คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2945/2522หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้ศาลสั่งเพิกถอนมติคณะกรรมการควบคุมการขนส่งอ้างว่าเป็นมติที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายและทำให้โจทก์เสียหายเพราะถูกเดินรถทับเส้นทาง เมื่อได้ความว่ามติที่ประชุมดังกล่าวคณะกรรมการอนุมัติให้จำเลยที่ 3 เพิ่มจำนวนรถและจำนวนเที่ยวรถ ขณะเดียวกันก็อนุมัติให้โจทก์เพิ่มจำนวนรถกับเพิ่มเที่ยวรถจากเดิมด้วย โจทก์ได้ถือเอาประโยชน์จากมติครั้งนี้ตลอดมา มิได้โต้แย้งแต่อย่างใดว่ามติไม่ชอบ คงให้เพิกถอนเฉพาะส่วนที่ไม่เป็นประโยชน์แก่โจทก์ เพื่อโจทก์จะได้รับผลจากมติการประชุมนั้นแต่เพียงฝ่ายเดียวเช่นนี้ ย่อมเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องใจความว่า โจทก์เป็นบริษัทจำกัดมีวัตถุประสงค์เกี่ยวกับการรับขนส่งคนโดยสารและสินค้าทางรถยนต์เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2521 จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันนำรถยนต์โดยสารเข้ามาวิ่งทับเส้นทางที่โจทก์ได้รับอนุญาต คณะกรรมการควบคุมการขนส่งด้วยความทุจริตได้มีมติเมื่อคราวประชุมครั้งที่ 3/2510 ลงวันที่ 27 เมษายน2510 อนุมัติเส้นทางสาย 262 โดยมิชอบด้วยกฎหมายและวิธีการประชุมโดยการเสนอแนะอันมิชอบของจำเลยทั้งสี่ เป็นเหตุให้มีการแย่งรับคนโดยสารกันตลอดมา ทำให้โจทก์ขาดรายได้ประมาณวันละ 2,000 บาท ต่อมาเมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2516 จำเลยทั้งสี่โดยความจงใจของจำเลยที่ 1ที่ 2 ซึ่งปฏิบัติหน้าที่มิชอบได้นำเรื่องเสนอคณะกรรมการควบคุมการขนส่งพิจารณาอนุมัติให้จำเลยที่ 3 เพิ่มจำนวนเที่ยวรถจากวันละ 4 เที่ยวเป็นวันละ 8 เที่ยว ทั้ง ๆ ที่อนุกรรมการขนส่งจังหวัดอุดรธานีและจังหวัดหนองคายได้คัดค้านว่าเป็นการทับเส้นทางของโจทก์ โจทก์เห็นว่ามติของคณะกรรมการควบคุมการขนส่งครั้งที่ 3/2510 ลงวันที่ 27 เมษายน 2510 และครั้งที่ 2/2516ลงวันที่ 23 มีนาคม 2516 ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะการประชุมทั้งสองคราวคณะกรรมการมาประชุมไม่ครบองค์ประชุม ผู้เข้าประชุมส่วนมากเป็นตัวแทนซึ่งมิใช่รักษาการในตำแหน่ง จำเลยทั้งสี่ทราบดีแต่กลับร่วมกันให้มติที่ประชุมออกมาเป็นผลใช้บังคับ โดยจำเลยทั้งสี่เจตนาทุจริต เพื่อให้จำเลยที่ 3 และบรรดารถร่วมของจำเลยที่ 3 ได้ผลประโยชน์จากการเดินรถโดยสาร และทำให้โจทก์เสียหายเพราะถูกทับเส้นทาง ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนมติคณะกรรมการควบคุมการขนส่งครั้งที่ 3/2510 ลงวันที่ 27 เมษายน 2510 และครั้งที่ 2/2516ลงวันที่ 23 มีนาคม 2516 ให้เพิกถอนสัมปทานการเดินรถสายที่ 262 ให้จำเลยที่ 3 งดการเดินรถในเส้นทางสายที่ 262 และให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันหรือแทนกันชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ในอัตราวันละ 