คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 526/2513หลักกฎหมาย: ผู้ตายมีอาวุธปืนติดตัวไปในไร่ของจำเลยพูดคุกคามจะตัดไม้ในไร่ทำนองข่มเหงจำเลยทั้ง ๆ ที่จำเลยห้ามแล้ว ผู้ตายไม่พอใจยกปืนจ้องไปทางจำเลย จำเลยเข้าแย่งปืนปืนลั่นถูกจำเลยบาดเจ็บและปืนหลุดจากมือผู้ตาย ผู้ตายวิ่งหนีเข้าป่าโดยไม่มีอาวุธติดตัว จำเลยไล่ติดตามไปใช้มีดทำร้ายผู้ตายในป่าถึงตาย ดังนี้ ไม่เป็นการป้องกันสิทธิตามกฎหมาย เพราะภยันตรายที่จำเลยได้รับผ่านพ้นไปแล้ว และไม่มีภยันตรายที่ใกล้จะถึงอีก แต่ถือว่าจำเลยได้กระทำร้ายต่อผู้ข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมในระยะเวลาต่อเนื่องกระชั้นชิดกันเป็นบันดาลโทสะโจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้มีดฟันนายเล็กหรือพนอม กุสุมาลย์ โดยเจตนาฆ่านายเล็กถึงแก่ความตายสมเจตนาของจำเลย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำเลยให้การว่า ใช้มีดทำร้ายผู้ตายจริงเพื่อป้องกันตัวเพราะผู้ตายใช้ปืนยิงจำเลยก่อนจนจำเลยบาดเจ็บ แล้วจะทำร้ายจำเลยซ้ำอีก จำเลยจึงฟันไป ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การที่จำเลยทำร้ายผู้ตายไม่ใช่เป็นการป้องกันตัวมีความผิดตามมาตรา ๒๘๘ จำคุก ๑๕ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่าผู้ตายมีอาวุธปืนแก๊ปยาวเข้าไปในไร่ข้าวโพดของจำเลยและจะตัดไม้ในไร่ของจำเลย แต่จำเลยไม่ยอมให้ตัด ทั้งสองคนโต้เถียงกันผู้ตายยกปืนจ้องเล็งไปที่จำเลย จำเลยเข้าแย่งปืน ปืนลั่นถูกจำเลยบาดเจ็บและปืนหลุดมือลงพื้นดิน ผู้ตายวิ่งหนีเข้าป่าโดยไม่มีอาวุธติดตัว จำเลยไล่ติดตามไปทำร้ายผู้ตายในป่าถึงตาย พฤติการณ์เช่นนี้จะฟังว่าเป็นการป้องกันสิทธิตามกฎหมายหาได้ไม่ เพราะภยันตรายที่จำเลยได้รับผ่านพ้นไปแล้ว และไม่มีภยันตรายที่ใกล้จะถึงอีก และเห็นว่าการที่ผู้ตายมีอาวุธปืนติดตัวไปในไร่ของจำเลย พูดคุกคามจะตัดไม้ในไร่ ทำนองข่มเหงจำเลยทั้ง ๆ ที่จำเลยห้ามแล้ว ผู้ตายกลับไม่พอใจยกปืนจ้องไปทางจำเลย จำเลยกับผู้ตายแย่งปืนกัน ปืนลั่นถูกจำเลยบาดเจ็บ ปืนหลุดจากมือผู้ตาย ผู้ตายวิ่งหนีไปแล้ว การที่จำเลยไล่กวดทำร้ายผู้ตายถึงตายเช่นนี้เห็นได้ว่าได้กระทำร้ายต่อผู้ที่ข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมในระยะเวลาต่อเนื่องกระชั้นชิดกัน ถือว่าเป็นบันดาลโทสะตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๒ พิพากษากลับ ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ประกอบมาตรา ๗๒ จำคุก ๕ ปี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 526/2513พนักงานอัยการจังหวัดประจวบคีรีขันธ์โจทก์นายจวน พุ้ยน้อยจำเลย ป.อ. ม. 68, ม. 72, ม. 288ผู้ตายมีอาวุธปืนติดตัวไปในไร่ของจำเลยพูดคุกคามจะตัดไม้ในไร่ทำนองข่มเหงจำเลยทั้ง ๆ ที่จำเลยห้ามแล้ว ผู้ตายไม่พอใจยกปืนจ้องไปทางจำเลย จำเลยเข้าแย่งปืนปืนลั่นถูกจำเลยบาดเจ็บและปืนหลุดจากมือผู้ตาย ผู้ตายวิ่งหนีเข้าป่าโดยไม่มีอาวุธติดตัว จำเลยไล่ติดตามไปใช้มีดทำร้ายผู้ตายในป่าถึงตาย ดังนี้ ไม่เป็นการป้องกันสิทธิตามกฎหมาย เพราะภยันตรายที่จำเลยได้รับผ่านพ้นไปแล้ว และไม่มีภยันตรายที่ใกล้จะถึงอีก แต่ถือว่าจำเลยได้กระทำร้ายต่อผู้ข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมในระยะเวลาต่อเนื่องกระชั้นชิดกันเป็นบันดาลโทสะโจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้มีดฟันนายเล็กหรือพนอม