คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 87/2532หลักกฎหมาย: การที่โจทก์ยกที่ดินให้จำเลยผู้เป็นบุตรโดยมีเงื่อนไขว่าจำเลยต้องส่งข้าวเปลือกให้โจทก์ปีละ 10 ถังนั้น ยังถือไม่ได้ว่าเป็นการให้ทรัพย์สินโดยมีค่าภารติดพันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 528 แต่เป็นการยกให้โดยเสน่หา เพราะค่าภารติดพันในที่ดินต้องเป็นภารติดพันเกี่ยวกับตัวที่ดินเองโดยตรง ไม่ใช่ภารติดพันนอกตัวทรัพย์ โจทก์ซึ่งมีตัวโจทก์เพียงคนเดียวมีที่ดิน 3 ไร่เศษ ได้ข้าวปีละกว่า 100 ถัง ย่อมมีฐานะไม่ถึงกับเป็นผู้ยากไร้ ตรงข้ามกับจำเลยซึ่งมีบุตรถึง 10 คน มีที่ดินที่พิพาทแปลงเดียวเนื้อที่เพียงประมาณ 5 ไร่ ได้ข้าวปีละ 140-150 ถัง และไม่มีรายได้อื่นซึ่งถือได้ว่าเป็นผู้ยากไร้ จำเลยย่อมไม่อยู่ในฐานะที่จะจุนเจือผู้อื่นได้อีก และไม่ปรากฏว่าจำเลยด่าโจทก์หรือหมิ่นประมาทโจทก์อย่างร้ายแรง กรณีจึงไม่มีเหตุที่จำเลยซึ่งเป็นผู้รับประพฤติเนรคุณอันจะถอนคืนการให้ได้ตามมาตรา 531(2)(3)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นมารดาของจำเลย เดิมโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินมี ส.ค.1 สองแปลง แปลงหนึ่งเป็นที่สวนปลูกบ้านที่อยู่อาศัยอยู่หมู่ที่ 8 ตำบลวังบาล อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์อีกแปลงหนึ่งเป็นที่นาอยู่หมู่ที่ 7 ตำบลวังบาล ที่ดินทั้งสองแปลงโจทก์ได้รับมาจากนางถิน สายอุ่นใจ มารดาโจทก์เมื่อ 48 ปีมาแล้วโจทก์มีบุตรรวม 6 คน ต่อมาต้นปี 2519 โจทก์ได้ยกที่ดินทั้งสองแปลงให้แก่บุตรีเพียง 3 คน คือจำเลย นางคำเป๊าะ ทองกลึง และนางชม ต๊ะเสาร์ โดยมีเงื่อนไขว่า บุตรีทุกคนทำนาในแต่ละปีแล้วจะต้องให้ข้าวเปลือกแก่โจทก์คนละ 10 ถัง ทุกปี และจะต้องอุปการะเลี้ยงดูโจทก์กับสามีไปตลอดชีวิต ที่ดินส่วนของจำเลยแปลงที่เป็นที่ดินสำหรับปลูกบ้านจำเลยไปทำ น.ส.3 ก. ทะเบียนเลขที่ 1333 และที่นาเป็น น.ส.3 ก. ทะเบียนเลขที่ 2055 ตั้งแต่โจทก์ยกที่ดินทั้ง 2 แปลง ให้แก่จำเลย จำเลยได้ทำนาได้ข้าวเปลือกทุกปี แต่ไม่เคยให้ข้าวเปลือกแก่โจทก์เลย โจทก์ไปขอและทวงถามข้าวเปลือกตามสัญญาจำเลยก็ไม่ยอมให้โจทก์ การกระทำของจำเลยดังกล่าวโจทก์ถือว่าจำเลยทำผิดเงื่อนไขที่ทำไว้ต่อโจทก์ โจทก์มีอายุ 88 ปี ชรามากแล้วไม่สามารถทำมาหาเลี้ยงชีพด้วยตนเองและเจ็บป่วยเป็นประจำ โจทก์ไปขอเงินจากจำเลยเพื่อซื้ออาหารและยารักษาโรค แต่จำเลยไม่เคยให้เงินหรืออุปการะเลี้ยงดูโจทก์เลย นอกจากนั้นแล้วจำเลยยังประพฤติเนรคุณโจทก์เมื่อเดือนเมษายนปี 2527 โดยด่าโจทก์ว่า "เป็นหมา,ชาติหมา, อีชาติหมา, อีชาติสัตว์, อีสัตว์หมา, อีคอมมูนิสต์,อีแก่มึงพูดไม่มีศีลธรรม, มึงไม่ยุติธรรม มึงเป็นแม่แบบนี้ ชาติหน้ากูไม่ขอพบ" และคำหยาบคายอีกมาก และเมื่อปี 2526 จำเลยได้ไปแจ้งนายอำเภอหล่มเก่าให้ออกหมายเรียกโจทก์ไปอำเภอเพื่อตกลงเรื่องร่องน้ำเข้านาของจำเลยที่ต้องผ่านที่นาของนางชม ต๊ะเสาร์ถึง 3 ครั้ง ในปี 2527 อีก 2 ครั้ง ทำให้โจทก์ได้รับความอับอายขายหน้าชาวบ้านทั่วไป การกระทำของจำเลยทำให้โจทก์เสียชื่อเสียงและหมิ่นประมาทโจทก์อย่างร้ายแรง เป็นการประพฤติเนรคุณต่อโจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 531 ขอให้ศาลพิพากษาบังคับให้จำเลยทำการจดทะเบียนโอนที่ดินตาม น.ส.3 ก. ทะเบียนเลขที่ 1333,2055 ตำบลวังบาล อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์ ให้แก่โจทก์หากจำเลยไม่ยินยอมไปจดทะเบียนโอนที่ดินดังกล่าวให้แก่โจทก์โจทก์ขอถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย จำเลยให้การว่า โจทก์ได้ยกที่ดินทั้ง 2 แปลง ที่พิพาทให้จำเลยเมื่อประมาณ 20 ปีเศษมาแล้ว โดยยกให้กันด้วยปากเปล่าไม่ได้ทำเป็นหนังสือหรือจดทะเบียนการให้แต่อย่างใด จำเลยได้เข้าครอบครองในที่ดินดังกล่าวในฐานะเจ้าของตลอดมา การที่โจทก์ยกที่ดินให้จำเลยไม่มีสัญญาหรือเงื่อนไขแต่อย่างใด ต่อมาปี 2519 จำเลยจึงได้ออกน.ส.3 ก. ในที่ดินทั้งสองแปลงในนามจำเลย หลังจากยกที่ดินให้จำเลยกับนางคำเป๊าะ ทองกลึง และนางชม ต๊ะเสาร์ แล้ว โจทก์เหลือที่ดินอีก 1 แปลง เนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ ที่ตำบลวังบาลโจทก์อาศัยอยู่กับนางคำเป๊าะ ทองกลึง ซึ่งเป็นผู้เลี้ยงดูโจทก์จำเลยได้ส่งอาหารและข้าวสารไปอุปการะเลี้ยงดูโจทก์เป็นประจำโจทก์ไม่เคยทวงถามข้าวเปลือกจากจำเลย นางคำเป๊าะทำนาของโจทก์ได้ข้าวปีละ 100 กว่าถัง โจทก์มีรายได้จากที่นาและสวนมะขามอีกปีละ 5,000-6,000 บาท จึงไม่ใช่เป็นคนยากไร้ จำเลยมีบุตรถึง10 คน ทำนาได้เพียงปีละ 140 ถัง ไม่พอเลี้ยงครอบครัว มีฐานะยากจนกว่าโจทก์ โจทก์ไม่เคยขอเงินจากจำเลยเพื่อซื้ออาหารและยารักษาโรคแต่อย่างใด จำเลยไม่เคยหมิ่นประมาทโจทก์เลย จำเลยจึงมิได้ประพฤติเนรคุณโจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง การที่โจทก์กล่าวมาในฟ้องว่าในการยกที่ดินให้จำเลยมีสัญญาและเงื่อนไขว่า จำเลยต้องให้ข้าวเปลือกแก่โจทก์ 10 ถังทุกปี และต้องอุปการะเลี้ยงดูโจทก์กับสามีไปตลอดชีวิตนั้นเท่ากับว่าไม่ใช่เป็นการให้โดยเสน่หา ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 521 แต่เป็นการให้โดยมีค่าภารติดพันตามมาตรา 535 ซึ่งโจทก์จะฟ้องขอถอนคืนการให้เพราะเหตุเนรคุณไม่ได้ นอกจากนี้การที่โจทก์ยกที่ดินทั้งสองแปลงให้จำเลยก็ไม่ได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนการให้กับพนักงานเจ้าหน้าที่นิติกรรมการให้จึงไม่สมบูรณ์ถือว่าไม่มีนิติกรรมการให้ต่อกันแต่จำเลยได้ที่ดินโดยการสละและส่งมอบการครอบครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1377, 1378 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องให้จำเลยไปโอนที่ดินพิพาทคืน ขอให้ศาลยกฟ้องโจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยจดทะเบียนให้โจทก์เข้าเป็นเจ้าของร่วมในที่ดิน น.