คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7822/2542หลักกฎหมาย: คำฟ้องเป็นเพียงการบรรยายสรุปถึงความเกี่ยวพันกันระหว่างโจทก์และจำเลยทั้งห้าเพื่อให้เห็นว่าจำเลยทั้งห้าได้กระทำการใดให้โจทก์ต้องได้รับความเสียหาย รวมทั้งคำขอบังคับที่จะให้จำเลยทั้งห้ารับผิดต่อโจทก์อย่างไรพอให้เข้าใจกันได้เท่านั้น คำฟ้องของโจทก์ได้บรรยายให้เห็นว่า โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ซึ่งซื้อมาจากจำเลยที่ 3 จำเลยทั้งห้าร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาท โดยจำเลยที่ 3 และที่ 4 อนุญาตให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 นำเพลงพิพาทไปทำดนตรีขึ้นใหม่แล้วให้นักร้องร้องบันทึกลงในแถบเสียงออกจำหน่ายทำให้โจทก์เสียหาย จำเลยทั้งห้าต้องรับผิดต่อโจทก์ เป็นคำฟ้องที่แสดงให้เห็นแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาที่โจทก์อาศัยเป็นหลักในการกล่าวหาจำเลยทั้งห้าเพื่อที่จะขอบังคับให้จำเลยทั้งห้าต้องรับผิดต่อโจทก์ให้เป็นที่เข้าใจได้ ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสอง แล้ว ทั้งคำฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายให้เห็นว่า จำเลยทั้งห้าแต่ละคนต่างคนต่างทำละเมิดต่อโจทก์ และคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ก็มิได้ขอบังคับเอากับจำเลยทั้งห้าแต่ละคนให้รับผิดในส่วนของแต่ละคนที่จะเป็นฟ้องเคลือบคลุมไปได้ สัญญาซื้อขายเพลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 3 ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดกระบุไว้ในข้อ 2 ว่า "ผู้จัดการมรดกตกลงโอนขายและ ป. ตกลงซื้อลิขสิทธิ์เพลงตามข้อ 1การโอนขายนี้เป็นการโอนลิขสิทธิ์ทั้งหมด และเสร็จเด็ดขาดตลอดอายุแห่งลิขสิทธิ์"ย่อมเป็นการแสดงโดยชัดแจ้งว่าจำเลยที่ 3 ได้ขายลิขสิทธิ์เพลงซึ่งรวมเพลงพิพาททั้งสี่นับแต่วันซื้อขายเป็นต้นไปจนกว่าจะสิ้นสุดอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ให้แก่โจทก์โดยชอบแล้ว โจทก์จึงเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แต่เพียงผู้เดียวมิใช่เป็นเพียงผู้รับโอนสิทธิในเพลงพิพาททั้งสี่ไปจัดหาประโยชน์แต่อย่างใด ก่อนที่จำเลยที่ 3 จะขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้แก่โจทก์ในวันที่ 16 กรกฎาคม2535 จำเลยที่ 3 ย่อมมีสิทธิที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 5 นำไปบันทึกเทปเผยแพร่หาประโยชน์ได้โดยชอบตามหนังสือสัญญาลิขสิทธิ์เพลงที่จำเลยที่ 3 ให้จำเลยที่ 1 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกเผยแพร่หาประโยชน์ แต่หลังจากที่จำเลยที่ 3 ขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้โจทก์ไปแล้ว จำเลยที่ 3 ไม่มีสิทธิที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้จำเลยที่ 5 ไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์ได้เลย การที่จำเลยที่ 3 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 4 ทำหนังสืออนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์เพลงพิพาทสามเพลงในสี่เพลงดังกล่าวให้จำเลยที่ 5 นำไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2538 จึงเป็นการกระทำหลังจากวันที่โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แล้ว จำเลยที่ 3 ย่อมไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาทสามเพลงดังกล่าวอนุญาตให้จำเลยที่ 5 นำไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์ และจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 จึงไม่มีสิทธิที่จะนำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกแถบเสียงออกเผยแพร่หาประโยชน์โดยไม่ได้รับความยินยอมจากโจทก์ผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงทั้งสี่ได้ จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 และที่ 5 ร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ของโจทก์ แม้จำเลยที่ 4 จะเป็นเพียงตัวแทนของจำเลยที่ 3 โดยได้รับมอบอำนาจจากจำเลยที่ 1ให้มีอำนาจจัดการเกี่ยวกับลิขสิทธิ์เพลงของเจ้ามรดกก็ตามแต่จำเลยที่ 4 ก็เป็นบุตรของจำเลยที่ 3 กับเจ้ามรดก จำเลยที่ 4 ก็รู้เห็นสัญญาซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงระหว่างจำเลยที่ 3 กับโจทก์ แต่จำเลยที่ 4 ก็ยังอนุญาตให้จำเลยที่ 5 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกแถบเสียงออกเผยแพร่หาประโยชน์อีกถือได้ว่าจำเลยที่ 4 ร่วมทำละเมิดลิขสิทธิ์ของโจทก์ด้วยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในเนื้อร้องและทำนองเพลงสี่เพลงซึ่งโจทก์ซื้อลิขสิทธิ์มาจากจำเลยที่ 3 ผู้จัดการมรดกของนายสุชาติ เทียนทองตามคำสั่งศาล ต่อมาจำเลยทั้งห้าร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์บทเพลงทั้งสี่ของโจทก์ โดยจำเลยที่ 3 และที่ 4 อนุญาตหรือยินยอมให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 นำเนื้อร้องและทำนองเพลงทั้งสี่ของโจทก์ไปทำซ้ำหรือดัดแปลงด้วยการบันทึกเสียงลงในแถบบันทึกเสียงหรือเทปเพลงแล้วนำออกขายหรือจำหน่ายแก่ประชาชนทั่วไปเพื่อการค้าโดยไม่ได้รับอนุญาตจากโจทก์เป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ของโจทก์ ทำให้โจทก์เสียหายขอให้บังคับจำเลยทั้งห้าร่วมกันหรือแทนกันชำระเงิน 2,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และห้ามจำเลยทั้งห้าทำซ้ำเพื่อจำหน่ายซึ่งบทเพลงอันเป็นผลงานสร้างสรรค์ของนายสุชาติ เทียนทองต่อไปจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 ให้การทำนองเดียวกันว่า จำเลยที่ 1 ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิจากจำเลยที่ 3 ในการนำเพลงทั้งสี่ไปเผยแพร่ จัดจำหน่ายและหาผลประโยชน์โดยไม่จำกัดจำนวนและเวลาก่อนที่โจทก์จะได้รับโอนลิขสิทธิ์ การกระทำของจำเลยที่ 1ที่ 2 และที่ 5 จึงไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์ โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยแต่ละคนต่างทำละเมิดต่อโจทก์ในต่างฐานะ แต่กลับขอให้ชดใช้ค่าเสียหายร่วมกันโดยมูลเหตุแห่งละเมิดตามฟ้องมิใช่หนี้ร่วมที่โจทก์จะฟ้องบังคับให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันรับผิดได้โจทก์มิได้แยกความรับผิดของจำเลยทั้งห้าในแต่ละฐานะว่าต้องรับผิดเพียงใดฟ้องของโจทก์จึงเคลือบคลุม โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหาย ความเสียหายของโจทก์ไม่ควรเกิน 200,000 บาท โจทก์ชอบที่จะเรียกร้องจากจำเลยที่ 3 และที่ 4 ซึ่งเป็นคู่สัญญา โจทก์เรียกดอกเบี้ยเกินอัตราซึ่งเรียกได้ไม่เกินอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีดอกเบี้ยจึงเป็นโมฆะขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 ให้การว่า เมื่อประมาณเดือนพฤศจิกายน 2534 จำเลยที่ 3 และที่ 4 อนุญาตให้จำเลยที่ 1 แสวงสิทธิจากเพลงทั้งสี่โดยนำออกเผยแพร่หาผลประโยชน์โดยไม่จำกัดจำนวนและเวลาก่อนที่จะทำสัญญาซื้อขายกับโจทก์ซึ่งโจทก์ทราบดี โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องและมิใช่เจ้าของลิขสิทธิ์ สัญญาซื้อขายเป็นเพียงการโอนลิขสิทธิ์ให้โจทก์ไปจัดหาผลประโยชน์หาใช่โอนความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ไม่ โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหาย ค่าเสียหายที่โจทก์เรียกมาเกินความเสียหายจริง หากจะเสียหายก็ไม่ควรเกิน 10,000 บาท ขอให้ยกฟ้องศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันใช้เงิน 40,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีแก่โจทก์ให้จำเลยทั้งห้าหยุดการกระทำละเมิดโดยการทำซ้ำและจำหน่ายเพลงพิพาท4 เพลง ที่ละเมิดลิขสิทธิ์ของโจทก์จำเลยทั้งห้าอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา โดยผู้พิพากษาที่ได้นั่งพิจารณาคดีในศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางรับรองว่ามีเหตุสมควรที่จะอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงได้ศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศวินิจฉัยว่า"ข้อเท็จจริงเบื้องต้นที่คู่ความมิได้โต้แย้งกันในชั้นนี้ฟังได้ว่า เพลงพิพาททั้งสี่ได้แก่เพลงรักอาอย่าเกลียดคนเมา เพลงเหล้าจ๋า เพลงเพราะคุณคนเดียว และเพลงฮักกันบ่ได้เป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ซึ่งได้สร้างสรรค์โดยนายสุชาติ เทียนทอง หรือประเทือง เทียนสุวรรณซึ่งถึงแก่ความตายเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2528 หลังจากนายสุชาติถึงแก่ความตายแล้วเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2528 จำเลยที่ 3 ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้จัดการมรดกของนายสุชาติตามคำสั่งศาลคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 22292/2528 ของศาลแพ่ง ต่อมาวันที่ 16 กรกฎาคม 2535 จำเลยที่ 3 ทำสัญญาขายลิขสิทธิ์เพลงต่าง ๆ อันเป็นมรดกของนายสุชาติจำนวน 484 เพลง ซึ่งมีเพลงพิพาททั้งสี่รวมอยู่ด้วยให้แก่โจทก์เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม 2537 จำเลยที่ 3 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 4 เป็นผู้จัดการเกี่ยวกับลิขสิทธิ์เพลงมรดกของนายสุชาติแทนได้ เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2538 จำเลยที่ 4 ทำสัญญาให้จำเลยที่ 5 นำเพลงรักอาอย่าเกลียดคนเมาเพลงเหล้าจ๋า และเพลงเพราะคุณคนเดียว ออกเผยแพร่หาประโยชน์ จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 ร่วมกันนำเพลงพิพาททั้งสี่ออกเผยแพร่หาประโยชน์โดยให้นักร้องชื่อมยุรา ฟ้าสีทอง เป็นผู้ร้อง บันทึกเสียงลงในเทปเพลงออกจำหน่าย ตามวัตถุพยานหมาย วจ.1มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยทั้งห้าประการแรกว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เห็นว่า คำฟ้องเป็นเพียงการบรรยายสรุปถึงความเกี่ยวพันกันระหว่างโจทก์และจำเลยทั้งห้า เพื่อให้เห็นว่าจำเลยทั้งห้าได้กระทำการใดให้โจทก์ต้องได้รับความเสียหาย รวมทั้งคำขอบังคับที่จะให้จำเลยทั้งห้ารับผิดต่อโจทก์อย่างไรพอให้เข้าใจกันได้เท่านั้น ซึ่งคำฟ้องของโจทก์ก็ได้บรรยายให้เห็นว่า โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ซึ่งซื้อมาจากจำเลยที่ 3 จำเลยทั้งห้าร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาทดังกล่าว โดยจำเลยที่ 3 และที่ 4 