คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1824/2516หลักกฎหมาย: ตามพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2510 มาตรา 7 วรรคแรกจะเห็นได้ว่าสมาคมใด ๆ จะประกอบธุรกิจประกันชีวิตไม่ได้เลยและตามมาตรา 72 แสดงว่ากฎหมายอนุญาตให้ชักชวนแนะนำให้ผู้อื่นทำสัญญาประกันชีวิตกับบริษัทจำกัดที่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตแล้วได้ แต่จะชักชวนแนะนำให้ไปทำสัญญาประกันชีวิตกับบุคคลใดซึ่งรวมถึงสมาคมด้วยไม่ได้ โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยชักชวนแนะนำให้บุคคลอื่นทำสัญญาประกันชีวิตกับสมาคมส่งเสริมกสิกรแม้จะมิได้บรรยายว่า สมาคมดังกล่าวไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิต แต่กลับไปกล่าวว่าจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตตามกฎหมาย ดังนี้ ก็เป็นฟ้องที่สมบูรณ์(ประชุมใหญ่ครั้งที่ 20/2516)คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างวันที่ 15 กรกฎาคม 2510 ถึงวันที่ 19 ธันวาคม 2513 วันเวลาใดไม่ปรากฏชัด จำเลยได้ชักชวนแนะนำนางคำตา เม็ดสุวรรณ นางจันทรา จำปาทอง และนางดวงดี จันทราศิริ และบุคคลอื่น ๆ ซึ่งเป็นราษฎรตำบลโพธิ์ตาก อำเภอศรีเชียงใหม่ จังหวัดหนองคาย เพื่อให้บุคคลดังกล่าวทำสัญญาประกันชีวิตกับสมาคมส่งเสริมกสิกร ซึ่งเป็นนิติบุคคลตามกฎหมาย มีสำนักงานตั้งอยู่บ้านเลขที่ 174/6-7 ถนนผดุงพานิช อำเภอเมืองฯ จังหวัดร้อยเอ็ด โดยจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2510 มาตรา 72, 95สืบพยานโจทก์ไปจวนหมดแล้ว จำเลยกลับให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ.2510 มาตรา 72, 95 จำคุก 6 เดือน ปรานีลดโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ให้หนึ่งในสาม แล้วคงจำคุก 4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ขอให้รอการลงโทษหรือปรับสถานเดียวศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ผู้ประกอบธุรกิจประกันชีวิตที่จำเลยชักชวนหรือแนะนำผู้เสียหายเพื่อให้ทำสัญญาประกันชีวิตนั้น ต้องเป็นผู้ที่มิได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตหาใช่เป็นความผิดเพราะจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจดังที่โจทก์บรรยายมาในฟ้องไม่ จึงถือว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดไม่ได้ แม้จำเลยรับสารภาพก็ลงโทษไม่ได้ พิพากษากลับยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาในปัญหาว่า ฟ้องโจทก์บรรยายการกระทำของจำเลยที่อ้างว่าได้กระทำผิด มาครบถ้วนและจะลงโทษจำเลยตามกฎหมายที่โจทก์ฟ้องได้หรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2510 มาตรา 7 วรรคแรกบัญญัติว่า "ภายใต้บังคับมาตรา 8 การประกอบธุรกิจประกันชีวิตจะกระทำได้ต่อเมื่อได้จัดตั้งขึ้นในรูปบริษัทจำกัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และโดยได้รับใบอนุญาตจากรัฐมนตรี"เห็นได้ชัดว่า สมาคมใด ๆ จะประกอบธุรกิจประกันชีวิตไม่ได้เลยเพราะกฎหมายจำกัดให้ตั้งเป็นบริษัทจำกัดเท่านั้น จึงจะขออนุญาตต่อรัฐมนตรีได้ เมื่อสมาคมไปประกอบธุรกิจประกันชีวิตเข้า ก็เป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎหมายอยู่ในตัว