คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1366/2537หลักกฎหมาย: หนังสือรับสภาพหนี้ที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำไว้กับโจทก์เป็นการกระทำของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ฝ่ายเดียว โจทก์ไม่ได้ลงลายมือชื่อในหนังสือดังกล่าวไม่มีผลให้มีการเปลี่ยนตัวเจ้าหนี้ลูกหนี้ หรือสาระสำคัญอันจะถือว่าเป็นการแปลงหนี้ใหม่ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 349 จึงไม่ทำให้มูลหนี้เดิมระงับเมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำหนังสือรับสภาพหนี้กับโจทก์ ย่อมทำให้อายุความสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/14(1)ที่แก้ไขใหม่ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำหนังสือรับสภาพหนี้ วันที่4 เมษายน 2523 นับอายุความใหม่จนถึงวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2533อันเป็นวันที่โจทก์ฟ้องคดียังไม่เกิน 10 ปี หนี้ตามคำขอให้โจทก์เปิดเลตเตอร์ออฟเครดิตและหนี้ตามสัญญารับมอบสินค้าเชื่อหรือทรัสต์รีซีท ซึ่งจำเลยที่ 3 ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ไว้จึงไม่ขาดอายุความโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นห้างหุ้นส่วนจำกัด มีจำเลยที่ 2เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการ จำเลยที่ 1 เป็นลูกหนี้โจทก์สาขาเยาวราชมีจำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นผู้ค้ำประกันโดยยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม ต่อมาจำเลยทั้งสามทำหนังสือรับสภาพหนี้แล้วชำระหนี้ให้โจทก์บางส่วน คงค้างชำระหนี้พร้อมดอกเบี้ยนับจากวันชำระหนี้ครั้งสุดท้ายถึงวันก่อนฟ้องเป็นเงิน 8,411,943.22 บาท โจทก์มีหนังสือทวงถามจำเลยทั้งสาม 2 ครั้ง มีระยะเวลาห่างกันไม่น้อยกว่า30 วัน จำเลยที่ 1 และที่ 2 หลีกเลี่ยงไม่ยอมรับ ส่วนจำเลยที่ 3ได้รับแล้วไม่ชำระหนี้ จำเลยทั้งสามไม่มีทรัพย์สินที่จะยึดมาชำระหนี้ได้ ถือว่าจำเลยทั้งสามมีหนี้สินล้นพ้นตัว ขอให้มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยทั้งสามเด็ดขาดและพิพากษาให้จำเลยทั้งสามล้มละลายจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 3 ให้การว่า ไม่เคยทำหนังสือรับสภาพหนี้และไม่เคยมอบอำนาจให้ผู้ใดไปทำหนังสือรับสภาพหนี้ การรับสภาพหนี้เป็นกิจการที่ลูกหนี้ต้องทำเองเฉพาะตัว จะมอบอำนาจให้บุคคลอื่นทำการแทนไม่ได้ หนี้ที่โจทก์นำมาฟ้องให้จำเลยที่ 3 เป็นบุคคลล้มละลายเป็นหนี้ที่ขาดอายุความ และไม่อาจกำหนดจำนวนได้แน่นอนทั้งยังมีข้อต่อสู้อยู่ จำเลยที่ 3 มิได้เป็นคนมีหนี้สินล้นพ้นตัวขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยทั้งสามเด็ดขาดตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 14จำเลยที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาตามที่จำเลยที่ 3 ฎีกาว่าหนังสือรับสภาพหนี้ที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำไว้กับโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.9 โจทก์กับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้ทำสัญญาเปลี่ยนสิ่งซึ่งเป็นสาระสำคัญแห่งหนี้เป็นการแปลงหนี้ใหม่ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 349 เกิดเป็นมูลหนี้ใหม่คือมูลหนี้เงินที่ต้องผ่อนชำระทุนคืนเป็นงวด ๆ ซึ่งมีอายุความ 5 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/33(2) ที่แก้ไขใหม่ ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความนั้น เห็นว่า หนังสือรับสภาพหนี้ที่จำเลยที่ 1 และที่ 2ทำไว้กับโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.9 เป็นการกระทำของจำเลยที่ 1และที่ 2 ฝ่ายเดียวโดยการทำเป็นหนังสือให้ไว้ต่อโจทก์ยอมรับว่าเป็นหนี้โจทก์จริง โจทก์หาได้ลงลายมือชื่อในเอกสารหมาย จ.9โดยมีการเปลี่ยนตัวเจ้าหนี้ลูกหนี้ หรือสาระสำคัญแห่งหนี้อันจะถือว่าเป็นการแปลงหนี้ใหม่ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 349 จึงไม่ทำให้มูลหนี้เดิมระงับสิ้นไปเกิดเป็นมูลหนี้ใหม่คือ มูลหนี้เงินที่ต้องผ่อนชำระทุนคืนเป็นงวด ๆ ซึ่งมีอายุความ5 ปี ดังที่จำเลยที่ 3 ฎีกาแต่อย่างใด เมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2ทำหนังสือรับสภาพหนี้ตามเอกสารหมาย จ.9 กับโจทก์ ย่อมทำให้อายุความสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/14(1)ที่แก้ไขใหม่ กล่าวคือ หนี้ตามคำขอให้โจทก์เปิดเลตเตอร์ออฟเครดิตและหนี้ตามสัญญารับมอบสินค้าเชื่อหรือทรัสต์รีซีทซึ่งจำเลยที่ 3นำสืบรับว่าทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 1 ไว้ และมีอายุความ 10 ปีย่อมสะดุดหยุดลงแล้วระยะเวลาที่ล่วงไปก่อนนั้นไม่นับเข้าในอายุความเมื่อเหตุที่ทำให้อายุความสะดุดหยุดลงสิ้นสุดเวลาใดจึงให้เริ่มนับอายุความใหม่ ตั้งแต่เวลานั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 193/15 ที่แก้ไขใหม่ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำหนังสือรับสภาพหนี้ตามเอกสารหมาย จ.9 กับโจทก์เมื่อวันที่4 เมษายน 2523 เหตุที่ทำให้อายุความสะดุดหยุดลงจึงสิ้นสุดลงในวันดังกล่าว แม้ไม่นำการผ่อนชำระหนี้ตามหนังสือรับสภาพหนี้มาพิจารณาโดยเริ่มนับอายุความใหม่ตั้งแต่วันที่ 4 เมษายน 2523เป็นต้นไป จนถึงวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2533 อันเป็นวันที่โจทก์ฟ้องคดีก็ยังไม่เกิน 10 ปี หนี้ตามคำขอให้โจทก์เปิดเลตเตอร์ออฟเครดิตและหนี้ตามสัญญารับมอบสินค้าเชื่อหรือทรัสต์รีซีทซึ่งจำเลยที่ 3 ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ไว้ จึงไม่ขาดอายุความฎีกาจำเลยที่ 3 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ข้อเท็จจริงฟังได้ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ซึ่งจำเลยที่ 3 ไม่ฎีกาโต้แย้งว่า หลังจากรับสภาพหนี้และจำเลยที่ 1 ผ่อนชำระหนี้ให้โจทก์บ้างแล้ว ยังมีจำนวนหนี้คงเหลือเกินกว่า 50,000 บาท อยู่มากและจำเลยที่ 3 เป็นผู้มีหนี้สินล้นพ้นตัว เมื่อได้ความจริงตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 9แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 อีกทั้งคดีไม่มีเหตุอื่นที่ไม่ควรให้จำเลยที่ 3 ล้มละลาย เช่นนี้ ฎีกาจำเลยที่ 3 ข้ออื่นนอกจากนี้จึงไม่จำต้องวินิจฉัย เนื่องจากไม่ทำให้ผลของคดีเปลี่ยนแปลง คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1366/2537ธนาคาร กรุงไทย จำกัดโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด ไทย พี.วี.ซี.อิมปอร์ตเอกซ์ปอร์ต กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 193/14 (1), ม. 349 หนังสือรับสภาพหนี้ที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำไว้กับโจทก์เป็นการกระทำของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ฝ่ายเดียว โจทก์ไม่ได้ลงลายมือชื่อในหนังสือดังกล่าวไม่มีผลให้มีการเปลี่ยนตัวเจ้าหนี้ลูกหนี้ หรือสาระสำคัญอันจะถือว่าเป็นการแปลงหนี้ใหม่ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 349 จึงไม่ทำให้มูลหนี้เดิมระงับเมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำหนังสือรับสภาพหนี้กับโจทก์ ย่อมทำให้อายุความสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/14(1)ที่แก้ไขใหม่ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำหนังสือรับสภาพหนี้ วันที่4 เมษายน 2523 นับอายุความใหม่จนถึงวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2533อันเป็นวันที่โจทก์ฟ้องคดียังไม่เกิน 10 ปี หนี้ตามคำขอให้โจทก์เปิดเลตเตอร์ออฟเครดิตและหนี้ตามสัญญารับมอบสินค้าเชื่อหรือทรัสต์รีซีท ซึ่งจำเลยที่ 3 ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ไว้จึงไม่ขาดอายุความโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นห้างหุ้นส่วนจำกัด มีจำเลยที่ 2เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการ จำเลยที่ 1 เป็นลูกหนี้โจทก์สาขาเยาวราชมีจำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นผู้ค้ำประกันโดยยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม ต่อมาจำเลยทั้งสามทำหนังสือรับสภาพหนี้แล้วชำระหนี้ให้โจทก์บางส่วน คงค้างชำระหนี้พร้อมดอกเบี้ยนับจากวันชำระหนี้ครั้งสุดท้ายถึงวันก่อนฟ้องเป็นเงิน 8,411,943.22 บาท โจทก์มีหนังสือทวงถามจำเลยทั้งสาม 2 ครั้ง มีระยะเวลาห่างกันไม่น้อยกว่า30 วัน จำเลยที่ 1 และที่ 2 หลีกเลี่ยงไม่ยอมรับ ส่วนจำเลยที่ 3ได้รับแล้วไม่ชำระหนี้ จำเลยทั้งสามไม่มีทรัพย์สินที่จะยึดมาชำระหนี้ได้ ถือว่าจำเลยทั้งสามมีหนี้สินล้นพ้นตัว ขอให้มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยทั้งสามเด็ดขาดและพิพากษาให้จำเลยทั้งสามล้มละลายจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 3 ให้การว่า ไม่เคยทำหนังสือรับสภาพหนี้และไม่เคยมอบอำนาจให้ผู้ใดไปทำหนังสือรับสภาพหนี้ การรับสภาพหนี้เป็นกิจการที่ลูกหนี้ต้องทำเองเฉพาะตัว จะมอบอำนาจให้บุคคลอื่นทำการแทนไม่ได้ หนี้ที่โจทก์นำมาฟ้องให้จำเลยที่ 3 เป็นบุคคลล้มละลายเป็นหนี้ที่ขาดอายุความ และไม่อาจกำหนดจำนวนได้แน่นอนทั้งยังมีข้อต่อสู้อยู่ จำเลยที่ 3 มิได้เป็นคนมีหนี้สินล้นพ้นตัวขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยทั้งสามเด็ดขาดตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 14จำเลยที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาตามที่จำเลยที่ 3 ฎีกาว่าหนังสือรับสภาพหนี้ที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำไว้กับโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.9 โจทก์กับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้ทำสัญญาเปลี่ยนสิ่งซึ่งเป็นสาระสำคัญแห่งหนี้เป็นการแปลงหนี้ใหม่ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 349 เกิดเป็นมูลหนี้ใหม่คือมูลหนี้เงินที่ต้องผ่อนชำระทุนคืนเป็นงวด ๆ ซึ่งมีอายุความ 5 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/33(2) ที่แก้ไขใหม่ ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความนั้น เห็นว่า หนังสือรับสภาพหนี้ที่จำเลยที่ 1 และที่ 2ทำไว้กับโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.9 เป็นการกระทำของจำเลยที่ 1และที่ 2 ฝ่ายเดียวโดยการทำเป็นหนังสือให้ไว้ต่อโจทก์ยอมรับว่าเป็นหนี้โจทก์จริง โจทก์หาได้ลงลายมือชื่อในเอกสารหมาย จ.9โดยมีการเปลี่ยนตัวเจ้าหนี้ลูกหนี้ หรือสาระสำคัญแห่งหนี้อันจะถือว่าเป็นการแปลงหนี้ใหม่ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 349 จึงไม่ทำให้มูลหนี้เดิมระงับสิ้นไปเกิดเป็นมูลหนี้ใหม่คือ มูลหนี้เงินที่ต้องผ่อนชำระทุนคืนเป็นงวด ๆ ซึ่งมีอายุความ5 ปี ดังที่จำเลยที่ 3 ฎีกาแต่อย่างใด เมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2ทำหนังสือรับสภาพหนี้ตามเอกสารหมาย จ.9 กับโจทก์ ย่อมทำให้อายุความสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/14(1)ที่แก้ไขใหม่ กล่าวคือ หนี้ตามคำขอให้โจทก์เปิดเลตเตอร์ออฟเครดิตและหนี้ตามสัญญารับมอบสินค้าเชื่อหรือทรัสต์รีซีทซึ่งจำเลยที่ 3นำสืบรับว่าทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 1 ไว้ และมีอายุความ 10 ปีย่อมสะดุดหยุดลงแล้วระยะเวลาที่ล่วงไปก่อนนั้นไม่นับเข้าในอายุความเมื่อเหตุที่ทำให้อายุความสะดุดหยุดลงสิ้นสุดเวลาใดจึงให้เริ่มนับอายุความใหม่ ตั้งแต่เวลานั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 193/15 ที่แก้ไขใหม่ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำหนังสือรับสภาพหนี้ตามเอกสารหมาย จ.9 กับโจทก์เมื่อวันที่4 เมษายน 2523 เหตุที่ทำให้อายุความสะดุดหยุดลงจึงสิ้นสุดลงในวันดังกล่าว แม้ไม่นำการผ่อนชำระหนี้ตามหนังสือรับสภาพหนี้มาพิจารณาโดยเริ่มนับอายุความใหม่ตั้งแต่วันที่ 