คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 279/2477หลักกฎหมาย: กู้หนี้ เมียกู้หนี้โดยมิได้รับอนุญาต +ผัว นิติกรรมนั้นย่อม+ผูกพันสินบริคณห์ พฤตติการณ์อย่างไรฟังได้ว่าผัวได้อนุญาตให้เมียกู้หนี้เมียเคยไปซื้อของเชื่อเล็ก ๆ น้อย ๆ มาใช้ในครอบครัวแล้วผัวก็ชำระหนี้แทนให้ไป ภายหลังเมียไป+เงินเขามาพฤตติการณ์เท่านี้ยังฟังไม่ได้ว่าผัวได้ยินยอมอนุญาตคดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามสัญญากู้จากจำเลยโดยกล่าวว่าจำเลยที่ ๑ ได้ทำสัญญากู้เงินโจทก์ไป จำเลยที่ ๑ เป็นภรรยาน้อยจำเลยที่ ๒ ได้อนุญาตให้จำเลยกู้แลทั้งยินยอมรับจะใช้หนี้ให้โจทก์ ศาลเดิมฟังว่าจำเลยที่ ๑ ได้กู้เงินโจทก์ไปจริง จึงพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ใช้เงินโจทก์ ส่วนจำเลยที่ ๒ ฟังว่าไม่ได้อนุญาตหรือยินยอมรับใช้หนี้ให้จำเลยที่ ๑ ให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ไม่มีหลักฐานที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ ๒ ได้อนุญาตให้ จำเลยที่ ๑ กู้เงินโจทก์ ได้ความแต่เพียงว่าจำเลยที่ ๑ เคยซื้อเชื่อสิ่งของในร้านโจทก์ไปใช้ในคุ้มบางคราวแล้วจำเลยที่ ๒ ก็ได้ชำระหนี้แทน เพียงเท่านี้จะฟังว่าจำเลยที่ ๒ ได้อนุญาตให้จำเลยที่ ๑ กู้เงินโจทก์หาได้ไม่ เพราะเหตุว่าการรับใช้หนี้ค่าซื้อสิ่งของอันมีราคาเล็กๆ น้อย ๆ ต่างกัน มากกับยินยอมอนุญาตให้ ภรรยาน้อยไปเที่ยวกู้หนี้ยืมสินเป็นจำนวนมาก ๆ แลข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ ๒ ยอมชำระหนี้และขอผัดผ่อนต่อโจทก์ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 279/2477่นายฮ่วงเจียน นางแดงโจทก์หม่อมเขียวณเชียงใหม่ที่ 1 เจ้าแก้วนวรัฐที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 38กู้หนี้ เมียกู้หนี้โดยมิได้รับอนุญาต +ผัว นิติกรรมนั้นย่อม+ผูกพันสินบริคณห์ พฤตติการณ์อย่างไรฟังได้ว่าผัวได้อนุญาตให้เมียกู้หนี้เมียเคยไปซื้อของเชื่อเล็ก ๆ น้อย ๆ มาใช้ในครอบครัวแล้วผัวก็ชำระหนี้แทนให้ไป ภายหลังเมียไป+เงินเขามาพฤตติการณ์เท่านี้ยังฟังไม่ได้ว่าผัวได้ยินยอมอนุญาตคดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามสัญญากู้จากจำเลยโดยกล่าวว่าจำเลยที่ ๑ ได้ทำสัญญากู้เงินโจทก์ไป จำเลยที่ ๑ เป็นภรรยาน้อยจำเลยที่ ๒ ได้อนุญาตให้จำเลยกู้แลทั้งยินยอมรับจะใช้หนี้ให้โจทก์ ศาลเดิมฟังว่าจำเลยที่ ๑ ได้กู้เงินโจทก์ไปจริง จึงพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ใช้เงินโจทก์ ส่วนจำเลยที่ ๒ ฟังว่าไม่ได้อนุญาตหรือยินยอมรับใช้หนี้ให้จำเลยที่ ๑ ให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ไม่มีหลักฐานที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ ๒ ได้อนุญาตให้ จำเลยที่ ๑ กู้เงินโจทก์ ได้ความแต่เพียงว่าจำเลยที่ ๑ เคยซื้อเชื่อสิ่งของในร้านโจทก์ไปใช้ในคุ้มบางคราวแล้วจำเลยที่ ๒ ก็ได้ชำระหนี้แทน เพียงเท่านี้จะฟังว่าจำเลยที่ ๒ ได้อนุญาตให้จำเลยที่ ๑ กู้เงินโจทก์หาได้ไม่ เพราะเหตุว่าการรับใช้หนี้ค่าซื้อสิ่งของอันมีราคาเล็กๆ น้อย ๆ ต่างกัน มากกับยินยอมอนุญาตให้ ภรรยาน้อยไปเที่ยวกู้หนี้ยืมสินเป็นจำนวนมาก ๆ แลข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ ๒ ยอมชำระหนี้และขอผัดผ่อนต่อโจทก์ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(กฤต-พรหม-อมาตย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามสัญญากู้จากจำเลยโดยกล่าวว่าจำเลยที่ ๑ ได้ทำสัญญากู้เงินโจทก์ไป จำเลยที่ ๑ เป็นภรรยาน้อยจำเลยที่ ๒ ได้อนุญาตให้จำเลยกู้แลทั้งยินยอมรับจะใช้หนี้ให้โจทก์ ศาลเดิมฟังว่าจำเลยที่ ๑ ได้กู้เงินโจทก์ไปจริง จึงพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ใช้เงินโจทก์ ส่วนจำเลยที่ ๒ ฟังว่าไม่ได้อนุญาตหรือยินยอมรับใช้หนี้ให้จำเลยที่ ๑ ให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ไม่มีหลักฐานที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ ๒ ได้อนุญาตให้ จำเลยที่ ๑ กู้เงินโจทก์ ได้ความแต่เพียงว่าจำเลยที่ ๑ เคยซื้อเชื่อสิ่งของในร้านโจทก์ไปใช้ในคุ้มบางคราวแล้วจำเลยที่ ๒ ก็ได้ชำระหนี้แทน เพียงเท่านี้จะฟังว่าจำเลยที่ ๒ ได้อนุญาตให้จำเลยที่ ๑ กู้เงินโจทก์หาได้ไม่ เพราะเหตุว่าการรับใช้หนี้ค่าซื้อสิ่งของอันมีราคาเล็กๆ น้อย ๆ ต่างกัน มากกับยินยอมอนุญาตให้ ภรรยาน้อยไปเที่ยวกู้หนี้ยืมสินเป็นจำนวนมาก ๆ แลข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ ๒ ยอมชำระหนี้และขอผัดผ่อนต่อโจทก์ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 279/2477่นายฮ่วงเจียน นางแดงโจทก์หม่อมเขียวณเชียงใหม่ที่ 1 เจ้าแก้วนวรัฐที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ม. 38กู้หนี้ เมียกู้หนี้โดยมิได้รับอนุญาต +ผัว นิติกรรมนั้นย่อม+ผูกพันสินบริคณห์ พฤตติการณ์อย่างไรฟังได้ว่าผัวได้อนุญาตให้เมียกู้หนี้เมียเคยไปซื้อของเชื่อเล็ก ๆ น้อย ๆ มาใช้ในครอบครัวแล้วผัวก็ชำระหนี้แทนให้ไป ภายหลังเมียไป+เงินเขามาพฤตติการณ์เท่านี้ยังฟังไม่ได้ว่าผัวได้ยินยอมอนุญาตคดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามสัญญากู้จากจำเลยโดยกล่าวว่าจำเลยที่ ๑ ได้ทำสัญญากู้เงินโจทก์ไป จำเลยที่ ๑ เป็นภรรยาน้อยจำเลยที่ ๒ ได้อนุญาตให้จำเลยกู้แลทั้งยินยอมรับจะใช้หนี้ให้โจทก์ ศาลเดิมฟังว่าจำเลยที่ ๑ ได้กู้เงินโจทก์ไปจริง จึงพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ใช้เงินโจทก์ ส่วนจำเลยที่ ๒ ฟังว่าไม่ได้อนุญาตหรือยินยอมรับใช้หนี้ให้จำเลยที่ ๑ ให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ไม่มีหลักฐานที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ ๒ ได้อนุญาตให้ จำเลยที่ ๑ กู้เงินโจทก์ ได้ความแต่เพียงว่าจำเลยที่ ๑ เคยซื้อเชื่อสิ่งของในร้านโจทก์ไปใช้ในคุ้มบางคราวแล้วจำเลยที่ ๒ ก็ได้ชำระหนี้แทน เพียงเท่านี้จะฟังว่าจำเลยที่ ๒ ได้อนุญาตให้จำเลยที่ ๑ กู้เงินโจทก์หาได้ไม่ เพราะเหตุว่าการรับใช้หนี้ค่าซื้อสิ่งของอันมีราคาเล็กๆ น้อย ๆ ต่างกัน มากกับยินยอมอนุญาตให้ ภรรยาน้อยไปเที่ยวกู้หนี้ยืมสินเป็นจำนวนมาก ๆ แลข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ ๒ ยอมชำระหนี้และขอผัดผ่อนต่อโจทก์ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(กฤต-พรหม-อมาตย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