อนุญาตให้จำเลยที่ 1ที่ 2 และที่ 5 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปทำดนตรีขึ้นใหม่แล้วให้นักร้องร้องบันทึกลงในแถบเสียงออกจำหน่ายทำให้โจทก์เสียหาย จำเลยทั้งห้าต้องรับผิดต่อโจทก์เป็นคำฟ้องที่แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาที่โจทก์อาศัยเป็นหลักในการกล่าวหาจำเลยทั้งห้าเพื่อที่จะขอให้บังคับให้จำเลยทั้งห้าต้องรับผิดต่อโจทก์ให้เป็นที่เข้าใจได้ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสอง แล้วทั้งคำฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้เห็นว่าจำเลยทั้งห้าแต่ละคนต่างคนต่างทำละเมิดต่อโจทก์ และคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ก็มิได้ขอบังคับเอากับจำเลยทั้งห้าแต่ละคนให้รับผิดในส่วนของแต่ละคนที่จะให้เป็นฟ้องเคลือบคลุมตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 959/2525 ระหว่างนายเจ๊ะมิง เจ๊ะเว โจทก์ นายมาแน ลงเต๊ะกับพวกจำเลย ที่จำเลยทั้งห้าอ้างมาในอุทธรณ์แต่อย่างใดที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุมนั้นชอบแล้วอุทธรณ์ข้อนี้ของจำเลยทั้งห้าฟังไม่ขึ้นมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยทั้งห้าอีกว่า สิทธิที่โจทก์ได้รับโอนมานั้นเป็นเพียงสิทธิในการจัดหาประโยชน์ในเพลงพิพาททั้งสี่หรือได้รับโอนความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในเพลงพิพาททั้งสี่ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เห็นว่าตามเอกสารหมาย จ.6 ซึ่งเป็นภาพถ่ายสัญญาซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 3 ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดกของนายสุชาติ มีระบุไว้ในข้อ 2 ว่า "ผู้จัดการมรดกตกลงโอนขายและนายปรีชา อัศวฤกษ์นันท์ ตกลงซื้อลิขสิทธิ์เพลงตามข้อ 1การโอนขายนี้เป็นการโอนลิขสิทธิ์ทั้งหมด และเสร็จเด็ดขาดตลอดอายุแห่งลิขสิทธิ์"ย่อมเป็นการแสดงโดยชัดแจ้งว่า จำเลยที่ 3 ได้ขายลิขสิทธิ์เพลงจำนวน 484 เพลงรวมทั้งเพลงพิพาททั้งสี่ซึ่งเป็นมรดกของนายสุชาติ นับแต่วันที่ 16 กรกฎาคม 2535 เป็นต้นไปจนกว่าจะสิ้นสุดอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ให้แก่โจทก์โดยชอบแล้ว ดังนั้นนับแต่วันที่ตกลงซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่เป็นต้นไป โจทก์จึงเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แต่เพียงผู้เดียว มิใช่ว่าโจทก์เป็นเพียงผู้รับโอนสิทธิในเพลงพิพาททั้งสี่ไปเพื่อจัดหาประโยชน์ดังเช่นที่จำเลยทั้งห้าอุทธรณ์แต่อย่างใดส่วนที่จำเลยทั้งห้าสงสัยความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ของโจทก์ว่าเหตุใดต้องมีการโอนลิขสิทธิ์กันระหว่างโจทก์กับห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียง ตามเอกสารหมาย จ.13 กันอีกนั้น เห็นว่า เอกสารหมาย จ.13 ไม่เกี่ยวกับสัญญาซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 3 ตามเอกสารหมาย จ.6 แต่เป็นการกล่าวถึงหนังสือให้คำยืนยันของจำเลยที่ 3 ตามเอกสารหมาย จ.12 รับรู้เกี่ยวกับมีลิขสิทธิ์เพลงแนบท้ายเอกสารหมาย จ.12 และที่ปรากฏในแถบเสียงหรือแผ่นเสียงที่ผลิตโดยห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียง จัดทำออกเผยแพร่ ที่นายสุชาติขายให้แก่ห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียงไปตั้งแต่วันที่ 23 สิงหาคม 2522ว่าได้ทำกันไว้จริง แล้วห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียง ซึ่งอยู่ในระหว่างชำระบัญชีได้โอนลิขสิทธิ์เพลงตามสัญญาลงวันที่ 23 สิงหาคม 2522 ระหว่างห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียงกับนายสุชาติให้แก่โจทก์ ซึ่งเป็นคนละส่วนกันกับการที่จำเลยที่ 3 ขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้แก่โจทก์เมื่อวันที่ 16 กรกฏาคม 2535ตามเอกสารหมาย จ.6 เมื่อโจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แล้วบุคคลใดจะนำเพลงพิพาททั้งสี่ไปทำซ้ำหรือดัดแปลง หรือนำออกเผยแพร่โดยมิได้รับความยินยอมจากโจทก์มิได้ ส่วนที่จำเลยทั้งห้านำสืบว่า จำเลยที่ 3 ได้อนุญาตให้จำเลยที่ 1 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกเผยแพร่หาประโยชน์ได้ จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 จึงร่วมกันบันทึกเพลงพิพาททั้งสี่ออกเผยแพร่ สิทธิของโจทก์ที่ได้มาจึงไม่กระทบกระเทือนต่อเจ้าของลิขสิทธิ์ที่แท้จริงได้อนุญาตไว้ก่อนแล้วนั้น เห็นว่า ก่อนที่จำเลยที่ 3 จะขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้แก่โจทก์เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2535 ตามเอกสารหมาย จ.6จำเลยที่ 3 ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายสุชาติซึ่งเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ย่อมมีสิทธิที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 นำไปบันทึกเทปเผยแพร่หาประโยชน์ได้โดยชอบตามหนังสือสัญญาลิขสิทธิ์เพลงที่จำเลยที่ 3 ให้จำเลยที่ 1 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกเผยแพร่หาประโยชน์รวม 3 ฉบับ ลงวันที่ 1,14, และ 20 พฤศจิกายน 2534 ตามเอกสารหมาย ล.3 ถึง ล.5 ดังเช่นที่จำเลยทั้งห้านำสืบมา แต่หลังจากที่จำเลยที่ 3 ขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้โจทก์เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2535 ไปแล้ว จำเลยที่ 3 ไม่มีสิทธิที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้จำเลยที่ 5 ไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์ได้เลย การที่จำเลยที่ 3 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 4 ทำหนังสืออนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์เพลงพิพาทสามเพลงคือเพลงเหล้าจ๋า เพลงรักอาอย่าเกลียดคนเมา และเพลงเพราะคุณคนเดียว ให้จำเลยที่ 5 นำไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2538 ตามเอกสารหมาย จ.8 (10 แผ่น) จึงเป็นการกระทำหลังจากวันที่โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แล้ว จำเลยที่ 3 ย่อมไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาทสามเพลงดังกล่าวอนุญาตให้จำเลยที่ 5 นำไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 จึงไม่มีสิทธิที่จะนำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกแถบเสียงตามวัตถุพยาน วจ.1 ออกเผยแพร่หาประโยชน์ โดยไม่ได้รับความยินยอมจากโจทก์ผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงทั้งสี่ได้ จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 และที่ 5 ร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ของโจทก์ ส่วนจำเลยที่ 4 นั้น แม้ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า จำเลยที่ 4 เป็นเพียงตัวแทนของจำเลยที่ 3 โดยได้รับมอบอำนาจจากจำเลยที่ 1ตามหนังสือมอบอำนาจฉบับลงวันที่ 25 กรกฎาคม 2537 ให้มีอำนาจจัดการเกี่ยวกับลิขสิทธิ์เพลงของนายสุชาติก็ตาม แต่จำเลยที่ 4 เป็นบุตรของจำเลยที่ 3 กับนายสุชาติทั้งจากคำเบิกความของจำเลยที่ 4 ก็ได้ความว่าจำเลยที่ 4 ได้รู้เห็นสัญญาซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงกันระหว่างจำเลยที่ 3 กับโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.6 แต่จำเลยที่ 4 ก็ยังอนุญาตให้จำเลยที่ 5 นำเพลงพิพาทคือ เพลงเหล้าจ๋า เพลงรักอาอย่าเกลียดคนเมาและเพลงเพราะคุณคนเดียว ไปบันทึกแถบเสียงออกเผยแพร่หาประโยชน์อีกเช่นนี้จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 4 ร่วมทำละเมิดลิขสิทธิ์ของโจทก์ด้วย ตามที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางวินิจฉัย ข้อเท็จจริงฟังว่า จำเลยทั้งห้าละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ของโจทก์ ต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์นั้นชอบแล้วอุทธรณ์ข้อนี้ของจำเลยทั้งห้าฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7822/2542นายปรีชา อัศวฤกษ์นันท์โจทก์บริษัทออนป้ามาร์เก็ตติ้ง จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 797 ป.วิ.พ. ม. 172 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศและวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ.2539 ม. 26, ม. 30 พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 ม. 15 (5), ม. 17คำฟ้องเป็นเพียงการบรรยายสรุปถึงความเกี่ยวพันกันระหว่างโจทก์และจำเลยทั้งห้าเพื่อให้เห็นว่าจำเลยทั้งห้าได้กระทำการใดให้โจทก์ต้องได้รับความเสียหาย รวมทั้งคำขอบังคับที่จะให้จำเลยทั้งห้ารับผิดต่อโจทก์อย่างไรพอให้เข้าใจกันได้เท่านั้น คำฟ้องของโจทก์ได้บรรยายให้เห็นว่า โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ซึ่งซื้อมาจากจำเลยที่ 3 จำเลยทั้งห้าร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาท โดยจำเลยที่ 3 และที่ 4 อนุญาตให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 นำเพลงพิพาทไปทำดนตรีขึ้นใหม่แล้วให้นักร้องร้องบันทึกลงในแถบเสียงออกจำหน่ายทำให้โจทก์เสียหาย จำเลยทั้งห้าต้องรับผิดต่อโจทก์ เป็นคำฟ้องที่แสดงให้เห็นแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาที่โจทก์อาศัยเป็นหลักในการกล่าวหาจำเลยทั้งห้าเพื่อที่จะขอบังคับให้จำเลยทั้งห้าต้องรับผิดต่อโจทก์ให้เป็นที่เข้าใจได้ ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสอง แล้ว ทั้งคำฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายให้เห็นว่า จำเลยทั้งห้าแต่ละคนต่างคนต่างทำละเมิดต่อโจทก์ และคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ก็มิได้ขอบังคับเอากับจำเลยทั้งห้าแต่ละคนให้รับผิดในส่วนของแต่ละคนที่จะเป็นฟ้องเคลือบคลุมไปได้ สัญญาซื้อขายเพลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 3 ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดกระบุไว้ในข้อ 2 ว่า "ผู้จัดการมรดกตกลงโอนขายและ ป. ตกลงซื้อลิขสิทธิ์เพลงตามข้อ 1การโอนขายนี้เป็นการโอนลิขสิทธิ์ทั้งหมด และเสร็จเด็ดขาดตลอดอายุแห่งลิขสิทธิ์"ย่อมเป็นการแสดงโดยชัดแจ้งว่าจำเลยที่ 3 ได้ขายลิขสิทธิ์เพลงซึ่งรวมเพลงพิพาททั้งสี่นับแต่วันซื้อขายเป็นต้นไปจนกว่าจะสิ้นสุดอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ให้แก่โจทก์โดยชอบแล้ว