คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3562/2542หลักกฎหมาย: บริษัทท. เป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มขายผ้าสำเร็จรูปให้โจทก์ในเดือนสิงหาคม 2538 จำนวน 2 ครั้ง และ ในเดือนกันยายน 2538 จำนวน 2 ครั้ง เป็นเงิน 322,509 บาท และบริษัทดังกล่าวได้เบิกเงินจากบัญชีเงินฝากกระแสรายวัน (ธนาคารกสิกรไทย จำกัด) ของหุ้นส่วนผู้จัดการโจทก์ไปแล้วกับยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่มต่อจำเลยสำหรับเดือนภาษี สิงหาคมและกันยายน 2538 และได้มีการขายสินค้าและออกใบกำกับ ภาษีของบริษัทดังกล่าวให้โจทก์ประกอบกับบริษัท ท. ได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม เป็นผู้ประกอบการที่มีมูลค่าของฐานภาษี (รายรับ) เกิน 600,000 บาท แต่ไม่เกิน 1,200,000 บาทต่อปี มีความประสงค์จะเสียภาษีมูลค่าเพิ่มโดยคำนวณจากภาษี ขายหักด้วยภาษีซื้อในแต่ละเดือนภาษีด้วย ดังนั้น บริษัทดังกล่าว จึงเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนที่มีสิทธิออกใบกำกับภาษีได้ ภาษีซื้อตามใบกำกับภาษีพิพาทจึงออกโดยผู้มีสิทธิออกใบ กำกับภาษี แม้บริษัทดังกล่าวเป็นผู้ประกอบการขายส่งผ้า ยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ในปี 2537 ถึง 2539 ทุกเดือน แต่ไม่มีภาษีที่ต้องชำระเลย คงมีแต่รายการขอคืนภาษีทุกเดือน เป็นการประกอบกิจการที่ผิดปกติการค้าโดยทั่วไปที่มีรายการ ยอดซื้อมากกว่ายอดขายก็ตามแต่ก็เป็นเรื่องผลประกอบกิจการของ บริษัทอื่น ไม่เกี่ยวกับโจทก์แต่อย่างใด โจทก์จึงมีสิทธินำภาษีซื้อตามใบกำกับภาษีพิพาทมาใช้ในการคำนวณภาษีตามมาตรา 82/3 ได้โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีมูลค่าเพิ่มเบี้ยปรับและเงินเพิ่มของโจทก์ทั้งหมด ถ้าจำเลยไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำสั่งศาลเป็นการแสดงเจตนาจำเลยให้การว่า การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ถูกต้องแล้วขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินตามหนังสือแจ้งการประเมินภาษีมูลค่าเพิ่มเลขที่ ต.1/3014220/5/104034 ลงวันที่ 13 มีนาคม 2540เลขที่ ต.1/3014220/5/104033 ลงวันที่ 13 มีนาคม 2540 และคำวินิจฉัยอุทธรณ์ เลขที่ สภ.1 (กม.3)/2541/198 ลงวันที่ 17เมษายน 2540 เลขที่ สภ.1 (กม.3)12541/199 ลงวันที่ 17เมษายน 2540 คำขอของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า ใบกำกับภาษีตามเอกสารหมาย ล.3แผ่นที่ 107 และ108 และใบกำกับภาษีตามเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 109และ 110 เป็นใบกำกับภาษีที่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ โจทก์มีนายประดิษฐ์ เพ็งเจริญ ผู้จัดการทั่วไปของโจทก์และนางสาวประพิศ สุธรรมภาวดี สมุห์บัญชีของบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัด ผู้ออกใบกำกับภาษีเอกสารหมาย ล.3ดังกล่าวมาเบิกความว่า บริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัดเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มตามเอกสารหมาย จ.3ขายผ้าสำเร็จรูปให้โจทก์ในเดือนสิงหาคม 2538จำนวน 2 ครั้ง ตามรายงานภาษีขายเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 11ใบกำกับภาษีเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 107 ถึง 108 เป็นเงิน267,132 บาท