คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 865/2512หลักกฎหมาย: ผู้ตายโกรธจำเลยเรื่องเบื่อหมูของผู้ตาย ได้มาต่อว่าจำเลยและจะให้ใช้ราคา. จำเลยไม่ยอมใช้ ผู้ตายจึงท้าให้จำเลยลงจากเรือน. จำเลยไม่ลง ผู้ตายจึงก้าวขึ้นบันไดไปสองขั้น และฟันจำเลยแต่ไม่ถูก. ผู้ตายจึงก้าวขึ้นบันไดขั้นที่สามต่อไปอีกทั้งๆ ที่จำเลยได้ร้องห้ามแล้วว่า ถ้าขึ้นมาจะแทง แต่ผู้ตายก็ไม่เชื่อฟัง. จำเลยจึงใช้หลาวไม้ไผ่แทงผู้ตาย 1 ที ถูกหน้าท้อง และผู้ตายถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลที่ถูกแทง. ดังนี้ ย่อมเป็นการกระทำเพื่อป้องกันสิทธิของตนให้พ้นอันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมาย และเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง. การกระทำของจำเลยพอสมควรแก่เหตุเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย. จำเลยไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ใช้ไม้ไผ่ปลายแหลมแทงนายวิเชียร ทองนิ่มตายโดยเจตนา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 33 และขอให้ริบไม้ของกลาง จำเลยให้การว่าได้ทำไปเพื่อป้องกันตัวมิให้ผู้ตายทำร้ายจำเลย ศาลชั้นต้นเห็นว่า ข้อต่อสู้ของจำเลยไม่อาจจะฟังได้ว่าเป็นการป้องกันตัว จำเลยมีเจตนาฆ่านายวิเชียร ทองนิ่ม ตายตามฟ้อง พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ให้จำคุก 20 ปีของกลางริบ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันชีวิตพอสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คดีมีสาเหตุมาจากหมูของผู้ตายไปกินพืชไร่ของจำเลย จำเลยเบื่อหมูตาย ผู้ตายจึงโกรธมาต่อว่าถึงเรือนจำเลยและจะให้ใช้ราคา แต่จำเลยไม่ยอมใช้ขณะนั้นจำเลยอยู่บนเรือนตรงประตูหน้าบันได ส่วนผู้ตายยืนที่พื้นดิน พื้นเรือนสูงจากดิน 1.75เมตร บันไดมี 5 ขั้น เมื่อผู้ตายก้าวขึ้นบันไดขั้นที่สองและฟันจำเลยไม่ถูกแล้ว ผู้ตายยังก้าวขึ้นบันไดขั้นที่สามต่อไปอีกทั้ง ๆที่จำเลยได้ร้องห้ามแล้วว่า ถ้าขึ้นมาจะแทง แต่ผู้ตายก็มิเชื่อฟังจำเลยจึงใช้หลาวไม้ไผ่แทงผู้ตาย 1 ที ถูกหน้าท้อง และผู้ตายถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลที่ถูกแทง ดังนี้ ย่อมเป็นการกระทำเพื่อป้องกันสิทธิของตนให้พ้นอันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมาย และเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง การกระทำของจำเลยพอสมควรแก่เหตุ เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย จำเลยไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68 พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 865/2512์ พนักงานอัยการ จังหวัด สุราษฎร์ธานีโจทก์ย นาย สุ มิตร หรือ เพื่อน ทอง นิ่มจำเลย ป.อ. ม. 68ผู้ตายโกรธจำเลยเรื่องเบื่อหมูของผู้ตาย ได้มาต่อว่าจำเลยและจะให้ใช้ราคา. จำเลยไม่ยอมใช้ ผู้ตายจึงท้าให้จำเลยลงจากเรือน. จำเลยไม่ลง ผู้ตายจึงก้าวขึ้นบันไดไปสองขั้น และฟันจำเลยแต่ไม่ถูก. ผู้ตายจึงก้าวขึ้นบันไดขั้นที่สามต่อไปอีกทั้งๆ ที่จำเลยได้ร้องห้ามแล้วว่า ถ้าขึ้นมาจะแทง แต่ผู้ตายก็ไม่เชื่อฟัง. จำเลยจึงใช้หลาวไม้ไผ่แทงผู้ตาย 1 ที ถูกหน้าท้อง และผู้ตายถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลที่ถูกแทง. ดังนี้ ย่อมเป็นการกระทำเพื่อป้องกันสิทธิของตนให้พ้นอันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมาย และเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง. การกระทำของจำเลยพอสมควรแก่เหตุเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย. จำเลยไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ใช้ไม้ไผ่ปลายแหลมแทงนายวิเชียร ทองนิ่มตายโดยเจตนา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 33 และขอให้ริบไม้ของกลาง จำเลยให้การว่าได้ทำไปเพื่อป้องกันตัวมิให้ผู้ตายทำร้ายจำเลย ศาลชั้นต้นเห็นว่า ข้อต่อสู้ของจำเลยไม่อาจจะฟังได้ว่าเป็นการป้องกันตัว จำเลยมีเจตนาฆ่านายวิเชียร ทองนิ่ม ตายตามฟ้อง พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ให้จำคุก 20 ปีของกลางริบ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันชีวิตพอสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คดีมีสาเหตุมาจากหมูของผู้ตายไปกินพืชไร่ของจำเลย จำเลยเบื่อหมูตาย ผู้ตายจึงโกรธมาต่อว่าถึงเรือนจำเลยและจะให้ใช้ราคา แต่จำเลยไม่ยอมใช้ขณะนั้นจำเลยอยู่บนเรือนตรงประตูหน้าบันได ส่วนผู้ตายยืนที่พื้นดิน พื้นเรือนสูงจากดิน 1.75เมตร บันไดมี 5 ขั้น เมื่อผู้ตายก้าวขึ้นบันไดขั้นที่สองและฟันจำเลยไม่ถูกแล้ว ผู้ตายยังก้าวขึ้นบันไดขั้นที่สามต่อไปอีกทั้ง ๆที่จำเลยได้ร้องห้ามแล้วว่า ถ้าขึ้นมาจะแทง แต่ผู้ตายก็มิเชื่อฟังจำเลยจึงใช้หลาวไม้ไผ่แทงผู้ตาย 1 ที ถูกหน้าท้อง และผู้ตายถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลที่ถูกแทง ดังนี้ ย่อมเป็นการกระทำเพื่อป้องกันสิทธิของตนให้พ้นอันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมาย และเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง การกระทำของจำเลยพอสมควรแก่เหตุ เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย จำเลยไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68 พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์.(กิตติ สีหนนทน์-ถาวร หุตะโกวิท-อัศนี เกาไศยนันท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ใช้ไม้ไผ่ปลายแหลมแทงนายวิเชียร ทองนิ่มตายโดยเจตนา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 33 และขอให้ริบไม้ของกลาง จำเลยให้การว่าได้ทำไปเพื่อป้องกันตัวมิให้ผู้ตายทำร้ายจำเลย ศาลชั้นต้นเห็นว่า ข้อต่อสู้ของจำเลยไม่อาจจะฟังได้ว่าเป็นการป้องกันตัว จำเลยมีเจตนาฆ่านายวิเชียร ทองนิ่ม ตายตามฟ้อง พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ให้จำคุก 20 ปีของกลางริบ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันชีวิตพอสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คดีมีสาเหตุมาจากหมูของผู้ตายไปกินพืชไร่ของจำเลย จำเลยเบื่อหมูตาย ผู้ตายจึงโกรธมาต่อว่าถึงเรือนจำเลยและจะให้ใช้ราคา แต่จำเลยไม่ยอมใช้ขณะนั้นจำเลยอยู่บนเรือนตรงประตูหน้าบันได ส่วนผู้ตายยืนที่พื้นดิน พื้นเรือนสูงจากดิน 1.75เมตร บันไดมี 5 ขั้น เมื่อผู้ตายก้าวขึ้นบันไดขั้นที่สองและฟันจำเลยไม่ถูกแล้ว ผู้ตายยังก้าวขึ้นบันไดขั้นที่สามต่อไปอีกทั้ง ๆที่จำเลยได้ร้องห้ามแล้วว่า ถ้าขึ้นมาจะแทง แต่ผู้ตายก็มิเชื่อฟังจำเลยจึงใช้หลาวไม้ไผ่แทงผู้ตาย 1 ที ถูกหน้าท้อง