โจทก์จึงเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แต่เพียงผู้เดียวมิใช่เป็นเพียงผู้รับโอนสิทธิในเพลงพิพาททั้งสี่ไปจัดหาประโยชน์แต่อย่างใด ก่อนที่จำเลยที่ 3 จะขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้แก่โจทก์ในวันที่ 16 กรกฎาคม2535 จำเลยที่ 3 ย่อมมีสิทธิที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 5 นำไปบันทึกเทปเผยแพร่หาประโยชน์ได้โดยชอบตามหนังสือสัญญาลิขสิทธิ์เพลงที่จำเลยที่ 3 ให้จำเลยที่ 1 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกเผยแพร่หาประโยชน์ แต่หลังจากที่จำเลยที่ 3 ขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้โจทก์ไปแล้ว จำเลยที่ 3 ไม่มีสิทธิที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้จำเลยที่ 5 ไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์ได้เลย การที่จำเลยที่ 3 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 4 ทำหนังสืออนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์เพลงพิพาทสามเพลงในสี่เพลงดังกล่าวให้จำเลยที่ 5 นำไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2538 จึงเป็นการกระทำหลังจากวันที่โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แล้ว จำเลยที่ 3 ย่อมไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาทสามเพลงดังกล่าวอนุญาตให้จำเลยที่ 5 นำไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์ และจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 จึงไม่มีสิทธิที่จะนำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกแถบเสียงออกเผยแพร่หาประโยชน์โดยไม่ได้รับความยินยอมจากโจทก์ผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงทั้งสี่ได้ จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 และที่ 5 ร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ของโจทก์ แม้จำเลยที่ 4 จะเป็นเพียงตัวแทนของจำเลยที่ 3 โดยได้รับมอบอำนาจจากจำเลยที่ 1ให้มีอำนาจจัดการเกี่ยวกับลิขสิทธิ์เพลงของเจ้ามรดกก็ตามแต่จำเลยที่ 4 ก็เป็นบุตรของจำเลยที่ 3 กับเจ้ามรดก จำเลยที่ 4 ก็รู้เห็นสัญญาซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงระหว่างจำเลยที่ 3 กับโจทก์ แต่จำเลยที่ 4 ก็ยังอนุญาตให้จำเลยที่ 5 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกแถบเสียงออกเผยแพร่หาประโยชน์อีกถือได้ว่าจำเลยที่ 4 ร่วมทำละเมิดลิขสิทธิ์ของโจทก์ด้วยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในเนื้อร้องและทำนองเพลงสี่เพลงซึ่งโจทก์ซื้อลิขสิทธิ์มาจากจำเลยที่ 3 ผู้จัดการมรดกของนายสุชาติ เทียนทองตามคำสั่งศาล ต่อมาจำเลยทั้งห้าร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์บทเพลงทั้งสี่ของโจทก์ โดยจำเลยที่ 3 และที่ 4 อนุญาตหรือยินยอมให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 นำเนื้อร้องและทำนองเพลงทั้งสี่ของโจทก์ไปทำซ้ำหรือดัดแปลงด้วยการบันทึกเสียงลงในแถบบันทึกเสียงหรือเทปเพลงแล้วนำออกขายหรือจำหน่ายแก่ประชาชนทั่วไปเพื่อการค้าโดยไม่ได้รับอนุญาตจากโจทก์เป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ของโจทก์ ทำให้โจทก์เสียหายขอให้บังคับจำเลยทั้งห้าร่วมกันหรือแทนกันชำระเงิน 2,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และห้ามจำเลยทั้งห้าทำซ้ำเพื่อจำหน่ายซึ่งบทเพลงอันเป็นผลงานสร้างสรรค์ของนายสุชาติ เทียนทองต่อไปจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 ให้การทำนองเดียวกันว่า จำเลยที่ 1 ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิจากจำเลยที่ 3 ในการนำเพลงทั้งสี่ไปเผยแพร่ จัดจำหน่ายและหาผลประโยชน์โดยไม่จำกัดจำนวนและเวลาก่อนที่โจทก์จะได้รับโอนลิขสิทธิ์ การกระทำของจำเลยที่ 1ที่ 2 และที่ 5 จึงไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์ โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยแต่ละคนต่างทำละเมิดต่อโจทก์ในต่างฐานะ แต่กลับขอให้ชดใช้ค่าเสียหายร่วมกันโดยมูลเหตุแห่งละเมิดตามฟ้องมิใช่หนี้ร่วมที่โจทก์จะฟ้องบังคับให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันรับผิดได้โจทก์มิได้แยกความรับผิดของจำเลยทั้งห้าในแต่ละฐานะว่าต้องรับผิดเพียงใดฟ้องของโจทก์จึงเคลือบคลุม โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหาย ความเสียหายของโจทก์ไม่ควรเกิน 200,000 บาท โจทก์ชอบที่จะเรียกร้องจากจำเลยที่ 3 และที่ 4 ซึ่งเป็นคู่สัญญา โจทก์เรียกดอกเบี้ยเกินอัตราซึ่งเรียกได้ไม่เกินอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีดอกเบี้ยจึงเป็นโมฆะขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 ให้การว่า เมื่อประมาณเดือนพฤศจิกายน 2534 จำเลยที่ 3 และที่ 4 อนุญาตให้จำเลยที่ 1 แสวงสิทธิจากเพลงทั้งสี่โดยนำออกเผยแพร่หาผลประโยชน์โดยไม่จำกัดจำนวนและเวลาก่อนที่จะทำสัญญาซื้อขายกับโจทก์ซึ่งโจทก์ทราบดี โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องและมิใช่เจ้าของลิขสิทธิ์ สัญญาซื้อขายเป็นเพียงการโอนลิขสิทธิ์ให้โจทก์ไปจัดหาผลประโยชน์หาใช่โอนความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ไม่ โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหาย ค่าเสียหายที่โจทก์เรียกมาเกินความเสียหายจริง หากจะเสียหายก็ไม่ควรเกิน 10,000 บาท ขอให้ยกฟ้องศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันใช้เงิน 40,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีแก่โจทก์ให้จำเลยทั้งห้าหยุดการกระทำละเมิดโดยการทำซ้ำและจำหน่ายเพลงพิพาท4 เพลง ที่ละเมิดลิขสิทธิ์ของโจทก์จำเลยทั้งห้าอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา โดยผู้พิพากษาที่ได้นั่งพิจารณาคดีในศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางรับรองว่ามีเหตุสมควรที่จะอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงได้ศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศวินิจฉัยว่า"ข้อเท็จจริงเบื้องต้นที่คู่ความมิได้โต้แย้งกันในชั้นนี้ฟังได้ว่า เพลงพิพาททั้งสี่ได้แก่เพลงรักอาอย่าเกลียดคนเมา เพลงเหล้าจ๋า เพลงเพราะคุณคนเดียว และเพลงฮักกันบ่ได้เป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ซึ่งได้สร้างสรรค์โดยนายสุชาติ เทียนทอง หรือประเทือง เทียนสุวรรณซึ่งถึงแก่ความตายเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2528 หลังจากนายสุชาติถึงแก่ความตายแล้วเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2528 จำเลยที่ 3 ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้จัดการมรดกของนายสุชาติตามคำสั่งศาลคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 22292/2528 ของศาลแพ่ง ต่อมาวันที่ 16 กรกฎาคม 2535 จำเลยที่ 3 ทำสัญญาขายลิขสิทธิ์เพลงต่าง ๆ อันเป็นมรดกของนายสุชาติจำนวน 484 เพลง ซึ่งมีเพลงพิพาททั้งสี่รวมอยู่ด้วยให้แก่โจทก์เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม 2537 จำเลยที่ 3 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 4 เป็นผู้จัดการเกี่ยวกับลิขสิทธิ์เพลงมรดกของนายสุชาติแทนได้ เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2538 จำเลยที่ 4 ทำสัญญาให้จำเลยที่ 5 นำเพลงรักอาอย่าเกลียดคนเมาเพลงเหล้าจ๋า และเพลงเพราะคุณคนเดียว ออกเผยแพร่หาประโยชน์ จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 ร่วมกันนำเพลงพิพาททั้งสี่ออกเผยแพร่หาประโยชน์โดยให้นักร้องชื่อมยุรา ฟ้าสีทอง เป็นผู้ร้อง บันทึกเสียงลงในเทปเพลงออกจำหน่าย ตามวัตถุพยานหมาย วจ.1มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยทั้งห้าประการแรกว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เห็นว่า คำฟ้องเป็นเพียงการบรรยายสรุปถึงความเกี่ยวพันกันระหว่างโจทก์และจำเลยทั้งห้า เพื่อให้เห็นว่าจำเลยทั้งห้าได้กระทำการใดให้โจทก์ต้องได้รับความเสียหาย รวมทั้งคำขอบังคับที่จะให้จำเลยทั้งห้ารับผิดต่อโจทก์อย่างไรพอให้เข้าใจกันได้เท่านั้น ซึ่งคำฟ้องของโจทก์ก็ได้บรรยายให้เห็นว่า โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ซึ่งซื้อมาจากจำเลยที่ 3 จำเลยทั้งห้าร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาทดังกล่าว โดยจำเลยที่ 3 และที่ 4 อนุญาตให้จำเลยที่ 1ที่ 2 และที่ 5 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปทำดนตรีขึ้นใหม่แล้วให้นักร้องร้องบันทึกลงในแถบเสียงออกจำหน่ายทำให้โจทก์เสียหาย จำเลยทั้งห้าต้องรับผิดต่อโจทก์เป็นคำฟ้องที่แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาที่โจทก์อาศัยเป็นหลักในการกล่าวหาจำเลยทั้งห้าเพื่อที่จะขอให้บังคับให้จำเลยทั้งห้าต้องรับผิดต่อโจทก์ให้เป็นที่เข้าใจได้ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสอง แล้วทั้งคำฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้เห็นว่าจำเลยทั้งห้าแต่ละคนต่างคนต่างทำละเมิดต่อโจทก์ และคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ก็มิได้ขอบังคับเอากับจำเลยทั้งห้าแต่ละคนให้รับผิดในส่วนของแต่ละคนที่จะให้เป็นฟ้องเคลือบคลุมตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 959/2525 ระหว่างนายเจ๊ะมิง เจ๊ะเว โจทก์ นายมาแน ลงเต๊ะกับพวกจำเลย ที่จำเลยทั้งห้าอ้างมาในอุทธรณ์แต่อย่างใดที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุมนั้นชอบแล้วอุทธรณ์ข้อนี้ของจำเลยทั้งห้าฟังไม่ขึ้นมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยทั้งห้าอีกว่า สิทธิที่โจทก์ได้รับโอนมานั้นเป็นเพียงสิทธิในการจัดหาประโยชน์ในเพลงพิพาททั้งสี่หรือได้รับโอนความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในเพลงพิพาททั้งสี่ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เห็นว่าตามเอกสารหมาย จ.6 ซึ่งเป็นภาพถ่ายสัญญาซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 3 ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดกของนายสุชาติ มีระบุไว้ในข้อ 2 ว่า "ผู้จัดการมรดกตกลงโอนขายและนายปรีชา อัศวฤกษ์นันท์ ตกลงซื้อลิขสิทธิ์เพลงตามข้อ 1การโอนขายนี้เป็นการโอนลิขสิทธิ์ทั้งหมด และเสร็จเด็ดขาดตลอดอายุแห่งลิขสิทธิ์"ย่อมเป็นการแสดงโดยชัดแจ้งว่า จำเลยที่ 3 ได้ขายลิขสิทธิ์เพลงจำนวน 484 เพลงรวมทั้งเพลงพิพาททั้งสี่ซึ่งเป็นมรดกของนายสุชาติ นับแต่วันที่ 16 กรกฎาคม 2535 