คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 728/2536หลักกฎหมาย: จำเลยด่าว่าโจทก์ซึ่งเป็นมารดา "มึงจะหนีไปไหนก็ไปกูจะไม่เลี้ยงมึงแล้ว ทรัพย์สินที่อยากได้ก็มาฟ้องเอาเพราะยกให้แล้วถ้ากลับมาอยู่บ้านจะเอายาเบื่อให้กิน" เนื่องจากโจทก์ได้ยกที่ดินรวม 4 แปลง และบ้าน 1 หลังให้แก่จำเลยแล้วมาขอแบ่งที่ดินให้แก่พี่คนอื่นบ้าง เป็นการใช้คำพูดด่าว่าโจทก์ ซึ่งเป็นบุพการีด้วยถ้อยคำที่รุนแรง ในลักษณะขับไล่ไสส่ง ไม่ต้องการเลี้ยงดูต่อไปโดยขู่เข็ญว่าจะให้ยาเบื่อกินถ้ากลับมาอีก ย่อมถือได้ว่าเป็นการหมิ่นประมาทโจทก์ผู้ให้อย่างร้ายแรงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 531(2) แล้ว โจทก์ย่อมเรียกถอนคืนการให้เพราะเหตุจำเลยประพฤติเนรคุณได้ ศาลชั้นต้นเห็นว่าถ้อยคำดังกล่าวเป็นเพียงการกล่าววาจาหยาบคายเท่านั้น ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยประพฤติเนรคุณต่อโจทก์พิพากษายกฟ้องจำเลยแก้อุทธรณ์ของโจทก์ ยอมรับว่าได้กล่าวถ้อยคำดังกล่าวต่อโจทก์จริง แต่กล่าวด้วยความโกรธและว่าคำพิพากษาศาลชั้นต้นชอบแล้ว ข้อเท็จจริงจึงยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าจำเลยได้ด่าว่าโจทก์ด้วยถ้อยคำดังกล่าวข้างต้น จำเลยจะกลับมาฎีกาให้แย้งข้อเท็จจริงดังกล่าวอีกไม่ได้ เพราะเป็นข้อที่มิได้ว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นมารดาของจำเลย โจทก์ให้ทรัพย์สินแก่จำเลยหลายรายการ มีที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3ก.) เลขที่ 152 ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร พร้อมบ้าน และที่ดินตามโฉนดที่ดินเลขที่ 20657, 20658,20659 ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร เพื่อให้จำเลยเลี้ยงดูโจทก์ แต่ต่อมาวันที่ 1 ตุลาคม 2530 จำเลยกลับด่าว่าโจทก์ว่า "มึงมาเกี่ยวอะไร มึงให้กูแล้วกูจะทำอย่างไรก็ได้ วัน ๆสนุกแดกสนุกกินไม่ต้องทำงานทำการไม่ดีหรือ จะไปไหนก็ไป ขืนกลับไปอยู่บ้านจะเอายาเบื่อให้กิน" และไล่โจทก์ไปจากบ้าน ขอบังคับให้จำเลยจดทะเบียนโอนที่ดินพร้อมบ้านตามฟ้องคืนให้แก่โจทก์ หากไม่ไปให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้ขับไล่หรือด่าว่าโจทก์ตามฟ้องโจทก์ฟ้องคดีเนื่องจากได้รับคำยุแหย่ของบุคคลอื่น ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษากลับให้จำเลยจดทะเบียนโอนที่ดินน.ส.3ก. เลขที่ 152 โฉนดที่ดินเลขที่ 20657, 20658, 20659 ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร พร้อมสิ่งปลูกสร้างแก่โจทก์ หากจำเลยไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า โจทก์เป็นมารดาจำเลย เมื่อ พ.ศ. 2525 และ พ.ศ. 2529 โจทก์ยกที่ดิน น.ส.3ก. เลขที่ 152 พร้อมบ้านบนที่ดินดังกล่าวและโฉนดที่ดินเลขที่ 20657, 20658, 20659 ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร ตามลำดับให้แก่จำเลยโดยเสน่หา จำเลยฎีกาประการแรกว่า จำเลยมิได้ด่าว่าขับไล่โจทก์ เห็นว่า ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2530 โจทก์ขอให้จำเลยแบ่งที่ดินให้แก่บุตรของโจทก์คนอื่น จำเลยไม่ยอมแบ่งให้และได้ด่าโจทก์ด้วยถ้อยคำว่า "มึงจะหนีไปไหนก็ไป