ส.3 ก. ทะเบียนเลขที่ 2055ตำบลวังบาล อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์ โดยให้โจทก์มีส่วนหนึ่งในห้าของที่ดินแปลงนี้ หากจำเลยไม่ยินยอมไปจดทะเบียนก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลย จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงที่คู่ความนำสืบรับกันฟังได้ว่า จำเลยเป็นบุตรีโจทก์ เดิมโจทก์เป็นผู้มีสิทธิครอบครองที่ดินมือเปล่า 2 แปลง เป็นที่นาและที่สวน ต่อมาโจทก์ได้ยกที่ดินดังกล่าวให้จำเลยและบุตรีอีก 2 คน แบ่งกันเป็นสัดส่วนโดยมิได้ทำสัญญายกให้เป็นหนังสือ ในปี 2519 จำเลยได้ขอออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ในที่ดิน ที่ได้รับมาทั้งสองแปลงตาม น.ส.3 ก.เลขทะเบียนที่ 2055 และ 1333 ต่อมาโจทก์ได้ให้ทนายความมีหนังสือบอกกล่าวเรียกที่ดินซึ่งเป็นที่นาคืนจำเลยได้รับหนังสือแล้วมิได้โอนที่ดินคืนให้โจทก์ ประเด็นในชั้นฎีกามีว่า การยกให้นี้เป็นการยกให้ในลักษณะใด และโจทก์มีสิทธิถอนคืนการให้ที่ดิน น.ส.3 ก.เลขทะเบียนที่ 2055 หรือไม่ สำหรับประเด็นที่ว่า การยกให้เป็นไปโดยลักษณะใดนั้น โจทก์จำเลยโต้เถียงกันโดยโจทก์นำสืบว่า ได้มีการตกลงกันเป็นเงื่อนไขว่าจำเลยต้องให้ข้าวเปลือกโจทก์ปีละ 10 ถังส่วนจำเลยนำสืบว่าไม่มีข้อตกลงดังกล่าว ประเด็นนี้ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ยกที่ดินให้จำเลยโดยมีค่าภารติดพัน ศาลฎีกาเห็นว่าค่าภารติดพันในที่ดินนี้ต้องเป็นภารติดพันเกี่ยวกับตัวที่ดินเองโดยตรง ไม่ใช่ภารติดพันนอกตัวทรัพย์ การที่โจทก์นำสืบว่ายกที่ดินให้จำเลยโดยมีเงื่อนไขว่าจำเลยต้องส่งข้าวเปลือกให้โจทก์ปีละ10 ถังนั้น หากฟังเป็นความจริงการยกให้ดังกล่าวก็ไม่ถือว่ามีค่าภารติดพัน เพราะไม่ได้เกี่ยวกับตัวที่ดินโดยตรง ดังนั้นการที่โจทก์ยกที่ดินให้จำเลยจึงมิใช่เป็นการให้โดยมีค่าภารติดพันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 528 แต่เป็นการยกให้โดยเสน่หาประเด็นต่อไปมีว่า เมื่อเป็นการยกให้โดยเสน่หาแล้ว โจทก์มีสิทธิจะเรียกถอนคืนการให้หรือไม่ โจทก์เบิกความว่า จำเลยมีที่นาพิพาทเพียงแปลงเดียวทำนาได้ข้าวปีละ 140-150 ถัง พอเลี้ยงครอบครัวได้ จำเลยมีลูก 10 คน โจทก์มีที่นา 3 ไร่ ทำนาได้ปีละกว่า100 ถัง นายเจียม อินทรมาตย์ บุตรโจทก์เบิกความเป็นพยานโจทก์ว่าจำเลยมีฐานะยากจน จำเลยเบิกความว่า ที่ดินพิพาทคือที่ดินตามน.ส.3 ก. เอกสารหมาย จ.1 เนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 72 ตารางวาจำเลยมีที่ดินพิพาทเพียงแปลงเดียว ข้าวที่จำเลยปลูกไม่พอกินเห็นว่า เมื่อโจทก์มีตัวโจทก์เพียงคนเดียวมีที่ดิน 3 ไร่เศษได้ข้าวปีละกว่า 100 ถัง ย่อมมีฐานะที่ไม่ถึงกับเป็นผู้ยากไร้ตรงข้ามกับจำเลยซึ่งมีบุตรถึง 10 คน มีที่ดินเพียงประมาณ 5 ไร่ได้ข้าวปีละ 140-150 ถัง และไม่มีรายได้อื่นซึ่งถือได้ว่าเป็นผู้ที่ยากไร้ จำเลยย่อมไม่อยู่ในฐานะที่จะจุนเจือผู้อื่นได้อีกทั้งข้อเท็จจริงก็ฟังไม่ได้ว่า จำเลยด่าโจทก์หรือหมิ่นประมาทโจทก์อย่างร้ายแรง กรณีจึงไม่อาจถอนคืนการให้ เพราะเหตุจำเลยซึ่งเป็นผู้รับประพฤติเนรคุณตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 531(2),(3) ได้"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 87/2532นาง เทียน อินทรมาตย์โจทก์นาง เทื้ อม ทอง พัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 521, ม. 528, ม. 531การที่โจทก์ยกที่ดินให้จำเลยผู้เป็นบุตรโดยมีเงื่อนไขว่าจำเลยต้องส่งข้าวเปลือกให้โจทก์ปีละ 10 ถังนั้น ยังถือไม่ได้ว่าเป็นการให้ทรัพย์สินโดยมีค่าภารติดพันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 528 แต่เป็นการยกให้โดยเสน่หา เพราะค่าภารติดพันในที่ดินต้องเป็นภารติดพันเกี่ยวกับตัวที่ดินเองโดยตรง ไม่ใช่ภารติดพันนอกตัวทรัพย์ โจทก์ซึ่งมีตัวโจทก์เพียงคนเดียวมีที่ดิน 3 ไร่เศษ ได้ข้าวปีละกว่า 100 ถัง ย่อมมีฐานะไม่ถึงกับเป็นผู้ยากไร้ ตรงข้ามกับจำเลยซึ่งมีบุตรถึง 10 คน มีที่ดินที่พิพาทแปลงเดียวเนื้อที่เพียงประมาณ 5 ไร่ ได้ข้าวปีละ 140-150 ถัง และไม่มีรายได้อื่นซึ่งถือได้ว่าเป็นผู้ยากไร้ จำเลยย่อมไม่อยู่ในฐานะที่จะจุนเจือผู้อื่นได้อีก และไม่ปรากฏว่าจำเลยด่าโจทก์หรือหมิ่นประมาทโจทก์อย่างร้ายแรง กรณีจึงไม่มีเหตุที่จำเลยซึ่งเป็นผู้รับประพฤติเนรคุณอันจะถอนคืนการให้ได้ตามมาตรา 531(2)(3)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นมารดาของจำเลย เดิมโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินมี ส.ค.1 สองแปลง แปลงหนึ่งเป็นที่สวนปลูกบ้านที่อยู่อาศัยอยู่หมู่ที่ 8 ตำบลวังบาล อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์อีกแปลงหนึ่งเป็นที่นาอยู่หมู่ที่ 7 ตำบลวังบาล ที่ดินทั้งสองแปลงโจทก์ได้รับมาจากนางถิน สายอุ่นใจ มารดาโจทก์เมื่อ 48 ปีมาแล้วโจทก์มีบุตรรวม 6 คน ต่อมาต้นปี 2519 โจทก์ได้ยกที่ดินทั้งสองแปลงให้แก่บุตรีเพียง 3 คน คือจำเลย นางคำเป๊าะ ทองกลึง และนางชม ต๊ะเสาร์ โดยมีเงื่อนไขว่า บุตรีทุกคนทำนาในแต่ละปีแล้วจะต้องให้ข้าวเปลือกแก่โจทก์คนละ 10 ถัง ทุกปี และจะต้องอุปการะเลี้ยงดูโจทก์กับสามีไปตลอดชีวิต ที่ดินส่วนของจำเลยแปลงที่เป็นที่ดินสำหรับปลูกบ้านจำเลยไปทำ น.ส.3 ก. ทะเบียนเลขที่ 1333 และที่นาเป็น น.