คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 235/2534หลักกฎหมาย: พระราชกฤษฎีกา ษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยมิได้มีบทมาตราใดกำหนดให้จำเลยรับช่วงโอนกิจการและหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นของจำเลย คงมีบทบัญญัติกำหนดให้จำเลยพิจารณาบรรจุและแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกาใช้บังคับเป็นพนักงานของจำเลยตามที่เห็นสมควร ตามบทบัญญัติดังกล่าวเป็นการกำหนดให้จำเลยใช้ดุลพินิจในการรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยตามที่จำเลยเห็นสมควร ดังนี้ โจทก์จึงไม่อยู่ในฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลยในวันที่พระราชกฤษฎีกามีผลบังคับใช้ โจทก์จะมีฐานะเป็นลูกจ้างจำเลยก็ต่อเมื่อจำเลยใช้ดุลพินิจรับโจทก์เข้าทำงานแล้วการที่โจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าทำงานกับจำเลย และจำเลยมิได้พิจารณารับโจทก์เข้าเป็นพนักงาน โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างจำเลยแต่ต้น จึงไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานและเรียกค่าจ้างระหว่างพักงานจากจำเลยในฐานะนายจ้างได้โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานเป็นพนักงานของจำเลยในตำแหน่งเดิม หรือตำแหน่งที่เทียบเท่ากับตำแหน่งเดิมในอัตราค่าจ้างไม่น้อยกว่าเดือนละ 10,000 บาท และให้จำเลยจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงาน จำนวน 1,650,000 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน 2531จนกว่าจะชำระเสร็จให้โจทก์ หากจำเลยไม่ยอมรับโจทก์กลับเข้าทำงานขอให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 60,000 บาท และจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานดังกล่าว พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน 2531 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยไม่มีความผูกพันที่จะรับโจทก์กลับเข้าทำงานหรือจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงาน หรือจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "โจทก์อุทธรณ์ว่าตามพระราชกฤษฎีกา จัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520ให้จัดตั้งจำเลยขึ้นเพื่อรับช่วงกิจการรวมตลอดทั้งทรัพย์สินและหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด และมาตรา 37 นั้นกำหนดให้จำเลยต้องรับพนักงานทั้งหมดของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัดรวมทั้งโจทก์กลับเข้าเป็นพนักงานของจำเลยแล้วให้ดำรงตำแหน่งตามที่เห็นสมควร และจำเลยต้องจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานให้กับโจทก์ เห็นว่า เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวคือเนื่องจากมีความจำเป็นจะต้องจัดกิจการสื่อสารมวลชนของรัฐให้มีความคล่องตัว มีประสิทธิภาพถูกต้อง รวดเร็ว และเป็นที่เชื่อถือแก่สาธารณชนตามนโยบายของรัฐบาล ในการนี้สมควรจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยโดยอาศัยอำนาจตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การของรัฐบาล พ.ศ. 2496 จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ขึ้น ตามเหตุผลที่ได้ประกาศดังกล่าวนั้นไม่มีกรณีที่เกี่ยวกับการเลิกบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ที่เป็นนายจ้างของโจทก์และตามบทมาตราต่าง ๆ ที่บัญญัติไว้ในพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวก็ไม่มีบทมาตราใดที่จะให้จำเลยรับช่วงโอนกิจการ และหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นของจำเลยดังที่โจทก์กล่าวอ้างในอุทธรณ์ คงมีบัญญัติไว้ในมาตรา 37 ว่า "ให้ อ.ส.ม.ท.พิจารณาบรรจุและแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัด ซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับ เป็นพนักงานของ อ.ส.ม.ท. ตามที่เห็นสมควร" ตามบทบัญญัติดังกล่าวนั้นกฎหมายกำหนดไว้เป็นการให้ดุลพินิจจำเลยในการที่จะรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยตามที่จำเลยเห็นสมควร กล่าวคือ จะรับหรือไม่รับคนใดก็ได้ตามที่เห็นสมควร มิใช่ว่าจะต้องรับทั้งหมดและให้ดำรงตำแหน่งตามที่เห็นสมควรดังที่จำเลยอุทธรณ์ โจทก์จึงยังไม่อยู่ในฐานะที่เป็นลูกจ้างของจำเลยในวันที่พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งจำเลยมีผลใช้บังคับโจทก์จะมีฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลยก็ต่อเมื่อจำเลยใช้ดุลพินิจรับโจทก์เข้าทำงานตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 37 ข้อเท็จจริงยุติตามที่ศาลแรงงานกลางฟังมาว่า เมื่อมีการพิจารณารับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยเมื่อพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งจำเลยมีผลใช้บังคับแล้วนั้นโจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าทำงานกับจำเลย และจำเลยก็มิได้พิจารณารับโจทก์เข้ามาเป็นพนักงานของจำเลย โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างของจำเลย เมื่อโจทก์มิได้เป็นลูกจ้างของจำเลยมาแต่ต้นจึงไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกันในอันที่จะฟ้องให้จำเลยต้องรับโจทก์กลับเข้าทำงาน และไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะฟ้องเรียกร้องเอาค่าจ้างระหว่างพักงานจากจำเลยในฐานะนายจ้างได้ ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 235/2534นาย อาคม มกรานนท์โจทก์องค์การสื่อสารมวลชน แห่งประเทศ ไทยจำเลย ป.พ.พ. ม. 575 พ.ร.ฎ.จัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ.2520 ม. 37 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2พระราชกฤษฎีกา ษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยมิได้มีบทมาตราใดกำหนดให้จำเลยรับช่วงโอนกิจการและหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นของจำเลย คงมีบทบัญญัติกำหนดให้จำเลยพิจารณาบรรจุและแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกาใช้บังคับเป็นพนักงานของจำเลยตามที่เห็นสมควร ตามบทบัญญัติดังกล่าวเป็นการกำหนดให้จำเลยใช้ดุลพินิจในการรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยตามที่จำเลยเห็นสมควร ดังนี้ โจทก์จึงไม่อยู่ในฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลยในวันที่พระราชกฤษฎีกามีผลบังคับใช้ โจทก์จะมีฐานะเป็นลูกจ้างจำเลยก็ต่อเมื่อจำเลยใช้ดุลพินิจรับโจทก์เข้าทำงานแล้วการที่โจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าทำงานกับจำเลย และจำเลยมิได้พิจารณารับโจทก์เข้าเป็นพนักงาน โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างจำเลยแต่ต้น จึงไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานและเรียกค่าจ้างระหว่างพักงานจากจำเลยในฐานะนายจ้างได้โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานเป็นพนักงานของจำเลยในตำแหน่งเดิม หรือตำแหน่งที่เทียบเท่ากับตำแหน่งเดิมในอัตราค่าจ้างไม่น้อยกว่าเดือนละ 10,000 บาท และให้จำเลยจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงาน จำนวน 1,650,000 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน 2531จนกว่าจะชำระเสร็จให้โจทก์ หากจำเลยไม่ยอมรับโจทก์กลับเข้าทำงานขอให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 60,000 บาท และจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานดังกล่าว พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน 2531 