กุสุมาลย์ โดยเจตนาฆ่านายเล็กถึงแก่ความตายสมเจตนาของจำเลย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำเลยให้การว่า ใช้มีดทำร้ายผู้ตายจริงเพื่อป้องกันตัวเพราะผู้ตายใช้ปืนยิงจำเลยก่อนจนจำเลยบาดเจ็บ แล้วจะทำร้ายจำเลยซ้ำอีก จำเลยจึงฟันไป ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การที่จำเลยทำร้ายผู้ตายไม่ใช่เป็นการป้องกันตัวมีความผิดตามมาตรา ๒๘๘ จำคุก ๑๕ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่าผู้ตายมีอาวุธปืนแก๊ปยาวเข้าไปในไร่ข้าวโพดของจำเลยและจะตัดไม้ในไร่ของจำเลย แต่จำเลยไม่ยอมให้ตัด ทั้งสองคนโต้เถียงกันผู้ตายยกปืนจ้องเล็งไปที่จำเลย จำเลยเข้าแย่งปืน ปืนลั่นถูกจำเลยบาดเจ็บและปืนหลุดมือลงพื้นดิน ผู้ตายวิ่งหนีเข้าป่าโดยไม่มีอาวุธติดตัว จำเลยไล่ติดตามไปทำร้ายผู้ตายในป่าถึงตาย พฤติการณ์เช่นนี้จะฟังว่าเป็นการป้องกันสิทธิตามกฎหมายหาได้ไม่ เพราะภยันตรายที่จำเลยได้รับผ่านพ้นไปแล้ว และไม่มีภยันตรายที่ใกล้จะถึงอีก และเห็นว่าการที่ผู้ตายมีอาวุธปืนติดตัวไปในไร่ของจำเลย พูดคุกคามจะตัดไม้ในไร่ ทำนองข่มเหงจำเลยทั้ง ๆ ที่จำเลยห้ามแล้ว ผู้ตายกลับไม่พอใจยกปืนจ้องไปทางจำเลย จำเลยกับผู้ตายแย่งปืนกัน ปืนลั่นถูกจำเลยบาดเจ็บ ปืนหลุดจากมือผู้ตาย ผู้ตายวิ่งหนีไปแล้ว การที่จำเลยไล่กวดทำร้ายผู้ตายถึงตายเช่นนี้เห็นได้ว่าได้กระทำร้ายต่อผู้ที่ข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมในระยะเวลาต่อเนื่องกระชั้นชิดกัน ถือว่าเป็นบันดาลโทสะตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๒ พิพากษากลับ ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ประกอบมาตรา ๗๒ จำคุก ๕ ปี(จรัญ อิศระ-ถาวร หุตะโกวิท-ชลอ บุปผเวส)ศาลจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ - นายสกุล เศรษสุขศาลอุทธรณ์ - นายจรอง อมะรักษ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้มีดฟันนายเล็กหรือพนอม กุสุมาลย์ โดยเจตนาฆ่านายเล็กถึงแก่ความตายสมเจตนาของจำเลย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำเลยให้การว่า ใช้มีดทำร้ายผู้ตายจริงเพื่อป้องกันตัวเพราะผู้ตายใช้ปืนยิงจำเลยก่อนจนจำเลยบาดเจ็บ แล้วจะทำร้ายจำเลยซ้ำอีก จำเลยจึงฟันไป ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การที่จำเลยทำร้ายผู้ตายไม่ใช่เป็นการป้องกันตัวมีความผิดตามมาตรา ๒๘๘ จำคุก ๑๕ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่าผู้ตายมีอาวุธปืนแก๊ปยาวเข้าไปในไร่ข้าวโพดของจำเลยและจะตัดไม้ในไร่ของจำเลย แต่จำเลยไม่ยอมให้ตัด ทั้งสองคนโต้เถียงกันผู้ตายยกปืนจ้องเล็งไปที่จำเลย จำเลยเข้าแย่งปืน ปืนลั่นถูกจำเลยบาดเจ็บและปืนหลุดมือลงพื้นดิน ผู้ตายวิ่งหนีเข้าป่าโดยไม่มีอาวุธติดตัว จำเลยไล่ติดตามไปทำร้ายผู้ตายในป่าถึงตาย พฤติการณ์เช่นนี้จะฟังว่าเป็นการป้องกันสิทธิตามกฎหมายหาได้ไม่ เพราะภยันตรายที่จำเลยได้รับผ่านพ้นไปแล้ว และไม่มีภยันตรายที่ใกล้จะถึงอีก และเห็นว่าการที่ผู้ตายมีอาวุธปืนติดตัวไปในไร่ของจำเลย พูดคุกคามจะตัดไม้ในไร่ ทำนองข่มเหงจำเลยทั้ง ๆ ที่จำเลยห้ามแล้ว ผู้ตายกลับไม่พอใจยกปืนจ้องไปทางจำเลย จำเลยกับผู้ตายแย่งปืนกัน