phoneee/thai-legal-corpus huggingface dataset:
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 775/2506หลักกฎหมาย: นาฬิกาข้อมือของผู้เสียหายตกหายโดยผู้เสียหายไม่ทราบว่าตกหาย ณ ที่ใด ในวันเดียวกันนั้นเองบุตรจำเลยเก็บนาฬิกาดังกล่าวได้แล้วนำไปมอบแก่จำเลยซึ่งเป็นมารดาเก็บไว้วันรุ่งขึ้นผู้เสียหายทราบจึงไปขอนาฬิกาคืนจากจำเลยจำเลยได้เอานาฬิกาซึ่งมิใช่ของผู้เสียหายมาให้ดู และยืนยันว่าเป็นนาฬิกาที่บุตรจำเลยเก็บได้ไม่ยอมคืนนาฬิกาของผู้เสียหายให้ดังนี้การกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 วรรคต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 775/2506พนักงานอัยการจังหวัดนครพนมโจทก์นางบี้ ตรั่นจำเลย ป.อ. นาฬิกาข้อมือของผู้เสียหายตกหายโดยผู้เสียหายไม่ทราบว่าตกหาย ณ ที่ใด ในวันเดียวกันนั้นเองบุตรจำเลยเก็บนาฬิกาดังกล่าวได้แล้วนำไปมอบแก่จำเลยซึ่งเป็นมารดาเก็บไว้วันรุ่งขึ้นผู้เสียหายทราบจึงไปขอนาฬิกาคืนจากจำเลยจำเลยได้เอานาฬิกาซึ่งมิใช่ของผู้เสียหายมาให้ดู และยืนยันว่าเป็นนาฬิกาที่บุตรจำเลยเก็บได้ไม่ยอมคืนนาฬิกาของผู้เสียหายให้ดังนี้การกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 วรรคต้น(จิตติ ติงศภัทิย์-บริรักษ์จรรยาวัตร-พจน์ ปุษปาคม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 775/2506พนักงานอัยการจังหวัดนครพนมโจทก์นางบี้ ตรั่นจำเลย ป.อ. นาฬิกาข้อมือของผู้เสียหายตกหายโดยผู้เสียหายไม่ทราบว่าตกหาย ณ ที่ใด ในวันเดียวกันนั้นเองบุตรจำเลยเก็บนาฬิกาดังกล่าวได้แล้วนำไปมอบแก่จำเลยซึ่งเป็นมารดาเก็บไว้วันรุ่งขึ้นผู้เสียหายทราบจึงไปขอนาฬิกาคืนจากจำเลยจำเลยได้เอานาฬิกาซึ่งมิใช่ของผู้เสียหายมาให้ดู และยืนยันว่าเป็นนาฬิกาที่บุตรจำเลยเก็บได้ไม่ยอมคืนนาฬิกาของผู้เสียหายให้ดังนี้การกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 วรรคต้น(จิตติ ติงศภัทิย์-บริรักษ์จรรยาวัตร-พจน์ ปุษปาคม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 956/2471หลักกฎหมาย: ทางสาธารณะ ให้ราษฎรเดิรไปมาตั้ง 20 ปี ทางนั้นเปนทางหลวงเทียบฎีกาที่ 285/2465ฐานพิจารณาได้ความว่าทางรายพิพาทนี้เปนทางเกวียนอยู่ระวางทรานานายพุกแลนางไหมกว้างประมาณ ๓ วายาว ๑ เส้น ราษฎรใช้เปนทางสำหรับเข็นเข้า ยืนไปลงที่ท่ารุกเข้าไปในทางนั้นและทำรั้วกั้นไม่ให้ยานพาหนะและราษฎรเดิรผ่านไปมา ศาลเดิมตัดสินว่า ทางนี้เปนทางหลวงจำเลยมีผิด ตามมาตรา ๓๓๖ ให้ปรับ ๑๒ บาท ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับศาลเดิมโดยฟังว่าทางนี้ รัฐบาลไม่ได้ทำขึ้นเปนแต่ราษฎรใช้เดิรในเวลาน่าแล้งเท่านั้น จะฟังว่าเปนทางหลวงไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่าเปนทางหลวงจึงตัดสินยืนตามศาลเดิม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 956/2471อัยยการสุพรรณบุรีโจทก์นายเหว่า มหาพิสิธล.ทางสาธารณะ ให้ราษฎรเดิรไปมาตั้ง 20 ปี ทางนั้นเปนทางหลวงเทียบฎีกาที่ 285/2465ฐานพิจารณาได้ความว่าทางรายพิพาทนี้เปนทางเกวียนอยู่ระวางทรานานายพุกแลนางไหมกว้างประมาณ ๓ วายาว ๑ เส้น ราษฎรใช้เปนทางสำหรับเข็นเข้า ยืนไปลงที่ท่ารุกเข้าไปในทางนั้นและทำรั้วกั้นไม่ให้ยานพาหนะและราษฎรเดิรผ่านไปมา ศาลเดิมตัดสินว่า ทางนี้เปนทางหลวงจำเลยมีผิด ตามมาตรา ๓๓๖ ให้ปรับ ๑๒ บาท ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับศาลเดิมโดยฟังว่าทางนี้ รัฐบาลไม่ได้ทำขึ้นเปนแต่ราษฎรใช้เดิรในเวลาน่าแล้งเท่านั้น จะฟังว่าเปนทางหลวงไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่าเปนทางหลวงจึงตัดสินยืนตามศาลเดิม(วิชัย-ศรี-หริศ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ฐานพิจารณาได้ความว่าทางรายพิพาทนี้เปนทางเกวียนอยู่ระวางทรานานายพุกแลนางไหมกว้างประมาณ ๓ วายาว ๑ เส้น ราษฎรใช้เปนทางสำหรับเข็นเข้า ยืนไปลงที่ท่ารุกเข้าไปในทางนั้นและทำรั้วกั้นไม่ให้ยานพาหนะและราษฎรเดิรผ่านไปมา ศาลเดิมตัดสินว่า ทางนี้เปนทางหลวงจำเลยมีผิด ตามมาตรา ๓๓๖ ให้ปรับ ๑๒ บาท ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับศาลเดิมโดยฟังว่าทางนี้ รัฐบาลไม่ได้ทำขึ้นเปนแต่ราษฎรใช้เดิรในเวลาน่าแล้งเท่านั้น จะฟังว่าเปนทางหลวงไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่าเปนทางหลวงจึงตัดสินยืนตามศาลเดิม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 956/2471อัยยการสุพรรณบุรีโจทก์นายเหว่า มหาพิสิธล.ทางสาธารณะ ให้ราษฎรเดิรไปมาตั้ง 20 ปี ทางนั้นเปนทางหลวงเทียบฎีกาที่ 285/2465ฐานพิจารณาได้ความว่าทางรายพิพาทนี้เปนทางเกวียนอยู่ระวางทรานานายพุกแลนางไหมกว้างประมาณ ๓ วายาว ๑ เส้น ราษฎรใช้เปนทางสำหรับเข็นเข้า ยืนไปลงที่ท่ารุกเข้าไปในทางนั้นและทำรั้วกั้นไม่ให้ยานพาหนะและราษฎรเดิรผ่านไปมา ศาลเดิมตัดสินว่า ทางนี้เปนทางหลวงจำเลยมีผิด ตามมาตรา ๓๓๖ ให้ปรับ ๑๒ บาท ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับศาลเดิมโดยฟังว่าทางนี้ รัฐบาลไม่ได้ทำขึ้นเปนแต่ราษฎรใช้เดิรในเวลาน่าแล้งเท่านั้น จะฟังว่าเปนทางหลวงไม่ได้ ศาลฎีกาเห็นว่าเปนทางหลวงจึงตัดสินยืนตามศาลเดิม(วิชัย-ศรี-หริศ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ข้อบังคับเจ้าพนักงานจราจรทั่วราชอาณาจักรข้อบังคับเจ้าพนักงานจราจรทั่วราชอาณาจักรว่าด้วยเปลี่ยนแปลงแก้ไขรถยนต์บรรทุกน้ำมันและก๊าซ ตั้งแต่ 6 ล้อขึ้นไปและรถพ่วงเดินในถนนบางสายในเขตกรุงเทพมหานครพ.ศ.2532-------------ตามที่ได้มีข้อบังคับเจ้าพนักงานจราจรทั่วราชอาณาจักร ว่าด้วยเรื่องการผ่อนผันรถยนต์บรรทุกน้ำมันและก๊าซ ตั้งแต่ 6 ล้อขึ้นไปและรถพ่วง เดินในถนนบางสายในเขตกรุงเทพมหานคร ฉบับลงวันที่ 1 กันยายน พ.ศ.2530 นั้นบัดนี้ สมควรปรับปรุงกำหนดเวลาการผ่อนผันเส้นทางการเดินรถสำหรับรถยนต์บรรทุกน้ำมันและก๊าซ ตั้งแต่ 6 ล้อขึ้นไปและรถพ่วงให้สามารถเดินในถนนบางสายในเขตกรุงเทพมหานครตามกำหนดเวลาใหม่ให้เหมาะสมยิ่งขึ้นฉะนั้น เพื่อความสะดวกและปลอดภัยในการจราจร อธิบดีกรมตำรวจในฐานะเจ้าพนักงานจราจรทั่วราชอาณาจักร อาศัยอำนาจตามความในมาตรา139 ( 1 )แห่งพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522ออกข้อบังคับไว้ดังต่อไปนี้ข้อ 1 ข้อบังคับนี้เรียกว่า ` ข้อบังคับเจ้าพนักงานจราจรทั่วราชอาณาจักร ว่าด้วยเปลี่ยนแปลงแก้ไขรถยนต์บรรทุกน้ำมันและก๊าซตั้งแต่ 6ล้อขึ้นไป และรถพ่วง เดินในถนนบางสายในเขตกรุงเทพมหานครพ.ศ. 2532 'ข้อ 2 ให้ยกเลิกความในข้อ 3.21 ของข้อบังคับเจ้าพนักงานจราจรทั่วราชอาณาจักร ว่าด้วย การผ่อนผันรถยนต์บรรทุกน้ำมันและก๊าซตั้งแต่ 6 ล้อขึ้นไป และรถพ่วง เดินในถนนบางสายในเขตกรุงเทพมหานครโดยใช้ความต่อไปนี้แทน ` 3.20ถนนวิภาวดีรังสิต ตั้งแต่ ทางด่วนเฉลิมมหานครถึงทางแยกถนนพหลโยธิน ห้ามมิให้เดินระหว่างเวลา 06.00 - 09.00 น.และระหว่างเวลา 16.00 - 20.00 น. 'ข้อ 3 บรรดา ข้อบังคับ ประกาศ ระเบียบใดที่ขัดหรือแย้งกับข้อบังคับนี้ ให้ยกเลิกโดยใช้ข้อบังคับนี้ข้อ 4 ข้อบังคับนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษา เป็นต้นไปประกาศ ณ วันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2532พลตำรวจเอก แสวง ธีระสวัสดิ์อธิบดีกรมตำรวจเจ้าพนักงานจราจรทั่วราชอาณาจักร
ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมฉบับที่๒๒๘๕ (พ.ศ. ๒๕๔๐)ออกตามความในพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมพ.ศ.๒๕๑๑เรื่องกำหนดมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมการทดสอบกระดาษและกระดาษแข็งเล่ม ๓วิธีหาสมบัติที่เกี่ยวข้องกับแรงดึงด้วยเครื่องทดสอบที่มีอัตราการเพิ่มแรงดึงคงที่----------- อาศัยอำนาจตามความในมาตรา๑๕ แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ. ๒๕๑๑รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมออกประกาศกำหนดมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม การทดสอบกระดาษและกระดาษแข็ง เล่ม ๓วิธีหาสมบัติที่เกี่ยวข้องกับแรงดึงด้วยเครื่องทดสอบที่มีอัตราการเพิ่มแรงดึงคงที่มาตรฐานเลขที่ มอก. ๑๓๕๓ เล่ม ๓-๒๕๔๐ ไว้ ดังมีรายการละเอียดต่อท้ายประกาศนี้ ประกาศณ วันที่ ๒๙ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๐ กร ทัพพะรังสี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม[ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย][รก.๒๕๔๐/๙๐ง/๘/๑๑ พฤศจิกายน ๒๕๔๐] ชไมพร/แก้ไข ๑๖กรกฎาคม ๒๕๔๔
พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ (ฉบับที่ 23) พ.ศ. 2551พระราชบัญญัติ บำเหน็จบำนาญข้าราชการ (ฉบับที่ ๒๓) พ.ศ. ๒๕๕๑ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร. ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๓ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๑ เป็นปีที่ ๖๓ ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยบำเหน็จบำนาญข้าราชการ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ดังต่อไปนี้มาตรา 1 มาตรา ๑ พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า "พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ (ฉบับที่ ๒๓) พ.ศ. ๒๕๕๑"มาตรา 2 มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา 3 มาตรา ๓ ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นวรรคเจ็ดของมาตรา ๑๙ แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔ "การพ้นจากราชการของข้าราชการพลเรือนสามัญ ตำแหน่งประเภทวิชาการระดับเชี่ยวชาญหรือระดับทรงคุณวุฒิ หรือตำแหน่งประเภททั่วไประดับอาวุโสหรือระดับทักษะพิเศษ ให้เป็นไปตามมาตรา ๑๙ สัตต"มาตรา 4 มาตรา ๔ ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นมาตรา ๑๙ สัตต แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔ "มาตรา ๑๙ สัตต ข้าราชการพลเรือนสามัญ ตำแหน่งประเภทวิชาการระดับเชี่ยวชาญหรือระดับทรงคุณวุฒิ หรือตำแหน่งประเภททั่วไประดับอาวุโสหรือระดับทักษะพิเศษและจะต้องพ้นจากราชการตามมาตรา ๑๙มาตรา 4 อาจรับราชการต่อไปได้ตามที่กำหนดในกฎหมายว่าด้วยระเบียบข้าราชการพลเรือน"มาตรา 5 มาตรา ๕ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๒๑ แห่งพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ (ฉบับที่ ๒๒) พ.ศ. ๒๕๔๗ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน "มาตรา ๒๑ ก่อนสิ้นเดือนสุดท้ายของปีงบประมาณทุกปี ให้เจ้าหน้าที่ควบคุมเกษียณอายุของข้าราชการตามมาตรา ๒๐มาตรา 5 ยื่นบัญชีรายชื่อข้าราชการผู้มีสิทธิจะได้รับบำเหน็จบำนาญ เนื่องจากการเกษียณอายุตามมาตรา ๑๙ มาตรา ๑๙ ทวิ มาตรา ๑๙ ตรี มาตรา ๑๙ จัตวา และมาตรา ๑๙ สัตต ในปีงบประมาณถัดไปต่อเจ้ากระทรวงของผู้นั้นและกระทรวงการคลัง เว้นแต่ในกรณีของข้าราชการตุลาการ ข้าราชการอัยการมาตรา 5 ข้าราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษาและข้าราชการพลเรือนสามัญซึ่งจะพ้นจากราชการเมื่อสิ้นปีงบประมาณที่ข้าราชการตุลาการ ข้าราชการอัยการ ข้าราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษาและข้าราชการพลเรือนสามัญผู้นั้นมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์หรือหกสิบห้าปีบริบูรณ์ แล้วแต่กรณีมาตรา 5 ให้ยื่นบัญชีรายชื่อก่อนสิ้นปีงบประมาณดังกล่าวไม่น้อยกว่าหกสิบวัน ในกรณีที่มีการต่อเวลาราชการให้แก่ข้าราชการผู้ใด