คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1271/2531หลักกฎหมาย: เงินได้จากการโอนสิทธิการเช่า เป็นเงินได้พึงประเมินตามประมวลรัษฎากร มาตรา 40(8) เพราะเป็นเงินได้จากการอื่นนอกจากที่ระบุไว้ในมาตรา 40(1) ถึง (7) และมิใช่เป็นสิทธิอย่างอื่นตามมาตรา 40(3) เพราะมิใช่สิทธิที่มีลักษณะทำนองเดียวกันกับค่าแห่งกู๊ดวิลล์หรือค่าแห่งลิขสิทธิ์ดังที่ระบุไว้ในอนุมาตราดังกล่าวการโอนสิทธิการเช่ามิใช่เป็นการขายของนอกจากที่ระบุไว้ในข้ออื่นซึ่งผู้ขายมิได้เป็นผู้ผลิต ดังที่ระบุไว้ในมาตรา8(25) แห่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการกำหนดค่าใช้จ่ายที่ยอมให้หักจากเงินได้พึงประเมิน(ฉบับที่ 70) พ.ศ. 2520 เพราะการขายของตามมาตราดังกล่าวหมายถึงการขายของที่เป็นวัตถุที่มีรูปร่าง แม้เงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามประมวลรัษฎากร มาตรา 40(8) โจทก์ก็ไม่มีสิทธิหักค่าใช้จ่ายร้อยละ 80 ตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าว.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ประกอบการค้า มีร้านค้าชื่อร้านลิ้มฮ่งเซ้ง แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ขายของเบ็ดเตล็ดและเครื่องใช้ที่ทำด้วยพลาสติก ในปีพ.ศ. 2520 โจทก์ได้โอนสิทธิการเช่าตึกแถวเลขที่ 950 ถนนพญาไท แขวงวังใหม่ เขตปทุมวันกรุงเทพมหานคร ให้บุคคลอื่นโดยมีค่าตอบแทนโดยมิได้มุ่งการค้าหรือหากำไร ต่อมาวันที่ 8 กรกฎาคม 2524 จำเลยที่ 5 ในฐานะเจ้าพนักงานประเมินภาษีของจำเลยที่ 1 ได้มีหนังสือแจ้งการประเมินภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาประจำปีภาษี พ.ศ. 2520 ถึงโจทก์ โดยจำเลยที่ 5 นำเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าในราคา 980,000 บาท รวมเป็นเงินได้พึงประเมิน โจทก์ไม่เห็นชอบด้วยจึงได้อุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 ซึ่งเป็นคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์และคณะกรรมการดังกล่าวได้วินิจฉัยให้ยกอุทธรณ์ โจทก์ไม่เห็นด้วยกับคำสั่งและคำวินิจฉัยดังกล่าวเพราะเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าโดยมีค่าตอบแทนนั้นเป็นเงินได้ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 42 (9) โดยเป็นการขายทรัพย์สินซึ่งมิได้มุ่งในทางการค้าหรือหากำไร จึงได้รับยกเว้นไม่ต้องรวมคำนวณเพื่อเสียภาษีเงินได้หรือเป็นเงินได้พึงประเมิน ตามมาตรา 40 (8) ซึ่งนำมาหักค่าใช้จ่ายเป็นการเหมาได้ร้อยละ 80 ตามพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการกำหนดค่าใช้จ่ายที่ยอมให้หักจากเงินได้พึงประเมิน (ฉบับที่70) พ.