และในเดือนกันยายน 2538 จำนวน 2 ครั้ง ตามรายงานภาษีขายเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 23 ใบกำกับภาษีเอกสารหมาย ล.3แผ่นที่ 109 ถึง 110 เป็นเงิน 322,509 บาท และบริษัทดังกล่าวได้เบิกเงินจากบัญชีเงินฝากกระแสรายวันธนาคารกสิกรไทย จำกัดของนางพนิดา ตรีพงษ์พันธ์ หุ้นส่วนผู้จัดการโจทก์ไปแล้วตามเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 56 และ 59 กับยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่มต่อจำเลยสำหรับเดือนภาษีสิงหาคมและกันยายน 2538เอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 127 และ 128 แล้ว เห็นว่า นอกจากโจทก์จะมีใบกำกับภาษีเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 107 ถึง 110 มาเป็นหลักฐานแล้วโจทก์ยังมีนางสาวประพิศ สุธรรมภาวดี สมุห์บัญชีของบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัด ซึ่งเป็นผู้ออกใบกำกับภาษีพิพาทให้โจทก์มาเบิกความยืนยันว่า ได้มีการขายสินค้าและออกใบกำกับภาษีของบริษัทดังกล่าวให้โจทก์ปรากฏตามรายงานภาษีขายของบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัด เอกสารหมาย ล.1แผ่นที่ 11 และ 23 ประกอบกับบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัดได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นผู้ประกอบการที่มีมูลค่าของฐานภาษี(รายรับ) เกิน 600,000 บาท แต่ไม่เกิน 1,200,000 บาท ต่อปีมีความประสงค์จะเสียภาษีมูลค่าเพิ่มโดยคำนวณจากภาษีขายหักด้วยภาษีซื้อในแต่ละเดือนภาษี ตามแบบคำขอจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม ภ.พ.01 เอกสารหมาย จ.3 ดังนั้น บริษัทดังกล่าวจึงเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนที่มีสิทธิออกใบกำกับภาษีได้ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ภาษีซื้อตามใบกำกับภาษีพิพาทออกโดยผู้มีสิทธิออกใบกำกับภาษี ส่วนที่คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์มีความเห็นว่า แม้โจทก์จะนำผู้ออกใบกำกับภาษีคือบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัด มาพิสูจน์ แต่บริษัทดังกล่าวเป็นผู้ประกอบการขายส่งผ้า ยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ในปี 2537 ถึง 2539 ทุกเดือน แต่ไม่มีภาษีที่ต้องชำระเลย คงมีแต่รายการขอคืนภาษีทุกเดือน เป็นการประกอบกิจการที่ผิดปกติการค้าโดยทั่วไปที่มีรายการยอดซื้อมากกว่ายอดขาย จึงไม่น่าจะดำเนินการติดต่อกันมาได้นานหลายปีใบกำกับภาษีที่บริษัทดังกล่าวออกให้โจทก์เป็นใบกำกับภาษีที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้นเห็นว่า เป็นเรื่องผลประกอบกิจการของบริษัทอื่น ไม่เกี่ยวกับโจทก์แต่อย่างใดโจทก์จึงมีสิทธินำภาษีซื้อตามเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 107 ถึง 110 มาใช้ในการคำนวณภาษีตามมาตรา 82/3 ได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3562/2542ห้างหุ้นส่วนจำกัด พี.นิดา ( ประเทศ ไทยโจทก์กรมสรรพากรจำเลย ป.