เพราะไม่มีช่องทางใดจะขอรับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตได้ เหตุที่โจทก์ไม่จำต้องบรรยายในฟ้องว่า สมาคมไม่ได้รับอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตแต่ประการใด ส่วนความในมาตรา 72 วรรคแรก บัญญัติไว้ว่า "ห้ามมิให้ผู้ใดชักชวนแนะนำ หรือกระทำด้วยประการใด ๆ เพื่อให้บุคคลทำสัญญาประกันชีวิตกับผู้ประกอบธุรกิจประกันชีวิตในต่างประเทศหรือกับบุคคลใด ๆ นอกจากผู้ที่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตตามพระราชบัญญัตินี้" เห็นว่า กรณีความผิดตามมาตรานี้เป็นเรื่องที่กฎหมายอนุญาตให้ชักชวนแนะนำให้ผู้อื่นทำสัญญาประกันชีวิตกับบริษัทจำกัดที่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตแล้วได้ ตรงกันข้ามจะให้ไปทำสัญญาประกันชีวิตกับบุคคลใด ๆ ซึ่งรวมถึงสมาคมด้วยไม่ได้ จึงไม่เกี่ยวกับเรื่องที่จำเลยจะได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตหรือไม่ เพราะจำเลยจะขอใบอนุญาตเช่นนั้นไม่ได้ คำบรรยายฟ้องที่ว่า "โดยจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตตามกฎหมาย" จึงเป็นข้อความที่โจทก์ไม่จำต้องกล่าวถึงและเมื่อกล่าวเอาไว้ ก็เป็นเพียงข้อความที่เกินเลยไปเท่านั้นซึ่งศาลอุทธรณ์ก็เข้าใจดีแล้วว่ามิใช่สารสำคัญแห่งความผิดของจำเลยฉะนั้น ฟ้องโจทก์ซึ่งได้ระบุการกระทำอันเป็นความผิดของจำเลยไว้ว่าจำเลยกระทำการฝ่าฝืนต่อมาตรา 72 ดังกล่าว ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ เห็นว่าฟ้องในกรณีนี้จัดเป็นฟ้องที่สมบูรณ์ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 แล้ว เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพ ก็ต้องมีความผิดตามฟ้อง ศาลชั้นต้นปรับบทลงโทษจำเลยชอบแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์เสียนั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังขึ้นพร้อมกันพิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2510 มาตรา 72, 95 แต่ปรากฏว่าจำเลยมีอายุ 57 ปี ไม่ได้ความว่าเคยต้องโทษจำคุกมาก่อน เท่าที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจกำหนดโทษจำคุกแก่จำเลยออกจะแรงไป สมควรวางโทษแก่จำเลยพอให้สำนึกต่อความผิดก็เพียงพอแล้ว จึงให้ปรับจำเลยเป็นเงิน 3,000 บาท ปรานีลดโทษให้เพราะคำรับสารภาพของจำเลยหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงให้ปรับเป็นเงิน 2,000 บาท(สองพันบาท) ไม่เสียค่าปรับ จัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30 ถ้ากักขังแทนค่าปรับ คงให้กักขังมีกำหนด 1 ปี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1824/2516พนักงานอัยการจังหวัดหนองคายโจทก์นายโห้ น้ำโมงจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 (5) พ.ร.บ.ประกันชีวิต พ.