กูจะไม่เลี้ยงมึงแล้วทรัพย์สินที่อยากได้ก็มาฟ้องเอาเพราะยกให้แล้ว ถ้ากลับมาอยู่บ้านจะเอายาเบื่อให้กิน" แต่ศาลชั้นต้นเห็นว่าถ้อยคำดังกล่าวเป็นเพียงการกล่าววาจาหยาบคายเท่านั้น ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยประพฤติเนรคุณต่อโจทก์ พิพากษายกฟ้องโจทก์ จำเลยแก้อุทธรณ์ของโจทก์ยอมรับว่า จำเลยกล่าวถ้อยคำดังกล่าวต่อโจทก์จริง แต่กล่าวด้วยความโกรธ และว่าคำพิพากษาศาลชั้นต้นชอบแล้ว ดังนั้นข้อเท็จจริงจึงฟังเป็นยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า จำเลยได้ด่าว่าโจทก์ด้วยถ้อยคำดังกล่าวข้างต้น จำเลยจะกลับมาฎีกาโต้แย้งข้อเท็จจริงดังกล่าวอีกไม่ได้เพราะเป็นข้อที่มิได้ว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ภาค 1 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยคงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า ที่จำเลยด่าโจทก์ว่า "มึงจะหนีไปไหนก็ไป กูจะไม่เลี้ยงมึงแล้ว ทรัพย์สินที่อยากได้ก็มาฟ้องเอาเพราะยกให้แล้ว ถ้ากลับมาอยู่บ้านจะเอายาเบื่อให้กิน"เป็นการประพฤติเนรคุณต่อโจทก์หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้ยกที่ดินรวม 4 แปลง และบ้าน 1 หลัง ให้แก่จำเลย โดยเฉพาะเพิ่งยกที่ดินมีโฉนดให้แก่จำเลยก่อนฟ้องเพียง 1 ปีเศษ เมื่อโจทก์ขอให้จำเลยแบ่งที่ดินให้แก่พี่คนอื่นบ้าง จำเลยกลับใช้คำพูดด่าว่าโจทก์ซึ่งเป็นบุพการีด้วยถ้อยคำที่รุนแรง ในลักษณะขับไล่ไสส่งไม่ต้องการเลี้ยงดูต่อไปโดยขู่เข็ญว่าจะให้ยาเบื่อกินถ้ากลับมาอีก ย่อมถือได้ว่าเป็นการหมิ่นประมาทโจทก์ผู้ให้อย่างร้ายแรงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 531(2) แล้ว โจทก์ย่อมเรียกถอนคืนการให้เพราะเหตุจำเลยประพฤติเนรคุณได้ ดังที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัย ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 728/2536นาง จันทร์ อินทนนท์โจทก์นาง บุญ มี หลอด แก้วจำเลย ป.พ.พ. ม. 531 (2) ป.วิ.พ. ม. 249จำเลยด่าว่าโจทก์ซึ่งเป็นมารดา "มึงจะหนีไปไหนก็ไปกูจะไม่เลี้ยงมึงแล้ว ทรัพย์สินที่อยากได้ก็มาฟ้องเอาเพราะยกให้แล้วถ้ากลับมาอยู่บ้านจะเอายาเบื่อให้กิน" เนื่องจากโจทก์ได้ยกที่ดินรวม 4 แปลง และบ้าน 1 หลังให้แก่จำเลยแล้วมาขอแบ่งที่ดินให้แก่พี่คนอื่นบ้าง เป็นการใช้คำพูดด่าว่าโจทก์ ซึ่งเป็นบุพการีด้วยถ้อยคำที่รุนแรง ในลักษณะขับไล่ไสส่ง ไม่ต้องการเลี้ยงดูต่อไปโดยขู่เข็ญว่าจะให้ยาเบื่อกินถ้ากลับมาอีก ย่อมถือได้ว่าเป็นการหมิ่นประมาทโจทก์ผู้ให้อย่างร้ายแรงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 531(2) แล้ว โจทก์ย่อมเรียกถอนคืนการให้เพราะเหตุจำเลยประพฤติเนรคุณได้ ศาลชั้นต้นเห็นว่าถ้อยคำดังกล่าวเป็นเพียงการกล่าววาจาหยาบคายเท่านั้น ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยประพฤติเนรคุณต่อโจทก์พิพากษายกฟ้องจำเลยแก้อุทธรณ์ของโจทก์ ยอมรับว่าได้กล่าวถ้อยคำดังกล่าวต่อโจทก์จริง แต่กล่าวด้วยความโกรธและว่าคำพิพากษาศาลชั้นต้นชอบแล้ว ข้อเท็จจริงจึงยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าจำเลยได้ด่าว่าโจทก์ด้วยถ้อยคำดังกล่าวข้างต้น จำเลยจะกลับมาฎีกาให้แย้งข้อเท็จจริงดังกล่าวอีกไม่ได้ เพราะเป็นข้อที่มิได้ว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นมารดาของจำเลย โจทก์ให้ทรัพย์สินแก่จำเลยหลายรายการ มีที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3ก.) เลขที่ 152 ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร พร้อมบ้าน และที่ดินตามโฉนดที่ดินเลขที่ 20657, 20658,20659 ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร เพื่อให้จำเลยเลี้ยงดูโจทก์ แต่ต่อมาวันที่ 1 ตุลาคม 2530 จำเลยกลับด่าว่าโจทก์ว่า "มึงมาเกี่ยวอะไร มึงให้กูแล้วกูจะทำอย่างไรก็ได้ วัน ๆสนุกแดกสนุกกินไม่ต้องทำงานทำการไม่ดีหรือ จะไปไหนก็ไป ขืนกลับไปอยู่บ้านจะเอายาเบื่อให้กิน" และไล่โจทก์ไปจากบ้าน ขอบังคับให้จำเลยจดทะเบียนโอนที่ดินพร้อมบ้านตามฟ้องคืนให้แก่โจทก์ หากไม่ไปให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้ขับไล่หรือด่าว่าโจทก์ตามฟ้องโจทก์ฟ้องคดีเนื่องจากได้รับคำยุแหย่ของบุคคลอื่น ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษากลับให้จำเลยจดทะเบียนโอนที่ดินน.ส.3ก. เลขที่ 152 โฉนดที่ดินเลขที่ 20657, 20658, 20659 ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร พร้อมสิ่งปลูกสร้างแก่โจทก์ หากจำเลยไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า โจทก์เป็นมารดาจำเลย เมื่อ พ.ศ. 2525 และ พ.ศ. 2529 โจทก์ยกที่ดิน น.ส.3ก. เลขที่ 152 พร้อมบ้านบนที่ดินดังกล่าวและโฉนดที่ดินเลขที่ 20657, 20658, 20659 ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร ตามลำดับให้แก่จำเลยโดยเสน่หา จำเลยฎีกาประการแรกว่า จำเลยมิได้ด่าว่าขับไล่โจทก์ เห็นว่า ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2530 โจทก์ขอให้จำเลยแบ่งที่ดินให้แก่บุตรของโจทก์คนอื่น จำเลยไม่ยอมแบ่งให้และได้ด่าโจทก์ด้วยถ้อยคำว่า "มึงจะหนีไปไหนก็ไป กูจะไม่เลี้ยงมึงแล้วทรัพย์สินที่อยากได้ก็มาฟ้องเอาเพราะยกให้แล้ว ถ้ากลับมาอยู่บ้านจะเอายาเบื่อให้กิน" แต่ศาลชั้นต้นเห็นว่าถ้อยคำดังกล่าวเป็นเพียงการกล่าววาจาหยาบคายเท่านั้น ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยประพฤติเนรคุณต่อโจทก์ พิพากษายกฟ้องโจทก์ จำเลยแก้อุทธรณ์ของโจทก์ยอมรับว่า จำเลยกล่าวถ้อยคำดังกล่าวต่อโจทก์จริง แต่กล่าวด้วยความโกรธ และว่าคำพิพากษาศาลชั้นต้นชอบแล้ว ดังนั้นข้อเท็จจริงจึงฟังเป็นยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า จำเลยได้ด่าว่าโจทก์ด้วยถ้อยคำดังกล่าวข้างต้น จำเลยจะกลับมาฎีกาโต้แย้งข้อเท็จจริงดังกล่าวอีกไม่ได้เพราะเป็นข้อที่มิได้ว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ภาค 1 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยคงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า ที่จำเลยด่าโจทก์ว่า "มึงจะหนีไปไหนก็ไป กูจะไม่เลี้ยงมึงแล้ว ทรัพย์สินที่อยากได้ก็มาฟ้องเอาเพราะยกให้แล้ว ถ้ากลับมาอยู่บ้านจะเอายาเบื่อให้กิน"เป็นการประพฤติเนรคุณต่อโจทก์หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้ยกที่ดินรวม 4 แปลง และบ้าน 1 หลัง ให้แก่จำเลย โดยเฉพาะเพิ่งยกที่ดินมีโฉนดให้แก่จำเลยก่อนฟ้องเพียง 1 ปีเศษ เมื่อโจทก์ขอให้จำเลยแบ่งที่ดินให้แก่พี่คนอื่นบ้าง จำเลยกลับใช้คำพูดด่าว่าโจทก์ซึ่งเป็นบุพการีด้วยถ้อยคำที่รุนแรง ในลักษณะขับไล่ไสส่งไม่ต้องการเลี้ยงดูต่อไปโดยขู่เข็ญว่าจะให้ยาเบื่อกินถ้ากลับมาอีก ย่อมถือได้ว่าเป็นการหมิ่นประมาทโจทก์ผู้ให้อย่างร้ายแรงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 531(2) แล้ว โจทก์ย่อมเรียกถอนคืนการให้เพราะเหตุจำเลยประพฤติเนรคุณได้ ดังที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัย ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(อากาศ บำรุงชีพ-ชลิต ประไพศาล-ดำรุพงศ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นมารดาของจำเลย โจทก์ให้ทรัพย์สินแก่จำเลยหลายรายการ มีที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3ก.) เลขที่ 152 ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร พร้อมบ้าน และที่ดินตามโฉนดที่ดินเลขที่ 20657, 20658,20659 ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร เพื่อให้จำเลยเลี้ยงดูโจทก์ แต่ต่อมาวันที่ 1 ตุลาคม 2530 จำเลยกลับด่าว่าโจทก์ว่า "มึงมาเกี่ยวอะไร มึงให้กูแล้วกูจะทำอย่างไรก็ได้ วัน ๆสนุกแดกสนุกกินไม่ต้องทำงานทำการไม่ดีหรือ จะไปไหนก็ไป ขืนกลับไปอยู่บ้านจะเอายาเบื่อให้กิน" และไล่โจทก์ไปจากบ้าน ขอบังคับให้จำเลยจดทะเบียนโอนที่ดินพร้อมบ้านตามฟ้องคืนให้แก่โจทก์ หากไม่ไปให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้ขับไล่หรือด่าว่าโจทก์ตามฟ้องโจทก์ฟ้องคดีเนื่องจากได้รับคำยุแหย่ของบุคคลอื่น ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษากลับให้จำเลยจดทะเบียนโอนที่ดินน.ส.3ก. เลขที่ 152 โฉนดที่ดินเลขที่ 20657, 20658, 20659 ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร พร้อมสิ่งปลูกสร้างแก่โจทก์ หากจำเลยไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า โจทก์เป็นมารดาจำเลย เมื่อ พ.ศ. 2525 และ พ.ศ. 2529 โจทก์ยกที่ดิน น.ส.3ก. เลขที่ 152 พร้อมบ้านบนที่ดินดังกล่าวและโฉนดที่ดินเลขที่ 20657, 20658, 20659 ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร ตามลำดับให้แก่จำเลยโดยเสน่หา จำเลยฎีกาประการแรกว่า จำเลยมิได้ด่าว่าขับไล่โจทก์ เห็นว่า ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2530 โจทก์ขอให้จำเลยแบ่งที่ดินให้แก่บุตรของโจทก์คนอื่น จำเลยไม่ยอมแบ่งให้และได้ด่าโจทก์ด้วยถ้อยคำว่า "มึงจะหนีไปไหนก็ไป กูจะไม่เลี้ยงมึงแล้วทรัพย์สินที่อยากได้ก็มาฟ้องเอาเพราะยกให้แล้ว ถ้ากลับมาอยู่บ้านจะเอายาเบื่อให้กิน" แต่ศาลชั้นต้นเห็นว่าถ้อยคำดังกล่าวเป็นเพียงการกล่าววาจาหยาบคายเท่านั้น ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยประพฤติเนรคุณต่อโจทก์ พิพากษายกฟ้องโจทก์ จำเลยแก้อุทธรณ์ของโจทก์ยอมรับว่า จำเลยกล่าวถ้อยคำดังกล่าวต่อโจทก์จริง แต่กล่าวด้วยความโกรธ และว่าคำพิพากษาศาลชั้นต้นชอบแล้ว ดังนั้นข้อเท็จจริงจึงฟังเป็นยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า จำเลยได้ด่าว่าโจทก์ด้วยถ้อยคำดังกล่าวข้างต้น จำเลยจะกลับมาฎีกาโต้แย้งข้อเท็จจริงดังกล่าวอีกไม่ได้เพราะเป็นข้อที่มิได้ว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ภาค 