เป็นต้นไปจนกว่าจะสิ้นสุดอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ให้แก่โจทก์โดยชอบแล้ว ดังนั้นนับแต่วันที่ตกลงซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่เป็นต้นไป โจทก์จึงเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แต่เพียงผู้เดียว มิใช่ว่าโจทก์เป็นเพียงผู้รับโอนสิทธิในเพลงพิพาททั้งสี่ไปเพื่อจัดหาประโยชน์ดังเช่นที่จำเลยทั้งห้าอุทธรณ์แต่อย่างใดส่วนที่จำเลยทั้งห้าสงสัยความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ของโจทก์ว่าเหตุใดต้องมีการโอนลิขสิทธิ์กันระหว่างโจทก์กับห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียง ตามเอกสารหมาย จ.13 กันอีกนั้น เห็นว่า เอกสารหมาย จ.13 ไม่เกี่ยวกับสัญญาซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 3 ตามเอกสารหมาย จ.6 แต่เป็นการกล่าวถึงหนังสือให้คำยืนยันของจำเลยที่ 3 ตามเอกสารหมาย จ.12 รับรู้เกี่ยวกับมีลิขสิทธิ์เพลงแนบท้ายเอกสารหมาย จ.12 และที่ปรากฏในแถบเสียงหรือแผ่นเสียงที่ผลิตโดยห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียง จัดทำออกเผยแพร่ ที่นายสุชาติขายให้แก่ห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียงไปตั้งแต่วันที่ 23 สิงหาคม 2522ว่าได้ทำกันไว้จริง แล้วห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียง ซึ่งอยู่ในระหว่างชำระบัญชีได้โอนลิขสิทธิ์เพลงตามสัญญาลงวันที่ 23 สิงหาคม 2522 ระหว่างห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียงกับนายสุชาติให้แก่โจทก์ ซึ่งเป็นคนละส่วนกันกับการที่จำเลยที่ 3 ขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้แก่โจทก์เมื่อวันที่ 16 กรกฏาคม 2535ตามเอกสารหมาย จ.6 เมื่อโจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แล้วบุคคลใดจะนำเพลงพิพาททั้งสี่ไปทำซ้ำหรือดัดแปลง หรือนำออกเผยแพร่โดยมิได้รับความยินยอมจากโจทก์มิได้ ส่วนที่จำเลยทั้งห้านำสืบว่า จำเลยที่ 3 ได้อนุญาตให้จำเลยที่ 1 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกเผยแพร่หาประโยชน์ได้ จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 จึงร่วมกันบันทึกเพลงพิพาททั้งสี่ออกเผยแพร่ สิทธิของโจทก์ที่ได้มาจึงไม่กระทบกระเทือนต่อเจ้าของลิขสิทธิ์ที่แท้จริงได้อนุญาตไว้ก่อนแล้วนั้น เห็นว่า ก่อนที่จำเลยที่ 3 จะขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้แก่โจทก์เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2535 ตามเอกสารหมาย จ.6จำเลยที่ 3 ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายสุชาติซึ่งเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ย่อมมีสิทธิที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 นำไปบันทึกเทปเผยแพร่หาประโยชน์ได้โดยชอบตามหนังสือสัญญาลิขสิทธิ์เพลงที่จำเลยที่ 3 ให้จำเลยที่ 1 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกเผยแพร่หาประโยชน์รวม 3 ฉบับ ลงวันที่ 1,14, และ 20 พฤศจิกายน 2534 ตามเอกสารหมาย ล.3 ถึง ล.5 ดังเช่นที่จำเลยทั้งห้านำสืบมา แต่หลังจากที่จำเลยที่ 3 ขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้โจทก์เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2535 ไปแล้ว จำเลยที่ 3 ไม่มีสิทธิที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้จำเลยที่ 5 ไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์ได้เลย การที่จำเลยที่ 3 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 4 ทำหนังสืออนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์เพลงพิพาทสามเพลงคือเพลงเหล้าจ๋า เพลงรักอาอย่าเกลียดคนเมา และเพลงเพราะคุณคนเดียว ให้จำเลยที่ 5 นำไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2538 ตามเอกสารหมาย จ.8 (10 แผ่น) จึงเป็นการกระทำหลังจากวันที่โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แล้ว จำเลยที่ 3 ย่อมไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาทสามเพลงดังกล่าวอนุญาตให้จำเลยที่ 5 นำไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 จึงไม่มีสิทธิที่จะนำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกแถบเสียงตามวัตถุพยาน วจ.1 ออกเผยแพร่หาประโยชน์ โดยไม่ได้รับความยินยอมจากโจทก์ผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงทั้งสี่ได้ จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 และที่ 5 ร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ของโจทก์ ส่วนจำเลยที่ 4 นั้น แม้ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า จำเลยที่ 4 เป็นเพียงตัวแทนของจำเลยที่ 3 โดยได้รับมอบอำนาจจากจำเลยที่ 1ตามหนังสือมอบอำนาจฉบับลงวันที่ 25 กรกฎาคม 2537 ให้มีอำนาจจัดการเกี่ยวกับลิขสิทธิ์เพลงของนายสุชาติก็ตาม แต่จำเลยที่ 4 เป็นบุตรของจำเลยที่ 3 กับนายสุชาติทั้งจากคำเบิกความของจำเลยที่ 4 ก็ได้ความว่าจำเลยที่ 4 ได้รู้เห็นสัญญาซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงกันระหว่างจำเลยที่ 3 กับโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.6 แต่จำเลยที่ 4 ก็ยังอนุญาตให้จำเลยที่ 5 นำเพลงพิพาทคือ เพลงเหล้าจ๋า เพลงรักอาอย่าเกลียดคนเมาและเพลงเพราะคุณคนเดียว ไปบันทึกแถบเสียงออกเผยแพร่หาประโยชน์อีกเช่นนี้จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 4 ร่วมทำละเมิดลิขสิทธิ์ของโจทก์ด้วย ตามที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางวินิจฉัย ข้อเท็จจริงฟังว่า จำเลยทั้งห้าละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ของโจทก์ ต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์นั้นชอบแล้วอุทธรณ์ข้อนี้ของจำเลยทั้งห้าฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(พินิจ เพชรรุ่ง-สุรินทร์ นาควิเชียร-จรัญ หัตถกรรม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. ในคดีแพ่งทั่วไป คำฟ้องต้องแสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์และคำขอบังคับ ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้น (ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสอง) มิฉะนั้นจะถือว่าเป็นคำฟ้องที่เคลือบคลุม แต่ในคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกฎหมายมีเจตนารมณ์ให้คู่ความแพ้ชนะกันในเนื้อหาสาระของคดีมากกว่าเทคนิคของการบรรยายฟ้อง ข้อกำหนดคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศพ.ศ. 2540 ข้อ 6 วรรคหนึ่ง จึงระบุว่า "คำฟ้องที่แสดงให้พอเข้าใจได้ถึงสภาพแห่งข้อหา ข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาและคำขอบังคับ ให้ถือว่าเป็นคำฟ้องที่ชอบด้วยกฎหมาย" ดังนั้น การบรรยายฟ้องในคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศส่วนแพ่งจึงมีความเคร่งครัดน้อยกว่าคดีแพ่งทั่วไปคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7822/2542 ที่บันทึกอยู่นี้ ได้วินิจฉัยไว้ในตอนต้นว่า"คำฟ้องเป็นเพียงการบรรยายสรุปถึงความเกี่ยวพันกันระหว่างโจทก์และจำเลยทั้งห้าเพื่อให้เห็นว่าจำเลยทั้งห้าได้กระทำการใดให้โจทก์ได้รับความเสียหาย รวมทั้งคำขอบังคับที่จะให้จำเลยทั้งห้ารับผิดต่อโจทก์อย่างไรพอให้เข้าใจกันได้เท่านั้น"ซึ่งตรงกับหลักการบรรยายคำฟ้องตามข้อกำหนดคดีทรัพย์สินฯ ข้อ 6 วรรคหนึ่งดังกล่าวอยู่แล้วแต่ศาลฎีกากลับสรุปในตอนท้ายว่าคำฟ้องของโจทก์เป็นคำฟ้องที่แสดงโดยชัดแจ้งซึ่งสภาพแห่งข้อหาที่โจทก์อาศัยเป็นหลักในการกล่าวหาจำเลยทั้งห้าให้เป็นที่เข้าใจได้ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสองแล้ว ซึ่งขัดแย้งกันอยู่ไม่น้อย การบรรยายฟ้องให้ชัดแจ้งกับให้พอเข้าใจได้ น่าจะไม่เหมือนกันในอันที่จะถือเป็นหลักเดียวกันได้ 2. ข้อแตกต่างอีกประการหนึ่งเกี่ยวกับคำฟ้องก็คือ ในคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศส่วนแพ่งนั้น ถ้าจำเลยให้การต่อสู้ว่าไม่เข้าใจคำฟ้องส่วนใดศาลทรัพย์สินฯ มีอำนาจสั่งให้โจทก์แก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้อง โดยอธิบายรายละเอียดในส่วนนั้นให้ชัดเจนขึ้นก็ได้ เมื่อศาลทรัพย์สินฯ มีคำสั่งเช่นนั้นและโจทก์ได้ดำเนินการแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องแล้ว จำเลยก็มีสิทธิแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การส่วนที่เกี่ยวกับฟ้องที่แก้ไขเพิ่มเติมนั้นได้ (ข้อกำหนดคดีทรัพย์สินฯ ข้อ 6 วรรคสอง) การสั่งให้แก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องและการมีสิทธิแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การดังกล่าวนำไปใช้บังคับแก่การแก้ไขเพิ่มเติมฟ้องแย้งและคำให้การแก้ฟ้องแย้งด้วย (ข้อกำหนดคดีทรัพย์สินฯ ข้อ 6 วรรคสาม) 3. ส่วนการโอนลิขสิทธิ์ (Assignment) นั้น ตามกฎหมายหมายถึงการโอนความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ กล่าวคือ การโอนสิทธิในการทำซ้ำ, ดัดแปลง, เผยแพร่ต่อสาธารณชน, ให้เช่างานบางประเภท (ได้แก่ งานโปรแกรมคอมพิวเตอร์ โสตทัศนวัสดุ ภาพยนตร์ และสิ่งบันทึกเสียง) และสิทธิในการให้ประโยชน์อันเกิดจากลิขสิทธิ์แก่ผู้อื่นรวมทั้งสิทธิในการทำสัญญาอนุญาตให้ผู้อื่นใช้สิทธิ(Licensingagreement) ในการทำซ้ำดัดแปลง เผยแพร่ต่อสาธารณชนและให้เช่างานบางประเภทดังกล่าว เจ้าของลิขสิทธิ์จะโอนสิทธิดังกล่าวให้ทั้งหมดหรือบางส่วนก็ได้ และจะโอนให้โดยมีกำหนดเวลาที่แน่นอนหรือตลอดอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์แต่ละประเภทก็ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การโอนลิขสิทธิ์ต้องทำเป็นหนังสือ (พ.ร.บ. ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2521 มาตรา 15 กำหนดให้การโอนลิขสิทธิ์ต้องทำเป็นหนังสือเท่านั้น ไม่ได้กำหนดให้ต้องลงลายมือชื่อผู้โอนและผู้รับโอนอย่างพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 17 ซึ่งเป็นกฎหมายลิขสิทธิ์ที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบัน) แต่คู่ความมักจะกล่าวอ้างถึงการโอนลิขสิทธิ์ในทางไขว้เขวอยู่เสมอ ๆ เช่นจำเลยที่ 3 และที่ 4 ให้การต่อสู้คดีในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7822/2542 ที่บันทึกอยู่นี้ว่า "สัญญาซื้อขายเป็นเพียงการโอนลิขสิทธิ์ให้โจทก์ไปจัดหาประโยชน์ หาใช่การโอนความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ไม่" ซึ่งเป็นการกล่าวอ้างที่ไม่ถูกต้องเป็นเหตุให้ศาลฎีกาต้องตั้งประเด็นว่า "สิทธิที่โจทก์ได้รับโอนมานั้นเป็นเพียงสิทธิในการจัดหาประโยชน์ในเพลงพิพาททั้งสี่ หรือได้รับโอนความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในเพลงพิพาททั้งสี่ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537" ซึ่งน่าจะไม่ใช่หลักกฎหมายลิขสิทธิ์ที่ถูกต้อง อันที่จริงประเด็นในคดีนี้น่าจะเป็นว่า สิทธิที่โจทก์ได้มาตามสัญญาซื้อขายนั้นเป็นเพียงการได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิหรือได้รับโอนลิขสิทธิ์มากกว่า อนึ่งที่ศาลฎีกาตั้งประเด็นข้อพิพาทเป็นการรับโอนสิทธิตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์พ.ศ. 2537 นั้น น่าจะขัดแย้งกับข้อเท็จจริงแห่งคดีที่ฟังเป็นยุติว่าจำเลยที่ 3ทำสัญญาขายลิขสิทธิ์ในเพลงต่าง ๆ รวมทั้งเพลงพิพาททั้งสี่ให้แก่โจทก์เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2535 ซึ่งเป็นวันที่พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2521ยังมีผลใช้บังคับอยู่การโอนลิขสิทธิ์ตามมาตรา 15 วรรคสาม แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2521 นั้น เพียงแต่ทำเป็นหนังสือก็พอแล้ว แต่การโอนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 17 วรรคสาม ต้องทำเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้โอนและผู้รับโอนด้วย ซึ่งเป็นหลักเกณฑ์ที่แตกต่างกัน การโอนลิขสิทธิ์ที่เกิดขึ้นก่อนกฎหมายใหม่ น่าจะนำหลักเกณฑ์ตามกฎหมายใหม่มาใช้พิจารณาไม่ได้ 4. มีข้อน่าสังเกตอีกประการหนึ่งว่า การกระทำที่จะเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ไม่ว่าตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2521 หรือพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์พ.ศ. 2537 ซึ่งเป็นกฎหมายลิขสิทธิ์ที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบัน จะต้องเป็นการกระทำที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ หากได้รับอนุญาตแล้ว ก็ไม่เป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ การใช้ถ้อยคำว่า "โดยมิได้รับความยินยอม" นั้น เป็นเพียงถ้อยคำที่เรียก ๆ กันเท่านั้น ไม่ใช่ถ้อยคำในกฎหมายลิขสิทธิ์แต่อย่างใด วัส ติงสมิตรคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในเนื้อร้องและทำนองเพลงสี่เพลงซึ่งโจทก์ซื้อลิขสิทธิ์มาจากจำเลยที่ 3 ผู้จัดการมรดกของนายสุชาติ เทียนทองตามคำสั่งศาล ต่อมาจำเลยทั้งห้าร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์บทเพลงทั้งสี่ของโจทก์ โดยจำเลยที่ 3 และที่ 4 อนุญาตหรือยินยอมให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 นำเนื้อร้องและทำนองเพลงทั้งสี่ของโจทก์ไปทำซ้ำหรือดัดแปลงด้วยการบันทึกเสียงลงในแถบบันทึกเสียงหรือเทปเพลงแล้วนำออกขายหรือจำหน่ายแก่ประชาชนทั่วไปเพื่อการค้าโดยไม่ได้รับอนุญาตจากโจทก์เป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ของโจทก์ ทำให้โจทก์เสียหายขอให้บังคับจำเลยทั้งห้าร่วมกันหรือแทนกันชำระเงิน 2,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และห้ามจำเลยทั้งห้าทำซ้ำเพื่อจำหน่ายซึ่งบทเพลงอันเป็นผลงานสร้างสรรค์ของนายสุชาติ เทียนทองต่อไปจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 ให้การทำนองเดียวกันว่า จำเลยที่ 1 ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิจากจำเลยที่ 3 ในการนำเพลงทั้งสี่ไปเผยแพร่ จัดจำหน่ายและหาผลประโยชน์โดยไม่จำกัดจำนวนและเวลาก่อนที่โจทก์จะได้รับโอนลิขสิทธิ์ การกระทำของจำเลยที่ 1ที่ 2 และที่ 5 จึงไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์ โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยแต่ละคนต่างทำละเมิดต่อโจทก์ในต่างฐานะ แต่กลับขอให้ชดใช้ค่าเสียหายร่วมกันโดยมูลเหตุแห่งละเมิดตามฟ้องมิใช่หนี้ร่วมที่โจทก์จะฟ้องบังคับให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันรับผิดได้โจทก์มิได้แยกความรับผิดของจำเลยทั้งห้าในแต่ละฐานะว่าต้องรับผิดเพียงใดฟ้องของโจทก์จึงเคลือบคลุม โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหาย ความเสียหายของโจทก์ไม่ควรเกิน 200,000 บาท โจทก์ชอบที่จะเรียกร้องจากจำเลยที่ 3 และที่ 4 ซึ่งเป็นคู่สัญญา โจทก์เรียกดอกเบี้ยเกินอัตราซึ่งเรียกได้ไม่เกินอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีดอกเบี้ยจึงเป็นโมฆะขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 ให้การว่า เมื่อประมาณเดือนพฤศจิกายน 2534 จำเลยที่ 3 และที่ 4 อนุญาตให้จำเลยที่ 1 แสวงสิทธิจากเพลงทั้งสี่โดยนำออกเผยแพร่หาผลประโยชน์โดยไม่จำกัดจำนวนและเวลาก่อนที่จะทำสัญญาซื้อขายกับโจทก์ซึ่งโจทก์ทราบดี โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องและมิใช่เจ้าของลิขสิทธิ์ สัญญาซื้อขายเป็นเพียงการโอนลิขสิทธิ์ให้โจทก์ไปจัดหาผลประโยชน์หาใช่โอนความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ไม่ โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหาย ค่าเสียหายที่โจทก์เรียกมาเกินความเสียหายจริง หากจะเสียหายก็ไม่ควรเกิน 10,000 บาท ขอให้ยกฟ้องศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันใช้เงิน 40,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีแก่โจทก์ให้จำเลยทั้งห้าหยุดการกระทำละเมิดโดยการทำซ้ำและจำหน่ายเพลงพิพาท4 เพลง ที่ละเมิดลิขสิทธิ์ของโจทก์จำเลยทั้งห้าอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา โดยผู้พิพากษาที่ได้นั่งพิจารณาคดีในศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางรับรองว่ามีเหตุสมควรที่จะอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงได้ศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศวินิจฉัยว่า"ข้อเท็จจริงเบื้องต้นที่คู่ความมิได้โต้แย้งกันในชั้นนี้ฟังได้ว่า เพลงพิพาททั้งสี่ได้แก่เพลงรักอาอย่าเกลียดคนเมา เพลงเหล้าจ๋า เพลงเพราะคุณคนเดียว และเพลงฮักกันบ่ได้เป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ซึ่งได้สร้างสรรค์โดยนายสุชาติ เทียนทอง หรือประเทือง เทียนสุวรรณซึ่งถึงแก่ความตายเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2528 หลังจากนายสุชาติถึงแก่ความตายแล้วเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2528 จำเลยที่ 3 ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้จัดการมรดกของนายสุชาติตามคำสั่งศาลคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 22292/2528 ของศาลแพ่ง ต่อมาวันที่ 16 กรกฎาคม 2535 จำเลยที่ 3 ทำสัญญาขายลิขสิทธิ์เพลงต่าง ๆ อันเป็นมรดกของนายสุชาติจำนวน 484 เพลง ซึ่งมีเพลงพิพาททั้งสี่รวมอยู่ด้วยให้แก่โจทก์เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม 2537 จำเลยที่ 3 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 4 เป็นผู้จัดการเกี่ยวกับลิขสิทธิ์เพลงมรดกของนายสุชาติแทนได้ เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2538 จำเลยที่ 4 ทำสัญญาให้จำเลยที่ 5 นำเพลงรักอาอย่าเกลียดคนเมาเพลงเหล้าจ๋า และเพลงเพราะคุณคนเดียว ออกเผยแพร่หาประโยชน์ จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 ร่วมกันนำเพลงพิพาททั้งสี่ออกเผยแพร่หาประโยชน์โดยให้นักร้องชื่อมยุรา ฟ้าสีทอง เป็นผู้ร้อง บันทึกเสียงลงในเทปเพลงออกจำหน่าย ตามวัตถุพยานหมาย วจ.1มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยทั้งห้าประการแรกว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เห็นว่า คำฟ้องเป็นเพียงการบรรยายสรุปถึงความเกี่ยวพันกันระหว่างโจทก์และจำเลยทั้งห้า เพื่อให้เห็นว่าจำเลยทั้งห้าได้กระทำการใดให้โจทก์ต้องได้รับความเสียหาย รวมทั้งคำขอบังคับที่จะให้จำเลยทั้งห้ารับผิดต่อโจทก์อย่างไรพอให้เข้าใจกันได้เท่านั้น ซึ่งคำฟ้องของโจทก์ก็ได้บรรยายให้เห็นว่า โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ซึ่งซื้อมาจากจำเลยที่ 3 จำเลยทั้งห้าร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาทดังกล่าว โดยจำเลยที่ 3 และที่ 4 อนุญาตให้จำเลยที่ 1ที่ 2 และที่ 5 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปทำดนตรีขึ้นใหม่แล้วให้นักร้องร้องบันทึกลงในแถบเสียงออกจำหน่ายทำให้โจทก์เสียหาย จำเลยทั้งห้าต้องรับผิดต่อโจทก์เป็นคำฟ้องที่แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาที่โจทก์อาศัยเป็นหลักในการกล่าวหาจำเลยทั้งห้าเพื่อที่จะขอให้บังคับให้จำเลยทั้งห้าต้องรับผิดต่อโจทก์ให้เป็นที่เข้าใจได้ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสอง แล้วทั้งคำฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้เห็นว่าจำเลยทั้งห้าแต่ละคนต่างคนต่างทำละเมิดต่อโจทก์ และคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ก็มิได้ขอบังคับเอากับจำเลยทั้งห้าแต่ละคนให้รับผิดในส่วนของแต่ละคนที่จะให้เป็นฟ้องเคลือบคลุมตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 959/2525 ระหว่างนายเจ๊ะมิง เจ๊ะเว โจทก์ นายมาแน ลงเต๊ะกับพวกจำเลย ที่จำเลยทั้งห้าอ้างมาในอุทธรณ์แต่อย่างใดที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุมนั้นชอบแล้วอุทธรณ์ข้อนี้ของจำเลยทั้งห้าฟังไม่ขึ้นมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยทั้งห้าอีกว่า สิทธิที่โจทก์ได้รับโอนมานั้นเป็นเพียงสิทธิในการจัดหาประโยชน์ในเพลงพิพาททั้งสี่หรือได้รับโอนความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในเพลงพิพาททั้งสี่ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เห็นว่าตามเอกสารหมาย จ.6 ซึ่งเป็นภาพถ่ายสัญญาซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 3 ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดกของนายสุชาติ มีระบุไว้ในข้อ 2 ว่า "ผู้จัดการมรดกตกลงโอนขายและนายปรีชา อัศวฤกษ์นันท์ ตกลงซื้อลิขสิทธิ์เพลงตามข้อ 1การโอนขายนี้เป็นการโอนลิขสิทธิ์ทั้งหมด และเสร็จเด็ดขาดตลอดอายุแห่งลิขสิทธิ์"ย่อมเป็นการแสดงโดยชัดแจ้งว่า จำเลยที่ 3 ได้ขายลิขสิทธิ์เพลงจำนวน 484 เพลงรวมทั้งเพลงพิพาททั้งสี่ซึ่งเป็นมรดกของนายสุชาติ นับแต่วันที่ 16 กรกฎาคม 2535 เป็นต้นไปจนกว่าจะสิ้นสุดอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ให้แก่โจทก์โดยชอบแล้ว