คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 670/2532หลักกฎหมาย: จำเลยใช้วัตถุซึ่งห่อด้วยกระดาษขนาดโตเท่าหัวแม่เท้า ยาวประมาณ 1 แขน ตีผู้ตายที่ศีรษะบริเวณหูขวาซึ่งเป็นอวัยวะสำคัญ แม้จำเลยตีเพียงครั้งเดียวแต่จำเลยก็ตีโดยแรงเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตายในเวลา 1 หรือ 2 ชั่วโมงต่อมาเพราะระบบหายใจล้มเหลวเนื่องจากมีเลือดออกในสมอง ฟังได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้ตาย.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ท่อนวัตถุของแข็งเป็นอาวุธตีประทุษร้ายนายหนูรินทร์หรือรินหรือหนูนินทร์หรือนิล ด้วงนุ่น ถูกบริเวณศีรษะโดยเจตนาฆ่าและโดยไตร่ตรองไว้ก่อนเป็นเหตุให้นายหนูรินทร์ถึงแก่ความตายขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 289จำเลยให้การว่า ใช้ท่อนวัตถุของแข็งตีผู้ตายจริง แต่จำเลยกระทำเพื่อป้องกันตัวศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา289(4) ให้ประหารชีวิต ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุกตลอดชีวิตจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 วรรคสอง ลงโทษจำคุก 15 ปี ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 10 ปีโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ซึ่งคู่ความมิได้โต้แย้งกันในชั้นนี้ว่า เมื่อวันที่15 กรกฎาคม 2528 เวลาประมาณ 14 นาฬิกา นายหนูรินทร์ ด้วงนุ่นผู้ตาย โต้เถียงกับจำเลยที่บ้านนางจริงมารดาจำเลยซึ่งอยู่ห่างบ้านนายเขียน หนูรอด ประมาณ 1 เส้น ต่อมาผู้ตายมานั่งคุยกับนายเขียนที่ม้านั่งใต้ถุนบ้านนายเขียน คุยกันอยู่ได้ประมาณ 2-3 นาที จำเลยเดินมานั่งข้างผู้ตาย จำเลยนั่งอยู่ได้ประมาณ 5 นาที ก็ใช้ของแข็งห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์โตขนาดหัวแม่เท้ายาวประมาณ 1 แขนตีผู้ตายที่ศีรษะบริเวณหูขวา 1 ที แล้วจำเลยวิ่งหนี ผู้ตายลุกขึ้นวิ่งไปเอาจอบที่หลังบ้านนายเขียนไล่ตามจำเลยแต่ตามไม่ทัน นายเขียนซึ่งตามผู้ตายไปพยุงผู้ตายจากทางหลังบ้านกลับมาที่หน้าบ้าน แล้วพาผู้ตายไปส่งบ้าน ไปได้ประมาณ 1 เส้น มีผู้จัดหารถนำผู้ตายส่งโรงพยาบาลท่าศาลา ครั้นเวลาประมาณ 15 ถึง 16 นาฬิกา ผู้ตายก็ถึงแก่ความตาย ผู้ตายมีบาดแผลบวมที่ข้างหูขวาและมีโลหิตไหลออกทางหูขวาปรากฏบาดแผลตามรายงานการชันสูตรพลิกศพท้ายฟ้องพิเคราะห์แล้ว ปัญหาตามฎีกาของโจทก์มีว่า จำเลยมีเจตนาฆ่าผู้ตายหรือไม่ ส่วนข้อที่ว่าจำเลยกระทำโดยไตร่ตรองไว้ก่อนหรือไม่นั้น ตามพฤติการณ์เห็นได้ชัดว่าจำเลยกระทำโดยไตร่ตรองไว้ก่อนทั้งเมื่อศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าจำเลยทำร้ายผู้ตายโดยไตร่ตรองไว้ก่อน จำเลยก็มิได้ฎีกาโต้แย้งในข้อนี้ จึงฟังเป็นยุติได้ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการกระทำโดยไตร่ตรองไว้ก่อน สำหรับปัญหาตามฎีกาของโจทก์นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าวัตถุที่จำเลยใช้ตีผู้ตายมีขนาดโตเท่าหัวแม่เท้ายาวประมาณ 1 แขน การที่จำเลยใช้กระดาษหนังสือพิมพ์ห่อวัตถุดังกล่าวไว้นั้น