คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2880/2523หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 2 กับพวกได้ร่วมกันข่มขืนกระทำชำเราหญิงเมื่อวันที่ 4 มกราคม 2521 แล้วจำเลยที่ 2 กับพวกยังควบคุมตัวผู้เสียหายไว้ตลอดเวลามิได้ปล่อยให้เป็นอิสระ แม้จำเลยที่ 2 จะได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายต่ออีกในคืนวันที่ 4 ติดต่อกับคืนวันที่ 5 มกราคม 2521 ก็ถือได้ว่าเป็นการกระทำที่ต่อเนื่องจากเจตนาเดิม เป็นความผิดกรรมเดียวโจทก์ฟ้องซ้ำคดีเดิมไม่ได้ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคสอง, 83 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 7 จำคุกและเพิ่มโทษเป็น 13 ปี 4 เดือน แต่คงยกฟ้องจำเลยที่ 2 โจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ส่วนที่โจทก์ฎีกาขึ้นมาว่าการกระทำความผิดของจำเลยที่ 2 เป็นการกระทำความผิดต่างกรรมต่างวาระกับคดีอาญาหมายเลขแดงของศาลอาญาที่ 7124/2522 และฟ้องของโจทก์ไม่เป็นฟ้องซ้ำนั้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 กับพวกได้ร่วมกันข่มขืนกระทำชำเรานางสาววาสนา ไฮ้สุวรรณ ที่พุ่มไม้ในสวนเมื่อวันที่ 4 มกราคม 2521 แล้ว จำเลยที่ 2 กับพวกก็ยังควบคุมตัวผู้เสียหายไว้ตลอดเวลา มิได้ปล่อยให้เป็นอิสระ แม้จำเลยที่ 2 จะได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายต่ออีกที่สะพานไม้ในคืนวันที่ 4 ติดต่อกับคืนวันที่ 5 มกราคม 2521 ตามฟ้องของโจทก์ในคดีนี้ก็ถือได้ว่าเป็นการกระทำที่ต่อเนื่องมาจากเจตนาเดิมซึ่งถือได้ว่าเป็นกรรมเดียวกับที่จำเลยที่ 2 ถูกศาลอาญาพิพากษาลงโทษจำคุกไปแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์ฟังว่าฟ้องของโจทก์คดีนี้เป็นฟ้องซ้ำจึงต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2880/2523อัยการกรมอัยการโจทก์นายระพินทร์ หรือช้าง สร้อยสุวรรณ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 90 ป.วิ.อ. ม. 39 (4)จำเลยที่ 2 กับพวกได้ร่วมกันข่มขืนกระทำชำเราหญิงเมื่อวันที่ 4 มกราคม 2521 แล้วจำเลยที่ 2 กับพวกยังควบคุมตัวผู้เสียหายไว้ตลอดเวลามิได้ปล่อยให้เป็นอิสระ แม้จำเลยที่ 2 จะได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายต่ออีกในคืนวันที่ 4 ติดต่อกับคืนวันที่ 5 มกราคม 2521 ก็ถือได้ว่าเป็นการกระทำที่ต่อเนื่องจากเจตนาเดิม เป็นความผิดกรรมเดียวโจทก์ฟ้องซ้ำคดีเดิมไม่ได้ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคสอง, 83 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 7 จำคุกและเพิ่มโทษเป็น 13 ปี 4 เดือน แต่คงยกฟ้องจำเลยที่ 2 โจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ส่วนที่โจทก์ฎีกาขึ้นมาว่าการกระทำความผิดของจำเลยที่ 2 เป็นการกระทำความผิดต่างกรรมต่างวาระกับคดีอาญาหมายเลขแดงของศาลอาญาที่ 7124/2522 และฟ้องของโจทก์ไม่เป็นฟ้องซ้ำนั้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 กับพวกได้ร่วมกันข่มขืนกระทำชำเรานางสาววาสนา ไฮ้สุวรรณ ที่พุ่มไม้ในสวนเมื่อวันที่ 4 มกราคม 2521 แล้ว จำเลยที่ 2 กับพวกก็ยังควบคุมตัวผู้เสียหายไว้ตลอดเวลา มิได้ปล่อยให้เป็นอิสระ แม้จำเลยที่ 2 จะได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายต่ออีกที่สะพานไม้ในคืนวันที่ 4 ติดต่อกับคืนวันที่ 5 มกราคม 2521 ตามฟ้องของโจทก์ในคดีนี้ก็ถือได้ว่าเป็นการกระทำที่ต่อเนื่องมาจากเจตนาเดิมซึ่งถือได้ว่าเป็นกรรมเดียวกับที่จำเลยที่ 2 