ศ.2510 ม. 7, ม. 72ตามพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2510 มาตรา 7 วรรคแรกจะเห็นได้ว่าสมาคมใด ๆ จะประกอบธุรกิจประกันชีวิตไม่ได้เลยและตามมาตรา 72 แสดงว่ากฎหมายอนุญาตให้ชักชวนแนะนำให้ผู้อื่นทำสัญญาประกันชีวิตกับบริษัทจำกัดที่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตแล้วได้ แต่จะชักชวนแนะนำให้ไปทำสัญญาประกันชีวิตกับบุคคลใดซึ่งรวมถึงสมาคมด้วยไม่ได้ โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยชักชวนแนะนำให้บุคคลอื่นทำสัญญาประกันชีวิตกับสมาคมส่งเสริมกสิกรแม้จะมิได้บรรยายว่า สมาคมดังกล่าวไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิต แต่กลับไปกล่าวว่าจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตตามกฎหมาย ดังนี้ ก็เป็นฟ้องที่สมบูรณ์(ประชุมใหญ่ครั้งที่ 20/2516)คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างวันที่ 15 กรกฎาคม 2510 ถึงวันที่ 19 ธันวาคม 2513 วันเวลาใดไม่ปรากฏชัด จำเลยได้ชักชวนแนะนำนางคำตา เม็ดสุวรรณ นางจันทรา จำปาทอง และนางดวงดี จันทราศิริ และบุคคลอื่น ๆ ซึ่งเป็นราษฎรตำบลโพธิ์ตาก อำเภอศรีเชียงใหม่ จังหวัดหนองคาย เพื่อให้บุคคลดังกล่าวทำสัญญาประกันชีวิตกับสมาคมส่งเสริมกสิกร ซึ่งเป็นนิติบุคคลตามกฎหมาย มีสำนักงานตั้งอยู่บ้านเลขที่ 174/6-7 ถนนผดุงพานิช อำเภอเมืองฯ จังหวัดร้อยเอ็ด โดยจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2510 มาตรา 72, 95สืบพยานโจทก์ไปจวนหมดแล้ว จำเลยกลับให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ.2510 มาตรา 72, 95 จำคุก 6 เดือน ปรานีลดโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ให้หนึ่งในสาม แล้วคงจำคุก 4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ขอให้รอการลงโทษหรือปรับสถานเดียวศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ผู้ประกอบธุรกิจประกันชีวิตที่จำเลยชักชวนหรือแนะนำผู้เสียหายเพื่อให้ทำสัญญาประกันชีวิตนั้น ต้องเป็นผู้ที่มิได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตหาใช่เป็นความผิดเพราะจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจดังที่โจทก์บรรยายมาในฟ้องไม่ จึงถือว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดไม่ได้ แม้จำเลยรับสารภาพก็ลงโทษไม่ได้ พิพากษากลับยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาในปัญหาว่า ฟ้องโจทก์บรรยายการกระทำของจำเลยที่อ้างว่าได้กระทำผิด มาครบถ้วนและจะลงโทษจำเลยตามกฎหมายที่โจทก์ฟ้องได้หรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2510 มาตรา 7 วรรคแรกบัญญัติว่า "ภายใต้บังคับมาตรา 8 การประกอบธุรกิจประกันชีวิตจะกระทำได้ต่อเมื่อได้จัดตั้งขึ้นในรูปบริษัทจำกัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และโดยได้รับใบอนุญาตจากรัฐมนตรี"เห็นได้ชัดว่า สมาคมใด ๆ จะประกอบธุรกิจประกันชีวิตไม่ได้เลยเพราะกฎหมายจำกัดให้ตั้งเป็นบริษัทจำกัดเท่านั้น จึงจะขออนุญาตต่อรัฐมนตรีได้ เมื่อสมาคมไปประกอบธุรกิจประกันชีวิตเข้า ก็เป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎหมายอยู่ในตัว เพราะไม่มีช่องทางใดจะขอรับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตได้ เหตุที่โจทก์ไม่จำต้องบรรยายในฟ้องว่า สมาคมไม่ได้รับอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตแต่ประการใด ส่วนความในมาตรา 72 วรรคแรก บัญญัติไว้ว่า "ห้ามมิให้ผู้ใดชักชวนแนะนำ หรือกระทำด้วยประการใด ๆ เพื่อให้บุคคลทำสัญญาประกันชีวิตกับผู้ประกอบธุรกิจประกันชีวิตในต่างประเทศหรือกับบุคคลใด ๆ นอกจากผู้ที่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตตามพระราชบัญญัตินี้" เห็นว่า