เห็นได้ว่า วัตถุดังกล่าวสามารถใช้เป็นอาวุธร้ายแรงได้ จำเลยจึงได้ห่อไว้เพื่อไม่ให้ผู้ตายสังเกตเห็นและเตรียมป้องกันตัวได้ การที่จำเลยใช้วัตถุดังกล่าวเป็นอาวุธตีผู้ตายที่ศีรษะบริเวณหูขวาซึ่งเป็นอวัยวะสำคัญของร่างกายจนเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตายภายในเวลา 1 หรือ 2 ชั่วโมงต่อมา แม้จำเลยตีผู้ตายเพียงครั้งเดียว ก็เห็นได้ว่าจำเลยตีอย่างแรง ตามรายงานการชันสูตรพลิกศพท้ายฟ้องปรากฏว่าผู้ตายถึงแก่ความตายเพราะระบบหายใจล้มเหลวเนื่องจากมีเลือดออกในสมอง จึงฟังได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้ตาย เพราะอย่างน้อยจำเลยก็ย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำของจำเลยได้..."พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 670/2532พนักงานอัยการ จังหวัด นครศรีธรรมราชโจทก์นาย อุทัย หรืออู่ หรืออู้ อินทิศ หรืออินทรชิต หรือจำเลยอินทร์ทิศ หรืออินทรฑิตจำเลย ป.อ. ม. 59จำเลยใช้วัตถุซึ่งห่อด้วยกระดาษขนาดโตเท่าหัวแม่เท้า ยาวประมาณ 1 แขน ตีผู้ตายที่ศีรษะบริเวณหูขวาซึ่งเป็นอวัยวะสำคัญ แม้จำเลยตีเพียงครั้งเดียวแต่จำเลยก็ตีโดยแรงเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตายในเวลา 1 หรือ 2 ชั่วโมงต่อมาเพราะระบบหายใจล้มเหลวเนื่องจากมีเลือดออกในสมอง ฟังได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้ตาย.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ท่อนวัตถุของแข็งเป็นอาวุธตีประทุษร้ายนายหนูรินทร์หรือรินหรือหนูนินทร์หรือนิล ด้วงนุ่น ถูกบริเวณศีรษะโดยเจตนาฆ่าและโดยไตร่ตรองไว้ก่อนเป็นเหตุให้นายหนูรินทร์ถึงแก่ความตายขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 289จำเลยให้การว่า ใช้ท่อนวัตถุของแข็งตีผู้ตายจริง แต่จำเลยกระทำเพื่อป้องกันตัวศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา289(4) ให้ประหารชีวิต ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุกตลอดชีวิตจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 วรรคสอง ลงโทษจำคุก 15 ปี ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 10 ปีโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ซึ่งคู่ความมิได้โต้แย้งกันในชั้นนี้ว่า เมื่อวันที่15 กรกฎาคม 2528 เวลาประมาณ 14 นาฬิกา นายหนูรินทร์ ด้วงนุ่นผู้ตาย โต้เถียงกับจำเลยที่บ้านนางจริงมารดาจำเลยซึ่งอยู่ห่างบ้านนายเขียน หนูรอด ประมาณ 1 เส้น ต่อมาผู้ตายมานั่งคุยกับนายเขียนที่ม้านั่งใต้ถุนบ้านนายเขียน คุยกันอยู่ได้ประมาณ 2-3 นาที จำเลยเดินมานั่งข้างผู้ตาย จำเลยนั่งอยู่ได้ประมาณ 5 นาที ก็ใช้ของแข็งห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์โตขนาดหัวแม่เท้ายาวประมาณ 1 แขนตีผู้ตายที่ศีรษะบริเวณหูขวา 1 ที แล้วจำเลยวิ่งหนี ผู้ตายลุกขึ้นวิ่งไปเอาจอบที่หลังบ้านนายเขียนไล่ตามจำเลยแต่ตามไม่ทัน นายเขียนซึ่งตามผู้ตายไปพยุงผู้ตายจากทางหลังบ้านกลับมาที่หน้าบ้าน แล้วพาผู้ตายไปส่งบ้าน ไปได้ประมาณ 1 เส้น มีผู้จัดหารถนำผู้ตายส่งโรงพยาบาลท่าศาลา ครั้นเวลาประมาณ 