คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 386/2493หลักกฎหมาย: จำเลยเมาสุราและโกรธ ช.ภริยาที่บ่นว่าได้หยิบหอกปลายข้าวพุ่งไปโดยเจตนาจะให้ถูก ช. ด้วยกำลังโทสะแต่พลั้งพลาดไปถูก ล. ตายดังนี้ ถือว่าจำเลยฆ่า ล. โดยพลั้งพลาด และไม่เจตนาตามมาตรา 251,44โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้หอกพุ่งทำร้ายร่างกาย ช. ภริยาจำเลยโดยเจตนาฆ่า แต่ ช. หลบเสียทันจึงไม่ถูก หอกที่จำเลยพุ่งได้พลั้งพลาดไปถูก ล. ตาย ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249, 43, 44, 249 และ 60 จำเลยให้การว่า ตั้งใจหยิบไม้พุ่งขู่เพื่อให้ช. หยุดบ่นว่าจำเลยแต่หยิบไม้ผิดไป หยิบเอาหอกพุ่งไปถูกล. ตายโดยไม่ได้ตั้งใจจะให้ถูก ช. หรือ ล. ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยหาได้มีเจตนาจะกระทำแก่ ช. ไม่เมื่อไม่มีเจตนาจะกระทำแก่ ช. ก็จะลงโทษฐานกระทำแก่ ล. โดยพลั้งพลาดตามมาตรา 44 ไม่ได้ และลงโทษฐานกระทำโดยประมาทตาม มาตรา 252 ก็ไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง ริบหอกของกลางศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยมิได้เจตนาจะฆ่า ช. จำเลยผิดเพียงฐานฆ่า ล. โดยพลั้งพลาดและไม่เจตนาตามมาตรา 251, 44 และฐานพยายามทำร้าย ช. ตามมาตรา 254, 60 เท่านั้น พิพากษากลับ ให้จำคุกจำเลย 3 ปีตามมาตรา 254, 44 อันเป็นบทหนักสถานเดียว ปรานีลดโทษตามมาตรา 59 คงจำคุก 2 ปี ริบหอกของกลางจำเลยฝ่ายเดียวฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การฆาตกรรมรายนี้เกิดขึ้นเนื่องจากความเมาสุราของจำเลยแล้วพูดบ่นพึมพำ ช. พูดบ่นว่าจำเลย ๆ มีความโกรธและยับยั้งสติไม่ได้ จึงได้หยิบหอกปลายข้าวพุ่งไปโดยเจตนาจะให้ถูก ช. ภรรยาด้วยกำลังโทษะ แต่พลั้งพลาดไปถูก ล. ถึงตาย จำเลยไม่พ้นความผิด ให้ยกฎีกาพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 386/2493อัยการประจำศาลจังหวัดมีนบุรีโจทก์นายบุญ มีเจริญจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 251, ม. 44จำเลยเมาสุราและโกรธ ช.ภริยาที่บ่นว่าได้หยิบหอกปลายข้าวพุ่งไปโดยเจตนาจะให้ถูก ช. ด้วยกำลังโทสะแต่พลั้งพลาดไปถูก ล. ตายดังนี้ ถือว่าจำเลยฆ่า ล. โดยพลั้งพลาด และไม่เจตนาตามมาตรา 251,44โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้หอกพุ่งทำร้ายร่างกาย ช. ภริยาจำเลยโดยเจตนาฆ่า แต่ ช. หลบเสียทันจึงไม่ถูก หอกที่จำเลยพุ่งได้พลั้งพลาดไปถูก ล. ตาย ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249, 43, 44, 249 และ 60 จำเลยให้การว่า ตั้งใจหยิบไม้พุ่งขู่เพื่อให้ช. หยุดบ่นว่าจำเลยแต่หยิบไม้ผิดไป หยิบเอาหอกพุ่งไปถูกล. ตายโดยไม่ได้ตั้งใจจะให้ถูก ช. หรือ ล. ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยหาได้มีเจตนาจะกระทำแก่ ช. ไม่เมื่อไม่มีเจตนาจะกระทำแก่ ช. ก็จะลงโทษฐานกระทำแก่ ล. โดยพลั้งพลาดตามมาตรา 44 ไม่ได้ และลงโทษฐานกระทำโดยประมาทตาม มาตรา 252 ก็ไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง ริบหอกของกลางศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยมิได้เจตนาจะฆ่า ช. จำเลยผิดเพียงฐานฆ่า ล. โดยพลั้งพลาดและไม่เจตนาตามมาตรา 251, 44 และฐานพยายามทำร้าย ช. ตามมาตรา 254, 60 เท่านั้น พิพากษากลับ ให้จำคุกจำเลย 3 ปีตามมาตรา 254, 44 อันเป็นบทหนักสถานเดียว ปรานีลดโทษตามมาตรา 59 คงจำคุก 2 ปี ริบหอกของกลางจำเลยฝ่ายเดียวฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การฆาตกรรมรายนี้เกิดขึ้นเนื่องจากความเมาสุราของจำเลยแล้วพูดบ่นพึมพำ ช. พูดบ่นว่าจำเลย ๆ มีความโกรธและยับยั้งสติไม่ได้ จึงได้หยิบหอกปลายข้าวพุ่งไปโดยเจตนาจะให้ถูก ช. ภรรยาด้วยกำลังโทษะ แต่พลั้งพลาดไปถูก ล. ถึงตาย จำเลยไม่พ้นความผิด ให้ยกฎีกาพิพากษายืน(มนูภันย์วิมลสาร-จำรูญเนติศาสตร์-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้หอกพุ่งทำร้ายร่างกาย ช. ภริยาจำเลยโดยเจตนาฆ่า แต่ ช. หลบเสียทันจึงไม่ถูก หอกที่จำเลยพุ่งได้พลั้งพลาดไปถูก ล. ตาย ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249, 43, 44, 249 และ 60 จำเลยให้การว่า ตั้งใจหยิบไม้พุ่งขู่เพื่อให้ช. หยุดบ่นว่าจำเลยแต่หยิบไม้ผิดไป หยิบเอาหอกพุ่งไปถูกล. ตายโดยไม่ได้ตั้งใจจะให้ถูก ช. หรือ ล. ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยหาได้มีเจตนาจะกระทำแก่ ช. ไม่เมื่อไม่มีเจตนาจะกระทำแก่ ช. ก็จะลงโทษฐานกระทำแก่ ล. โดยพลั้งพลาดตามมาตรา 44 ไม่ได้ และลงโทษฐานกระทำโดยประมาทตาม มาตรา 252 ก็ไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง ริบหอกของกลางศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยมิได้เจตนาจะฆ่า ช. จำเลยผิดเพียงฐานฆ่า ล. โดยพลั้งพลาดและไม่เจตนาตามมาตรา 251, 44 และฐานพยายามทำร้าย ช. ตามมาตรา 254, 60 เท่านั้น พิพากษากลับ ให้จำคุกจำเลย 3 ปีตามมาตรา 254, 44 อันเป็นบทหนักสถานเดียว ปรานีลดโทษตามมาตรา 59 คงจำคุก 2 ปี ริบหอกของกลางจำเลยฝ่ายเดียวฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การฆาตกรรมรายนี้เกิดขึ้นเนื่องจากความเมาสุราของจำเลยแล้วพูดบ่นพึมพำ ช. พูดบ่นว่าจำเลย ๆ มีความโกรธและยับยั้งสติไม่ได้ จึงได้หยิบหอกปลายข้าวพุ่งไปโดยเจตนาจะให้ถูก ช. ภรรยาด้วยกำลังโทษะ แต่พลั้งพลาดไปถูก ล. ถึงตาย จำเลยไม่พ้นความผิด ให้ยกฎีกาพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 386/2493อัยการประจำศาลจังหวัดมีนบุรีโจทก์นายบุญ มีเจริญจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 251, ม. 44จำเลยเมาสุราและโกรธ ช.ภริยาที่บ่นว่าได้หยิบหอกปลายข้าวพุ่งไปโดยเจตนาจะให้ถูก ช. ด้วยกำลังโทสะแต่พลั้งพลาดไปถูก ล. ตายดังนี้ ถือว่าจำเลยฆ่า ล. โดยพลั้งพลาด และไม่เจตนาตามมาตรา 251,44โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้หอกพุ่งทำร้ายร่างกาย ช. ภริยาจำเลยโดยเจตนาฆ่า แต่ ช. หลบเสียทันจึงไม่ถูก หอกที่จำเลยพุ่งได้พลั้งพลาดไปถูก ล. ตาย ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249, 43, 44, 249 และ 60 จำเลยให้การว่า ตั้งใจหยิบไม้พุ่งขู่เพื่อให้ช. หยุดบ่นว่าจำเลยแต่หยิบไม้ผิดไป หยิบเอาหอกพุ่งไปถูกล. ตายโดยไม่ได้ตั้งใจจะให้ถูก ช. หรือ ล. ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยหาได้มีเจตนาจะกระทำแก่ ช. ไม่เมื่อไม่มีเจตนาจะกระทำแก่ ช. ก็จะลงโทษฐานกระทำแก่ ล. โดยพลั้งพลาดตามมาตรา 44 ไม่ได้ และลงโทษฐานกระทำโดยประมาทตาม มาตรา 252 ก็ไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง ริบหอกของกลางศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยมิได้เจตนาจะฆ่า ช. จำเลยผิดเพียงฐานฆ่า ล. โดยพลั้งพลาดและไม่เจตนาตามมาตรา 251, 44 และฐานพยายามทำร้าย ช. ตามมาตรา 254, 60 เท่านั้น พิพากษากลับ ให้จำคุกจำเลย 3 ปีตามมาตรา 254, 44 อันเป็นบทหนักสถานเดียว ปรานีลดโทษตามมาตรา 59 คงจำคุก 2 ปี ริบหอกของกลางจำเลยฝ่ายเดียวฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การฆาตกรรมรายนี้เกิดขึ้นเนื่องจากความเมาสุราของจำเลยแล้วพูดบ่นพึมพำ ช. พูดบ่นว่าจำเลย ๆ มีความโกรธและยับยั้งสติไม่ได้ จึงได้หยิบหอกปลายข้าวพุ่งไปโดยเจตนาจะให้ถูก ช. ภรรยาด้วยกำลังโทษะ แต่พลั้งพลาดไปถูก ล. ถึงตาย จำเลยไม่พ้นความผิด ให้ยกฎีกาพิพากษายืน(มนูภันย์วิมลสาร-จำรูญเนติศาสตร์-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