คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 93/2512หลักกฎหมาย: วันเวลาเกิดเหตุในคำฟ้องเป็นเพียงรายละเอียดที่โจทก์บรรยายมาในฟ้อง หาใช่ข้อสารสำคัญไม่. ฉะนั้น แม้ทางพิจารณาจะฟังว่าเหตุเกิดคนละวันกับที่ระบุมาในฟ้อง. และจำเลยก็มิได้หลงข้อต่อสู้. ย่อมเป็นฟ้องที่ใช้ได้ (เทียบฎีกาที่ 926/2510 ในที่ประชุมใหญ่).โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2509 เวลากลางวันจำเลยได้ใช้กำลังกายเตะทำร้ายนางสาวโอษาได้รับบาดเจ็บ และภายหลังได้กักขังหน่วงเหนี่ยวไว้ตลอดคืน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295, 310 จำเลยให้การว่า เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2509 เวลากลางวันผู้เสียหายได้กระทำอนาจารต่อนางสาวน้ำทิพย์บุตรสาวจำเลย จึงได้เรียกผู้เสียหายมาสอบถาม ผู้เสียหายยอมรับผิดและขอขมาจำเลยแล้วจำเลยมิได้กระทำผิดตามที่กล่าวหา ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานทำร้ายร่างกาย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 และฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังตามมาตรา 310รวม 2 กระทง ให้เรียงกระทงลงโทษรวมจำคุกไว้ 1 ปี 8 เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์ฟ้องว่า เหตุเกิดวันที่ 19 แต่ทางพิจารณาฟังว่าเป็นวันที่ 18 วันเวลาเกิดเหตุนับว่าเป็นสารสำคัญของฟ้อง และจำเลยได้หลงต่อสู้ คดีไม่อาจลงโทษจำเลยได้ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า วันเวลาเกิดเหตุเป็นรายละเอียดที่โจทก์บรรยายมาในฟ้องหาใช่ข้อสารสำคัญไม่ และจำเลยก็มิได้หลงข้อต่อสู้ส่วนข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยมาศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยให้เสร็จไปโดยไม่จำต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ และฟังว่าจำเลยมิได้กระทำผิดตามฟ้อง พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ในผลที่ให้ยกฟ้องโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 93/2512์ อัยการ จังหวัด อุดรธานีโจทก์ย นาย คง ฤทธิ์ โคตะ มีจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 192วันเวลาเกิดเหตุในคำฟ้องเป็นเพียงรายละเอียดที่โจทก์บรรยายมาในฟ้อง หาใช่ข้อสารสำคัญไม่. ฉะนั้น แม้ทางพิจารณาจะฟังว่าเหตุเกิดคนละวันกับที่ระบุมาในฟ้อง. และจำเลยก็มิได้หลงข้อต่อสู้. ย่อมเป็นฟ้องที่ใช้ได้ (เทียบฎีกาที่ 926/2510 ในที่ประชุมใหญ่).โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2509 เวลากลางวันจำเลยได้ใช้กำลังกายเตะทำร้ายนางสาวโอษาได้รับบาดเจ็บ และภายหลังได้กักขังหน่วงเหนี่ยวไว้ตลอดคืน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295, 310 จำเลยให้การว่า เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2509 เวลากลางวันผู้เสียหายได้กระทำอนาจารต่อนางสาวน้ำทิพย์บุตรสาวจำเลย จึงได้เรียกผู้เสียหายมาสอบถาม ผู้เสียหายยอมรับผิดและขอขมาจำเลยแล้วจำเลยมิได้กระทำผิดตามที่กล่าวหา ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานทำร้ายร่างกาย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 และฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังตามมาตรา 310รวม 2 กระทง ให้เรียงกระทงลงโทษรวมจำคุกไว้ 1 ปี 8 เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์ฟ้องว่า เหตุเกิดวันที่ 19 แต่ทางพิจารณาฟังว่าเป็นวันที่ 18 วันเวลาเกิดเหตุนับว่าเป็นสารสำคัญของฟ้อง และจำเลยได้หลงต่อสู้ คดีไม่อาจลงโทษจำเลยได้ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า วันเวลาเกิดเหตุเป็นรายละเอียดที่โจทก์บรรยายมาในฟ้องหาใช่ข้อสารสำคัญไม่ และจำเลยก็มิได้หลงข้อต่อสู้ส่วนข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยมาศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยให้เสร็จไปโดยไม่จำต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ และฟังว่าจำเลยมิได้กระทำผิดตามฟ้อง พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ในผลที่ให้ยกฟ้องโจทก์.