15 ถึง 16 นาฬิกา ผู้ตายก็ถึงแก่ความตาย ผู้ตายมีบาดแผลบวมที่ข้างหูขวาและมีโลหิตไหลออกทางหูขวาปรากฏบาดแผลตามรายงานการชันสูตรพลิกศพท้ายฟ้องพิเคราะห์แล้ว ปัญหาตามฎีกาของโจทก์มีว่า จำเลยมีเจตนาฆ่าผู้ตายหรือไม่ ส่วนข้อที่ว่าจำเลยกระทำโดยไตร่ตรองไว้ก่อนหรือไม่นั้น ตามพฤติการณ์เห็นได้ชัดว่าจำเลยกระทำโดยไตร่ตรองไว้ก่อนทั้งเมื่อศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าจำเลยทำร้ายผู้ตายโดยไตร่ตรองไว้ก่อน จำเลยก็มิได้ฎีกาโต้แย้งในข้อนี้ จึงฟังเป็นยุติได้ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการกระทำโดยไตร่ตรองไว้ก่อน สำหรับปัญหาตามฎีกาของโจทก์นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าวัตถุที่จำเลยใช้ตีผู้ตายมีขนาดโตเท่าหัวแม่เท้ายาวประมาณ 1 แขน การที่จำเลยใช้กระดาษหนังสือพิมพ์ห่อวัตถุดังกล่าวไว้นั้น เห็นได้ว่า วัตถุดังกล่าวสามารถใช้เป็นอาวุธร้ายแรงได้ จำเลยจึงได้ห่อไว้เพื่อไม่ให้ผู้ตายสังเกตเห็นและเตรียมป้องกันตัวได้ การที่จำเลยใช้วัตถุดังกล่าวเป็นอาวุธตีผู้ตายที่ศีรษะบริเวณหูขวาซึ่งเป็นอวัยวะสำคัญของร่างกายจนเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตายภายในเวลา 1 หรือ 2 ชั่วโมงต่อมา แม้จำเลยตีผู้ตายเพียงครั้งเดียว ก็เห็นได้ว่าจำเลยตีอย่างแรง ตามรายงานการชันสูตรพลิกศพท้ายฟ้องปรากฏว่าผู้ตายถึงแก่ความตายเพราะระบบหายใจล้มเหลวเนื่องจากมีเลือดออกในสมอง จึงฟังได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้ตาย เพราะอย่างน้อยจำเลยก็ย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำของจำเลยได้..."พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(ปิ่นทิพย์ สุจริตกุล-สง่า ศิลปประสิทธิ์-ศักดา โมกขมรรคกุล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ท่อนวัตถุของแข็งเป็นอาวุธตีประทุษร้ายนายหนูรินทร์หรือรินหรือหนูนินทร์หรือนิล ด้วงนุ่น ถูกบริเวณศีรษะโดยเจตนาฆ่าและโดยไตร่ตรองไว้ก่อนเป็นเหตุให้นายหนูรินทร์ถึงแก่ความตายขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 289จำเลยให้การว่า ใช้ท่อนวัตถุของแข็งตีผู้ตายจริง แต่จำเลยกระทำเพื่อป้องกันตัวศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา289(4) ให้ประหารชีวิต ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุกตลอดชีวิตจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 วรรคสอง ลงโทษจำคุก 15 ปี ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 10 ปีโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ซึ่งคู่ความมิได้โต้แย้งกันในชั้นนี้ว่า เมื่อวันที่15 กรกฎาคม 2528 เวลาประมาณ 14 นาฬิกา นายหนูรินทร์ ด้วงนุ่นผู้ตาย โต้เถียงกับจำเลยที่บ้านนางจริงมารดาจำเลยซึ่งอยู่ห่างบ้านนายเขียน หนูรอด ประมาณ 1 เส้น ต่อมาผู้ตายมานั่งคุยกับนายเขียนที่ม้านั่งใต้ถุนบ้านนายเขียน คุยกันอยู่ได้ประมาณ 2-3 นาที จำเลยเดินมานั่งข้างผู้ตาย จำเลยนั่งอยู่ได้ประมาณ 5 นาที ก็ใช้ของแข็งห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์โตขนาดหัวแม่เท้ายาวประมาณ 