คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1481/2482หลักกฎหมาย: จำเลยกระทำผิดฐานแจ้งความเท็จตาม พ.ร.บ.รัชชูปการเมื่อวันที่ 8/1/2480 โจทก์เพิ่งมาฟ้องเมื่อวันที่ 31/6/2482 เมื่อ พ.ร.บ.รัชชูปการที่ได้ยกเลิกแล้ว ศาลยกฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาอาญา ม.39(5) ม.5 แห่ง พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลรัษฎากรนั้นใช้บังคับแต่ในทางแพ่งเท่านั้น ส่วนโทษทางอาญาเป็นอันยกเลิก.โจทก์ฟ้องจำเลยเมื่อวันที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๔๘๒ หาว่าจำเลยค้างเงินรัชชูปการ ๒๔๗๙ เมื่อวันที่ ๘ เมษายน ๒๔๘๐ เจ้าพนักงานเรียกจำเลยมาสอบสวนข้อที่จำเลยไม่เสียเงินรัชชูปการและการยึดทรัพย์ จำเลยเอกความที่รู้อยู่ว่าเป็นเท็จมาแจ้งแก่จำเลยตาม พ.ร.บ.รัชชูปการ ๒๔๖๘ ม.๑๐๑๓(๓) ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าพ.ร.บ.รัชชูปการนั้นถูกยกเลิกแต่วันที่ ๑ เมษายน ๒๔๘๒ แล้วโดย ม.๔ แห่ง พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลรัษฎากร ๒๔๘๑ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเมื่อกระทำผิดกฎหมายยังใช้อยู่ แต่เมื่อตัดสินจะเอากฎหมายที่ยกเลิกแล้วมาใช้ไม่ได้และการลงโทษเพราะกล่าวเท็จนี้หาใช่บังคับในการเก็บภาษีอากรที่กฎหมายให้ใช้ไม่ จึงพิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลล่างทั้งสองว่า แม้ขณะจำเลยทำความผิดกฎหมายยังใช้อยู่ก็ดี แต่เมื่อพิจารณาคดีกฎหมายนั้นยกเลิกไม่ใช่แล้วศาลจะลงโทษจำเลยไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๓๙(๕) ส่วน ม.๕ แห่ง พ.ร.บ.ให้ใช้บทบัญญัติแห่งประมวลรัษฎากรนั้นใช้บังคับแต่ในทางแพ่ง ส่วนโทษอาญาเป็นอันยกเลิกไม่ใช้แล้ว จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1481/2482อัยยการพระนครศรีอยุธยาโจทก์นายย้อย มังคละพรรณจำเลย พ.ร.บ.เงินรัชชูปการ พ.ศ.2468 ม. 10, ม. 13 (3) พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลรัษฎากร 2481 ม. 4, ม. 5 ป.วิ.อ. ม. 39 (5)จำเลยกระทำผิดฐานแจ้งความเท็จตาม พ.ร.บ.รัชชูปการเมื่อวันที่ 8/1/2480 โจทก์เพิ่งมาฟ้องเมื่อวันที่ 31/6/2482 เมื่อ พ.ร.บ.รัชชูปการที่ได้ยกเลิกแล้ว ศาลยกฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาอาญา ม.39(5) ม.5 แห่ง พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลรัษฎากรนั้นใช้บังคับแต่ในทางแพ่งเท่านั้น ส่วนโทษทางอาญาเป็นอันยกเลิก.โจทก์ฟ้องจำเลยเมื่อวันที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๔๘๒ หาว่าจำเลยค้างเงินรัชชูปการ ๒๔๗๙ เมื่อวันที่ ๘ เมษายน ๒๔๘๐ เจ้าพนักงานเรียกจำเลยมาสอบสวนข้อที่จำเลยไม่เสียเงินรัชชูปการและการยึดทรัพย์ จำเลยเอกความที่รู้อยู่ว่าเป็นเท็จมาแจ้งแก่จำเลยตาม พ.ร.บ.รัชชูปการ ๒๔๖๘ ม.๑๐๑๓(๓) ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าพ.ร.บ.รัชชูปการนั้นถูกยกเลิกแต่วันที่ ๑ เมษายน ๒๔๘๒ แล้วโดย ม.๔ แห่ง พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลรัษฎากร ๒๔๘๑ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเมื่อกระทำผิดกฎหมายยังใช้อยู่ แต่เมื่อตัดสินจะเอากฎหมายที่ยกเลิกแล้วมาใช้ไม่ได้และการลงโทษเพราะกล่าวเท็จนี้หาใช่บังคับในการเก็บภาษีอากรที่กฎหมายให้ใช้ไม่ จึงพิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลล่างทั้งสองว่า แม้ขณะจำเลยทำความผิดกฎหมายยังใช้อยู่ก็ดี แต่เมื่อพิจารณาคดีกฎหมายนั้นยกเลิกไม่ใช่แล้วศาลจะลงโทษจำเลยไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๓๙(๕) ส่วน ม.๕ แห่ง พ.ร.บ.ให้ใช้บทบัญญัติแห่งประมวลรัษฎากรนั้นใช้บังคับแต่ในทางแพ่ง ส่วนโทษอาญาเป็นอันยกเลิกไม่ใช้แล้ว จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง(วิเศษ-วิกรม-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - พระดุลยพากย์+ศาลอุทธรณ์ - พระอินทปริญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องจำเลยเมื่อวันที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๔๘๒ หาว่าจำเลยค้างเงินรัชชูปการ ๒๔๗๙ เมื่อวันที่ ๘ เมษายน ๒๔๘๐ เจ้าพนักงานเรียกจำเลยมาสอบสวนข้อที่จำเลยไม่เสียเงินรัชชูปการและการยึดทรัพย์ จำเลยเอกความที่รู้อยู่ว่าเป็นเท็จมาแจ้งแก่จำเลยตาม พ.ร.บ.รัชชูปการ ๒๔๖๘ ม.๑๐๑๓(๓) ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าพ.ร.บ.รัชชูปการนั้นถูกยกเลิกแต่วันที่ ๑ เมษายน ๒๔๘๒ แล้วโดย ม.๔ แห่ง พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลรัษฎากร ๒๔๘๑ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเมื่อกระทำผิดกฎหมายยังใช้อยู่ แต่เมื่อตัดสินจะเอากฎหมายที่ยกเลิกแล้วมาใช้ไม่ได้และการลงโทษเพราะกล่าวเท็จนี้หาใช่บังคับในการเก็บภาษีอากรที่กฎหมายให้ใช้ไม่ จึงพิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลล่างทั้งสองว่า แม้ขณะจำเลยทำความผิดกฎหมายยังใช้อยู่ก็ดี แต่เมื่อพิจารณาคดีกฎหมายนั้นยกเลิกไม่ใช่แล้วศาลจะลงโทษจำเลยไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๓๙(๕) ส่วน ม.๕ แห่ง พ.ร.บ.ให้ใช้บทบัญญัติแห่งประมวลรัษฎากรนั้นใช้บังคับแต่ในทางแพ่ง ส่วนโทษอาญาเป็นอันยกเลิกไม่ใช้แล้ว จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1481/2482อัยยการพระนครศรีอยุธยาโจทก์นายย้อย มังคละพรรณจำเลย พ.ร.บ.เงินรัชชูปการ พ.ศ.2468 ม. 10, ม. 13 (3) พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลรัษฎากร 2481 ม. 4, ม. 5 ป.วิ.อ. ม. 39 (5)จำเลยกระทำผิดฐานแจ้งความเท็จตาม พ.ร.บ.รัชชูปการเมื่อวันที่ 8/1/2480 โจทก์เพิ่งมาฟ้องเมื่อวันที่ 31/6/2482 เมื่อ พ.ร.บ.รัชชูปการที่ได้ยกเลิกแล้ว ศาลยกฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาอาญา ม.39(5) ม.5 แห่ง พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลรัษฎากรนั้นใช้บังคับแต่ในทางแพ่งเท่านั้น ส่วนโทษทางอาญาเป็นอันยกเลิก.โจทก์ฟ้องจำเลยเมื่อวันที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๔๘๒ หาว่าจำเลยค้างเงินรัชชูปการ ๒๔๗๙ เมื่อวันที่ ๘ เมษายน ๒๔๘๐ เจ้าพนักงานเรียกจำเลยมาสอบสวนข้อที่จำเลยไม่เสียเงินรัชชูปการและการยึดทรัพย์ จำเลยเอกความที่รู้อยู่ว่าเป็นเท็จมาแจ้งแก่จำเลยตาม พ.ร.บ.รัชชูปการ ๒๔๖๘ ม.๑๐๑๓(๓) ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าพ.ร.บ.รัชชูปการนั้นถูกยกเลิกแต่วันที่ ๑ เมษายน ๒๔๘๒ แล้วโดย ม.๔ แห่ง พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลรัษฎากร ๒๔๘๑ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าเมื่อกระทำผิดกฎหมายยังใช้อยู่ แต่เมื่อตัดสินจะเอากฎหมายที่ยกเลิกแล้วมาใช้ไม่ได้และการลงโทษเพราะกล่าวเท็จนี้หาใช่บังคับในการเก็บภาษีอากรที่กฎหมายให้ใช้ไม่ จึงพิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลล่างทั้งสองว่า แม้ขณะจำเลยทำความผิดกฎหมายยังใช้อยู่ก็ดี แต่เมื่อพิจารณาคดีกฎหมายนั้นยกเลิกไม่ใช่แล้วศาลจะลงโทษจำเลยไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๓๙(๕) ส่วน ม.๕ แห่ง พ.ร.บ.ให้ใช้บทบัญญัติแห่งประมวลรัษฎากรนั้นใช้บังคับแต่ในทางแพ่ง ส่วนโทษอาญาเป็นอันยกเลิกไม่ใช้แล้ว จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง(วิเศษ-วิกรม-มนูภันย์วิมลสาร)ศาลชั้นต้น - พระดุลยพากย์+ศาลอุทธรณ์ - พระอินทปริญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