กรณีความผิดตามมาตรานี้เป็นเรื่องที่กฎหมายอนุญาตให้ชักชวนแนะนำให้ผู้อื่นทำสัญญาประกันชีวิตกับบริษัทจำกัดที่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตแล้วได้ ตรงกันข้ามจะให้ไปทำสัญญาประกันชีวิตกับบุคคลใด ๆ ซึ่งรวมถึงสมาคมด้วยไม่ได้ จึงไม่เกี่ยวกับเรื่องที่จำเลยจะได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตหรือไม่ เพราะจำเลยจะขอใบอนุญาตเช่นนั้นไม่ได้ คำบรรยายฟ้องที่ว่า "โดยจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตตามกฎหมาย" จึงเป็นข้อความที่โจทก์ไม่จำต้องกล่าวถึงและเมื่อกล่าวเอาไว้ ก็เป็นเพียงข้อความที่เกินเลยไปเท่านั้นซึ่งศาลอุทธรณ์ก็เข้าใจดีแล้วว่ามิใช่สารสำคัญแห่งความผิดของจำเลยฉะนั้น ฟ้องโจทก์ซึ่งได้ระบุการกระทำอันเป็นความผิดของจำเลยไว้ว่าจำเลยกระทำการฝ่าฝืนต่อมาตรา 72 ดังกล่าว ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ เห็นว่าฟ้องในกรณีนี้จัดเป็นฟ้องที่สมบูรณ์ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 แล้ว เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพ ก็ต้องมีความผิดตามฟ้อง ศาลชั้นต้นปรับบทลงโทษจำเลยชอบแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์เสียนั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังขึ้นพร้อมกันพิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2510 มาตรา 72, 95 แต่ปรากฏว่าจำเลยมีอายุ 57 ปี ไม่ได้ความว่าเคยต้องโทษจำคุกมาก่อน เท่าที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจกำหนดโทษจำคุกแก่จำเลยออกจะแรงไป สมควรวางโทษแก่จำเลยพอให้สำนึกต่อความผิดก็เพียงพอแล้ว จึงให้ปรับจำเลยเป็นเงิน 3,000 บาท ปรานีลดโทษให้เพราะคำรับสารภาพของจำเลยหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงให้ปรับเป็นเงิน 2,000 บาท(สองพันบาท) ไม่เสียค่าปรับ จัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30 ถ้ากักขังแทนค่าปรับ คงให้กักขังมีกำหนด 1 ปี(เสถียร ลิมปิษเฐียร-ถนอม ครูไพศาล-ชุ่ม สุนทรธัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างวันที่ 15 กรกฎาคม 2510 ถึงวันที่ 19 ธันวาคม 2513 วันเวลาใดไม่ปรากฏชัด จำเลยได้ชักชวนแนะนำนางคำตา เม็ดสุวรรณ นางจันทรา จำปาทอง และนางดวงดี จันทราศิริ และบุคคลอื่น ๆ ซึ่งเป็นราษฎรตำบลโพธิ์ตาก อำเภอศรีเชียงใหม่ จังหวัดหนองคาย เพื่อให้บุคคลดังกล่าวทำสัญญาประกันชีวิตกับสมาคมส่งเสริมกสิกร ซึ่งเป็นนิติบุคคลตามกฎหมาย มีสำนักงานตั้งอยู่บ้านเลขที่ 174/6-7 ถนนผดุงพานิช อำเภอเมืองฯ จังหวัดร้อยเอ็ด โดยจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2510 มาตรา 72, 95สืบพยานโจทก์ไปจวนหมดแล้ว จำเลยกลับให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ.2510 มาตรา 72, 95 จำคุก 6 เดือน ปรานีลดโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ให้หนึ่งในสาม แล้วคงจำคุก 4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ขอให้รอการลงโทษหรือปรับสถานเดียวศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ผู้ประกอบธุรกิจประกันชีวิตที่จำเลยชักชวนหรือแนะนำผู้เสียหายเพื่อให้ทำสัญญาประกันชีวิตนั้น