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยไม่มีความผูกพันที่จะรับโจทก์กลับเข้าทำงานหรือจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงาน หรือจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "โจทก์อุทธรณ์ว่าตามพระราชกฤษฎีกา จัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520ให้จัดตั้งจำเลยขึ้นเพื่อรับช่วงกิจการรวมตลอดทั้งทรัพย์สินและหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด และมาตรา 37 นั้นกำหนดให้จำเลยต้องรับพนักงานทั้งหมดของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัดรวมทั้งโจทก์กลับเข้าเป็นพนักงานของจำเลยแล้วให้ดำรงตำแหน่งตามที่เห็นสมควร และจำเลยต้องจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานให้กับโจทก์ เห็นว่า เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวคือเนื่องจากมีความจำเป็นจะต้องจัดกิจการสื่อสารมวลชนของรัฐให้มีความคล่องตัว มีประสิทธิภาพถูกต้อง รวดเร็ว และเป็นที่เชื่อถือแก่สาธารณชนตามนโยบายของรัฐบาล ในการนี้สมควรจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยโดยอาศัยอำนาจตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การของรัฐบาล พ.ศ. 2496 จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ขึ้น ตามเหตุผลที่ได้ประกาศดังกล่าวนั้นไม่มีกรณีที่เกี่ยวกับการเลิกบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ที่เป็นนายจ้างของโจทก์และตามบทมาตราต่าง ๆ ที่บัญญัติไว้ในพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวก็ไม่มีบทมาตราใดที่จะให้จำเลยรับช่วงโอนกิจการ และหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นของจำเลยดังที่โจทก์กล่าวอ้างในอุทธรณ์ คงมีบัญญัติไว้ในมาตรา 37 ว่า "ให้ อ.ส.ม.ท.พิจารณาบรรจุและแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัด ซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับ เป็นพนักงานของ อ.ส.ม.ท. ตามที่เห็นสมควร" ตามบทบัญญัติดังกล่าวนั้นกฎหมายกำหนดไว้เป็นการให้ดุลพินิจจำเลยในการที่จะรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยตามที่จำเลยเห็นสมควร กล่าวคือ จะรับหรือไม่รับคนใดก็ได้ตามที่เห็นสมควร มิใช่ว่าจะต้องรับทั้งหมดและให้ดำรงตำแหน่งตามที่เห็นสมควรดังที่จำเลยอุทธรณ์ โจทก์จึงยังไม่อยู่ในฐานะที่เป็นลูกจ้างของจำเลยในวันที่พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งจำเลยมีผลใช้บังคับโจทก์จะมีฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลยก็ต่อเมื่อจำเลยใช้ดุลพินิจรับโจทก์เข้าทำงานตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 37 ข้อเท็จจริงยุติตามที่ศาลแรงงานกลางฟังมาว่า เมื่อมีการพิจารณารับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยเมื่อพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งจำเลยมีผลใช้บังคับแล้วนั้นโจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าทำงานกับจำเลย และจำเลยก็มิได้พิจารณารับโจทก์เข้ามาเป็นพนักงานของจำเลย โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างของจำเลย เมื่อโจทก์มิได้เป็นลูกจ้างของจำเลยมาแต่ต้นจึงไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกันในอันที่จะฟ้องให้จำเลยต้องรับโจทก์กลับเข้าทำงาน และไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะฟ้องเรียกร้องเอาค่าจ้างระหว่างพักงานจากจำเลยในฐานะนายจ้างได้ ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว"พิพากษายืน(อุดม เฟื่องฟุ้ง-ครีภูมิ สุวรรณโรจน์-พรชัย สมรรถเวช)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาฎีกาฉบับนี้มีความสำคัญถึงสองประการ คือ ในแง่ของการควบกิจการ (TakeOverandMerger) และในแง่ของกฎหมายแรงงาน ในเรื่องการควบกิจการนั้น นับว่าจะเป็นเรื่องสำคัญต่อไปในภายหน้าเพราะการพัฒนาตลาดหุ้น(CapitalMarket)กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วไปพร้อมกับการเติบโตของตลาดหุ้น คำพิพากษาฎีกาฉบับนี้แสดงว่า ผู้รับช่วงกิจการเดิมไม่จำต้องผูกพันตามสัญญาจ้างหรือข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างของเจ้าของกิจการเดิม ในแง่ของกฎหมายแรงงานนั้น การขายกิจการให้แก่ผู้อื่นแม้ไม่ใช่การเลิกสัญญาจ้างโดยการแสดงเจตนาแจ้งชัด แต่ก็ย่อมถือได้ว่าเป็นการเลิกจ้างตามความหมายของประกาศกระทรวงมหาดไทยฉบับที่ 47 เพราะไม่ยอมให้ลูกจ้างทำงานเกินกว่าเจ็ดวันโดยไม่จ่ายค่าสินจ้างให้ ตามข้อเท็จจริงในคดีนี้ การโอนกิจการเป็นไปโดยผลของกฎหมายแต่แม้เป็นการโอนกิจการโดยผลของสัญญา ก็น่าเชื่อว่าคำวินิจฉัยก็ไม่เปลี่ยนแปลงไป โดยอาศัยหลักนิติกรรมสัญญา ซึ่งเป็นเรื่องของบุคคลสิทธิ ผู้รับโอนกิจการไม่มีเหตุจะผูกพันตามสัญญาของเจ้าของกิจการเดิม และตามกฎหมายแรงงานทั้งสามฉบับในปัจจุบันก็ไม่ได้มีบทบัญญัติแตกต่างไปจากนี้ อย่างไรก็ตาม ผู้บันทึกใคร่ขอนำเอาหลักเกณฑ์ของกฎหมายต่างประเทศมาเปรียบเทียบไว้ กล่าวคือ การโอนกิจการที่ผู้รับโอนเป็นบุคคลหรือนิติบุคคลต่างหากไปจากเจ้าของเดิม (Seperateentity)ผู้รับโอนอาจต้องรับเอาคนงานเดิมและข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างเดิม ในประเทศกลุ่มประชาคมยุโรป ประเทศสมาชิกถูกบังคับด้วยคำสั่งที่ 77/187/EEC(Directiveno.77/187/EEC) ให้ออกกฎหมายภายใน คุ้มครองลูกจ้างให้ได้รับสิทธิประโยชน์จากสัญญาจ้างหรือข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างเดิม แม้มีการเปลี่ยนเจ้าของกิจการ(TransferofEnterprise) ในสหรัฐนั้น ศาลฎีกาสหรัฐได้ตัดสินว่า ผู้รับโอนกิจการและทรัพย์สินของกิจการต้องผูกพันตามข้อตกลงเดิมกับสหภาพแรงงานตัวแทนของลูกจ้าง โดยถือว่าเป็นเรื่องความสงบเรียบร้อยทางแรงงานของชาติ (NationalLaborPolicy)ตามคดี JohnWilley&sons,inc,.Livingston376U.S.534.(1964) เหตุผลที่กฎหมายของประเทศที่กล่าวมาต้องคุ้มครอง เพื่อไม่ให้สิทธิของลูกจ้างสูญหายไปในทันทีที่มีการเปลี่ยนเจ้าของกิจการเพราะสิทธิประโยชน์ของลูกจ้างในประเทศอุตสาหกรรมดังกล่าวมีหลากหลายรูปแบบมากกว่าค่าจ้างเท่านั้น และนายจ้างที่ต้องการหลีกเลี่ยงข้อตกลงสภาพการจ้าง มักจะใช้วิธีการโอนกิจการเพื่อหลีกเลี่ยงสหภาพตัวแทนของลูกจ้างหรือข้อตกลงที่คิดว่าเสียเปรียบซึ่งเรียกว่า การวิ่งหนี (RunawayShop) คำพิพากษาฎีกาฉบับนี้จะมีผลต่อการควบกิจการของเอกชน และการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ ว่าหากรัฐจำหน่ายกิจการรัฐวิสาหกิจทั้งหมดหรือแต่บางส่วน จะมีผลต่อพนักงานรัฐวิสาหกิจอย่างไร หากไม่มีกฎหมายหรือข้อตกลงกำหนดเป็นอย่างอื่น ผู้บันทึกเห็นว่า การพัฒนาปัญหาแรงงานนั้นต้องพิจารณาสภาพเศรษฐกิจและสังคมของแต่ละประเทศในขณะนั้น ไม่ใช่จำต้องเลียนแบบจากประเทศที่มีสภาพเศรษฐกิจและสังคมแตกต่างกันไปทุกกรณีประเทศไทยอยู่ในช่วงการพัฒนาความคุ้มครองตามกฎหมายแรงงานของไทยเกี่ยวกับการเลิกจ้างนั้น นับว่าก้าวหน้าและบางทีล้ำหน้าประเทศอื่น ๆ ที่เป็นประเทศอุตสาหกรรม ค่าชดเชยและค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมนับว่ามีผลเป็นเครื่องเตือนใจในการเลิกจ้างของนายจ้างอยู่แล้ว (CostDeterrent) สิทธิประโยชน์ของลูกจ้างในประเทศไทยก็ยังไม่มีรูปแบบหลากหลายเหมือนในประเทศอุตสาหกรรม เพื่อให้ผู้ประกอบการมีความคล่องตัวในการบริหารธุรกิจ หากให้ผู้รับโอนกิจการต้องผูกพันตามข้อตกลงสภาพการจ้างเดิมซึ่งอาจมีเงื่อนไขทำให้ธุรกิจไม่อยู่ในสภาพแข่งขันได้(incompetitive) ก็จะเป็นการสูญเสียทางเศรษฐกิจ เพราะทรัพยากรไม่ได้ถูกใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด และปัจจุบันอุตสาหกรรมของไทยก็ยังอยู่ในขั้นที่ใช้แรงงานเป็นหลัก (Laborintensive) ผู้รับโอนกิจการยังต้องการความชำนาญในงาน (SpecificSkill) ของลูกจ้างดังนั้น ลูกจ้างจึงอยู่ในความคุ้มครองของภาวะตลาดแรงงานอยู่แล้วต่อเมื่อ ระบบการจ้างมีหลากหลายรูปแบบ ซึ่งทำให้สิทธิประโยชน์ของลูกจ้างขึ้นอยู่กับความคงอยู่ของนายจ้างรายใดโดยเฉพาะ และเครื่องจักรที่ไม่ต้องใช้ฝีมือของลูกจ้างมีบทบาทมากกว่านี้กับการพัฒนาเศรษฐกิจถึงจุดที่ไม่จำต้องส่งเสริมการประกอบการแล้วจึงควรนำความคุ้มครองอย่างในต่างประเทศมาใช้ เกียรติพูลสมบัติเลิศคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานเป็นพนักงานของจำเลยในตำแหน่งเดิม หรือตำแหน่งที่เทียบเท่ากับตำแหน่งเดิมในอัตราค่าจ้างไม่น้อยกว่าเดือนละ 10,000 บาท และให้จำเลยจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงาน จำนวน 1,650,000 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน 2531จนกว่าจะชำระเสร็จให้โจทก์ หากจำเลยไม่ยอมรับโจทก์กลับเข้าทำงานขอให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 60,000 บาท และจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานดังกล่าว พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน 2531 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยไม่มีความผูกพันที่จะรับโจทก์กลับเข้าทำงานหรือจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงาน หรือจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "โจทก์อุทธรณ์ว่าตามพระราชกฤษฎีกา จัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520ให้จัดตั้งจำเลยขึ้นเพื่อรับช่วงกิจการรวมตลอดทั้งทรัพย์สินและหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด และมาตรา 37 นั้นกำหนดให้จำเลยต้องรับพนักงานทั้งหมดของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัดรวมทั้งโจทก์กลับเข้าเป็นพนักงานของจำเลยแล้วให้ดำรงตำแหน่งตามที่เห็นสมควร และจำเลยต้องจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานให้กับโจทก์ เห็นว่า เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวคือเนื่องจากมีความจำเป็นจะต้องจัดกิจการสื่อสารมวลชนของรัฐให้มีความคล่องตัว มีประสิทธิภาพถูกต้อง รวดเร็ว และเป็นที่เชื่อถือแก่สาธารณชนตามนโยบายของรัฐบาล ในการนี้สมควรจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยโดยอาศัยอำนาจตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การของรัฐบาล พ.ศ. 2496 จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ขึ้น ตามเหตุผลที่ได้ประกาศดังกล่าวนั้นไม่มีกรณีที่เกี่ยวกับการเลิกบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ที่เป็นนายจ้างของโจทก์และตามบทมาตราต่าง ๆ ที่บัญญัติไว้ในพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวก็ไม่มีบทมาตราใดที่จะให้จำเลยรับช่วงโอนกิจการ และหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นของจำเลยดังที่โจทก์กล่าวอ้างในอุทธรณ์ คงมีบัญญัติไว้ในมาตรา 37 ว่า "ให้ อ.ส.ม.ท.พิจารณาบรรจุและแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัด ซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับ เป็นพนักงานของ อ.ส.ม.