คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3903/2524หลักกฎหมาย: ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 47 (4) ที่กำหนดว่าละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรนั้น หมายถึงไม่มีเหตุอันสมควรที่จะต้องละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันมิใช่การละทิ้งหน้าที่นั้นกระทำไปโดยไม่สมควรเพราะเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับของนายจ้างโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย เมื่อวันที่ ๗ กรกฎาคม ๒๕๒๔ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่จ่ายค่าชดเชยให้ ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยจ่ายชดเชยเท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้ายหนึ่งร้อยแปดสิบวันเป็นเงิน ๙,๗๒๐ บาท จำเลยให้การว่า โจทก์ขาดงานตั้งแต่วันที่ ๒๔ ถึงวันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๒๔ รวม ๗ วัน โดยไม่ส่งใบลา หรือไม่แจ้งเหตุที่ไม่สามารถไปทำงานให้จำเลยทราบถือว่าโจทก์ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาเกินกว่าสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์ละทิ้งหน้าที่เกินสามวันทำงานติดต่อกันเพราะป่วย ถือว่ามีเหตุอันสมควร กรณีไม่ต้องด้วยข้อยกเว้นที่จะเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ ๑๖ เมษายน ๒๕๑๕ ข้อ ๔๗(๔) จำเลยมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามข้อ ๔๖ พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำนวน ๙,๗๒๐ บาท จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๑๘ ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายวันละ ๕๔ บาท ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยข้อ ๕.๒ กำหนดว่า ถ้าลูกจ้างเจ็บป่วยไม่สามารถทำงานได้ให้แจ้งหัวหน้างานหรือผู้จัดการทราบโดยเร็ว ถ้าไม่อาจทำได้ ให้แจ้งในวันแรกที่มาทำงาน ข้อ ๕.๔ กำหนดว่า การลาป่วยตั้งแต่ ๓ วันขึ้นไปต้องมีใบรับรองแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งมาแสดงหากไม่สามารถหาแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งมาได้ ให้ลูกจ้างแจ้งให้นายจ้างทราบ เมื่อระหว่างวันที่ ๑๕ ถึงวันที่ ๑๗ มิถุนายน ๒๕๒๔ ระหว่างวันที่ ๑๘ ถึงวันที่ ๒๐ มิถุนายน ๒๕๒๔และระหว่างวันที่ ๒๒ ถึงวันที่ ๒๓ มิถุนายน ๒๕๒๔ โจทก์ลาป่วย ๓ ครั้งโดยมีใบรับรองแพทย์มาแสดง จำเลยอนุญาตทุกครั้งครั้นตั้งแต่วันที่ ๒๔ มิถุนายน ๒๕๒๔ เป็นต้นมา โจทก์ละทิ้งหน้าที่เพราะป่วยยังไม่หาย แต่มิได้แจ้งให้จำเลยทราบหรือยื่นใบลา วันที่ ๒๗ มิถุนายน ๒๕๒๔ จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์ ต่อมาระหว่างวันที่ ๖ ถึงวันที่ ๗ กรกฎาคม ๒๕๒๔ โจทก์ไปขอเข้าทำงานจึงทราบว่าจำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์แล้ว เห็นว่าคำว่า "โดยไม่มีเหตุอันสมควรในข้อ ๔๗(๔) แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ ๑๖ เมษายน ๒๕๑๕ ซึ่งกำหนดว่า ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรนั้นหมายถึงไม่มีเหตุอันสมควรที่จะต้องละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันมิใช่การละทิ้งหน้าที่นั้นกระทำไปโดยไม่สมควรเพราะเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับฉะนั้น การที่โจทก์ละทิ้งหน้าที่ไปโดยไม่แจ้งให้จำเลยทราบหรือยื่นใบลาตามข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย จึงหาใช่การละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควรไม่ โจทก์ละทิ้งหน้าที่เกินสามวันทำงานติดต่อกันเพราะป่วยถือว่ามีเหตุอันสมควร พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3903/2524นางบุญสม เทพทองโจทก์บริษัทสยามเลซ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม. 47 (4)ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 47 (4) ที่กำหนดว่าละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรนั้น หมายถึงไม่มีเหตุอันสมควรที่จะต้องละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันมิใช่การละทิ้งหน้าที่นั้นกระทำไปโดยไม่สมควรเพราะเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับของนายจ้างโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย เมื่อวันที่ ๗ กรกฎาคม ๒๕๒๔ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่จ่ายค่าชดเชยให้ ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยจ่ายชดเชยเท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้ายหนึ่งร้อยแปดสิบวันเป็นเงิน ๙,๗๒๐ บาท จำเลยให้การว่า โจทก์ขาดงานตั้งแต่วันที่ ๒๔ ถึงวันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๒๔ รวม ๗ วัน โดยไม่ส่งใบลา หรือไม่แจ้งเหตุที่ไม่สามารถไปทำงานให้จำเลยทราบถือว่าโจทก์ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาเกินกว่าสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์ละทิ้งหน้าที่เกินสามวันทำงานติดต่อกันเพราะป่วย ถือว่ามีเหตุอันสมควร กรณีไม่ต้องด้วยข้อยกเว้นที่จะเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ ๑๖ เมษายน ๒๕๑๕ ข้อ ๔๗(๔) จำเลยมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามข้อ ๔๖ พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำนวน ๙,๗๒๐ บาท จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๑๘ ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายวันละ ๕๔ บาท ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยข้อ ๕.๒ กำหนดว่า ถ้าลูกจ้างเจ็บป่วยไม่สามารถทำงานได้ให้แจ้งหัวหน้างานหรือผู้จัดการทราบโดยเร็ว ถ้าไม่อาจทำได้ ให้แจ้งในวันแรกที่มาทำงาน ข้อ ๕.๔ กำหนดว่า การลาป่วยตั้งแต่ ๓ วันขึ้นไปต้องมีใบรับรองแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งมาแสดงหากไม่สามารถหาแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งมาได้ ให้ลูกจ้างแจ้งให้นายจ้างทราบ เมื่อระหว่างวันที่ ๑๕ ถึงวันที่ ๑๗ มิถุนายน ๒๕๒๔ ระหว่างวันที่ ๑๘ ถึงวันที่ ๒๐ มิถุนายน ๒๕๒๔และระหว่างวันที่ ๒๒ ถึงวันที่ ๒๓ มิถุนายน ๒๕๒๔ โจทก์ลาป่วย ๓ ครั้งโดยมีใบรับรองแพทย์มาแสดง จำเลยอนุญาตทุกครั้งครั้นตั้งแต่วันที่ ๒๔ มิถุนายน ๒๕๒๔ เป็นต้นมา โจทก์ละทิ้งหน้าที่เพราะป่วยยังไม่หาย แต่มิได้แจ้งให้จำเลยทราบหรือยื่นใบลา วันที่ ๒๗ มิถุนายน ๒๕๒๔ จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์ ต่อมาระหว่างวันที่ ๖ ถึงวันที่ ๗ กรกฎาคม ๒๕๒๔ โจทก์ไปขอเข้าทำงานจึงทราบว่าจำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์แล้ว เห็นว่าคำว่า "โดยไม่มีเหตุอันสมควรในข้อ ๔๗(๔) แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ ๑๖ เมษายน ๒๕๑๕ ซึ่งกำหนดว่า ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรนั้นหมายถึงไม่มีเหตุอันสมควรที่จะต้องละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันมิใช่การละทิ้งหน้าที่นั้นกระทำไปโดยไม่สมควรเพราะเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับฉะนั้น การที่โจทก์ละทิ้งหน้าที่ไปโดยไม่แจ้งให้จำเลยทราบหรือยื่นใบลาตามข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย จึงหาใช่การละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควรไม่ โจทก์ละทิ้งหน้าที่เกินสามวันทำงานติดต่อกันเพราะป่วยถือว่ามีเหตุอันสมควร พิพากษายืน(สมบูรณ์ บุญภินนท์-ขจร หะวานนท์-สมศักดิ์ ปาลวัฒน์วิไชย)ศาลแรงงานกลาง - นายณรงค์ ตันติเตมิทศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย เมื่อวันที่ ๗ กรกฎาคม ๒๕๒๔ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่จ่ายค่าชดเชยให้ ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยจ่ายชดเชยเท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้ายหนึ่งร้อยแปดสิบวันเป็นเงิน ๙,๗๒๐ บาท จำเลยให้การว่า โจทก์ขาดงานตั้งแต่วันที่ ๒๔ ถึงวันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๒๔ รวม ๗ วัน โดยไม่ส่งใบลา หรือไม่แจ้งเหตุที่ไม่สามารถไปทำงานให้จำเลยทราบถือว่าโจทก์ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาเกินกว่าสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์ละทิ้งหน้าที่เกินสามวันทำงานติดต่อกันเพราะป่วย ถือว่ามีเหตุอันสมควร กรณีไม่ต้องด้วยข้อยกเว้นที่จะเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ ๑๖ เมษายน ๒๕๑๕ ข้อ ๔๗(๔) จำเลยมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามข้อ ๔๖ พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำนวน ๙,๗๒๐ บาท จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๑๘ ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายวันละ ๕๔ บาท ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยข้อ ๕.๒ กำหนดว่า ถ้าลูกจ้างเจ็บป่วยไม่สามารถทำงานได้ให้แจ้งหัวหน้างานหรือผู้จัดการทราบโดยเร็ว ถ้าไม่อาจทำได้ ให้แจ้งในวันแรกที่มาทำงาน ข้อ ๕.๔ กำหนดว่า การลาป่วยตั้งแต่ ๓ วันขึ้นไปต้องมีใบรับรองแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งมาแสดงหากไม่สามารถหาแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งมาได้ ให้ลูกจ้างแจ้งให้นายจ้างทราบ เมื่อระหว่างวันที่ ๑๕ ถึงวันที่ ๑๗ มิถุนายน ๒๕๒๔ ระหว่างวันที่ ๑๘ ถึงวันที่ ๒๐ มิถุนายน ๒๕๒๔และระหว่างวันที่ ๒๒ ถึงวันที่ ๒๓ มิถุนายน ๒๕๒๔ โจทก์ลาป่วย ๓ ครั้งโดยมีใบรับรองแพทย์มาแสดง จำเลยอนุญาตทุกครั้งครั้นตั้งแต่วันที่ ๒๔ มิถุนายน ๒๕๒๔ เป็นต้นมา โจทก์ละทิ้งหน้าที่เพราะป่วยยังไม่หาย แต่มิได้แจ้งให้จำเลยทราบหรือยื่นใบลา วันที่ ๒๗ มิถุนายน ๒๕๒๔ จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์ ต่อมาระหว่างวันที่ ๖ ถึงวันที่ ๗ กรกฎาคม ๒๕๒๔ โจทก์ไปขอเข้าทำงานจึงทราบว่าจำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์แล้ว เห็นว่าคำว่า "โดยไม่มีเหตุอันสมควรในข้อ ๔๗(๔) แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ ๑๖ เมษายน ๒๕๑๕ ซึ่งกำหนดว่า ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรนั้นหมายถึงไม่มีเหตุอันสมควรที่จะต้องละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันมิใช่การละทิ้งหน้าที่นั้นกระทำไปโดยไม่สมควรเพราะเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับฉะนั้น การที่โจทก์ละทิ้งหน้าที่ไปโดยไม่แจ้งให้จำเลยทราบหรือยื่นใบลาตามข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย จึงหาใช่การละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควรไม่ โจทก์ละทิ้งหน้าที่เกินสามวันทำงานติดต่อกันเพราะป่วยถือว่ามีเหตุอันสมควร พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3903/2524นางบุญสม เทพทองโจทก์บริษัทสยามเลซ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ม. 47 (4)ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 47 (4) ที่กำหนดว่าละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรนั้น หมายถึงไม่มีเหตุอันสมควรที่จะต้องละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันมิใช่การละทิ้งหน้าที่นั้นกระทำไปโดยไม่สมควรเพราะเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับของนายจ้างโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย เมื่อวันที่ ๗ กรกฎาคม ๒๕๒๔ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่จ่ายค่าชดเชยให้ ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยจ่ายชดเชยเท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้ายหนึ่งร้อยแปดสิบวันเป็นเงิน ๙,๗๒๐ บาท จำเลยให้การว่า โจทก์ขาดงานตั้งแต่วันที่ ๒๔ ถึงวันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๒๔ รวม ๗ วัน โดยไม่ส่งใบลา หรือไม่แจ้งเหตุที่ไม่สามารถไปทำงานให้จำเลยทราบถือว่าโจทก์ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาเกินกว่าสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์ละทิ้งหน้าที่เกินสามวันทำงานติดต่อกันเพราะป่วย ถือว่ามีเหตุอันสมควร กรณีไม่ต้องด้วยข้อยกเว้นที่จะเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ ๑๖ เมษายน ๒๕๑๕ ข้อ ๔๗(๔) จำเลยมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามข้อ ๔๖ พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำนวน ๙,๗๒๐ บาท จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๑๘ ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายวันละ ๕๔ บาท ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยข้อ ๕.๒ กำหนดว่า ถ้าลูกจ้างเจ็บป่วยไม่สามารถทำงานได้ให้แจ้งหัวหน้างานหรือผู้จัดการทราบโดยเร็ว ถ้าไม่อาจทำได้ ให้แจ้งในวันแรกที่มาทำงาน ข้อ ๕.๔ กำหนดว่า การลาป่วยตั้งแต่ ๓ วันขึ้นไปต้องมีใบรับรองแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งมาแสดงหากไม่สามารถหาแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งมาได้ ให้ลูกจ้างแจ้งให้นายจ้างทราบ เมื่อระหว่างวันที่ ๑๕ ถึงวันที่ ๑๗ มิถุนายน ๒๕๒๔ ระหว่างวันที่ ๑๘ ถึงวันที่ ๒๐ มิถุนายน ๒๕๒๔และระหว่างวันที่ ๒๒ ถึงวันที่ ๒๓ มิถุนายน ๒๕๒๔ โจทก์ลาป่วย ๓ ครั้งโดยมีใบรับรองแพทย์มาแสดง จำเลยอนุญาตทุกครั้งครั้นตั้งแต่วันที่ ๒๔ มิถุนายน ๒๕๒๔ เป็นต้นมา โจทก์ละทิ้งหน้าที่เพราะป่วยยังไม่หาย แต่มิได้แจ้งให้จำเลยทราบหรือยื่นใบลา วันที่ ๒๗ มิถุนายน ๒๕๒๔ จำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์ ต่อมาระหว่างวันที่ ๖ ถึงวันที่ ๗ กรกฎาคม ๒๕๒๔ โจทก์ไปขอเข้าทำงานจึงทราบว่าจำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์แล้ว เห็นว่าคำว่า "โดยไม่มีเหตุอันสมควรในข้อ ๔๗(๔) แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ ๑๖ เมษายน ๒๕๑๕ ซึ่งกำหนดว่า ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรนั้นหมายถึงไม่มีเหตุอันสมควรที่จะต้องละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันมิใช่การละทิ้งหน้าที่นั้นกระทำไปโดยไม่สมควรเพราะเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับฉะนั้น การที่โจทก์ละทิ้งหน้าที่ไปโดยไม่แจ้งให้จำเลยทราบหรือยื่นใบลาตามข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย จึงหาใช่การละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควรไม่ โจทก์ละทิ้งหน้าที่เกินสามวันทำงานติดต่อกันเพราะป่วยถือว่ามีเหตุอันสมควร พิพากษายืน(สมบูรณ์ บุญภินนท์-ขจร หะวานนท์-สมศักดิ์ ปาลวัฒน์วิไชย)ศาลแรงงานกลาง - นายณรงค์ ตันติเตมิทศาลอุทธรณ์ - แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