ส.3 ก. ทะเบียนเลขที่ 2055 ตั้งแต่โจทก์ยกที่ดินทั้ง 2 แปลง ให้แก่จำเลย จำเลยได้ทำนาได้ข้าวเปลือกทุกปี แต่ไม่เคยให้ข้าวเปลือกแก่โจทก์เลย โจทก์ไปขอและทวงถามข้าวเปลือกตามสัญญาจำเลยก็ไม่ยอมให้โจทก์ การกระทำของจำเลยดังกล่าวโจทก์ถือว่าจำเลยทำผิดเงื่อนไขที่ทำไว้ต่อโจทก์ โจทก์มีอายุ 88 ปี ชรามากแล้วไม่สามารถทำมาหาเลี้ยงชีพด้วยตนเองและเจ็บป่วยเป็นประจำ โจทก์ไปขอเงินจากจำเลยเพื่อซื้ออาหารและยารักษาโรค แต่จำเลยไม่เคยให้เงินหรืออุปการะเลี้ยงดูโจทก์เลย นอกจากนั้นแล้วจำเลยยังประพฤติเนรคุณโจทก์เมื่อเดือนเมษายนปี 2527 โดยด่าโจทก์ว่า "เป็นหมา,ชาติหมา, อีชาติหมา, อีชาติสัตว์, อีสัตว์หมา, อีคอมมูนิสต์,อีแก่มึงพูดไม่มีศีลธรรม, มึงไม่ยุติธรรม มึงเป็นแม่แบบนี้ ชาติหน้ากูไม่ขอพบ" และคำหยาบคายอีกมาก และเมื่อปี 2526 จำเลยได้ไปแจ้งนายอำเภอหล่มเก่าให้ออกหมายเรียกโจทก์ไปอำเภอเพื่อตกลงเรื่องร่องน้ำเข้านาของจำเลยที่ต้องผ่านที่นาของนางชม ต๊ะเสาร์ถึง 3 ครั้ง ในปี 2527 อีก 2 ครั้ง ทำให้โจทก์ได้รับความอับอายขายหน้าชาวบ้านทั่วไป การกระทำของจำเลยทำให้โจทก์เสียชื่อเสียงและหมิ่นประมาทโจทก์อย่างร้ายแรง เป็นการประพฤติเนรคุณต่อโจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 531 ขอให้ศาลพิพากษาบังคับให้จำเลยทำการจดทะเบียนโอนที่ดินตาม น.ส.3 ก. ทะเบียนเลขที่ 1333,2055 ตำบลวังบาล อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์ ให้แก่โจทก์หากจำเลยไม่ยินยอมไปจดทะเบียนโอนที่ดินดังกล่าวให้แก่โจทก์โจทก์ขอถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย จำเลยให้การว่า โจทก์ได้ยกที่ดินทั้ง 2 แปลง ที่พิพาทให้จำเลยเมื่อประมาณ 20 ปีเศษมาแล้ว โดยยกให้กันด้วยปากเปล่าไม่ได้ทำเป็นหนังสือหรือจดทะเบียนการให้แต่อย่างใด จำเลยได้เข้าครอบครองในที่ดินดังกล่าวในฐานะเจ้าของตลอดมา การที่โจทก์ยกที่ดินให้จำเลยไม่มีสัญญาหรือเงื่อนไขแต่อย่างใด ต่อมาปี 2519 จำเลยจึงได้ออกน.ส.3 ก. ในที่ดินทั้งสองแปลงในนามจำเลย หลังจากยกที่ดินให้จำเลยกับนางคำเป๊าะ ทองกลึง และนางชม ต๊ะเสาร์ แล้ว โจทก์เหลือที่ดินอีก 1 แปลง เนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ ที่ตำบลวังบาลโจทก์อาศัยอยู่กับนางคำเป๊าะ ทองกลึง ซึ่งเป็นผู้เลี้ยงดูโจทก์จำเลยได้ส่งอาหารและข้าวสารไปอุปการะเลี้ยงดูโจทก์เป็นประจำโจทก์ไม่เคยทวงถามข้าวเปลือกจากจำเลย นางคำเป๊าะทำนาของโจทก์ได้ข้าวปีละ 100 กว่าถัง โจทก์มีรายได้จากที่นาและสวนมะขามอีกปีละ 5,000-6,000 บาท จึงไม่ใช่เป็นคนยากไร้ จำเลยมีบุตรถึง10 คน ทำนาได้เพียงปีละ 140 ถัง ไม่พอเลี้ยงครอบครัว มีฐานะยากจนกว่าโจทก์ โจทก์ไม่เคยขอเงินจากจำเลยเพื่อซื้ออาหารและยารักษาโรคแต่อย่างใด จำเลยไม่เคยหมิ่นประมาทโจทก์เลย จำเลยจึงมิได้ประพฤติเนรคุณโจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง การที่โจทก์กล่าวมาในฟ้องว่าในการยกที่ดินให้จำเลยมีสัญญาและเงื่อนไขว่า จำเลยต้องให้ข้าวเปลือกแก่โจทก์ 10 ถังทุกปี และต้องอุปการะเลี้ยงดูโจทก์กับสามีไปตลอดชีวิตนั้นเท่ากับว่าไม่ใช่เป็นการให้โดยเสน่หา ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 521 แต่เป็นการให้โดยมีค่าภารติดพันตามมาตรา 535 ซึ่งโจทก์จะฟ้องขอถอนคืนการให้เพราะเหตุเนรคุณไม่ได้ นอกจากนี้การที่โจทก์ยกที่ดินทั้งสองแปลงให้จำเลยก็ไม่ได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนการให้กับพนักงานเจ้าหน้าที่นิติกรรมการให้จึงไม่สมบูรณ์ถือว่าไม่มีนิติกรรมการให้ต่อกันแต่จำเลยได้ที่ดินโดยการสละและส่งมอบการครอบครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1377, 1378 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องให้จำเลยไปโอนที่ดินพิพาทคืน ขอให้ศาลยกฟ้องโจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยจดทะเบียนให้โจทก์เข้าเป็นเจ้าของร่วมในที่ดิน น.ส.3 ก. ทะเบียนเลขที่ 2055ตำบลวังบาล อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์ โดยให้โจทก์มีส่วนหนึ่งในห้าของที่ดินแปลงนี้ หากจำเลยไม่ยินยอมไปจดทะเบียนก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลย จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงที่คู่ความนำสืบรับกันฟังได้ว่า จำเลยเป็นบุตรีโจทก์ เดิมโจทก์เป็นผู้มีสิทธิครอบครองที่ดินมือเปล่า 2 แปลง เป็นที่นาและที่สวน ต่อมาโจทก์ได้ยกที่ดินดังกล่าวให้จำเลยและบุตรีอีก 2 คน แบ่งกันเป็นสัดส่วนโดยมิได้ทำสัญญายกให้เป็นหนังสือ ในปี 2519 จำเลยได้ขอออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ในที่ดิน ที่ได้รับมาทั้งสองแปลงตาม น.ส.3 ก.เลขทะเบียนที่ 2055 และ 1333 ต่อมาโจทก์ได้ให้ทนายความมีหนังสือบอกกล่าวเรียกที่ดินซึ่งเป็นที่นาคืนจำเลยได้รับหนังสือแล้วมิได้โอนที่ดินคืนให้โจทก์ ประเด็นในชั้นฎีกามีว่า การยกให้นี้เป็นการยกให้ในลักษณะใด และโจทก์มีสิทธิถอนคืนการให้ที่ดิน น.ส.3 ก.เลขทะเบียนที่ 2055 หรือไม่ สำหรับประเด็นที่ว่า การยกให้เป็นไปโดยลักษณะใดนั้น โจทก์จำเลยโต้เถียงกันโดยโจทก์นำสืบว่า ได้มีการตกลงกันเป็นเงื่อนไขว่าจำเลยต้องให้ข้าวเปลือกโจทก์ปีละ 10 ถังส่วนจำเลยนำสืบว่าไม่มีข้อตกลงดังกล่าว ประเด็นนี้ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ยกที่ดินให้จำเลยโดยมีค่าภารติดพัน ศาลฎีกาเห็นว่าค่าภารติดพันในที่ดินนี้ต้องเป็นภารติดพันเกี่ยวกับตัวที่ดินเองโดยตรง ไม่ใช่ภารติดพันนอกตัวทรัพย์ การที่โจทก์นำสืบว่ายกที่ดินให้จำเลยโดยมีเงื่อนไขว่าจำเลยต้องส่งข้าวเปลือกให้โจทก์ปีละ10 ถังนั้น หากฟังเป็นความจริงการยกให้ดังกล่าวก็ไม่ถือว่ามีค่าภารติดพัน เพราะไม่ได้เกี่ยวกับตัวที่ดินโดยตรง ดังนั้นการที่โจทก์ยกที่ดินให้จำเลยจึงมิใช่เป็นการให้โดยมีค่าภารติดพันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 528 แต่เป็นการยกให้โดยเสน่หาประเด็นต่อไปมีว่า เมื่อเป็นการยกให้โดยเสน่หาแล้ว โจทก์มีสิทธิจะเรียกถอนคืนการให้หรือไม่ โจทก์เบิกความว่า จำเลยมีที่นาพิพาทเพียงแปลงเดียวทำนาได้ข้าวปีละ 140-150 ถัง พอเลี้ยงครอบครัวได้ จำเลยมีลูก 10 คน โจทก์มีที่นา 3 ไร่ ทำนาได้ปีละกว่า100 ถัง นายเจียม อินทรมาตย์ บุตรโจทก์เบิกความเป็นพยานโจทก์ว่าจำเลยมีฐานะยากจน จำเลยเบิกความว่า ที่ดินพิพาทคือที่ดินตามน.