ท. ตามที่เห็นสมควร" ตามบทบัญญัติดังกล่าวนั้นกฎหมายกำหนดไว้เป็นการให้ดุลพินิจจำเลยในการที่จะรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยตามที่จำเลยเห็นสมควร กล่าวคือ จะรับหรือไม่รับคนใดก็ได้ตามที่เห็นสมควร มิใช่ว่าจะต้องรับทั้งหมดและให้ดำรงตำแหน่งตามที่เห็นสมควรดังที่จำเลยอุทธรณ์ โจทก์จึงยังไม่อยู่ในฐานะที่เป็นลูกจ้างของจำเลยในวันที่พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งจำเลยมีผลใช้บังคับโจทก์จะมีฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลยก็ต่อเมื่อจำเลยใช้ดุลพินิจรับโจทก์เข้าทำงานตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 37 ข้อเท็จจริงยุติตามที่ศาลแรงงานกลางฟังมาว่า เมื่อมีการพิจารณารับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยเมื่อพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งจำเลยมีผลใช้บังคับแล้วนั้นโจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าทำงานกับจำเลย และจำเลยก็มิได้พิจารณารับโจทก์เข้ามาเป็นพนักงานของจำเลย โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างของจำเลย เมื่อโจทก์มิได้เป็นลูกจ้างของจำเลยมาแต่ต้นจึงไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกันในอันที่จะฟ้องให้จำเลยต้องรับโจทก์กลับเข้าทำงาน และไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะฟ้องเรียกร้องเอาค่าจ้างระหว่างพักงานจากจำเลยในฐานะนายจ้างได้ ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 235/2534นาย อาคม มกรานนท์โจทก์องค์การสื่อสารมวลชน แห่งประเทศ ไทยจำเลย ป.พ.พ. ม. 575 พ.ร.ฎ.จัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ.2520 ม. 37 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2พระราชกฤษฎีกา ษฎีกาจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยมิได้มีบทมาตราใดกำหนดให้จำเลยรับช่วงโอนกิจการและหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นของจำเลย คงมีบทบัญญัติกำหนดให้จำเลยพิจารณาบรรจุและแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกาใช้บังคับเป็นพนักงานของจำเลยตามที่เห็นสมควร ตามบทบัญญัติดังกล่าวเป็นการกำหนดให้จำเลยใช้ดุลพินิจในการรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยตามที่จำเลยเห็นสมควร ดังนี้ โจทก์จึงไม่อยู่ในฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลยในวันที่พระราชกฤษฎีกามีผลบังคับใช้ โจทก์จะมีฐานะเป็นลูกจ้างจำเลยก็ต่อเมื่อจำเลยใช้ดุลพินิจรับโจทก์เข้าทำงานแล้วการที่โจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าทำงานกับจำเลย และจำเลยมิได้พิจารณารับโจทก์เข้าเป็นพนักงาน โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างจำเลยแต่ต้น จึงไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานและเรียกค่าจ้างระหว่างพักงานจากจำเลยในฐานะนายจ้างได้โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานเป็นพนักงานของจำเลยในตำแหน่งเดิม หรือตำแหน่งที่เทียบเท่ากับตำแหน่งเดิมในอัตราค่าจ้างไม่น้อยกว่าเดือนละ 10,000 บาท และให้จำเลยจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงาน จำนวน 1,650,000 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน 2531จนกว่าจะชำระเสร็จให้โจทก์ หากจำเลยไม่ยอมรับโจทก์กลับเข้าทำงานขอให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 60,000 บาท และจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานดังกล่าว พร้อมทั้งดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน 2531 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยไม่มีความผูกพันที่จะรับโจทก์กลับเข้าทำงานหรือจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงาน หรือจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "โจทก์อุทธรณ์ว่าตามพระราชกฤษฎีกา จัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2520ให้จัดตั้งจำเลยขึ้นเพื่อรับช่วงกิจการรวมตลอดทั้งทรัพย์สินและหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด และมาตรา 37 