คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 440/2503หลักกฎหมาย: การที่โจทก์ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยตลอดมา 10 ปี ตั้งแต่เช่ากันมาเป็นการแสดงเจตนาไว้ว่า โจทก์จะเป็นผู้ไปเก็บค่าเช่าเอาจากจำเลยเองเมื่อโจทก์ไม่ไปเก็บ จะหาว่าจำเลยผิดนัดหาได้ไม่ (อ้างฎีกาที่728/2496) จำเลยขอชำระค่าเช่า แต่โจทก์ไม่ยอมรับจำเลยจึงจัดส่งค่าเช่าทางธนาณัติให้โจทก์ โจทก์ก็ไม่ไปรับดังนี้ถือว่าจำเลยไม่เป็นผู้ผิดนัดชำระค่าเช่าโจทก์ฟ้องขับไล่ โดยอ้างเหตุว่าจำเลยค้างชำระค่าเช่าหลายเดือนจำเลยต่อสู้ว่า ไม่เคยค้างชำระค่าเช่า มีแต่ชำระให้ แต่โจทก์เบี่ยงบ่ายไม่รับศาลแพ่งเห็นว่า การที่จำเลยชำระหนี้ค่าเช่าต่อโจทก์โดยทางไปรษณีย์ธนาณัติ เป็นการชำระหนี้โดยไม่ชอบ เพราะไม่มีข้อตกลงหรือกฎหมายสนับสนุนให้ชำระหนี้เช่นนั้น พิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารกับให้ชำระค่าเช่าที่ค้างฯจำเลยอุทธรณ์ทั้งข้อกฎหมายและข้อเท็จจริง อธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งรับรองให้อุทธรณ์ในข้อเท็จจริงได้ศาลอุทธรณ์ฟังว่า โจทก์ไม่ไปเก็บค่าเช่า จะว่าจำเลยผิดนัดไม่ได้พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาว่า ตามกฎหมายจำเลยซึ่งเป็นผู้เช่าย่อมเป็นลูกหนี้โจทก์ผู้ให้เช่าการปฏิบัติการชำระหนี้หรือชำระค่าเช่า จำเลยมีหน้าที่ชำระค่าเช่าให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ ณ ภูมิลำเนาของโจทก์ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 324 เว้นแต่มีข้อตกลงกัน และเรื่องนี้โจทก์ก็ได้ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยแล้ว แต่จำเลยไม่ให้โจทก์เคยรับธนาณัติฉบับหนึ่ง ไม่มีจดหมายนำส่ง จึงรับเงินไม่ได้ศาลฎีกาเห็นว่า การที่โจทก์ไปเก็บค่าเช่าตลอดมา 10 ปี ตั้งแต่เช่ากันมา เป็นการแสดงเจตนาไว้ว่า โจทก์จะเป็นผู้ไปเก็บค่าเช่าเอาจากจำเลยเอง เมื่อโจทก์ไม่ไปเก็บ จะหาว่าจำเลยผิดนัดหาได้ไม่เป็นความผิดของโจทก์เอง ตามแบบอย่างฎีกาที่ 728/2496 ส่วนข้อที่โจทก์ว่าได้ไปเก็บค่าเช่าแต่จำเลยไม่ให้นั้น ศาลฎีกาไม่เชื่อศาลฎีกาฟังว่า จำเลยขอชำระค่าเช่า แต่โจทก์ไม่ยอมรับ จำเลยจึงจัดส่งทางธนาณัติให้โจทก์ ๆ ก็ไม่ไปรับ ดังนี้ จำเลยไม่เป็นผู้ผิดนัดชำระค่าเช่าพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 440/2503นางละมุน ชุณหะนันท์โจทก์นางกิมเฮง แซ่ลิ้ม ยี่ห้อเหว่งเฮงหลีจำเลย ป.พ.พ. ม. 204, ม. 205, ม. 207, ม. 324, ม. 330, ม. 331, ม. 333, ม. 559, ม. 560 การที่โจทก์ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยตลอดมา 10 ปี ตั้งแต่เช่ากันมาเป็นการแสดงเจตนาไว้ว่า โจทก์จะเป็นผู้ไปเก็บค่าเช่าเอาจากจำเลยเองเมื่อโจทก์ไม่ไปเก็บ จะหาว่าจำเลยผิดนัดหาได้ไม่ (อ้างฎีกาที่728/2496) จำเลยขอชำระค่าเช่า แต่โจทก์ไม่ยอมรับจำเลยจึงจัดส่งค่าเช่าทางธนาณัติให้โจทก์ โจทก์ก็ไม่ไปรับดังนี้ถือว่าจำเลยไม่เป็นผู้ผิดนัดชำระค่าเช่าโจทก์ฟ้องขับไล่ โดยอ้างเหตุว่าจำเลยค้างชำระค่าเช่าหลายเดือนจำเลยต่อสู้ว่า ไม่เคยค้างชำระค่าเช่า มีแต่ชำระให้ แต่โจทก์เบี่ยงบ่ายไม่รับศาลแพ่งเห็นว่า การที่จำเลยชำระหนี้ค่าเช่าต่อโจทก์โดยทางไปรษณีย์ธนาณัติ เป็นการชำระหนี้โดยไม่ชอบ เพราะไม่มีข้อตกลงหรือกฎหมายสนับสนุนให้ชำระหนี้เช่นนั้น พิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารกับให้ชำระค่าเช่าที่ค้างฯจำเลยอุทธรณ์ทั้งข้อกฎหมายและข้อเท็จจริง อธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งรับรองให้อุทธรณ์ในข้อเท็จจริงได้ศาลอุทธรณ์ฟังว่า โจทก์ไม่ไปเก็บค่าเช่า จะว่าจำเลยผิดนัดไม่ได้พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาว่า ตามกฎหมายจำเลยซึ่งเป็นผู้เช่าย่อมเป็นลูกหนี้โจทก์ผู้ให้เช่าการปฏิบัติการชำระหนี้หรือชำระค่าเช่า จำเลยมีหน้าที่ชำระค่าเช่าให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ ณ ภูมิลำเนาของโจทก์ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 324 เว้นแต่มีข้อตกลงกัน และเรื่องนี้โจทก์ก็ได้ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยแล้ว แต่จำเลยไม่ให้โจทก์เคยรับธนาณัติฉบับหนึ่ง ไม่มีจดหมายนำส่ง จึงรับเงินไม่ได้ศาลฎีกาเห็นว่า การที่โจทก์ไปเก็บค่าเช่าตลอดมา 10 ปี ตั้งแต่เช่ากันมา เป็นการแสดงเจตนาไว้ว่า โจทก์จะเป็นผู้ไปเก็บค่าเช่าเอาจากจำเลยเอง เมื่อโจทก์ไม่ไปเก็บ จะหาว่าจำเลยผิดนัดหาได้ไม่เป็นความผิดของโจทก์เอง ตามแบบอย่างฎีกาที่ 728/2496 ส่วนข้อที่โจทก์ว่าได้ไปเก็บค่าเช่าแต่จำเลยไม่ให้นั้น ศาลฎีกาไม่เชื่อศาลฎีกาฟังว่า จำเลยขอชำระค่าเช่า แต่โจทก์ไม่ยอมรับ จำเลยจึงจัดส่งทางธนาณัติให้โจทก์ ๆ ก็ไม่ไปรับ ดังนี้ จำเลยไม่เป็นผู้ผิดนัดชำระค่าเช่าพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(พิทักษ์มนูศาสตร์-ไชยเจริญ สันติศิริ-พิชัยบัณฑิต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขับไล่ โดยอ้างเหตุว่าจำเลยค้างชำระค่าเช่าหลายเดือนจำเลยต่อสู้ว่า ไม่เคยค้างชำระค่าเช่า มีแต่ชำระให้ แต่โจทก์เบี่ยงบ่ายไม่รับศาลแพ่งเห็นว่า การที่จำเลยชำระหนี้ค่าเช่าต่อโจทก์โดยทางไปรษณีย์ธนาณัติ เป็นการชำระหนี้โดยไม่ชอบ เพราะไม่มีข้อตกลงหรือกฎหมายสนับสนุนให้ชำระหนี้เช่นนั้น พิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารกับให้ชำระค่าเช่าที่ค้างฯจำเลยอุทธรณ์ทั้งข้อกฎหมายและข้อเท็จจริง อธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งรับรองให้อุทธรณ์ในข้อเท็จจริงได้ศาลอุทธรณ์ฟังว่า โจทก์ไม่ไปเก็บค่าเช่า จะว่าจำเลยผิดนัดไม่ได้พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาว่า ตามกฎหมายจำเลยซึ่งเป็นผู้เช่าย่อมเป็นลูกหนี้โจทก์ผู้ให้เช่าการปฏิบัติการชำระหนี้หรือชำระค่าเช่า จำเลยมีหน้าที่ชำระค่าเช่าให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ ณ ภูมิลำเนาของโจทก์ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 324 เว้นแต่มีข้อตกลงกัน และเรื่องนี้โจทก์ก็ได้ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยแล้ว แต่จำเลยไม่ให้โจทก์เคยรับธนาณัติฉบับหนึ่ง ไม่มีจดหมายนำส่ง จึงรับเงินไม่ได้ศาลฎีกาเห็นว่า การที่โจทก์ไปเก็บค่าเช่าตลอดมา 