คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7595/2555หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายโดยอาศัยสิทธิตามสัญญาข้อ 4.1 และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การปฏิเสธว่า การเลิกสัญญาเช่ารถนี้มิได้เกิดจากการผิดสัญญาชำระค่าเช่าจากฝ่ายจำเลย โจทก์ต้องนำสืบพยานให้รับฟังได้ตามเงื่อนไขข้อ 4.1 ว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ชำระค่าเช่า โจทก์มีหนังสือเตือนให้ชำระแล้ว ก็ไม่ชำระภายใน 7 วัน นับแต่วันที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้รับเตือนจากโจทก์ โจทก์จึงมีสิทธิเลิกสัญญาโดยโจทก์ทำหนังสือบอกเลิกสัญญาไปยังจำเลยที่ 1 และที่ 2 และเข้าครอบครองรถยนต์ที่เช่าได้ทันที แต่ตามฟ้องและทางนำสืบของโจทก์ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ชำระค่าเช่างวดแรกวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 และอ้างจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้ชำระค่าเช่าเพียง 13 งวด 14 วัน ก็ติดตามรถคืนมาได้วันที่ 23 พฤษภาคม 2549 เมื่อกำหนดชำระค่าเช่างวดแรกวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 ย่อมครบกำหนดชำระงวดที่ 13 ในวันที่ 9 พฤษภาคม 2549 และเมื่อชำระ 13 งวด ก็แสดงว่าชำระงวดที่ 13 ครบถ้วนแล้ว โดยไม่ได้ผิดนัดชำระค่าเช่า ส่วนวันที่ 23 พฤษภาคม 2549 ซึ่งเป็นวันที่โจทก์ติดตามรถคืนมาได้ยังไม่ถึงกำหนดชำระงวดที่ 14 แต่อย่างใด ที่โจทก์ฟ้องว่าหลังจากชำระงวดที่ 13 แล้ว ก็ผิดนัดชำระค่าเช่าติดต่อกันมาโดยตลอดก็ดี ที่นำสืบว่าผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าให้ถูกต้องตามสัญญาก็ดี จึงรับฟังไม่ได้ บันทึกแนบท้ายสัญญาเช่ารถพร้อมอุปกรณ์เอกสารระบุว่า คู่สัญญาตกลงเปลี่ยนวิธีชำระค่าเช่าใหม่ว่าตั้งแต่งวดวันที่ 9 เมษายน 2549 เป็นต้นไป ผู้เช่าตกลงชำระเงินเป็นเช็คสั่งจ่ายล่วงหน้า ฉบับละ 30,400 บาท 12 ฉบับ ลงวันที่ 9 ของทุกเดือน หากเช็คไม่สามารถเรียกเก็บเงินได้แม้แต่งวดเดียวให้ถือว่าผิดสัญญาเช่าทันที ผู้ให้เช่าสามารถขอรับรถยนต์ที่เช่าได้โดยพลัน และเรียกร้องค่าเช่าค่าเสียหายอื่น ๆ อันจะเกิดขึ้นจากการนี้ แต่ฟ้องของโจทก์ไม่ได้บรรยายถึงข้อตกลงตามบันทึกแนบท้ายแต่อย่างใด ทั้งไม่ได้แนบมาท้ายฟ้องและไม่ได้ส่งสำเนาแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ตามกฎหมาย บันทึกแนบท้ายจึงไม่เป็นประเด็นแห่งคดี ฎีกาของโจทก์เกี่ยวกับบันทึกแนบท้ายเป็นฎีกานอกฟ้องนอกประเด็น กับทั้งเช็คและใบคืนเช็คท้ายฎีกามิใช่พยานหลักฐานที่จะนำมาวินิจฉัยข้อเท็จจริงในคดี เมื่อพยานหลักฐานของโจทก์รับฟังไม่ได้ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ผิดนัดชำระค่าเช่า จำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์ 980,271.89 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงิน 924,784.89 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ 3 และที่ 4 ขาดนัดยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงิน 320,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าวนับแต่ทวงถาม คือ วันที่ 28 มิถุนายน 2549 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ กับให้ร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียม โดยกำหนดค่าทนายความ 5,000 บาท แทนโจทก์ เฉพาะค่าขึ้นศาลให้ใช้แทนเท่าทุนทรัพย์ที่โจทก์ชนะคดี จำเลยที่ 1 และที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลให้เป็นพับ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงที่ไม่โต้เถียงกันชั้นฎีการับฟังว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันทำสัญญาเช่ารถยนต์ยี่ห้อนิสสัน รุ่นเทียน่า พร้อมอุปกรณ์ไปจากโจทก์ โดยมีกำหนดระยะเวลาการเช่า 5 ปี นับตั้งแต่วันที่ 9 เมษายน 2548 และจะสิ้นสุดในวันที่ 8 เมษายน 2553 กำหนดชำระค่าเช่าเป็นรายเดือน เดือนละ 30,400 บาท ตกลงชำระค่าเช่างวดแรกในวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 และจะชำระค่าเช่างวดต่อ ๆ ไปทุกวันที่ 9 ของเดือน ตามสำเนาสัญญาเช่ารถพร้อมอุปกรณ์ท้ายฟ้อง ซึ่งเกี่ยวกับการเลิกสัญญาเป็นไปตามข้อ 4 การยกเลิกสัญญา ข้อ 4.1 ถ้าผู้เช่าไม่ปฏิบัติตามสัญญาหรือปฏิบัติฝ่าฝืนข้อใดข้อหนึ่งหรือหลายข้อ โดยไม่แก้ไขหรือปฏิบัติให้ถูกต้องภายในกำหนดระยะเวลา 7 วัน ตั้งแต่วันที่ผู้เช่าได้รับหนังสือเตือนจากผู้ให้เช่า ผู้ให้เช่ามีสิทธิที่จะเลิกสัญญานี้ได้ โดยทำหนังสือบอกเลิกสัญญาเช่าไปยังผู้เช่า และเข้าครอบครองรถยนต์ที่เช่าได้ทันที ทั้งนี้ไม่เป็นการตัดสิทธิหรือทำให้เสื่อมเสียสิทธิของผู้ให้เช่าในการที่จะเรียกค่าเสียหายจากการผิดสัญญาของผู้เช่าได้อีกด้วย ข้อ 4.2 ในกรณีที่ผู้เช่าต้องการเลิกสัญญาก่อนกำหนดโดยมิใช่เป็นความผิดของผู้ให้เช่า ผู้เช่าต้องแจ้งให้ผู้ให้เช่าทราบล่วงหน้าเป็นลายลักษณ์อักษรไม่น้อยกว่า 30 วัน ทั้งนี้ ผู้เช่าต้องชำระค่าเสียหายให้แก่ผู้ให้เช่าเป็นจำนวนเงินเท่ากับร้อยละ 70 ของยอดค่าเช่าที่ต้องชำระนับตั้งแต่วันบอกเลิกสัญญาจนถึงวันสิ้นสุดสัญญา ในการนี้ จำเลยที่ 3 และที่ 4 ทำสัญญาค้ำประกันไว้ต่อโจทก์ มีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า จำเลยทั้งสี่จะต้องรับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นหรือไม่ โจทก์อ้างสภาพแห่งข้อหาให้จำเลยทั้งสี่รับผิดว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ผิดนัดชำระค่าเช่า เห็นว่า เป็นกรณีที่โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายโดยอาศัยสิทธิตามสัญญาข้อ 4.1 ไม่ใช่ ข้อ 4.2 ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัย เพียงแต่โจทก์ขอคิดค่าเสียหายตามจำนวนเงินเหมือนกับข้อ 4.2 เท่านั้น เมื่อโจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายโดยอาศัยสิทธิตามสัญญาข้อ 4.1 และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การปฏิเสธอยู่ว่า การเลิกสัญญาเช่ารถนี้มิได้เกิดจากการผิดสัญญาชำระค่าเช่าจากฝ่ายจำเลย โจทก์ต้องนำสืบพยานให้รับฟังได้ตามเงื่อนไขข้อ 4.1 จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงจะต้องรับผิด กล่าวคือ โจทก์ต้องนำสืบให้รับฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ชำระค่าเช่า โจทก์มีหนังสือเตือนให้ชำระแล้ว ก็ไม่ชำระภายใน 7 วัน นับแต่วันที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้รับหนังสือเตือนจากโจทก์ โจทก์จึงมีสิทธิเลิกสัญญา โดยโจทก์ทำหนังสือบอกเลิกสัญญาไปยังจำเลยที่ 1 และที่ 2 และเข้าครอบครองรถยนต์ที่เช่าได้ทันที แต่ตามฟ้องและทางนำสืบของโจทก์ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ชำระค่าเช่างวดแรกวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 และอ้างว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้ชำระค่าเช่าเพียง 13 งวด 14 วัน ก็ติดตามรถคืนมาได้วันที่ 23 พฤษภาคม 2549 เห็นได้ชัดว่าเมื่อกำหนดชำระค่าเช่างวดแรกวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 ย่อมครบกำหนดชำระงวดที่ 13 ในวันที่ 9 พฤษภาคม 2549 และเมื่อชำระ 13 งวด ก็แสดงว่าชำระงวดที่ 13 ครบถ้วนแล้ว โดยไม่ได้ผิดนัดชำระค่าเช่า ส่วนวันที่ 23 พฤษภาคม 2549 ซึ่งเป็นวันที่โจทก์ติดตามรถคืนมาได้นั้นยังไม่ถึงกำหนดชำระงวดที่ 14 แต่อย่างใด ที่โจทก์ฟ้องว่าหลังจากชำระงวดที่ 13 แล้ว ก็ผิดนัดชำระค่าเช่าติดต่อกันมาโดยตลอดก็ดี ที่นำสืบว่าผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าให้ถูกต้องตามสัญญาก็ดี จึงรับฟังไม่ได้ โจทก์ฎีกาว่า บันทึกแนบอยู่ท้ายสัญญาเช่ารถพร้อมอุปกรณ์เอกสารระบุว่า คู่สัญญาตกลงเปลี่ยนวิธีชำระค่าเช่าใหม่ว่าตั้งแต่งวดวันที่ 9 เมษายน 2549 เป็นต้นไป ผู้เช่าตกลงชำระเงินเป็นเช็คสั่งจ่ายล่วงหน้า ฉบับละ 30,400 บาท 12 ฉบับ ลงวันที่ 9 ของทุกเดือน หากเช็คไม่สามารถเรียกเก็บเงินได้แม้แต่งวดเดียวให้ถือว่าผิดสัญญาเช่าทันที ผู้ให้เช่าสามารถขอรับรถยนต์ที่เช่าได้โดยพลัน และเรียกร้องค่าเช่าค่าเสียหายอื่น ๆ อันจะเกิดขึ้นจากการนี้ ต่อมาเช็คฉบับลงวันที่ 9 พฤษภาคม 2549 ถูกธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเมื่อวันที่ 11 เดือนเดียวกัน ตามเช็คและใบคืนเช็คท้ายฎีกา จึงถือว่าผิดสัญญาเช่าทันทีและโจทก์เรียกค่าเสียหายได้ตามบันทึกแนบท้ายนั้น ฟ้องของโจทก์ไม่ได้บรรยายถึงข้อตกลงตามบันทึกแนบท้ายแต่อย่างใด ทั้งไม่ได้แนบมาท้ายฟ้องและไม่ได้ส่งสำเนาแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ตามกฎหมาย บันทึกแนบท้าย จึงไม่เป็นประเด็นแห่งคดี ฎีกาของโจทก์เกี่ยวกับบันทึกแนบท้ายจึงเป็นฎีกานอกฟ้องนอกประเด็น กับทั้งเช็คและใบคืนเช็คท้ายฎีกามิใช่พยานหลักฐานที่จะนำมาวินิจฉัยข้อเท็จจริงในคดีดังที่จำเลยที่ 1 แก้ฎีกา เมื่อพยานหลักฐานของโจทก์รับฟังไม่ได้ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ผิดนัดชำระค่าเช่า จำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์มา ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาให้เป็นพับ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7595/2555บริษัทกรุงไทยคาร์เร้นท์ แอนด์ ลีส จำกัด (มหาชน)โจทก์นายรักศานต์ วิวัฒน์สินอุดม กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 142 ป.