คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1118/2481หลักกฎหมาย: ผู้เช่าเรือมาจับสัตว์น้ำเป็นการละเมิดต่อพระราชบัญญัติโดยมีคนต่างด้าวเกินส่วนที่กฎหมายระบุไว้ ถือได้ว่าเป็นเจ้าของแห่งเรือนั้นต้องมีความผิดตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยสิทธิจับสัตว์น้ำสยาม ม.11 ตอนต้น ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.193,225 ฎีกาของโจทก์กล่าวแต่เพียงว่าคำพิพากษาฎีกาที่ศาลอุทธรณ์อ้างนั้นได้มีคำพิพากษาฎีกาฉะบับหลังทับเสียแล้วจำเลยทุกคนจึงควรมีความผิดต่อกฎหมายบทนั้นหนี้ดังนี้เป็นฎีกาย่อ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยได้ความว่าจำเลยที่ ๑ และ ๒ เป็นคนต่างด้าวไม่มีใบอนุญาตให้จับสัตว์น้ำได้สมคบกับจำเลยที่ ๓-๔ ซึ่งเป็นคนไทยมีใบอนุญาตให้จับสัตว์น้ำใช้เรือจับสัตว์น้ำซึ่งจำเลยที่ ๕ ได้เช่ามาโดยมีคนประจำเรือเป็นคนต่างด้าวมากกว่าร้อยละ ๒๕ แห่งจำนวนคนประจำเรือทั้งหมด โดยจำเลยที่ ๕ เป็นผู้จ้างวานให้จำเลยทั้ง ๔ กระทำการ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์คงลงโทษจำเลยฉะเพาะความผิดตาม พ.ร.บ. ว่าด้วยสิทธิจับสัตว์น้ำสยาม ม.๑๐ ตอน ๒ ส่วนข้อหาที่ขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.อากรค่าน้ำ ร.ศ.๑๒๐ และข้อที่ขอให้ลงโทษจำเลยที่ ๕ ตาม พ.ร.บ.สิทธิจับสัตว์น้ำสยาม ม.๑๐ ตอนต้นให้ยก โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าฎีกาข้อแรกของโจทก์ที่ขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.อากรค่าน้ำนั้นโจทก์กล่าวแต่เพียงฎีกาที่ ๘๘/๒๔๖๑ ที่ศาลอุทธรณ์ยกขึ้นอ้างนั้นได้มีฎีกาที่ ๙๑๔/๒๔๗๗ กับที่ ๕๘๓/๒๔๗๘ ทับเสียแล้วจำเลยทุกคนควรมีความผิดตาม พ.ร.บ.อากรค่าน้ำอีกบทหนึ่งด้วยนั้น ฎีกาข้อนี้มิได้ระบุเหตุผลหรือตัวบทกฎหมายขึ้นอ้างอิง จึงไม่เป็นฎีกาที่พึงรับไว้พิจารณาตาม ม.๑๙๓,๒๒๕ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา ให้ยกฎีกาข้อนี้เสีย ส่วนฎีกาที่ขอให้ลงโทษจำเลยที่ ๕ ตาม พ.ร.บ.สิทธิ์จับสัตว์น้ำ ม.๑๐ ตอนต้นนั้น ความในมาตราที่กล่าวนี้ เห็นว่าไม่ได้มุ่งหมายเจาะจงฉะเพาะผู้มีกรรมสิทธิในลำเรือ คำว่าเจ้าของแห่งเรือหมายถึงผู้อยู่ในฐานะเป็นเจ้าของในการใช้เรือจับสัตว์น้ำ คดีนี้จำเลยที่ ๕ เป็นผู้เช่าเรือ เพื่อให้จำเลยอื่นจับสัตว์น้ำอันเป็นการละเมิดต่อกฎหมาย จึงถือได้ว่าจำเลยเป็นเจ้าของแห่งเรือ มีความผิดตาม ม.