คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3473/2538หลักกฎหมาย: จำเลยไม่ยื่นคำให้การภายในกำหนด ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ และให้นัดสืบพยานโจทก์ในวันที่4 กันยายน 2535 ก่อนถึงวันนัดจำเลยยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้นัดไต่สวนคำร้องในวันเวลาเดียวกับที่นัดสืบพยานโจทก์ วันที่ 4 กันยายน 2535จึงเป็นวันนัดไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การจำเลยและวันนัดสืบพยานโจทก์ด้วยเพราะศาลชั้นต้นยังมิได้มีคำสั่งยกเลิกวันนัดสืบพยานโจทก์ แต่เมื่อถึงวันดังกล่าวทนายจำเลยมอบฉันทะให้เสมียนทนายมายื่นคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การเท่านั้น จึงถือไม่ได้ว่าทนายจำเลยได้มาศาลและร้องขอเลื่อนคดีเสียก่อนลงมือสืบพยานโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 197 วรรคสอง ดังนั้น ในเรื่องของการพิจารณาคดีจึงถือได้ว่าจำเลยขาดนัดพิจารณา ศาลชั้นต้นชอบที่จะมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาให้สืบพยานโจทก์แล้วชี้ขาดตัดสินคดีไปฝ่ายเดียวตามมาตรา 202โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยใช้เงินจำนวน 28,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 27พฤษภาคม 2533 คิดถึงวันฟ้องเป็นเงิน 4,188 บาท และดอกเบี้ยนับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยไม่ยื่นคำให้การภายในกำหนด ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ และให้นัดสืบพยานโจทก์ในวันที่ 4กันยายน 2535 เวลา 13.30 นาฬิกา ก่อนถึงวันนัดจำเลยยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้นัดไต่สวนคำร้องในวันเวลาเดียวกับที่นัดสืบพยานโจทก์ พอถึงวันเวลานัดทนายจำเลยยื่นคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การอ้างว่าติดว่าความอยู่ที่ศาลอื่น ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งให้ยกคำร้องขอเลื่อนคดี และมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาให้พิจารณาคดีโจทก์ไปฝ่ายเดียว แล้วพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 32,188 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับถัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์คำพิพากษาและคำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้จำเลยเลื่อนวันนัดไต่สวนและให้โจทก์สืบพยานไปฝ่ายเดียวศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีข้อวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่าที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณา แล้วให้โจทก์สืบพยานไปฝ่ายเดียวชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ได้ความตามคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การของจำเลยฉบับลงวันที่ 21 สิงหาคม 2535ว่าทนายจำเลยขอไต่สวนคำร้องของจำเลยวันที่ 4 กันยายน 2535เวลา 13.30 นาฬิกา อันเป็นวันที่ศาลชั้นต้นกำหนดนัดสืบพยานโจทก์โดยได้แนบสำเนาหมายนัดสืบพยานโจทก์ที่จำเลยได้รับโดยการปิดหมายเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2535 มาท้ายคำร้องด้วย เห็นว่าทนายจำเลยเป็นผู้ขอให้ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การในวันนัดสืบพยานโจทก์ แสดงว่าวันดังกล่าวเป็นวันว่างของทนายจำเลย วันที่ 4 กันยายน 2535 