ศ. 2520 มาตรา 4 การประเมินของจำเลยที่ 5 และคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 2, ที่ 3 และที่ 4จึงไม่ชอบ ขอให้เพิกถอนคำสั่งและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ดังกล่าว ศาลชั้นต้นจำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 3 เพราะโจทก์ทิ้งฟ้อง จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 และที่ 5 ให้การว่า เงินได้จากการโอนสิทธิการเช่า จำเลยที่ 5 มิได้ถือว่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามประมวลรัษฎากรมาตรา 40 (8) แต่ถือว่เป็นเงินได้พึงประเมินประเภทค่าสิทธิอย่างอื่นตามมาตรา 40 (3) ซึ่งต้องเสียภาษีเงินได้โดยไม่หักค่าใช้จ่ายตามมาตรา 42 ตรี ทั้งไม่มีกรณีที่เป็นข้อยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีเงินได้ การโอนสิทธิการเช่ามิใช่เป็นการขายของตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1เพราะสิทธิมิใช่สินค้าโจทก์จึงไม่มีสิทธิขอหักค่าใช้จ่ายตามพระราชกฤษฎีกา ฯ (ฉบับที่70) พ.ศ. 2520 และเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าไม่ได้รับยกเว้นไม่ต้องรวมคำนวณเพื่อเสียภาษีเงินได้ตาม มาตรา 42 (9) การขายทรัพย์สินโดยมิได้มุ่งในทางการค้าหรือหากำไร เพราะการโอนสิทธิการเช่า เป็นเงินได้พึงประเมินค่าสิทธิอย่างอื่นตามมาตรา 40 (3) อีกทั้งผู้มีเงินได้ที่จะได้รับการยกเว้นตาม ม.42 (9)ต้องแสดงรายการเงินได้จากการขายทรัพย์สินไว้ในข้อ 10 แห่ง ภ.ง.ด.9แต่โจทก์ไม่ได้แสดงรายการแต่อย่างใด ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ปัญหาว่าการโอนสิทธิการเช่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามประมวลรัษฎากร มาตรา 40 (8), 40 (3)หรือ 42 (9) และจะหักค่าใช้จ่ายได้เพียงใดหรือไม่นั้นเห็นว่า ที่จำเลยอ้างว่าเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่ารายพิพาทเป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (3) นั้น มาตรา 40 (3)ระบุค่าแห่งกู๊ดวิลล์ ค่าแห่งลิขสิทธิ์หรือสิทธิอย่างอื่นฯลฯ คำว่าสิทธิอย่างอื่น หมายถึงสิทธิที่มีลักษณะทำนองเดียวกับค่าแห่งกู๊ดวิลล์หรือค่าแห่งสิทธิ์ สิทธิการเช่าดังกล่าวจึงมิใช่สิทธิอย่างอื่น ตามมาตรา 40 (3) ส่วนการโอนสิทธิการเช่าเป็นการขายทรัพย์สินตามมาตรา 42 (9) หรือไม่นั้น ปรากฏว่า โจทก์มิได้แสดงรายการเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าไว้ในข้อ 10 แห่ง ภ.ง.ด.9 โจทก์จึงไม่ได้รับยกเว้นภาษีเงินได้ตามมาตรานี้ ศาลฎีกาเห็นว่าเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (8) ถือเป็นเงินได้จากการอื่นนอกจากที่ระบุไว้ในมาตรา 40 (1) - (7)เมื่อเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (8) โจทก์จะมีสิทธิหักค่าใช้จ่ายได้ร้อยละ 80 ตามพระราชกฤษฎีกา ฯ (ฉบับที่70) พ.ศ. 2520 โดยการโอนสิทธิการเช่าเป็นการขายของนอกจากที่ระบุไว้ในข้ออื่นซึ่งผู้ขายมิได้เป็นผู้ผลิตตามมาตรา 8 (25) แห่งพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวหรือไม่นั้น เห็นว่า การโอนสิทธิการเช่าไม่เป็นการขายของนอกจากที่ระบุไว้ในข้ออื่นซึ่งผู้จายมิได้เป็นผู้ผลิตเพราะการขายของตามมาตรา 8 (25) นี้ หมายถึงการขายของที่เป็นวัตถุที่มีรูปร่าง ฯ หารวมถึงสิทธิการเช่าไม่ ทั้งตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1 การขายของแยกเป็นชนิดต่าง ๆ ก็ไม่มีข้อความระบุถึงสิทธิการเช่าอันจะบ่งชี้ว่าการโอนสิทธิการเช่าเป็นการขายของชนิดหนึ่งเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิหักค่าใช้จ่ายร้อยละ 80 ดังกล่าวอ้าง พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1271/2531นาย ไอฮ้ง แซ่ลิ้ มโจทก์กรมสรรพากร กับพวกจำเลย ป.