๑๐ ตอนต้น จึงพิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยที่ ๕ ตามกฎหมายที่กล่าวนอกนั้นยืนตาม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1118/2481อัยยการสมุทรสงครามโจทก์นายนุยยุนที่ 1 , นายเตียงฮกที่ 2 , นายจ๋ายที่ 3 , นายหยัดที่ 4 , นางไล้ที่ 5, พ.ร.บ.ว่าด้วยสิทธิจับสัตว์น้ำในเขตจับสัตว์น้ำสยาม พ.ศ.2477 ม. 5, ม. 10ผู้เช่าเรือมาจับสัตว์น้ำเป็นการละเมิดต่อพระราชบัญญัติโดยมีคนต่างด้าวเกินส่วนที่กฎหมายระบุไว้ ถือได้ว่าเป็นเจ้าของแห่งเรือนั้นต้องมีความผิดตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยสิทธิจับสัตว์น้ำสยาม ม.11 ตอนต้น ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.193,225 ฎีกาของโจทก์กล่าวแต่เพียงว่าคำพิพากษาฎีกาที่ศาลอุทธรณ์อ้างนั้นได้มีคำพิพากษาฎีกาฉะบับหลังทับเสียแล้วจำเลยทุกคนจึงควรมีความผิดต่อกฎหมายบทนั้นหนี้ดังนี้เป็นฎีกาย่อ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยได้ความว่าจำเลยที่ ๑ และ ๒ เป็นคนต่างด้าวไม่มีใบอนุญาตให้จับสัตว์น้ำได้สมคบกับจำเลยที่ ๓-๔ ซึ่งเป็นคนไทยมีใบอนุญาตให้จับสัตว์น้ำใช้เรือจับสัตว์น้ำซึ่งจำเลยที่ ๕ ได้เช่ามาโดยมีคนประจำเรือเป็นคนต่างด้าวมากกว่าร้อยละ ๒๕ แห่งจำนวนคนประจำเรือทั้งหมด โดยจำเลยที่ ๕ เป็นผู้จ้างวานให้จำเลยทั้ง ๔ กระทำการ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์คงลงโทษจำเลยฉะเพาะความผิดตาม พ.ร.บ. ว่าด้วยสิทธิจับสัตว์น้ำสยาม ม.๑๐ ตอน ๒ ส่วนข้อหาที่ขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.อากรค่าน้ำ ร.ศ.๑๒๐ และข้อที่ขอให้ลงโทษจำเลยที่ ๕ ตาม พ.ร.บ.สิทธิจับสัตว์น้ำสยาม ม.๑๐ ตอนต้นให้ยก โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าฎีกาข้อแรกของโจทก์ที่ขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.อากรค่าน้ำนั้นโจทก์กล่าวแต่เพียงฎีกาที่ ๘๘/๒๔๖๑ ที่ศาลอุทธรณ์ยกขึ้นอ้างนั้นได้มีฎีกาที่ ๙๑๔/๒๔๗๗ กับที่ ๕๘๓/๒๔๗๘ ทับเสียแล้วจำเลยทุกคนควรมีความผิดตาม พ.ร.บ.อากรค่าน้ำอีกบทหนึ่งด้วยนั้น ฎีกาข้อนี้มิได้ระบุเหตุผลหรือตัวบทกฎหมายขึ้นอ้างอิง จึงไม่เป็นฎีกาที่พึงรับไว้พิจารณาตาม ม.๑๙๓,๒๒๕ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา ให้ยกฎีกาข้อนี้เสีย ส่วนฎีกาที่ขอให้ลงโทษจำเลยที่ ๕ ตาม พ.ร.บ.สิทธิ์จับสัตว์น้ำ ม.๑๐ ตอนต้นนั้น ความในมาตราที่กล่าวนี้ เห็นว่าไม่ได้มุ่งหมายเจาะจงฉะเพาะผู้มีกรรมสิทธิในลำเรือ คำว่าเจ้าของแห่งเรือหมายถึงผู้อยู่ในฐานะเป็นเจ้าของในการใช้เรือจับสัตว์น้ำ คดีนี้จำเลยที่ ๕ เป็นผู้เช่าเรือ เพื่อให้จำเลยอื่นจับสัตว์น้ำอันเป็นการละเมิดต่อกฎหมาย จึงถือได้ว่าจำเลยเป็นเจ้าของแห่งเรือ มีความผิดตาม ม.๑๐ ตอนต้น จึงพิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยที่ ๕ ตามกฎหมายที่กล่าวนอกนั้นยืนตาม(พลางกูร-อมาตย์-เทฟโนต์)ศาลชั้นต้น - หม่อมเจ้า วัฒภาคศาลอุทธรณ์ - พระทิพย์เบญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าจำเลยที่ ๑ และ ๒ เป็นคนต่างด้าวไม่มีใบอนุญาตให้จับสัตว์น้ำได้สมคบกับจำเลยที่ ๓-๔ ซึ่งเป็นคนไทยมีใบอนุญาตให้จับสัตว์น้ำใช้เรือจับสัตว์น้ำซึ่งจำเลยที่ ๕ ได้เช่ามาโดยมีคนประจำเรือเป็นคนต่างด้าวมากกว่าร้อยละ ๒๕ แห่งจำนวนคนประจำเรือทั้งหมด โดยจำเลยที่ ๕ เป็นผู้จ้างวานให้จำเลยทั้ง ๔ กระทำการ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์คงลงโทษจำเลยฉะเพาะความผิดตาม พ.ร.บ. ว่าด้วยสิทธิจับสัตว์น้ำสยาม ม.๑๐ ตอน ๒ ส่วนข้อหาที่ขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.อากรค่าน้ำ ร.ศ.๑๒๐ และข้อที่ขอให้ลงโทษจำเลยที่ ๕ ตาม พ.ร.บ.สิทธิจับสัตว์น้ำสยาม ม.๑๐ ตอนต้นให้ยก โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าฎีกาข้อแรกของโจทก์ที่ขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.อากรค่าน้ำนั้นโจทก์กล่าวแต่เพียงฎีกาที่ ๘๘/๒๔๖๑ ที่ศาลอุทธรณ์ยกขึ้นอ้างนั้นได้มีฎีกาที่ ๙๑๔/๒๔๗๗ กับที่ ๕๘๓/๒๔๗๘ ทับเสียแล้วจำเลยทุกคนควรมีความผิดตาม พ.ร.บ.อากรค่าน้ำอีกบทหนึ่งด้วยนั้น ฎีกาข้อนี้มิได้ระบุเหตุผลหรือตัวบทกฎหมายขึ้นอ้างอิง จึงไม่เป็นฎีกาที่พึงรับไว้พิจารณาตาม ม.๑๙๓,๒๒๕ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา ให้ยกฎีกาข้อนี้เสีย ส่วนฎีกาที่ขอให้ลงโทษจำเลยที่ ๕ ตาม พ.ร.บ.สิทธิ์จับสัตว์น้ำ ม.๑๐ ตอนต้นนั้น ความในมาตราที่กล่าวนี้ เห็นว่าไม่ได้มุ่งหมายเจาะจงฉะเพาะผู้มีกรรมสิทธิในลำเรือ คำว่าเจ้าของแห่งเรือหมายถึงผู้อยู่ในฐานะเป็นเจ้าของในการใช้เรือจับสัตว์น้ำ คดีนี้จำเลยที่ ๕ เป็นผู้เช่าเรือ เพื่อให้จำเลยอื่นจับสัตว์น้ำอันเป็นการละเมิดต่อกฎหมาย จึงถือได้ว่าจำเลยเป็นเจ้าของแห่งเรือ มีความผิดตาม ม.๑๐ ตอนต้น จึงพิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยที่ ๕ ตามกฎหมายที่กล่าวนอกนั้นยืนตาม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1118/2481อัยยการสมุทรสงครามโจทก์นายนุยยุนที่ 1 , นายเตียงฮกที่ 2 , นายจ๋ายที่ 3 , นายหยัดที่ 4 , นางไล้ที่ 5, พ.ร.บ.ว่าด้วยสิทธิจับสัตว์น้ำในเขตจับสัตว์น้ำสยาม พ.