4 เมษายน 2523เป็นต้นไป จนถึงวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2533 อันเป็นวันที่โจทก์ฟ้องคดีก็ยังไม่เกิน 10 ปี หนี้ตามคำขอให้โจทก์เปิดเลตเตอร์ออฟเครดิตและหนี้ตามสัญญารับมอบสินค้าเชื่อหรือทรัสต์รีซีทซึ่งจำเลยที่ 3 ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ไว้ จึงไม่ขาดอายุความฎีกาจำเลยที่ 3 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ข้อเท็จจริงฟังได้ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ซึ่งจำเลยที่ 3 ไม่ฎีกาโต้แย้งว่า หลังจากรับสภาพหนี้และจำเลยที่ 1 ผ่อนชำระหนี้ให้โจทก์บ้างแล้ว ยังมีจำนวนหนี้คงเหลือเกินกว่า 50,000 บาท อยู่มากและจำเลยที่ 3 เป็นผู้มีหนี้สินล้นพ้นตัว เมื่อได้ความจริงตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 9แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 อีกทั้งคดีไม่มีเหตุอื่นที่ไม่ควรให้จำเลยที่ 3 ล้มละลาย เช่นนี้ ฎีกาจำเลยที่ 3 ข้ออื่นนอกจากนี้จึงไม่จำต้องวินิจฉัย เนื่องจากไม่ทำให้ผลของคดีเปลี่ยนแปลง คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว"พิพากษายืน(สมชัย ศิริบุตร-สวิน อักขรายุธ-สุทธิ นิชโรจน์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ คดีนี้ข้อเท็จจริงฟังยุติว่าจำเลยที่ 3 ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ในหนี้เปิดเลตเตอร์ออฟเครดิตและหนี้ตามสัญญารับมอบสินค้าเชื่อหรือทรัสต์รีซีทซึ่งมีอายุความ 10 ปีและนับแต่วันที่จำเลยที่ 1 ผิดนัดต่อโจทก์จนถึงวันฟ้องคดีนี้เกิน 10 ปีแล้ว แต่นับแต่วันที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำหนังสือรับสภาพหนี้ให้แก่โจทก์จนถึงวันฟ้องคดีก็ยังไม่เกิน 10 ปีปัญหาจึงอยู่ที่ว่าฟ้องโจทก์ที่ให้จำเลยที่ 3 รับผิดตามสัญญาค้ำประกันขาดอายุความหรือไม่ สัญญาค้ำประกันเป็นเอกเทศสัญญาอย่างหนึ่งและเป็นบ่อเกิดแห่งหนี้อันหนึ่งคือ หนี้ค้ำประกัน ซึ่งไม่มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้โดยเฉพาะ จึงมีอายุความ 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164 เดิม หรือมาตรา 193/30 ที่แก้ไขใหม่ฉะนั้น การที่เจ้าหนี้จะฟ้องเรียกให้ผู้ค้ำประกันรับผิดตามสัญญาค้ำประกัน ก็ต้องฟ้องเสียภายใน 10 ปี นับแต่เวลาแรกที่อาจบังคับตามสัญญาค้ำประกันได้ คือ นับแต่ตัวลูกหนี้ผู้ที่เขาค้ำประกันอยู่ผิดนัด แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ต้องฟ้องเสียภายในอายุความแห่งมูลหนี้ของลูกหนี้นั้นด้วย เพราะผู้ค้ำประกันมีสิทธิยกข้อต่อสู้ทั้งหลายของลูกหนี้ซึ่งมีต่อเจ้าหนี้ขึ้นต่อสู้ได้ด้วยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 694 ฉะนั้น แม้สิทธิเรียกร้องของเจ้าหนี้ต่อลูกหนี้จะมีเหตุที่ทำให้อายุความสะดุดหยุดลง เช่นลูกหนี้ทำหนังสือรับสภาพหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ ทำให้สิทธิเรียกร้องของเจ้าหนี้ต่อลูกหนี้ยังไม่ขาดอายุความก็ตาม แต่หากสิทธิเรียกร้องของเจ้าหนี้ต่อผู้ค้ำประกันขาดอายุความ 10 ปี แล้ว ผู้ค้ำประกันก็ไม่ต้องรับผิดต่อเจ้าหนี้อีกต่อไป การที่จะตีความว่าผู้ค้ำประกันจะต้องรับผิดต่อเจ้าหนี้ตลอดไปตราบเท่าที่สิทธิเรียกร้องของเจ้าหนี้ต่อลูกหนี้ยังไม่ขาดอายุความย่อมไม่เป็นธรรมต่อผู้ค้ำประกันทำให้ความรับผิดของผู้ค้ำประกัน ไม่มีเวลาสิ้นสุดโดยตัวของมันเองทั้ง ๆ ที่เจ้าหนี้มีสิทธิเรียกให้ผู้ค้ำประกันชำระหนี้ตามสัญญาค้ำประกันได้ในเวลาแรกที่ลูกหนี้ผิดนัดแล้ว อายุความในหนี้ค้ำประกันที่ว่ามีกำหนด 10 ปี ก็ไม่มีความหมาย สำหรับความในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 692 ที่ว่าอายุความสะดุดหยุดลงเป็นโทษแก่ลูกหนี้ย่อมเป็นโทษแก่ผู้ค้ำประกันด้วยนั้น น่าจะหมายถึงว่าอายุความในมูลหนี้ของลูกหนี้ที่สะดุดหยุดลงนั้น ผู้ค้ำประกันจะปฏิเสธไม่รับรู้ไม่ได้ เป็นการขยายความในมาตรา 694 