รัษฎากร ม. 82/3บริษัทท. เป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มขายผ้าสำเร็จรูปให้โจทก์ในเดือนสิงหาคม 2538 จำนวน 2 ครั้ง และ ในเดือนกันยายน 2538 จำนวน 2 ครั้ง เป็นเงิน 322,509 บาท และบริษัทดังกล่าวได้เบิกเงินจากบัญชีเงินฝากกระแสรายวัน (ธนาคารกสิกรไทย จำกัด) ของหุ้นส่วนผู้จัดการโจทก์ไปแล้วกับยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่มต่อจำเลยสำหรับเดือนภาษี สิงหาคมและกันยายน 2538 และได้มีการขายสินค้าและออกใบกำกับ ภาษีของบริษัทดังกล่าวให้โจทก์ประกอบกับบริษัท ท. ได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม เป็นผู้ประกอบการที่มีมูลค่าของฐานภาษี (รายรับ) เกิน 600,000 บาท แต่ไม่เกิน 1,200,000 บาทต่อปี มีความประสงค์จะเสียภาษีมูลค่าเพิ่มโดยคำนวณจากภาษี ขายหักด้วยภาษีซื้อในแต่ละเดือนภาษีด้วย ดังนั้น บริษัทดังกล่าว จึงเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนที่มีสิทธิออกใบกำกับภาษีได้ ภาษีซื้อตามใบกำกับภาษีพิพาทจึงออกโดยผู้มีสิทธิออกใบ กำกับภาษี แม้บริษัทดังกล่าวเป็นผู้ประกอบการขายส่งผ้า ยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ในปี 2537 ถึง 2539 ทุกเดือน แต่ไม่มีภาษีที่ต้องชำระเลย คงมีแต่รายการขอคืนภาษีทุกเดือน เป็นการประกอบกิจการที่ผิดปกติการค้าโดยทั่วไปที่มีรายการ ยอดซื้อมากกว่ายอดขายก็ตามแต่ก็เป็นเรื่องผลประกอบกิจการของ บริษัทอื่น ไม่เกี่ยวกับโจทก์แต่อย่างใด โจทก์จึงมีสิทธินำภาษีซื้อตามใบกำกับภาษีพิพาทมาใช้ในการคำนวณภาษีตามมาตรา 82/3 ได้โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีมูลค่าเพิ่มเบี้ยปรับและเงินเพิ่มของโจทก์ทั้งหมด ถ้าจำเลยไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำสั่งศาลเป็นการแสดงเจตนาจำเลยให้การว่า การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ถูกต้องแล้วขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินตามหนังสือแจ้งการประเมินภาษีมูลค่าเพิ่มเลขที่ ต.1/3014220/5/104034 ลงวันที่ 13 มีนาคม 2540เลขที่ ต.1/3014220/5/104033 ลงวันที่ 13 มีนาคม 2540 และคำวินิจฉัยอุทธรณ์ เลขที่ สภ.1 (กม.3)/2541/198 ลงวันที่ 17เมษายน 2540 เลขที่ สภ.1 (กม.3)12541/199 ลงวันที่ 17เมษายน 2540 คำขอของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า ใบกำกับภาษีตามเอกสารหมาย ล.3แผ่นที่ 107 และ108 และใบกำกับภาษีตามเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 109และ 110 เป็นใบกำกับภาษีที่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ โจทก์มีนายประดิษฐ์ เพ็งเจริญ ผู้จัดการทั่วไปของโจทก์และนางสาวประพิศ สุธรรมภาวดี สมุห์บัญชีของบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัด ผู้ออกใบกำกับภาษีเอกสารหมาย ล.3ดังกล่าวมาเบิกความว่า บริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัดเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มตามเอกสารหมาย จ.3ขายผ้าสำเร็จรูปให้โจทก์ในเดือนสิงหาคม 2538จำนวน 2 ครั้ง ตามรายงานภาษีขายเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 11ใบกำกับภาษีเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 107 ถึง 108 เป็นเงิน267,132 บาท และในเดือนกันยายน 2538 จำนวน 2 ครั้ง ตามรายงานภาษีขายเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 23 ใบกำกับภาษีเอกสารหมาย ล.3แผ่นที่ 109 ถึง 110 เป็นเงิน 322,509 บาท และบริษัทดังกล่าวได้เบิกเงินจากบัญชีเงินฝากกระแสรายวันธนาคารกสิกรไทย จำกัดของนางพนิดา ตรีพงษ์พันธ์ หุ้นส่วนผู้จัดการโจทก์ไปแล้วตามเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 56 