รัษฎากร ม. 40 (3), ม. 40 (8), ม. 42 (9) พ.ร.ฎ.ออกตามความใน ป.รัษฎากร ว่าด้วยการกำหนดค่าใช้จ่ายที่ยอมให้หักจากเงินได้พึงประเมิน (ฉบับที่ 11) พ.ศ.2502 พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติม ป.รัษฎากร (ฉบับที่ 19) พ.ศ.2508 ม. 4เงินได้จากการโอนสิทธิการเช่า เป็นเงินได้พึงประเมินตามประมวลรัษฎากร มาตรา 40(8) เพราะเป็นเงินได้จากการอื่นนอกจากที่ระบุไว้ในมาตรา 40(1) ถึง (7) และมิใช่เป็นสิทธิอย่างอื่นตามมาตรา 40(3) เพราะมิใช่สิทธิที่มีลักษณะทำนองเดียวกันกับค่าแห่งกู๊ดวิลล์หรือค่าแห่งลิขสิทธิ์ดังที่ระบุไว้ในอนุมาตราดังกล่าวการโอนสิทธิการเช่ามิใช่เป็นการขายของนอกจากที่ระบุไว้ในข้ออื่นซึ่งผู้ขายมิได้เป็นผู้ผลิต ดังที่ระบุไว้ในมาตรา8(25) แห่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการกำหนดค่าใช้จ่ายที่ยอมให้หักจากเงินได้พึงประเมิน(ฉบับที่ 70) พ.ศ. 2520 เพราะการขายของตามมาตราดังกล่าวหมายถึงการขายของที่เป็นวัตถุที่มีรูปร่าง แม้เงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามประมวลรัษฎากร มาตรา 40(8) โจทก์ก็ไม่มีสิทธิหักค่าใช้จ่ายร้อยละ 80 ตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าว.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ประกอบการค้า มีร้านค้าชื่อร้านลิ้มฮ่งเซ้ง แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ขายของเบ็ดเตล็ดและเครื่องใช้ที่ทำด้วยพลาสติก ในปีพ.ศ. 2520 โจทก์ได้โอนสิทธิการเช่าตึกแถวเลขที่ 950 ถนนพญาไท แขวงวังใหม่ เขตปทุมวันกรุงเทพมหานคร ให้บุคคลอื่นโดยมีค่าตอบแทนโดยมิได้มุ่งการค้าหรือหากำไร ต่อมาวันที่ 8 กรกฎาคม 2524 จำเลยที่ 5 ในฐานะเจ้าพนักงานประเมินภาษีของจำเลยที่ 1 ได้มีหนังสือแจ้งการประเมินภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาประจำปีภาษี พ.ศ. 2520 ถึงโจทก์ โดยจำเลยที่ 5 นำเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าในราคา 980,000 บาท รวมเป็นเงินได้พึงประเมิน โจทก์ไม่เห็นชอบด้วยจึงได้อุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 ซึ่งเป็นคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์และคณะกรรมการดังกล่าวได้วินิจฉัยให้ยกอุทธรณ์ โจทก์ไม่เห็นด้วยกับคำสั่งและคำวินิจฉัยดังกล่าวเพราะเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าโดยมีค่าตอบแทนนั้นเป็นเงินได้ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 42 (9) โดยเป็นการขายทรัพย์สินซึ่งมิได้มุ่งในทางการค้าหรือหากำไร จึงได้รับยกเว้นไม่ต้องรวมคำนวณเพื่อเสียภาษีเงินได้หรือเป็นเงินได้พึงประเมิน ตามมาตรา 40 (8) ซึ่งนำมาหักค่าใช้จ่ายเป็นการเหมาได้ร้อยละ 80 ตามพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการกำหนดค่าใช้จ่ายที่ยอมให้หักจากเงินได้พึงประเมิน (ฉบับที่70) พ.