ที่ว่าผู้ค้ำประกันมีสิทธิยกข้อต่อสู้ของลูกหนี้ขึ้นต่อสู้เจ้าหนี้ได้ แต่หากลูกหนี้เสียสิทธิในข้อต่อสู้นั้นแล้ว ผู้ค้ำประกันก็จะยกสิทธิอันนั้นขึ้นต่อสู้เจ้าหนี้ไม่ได้มาตรานี้มิใช่ตัดสิทธิของผู้ค้ำประกันที่มีต่อเจ้าหนี้ตามสัญญาค้ำประกันซึ่งไม่เกี่ยวกับสิทธิของลูกหนี้แต่อย่างใด คดีนี้จำเลยที่ 3 ให้การและฎีกาต่อสู้ไว้ด้วยว่าฟ้องโจทก์ต่อจำเลยที่ 3 ในฐานะผู้ค้ำประกันขาดอายุความ 10 ปีแล้ว การที่ศาลฎีกายกเอาเหตุที่อายุความสะดุดหยุดลงในมูลหนี้ของลูกหนี้มาทำให้อายุความสะดุดหยุดลงในมูลหนี้ค้ำประกันด้วยนั้น โดยความเคารพอย่างสูงเห็นว่าน่าจะไม่ชอบ สาครตั้งวรรณวิบูลย์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นห้างหุ้นส่วนจำกัด มีจำเลยที่ 2เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการ จำเลยที่ 1 เป็นลูกหนี้โจทก์สาขาเยาวราชมีจำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นผู้ค้ำประกันโดยยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม ต่อมาจำเลยทั้งสามทำหนังสือรับสภาพหนี้แล้วชำระหนี้ให้โจทก์บางส่วน คงค้างชำระหนี้พร้อมดอกเบี้ยนับจากวันชำระหนี้ครั้งสุดท้ายถึงวันก่อนฟ้องเป็นเงิน 8,411,943.22 บาท โจทก์มีหนังสือทวงถามจำเลยทั้งสาม 2 ครั้ง มีระยะเวลาห่างกันไม่น้อยกว่า30 วัน จำเลยที่ 1 และที่ 2 หลีกเลี่ยงไม่ยอมรับ ส่วนจำเลยที่ 3ได้รับแล้วไม่ชำระหนี้ จำเลยทั้งสามไม่มีทรัพย์สินที่จะยึดมาชำระหนี้ได้ ถือว่าจำเลยทั้งสามมีหนี้สินล้นพ้นตัว ขอให้มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยทั้งสามเด็ดขาดและพิพากษาให้จำเลยทั้งสามล้มละลายจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 3 ให้การว่า ไม่เคยทำหนังสือรับสภาพหนี้และไม่เคยมอบอำนาจให้ผู้ใดไปทำหนังสือรับสภาพหนี้ การรับสภาพหนี้เป็นกิจการที่ลูกหนี้ต้องทำเองเฉพาะตัว จะมอบอำนาจให้บุคคลอื่นทำการแทนไม่ได้ หนี้ที่โจทก์นำมาฟ้องให้จำเลยที่ 3 เป็นบุคคลล้มละลายเป็นหนี้ที่ขาดอายุความ และไม่อาจกำหนดจำนวนได้แน่นอนทั้งยังมีข้อต่อสู้อยู่ จำเลยที่ 3 มิได้เป็นคนมีหนี้สินล้นพ้นตัวขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยทั้งสามเด็ดขาดตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 14จำเลยที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาตามที่จำเลยที่ 3 ฎีกาว่าหนังสือรับสภาพหนี้ที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำไว้กับโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.9 โจทก์กับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้ทำสัญญาเปลี่ยนสิ่งซึ่งเป็นสาระสำคัญแห่งหนี้เป็นการแปลงหนี้ใหม่ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 349 เกิดเป็นมูลหนี้ใหม่คือมูลหนี้เงินที่ต้องผ่อนชำระทุนคืนเป็นงวด ๆ ซึ่งมีอายุความ 5 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/33(2) ที่แก้ไขใหม่ ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความนั้น เห็นว่า หนังสือรับสภาพหนี้ที่จำเลยที่ 1 และที่ 2ทำไว้กับโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.9 เป็นการกระทำของจำเลยที่ 1และที่ 2 ฝ่ายเดียวโดยการทำเป็นหนังสือให้ไว้ต่อโจทก์ยอมรับว่าเป็นหนี้โจทก์จริง โจทก์หาได้ลงลายมือชื่อในเอกสารหมาย จ.9โดยมีการเปลี่ยนตัวเจ้าหนี้ลูกหนี้ หรือสาระสำคัญแห่งหนี้อันจะถือว่าเป็นการแปลงหนี้ใหม่ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 349 จึงไม่ทำให้มูลหนี้เดิมระงับสิ้นไปเกิดเป็นมูลหนี้ใหม่คือ มูลหนี้เงินที่ต้องผ่อนชำระทุนคืนเป็นงวด ๆ ซึ่งมีอายุความ5 ปี ดังที่จำเลยที่ 3 ฎีกาแต่อย่างใด เมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2ทำหนังสือรับสภาพหนี้ตามเอกสารหมาย จ.9 กับโจทก์ ย่อมทำให้อายุความสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/14(1)ที่แก้ไขใหม่ กล่าวคือ หนี้ตามคำขอให้โจทก์เปิดเลตเตอร์ออฟเครดิตและหนี้ตามสัญญารับมอบสินค้าเชื่อหรือทรัสต์รีซีทซึ่งจำเลยที่ 