คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2191/2522หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 1 เข้าไปนั่งในรถแล้วใช้ปืนจี้ขู่บังคับให้ ส. ซึ่งเป็นคนขับรถนั่งเฉยๆและให้เอามือวางไว้ที่พวงมาลัยจน ส. เกิดความ กลัวจำต้องปฏิบัติตามโดยยอมนั่งเฉยๆและต้องเอามือวางไว้ที่พวงมาลัย ตามที่จำเลยข่มขืนใจให้กระทำ การกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดสำเร็จ ตามมาตรา 309 แห่งประมวลกฎหมายอาญา การที่จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1 ได้เข้าแย่งและฉุดเด็กชาย ฉ. อายุ 8 ปี ไปจากนางสาว ส. ซึ่งเป็นผู้ดูแลโดยใช้วิธีเข้าดึงตัวเด็กและพยายามจะจับตัวอุ้มไป แต่นางสาว ส. ดึงตัวเด็กไว้ได้และร้องขอความช่วยเหลือจำเลยที่ 2 จึงได้ปล่อยและหนีไปโดยพรากเอาตัวเด็กไปไม่ได้ เป็นการกระทำไปไม่ตลอดการกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานพยายามพรากผู้เยาว์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317,80โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 309 , 313, 317, 80, 83, 91 และประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 2, 11, 12จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธนายณรงค์ผู้เสียหายร้องขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลชั้นต้นส่งอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามมาตา 309กระทงหนึ่ง และ 317, 80 อีกกระทงหนึ่ง ลดมาตราส่วนโทษแล้ววางโทษกระทงความผิดแรกจำคุกคนละ 2 ปี กระทงความผิดหลังจำคุกคนละ 3 ปี ของกลางริบจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสามฎีกาโดยผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ผู้ลงชื่อในคำพิพากษารับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต่อมาจำเลยที่ 2 ที่ 3 ขอถอนฎีกา ศาลฎีกาสั่งอนุญาตคดีคงมีปัญหาชั้นฎีกาเฉพาะที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1 ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ได้ร่วมกระทำความผิดจริง และวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายต่อไปว่า การที่จำเลยที่ 1 เข้าไปนั่งในรถแล้วใช้ปืนจี้ขู่บังคับให้นายสมพลนั่งเฉย ๆ และให้นายสมพลเอามือวางไว้ที่พวงมาลัยจนนายสมพลเกิดความกลัวจำต้องปฏิบัติตามโดยยอมนั่งเฉย ๆ และต้องเอามือวางไว้ที่พวงมาลัยตามที่จำเลยที่ 1 ได้ข่มขืนใจให้กระทำ การกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดสำเร็จฐานทำให้เสื่อมเสียเสรีภาพตามมาตรา 309 แห่งประมวลกฎหมายอาญาแล้ว และการที่จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1 ได้เข้าแย่งและฉุดเด็กชายฉัตรชัยอายุ 8 ปีไปจากนางสาวสุภาภรณ์ซึ่งเป็นผู้ดูแลโดยใช้วิธีดึงเด็กชายฉัตรชัยไว้ได้และได้ร้องขอความช่วยเหลือ จำเลยที่ 2 จึงปล่อยและหนีไปโดยพรากเอาตัวเด็กชายฉัตรชัยไปไม่ได้ เป็นการกระทำไปไม่ตลอด การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานพยายามพรากผู้เยาว์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317, 80พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2191/2522พนักงานอัยการจังหวัดราชบุรีโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นายณรงค์ วิรัตน์โยสินทร์โจทก์นายพนา กระจ่างยุทธ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 80, ม. 309, ม. 317จำเลยที่ 1 เข้าไปนั่งในรถแล้วใช้ปืนจี้ขู่บังคับให้ ส. ซึ่งเป็นคนขับรถนั่งเฉยๆและให้เอามือวางไว้ที่พวงมาลัยจน ส. เกิดความ กลัวจำต้องปฏิบัติตามโดยยอมนั่งเฉยๆและต้องเอามือวางไว้ที่พวงมาลัย ตามที่จำเลยข่มขืนใจให้กระทำ การกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดสำเร็จ ตามมาตรา 309 แห่งประมวลกฎหมายอาญา การที่จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1 ได้เข้าแย่งและฉุดเด็กชาย ฉ. อายุ 8 ปี ไปจากนางสาว ส. ซึ่งเป็นผู้ดูแลโดยใช้วิธีเข้าดึงตัวเด็กและพยายามจะจับตัวอุ้มไป