ส.3 ก. เอกสารหมาย จ.1 เนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 72 ตารางวาจำเลยมีที่ดินพิพาทเพียงแปลงเดียว ข้าวที่จำเลยปลูกไม่พอกินเห็นว่า เมื่อโจทก์มีตัวโจทก์เพียงคนเดียวมีที่ดิน 3 ไร่เศษได้ข้าวปีละกว่า 100 ถัง ย่อมมีฐานะที่ไม่ถึงกับเป็นผู้ยากไร้ตรงข้ามกับจำเลยซึ่งมีบุตรถึง 10 คน มีที่ดินเพียงประมาณ 5 ไร่ได้ข้าวปีละ 140-150 ถัง และไม่มีรายได้อื่นซึ่งถือได้ว่าเป็นผู้ที่ยากไร้ จำเลยย่อมไม่อยู่ในฐานะที่จะจุนเจือผู้อื่นได้อีกทั้งข้อเท็จจริงก็ฟังไม่ได้ว่า จำเลยด่าโจทก์หรือหมิ่นประมาทโจทก์อย่างร้ายแรง กรณีจึงไม่อาจถอนคืนการให้ เพราะเหตุจำเลยซึ่งเป็นผู้รับประพฤติเนรคุณตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 531(2),(3) ได้"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์(ประมาณ ชันซื่อ-มาโนช เพียรสนอง-เจริญ นิลเอสงฆ์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการให้เป็นนิติกรรมสองฝ่าย คือฝ่ายหนึ่งซึ่งเป็นผู้ให้โอนทรัพย์สินของตนให้โดยเสน่หาแก่อีกฝ่ายหนึ่งซึ่งเป็นผู้รับและผู้รับต้องแสดงเจตนายอมรับเอาทรัพย์สินที่ให้นั้นด้วยจึงจะเกิดเป็นสัญญาให้ขึ้น โดยปกติสัญญาให้ไม่ใช่สัญญาต่างตอบแทน ฉะนั้นสัญญาใดที่คู่สัญญาต้องปฏิบัติการชำระหนี้ตอบแทนกัน สัญญานั้นย่อมไม่ใช่สัญญาให้ คำพิพากษาฎีกาที่ 636/2509 บิดาจำเลยออกเงินใช้หนี้แทนโจทก์และโจทก์ตกลงจะยกที่ดินให้จำเลย ดังนี้ ไม่ใช่เป็นการให้โดยเสน่หา แต่เป็นลักษณะการซื้อขายที่กัน โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องขอให้เพิกถอนการโอนที่ดิน การให้ที่ผู้ให้จะเรียกถอนคืนการให้เพราะเหตุผู้รับประพฤติเนรคุณ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 531 ได้นั้น หมายถึงการให้โดยเสน่หาเท่านั้น มีปัญหาว่าการให้ซึ่งมีค่าภารติดพันตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 528-530 และมาตรา 535(2) เป็นสัญญาให้หรือเป็นสัญญาต่างตอบแทน การให้ซึ่งมีค่าภารติดพันนั้น แม้ผู้รับจะมีหน้าที่ต้องชำระค่าภารติดพันตามข้อตกลงในสัญญา แต่หน้าที่ชำระค่าภารติดพันดังกล่าวก็หาใช่การชำระหนี้ตอบแทนการให้ทรัพย์สินไม่ เพราะกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ให้ได้โอนไปยังผู้รับแล้ว เพียงแต่ผู้รับมีหน้าที่ต้องปฏิบัติการชำระค่าภารติดพันตามเงื่อนไขที่ผู้รับตกลงไว้กับผู้ให้เท่านั้น การให้ซึ่งมีค่าภารติดพันจึงไม่ใช่สัญญาต่างตอบแทนแต่เป็นสัญญาให้โดยมีเงื่อนไขให้ผู้รับต้องชำระค่าภารติดพันซึ่งการให้ชนิดนี้ผู้ให้ไม่มีสิทธิขอถอนคืน การให้เพราะเหตุเนรคุณตามมาตรา 535(2) การให้โดยมีเงื่อนไขให้ผู้รับมีหน้าที่ต้องปฏิบัติการอย่างใดอย่างหนึ่งอาจไม่ใช่การให้ซึ่งมีค่าภารติดพันก็ได้ ดังคำวินิจฉัยในคำพิพากษาฎีกาที่บันทึกนี้ โดยศาลฎีกาให้เหตุผลว่า การให้โดยมีค่าภารติดพันจะต้องเป็นภารติดพันเกี่ยวกับตัวทรัพย์ที่ให้โดยตรง ไม่ใช่ภารติดพันนอกตัวทรัพย์ที่ให้ซึ่งผู้บันทึกเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง เพราะมาตรา 528 ซึ่งใช้คำว่า "ถ้าทรัพย์สินที่ให้นั้นมีค่าภารติดพัน..." ก็ดี มาตรา 535(2) ซึ่งใช้คำว่า "ให้สิ่งที่มีค่าภารติดพัน" ก็ดี ย่อมแสดงให้เห็นถึงความหมายของคำว่าค่าภารติดพันอยู่ในตัวว่า ต้องเกี่ยวกับตัวทรัพย์ที่ให้ การที่โจทก์ยกที่ดินให้จำเลยโดยมีเงื่อนไขว่าจำเลยจะต้องส่งข้าวเปลือกให้โจทก์ปีละ 20 ถัง จึงไม่ใช่การให้ทรัพย์สินโดยมีค่าภารติดพัน แต่เป็นการให้โดยเสน่หาซึ่งโจทก์สามารถขอถอนคืนการให้ได้ตามมาตรา 531 ถ้าจำเลยประพฤติเนรคุณ แต่ข้อเท็จจริงคดีนี้ฟังไม่ได้ว่า จำเลยประพฤติเนรคุณดังโจทก์ฟ้อง ศาลฎีกาจึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ คำวินิจฉัยของศาลฎีกาในคดีนี้เป็นการวินิจฉัยตามคำพิพากษาฎีกาที่ 972/2508 ซึ่งวินิจฉัยว่า "ภารติดพันในอสังหาริมทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1429 ซึ่งผู้รับประโยชน์มีสิทธิได้รับชำระหนี้เป็นคราว ๆ จากทรัพย์สิน ให้ใช้หรือถือเอาประโยชน์แห่งทรัพย์สินตามที่ระบุไว้นั้นเป็นภาระที่เกี่ยวกับตัวทรัพย์นั้น ๆและการให้สิ่งที่มีค่าภารติดพันตามมาตรา 535(2) ก็ต้องเป็นกรณีที่มีภาระเกี่ยวกับทรัพย์สินที่ยกให้เช่นกัน อาโอนที่ดินยกให้หลานโดยเสน่หา โดยหลานสัญญาว่า จะอุปการะเลี้ยงดูให้สิ่งจำเป็นเลี้ยงชีพตลอดชีวิตของอา และจะเป็นผู้ทำศพเมื่ออาวายชนม์นั้น กรณีเช่นนี้หามีภาระเกี่ยวกับทรัพย์สินที่ยกให้ไม่ จึงไม่ใช่เป็นการให้สิ่งที่มีค่าภารติดพันตามกฎหมาย" ส่วนคำพิพากษาฎีกาที่เคยวินิจฉัยว่าเป็นการให้สิ่งที่มีค่าภารติดพัน เช่น คำพิพากษาฎีกาที่ 1163/2515 มารดาจำนองที่ดินไว้แล้วไม่เคยส่งดอกเบี้ยเลย เพราะไม่มีเงิน เจ้าหนี้เร่งรัดให้ชำระหนี้ บุตรจึงออกเงินชำระหนี้แทนมารดา แล้วมารดามอบอำนาจให้บุตรไปไถ่ถอนจำนองและทำนิติกรรมให้ที่ดินนั้นแก่บุตรในวันเดียวกันนั้น ดังนี้ถือได้ว่าเป็นการให้สิ่งที่มีค่าภารติดพัน มารดาจะถอนคืนการให้เพราะเหตุเนรคุณไม่ได้ ในกรณีที่การให้ซึ่งมีค่าภารติดพัน หากผู้รับละเลยไม่ยอมชำระค่าภารติดพันดังกล่าว ผู้ให้ก็มีสิทธิดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 528,529 มีปัญหาน่าพิจารณาว่า ถ้าเป็นการให้ที่มีเงื่อนไขให้ผู้รับต้องปฏิบัติการอย่างใดอย่างหนึ่งซึ่งไม่เกี่ยวกับตัวทรัพย์ที่ให้โดยตรง อันถือไม่ได้ว่าเป็นการให้ทรัพย์โดยมีค่าภารติดพัน เช่นคดีที่บันทึกนี้ หากผู้รับละเลยไม่ยอมปฏิบัติตามเงื่อนไขนั้นผู้ให้จะมีสิทธิอย่างไรบ้าง ปัญหานี้ผู้บันทึกยังไม่เคยพบคำพิพากษาฎีกา แต่มีความเห็นว่าผู้ให้จะบอกเลิกสัญญาให้คงไม่ได้ เพราะสัญญาให้เช่นนี้ก็ไม่ใช่สัญญาต่างตอบแทนเช่นกัน ผู้ให้น่าจะทำได้เพียงฟ้องร้องผู้รับให้ปฏิบัติตามเงื่อนไขตามมาตรา 213. ประดิษฐ์ เอกมณีคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นมารดาของจำเลย เดิมโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินมี ส.