3นำสืบรับว่าทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 1 ไว้ และมีอายุความ 10 ปีย่อมสะดุดหยุดลงแล้วระยะเวลาที่ล่วงไปก่อนนั้นไม่นับเข้าในอายุความเมื่อเหตุที่ทำให้อายุความสะดุดหยุดลงสิ้นสุดเวลาใดจึงให้เริ่มนับอายุความใหม่ ตั้งแต่เวลานั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 193/15 ที่แก้ไขใหม่ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำหนังสือรับสภาพหนี้ตามเอกสารหมาย จ.9 กับโจทก์เมื่อวันที่4 เมษายน 2523 เหตุที่ทำให้อายุความสะดุดหยุดลงจึงสิ้นสุดลงในวันดังกล่าว แม้ไม่นำการผ่อนชำระหนี้ตามหนังสือรับสภาพหนี้มาพิจารณาโดยเริ่มนับอายุความใหม่ตั้งแต่วันที่ 4 เมษายน 2523เป็นต้นไป จนถึงวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2533 อันเป็นวันที่โจทก์ฟ้องคดีก็ยังไม่เกิน 10 ปี หนี้ตามคำขอให้โจทก์เปิดเลตเตอร์ออฟเครดิตและหนี้ตามสัญญารับมอบสินค้าเชื่อหรือทรัสต์รีซีทซึ่งจำเลยที่ 3 ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ไว้ จึงไม่ขาดอายุความฎีกาจำเลยที่ 3 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ข้อเท็จจริงฟังได้ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ซึ่งจำเลยที่ 3 ไม่ฎีกาโต้แย้งว่า หลังจากรับสภาพหนี้และจำเลยที่ 1 ผ่อนชำระหนี้ให้โจทก์บ้างแล้ว ยังมีจำนวนหนี้คงเหลือเกินกว่า 50,000 บาท อยู่มากและจำเลยที่ 3 เป็นผู้มีหนี้สินล้นพ้นตัว เมื่อได้ความจริงตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 9แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 อีกทั้งคดีไม่มีเหตุอื่นที่ไม่ควรให้จำเลยที่ 3 ล้มละลาย เช่นนี้ ฎีกาจำเลยที่ 3 ข้ออื่นนอกจากนี้จึงไม่จำต้องวินิจฉัย เนื่องจากไม่ทำให้ผลของคดีเปลี่ยนแปลง คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1366/2537ธนาคาร กรุงไทย จำกัดโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด ไทย พี.วี.ซี.อิมปอร์ตเอกซ์ปอร์ต กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 193/14 (1), ม. 349 หนังสือรับสภาพหนี้ที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำไว้กับโจทก์เป็นการกระทำของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ฝ่ายเดียว โจทก์ไม่ได้ลงลายมือชื่อในหนังสือดังกล่าวไม่มีผลให้มีการเปลี่ยนตัวเจ้าหนี้ลูกหนี้ หรือสาระสำคัญอันจะถือว่าเป็นการแปลงหนี้ใหม่ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 349 จึงไม่ทำให้มูลหนี้เดิมระงับเมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำหนังสือรับสภาพหนี้กับโจทก์ ย่อมทำให้อายุความสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/14(1)ที่แก้ไขใหม่ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำหนังสือรับสภาพหนี้ วันที่4 เมษายน 2523 นับอายุความใหม่จนถึงวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2533อันเป็นวันที่โจทก์ฟ้องคดียังไม่เกิน 10 ปี หนี้ตามคำขอให้โจทก์เปิดเลตเตอร์ออฟเครดิตและหนี้ตามสัญญารับมอบสินค้าเชื่อหรือทรัสต์รีซีท ซึ่งจำเลยที่ 3 ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ไว้จึงไม่ขาดอายุความโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นห้างหุ้นส่วนจำกัด มีจำเลยที่ 2เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการ จำเลยที่ 1 เป็นลูกหนี้โจทก์สาขาเยาวราชมีจำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นผู้ค้ำประกันโดยยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม ต่อมาจำเลยทั้งสามทำหนังสือรับสภาพหนี้แล้วชำระหนี้ให้โจทก์บางส่วน คงค้างชำระหนี้พร้อมดอกเบี้ยนับจากวันชำระหนี้ครั้งสุดท้ายถึงวันก่อนฟ้องเป็นเงิน 8,411,943.22 บาท โจทก์มีหนังสือทวงถามจำเลยทั้งสาม 2 ครั้ง มีระยะเวลาห่างกันไม่น้อยกว่า30 วัน จำเลยที่ 1 และที่ 2 