แต่นางสาว ส. ดึงตัวเด็กไว้ได้และร้องขอความช่วยเหลือจำเลยที่ 2 จึงได้ปล่อยและหนีไปโดยพรากเอาตัวเด็กไปไม่ได้ เป็นการกระทำไปไม่ตลอดการกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานพยายามพรากผู้เยาว์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317,80โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 309 , 313, 317, 80, 83, 91 และประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 2, 11, 12จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธนายณรงค์ผู้เสียหายร้องขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลชั้นต้นส่งอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามมาตา 309กระทงหนึ่ง และ 317, 80 อีกกระทงหนึ่ง ลดมาตราส่วนโทษแล้ววางโทษกระทงความผิดแรกจำคุกคนละ 2 ปี กระทงความผิดหลังจำคุกคนละ 3 ปี ของกลางริบจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสามฎีกาโดยผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ผู้ลงชื่อในคำพิพากษารับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต่อมาจำเลยที่ 2 ที่ 3 ขอถอนฎีกา ศาลฎีกาสั่งอนุญาตคดีคงมีปัญหาชั้นฎีกาเฉพาะที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1 ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ได้ร่วมกระทำความผิดจริง และวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายต่อไปว่า การที่จำเลยที่ 1 เข้าไปนั่งในรถแล้วใช้ปืนจี้ขู่บังคับให้นายสมพลนั่งเฉย ๆ และให้นายสมพลเอามือวางไว้ที่พวงมาลัยจนนายสมพลเกิดความกลัวจำต้องปฏิบัติตามโดยยอมนั่งเฉย ๆ และต้องเอามือวางไว้ที่พวงมาลัยตามที่จำเลยที่ 1 ได้ข่มขืนใจให้กระทำ การกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดสำเร็จฐานทำให้เสื่อมเสียเสรีภาพตามมาตรา 309 แห่งประมวลกฎหมายอาญาแล้ว และการที่จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1 ได้เข้าแย่งและฉุดเด็กชายฉัตรชัยอายุ 8 ปีไปจากนางสาวสุภาภรณ์ซึ่งเป็นผู้ดูแลโดยใช้วิธีดึงเด็กชายฉัตรชัยไว้ได้และได้ร้องขอความช่วยเหลือ จำเลยที่ 2 จึงปล่อยและหนีไปโดยพรากเอาตัวเด็กชายฉัตรชัยไปไม่ได้ เป็นการกระทำไปไม่ตลอด การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานพยายามพรากผู้เยาว์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317, 80พิพากษายืน(สุทิน เลิศวิรุฬห์-ผสม จิตรชุ่ม-พยนต์ ยาวะประภาษ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 309 , 313, 317, 80, 83, 91 และประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 2, 11, 12จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธนายณรงค์ผู้เสียหายร้องขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลชั้นต้นส่งอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามมาตา 309กระทงหนึ่ง และ 317, 80 อีกกระทงหนึ่ง ลดมาตราส่วนโทษแล้ววางโทษกระทงความผิดแรกจำคุกคนละ 2 ปี กระทงความผิดหลังจำคุกคนละ 3 ปี ของกลางริบจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสามฎีกาโดยผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ผู้ลงชื่อในคำพิพากษารับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต่อมาจำเลยที่ 2 ที่ 3 ขอถอนฎีกา ศาลฎีกาสั่งอนุญาตคดีคงมีปัญหาชั้นฎีกาเฉพาะที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1 ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ได้ร่วมกระทำความผิดจริง และวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายต่อไปว่า การที่จำเลยที่ 1 เข้าไปนั่งในรถแล้วใช้ปืนจี้ขู่บังคับให้นายสมพลนั่งเฉย ๆ และให้นายสมพลเอามือวางไว้ที่พวงมาลัยจนนายสมพลเกิดความกลัวจำต้องปฏิบัติตามโดยยอมนั่งเฉย ๆ และต้องเอามือวางไว้ที่พวงมาลัยตามที่จำเลยที่ 1 ได้ข่มขืนใจให้กระทำ การกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดสำเร็จฐานทำให้เสื่อมเสียเสรีภาพตามมาตรา 