ศ. 2520 มาตรา 4 การประเมินของจำเลยที่ 5 และคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 2, ที่ 3 และที่ 4จึงไม่ชอบ ขอให้เพิกถอนคำสั่งและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ดังกล่าว ศาลชั้นต้นจำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 3 เพราะโจทก์ทิ้งฟ้อง จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 และที่ 5 ให้การว่า เงินได้จากการโอนสิทธิการเช่า จำเลยที่ 5 มิได้ถือว่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามประมวลรัษฎากรมาตรา 40 (8) แต่ถือว่เป็นเงินได้พึงประเมินประเภทค่าสิทธิอย่างอื่นตามมาตรา 40 (3) ซึ่งต้องเสียภาษีเงินได้โดยไม่หักค่าใช้จ่ายตามมาตรา 42 ตรี ทั้งไม่มีกรณีที่เป็นข้อยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีเงินได้ การโอนสิทธิการเช่ามิใช่เป็นการขายของตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1เพราะสิทธิมิใช่สินค้าโจทก์จึงไม่มีสิทธิขอหักค่าใช้จ่ายตามพระราชกฤษฎีกา ฯ (ฉบับที่70) พ.ศ. 2520 และเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าไม่ได้รับยกเว้นไม่ต้องรวมคำนวณเพื่อเสียภาษีเงินได้ตาม มาตรา 42 (9) การขายทรัพย์สินโดยมิได้มุ่งในทางการค้าหรือหากำไร เพราะการโอนสิทธิการเช่า เป็นเงินได้พึงประเมินค่าสิทธิอย่างอื่นตามมาตรา 40 (3) อีกทั้งผู้มีเงินได้ที่จะได้รับการยกเว้นตาม ม.42 (9)ต้องแสดงรายการเงินได้จากการขายทรัพย์สินไว้ในข้อ 10 แห่ง ภ.ง.ด.9แต่โจทก์ไม่ได้แสดงรายการแต่อย่างใด ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ปัญหาว่าการโอนสิทธิการเช่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามประมวลรัษฎากร มาตรา 40 (8), 40 (3)หรือ 42 (9) และจะหักค่าใช้จ่ายได้เพียงใดหรือไม่นั้นเห็นว่า ที่จำเลยอ้างว่าเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่ารายพิพาทเป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (3) นั้น มาตรา 40 (3)ระบุค่าแห่งกู๊ดวิลล์ ค่าแห่งลิขสิทธิ์หรือสิทธิอย่างอื่นฯลฯ คำว่าสิทธิอย่างอื่น หมายถึงสิทธิที่มีลักษณะทำนองเดียวกับค่าแห่งกู๊ดวิลล์หรือค่าแห่งสิทธิ์ สิทธิการเช่าดังกล่าวจึงมิใช่สิทธิอย่างอื่น ตามมาตรา 40 (3) ส่วนการโอนสิทธิการเช่าเป็นการขายทรัพย์สินตามมาตรา 42 (9) หรือไม่นั้น ปรากฏว่า โจทก์มิได้แสดงรายการเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าไว้ในข้อ 10 แห่ง ภ.ง.ด.9 โจทก์จึงไม่ได้รับยกเว้นภาษีเงินได้ตามมาตรานี้ ศาลฎีกาเห็นว่าเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (8) ถือเป็นเงินได้จากการอื่นนอกจากที่ระบุไว้ในมาตรา 40 (1) - (7)เมื่อเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (8) โจทก์จะมีสิทธิหักค่าใช้จ่ายได้ร้อยละ 80 ตามพระราชกฤษฎีกา ฯ (ฉบับที่70) พ.