คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1727/2513หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขายฝากทรัพย์ให้กับโจทก์ แล้วต่อมาจำเลยยังไม่ออกไปจากทรัพย์นั้น ขอให้ขับไล่ จำเลยรับว่าได้ทำสัญญาขายฝากจริงแต่เป็นการทำลวงไว้เท่านั้น เมื่อมีคำรับของจำเลยว่ามีการขายฝากกันจริงและมีข้ออ้างของจำเลยโดยเฉพาะขึ้นใหม่ว่าสมคบกันทำไว้ลวงคนอื่นดังนี้ จำเลยต้องนำสืบก่อนโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเอาที่ดิน ๑ แปลงพร้อมสิ่งปลูกสร้างมาทำสัญญาขายฝากไว้กับโจทก์ ณ ที่ว่าการอำเภอ จำเลยไม่ไถ่ถอนการขายฝากภายในกำหนด โจทก์แจ้งให้จำเลยและบริวารออกจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างจำเลยเพิกเฉยขอให้ศาลพิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างรายนี้ จำเลยให้การรับว่าได้ทำสัญญาขายฝากไว้ดังที่โจทก์กล่าวในฟ้องจริงแต่โจทก์กับจำเลยตกลงกันทำลวงไว้ทั้งฉบับ ไม่มีการรับเงินกันจริง การทำนิติกรรมลวงรายนี้ก็เพื่อโจทก์จะได้หลีกเลี่ยงไม่ชำระหนี้ให้เจ้าหนี้ของโจทก์ ศาลชั้นต้นสั่งให้จำเลยเป็นฝ่ายนำสืบก่อน เมื่อสืบพยานทั้งสองฝ่ายแล้วฟังว่า โจทก์จำเลยทำสัญญาขายฝากกันจริง โดยไม่ใช่เจตนาทำลวงกันไว้พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่จำเลยคัดค้านว่าศาลชั้นต้นกำหนดหน้าที่ให้จำเลยนำสืบก่อนเป็นการไม่ชอบนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าศาลชั้นต้นสั่งชอบแล้วเพราะโจทก์ฟ้องว่าจำเลยขายฝากทรัพย์ให้กับโจทก์ แล้วต่อมาจำเลยยังไม่ออกไปจากทรัพย์อันนั้น ขอให้ขับไล่ จำเลยรับว่าได้ทำสัญญาขายฝากจริงแต่เป็นการทำลวงกันไว้เท่านั้น กรณีไม่ได้เป็นไปจริงดังที่แสดงออกไว้ในสัญญานั้นคำรับของจำเลยดังกล่าวมานี้ เป็นเรื่องที่ตามปกติในเบื้องต้นก็เป็นผลตามกฎหมายกันอยู่ว่าเมื่อจำเลยทำการขายฝากให้เขาไว้แล้วทรัพย์นั้นก็ตกเป็นของผู้ซื้อฝาก ผู้ขายฝากต้องส่งมอบหรือออกไปจากทรัพย์นั้น เพราะเจ้าของใหม่เขามีสิทธิ ฉะนั้น ข้อที่อ้างต่อไปว่าสัญญาขายฝากที่ทำไว้นั้นไม่ใช่เป็นของจริงแต่เป็นของที่หลอกที่สมคบกันทำไว้ลวงคนอื่น จึงเป็นข้ออ้างของจำเลยโดยเฉพาะขึ้นใหม่ จำเลยก็ต้องนำสืบก่อน แล้วศาลฎีกาวินิจฉัยต่อไปว่า กรณีนี้คู่ความทำสัญญาขายฝากกันโดยแท้จริง พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1727/2513นางสุดสงวน อัมพรผลโจทก์นายเลิศ วงศ์นามจำเลย ป.พ.พ. ม. 118, ม. 491 ป.วิ.พ. ม. 177, ม. 183โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขายฝากทรัพย์ให้กับโจทก์ แล้วต่อมาจำเลยยังไม่ออกไปจากทรัพย์นั้น ขอให้ขับไล่ จำเลยรับว่าได้ทำสัญญาขายฝากจริงแต่เป็นการทำลวงไว้เท่านั้น เมื่อมีคำรับของจำเลยว่ามีการขายฝากกันจริงและมีข้ออ้างของจำเลยโดยเฉพาะขึ้นใหม่ว่าสมคบกันทำไว้ลวงคนอื่นดังนี้ จำเลยต้องนำสืบก่อนโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเอาที่ดิน ๑ แปลงพร้อมสิ่งปลูกสร้างมาทำสัญญาขายฝากไว้กับโจทก์ ณ ที่ว่าการอำเภอ จำเลยไม่ไถ่ถอนการขายฝากภายในกำหนด