คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 137/2490หลักกฎหมาย: ความผิดฐานมีฝิ่นและมูลฝิ่นเป็นความผิดลักษณะเดียวกันฉะนั้นการมีฝิ่นและมูลฝิ่นในขณะเดียวกันจึงเป็นความผิดกะทงเดียวคดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษปรับจำเลย ๓ กะทง คือฐานมีฝิ่นกะทงหนึ่ง มีมูลฝิ่นอีกกะทงหนึ่ง และมีกล้องสูบฝิ่นอีกกะทงหนึ่ง ถ้าไม่มีเงินชำระค่าปรับ ให้จำแทนฐานมีฝิ่นและมูลฝิ่นอีกกะทงละ ๑ ปี จำเลยอุทธรณ์, ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า โทษฐานมีฝิ่นและมูลฝิ่นเป็นโทษกะทงเดียวกัน ให้กำหนดจำแทนค่าปรับสำหรับโทษสองฐานนี้กำหนด ๑ ปี โจทก์ฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า การกระทำผิดของจำเลยฐานมีฝิ่นและมูลฝิ่นนั้น แม้จำเลยจะถูกจับคราวเดียวกันก็ดี จำเลยกระทำผิดต่างกรรมและต่างบทมาตรากัน ศาลควรลงโทษแยกกะทงความผิด และควรจำแทนเป็นกะทง ๆ ไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาเห็นว่า ตาม พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ. ๒๔๗๒ แก้ไขเพิ่มเติมฉะบับที่ ๔ พ.ศ. ๒๔๘๑ มาตรา ๖ ได้บัญญัติไว้ว่า "มาตรา ๕๓ ผู้ใดละเมิดต่อพระราชบัญญัตินี้ ๑. มีไว้ซึ่งฝิ่นและมูลฝิ่น ฯลฯ ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับห้าเท่าของราคาฝิ่นหรือมูลฝิ่น ฯลฯ" ถ้อยคำในตัวบทแสดงให้เห็นชัดว่า ความผิดฐานมีฝิ่นหรือมูลฝิ่นนั้นกฎหมายต้องการให้เป็นความผิดลักษณะเดียวกัน วัตถุที่ต้องห้ามจะเป็นมูลฝิ่นหรือฝิ่นก็เป็นวัตถุประเภทเดียวกัน ฉะนั้นการมีฝิ่นและมูลฝิ่นในขณะเดียวกันจึงเป็นความผิดเพียงกะทงเดียว ส่วนการที่จะปรับต่างกันนั้นก็เป็นแต่เพียงวิธีคำนวณค่าปรับซึ่งกฎหมายให้ลงโทษจากปริมาณของวัตถุที่มีอยู่เท่านั้น จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 137/2490อัยยการปราจีนบุรีโจทก์นายปรีดา หรือเซ้ง จันทราจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 18, ม. 71 พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.2472 พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2481 ม. 6ความผิดฐานมีฝิ่นและมูลฝิ่นเป็นความผิดลักษณะเดียวกันฉะนั้นการมีฝิ่นและมูลฝิ่นในขณะเดียวกันจึงเป็นความผิดกะทงเดียวคดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษปรับจำเลย ๓ กะทง คือฐานมีฝิ่นกะทงหนึ่ง มีมูลฝิ่นอีกกะทงหนึ่ง และมีกล้องสูบฝิ่นอีกกะทงหนึ่ง ถ้าไม่มีเงินชำระค่าปรับ ให้จำแทนฐานมีฝิ่นและมูลฝิ่นอีกกะทงละ ๑ ปี จำเลยอุทธรณ์, ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า โทษฐานมีฝิ่นและมูลฝิ่นเป็นโทษกะทงเดียวกัน ให้กำหนดจำแทนค่าปรับสำหรับโทษสองฐานนี้กำหนด ๑ ปี โจทก์ฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า การกระทำผิดของจำเลยฐานมีฝิ่นและมูลฝิ่นนั้น แม้จำเลยจะถูกจับคราวเดียวกันก็ดี จำเลยกระทำผิดต่างกรรมและต่างบทมาตรากัน ศาลควรลงโทษแยกกะทงความผิด และควรจำแทนเป็นกะทง ๆ ไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาเห็นว่า ตาม พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ. ๒๔๗๒ แก้ไขเพิ่มเติมฉะบับที่ ๔ พ.ศ. ๒๔๘๑ มาตรา ๖ ได้บัญญัติไว้ว่า "มาตรา ๕๓ ผู้ใดละเมิดต่อพระราชบัญญัตินี้ ๑. มีไว้ซึ่งฝิ่นและมูลฝิ่น ฯลฯ ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับห้าเท่าของราคาฝิ่นหรือมูลฝิ่น ฯลฯ" ถ้อยคำในตัวบทแสดงให้เห็นชัดว่า ความผิดฐานมีฝิ่นหรือมูลฝิ่นนั้นกฎหมายต้องการให้เป็นความผิดลักษณะเดียวกัน วัตถุที่ต้องห้ามจะเป็นมูลฝิ่นหรือฝิ่นก็เป็นวัตถุประเภทเดียวกัน ฉะนั้นการมีฝิ่นและมูลฝิ่นในขณะเดียวกันจึงเป็นความผิดเพียงกะทงเดียว ส่วนการที่จะปรับต่างกันนั้นก็เป็นแต่เพียงวิธีคำนวณค่าปรับซึ่งกฎหมายให้ลงโทษจากปริมาณของวัตถุที่มีอยู่เท่านั้น จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ประมูล