คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 853/2517หลักกฎหมาย: โจทก์ยื่นคำฟ้องความว่า โจทก์ตกลงจำนองที่ดินไว้แก่จำเลย แต่โจทก์จำเลยทำสัญญาขายฝากและจดทะเบียนต่อเจ้าพนักงานที่ดินก่อนสัญญาถึงกำหนด โจทก์ขอไถ่ จำเลยบ่ายเบี่ยงเพื่อจำเลยจะได้อ้างกรรมสิทธิ์ต่อโจทก์ เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริต สัญญาขายฝากนั้นเป็นนิติกรรมอำพรางเป็นการแสดงเจตนาลวงด้วยสมรู้กันระหว่างคู่กรณีย่อมเป็นโมฆะ ขอให้เพิกถอนสัญญาขายฝาก และให้จำเลยส่งมอบโฉนดให้แก่โจทก์ ดังนี้ ตามคำฟ้องของโจทก์ เป็นการฟ้องเพื่อเรียกเอาคืนซึ่งกรรมสิทธิ์จากจำเลย โดยอ้างว่านิติกรรมที่ได้ทำไว้ต่อกันนั้นเสื่อมเสีย คำขอของโจทก์จึงเป็นคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์ซึ่งอาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ อันจะต้องเสียค่าขึ้นศาลตามจำนวนทุนทรัพย์หรือราคาที่ดิน เมื่อศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์เสียค่าธรรมเนียมให้ครบภายใน 15วัน แต่โจทก์ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งนั้น ศาลก็ต้องสั่งไม่รับฟ้องของโจทก์โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ 14471เมื่อวันที่ 6 มีนาคม 2513 โจทก์ตกลงจำนองที่ดินแปลงนี้แก่จำเลยเป็นเงิน 3,000,000 บาท มีกำหนดสองปี ในวันเดียวกันนั้นเองโจทก์จำเลยได้นำที่ดินดังกล่าวไปจดทะเบียนและทำสัญญาขายฝากต่อเจ้าพนักงานที่ดินอันเป็นนิติกรรมอำพราง เป็นการแสดงเจตนาลวงความจริงโจทก์จำเลยมีเจตนาที่จะผูกพันตามสัญญาจำนอง ภายหลังการทำนิติกรรมดังกล่าว แต่ก่อนถึงกำหนดที่ตกลงกัน โจทก์ติดต่อขอไถ่ถอนจากจำเลยหลายครั้ง จำเลยบ่ายเบี่ยงตลอดมา เพื่อให้พ้นกำหนดการขายฝาก เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริต ขอให้ศาลพิพากษาว่าสัญญาขายฝากที่ดินโฉนดที่ 14471 ฉบับลงวันที่ 6 มีนาคม 2513 เป็นโมฆะ และมีคำสั่งให้เพิกถอนการจดทะเบียนขายฝากดังกล่าว ให้จำเลยส่งมอบโฉนดแก่โจทก์โจทก์เสียค่าธรรมเนียมมาอย่างคดีไม่มีทุนทรัพย์ ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่า ฟ้องอ้างว่านิติกรรมขายฝากที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์จำเลยเป็นโมฆะ ขอให้ศาลเพิกถอนและส่งโฉนดพิพาทคืนโจทก์เป็นผลเท่ากับโจทก์เรียกที่ดินพิพาทคืน เป็นคดีมีทุนทรัพย์ให้โจทก์ตีราคาที่ดินพิพาท แต่ต้องไม่ต่ำกว่าราคาขายฝาก แล้วเสียค่าธรรมเนียมให้ครบตามกฎหมายภายใน 15 วันโจทก์ทราบคำสั่งแล้วไม่ปฏิบัติตามคำสั่งศาลชั้นต้น ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่า โจทก์ตกลงจำนองที่ดินไว้แก่จำเลยเป็นเงิน 3,000,000 บาท แต่โจทก์จำเลยทำสัญญาขายฝากและจดทะเบียนขายฝากที่ดินดังกล่าวต่อเจ้าพนักงานที่ดินเป็นเงิน3,900,000 บาท มีกำหนดสองปี ก่อนสัญญาถึงกำหนดโจทก์ขอไถ่ถอนจำเลยบ่ายเบี่ยง เพื่อจำเลยจะได้อ้างกรรมสิทธิ์ต่อโจทก์ เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริต