คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1337/2500หลักกฎหมาย: ผู้ร้องตั้งผู้รับมอบอำนาจมาขอถอนคำร้องไม่ดำเนินคดีต่อไปได้อ้างเหตุว่าผู้ร้องป่วยมาศาลไม่ได้ ผู้คัดค้านก็มิได้โต้แย้งคัดค้านประการใด เช่นนี้ จะถือว่าผู้ร้องขาดนัดพิจารณาตาม มาตรา 201 ไม่ได้ และอาศัย มาตรา 39 ศาลจะให้เลื่อนการพิจารณาไปก็ได้ผู้ร้องมิได้โต้แย้งคัดค้านคำสั่งของศาลชั้นต้น เพราะศาลชั้นต้นได้สั่งห้ามไม่ยอมรับคำร้อง คำแถลงใดๆ ของผู้ร้อง จนทำให้ผู้ร้องไม่โต้แย้งคำสั่งของศาลชั้นต้นไม่เป็นการต้องห้ามมิให้ผู้ร้องยกขึ้นเป็นข้ออุทธรณ์ (อ้างฎีกาที่ 1587/2494 และ297/2497)นางจันผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้สั่งแสดงว่าที่ดินเป็นกรรมสิทธิ์แก่ผู้ร้องโดยทางครอบครองนางเหลืองยื่นคำคัดค้านว่า ที่พิพาทเป็นของผู้คัดค้าน โดยนายดีบิดาซื้อทอดตลาดจากศาลจังหวัดชัยนาทต่อมานายดีตาย ผู้คัดค้านเป็นทายาท ได้รับมรดกและครอบครองตลอดมาศาลชั้นต้นกะประเด็นให้ผู้ร้องนำสืบก่อน วันนัดสืบพยานผู้ร้องทำใบมอบฉันทะให้นายสุขเป็นผู้นำคำร้องขอถอนคำร้องของผู้ร้องมายื่นต่อศาล มีความว่า บัดนี้ข้าพเจ้าป่วยมาศาลไม่ได้และไม่มีความประสงค์จะดำเนินคดีนี้อีกต่อไป ข้าพเจ้าขอถอนคำร้องของข้าพเจ้าเสีย ขอศาลได้โปรดอนุญาตผู้คัดค้านแถลงคัดค้านไม่ยอมให้ถอนศาลชั้นต้นจึงสั่งไม่อนุญาตให้ผู้ร้องถอนคำร้องและสั่งว่าให้ถือว่าผู้ร้องขาดนัดพิจารณา สืบพยานผู้คัดค้านไปฝ่ายเดียวนัดตัดสินวันที่ 18 สิงหาคม 2498 เวลา 10 น.ต่อมาวันที่ 17 สิงหาคม 2498 ผู้ร้องได้ยื่นคำแถลงขอตรวจสำนวนเพื่อจะทราบว่าทนายของตนดำเนินคดีไปอย่างไร ศาลสั่งอนุญาตให้ดูได้และมีคำสั่งต่อไปว่าจะไม่รับคำร้องคำแถลงใด ๆ ของผู้ร้องติดสำนวนอีกจนกว่าจะตัดสินในวันที่ 18 เดือนนี้แล้ววันที่ 18 สิงหาคม 2498 ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าผู้ร้องคัดค้านได้รับมรดกที่ดินโฉนดที่ 1248 จากนายดีบิดา ซึ่งซื้อจากการขายทอดตลาดของศาลจังหวัดชัยนาทผู้คัดค้านครอบครองตลอดมาจริงให้ยกคำร้องของผู้ร้องผู้ร้องอุทธรณ์ขอให้ศาลพิพากษาว่า ผู้ร้องไม่ขาดนัดพิจารณาให้ผู้ร้องมีโอกาสนำพยานของผู้ร้องมาสืบต่อไปศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นสืบพยานผู้ร้องและพยานผู้คัดค้าน แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปความแต่ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่ง เห็นแย้งว่าควรพิพากษายืนผู้คัดค้านฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าที่ผู้ร้องขอถอนคำร้องไม่ดำเนินคดีต่อไปได้อ้างเหตุว่า