1 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยคงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า ที่จำเลยด่าโจทก์ว่า "มึงจะหนีไปไหนก็ไป กูจะไม่เลี้ยงมึงแล้ว ทรัพย์สินที่อยากได้ก็มาฟ้องเอาเพราะยกให้แล้ว ถ้ากลับมาอยู่บ้านจะเอายาเบื่อให้กิน"เป็นการประพฤติเนรคุณต่อโจทก์หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้ยกที่ดินรวม 4 แปลง และบ้าน 1 หลัง ให้แก่จำเลย โดยเฉพาะเพิ่งยกที่ดินมีโฉนดให้แก่จำเลยก่อนฟ้องเพียง 1 ปีเศษ เมื่อโจทก์ขอให้จำเลยแบ่งที่ดินให้แก่พี่คนอื่นบ้าง จำเลยกลับใช้คำพูดด่าว่าโจทก์ซึ่งเป็นบุพการีด้วยถ้อยคำที่รุนแรง ในลักษณะขับไล่ไสส่งไม่ต้องการเลี้ยงดูต่อไปโดยขู่เข็ญว่าจะให้ยาเบื่อกินถ้ากลับมาอีก ย่อมถือได้ว่าเป็นการหมิ่นประมาทโจทก์ผู้ให้อย่างร้ายแรงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 531(2) แล้ว โจทก์ย่อมเรียกถอนคืนการให้เพราะเหตุจำเลยประพฤติเนรคุณได้ ดังที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัย ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 728/2536นาง จันทร์ อินทนนท์โจทก์นาง บุญ มี หลอด แก้วจำเลย ป.พ.พ. ม. 531 (2) ป.วิ.พ. ม. 249จำเลยด่าว่าโจทก์ซึ่งเป็นมารดา "มึงจะหนีไปไหนก็ไปกูจะไม่เลี้ยงมึงแล้ว ทรัพย์สินที่อยากได้ก็มาฟ้องเอาเพราะยกให้แล้วถ้ากลับมาอยู่บ้านจะเอายาเบื่อให้กิน" เนื่องจากโจทก์ได้ยกที่ดินรวม 4 แปลง และบ้าน 1 หลังให้แก่จำเลยแล้วมาขอแบ่งที่ดินให้แก่พี่คนอื่นบ้าง เป็นการใช้คำพูดด่าว่าโจทก์ ซึ่งเป็นบุพการีด้วยถ้อยคำที่รุนแรง ในลักษณะขับไล่ไสส่ง ไม่ต้องการเลี้ยงดูต่อไปโดยขู่เข็ญว่าจะให้ยาเบื่อกินถ้ากลับมาอีก ย่อมถือได้ว่าเป็นการหมิ่นประมาทโจทก์ผู้ให้อย่างร้ายแรงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 531(2) แล้ว โจทก์ย่อมเรียกถอนคืนการให้เพราะเหตุจำเลยประพฤติเนรคุณได้ ศาลชั้นต้นเห็นว่าถ้อยคำดังกล่าวเป็นเพียงการกล่าววาจาหยาบคายเท่านั้น ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยประพฤติเนรคุณต่อโจทก์พิพากษายกฟ้องจำเลยแก้อุทธรณ์ของโจทก์ ยอมรับว่าได้กล่าวถ้อยคำดังกล่าวต่อโจทก์จริง แต่กล่าวด้วยความโกรธและว่าคำพิพากษาศาลชั้นต้นชอบแล้ว ข้อเท็จจริงจึงยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าจำเลยได้ด่าว่าโจทก์ด้วยถ้อยคำดังกล่าวข้างต้น จำเลยจะกลับมาฎีกาให้แย้งข้อเท็จจริงดังกล่าวอีกไม่ได้ เพราะเป็นข้อที่มิได้ว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นมารดาของจำเลย โจทก์ให้ทรัพย์สินแก่จำเลยหลายรายการ มีที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3ก.) เลขที่ 152 ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร พร้อมบ้าน และที่ดินตามโฉนดที่ดินเลขที่ 20657, 20658,20659 ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร เพื่อให้จำเลยเลี้ยงดูโจทก์ แต่ต่อมาวันที่ 1 ตุลาคม 2530 จำเลยกลับด่าว่าโจทก์ว่า "มึงมาเกี่ยวอะไร มึงให้กูแล้วกูจะทำอย่างไรก็ได้ วัน ๆสนุกแดกสนุกกินไม่ต้องทำงานทำการไม่ดีหรือ จะไปไหนก็ไป ขืนกลับไปอยู่บ้านจะเอายาเบื่อให้กิน" และไล่โจทก์ไปจากบ้าน ขอบังคับให้จำเลยจดทะเบียนโอนที่ดินพร้อมบ้านตามฟ้องคืนให้แก่โจทก์ หากไม่ไปให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้ขับไล่หรือด่าว่าโจทก์ตามฟ้องโจทก์ฟ้องคดีเนื่องจากได้รับคำยุแหย่ของบุคคลอื่น ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษากลับให้จำเลยจดทะเบียนโอนที่ดินน.