จึงเป็นวันนัดไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การจำเลยและวันนัดสืบพยานโจทก์ด้วยเพราะศาลชั้นต้นยังมิได้มีคำสั่งยกเลิกวันนัดสืบพยานโจทก์แต่การที่ทนายจำเลยมอบฉันทะให้เสมียนทนายมายื่นเพียงคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การเท่านั้นจึงถือไม่ได้ว่าทนายจำเลยได้มาศาลและร้องขอเลื่อนคดีเสียก่อนลงมือสืบพยานโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 197 วรรคสอง ดังนั้น ในเรื่องของการพิจารณาคดีจึงถือได้ว่าจำเลยขาดนัดพิจารณา ที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาให้สืบพยานโจทก์แล้วชี้ขาดตัดสินคดีไปฝ่ายเดียวจึงชอบแล้ว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 202 ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3473/2538นาย วิทยา เอิบอาบโจทก์นาย บุญ ยืน มาก สวัสดิ์จำเลย ป.วิ.พ. ม. 197จำเลยไม่ยื่นคำให้การภายในกำหนด ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ และให้นัดสืบพยานโจทก์ในวันที่4 กันยายน 2535 ก่อนถึงวันนัดจำเลยยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้นัดไต่สวนคำร้องในวันเวลาเดียวกับที่นัดสืบพยานโจทก์ วันที่ 4 กันยายน 2535จึงเป็นวันนัดไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การจำเลยและวันนัดสืบพยานโจทก์ด้วยเพราะศาลชั้นต้นยังมิได้มีคำสั่งยกเลิกวันนัดสืบพยานโจทก์ แต่เมื่อถึงวันดังกล่าวทนายจำเลยมอบฉันทะให้เสมียนทนายมายื่นคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การเท่านั้น จึงถือไม่ได้ว่าทนายจำเลยได้มาศาลและร้องขอเลื่อนคดีเสียก่อนลงมือสืบพยานโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 197 วรรคสอง ดังนั้น ในเรื่องของการพิจารณาคดีจึงถือได้ว่าจำเลยขาดนัดพิจารณา ศาลชั้นต้นชอบที่จะมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาให้สืบพยานโจทก์แล้วชี้ขาดตัดสินคดีไปฝ่ายเดียวตามมาตรา 202โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยใช้เงินจำนวน 28,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 27พฤษภาคม 2533 คิดถึงวันฟ้องเป็นเงิน 4,188 บาท และดอกเบี้ยนับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยไม่ยื่นคำให้การภายในกำหนด ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ และให้นัดสืบพยานโจทก์ในวันที่ 4กันยายน 2535 เวลา 13.30 นาฬิกา ก่อนถึงวันนัดจำเลยยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้นัดไต่สวนคำร้องในวันเวลาเดียวกับที่นัดสืบพยานโจทก์ พอถึงวันเวลานัดทนายจำเลยยื่นคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การอ้างว่าติดว่าความอยู่ที่ศาลอื่น ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งให้ยกคำร้องขอเลื่อนคดี และมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาให้พิจารณาคดีโจทก์ไปฝ่ายเดียว แล้วพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 32,188 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับถัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์คำพิพากษาและคำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้จำเลยเลื่อนวันนัดไต่สวนและให้โจทก์สืบพยานไปฝ่ายเดียวศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีข้อวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่าที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณา แล้วให้โจทก์สืบพยานไปฝ่ายเดียวชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ได้ความตามคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การของจำเลยฉบับลงวันที่ 21 สิงหาคม 2535ว่าทนายจำเลยขอไต่สวนคำร้องของจำเลยวันที่ 