ผู้ร้องป่วยมาศาลไม่ได้มาด้วย แม้ศาลชั้นต้นจะมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ผู้ร้องขอถอนคดีได้ ข้ออ้างของผู้ร้องว่าป่วยมาศาลไม่ได้ ยังมีอยู่ ฝ่ายผู้คัดค้านก็มิได้โต้แย้งคัดค้านประการใดจะถือว่าผู้ร้องขาดนัดพิจารณาตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 ไม่ถนัดเพราะอย่างน้อยคำร้องของผู้ร้องก็ปรากฏชัดว่าผู้ร้องป่วยมาศาลไม่ได้ หาใช่เป็นเรื่องทอดทิ้งคดีของตนไม่มาศาลเสียเฉย ๆ โดยไม่ได้แจ้งเหตุผลที่ไม่มาศาลตามวันเวลานัดพิจารณาของศาลให้ศาลทราบแต่ประการใดไม่ และอาศัยมาตรา 39 เมื่อศาลเห็นสมควรจะมีคำสั่งให้เลื่อนการพิจารณาต่อไปก็ได้ส่วนปัญหาที่ว่า ผู้ร้องมิได้โต้แย้งคัดค้านคำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่งว่าผู้ร้องขาดนัดพิจารณา เสียก่อนศาลชั้นต้นมีคำพิพากษา จะอุทธรณ์คำสั่งไม่ได้ตาม มาตรา 226 นั้น เห็นว่าในวันที่ผู้ร้องมายื่นคำแถลงขอตรวจดูสำนวน ศาลชั้นต้นได้สั่งห้ามไม่ยอมรับคำร้อง หรือ คำแถลงใด ๆ ของผู้ร้องเสียก่อน เป็นการตัดโอกาสและทำให้ผู้ร้องเชื่อคำสั่งของศาลจนทำให้ผู้ร้องไม่โต้แย้งคำสั่งของศาลชั้นต้นก็เป็นได้ จึงไม่เป็นการต้องห้ามมิให้ผู้ร้องยกขึ้นเป็นข้ออุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1337/2500นางจัน ฉิมพลีล้อม (หม้ายผู้ร้องนางเหลือง ชวดนุชผู้คัดค้าน ป.วิ.พ. ม. 201, ม. 226, ม. 39ผู้ร้องตั้งผู้รับมอบอำนาจมาขอถอนคำร้องไม่ดำเนินคดีต่อไปได้อ้างเหตุว่าผู้ร้องป่วยมาศาลไม่ได้ ผู้คัดค้านก็มิได้โต้แย้งคัดค้านประการใด เช่นนี้ จะถือว่าผู้ร้องขาดนัดพิจารณาตาม มาตรา 201 ไม่ได้ และอาศัย มาตรา 39 ศาลจะให้เลื่อนการพิจารณาไปก็ได้ผู้ร้องมิได้โต้แย้งคัดค้านคำสั่งของศาลชั้นต้น เพราะศาลชั้นต้นได้สั่งห้ามไม่ยอมรับคำร้อง คำแถลงใดๆ ของผู้ร้อง จนทำให้ผู้ร้องไม่โต้แย้งคำสั่งของศาลชั้นต้นไม่เป็นการต้องห้ามมิให้ผู้ร้องยกขึ้นเป็นข้ออุทธรณ์ (อ้างฎีกาที่ 1587/2494 และ297/2497)นางจันผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้สั่งแสดงว่าที่ดินเป็นกรรมสิทธิ์แก่ผู้ร้องโดยทางครอบครองนางเหลืองยื่นคำคัดค้านว่า ที่พิพาทเป็นของผู้คัดค้าน โดยนายดีบิดาซื้อทอดตลาดจากศาลจังหวัดชัยนาทต่อมานายดีตาย ผู้คัดค้านเป็นทายาท ได้รับมรดกและครอบครองตลอดมาศาลชั้นต้นกะประเด็นให้ผู้ร้องนำสืบก่อน วันนัดสืบพยานผู้ร้องทำใบมอบฉันทะให้นายสุขเป็นผู้นำคำร้องขอถอนคำร้องของผู้ร้องมายื่นต่อศาล