ส.3ก. เลขที่ 152 โฉนดที่ดินเลขที่ 20657, 20658, 20659 ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร พร้อมสิ่งปลูกสร้างแก่โจทก์ หากจำเลยไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า โจทก์เป็นมารดาจำเลย เมื่อ พ.ศ. 2525 และ พ.ศ. 2529 โจทก์ยกที่ดิน น.ส.3ก. เลขที่ 152 พร้อมบ้านบนที่ดินดังกล่าวและโฉนดที่ดินเลขที่ 20657, 20658, 20659 ตำบลค้อเหนือ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร ตามลำดับให้แก่จำเลยโดยเสน่หา จำเลยฎีกาประการแรกว่า จำเลยมิได้ด่าว่าขับไล่โจทก์ เห็นว่า ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2530 โจทก์ขอให้จำเลยแบ่งที่ดินให้แก่บุตรของโจทก์คนอื่น จำเลยไม่ยอมแบ่งให้และได้ด่าโจทก์ด้วยถ้อยคำว่า "มึงจะหนีไปไหนก็ไป กูจะไม่เลี้ยงมึงแล้วทรัพย์สินที่อยากได้ก็มาฟ้องเอาเพราะยกให้แล้ว ถ้ากลับมาอยู่บ้านจะเอายาเบื่อให้กิน" แต่ศาลชั้นต้นเห็นว่าถ้อยคำดังกล่าวเป็นเพียงการกล่าววาจาหยาบคายเท่านั้น ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยประพฤติเนรคุณต่อโจทก์ พิพากษายกฟ้องโจทก์ จำเลยแก้อุทธรณ์ของโจทก์ยอมรับว่า จำเลยกล่าวถ้อยคำดังกล่าวต่อโจทก์จริง แต่กล่าวด้วยความโกรธ และว่าคำพิพากษาศาลชั้นต้นชอบแล้ว ดังนั้นข้อเท็จจริงจึงฟังเป็นยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า จำเลยได้ด่าว่าโจทก์ด้วยถ้อยคำดังกล่าวข้างต้น จำเลยจะกลับมาฎีกาโต้แย้งข้อเท็จจริงดังกล่าวอีกไม่ได้เพราะเป็นข้อที่มิได้ว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ภาค 1 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยคงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า ที่จำเลยด่าโจทก์ว่า "มึงจะหนีไปไหนก็ไป กูจะไม่เลี้ยงมึงแล้ว ทรัพย์สินที่อยากได้ก็มาฟ้องเอาเพราะยกให้แล้ว ถ้ากลับมาอยู่บ้านจะเอายาเบื่อให้กิน"เป็นการประพฤติเนรคุณต่อโจทก์หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้ยกที่ดินรวม 4 แปลง และบ้าน 1 หลัง ให้แก่จำเลย โดยเฉพาะเพิ่งยกที่ดินมีโฉนดให้แก่จำเลยก่อนฟ้องเพียง 1 ปีเศษ เมื่อโจทก์ขอให้จำเลยแบ่งที่ดินให้แก่พี่คนอื่นบ้าง จำเลยกลับใช้คำพูดด่าว่าโจทก์ซึ่งเป็นบุพการีด้วยถ้อยคำที่รุนแรง ในลักษณะขับไล่ไสส่งไม่ต้องการเลี้ยงดูต่อไปโดยขู่เข็ญว่าจะให้ยาเบื่อกินถ้ากลับมาอีก ย่อมถือได้ว่าเป็นการหมิ่นประมาทโจทก์ผู้ให้อย่างร้ายแรงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 531(2) แล้ว โจทก์ย่อมเรียกถอนคืนการให้เพราะเหตุจำเลยประพฤติเนรคุณได้ ดังที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัย ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(อากาศ บำรุงชีพ-ชลิต ประไพศาล-ดำรุพงศ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