ศ. 2520 โดยการโอนสิทธิการเช่าเป็นการขายของนอกจากที่ระบุไว้ในข้ออื่นซึ่งผู้ขายมิได้เป็นผู้ผลิตตามมาตรา 8 (25) แห่งพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวหรือไม่นั้น เห็นว่า การโอนสิทธิการเช่าไม่เป็นการขายของนอกจากที่ระบุไว้ในข้ออื่นซึ่งผู้จายมิได้เป็นผู้ผลิตเพราะการขายของตามมาตรา 8 (25) นี้ หมายถึงการขายของที่เป็นวัตถุที่มีรูปร่าง ฯ หารวมถึงสิทธิการเช่าไม่ ทั้งตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1 การขายของแยกเป็นชนิดต่าง ๆ ก็ไม่มีข้อความระบุถึงสิทธิการเช่าอันจะบ่งชี้ว่าการโอนสิทธิการเช่าเป็นการขายของชนิดหนึ่งเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิหักค่าใช้จ่ายร้อยละ 80 ดังกล่าวอ้าง พิพากษายืน.(ปิ่นทิพย์ สุจริตกุล-วิฑูรย์ ตั้งตรงจิตต์-ประวิทย์ ขัมภรัตน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ประกอบการค้า มีร้านค้าชื่อร้านลิ้มฮ่งเซ้ง แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ขายของเบ็ดเตล็ดและเครื่องใช้ที่ทำด้วยพลาสติก ในปีพ.ศ. 2520 โจทก์ได้โอนสิทธิการเช่าตึกแถวเลขที่ 950 ถนนพญาไท แขวงวังใหม่ เขตปทุมวันกรุงเทพมหานคร ให้บุคคลอื่นโดยมีค่าตอบแทนโดยมิได้มุ่งการค้าหรือหากำไร ต่อมาวันที่ 8 กรกฎาคม 2524 จำเลยที่ 5 ในฐานะเจ้าพนักงานประเมินภาษีของจำเลยที่ 1 ได้มีหนังสือแจ้งการประเมินภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาประจำปีภาษี พ.ศ. 2520 ถึงโจทก์ โดยจำเลยที่ 5 นำเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าในราคา 980,000 บาท รวมเป็นเงินได้พึงประเมิน โจทก์ไม่เห็นชอบด้วยจึงได้อุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 ซึ่งเป็นคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์และคณะกรรมการดังกล่าวได้วินิจฉัยให้ยกอุทธรณ์ โจทก์ไม่เห็นด้วยกับคำสั่งและคำวินิจฉัยดังกล่าวเพราะเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าโดยมีค่าตอบแทนนั้นเป็นเงินได้ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 42 (9) โดยเป็นการขายทรัพย์สินซึ่งมิได้มุ่งในทางการค้าหรือหากำไร จึงได้รับยกเว้นไม่ต้องรวมคำนวณเพื่อเสียภาษีเงินได้หรือเป็นเงินได้พึงประเมิน ตามมาตรา 40 (8) ซึ่งนำมาหักค่าใช้จ่ายเป็นการเหมาได้ร้อยละ 80 ตามพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการกำหนดค่าใช้จ่ายที่ยอมให้หักจากเงินได้พึงประเมิน (ฉบับที่70) พ.ศ. 2520 มาตรา 4 การประเมินของจำเลยที่ 5 และคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 2, ที่ 3 และที่ 4จึงไม่ชอบ ขอให้เพิกถอนคำสั่งและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ดังกล่าว ศาลชั้นต้นจำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 3 เพราะโจทก์ทิ้งฟ้อง จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 และที่ 5 ให้การว่า เงินได้จากการโอนสิทธิการเช่า จำเลยที่ 5 มิได้ถือว่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามประมวลรัษฎากรมาตรา 40 (8) แต่ถือว่เป็นเงินได้พึงประเมินประเภทค่าสิทธิอย่างอื่นตามมาตรา 40 (3) ซึ่งต้องเสียภาษีเงินได้โดยไม่หักค่าใช้จ่ายตามมาตรา 42 ตรี ทั้งไม่มีกรณีที่เป็นข้อยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีเงินได้ การโอนสิทธิการเช่ามิใช่เป็นการขายของตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1เพราะสิทธิมิใช่สินค้าโจทก์จึงไม่มีสิทธิขอหักค่าใช้จ่ายตามพระราชกฤษฎีกา ฯ (ฉบับที่70) พ.