ศ.2477 ม. 5, ม. 10ผู้เช่าเรือมาจับสัตว์น้ำเป็นการละเมิดต่อพระราชบัญญัติโดยมีคนต่างด้าวเกินส่วนที่กฎหมายระบุไว้ ถือได้ว่าเป็นเจ้าของแห่งเรือนั้นต้องมีความผิดตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยสิทธิจับสัตว์น้ำสยาม ม.11 ตอนต้น ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.193,225 ฎีกาของโจทก์กล่าวแต่เพียงว่าคำพิพากษาฎีกาที่ศาลอุทธรณ์อ้างนั้นได้มีคำพิพากษาฎีกาฉะบับหลังทับเสียแล้วจำเลยทุกคนจึงควรมีความผิดต่อกฎหมายบทนั้นหนี้ดังนี้เป็นฎีกาย่อ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยได้ความว่าจำเลยที่ ๑ และ ๒ เป็นคนต่างด้าวไม่มีใบอนุญาตให้จับสัตว์น้ำได้สมคบกับจำเลยที่ ๓-๔ ซึ่งเป็นคนไทยมีใบอนุญาตให้จับสัตว์น้ำใช้เรือจับสัตว์น้ำซึ่งจำเลยที่ ๕ ได้เช่ามาโดยมีคนประจำเรือเป็นคนต่างด้าวมากกว่าร้อยละ ๒๕ แห่งจำนวนคนประจำเรือทั้งหมด โดยจำเลยที่ ๕ เป็นผู้จ้างวานให้จำเลยทั้ง ๔ กระทำการ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์คงลงโทษจำเลยฉะเพาะความผิดตาม พ.ร.บ. ว่าด้วยสิทธิจับสัตว์น้ำสยาม ม.๑๐ ตอน ๒ ส่วนข้อหาที่ขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.อากรค่าน้ำ ร.ศ.๑๒๐ และข้อที่ขอให้ลงโทษจำเลยที่ ๕ ตาม พ.ร.บ.สิทธิจับสัตว์น้ำสยาม ม.๑๐ ตอนต้นให้ยก โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าฎีกาข้อแรกของโจทก์ที่ขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.อากรค่าน้ำนั้นโจทก์กล่าวแต่เพียงฎีกาที่ ๘๘/๒๔๖๑ ที่ศาลอุทธรณ์ยกขึ้นอ้างนั้นได้มีฎีกาที่ ๙๑๔/๒๔๗๗ กับที่ ๕๘๓/๒๔๗๘ ทับเสียแล้วจำเลยทุกคนควรมีความผิดตาม พ.ร.บ.อากรค่าน้ำอีกบทหนึ่งด้วยนั้น ฎีกาข้อนี้มิได้ระบุเหตุผลหรือตัวบทกฎหมายขึ้นอ้างอิง จึงไม่เป็นฎีกาที่พึงรับไว้พิจารณาตาม ม.๑๙๓,๒๒๕ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา ให้ยกฎีกาข้อนี้เสีย ส่วนฎีกาที่ขอให้ลงโทษจำเลยที่ ๕ ตาม พ.ร.บ.สิทธิ์จับสัตว์น้ำ ม.๑๐ ตอนต้นนั้น ความในมาตราที่กล่าวนี้ เห็นว่าไม่ได้มุ่งหมายเจาะจงฉะเพาะผู้มีกรรมสิทธิในลำเรือ คำว่าเจ้าของแห่งเรือหมายถึงผู้อยู่ในฐานะเป็นเจ้าของในการใช้เรือจับสัตว์น้ำ คดีนี้จำเลยที่ ๕ เป็นผู้เช่าเรือ เพื่อให้จำเลยอื่นจับสัตว์น้ำอันเป็นการละเมิดต่อกฎหมาย จึงถือได้ว่าจำเลยเป็นเจ้าของแห่งเรือ มีความผิดตาม ม.๑๐ ตอนต้น จึงพิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยที่ ๕ ตามกฎหมายที่กล่าวนอกนั้นยืนตาม(พลางกูร-อมาตย์-เทฟโนต์)ศาลชั้นต้น - หม่อมเจ้า วัฒภาคศาลอุทธรณ์ - พระทิพย์เบญญาแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