คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 27/2531หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490มาตรา 78 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 การที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลย 2 ปี ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 แต่เพียงกระทงเดียวไม่ได้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 อีกกระทงหนึ่งแม้จะไม่ถูกต้อง ก็นับว่าเป็นการลงโทษสถานเบาและเป็นคุณแก่จำเลยการที่จำเลยพาลูกระเบิดที่มีอำนาจทำลายในรัศมี 10 เมตร เข้าในเขตกรุงเทพซึ่งมีประชาชนหนาแน่น หากเกิดระเบิดขึ้นย่อมเกิดความเสียหายมากกว่าปกติ แม้จำเลยไม่มีเจตนานำลูกระเบิดไปก่อเหตุร้าย แต่เหตุร้ายจากลูกระเบิดอาจเกิดได้ตลอดเวลาโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงเป็นพฤติการณ์ที่ร้ายแรงควรแก่การปราบปรามการที่จำเลยมีความประพฤติไม่เคยเสียหาย ไม่เคยรับโทษจำคุกมาก่อนหรือเคยเป็นอาสาสมัครทหารพราน ถือได้ว่ามีคุณความดีมาก่อน และมีภาระต้องเลี้ยงดูบิดามารดา แต่เมื่อเทียบกับพฤติการณ์แห่งคดีแล้ว ยังไม่มีเหตุเพียงพอที่ควรรอการลงโทษ.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองฐานมีลูกระเบิดขว้างชนิดสังหารและฐานพาลูกระเบิดไปในเมือง ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯพ.ศ. 2490 มาตรา 55, 78 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ(ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2522 มาตรา 6, 8 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91, 371พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526มาตรา 4 และให้ริบของกลาง จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพ จำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์แยกฟ้องจำเลยที่ 2 เป็นคดีใหม่ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯพ.ศ. 2490 มาตรา 55, 78 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ(ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2522 มาตรา 6, 8 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91, 371พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526มาตรา 4 จำคุก 4 ปี จำเลยให้การรับสารภาพมีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี จำเลยไม่เคยรับโทษจำคุกมาก่อนและเป็นอาสาสมัครทหารพราน เคยไปปฏิบัติหน้าที่จับทหารเวียตนามที่ละเมิดอธิปไตยชายแดน จังหวัดตราดถือได้ว่ามีคุณงามความดีมาก่อน ประวัติและความประพฤติไม่มีข้อเสียหาย และไม่ปรากฏว่าจำเลยนำลูกระเบิดของกลางไปเพื่อก่อเหตุร้าย จึงให้รอการลงโทษ 2 ปี โดยให้ไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติทุก 3 เดือน มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 ของกลางริบ โจทก์อุทธรณ์ ขอให้ลงโทษจำเลยสถานหนักและไม่รอการลงโทษ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่รอการลงโทษให้จำเลย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา ขอให้ลงโทษสถานเบาและรอการลงโทษ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'ปัญหาว่าควรลงโทษจำเลยในสถานเบาอีกหรือไม่ เห็นว่าความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 78 กำหนดโทษไว้ให้จำคุกตลอดชีวิตหรือจำคุกตั้งแต่สองปีถึงยี่สิบปีคดีนี้ศาลชั้นต้นคงลงโทษจำคุกจำเลย 2 ปี โดยกำหนดโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ แต่เพียงกระทงเดียว ไม่กำหนดโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 ด้วย อีกกระทงหนึ่งนั้น แม้จะไม่ถูกต้องก็นับได้ว่าเป็นการลงโทษสถานเบาและเป็นคุณแก่จำเลยอยู่แล้ว