1 แขนตีผู้ตายที่ศีรษะบริเวณหูขวา 1 ที แล้วจำเลยวิ่งหนี ผู้ตายลุกขึ้นวิ่งไปเอาจอบที่หลังบ้านนายเขียนไล่ตามจำเลยแต่ตามไม่ทัน นายเขียนซึ่งตามผู้ตายไปพยุงผู้ตายจากทางหลังบ้านกลับมาที่หน้าบ้าน แล้วพาผู้ตายไปส่งบ้าน ไปได้ประมาณ 1 เส้น มีผู้จัดหารถนำผู้ตายส่งโรงพยาบาลท่าศาลา ครั้นเวลาประมาณ 15 ถึง 16 นาฬิกา ผู้ตายก็ถึงแก่ความตาย ผู้ตายมีบาดแผลบวมที่ข้างหูขวาและมีโลหิตไหลออกทางหูขวาปรากฏบาดแผลตามรายงานการชันสูตรพลิกศพท้ายฟ้องพิเคราะห์แล้ว ปัญหาตามฎีกาของโจทก์มีว่า จำเลยมีเจตนาฆ่าผู้ตายหรือไม่ ส่วนข้อที่ว่าจำเลยกระทำโดยไตร่ตรองไว้ก่อนหรือไม่นั้น ตามพฤติการณ์เห็นได้ชัดว่าจำเลยกระทำโดยไตร่ตรองไว้ก่อนทั้งเมื่อศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าจำเลยทำร้ายผู้ตายโดยไตร่ตรองไว้ก่อน จำเลยก็มิได้ฎีกาโต้แย้งในข้อนี้ จึงฟังเป็นยุติได้ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการกระทำโดยไตร่ตรองไว้ก่อน สำหรับปัญหาตามฎีกาของโจทก์นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าวัตถุที่จำเลยใช้ตีผู้ตายมีขนาดโตเท่าหัวแม่เท้ายาวประมาณ 1 แขน การที่จำเลยใช้กระดาษหนังสือพิมพ์ห่อวัตถุดังกล่าวไว้นั้น เห็นได้ว่า วัตถุดังกล่าวสามารถใช้เป็นอาวุธร้ายแรงได้ จำเลยจึงได้ห่อไว้เพื่อไม่ให้ผู้ตายสังเกตเห็นและเตรียมป้องกันตัวได้ การที่จำเลยใช้วัตถุดังกล่าวเป็นอาวุธตีผู้ตายที่ศีรษะบริเวณหูขวาซึ่งเป็นอวัยวะสำคัญของร่างกายจนเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตายภายในเวลา 1 หรือ 2 ชั่วโมงต่อมา แม้จำเลยตีผู้ตายเพียงครั้งเดียว ก็เห็นได้ว่าจำเลยตีอย่างแรง ตามรายงานการชันสูตรพลิกศพท้ายฟ้องปรากฏว่าผู้ตายถึงแก่ความตายเพราะระบบหายใจล้มเหลวเนื่องจากมีเลือดออกในสมอง จึงฟังได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้ตาย เพราะอย่างน้อยจำเลยก็ย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำของจำเลยได้..."พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 670/2532พนักงานอัยการ จังหวัด นครศรีธรรมราชโจทก์นาย อุทัย หรืออู่ หรืออู้ อินทิศ หรืออินทรชิต หรือจำเลยอินทร์ทิศ หรืออินทรฑิตจำเลย ป.อ. ม. 59จำเลยใช้วัตถุซึ่งห่อด้วยกระดาษขนาดโตเท่าหัวแม่เท้า ยาวประมาณ 1 แขน ตีผู้ตายที่ศีรษะบริเวณหูขวาซึ่งเป็นอวัยวะสำคัญ แม้จำเลยตีเพียงครั้งเดียวแต่จำเลยก็ตีโดยแรงเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตายในเวลา 1 หรือ 2 ชั่วโมงต่อมาเพราะระบบหายใจล้มเหลวเนื่องจากมีเลือดออกในสมอง ฟังได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้ตาย.