่งมาตรานี้ข้อเท็จจริงในคดีนี้ปรากฏว่าคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ได้ออกประกาศฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 ระบุชื่อน้ำแข็งว่าเป็นสิ่งของที่ต้องควบคุมและกำหนดราคาสูงสุดไว้ตามมาตรา 8(1) กับห้ามมิให้ผู้ใดขายน้ำแข็งเกินราคาที่กำหนด ซึ่งเท่ากับสิ่งห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควรในเขตท้องที่อันพอแปลได้ว่า ในเขตจังหวัดธนบุรี และต่อมาได้ออกประกาศ ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ห้ามนำน้ำแข็งนอกเขตจังหวัดเข้ามาจำหน่ายในเขตจังหวัดธนบุรี อันเป็นการสั่งการเกี่ยวกับสิ่งของที่ห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควร ตามมาตรา 8(6) ต่อเนื่องจากประกาศฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 จึงไม่จำต้องระบุซ้ำอีกว่า ห้ามค้ากำไรเกินควรดังที่จำเลยฎีกา จริงอยู่ภายหลังได้มีประกาศฉบับที่ 51 พ.ศ. 2505 ยกเลิกประกาศ ฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 แต่ประกาศฉบับที่ 51 พ.ศ. 2505 ก็มีข้อความเช่นเดียวกับประกาศ ฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 เว้นแต่กำหนดราคาสูงสุดของน้ำแข็งเท่านั้นที่มีการเปลี่ยนแปลง ดังนี้เมื่อคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้า กำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ได้ปฏิบัติการตามลำดับดังที่กฎหมายได้กำหนดไว้ครบถ้วนทุกประการแล้ว ส่วนที่จำเลยฎีกาว่า ประกาศของคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี มิได้มีวัตถุประสงค์ในการป้องกันการค้ากำไรเกินควรนั้นที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกาเห็นว่า ประกาศฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ได้ระบุไว้ตอนต้นแล้วว่า เพื่อป้องกันการค้ากำไรเกินควร และทั้งข้อเท็จจริงในสำนวนนี้ไม่เพียงพอที่จะให้ฟังว่าประกาศฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ที่กล่าวนั้น เป็นการนอกเหนือวัตถุประสงค์ในการป้องกันการค้ากำไรเกินควร ประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 จึงมีผลบังคับใช้ได้ จำเลยฝ่าฝืนก็ต้องมีความผิดที่จำเลยฎีกาอีกข้อหนึ่งว่า โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่ามีผู้แจ้งความนำจับ และโจทก์มิได้อุทธรณ์ประเด็นข้อนี้ไว้ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับกุมด้วยจึงเกินคำขอ ไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณานั้น ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ได้อ้างพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 7, 8 ไว้ในบันทึกท้ายคำฟ้องแล้ว และเมื่อโจทก์อุทธรณ์ก็ขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้อง ดังนี้ การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จ่ายรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับกุม จึงไม่เกินคำขอ ศาลอุทธรณ์พิพากษามาชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2068/2514ผู้ว่าคดีศาลแขวงธนบุรีโจทก์นายสาคร พุทธารามจำเลย พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ.2490 ม. 8 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ.2499 ม. 19, ม. 20คณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควร ได้ออกประกาศระบุชื่อหรือประเภทสิ่งของและกำหนดราคาสูงสุดของสิ่งของนั้นตามข้อ 1 มาตรา 8 แห่งพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควรพ.ศ. 2490 กับห้ามขายสิ่งของที่ระบุชื่อนั้นเกินราคาที่กำหนดย่อมเท่ากับสั่งห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควรในสิ่งของนั้นในเขตท้องที่ที่อยู่ในอำนาจไว้ก่อนแล้ว แล้วได้ออกประกาศห้ามนำสิ่งของที่ระบุชื่อไว้แล้วนั้น นอกเขตท้องที่เข้ามาในท้องที่ อันเป็นการสั่งการเกี่ยวกับสิ่งของที่ห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควรตามข้อ 6 ในมาตรา 8แม้ต่อมาจะได้ออกประกาศอีกฉบับหนึ่งยกเลิกประกาศฉบับแรกแต่ก็เป็นเรื่องและมีข้อความอย่างเดียวกัน เว้นแต่ราคาสูงสุดของสิ่งของที่ห้ามค้ากำไรเกินควรเท่านั้นที่มีการเปลี่ยนแปลง ดังนี้ ถือได้ว่าคณะกรรมการฯ ได้ปฏิบัติครบถ้วนตามลำดับดังที่กฎหมายกำหนดไว้แล้ว ประกาศห้ามนำสิ่งของนอกเขตจังหวัดเข้ามาในเขตจังหวัดจึงมีผลบังคับใช้ได้ประกาศระบุข้อความไว้แล้วว่าเพื่อป้องกันการค้ากำไรเกินควรเมื่อไม่มีข้อเท็จจริงในสำนวนจะให้ฟังได้เป็นอย่างอื่นก็ต้องฟังว่าประกาศฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อป้องกันการค้ากำไรเกินควร(ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 33/2514)คดีนี้ โจทก์ฟ้องด้วยวาจา ศาลแขวงธนบุรีบันทึกคำฟ้องไว้ว่าเมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2514 เวลา 5.00 นาฬิกา จำเลยทราบประกาศของคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควร จังหวัดธนบุรีฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ฉบับที่ 51 พ.ศ. 2505แล้ว บังอาจฝ่าฝืนนำน้ำแข็งบรรทุกรถยนต์จากนอกเขตจังหวัดธนบุรีเข้าไปจำหน่ายในเขตจังหวัดธนบุรี แล้วน้ำแข็งนั้นไม่ใช่น้ำแข็งที่ได้รับยกเว้นตามประกาศ เหตุเกิดที่ตำบลบางแคเหนือ อำเภอภาษีเจริญจังหวัดธนบุรี ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควรพ.ศ. 2490 มาตรา 8, 17 ประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 และฉบับที่ 51 พ.ศ. 2505 พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 7, 8จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นเห็นว่า ประกาศที่โจทก์ฟ้องไม่ชอบด้วยเจตนารมณ์แห่งพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. 2490 มาตรา 8, 17 ปรับ 500 บาทลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงปรับ 250 บาท และให้จ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 6, 7, 8 ด้วยจำเลยฎีกาว่า ประกาศของคณะกรรมการฯ ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503มีข้อความไม่ครบถ้วน และมิได้มีวัตถุประสงค์ในการป้องกันการค้ากำไรเกินควรตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. 2490 มาตรา 8 เป็นประกาศที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับ เป็นการไม่ชอบศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาที่ว่า ประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ที่โจทก์ฟ้องจะมีผลใช้บังคับได้และมีวัตถุประสงค์นอกเหนือจากการป้องกันการค้ากำไรหรือไม่โดยที่ประชุมใหญ่แล้วเห็นว่า ประกาศที่โจทก์ฟ้องได้ประกาศโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ซึ่งบัญญัติให้คณะกรรมการมีอำนาจระบุชื่อหรือประเภทสิ่งของและสั่งห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควรในสิ่งของนั้นในเขตท้องที่ที่อยู่ในอำนาจท้องที่ใดท้องที่หนึ่งหรือทั้งหมด เมื่อได้ปฏิบัติดังกล่าวนี้แล้ว ก็ให้มีอำนาจสั่งการที่เห็นสมควรเกี่ยวกับสิ่งของที่ห้ามค้ากำไรเกินควรตามวิธีการที่ระบุไว้ในข้อ 1 ถึง 8 แห่งมาตรานี้ข้อเท็จจริงในคดีนี้ปรากฏว่าคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ได้ออกประกาศฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 ระบุชื่อน้ำแข็งว่าเป็นสิ่งของที่ต้องควบคุมและกำหนดราคาสูงสุดไว้ตามมาตรา 8(1) กับห้ามมิให้ผู้ใดขายน้ำแข็งเกินราคาที่กำหนด ซึ่งเท่ากับสิ่งห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควรในเขตท้องที่อันพอแปลได้ว่า ในเขตจังหวัดธนบุรี และต่อมาได้ออกประกาศ ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ห้ามนำน้ำแข็งนอกเขตจังหวัดเข้ามาจำหน่ายในเขตจังหวัดธนบุรี อันเป็นการสั่งการเกี่ยวกับสิ่งของที่ห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควร ตามมาตรา 8(6) ต่อเนื่องจากประกาศฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 จึงไม่จำต้องระบุซ้ำอีกว่า ห้ามค้ากำไรเกินควรดังที่จำเลยฎีกา จริงอยู่ภายหลังได้มีประกาศฉบับที่ 51 พ.