มีความว่า บัดนี้ข้าพเจ้าป่วยมาศาลไม่ได้และไม่มีความประสงค์จะดำเนินคดีนี้อีกต่อไป ข้าพเจ้าขอถอนคำร้องของข้าพเจ้าเสีย ขอศาลได้โปรดอนุญาตผู้คัดค้านแถลงคัดค้านไม่ยอมให้ถอนศาลชั้นต้นจึงสั่งไม่อนุญาตให้ผู้ร้องถอนคำร้องและสั่งว่าให้ถือว่าผู้ร้องขาดนัดพิจารณา สืบพยานผู้คัดค้านไปฝ่ายเดียวนัดตัดสินวันที่ 18 สิงหาคม 2498 เวลา 10 น.ต่อมาวันที่ 17 สิงหาคม 2498 ผู้ร้องได้ยื่นคำแถลงขอตรวจสำนวนเพื่อจะทราบว่าทนายของตนดำเนินคดีไปอย่างไร ศาลสั่งอนุญาตให้ดูได้และมีคำสั่งต่อไปว่าจะไม่รับคำร้องคำแถลงใด ๆ ของผู้ร้องติดสำนวนอีกจนกว่าจะตัดสินในวันที่ 18 เดือนนี้แล้ววันที่ 18 สิงหาคม 2498 ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าผู้ร้องคัดค้านได้รับมรดกที่ดินโฉนดที่ 1248 จากนายดีบิดา ซึ่งซื้อจากการขายทอดตลาดของศาลจังหวัดชัยนาทผู้คัดค้านครอบครองตลอดมาจริงให้ยกคำร้องของผู้ร้องผู้ร้องอุทธรณ์ขอให้ศาลพิพากษาว่า ผู้ร้องไม่ขาดนัดพิจารณาให้ผู้ร้องมีโอกาสนำพยานของผู้ร้องมาสืบต่อไปศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นสืบพยานผู้ร้องและพยานผู้คัดค้าน แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปความแต่ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่ง เห็นแย้งว่าควรพิพากษายืนผู้คัดค้านฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าที่ผู้ร้องขอถอนคำร้องไม่ดำเนินคดีต่อไปได้อ้างเหตุว่า ผู้ร้องป่วยมาศาลไม่ได้มาด้วย แม้ศาลชั้นต้นจะมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ผู้ร้องขอถอนคดีได้ ข้ออ้างของผู้ร้องว่าป่วยมาศาลไม่ได้ ยังมีอยู่ ฝ่ายผู้คัดค้านก็มิได้โต้แย้งคัดค้านประการใดจะถือว่าผู้ร้องขาดนัดพิจารณาตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 ไม่ถนัดเพราะอย่างน้อยคำร้องของผู้ร้องก็ปรากฏชัดว่าผู้ร้องป่วยมาศาลไม่ได้ หาใช่เป็นเรื่องทอดทิ้งคดีของตนไม่มาศาลเสียเฉย ๆ โดยไม่ได้แจ้งเหตุผลที่ไม่มาศาลตามวันเวลานัดพิจารณาของศาลให้ศาลทราบแต่ประการใดไม่ และอาศัยมาตรา 39 เมื่อศาลเห็นสมควรจะมีคำสั่งให้เลื่อนการพิจารณาต่อไปก็ได้ส่วนปัญหาที่ว่า ผู้ร้องมิได้โต้แย้งคัดค้านคำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่งว่าผู้ร้องขาดนัดพิจารณา เสียก่อนศาลชั้นต้นมีคำพิพากษา จะอุทธรณ์คำสั่งไม่ได้ตาม มาตรา 226 นั้น เห็นว่าในวันที่ผู้ร้องมายื่นคำแถลงขอตรวจดูสำนวน ศาลชั้นต้นได้สั่งห้ามไม่ยอมรับคำร้อง หรือ คำแถลงใด ๆ ของผู้ร้องเสียก่อน