พ.พ. ม. 537, ม. 560โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายโดยอาศัยสิทธิตามสัญญาข้อ 4.1 และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การปฏิเสธว่า การเลิกสัญญาเช่ารถนี้มิได้เกิดจากการผิดสัญญาชำระค่าเช่าจากฝ่ายจำเลย โจทก์ต้องนำสืบพยานให้รับฟังได้ตามเงื่อนไขข้อ 4.1 ว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ชำระค่าเช่า โจทก์มีหนังสือเตือนให้ชำระแล้ว ก็ไม่ชำระภายใน 7 วัน นับแต่วันที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้รับเตือนจากโจทก์ โจทก์จึงมีสิทธิเลิกสัญญาโดยโจทก์ทำหนังสือบอกเลิกสัญญาไปยังจำเลยที่ 1 และที่ 2 และเข้าครอบครองรถยนต์ที่เช่าได้ทันที แต่ตามฟ้องและทางนำสืบของโจทก์ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ชำระค่าเช่างวดแรกวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 และอ้างจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้ชำระค่าเช่าเพียง 13 งวด 14 วัน ก็ติดตามรถคืนมาได้วันที่ 23 พฤษภาคม 2549 เมื่อกำหนดชำระค่าเช่างวดแรกวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 ย่อมครบกำหนดชำระงวดที่ 13 ในวันที่ 9 พฤษภาคม 2549 และเมื่อชำระ 13 งวด ก็แสดงว่าชำระงวดที่ 13 ครบถ้วนแล้ว โดยไม่ได้ผิดนัดชำระค่าเช่า ส่วนวันที่ 23 พฤษภาคม 2549 ซึ่งเป็นวันที่โจทก์ติดตามรถคืนมาได้ยังไม่ถึงกำหนดชำระงวดที่ 14 แต่อย่างใด ที่โจทก์ฟ้องว่าหลังจากชำระงวดที่ 13 แล้ว ก็ผิดนัดชำระค่าเช่าติดต่อกันมาโดยตลอดก็ดี ที่นำสืบว่าผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าให้ถูกต้องตามสัญญาก็ดี จึงรับฟังไม่ได้ บันทึกแนบท้ายสัญญาเช่ารถพร้อมอุปกรณ์เอกสารระบุว่า คู่สัญญาตกลงเปลี่ยนวิธีชำระค่าเช่าใหม่ว่าตั้งแต่งวดวันที่ 9 เมษายน 2549 เป็นต้นไป ผู้เช่าตกลงชำระเงินเป็นเช็คสั่งจ่ายล่วงหน้า ฉบับละ 30,400 บาท 12 ฉบับ ลงวันที่ 9 ของทุกเดือน หากเช็คไม่สามารถเรียกเก็บเงินได้แม้แต่งวดเดียวให้ถือว่าผิดสัญญาเช่าทันที ผู้ให้เช่าสามารถขอรับรถยนต์ที่เช่าได้โดยพลัน และเรียกร้องค่าเช่าค่าเสียหายอื่น ๆ อันจะเกิดขึ้นจากการนี้ แต่ฟ้องของโจทก์ไม่ได้บรรยายถึงข้อตกลงตามบันทึกแนบท้ายแต่อย่างใด ทั้งไม่ได้แนบมาท้ายฟ้องและไม่ได้ส่งสำเนาแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ตามกฎหมาย บันทึกแนบท้ายจึงไม่เป็นประเด็นแห่งคดี ฎีกาของโจทก์เกี่ยวกับบันทึกแนบท้ายเป็นฎีกานอกฟ้องนอกประเด็น กับทั้งเช็คและใบคืนเช็คท้ายฎีกามิใช่พยานหลักฐานที่จะนำมาวินิจฉัยข้อเท็จจริงในคดี เมื่อพยานหลักฐานของโจทก์รับฟังไม่ได้ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ผิดนัดชำระค่าเช่า จำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์ 980,271.89 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงิน 924,784.89 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ 3 และที่ 4 ขาดนัดยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงิน 320,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าวนับแต่ทวงถาม คือ วันที่ 28 มิถุนายน 2549 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ กับให้ร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียม โดยกำหนดค่าทนายความ 5,000 บาท แทนโจทก์ เฉพาะค่าขึ้นศาลให้ใช้แทนเท่าทุนทรัพย์ที่โจทก์ชนะคดี จำเลยที่ 1 และที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลให้เป็นพับ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงที่ไม่โต้เถียงกันชั้นฎีการับฟังว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันทำสัญญาเช่ารถยนต์ยี่ห้อนิสสัน รุ่นเทียน่า