ศ. 2505 ยกเลิกประกาศ ฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 แต่ประกาศฉบับที่ 51 พ.ศ. 2505 ก็มีข้อความเช่นเดียวกับประกาศ ฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 เว้นแต่กำหนดราคาสูงสุดของน้ำแข็งเท่านั้นที่มีการเปลี่ยนแปลง ดังนี้เมื่อคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้า กำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ได้ปฏิบัติการตามลำดับดังที่กฎหมายได้กำหนดไว้ครบถ้วนทุกประการแล้ว ส่วนที่จำเลยฎีกาว่า ประกาศของคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี มิได้มีวัตถุประสงค์ในการป้องกันการค้ากำไรเกินควรนั้นที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกาเห็นว่า ประกาศฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ได้ระบุไว้ตอนต้นแล้วว่า เพื่อป้องกันการค้ากำไรเกินควร และทั้งข้อเท็จจริงในสำนวนนี้ไม่เพียงพอที่จะให้ฟังว่าประกาศฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ที่กล่าวนั้น เป็นการนอกเหนือวัตถุประสงค์ในการป้องกันการค้ากำไรเกินควร ประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 จึงมีผลบังคับใช้ได้ จำเลยฝ่าฝืนก็ต้องมีความผิดที่จำเลยฎีกาอีกข้อหนึ่งว่า โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่ามีผู้แจ้งความนำจับ และโจทก์มิได้อุทธรณ์ประเด็นข้อนี้ไว้ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับกุมด้วยจึงเกินคำขอ ไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณานั้น ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ได้อ้างพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 7, 8 ไว้ในบันทึกท้ายคำฟ้องแล้ว และเมื่อโจทก์อุทธรณ์ก็ขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้อง ดังนี้ การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จ่ายรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับกุม จึงไม่เกินคำขอ ศาลอุทธรณ์พิพากษามาชอบแล้วพิพากษายืน(ถนอม ครูไพศาล-ประสม เภกะสุต-กฤษณ์ โสภิตกุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ โจทก์ฟ้องด้วยวาจา ศาลแขวงธนบุรีบันทึกคำฟ้องไว้ว่าเมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2514 เวลา 5.00 นาฬิกา จำเลยทราบประกาศของคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควร จังหวัดธนบุรีฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ฉบับที่ 51 พ.ศ. 2505แล้ว บังอาจฝ่าฝืนนำน้ำแข็งบรรทุกรถยนต์จากนอกเขตจังหวัดธนบุรีเข้าไปจำหน่ายในเขตจังหวัดธนบุรี แล้วน้ำแข็งนั้นไม่ใช่น้ำแข็งที่ได้รับยกเว้นตามประกาศ เหตุเกิดที่ตำบลบางแคเหนือ อำเภอภาษีเจริญจังหวัดธนบุรี ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควรพ.ศ. 2490 มาตรา 8, 17 ประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 และฉบับที่ 51 พ.ศ. 2505 พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 7, 8จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นเห็นว่า ประกาศที่โจทก์ฟ้องไม่ชอบด้วยเจตนารมณ์แห่งพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. 2490 มาตรา 8, 17 ปรับ 500 บาทลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงปรับ 250 บาท และให้จ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 6, 7, 8 ด้วยจำเลยฎีกาว่า ประกาศของคณะกรรมการฯ ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503มีข้อความไม่ครบถ้วน และมิได้มีวัตถุประสงค์ในการป้องกันการค้ากำไรเกินควรตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. 