ส่วนปัญหาว่าควรรอการลงโทษหรือไม่ เห็นว่า ลูกระเบิดของกลางมีอำนาจทำลายได้ในรัศมี 10 เมตร อาจสังหารชีวิตมนุษย์ได้ครั้งละมากๆ และอาจทำให้บุคคลที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วย โดยเฉพาะคดีนี้จำเลยพาลูกระเบิดเข้ามาในเขตกรุงเทพมหานคร อันเป็นสถานที่ที่มีประชากรหนาแน่น หากลูกระเบิดดังกล่าวเกิดระเบิดขึ้นย่อมเกิดความเสียหายมากกว่าปกติ แม้จำเลยไม่มีเจตนานำลูกระเบิดไปก่อเหตุร้าย แต่เหตุร้ายจากลูกระเบิดอาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงเป็นพฤติการณ์ที่ร้ายแรงที่ควรแก่การปราบปราม การที่จำเลยมีความประพฤติไม่เคยเสียหาย ไม่เคยรับโทษจำคุกมาก่อน หรือเคยเป็นอาสาสมัครทหารพราน ถือได้ว่ามีคุณความดีมาก่อนและมีภาระต้องเลี้ยงดูบิดามารดาก็ตาม เมื่อเทียบกับพฤติการณ์แห่งคดีแล้ว เห็นว่าไม่มีเหตุเพียงพอที่ควรรอการลงโทษ ที่ศาลอุทธรณ์กำหนดโทษและไม่รอการลงโทษชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น' พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 27/2531พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นาย บุญ ส่ง สัง ยา รอ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 56, ม. 91, ม. 371 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 78โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490มาตรา 78 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 การที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลย 2 ปี ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 แต่เพียงกระทงเดียวไม่ได้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 อีกกระทงหนึ่งแม้จะไม่ถูกต้อง ก็นับว่าเป็นการลงโทษสถานเบาและเป็นคุณแก่จำเลยการที่จำเลยพาลูกระเบิดที่มีอำนาจทำลายในรัศมี 10 เมตร เข้าในเขตกรุงเทพซึ่งมีประชาชนหนาแน่น หากเกิดระเบิดขึ้นย่อมเกิดความเสียหายมากกว่าปกติ แม้จำเลยไม่มีเจตนานำลูกระเบิดไปก่อเหตุร้าย แต่เหตุร้ายจากลูกระเบิดอาจเกิดได้ตลอดเวลาโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงเป็นพฤติการณ์ที่ร้ายแรงควรแก่การปราบปรามการที่จำเลยมีความประพฤติไม่เคยเสียหาย ไม่เคยรับโทษจำคุกมาก่อนหรือเคยเป็นอาสาสมัครทหารพราน ถือได้ว่ามีคุณความดีมาก่อน และมีภาระต้องเลี้ยงดูบิดามารดา แต่เมื่อเทียบกับพฤติการณ์แห่งคดีแล้ว ยังไม่มีเหตุเพียงพอที่ควรรอการลงโทษ.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองฐานมีลูกระเบิดขว้างชนิดสังหารและฐานพาลูกระเบิดไปในเมือง ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯพ.ศ. 2490 มาตรา 55, 78 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ(ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2522 มาตรา 6, 8 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91, 371พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526มาตรา 4 และให้ริบของกลาง จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพ จำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์แยกฟ้องจำเลยที่ 2 เป็นคดีใหม่ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯพ.ศ. 2490 มาตรา 55, 78 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ(ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2522 มาตรา 6, 8 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91, 371พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526มาตรา 4 จำคุก 4 ปี จำเลยให้การรับสารภาพมีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี จำเลยไม่เคยรับโทษจำคุกมาก่อนและเป็นอาสาสมัครทหารพราน เคยไปปฏิบัติหน้าที่จับทหารเวียตนามที่ละเมิดอธิปไตยชายแดน จังหวัดตราดถือได้ว่ามีคุณงามความดีมาก่อน ประวัติและความประพฤติไม่มีข้อเสียหาย และไม่ปรากฏว่าจำเลยนำลูกระเบิดของกลางไปเพื่อก่อเหตุร้าย จึงให้รอการลงโทษ 2 ปี โดยให้ไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติทุก 3 เดือน มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 ของกลางริบ โจทก์อุทธรณ์ ขอให้ลงโทษจำเลยสถานหนักและไม่รอการลงโทษ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่รอการลงโทษให้จำเลย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา ขอให้ลงโทษสถานเบาและรอการลงโทษ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'ปัญหาว่าควรลงโทษจำเลยในสถานเบาอีกหรือไม่ เห็นว่าความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 78 กำหนดโทษไว้ให้จำคุกตลอดชีวิตหรือจำคุกตั้งแต่สองปีถึงยี่สิบปีคดีนี้ศาลชั้นต้นคงลงโทษจำคุกจำเลย 2 ปี โดยกำหนดโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ แต่เพียงกระทงเดียว ไม่กำหนดโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 ด้วย อีกกระทงหนึ่งนั้น แม้จะไม่ถูกต้องก็นับได้ว่าเป็นการลงโทษสถานเบาและเป็นคุณแก่จำเลยอยู่แล้ว ส่วนปัญหาว่าควรรอการลงโทษหรือไม่ เห็นว่า ลูกระเบิดของกลางมีอำนาจทำลายได้ในรัศมี 10 เมตร อาจสังหารชีวิตมนุษย์ได้ครั้งละมากๆ และอาจทำให้บุคคลที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วย โดยเฉพาะคดีนี้จำเลยพาลูกระเบิดเข้ามาในเขตกรุงเทพมหานคร อันเป็นสถานที่ที่มีประชากรหนาแน่น หากลูกระเบิดดังกล่าวเกิดระเบิดขึ้นย่อมเกิดความเสียหายมากกว่าปกติ แม้จำเลยไม่มีเจตนานำลูกระเบิดไปก่อเหตุร้าย แต่เหตุร้ายจากลูกระเบิดอาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงเป็นพฤติการณ์ที่ร้ายแรงที่ควรแก่การปราบปราม การที่จำเลยมีความประพฤติไม่เคยเสียหาย ไม่เคยรับโทษจำคุกมาก่อน หรือเคยเป็นอาสาสมัครทหารพราน ถือได้ว่ามีคุณความดีมาก่อนและมีภาระต้องเลี้ยงดูบิดามารดาก็ตาม เมื่อเทียบกับพฤติการณ์แห่งคดีแล้ว เห็นว่าไม่มีเหตุเพียงพอที่ควรรอการลงโทษ ที่ศาลอุทธรณ์กำหนดโทษและไม่รอการลงโทษชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น' พิพากษายืน.(ส่อง สุขะปุณณพันธ์-สวัสดิ์ รอดเจริญ-เดชา สุวรรณโณ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองฐานมีลูกระเบิดขว้างชนิดสังหารและฐานพาลูกระเบิดไปในเมือง ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯพ.ศ. 2490 มาตรา 55, 78 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ(ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2522 มาตรา 6, 8 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91, 371พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526มาตรา 4 และให้ริบของกลาง จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพ จำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์แยกฟ้องจำเลยที่ 2 เป็นคดีใหม่ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯพ.ศ. 2490 มาตรา 55, 78 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ(ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2522 มาตรา 6, 8 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91, 371พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526มาตรา 4 จำคุก 4 ปี จำเลยให้การรับสารภาพมีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี จำเลยไม่เคยรับโทษจำคุกมาก่อนและเป็นอาสาสมัครทหารพราน เคยไปปฏิบัติหน้าที่จับทหารเวียตนามที่ละเมิดอธิปไตยชายแดน จังหวัดตราดถือได้ว่ามีคุณงามความดีมาก่อน ประวัติและความประพฤติไม่มีข้อเสียหาย และไม่ปรากฏว่าจำเลยนำลูกระเบิดของกลางไปเพื่อก่อเหตุร้าย จึงให้รอการลงโทษ 2 ปี โดยให้ไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติทุก 3 เดือน มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 ของกลางริบ โจทก์อุทธรณ์ ขอให้ลงโทษจำเลยสถานหนักและไม่รอการลงโทษ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่รอการลงโทษให้จำเลย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา ขอให้ลงโทษสถานเบาและรอการลงโทษ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'ปัญหาว่าควรลงโทษจำเลยในสถานเบาอีกหรือไม่ เห็นว่าความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 78 กำหนดโทษไว้ให้จำคุกตลอดชีวิตหรือจำคุกตั้งแต่สองปีถึงยี่สิบปีคดีนี้ศาลชั้นต้นคงลงโทษจำคุกจำเลย 2 ปี โดยกำหนดโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ แต่เพียงกระทงเดียว ไม่กำหนดโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 ด้วย อีกกระทงหนึ่งนั้น แม้จะไม่ถูกต้องก็นับได้ว่าเป็นการลงโทษสถานเบาและเป็นคุณแก่จำเลยอยู่แล้ว ส่วนปัญหาว่าควรรอการลงโทษหรือไม่ เห็นว่า ลูกระเบิดของกลางมีอำนาจทำลายได้ในรัศมี 10 เมตร อาจสังหารชีวิตมนุษย์ได้ครั้งละมากๆ และอาจทำให้บุคคลที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วย โดยเฉพาะคดีนี้จำเลยพาลูกระเบิดเข้ามาในเขตกรุงเทพมหานคร อันเป็นสถานที่ที่มีประชากรหนาแน่น หากลูกระเบิดดังกล่าวเกิดระเบิดขึ้นย่อมเกิดความเสียหายมากกว่าปกติ แม้จำเลยไม่มีเจตนานำลูกระเบิดไปก่อเหตุร้าย แต่เหตุร้ายจากลูกระเบิดอาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงเป็นพฤติการณ์ที่ร้ายแรงที่ควรแก่การปราบปราม การที่จำเลยมีความประพฤติไม่เคยเสียหาย ไม่เคยรับโทษจำคุกมาก่อน หรือเคยเป็นอาสาสมัครทหารพราน ถือได้ว่ามีคุณความดีมาก่อนและมีภาระต้องเลี้ยงดูบิดามารดาก็ตาม เมื่อเทียบกับพฤติการณ์แห่งคดีแล้ว เห็นว่าไม่มีเหตุเพียงพอที่ควรรอการลงโทษ ที่ศาลอุทธรณ์กำหนดโทษและไม่รอการลงโทษชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น' พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 27/2531พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นาย บุญ ส่ง สัง ยา รอ กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 56, ม. 91, ม. 371 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 78โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490มาตรา 78 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 การที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลย 2 ปี ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 แต่เพียงกระทงเดียวไม่ได้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 อีกกระทงหนึ่งแม้จะไม่ถูกต้อง ก็นับว่าเป็นการลงโทษสถานเบาและเป็นคุณแก่จำเลยการที่จำเลยพาลูกระเบิดที่มีอำนาจทำลายในรัศมี 10 เมตร เข้าในเขตกรุงเทพซึ่งมีประชาชนหนาแน่น หากเกิดระเบิดขึ้นย่อมเกิดความเสียหายมากกว่าปกติ แม้จำเลยไม่มีเจตนานำลูกระเบิดไปก่อเหตุร้าย แต่เหตุร้ายจากลูกระเบิดอาจเกิดได้ตลอดเวลาโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงเป็นพฤติการณ์ที่ร้ายแรงควรแก่การปราบปรามการที่จำเลยมีความประพฤติไม่เคยเสียหาย ไม่เคยรับโทษจำคุกมาก่อนหรือเคยเป็นอาสาสมัครทหารพราน ถือได้ว่ามีคุณความดีมาก่อน และมีภาระต้องเลี้ยงดูบิดามารดา แต่เมื่อเทียบกับพฤติการณ์แห่งคดีแล้ว ยังไม่มีเหตุเพียงพอที่ควรรอการลงโทษ.