ต้องเป็นผู้ที่มิได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตหาใช่เป็นความผิดเพราะจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจดังที่โจทก์บรรยายมาในฟ้องไม่ จึงถือว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดไม่ได้ แม้จำเลยรับสารภาพก็ลงโทษไม่ได้ พิพากษากลับยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาในปัญหาว่า ฟ้องโจทก์บรรยายการกระทำของจำเลยที่อ้างว่าได้กระทำผิด มาครบถ้วนและจะลงโทษจำเลยตามกฎหมายที่โจทก์ฟ้องได้หรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2510 มาตรา 7 วรรคแรกบัญญัติว่า "ภายใต้บังคับมาตรา 8 การประกอบธุรกิจประกันชีวิตจะกระทำได้ต่อเมื่อได้จัดตั้งขึ้นในรูปบริษัทจำกัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และโดยได้รับใบอนุญาตจากรัฐมนตรี"เห็นได้ชัดว่า สมาคมใด ๆ จะประกอบธุรกิจประกันชีวิตไม่ได้เลยเพราะกฎหมายจำกัดให้ตั้งเป็นบริษัทจำกัดเท่านั้น จึงจะขออนุญาตต่อรัฐมนตรีได้ เมื่อสมาคมไปประกอบธุรกิจประกันชีวิตเข้า ก็เป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎหมายอยู่ในตัว เพราะไม่มีช่องทางใดจะขอรับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตได้ เหตุที่โจทก์ไม่จำต้องบรรยายในฟ้องว่า สมาคมไม่ได้รับอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตแต่ประการใด ส่วนความในมาตรา 72 วรรคแรก บัญญัติไว้ว่า "ห้ามมิให้ผู้ใดชักชวนแนะนำ หรือกระทำด้วยประการใด ๆ เพื่อให้บุคคลทำสัญญาประกันชีวิตกับผู้ประกอบธุรกิจประกันชีวิตในต่างประเทศหรือกับบุคคลใด ๆ นอกจากผู้ที่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตตามพระราชบัญญัตินี้" เห็นว่า กรณีความผิดตามมาตรานี้เป็นเรื่องที่กฎหมายอนุญาตให้ชักชวนแนะนำให้ผู้อื่นทำสัญญาประกันชีวิตกับบริษัทจำกัดที่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตแล้วได้ ตรงกันข้ามจะให้ไปทำสัญญาประกันชีวิตกับบุคคลใด ๆ ซึ่งรวมถึงสมาคมด้วยไม่ได้ จึงไม่เกี่ยวกับเรื่องที่จำเลยจะได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตหรือไม่ เพราะจำเลยจะขอใบอนุญาตเช่นนั้นไม่ได้ คำบรรยายฟ้องที่ว่า "โดยจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตตามกฎหมาย" จึงเป็นข้อความที่โจทก์ไม่จำต้องกล่าวถึงและเมื่อกล่าวเอาไว้ ก็เป็นเพียงข้อความที่เกินเลยไปเท่านั้นซึ่งศาลอุทธรณ์ก็เข้าใจดีแล้วว่ามิใช่สารสำคัญแห่งความผิดของจำเลยฉะนั้น ฟ้องโจทก์ซึ่งได้ระบุการกระทำอันเป็นความผิดของจำเลยไว้ว่าจำเลยกระทำการฝ่าฝืนต่อมาตรา 72 ดังกล่าว ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ เห็นว่าฟ้องในกรณีนี้จัดเป็นฟ้องที่สมบูรณ์ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 แล้ว เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพ ก็ต้องมีความผิดตามฟ้อง ศาลชั้นต้นปรับบทลงโทษจำเลยชอบแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์เสียนั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังขึ้นพร้อมกันพิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2510 มาตรา 72, 95 แต่ปรากฏว่าจำเลยมีอายุ 57 ปี ไม่ได้ความว่าเคยต้องโทษจำคุกมาก่อน เท่าที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจกำหนดโทษจำคุกแก่จำเลยออกจะแรงไป