และ 59 กับยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่มต่อจำเลยสำหรับเดือนภาษีสิงหาคมและกันยายน 2538เอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 127 และ 128 แล้ว เห็นว่า นอกจากโจทก์จะมีใบกำกับภาษีเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 107 ถึง 110 มาเป็นหลักฐานแล้วโจทก์ยังมีนางสาวประพิศ สุธรรมภาวดี สมุห์บัญชีของบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัด ซึ่งเป็นผู้ออกใบกำกับภาษีพิพาทให้โจทก์มาเบิกความยืนยันว่า ได้มีการขายสินค้าและออกใบกำกับภาษีของบริษัทดังกล่าวให้โจทก์ปรากฏตามรายงานภาษีขายของบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัด เอกสารหมาย ล.1แผ่นที่ 11 และ 23 ประกอบกับบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัดได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นผู้ประกอบการที่มีมูลค่าของฐานภาษี(รายรับ) เกิน 600,000 บาท แต่ไม่เกิน 1,200,000 บาท ต่อปีมีความประสงค์จะเสียภาษีมูลค่าเพิ่มโดยคำนวณจากภาษีขายหักด้วยภาษีซื้อในแต่ละเดือนภาษี ตามแบบคำขอจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม ภ.พ.01 เอกสารหมาย จ.3 ดังนั้น บริษัทดังกล่าวจึงเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนที่มีสิทธิออกใบกำกับภาษีได้ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ภาษีซื้อตามใบกำกับภาษีพิพาทออกโดยผู้มีสิทธิออกใบกำกับภาษี ส่วนที่คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์มีความเห็นว่า แม้โจทก์จะนำผู้ออกใบกำกับภาษีคือบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัด มาพิสูจน์ แต่บริษัทดังกล่าวเป็นผู้ประกอบการขายส่งผ้า ยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ในปี 2537 ถึง 2539 ทุกเดือน แต่ไม่มีภาษีที่ต้องชำระเลย คงมีแต่รายการขอคืนภาษีทุกเดือน เป็นการประกอบกิจการที่ผิดปกติการค้าโดยทั่วไปที่มีรายการยอดซื้อมากกว่ายอดขาย จึงไม่น่าจะดำเนินการติดต่อกันมาได้นานหลายปีใบกำกับภาษีที่บริษัทดังกล่าวออกให้โจทก์เป็นใบกำกับภาษีที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้นเห็นว่า เป็นเรื่องผลประกอบกิจการของบริษัทอื่น ไม่เกี่ยวกับโจทก์แต่อย่างใดโจทก์จึงมีสิทธินำภาษีซื้อตามเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 107 ถึง 110 มาใช้ในการคำนวณภาษีตามมาตรา 82/3 ได้พิพากษายืน(เรืองฤทธิ์ ศรีวรรธนะ-เหล็ก ไทรวิจิตร-ณรงค์ศักดิ์ วิจิตรสาระวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีมูลค่าเพิ่มเบี้ยปรับและเงินเพิ่มของโจทก์ทั้งหมด ถ้าจำเลยไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำสั่งศาลเป็นการแสดงเจตนาจำเลยให้การว่า การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ถูกต้องแล้วขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินตามหนังสือแจ้งการประเมินภาษีมูลค่าเพิ่มเลขที่ ต.1/3014220/5/104034 ลงวันที่ 13 มีนาคม 2540เลขที่ ต.1/3014220/5/104033 ลงวันที่ 13 มีนาคม 2540 และคำวินิจฉัยอุทธรณ์ เลขที่ สภ.1 (กม.3)/2541/198 ลงวันที่ 17เมษายน 2540 เลขที่ สภ.1 (กม.3)12541/199 ลงวันที่ 17เมษายน 2540 คำขอของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า ใบกำกับภาษีตามเอกสารหมาย ล.3แผ่นที่ 107 และ108 และใบกำกับภาษีตามเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 109และ 110 เป็นใบกำกับภาษีที่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ โจทก์มีนายประดิษฐ์ เพ็งเจริญ ผู้จัดการทั่วไปของโจทก์และนางสาวประพิศ สุธรรมภาวดี สมุห์บัญชีของบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัด ผู้ออกใบกำกับภาษีเอกสารหมาย ล.3ดังกล่าวมาเบิกความว่า บริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัดเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มตามเอกสารหมาย จ.3ขายผ้าสำเร็จรูปให้โจทก์ในเดือนสิงหาคม 2538จำนวน 2 ครั้ง ตามรายงานภาษีขายเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 11ใบกำกับภาษีเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 107 ถึง 108 เป็นเงิน267,132 บาท และในเดือนกันยายน 2538 จำนวน 2 ครั้ง ตามรายงานภาษีขายเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 23 ใบกำกับภาษีเอกสารหมาย ล.3แผ่นที่ 109 ถึง 110 เป็นเงิน 322,509 บาท และบริษัทดังกล่าวได้เบิกเงินจากบัญชีเงินฝากกระแสรายวันธนาคารกสิกรไทย จำกัดของนางพนิดา ตรีพงษ์พันธ์ หุ้นส่วนผู้จัดการโจทก์ไปแล้วตามเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 56 และ 59 กับยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่มต่อจำเลยสำหรับเดือนภาษีสิงหาคมและกันยายน 2538เอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 127 และ 128 แล้ว เห็นว่า นอกจากโจทก์จะมีใบกำกับภาษีเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 107 ถึง 110 มาเป็นหลักฐานแล้วโจทก์ยังมีนางสาวประพิศ สุธรรมภาวดี สมุห์บัญชีของบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัด ซึ่งเป็นผู้ออกใบกำกับภาษีพิพาทให้โจทก์มาเบิกความยืนยันว่า ได้มีการขายสินค้าและออกใบกำกับภาษีของบริษัทดังกล่าวให้โจทก์ปรากฏตามรายงานภาษีขายของบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัด เอกสารหมาย ล.1แผ่นที่ 11 และ 23 ประกอบกับบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัดได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นผู้ประกอบการที่มีมูลค่าของฐานภาษี(รายรับ) เกิน 600,000 บาท แต่ไม่เกิน 1,200,000 บาท ต่อปีมีความประสงค์จะเสียภาษีมูลค่าเพิ่มโดยคำนวณจากภาษีขายหักด้วยภาษีซื้อในแต่ละเดือนภาษี ตามแบบคำขอจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม ภ.พ.01 เอกสารหมาย จ.3 ดังนั้น บริษัทดังกล่าวจึงเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนที่มีสิทธิออกใบกำกับภาษีได้ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ภาษีซื้อตามใบกำกับภาษีพิพาทออกโดยผู้มีสิทธิออกใบกำกับภาษี ส่วนที่คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์มีความเห็นว่า แม้โจทก์จะนำผู้ออกใบกำกับภาษีคือบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัด มาพิสูจน์ แต่บริษัทดังกล่าวเป็นผู้ประกอบการขายส่งผ้า ยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ในปี 2537 ถึง 2539 ทุกเดือน แต่ไม่มีภาษีที่ต้องชำระเลย คงมีแต่รายการขอคืนภาษีทุกเดือน เป็นการประกอบกิจการที่ผิดปกติการค้าโดยทั่วไปที่มีรายการยอดซื้อมากกว่ายอดขาย จึงไม่น่าจะดำเนินการติดต่อกันมาได้นานหลายปีใบกำกับภาษีที่บริษัทดังกล่าวออกให้โจทก์เป็นใบกำกับภาษีที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้นเห็นว่า เป็นเรื่องผลประกอบกิจการของบริษัทอื่น ไม่เกี่ยวกับโจทก์แต่อย่างใดโจทก์จึงมีสิทธินำภาษีซื้อตามเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 107 ถึง 110 มาใช้ในการคำนวณภาษีตามมาตรา 82/3 ได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3562/2542ห้างหุ้นส่วนจำกัด พี.