นั้นกำหนดให้จำเลยต้องรับพนักงานทั้งหมดของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัดรวมทั้งโจทก์กลับเข้าเป็นพนักงานของจำเลยแล้วให้ดำรงตำแหน่งตามที่เห็นสมควร และจำเลยต้องจ่ายค่าจ้างระหว่างพักงานให้กับโจทก์ เห็นว่า เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวคือเนื่องจากมีความจำเป็นจะต้องจัดกิจการสื่อสารมวลชนของรัฐให้มีความคล่องตัว มีประสิทธิภาพถูกต้อง รวดเร็ว และเป็นที่เชื่อถือแก่สาธารณชนตามนโยบายของรัฐบาล ในการนี้สมควรจัดตั้งองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทยโดยอาศัยอำนาจตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การของรัฐบาล พ.ศ. 2496 จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ขึ้น ตามเหตุผลที่ได้ประกาศดังกล่าวนั้นไม่มีกรณีที่เกี่ยวกับการเลิกบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด ที่เป็นนายจ้างของโจทก์และตามบทมาตราต่าง ๆ ที่บัญญัติไว้ในพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวก็ไม่มีบทมาตราใดที่จะให้จำเลยรับช่วงโอนกิจการ และหนี้สินของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นของจำเลยดังที่โจทก์กล่าวอ้างในอุทธรณ์ คงมีบัญญัติไว้ในมาตรา 37 ว่า "ให้ อ.ส.ม.ท.พิจารณาบรรจุและแต่งตั้งพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัด ซึ่งมีอยู่ในวันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับ เป็นพนักงานของ อ.ส.ม.ท. ตามที่เห็นสมควร" ตามบทบัญญัติดังกล่าวนั้นกฎหมายกำหนดไว้เป็นการให้ดุลพินิจจำเลยในการที่จะรับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยตามที่จำเลยเห็นสมควร กล่าวคือ จะรับหรือไม่รับคนใดก็ได้ตามที่เห็นสมควร มิใช่ว่าจะต้องรับทั้งหมดและให้ดำรงตำแหน่งตามที่เห็นสมควรดังที่จำเลยอุทธรณ์ โจทก์จึงยังไม่อยู่ในฐานะที่เป็นลูกจ้างของจำเลยในวันที่พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งจำเลยมีผลใช้บังคับโจทก์จะมีฐานะเป็นลูกจ้างของจำเลยก็ต่อเมื่อจำเลยใช้ดุลพินิจรับโจทก์เข้าทำงานตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 37 ข้อเท็จจริงยุติตามที่ศาลแรงงานกลางฟังมาว่า เมื่อมีการพิจารณารับพนักงานและลูกจ้างของบริษัทไทยโทรทัศน์ จำกัด มาเป็นพนักงานของจำเลยเมื่อพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งจำเลยมีผลใช้บังคับแล้วนั้นโจทก์มิได้แสดงความจำนงขอเข้าทำงานกับจำเลย และจำเลยก็มิได้พิจารณารับโจทก์เข้ามาเป็นพนักงานของจำเลย โจทก์จึงมิใช่ลูกจ้างของจำเลย เมื่อโจทก์มิได้เป็นลูกจ้างของจำเลยมาแต่ต้นจึงไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกันในอันที่จะฟ้องให้จำเลยต้องรับโจทก์กลับเข้าทำงาน และไม่มีสิทธิใด ๆ ที่จะฟ้องเรียกร้องเอาค่าจ้างระหว่างพักงานจากจำเลยในฐานะนายจ้างได้ ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว"พิพากษายืน(อุดม เฟื่องฟุ้ง-ครีภูมิ สุวรรณโรจน์-พรชัย สมรรถเวช)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาฎีกาฉบับนี้มีความสำคัญถึงสองประการ คือ ในแง่ของการควบกิจการ (TakeOverandMerger) และในแง่ของกฎหมายแรงงาน ในเรื่องการควบกิจการนั้น นับว่าจะเป็นเรื่องสำคัญต่อไปในภายหน้าเพราะการพัฒนาตลาดหุ้น(CapitalMarket)กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วไปพร้อมกับการเติบโตของตลาดหุ้น คำพิพากษาฎีกาฉบับนี้แสดงว่า ผู้รับช่วงกิจการเดิมไม่จำต้องผูกพันตามสัญญาจ้างหรือข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างของเจ้าของกิจการเดิม ในแง่ของกฎหมายแรงงานนั้น การขายกิจการให้แก่ผู้อื่นแม้ไม่ใช่การเลิกสัญญาจ้างโดยการแสดงเจตนาแจ้งชัด แต่ก็ย่อมถือได้ว่าเป็นการเลิกจ้างตามความหมายของประกาศกระทรวงมหาดไทยฉบับที่ 47 