ดังนั้นนับแต่วันที่ตกลงซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่เป็นต้นไป โจทก์จึงเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แต่เพียงผู้เดียว มิใช่ว่าโจทก์เป็นเพียงผู้รับโอนสิทธิในเพลงพิพาททั้งสี่ไปเพื่อจัดหาประโยชน์ดังเช่นที่จำเลยทั้งห้าอุทธรณ์แต่อย่างใดส่วนที่จำเลยทั้งห้าสงสัยความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ของโจทก์ว่าเหตุใดต้องมีการโอนลิขสิทธิ์กันระหว่างโจทก์กับห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียง ตามเอกสารหมาย จ.13 กันอีกนั้น เห็นว่า เอกสารหมาย จ.13 ไม่เกี่ยวกับสัญญาซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 3 ตามเอกสารหมาย จ.6 แต่เป็นการกล่าวถึงหนังสือให้คำยืนยันของจำเลยที่ 3 ตามเอกสารหมาย จ.12 รับรู้เกี่ยวกับมีลิขสิทธิ์เพลงแนบท้ายเอกสารหมาย จ.12 และที่ปรากฏในแถบเสียงหรือแผ่นเสียงที่ผลิตโดยห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียง จัดทำออกเผยแพร่ ที่นายสุชาติขายให้แก่ห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียงไปตั้งแต่วันที่ 23 สิงหาคม 2522ว่าได้ทำกันไว้จริง แล้วห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียง ซึ่งอยู่ในระหว่างชำระบัญชีได้โอนลิขสิทธิ์เพลงตามสัญญาลงวันที่ 23 สิงหาคม 2522 ระหว่างห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียงกับนายสุชาติให้แก่โจทก์ ซึ่งเป็นคนละส่วนกันกับการที่จำเลยที่ 3 ขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้แก่โจทก์เมื่อวันที่ 16 กรกฏาคม 2535ตามเอกสารหมาย จ.6 เมื่อโจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แล้วบุคคลใดจะนำเพลงพิพาททั้งสี่ไปทำซ้ำหรือดัดแปลง หรือนำออกเผยแพร่โดยมิได้รับความยินยอมจากโจทก์มิได้ ส่วนที่จำเลยทั้งห้านำสืบว่า จำเลยที่ 3 ได้อนุญาตให้จำเลยที่ 1 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกเผยแพร่หาประโยชน์ได้ จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 จึงร่วมกันบันทึกเพลงพิพาททั้งสี่ออกเผยแพร่ สิทธิของโจทก์ที่ได้มาจึงไม่กระทบกระเทือนต่อเจ้าของลิขสิทธิ์ที่แท้จริงได้อนุญาตไว้ก่อนแล้วนั้น เห็นว่า ก่อนที่จำเลยที่ 3 จะขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้แก่โจทก์เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2535 ตามเอกสารหมาย จ.6จำเลยที่ 3 ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายสุชาติซึ่งเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ย่อมมีสิทธิที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 นำไปบันทึกเทปเผยแพร่หาประโยชน์ได้โดยชอบตามหนังสือสัญญาลิขสิทธิ์เพลงที่จำเลยที่ 3 ให้จำเลยที่ 1 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกเผยแพร่หาประโยชน์รวม 3 ฉบับ ลงวันที่ 1,14, และ 20 พฤศจิกายน 2534 ตามเอกสารหมาย ล.3 ถึง ล.5 ดังเช่นที่จำเลยทั้งห้านำสืบมา แต่หลังจากที่จำเลยที่ 3 ขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้โจทก์เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2535 ไปแล้ว จำเลยที่ 3 ไม่มีสิทธิที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้จำเลยที่ 5 ไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์ได้เลย การที่จำเลยที่ 3 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 4 ทำหนังสืออนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์เพลงพิพาทสามเพลงคือเพลงเหล้าจ๋า เพลงรักอาอย่าเกลียดคนเมา และเพลงเพราะคุณคนเดียว ให้จำเลยที่ 5 นำไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2538 ตามเอกสารหมาย จ.8 (10 แผ่น) จึงเป็นการกระทำหลังจากวันที่โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แล้ว จำเลยที่ 3 ย่อมไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาทสามเพลงดังกล่าวอนุญาตให้จำเลยที่ 5 นำไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 จึงไม่มีสิทธิที่จะนำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกแถบเสียงตามวัตถุพยาน วจ.1 ออกเผยแพร่หาประโยชน์ โดยไม่ได้รับความยินยอมจากโจทก์ผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงทั้งสี่ได้ จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 และที่ 5 ร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ของโจทก์ ส่วนจำเลยที่ 4 นั้น แม้ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า จำเลยที่ 4 เป็นเพียงตัวแทนของจำเลยที่ 3 โดยได้รับมอบอำนาจจากจำเลยที่ 1ตามหนังสือมอบอำนาจฉบับลงวันที่ 25 กรกฎาคม 2537 ให้มีอำนาจจัดการเกี่ยวกับลิขสิทธิ์เพลงของนายสุชาติก็ตาม แต่จำเลยที่ 4 เป็นบุตรของจำเลยที่ 3 กับนายสุชาติทั้งจากคำเบิกความของจำเลยที่ 4 ก็ได้ความว่าจำเลยที่ 4 ได้รู้เห็นสัญญาซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงกันระหว่างจำเลยที่ 3 กับโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.6 แต่จำเลยที่ 4 ก็ยังอนุญาตให้จำเลยที่ 5 นำเพลงพิพาทคือ เพลงเหล้าจ๋า เพลงรักอาอย่าเกลียดคนเมาและเพลงเพราะคุณคนเดียว ไปบันทึกแถบเสียงออกเผยแพร่หาประโยชน์อีกเช่นนี้จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 4 ร่วมทำละเมิดลิขสิทธิ์ของโจทก์ด้วย ตามที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางวินิจฉัย ข้อเท็จจริงฟังว่า จำเลยทั้งห้าละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ของโจทก์ ต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์นั้นชอบแล้วอุทธรณ์ข้อนี้ของจำเลยทั้งห้าฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7822/2542นายปรีชา อัศวฤกษ์นันท์โจทก์บริษัทออนป้ามาร์เก็ตติ้ง จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 797 ป.วิ.พ. ม. 172 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศและวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ.2539 ม. 26, ม. 30 พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 ม. 15 (5), ม. 17คำฟ้องเป็นเพียงการบรรยายสรุปถึงความเกี่ยวพันกันระหว่างโจทก์และจำเลยทั้งห้าเพื่อให้เห็นว่าจำเลยทั้งห้าได้กระทำการใดให้โจทก์ต้องได้รับความเสียหาย รวมทั้งคำขอบังคับที่จะให้จำเลยทั้งห้ารับผิดต่อโจทก์อย่างไรพอให้เข้าใจกันได้เท่านั้น คำฟ้องของโจทก์ได้บรรยายให้เห็นว่า โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ซึ่งซื้อมาจากจำเลยที่ 3 จำเลยทั้งห้าร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาท โดยจำเลยที่ 3 และที่ 4 อนุญาตให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 นำเพลงพิพาทไปทำดนตรีขึ้นใหม่แล้วให้นักร้องร้องบันทึกลงในแถบเสียงออกจำหน่ายทำให้โจทก์เสียหาย จำเลยทั้งห้าต้องรับผิดต่อโจทก์ เป็นคำฟ้องที่แสดงให้เห็นแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาที่โจทก์อาศัยเป็นหลักในการกล่าวหาจำเลยทั้งห้าเพื่อที่จะขอบังคับให้จำเลยทั้งห้าต้องรับผิดต่อโจทก์ให้เป็นที่เข้าใจได้ ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสอง แล้ว ทั้งคำฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายให้เห็นว่า จำเลยทั้งห้าแต่ละคนต่างคนต่างทำละเมิดต่อโจทก์ และคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ก็มิได้ขอบังคับเอากับจำเลยทั้งห้าแต่ละคนให้รับผิดในส่วนของแต่ละคนที่จะเป็นฟ้องเคลือบคลุมไปได้ สัญญาซื้อขายเพลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 3 ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดกระบุไว้ในข้อ 2 ว่า "ผู้จัดการมรดกตกลงโอนขายและ ป. ตกลงซื้อลิขสิทธิ์เพลงตามข้อ 1การโอนขายนี้เป็นการโอนลิขสิทธิ์ทั้งหมด และเสร็จเด็ดขาดตลอดอายุแห่งลิขสิทธิ์"ย่อมเป็นการแสดงโดยชัดแจ้งว่าจำเลยที่ 3 ได้ขายลิขสิทธิ์เพลงซึ่งรวมเพลงพิพาททั้งสี่นับแต่วันซื้อขายเป็นต้นไปจนกว่าจะสิ้นสุดอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ให้แก่โจทก์โดยชอบแล้ว โจทก์จึงเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แต่เพียงผู้เดียวมิใช่เป็นเพียงผู้รับโอนสิทธิในเพลงพิพาททั้งสี่ไปจัดหาประโยชน์แต่อย่างใด ก่อนที่จำเลยที่ 3 จะขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้แก่โจทก์ในวันที่ 16 กรกฎาคม2535 จำเลยที่ 3 ย่อมมีสิทธิที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และ ที่ 5 นำไปบันทึกเทปเผยแพร่หาประโยชน์ได้โดยชอบตามหนังสือสัญญาลิขสิทธิ์เพลงที่จำเลยที่ 3 ให้จำเลยที่ 1 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกเผยแพร่หาประโยชน์ แต่หลังจากที่จำเลยที่ 3 ขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้โจทก์ไปแล้ว จำเลยที่ 3 ไม่มีสิทธิที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้จำเลยที่ 5 ไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์ได้เลย การที่จำเลยที่ 3 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 4 ทำหนังสืออนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์เพลงพิพาทสามเพลงในสี่เพลงดังกล่าวให้จำเลยที่ 5 นำไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2538 จึงเป็นการกระทำหลังจากวันที่โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แล้ว จำเลยที่ 3 ย่อมไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาทสามเพลงดังกล่าวอนุญาตให้จำเลยที่ 5 นำไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์ และจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 จึงไม่มีสิทธิที่จะนำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกแถบเสียงออกเผยแพร่หาประโยชน์โดยไม่ได้รับความยินยอมจากโจทก์ผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงทั้งสี่ได้ จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 และที่ 5 ร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ของโจทก์ แม้จำเลยที่ 4 จะเป็นเพียงตัวแทนของจำเลยที่ 3 โดยได้รับมอบอำนาจจากจำเลยที่ 1ให้มีอำนาจจัดการเกี่ยวกับลิขสิทธิ์เพลงของเจ้ามรดกก็ตามแต่จำเลยที่ 4 ก็เป็นบุตรของจำเลยที่ 3 กับเจ้ามรดก จำเลยที่ 4 ก็รู้เห็นสัญญาซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงระหว่างจำเลยที่ 3 กับโจทก์ แต่จำเลยที่ 