ค.1 สองแปลง แปลงหนึ่งเป็นที่สวนปลูกบ้านที่อยู่อาศัยอยู่หมู่ที่ 8 ตำบลวังบาล อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์อีกแปลงหนึ่งเป็นที่นาอยู่หมู่ที่ 7 ตำบลวังบาล ที่ดินทั้งสองแปลงโจทก์ได้รับมาจากนางถิน สายอุ่นใจ มารดาโจทก์เมื่อ 48 ปีมาแล้วโจทก์มีบุตรรวม 6 คน ต่อมาต้นปี 2519 โจทก์ได้ยกที่ดินทั้งสองแปลงให้แก่บุตรีเพียง 3 คน คือจำเลย นางคำเป๊าะ ทองกลึง และนางชม ต๊ะเสาร์ โดยมีเงื่อนไขว่า บุตรีทุกคนทำนาในแต่ละปีแล้วจะต้องให้ข้าวเปลือกแก่โจทก์คนละ 10 ถัง ทุกปี และจะต้องอุปการะเลี้ยงดูโจทก์กับสามีไปตลอดชีวิต ที่ดินส่วนของจำเลยแปลงที่เป็นที่ดินสำหรับปลูกบ้านจำเลยไปทำ น.ส.3 ก. ทะเบียนเลขที่ 1333 และที่นาเป็น น.ส.3 ก. ทะเบียนเลขที่ 2055 ตั้งแต่โจทก์ยกที่ดินทั้ง 2 แปลง ให้แก่จำเลย จำเลยได้ทำนาได้ข้าวเปลือกทุกปี แต่ไม่เคยให้ข้าวเปลือกแก่โจทก์เลย โจทก์ไปขอและทวงถามข้าวเปลือกตามสัญญาจำเลยก็ไม่ยอมให้โจทก์ การกระทำของจำเลยดังกล่าวโจทก์ถือว่าจำเลยทำผิดเงื่อนไขที่ทำไว้ต่อโจทก์ โจทก์มีอายุ 88 ปี ชรามากแล้วไม่สามารถทำมาหาเลี้ยงชีพด้วยตนเองและเจ็บป่วยเป็นประจำ โจทก์ไปขอเงินจากจำเลยเพื่อซื้ออาหารและยารักษาโรค แต่จำเลยไม่เคยให้เงินหรืออุปการะเลี้ยงดูโจทก์เลย นอกจากนั้นแล้วจำเลยยังประพฤติเนรคุณโจทก์เมื่อเดือนเมษายนปี 2527 โดยด่าโจทก์ว่า "เป็นหมา,ชาติหมา, อีชาติหมา, อีชาติสัตว์, อีสัตว์หมา, อีคอมมูนิสต์,อีแก่มึงพูดไม่มีศีลธรรม, มึงไม่ยุติธรรม มึงเป็นแม่แบบนี้ ชาติหน้ากูไม่ขอพบ" และคำหยาบคายอีกมาก และเมื่อปี 2526 จำเลยได้ไปแจ้งนายอำเภอหล่มเก่าให้ออกหมายเรียกโจทก์ไปอำเภอเพื่อตกลงเรื่องร่องน้ำเข้านาของจำเลยที่ต้องผ่านที่นาของนางชม ต๊ะเสาร์ถึง 3 ครั้ง ในปี 2527 อีก 2 ครั้ง ทำให้โจทก์ได้รับความอับอายขายหน้าชาวบ้านทั่วไป การกระทำของจำเลยทำให้โจทก์เสียชื่อเสียงและหมิ่นประมาทโจทก์อย่างร้ายแรง เป็นการประพฤติเนรคุณต่อโจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 531 ขอให้ศาลพิพากษาบังคับให้จำเลยทำการจดทะเบียนโอนที่ดินตาม น.ส.3 ก. ทะเบียนเลขที่ 1333,2055 ตำบลวังบาล อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์ ให้แก่โจทก์หากจำเลยไม่ยินยอมไปจดทะเบียนโอนที่ดินดังกล่าวให้แก่โจทก์โจทก์ขอถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย จำเลยให้การว่า โจทก์ได้ยกที่ดินทั้ง 2 แปลง ที่พิพาทให้จำเลยเมื่อประมาณ 20 ปีเศษมาแล้ว โดยยกให้กันด้วยปากเปล่าไม่ได้ทำเป็นหนังสือหรือจดทะเบียนการให้แต่อย่างใด จำเลยได้เข้าครอบครองในที่ดินดังกล่าวในฐานะเจ้าของตลอดมา การที่โจทก์ยกที่ดินให้จำเลยไม่มีสัญญาหรือเงื่อนไขแต่อย่างใด ต่อมาปี 2519 จำเลยจึงได้ออกน.ส.3 ก. ในที่ดินทั้งสองแปลงในนามจำเลย หลังจากยกที่ดินให้จำเลยกับนางคำเป๊าะ ทองกลึง และนางชม ต๊ะเสาร์ แล้ว โจทก์เหลือที่ดินอีก 1 แปลง เนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ ที่ตำบลวังบาลโจทก์อาศัยอยู่กับนางคำเป๊าะ ทองกลึง ซึ่งเป็นผู้เลี้ยงดูโจทก์จำเลยได้ส่งอาหารและข้าวสารไปอุปการะเลี้ยงดูโจทก์เป็นประจำโจทก์ไม่เคยทวงถามข้าวเปลือกจากจำเลย นางคำเป๊าะทำนาของโจทก์ได้ข้าวปีละ 100 กว่าถัง โจทก์มีรายได้จากที่นาและสวนมะขามอีกปีละ 5,000-6,000 บาท จึงไม่ใช่เป็นคนยากไร้ จำเลยมีบุตรถึง10 คน ทำนาได้เพียงปีละ 140 ถัง ไม่พอเลี้ยงครอบครัว มีฐานะยากจนกว่าโจทก์ โจทก์ไม่เคยขอเงินจากจำเลยเพื่อซื้ออาหารและยารักษาโรคแต่อย่างใด จำเลยไม่เคยหมิ่นประมาทโจทก์เลย จำเลยจึงมิได้ประพฤติเนรคุณโจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง การที่โจทก์กล่าวมาในฟ้องว่าในการยกที่ดินให้จำเลยมีสัญญาและเงื่อนไขว่า จำเลยต้องให้ข้าวเปลือกแก่โจทก์ 10 ถังทุกปี และต้องอุปการะเลี้ยงดูโจทก์กับสามีไปตลอดชีวิตนั้นเท่ากับว่าไม่ใช่เป็นการให้โดยเสน่หา ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 521 แต่เป็นการให้โดยมีค่าภารติดพันตามมาตรา 535 ซึ่งโจทก์จะฟ้องขอถอนคืนการให้เพราะเหตุเนรคุณไม่ได้ นอกจากนี้การที่โจทก์ยกที่ดินทั้งสองแปลงให้จำเลยก็ไม่ได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนการให้กับพนักงานเจ้าหน้าที่นิติกรรมการให้จึงไม่สมบูรณ์ถือว่าไม่มีนิติกรรมการให้ต่อกันแต่จำเลยได้ที่ดินโดยการสละและส่งมอบการครอบครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1377, 1378 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องให้จำเลยไปโอนที่ดินพิพาทคืน ขอให้ศาลยกฟ้องโจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยจดทะเบียนให้โจทก์เข้าเป็นเจ้าของร่วมในที่ดิน น.