คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 152/2507หลักกฎหมาย: คดีที่ศาลพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานมีไม้ที่ยังมิได้แปรรูปไม่มีรอยตราค่าภาคหลวงและรอยตรารัฐบาลประทับไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตนั้น รถยนต์ทีจำเลยใช้บรรทุกขัดลาภไม้ของกลางนั้นมาจนถูกจับจึงเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ให้ได้รับผลในการกระทำผิดอันเข้าข่ายต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.2484 มาตรา 74 ทวิโจทก์ฟ้องว่า จำเลยสมคบกันมีไม้ที่ยังมิได้แปรรูป ไม่มีรอยตราค่าภาคหลวงและรอยตรารัฐบาลประทับไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต โดยจำเลยใช้รถยนต์บรรทุกชักลากไม้ของกลางจากเขตท้องที่จังหวัดลพบุรีเข้ามาในเขตอำเภอตาคลี ขอให้ลงโทษและริบไม้และรถยนต์ของกลาง จำเลยทั้งสามให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๖๙,๗๔ พระราชบัญญัติป่าไม้(ฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๓ มาตรา ๑๒ พระราชกฤษฎีกากำหนดไม้หวงห้าม พ.ศ.๒๕๐๕ และประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๘๓ ให้ปรับจำเลยคนละ ๔๐๐ บาท ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงปรับคนละ ๒๐๐ บาท ไม้ของกลางให้ริบ รถยนต์ของกลางมิใช่อุปกรณ์ให้ได้รับผลในการกระทำผิดจึงไม่ริบ โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบรถยนต์ของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว ให้ริบรถยนต์ของกลาง จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยใช้รถยนต์ของกลางขนไม้จากจังหวัดลพบุรีไปยังจังหวัดนครสวรรค์นั้น ถือได้ว่าจำเลยได้ใช้รถยนต์ขนไม้ของกลางจากจังหวัดลพบุรีให้มาอยู่ในความครอบครองของจำเลยที่จังหวัดนครสวรรค์ ซึ่งเป็นสถานที่ที่จำเลยกระทำผิดตามที่โจทก์กล่าวหา จึงเห็นได้ชัดว่า การที่จำเลยมีความผิดฐานมีไม้ของกลางไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตที่อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ ก็โดยจำเลยใช้รถยนต์ของกลางขนไม้นั้นไปนั่นเอง ฉะนั้น รถยนต์จึงเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ให้ได้รับผลในการกระทำผิด จึงต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๗๔ ทวิ พิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 152/2507อัยการจังหวัดนครสวรรค์โจทก์นายสนิท พึ่งน้อย กับพวกรวม 3 คนล. พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 ม. 69, ม. 74 พ.ร.บ.ป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2503 ม. 12 ป.อ. ม. 83คดีที่ศาลพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานมีไม้ที่ยังมิได้แปรรูปไม่มีรอยตราค่าภาคหลวงและรอยตรารัฐบาลประทับไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตนั้น รถยนต์ทีจำเลยใช้บรรทุกขัดลาภไม้ของกลางนั้นมาจนถูกจับจึงเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ให้ได้รับผลในการกระทำผิดอันเข้าข่ายต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.2484 มาตรา 74 ทวิโจทก์ฟ้องว่า จำเลยสมคบกันมีไม้ที่ยังมิได้แปรรูป ไม่มีรอยตราค่าภาคหลวงและรอยตรารัฐบาลประทับไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต โดยจำเลยใช้รถยนต์บรรทุกชักลากไม้ของกลางจากเขตท้องที่จังหวัดลพบุรีเข้ามาในเขตอำเภอตาคลี ขอให้ลงโทษและริบไม้และรถยนต์ของกลาง จำเลยทั้งสามให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๖๙,๗๔ พระราชบัญญัติป่าไม้(ฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๓ มาตรา ๑๒ พระราชกฤษฎีกากำหนดไม้หวงห้าม พ.ศ.๒๕๐๕ และประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๘๓ ให้ปรับจำเลยคนละ ๔๐๐ บาท ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงปรับคนละ ๒๐๐ บาท ไม้ของกลางให้ริบ รถยนต์ของกลางมิใช่อุปกรณ์ให้ได้รับผลในการกระทำผิดจึงไม่ริบ โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบรถยนต์ของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว ให้ริบรถยนต์ของกลาง จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยใช้รถยนต์ของกลางขนไม้จากจังหวัดลพบุรีไปยังจังหวัดนครสวรรค์นั้น ถือได้ว่าจำเลยได้ใช้รถยนต์ขนไม้ของกลางจากจังหวัดลพบุรีให้มาอยู่ในความครอบครองของจำเลยที่จังหวัดนครสวรรค์ ซึ่งเป็นสถานที่ที่จำเลยกระทำผิดตามที่โจทก์กล่าวหา จึงเห็นได้ชัดว่า การที่จำเลยมีความผิดฐานมีไม้ของกลางไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตที่อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ ก็โดยจำเลยใช้รถยนต์ของกลางขนไม้นั้นไปนั่นเอง ฉะนั้น รถยนต์จึงเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ให้ได้รับผลในการกระทำผิด จึงต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๗๔ ทวิ พิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลย(มณี ชุติวงศ์-ประกอบ หุตะสิงห์-สนิท สุมาวงศ์)ศาลจังหวัดนครสวรรค์ - นายกิจจา นาญกิจศาลอุทธรณ์ - นายเช้า เฉลิมช่วงแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสมคบกันมีไม้ที่ยังมิได้แปรรูป ไม่มีรอยตราค่าภาคหลวงและรอยตรารัฐบาลประทับไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต โดยจำเลยใช้รถยนต์บรรทุกชักลากไม้ของกลางจากเขตท้องที่จังหวัดลพบุรีเข้ามาในเขตอำเภอตาคลี ขอให้ลงโทษและริบไม้และรถยนต์ของกลาง จำเลยทั้งสามให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๖๙,๗๔ พระราชบัญญัติป่าไม้(ฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๓ มาตรา ๑๒ พระราชกฤษฎีกากำหนดไม้หวงห้าม พ.ศ.๒๕๐๕ และประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๘๓ ให้ปรับจำเลยคนละ ๔๐๐ บาท ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงปรับคนละ ๒๐๐ บาท ไม้ของกลางให้ริบ รถยนต์ของกลางมิใช่อุปกรณ์ให้ได้รับผลในการกระทำผิดจึงไม่ริบ โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบรถยนต์ของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว ให้ริบรถยนต์ของกลาง จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยใช้รถยนต์ของกลางขนไม้จากจังหวัดลพบุรีไปยังจังหวัดนครสวรรค์นั้น ถือได้ว่าจำเลยได้ใช้รถยนต์ขนไม้ของกลางจากจังหวัดลพบุรีให้มาอยู่ในความครอบครองของจำเลยที่จังหวัดนครสวรรค์ ซึ่งเป็นสถานที่ที่จำเลยกระทำผิดตามที่โจทก์กล่าวหา จึงเห็นได้ชัดว่า การที่จำเลยมีความผิดฐานมีไม้ของกลางไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตที่อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ ก็โดยจำเลยใช้รถยนต์ของกลางขนไม้นั้นไปนั่นเอง ฉะนั้น รถยนต์จึงเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ให้ได้รับผลในการกระทำผิด จึงต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๗๔ ทวิ พิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 152/2507อัยการจังหวัดนครสวรรค์โจทก์นายสนิท พึ่งน้อย กับพวกรวม 3 คนล. พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 ม. 69, ม. 74 พ.ร.บ.ป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2503 ม. 12 ป.อ. ม. 83คดีที่ศาลพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานมีไม้ที่ยังมิได้แปรรูปไม่มีรอยตราค่าภาคหลวงและรอยตรารัฐบาลประทับไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตนั้น รถยนต์ทีจำเลยใช้บรรทุกขัดลาภไม้ของกลางนั้นมาจนถูกจับจึงเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ให้ได้รับผลในการกระทำผิดอันเข้าข่ายต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.2484 มาตรา 74 ทวิโจทก์ฟ้องว่า จำเลยสมคบกันมีไม้ที่ยังมิได้แปรรูป ไม่มีรอยตราค่าภาคหลวงและรอยตรารัฐบาลประทับไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต โดยจำเลยใช้รถยนต์บรรทุกชักลากไม้ของกลางจากเขตท้องที่จังหวัดลพบุรีเข้ามาในเขตอำเภอตาคลี ขอให้ลงโทษและริบไม้และรถยนต์ของกลาง จำเลยทั้งสามให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๖๙,๗๔ พระราชบัญญัติป่าไม้(ฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๓ มาตรา ๑๒ พระราชกฤษฎีกากำหนดไม้หวงห้าม พ.ศ.๒๕๐๕ และประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๘๓ ให้ปรับจำเลยคนละ ๔๐๐ บาท ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงปรับคนละ ๒๐๐ บาท ไม้ของกลางให้ริบ รถยนต์ของกลางมิใช่อุปกรณ์ให้ได้รับผลในการกระทำผิดจึงไม่ริบ โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบรถยนต์ของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว ให้ริบรถยนต์ของกลาง จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยใช้รถยนต์ของกลางขนไม้จากจังหวัดลพบุรีไปยังจังหวัดนครสวรรค์นั้น ถือได้ว่าจำเลยได้ใช้รถยนต์ขนไม้ของกลางจากจังหวัดลพบุรีให้มาอยู่ในความครอบครองของจำเลยที่จังหวัดนครสวรรค์ ซึ่งเป็นสถานที่ที่จำเลยกระทำผิดตามที่โจทก์กล่าวหา จึงเห็นได้ชัดว่า การที่จำเลยมีความผิดฐานมีไม้ของกลางไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตที่อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ ก็โดยจำเลยใช้รถยนต์ของกลางขนไม้นั้นไปนั่นเอง ฉะนั้น รถยนต์จึงเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ให้ได้รับผลในการกระทำผิด จึงต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๗๔ ทวิ พิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลย(มณี ชุติวงศ์-ประกอบ หุตะสิงห์-สนิท สุมาวงศ์)ศาลจังหวัดนครสวรรค์ - นายกิจจา นาญกิจศาลอุทธรณ์ - นายเช้า เฉลิมช่วงแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