สมควรวางโทษแก่จำเลยพอให้สำนึกต่อความผิดก็เพียงพอแล้ว จึงให้ปรับจำเลยเป็นเงิน 3,000 บาท ปรานีลดโทษให้เพราะคำรับสารภาพของจำเลยหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงให้ปรับเป็นเงิน 2,000 บาท(สองพันบาท) ไม่เสียค่าปรับ จัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30 ถ้ากักขังแทนค่าปรับ คงให้กักขังมีกำหนด 1 ปี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1824/2516พนักงานอัยการจังหวัดหนองคายโจทก์นายโห้ น้ำโมงจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 (5) พ.ร.บ.ประกันชีวิต พ.ศ.2510 ม. 7, ม. 72ตามพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2510 มาตรา 7 วรรคแรกจะเห็นได้ว่าสมาคมใด ๆ จะประกอบธุรกิจประกันชีวิตไม่ได้เลยและตามมาตรา 72 แสดงว่ากฎหมายอนุญาตให้ชักชวนแนะนำให้ผู้อื่นทำสัญญาประกันชีวิตกับบริษัทจำกัดที่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตแล้วได้ แต่จะชักชวนแนะนำให้ไปทำสัญญาประกันชีวิตกับบุคคลใดซึ่งรวมถึงสมาคมด้วยไม่ได้ โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยชักชวนแนะนำให้บุคคลอื่นทำสัญญาประกันชีวิตกับสมาคมส่งเสริมกสิกรแม้จะมิได้บรรยายว่า สมาคมดังกล่าวไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิต แต่กลับไปกล่าวว่าจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตตามกฎหมาย ดังนี้ ก็เป็นฟ้องที่สมบูรณ์(ประชุมใหญ่ครั้งที่ 20/2516)คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างวันที่ 15 กรกฎาคม 2510 ถึงวันที่ 19 ธันวาคม 2513 วันเวลาใดไม่ปรากฏชัด จำเลยได้ชักชวนแนะนำนางคำตา เม็ดสุวรรณ นางจันทรา จำปาทอง และนางดวงดี จันทราศิริ และบุคคลอื่น ๆ ซึ่งเป็นราษฎรตำบลโพธิ์ตาก อำเภอศรีเชียงใหม่ จังหวัดหนองคาย เพื่อให้บุคคลดังกล่าวทำสัญญาประกันชีวิตกับสมาคมส่งเสริมกสิกร ซึ่งเป็นนิติบุคคลตามกฎหมาย มีสำนักงานตั้งอยู่บ้านเลขที่ 174/6-7 ถนนผดุงพานิช อำเภอเมืองฯ จังหวัดร้อยเอ็ด โดยจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2510 มาตรา 72, 95สืบพยานโจทก์ไปจวนหมดแล้ว จำเลยกลับให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ.2510 มาตรา 72, 95 จำคุก 6 เดือน ปรานีลดโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ให้หนึ่งในสาม แล้วคงจำคุก 4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ขอให้รอการลงโทษหรือปรับสถานเดียวศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ผู้ประกอบธุรกิจประกันชีวิตที่จำเลยชักชวนหรือแนะนำผู้เสียหายเพื่อให้ทำสัญญาประกันชีวิตนั้น ต้องเป็นผู้ที่มิได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตหาใช่เป็นความผิดเพราะจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจดังที่โจทก์บรรยายมาในฟ้องไม่ จึงถือว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดไม่ได้ แม้จำเลยรับสารภาพก็ลงโทษไม่ได้ พิพากษากลับยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาในปัญหาว่า ฟ้องโจทก์บรรยายการกระทำของจำเลยที่อ้างว่าได้กระทำผิด มาครบถ้วนและจะลงโทษจำเลยตามกฎหมายที่โจทก์ฟ้องได้หรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2510 