ส.3 ก. ทะเบียนเลขที่ 2055ตำบลวังบาล อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์ โดยให้โจทก์มีส่วนหนึ่งในห้าของที่ดินแปลงนี้ หากจำเลยไม่ยินยอมไปจดทะเบียนก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลย จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงที่คู่ความนำสืบรับกันฟังได้ว่า จำเลยเป็นบุตรีโจทก์ เดิมโจทก์เป็นผู้มีสิทธิครอบครองที่ดินมือเปล่า 2 แปลง เป็นที่นาและที่สวน ต่อมาโจทก์ได้ยกที่ดินดังกล่าวให้จำเลยและบุตรีอีก 2 คน แบ่งกันเป็นสัดส่วนโดยมิได้ทำสัญญายกให้เป็นหนังสือ ในปี 2519 จำเลยได้ขอออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ในที่ดิน ที่ได้รับมาทั้งสองแปลงตาม น.ส.3 ก.เลขทะเบียนที่ 2055 และ 1333 ต่อมาโจทก์ได้ให้ทนายความมีหนังสือบอกกล่าวเรียกที่ดินซึ่งเป็นที่นาคืนจำเลยได้รับหนังสือแล้วมิได้โอนที่ดินคืนให้โจทก์ ประเด็นในชั้นฎีกามีว่า การยกให้นี้เป็นการยกให้ในลักษณะใด และโจทก์มีสิทธิถอนคืนการให้ที่ดิน น.ส.3 ก.เลขทะเบียนที่ 2055 หรือไม่ สำหรับประเด็นที่ว่า การยกให้เป็นไปโดยลักษณะใดนั้น โจทก์จำเลยโต้เถียงกันโดยโจทก์นำสืบว่า ได้มีการตกลงกันเป็นเงื่อนไขว่าจำเลยต้องให้ข้าวเปลือกโจทก์ปีละ 10 ถังส่วนจำเลยนำสืบว่าไม่มีข้อตกลงดังกล่าว ประเด็นนี้ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ยกที่ดินให้จำเลยโดยมีค่าภารติดพัน ศาลฎีกาเห็นว่าค่าภารติดพันในที่ดินนี้ต้องเป็นภารติดพันเกี่ยวกับตัวที่ดินเองโดยตรง ไม่ใช่ภารติดพันนอกตัวทรัพย์ การที่โจทก์นำสืบว่ายกที่ดินให้จำเลยโดยมีเงื่อนไขว่าจำเลยต้องส่งข้าวเปลือกให้โจทก์ปีละ10 ถังนั้น หากฟังเป็นความจริงการยกให้ดังกล่าวก็ไม่ถือว่ามีค่าภารติดพัน เพราะไม่ได้เกี่ยวกับตัวที่ดินโดยตรง ดังนั้นการที่โจทก์ยกที่ดินให้จำเลยจึงมิใช่เป็นการให้โดยมีค่าภารติดพันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 528 แต่เป็นการยกให้โดยเสน่หาประเด็นต่อไปมีว่า เมื่อเป็นการยกให้โดยเสน่หาแล้ว โจทก์มีสิทธิจะเรียกถอนคืนการให้หรือไม่ โจทก์เบิกความว่า จำเลยมีที่นาพิพาทเพียงแปลงเดียวทำนาได้ข้าวปีละ 140-150 ถัง พอเลี้ยงครอบครัวได้ จำเลยมีลูก 10 คน โจทก์มีที่นา 3 ไร่ ทำนาได้ปีละกว่า100 ถัง นายเจียม อินทรมาตย์ บุตรโจทก์เบิกความเป็นพยานโจทก์ว่าจำเลยมีฐานะยากจน จำเลยเบิกความว่า ที่ดินพิพาทคือที่ดินตามน.ส.3 ก. เอกสารหมาย จ.1 เนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 72 ตารางวาจำเลยมีที่ดินพิพาทเพียงแปลงเดียว ข้าวที่จำเลยปลูกไม่พอกินเห็นว่า เมื่อโจทก์มีตัวโจทก์เพียงคนเดียวมีที่ดิน 3 ไร่เศษได้ข้าวปีละกว่า 100 ถัง ย่อมมีฐานะที่ไม่ถึงกับเป็นผู้ยากไร้ตรงข้ามกับจำเลยซึ่งมีบุตรถึง 10 คน มีที่ดินเพียงประมาณ 5 ไร่ได้ข้าวปีละ 140-150 ถัง และไม่มีรายได้อื่นซึ่งถือได้ว่าเป็นผู้ที่ยากไร้ จำเลยย่อมไม่อยู่ในฐานะที่จะจุนเจือผู้อื่นได้อีกทั้งข้อเท็จจริงก็ฟังไม่ได้ว่า จำเลยด่าโจทก์หรือหมิ่นประมาทโจทก์อย่างร้ายแรง กรณีจึงไม่อาจถอนคืนการให้ เพราะเหตุจำเลยซึ่งเป็นผู้รับประพฤติเนรคุณตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 531(2),(3) ได้"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 87/2532นาง เทียน อินทรมาตย์โจทก์นาง เทื้ อม ทอง พัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 521, ม. 528, ม. 531การที่โจทก์ยกที่ดินให้จำเลยผู้เป็นบุตรโดยมีเงื่อนไขว่าจำเลยต้องส่งข้าวเปลือกให้โจทก์ปีละ 10 ถังนั้น ยังถือไม่ได้ว่าเป็นการให้ทรัพย์สินโดยมีค่าภารติดพันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 528 แต่เป็นการยกให้โดยเสน่หา เพราะค่าภารติดพันในที่ดินต้องเป็นภารติดพันเกี่ยวกับตัวที่ดินเองโดยตรง ไม่ใช่ภารติดพันนอกตัวทรัพย์ โจทก์ซึ่งมีตัวโจทก์เพียงคนเดียวมีที่ดิน 3 ไร่เศษ ได้ข้าวปีละกว่า 100 ถัง ย่อมมีฐานะไม่ถึงกับเป็นผู้ยากไร้ ตรงข้ามกับจำเลยซึ่งมีบุตรถึง 10 คน มีที่ดินที่พิพาทแปลงเดียวเนื้อที่เพียงประมาณ 5 ไร่ ได้ข้าวปีละ 140-150 ถัง และไม่มีรายได้อื่นซึ่งถือได้ว่าเป็นผู้ยากไร้ จำเลยย่อมไม่อยู่ในฐานะที่จะจุนเจือผู้อื่นได้อีก และไม่ปรากฏว่าจำเลยด่าโจทก์หรือหมิ่นประมาทโจทก์อย่างร้ายแรง กรณีจึงไม่มีเหตุที่จำเลยซึ่งเป็นผู้รับประพฤติเนรคุณอันจะถอนคืนการให้ได้ตามมาตรา 531(2)(3)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นมารดาของจำเลย เดิมโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินมี ส.ค.1 สองแปลง แปลงหนึ่งเป็นที่สวนปลูกบ้านที่อยู่อาศัยอยู่หมู่ที่ 8 ตำบลวังบาล อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์อีกแปลงหนึ่งเป็นที่นาอยู่หมู่ที่ 7 ตำบลวังบาล ที่ดินทั้งสองแปลงโจทก์ได้รับมาจากนางถิน สายอุ่นใจ มารดาโจทก์เมื่อ 48 ปีมาแล้วโจทก์มีบุตรรวม 6 คน ต่อมาต้นปี 2519 โจทก์ได้ยกที่ดินทั้งสองแปลงให้แก่บุตรีเพียง 3 คน คือจำเลย นางคำเป๊าะ ทองกลึง และนางชม ต๊ะเสาร์ โดยมีเงื่อนไขว่า บุตรีทุกคนทำนาในแต่ละปีแล้วจะต้องให้ข้าวเปลือกแก่โจทก์คนละ 10 ถัง ทุกปี และจะต้องอุปการะเลี้ยงดูโจทก์กับสามีไปตลอดชีวิต ที่ดินส่วนของจำเลยแปลงที่เป็นที่ดินสำหรับปลูกบ้านจำเลยไปทำ น.ส.3 ก. ทะเบียนเลขที่ 1333 และที่นาเป็น น.ส.3 ก. ทะเบียนเลขที่ 2055 ตั้งแต่โจทก์ยกที่ดินทั้ง 2 แปลง ให้แก่จำเลย จำเลยได้ทำนาได้ข้าวเปลือกทุกปี แต่ไม่เคยให้ข้าวเปลือกแก่โจทก์เลย โจทก์ไปขอและทวงถามข้าวเปลือกตามสัญญาจำเลยก็ไม่ยอมให้โจทก์ การกระทำของจำเลยดังกล่าวโจทก์ถือว่าจำเลยทำผิดเงื่อนไขที่ทำไว้ต่อโจทก์ โจทก์มีอายุ 88 ปี ชรามากแล้วไม่สามารถทำมาหาเลี้ยงชีพด้วยตนเองและเจ็บป่วยเป็นประจำ โจทก์ไปขอเงินจากจำเลยเพื่อซื้ออาหารและยารักษาโรค แต่จำเลยไม่เคยให้เงินหรืออุปการะเลี้ยงดูโจทก์เลย นอกจากนั้นแล้วจำเลยยังประพฤติเนรคุณโจทก์เมื่อเดือนเมษายนปี 2527 โดยด่าโจทก์ว่า "เป็นหมา,ชาติหมา, อีชาติหมา, อีชาติสัตว์, อีสัตว์หมา, อีคอมมูนิสต์,อีแก่มึงพูดไม่มีศีลธรรม, มึงไม่ยุติธรรม มึงเป็นแม่แบบนี้ ชาติหน้ากูไม่ขอพบ" และคำหยาบคายอีกมาก และเมื่อปี 2526 จำเลยได้ไปแจ้งนายอำเภอหล่มเก่าให้ออกหมายเรียกโจทก์ไปอำเภอเพื่อตกลงเรื่องร่องน้ำเข้านาของจำเลยที่ต้องผ่านที่นาของนางชม ต๊ะเสาร์ถึง 3 ครั้ง ในปี 2527 อีก 2 ครั้ง ทำให้โจทก์ได้รับความอับอายขายหน้าชาวบ้านทั่วไป การกระทำของจำเลยทำให้โจทก์เสียชื่อเสียงและหมิ่นประมาทโจทก์อย่างร้ายแรง เป็นการประพฤติเนรคุณต่อโจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 531 ขอให้ศาลพิพากษาบังคับให้จำเลยทำการจดทะเบียนโอนที่ดินตาม น.