2,000 บาท จากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะเพิกถอนสัมปทานจำเลยให้การต่อสู้ว่ามติที่ประชุมชอบด้วยกฎหมายแล้ว และว่าโจทก์ใช้สิทธิฟ้องคดีนี้โดยไม่สุจริตศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยว่าโจทก์ใช้สิทธิฟ้องคดีนี้โดยไม่สุจริตหรือไม่ มติที่ประชุมครั้งที่ 3/2510 ลงวันที่ 27 เมษายน2510 โจทก์ไม่อุทธรณ์ จึงไม่มีประเด็นในชั้นนี้ ส่วนมติที่ประชุมคณะกรรมการควบคุมการขนส่งครั้งที่ 2/2516 ลงวันที่ 23 มีนาคม 2516 นั้นได้ความว่า คณะกรรมการอนุมัติให้จำเลยที่ 3 เพิ่มจำนวนรถและจำนวนเที่ยวรถ ขณะเดียวกันก็อนุมัติให้โจทก์เพิ่มจำนวนรถจากเดิม 4 คัน เป็นรถ22 คัน และเพิ่มเที่ยวรถจากเดิมวันละ 12 เที่ยว เป็นวันละ 52 เที่ยว โจทก์ได้ถือเอาประโยชน์จากมติครั้งนี้ตลอดมาจนกระทั่งปัจจุบันนี้มิได้โต้แย้งแต่อย่างใดว่ามติไม่ชอบ คงให้เพิกถอนเฉพาะส่วนที่ไม่เป็นประโยชน์แก่โจทก์เพื่อโจทก์จะได้รับผลจากมติการประชุมนั้นแต่เพียงฝ่ายเดียว เช่นนี้เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต ปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องเป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลมีอำนาจหยิบยกขึ้นวินิจฉัยเองได้ อย่างไรก็ตามจำเลยก็ได้ให้การต่อสู้ไว้โดยชัดแจ้งแจ้งว่า โจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจริต จึงไม่ใช่เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นดังที่โจทก์ฎีกาพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2945/2522บริษัทหนองคายขนส่ง 2514 จำกัดโจทก์กรมการขนส่งทางบก กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 5 ป.วิ.พ. ม. 55 พ.ร.บ.การขนส่ง พ.ศ.2497 โจทก์ฟ้องขอให้ศาลสั่งเพิกถอนมติคณะกรรมการควบคุมการขนส่งอ้างว่าเป็นมติที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายและทำให้โจทก์เสียหายเพราะถูกเดินรถทับเส้นทาง เมื่อได้ความว่ามติที่ประชุมดังกล่าวคณะกรรมการอนุมัติให้จำเลยที่ 3 เพิ่มจำนวนรถและจำนวนเที่ยวรถ ขณะเดียวกันก็อนุมัติให้โจทก์เพิ่มจำนวนรถกับเพิ่มเที่ยวรถจากเดิมด้วย โจทก์ได้ถือเอาประโยชน์จากมติครั้งนี้ตลอดมา มิได้โต้แย้งแต่อย่างใดว่ามติไม่ชอบ คงให้เพิกถอนเฉพาะส่วนที่ไม่เป็นประโยชน์แก่โจทก์ เพื่อโจทก์จะได้รับผลจากมติการประชุมนั้นแต่เพียงฝ่ายเดียวเช่นนี้ ย่อมเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องใจความว่า โจทก์เป็นบริษัทจำกัดมีวัตถุประสงค์เกี่ยวกับการรับขนส่งคนโดยสารและสินค้าทางรถยนต์เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2521 จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันนำรถยนต์โดยสารเข้ามาวิ่งทับเส้นทางที่โจทก์ได้รับอนุญาต คณะกรรมการควบคุมการขนส่งด้วยความทุจริตได้มีมติเมื่อคราวประชุมครั้งที่ 3/2510 ลงวันที่ 27 เมษายน2510 