คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1341/2530หลักกฎหมาย: ฎีกาจำเลยไม่มีลายมือชื่อผู้เรียง จึงเป็นฟ้องฎีกาที่ไม่ถูกต้องตาม ป.วิ.อ. มาตรา 158(7),215,225 ซึ่งจะต้องจัดการให้ถูกต้องเสียก่อน แต่เมื่อปรากฏว่าฎีกาจำเลยมิได้โต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าไม่ชอบด้วยข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายอย่างไรไว้โดยชัดเจน เพียงแต่อ้างว่ายังไม่ทราบเหตุผลที่ศาลอุทธรณ์ลงโทษมาเท่านั้น จึงเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วย ป.วิ.อ. มาตรา 193 วรรค 2,195,225 อันจะพึงรับไว้วินิจฉัย คดีจึงไม่มีเหตุที่จะส่งสำนวนคืนศาลชั้นต้นเพื่อจัดการให้มีการลงชื่อผู้เรียงให้ถูกต้อง ศาลฎีกาพิพากษายกฎีกาจำเลย.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่าย และจำหน่ายเฮโรอีนที่มีไว้ในความครอบครองดังกล่าว ขอให้ลงโทษตราพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาให้ลงโทษจำเลยฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองไม่รับอนุญาตจำคุก 1 ปี ฐานจำหน่ายเฮโรอีนจำคุก 5 ปี รวมจำคุก 6 ปีให้บวกโทษที่รอการลงโทษไว้เข้ากับโทษคดีนี้ด้วย คืนธนบัตรของกลางแก่เจ้าของ ส่วนของกลางอื่นนอกนั้นให้ริบโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522มาตรา 66 ให้ลงโทษฐานจำหน่ายเฮโรอีนซึ่งศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกอีก5 ปีแล้วเป็นจำคุกทั้งสิ้น 10 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปรากฏว่าฟ้องฎีกาจำเลยไม่มีลายมือชื่อผู้เรียง จึงเป็นฟ้องฎีกาที่ไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(7), 215, 225 ซึ่งจะต้องจัดการให้ถูกต้องเสียก่อน แต่เมื่อปรากฏด้วยว่าฎีกาจำเลยมิได้โต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าไม่ชอบด้วยข้อเท็จจริงหรือข้อกฏหมายอย่างไรไว้โดยชัดเจนในฎีกา เพียงแต่อ้างว่ายังไม่ทราบเหตุผลที่ศาลอุทธรณ์ลงโทษมาเท่านั้น จึงเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 วรรคสอง, 195, 225อันจะพึงรับไว้วินิจฉัย คดีจึงไม่มีเหตุสมควรที่จะส่งสำนวนคืนศาลชั้นต้นเพื่อจัดการให้มีการลงชื่อผู้เรียงให้ถูกต้อง"พิพากษายกฎีกาจำเลย. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1341/2530พนักงานอัยการ จังหวัด นนทบุรีโจทก์นาย สำแอ เทศอึ่งจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 (7), ม. 193, ม. 195, ม. 215, ม. 225ฎีกาจำเลยไม่มีลายมือชื่อผู้เรียง จึงเป็นฟ้องฎีกาที่ไม่ถูกต้องตาม ป.วิ.อ. มาตรา 158(7),215,225 ซึ่งจะต้องจัดการให้ถูกต้องเสียก่อน แต่เมื่อปรากฏว่าฎีกาจำเลยมิได้โต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าไม่ชอบด้วยข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายอย่างไรไว้โดยชัดเจน เพียงแต่อ้างว่ายังไม่ทราบเหตุผลที่ศาลอุทธรณ์ลงโทษมาเท่านั้น จึงเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วย ป.วิ.อ. มาตรา 193 วรรค 2,195,225 อันจะพึงรับไว้วินิจฉัย คดีจึงไม่มีเหตุที่จะส่งสำนวนคืนศาลชั้นต้นเพื่อจัดการให้มีการลงชื่อผู้เรียงให้ถูกต้อง ศาลฎีกาพิพากษายกฎีกาจำเลย.