ส.3 ก. ทะเบียนเลขที่ 1333,2055 ตำบลวังบาล อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์ ให้แก่โจทก์หากจำเลยไม่ยินยอมไปจดทะเบียนโอนที่ดินดังกล่าวให้แก่โจทก์โจทก์ขอถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย จำเลยให้การว่า โจทก์ได้ยกที่ดินทั้ง 2 แปลง ที่พิพาทให้จำเลยเมื่อประมาณ 20 ปีเศษมาแล้ว โดยยกให้กันด้วยปากเปล่าไม่ได้ทำเป็นหนังสือหรือจดทะเบียนการให้แต่อย่างใด จำเลยได้เข้าครอบครองในที่ดินดังกล่าวในฐานะเจ้าของตลอดมา การที่โจทก์ยกที่ดินให้จำเลยไม่มีสัญญาหรือเงื่อนไขแต่อย่างใด ต่อมาปี 2519 จำเลยจึงได้ออกน.ส.3 ก. ในที่ดินทั้งสองแปลงในนามจำเลย หลังจากยกที่ดินให้จำเลยกับนางคำเป๊าะ ทองกลึง และนางชม ต๊ะเสาร์ แล้ว โจทก์เหลือที่ดินอีก 1 แปลง เนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ ที่ตำบลวังบาลโจทก์อาศัยอยู่กับนางคำเป๊าะ ทองกลึง ซึ่งเป็นผู้เลี้ยงดูโจทก์จำเลยได้ส่งอาหารและข้าวสารไปอุปการะเลี้ยงดูโจทก์เป็นประจำโจทก์ไม่เคยทวงถามข้าวเปลือกจากจำเลย นางคำเป๊าะทำนาของโจทก์ได้ข้าวปีละ 100 กว่าถัง โจทก์มีรายได้จากที่นาและสวนมะขามอีกปีละ 5,000-6,000 บาท จึงไม่ใช่เป็นคนยากไร้ จำเลยมีบุตรถึง10 คน ทำนาได้เพียงปีละ 140 ถัง ไม่พอเลี้ยงครอบครัว มีฐานะยากจนกว่าโจทก์ โจทก์ไม่เคยขอเงินจากจำเลยเพื่อซื้ออาหารและยารักษาโรคแต่อย่างใด จำเลยไม่เคยหมิ่นประมาทโจทก์เลย จำเลยจึงมิได้ประพฤติเนรคุณโจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง การที่โจทก์กล่าวมาในฟ้องว่าในการยกที่ดินให้จำเลยมีสัญญาและเงื่อนไขว่า จำเลยต้องให้ข้าวเปลือกแก่โจทก์ 10 ถังทุกปี และต้องอุปการะเลี้ยงดูโจทก์กับสามีไปตลอดชีวิตนั้นเท่ากับว่าไม่ใช่เป็นการให้โดยเสน่หา ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 521 แต่เป็นการให้โดยมีค่าภารติดพันตามมาตรา 535 ซึ่งโจทก์จะฟ้องขอถอนคืนการให้เพราะเหตุเนรคุณไม่ได้ นอกจากนี้การที่โจทก์ยกที่ดินทั้งสองแปลงให้จำเลยก็ไม่ได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนการให้กับพนักงานเจ้าหน้าที่นิติกรรมการให้จึงไม่สมบูรณ์ถือว่าไม่มีนิติกรรมการให้ต่อกันแต่จำเลยได้ที่ดินโดยการสละและส่งมอบการครอบครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1377, 1378 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องให้จำเลยไปโอนที่ดินพิพาทคืน ขอให้ศาลยกฟ้องโจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยจดทะเบียนให้โจทก์เข้าเป็นเจ้าของร่วมในที่ดิน น.ส.3 ก. ทะเบียนเลขที่ 2055ตำบลวังบาล อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์ โดยให้โจทก์มีส่วนหนึ่งในห้าของที่ดินแปลงนี้ หากจำเลยไม่ยินยอมไปจดทะเบียนก็ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลย จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงที่คู่ความนำสืบรับกันฟังได้ว่า จำเลยเป็นบุตรีโจทก์ เดิมโจทก์เป็นผู้มีสิทธิครอบครองที่ดินมือเปล่า 2 แปลง เป็นที่นาและที่สวน ต่อมาโจทก์ได้ยกที่ดินดังกล่าวให้จำเลยและบุตรีอีก 2 คน แบ่งกันเป็นสัดส่วนโดยมิได้ทำสัญญายกให้เป็นหนังสือ ในปี 2519 จำเลยได้ขอออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ในที่ดิน ที่ได้รับมาทั้งสองแปลงตาม น.ส.3 ก.เลขทะเบียนที่ 2055 และ 1333 ต่อมาโจทก์ได้ให้ทนายความมีหนังสือบอกกล่าวเรียกที่ดินซึ่งเป็นที่นาคืนจำเลยได้รับหนังสือแล้วมิได้โอนที่ดินคืนให้โจทก์ ประเด็นในชั้นฎีกามีว่า การยกให้นี้เป็นการยกให้ในลักษณะใด และโจทก์มีสิทธิถอนคืนการให้ที่ดิน น.ส.3 ก.เลขทะเบียนที่ 2055 หรือไม่ สำหรับประเด็นที่ว่า การยกให้เป็นไปโดยลักษณะใดนั้น โจทก์จำเลยโต้เถียงกันโดยโจทก์นำสืบว่า ได้มีการตกลงกันเป็นเงื่อนไขว่าจำเลยต้องให้ข้าวเปลือกโจทก์ปีละ 10 ถังส่วนจำเลยนำสืบว่าไม่มีข้อตกลงดังกล่าว ประเด็นนี้ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ยกที่ดินให้จำเลยโดยมีค่าภารติดพัน ศาลฎีกาเห็นว่าค่าภารติดพันในที่ดินนี้ต้องเป็นภารติดพันเกี่ยวกับตัวที่ดินเองโดยตรง ไม่ใช่ภารติดพันนอกตัวทรัพย์ การที่โจทก์นำสืบว่ายกที่ดินให้จำเลยโดยมีเงื่อนไขว่าจำเลยต้องส่งข้าวเปลือกให้โจทก์ปีละ10 ถังนั้น หากฟังเป็นความจริงการยกให้ดังกล่าวก็ไม่ถือว่ามีค่าภารติดพัน เพราะไม่ได้เกี่ยวกับตัวที่ดินโดยตรง ดังนั้นการที่โจทก์ยกที่ดินให้จำเลยจึงมิใช่เป็นการให้โดยมีค่าภารติดพันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 528 แต่เป็นการยกให้โดยเสน่หาประเด็นต่อไปมีว่า เมื่อเป็นการยกให้โดยเสน่หาแล้ว โจทก์มีสิทธิจะเรียกถอนคืนการให้หรือไม่ โจทก์เบิกความว่า จำเลยมีที่นาพิพาทเพียงแปลงเดียวทำนาได้ข้าวปีละ 140-150 ถัง พอเลี้ยงครอบครัวได้ จำเลยมีลูก 10 คน โจทก์มีที่นา 3 ไร่ ทำนาได้ปีละกว่า100 ถัง นายเจียม อินทรมาตย์ บุตรโจทก์เบิกความเป็นพยานโจทก์ว่าจำเลยมีฐานะยากจน จำเลยเบิกความว่า ที่ดินพิพาทคือที่ดินตามน.