4 กันยายน 2535เวลา 13.30 นาฬิกา อันเป็นวันที่ศาลชั้นต้นกำหนดนัดสืบพยานโจทก์โดยได้แนบสำเนาหมายนัดสืบพยานโจทก์ที่จำเลยได้รับโดยการปิดหมายเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2535 มาท้ายคำร้องด้วย เห็นว่าทนายจำเลยเป็นผู้ขอให้ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การในวันนัดสืบพยานโจทก์ แสดงว่าวันดังกล่าวเป็นวันว่างของทนายจำเลย วันที่ 4 กันยายน 2535 จึงเป็นวันนัดไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การจำเลยและวันนัดสืบพยานโจทก์ด้วยเพราะศาลชั้นต้นยังมิได้มีคำสั่งยกเลิกวันนัดสืบพยานโจทก์แต่การที่ทนายจำเลยมอบฉันทะให้เสมียนทนายมายื่นเพียงคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การเท่านั้นจึงถือไม่ได้ว่าทนายจำเลยได้มาศาลและร้องขอเลื่อนคดีเสียก่อนลงมือสืบพยานโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 197 วรรคสอง ดังนั้น ในเรื่องของการพิจารณาคดีจึงถือได้ว่าจำเลยขาดนัดพิจารณา ที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาให้สืบพยานโจทก์แล้วชี้ขาดตัดสินคดีไปฝ่ายเดียวจึงชอบแล้ว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 202 ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ยรรยง ปานุราช-ยงยุทธ ธารีสาร-นิวัตน์ แก้วเกิดเคน)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ และให้นัดสืบพยานโจทก์วันที่ 4กันยายน 2535 ก่อนถึงวันนัดจำเลยยื่นคำร้องขอยื่นคำให้การอ้างว่าไม่จงใจขาดนัด ซึ่งศาลชั้นต้นต้องทำการไต่สวนคำร้องนี้ก่อนที่จะมีคำสั่งอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้จำเลยยื่นคำให้การปรากฏว่าศาลชั้นต้นสั่งนัดไต่สวนคำร้องในวันที่ 4 กันยายน 2535ซึ่งเป็นวันเดียวกับวันนัดสืบพยานโจทก์ที่นัดไว้แล้ว การที่ศาลชั้นต้นนัดวันเดียวกันเช่นนี้ เมื่อถึงวันนัดศาลชั้นต้นก็ต้องทำการไต่สวนคำร้องขอยื่นคำให้การก่อน แล้วมีคำสั่งอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้จำเลยยื่นคำให้การถ้าไม่อนุญาตให้จำเลยยื่นคำให้การก็ทำการสืบพยานโจทก์ตามที่นัดไว้ในวันนั้นต่อไปได้ ถ้าอนุญาตให้จำเลยยื่นคำให้การก็ต้องให้ระยะเวลาแก่จำเลยที่จะทำคำให้การมายื่นต่อศาลต่อไป กรณีนี้ศาลจึงต้องยกเลิกวันนัดสืบพยานโจทก์นั้นเสีย ทำการสืบพยานโจทก์ไปไม่ได้ เพราะต้องรอว่าจำเลยจะให้การอย่างไรอันจะเป็นผลให้ต้องนัดสืบพยานใหม่ตามคำฟ้องและคำให้การนั้นหรือตามที่คู่ความตกลงกันใหม่ซึ่งอาจให้สืบพยานจำเลยก่อนก็ได้ ข้อเท็จจริงในคดีนี้ ปรากฏว่าในวันนัดไต่สวนคำร้องขอยื่นคำให้การและนัดสืบพยานโจทก์ จำเลยมอบฉันทะให้เสมียนทนายนำคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนคำร้องขอยื่นคำให้การมายื่นต่อศาลแม้ไม่ได้ยื่นคำร้องขอเลื่อนการสืบพยานโจทก์ไปด้วยก็ตามศาลชั้นต้นต้องพิจารณาตามลำดับเช่นเดียวกับที่กล่าวข้างต้นโดยต้องพิจารณาคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนนั้นก่อนว่ามีเหตุควรอนุญาตให้เลื่อนหรือไม่ ถ้าอนุญาตให้เลื่อน ก็ต้องเลื่อนวันนัดสืบพยานโจทก์ออกไปด้วย เมื่อวันนัดสืบพยานโจทก์ได้เลื่อนไปแล้ว ก็ไม่ใช่วันสืบพยานตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 197 แม้จำเลยไม่มาหรือไม่ได้ขอเลื่อนวันนัดสืบพยานโจทก์ก็ถือว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาไม่ได้ แต่ถ้าไม่มีเหตุที่จะอนุญาตให้เลื่อน ก็ต้องยกคำร้องขอเลื่อนนั้นและมีคำสั่งไม่อนุญาตให้จำเลยยื่นคำให้การ เพราะถือว่าจำเลยไม่มีพยานมาสืบให้ฟังได้ว่าจำเลยไม่จงใจขาดนัด