อนุมัติเส้นทางสาย 262 โดยมิชอบด้วยกฎหมายและวิธีการประชุมโดยการเสนอแนะอันมิชอบของจำเลยทั้งสี่ เป็นเหตุให้มีการแย่งรับคนโดยสารกันตลอดมา ทำให้โจทก์ขาดรายได้ประมาณวันละ 2,000 บาท ต่อมาเมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2516 จำเลยทั้งสี่โดยความจงใจของจำเลยที่ 1ที่ 2 ซึ่งปฏิบัติหน้าที่มิชอบได้นำเรื่องเสนอคณะกรรมการควบคุมการขนส่งพิจารณาอนุมัติให้จำเลยที่ 3 เพิ่มจำนวนเที่ยวรถจากวันละ 4 เที่ยวเป็นวันละ 8 เที่ยว ทั้ง ๆ ที่อนุกรรมการขนส่งจังหวัดอุดรธานีและจังหวัดหนองคายได้คัดค้านว่าเป็นการทับเส้นทางของโจทก์ โจทก์เห็นว่ามติของคณะกรรมการควบคุมการขนส่งครั้งที่ 3/2510 ลงวันที่ 27 เมษายน 2510 และครั้งที่ 2/2516ลงวันที่ 23 มีนาคม 2516 ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะการประชุมทั้งสองคราวคณะกรรมการมาประชุมไม่ครบองค์ประชุม ผู้เข้าประชุมส่วนมากเป็นตัวแทนซึ่งมิใช่รักษาการในตำแหน่ง จำเลยทั้งสี่ทราบดีแต่กลับร่วมกันให้มติที่ประชุมออกมาเป็นผลใช้บังคับ โดยจำเลยทั้งสี่เจตนาทุจริต เพื่อให้จำเลยที่ 3 และบรรดารถร่วมของจำเลยที่ 3 ได้ผลประโยชน์จากการเดินรถโดยสาร และทำให้โจทก์เสียหายเพราะถูกทับเส้นทาง ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนมติคณะกรรมการควบคุมการขนส่งครั้งที่ 3/2510 ลงวันที่ 27 เมษายน 2510 และครั้งที่ 2/2516ลงวันที่ 23 มีนาคม 2516 ให้เพิกถอนสัมปทานการเดินรถสายที่ 262 ให้จำเลยที่ 3 งดการเดินรถในเส้นทางสายที่ 262 และให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันหรือแทนกันชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ในอัตราวันละ 2,000 บาท จากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะเพิกถอนสัมปทานจำเลยให้การต่อสู้ว่ามติที่ประชุมชอบด้วยกฎหมายแล้ว และว่าโจทก์ใช้สิทธิฟ้องคดีนี้โดยไม่สุจริตศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยว่าโจทก์ใช้สิทธิฟ้องคดีนี้โดยไม่สุจริตหรือไม่ มติที่ประชุมครั้งที่ 3/2510 ลงวันที่ 27 เมษายน2510 โจทก์ไม่อุทธรณ์ จึงไม่มีประเด็นในชั้นนี้ ส่วนมติที่ประชุมคณะกรรมการควบคุมการขนส่งครั้งที่ 2/2516 ลงวันที่ 23 มีนาคม 2516 นั้นได้ความว่า คณะกรรมการอนุมัติให้จำเลยที่ 3 เพิ่มจำนวนรถและจำนวนเที่ยวรถ ขณะเดียวกันก็อนุมัติให้โจทก์เพิ่มจำนวนรถจากเดิม 4 คัน เป็นรถ22 คัน และเพิ่มเที่ยวรถจากเดิมวันละ 12 เที่ยว เป็นวันละ 52 เที่ยว โจทก์ได้ถือเอาประโยชน์จากมติครั้งนี้ตลอดมาจนกระทั่งปัจจุบันนี้มิได้โต้แย้งแต่อย่างใดว่ามติไม่ชอบ คงให้เพิกถอนเฉพาะส่วนที่ไม่เป็นประโยชน์แก่โจทก์เพื่อโจทก์จะได้รับผลจากมติการประชุมนั้นแต่เพียงฝ่ายเดียว เช่นนี้เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต ปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องเป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลมีอำนาจหยิบยกขึ้นวินิจฉัยเองได้ อย่างไรก็ตามจำเลยก็ได้ให้การต่อสู้ไว้โดยชัดแจ้งแจ้งว่า โจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจริต จึงไม่ใช่เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นดังที่โจทก์ฎีกาพิพากษายืน(ไพบูลย์ ไวกาสี-วิทูร เทพพิทักษ์-ศิริ จีระมะกร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องใจความว่า โจทก์เป็นบริษัทจำกัดมีวัตถุประสงค์เกี่ยวกับการรับขนส่งคนโดยสารและสินค้าทางรถยนต์เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2521 จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันนำรถยนต์โดยสารเข้ามาวิ่งทับเส้นทางที่โจทก์ได้รับอนุญาต คณะกรรมการควบคุมการขนส่งด้วยความทุจริตได้มีมติเมื่อคราวประชุมครั้งที่ 3/2510 ลงวันที่ 27 เมษายน2510 อนุมัติเส้นทางสาย 262 โดยมิชอบด้วยกฎหมายและวิธีการประชุมโดยการเสนอแนะอันมิชอบของจำเลยทั้งสี่ เป็นเหตุให้มีการแย่งรับคนโดยสารกันตลอดมา ทำให้โจทก์ขาดรายได้ประมาณวันละ 2,000 บาท ต่อมาเมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2516 จำเลยทั้งสี่โดยความจงใจของจำเลยที่ 1ที่ 2 ซึ่งปฏิบัติหน้าที่มิชอบได้นำเรื่องเสนอคณะกรรมการควบคุมการขนส่งพิจารณาอนุมัติให้จำเลยที่ 3 เพิ่มจำนวนเที่ยวรถจากวันละ 4 เที่ยวเป็นวันละ 8 เที่ยว ทั้ง ๆ ที่อนุกรรมการขนส่งจังหวัดอุดรธานีและจังหวัดหนองคายได้คัดค้านว่าเป็นการทับเส้นทางของโจทก์ โจทก์เห็นว่ามติของคณะกรรมการควบคุมการขนส่งครั้งที่ 3/2510 ลงวันที่ 27 เมษายน 2510 และครั้งที่ 2/2516ลงวันที่ 23 มีนาคม 2516 ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะการประชุมทั้งสองคราวคณะกรรมการมาประชุมไม่ครบองค์ประชุม ผู้เข้าประชุมส่วนมากเป็นตัวแทนซึ่งมิใช่รักษาการในตำแหน่ง จำเลยทั้งสี่ทราบดีแต่กลับร่วมกันให้มติที่ประชุมออกมาเป็นผลใช้บังคับ โดยจำเลยทั้งสี่เจตนาทุจริต เพื่อให้จำเลยที่ 3 และบรรดารถร่วมของจำเลยที่ 3 ได้ผลประโยชน์จากการเดินรถโดยสาร และทำให้โจทก์เสียหายเพราะถูกทับเส้นทาง ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนมติคณะกรรมการควบคุมการขนส่งครั้งที่ 3/2510 ลงวันที่ 27 เมษายน 2510 และครั้งที่ 2/2516ลงวันที่ 23 มีนาคม 2516 ให้เพิกถอนสัมปทานการเดินรถสายที่ 262 ให้จำเลยที่ 3 งดการเดินรถในเส้นทางสายที่ 262 และให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันหรือแทนกันชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ในอัตราวันละ 2,000 บาท จากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะเพิกถอนสัมปทานจำเลยให้การต่อสู้ว่ามติที่ประชุมชอบด้วยกฎหมายแล้ว และว่าโจทก์ใช้สิทธิฟ้องคดีนี้โดยไม่สุจริตศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยว่าโจทก์ใช้สิทธิฟ้องคดีนี้โดยไม่สุจริตหรือไม่ มติที่ประชุมครั้งที่ 3/2510 ลงวันที่ 27 เมษายน2510 