2490 มาตรา 8 เป็นประกาศที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับ เป็นการไม่ชอบศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาที่ว่า ประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ที่โจทก์ฟ้องจะมีผลใช้บังคับได้และมีวัตถุประสงค์นอกเหนือจากการป้องกันการค้ากำไรหรือไม่โดยที่ประชุมใหญ่แล้วเห็นว่า ประกาศที่โจทก์ฟ้องได้ประกาศโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ซึ่งบัญญัติให้คณะกรรมการมีอำนาจระบุชื่อหรือประเภทสิ่งของและสั่งห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควรในสิ่งของนั้นในเขตท้องที่ที่อยู่ในอำนาจท้องที่ใดท้องที่หนึ่งหรือทั้งหมด เมื่อได้ปฏิบัติดังกล่าวนี้แล้ว ก็ให้มีอำนาจสั่งการที่เห็นสมควรเกี่ยวกับสิ่งของที่ห้ามค้ากำไรเกินควรตามวิธีการที่ระบุไว้ในข้อ 1 ถึง 8 แห่งมาตรานี้ข้อเท็จจริงในคดีนี้ปรากฏว่าคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ได้ออกประกาศฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 ระบุชื่อน้ำแข็งว่าเป็นสิ่งของที่ต้องควบคุมและกำหนดราคาสูงสุดไว้ตามมาตรา 8(1) กับห้ามมิให้ผู้ใดขายน้ำแข็งเกินราคาที่กำหนด ซึ่งเท่ากับสิ่งห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควรในเขตท้องที่อันพอแปลได้ว่า ในเขตจังหวัดธนบุรี และต่อมาได้ออกประกาศ ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ห้ามนำน้ำแข็งนอกเขตจังหวัดเข้ามาจำหน่ายในเขตจังหวัดธนบุรี อันเป็นการสั่งการเกี่ยวกับสิ่งของที่ห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควร ตามมาตรา 8(6) ต่อเนื่องจากประกาศฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 จึงไม่จำต้องระบุซ้ำอีกว่า ห้ามค้ากำไรเกินควรดังที่จำเลยฎีกา จริงอยู่ภายหลังได้มีประกาศฉบับที่ 51 พ.ศ. 2505 ยกเลิกประกาศ ฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 แต่ประกาศฉบับที่ 51 พ.ศ. 2505 ก็มีข้อความเช่นเดียวกับประกาศ ฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 เว้นแต่กำหนดราคาสูงสุดของน้ำแข็งเท่านั้นที่มีการเปลี่ยนแปลง ดังนี้เมื่อคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้า กำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ได้ปฏิบัติการตามลำดับดังที่กฎหมายได้กำหนดไว้ครบถ้วนทุกประการแล้ว ส่วนที่จำเลยฎีกาว่า ประกาศของคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี มิได้มีวัตถุประสงค์ในการป้องกันการค้ากำไรเกินควรนั้นที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกาเห็นว่า ประกาศฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ได้ระบุไว้ตอนต้นแล้วว่า เพื่อป้องกันการค้ากำไรเกินควร และทั้งข้อเท็จจริงในสำนวนนี้ไม่เพียงพอที่จะให้ฟังว่าประกาศฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ที่กล่าวนั้น เป็นการนอกเหนือวัตถุประสงค์ในการป้องกันการค้ากำไรเกินควร ประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 จึงมีผลบังคับใช้ได้ จำเลยฝ่าฝืนก็ต้องมีความผิดที่จำเลยฎีกาอีกข้อหนึ่งว่า โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่ามีผู้แจ้งความนำจับ และโจทก์มิได้อุทธรณ์ประเด็นข้อนี้ไว้ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับกุมด้วยจึงเกินคำขอ ไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณานั้น ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ได้อ้างพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 7, 8 ไว้ในบันทึกท้ายคำฟ้องแล้ว