309 แห่งประมวลกฎหมายอาญาแล้ว และการที่จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1 ได้เข้าแย่งและฉุดเด็กชายฉัตรชัยอายุ 8 ปีไปจากนางสาวสุภาภรณ์ซึ่งเป็นผู้ดูแลโดยใช้วิธีดึงเด็กชายฉัตรชัยไว้ได้และได้ร้องขอความช่วยเหลือ จำเลยที่ 2 จึงปล่อยและหนีไปโดยพรากเอาตัวเด็กชายฉัตรชัยไปไม่ได้ เป็นการกระทำไปไม่ตลอด การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานพยายามพรากผู้เยาว์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317, 80พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2191/2522พนักงานอัยการจังหวัดราชบุรีโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นายณรงค์ วิรัตน์โยสินทร์โจทก์นายพนา กระจ่างยุทธ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 80, ม. 309, ม. 317จำเลยที่ 1 เข้าไปนั่งในรถแล้วใช้ปืนจี้ขู่บังคับให้ ส. ซึ่งเป็นคนขับรถนั่งเฉยๆและให้เอามือวางไว้ที่พวงมาลัยจน ส. เกิดความ กลัวจำต้องปฏิบัติตามโดยยอมนั่งเฉยๆและต้องเอามือวางไว้ที่พวงมาลัย ตามที่จำเลยข่มขืนใจให้กระทำ การกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดสำเร็จ ตามมาตรา 309 แห่งประมวลกฎหมายอาญา การที่จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1 ได้เข้าแย่งและฉุดเด็กชาย ฉ. อายุ 8 ปี ไปจากนางสาว ส. ซึ่งเป็นผู้ดูแลโดยใช้วิธีเข้าดึงตัวเด็กและพยายามจะจับตัวอุ้มไป แต่นางสาว ส. ดึงตัวเด็กไว้ได้และร้องขอความช่วยเหลือจำเลยที่ 2 จึงได้ปล่อยและหนีไปโดยพรากเอาตัวเด็กไปไม่ได้ เป็นการกระทำไปไม่ตลอดการกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานพยายามพรากผู้เยาว์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317,80โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 309 , 313, 317, 80, 83, 91 และประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 2, 11, 12จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธนายณรงค์ผู้เสียหายร้องขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลชั้นต้นส่งอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามมาตา 309กระทงหนึ่ง และ 317, 80 อีกกระทงหนึ่ง ลดมาตราส่วนโทษแล้ววางโทษกระทงความผิดแรกจำคุกคนละ 2 ปี กระทงความผิดหลังจำคุกคนละ 3 ปี ของกลางริบจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสามฎีกาโดยผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ผู้ลงชื่อในคำพิพากษารับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต่อมาจำเลยที่ 2 ที่ 3 ขอถอนฎีกา ศาลฎีกาสั่งอนุญาตคดีคงมีปัญหาชั้นฎีกาเฉพาะที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1 ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ได้ร่วมกระทำความผิดจริง และวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายต่อไปว่า การที่จำเลยที่ 1 เข้าไปนั่งในรถแล้วใช้ปืนจี้ขู่บังคับให้นายสมพลนั่งเฉย ๆ และให้นายสมพลเอามือวางไว้ที่พวงมาลัยจนนายสมพลเกิดความกลัวจำต้องปฏิบัติตามโดยยอมนั่งเฉย ๆ และต้องเอามือวางไว้ที่พวงมาลัยตามที่จำเลยที่ 1 ได้ข่มขืนใจให้กระทำ การกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดสำเร็จฐานทำให้เสื่อมเสียเสรีภาพตามมาตรา 309 แห่งประมวลกฎหมายอาญาแล้ว และการที่จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ร่วมกระทำความผิดกับจำเลยที่ 1 ได้เข้าแย่งและฉุดเด็กชายฉัตรชัยอายุ 8 ปีไปจากนางสาวสุภาภรณ์ซึ่งเป็นผู้ดูแลโดยใช้วิธีดึงเด็กชายฉัตรชัยไว้ได้และได้ร้องขอความช่วยเหลือ จำเลยที่ 2 จึงปล่อยและหนีไปโดยพรากเอาตัวเด็กชายฉัตรชัยไปไม่ได้ เป็นการกระทำไปไม่ตลอด การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานพยายามพรากผู้เยาว์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317, 80พิพากษายืน(สุทิน เลิศวิรุฬห์-ผสม จิตรชุ่ม-พยนต์ ยาวะประภาษ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