เป็นการตัดโอกาสและทำให้ผู้ร้องเชื่อคำสั่งของศาลจนทำให้ผู้ร้องไม่โต้แย้งคำสั่งของศาลชั้นต้นก็เป็นได้ จึงไม่เป็นการต้องห้ามมิให้ผู้ร้องยกขึ้นเป็นข้ออุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(นนทประชา-นนทปัญญา-ดุลยการณ์โกวิท)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: นางจันผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้สั่งแสดงว่าที่ดินเป็นกรรมสิทธิ์แก่ผู้ร้องโดยทางครอบครองนางเหลืองยื่นคำคัดค้านว่า ที่พิพาทเป็นของผู้คัดค้าน โดยนายดีบิดาซื้อทอดตลาดจากศาลจังหวัดชัยนาทต่อมานายดีตาย ผู้คัดค้านเป็นทายาท ได้รับมรดกและครอบครองตลอดมาศาลชั้นต้นกะประเด็นให้ผู้ร้องนำสืบก่อน วันนัดสืบพยานผู้ร้องทำใบมอบฉันทะให้นายสุขเป็นผู้นำคำร้องขอถอนคำร้องของผู้ร้องมายื่นต่อศาล มีความว่า บัดนี้ข้าพเจ้าป่วยมาศาลไม่ได้และไม่มีความประสงค์จะดำเนินคดีนี้อีกต่อไป ข้าพเจ้าขอถอนคำร้องของข้าพเจ้าเสีย ขอศาลได้โปรดอนุญาตผู้คัดค้านแถลงคัดค้านไม่ยอมให้ถอนศาลชั้นต้นจึงสั่งไม่อนุญาตให้ผู้ร้องถอนคำร้องและสั่งว่าให้ถือว่าผู้ร้องขาดนัดพิจารณา สืบพยานผู้คัดค้านไปฝ่ายเดียวนัดตัดสินวันที่ 18 สิงหาคม 2498 เวลา 10 น.ต่อมาวันที่ 17 สิงหาคม 2498 ผู้ร้องได้ยื่นคำแถลงขอตรวจสำนวนเพื่อจะทราบว่าทนายของตนดำเนินคดีไปอย่างไร ศาลสั่งอนุญาตให้ดูได้และมีคำสั่งต่อไปว่าจะไม่รับคำร้องคำแถลงใด ๆ ของผู้ร้องติดสำนวนอีกจนกว่าจะตัดสินในวันที่ 18 เดือนนี้แล้ววันที่ 18 สิงหาคม 2498 ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าผู้ร้องคัดค้านได้รับมรดกที่ดินโฉนดที่ 1248 จากนายดีบิดา ซึ่งซื้อจากการขายทอดตลาดของศาลจังหวัดชัยนาทผู้คัดค้านครอบครองตลอดมาจริงให้ยกคำร้องของผู้ร้องผู้ร้องอุทธรณ์ขอให้ศาลพิพากษาว่า ผู้ร้องไม่ขาดนัดพิจารณาให้ผู้ร้องมีโอกาสนำพยานของผู้ร้องมาสืบต่อไปศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นสืบพยานผู้ร้องและพยานผู้คัดค้าน แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปความแต่ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่ง เห็นแย้งว่าควรพิพากษายืนผู้คัดค้านฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าที่ผู้ร้องขอถอนคำร้องไม่ดำเนินคดีต่อไปได้อ้างเหตุว่า ผู้ร้องป่วยมาศาลไม่ได้มาด้วย แม้ศาลชั้นต้นจะมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ผู้ร้องขอถอนคดีได้ ข้ออ้างของผู้ร้องว่าป่วยมาศาลไม่ได้ ยังมีอยู่ ฝ่ายผู้คัดค้านก็มิได้โต้แย้งคัดค้านประการใดจะถือว่าผู้ร้องขาดนัดพิจารณาตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 ไม่ถนัดเพราะอย่างน้อยคำร้องของผู้ร้องก็ปรากฏชัดว่าผู้ร้องป่วยมาศาลไม่ได้ หาใช่เป็นเรื่องทอดทิ้งคดีของตนไม่มาศาลเสียเฉย ๆ โดยไม่ได้แจ้งเหตุผลที่ไม่มาศาลตามวันเวลานัดพิจารณาของศาลให้ศาลทราบแต่ประการใดไม่ และอาศัยมาตรา 39 เมื่อศาลเห็นสมควรจะมีคำสั่งให้เลื่อนการพิจารณาต่อไปก็ได้ส่วนปัญหาที่ว่า ผู้ร้องมิได้โต้แย้งคัดค้านคำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่งว่าผู้ร้องขาดนัดพิจารณา เสียก่อนศาลชั้นต้นมีคำพิพากษา จะอุทธรณ์คำสั่งไม่ได้ตาม มาตรา 226 นั้น เห็นว่าในวันที่ผู้ร้องมายื่นคำแถลงขอตรวจดูสำนวน ศาลชั้นต้นได้สั่งห้ามไม่ยอมรับคำร้อง หรือ คำแถลงใด ๆ ของผู้ร้องเสียก่อน เป็นการตัดโอกาสและทำให้ผู้ร้องเชื่อคำสั่งของศาลจนทำให้ผู้ร้องไม่โต้แย้งคำสั่งของศาลชั้นต้นก็เป็นได้ จึงไม่เป็นการต้องห้ามมิให้ผู้ร้องยกขึ้นเป็นข้ออุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1337/2500นางจัน ฉิมพลีล้อม (หม้ายผู้ร้องนางเหลือง ชวดนุชผู้คัดค้าน ป.วิ.พ. ม. 201, ม. 226, ม. 39ผู้ร้องตั้งผู้รับมอบอำนาจมาขอถอนคำร้องไม่ดำเนินคดีต่อไปได้อ้างเหตุว่าผู้ร้องป่วยมาศาลไม่ได้ ผู้คัดค้านก็มิได้โต้แย้งคัดค้านประการใด เช่นนี้ จะถือว่าผู้ร้องขาดนัดพิจารณาตาม มาตรา 201 ไม่ได้ และอาศัย มาตรา 39 ศาลจะให้เลื่อนการพิจารณาไปก็ได้ผู้ร้องมิได้โต้แย้งคัดค้านคำสั่งของศาลชั้นต้น เพราะศาลชั้นต้นได้สั่งห้ามไม่ยอมรับคำร้อง คำแถลงใดๆ ของผู้ร้อง จนทำให้ผู้ร้องไม่โต้แย้งคำสั่งของศาลชั้นต้นไม่เป็นการต้องห้ามมิให้ผู้ร้องยกขึ้นเป็นข้ออุทธรณ์ (อ้างฎีกาที่ 1587/2494 และ297/2497)นางจันผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้สั่งแสดงว่าที่ดินเป็นกรรมสิทธิ์แก่ผู้ร้องโดยทางครอบครองนางเหลืองยื่นคำคัดค้านว่า ที่พิพาทเป็นของผู้คัดค้าน โดยนายดีบิดาซื้อทอดตลาดจากศาลจังหวัดชัยนาทต่อมานายดีตาย ผู้คัดค้านเป็นทายาท ได้รับมรดกและครอบครองตลอดมาศาลชั้นต้นกะประเด็นให้ผู้ร้องนำสืบก่อน วันนัดสืบพยานผู้ร้องทำใบมอบฉันทะให้นายสุขเป็นผู้นำคำร้องขอถอนคำร้องของผู้ร้องมายื่นต่อศาล มีความว่า บัดนี้ข้าพเจ้าป่วยมาศาลไม่ได้และไม่มีความประสงค์จะดำเนินคดีนี้อีกต่อไป ข้าพเจ้าขอถอนคำร้องของข้าพเจ้าเสีย ขอศาลได้โปรดอนุญาตผู้คัดค้านแถลงคัดค้านไม่ยอมให้ถอนศาลชั้นต้นจึงสั่งไม่อนุญาตให้ผู้ร้องถอนคำร้องและสั่งว่าให้ถือว่าผู้ร้องขาดนัดพิจารณา สืบพยานผู้คัดค้านไปฝ่ายเดียวนัดตัดสินวันที่ 18 สิงหาคม 2498 เวลา 10 น.