ให้เจ้ากระทรวงแจ้งไปให้เจ้าหน้าที่ควบคุมเกษียณอายุทราบ และให้เจ้าหน้าที่ควบคุมเกษียณอายุแจ้งต่อไปยังกระทรวงการคลัง"ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ พลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรีหมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ. ๒๕๕๑ได้กำหนดให้ข้าราชการพลเรือนสามัญผู้ใดเมื่ออายุครบหกสิบปีบริบูรณ์ในสิ้นปีงบประมาณและทางราชการมีความจำเป็นที่จะให้รับราชการต่อไปเพื่อปฏิบัติหน้าที่ในทางวิชาการหรือหน้าที่ที่ต้องใช้ความสามารถเฉพาะตัวในตำแหน่งประเภทวิชาการระดับเชี่ยวชาญหรือระดับทรงคุณวุฒิหรือตำแหน่งประเภททั่วไประดับอาวุโสหรือระดับทักษะพิเศษ จะให้รับราชการต่อไปอีกไม่เกินห้าปีก็ได้ตามที่กำหนดในกฎ ก.พ. สมควรแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. ๒๔๙๔ เกี่ยวกับหลักเกณฑ์การพ้นจากราชการของข้าราชการพลเรือนสามัญซึ่งดำรงตำแหน่งดังกล่าวให้สอดคล้องกับพระราชบัญญัติดังกล่าวจึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 319/2472หลักกฎหมาย: การลักทรัพย์กับการทำร้ายเขาต่อเนื่องรวดเดียวกันต้องมีผิดฐานชิงทรัพย์ได้ความว่า จำเลยทั้ง ๒ สมคบกันไปลักเข้าฟ่อนในนาของ ผ. ๆ กับ อ.ไล่จับจำเลย นายช้อยชักมีดพกออกหันกลับมาทำท่าจะแทง ผ. ๆ ร้องให้ อ.ช่วย อ.วิ่งมาถึงพอดีนายช้อยล้มลง อ.ยั้งตัวไม่ทันถลาเข้าไปที่นายช้อย ๆ เอามีดแทง อ. ๑ ทีถูกชายโครง แล้วลุกขึ้นวิ่งหนีไป อ.เดินกลับมาได้สัก ๗ วาก็ลงนอนพิงคันนาขาดใจตาย ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยทั้ง ๒ มีผิดตาม ม.๒๙๓ ข้อ ๑-๗-๑๑ ให้จำคุกคนละ ๑ ปี นายช้อยมีผิดตาม มง๒๕๑ อีกกะทงหนึ่งให้จำหคุก ๑๕ ปี รวมโทษนายช้อย ๑๖ ปี ศาลฎีกาแลศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า นายช้อยมีผิดตาม ม.๓๐๐ ตอน ๓ กะทงเดียว เพราะการลักทรัพย์กับการทำร้ายต่อเนื่องกันเพื่อหลีกเลี่ยงให้พ้นอาญา ส่วนกำหนดโทษยืนตาม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 319/2472อัยยการนครปฐมโจทก์นายอ๊อด นายช้อยจำเลย ป.อ. ม. 300 ตอน 3 ป.วิ.อ. การลักทรัพย์กับการทำร้ายเขาต่อเนื่องรวดเดียวกันต้องมีผิดฐานชิงทรัพย์ได้ความว่า จำเลยทั้ง ๒ สมคบกันไปลักเข้าฟ่อนในนาของ ผ. ๆ กับ อ.ไล่จับจำเลย นายช้อยชักมีดพกออกหันกลับมาทำท่าจะแทง ผ. ๆ ร้องให้ อ.ช่วย อ.วิ่งมาถึงพอดีนายช้อยล้มลง อ.ยั้งตัวไม่ทันถลาเข้าไปที่นายช้อย ๆ เอามีดแทง อ. ๑ ทีถูกชายโครง แล้วลุกขึ้นวิ่งหนีไป อ.เดินกลับมาได้สัก ๗ วาก็ลงนอนพิงคันนาขาดใจตาย ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยทั้ง ๒ มีผิดตาม ม.๒๙๓ ข้อ ๑-๗-๑๑ ให้จำคุกคนละ ๑ ปี นายช้อยมีผิดตาม มง๒๕๑ อีกกะทงหนึ่งให้จำหคุก ๑๕ ปี รวมโทษนายช้อย ๑๖ ปี ศาลฎีกาแลศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า นายช้อยมีผิดตาม ม.๓๐๐ ตอน ๓ กะทงเดียว เพราะการลักทรัพย์กับการทำร้ายต่อเนื่องกันเพื่อหลีกเลี่ยงให้พ้นอาญา ส่วนกำหนดโทษยืนตาม(หริศ-พรหม-วิชัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่า จำเลยทั้ง ๒ สมคบกันไปลักเข้าฟ่อนในนาของ ผ. ๆ กับ อ.ไล่จับจำเลย นายช้อยชักมีดพกออกหันกลับมาทำท่าจะแทง ผ. ๆ ร้องให้ อ.ช่วย อ.วิ่งมาถึงพอดีนายช้อยล้มลง อ.ยั้งตัวไม่ทันถลาเข้าไปที่นายช้อย ๆ เอามีดแทง อ. ๑ ทีถูกชายโครง แล้วลุกขึ้นวิ่งหนีไป อ.เดินกลับมาได้สัก ๗ วาก็ลงนอนพิงคันนาขาดใจตาย ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยทั้ง ๒ มีผิดตาม ม.๒๙๓ ข้อ ๑-๗-๑๑ ให้จำคุกคนละ ๑ ปี นายช้อยมีผิดตาม มง๒๕๑ อีกกะทงหนึ่งให้จำหคุก ๑๕ ปี รวมโทษนายช้อย ๑๖ ปี ศาลฎีกาแลศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า นายช้อยมีผิดตาม ม.