ศ. 2520 และเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าไม่ได้รับยกเว้นไม่ต้องรวมคำนวณเพื่อเสียภาษีเงินได้ตาม มาตรา 42 (9) การขายทรัพย์สินโดยมิได้มุ่งในทางการค้าหรือหากำไร เพราะการโอนสิทธิการเช่า เป็นเงินได้พึงประเมินค่าสิทธิอย่างอื่นตามมาตรา 40 (3) อีกทั้งผู้มีเงินได้ที่จะได้รับการยกเว้นตาม ม.42 (9)ต้องแสดงรายการเงินได้จากการขายทรัพย์สินไว้ในข้อ 10 แห่ง ภ.ง.ด.9แต่โจทก์ไม่ได้แสดงรายการแต่อย่างใด ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ปัญหาว่าการโอนสิทธิการเช่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามประมวลรัษฎากร มาตรา 40 (8), 40 (3)หรือ 42 (9) และจะหักค่าใช้จ่ายได้เพียงใดหรือไม่นั้นเห็นว่า ที่จำเลยอ้างว่าเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่ารายพิพาทเป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (3) นั้น มาตรา 40 (3)ระบุค่าแห่งกู๊ดวิลล์ ค่าแห่งลิขสิทธิ์หรือสิทธิอย่างอื่นฯลฯ คำว่าสิทธิอย่างอื่น หมายถึงสิทธิที่มีลักษณะทำนองเดียวกับค่าแห่งกู๊ดวิลล์หรือค่าแห่งสิทธิ์ สิทธิการเช่าดังกล่าวจึงมิใช่สิทธิอย่างอื่น ตามมาตรา 40 (3) ส่วนการโอนสิทธิการเช่าเป็นการขายทรัพย์สินตามมาตรา 42 (9) หรือไม่นั้น ปรากฏว่า โจทก์มิได้แสดงรายการเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าไว้ในข้อ 10 แห่ง ภ.ง.ด.9 โจทก์จึงไม่ได้รับยกเว้นภาษีเงินได้ตามมาตรานี้ ศาลฎีกาเห็นว่าเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (8) ถือเป็นเงินได้จากการอื่นนอกจากที่ระบุไว้ในมาตรา 40 (1) - (7)เมื่อเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (8) โจทก์จะมีสิทธิหักค่าใช้จ่ายได้ร้อยละ 80 ตามพระราชกฤษฎีกา ฯ (ฉบับที่70) พ.ศ. 2520 โดยการโอนสิทธิการเช่าเป็นการขายของนอกจากที่ระบุไว้ในข้ออื่นซึ่งผู้ขายมิได้เป็นผู้ผลิตตามมาตรา 8 (25) แห่งพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวหรือไม่นั้น เห็นว่า การโอนสิทธิการเช่าไม่เป็นการขายของนอกจากที่ระบุไว้ในข้ออื่นซึ่งผู้จายมิได้เป็นผู้ผลิตเพราะการขายของตามมาตรา 8 (25) นี้ หมายถึงการขายของที่เป็นวัตถุที่มีรูปร่าง ฯ หารวมถึงสิทธิการเช่าไม่ ทั้งตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1 การขายของแยกเป็นชนิดต่าง ๆ ก็ไม่มีข้อความระบุถึงสิทธิการเช่าอันจะบ่งชี้ว่าการโอนสิทธิการเช่าเป็นการขายของชนิดหนึ่งเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิหักค่าใช้จ่ายร้อยละ 80 ดังกล่าวอ้าง พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1271/2531นาย ไอฮ้ง แซ่ลิ้ มโจทก์กรมสรรพากร กับพวกจำเลย ป.รัษฎากร ม. 40 (3), ม. 40 (8), ม. 42 (9) พ.ร.ฎ.ออกตามความใน ป.รัษฎากร ว่าด้วยการกำหนดค่าใช้จ่ายที่ยอมให้หักจากเงินได้พึงประเมิน (ฉบับที่ 11) พ.ศ.2502 พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติม ป.รัษฎากร (ฉบับที่ 19) พ.