10 ปี ตั้งแต่เช่ากันมา เป็นการแสดงเจตนาไว้ว่า โจทก์จะเป็นผู้ไปเก็บค่าเช่าเอาจากจำเลยเอง เมื่อโจทก์ไม่ไปเก็บ จะหาว่าจำเลยผิดนัดหาได้ไม่เป็นความผิดของโจทก์เอง ตามแบบอย่างฎีกาที่ 728/2496 ส่วนข้อที่โจทก์ว่าได้ไปเก็บค่าเช่าแต่จำเลยไม่ให้นั้น ศาลฎีกาไม่เชื่อศาลฎีกาฟังว่า จำเลยขอชำระค่าเช่า แต่โจทก์ไม่ยอมรับ จำเลยจึงจัดส่งทางธนาณัติให้โจทก์ ๆ ก็ไม่ไปรับ ดังนี้ จำเลยไม่เป็นผู้ผิดนัดชำระค่าเช่าพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 440/2503นางละมุน ชุณหะนันท์โจทก์นางกิมเฮง แซ่ลิ้ม ยี่ห้อเหว่งเฮงหลีจำเลย ป.พ.พ. ม. 204, ม. 205, ม. 207, ม. 324, ม. 330, ม. 331, ม. 333, ม. 559, ม. 560 การที่โจทก์ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยตลอดมา 10 ปี ตั้งแต่เช่ากันมาเป็นการแสดงเจตนาไว้ว่า โจทก์จะเป็นผู้ไปเก็บค่าเช่าเอาจากจำเลยเองเมื่อโจทก์ไม่ไปเก็บ จะหาว่าจำเลยผิดนัดหาได้ไม่ (อ้างฎีกาที่728/2496) จำเลยขอชำระค่าเช่า แต่โจทก์ไม่ยอมรับจำเลยจึงจัดส่งค่าเช่าทางธนาณัติให้โจทก์ โจทก์ก็ไม่ไปรับดังนี้ถือว่าจำเลยไม่เป็นผู้ผิดนัดชำระค่าเช่าโจทก์ฟ้องขับไล่ โดยอ้างเหตุว่าจำเลยค้างชำระค่าเช่าหลายเดือนจำเลยต่อสู้ว่า ไม่เคยค้างชำระค่าเช่า มีแต่ชำระให้ แต่โจทก์เบี่ยงบ่ายไม่รับศาลแพ่งเห็นว่า การที่จำเลยชำระหนี้ค่าเช่าต่อโจทก์โดยทางไปรษณีย์ธนาณัติ เป็นการชำระหนี้โดยไม่ชอบ เพราะไม่มีข้อตกลงหรือกฎหมายสนับสนุนให้ชำระหนี้เช่นนั้น พิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารกับให้ชำระค่าเช่าที่ค้างฯจำเลยอุทธรณ์ทั้งข้อกฎหมายและข้อเท็จจริง อธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่งรับรองให้อุทธรณ์ในข้อเท็จจริงได้ศาลอุทธรณ์ฟังว่า โจทก์ไม่ไปเก็บค่าเช่า จะว่าจำเลยผิดนัดไม่ได้พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาว่า ตามกฎหมายจำเลยซึ่งเป็นผู้เช่าย่อมเป็นลูกหนี้โจทก์ผู้ให้เช่าการปฏิบัติการชำระหนี้หรือชำระค่าเช่า จำเลยมีหน้าที่ชำระค่าเช่าให้โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ ณ ภูมิลำเนาของโจทก์ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 324 เว้นแต่มีข้อตกลงกัน และเรื่องนี้โจทก์ก็ได้ไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยแล้ว แต่จำเลยไม่ให้โจทก์เคยรับธนาณัติฉบับหนึ่ง ไม่มีจดหมายนำส่ง จึงรับเงินไม่ได้ศาลฎีกาเห็นว่า การที่โจทก์ไปเก็บค่าเช่าตลอดมา 10 ปี ตั้งแต่เช่ากันมา เป็นการแสดงเจตนาไว้ว่า โจทก์จะเป็นผู้ไปเก็บค่าเช่าเอาจากจำเลยเอง เมื่อโจทก์ไม่ไปเก็บ จะหาว่าจำเลยผิดนัดหาได้ไม่เป็นความผิดของโจทก์เอง ตามแบบอย่างฎีกาที่ 728/2496 ส่วนข้อที่โจทก์ว่าได้ไปเก็บค่าเช่าแต่จำเลยไม่ให้นั้น ศาลฎีกาไม่เชื่อศาลฎีกาฟังว่า จำเลยขอชำระค่าเช่า แต่โจทก์ไม่ยอมรับ จำเลยจึงจัดส่งทางธนาณัติให้โจทก์ ๆ ก็ไม่ไปรับ ดังนี้ จำเลยไม่เป็นผู้ผิดนัดชำระค่าเช่าพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(พิทักษ์มนูศาสตร์-ไชยเจริญ สันติศิริ-พิชัยบัณฑิต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