ต่อจากนั้นจึงทำการสืบพยานโจทก์ตามที่นัดไว้ต่อไปได้ โดยถือว่าจำเลยขาดนัดพิจารณา ดังนั้น การที่ศาลชั้นต้นไม่ได้พิจารณาคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนคำร้องขอยื่นคำให้การเสียก่อนและยังไม่ได้สั่งคำร้องขอยื่นคำให้การของจำเลยว่าจะอนุญาตหรือไม่เป็นประการใดด้วย แต่กลับถือว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาและทำการสืบพยานโจทก์แล้วชี้ขาดตัดสินคดีไปฝ่ายเดียวจึงเป็นการข้ามขั้นตอนดังกล่าว น่าจะไม่ชอบ ไพโรจน์ วายุภาพคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยใช้เงินจำนวน 28,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 27พฤษภาคม 2533 คิดถึงวันฟ้องเป็นเงิน 4,188 บาท และดอกเบี้ยนับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยไม่ยื่นคำให้การภายในกำหนด ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ และให้นัดสืบพยานโจทก์ในวันที่ 4กันยายน 2535 เวลา 13.30 นาฬิกา ก่อนถึงวันนัดจำเลยยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้นัดไต่สวนคำร้องในวันเวลาเดียวกับที่นัดสืบพยานโจทก์ พอถึงวันเวลานัดทนายจำเลยยื่นคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การอ้างว่าติดว่าความอยู่ที่ศาลอื่น ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งให้ยกคำร้องขอเลื่อนคดี และมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาให้พิจารณาคดีโจทก์ไปฝ่ายเดียว แล้วพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 32,188 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับถัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์คำพิพากษาและคำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้จำเลยเลื่อนวันนัดไต่สวนและให้โจทก์สืบพยานไปฝ่ายเดียวศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีข้อวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่าที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณา แล้วให้โจทก์สืบพยานไปฝ่ายเดียวชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ได้ความตามคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การของจำเลยฉบับลงวันที่ 21 สิงหาคม 2535ว่าทนายจำเลยขอไต่สวนคำร้องของจำเลยวันที่ 4 กันยายน 2535เวลา 13.30 นาฬิกา อันเป็นวันที่ศาลชั้นต้นกำหนดนัดสืบพยานโจทก์โดยได้แนบสำเนาหมายนัดสืบพยานโจทก์ที่จำเลยได้รับโดยการปิดหมายเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2535 มาท้ายคำร้องด้วย เห็นว่าทนายจำเลยเป็นผู้ขอให้ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การในวันนัดสืบพยานโจทก์ แสดงว่าวันดังกล่าวเป็นวันว่างของทนายจำเลย วันที่ 4 กันยายน 2535 จึงเป็นวันนัดไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การจำเลยและวันนัดสืบพยานโจทก์ด้วยเพราะศาลชั้นต้นยังมิได้มีคำสั่งยกเลิกวันนัดสืบพยานโจทก์แต่การที่ทนายจำเลยมอบฉันทะให้เสมียนทนายมายื่นเพียงคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การเท่านั้นจึงถือไม่ได้ว่าทนายจำเลยได้มาศาลและร้องขอเลื่อนคดีเสียก่อนลงมือสืบพยานโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 197 วรรคสอง ดังนั้น ในเรื่องของการพิจารณาคดีจึงถือได้ว่าจำเลยขาดนัดพิจารณา ที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาให้สืบพยานโจทก์แล้วชี้ขาดตัดสินคดีไปฝ่ายเดียวจึงชอบแล้ว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 202 ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3473/2538นาย วิทยา เอิบอาบโจทก์นาย บุญ ยืน มาก สวัสดิ์จำเลย ป.