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่าย และจำหน่ายเฮโรอีนที่มีไว้ในความครอบครองดังกล่าว ขอให้ลงโทษตราพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาให้ลงโทษจำเลยฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองไม่รับอนุญาตจำคุก 1 ปี ฐานจำหน่ายเฮโรอีนจำคุก 5 ปี รวมจำคุก 6 ปีให้บวกโทษที่รอการลงโทษไว้เข้ากับโทษคดีนี้ด้วย คืนธนบัตรของกลางแก่เจ้าของ ส่วนของกลางอื่นนอกนั้นให้ริบโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522มาตรา 66 ให้ลงโทษฐานจำหน่ายเฮโรอีนซึ่งศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกอีก5 ปีแล้วเป็นจำคุกทั้งสิ้น 10 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปรากฏว่าฟ้องฎีกาจำเลยไม่มีลายมือชื่อผู้เรียง จึงเป็นฟ้องฎีกาที่ไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(7), 215, 225 ซึ่งจะต้องจัดการให้ถูกต้องเสียก่อน แต่เมื่อปรากฏด้วยว่าฎีกาจำเลยมิได้โต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าไม่ชอบด้วยข้อเท็จจริงหรือข้อกฏหมายอย่างไรไว้โดยชัดเจนในฎีกา เพียงแต่อ้างว่ายังไม่ทราบเหตุผลที่ศาลอุทธรณ์ลงโทษมาเท่านั้น จึงเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 วรรคสอง, 195, 225อันจะพึงรับไว้วินิจฉัย คดีจึงไม่มีเหตุสมควรที่จะส่งสำนวนคืนศาลชั้นต้นเพื่อจัดการให้มีการลงชื่อผู้เรียงให้ถูกต้อง"พิพากษายกฎีกาจำเลย.(ชวลิต นราลัย-อภินย์ ปุษปาคม-ประวิทย์ ขัมภรัตน์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 ได้กำหนดรายการที่ต้องระบุในคำฟ้องคดีอาญาว่าต้องมีอะไรบ้าง ซึ่งตาม(7) ระบุว่าต้องมีลายมือชื่อโจทก์ ผู้เรียง ผู้เขียนหรือผู้พิมพ์ด้วย รายการของคำฟ้องดังกล่าวเคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาวางหลักไว้ว่า ใช้เฉพาะคำฟ้องคดีอาญาในศาลชั้นต้นเท่านั้น ไม่ใช้บังคับแก่อุทธรณ์หรือฎีกา(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 62/2494) หรือคำร้องขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 629/2501) ฉะนั้นแม้อุทธรณ์หรือฎีกาและคำร้องขอเข้าเป็นโจทก์ร่วมจะเป็นคำฟ้อง ดังที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 1(3) ให้บทวิเคราะห์ศัพท์ไว้ก็ตาม ก็นำมาตรา 158 มาใช้บังคับไม่ได้ ที่คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ อ้างเหตุผลว่าฎีกาจำเลยที่ไม่มีลายมือชื่อผู้เรียง จึงเป็นฟ้องฎีกาที่ไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา158(7) ซึ่งมาตรา 215 ประกอบด้วยมาตรา 225 ให้นำมาใช้บังคับในชั้นฎีกาด้วยโดยอนุโลม นั้น จึงน่าจะไม่ตรงกับบทมาตราของเรื่องทีเดียว มีปัญหาว่ากรณีดังกล่าวเป็นเรื่องของบทมาตราใด สำหรับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามีบัญญัติเกี่ยวกับเรื่องรายการของเอกสารที่ส่งต่อศาลไว้เฉพาะคำฟ้องตามมาตรา 158 เท่านั้น สำหรับเอกสารอื่นที่มิใช่คำฟ้องไม่มีบทบัญญัติของกฏหมายว่าไว้ จึงต้องนำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาใช้บังคับเท่าที่พอจะใช้บังคับได้ คือ มาตรา 67 ซึ่งบัญญัติว่า "เมื่อประมวลกฏหมายนี้หรือกฏหมายอื่นบัญญัติว่า