มาตรา 7 วรรคแรกบัญญัติว่า "ภายใต้บังคับมาตรา 8 การประกอบธุรกิจประกันชีวิตจะกระทำได้ต่อเมื่อได้จัดตั้งขึ้นในรูปบริษัทจำกัดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และโดยได้รับใบอนุญาตจากรัฐมนตรี"เห็นได้ชัดว่า สมาคมใด ๆ จะประกอบธุรกิจประกันชีวิตไม่ได้เลยเพราะกฎหมายจำกัดให้ตั้งเป็นบริษัทจำกัดเท่านั้น จึงจะขออนุญาตต่อรัฐมนตรีได้ เมื่อสมาคมไปประกอบธุรกิจประกันชีวิตเข้า ก็เป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎหมายอยู่ในตัว เพราะไม่มีช่องทางใดจะขอรับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตได้ เหตุที่โจทก์ไม่จำต้องบรรยายในฟ้องว่า สมาคมไม่ได้รับอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตแต่ประการใด ส่วนความในมาตรา 72 วรรคแรก บัญญัติไว้ว่า "ห้ามมิให้ผู้ใดชักชวนแนะนำ หรือกระทำด้วยประการใด ๆ เพื่อให้บุคคลทำสัญญาประกันชีวิตกับผู้ประกอบธุรกิจประกันชีวิตในต่างประเทศหรือกับบุคคลใด ๆ นอกจากผู้ที่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตตามพระราชบัญญัตินี้" เห็นว่า กรณีความผิดตามมาตรานี้เป็นเรื่องที่กฎหมายอนุญาตให้ชักชวนแนะนำให้ผู้อื่นทำสัญญาประกันชีวิตกับบริษัทจำกัดที่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตแล้วได้ ตรงกันข้ามจะให้ไปทำสัญญาประกันชีวิตกับบุคคลใด ๆ ซึ่งรวมถึงสมาคมด้วยไม่ได้ จึงไม่เกี่ยวกับเรื่องที่จำเลยจะได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตหรือไม่ เพราะจำเลยจะขอใบอนุญาตเช่นนั้นไม่ได้ คำบรรยายฟ้องที่ว่า "โดยจำเลยไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันชีวิตตามกฎหมาย" จึงเป็นข้อความที่โจทก์ไม่จำต้องกล่าวถึงและเมื่อกล่าวเอาไว้ ก็เป็นเพียงข้อความที่เกินเลยไปเท่านั้นซึ่งศาลอุทธรณ์ก็เข้าใจดีแล้วว่ามิใช่สารสำคัญแห่งความผิดของจำเลยฉะนั้น ฟ้องโจทก์ซึ่งได้ระบุการกระทำอันเป็นความผิดของจำเลยไว้ว่าจำเลยกระทำการฝ่าฝืนต่อมาตรา 72 ดังกล่าว ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ เห็นว่าฟ้องในกรณีนี้จัดเป็นฟ้องที่สมบูรณ์ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 แล้ว เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพ ก็ต้องมีความผิดตามฟ้อง ศาลชั้นต้นปรับบทลงโทษจำเลยชอบแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์เสียนั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังขึ้นพร้อมกันพิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2510 มาตรา 72, 95 แต่ปรากฏว่าจำเลยมีอายุ 57 ปี ไม่ได้ความว่าเคยต้องโทษจำคุกมาก่อน เท่าที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจกำหนดโทษจำคุกแก่จำเลยออกจะแรงไป สมควรวางโทษแก่จำเลยพอให้สำนึกต่อความผิดก็เพียงพอแล้ว จึงให้ปรับจำเลยเป็นเงิน 3,000 บาท ปรานีลดโทษให้เพราะคำรับสารภาพของจำเลยหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงให้ปรับเป็นเงิน 2,000 บาท(สองพันบาท) ไม่เสียค่าปรับ จัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30 ถ้ากักขังแทนค่าปรับ คงให้กักขังมีกำหนด 1 ปี(เสถียร ลิมปิษเฐียร-ถนอม ครูไพศาล-ชุ่ม สุนทรธัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