วิ.พ. ม. 197จำเลยไม่ยื่นคำให้การภายในกำหนด ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ และให้นัดสืบพยานโจทก์ในวันที่4 กันยายน 2535 ก่อนถึงวันนัดจำเลยยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้นัดไต่สวนคำร้องในวันเวลาเดียวกับที่นัดสืบพยานโจทก์ วันที่ 4 กันยายน 2535จึงเป็นวันนัดไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การจำเลยและวันนัดสืบพยานโจทก์ด้วยเพราะศาลชั้นต้นยังมิได้มีคำสั่งยกเลิกวันนัดสืบพยานโจทก์ แต่เมื่อถึงวันดังกล่าวทนายจำเลยมอบฉันทะให้เสมียนทนายมายื่นคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การเท่านั้น จึงถือไม่ได้ว่าทนายจำเลยได้มาศาลและร้องขอเลื่อนคดีเสียก่อนลงมือสืบพยานโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 197 วรรคสอง ดังนั้น ในเรื่องของการพิจารณาคดีจึงถือได้ว่าจำเลยขาดนัดพิจารณา ศาลชั้นต้นชอบที่จะมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาให้สืบพยานโจทก์แล้วชี้ขาดตัดสินคดีไปฝ่ายเดียวตามมาตรา 202โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยใช้เงินจำนวน 28,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 27พฤษภาคม 2533 คิดถึงวันฟ้องเป็นเงิน 4,188 บาท และดอกเบี้ยนับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยไม่ยื่นคำให้การภายในกำหนด ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ และให้นัดสืบพยานโจทก์ในวันที่ 4กันยายน 2535 เวลา 13.30 นาฬิกา ก่อนถึงวันนัดจำเลยยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้นัดไต่สวนคำร้องในวันเวลาเดียวกับที่นัดสืบพยานโจทก์ พอถึงวันเวลานัดทนายจำเลยยื่นคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การอ้างว่าติดว่าความอยู่ที่ศาลอื่น ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งให้ยกคำร้องขอเลื่อนคดี และมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาให้พิจารณาคดีโจทก์ไปฝ่ายเดียว แล้วพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 32,188 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับถัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์คำพิพากษาและคำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้จำเลยเลื่อนวันนัดไต่สวนและให้โจทก์สืบพยานไปฝ่ายเดียวศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีข้อวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่าที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณา แล้วให้โจทก์สืบพยานไปฝ่ายเดียวชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ได้ความตามคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การของจำเลยฉบับลงวันที่ 21 สิงหาคม 2535ว่าทนายจำเลยขอไต่สวนคำร้องของจำเลยวันที่ 4 กันยายน 2535เวลา 13.30 นาฬิกา อันเป็นวันที่ศาลชั้นต้นกำหนดนัดสืบพยานโจทก์โดยได้แนบสำเนาหมายนัดสืบพยานโจทก์ที่จำเลยได้รับโดยการปิดหมายเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2535 มาท้ายคำร้องด้วย เห็นว่าทนายจำเลยเป็นผู้ขอให้ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การในวันนัดสืบพยานโจทก์ แสดงว่าวันดังกล่าวเป็นวันว่างของทนายจำเลย วันที่ 4 กันยายน 2535 