เอกสารใดจะต้องส่งให้แก่คู่ความฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง หรือบุคคลที่เกี่ยวข้อง (เช่นคำคู่ความที่ทำโดยคำฟ้อง คำให้การ หรือคำร้อง หรือคำขอโดยทำเป็นคำร้องหมายเรียก หรือหมายอื่น ๆ สำเนาคำแถลงการณ์ หรือสำเนาพยานเอกสารฯลฯ) เอกสารนั้นต้องทำขึ้นให้ปรากฏข้อความแน่ชัดถึงตัวบุคคลและมีรายการต่อไปนี้ (1) ชื่อศาลที่จะรับคำฟ้อง (2)...... ฯลฯ (5) วัน เดือน ปีของคำคู่ความ หรือเอกสาร และลายมือชื่อของเจ้าพนักงาน คู่ความ หรือบุคคลซึ่งเป็นผู้อื่นหรือเป็นผู้ส่ง ในการยื่นหรือส่งคำคู่ความ หรือเอกสารอื่นใดอันจะต้องทำตามแบบพิมพ์ที่จัดไว้ เจ้าพนักงาน คู่ความหรือบุคคลผู้เกี่ยวข้องจะต้องใช้กระดาษแบบพิมพ์นั้น ส่วนราคากระดาษแบบพิมพ์นั้นให้เรียกตามที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมได้กำหนดไว้" จะเห็นได้ว่าตามรายการดังกล่าวมิได้ระบุว่าเอกสารที่ทำขึ้นต้องลงลายมือชื่อของผู้เรียง แต่ความในวรรคท้ายนั้นเองได้บัญญัติว่าถ้าเอกสารใดต้องทำตามแบบพิมพ์ที่จัดไว้ จะต้องใช้กระดาษแบบพิมพ์นั้นซึ่งต้องลงรายการให้ราบถ้วนตามแบบพิมพ์นั้น มิฉะนั้นย่อมถือว่าไม่ชอบ และศาลมีอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18ที่จะสั่งให้แก้ไขหรือไม่รับได้ สำหรับฎีกา กระทรวงยุติธรรมได้จัดทำแบบพิมพ์ไว้ให้คู่ความใช้ ตามแบบพิมพ์ได้มีช่องสำหรับลงชื่อผู้ฎีกา ผู้เรียง ผู้พิมพ์หรือผู้เขียนไว้ตอนท้ายด้วย ดังนั้ถ้าฎีกาฉบับใดไม่มีลายมือชื่อผู้เรียงย่อมเป็นฎีกาที่ไม่ชอบตามบทมาตรานี้ เมื่อเป็นคดีอาญาก็ต้องอ้างประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ที่ให้นำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความมาใช้ด้วย ถ้าเข้าใจได้เช่นนี้คำฟ้องฎีกาก็ยังคงมิได้ถือว่าเป็นคำฟ้องตามมาตรา 158 ที่โจทก์จะต้องลงลายมือชื่อด้วยตนเอง ดังนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 62/2494 ที่ยกขึ้นมาข้างต้นอยู่นั่นเอง.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่าย และจำหน่ายเฮโรอีนที่มีไว้ในความครอบครองดังกล่าว ขอให้ลงโทษตราพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาให้ลงโทษจำเลยฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองไม่รับอนุญาตจำคุก 1 ปี ฐานจำหน่ายเฮโรอีนจำคุก 5 ปี รวมจำคุก 6 ปีให้บวกโทษที่รอการลงโทษไว้เข้ากับโทษคดีนี้ด้วย คืนธนบัตรของกลางแก่เจ้าของ ส่วนของกลางอื่นนอกนั้นให้ริบโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522มาตรา 66 ให้ลงโทษฐานจำหน่ายเฮโรอีนซึ่งศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกอีก5 ปีแล้วเป็นจำคุกทั้งสิ้น 10 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปรากฏว่าฟ้องฎีกาจำเลยไม่มีลายมือชื่อผู้เรียง จึงเป็นฟ้องฎีกาที่ไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(7), 215, 225 ซึ่งจะต้องจัดการให้ถูกต้องเสียก่อน แต่เมื่อปรากฏด้วยว่าฎีกาจำเลยมิได้โต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าไม่ชอบด้วยข้อเท็จจริงหรือข้อกฏหมายอย่างไรไว้โดยชัดเจนในฎีกา เพียงแต่อ้างว่ายังไม่ทราบเหตุผลที่ศาลอุทธรณ์ลงโทษมาเท่านั้น จึงเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 วรรคสอง, 195, 225อันจะพึงรับไว้วินิจฉัย คดีจึงไม่มีเหตุสมควรที่จะส่งสำนวนคืนศาลชั้นต้นเพื่อจัดการให้มีการลงชื่อผู้เรียงให้ถูกต้อง"พิพากษายกฎีกาจำเลย. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1341/2530พนักงานอัยการ จังหวัด นนทบุรีโจทก์นาย สำแอ เทศอึ่งจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 (7), ม. 193, ม. 195, ม. 215, ม. 225ฎีกาจำเลยไม่มีลายมือชื่อผู้เรียง จึงเป็นฟ้องฎีกาที่ไม่ถูกต้องตาม ป.วิ.อ. มาตรา 158(7),215,225 ซึ่งจะต้องจัดการให้ถูกต้องเสียก่อน แต่เมื่อปรากฏว่าฎีกาจำเลยมิได้โต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าไม่ชอบด้วยข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายอย่างไรไว้โดยชัดเจน เพียงแต่อ้างว่ายังไม่ทราบเหตุผลที่ศาลอุทธรณ์ลงโทษมาเท่านั้น จึงเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วย ป.วิ.อ. มาตรา 193 วรรค 2,195,225 อันจะพึงรับไว้วินิจฉัย คดีจึงไม่มีเหตุที่จะส่งสำนวนคืนศาลชั้นต้นเพื่อจัดการให้มีการลงชื่อผู้เรียงให้ถูกต้อง ศาลฎีกาพิพากษายกฎีกาจำเลย.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่าย และจำหน่ายเฮโรอีนที่มีไว้ในความครอบครองดังกล่าว ขอให้ลงโทษตราพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาให้ลงโทษจำเลยฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองไม่รับอนุญาตจำคุก 1 ปี ฐานจำหน่ายเฮโรอีนจำคุก 5 ปี รวมจำคุก 6 ปีให้บวกโทษที่รอการลงโทษไว้เข้ากับโทษคดีนี้ด้วย คืนธนบัตรของกลางแก่เจ้าของ ส่วนของกลางอื่นนอกนั้นให้ริบโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยฐานมีเฮโรอีนไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522มาตรา 66 ให้ลงโทษฐานจำหน่ายเฮโรอีนซึ่งศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกอีก5 ปีแล้วเป็นจำคุกทั้งสิ้น 10 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปรากฏว่าฟ้องฎีกาจำเลยไม่มีลายมือชื่อผู้เรียง จึงเป็นฟ้องฎีกาที่ไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(7), 215, 225 ซึ่งจะต้องจัดการให้ถูกต้องเสียก่อน แต่เมื่อปรากฏด้วยว่าฎีกาจำเลยมิได้โต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าไม่ชอบด้วยข้อเท็จจริงหรือข้อกฏหมายอย่างไรไว้โดยชัดเจนในฎีกา เพียงแต่อ้างว่ายังไม่ทราบเหตุผลที่ศาลอุทธรณ์ลงโทษมาเท่านั้น จึงเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 วรรคสอง, 195, 225อันจะพึงรับไว้วินิจฉัย คดีจึงไม่มีเหตุสมควรที่จะส่งสำนวนคืนศาลชั้นต้นเพื่อจัดการให้มีการลงชื่อผู้เรียงให้ถูกต้อง"พิพากษายกฎีกาจำเลย.(ชวลิต นราลัย-อภินย์ ปุษปาคม-ประวิทย์ ขัมภรัตน์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 ได้กำหนดรายการที่ต้องระบุในคำฟ้องคดีอาญาว่าต้องมีอะไรบ้าง ซึ่งตาม(7) ระบุว่าต้องมีลายมือชื่อโจทก์ ผู้เรียง ผู้เขียนหรือผู้พิมพ์ด้วย รายการของคำฟ้องดังกล่าวเคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาวางหลักไว้ว่า ใช้เฉพาะคำฟ้องคดีอาญาในศาลชั้นต้นเท่านั้น ไม่ใช้บังคับแก่อุทธรณ์หรือฎีกา(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 