ปืนลั่นถูกจำเลยบาดเจ็บ ปืนหลุดจากมือผู้ตาย ผู้ตายวิ่งหนีไปแล้ว การที่จำเลยไล่กวดทำร้ายผู้ตายถึงตายเช่นนี้เห็นได้ว่าได้กระทำร้ายต่อผู้ที่ข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมในระยะเวลาต่อเนื่องกระชั้นชิดกัน ถือว่าเป็นบันดาลโทสะตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๒ พิพากษากลับ ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ประกอบมาตรา ๗๒ จำคุก ๕ ปี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 526/2513พนักงานอัยการจังหวัดประจวบคีรีขันธ์โจทก์นายจวน พุ้ยน้อยจำเลย ป.อ. ม. 68, ม. 72, ม. 288ผู้ตายมีอาวุธปืนติดตัวไปในไร่ของจำเลยพูดคุกคามจะตัดไม้ในไร่ทำนองข่มเหงจำเลยทั้ง ๆ ที่จำเลยห้ามแล้ว ผู้ตายไม่พอใจยกปืนจ้องไปทางจำเลย จำเลยเข้าแย่งปืนปืนลั่นถูกจำเลยบาดเจ็บและปืนหลุดจากมือผู้ตาย ผู้ตายวิ่งหนีเข้าป่าโดยไม่มีอาวุธติดตัว จำเลยไล่ติดตามไปใช้มีดทำร้ายผู้ตายในป่าถึงตาย ดังนี้ ไม่เป็นการป้องกันสิทธิตามกฎหมาย เพราะภยันตรายที่จำเลยได้รับผ่านพ้นไปแล้ว และไม่มีภยันตรายที่ใกล้จะถึงอีก แต่ถือว่าจำเลยได้กระทำร้ายต่อผู้ข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมในระยะเวลาต่อเนื่องกระชั้นชิดกันเป็นบันดาลโทสะโจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้มีดฟันนายเล็กหรือพนอม กุสุมาลย์ โดยเจตนาฆ่านายเล็กถึงแก่ความตายสมเจตนาของจำเลย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ จำเลยให้การว่า ใช้มีดทำร้ายผู้ตายจริงเพื่อป้องกันตัวเพราะผู้ตายใช้ปืนยิงจำเลยก่อนจนจำเลยบาดเจ็บ แล้วจะทำร้ายจำเลยซ้ำอีก จำเลยจึงฟันไป ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การที่จำเลยทำร้ายผู้ตายไม่ใช่เป็นการป้องกันตัวมีความผิดตามมาตรา ๒๘๘ จำคุก ๑๕ ปี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่าผู้ตายมีอาวุธปืนแก๊ปยาวเข้าไปในไร่ข้าวโพดของจำเลยและจะตัดไม้ในไร่ของจำเลย แต่จำเลยไม่ยอมให้ตัด ทั้งสองคนโต้เถียงกันผู้ตายยกปืนจ้องเล็งไปที่จำเลย จำเลยเข้าแย่งปืน ปืนลั่นถูกจำเลยบาดเจ็บและปืนหลุดมือลงพื้นดิน ผู้ตายวิ่งหนีเข้าป่าโดยไม่มีอาวุธติดตัว จำเลยไล่ติดตามไปทำร้ายผู้ตายในป่าถึงตาย พฤติการณ์เช่นนี้จะฟังว่าเป็นการป้องกันสิทธิตามกฎหมายหาได้ไม่ เพราะภยันตรายที่จำเลยได้รับผ่านพ้นไปแล้ว และไม่มีภยันตรายที่ใกล้จะถึงอีก และเห็นว่าการที่ผู้ตายมีอาวุธปืนติดตัวไปในไร่ของจำเลย พูดคุกคามจะตัดไม้ในไร่ ทำนองข่มเหงจำเลยทั้ง ๆ ที่จำเลยห้ามแล้ว ผู้ตายกลับไม่พอใจยกปืนจ้องไปทางจำเลย จำเลยกับผู้ตายแย่งปืนกัน ปืนลั่นถูกจำเลยบาดเจ็บ ปืนหลุดจากมือผู้ตาย ผู้ตายวิ่งหนีไปแล้ว การที่จำเลยไล่กวดทำร้ายผู้ตายถึงตายเช่นนี้เห็นได้ว่าได้กระทำร้ายต่อผู้ที่ข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมในระยะเวลาต่อเนื่องกระชั้นชิดกัน ถือว่าเป็นบันดาลโทสะตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๒ พิพากษากลับ ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ประกอบมาตรา ๗๒ จำคุก ๕ ปี(จรัญ อิศระ-ถาวร หุตะโกวิท-ชลอ บุปผเวส)ศาลจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ - นายสกุล เศรษสุขศาลอุทธรณ์ - นายจรอง อมะรักษ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