คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3842/2525หลักกฎหมาย: คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ยื่นคำฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 4(2) นั้น ไม่มีกฎหมายบัญญัติว่าให้เป็นที่สุด โจทก์จึงมีสิทธิอุทธรณ์ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 223 ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยได้โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามเช็คธนาคารกรุงศรีอยุธยา จำกัด สำนักงานใหญ่ซึ่งจำเลยเป็นผู้สั่งจ่ายเป็นเงิน ๔๒๖,๕๐๐ บาท จากจำเลยซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดอุบลราชธานีโดยยื่นคำร้องขออนุญาตฟ้องต่อศาลแพ่ง อ้างว่าการพิจารณาในศาลแพ่งจะเป็นการสะดวก เพราะบรรดาพยานหลักฐานของโจทก์ล้วนอยู่ในเขตอำนาจศาลแพ่งทั้งหมด ศาลแพ่งมีคำสั่งไม่อนุญาต ให้คืนคำฟ้องให้โจทก์ไปยื่นต่อศาลที่มีเขตอำนาจ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ควรอนุญาตให้โจทก์ยื่นคำฟ้องต่อศาลแพ่งได้พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นรับคำฟ้องของโจทก์ไว้พิจารณา จำเลยฎีกาว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้โจทก์ยื่นคำฟ้องยังศาลใดย่อมเป็นดุลพินิจของศาลนั้นโดยเฉพาะและเป็นอันเด็ดขาดถึงที่สุดแล้ว โจทก์ไม่มีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวได้ศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจวินิจฉัย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ยื่นคำฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๔(๒) นั้น ไม่มีกฎหมายบัญญัติว่าให้เป็นที่สุด โจทก์จึงมีสิทธิอุทธรณ์ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๒๓ ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3842/2525นายชัยอนันท์ อัสสรัตนะโจทก์นายเล้ง สินธุเชาว์จำเลย ป.วิ.พ. ม. 4 (2), ม. 223คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ยื่นคำฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 4(2) นั้น ไม่มีกฎหมายบัญญัติว่าให้เป็นที่สุด โจทก์จึงมีสิทธิอุทธรณ์ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 223 ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยได้โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามเช็คธนาคารกรุงศรีอยุธยา จำกัด สำนักงานใหญ่ซึ่งจำเลยเป็นผู้สั่งจ่ายเป็นเงิน ๔๒๖,๕๐๐ บาท จากจำเลยซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดอุบลราชธานีโดยยื่นคำร้องขออนุญาตฟ้องต่อศาลแพ่ง อ้างว่าการพิจารณาในศาลแพ่งจะเป็นการสะดวก เพราะบรรดาพยานหลักฐานของโจทก์ล้วนอยู่ในเขตอำนาจศาลแพ่งทั้งหมด ศาลแพ่งมีคำสั่งไม่อนุญาต ให้คืนคำฟ้องให้โจทก์ไปยื่นต่อศาลที่มีเขตอำนาจ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ควรอนุญาตให้โจทก์ยื่นคำฟ้องต่อศาลแพ่งได้พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นรับคำฟ้องของโจทก์ไว้พิจารณา จำเลยฎีกาว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้โจทก์ยื่นคำฟ้องยังศาลใดย่อมเป็นดุลพินิจของศาลนั้นโดยเฉพาะและเป็นอันเด็ดขาดถึงที่สุดแล้ว โจทก์ไม่มีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวได้ศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจวินิจฉัย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ยื่นคำฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๔(๒) นั้น ไม่มีกฎหมายบัญญัติว่าให้เป็นที่สุด โจทก์จึงมีสิทธิอุทธรณ์ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๒๓ ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยได้ พิพากษายืน(ทวี กสิยพงศ์-ดุสิต วราโห-พิพัฒน์ จักรางกูร)ศาลแพ่ง - นายพัลลภ พิศิษฐสังฆการศาลอุทธรณ์ - นายบุญส่ง คล้ายแก้วแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามเช็คธนาคารกรุงศรีอยุธยา จำกัด สำนักงานใหญ่ซึ่งจำเลยเป็นผู้สั่งจ่ายเป็นเงิน ๔๒๖,๕๐๐ บาท จากจำเลยซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดอุบลราชธานีโดยยื่นคำร้องขออนุญาตฟ้องต่อศาลแพ่ง อ้างว่าการพิจารณาในศาลแพ่งจะเป็นการสะดวก เพราะบรรดาพยานหลักฐานของโจทก์ล้วนอยู่ในเขตอำนาจศาลแพ่งทั้งหมด ศาลแพ่งมีคำสั่งไม่อนุญาต ให้คืนคำฟ้องให้โจทก์ไปยื่นต่อศาลที่มีเขตอำนาจ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ควรอนุญาตให้โจทก์ยื่นคำฟ้องต่อศาลแพ่งได้พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นรับคำฟ้องของโจทก์ไว้พิจารณา จำเลยฎีกาว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้โจทก์ยื่นคำฟ้องยังศาลใดย่อมเป็นดุลพินิจของศาลนั้นโดยเฉพาะและเป็นอันเด็ดขาดถึงที่สุดแล้ว โจทก์ไม่มีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวได้ศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจวินิจฉัย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ยื่นคำฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๔(๒) นั้น ไม่มีกฎหมายบัญญัติว่าให้เป็นที่สุด โจทก์จึงมีสิทธิอุทธรณ์ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๒๓ ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3842/2525นายชัยอนันท์ อัสสรัตนะโจทก์นายเล้ง สินธุเชาว์จำเลย ป.วิ.พ. ม. 4 (2), ม. 223คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ยื่นคำฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 4(2) นั้น ไม่มีกฎหมายบัญญัติว่าให้เป็นที่สุด โจทก์จึงมีสิทธิอุทธรณ์ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 223 ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยได้โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามเช็คธนาคารกรุงศรีอยุธยา จำกัด สำนักงานใหญ่ซึ่งจำเลยเป็นผู้สั่งจ่ายเป็นเงิน ๔๒๖,๕๐๐ บาท จากจำเลยซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดอุบลราชธานีโดยยื่นคำร้องขออนุญาตฟ้องต่อศาลแพ่ง อ้างว่าการพิจารณาในศาลแพ่งจะเป็นการสะดวก เพราะบรรดาพยานหลักฐานของโจทก์ล้วนอยู่ในเขตอำนาจศาลแพ่งทั้งหมด ศาลแพ่งมีคำสั่งไม่อนุญาต ให้คืนคำฟ้องให้โจทก์ไปยื่นต่อศาลที่มีเขตอำนาจ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ควรอนุญาตให้โจทก์ยื่นคำฟ้องต่อศาลแพ่งได้พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นรับคำฟ้องของโจทก์ไว้พิจารณา จำเลยฎีกาว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้โจทก์ยื่นคำฟ้องยังศาลใดย่อมเป็นดุลพินิจของศาลนั้นโดยเฉพาะและเป็นอันเด็ดขาดถึงที่สุดแล้ว โจทก์ไม่มีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวได้ศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจวินิจฉัย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ยื่นคำฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๔(๒) นั้น ไม่มีกฎหมายบัญญัติว่าให้เป็นที่สุด โจทก์จึงมีสิทธิอุทธรณ์ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๒๓ ศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจวินิจฉัยได้ พิพากษายืน(ทวี กสิยพงศ์-ดุสิต วราโห-พิพัฒน์ จักรางกูร)ศาลแพ่ง - นายพัลลภ พิศิษฐสังฆการศาลอุทธรณ์ - นายบุญส่ง คล้ายแก้วแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