62/2494) หรือคำร้องขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 629/2501) ฉะนั้นแม้อุทธรณ์หรือฎีกาและคำร้องขอเข้าเป็นโจทก์ร่วมจะเป็นคำฟ้อง ดังที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 1(3) ให้บทวิเคราะห์ศัพท์ไว้ก็ตาม ก็นำมาตรา 158 มาใช้บังคับไม่ได้ ที่คำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ อ้างเหตุผลว่าฎีกาจำเลยที่ไม่มีลายมือชื่อผู้เรียง จึงเป็นฟ้องฎีกาที่ไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา158(7) ซึ่งมาตรา 215 ประกอบด้วยมาตรา 225 ให้นำมาใช้บังคับในชั้นฎีกาด้วยโดยอนุโลม นั้น จึงน่าจะไม่ตรงกับบทมาตราของเรื่องทีเดียว มีปัญหาว่ากรณีดังกล่าวเป็นเรื่องของบทมาตราใด สำหรับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามีบัญญัติเกี่ยวกับเรื่องรายการของเอกสารที่ส่งต่อศาลไว้เฉพาะคำฟ้องตามมาตรา 158 เท่านั้น สำหรับเอกสารอื่นที่มิใช่คำฟ้องไม่มีบทบัญญัติของกฏหมายว่าไว้ จึงต้องนำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาใช้บังคับเท่าที่พอจะใช้บังคับได้ คือ มาตรา 67 ซึ่งบัญญัติว่า "เมื่อประมวลกฏหมายนี้หรือกฏหมายอื่นบัญญัติว่า เอกสารใดจะต้องส่งให้แก่คู่ความฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง หรือบุคคลที่เกี่ยวข้อง (เช่นคำคู่ความที่ทำโดยคำฟ้อง คำให้การ หรือคำร้อง หรือคำขอโดยทำเป็นคำร้องหมายเรียก หรือหมายอื่น ๆ สำเนาคำแถลงการณ์ หรือสำเนาพยานเอกสารฯลฯ) เอกสารนั้นต้องทำขึ้นให้ปรากฏข้อความแน่ชัดถึงตัวบุคคลและมีรายการต่อไปนี้ (1) ชื่อศาลที่จะรับคำฟ้อง (2)...... ฯลฯ (5) วัน เดือน ปีของคำคู่ความ หรือเอกสาร และลายมือชื่อของเจ้าพนักงาน คู่ความ หรือบุคคลซึ่งเป็นผู้อื่นหรือเป็นผู้ส่ง ในการยื่นหรือส่งคำคู่ความ หรือเอกสารอื่นใดอันจะต้องทำตามแบบพิมพ์ที่จัดไว้ เจ้าพนักงาน คู่ความหรือบุคคลผู้เกี่ยวข้องจะต้องใช้กระดาษแบบพิมพ์นั้น ส่วนราคากระดาษแบบพิมพ์นั้นให้เรียกตามที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมได้กำหนดไว้" จะเห็นได้ว่าตามรายการดังกล่าวมิได้ระบุว่าเอกสารที่ทำขึ้นต้องลงลายมือชื่อของผู้เรียง แต่ความในวรรคท้ายนั้นเองได้บัญญัติว่าถ้าเอกสารใดต้องทำตามแบบพิมพ์ที่จัดไว้ จะต้องใช้กระดาษแบบพิมพ์นั้นซึ่งต้องลงรายการให้ราบถ้วนตามแบบพิมพ์นั้น มิฉะนั้นย่อมถือว่าไม่ชอบ และศาลมีอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18ที่จะสั่งให้แก้ไขหรือไม่รับได้ สำหรับฎีกา กระทรวงยุติธรรมได้จัดทำแบบพิมพ์ไว้ให้คู่ความใช้ ตามแบบพิมพ์ได้มีช่องสำหรับลงชื่อผู้ฎีกา ผู้เรียง ผู้พิมพ์หรือผู้เขียนไว้ตอนท้ายด้วย ดังนั้ถ้าฎีกาฉบับใดไม่มีลายมือชื่อผู้เรียงย่อมเป็นฎีกาที่ไม่ชอบตามบทมาตรานี้ เมื่อเป็นคดีอาญาก็ต้องอ้างประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ที่ให้นำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความมาใช้ด้วย ถ้าเข้าใจได้เช่นนี้คำฟ้องฎีกาก็ยังคงมิได้ถือว่าเป็นคำฟ้องตามมาตรา 158 ที่โจทก์จะต้องลงลายมือชื่อด้วยตนเอง ดังนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 62/2494 ที่ยกขึ้นมาข้างต้นอยู่นั่นเอง.