พร้อมอุปกรณ์ไปจากโจทก์ โดยมีกำหนดระยะเวลาการเช่า 5 ปี นับตั้งแต่วันที่ 9 เมษายน 2548 และจะสิ้นสุดในวันที่ 8 เมษายน 2553 กำหนดชำระค่าเช่าเป็นรายเดือน เดือนละ 30,400 บาท ตกลงชำระค่าเช่างวดแรกในวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 และจะชำระค่าเช่างวดต่อ ๆ ไปทุกวันที่ 9 ของเดือน ตามสำเนาสัญญาเช่ารถพร้อมอุปกรณ์ท้ายฟ้อง ซึ่งเกี่ยวกับการเลิกสัญญาเป็นไปตามข้อ 4 การยกเลิกสัญญา ข้อ 4.1 ถ้าผู้เช่าไม่ปฏิบัติตามสัญญาหรือปฏิบัติฝ่าฝืนข้อใดข้อหนึ่งหรือหลายข้อ โดยไม่แก้ไขหรือปฏิบัติให้ถูกต้องภายในกำหนดระยะเวลา 7 วัน ตั้งแต่วันที่ผู้เช่าได้รับหนังสือเตือนจากผู้ให้เช่า ผู้ให้เช่ามีสิทธิที่จะเลิกสัญญานี้ได้ โดยทำหนังสือบอกเลิกสัญญาเช่าไปยังผู้เช่า และเข้าครอบครองรถยนต์ที่เช่าได้ทันที ทั้งนี้ไม่เป็นการตัดสิทธิหรือทำให้เสื่อมเสียสิทธิของผู้ให้เช่าในการที่จะเรียกค่าเสียหายจากการผิดสัญญาของผู้เช่าได้อีกด้วย ข้อ 4.2 ในกรณีที่ผู้เช่าต้องการเลิกสัญญาก่อนกำหนดโดยมิใช่เป็นความผิดของผู้ให้เช่า ผู้เช่าต้องแจ้งให้ผู้ให้เช่าทราบล่วงหน้าเป็นลายลักษณ์อักษรไม่น้อยกว่า 30 วัน ทั้งนี้ ผู้เช่าต้องชำระค่าเสียหายให้แก่ผู้ให้เช่าเป็นจำนวนเงินเท่ากับร้อยละ 70 ของยอดค่าเช่าที่ต้องชำระนับตั้งแต่วันบอกเลิกสัญญาจนถึงวันสิ้นสุดสัญญา ในการนี้ จำเลยที่ 3 และที่ 4 ทำสัญญาค้ำประกันไว้ต่อโจทก์ มีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า จำเลยทั้งสี่จะต้องรับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นหรือไม่ โจทก์อ้างสภาพแห่งข้อหาให้จำเลยทั้งสี่รับผิดว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ผิดนัดชำระค่าเช่า เห็นว่า เป็นกรณีที่โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายโดยอาศัยสิทธิตามสัญญาข้อ 4.1 ไม่ใช่ ข้อ 4.2 ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัย เพียงแต่โจทก์ขอคิดค่าเสียหายตามจำนวนเงินเหมือนกับข้อ 4.2 เท่านั้น เมื่อโจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายโดยอาศัยสิทธิตามสัญญาข้อ 4.1 และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การปฏิเสธอยู่ว่า การเลิกสัญญาเช่ารถนี้มิได้เกิดจากการผิดสัญญาชำระค่าเช่าจากฝ่ายจำเลย โจทก์ต้องนำสืบพยานให้รับฟังได้ตามเงื่อนไขข้อ 4.1 จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงจะต้องรับผิด กล่าวคือ โจทก์ต้องนำสืบให้รับฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ชำระค่าเช่า โจทก์มีหนังสือเตือนให้ชำระแล้ว ก็ไม่ชำระภายใน 7 วัน นับแต่วันที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้รับหนังสือเตือนจากโจทก์ โจทก์จึงมีสิทธิเลิกสัญญา โดยโจทก์ทำหนังสือบอกเลิกสัญญาไปยังจำเลยที่ 1 และที่ 2 และเข้าครอบครองรถยนต์ที่เช่าได้ทันที แต่ตามฟ้องและทางนำสืบของโจทก์ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ชำระค่าเช่างวดแรกวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 และอ้างว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้ชำระค่าเช่าเพียง 13 งวด 14 วัน ก็ติดตามรถคืนมาได้วันที่ 23 พฤษภาคม 2549 เห็นได้ชัดว่าเมื่อกำหนดชำระค่าเช่างวดแรกวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 ย่อมครบกำหนดชำระงวดที่ 13 ในวันที่ 9 พฤษภาคม 2549 และเมื่อชำระ 13 งวด ก็แสดงว่าชำระงวดที่ 13 ครบถ้วนแล้ว โดยไม่ได้ผิดนัดชำระค่าเช่า ส่วนวันที่ 23 พฤษภาคม 2549 ซึ่งเป็นวันที่โจทก์ติดตามรถคืนมาได้นั้นยังไม่ถึงกำหนดชำระงวดที่ 14 แต่อย่างใด ที่โจทก์ฟ้องว่าหลังจากชำระงวดที่ 13 แล้ว ก็ผิดนัดชำระค่าเช่าติดต่อกันมาโดยตลอดก็ดี ที่นำสืบว่าผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าให้ถูกต้องตามสัญญาก็ดี จึงรับฟังไม่ได้ โจทก์ฎีกาว่า บันทึกแนบอยู่ท้ายสัญญาเช่ารถพร้อมอุปกรณ์เอกสารระบุว่า คู่สัญญาตกลงเปลี่ยนวิธีชำระค่าเช่าใหม่ว่าตั้งแต่งวดวันที่ 9 เมษายน 2549 เป็นต้นไป ผู้เช่าตกลงชำระเงินเป็นเช็คสั่งจ่ายล่วงหน้า ฉบับละ 30,400 บาท 12 ฉบับ ลงวันที่ 9 ของทุกเดือน หากเช็คไม่สามารถเรียกเก็บเงินได้แม้แต่งวดเดียวให้ถือว่าผิดสัญญาเช่าทันที ผู้ให้เช่าสามารถขอรับรถยนต์ที่เช่าได้โดยพลัน และเรียกร้องค่าเช่าค่าเสียหายอื่น ๆ อันจะเกิดขึ้นจากการนี้ ต่อมาเช็คฉบับลงวันที่ 