หลีกเลี่ยงไม่ยอมรับ ส่วนจำเลยที่ 3ได้รับแล้วไม่ชำระหนี้ จำเลยทั้งสามไม่มีทรัพย์สินที่จะยึดมาชำระหนี้ได้ ถือว่าจำเลยทั้งสามมีหนี้สินล้นพ้นตัว ขอให้มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยทั้งสามเด็ดขาดและพิพากษาให้จำเลยทั้งสามล้มละลายจำเลยที่ 1 และที่ 2 ไม่ยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 3 ให้การว่า ไม่เคยทำหนังสือรับสภาพหนี้และไม่เคยมอบอำนาจให้ผู้ใดไปทำหนังสือรับสภาพหนี้ การรับสภาพหนี้เป็นกิจการที่ลูกหนี้ต้องทำเองเฉพาะตัว จะมอบอำนาจให้บุคคลอื่นทำการแทนไม่ได้ หนี้ที่โจทก์นำมาฟ้องให้จำเลยที่ 3 เป็นบุคคลล้มละลายเป็นหนี้ที่ขาดอายุความ และไม่อาจกำหนดจำนวนได้แน่นอนทั้งยังมีข้อต่อสู้อยู่ จำเลยที่ 3 มิได้เป็นคนมีหนี้สินล้นพ้นตัวขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยทั้งสามเด็ดขาดตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 14จำเลยที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาตามที่จำเลยที่ 3 ฎีกาว่าหนังสือรับสภาพหนี้ที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำไว้กับโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.9 โจทก์กับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้ทำสัญญาเปลี่ยนสิ่งซึ่งเป็นสาระสำคัญแห่งหนี้เป็นการแปลงหนี้ใหม่ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 349 เกิดเป็นมูลหนี้ใหม่คือมูลหนี้เงินที่ต้องผ่อนชำระทุนคืนเป็นงวด ๆ ซึ่งมีอายุความ 5 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/33(2) ที่แก้ไขใหม่ ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความนั้น เห็นว่า หนังสือรับสภาพหนี้ที่จำเลยที่ 1 และที่ 2ทำไว้กับโจทก์ตามเอกสารหมาย จ.9 เป็นการกระทำของจำเลยที่ 1และที่ 2 ฝ่ายเดียวโดยการทำเป็นหนังสือให้ไว้ต่อโจทก์ยอมรับว่าเป็นหนี้โจทก์จริง โจทก์หาได้ลงลายมือชื่อในเอกสารหมาย จ.9โดยมีการเปลี่ยนตัวเจ้าหนี้ลูกหนี้ หรือสาระสำคัญแห่งหนี้อันจะถือว่าเป็นการแปลงหนี้ใหม่ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 349 จึงไม่ทำให้มูลหนี้เดิมระงับสิ้นไปเกิดเป็นมูลหนี้ใหม่คือ มูลหนี้เงินที่ต้องผ่อนชำระทุนคืนเป็นงวด ๆ ซึ่งมีอายุความ5 ปี ดังที่จำเลยที่ 3 ฎีกาแต่อย่างใด เมื่อจำเลยที่ 1 และที่ 2ทำหนังสือรับสภาพหนี้ตามเอกสารหมาย จ.9 กับโจทก์ ย่อมทำให้อายุความสะดุดหยุดลงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/14(1)ที่แก้ไขใหม่ กล่าวคือ หนี้ตามคำขอให้โจทก์เปิดเลตเตอร์ออฟเครดิตและหนี้ตามสัญญารับมอบสินค้าเชื่อหรือทรัสต์รีซีทซึ่งจำเลยที่ 3นำสืบรับว่าทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 1 ไว้ และมีอายุความ 10 ปีย่อมสะดุดหยุดลงแล้วระยะเวลาที่ล่วงไปก่อนนั้นไม่นับเข้าในอายุความเมื่อเหตุที่ทำให้อายุความสะดุดหยุดลงสิ้นสุดเวลาใดจึงให้เริ่มนับอายุความใหม่ ตั้งแต่เวลานั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 193/15 ที่แก้ไขใหม่ จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำหนังสือรับสภาพหนี้ตามเอกสารหมาย จ.9 กับโจทก์เมื่อวันที่4 เมษายน 2523 เหตุที่ทำให้อายุความสะดุดหยุดลงจึงสิ้นสุดลงในวันดังกล่าว แม้ไม่นำการผ่อนชำระหนี้ตามหนังสือรับสภาพหนี้มาพิจารณาโดยเริ่มนับอายุความใหม่ตั้งแต่วันที่ 4 เมษายน 2523เป็นต้นไป จนถึงวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2533 อันเป็นวันที่โจทก์ฟ้องคดีก็ยังไม่เกิน 10 ปี หนี้ตามคำขอให้โจทก์เปิดเลตเตอร์ออฟเครดิตและหนี้ตามสัญญารับมอบสินค้าเชื่อหรือทรัสต์รีซีทซึ่งจำเลยที่ 3 ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ไว้ จึงไม่ขาดอายุความฎีกาจำเลยที่ 3 ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ข้อเท็จจริงฟังได้ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ซึ่งจำเลยที่ 3 ไม่ฎีกาโต้แย้งว่า หลังจากรับสภาพหนี้และจำเลยที่ 