ส.3 ก. เอกสารหมาย จ.1 เนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 72 ตารางวาจำเลยมีที่ดินพิพาทเพียงแปลงเดียว ข้าวที่จำเลยปลูกไม่พอกินเห็นว่า เมื่อโจทก์มีตัวโจทก์เพียงคนเดียวมีที่ดิน 3 ไร่เศษได้ข้าวปีละกว่า 100 ถัง ย่อมมีฐานะที่ไม่ถึงกับเป็นผู้ยากไร้ตรงข้ามกับจำเลยซึ่งมีบุตรถึง 10 คน มีที่ดินเพียงประมาณ 5 ไร่ได้ข้าวปีละ 140-150 ถัง และไม่มีรายได้อื่นซึ่งถือได้ว่าเป็นผู้ที่ยากไร้ จำเลยย่อมไม่อยู่ในฐานะที่จะจุนเจือผู้อื่นได้อีกทั้งข้อเท็จจริงก็ฟังไม่ได้ว่า จำเลยด่าโจทก์หรือหมิ่นประมาทโจทก์อย่างร้ายแรง กรณีจึงไม่อาจถอนคืนการให้ เพราะเหตุจำเลยซึ่งเป็นผู้รับประพฤติเนรคุณตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 531(2),(3) ได้"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์(ประมาณ ชันซื่อ-มาโนช เพียรสนอง-เจริญ นิลเอสงฆ์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการให้เป็นนิติกรรมสองฝ่าย คือฝ่ายหนึ่งซึ่งเป็นผู้ให้โอนทรัพย์สินของตนให้โดยเสน่หาแก่อีกฝ่ายหนึ่งซึ่งเป็นผู้รับและผู้รับต้องแสดงเจตนายอมรับเอาทรัพย์สินที่ให้นั้นด้วยจึงจะเกิดเป็นสัญญาให้ขึ้น โดยปกติสัญญาให้ไม่ใช่สัญญาต่างตอบแทน ฉะนั้นสัญญาใดที่คู่สัญญาต้องปฏิบัติการชำระหนี้ตอบแทนกัน สัญญานั้นย่อมไม่ใช่สัญญาให้ คำพิพากษาฎีกาที่ 636/2509 บิดาจำเลยออกเงินใช้หนี้แทนโจทก์และโจทก์ตกลงจะยกที่ดินให้จำเลย ดังนี้ ไม่ใช่เป็นการให้โดยเสน่หา แต่เป็นลักษณะการซื้อขายที่กัน โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องขอให้เพิกถอนการโอนที่ดิน การให้ที่ผู้ให้จะเรียกถอนคืนการให้เพราะเหตุผู้รับประพฤติเนรคุณ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 531 ได้นั้น หมายถึงการให้โดยเสน่หาเท่านั้น มีปัญหาว่าการให้ซึ่งมีค่าภารติดพันตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 528-530 และมาตรา 535(2) เป็นสัญญาให้หรือเป็นสัญญาต่างตอบแทน การให้ซึ่งมีค่าภารติดพันนั้น แม้ผู้รับจะมีหน้าที่ต้องชำระค่าภารติดพันตามข้อตกลงในสัญญา แต่หน้าที่ชำระค่าภารติดพันดังกล่าวก็หาใช่การชำระหนี้ตอบแทนการให้ทรัพย์สินไม่ เพราะกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ให้ได้โอนไปยังผู้รับแล้ว เพียงแต่ผู้รับมีหน้าที่ต้องปฏิบัติการชำระค่าภารติดพันตามเงื่อนไขที่ผู้รับตกลงไว้กับผู้ให้เท่านั้น การให้ซึ่งมีค่าภารติดพันจึงไม่ใช่สัญญาต่างตอบแทนแต่เป็นสัญญาให้โดยมีเงื่อนไขให้ผู้รับต้องชำระค่าภารติดพันซึ่งการให้ชนิดนี้ผู้ให้ไม่มีสิทธิขอถอนคืน การให้เพราะเหตุเนรคุณตามมาตรา 535(2) การให้โดยมีเงื่อนไขให้ผู้รับมีหน้าที่ต้องปฏิบัติการอย่างใดอย่างหนึ่งอาจไม่ใช่การให้ซึ่งมีค่าภารติดพันก็ได้ ดังคำวินิจฉัยในคำพิพากษาฎีกาที่บันทึกนี้ โดยศาลฎีกาให้เหตุผลว่า การให้โดยมีค่าภารติดพันจะต้องเป็นภารติดพันเกี่ยวกับตัวทรัพย์ที่ให้โดยตรง ไม่ใช่ภารติดพันนอกตัวทรัพย์ที่ให้ซึ่งผู้บันทึกเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง เพราะมาตรา 528 ซึ่งใช้คำว่า "ถ้าทรัพย์สินที่ให้นั้นมีค่าภารติดพัน..." ก็ดี มาตรา 535(2) ซึ่งใช้คำว่า "ให้สิ่งที่มีค่าภารติดพัน" ก็ดี ย่อมแสดงให้เห็นถึงความหมายของคำว่าค่าภารติดพันอยู่ในตัวว่า ต้องเกี่ยวกับตัวทรัพย์ที่ให้ การที่โจทก์ยกที่ดินให้จำเลยโดยมีเงื่อนไขว่าจำเลยจะต้องส่งข้าวเปลือกให้โจทก์ปีละ 20 ถัง จึงไม่ใช่การให้ทรัพย์สินโดยมีค่าภารติดพัน แต่เป็นการให้โดยเสน่หาซึ่งโจทก์สามารถขอถอนคืนการให้ได้ตามมาตรา 531 ถ้าจำเลยประพฤติเนรคุณ แต่ข้อเท็จจริงคดีนี้ฟังไม่ได้ว่า จำเลยประพฤติเนรคุณดังโจทก์ฟ้อง ศาลฎีกาจึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ คำวินิจฉัยของศาลฎีกาในคดีนี้เป็นการวินิจฉัยตามคำพิพากษาฎีกาที่ 972/2508 ซึ่งวินิจฉัยว่า "ภารติดพันในอสังหาริมทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1429 ซึ่งผู้รับประโยชน์มีสิทธิได้รับชำระหนี้เป็นคราว ๆ จากทรัพย์สิน ให้ใช้หรือถือเอาประโยชน์แห่งทรัพย์สินตามที่ระบุไว้นั้นเป็นภาระที่เกี่ยวกับตัวทรัพย์นั้น ๆและการให้สิ่งที่มีค่าภารติดพันตามมาตรา 535(2) ก็ต้องเป็นกรณีที่มีภาระเกี่ยวกับทรัพย์สินที่ยกให้เช่นกัน อาโอนที่ดินยกให้หลานโดยเสน่หา โดยหลานสัญญาว่า จะอุปการะเลี้ยงดูให้สิ่งจำเป็นเลี้ยงชีพตลอดชีวิตของอา และจะเป็นผู้ทำศพเมื่ออาวายชนม์นั้น กรณีเช่นนี้หามีภาระเกี่ยวกับทรัพย์สินที่ยกให้ไม่ จึงไม่ใช่เป็นการให้สิ่งที่มีค่าภารติดพันตามกฎหมาย" ส่วนคำพิพากษาฎีกาที่เคยวินิจฉัยว่าเป็นการให้สิ่งที่มีค่าภารติดพัน เช่น คำพิพากษาฎีกาที่ 1163/2515 มารดาจำนองที่ดินไว้แล้วไม่เคยส่งดอกเบี้ยเลย เพราะไม่มีเงิน เจ้าหนี้เร่งรัดให้ชำระหนี้ บุตรจึงออกเงินชำระหนี้แทนมารดา แล้วมารดามอบอำนาจให้บุตรไปไถ่ถอนจำนองและทำนิติกรรมให้ที่ดินนั้นแก่บุตรในวันเดียวกันนั้น ดังนี้ถือได้ว่าเป็นการให้สิ่งที่มีค่าภารติดพัน มารดาจะถอนคืนการให้เพราะเหตุเนรคุณไม่ได้ ในกรณีที่การให้ซึ่งมีค่าภารติดพัน หากผู้รับละเลยไม่ยอมชำระค่าภารติดพันดังกล่าว ผู้ให้ก็มีสิทธิดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 528,529 มีปัญหาน่าพิจารณาว่า ถ้าเป็นการให้ที่มีเงื่อนไขให้ผู้รับต้องปฏิบัติการอย่างใดอย่างหนึ่งซึ่งไม่เกี่ยวกับตัวทรัพย์ที่ให้โดยตรง อันถือไม่ได้ว่าเป็นการให้ทรัพย์โดยมีค่าภารติดพัน เช่นคดีที่บันทึกนี้ หากผู้รับละเลยไม่ยอมปฏิบัติตามเงื่อนไขนั้นผู้ให้จะมีสิทธิอย่างไรบ้าง ปัญหานี้ผู้บันทึกยังไม่เคยพบคำพิพากษาฎีกา แต่มีความเห็นว่าผู้ให้จะบอกเลิกสัญญาให้คงไม่ได้ เพราะสัญญาให้เช่นนี้ก็ไม่ใช่สัญญาต่างตอบแทนเช่นกัน ผู้ให้น่าจะทำได้เพียงฟ้องร้องผู้รับให้ปฏิบัติตามเงื่อนไขตามมาตรา 213. ประดิษฐ์ เอกมณี