๓๐๐ ตอน ๓ กะทงเดียว เพราะการลักทรัพย์กับการทำร้ายต่อเนื่องกันเพื่อหลีกเลี่ยงให้พ้นอาญา ส่วนกำหนดโทษยืนตาม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 319/2472อัยยการนครปฐมโจทก์นายอ๊อด นายช้อยจำเลย ป.อ. ม. 300 ตอน 3 ป.วิ.อ. การลักทรัพย์กับการทำร้ายเขาต่อเนื่องรวดเดียวกันต้องมีผิดฐานชิงทรัพย์ได้ความว่า จำเลยทั้ง ๒ สมคบกันไปลักเข้าฟ่อนในนาของ ผ. ๆ กับ อ.ไล่จับจำเลย นายช้อยชักมีดพกออกหันกลับมาทำท่าจะแทง ผ. ๆ ร้องให้ อ.ช่วย อ.วิ่งมาถึงพอดีนายช้อยล้มลง อ.ยั้งตัวไม่ทันถลาเข้าไปที่นายช้อย ๆ เอามีดแทง อ. ๑ ทีถูกชายโครง แล้วลุกขึ้นวิ่งหนีไป อ.เดินกลับมาได้สัก ๗ วาก็ลงนอนพิงคันนาขาดใจตาย ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยทั้ง ๒ มีผิดตาม ม.๒๙๓ ข้อ ๑-๗-๑๑ ให้จำคุกคนละ ๑ ปี นายช้อยมีผิดตาม มง๒๕๑ อีกกะทงหนึ่งให้จำหคุก ๑๕ ปี รวมโทษนายช้อย ๑๖ ปี ศาลฎีกาแลศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า นายช้อยมีผิดตาม ม.๓๐๐ ตอน ๓ กะทงเดียว เพราะการลักทรัพย์กับการทำร้ายต่อเนื่องกันเพื่อหลีกเลี่ยงให้พ้นอาญา ส่วนกำหนดโทษยืนตาม(หริศ-พรหม-วิชัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศอธิบดีศาลปกครองเชียงใหม่ประกาศอธิบดีศาลปกครองเชียงใหม่เรื่องกำหนดวันเปิดทำการแผนกคดีบริหารงานบุคคลในศาลปกครองเชียงใหม่[๑] ตามที่ประธานศาลปกครองสูงสุดได้ออกประกาศ เรื่องการจัดตั้งแผนกคดีบริหารงานบุคคลในศาลปกครองชั้นต้น ลงวันที่ ๑๗ มกราคม ๒๕๕๗ซึ่งมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๒๕ มกราคม ๒๕๕๗ เป็นต้นไปโดยกำหนดให้แผนกคดีบริหารงานบุคคลในศาลปกครองชั้นต้นจะเริ่มดำเนินการเมื่อใดให้เป็นไปตามประกาศของอธิบดีศาลปกครองชั้นต้น นั้นเพื่อให้การจัดตั้งแผนกคดีบริหารงานบุคคลในศาลปกครองเชียงใหม่เป็นไปตามประกาศประธานศาลปกครองสูงสุดเรื่อง การจัดตั้งแผนกคดีบริหารงานบุคคลในศาลปกครองชั้นต้น ลงวันที่ ๑๗ มกราคม๒๕๕๗อธิบดีศาลปกครองเชียงใหม่จึงออกประกาศให้เปิดทำการแผนกคดีบริหารงานบุคคลในศาลปกครองเชียงใหม่ตั้งแต่วันที่ ๑๐ มีนาคม ๒๕๕๗ เป็นต้นไปประกาศณ วันที่ ๓๐ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๗ฤทัย หงส์สิริอธิบดีศาลปกครองเชียงใหม่ปริยานุช/ผู้จัดทำ๒๕ กุมภาพันธ์๒๕๕๗เอกฤทธิ์/ผู้ตรวจ๓ มีนาคม ๒๕๕๗[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๓๑/ตอนที่ ๒๒ ก/หน้า ๓/๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 529/2482หลักกฎหมาย: จำเลยฟันถูกนิ้วชี้ขาดแต่แพทย์เย็บติดกันแล้ว แต่+งอไม่ได้ดังนี้ไม่เป็นบาดแผลถึงสาหัสได้ความว่าจำเลยเอากระบี่ฟันถูกพลตำรวจกระดูกนิ้วชี้ขาด แพทย์เย็บติดกันแล้ว แต่งอนิ้วไม่ได้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม ม.๒๕๕,๒๕๖ กฎหมายอาญา ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษาต้องกันว่าบาดแผลเป็นเพียงงอนิ้วไม่ได้เท่านั้น นิ้วยังใช้ได้ไม่พิการไม่เป็นบาดแผลสาหัส พิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๕ โจทก์ฎีกาว่าเป็นบาดแผลสาหัสตาม มาตรา ๒๕๖ ศาลฎีกาพิจารณาพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 529/2482อัยยการสุราษฎร์ธานีโจทก์นายพริ้ม กลิ่นเรืองจำเลย ป.อ. ม. 255, ม. 256จำเลยฟันถูกนิ้วชี้ขาดแต่แพทย์เย็บติดกันแล้ว แต่+งอไม่ได้ดังนี้ไม่เป็นบาดแผลถึงสาหัสได้ความว่าจำเลยเอากระบี่ฟันถูกพลตำรวจกระดูกนิ้วชี้ขาด แพทย์เย็บติดกันแล้ว แต่งอนิ้วไม่ได้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม ม.