โจทก์ไม่อุทธรณ์ จึงไม่มีประเด็นในชั้นนี้ ส่วนมติที่ประชุมคณะกรรมการควบคุมการขนส่งครั้งที่ 2/2516 ลงวันที่ 23 มีนาคม 2516 นั้นได้ความว่า คณะกรรมการอนุมัติให้จำเลยที่ 3 เพิ่มจำนวนรถและจำนวนเที่ยวรถ ขณะเดียวกันก็อนุมัติให้โจทก์เพิ่มจำนวนรถจากเดิม 4 คัน เป็นรถ22 คัน และเพิ่มเที่ยวรถจากเดิมวันละ 12 เที่ยว เป็นวันละ 52 เที่ยว โจทก์ได้ถือเอาประโยชน์จากมติครั้งนี้ตลอดมาจนกระทั่งปัจจุบันนี้มิได้โต้แย้งแต่อย่างใดว่ามติไม่ชอบ คงให้เพิกถอนเฉพาะส่วนที่ไม่เป็นประโยชน์แก่โจทก์เพื่อโจทก์จะได้รับผลจากมติการประชุมนั้นแต่เพียงฝ่ายเดียว เช่นนี้เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต ปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องเป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลมีอำนาจหยิบยกขึ้นวินิจฉัยเองได้ อย่างไรก็ตามจำเลยก็ได้ให้การต่อสู้ไว้โดยชัดแจ้งแจ้งว่า โจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจริต จึงไม่ใช่เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นดังที่โจทก์ฎีกาพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2945/2522บริษัทหนองคายขนส่ง 2514 จำกัดโจทก์กรมการขนส่งทางบก กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 5 ป.วิ.พ. ม. 55 พ.ร.บ.การขนส่ง พ.ศ.2497 โจทก์ฟ้องขอให้ศาลสั่งเพิกถอนมติคณะกรรมการควบคุมการขนส่งอ้างว่าเป็นมติที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายและทำให้โจทก์เสียหายเพราะถูกเดินรถทับเส้นทาง เมื่อได้ความว่ามติที่ประชุมดังกล่าวคณะกรรมการอนุมัติให้จำเลยที่ 3 เพิ่มจำนวนรถและจำนวนเที่ยวรถ ขณะเดียวกันก็อนุมัติให้โจทก์เพิ่มจำนวนรถกับเพิ่มเที่ยวรถจากเดิมด้วย โจทก์ได้ถือเอาประโยชน์จากมติครั้งนี้ตลอดมา มิได้โต้แย้งแต่อย่างใดว่ามติไม่ชอบ คงให้เพิกถอนเฉพาะส่วนที่ไม่เป็นประโยชน์แก่โจทก์ เพื่อโจทก์จะได้รับผลจากมติการประชุมนั้นแต่เพียงฝ่ายเดียวเช่นนี้ ย่อมเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องโจทก์ฟ้องใจความว่า โจทก์เป็นบริษัทจำกัดมีวัตถุประสงค์เกี่ยวกับการรับขนส่งคนโดยสารและสินค้าทางรถยนต์เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2521 จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันนำรถยนต์โดยสารเข้ามาวิ่งทับเส้นทางที่โจทก์ได้รับอนุญาต คณะกรรมการควบคุมการขนส่งด้วยความทุจริตได้มีมติเมื่อคราวประชุมครั้งที่ 3/2510 ลงวันที่ 27 เมษายน2510 อนุมัติเส้นทางสาย 262 โดยมิชอบด้วยกฎหมายและวิธีการประชุมโดยการเสนอแนะอันมิชอบของจำเลยทั้งสี่ เป็นเหตุให้มีการแย่งรับคนโดยสารกันตลอดมา ทำให้โจทก์ขาดรายได้ประมาณวันละ 2,000 บาท ต่อมาเมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2516 จำเลยทั้งสี่โดยความจงใจของจำเลยที่ 1ที่ 2 ซึ่งปฏิบัติหน้าที่มิชอบได้นำเรื่องเสนอคณะกรรมการควบคุมการขนส่งพิจารณาอนุมัติให้จำเลยที่ 