1 ผ่อนชำระหนี้ให้โจทก์บ้างแล้ว ยังมีจำนวนหนี้คงเหลือเกินกว่า 50,000 บาท อยู่มากและจำเลยที่ 3 เป็นผู้มีหนี้สินล้นพ้นตัว เมื่อได้ความจริงตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 9แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 อีกทั้งคดีไม่มีเหตุอื่นที่ไม่ควรให้จำเลยที่ 3 ล้มละลาย เช่นนี้ ฎีกาจำเลยที่ 3 ข้ออื่นนอกจากนี้จึงไม่จำต้องวินิจฉัย เนื่องจากไม่ทำให้ผลของคดีเปลี่ยนแปลง คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว"พิพากษายืน(สมชัย ศิริบุตร-สวิน อักขรายุธ-สุทธิ นิชโรจน์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ คดีนี้ข้อเท็จจริงฟังยุติว่าจำเลยที่ 3 ทำสัญญาค้ำประกันจำเลยที่ 1 ต่อโจทก์ในหนี้เปิดเลตเตอร์ออฟเครดิตและหนี้ตามสัญญารับมอบสินค้าเชื่อหรือทรัสต์รีซีทซึ่งมีอายุความ 10 ปีและนับแต่วันที่จำเลยที่ 1 ผิดนัดต่อโจทก์จนถึงวันฟ้องคดีนี้เกิน 10 ปีแล้ว แต่นับแต่วันที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ทำหนังสือรับสภาพหนี้ให้แก่โจทก์จนถึงวันฟ้องคดีก็ยังไม่เกิน 10 ปีปัญหาจึงอยู่ที่ว่าฟ้องโจทก์ที่ให้จำเลยที่ 3 รับผิดตามสัญญาค้ำประกันขาดอายุความหรือไม่ สัญญาค้ำประกันเป็นเอกเทศสัญญาอย่างหนึ่งและเป็นบ่อเกิดแห่งหนี้อันหนึ่งคือ หนี้ค้ำประกัน ซึ่งไม่มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไว้โดยเฉพาะ จึงมีอายุความ 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164 เดิม หรือมาตรา 193/30 ที่แก้ไขใหม่ฉะนั้น การที่เจ้าหนี้จะฟ้องเรียกให้ผู้ค้ำประกันรับผิดตามสัญญาค้ำประกัน ก็ต้องฟ้องเสียภายใน 10 ปี นับแต่เวลาแรกที่อาจบังคับตามสัญญาค้ำประกันได้ คือ นับแต่ตัวลูกหนี้ผู้ที่เขาค้ำประกันอยู่ผิดนัด แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ต้องฟ้องเสียภายในอายุความแห่งมูลหนี้ของลูกหนี้นั้นด้วย เพราะผู้ค้ำประกันมีสิทธิยกข้อต่อสู้ทั้งหลายของลูกหนี้ซึ่งมีต่อเจ้าหนี้ขึ้นต่อสู้ได้ด้วยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 694 ฉะนั้น แม้สิทธิเรียกร้องของเจ้าหนี้ต่อลูกหนี้จะมีเหตุที่ทำให้อายุความสะดุดหยุดลง เช่นลูกหนี้ทำหนังสือรับสภาพหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ ทำให้สิทธิเรียกร้องของเจ้าหนี้ต่อลูกหนี้ยังไม่ขาดอายุความก็ตาม แต่หากสิทธิเรียกร้องของเจ้าหนี้ต่อผู้ค้ำประกันขาดอายุความ 10 ปี แล้ว ผู้ค้ำประกันก็ไม่ต้องรับผิดต่อเจ้าหนี้อีกต่อไป การที่จะตีความว่าผู้ค้ำประกันจะต้องรับผิดต่อเจ้าหนี้ตลอดไปตราบเท่าที่สิทธิเรียกร้องของเจ้าหนี้ต่อลูกหนี้ยังไม่ขาดอายุความย่อมไม่เป็นธรรมต่อผู้ค้ำประกันทำให้ความรับผิดของผู้ค้ำประกัน ไม่มีเวลาสิ้นสุดโดยตัวของมันเองทั้ง ๆ ที่เจ้าหนี้มีสิทธิเรียกให้ผู้ค้ำประกันชำระหนี้ตามสัญญาค้ำประกันได้ในเวลาแรกที่ลูกหนี้ผิดนัดแล้ว อายุความในหนี้ค้ำประกันที่ว่ามีกำหนด 10 ปี ก็ไม่มีความหมาย สำหรับความในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 692 ที่ว่าอายุความสะดุดหยุดลงเป็นโทษแก่ลูกหนี้ย่อมเป็นโทษแก่ผู้ค้ำประกันด้วยนั้น น่าจะหมายถึงว่าอายุความในมูลหนี้ของลูกหนี้ที่สะดุดหยุดลงนั้น ผู้ค้ำประกันจะปฏิเสธไม่รับรู้ไม่ได้ เป็นการขยายความในมาตรา 694 ที่ว่าผู้ค้ำประกันมีสิทธิยกข้อต่อสู้ของลูกหนี้ขึ้นต่อสู้เจ้าหนี้ได้ แต่หากลูกหนี้เสียสิทธิในข้อต่อสู้นั้นแล้ว ผู้ค้ำประกันก็จะยกสิทธิอันนั้นขึ้นต่อสู้เจ้าหนี้ไม่ได้มาตรานี้มิใช่ตัดสิทธิของผู้ค้ำประกันที่มีต่อเจ้าหนี้ตามสัญญาค้ำประกันซึ่งไม่เกี่ยวกับสิทธิของลูกหนี้แต่อย่างใด คดีนี้จำเลยที่ 3 ให้การและฎีกาต่อสู้ไว้ด้วยว่าฟ้องโจทก์ต่อจำเลยที่ 3 ในฐานะผู้ค้ำประกันขาดอายุความ 10 ปีแล้ว การที่ศาลฎีกายกเอาเหตุที่อายุความสะดุดหยุดลงในมูลหนี้ของลูกหนี้มาทำให้อายุความสะดุดหยุดลงในมูลหนี้ค้ำประกันด้วยนั้น โดยความเคารพอย่างสูงเห็นว่าน่าจะไม่ชอบ สาครตั้งวรรณวิบูลย์