นิดา ( ประเทศ ไทยโจทก์กรมสรรพากรจำเลย ป.รัษฎากร ม. 82/3บริษัทท. เป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มขายผ้าสำเร็จรูปให้โจทก์ในเดือนสิงหาคม 2538 จำนวน 2 ครั้ง และ ในเดือนกันยายน 2538 จำนวน 2 ครั้ง เป็นเงิน 322,509 บาท และบริษัทดังกล่าวได้เบิกเงินจากบัญชีเงินฝากกระแสรายวัน (ธนาคารกสิกรไทย จำกัด) ของหุ้นส่วนผู้จัดการโจทก์ไปแล้วกับยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่มต่อจำเลยสำหรับเดือนภาษี สิงหาคมและกันยายน 2538 และได้มีการขายสินค้าและออกใบกำกับ ภาษีของบริษัทดังกล่าวให้โจทก์ประกอบกับบริษัท ท. ได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม เป็นผู้ประกอบการที่มีมูลค่าของฐานภาษี (รายรับ) เกิน 600,000 บาท แต่ไม่เกิน 1,200,000 บาทต่อปี มีความประสงค์จะเสียภาษีมูลค่าเพิ่มโดยคำนวณจากภาษี ขายหักด้วยภาษีซื้อในแต่ละเดือนภาษีด้วย ดังนั้น บริษัทดังกล่าว จึงเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนที่มีสิทธิออกใบกำกับภาษีได้ ภาษีซื้อตามใบกำกับภาษีพิพาทจึงออกโดยผู้มีสิทธิออกใบ กำกับภาษี แม้บริษัทดังกล่าวเป็นผู้ประกอบการขายส่งผ้า ยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ในปี 2537 ถึง 2539 ทุกเดือน แต่ไม่มีภาษีที่ต้องชำระเลย คงมีแต่รายการขอคืนภาษีทุกเดือน เป็นการประกอบกิจการที่ผิดปกติการค้าโดยทั่วไปที่มีรายการ ยอดซื้อมากกว่ายอดขายก็ตามแต่ก็เป็นเรื่องผลประกอบกิจการของ บริษัทอื่น ไม่เกี่ยวกับโจทก์แต่อย่างใด โจทก์จึงมีสิทธินำภาษีซื้อตามใบกำกับภาษีพิพาทมาใช้ในการคำนวณภาษีตามมาตรา 82/3 ได้โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีมูลค่าเพิ่มเบี้ยปรับและเงินเพิ่มของโจทก์ทั้งหมด ถ้าจำเลยไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำสั่งศาลเป็นการแสดงเจตนาจำเลยให้การว่า การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ถูกต้องแล้วขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินตามหนังสือแจ้งการประเมินภาษีมูลค่าเพิ่มเลขที่ ต.1/3014220/5/104034 ลงวันที่ 13 มีนาคม 2540เลขที่ ต.1/3014220/5/104033 ลงวันที่ 13 มีนาคม 2540 และคำวินิจฉัยอุทธรณ์ เลขที่ สภ.1 (กม.3)/2541/198 ลงวันที่ 17เมษายน 2540 เลขที่ สภ.1 (กม.3)12541/199 ลงวันที่ 17เมษายน 2540 คำขอของโจทก์นอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า ใบกำกับภาษีตามเอกสารหมาย ล.3แผ่นที่ 107 และ108 และใบกำกับภาษีตามเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 109และ 110 เป็นใบกำกับภาษีที่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ โจทก์มีนายประดิษฐ์ เพ็งเจริญ ผู้จัดการทั่วไปของโจทก์และนางสาวประพิศ สุธรรมภาวดี สมุห์บัญชีของบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัด ผู้ออกใบกำกับภาษีเอกสารหมาย ล.3ดังกล่าวมาเบิกความว่า บริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัดเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มตามเอกสารหมาย จ.3ขายผ้าสำเร็จรูปให้โจทก์ในเดือนสิงหาคม 2538จำนวน 2 ครั้ง ตามรายงานภาษีขายเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 11ใบกำกับภาษีเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 107 ถึง 108 เป็นเงิน267,132 บาท และในเดือนกันยายน 2538 จำนวน 2 ครั้ง ตามรายงานภาษีขายเอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 23 ใบกำกับภาษีเอกสารหมาย ล.3แผ่นที่ 109 ถึง 110 เป็นเงิน 322,509 บาท และบริษัทดังกล่าวได้เบิกเงินจากบัญชีเงินฝากกระแสรายวันธนาคารกสิกรไทย จำกัดของนางพนิดา ตรีพงษ์พันธ์ หุ้นส่วนผู้จัดการโจทก์ไปแล้วตามเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 56 และ 59 กับยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่มต่อจำเลยสำหรับเดือนภาษีสิงหาคมและกันยายน 2538เอกสารหมาย ล.1 แผ่นที่ 127 และ 128 แล้ว เห็นว่า นอกจากโจทก์จะมีใบกำกับภาษีเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 107 ถึง 110 มาเป็นหลักฐานแล้วโจทก์ยังมีนางสาวประพิศ สุธรรมภาวดี สมุห์บัญชีของบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัด ซึ่งเป็นผู้ออกใบกำกับภาษีพิพาทให้โจทก์มาเบิกความยืนยันว่า ได้มีการขายสินค้าและออกใบกำกับภาษีของบริษัทดังกล่าวให้โจทก์ปรากฏตามรายงานภาษีขายของบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัด เอกสารหมาย ล.1แผ่นที่ 11 และ 23 ประกอบกับบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัดได้จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นผู้ประกอบการที่มีมูลค่าของฐานภาษี(รายรับ) เกิน 600,000 บาท แต่ไม่เกิน 1,200,000 บาท ต่อปีมีความประสงค์จะเสียภาษีมูลค่าเพิ่มโดยคำนวณจากภาษีขายหักด้วยภาษีซื้อในแต่ละเดือนภาษี ตามแบบคำขอจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม ภ.พ.01 เอกสารหมาย จ.3 ดังนั้น บริษัทดังกล่าวจึงเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนที่มีสิทธิออกใบกำกับภาษีได้ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ภาษีซื้อตามใบกำกับภาษีพิพาทออกโดยผู้มีสิทธิออกใบกำกับภาษี ส่วนที่คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์มีความเห็นว่า แม้โจทก์จะนำผู้ออกใบกำกับภาษีคือบริษัทไทยยูเนี่ยนเท็กซ์ไทล์ จำกัด มาพิสูจน์ แต่บริษัทดังกล่าวเป็นผู้ประกอบการขายส่งผ้า ยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่มไว้ในปี 2537 ถึง 2539 ทุกเดือน แต่ไม่มีภาษีที่ต้องชำระเลย คงมีแต่รายการขอคืนภาษีทุกเดือน เป็นการประกอบกิจการที่ผิดปกติการค้าโดยทั่วไปที่มีรายการยอดซื้อมากกว่ายอดขาย จึงไม่น่าจะดำเนินการติดต่อกันมาได้นานหลายปีใบกำกับภาษีที่บริษัทดังกล่าวออกให้โจทก์เป็นใบกำกับภาษีที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้นเห็นว่า เป็นเรื่องผลประกอบกิจการของบริษัทอื่น ไม่เกี่ยวกับโจทก์แต่อย่างใดโจทก์จึงมีสิทธินำภาษีซื้อตามเอกสารหมาย ล.3 แผ่นที่ 107 ถึง 110 มาใช้ในการคำนวณภาษีตามมาตรา 82/3 ได้พิพากษายืน(เรืองฤทธิ์ ศรีวรรธนะ-เหล็ก ไทรวิจิตร-ณรงค์ศักดิ์ วิจิตรสาระวงศ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