4 ก็ยังอนุญาตให้จำเลยที่ 5 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกแถบเสียงออกเผยแพร่หาประโยชน์อีกถือได้ว่าจำเลยที่ 4 ร่วมทำละเมิดลิขสิทธิ์ของโจทก์ด้วยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในเนื้อร้องและทำนองเพลงสี่เพลงซึ่งโจทก์ซื้อลิขสิทธิ์มาจากจำเลยที่ 3 ผู้จัดการมรดกของนายสุชาติ เทียนทองตามคำสั่งศาล ต่อมาจำเลยทั้งห้าร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์บทเพลงทั้งสี่ของโจทก์ โดยจำเลยที่ 3 และที่ 4 อนุญาตหรือยินยอมให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 นำเนื้อร้องและทำนองเพลงทั้งสี่ของโจทก์ไปทำซ้ำหรือดัดแปลงด้วยการบันทึกเสียงลงในแถบบันทึกเสียงหรือเทปเพลงแล้วนำออกขายหรือจำหน่ายแก่ประชาชนทั่วไปเพื่อการค้าโดยไม่ได้รับอนุญาตจากโจทก์เป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ของโจทก์ ทำให้โจทก์เสียหายขอให้บังคับจำเลยทั้งห้าร่วมกันหรือแทนกันชำระเงิน 2,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และห้ามจำเลยทั้งห้าทำซ้ำเพื่อจำหน่ายซึ่งบทเพลงอันเป็นผลงานสร้างสรรค์ของนายสุชาติ เทียนทองต่อไปจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 ให้การทำนองเดียวกันว่า จำเลยที่ 1 ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิจากจำเลยที่ 3 ในการนำเพลงทั้งสี่ไปเผยแพร่ จัดจำหน่ายและหาผลประโยชน์โดยไม่จำกัดจำนวนและเวลาก่อนที่โจทก์จะได้รับโอนลิขสิทธิ์ การกระทำของจำเลยที่ 1ที่ 2 และที่ 5 จึงไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์ โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยแต่ละคนต่างทำละเมิดต่อโจทก์ในต่างฐานะ แต่กลับขอให้ชดใช้ค่าเสียหายร่วมกันโดยมูลเหตุแห่งละเมิดตามฟ้องมิใช่หนี้ร่วมที่โจทก์จะฟ้องบังคับให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันรับผิดได้โจทก์มิได้แยกความรับผิดของจำเลยทั้งห้าในแต่ละฐานะว่าต้องรับผิดเพียงใดฟ้องของโจทก์จึงเคลือบคลุม โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหาย ความเสียหายของโจทก์ไม่ควรเกิน 200,000 บาท โจทก์ชอบที่จะเรียกร้องจากจำเลยที่ 3 และที่ 4 ซึ่งเป็นคู่สัญญา โจทก์เรียกดอกเบี้ยเกินอัตราซึ่งเรียกได้ไม่เกินอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีดอกเบี้ยจึงเป็นโมฆะขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 3 และที่ 4 ให้การว่า เมื่อประมาณเดือนพฤศจิกายน 2534 จำเลยที่ 3 และที่ 4 อนุญาตให้จำเลยที่ 1 แสวงสิทธิจากเพลงทั้งสี่โดยนำออกเผยแพร่หาผลประโยชน์โดยไม่จำกัดจำนวนและเวลาก่อนที่จะทำสัญญาซื้อขายกับโจทก์ซึ่งโจทก์ทราบดี โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องและมิใช่เจ้าของลิขสิทธิ์ สัญญาซื้อขายเป็นเพียงการโอนลิขสิทธิ์ให้โจทก์ไปจัดหาผลประโยชน์หาใช่โอนความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ไม่ โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหาย ค่าเสียหายที่โจทก์เรียกมาเกินความเสียหายจริง หากจะเสียหายก็ไม่ควรเกิน 10,000 บาท ขอให้ยกฟ้องศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันใช้เงิน 40,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีแก่โจทก์ให้จำเลยทั้งห้าหยุดการกระทำละเมิดโดยการทำซ้ำและจำหน่ายเพลงพิพาท4 เพลง ที่ละเมิดลิขสิทธิ์ของโจทก์จำเลยทั้งห้าอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา โดยผู้พิพากษาที่ได้นั่งพิจารณาคดีในศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางรับรองว่ามีเหตุสมควรที่จะอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงได้ศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศวินิจฉัยว่า"ข้อเท็จจริงเบื้องต้นที่คู่ความมิได้โต้แย้งกันในชั้นนี้ฟังได้ว่า เพลงพิพาททั้งสี่ได้แก่เพลงรักอาอย่าเกลียดคนเมา เพลงเหล้าจ๋า เพลงเพราะคุณคนเดียว และเพลงฮักกันบ่ได้เป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ซึ่งได้สร้างสรรค์โดยนายสุชาติ เทียนทอง หรือประเทือง เทียนสุวรรณซึ่งถึงแก่ความตายเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2528 หลังจากนายสุชาติถึงแก่ความตายแล้วเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2528 จำเลยที่ 3 ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้จัดการมรดกของนายสุชาติตามคำสั่งศาลคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 22292/2528 ของศาลแพ่ง ต่อมาวันที่ 16 กรกฎาคม 2535 จำเลยที่ 3 ทำสัญญาขายลิขสิทธิ์เพลงต่าง ๆ อันเป็นมรดกของนายสุชาติจำนวน 484 เพลง ซึ่งมีเพลงพิพาททั้งสี่รวมอยู่ด้วยให้แก่โจทก์เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม 2537 จำเลยที่ 3 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 4 เป็นผู้จัดการเกี่ยวกับลิขสิทธิ์เพลงมรดกของนายสุชาติแทนได้ เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2538 จำเลยที่ 4 ทำสัญญาให้จำเลยที่ 5 นำเพลงรักอาอย่าเกลียดคนเมาเพลงเหล้าจ๋า และเพลงเพราะคุณคนเดียว ออกเผยแพร่หาประโยชน์ จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 ร่วมกันนำเพลงพิพาททั้งสี่ออกเผยแพร่หาประโยชน์โดยให้นักร้องชื่อมยุรา ฟ้าสีทอง เป็นผู้ร้อง บันทึกเสียงลงในเทปเพลงออกจำหน่าย ตามวัตถุพยานหมาย วจ.1มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยทั้งห้าประการแรกว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ เห็นว่า คำฟ้องเป็นเพียงการบรรยายสรุปถึงความเกี่ยวพันกันระหว่างโจทก์และจำเลยทั้งห้า เพื่อให้เห็นว่าจำเลยทั้งห้าได้กระทำการใดให้โจทก์ต้องได้รับความเสียหาย รวมทั้งคำขอบังคับที่จะให้จำเลยทั้งห้ารับผิดต่อโจทก์อย่างไรพอให้เข้าใจกันได้เท่านั้น ซึ่งคำฟ้องของโจทก์ก็ได้บรรยายให้เห็นว่า โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ซึ่งซื้อมาจากจำเลยที่ 3 จำเลยทั้งห้าร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาทดังกล่าว โดยจำเลยที่ 3 และที่ 4 อนุญาตให้จำเลยที่ 1ที่ 2 และที่ 5 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปทำดนตรีขึ้นใหม่แล้วให้นักร้องร้องบันทึกลงในแถบเสียงออกจำหน่ายทำให้โจทก์เสียหาย จำเลยทั้งห้าต้องรับผิดต่อโจทก์เป็นคำฟ้องที่แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาที่โจทก์อาศัยเป็นหลักในการกล่าวหาจำเลยทั้งห้าเพื่อที่จะขอให้บังคับให้จำเลยทั้งห้าต้องรับผิดต่อโจทก์ให้เป็นที่เข้าใจได้ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสอง แล้วทั้งคำฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายฟ้องให้เห็นว่าจำเลยทั้งห้าแต่ละคนต่างคนต่างทำละเมิดต่อโจทก์ และคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ก็มิได้ขอบังคับเอากับจำเลยทั้งห้าแต่ละคนให้รับผิดในส่วนของแต่ละคนที่จะให้เป็นฟ้องเคลือบคลุมตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 959/2525 ระหว่างนายเจ๊ะมิง เจ๊ะเว โจทก์ นายมาแน ลงเต๊ะกับพวกจำเลย ที่จำเลยทั้งห้าอ้างมาในอุทธรณ์แต่อย่างใดที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุมนั้นชอบแล้วอุทธรณ์ข้อนี้ของจำเลยทั้งห้าฟังไม่ขึ้นมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยทั้งห้าอีกว่า สิทธิที่โจทก์ได้รับโอนมานั้นเป็นเพียงสิทธิในการจัดหาประโยชน์ในเพลงพิพาททั้งสี่หรือได้รับโอนความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในเพลงพิพาททั้งสี่ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เห็นว่าตามเอกสารหมาย จ.6 ซึ่งเป็นภาพถ่ายสัญญาซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 3 ซึ่งเป็นผู้จัดการมรดกของนายสุชาติ มีระบุไว้ในข้อ 2 ว่า "ผู้จัดการมรดกตกลงโอนขายและนายปรีชา อัศวฤกษ์นันท์ ตกลงซื้อลิขสิทธิ์เพลงตามข้อ 1การโอนขายนี้เป็นการโอนลิขสิทธิ์ทั้งหมด และเสร็จเด็ดขาดตลอดอายุแห่งลิขสิทธิ์"ย่อมเป็นการแสดงโดยชัดแจ้งว่า จำเลยที่ 3 ได้ขายลิขสิทธิ์เพลงจำนวน 484 เพลงรวมทั้งเพลงพิพาททั้งสี่ซึ่งเป็นมรดกของนายสุชาติ นับแต่วันที่ 16 กรกฎาคม 2535 เป็นต้นไปจนกว่าจะสิ้นสุดอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ให้แก่โจทก์โดยชอบแล้ว ดังนั้นนับแต่วันที่ตกลงซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่เป็นต้นไป โจทก์จึงเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แต่เพียงผู้เดียว มิใช่ว่าโจทก์เป็นเพียงผู้รับโอนสิทธิในเพลงพิพาททั้งสี่ไปเพื่อจัดหาประโยชน์ดังเช่นที่จำเลยทั้งห้าอุทธรณ์แต่อย่างใดส่วนที่จำเลยทั้งห้าสงสัยความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ของโจทก์ว่าเหตุใดต้องมีการโอนลิขสิทธิ์กันระหว่างโจทก์กับห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียง ตามเอกสารหมาย จ.13 กันอีกนั้น เห็นว่า เอกสารหมาย จ.13 ไม่เกี่ยวกับสัญญาซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 3 ตามเอกสารหมาย จ.6 แต่เป็นการกล่าวถึงหนังสือให้คำยืนยันของจำเลยที่ 3 ตามเอกสารหมาย จ.12 รับรู้เกี่ยวกับมีลิขสิทธิ์เพลงแนบท้ายเอกสารหมาย จ.12 และที่ปรากฏในแถบเสียงหรือแผ่นเสียงที่ผลิตโดยห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียง จัดทำออกเผยแพร่ ที่นายสุชาติขายให้แก่ห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียงไปตั้งแต่วันที่ 23 สิงหาคม 2522ว่าได้ทำกันไว้จริง แล้วห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียง ซึ่งอยู่ในระหว่างชำระบัญชีได้โอนลิขสิทธิ์เพลงตามสัญญาลงวันที่ 23 สิงหาคม 2522 ระหว่างห้างหุ้นส่วนจำกัดเสกสรรเทปแผ่นเสียงกับนายสุชาติให้แก่โจทก์ ซึ่งเป็นคนละส่วนกันกับการที่จำเลยที่ 3 ขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้แก่โจทก์เมื่อวันที่ 16 กรกฏาคม 2535ตามเอกสารหมาย จ.6 เมื่อโจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แล้วบุคคลใดจะนำเพลงพิพาททั้งสี่ไปทำซ้ำหรือดัดแปลง หรือนำออกเผยแพร่โดยมิได้รับความยินยอมจากโจทก์มิได้ ส่วนที่จำเลยทั้งห้านำสืบว่า จำเลยที่ 3 ได้อนุญาตให้จำเลยที่ 1 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกเผยแพร่หาประโยชน์ได้ จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 จึงร่วมกันบันทึกเพลงพิพาททั้งสี่ออกเผยแพร่ สิทธิของโจทก์ที่ได้มาจึงไม่กระทบกระเทือนต่อเจ้าของลิขสิทธิ์ที่แท้จริงได้อนุญาตไว้ก่อนแล้วนั้น เห็นว่า ก่อนที่จำเลยที่ 3 จะขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้แก่โจทก์เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2535 ตามเอกสารหมาย จ.6จำเลยที่ 3 ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายสุชาติซึ่งเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ย่อมมีสิทธิที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้จำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 นำไปบันทึกเทปเผยแพร่หาประโยชน์ได้โดยชอบตามหนังสือสัญญาลิขสิทธิ์เพลงที่จำเลยที่ 3 ให้จำเลยที่ 1 นำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกเผยแพร่หาประโยชน์รวม 3 ฉบับ ลงวันที่ 1,14, และ 20 พฤศจิกายน 2534 ตามเอกสารหมาย ล.3 ถึง ล.5 ดังเช่นที่จำเลยทั้งห้านำสืบมา แต่หลังจากที่จำเลยที่ 3 ขายลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้โจทก์เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2535 ไปแล้ว จำเลยที่ 3 ไม่มีสิทธิที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ให้จำเลยที่ 5 ไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์ได้เลย การที่จำเลยที่ 3 ทำหนังสือมอบอำนาจให้จำเลยที่ 4 ทำหนังสืออนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์เพลงพิพาทสามเพลงคือเพลงเหล้าจ๋า เพลงรักอาอย่าเกลียดคนเมา และเพลงเพราะคุณคนเดียว ให้จำเลยที่ 5 นำไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2538 ตามเอกสารหมาย จ.8 (10 แผ่น) จึงเป็นการกระทำหลังจากวันที่โจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่แล้ว จำเลยที่ 3 ย่อมไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะมอบลิขสิทธิ์เพลงพิพาทสามเพลงดังกล่าวอนุญาตให้จำเลยที่ 5 นำไปบันทึกแถบเสียงเผยแพร่หาประโยชน์และจำเลยที่ 1 ที่ 2 และที่ 5 จึงไม่มีสิทธิที่จะนำเพลงพิพาททั้งสี่ไปบันทึกแถบเสียงตามวัตถุพยาน วจ.1 ออกเผยแพร่หาประโยชน์ โดยไม่ได้รับความยินยอมจากโจทก์ผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงทั้งสี่ได้ จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 และที่ 5 ร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ของโจทก์ ส่วนจำเลยที่ 4 นั้น แม้ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า จำเลยที่ 4 เป็นเพียงตัวแทนของจำเลยที่ 3 โดยได้รับมอบอำนาจจากจำเลยที่ 1ตามหนังสือมอบอำนาจฉบับลงวันที่ 25 กรกฎาคม 2537 ให้มีอำนาจจัดการเกี่ยวกับลิขสิทธิ์เพลงของนายสุชาติก็ตาม แต่จำเลยที่ 4 เป็นบุตรของจำเลยที่ 3 กับนายสุชาติทั้งจากคำเบิกความของจำเลยที่ 4 ก็ได้ความว่าจำเลยที่ 4 ได้รู้เห็นสัญญาซื้อขายลิขสิทธิ์เพลงกันระหว่างจำเลยที่ 3 กับโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.6 แต่จำเลยที่ 4 ก็ยังอนุญาตให้จำเลยที่ 5 นำเพลงพิพาทคือ เพลงเหล้าจ๋า เพลงรักอาอย่าเกลียดคนเมาและเพลงเพราะคุณคนเดียว ไปบันทึกแถบเสียงออกเผยแพร่หาประโยชน์อีกเช่นนี้จึงถือได้ว่าจำเลยที่ 4 ร่วมทำละเมิดลิขสิทธิ์ของโจทก์ด้วย ตามที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางวินิจฉัย ข้อเท็จจริงฟังว่า จำเลยทั้งห้าละเมิดลิขสิทธิ์เพลงพิพาททั้งสี่ของโจทก์ ต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์นั้นชอบแล้วอุทธรณ์ข้อนี้ของจำเลยทั้งห้าฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(พินิจ เพชรรุ่ง-สุรินทร์ นาควิเชียร-จรัญ หัตถกรรม)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. ในคดีแพ่งทั่วไป คำฟ้องต้องแสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาของโจทก์และคำขอบังคับ ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้น (ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสอง) มิฉะนั้นจะถือว่าเป็นคำฟ้องที่เคลือบคลุม แต่ในคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกฎหมายมีเจตนารมณ์ให้คู่ความแพ้ชนะกันในเนื้อหาสาระของคดีมากกว่าเทคนิคของการบรรยายฟ้อง ข้อกำหนดคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศพ.ศ. 2540 ข้อ 6 วรรคหนึ่ง จึงระบุว่า "คำฟ้องที่แสดงให้พอเข้าใจได้ถึงสภาพแห่งข้อหา ข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาและคำขอบังคับ ให้ถือว่าเป็นคำฟ้องที่ชอบด้วยกฎหมาย" ดังนั้น การบรรยายฟ้องในคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศส่วนแพ่งจึงมีความเคร่งครัดน้อยกว่าคดีแพ่งทั่วไปคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7822/2542 ที่บันทึกอยู่นี้ ได้วินิจฉัยไว้ในตอนต้นว่า"คำฟ้องเป็นเพียงการบรรยายสรุปถึงความเกี่ยวพันกันระหว่างโจทก์และจำเลยทั้งห้าเพื่อให้เห็นว่าจำเลยทั้งห้าได้กระทำการใดให้โจทก์ได้รับความเสียหาย รวมทั้งคำขอบังคับที่จะให้จำเลยทั้งห้ารับผิดต่อโจทก์อย่างไรพอให้เข้าใจกันได้เท่านั้น"ซึ่งตรงกับหลักการบรรยายคำฟ้องตามข้อกำหนดคดีทรัพย์สินฯ ข้อ 6 วรรคหนึ่งดังกล่าวอยู่แล้วแต่ศาลฎีกากลับสรุปในตอนท้ายว่าคำฟ้องของโจทก์เป็นคำฟ้องที่แสดงโดยชัดแจ้งซึ่งสภาพแห่งข้อหาที่โจทก์อาศัยเป็นหลักในการกล่าวหาจำเลยทั้งห้าให้เป็นที่เข้าใจได้ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสองแล้ว ซึ่งขัดแย้งกันอยู่ไม่น้อย การบรรยายฟ้องให้ชัดแจ้งกับให้พอเข้าใจได้ น่าจะไม่เหมือนกันในอันที่จะถือเป็นหลักเดียวกันได้ 2. ข้อแตกต่างอีกประการหนึ่งเกี่ยวกับคำฟ้องก็คือ ในคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศส่วนแพ่งนั้น ถ้าจำเลยให้การต่อสู้ว่าไม่เข้าใจคำฟ้องส่วนใดศาลทรัพย์สินฯ มีอำนาจสั่งให้โจทก์แก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้อง โดยอธิบายรายละเอียดในส่วนนั้นให้ชัดเจนขึ้นก็ได้ เมื่อศาลทรัพย์สินฯ มีคำสั่งเช่นนั้นและโจทก์ได้ดำเนินการแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องแล้ว จำเลยก็มีสิทธิแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การส่วนที่เกี่ยวกับฟ้องที่แก้ไขเพิ่มเติมนั้นได้ (ข้อกำหนดคดีทรัพย์สินฯ ข้อ 6 วรรคสอง) การสั่งให้แก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องและการมีสิทธิแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การดังกล่าวนำไปใช้บังคับแก่การแก้ไขเพิ่มเติมฟ้องแย้งและคำให้การแก้ฟ้องแย้งด้วย (ข้อกำหนดคดีทรัพย์สินฯ ข้อ 6 วรรคสาม) 3. ส่วนการโอนลิขสิทธิ์ (Assignment) นั้น ตามกฎหมายหมายถึงการโอนความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ กล่าวคือ การโอนสิทธิในการทำซ้ำ, ดัดแปลง, เผยแพร่ต่อสาธารณชน, ให้เช่างานบางประเภท (ได้แก่ งานโปรแกรมคอมพิวเตอร์ โสตทัศนวัสดุ ภาพยนตร์ และสิ่งบันทึกเสียง) และสิทธิในการให้ประโยชน์อันเกิดจากลิขสิทธิ์แก่ผู้อื่นรวมทั้งสิทธิในการทำสัญญาอนุญาตให้ผู้อื่นใช้สิทธิ(Licensingagreement) ในการทำซ้ำดัดแปลง เผยแพร่ต่อสาธารณชนและให้เช่างานบางประเภทดังกล่าว เจ้าของลิขสิทธิ์จะโอนสิทธิดังกล่าวให้ทั้งหมดหรือบางส่วนก็ได้ และจะโอนให้โดยมีกำหนดเวลาที่แน่นอนหรือตลอดอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์แต่ละประเภทก็ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การโอนลิขสิทธิ์ต้องทำเป็นหนังสือ (พ.ร.บ. ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2521 มาตรา 15 กำหนดให้การโอนลิขสิทธิ์ต้องทำเป็นหนังสือเท่านั้น ไม่ได้กำหนดให้ต้องลงลายมือชื่อผู้โอนและผู้รับโอนอย่างพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 17 ซึ่งเป็นกฎหมายลิขสิทธิ์ที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบัน) แต่คู่ความมักจะกล่าวอ้างถึงการโอนลิขสิทธิ์ในทางไขว้เขวอยู่เสมอ ๆ เช่นจำเลยที่ 3 และที่ 4 ให้การต่อสู้คดีในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7822/2542 ที่บันทึกอยู่นี้ว่า "สัญญาซื้อขายเป็นเพียงการโอนลิขสิทธิ์ให้โจทก์ไปจัดหาประโยชน์ หาใช่การโอนความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ไม่" ซึ่งเป็นการกล่าวอ้างที่ไม่ถูกต้องเป็นเหตุให้ศาลฎีกาต้องตั้งประเด็นว่า "สิทธิที่โจทก์ได้รับโอนมานั้นเป็นเพียงสิทธิในการจัดหาประโยชน์ในเพลงพิพาททั้งสี่ หรือได้รับโอนความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในเพลงพิพาททั้งสี่ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537" ซึ่งน่าจะไม่ใช่หลักกฎหมายลิขสิทธิ์ที่ถูกต้อง อันที่จริงประเด็นในคดีนี้น่าจะเป็นว่า สิทธิที่โจทก์ได้มาตามสัญญาซื้อขายนั้นเป็นเพียงการได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิหรือได้รับโอนลิขสิทธิ์มากกว่า อนึ่งที่ศาลฎีกาตั้งประเด็นข้อพิพาทเป็นการรับโอนสิทธิตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์พ.ศ. 2537 นั้น น่าจะขัดแย้งกับข้อเท็จจริงแห่งคดีที่ฟังเป็นยุติว่าจำเลยที่ 3ทำสัญญาขายลิขสิทธิ์ในเพลงต่าง ๆ รวมทั้งเพลงพิพาททั้งสี่ให้แก่โจทก์เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2535 ซึ่งเป็นวันที่พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2521ยังมีผลใช้บังคับอยู่การโอนลิขสิทธิ์ตามมาตรา 15 วรรคสาม แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2521 นั้น เพียงแต่ทำเป็นหนังสือก็พอแล้ว แต่การโอนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 17 วรรคสาม ต้องทำเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้โอนและผู้รับโอนด้วย ซึ่งเป็นหลักเกณฑ์ที่แตกต่างกัน การโอนลิขสิทธิ์ที่เกิดขึ้นก่อนกฎหมายใหม่ น่าจะนำหลักเกณฑ์ตามกฎหมายใหม่มาใช้พิจารณาไม่ได้ 4. มีข้อน่าสังเกตอีกประการหนึ่งว่า การกระทำที่จะเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ไม่ว่าตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2521 หรือพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์พ.ศ. 2537 ซึ่งเป็นกฎหมายลิขสิทธิ์ที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบัน จะต้องเป็นการกระทำที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ หากได้รับอนุญาตแล้ว ก็ไม่เป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ การใช้ถ้อยคำว่า "โดยมิได้รับความยินยอม" นั้น เป็นเพียงถ้อยคำที่เรียก ๆ กันเท่านั้น ไม่ใช่ถ้อยคำในกฎหมายลิขสิทธิ์แต่อย่างใด วัส ติงสมิตร