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองฐานมีลูกระเบิดขว้างชนิดสังหารและฐานพาลูกระเบิดไปในเมือง ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯพ.ศ. 2490 มาตรา 55, 78 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ(ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2522 มาตรา 6, 8 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91, 371พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526มาตรา 4 และให้ริบของกลาง จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพ จำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์แยกฟ้องจำเลยที่ 2 เป็นคดีใหม่ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯพ.ศ. 2490 มาตรา 55, 78 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ(ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2522 มาตรา 6, 8 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 91, 371พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526มาตรา 4 จำคุก 4 ปี จำเลยให้การรับสารภาพมีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี จำเลยไม่เคยรับโทษจำคุกมาก่อนและเป็นอาสาสมัครทหารพราน เคยไปปฏิบัติหน้าที่จับทหารเวียตนามที่ละเมิดอธิปไตยชายแดน จังหวัดตราดถือได้ว่ามีคุณงามความดีมาก่อน ประวัติและความประพฤติไม่มีข้อเสียหาย และไม่ปรากฏว่าจำเลยนำลูกระเบิดของกลางไปเพื่อก่อเหตุร้าย จึงให้รอการลงโทษ 2 ปี โดยให้ไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติทุก 3 เดือน มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 ของกลางริบ โจทก์อุทธรณ์ ขอให้ลงโทษจำเลยสถานหนักและไม่รอการลงโทษ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่รอการลงโทษให้จำเลย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา ขอให้ลงโทษสถานเบาและรอการลงโทษ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า 'ปัญหาว่าควรลงโทษจำเลยในสถานเบาอีกหรือไม่ เห็นว่าความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 78 กำหนดโทษไว้ให้จำคุกตลอดชีวิตหรือจำคุกตั้งแต่สองปีถึงยี่สิบปีคดีนี้ศาลชั้นต้นคงลงโทษจำคุกจำเลย 2 ปี โดยกำหนดโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ แต่เพียงกระทงเดียว ไม่กำหนดโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 ด้วย อีกกระทงหนึ่งนั้น แม้จะไม่ถูกต้องก็นับได้ว่าเป็นการลงโทษสถานเบาและเป็นคุณแก่จำเลยอยู่แล้ว ส่วนปัญหาว่าควรรอการลงโทษหรือไม่ เห็นว่า ลูกระเบิดของกลางมีอำนาจทำลายได้ในรัศมี 10 เมตร อาจสังหารชีวิตมนุษย์ได้ครั้งละมากๆ และอาจทำให้บุคคลที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วย โดยเฉพาะคดีนี้จำเลยพาลูกระเบิดเข้ามาในเขตกรุงเทพมหานคร อันเป็นสถานที่ที่มีประชากรหนาแน่น หากลูกระเบิดดังกล่าวเกิดระเบิดขึ้นย่อมเกิดความเสียหายมากกว่าปกติ แม้จำเลยไม่มีเจตนานำลูกระเบิดไปก่อเหตุร้าย แต่เหตุร้ายจากลูกระเบิดอาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงเป็นพฤติการณ์ที่ร้ายแรงที่ควรแก่การปราบปราม การที่จำเลยมีความประพฤติไม่เคยเสียหาย ไม่เคยรับโทษจำคุกมาก่อน หรือเคยเป็นอาสาสมัครทหารพราน ถือได้ว่ามีคุณความดีมาก่อนและมีภาระต้องเลี้ยงดูบิดามารดาก็ตาม เมื่อเทียบกับพฤติการณ์แห่งคดีแล้ว เห็นว่าไม่มีเหตุเพียงพอที่ควรรอการลงโทษ ที่ศาลอุทธรณ์กำหนดโทษและไม่รอการลงโทษชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น' พิพากษายืน.(ส่อง สุขะปุณณพันธ์-สวัสดิ์ รอดเจริญ-เดชา สุวรรณโณ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