9 พฤษภาคม 2549 ถูกธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเมื่อวันที่ 11 เดือนเดียวกัน ตามเช็คและใบคืนเช็คท้ายฎีกา จึงถือว่าผิดสัญญาเช่าทันทีและโจทก์เรียกค่าเสียหายได้ตามบันทึกแนบท้ายนั้น ฟ้องของโจทก์ไม่ได้บรรยายถึงข้อตกลงตามบันทึกแนบท้ายแต่อย่างใด ทั้งไม่ได้แนบมาท้ายฟ้องและไม่ได้ส่งสำเนาแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ตามกฎหมาย บันทึกแนบท้าย จึงไม่เป็นประเด็นแห่งคดี ฎีกาของโจทก์เกี่ยวกับบันทึกแนบท้ายจึงเป็นฎีกานอกฟ้องนอกประเด็น กับทั้งเช็คและใบคืนเช็คท้ายฎีกามิใช่พยานหลักฐานที่จะนำมาวินิจฉัยข้อเท็จจริงในคดีดังที่จำเลยที่ 1 แก้ฎีกา เมื่อพยานหลักฐานของโจทก์รับฟังไม่ได้ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ผิดนัดชำระค่าเช่า จำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์มา ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาให้เป็นพับ(ประทีป ดุลพินิจธรรมา-โสภณ โรจน์อนนท์-สุริยง ลิ้มสถิรานันท์)ศาลแพ่งกรุงเทพใต้ - นายพลวัฒน์ อักษรสุวรรณศาลอุทธรณ์ - นายแก้ว เวศอุไรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาพ.329/2553หมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นพ10255/2549หมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นพ8530/2550หมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์ 980,271.89 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงิน 924,784.89 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ 3 และที่ 4 ขาดนัดยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงิน 320,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าวนับแต่ทวงถาม คือ วันที่ 28 มิถุนายน 2549 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ กับให้ร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียม โดยกำหนดค่าทนายความ 5,000 บาท แทนโจทก์ เฉพาะค่าขึ้นศาลให้ใช้แทนเท่าทุนทรัพย์ที่โจทก์ชนะคดี จำเลยที่ 1 และที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลให้เป็นพับ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงที่ไม่โต้เถียงกันชั้นฎีการับฟังว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันทำสัญญาเช่ารถยนต์ยี่ห้อนิสสัน รุ่นเทียน่า พร้อมอุปกรณ์ไปจากโจทก์ โดยมีกำหนดระยะเวลาการเช่า 5 ปี นับตั้งแต่วันที่ 9 เมษายน 2548 และจะสิ้นสุดในวันที่ 8 เมษายน 2553 กำหนดชำระค่าเช่าเป็นรายเดือน เดือนละ 30,400 บาท ตกลงชำระค่าเช่างวดแรกในวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 และจะชำระค่าเช่างวดต่อ ๆ ไปทุกวันที่ 9 ของเดือน ตามสำเนาสัญญาเช่ารถพร้อมอุปกรณ์ท้ายฟ้อง ซึ่งเกี่ยวกับการเลิกสัญญาเป็นไปตามข้อ 4 การยกเลิกสัญญา ข้อ 4.1 ถ้าผู้เช่าไม่ปฏิบัติตามสัญญาหรือปฏิบัติฝ่าฝืนข้อใดข้อหนึ่งหรือหลายข้อ โดยไม่แก้ไขหรือปฏิบัติให้ถูกต้องภายในกำหนดระยะเวลา 7 วัน ตั้งแต่วันที่ผู้เช่าได้รับหนังสือเตือนจากผู้ให้เช่า ผู้ให้เช่ามีสิทธิที่จะเลิกสัญญานี้ได้ โดยทำหนังสือบอกเลิกสัญญาเช่าไปยังผู้เช่า และเข้าครอบครองรถยนต์ที่เช่าได้ทันที ทั้งนี้ไม่เป็นการตัดสิทธิหรือทำให้เสื่อมเสียสิทธิของผู้ให้เช่าในการที่จะเรียกค่าเสียหายจากการผิดสัญญาของผู้เช่าได้อีกด้วย ข้อ 4.2 ในกรณีที่ผู้เช่าต้องการเลิกสัญญาก่อนกำหนดโดยมิใช่เป็นความผิดของผู้ให้เช่า ผู้เช่าต้องแจ้งให้ผู้ให้เช่าทราบล่วงหน้าเป็นลายลักษณ์อักษรไม่น้อยกว่า 30 วัน ทั้งนี้ ผู้เช่าต้องชำระค่าเสียหายให้แก่ผู้ให้เช่าเป็นจำนวนเงินเท่ากับร้อยละ 70 ของยอดค่าเช่าที่ต้องชำระนับตั้งแต่วันบอกเลิกสัญญาจนถึงวันสิ้นสุดสัญญา ในการนี้ จำเลยที่ 3 และที่ 4 ทำสัญญาค้ำประกันไว้ต่อโจทก์ มีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า จำเลยทั้งสี่จะต้องรับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นหรือไม่ โจทก์อ้างสภาพแห่งข้อหาให้จำเลยทั้งสี่รับผิดว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ผิดนัดชำระค่าเช่า เห็นว่า เป็นกรณีที่โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายโดยอาศัยสิทธิตามสัญญาข้อ 4.1 ไม่ใช่ ข้อ 4.2 ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัย เพียงแต่โจทก์ขอคิดค่าเสียหายตามจำนวนเงินเหมือนกับข้อ 