ถูกศาลอาญาพิพากษาลงโทษจำคุกไปแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์ฟังว่าฟ้องของโจทก์คดีนี้เป็นฟ้องซ้ำจึงต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาแล้ว"พิพากษายืน(ปรีชา สุมาวงศ์-สุวรรณพ กองวารี-ประสาท บุณยรังษี)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคสอง, 83 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 7 จำคุกและเพิ่มโทษเป็น 13 ปี 4 เดือน แต่คงยกฟ้องจำเลยที่ 2 โจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ส่วนที่โจทก์ฎีกาขึ้นมาว่าการกระทำความผิดของจำเลยที่ 2 เป็นการกระทำความผิดต่างกรรมต่างวาระกับคดีอาญาหมายเลขแดงของศาลอาญาที่ 7124/2522 และฟ้องของโจทก์ไม่เป็นฟ้องซ้ำนั้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 กับพวกได้ร่วมกันข่มขืนกระทำชำเรานางสาววาสนา ไฮ้สุวรรณ ที่พุ่มไม้ในสวนเมื่อวันที่ 4 มกราคม 2521 แล้ว จำเลยที่ 2 กับพวกก็ยังควบคุมตัวผู้เสียหายไว้ตลอดเวลา มิได้ปล่อยให้เป็นอิสระ แม้จำเลยที่ 2 จะได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายต่ออีกที่สะพานไม้ในคืนวันที่ 4 ติดต่อกับคืนวันที่ 5 มกราคม 2521 ตามฟ้องของโจทก์ในคดีนี้ก็ถือได้ว่าเป็นการกระทำที่ต่อเนื่องมาจากเจตนาเดิมซึ่งถือได้ว่าเป็นกรรมเดียวกับที่จำเลยที่ 2 ถูกศาลอาญาพิพากษาลงโทษจำคุกไปแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์ฟังว่าฟ้องของโจทก์คดีนี้เป็นฟ้องซ้ำจึงต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2880/2523อัยการกรมอัยการโจทก์นายระพินทร์ หรือช้าง สร้อยสุวรรณ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 90 ป.วิ.อ. ม. 39 (4)จำเลยที่ 2 กับพวกได้ร่วมกันข่มขืนกระทำชำเราหญิงเมื่อวันที่ 4 มกราคม 2521 แล้วจำเลยที่ 2 กับพวกยังควบคุมตัวผู้เสียหายไว้ตลอดเวลามิได้ปล่อยให้เป็นอิสระ แม้จำเลยที่ 2 จะได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายต่ออีกในคืนวันที่ 4 ติดต่อกับคืนวันที่ 5 มกราคม 2521 ก็ถือได้ว่าเป็นการกระทำที่ต่อเนื่องจากเจตนาเดิม เป็นความผิดกรรมเดียวโจทก์ฟ้องซ้ำคดีเดิมไม่ได้ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคสอง, 83 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 7 จำคุกและเพิ่มโทษเป็น 13 ปี 4 เดือน แต่คงยกฟ้องจำเลยที่ 2 โจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ส่วนที่โจทก์ฎีกาขึ้นมาว่าการกระทำความผิดของจำเลยที่ 2 เป็นการกระทำความผิดต่างกรรมต่างวาระกับคดีอาญาหมายเลขแดงของศาลอาญาที่ 7124/2522 และฟ้องของโจทก์ไม่เป็นฟ้องซ้ำนั้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 กับพวกได้ร่วมกันข่มขืนกระทำชำเรานางสาววาสนา ไฮ้สุวรรณ ที่พุ่มไม้ในสวนเมื่อวันที่ 4 มกราคม 2521 แล้ว จำเลยที่ 2 กับพวกก็ยังควบคุมตัวผู้เสียหายไว้ตลอดเวลา มิได้ปล่อยให้เป็นอิสระ แม้จำเลยที่ 2 จะได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายต่ออีกที่สะพานไม้ในคืนวันที่ 4 ติดต่อกับคืนวันที่ 5 มกราคม 2521 ตามฟ้องของโจทก์ในคดีนี้ก็ถือได้ว่าเป็นการกระทำที่ต่อเนื่องมาจากเจตนาเดิมซึ่งถือได้ว่าเป็นกรรมเดียวกับที่จำเลยที่ 2 ถูกศาลอาญาพิพากษาลงโทษจำคุกไปแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์ฟังว่าฟ้องของโจทก์คดีนี้เป็นฟ้องซ้ำจึงต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาแล้ว"พิพากษายืน(ปรีชา สุมาวงศ์-สุวรรณพ กองวารี-ประสาท บุณยรังษี)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