ต่อมาวันที่ 17 สิงหาคม 2498 ผู้ร้องได้ยื่นคำแถลงขอตรวจสำนวนเพื่อจะทราบว่าทนายของตนดำเนินคดีไปอย่างไร ศาลสั่งอนุญาตให้ดูได้และมีคำสั่งต่อไปว่าจะไม่รับคำร้องคำแถลงใด ๆ ของผู้ร้องติดสำนวนอีกจนกว่าจะตัดสินในวันที่ 18 เดือนนี้แล้ววันที่ 18 สิงหาคม 2498 ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าผู้ร้องคัดค้านได้รับมรดกที่ดินโฉนดที่ 1248 จากนายดีบิดา ซึ่งซื้อจากการขายทอดตลาดของศาลจังหวัดชัยนาทผู้คัดค้านครอบครองตลอดมาจริงให้ยกคำร้องของผู้ร้องผู้ร้องอุทธรณ์ขอให้ศาลพิพากษาว่า ผู้ร้องไม่ขาดนัดพิจารณาให้ผู้ร้องมีโอกาสนำพยานของผู้ร้องมาสืบต่อไปศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นสืบพยานผู้ร้องและพยานผู้คัดค้าน แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปความแต่ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่ง เห็นแย้งว่าควรพิพากษายืนผู้คัดค้านฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าที่ผู้ร้องขอถอนคำร้องไม่ดำเนินคดีต่อไปได้อ้างเหตุว่า ผู้ร้องป่วยมาศาลไม่ได้มาด้วย แม้ศาลชั้นต้นจะมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ผู้ร้องขอถอนคดีได้ ข้ออ้างของผู้ร้องว่าป่วยมาศาลไม่ได้ ยังมีอยู่ ฝ่ายผู้คัดค้านก็มิได้โต้แย้งคัดค้านประการใดจะถือว่าผู้ร้องขาดนัดพิจารณาตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 ไม่ถนัดเพราะอย่างน้อยคำร้องของผู้ร้องก็ปรากฏชัดว่าผู้ร้องป่วยมาศาลไม่ได้ หาใช่เป็นเรื่องทอดทิ้งคดีของตนไม่มาศาลเสียเฉย ๆ โดยไม่ได้แจ้งเหตุผลที่ไม่มาศาลตามวันเวลานัดพิจารณาของศาลให้ศาลทราบแต่ประการใดไม่ และอาศัยมาตรา 39 เมื่อศาลเห็นสมควรจะมีคำสั่งให้เลื่อนการพิจารณาต่อไปก็ได้ส่วนปัญหาที่ว่า ผู้ร้องมิได้โต้แย้งคัดค้านคำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่งว่าผู้ร้องขาดนัดพิจารณา เสียก่อนศาลชั้นต้นมีคำพิพากษา จะอุทธรณ์คำสั่งไม่ได้ตาม มาตรา 226 นั้น เห็นว่าในวันที่ผู้ร้องมายื่นคำแถลงขอตรวจดูสำนวน ศาลชั้นต้นได้สั่งห้ามไม่ยอมรับคำร้อง หรือ คำแถลงใด ๆ ของผู้ร้องเสียก่อน เป็นการตัดโอกาสและทำให้ผู้ร้องเชื่อคำสั่งของศาลจนทำให้ผู้ร้องไม่โต้แย้งคำสั่งของศาลชั้นต้นก็เป็นได้ จึงไม่เป็นการต้องห้ามมิให้ผู้ร้องยกขึ้นเป็นข้ออุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(นนทประชา-นนทปัญญา-ดุลยการณ์โกวิท)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