และเมื่อโจทก์อุทธรณ์ก็ขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้อง ดังนี้ การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จ่ายรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับกุม จึงไม่เกินคำขอ ศาลอุทธรณ์พิพากษามาชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2068/2514ผู้ว่าคดีศาลแขวงธนบุรีโจทก์นายสาคร พุทธารามจำเลย พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ.2490 ม. 8 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ.2499 ม. 19, ม. 20คณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควร ได้ออกประกาศระบุชื่อหรือประเภทสิ่งของและกำหนดราคาสูงสุดของสิ่งของนั้นตามข้อ 1 มาตรา 8 แห่งพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควรพ.ศ. 2490 กับห้ามขายสิ่งของที่ระบุชื่อนั้นเกินราคาที่กำหนดย่อมเท่ากับสั่งห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควรในสิ่งของนั้นในเขตท้องที่ที่อยู่ในอำนาจไว้ก่อนแล้ว แล้วได้ออกประกาศห้ามนำสิ่งของที่ระบุชื่อไว้แล้วนั้น นอกเขตท้องที่เข้ามาในท้องที่ อันเป็นการสั่งการเกี่ยวกับสิ่งของที่ห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควรตามข้อ 6 ในมาตรา 8แม้ต่อมาจะได้ออกประกาศอีกฉบับหนึ่งยกเลิกประกาศฉบับแรกแต่ก็เป็นเรื่องและมีข้อความอย่างเดียวกัน เว้นแต่ราคาสูงสุดของสิ่งของที่ห้ามค้ากำไรเกินควรเท่านั้นที่มีการเปลี่ยนแปลง ดังนี้ ถือได้ว่าคณะกรรมการฯ ได้ปฏิบัติครบถ้วนตามลำดับดังที่กฎหมายกำหนดไว้แล้ว ประกาศห้ามนำสิ่งของนอกเขตจังหวัดเข้ามาในเขตจังหวัดจึงมีผลบังคับใช้ได้ประกาศระบุข้อความไว้แล้วว่าเพื่อป้องกันการค้ากำไรเกินควรเมื่อไม่มีข้อเท็จจริงในสำนวนจะให้ฟังได้เป็นอย่างอื่นก็ต้องฟังว่าประกาศฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อป้องกันการค้ากำไรเกินควร(ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 33/2514)คดีนี้ โจทก์ฟ้องด้วยวาจา ศาลแขวงธนบุรีบันทึกคำฟ้องไว้ว่าเมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2514 เวลา 5.00 นาฬิกา จำเลยทราบประกาศของคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควร จังหวัดธนบุรีฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ฉบับที่ 51 พ.ศ. 2505แล้ว บังอาจฝ่าฝืนนำน้ำแข็งบรรทุกรถยนต์จากนอกเขตจังหวัดธนบุรีเข้าไปจำหน่ายในเขตจังหวัดธนบุรี แล้วน้ำแข็งนั้นไม่ใช่น้ำแข็งที่ได้รับยกเว้นตามประกาศ เหตุเกิดที่ตำบลบางแคเหนือ อำเภอภาษีเจริญจังหวัดธนบุรี ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควรพ.ศ. 2490 มาตรา 8, 17 ประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 และฉบับที่ 51 พ.ศ. 2505 พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 7, 8จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นเห็นว่า ประกาศที่โจทก์ฟ้องไม่ชอบด้วยเจตนารมณ์แห่งพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. 2490 มาตรา 8, 17 ปรับ 500 บาทลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงปรับ 250 บาท และให้จ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับตามพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 6, 7, 8 ด้วยจำเลยฎีกาว่า ประกาศของคณะกรรมการฯ ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503มีข้อความไม่ครบถ้วน และมิได้มีวัตถุประสงค์ในการป้องกันการค้ากำไรเกินควรตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. 