4.2 เท่านั้น เมื่อโจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายโดยอาศัยสิทธิตามสัญญาข้อ 4.1 และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การปฏิเสธอยู่ว่า การเลิกสัญญาเช่ารถนี้มิได้เกิดจากการผิดสัญญาชำระค่าเช่าจากฝ่ายจำเลย โจทก์ต้องนำสืบพยานให้รับฟังได้ตามเงื่อนไขข้อ 4.1 จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงจะต้องรับผิด กล่าวคือ โจทก์ต้องนำสืบให้รับฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ชำระค่าเช่า โจทก์มีหนังสือเตือนให้ชำระแล้ว ก็ไม่ชำระภายใน 7 วัน นับแต่วันที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้รับหนังสือเตือนจากโจทก์ โจทก์จึงมีสิทธิเลิกสัญญา โดยโจทก์ทำหนังสือบอกเลิกสัญญาไปยังจำเลยที่ 1 และที่ 2 และเข้าครอบครองรถยนต์ที่เช่าได้ทันที แต่ตามฟ้องและทางนำสืบของโจทก์ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ชำระค่าเช่างวดแรกวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 และอ้างว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้ชำระค่าเช่าเพียง 13 งวด 14 วัน ก็ติดตามรถคืนมาได้วันที่ 23 พฤษภาคม 2549 เห็นได้ชัดว่าเมื่อกำหนดชำระค่าเช่างวดแรกวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 ย่อมครบกำหนดชำระงวดที่ 13 ในวันที่ 9 พฤษภาคม 2549 และเมื่อชำระ 13 งวด ก็แสดงว่าชำระงวดที่ 13 ครบถ้วนแล้ว โดยไม่ได้ผิดนัดชำระค่าเช่า ส่วนวันที่ 23 พฤษภาคม 2549 ซึ่งเป็นวันที่โจทก์ติดตามรถคืนมาได้นั้นยังไม่ถึงกำหนดชำระงวดที่ 14 แต่อย่างใด ที่โจทก์ฟ้องว่าหลังจากชำระงวดที่ 13 แล้ว ก็ผิดนัดชำระค่าเช่าติดต่อกันมาโดยตลอดก็ดี ที่นำสืบว่าผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าให้ถูกต้องตามสัญญาก็ดี จึงรับฟังไม่ได้ โจทก์ฎีกาว่า บันทึกแนบอยู่ท้ายสัญญาเช่ารถพร้อมอุปกรณ์เอกสารระบุว่า คู่สัญญาตกลงเปลี่ยนวิธีชำระค่าเช่าใหม่ว่าตั้งแต่งวดวันที่ 9 เมษายน 2549 เป็นต้นไป ผู้เช่าตกลงชำระเงินเป็นเช็คสั่งจ่ายล่วงหน้า ฉบับละ 30,400 บาท 12 ฉบับ ลงวันที่ 9 ของทุกเดือน หากเช็คไม่สามารถเรียกเก็บเงินได้แม้แต่งวดเดียวให้ถือว่าผิดสัญญาเช่าทันที ผู้ให้เช่าสามารถขอรับรถยนต์ที่เช่าได้โดยพลัน และเรียกร้องค่าเช่าค่าเสียหายอื่น ๆ อันจะเกิดขึ้นจากการนี้ ต่อมาเช็คฉบับลงวันที่ 9 พฤษภาคม 2549 ถูกธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเมื่อวันที่ 11 เดือนเดียวกัน ตามเช็คและใบคืนเช็คท้ายฎีกา จึงถือว่าผิดสัญญาเช่าทันทีและโจทก์เรียกค่าเสียหายได้ตามบันทึกแนบท้ายนั้น ฟ้องของโจทก์ไม่ได้บรรยายถึงข้อตกลงตามบันทึกแนบท้ายแต่อย่างใด ทั้งไม่ได้แนบมาท้ายฟ้องและไม่ได้ส่งสำเนาแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ตามกฎหมาย บันทึกแนบท้าย จึงไม่เป็นประเด็นแห่งคดี ฎีกาของโจทก์เกี่ยวกับบันทึกแนบท้ายจึงเป็นฎีกานอกฟ้องนอกประเด็น กับทั้งเช็คและใบคืนเช็คท้ายฎีกามิใช่พยานหลักฐานที่จะนำมาวินิจฉัยข้อเท็จจริงในคดีดังที่จำเลยที่ 1 แก้ฎีกา เมื่อพยานหลักฐานของโจทก์รับฟังไม่ได้ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ผิดนัดชำระค่าเช่า จำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์มา ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาให้เป็นพับ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7595/2555บริษัทกรุงไทยคาร์เร้นท์ แอนด์ ลีส จำกัด (มหาชน)โจทก์นายรักศานต์ วิวัฒน์สินอุดม กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 142 ป.พ.พ. ม. 537, ม. 560โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายโดยอาศัยสิทธิตามสัญญาข้อ 4.1 และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การปฏิเสธว่า การเลิกสัญญาเช่ารถนี้มิได้เกิดจากการผิดสัญญาชำระค่าเช่าจากฝ่ายจำเลย โจทก์ต้องนำสืบพยานให้รับฟังได้ตามเงื่อนไขข้อ 4.1 ว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ชำระค่าเช่า โจทก์มีหนังสือเตือนให้ชำระแล้ว ก็ไม่ชำระภายใน 7 วัน นับแต่วันที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้รับเตือนจากโจทก์ โจทก์จึงมีสิทธิเลิกสัญญาโดยโจทก์ทำหนังสือบอกเลิกสัญญาไปยังจำเลยที่ 1 และที่ 2 และเข้าครอบครองรถยนต์ที่เช่าได้ทันที