ศ.2508 ม. 4เงินได้จากการโอนสิทธิการเช่า เป็นเงินได้พึงประเมินตามประมวลรัษฎากร มาตรา 40(8) เพราะเป็นเงินได้จากการอื่นนอกจากที่ระบุไว้ในมาตรา 40(1) ถึง (7) และมิใช่เป็นสิทธิอย่างอื่นตามมาตรา 40(3) เพราะมิใช่สิทธิที่มีลักษณะทำนองเดียวกันกับค่าแห่งกู๊ดวิลล์หรือค่าแห่งลิขสิทธิ์ดังที่ระบุไว้ในอนุมาตราดังกล่าวการโอนสิทธิการเช่ามิใช่เป็นการขายของนอกจากที่ระบุไว้ในข้ออื่นซึ่งผู้ขายมิได้เป็นผู้ผลิต ดังที่ระบุไว้ในมาตรา8(25) แห่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการกำหนดค่าใช้จ่ายที่ยอมให้หักจากเงินได้พึงประเมิน(ฉบับที่ 70) พ.ศ. 2520 เพราะการขายของตามมาตราดังกล่าวหมายถึงการขายของที่เป็นวัตถุที่มีรูปร่าง แม้เงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามประมวลรัษฎากร มาตรา 40(8) โจทก์ก็ไม่มีสิทธิหักค่าใช้จ่ายร้อยละ 80 ตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าว.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ประกอบการค้า มีร้านค้าชื่อร้านลิ้มฮ่งเซ้ง แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ขายของเบ็ดเตล็ดและเครื่องใช้ที่ทำด้วยพลาสติก ในปีพ.ศ. 2520 โจทก์ได้โอนสิทธิการเช่าตึกแถวเลขที่ 950 ถนนพญาไท แขวงวังใหม่ เขตปทุมวันกรุงเทพมหานคร ให้บุคคลอื่นโดยมีค่าตอบแทนโดยมิได้มุ่งการค้าหรือหากำไร ต่อมาวันที่ 8 กรกฎาคม 2524 จำเลยที่ 5 ในฐานะเจ้าพนักงานประเมินภาษีของจำเลยที่ 1 ได้มีหนังสือแจ้งการประเมินภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาประจำปีภาษี พ.ศ. 2520 ถึงโจทก์ โดยจำเลยที่ 5 นำเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าในราคา 980,000 บาท รวมเป็นเงินได้พึงประเมิน โจทก์ไม่เห็นชอบด้วยจึงได้อุทธรณ์ต่อจำเลยที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 ซึ่งเป็นคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์และคณะกรรมการดังกล่าวได้วินิจฉัยให้ยกอุทธรณ์ โจทก์ไม่เห็นด้วยกับคำสั่งและคำวินิจฉัยดังกล่าวเพราะเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าโดยมีค่าตอบแทนนั้นเป็นเงินได้ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 42 (9) โดยเป็นการขายทรัพย์สินซึ่งมิได้มุ่งในทางการค้าหรือหากำไร จึงได้รับยกเว้นไม่ต้องรวมคำนวณเพื่อเสียภาษีเงินได้หรือเป็นเงินได้พึงประเมิน ตามมาตรา 40 (8) ซึ่งนำมาหักค่าใช้จ่ายเป็นการเหมาได้ร้อยละ 80 ตามพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการกำหนดค่าใช้จ่ายที่ยอมให้หักจากเงินได้พึงประเมิน (ฉบับที่70) พ.ศ. 2520 มาตรา 4 การประเมินของจำเลยที่ 5 และคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 2, ที่ 3 และที่ 4จึงไม่ชอบ ขอให้เพิกถอนคำสั่งและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ดังกล่าว ศาลชั้นต้นจำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 3 เพราะโจทก์ทิ้งฟ้อง จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 และที่ 5 ให้การว่า เงินได้จากการโอนสิทธิการเช่า จำเลยที่ 5 มิได้ถือว่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามประมวลรัษฎากรมาตรา 40 (8) แต่ถือว่เป็นเงินได้พึงประเมินประเภทค่าสิทธิอย่างอื่นตามมาตรา 40 (3) ซึ่งต้องเสียภาษีเงินได้โดยไม่หักค่าใช้จ่ายตามมาตรา 42 ตรี ทั้งไม่มีกรณีที่เป็นข้อยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีเงินได้ การโอนสิทธิการเช่ามิใช่เป็นการขายของตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1เพราะสิทธิมิใช่สินค้าโจทก์จึงไม่มีสิทธิขอหักค่าใช้จ่ายตามพระราชกฤษฎีกา ฯ (ฉบับที่70) พ.