สัญญาขายฝากนั้นเป็นนิติกรรมอำพราง เป็นการแสดงเจตนาลวงด้วยสมรู้กันระหว่างคู่กรณี ย่อมเป็นโมฆะ ขอให้เพิกถอนสัญญาขายฝากและให้จำเลยส่งมอบโฉนดให้แก่โจทก์ ดังนี้ตามคำฟ้องของโจทก์เป็นการฟ้องเพื่อเรียกเอาคืนซึ่งกรรมสิทธิ์จากจำเลยโดยอ้างว่านิติกรรมที่ได้ทำไว้ต่อกันนั้นเสื่อมเสีย คำขอของโจทก์จึงเป็นคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์ซึ่งอาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ได้แก่ราคาที่ดินที่โจทก์ฟ้องเรียกคืนนั่นเอง คดีของโจทก์จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์อันจะต้องเสียค่าขึ้นศาลตามจำนวนทุนทรัพย์หรือราคาที่ดิน เมื่อศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์เสียค่าธรรมเนียมให้ครบภายใน15 วัน แล้วโจทก์ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งนั้น ศาลก็ต้องสั่งไม่รับฟ้องของโจทก์พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 853/2517นายทองสุข ทรงสอาด ที่ 1 นายทองอยู่ ทรงสอาด ที่ 2โจทก์นายโชติ จูตระกูลจำเลย ป.วิ.พ. ม. 18, ม. 149, ม. 150โจทก์ยื่นคำฟ้องความว่า โจทก์ตกลงจำนองที่ดินไว้แก่จำเลย แต่โจทก์จำเลยทำสัญญาขายฝากและจดทะเบียนต่อเจ้าพนักงานที่ดินก่อนสัญญาถึงกำหนด โจทก์ขอไถ่ จำเลยบ่ายเบี่ยงเพื่อจำเลยจะได้อ้างกรรมสิทธิ์ต่อโจทก์ เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริต สัญญาขายฝากนั้นเป็นนิติกรรมอำพรางเป็นการแสดงเจตนาลวงด้วยสมรู้กันระหว่างคู่กรณีย่อมเป็นโมฆะ ขอให้เพิกถอนสัญญาขายฝาก และให้จำเลยส่งมอบโฉนดให้แก่โจทก์ ดังนี้ ตามคำฟ้องของโจทก์ เป็นการฟ้องเพื่อเรียกเอาคืนซึ่งกรรมสิทธิ์จากจำเลย โดยอ้างว่านิติกรรมที่ได้ทำไว้ต่อกันนั้นเสื่อมเสีย คำขอของโจทก์จึงเป็นคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์ซึ่งอาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ อันจะต้องเสียค่าขึ้นศาลตามจำนวนทุนทรัพย์หรือราคาที่ดิน เมื่อศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์เสียค่าธรรมเนียมให้ครบภายใน 15วัน แต่โจทก์ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งนั้น ศาลก็ต้องสั่งไม่รับฟ้องของโจทก์โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ 14471เมื่อวันที่ 6 มีนาคม 2513 โจทก์ตกลงจำนองที่ดินแปลงนี้แก่จำเลยเป็นเงิน 3,000,000 บาท มีกำหนดสองปี ในวันเดียวกันนั้นเองโจทก์จำเลยได้นำที่ดินดังกล่าวไปจดทะเบียนและทำสัญญาขายฝากต่อเจ้าพนักงานที่ดินอันเป็นนิติกรรมอำพราง เป็นการแสดงเจตนาลวงความจริงโจทก์จำเลยมีเจตนาที่จะผูกพันตามสัญญาจำนอง ภายหลังการทำนิติกรรมดังกล่าว แต่ก่อนถึงกำหนดที่ตกลงกัน โจทก์ติดต่อขอไถ่ถอนจากจำเลยหลายครั้ง จำเลยบ่ายเบี่ยงตลอดมา เพื่อให้พ้นกำหนดการขายฝาก เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริต ขอให้ศาลพิพากษาว่าสัญญาขายฝากที่ดินโฉนดที่ 14471 ฉบับลงวันที่ 6 มีนาคม 2513 