๒๕๕,๒๕๖ กฎหมายอาญา ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษาต้องกันว่าบาดแผลเป็นเพียงงอนิ้วไม่ได้เท่านั้น นิ้วยังใช้ได้ไม่พิการไม่เป็นบาดแผลสาหัส พิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๕ โจทก์ฎีกาว่าเป็นบาดแผลสาหัสตาม มาตรา ๒๕๖ ศาลฎีกาพิจารณาพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒(อมาตย-วิเศษ-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ได้ความว่าจำเลยเอากระบี่ฟันถูกพลตำรวจกระดูกนิ้วชี้ขาด แพทย์เย็บติดกันแล้ว แต่งอนิ้วไม่ได้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม ม.๒๕๕,๒๕๖ กฎหมายอาญา ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษาต้องกันว่าบาดแผลเป็นเพียงงอนิ้วไม่ได้เท่านั้น นิ้วยังใช้ได้ไม่พิการไม่เป็นบาดแผลสาหัส พิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๕ โจทก์ฎีกาว่าเป็นบาดแผลสาหัสตาม มาตรา ๒๕๖ ศาลฎีกาพิจารณาพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 529/2482อัยยการสุราษฎร์ธานีโจทก์นายพริ้ม กลิ่นเรืองจำเลย ป.อ. ม. 255, ม. 256จำเลยฟันถูกนิ้วชี้ขาดแต่แพทย์เย็บติดกันแล้ว แต่+งอไม่ได้ดังนี้ไม่เป็นบาดแผลถึงสาหัสได้ความว่าจำเลยเอากระบี่ฟันถูกพลตำรวจกระดูกนิ้วชี้ขาด แพทย์เย็บติดกันแล้ว แต่งอนิ้วไม่ได้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม ม.๒๕๕,๒๕๖ กฎหมายอาญา ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษาต้องกันว่าบาดแผลเป็นเพียงงอนิ้วไม่ได้เท่านั้น นิ้วยังใช้ได้ไม่พิการไม่เป็นบาดแผลสาหัส พิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๕ โจทก์ฎีกาว่าเป็นบาดแผลสาหัสตาม มาตรา ๒๕๖ ศาลฎีกาพิจารณาพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒(อมาตย-วิเศษ-มนูภันย์วิมลสาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5196/2538หลักกฎหมาย: โจทก์ย้ายไปรับราชการตามจังหวัดต่าง ๆ โดยจำเลยมิได้ติดตามไปด้วย โจทก์มีหน้าที่จะต้องกลับมาเยี่ยมเยียนดูแลบุตรภริยา การที่โจทก์ไม่ยอมกลับมาเยี่ยมจำเลยและบุตรจะถือว่าเป็นการแยกกันโดยความสมัครใจของจำเลยด้วยไม่ได้ เมื่อเป็นความสมัครใจของโจทก์แต่ฝ่ายเดียว โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องหย่าตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4/2) ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5196/2538นายอนันต์ สุวพันธ์โจทก์นางกาญจนา สุวพันธ์จำเลย ป.พ.พ. ม. 1516 (4/2)โจทก์ย้ายไปรับราชการตามจังหวัดต่าง ๆ โดยจำเลยมิได้ติดตามไปด้วย โจทก์มีหน้าที่จะต้องกลับมาเยี่ยมเยียนดูแลบุตรภริยา การที่โจทก์ไม่ยอมกลับมาเยี่ยมจำเลยและบุตรจะถือว่าเป็นการแยกกันโดยความสมัครใจของจำเลยด้วยไม่ได้ เมื่อเป็นความสมัครใจของโจทก์แต่ฝ่ายเดียว โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องหย่าตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4/2)(อร่าม หุตางกูร-ไพศาล รางชางกูร-สมพล สัตยาอภิธาน)ศาลจังหวัดนครศรีธรรมราช - นายศิริชัย วัฒนโยธินศาลอุทธรณ์ภาค ๓ - นายประสพสุข บุญเดชแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5196/2538นายอนันต์ สุวพันธ์โจทก์นางกาญจนา สุวพันธ์จำเลย ป.พ.พ. ม. 1516 (4/2)โจทก์ย้ายไปรับราชการตามจังหวัดต่าง ๆ โดยจำเลยมิได้ติดตามไปด้วย โจทก์มีหน้าที่จะต้องกลับมาเยี่ยมเยียนดูแลบุตรภริยา การที่โจทก์ไม่ยอมกลับมาเยี่ยมจำเลยและบุตรจะถือว่าเป็นการแยกกันโดยความสมัครใจของจำเลยด้วยไม่ได้ เมื่อเป็นความสมัครใจของโจทก์แต่ฝ่ายเดียว โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องหย่าตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4/2)(อร่าม หุตางกูร-ไพศาล รางชางกูร-สมพล สัตยาอภิธาน)ศาลจังหวัดนครศรีธรรมราช - นายศิริชัย วัฒนโยธินศาลอุทธรณ์ภาค ๓ - นายประสพสุข บุญเดชแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 63074หลักกฎหมาย: คดีที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่าศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยถึงความผิดฐานทำให้เสื่อมเสียเสรีภาพนั้น เมื่อศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยแล้วว่ายังฟังไม่ได้ว่าการกระทำของจำเลยกับพวกมีมูลเป็นความผิดดังฟ้อง ฎีกาของโจทก์จึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 352/2519หลวงเจริญรัตนวิโรจน์โจทก์นางยาใจ ศิริภาพจำเลย ป.