ศ. 2520 และเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าไม่ได้รับยกเว้นไม่ต้องรวมคำนวณเพื่อเสียภาษีเงินได้ตาม มาตรา 42 (9) การขายทรัพย์สินโดยมิได้มุ่งในทางการค้าหรือหากำไร เพราะการโอนสิทธิการเช่า เป็นเงินได้พึงประเมินค่าสิทธิอย่างอื่นตามมาตรา 40 (3) อีกทั้งผู้มีเงินได้ที่จะได้รับการยกเว้นตาม ม.42 (9)ต้องแสดงรายการเงินได้จากการขายทรัพย์สินไว้ในข้อ 10 แห่ง ภ.ง.ด.9แต่โจทก์ไม่ได้แสดงรายการแต่อย่างใด ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ปัญหาว่าการโอนสิทธิการเช่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามประมวลรัษฎากร มาตรา 40 (8), 40 (3)หรือ 42 (9) และจะหักค่าใช้จ่ายได้เพียงใดหรือไม่นั้นเห็นว่า ที่จำเลยอ้างว่าเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่ารายพิพาทเป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (3) นั้น มาตรา 40 (3)ระบุค่าแห่งกู๊ดวิลล์ ค่าแห่งลิขสิทธิ์หรือสิทธิอย่างอื่นฯลฯ คำว่าสิทธิอย่างอื่น หมายถึงสิทธิที่มีลักษณะทำนองเดียวกับค่าแห่งกู๊ดวิลล์หรือค่าแห่งสิทธิ์ สิทธิการเช่าดังกล่าวจึงมิใช่สิทธิอย่างอื่น ตามมาตรา 40 (3) ส่วนการโอนสิทธิการเช่าเป็นการขายทรัพย์สินตามมาตรา 42 (9) หรือไม่นั้น ปรากฏว่า โจทก์มิได้แสดงรายการเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าไว้ในข้อ 10 แห่ง ภ.ง.ด.9 โจทก์จึงไม่ได้รับยกเว้นภาษีเงินได้ตามมาตรานี้ ศาลฎีกาเห็นว่าเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (8) ถือเป็นเงินได้จากการอื่นนอกจากที่ระบุไว้ในมาตรา 40 (1) - (7)เมื่อเงินได้จากการโอนสิทธิการเช่าเป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (8) โจทก์จะมีสิทธิหักค่าใช้จ่ายได้ร้อยละ 80 ตามพระราชกฤษฎีกา ฯ (ฉบับที่70) พ.ศ. 2520 โดยการโอนสิทธิการเช่าเป็นการขายของนอกจากที่ระบุไว้ในข้ออื่นซึ่งผู้ขายมิได้เป็นผู้ผลิตตามมาตรา 8 (25) แห่งพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวหรือไม่นั้น เห็นว่า การโอนสิทธิการเช่าไม่เป็นการขายของนอกจากที่ระบุไว้ในข้ออื่นซึ่งผู้จายมิได้เป็นผู้ผลิตเพราะการขายของตามมาตรา 8 (25) นี้ หมายถึงการขายของที่เป็นวัตถุที่มีรูปร่าง ฯ หารวมถึงสิทธิการเช่าไม่ ทั้งตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1 การขายของแยกเป็นชนิดต่าง ๆ ก็ไม่มีข้อความระบุถึงสิทธิการเช่าอันจะบ่งชี้ว่าการโอนสิทธิการเช่าเป็นการขายของชนิดหนึ่งเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิหักค่าใช้จ่ายร้อยละ 80 ดังกล่าวอ้าง พิพากษายืน.(ปิ่นทิพย์ สุจริตกุล-วิฑูรย์ ตั้งตรงจิตต์-ประวิทย์ ขัมภรัตน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