เป็นโมฆะ และมีคำสั่งให้เพิกถอนการจดทะเบียนขายฝากดังกล่าว ให้จำเลยส่งมอบโฉนดแก่โจทก์โจทก์เสียค่าธรรมเนียมมาอย่างคดีไม่มีทุนทรัพย์ ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่า ฟ้องอ้างว่านิติกรรมขายฝากที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์จำเลยเป็นโมฆะ ขอให้ศาลเพิกถอนและส่งโฉนดพิพาทคืนโจทก์เป็นผลเท่ากับโจทก์เรียกที่ดินพิพาทคืน เป็นคดีมีทุนทรัพย์ให้โจทก์ตีราคาที่ดินพิพาท แต่ต้องไม่ต่ำกว่าราคาขายฝาก แล้วเสียค่าธรรมเนียมให้ครบตามกฎหมายภายใน 15 วันโจทก์ทราบคำสั่งแล้วไม่ปฏิบัติตามคำสั่งศาลชั้นต้น ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่า โจทก์ตกลงจำนองที่ดินไว้แก่จำเลยเป็นเงิน 3,000,000 บาท แต่โจทก์จำเลยทำสัญญาขายฝากและจดทะเบียนขายฝากที่ดินดังกล่าวต่อเจ้าพนักงานที่ดินเป็นเงิน3,900,000 บาท มีกำหนดสองปี ก่อนสัญญาถึงกำหนดโจทก์ขอไถ่ถอนจำเลยบ่ายเบี่ยง เพื่อจำเลยจะได้อ้างกรรมสิทธิ์ต่อโจทก์ เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริต สัญญาขายฝากนั้นเป็นนิติกรรมอำพราง เป็นการแสดงเจตนาลวงด้วยสมรู้กันระหว่างคู่กรณี ย่อมเป็นโมฆะ ขอให้เพิกถอนสัญญาขายฝากและให้จำเลยส่งมอบโฉนดให้แก่โจทก์ ดังนี้ตามคำฟ้องของโจทก์เป็นการฟ้องเพื่อเรียกเอาคืนซึ่งกรรมสิทธิ์จากจำเลยโดยอ้างว่านิติกรรมที่ได้ทำไว้ต่อกันนั้นเสื่อมเสีย คำขอของโจทก์จึงเป็นคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์ซึ่งอาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ได้แก่ราคาที่ดินที่โจทก์ฟ้องเรียกคืนนั่นเอง คดีของโจทก์จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์อันจะต้องเสียค่าขึ้นศาลตามจำนวนทุนทรัพย์หรือราคาที่ดิน เมื่อศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์เสียค่าธรรมเนียมให้ครบภายใน15 วัน แล้วโจทก์ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งนั้น ศาลก็ต้องสั่งไม่รับฟ้องของโจทก์พิพากษายืน(ผสม จิตรชุ่ม-สุเมธ ทิพยมนตรี-จันทร์ ระรวยทรง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ 14471เมื่อวันที่ 6 มีนาคม 2513 โจทก์ตกลงจำนองที่ดินแปลงนี้แก่จำเลยเป็นเงิน 3,000,000 บาท มีกำหนดสองปี ในวันเดียวกันนั้นเองโจทก์จำเลยได้นำที่ดินดังกล่าวไปจดทะเบียนและทำสัญญาขายฝากต่อเจ้าพนักงานที่ดินอันเป็นนิติกรรมอำพราง เป็นการแสดงเจตนาลวงความจริงโจทก์จำเลยมีเจตนาที่จะผูกพันตามสัญญาจำนอง ภายหลังการทำนิติกรรมดังกล่าว แต่ก่อนถึงกำหนดที่ตกลงกัน โจทก์ติดต่อขอไถ่ถอนจากจำเลยหลายครั้ง จำเลยบ่ายเบี่ยงตลอดมา เพื่อให้พ้นกำหนดการขายฝาก เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริต ขอให้ศาลพิพากษาว่าสัญญาขายฝากที่ดินโฉนดที่ 14471 ฉบับลงวันที่ 6 มีนาคม 2513 เป็นโมฆะ และมีคำสั่งให้เพิกถอนการจดทะเบียนขายฝากดังกล่าว ให้จำเลยส่งมอบโฉนดแก่โจทก์โจทก์เสียค่าธรรมเนียมมาอย่างคดีไม่มีทุนทรัพย์ ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่า ฟ้องอ้างว่านิติกรรมขายฝากที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์จำเลยเป็นโมฆะ ขอให้ศาลเพิกถอนและส่งโฉนดพิพาทคืนโจทก์เป็นผลเท่ากับโจทก์เรียกที่ดินพิพาทคืน เป็นคดีมีทุนทรัพย์ให้โจทก์ตีราคาที่ดินพิพาท แต่ต้องไม่ต่ำกว่าราคาขายฝาก แล้วเสียค่าธรรมเนียมให้ครบตามกฎหมายภายใน 15 วันโจทก์ทราบคำสั่งแล้วไม่ปฏิบัติตามคำสั่งศาลชั้นต้น ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่า โจทก์ตกลงจำนองที่ดินไว้แก่จำเลยเป็นเงิน 3,000,000 บาท แต่โจทก์จำเลยทำสัญญาขายฝากและจดทะเบียนขายฝากที่ดินดังกล่าวต่อเจ้าพนักงานที่ดินเป็นเงิน3,900,000 บาท มีกำหนดสองปี ก่อนสัญญาถึงกำหนดโจทก์ขอไถ่ถอนจำเลยบ่ายเบี่ยง เพื่อจำเลยจะได้อ้างกรรมสิทธิ์ต่อโจทก์ เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริต สัญญาขายฝากนั้นเป็นนิติกรรมอำพราง เป็นการแสดงเจตนาลวงด้วยสมรู้กันระหว่างคู่กรณี ย่อมเป็นโมฆะ ขอให้เพิกถอนสัญญาขายฝากและให้จำเลยส่งมอบโฉนดให้แก่โจทก์ ดังนี้ตามคำฟ้องของโจทก์เป็นการฟ้องเพื่อเรียกเอาคืนซึ่งกรรมสิทธิ์จากจำเลยโดยอ้างว่านิติกรรมที่ได้ทำไว้ต่อกันนั้นเสื่อมเสีย คำขอของโจทก์จึงเป็นคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์ซึ่งอาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ได้แก่ราคาที่ดินที่โจทก์ฟ้องเรียกคืนนั่นเอง คดีของโจทก์จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์อันจะต้องเสียค่าขึ้นศาลตามจำนวนทุนทรัพย์หรือราคาที่ดิน เมื่อศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์เสียค่าธรรมเนียมให้ครบภายใน15 วัน แล้วโจทก์ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งนั้น ศาลก็ต้องสั่งไม่รับฟ้องของโจทก์พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 853/2517นายทองสุข ทรงสอาด ที่ 1 นายทองอยู่ ทรงสอาด ที่ 2โจทก์นายโชติ จูตระกูลจำเลย ป.วิ.พ. ม. 18, ม. 149, ม. 150โจทก์ยื่นคำฟ้องความว่า โจทก์ตกลงจำนองที่ดินไว้แก่จำเลย แต่โจทก์จำเลยทำสัญญาขายฝากและจดทะเบียนต่อเจ้าพนักงานที่ดินก่อนสัญญาถึงกำหนด โจทก์ขอไถ่ จำเลยบ่ายเบี่ยงเพื่อจำเลยจะได้อ้างกรรมสิทธิ์ต่อโจทก์ เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริต สัญญาขายฝากนั้นเป็นนิติกรรมอำพรางเป็นการแสดงเจตนาลวงด้วยสมรู้กันระหว่างคู่กรณีย่อมเป็นโมฆะ ขอให้เพิกถอนสัญญาขายฝาก และให้จำเลยส่งมอบโฉนดให้แก่โจทก์ ดังนี้ ตามคำฟ้องของโจทก์ เป็นการฟ้องเพื่อเรียกเอาคืนซึ่งกรรมสิทธิ์จากจำเลย โดยอ้างว่านิติกรรมที่ได้ทำไว้ต่อกันนั้นเสื่อมเสีย คำขอของโจทก์จึงเป็นคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์ซึ่งอาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ อันจะต้องเสียค่าขึ้นศาลตามจำนวนทุนทรัพย์หรือราคาที่ดิน เมื่อศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์เสียค่าธรรมเนียมให้ครบภายใน 15วัน