เพราะไม่ยอมให้ลูกจ้างทำงานเกินกว่าเจ็ดวันโดยไม่จ่ายค่าสินจ้างให้ ตามข้อเท็จจริงในคดีนี้ การโอนกิจการเป็นไปโดยผลของกฎหมายแต่แม้เป็นการโอนกิจการโดยผลของสัญญา ก็น่าเชื่อว่าคำวินิจฉัยก็ไม่เปลี่ยนแปลงไป โดยอาศัยหลักนิติกรรมสัญญา ซึ่งเป็นเรื่องของบุคคลสิทธิ ผู้รับโอนกิจการไม่มีเหตุจะผูกพันตามสัญญาของเจ้าของกิจการเดิม และตามกฎหมายแรงงานทั้งสามฉบับในปัจจุบันก็ไม่ได้มีบทบัญญัติแตกต่างไปจากนี้ อย่างไรก็ตาม ผู้บันทึกใคร่ขอนำเอาหลักเกณฑ์ของกฎหมายต่างประเทศมาเปรียบเทียบไว้ กล่าวคือ การโอนกิจการที่ผู้รับโอนเป็นบุคคลหรือนิติบุคคลต่างหากไปจากเจ้าของเดิม (Seperateentity)ผู้รับโอนอาจต้องรับเอาคนงานเดิมและข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างเดิม ในประเทศกลุ่มประชาคมยุโรป ประเทศสมาชิกถูกบังคับด้วยคำสั่งที่ 77/187/EEC(Directiveno.77/187/EEC) ให้ออกกฎหมายภายใน คุ้มครองลูกจ้างให้ได้รับสิทธิประโยชน์จากสัญญาจ้างหรือข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างเดิม แม้มีการเปลี่ยนเจ้าของกิจการ(TransferofEnterprise) ในสหรัฐนั้น ศาลฎีกาสหรัฐได้ตัดสินว่า ผู้รับโอนกิจการและทรัพย์สินของกิจการต้องผูกพันตามข้อตกลงเดิมกับสหภาพแรงงานตัวแทนของลูกจ้าง โดยถือว่าเป็นเรื่องความสงบเรียบร้อยทางแรงงานของชาติ (NationalLaborPolicy)ตามคดี JohnWilley&sons,inc,.Livingston376U.S.534.(1964) เหตุผลที่กฎหมายของประเทศที่กล่าวมาต้องคุ้มครอง เพื่อไม่ให้สิทธิของลูกจ้างสูญหายไปในทันทีที่มีการเปลี่ยนเจ้าของกิจการเพราะสิทธิประโยชน์ของลูกจ้างในประเทศอุตสาหกรรมดังกล่าวมีหลากหลายรูปแบบมากกว่าค่าจ้างเท่านั้น และนายจ้างที่ต้องการหลีกเลี่ยงข้อตกลงสภาพการจ้าง มักจะใช้วิธีการโอนกิจการเพื่อหลีกเลี่ยงสหภาพตัวแทนของลูกจ้างหรือข้อตกลงที่คิดว่าเสียเปรียบซึ่งเรียกว่า การวิ่งหนี (RunawayShop) คำพิพากษาฎีกาฉบับนี้จะมีผลต่อการควบกิจการของเอกชน และการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ ว่าหากรัฐจำหน่ายกิจการรัฐวิสาหกิจทั้งหมดหรือแต่บางส่วน จะมีผลต่อพนักงานรัฐวิสาหกิจอย่างไร หากไม่มีกฎหมายหรือข้อตกลงกำหนดเป็นอย่างอื่น ผู้บันทึกเห็นว่า การพัฒนาปัญหาแรงงานนั้นต้องพิจารณาสภาพเศรษฐกิจและสังคมของแต่ละประเทศในขณะนั้น ไม่ใช่จำต้องเลียนแบบจากประเทศที่มีสภาพเศรษฐกิจและสังคมแตกต่างกันไปทุกกรณีประเทศไทยอยู่ในช่วงการพัฒนาความคุ้มครองตามกฎหมายแรงงานของไทยเกี่ยวกับการเลิกจ้างนั้น นับว่าก้าวหน้าและบางทีล้ำหน้าประเทศอื่น ๆ ที่เป็นประเทศอุตสาหกรรม ค่าชดเชยและค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมนับว่ามีผลเป็นเครื่องเตือนใจในการเลิกจ้างของนายจ้างอยู่แล้ว (CostDeterrent) สิทธิประโยชน์ของลูกจ้างในประเทศไทยก็ยังไม่มีรูปแบบหลากหลายเหมือนในประเทศอุตสาหกรรม เพื่อให้ผู้ประกอบการมีความคล่องตัวในการบริหารธุรกิจ หากให้ผู้รับโอนกิจการต้องผูกพันตามข้อตกลงสภาพการจ้างเดิมซึ่งอาจมีเงื่อนไขทำให้ธุรกิจไม่อยู่ในสภาพแข่งขันได้(incompetitive) ก็จะเป็นการสูญเสียทางเศรษฐกิจ เพราะทรัพยากรไม่ได้ถูกใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด และปัจจุบันอุตสาหกรรมของไทยก็ยังอยู่ในขั้นที่ใช้แรงงานเป็นหลัก (Laborintensive) ผู้รับโอนกิจการยังต้องการความชำนาญในงาน (SpecificSkill) ของลูกจ้างดังนั้น ลูกจ้างจึงอยู่ในความคุ้มครองของภาวะตลาดแรงงานอยู่แล้วต่อเมื่อ ระบบการจ้างมีหลากหลายรูปแบบ ซึ่งทำให้สิทธิประโยชน์ของลูกจ้างขึ้นอยู่กับความคงอยู่ของนายจ้างรายใดโดยเฉพาะ และเครื่องจักรที่ไม่ต้องใช้ฝีมือของลูกจ้างมีบทบาทมากกว่านี้กับการพัฒนาเศรษฐกิจถึงจุดที่ไม่จำต้องส่งเสริมการประกอบการแล้วจึงควรนำความคุ้มครองอย่างในต่างประเทศมาใช้ เกียรติพูลสมบัติเลิศ