(ศริ มลิลา-เฉลิม ทัตภิรมย์-เสลา หัมพานนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2509 เวลากลางวันจำเลยได้ใช้กำลังกายเตะทำร้ายนางสาวโอษาได้รับบาดเจ็บ และภายหลังได้กักขังหน่วงเหนี่ยวไว้ตลอดคืน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295, 310 จำเลยให้การว่า เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2509 เวลากลางวันผู้เสียหายได้กระทำอนาจารต่อนางสาวน้ำทิพย์บุตรสาวจำเลย จึงได้เรียกผู้เสียหายมาสอบถาม ผู้เสียหายยอมรับผิดและขอขมาจำเลยแล้วจำเลยมิได้กระทำผิดตามที่กล่าวหา ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานทำร้ายร่างกาย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 และฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังตามมาตรา 310รวม 2 กระทง ให้เรียงกระทงลงโทษรวมจำคุกไว้ 1 ปี 8 เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์ฟ้องว่า เหตุเกิดวันที่ 19 แต่ทางพิจารณาฟังว่าเป็นวันที่ 18 วันเวลาเกิดเหตุนับว่าเป็นสารสำคัญของฟ้อง และจำเลยได้หลงต่อสู้ คดีไม่อาจลงโทษจำเลยได้ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า วันเวลาเกิดเหตุเป็นรายละเอียดที่โจทก์บรรยายมาในฟ้องหาใช่ข้อสารสำคัญไม่ และจำเลยก็มิได้หลงข้อต่อสู้ส่วนข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยมาศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยให้เสร็จไปโดยไม่จำต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ และฟังว่าจำเลยมิได้กระทำผิดตามฟ้อง พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ในผลที่ให้ยกฟ้องโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 93/2512์ อัยการ จังหวัด อุดรธานีโจทก์ย นาย คง ฤทธิ์ โคตะ มีจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 192วันเวลาเกิดเหตุในคำฟ้องเป็นเพียงรายละเอียดที่โจทก์บรรยายมาในฟ้อง หาใช่ข้อสารสำคัญไม่. ฉะนั้น แม้ทางพิจารณาจะฟังว่าเหตุเกิดคนละวันกับที่ระบุมาในฟ้อง. และจำเลยก็มิได้หลงข้อต่อสู้. ย่อมเป็นฟ้องที่ใช้ได้ (เทียบฎีกาที่ 926/2510 ในที่ประชุมใหญ่).โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2509 เวลากลางวันจำเลยได้ใช้กำลังกายเตะทำร้ายนางสาวโอษาได้รับบาดเจ็บ และภายหลังได้กักขังหน่วงเหนี่ยวไว้ตลอดคืน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295, 310 จำเลยให้การว่า เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2509 เวลากลางวันผู้เสียหายได้กระทำอนาจารต่อนางสาวน้ำทิพย์บุตรสาวจำเลย จึงได้เรียกผู้เสียหายมาสอบถาม ผู้เสียหายยอมรับผิดและขอขมาจำเลยแล้วจำเลยมิได้กระทำผิดตามที่กล่าวหา ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานทำร้ายร่างกาย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 และฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังตามมาตรา 310รวม 2 กระทง ให้เรียงกระทงลงโทษรวมจำคุกไว้ 1 ปี 8 เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์ฟ้องว่า เหตุเกิดวันที่ 19 แต่ทางพิจารณาฟังว่าเป็นวันที่ 18 วันเวลาเกิดเหตุนับว่าเป็นสารสำคัญของฟ้อง และจำเลยได้หลงต่อสู้ คดีไม่อาจลงโทษจำเลยได้ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า วันเวลาเกิดเหตุเป็นรายละเอียดที่โจทก์บรรยายมาในฟ้องหาใช่ข้อสารสำคัญไม่ และจำเลยก็มิได้หลงข้อต่อสู้ส่วนข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยมาศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยให้เสร็จไปโดยไม่จำต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ และฟังว่าจำเลยมิได้กระทำผิดตามฟ้อง พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ในผลที่ให้ยกฟ้องโจทก์.(ศริ มลิลา-เฉลิม ทัตภิรมย์-เสลา หัมพานนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