แต่โจทก์ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งนั้น ศาลก็ต้องสั่งไม่รับฟ้องของโจทก์โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ 14471เมื่อวันที่ 6 มีนาคม 2513 โจทก์ตกลงจำนองที่ดินแปลงนี้แก่จำเลยเป็นเงิน 3,000,000 บาท มีกำหนดสองปี ในวันเดียวกันนั้นเองโจทก์จำเลยได้นำที่ดินดังกล่าวไปจดทะเบียนและทำสัญญาขายฝากต่อเจ้าพนักงานที่ดินอันเป็นนิติกรรมอำพราง เป็นการแสดงเจตนาลวงความจริงโจทก์จำเลยมีเจตนาที่จะผูกพันตามสัญญาจำนอง ภายหลังการทำนิติกรรมดังกล่าว แต่ก่อนถึงกำหนดที่ตกลงกัน โจทก์ติดต่อขอไถ่ถอนจากจำเลยหลายครั้ง จำเลยบ่ายเบี่ยงตลอดมา เพื่อให้พ้นกำหนดการขายฝาก เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริต ขอให้ศาลพิพากษาว่าสัญญาขายฝากที่ดินโฉนดที่ 14471 ฉบับลงวันที่ 6 มีนาคม 2513 เป็นโมฆะ และมีคำสั่งให้เพิกถอนการจดทะเบียนขายฝากดังกล่าว ให้จำเลยส่งมอบโฉนดแก่โจทก์โจทก์เสียค่าธรรมเนียมมาอย่างคดีไม่มีทุนทรัพย์ ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่า ฟ้องอ้างว่านิติกรรมขายฝากที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์จำเลยเป็นโมฆะ ขอให้ศาลเพิกถอนและส่งโฉนดพิพาทคืนโจทก์เป็นผลเท่ากับโจทก์เรียกที่ดินพิพาทคืน เป็นคดีมีทุนทรัพย์ให้โจทก์ตีราคาที่ดินพิพาท แต่ต้องไม่ต่ำกว่าราคาขายฝาก แล้วเสียค่าธรรมเนียมให้ครบตามกฎหมายภายใน 15 วันโจทก์ทราบคำสั่งแล้วไม่ปฏิบัติตามคำสั่งศาลชั้นต้น ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่า โจทก์ตกลงจำนองที่ดินไว้แก่จำเลยเป็นเงิน 3,000,000 บาท แต่โจทก์จำเลยทำสัญญาขายฝากและจดทะเบียนขายฝากที่ดินดังกล่าวต่อเจ้าพนักงานที่ดินเป็นเงิน3,900,000 บาท มีกำหนดสองปี ก่อนสัญญาถึงกำหนดโจทก์ขอไถ่ถอนจำเลยบ่ายเบี่ยง เพื่อจำเลยจะได้อ้างกรรมสิทธิ์ต่อโจทก์ เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริต สัญญาขายฝากนั้นเป็นนิติกรรมอำพราง เป็นการแสดงเจตนาลวงด้วยสมรู้กันระหว่างคู่กรณี ย่อมเป็นโมฆะ ขอให้เพิกถอนสัญญาขายฝากและให้จำเลยส่งมอบโฉนดให้แก่โจทก์ ดังนี้ตามคำฟ้องของโจทก์เป็นการฟ้องเพื่อเรียกเอาคืนซึ่งกรรมสิทธิ์จากจำเลยโดยอ้างว่านิติกรรมที่ได้ทำไว้ต่อกันนั้นเสื่อมเสีย คำขอของโจทก์จึงเป็นคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์ซึ่งอาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ได้แก่ราคาที่ดินที่โจทก์ฟ้องเรียกคืนนั่นเอง คดีของโจทก์จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์อันจะต้องเสียค่าขึ้นศาลตามจำนวนทุนทรัพย์หรือราคาที่ดิน เมื่อศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์เสียค่าธรรมเนียมให้ครบภายใน15 วัน แล้วโจทก์ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งนั้น ศาลก็ต้องสั่งไม่รับฟ้องของโจทก์พิพากษายืน(ผสม จิตรชุ่ม-สุเมธ ทิพยมนตรี-จันทร์ ระรวยทรง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