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้ท่อนวัตถุของแข็งเป็นอาวุธตีประทุษร้ายนายหนูรินทร์หรือรินหรือหนูนินทร์หรือนิล ด้วงนุ่น ถูกบริเวณศีรษะโดยเจตนาฆ่าและโดยไตร่ตรองไว้ก่อนเป็นเหตุให้นายหนูรินทร์ถึงแก่ความตายขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 289จำเลยให้การว่า ใช้ท่อนวัตถุของแข็งตีผู้ตายจริง แต่จำเลยกระทำเพื่อป้องกันตัวศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา289(4) ให้ประหารชีวิต ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุกตลอดชีวิตจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 วรรคสอง ลงโทษจำคุก 15 ปี ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 10 ปีโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ซึ่งคู่ความมิได้โต้แย้งกันในชั้นนี้ว่า เมื่อวันที่15 กรกฎาคม 2528 เวลาประมาณ 14 นาฬิกา นายหนูรินทร์ ด้วงนุ่นผู้ตาย โต้เถียงกับจำเลยที่บ้านนางจริงมารดาจำเลยซึ่งอยู่ห่างบ้านนายเขียน หนูรอด ประมาณ 1 เส้น ต่อมาผู้ตายมานั่งคุยกับนายเขียนที่ม้านั่งใต้ถุนบ้านนายเขียน คุยกันอยู่ได้ประมาณ 2-3 นาที จำเลยเดินมานั่งข้างผู้ตาย จำเลยนั่งอยู่ได้ประมาณ 5 นาที ก็ใช้ของแข็งห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์โตขนาดหัวแม่เท้ายาวประมาณ 1 แขนตีผู้ตายที่ศีรษะบริเวณหูขวา 1 ที แล้วจำเลยวิ่งหนี ผู้ตายลุกขึ้นวิ่งไปเอาจอบที่หลังบ้านนายเขียนไล่ตามจำเลยแต่ตามไม่ทัน นายเขียนซึ่งตามผู้ตายไปพยุงผู้ตายจากทางหลังบ้านกลับมาที่หน้าบ้าน แล้วพาผู้ตายไปส่งบ้าน ไปได้ประมาณ 1 เส้น มีผู้จัดหารถนำผู้ตายส่งโรงพยาบาลท่าศาลา ครั้นเวลาประมาณ 15 ถึง 16 นาฬิกา ผู้ตายก็ถึงแก่ความตาย ผู้ตายมีบาดแผลบวมที่ข้างหูขวาและมีโลหิตไหลออกทางหูขวาปรากฏบาดแผลตามรายงานการชันสูตรพลิกศพท้ายฟ้องพิเคราะห์แล้ว ปัญหาตามฎีกาของโจทก์มีว่า จำเลยมีเจตนาฆ่าผู้ตายหรือไม่ ส่วนข้อที่ว่าจำเลยกระทำโดยไตร่ตรองไว้ก่อนหรือไม่นั้น ตามพฤติการณ์เห็นได้ชัดว่าจำเลยกระทำโดยไตร่ตรองไว้ก่อนทั้งเมื่อศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าจำเลยทำร้ายผู้ตายโดยไตร่ตรองไว้ก่อน จำเลยก็มิได้ฎีกาโต้แย้งในข้อนี้ จึงฟังเป็นยุติได้ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการกระทำโดยไตร่ตรองไว้ก่อน สำหรับปัญหาตามฎีกาของโจทก์นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าวัตถุที่จำเลยใช้ตีผู้ตายมีขนาดโตเท่าหัวแม่เท้ายาวประมาณ 1 แขน การที่จำเลยใช้กระดาษหนังสือพิมพ์ห่อวัตถุดังกล่าวไว้นั้น เห็นได้ว่า วัตถุดังกล่าวสามารถใช้เป็นอาวุธร้ายแรงได้ จำเลยจึงได้ห่อไว้เพื่อไม่ให้ผู้ตายสังเกตเห็นและเตรียมป้องกันตัวได้ การที่จำเลยใช้วัตถุดังกล่าวเป็นอาวุธตีผู้ตายที่ศีรษะบริเวณหูขวาซึ่งเป็นอวัยวะสำคัญของร่างกายจนเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตายภายในเวลา 1 หรือ 2 ชั่วโมงต่อมา แม้จำเลยตีผู้ตายเพียงครั้งเดียว ก็เห็นได้ว่าจำเลยตีอย่างแรง ตามรายงานการชันสูตรพลิกศพท้ายฟ้องปรากฏว่าผู้ตายถึงแก่ความตายเพราะระบบหายใจล้มเหลวเนื่องจากมีเลือดออกในสมอง จึงฟังได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้ตาย เพราะอย่างน้อยจำเลยก็ย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำของจำเลยได้..."พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(ปิ่นทิพย์ สุจริตกุล-สง่า ศิลปประสิทธิ์-ศักดา โมกขมรรคกุล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