โจทก์แจ้งให้จำเลยและบริวารออกจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างจำเลยเพิกเฉยขอให้ศาลพิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างรายนี้ จำเลยให้การรับว่าได้ทำสัญญาขายฝากไว้ดังที่โจทก์กล่าวในฟ้องจริงแต่โจทก์กับจำเลยตกลงกันทำลวงไว้ทั้งฉบับ ไม่มีการรับเงินกันจริง การทำนิติกรรมลวงรายนี้ก็เพื่อโจทก์จะได้หลีกเลี่ยงไม่ชำระหนี้ให้เจ้าหนี้ของโจทก์ ศาลชั้นต้นสั่งให้จำเลยเป็นฝ่ายนำสืบก่อน เมื่อสืบพยานทั้งสองฝ่ายแล้วฟังว่า โจทก์จำเลยทำสัญญาขายฝากกันจริง โดยไม่ใช่เจตนาทำลวงกันไว้พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่จำเลยคัดค้านว่าศาลชั้นต้นกำหนดหน้าที่ให้จำเลยนำสืบก่อนเป็นการไม่ชอบนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าศาลชั้นต้นสั่งชอบแล้วเพราะโจทก์ฟ้องว่าจำเลยขายฝากทรัพย์ให้กับโจทก์ แล้วต่อมาจำเลยยังไม่ออกไปจากทรัพย์อันนั้น ขอให้ขับไล่ จำเลยรับว่าได้ทำสัญญาขายฝากจริงแต่เป็นการทำลวงกันไว้เท่านั้น กรณีไม่ได้เป็นไปจริงดังที่แสดงออกไว้ในสัญญานั้นคำรับของจำเลยดังกล่าวมานี้ เป็นเรื่องที่ตามปกติในเบื้องต้นก็เป็นผลตามกฎหมายกันอยู่ว่าเมื่อจำเลยทำการขายฝากให้เขาไว้แล้วทรัพย์นั้นก็ตกเป็นของผู้ซื้อฝาก ผู้ขายฝากต้องส่งมอบหรือออกไปจากทรัพย์นั้น เพราะเจ้าของใหม่เขามีสิทธิ ฉะนั้น ข้อที่อ้างต่อไปว่าสัญญาขายฝากที่ทำไว้นั้นไม่ใช่เป็นของจริงแต่เป็นของที่หลอกที่สมคบกันทำไว้ลวงคนอื่น จึงเป็นข้ออ้างของจำเลยโดยเฉพาะขึ้นใหม่ จำเลยก็ต้องนำสืบก่อน แล้วศาลฎีกาวินิจฉัยต่อไปว่า กรณีนี้คู่ความทำสัญญาขายฝากกันโดยแท้จริง พิพากษายืน(เฉลิม ทัตภิรมย์-จินตา บุณยอาคม-ฉัตร รัตนทัศนีย์)ศาลจังหวัดแพร่ - นายเสมา รัตนมาลัยศาลอุทธรณ์ - นายกฤษณ์ โสภิตกุลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเอาที่ดิน ๑ แปลงพร้อมสิ่งปลูกสร้างมาทำสัญญาขายฝากไว้กับโจทก์ ณ ที่ว่าการอำเภอ จำเลยไม่ไถ่ถอนการขายฝากภายในกำหนด โจทก์แจ้งให้จำเลยและบริวารออกจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างจำเลยเพิกเฉยขอให้ศาลพิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างรายนี้ จำเลยให้การรับว่าได้ทำสัญญาขายฝากไว้ดังที่โจทก์กล่าวในฟ้องจริงแต่โจทก์กับจำเลยตกลงกันทำลวงไว้ทั้งฉบับ ไม่มีการรับเงินกันจริง การทำนิติกรรมลวงรายนี้ก็เพื่อโจทก์จะได้หลีกเลี่ยงไม่ชำระหนี้ให้เจ้าหนี้ของโจทก์ ศาลชั้นต้นสั่งให้จำเลยเป็นฝ่ายนำสืบก่อน เมื่อสืบพยานทั้งสองฝ่ายแล้วฟังว่า โจทก์จำเลยทำสัญญาขายฝากกันจริง โดยไม่ใช่เจตนาทำลวงกันไว้พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่จำเลยคัดค้านว่าศาลชั้นต้นกำหนดหน้าที่ให้จำเลยนำสืบก่อนเป็นการไม่ชอบนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าศาลชั้นต้นสั่งชอบแล้วเพราะโจทก์ฟ้องว่าจำเลยขายฝากทรัพย์ให้กับโจทก์ แล้วต่อมาจำเลยยังไม่ออกไปจากทรัพย์อันนั้น ขอให้ขับไล่ จำเลยรับว่าได้ทำสัญญาขายฝากจริงแต่เป็นการทำลวงกันไว้เท่านั้น กรณีไม่ได้เป็นไปจริงดังที่แสดงออกไว้ในสัญญานั้นคำรับของจำเลยดังกล่าวมานี้ เป็นเรื่องที่ตามปกติในเบื้องต้นก็เป็นผลตามกฎหมายกันอยู่ว่าเมื่อจำเลยทำการขายฝากให้เขาไว้แล้วทรัพย์นั้นก็ตกเป็นของผู้ซื้อฝาก ผู้ขายฝากต้องส่งมอบหรือออกไปจากทรัพย์นั้น เพราะเจ้าของใหม่เขามีสิทธิ ฉะนั้น ข้อที่อ้างต่อไปว่าสัญญาขายฝากที่ทำไว้นั้นไม่ใช่เป็นของจริงแต่เป็นของที่หลอกที่สมคบกันทำไว้ลวงคนอื่น จึงเป็นข้ออ้างของจำเลยโดยเฉพาะขึ้นใหม่ จำเลยก็ต้องนำสืบก่อน แล้วศาลฎีกาวินิจฉัยต่อไปว่า กรณีนี้คู่ความทำสัญญาขายฝากกันโดยแท้จริง พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1727/2513นางสุดสงวน อัมพรผลโจทก์นายเลิศ วงศ์นามจำเลย ป.พ.พ. ม. 118, ม. 491 ป.วิ.พ. ม. 177, ม. 183โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขายฝากทรัพย์ให้กับโจทก์ แล้วต่อมาจำเลยยังไม่ออกไปจากทรัพย์นั้น ขอให้ขับไล่ จำเลยรับว่าได้ทำสัญญาขายฝากจริงแต่เป็นการทำลวงไว้เท่านั้น เมื่อมีคำรับของจำเลยว่ามีการขายฝากกันจริงและมีข้ออ้างของจำเลยโดยเฉพาะขึ้นใหม่ว่าสมคบกันทำไว้ลวงคนอื่นดังนี้ จำเลยต้องนำสืบก่อนโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเอาที่ดิน ๑ แปลงพร้อมสิ่งปลูกสร้างมาทำสัญญาขายฝากไว้กับโจทก์ ณ ที่ว่าการอำเภอ จำเลยไม่ไถ่ถอนการขายฝากภายในกำหนด โจทก์แจ้งให้จำเลยและบริวารออกจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างจำเลยเพิกเฉยขอให้ศาลพิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างรายนี้ จำเลยให้การรับว่าได้ทำสัญญาขายฝากไว้ดังที่โจทก์กล่าวในฟ้องจริงแต่โจทก์กับจำเลยตกลงกันทำลวงไว้ทั้งฉบับ ไม่มีการรับเงินกันจริง การทำนิติกรรมลวงรายนี้ก็เพื่อโจทก์จะได้หลีกเลี่ยงไม่ชำระหนี้ให้เจ้าหนี้ของโจทก์ ศาลชั้นต้นสั่งให้จำเลยเป็นฝ่ายนำสืบก่อน เมื่อสืบพยานทั้งสองฝ่ายแล้วฟังว่า โจทก์จำเลยทำสัญญาขายฝากกันจริง โดยไม่ใช่เจตนาทำลวงกันไว้พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่จำเลยคัดค้านว่าศาลชั้นต้นกำหนดหน้าที่ให้จำเลยนำสืบก่อนเป็นการไม่ชอบนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าศาลชั้นต้นสั่งชอบแล้วเพราะโจทก์ฟ้องว่าจำเลยขายฝากทรัพย์ให้กับโจทก์ แล้วต่อมาจำเลยยังไม่ออกไปจากทรัพย์อันนั้น ขอให้ขับไล่ จำเลยรับว่าได้ทำสัญญาขายฝากจริงแต่เป็นการทำลวงกันไว้เท่านั้น กรณีไม่ได้เป็นไปจริงดังที่แสดงออกไว้ในสัญญานั้นคำรับของจำเลยดังกล่าวมานี้ เป็นเรื่องที่ตามปกติในเบื้องต้นก็เป็นผลตามกฎหมายกันอยู่ว่าเมื่อจำเลยทำการขายฝากให้เขาไว้แล้วทรัพย์นั้นก็ตกเป็นของผู้ซื้อฝาก ผู้ขายฝากต้องส่งมอบหรือออกไปจากทรัพย์นั้น เพราะเจ้าของใหม่เขามีสิทธิ ฉะนั้น ข้อที่อ้างต่อไปว่าสัญญาขายฝากที่ทำไว้นั้นไม่ใช่เป็นของจริงแต่เป็นของที่หลอกที่สมคบกันทำไว้ลวงคนอื่น จึงเป็นข้ออ้างของจำเลยโดยเฉพาะขึ้นใหม่ จำเลยก็ต้องนำสืบก่อน แล้วศาลฎีกาวินิจฉัยต่อไปว่า กรณีนี้คู่ความทำสัญญาขายฝากกันโดยแท้จริง พิพากษายืน(เฉลิม ทัตภิรมย์-จินตา บุณยอาคม-ฉัตร รัตนทัศนีย์)ศาลจังหวัดแพร่ - นายเสมา รัตนมาลัยศาลอุทธรณ์ - นายกฤษณ์ โสภิตกุลแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