แต่ตามฟ้องและทางนำสืบของโจทก์ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ชำระค่าเช่างวดแรกวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 และอ้างจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้ชำระค่าเช่าเพียง 13 งวด 14 วัน ก็ติดตามรถคืนมาได้วันที่ 23 พฤษภาคม 2549 เมื่อกำหนดชำระค่าเช่างวดแรกวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 ย่อมครบกำหนดชำระงวดที่ 13 ในวันที่ 9 พฤษภาคม 2549 และเมื่อชำระ 13 งวด ก็แสดงว่าชำระงวดที่ 13 ครบถ้วนแล้ว โดยไม่ได้ผิดนัดชำระค่าเช่า ส่วนวันที่ 23 พฤษภาคม 2549 ซึ่งเป็นวันที่โจทก์ติดตามรถคืนมาได้ยังไม่ถึงกำหนดชำระงวดที่ 14 แต่อย่างใด ที่โจทก์ฟ้องว่าหลังจากชำระงวดที่ 13 แล้ว ก็ผิดนัดชำระค่าเช่าติดต่อกันมาโดยตลอดก็ดี ที่นำสืบว่าผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าให้ถูกต้องตามสัญญาก็ดี จึงรับฟังไม่ได้ บันทึกแนบท้ายสัญญาเช่ารถพร้อมอุปกรณ์เอกสารระบุว่า คู่สัญญาตกลงเปลี่ยนวิธีชำระค่าเช่าใหม่ว่าตั้งแต่งวดวันที่ 9 เมษายน 2549 เป็นต้นไป ผู้เช่าตกลงชำระเงินเป็นเช็คสั่งจ่ายล่วงหน้า ฉบับละ 30,400 บาท 12 ฉบับ ลงวันที่ 9 ของทุกเดือน หากเช็คไม่สามารถเรียกเก็บเงินได้แม้แต่งวดเดียวให้ถือว่าผิดสัญญาเช่าทันที ผู้ให้เช่าสามารถขอรับรถยนต์ที่เช่าได้โดยพลัน และเรียกร้องค่าเช่าค่าเสียหายอื่น ๆ อันจะเกิดขึ้นจากการนี้ แต่ฟ้องของโจทก์ไม่ได้บรรยายถึงข้อตกลงตามบันทึกแนบท้ายแต่อย่างใด ทั้งไม่ได้แนบมาท้ายฟ้องและไม่ได้ส่งสำเนาแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ตามกฎหมาย บันทึกแนบท้ายจึงไม่เป็นประเด็นแห่งคดี ฎีกาของโจทก์เกี่ยวกับบันทึกแนบท้ายเป็นฎีกานอกฟ้องนอกประเด็น กับทั้งเช็คและใบคืนเช็คท้ายฎีกามิใช่พยานหลักฐานที่จะนำมาวินิจฉัยข้อเท็จจริงในคดี เมื่อพยานหลักฐานของโจทก์รับฟังไม่ได้ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ผิดนัดชำระค่าเช่า จำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์ 980,271.89 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงิน 924,784.89 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ 3 และที่ 4 ขาดนัดยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันชำระเงิน 320,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าวนับแต่ทวงถาม คือ วันที่ 28 มิถุนายน 2549 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ กับให้ร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียม โดยกำหนดค่าทนายความ 5,000 บาท แทนโจทก์ เฉพาะค่าขึ้นศาลให้ใช้แทนเท่าทุนทรัพย์ที่โจทก์ชนะคดี จำเลยที่ 1 และที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลให้เป็นพับ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงที่ไม่โต้เถียงกันชั้นฎีการับฟังว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันทำสัญญาเช่ารถยนต์ยี่ห้อนิสสัน รุ่นเทียน่า พร้อมอุปกรณ์ไปจากโจทก์ โดยมีกำหนดระยะเวลาการเช่า 5 ปี นับตั้งแต่วันที่ 9 เมษายน 2548 และจะสิ้นสุดในวันที่ 8 เมษายน 2553 กำหนดชำระค่าเช่าเป็นรายเดือน เดือนละ 30,400 บาท ตกลงชำระค่าเช่างวดแรกในวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 และจะชำระค่าเช่างวดต่อ ๆ ไปทุกวันที่ 9 ของเดือน ตามสำเนาสัญญาเช่ารถพร้อมอุปกรณ์ท้ายฟ้อง ซึ่งเกี่ยวกับการเลิกสัญญาเป็นไปตามข้อ 4 การยกเลิกสัญญา ข้อ 4.1 ถ้าผู้เช่าไม่ปฏิบัติตามสัญญาหรือปฏิบัติฝ่าฝืนข้อใดข้อหนึ่งหรือหลายข้อ โดยไม่แก้ไขหรือปฏิบัติให้ถูกต้องภายในกำหนดระยะเวลา 7 วัน ตั้งแต่วันที่ผู้เช่าได้รับหนังสือเตือนจากผู้ให้เช่า ผู้ให้เช่ามีสิทธิที่จะเลิกสัญญานี้ได้ โดยทำหนังสือบอกเลิกสัญญาเช่าไปยังผู้เช่า และเข้าครอบครองรถยนต์ที่เช่าได้ทันที ทั้งนี้ไม่เป็นการตัดสิทธิหรือทำให้เสื่อมเสียสิทธิของผู้ให้เช่าในการที่จะเรียกค่าเสียหายจากการผิดสัญญาของผู้เช่าได้อีกด้วย ข้อ 4.2 ในกรณีที่ผู้เช่าต้องการเลิกสัญญาก่อนกำหนดโดยมิใช่เป็นความผิดของผู้ให้เช่า ผู้เช่าต้องแจ้งให้ผู้ให้เช่าทราบล่วงหน้าเป็นลายลักษณ์อักษรไม่น้อยกว่า 30 วัน ทั้งนี้ ผู้เช่าต้องชำระค่าเสียหายให้แก่ผู้ให้เช่าเป็นจำนวนเงินเท่ากับร้อยละ 70 ของยอดค่าเช่าที่ต้องชำระนับตั้งแต่วันบอกเลิกสัญญาจนถึงวันสิ้นสุดสัญญา ในการนี้ จำเลยที่ 3 และที่ 4 