จึงเป็นวันนัดไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การจำเลยและวันนัดสืบพยานโจทก์ด้วยเพราะศาลชั้นต้นยังมิได้มีคำสั่งยกเลิกวันนัดสืบพยานโจทก์แต่การที่ทนายจำเลยมอบฉันทะให้เสมียนทนายมายื่นเพียงคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนคำร้องขออนุญาตยื่นคำให้การเท่านั้นจึงถือไม่ได้ว่าทนายจำเลยได้มาศาลและร้องขอเลื่อนคดีเสียก่อนลงมือสืบพยานโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 197 วรรคสอง ดังนั้น ในเรื่องของการพิจารณาคดีจึงถือได้ว่าจำเลยขาดนัดพิจารณา ที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาให้สืบพยานโจทก์แล้วชี้ขาดตัดสินคดีไปฝ่ายเดียวจึงชอบแล้ว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 202 ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(ยรรยง ปานุราช-ยงยุทธ ธารีสาร-นิวัตน์ แก้วเกิดเคน)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ และให้นัดสืบพยานโจทก์วันที่ 4กันยายน 2535 ก่อนถึงวันนัดจำเลยยื่นคำร้องขอยื่นคำให้การอ้างว่าไม่จงใจขาดนัด ซึ่งศาลชั้นต้นต้องทำการไต่สวนคำร้องนี้ก่อนที่จะมีคำสั่งอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้จำเลยยื่นคำให้การปรากฏว่าศาลชั้นต้นสั่งนัดไต่สวนคำร้องในวันที่ 4 กันยายน 2535ซึ่งเป็นวันเดียวกับวันนัดสืบพยานโจทก์ที่นัดไว้แล้ว การที่ศาลชั้นต้นนัดวันเดียวกันเช่นนี้ เมื่อถึงวันนัดศาลชั้นต้นก็ต้องทำการไต่สวนคำร้องขอยื่นคำให้การก่อน แล้วมีคำสั่งอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้จำเลยยื่นคำให้การถ้าไม่อนุญาตให้จำเลยยื่นคำให้การก็ทำการสืบพยานโจทก์ตามที่นัดไว้ในวันนั้นต่อไปได้ ถ้าอนุญาตให้จำเลยยื่นคำให้การก็ต้องให้ระยะเวลาแก่จำเลยที่จะทำคำให้การมายื่นต่อศาลต่อไป กรณีนี้ศาลจึงต้องยกเลิกวันนัดสืบพยานโจทก์นั้นเสีย ทำการสืบพยานโจทก์ไปไม่ได้ เพราะต้องรอว่าจำเลยจะให้การอย่างไรอันจะเป็นผลให้ต้องนัดสืบพยานใหม่ตามคำฟ้องและคำให้การนั้นหรือตามที่คู่ความตกลงกันใหม่ซึ่งอาจให้สืบพยานจำเลยก่อนก็ได้ ข้อเท็จจริงในคดีนี้ ปรากฏว่าในวันนัดไต่สวนคำร้องขอยื่นคำให้การและนัดสืบพยานโจทก์ จำเลยมอบฉันทะให้เสมียนทนายนำคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนคำร้องขอยื่นคำให้การมายื่นต่อศาลแม้ไม่ได้ยื่นคำร้องขอเลื่อนการสืบพยานโจทก์ไปด้วยก็ตามศาลชั้นต้นต้องพิจารณาตามลำดับเช่นเดียวกับที่กล่าวข้างต้นโดยต้องพิจารณาคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนนั้นก่อนว่ามีเหตุควรอนุญาตให้เลื่อนหรือไม่ ถ้าอนุญาตให้เลื่อน ก็ต้องเลื่อนวันนัดสืบพยานโจทก์ออกไปด้วย เมื่อวันนัดสืบพยานโจทก์ได้เลื่อนไปแล้ว ก็ไม่ใช่วันสืบพยานตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 197 แม้จำเลยไม่มาหรือไม่ได้ขอเลื่อนวันนัดสืบพยานโจทก์ก็ถือว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาไม่ได้ แต่ถ้าไม่มีเหตุที่จะอนุญาตให้เลื่อน ก็ต้องยกคำร้องขอเลื่อนนั้นและมีคำสั่งไม่อนุญาตให้จำเลยยื่นคำให้การ เพราะถือว่าจำเลยไม่มีพยานมาสืบให้ฟังได้ว่าจำเลยไม่จงใจขาดนัด ต่อจากนั้นจึงทำการสืบพยานโจทก์ตามที่นัดไว้ต่อไปได้ โดยถือว่าจำเลยขาดนัดพิจารณา ดังนั้น การที่ศาลชั้นต้นไม่ได้พิจารณาคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนคำร้องขอยื่นคำให้การเสียก่อนและยังไม่ได้สั่งคำร้องขอยื่นคำให้การของจำเลยว่าจะอนุญาตหรือไม่เป็นประการใดด้วย แต่กลับถือว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาและทำการสืบพยานโจทก์แล้วชี้ขาดตัดสินคดีไปฝ่ายเดียวจึงเป็นการข้ามขั้นตอนดังกล่าว น่าจะไม่ชอบ ไพโรจน์ วายุภาพ