3 เพิ่มจำนวนเที่ยวรถจากวันละ 4 เที่ยวเป็นวันละ 8 เที่ยว ทั้ง ๆ ที่อนุกรรมการขนส่งจังหวัดอุดรธานีและจังหวัดหนองคายได้คัดค้านว่าเป็นการทับเส้นทางของโจทก์ โจทก์เห็นว่ามติของคณะกรรมการควบคุมการขนส่งครั้งที่ 3/2510 ลงวันที่ 27 เมษายน 2510 และครั้งที่ 2/2516ลงวันที่ 23 มีนาคม 2516 ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะการประชุมทั้งสองคราวคณะกรรมการมาประชุมไม่ครบองค์ประชุม ผู้เข้าประชุมส่วนมากเป็นตัวแทนซึ่งมิใช่รักษาการในตำแหน่ง จำเลยทั้งสี่ทราบดีแต่กลับร่วมกันให้มติที่ประชุมออกมาเป็นผลใช้บังคับ โดยจำเลยทั้งสี่เจตนาทุจริต เพื่อให้จำเลยที่ 3 และบรรดารถร่วมของจำเลยที่ 3 ได้ผลประโยชน์จากการเดินรถโดยสาร และทำให้โจทก์เสียหายเพราะถูกทับเส้นทาง ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนมติคณะกรรมการควบคุมการขนส่งครั้งที่ 3/2510 ลงวันที่ 27 เมษายน 2510 และครั้งที่ 2/2516ลงวันที่ 23 มีนาคม 2516 ให้เพิกถอนสัมปทานการเดินรถสายที่ 262 ให้จำเลยที่ 3 งดการเดินรถในเส้นทางสายที่ 262 และให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันหรือแทนกันชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ในอัตราวันละ 2,000 บาท จากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะเพิกถอนสัมปทานจำเลยให้การต่อสู้ว่ามติที่ประชุมชอบด้วยกฎหมายแล้ว และว่าโจทก์ใช้สิทธิฟ้องคดีนี้โดยไม่สุจริตศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยว่าโจทก์ใช้สิทธิฟ้องคดีนี้โดยไม่สุจริตหรือไม่ มติที่ประชุมครั้งที่ 3/2510 ลงวันที่ 27 เมษายน2510 โจทก์ไม่อุทธรณ์ จึงไม่มีประเด็นในชั้นนี้ ส่วนมติที่ประชุมคณะกรรมการควบคุมการขนส่งครั้งที่ 2/2516 ลงวันที่ 23 มีนาคม 2516 นั้นได้ความว่า คณะกรรมการอนุมัติให้จำเลยที่ 3 เพิ่มจำนวนรถและจำนวนเที่ยวรถ ขณะเดียวกันก็อนุมัติให้โจทก์เพิ่มจำนวนรถจากเดิม 4 คัน เป็นรถ22 คัน และเพิ่มเที่ยวรถจากเดิมวันละ 12 เที่ยว เป็นวันละ 52 เที่ยว โจทก์ได้ถือเอาประโยชน์จากมติครั้งนี้ตลอดมาจนกระทั่งปัจจุบันนี้มิได้โต้แย้งแต่อย่างใดว่ามติไม่ชอบ คงให้เพิกถอนเฉพาะส่วนที่ไม่เป็นประโยชน์แก่โจทก์เพื่อโจทก์จะได้รับผลจากมติการประชุมนั้นแต่เพียงฝ่ายเดียว เช่นนี้เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต ปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องเป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลมีอำนาจหยิบยกขึ้นวินิจฉัยเองได้ อย่างไรก็ตามจำเลยก็ได้ให้การต่อสู้ไว้โดยชัดแจ้งแจ้งว่า โจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจริต จึงไม่ใช่เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นดังที่โจทก์ฎีกาพิพากษายืน(ไพบูลย์ ไวกาสี-วิทูร เทพพิทักษ์-ศิริ จีระมะกร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