ทำสัญญาค้ำประกันไว้ต่อโจทก์ มีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า จำเลยทั้งสี่จะต้องรับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นหรือไม่ โจทก์อ้างสภาพแห่งข้อหาให้จำเลยทั้งสี่รับผิดว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ผิดนัดชำระค่าเช่า เห็นว่า เป็นกรณีที่โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายโดยอาศัยสิทธิตามสัญญาข้อ 4.1 ไม่ใช่ ข้อ 4.2 ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัย เพียงแต่โจทก์ขอคิดค่าเสียหายตามจำนวนเงินเหมือนกับข้อ 4.2 เท่านั้น เมื่อโจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายโดยอาศัยสิทธิตามสัญญาข้อ 4.1 และจำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การปฏิเสธอยู่ว่า การเลิกสัญญาเช่ารถนี้มิได้เกิดจากการผิดสัญญาชำระค่าเช่าจากฝ่ายจำเลย โจทก์ต้องนำสืบพยานให้รับฟังได้ตามเงื่อนไขข้อ 4.1 จำเลยที่ 1 และที่ 2 จึงจะต้องรับผิด กล่าวคือ โจทก์ต้องนำสืบให้รับฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ชำระค่าเช่า โจทก์มีหนังสือเตือนให้ชำระแล้ว ก็ไม่ชำระภายใน 7 วัน นับแต่วันที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้รับหนังสือเตือนจากโจทก์ โจทก์จึงมีสิทธิเลิกสัญญา โดยโจทก์ทำหนังสือบอกเลิกสัญญาไปยังจำเลยที่ 1 และที่ 2 และเข้าครอบครองรถยนต์ที่เช่าได้ทันที แต่ตามฟ้องและทางนำสืบของโจทก์ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ชำระค่าเช่างวดแรกวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 และอ้างว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้ชำระค่าเช่าเพียง 13 งวด 14 วัน ก็ติดตามรถคืนมาได้วันที่ 23 พฤษภาคม 2549 เห็นได้ชัดว่าเมื่อกำหนดชำระค่าเช่างวดแรกวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 ย่อมครบกำหนดชำระงวดที่ 13 ในวันที่ 9 พฤษภาคม 2549 และเมื่อชำระ 13 งวด ก็แสดงว่าชำระงวดที่ 13 ครบถ้วนแล้ว โดยไม่ได้ผิดนัดชำระค่าเช่า ส่วนวันที่ 23 พฤษภาคม 2549 ซึ่งเป็นวันที่โจทก์ติดตามรถคืนมาได้นั้นยังไม่ถึงกำหนดชำระงวดที่ 14 แต่อย่างใด ที่โจทก์ฟ้องว่าหลังจากชำระงวดที่ 13 แล้ว ก็ผิดนัดชำระค่าเช่าติดต่อกันมาโดยตลอดก็ดี ที่นำสืบว่าผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าให้ถูกต้องตามสัญญาก็ดี จึงรับฟังไม่ได้ โจทก์ฎีกาว่า บันทึกแนบอยู่ท้ายสัญญาเช่ารถพร้อมอุปกรณ์เอกสารระบุว่า คู่สัญญาตกลงเปลี่ยนวิธีชำระค่าเช่าใหม่ว่าตั้งแต่งวดวันที่ 9 เมษายน 2549 เป็นต้นไป ผู้เช่าตกลงชำระเงินเป็นเช็คสั่งจ่ายล่วงหน้า ฉบับละ 30,400 บาท 12 ฉบับ ลงวันที่ 9 ของทุกเดือน หากเช็คไม่สามารถเรียกเก็บเงินได้แม้แต่งวดเดียวให้ถือว่าผิดสัญญาเช่าทันที ผู้ให้เช่าสามารถขอรับรถยนต์ที่เช่าได้โดยพลัน และเรียกร้องค่าเช่าค่าเสียหายอื่น ๆ อันจะเกิดขึ้นจากการนี้ ต่อมาเช็คฉบับลงวันที่ 9 พฤษภาคม 2549 ถูกธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเมื่อวันที่ 11 เดือนเดียวกัน ตามเช็คและใบคืนเช็คท้ายฎีกา จึงถือว่าผิดสัญญาเช่าทันทีและโจทก์เรียกค่าเสียหายได้ตามบันทึกแนบท้ายนั้น ฟ้องของโจทก์ไม่ได้บรรยายถึงข้อตกลงตามบันทึกแนบท้ายแต่อย่างใด ทั้งไม่ได้แนบมาท้ายฟ้องและไม่ได้ส่งสำเนาแก่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ตามกฎหมาย บันทึกแนบท้าย จึงไม่เป็นประเด็นแห่งคดี ฎีกาของโจทก์เกี่ยวกับบันทึกแนบท้ายจึงเป็นฎีกานอกฟ้องนอกประเด็น กับทั้งเช็คและใบคืนเช็คท้ายฎีกามิใช่พยานหลักฐานที่จะนำมาวินิจฉัยข้อเท็จจริงในคดีดังที่จำเลยที่ 1 แก้ฎีกา เมื่อพยานหลักฐานของโจทก์รับฟังไม่ได้ว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 ผิดนัดชำระค่าเช่า จำเลยทั้งสี่ไม่ต้องรับผิดชำระค่าเสียหายแก่โจทก์ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์มา ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาให้เป็นพับ(ประทีป ดุลพินิจธรรมา-โสภณ โรจน์อนนท์-สุริยง ลิ้มสถิรานันท์)ศาลแพ่งกรุงเทพใต้ - นายพลวัฒน์ อักษรสุวรรณศาลอุทธรณ์ - นายแก้ว เวศอุไรแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาพ.329/2553หมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นพ10255/2549หมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นพ8530/2550หมายเหตุ