2490 มาตรา 8 เป็นประกาศที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับ เป็นการไม่ชอบศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาที่ว่า ประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ที่โจทก์ฟ้องจะมีผลใช้บังคับได้และมีวัตถุประสงค์นอกเหนือจากการป้องกันการค้ากำไรหรือไม่โดยที่ประชุมใหญ่แล้วเห็นว่า ประกาศที่โจทก์ฟ้องได้ประกาศโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ซึ่งบัญญัติให้คณะกรรมการมีอำนาจระบุชื่อหรือประเภทสิ่งของและสั่งห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควรในสิ่งของนั้นในเขตท้องที่ที่อยู่ในอำนาจท้องที่ใดท้องที่หนึ่งหรือทั้งหมด เมื่อได้ปฏิบัติดังกล่าวนี้แล้ว ก็ให้มีอำนาจสั่งการที่เห็นสมควรเกี่ยวกับสิ่งของที่ห้ามค้ากำไรเกินควรตามวิธีการที่ระบุไว้ในข้อ 1 ถึง 8 แห่งมาตรานี้ข้อเท็จจริงในคดีนี้ปรากฏว่าคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ได้ออกประกาศฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 ระบุชื่อน้ำแข็งว่าเป็นสิ่งของที่ต้องควบคุมและกำหนดราคาสูงสุดไว้ตามมาตรา 8(1) กับห้ามมิให้ผู้ใดขายน้ำแข็งเกินราคาที่กำหนด ซึ่งเท่ากับสิ่งห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควรในเขตท้องที่อันพอแปลได้ว่า ในเขตจังหวัดธนบุรี และต่อมาได้ออกประกาศ ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ห้ามนำน้ำแข็งนอกเขตจังหวัดเข้ามาจำหน่ายในเขตจังหวัดธนบุรี อันเป็นการสั่งการเกี่ยวกับสิ่งของที่ห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควร ตามมาตรา 8(6) ต่อเนื่องจากประกาศฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 จึงไม่จำต้องระบุซ้ำอีกว่า ห้ามค้ากำไรเกินควรดังที่จำเลยฎีกา จริงอยู่ภายหลังได้มีประกาศฉบับที่ 51 พ.ศ. 2505 ยกเลิกประกาศ ฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 แต่ประกาศฉบับที่ 51 พ.ศ. 2505 ก็มีข้อความเช่นเดียวกับประกาศ ฉบับที่ 49 พ.ศ. 2502 เว้นแต่กำหนดราคาสูงสุดของน้ำแข็งเท่านั้นที่มีการเปลี่ยนแปลง ดังนี้เมื่อคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้า กำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ได้ปฏิบัติการตามลำดับดังที่กฎหมายได้กำหนดไว้ครบถ้วนทุกประการแล้ว ส่วนที่จำเลยฎีกาว่า ประกาศของคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี มิได้มีวัตถุประสงค์ในการป้องกันการค้ากำไรเกินควรนั้นที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกาเห็นว่า ประกาศฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ได้ระบุไว้ตอนต้นแล้วว่า เพื่อป้องกันการค้ากำไรเกินควร และทั้งข้อเท็จจริงในสำนวนนี้ไม่เพียงพอที่จะให้ฟังว่าประกาศฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 ที่กล่าวนั้น เป็นการนอกเหนือวัตถุประสงค์ในการป้องกันการค้ากำไรเกินควร ประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดธนบุรี ฉบับที่ 50 พ.ศ. 2503 จึงมีผลบังคับใช้ได้ จำเลยฝ่าฝืนก็ต้องมีความผิดที่จำเลยฎีกาอีกข้อหนึ่งว่า โจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่ามีผู้แจ้งความนำจับ และโจทก์มิได้อุทธรณ์ประเด็นข้อนี้ไว้ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จ่ายเงินรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับกุมด้วยจึงเกินคำขอ ไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณานั้น ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ได้อ้างพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ. 2489 มาตรา 7, 8 ไว้ในบันทึกท้ายคำฟ้องแล้ว และเมื่อโจทก์อุทธรณ์ก็ขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้อง ดังนี้ การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จ่ายรางวัลแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้จับกุม จึงไม่เกินคำขอ ศาลอุทธรณ์พิพากษามาชอบแล้วพิพากษายืน(ถนอม ครูไพศาล-ประสม เภกะสุต-กฤษณ์ โสภิตกุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