วิ.อ. ม. 220, ม. 15 ป.วิ.พ. ม. 249คดีที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่าศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยถึงความผิดฐานทำให้เสื่อมเสียเสรีภาพนั้น เมื่อศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยแล้วว่ายังฟังไม่ได้ว่าการกระทำของจำเลยกับพวกมีมูลเป็นความผิดดังฟ้อง ฎีกาของโจทก์จึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย(พิสัณห์ ลีตเวทย์-บัญญัติ สุชีวะ-ชลูตม์ สวัสดิทัต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 352/2519หลวงเจริญรัตนวิโรจน์โจทก์นางยาใจ ศิริภาพจำเลย ป.วิ.อ. ม. 220, ม. 15 ป.วิ.พ. ม. 249คดีที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่าศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยถึงความผิดฐานทำให้เสื่อมเสียเสรีภาพนั้น เมื่อศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยแล้วว่ายังฟังไม่ได้ว่าการกระทำของจำเลยกับพวกมีมูลเป็นความผิดดังฟ้อง ฎีกาของโจทก์จึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย(พิสัณห์ ลีตเวทย์-บัญญัติ สุชีวะ-ชลูตม์ สวัสดิทัต)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
พระราชบัญญัติยา (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2527พระราชบัญญัติ ยา (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๒๗ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร. ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๘ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๒๗ เป็นปีที่ ๓๙ ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยยา จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้มาตรา 1 มาตรา ๑ พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า "พระราชบัญญัติยา (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๒๗"มาตรา 2 มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑๔ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๒๗ เป็นต้นไปมาตรา 3 มาตรา ๓ ให้ขยายระยะเวลาการใช้บังคับมาตรา ๔๗ (๑) แห่งพระราชบัญญัติยา (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๒๒ ในส่วนที่เกี่ยวกับการผ่อนผันให้ผู้รับอนุญาตขายยาแผนปัจจุบันซึ่งได้รับอนุญาตอยู่แล้วก่อนวันที่พระราชบัญญัติยา (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๒๒ ใช้บังคับ ต้องจัดให้มีเภสัชกรตามมาตรา ๒๑ เป็นผู้มีหน้าที่ปฏิบัติการอยู่ ณมาตรา 3 สถานที่ขายยาวันละไม่น้อยกว่าสามชั่วโมงติดต่อกันในเวลาเปิดทำการ ออกไปอีกจนถึงวันที่ ๓๐ กันยายน พ.ศ. ๒๕๒๙ ในระหว่างการขยายระยะเวลาการใช้บังคับตามวรรคหนึ่ง ถ้ารัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขโดยคำแนะนำของคณะกรรมการยาเห็นว่าในท้องที่ใดมาตรา 3 มีความสมควรที่จะให้ผู้รับอนุญาตขายยาแผนปัจจุบันตามวรรคหนึ่งต้องจัดให้มีเภสัชกรประจำอยู่ตลอดเวลาที่เปิดทำการตามมาตรา ๒๑ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขมีอำนาจประกาศในราชกิจจานุเบกษากำหนดท้องที่นั้นเป็นท้องที่ที่ต้องจัดให้มีเภสัชกรประจำอยู่ตลอดเวลาที่เปิดทำการตามมาตรา ๒๑มาตรา 3 ได้โดยให้มีผลใช้บังคับในวันที่ระบุไว้ในประกาศดังกล่าว แต่จะใช้บังคับก่อนเก้าสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาไม่ได้มาตรา 4 มาตรา ๔ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ พลเอก ป. ติณสูลานนท์ นายกรัฐมนตรีหมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่ระยะเวลาใช้บังคับบทเฉพาะกาลตามมาตรา ๔๗ แห่งพระราชบัญญัติยา (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๒๒ ที่บัญญัติผ่อนผันให้ผู้รับอนุญาตขายยาแผนปัจจุบันซึ่งได้รับอนุญาตอยู่แล้วก่อนวันที่พระราชบัญญัติยา (ฉบับที่ ๓)ฯใช้บังคับที่ยังไม่อาจจัดหาเภสัชกรเป็นผู้มีหน้าที่ปฏิบัติการประจำอยู่ ณ สถานที่ขายยาตลอดเวลาที่เปิดทำการได้ตามที่กำหนดไว้ตามมาตรา ๒๑ แต่ต้องจัดให้มีเภสัชกรประจำสถานที่ขายยาวันละไม่น้อยกว่าสามชั่วโมงติดต่อกันในเวลาเปิดทำการ นั้น จะสิ้นสุดลงในวันที่ ๑๓ พฤษภาคม ๒๕๒๗ แต่สภาพการณ์ในปัจจุบันจำนวนเภสัชกรที่มีอยู่ยังไม่เพียงพอ ทำให้ผู้รับอนุญาตขายยาแผนปัจจุบัน ซึ่งได้รับอนุญาตอยู่แล้วก่อนวันที่พระราชบัญญัติยา (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๒๒ ใช้บังคับจำนวนมาก ไม่อาจจัดหาเภสัชกรประจำอยู่ตลอดเวลาที่เปิดทำการตามมาตรา ๒๑ แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวได้สมควรขยายระยะเวลาการใช้บังคับบทเฉพาะกาลในส่วนที่เกี่ยวกับการให้ผู้รับอนุญาตขายยาแผนปัจจุบันต้องจัดให้มีเภสัชกรตามมาตรา ๒๑ ปฏิบัติการอยู่ ณ สถานที่ขายยาวันละไม่น้อยกว่าสามชั่วโมงติดต่อกันในเวลาเปิดทำการออกไปอีกระยะหนึ่งถ้ารัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขเห็นว่าท้องที่ใดมีเภสัชกรเพียงพอที่จะกำหนดให้ผู้รับอนุญาตขายยาแผนปัจจุบันต้องจัดให้มีเภสัชกรประจำอยู่ตลอดเวลาที่เปิดทำการตามมาตรา ๒๑ ได้ ก็ให้รัฐมนตรีฯ มีอำนาจกำหนดท้องที่นั้นโดยประกาศในราชกิจจานุเบกษาได้ จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1995/2519หลักกฎหมาย: การที่จำเลยกระทำโดยมิได้คำนึงถึงความปลอดภัยในชีวิตของผู้อื่นและต่อสู้คดีด้วยนั้น แม้จำเลยจะได้ชดใช้ค่าเสียหายให้ฝ่ายผู้ตายซึ่งจำเลยต้องรับผิดทางแพ่งอยู่แล้วและจำเลยไปมอบตัวต่อเจ้าพนักงานก็ตาม แต่ศาลชั้นต้นก็ได้พิจารณาถึงเรื่องที่จำเลยชดใช้ค่าเสียหายประกอบในการกำหนดโทษโดยลงโทษจำคุกจำเลย 2 ปี ในสถานเบาอยู่แล้วศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้รอการลงโทษ ศาลฎีกาไม่รอ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1995/2519พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์นายวันชัย พงษ์อุเทนจำเลย ป.อ. ม. 56 ป.วิ.อ. ม. 218การที่จำเลยกระทำโดยมิได้คำนึงถึงความปลอดภัยในชีวิตของผู้อื่นและต่อสู้คดีด้วยนั้น แม้จำเลยจะได้ชดใช้ค่าเสียหายให้ฝ่ายผู้ตายซึ่งจำเลยต้องรับผิดทางแพ่งอยู่แล้วและจำเลยไปมอบตัวต่อเจ้าพนักงานก็ตาม แต่ศาลชั้นต้นก็ได้พิจารณาถึงเรื่องที่จำเลยชดใช้ค่าเสียหายประกอบในการกำหนดโทษโดยลงโทษจำคุกจำเลย 2 ปี ในสถานเบาอยู่แล้วศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้รอการลงโทษ ศาลฎีกาไม่รอ(สุจริต เสถียรกาล-ถนอม ครูไพศาล-แถม ดุลยสุข)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1995/2519พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์นายวันชัย พงษ์อุเทนจำเลย ป.อ. ม. 56 ป.วิ.อ. ม. 218การที่จำเลยกระทำโดยมิได้คำนึงถึงความปลอดภัยในชีวิตของผู้อื่นและต่อสู้คดีด้วยนั้น แม้จำเลยจะได้ชดใช้ค่าเสียหายให้ฝ่ายผู้ตายซึ่งจำเลยต้องรับผิดทางแพ่งอยู่แล้วและจำเลยไปมอบตัวต่อเจ้าพนักงานก็ตาม แต่ศาลชั้นต้นก็ได้พิจารณาถึงเรื่องที่จำเลยชดใช้ค่าเสียหายประกอบในการกำหนดโทษโดยลงโทษจำคุกจำเลย 2 ปี ในสถานเบาอยู่แล้วศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้รอการลงโทษ ศาลฎีกาไม่รอ(สุจริต เสถียรกาล-ถนอม ครูไพศาล-แถม ดุลยสุข)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