สุวรรณศร-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - นายบรรจบเสาวรรณศาลอุทธรณ์ - พระเทพปริญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษปรับจำเลย ๓ กะทง คือฐานมีฝิ่นกะทงหนึ่ง มีมูลฝิ่นอีกกะทงหนึ่ง และมีกล้องสูบฝิ่นอีกกะทงหนึ่ง ถ้าไม่มีเงินชำระค่าปรับ ให้จำแทนฐานมีฝิ่นและมูลฝิ่นอีกกะทงละ ๑ ปี จำเลยอุทธรณ์, ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า โทษฐานมีฝิ่นและมูลฝิ่นเป็นโทษกะทงเดียวกัน ให้กำหนดจำแทนค่าปรับสำหรับโทษสองฐานนี้กำหนด ๑ ปี โจทก์ฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า การกระทำผิดของจำเลยฐานมีฝิ่นและมูลฝิ่นนั้น แม้จำเลยจะถูกจับคราวเดียวกันก็ดี จำเลยกระทำผิดต่างกรรมและต่างบทมาตรากัน ศาลควรลงโทษแยกกะทงความผิด และควรจำแทนเป็นกะทง ๆ ไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาเห็นว่า ตาม พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ. ๒๔๗๒ แก้ไขเพิ่มเติมฉะบับที่ ๔ พ.ศ. ๒๔๘๑ มาตรา ๖ ได้บัญญัติไว้ว่า "มาตรา ๕๓ ผู้ใดละเมิดต่อพระราชบัญญัตินี้ ๑. มีไว้ซึ่งฝิ่นและมูลฝิ่น ฯลฯ ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับห้าเท่าของราคาฝิ่นหรือมูลฝิ่น ฯลฯ" ถ้อยคำในตัวบทแสดงให้เห็นชัดว่า ความผิดฐานมีฝิ่นหรือมูลฝิ่นนั้นกฎหมายต้องการให้เป็นความผิดลักษณะเดียวกัน วัตถุที่ต้องห้ามจะเป็นมูลฝิ่นหรือฝิ่นก็เป็นวัตถุประเภทเดียวกัน ฉะนั้นการมีฝิ่นและมูลฝิ่นในขณะเดียวกันจึงเป็นความผิดเพียงกะทงเดียว ส่วนการที่จะปรับต่างกันนั้นก็เป็นแต่เพียงวิธีคำนวณค่าปรับซึ่งกฎหมายให้ลงโทษจากปริมาณของวัตถุที่มีอยู่เท่านั้น จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 137/2490อัยยการปราจีนบุรีโจทก์นายปรีดา หรือเซ้ง จันทราจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 18, ม. 71 พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.2472 พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2481 ม. 6ความผิดฐานมีฝิ่นและมูลฝิ่นเป็นความผิดลักษณะเดียวกันฉะนั้นการมีฝิ่นและมูลฝิ่นในขณะเดียวกันจึงเป็นความผิดกะทงเดียวคดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษปรับจำเลย ๓ กะทง คือฐานมีฝิ่นกะทงหนึ่ง มีมูลฝิ่นอีกกะทงหนึ่ง และมีกล้องสูบฝิ่นอีกกะทงหนึ่ง ถ้าไม่มีเงินชำระค่าปรับ ให้จำแทนฐานมีฝิ่นและมูลฝิ่นอีกกะทงละ ๑ ปี จำเลยอุทธรณ์, ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า โทษฐานมีฝิ่นและมูลฝิ่นเป็นโทษกะทงเดียวกัน ให้กำหนดจำแทนค่าปรับสำหรับโทษสองฐานนี้กำหนด ๑ ปี โจทก์ฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า การกระทำผิดของจำเลยฐานมีฝิ่นและมูลฝิ่นนั้น แม้จำเลยจะถูกจับคราวเดียวกันก็ดี จำเลยกระทำผิดต่างกรรมและต่างบทมาตรากัน ศาลควรลงโทษแยกกะทงความผิด และควรจำแทนเป็นกะทง ๆ ไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาเห็นว่า ตาม พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ. ๒๔๗๒ แก้ไขเพิ่มเติมฉะบับที่ ๔ พ.ศ. ๒๔๘๑ มาตรา ๖ ได้บัญญัติไว้ว่า "มาตรา ๕๓ ผู้ใดละเมิดต่อพระราชบัญญัตินี้ ๑. มีไว้ซึ่งฝิ่นและมูลฝิ่น ฯลฯ ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับห้าเท่าของราคาฝิ่นหรือมูลฝิ่น ฯลฯ" ถ้อยคำในตัวบทแสดงให้เห็นชัดว่า ความผิดฐานมีฝิ่นหรือมูลฝิ่นนั้นกฎหมายต้องการให้เป็นความผิดลักษณะเดียวกัน วัตถุที่ต้องห้ามจะเป็นมูลฝิ่นหรือฝิ่นก็เป็นวัตถุประเภทเดียวกัน ฉะนั้นการมีฝิ่นและมูลฝิ่นในขณะเดียวกันจึงเป็นความผิดเพียงกะทงเดียว ส่วนการที่จะปรับต่างกันนั้นก็เป็นแต่เพียงวิธีคำนวณค่าปรับซึ่งกฎหมายให้ลงโทษจากปริมาณของวัตถุที่มีอยู่เท่านั้น จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์(ประมูล สุวรรณศร-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - นายบรรจบเสาวรรณศาลอุทธรณ์ - พระเทพปริญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