และผู้ตายถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลที่ถูกแทง ดังนี้ ย่อมเป็นการกระทำเพื่อป้องกันสิทธิของตนให้พ้นอันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมาย และเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง การกระทำของจำเลยพอสมควรแก่เหตุ เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย จำเลยไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68 พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 865/2512์ พนักงานอัยการ จังหวัด สุราษฎร์ธานีโจทก์ย นาย สุ มิตร หรือ เพื่อน ทอง นิ่มจำเลย ป.อ. ม. 68ผู้ตายโกรธจำเลยเรื่องเบื่อหมูของผู้ตาย ได้มาต่อว่าจำเลยและจะให้ใช้ราคา. จำเลยไม่ยอมใช้ ผู้ตายจึงท้าให้จำเลยลงจากเรือน. จำเลยไม่ลง ผู้ตายจึงก้าวขึ้นบันไดไปสองขั้น และฟันจำเลยแต่ไม่ถูก. ผู้ตายจึงก้าวขึ้นบันไดขั้นที่สามต่อไปอีกทั้งๆ ที่จำเลยได้ร้องห้ามแล้วว่า ถ้าขึ้นมาจะแทง แต่ผู้ตายก็ไม่เชื่อฟัง. จำเลยจึงใช้หลาวไม้ไผ่แทงผู้ตาย 1 ที ถูกหน้าท้อง และผู้ตายถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลที่ถูกแทง. ดังนี้ ย่อมเป็นการกระทำเพื่อป้องกันสิทธิของตนให้พ้นอันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมาย และเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง. การกระทำของจำเลยพอสมควรแก่เหตุเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย. จำเลยไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ใช้ไม้ไผ่ปลายแหลมแทงนายวิเชียร ทองนิ่มตายโดยเจตนา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 33 และขอให้ริบไม้ของกลาง จำเลยให้การว่าได้ทำไปเพื่อป้องกันตัวมิให้ผู้ตายทำร้ายจำเลย ศาลชั้นต้นเห็นว่า ข้อต่อสู้ของจำเลยไม่อาจจะฟังได้ว่าเป็นการป้องกันตัว จำเลยมีเจตนาฆ่านายวิเชียร ทองนิ่ม ตายตามฟ้อง พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ให้จำคุก 20 ปีของกลางริบ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันชีวิตพอสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คดีมีสาเหตุมาจากหมูของผู้ตายไปกินพืชไร่ของจำเลย จำเลยเบื่อหมูตาย ผู้ตายจึงโกรธมาต่อว่าถึงเรือนจำเลยและจะให้ใช้ราคา แต่จำเลยไม่ยอมใช้ขณะนั้นจำเลยอยู่บนเรือนตรงประตูหน้าบันได ส่วนผู้ตายยืนที่พื้นดิน พื้นเรือนสูงจากดิน 1.75เมตร บันไดมี 5 ขั้น เมื่อผู้ตายก้าวขึ้นบันไดขั้นที่สองและฟันจำเลยไม่ถูกแล้ว ผู้ตายยังก้าวขึ้นบันไดขั้นที่สามต่อไปอีกทั้ง ๆที่จำเลยได้ร้องห้ามแล้วว่า ถ้าขึ้นมาจะแทง แต่ผู้ตายก็มิเชื่อฟังจำเลยจึงใช้หลาวไม้ไผ่แทงผู้ตาย 1 ที ถูกหน้าท้อง และผู้ตายถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลที่ถูกแทง ดังนี้ ย่อมเป็นการกระทำเพื่อป้องกันสิทธิของตนให้พ้นอันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมาย และเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง การกระทำของจำเลยพอสมควรแก่เหตุ เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย จำเลยไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68 พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์.(กิตติ สีหนนทน์-ถาวร หุตะโกวิท-อัศนี เกาไศยนันท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