คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1156/2519หลักกฎหมาย: โจทก์ได้เช่าตึกพิพาทจากส.แต่เข้าครอบครองตึกชั้นล่างไม่ได้เพราะจำเลยครอบครองอยู่ จึงได้มีการฟ้องคดีกันระหว่างโจทก์จำเลยหลายคดี ในที่สุดได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันโดยโจทก์ยอมให้จำเลยอาศัยอยู่ในตึกพิพาทชั้นล่างจนสิ้นเดือนมีนาคม 2519 แต่ยังไม่ครบกำหนด โจทก์ก็มาฟ้องคดีนี้และขอให้ศาลหมายเรียก ส. เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมด้วย เช่นนี้ จำเลยอยู่ในตึกพิพาทโดยอาศัยสัญญาประนีประนอมยอมความ จำเลยมิได้รบกวนขัดขวางสิทธิโจทก์และไม่ได้โต้แย้งสิทธิของ ส. เมื่อโจทก์ให้จำเลยอาศัยเองและหากศาลพิพากษาให้โจทก์แพ้คดี โจทก์ย่อมไม่อาจฟ้องหรือถูก ส. ฟ้องตนได้เพื่อการใช้สิทธิไล่เบี้ยหรือเพื่อใช้ค่าทดแทน และไม่ใช่กรณีที่กฎหมายบังคับให้บุคคลภายนอกเข้ามาในคดี กรณีจึงไม่ชอบที่จะหมายเรียก ส. เข้ามาในคดีตามมาตรา 549 ประกอบด้วยมาตรา 477 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และตามมาตรา 57(3) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ศาลจึงบังคับให้ขับไล่จำเลยตามคำขอของ ส. ไม่ได้โจทก์ฟ้องและขอให้เรียกสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เข้ามาเป็นโจทก์ร่วม โดยบรรยายฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้เช่าตึก 2 ชั้นจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ เมื่อทำสัญญาแล้วโจทก์เข้าครอบครองตึกที่เช่าได้เฉพาะชั้นบน ส่วนชั้นล่าง จำเลยครอบครองอยู่เดิมและขัดขวางไม่ให้โจทก์เข้าครอบครองจำเลยขออนุญาตอยู่ต่อแต่สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ไม่ยินยอมโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยออกไปจำเลยขัดขืน เป็นเหตุให้โจทก์ขาดประโยชน์มิได้ทำการค้าในตึกชั้นล่าง ได้รับความเสียหายไม่ต่ำกว่าเดือนละ 3,000 บาท ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากตึกพิพาทและให้ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ด้วยศาลชั้นต้นมีคำสั่งเรียกสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เข้ามาเป็นโจทก์ร่วม โจทก์ร่วมอ้างว่าเป็นเจ้าของตึกพิพาทและมิได้อนุญาตให้จำเลยอยู่ในตึกแถวดังกล่าว ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจำเลยให้การและคัดค้านการเข้ามาเป็นโจทก์ร่วมของสำนักงานทรัพย์สินฯว่าจำเลยเช่าช่วงชั้นล่างตึกพิพาทมาจากผู้เช่าเดิม จำเลยมีเจตนารับโอนการเช่าต่อ แต่โจทก์ชิงรับโอนการเช่าไปเสียก่อน โจทก์กับจำเลยจึงเกิดพิพาทเกี่ยวกับการครอบครองตึกพิพาทรวม 3 คดีด้วยกัน ทั้งคดีแพ่งและคดีอาญา ศาลได้ไกล่เกลี่ย โจทก์กับจำเลยจึงได้ตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันว่ายอมระงับคดีทั้ง 3 คดี โดยโจทก์ยอมให้จำเลยอยู่ชั้นล่างของตึกพิพาทจนถึงสิ้นเดือนมีนาคม 2519 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ เพราะข้อพิพาทระงับไปแล้วตามสัญญาประนีประนอม และโจทก์ฟ้องคดีนี้เป็นฟ้องซ้ำ จำเลยไม่ได้รอนสิทธิใด ๆ ของโจทก์ ไม่ได้ทำให้สำนักงานทรัพย์สินฯ เสียหาย โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้าเป็นโจทก์ร่วม ไม่เข้าเกณฑ์มาตรา 57(3) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง โจทก์หาทางบิดพลิ้วข้อตกลงที่ทำไว้กับจำเลยจึงฟ้องคดีนี้และเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้าเป็นโจทก์ร่วม เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริตชั้นพิจารณา โจทก์แถลงรับว่าเคยทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 446/2516 ของศาลจังหวัดนครปฐม และเคยพิพาทกับจำเลยในกรณีเดียวกันนี้มาแล้วในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 331/2515ของศาลเดียวกัน ศาลชั้นต้น เห็นว่ารูปคดีพอวินิจฉัยได้แล้วจึงวินิจฉัยว่า โจทก์ต้องห้ามมิให้ฟ้องคดีนี้ เพราะได้ตกลงระงับข้อพิพาทกับจำเลยไปแล้ว ตามคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 446/2516 และฟ้องโจทก์คดีนี้เป็นฟ้องซ้ำกับฟ้องแย้งของโจทก์ซึ่งเป็นจำเลยในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 331/2515 โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ ส่วนโจทก์ร่วมเป็นเจ้าของตึกพิพาท มิได้อนุญาตให้จำเลยอยู่ในตึกพิพาทย่อมมีสิทธิขอให้ขับไล่จำเลยได้ พิพากษายกฟ้องโจทก์ แต่ให้ขับไล่จำเลยกับบริวารตามคำขอของโจทก์ร่วมจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์รู้อยู่แล้วว่าไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลย การที่โจทก์ขอให้ศาลหมายเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมเพื่อบังคับขับไล่จำเลยออกไป เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริต พิพากษาแก้ว่า ให้ยกคำสั่งและคำพิพากษาของศาลชั้นต้นที่เรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมและบังคับขับไล่จำเลยตามคำขอของสำนักงานทรัพย์สินฯ นั้นเสีย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ร่วมแต่ผู้เดียวฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าคดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยแต่เพียงว่า ชอบที่ศาลจะหมายเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมตามคำขอของโจทก์และบังคับขับไล่จำเลยออกจากตึกพิพาทได้หรือไม่ คดีนี้ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าสำนักงานทรัพย์สินฯ เป็นเจ้าของตึกพิพาทเดิมให้นายเอี่ยม ประจักษ์ทรัพย์เป็นผู้เช่า จำเลยได้เช่าตึกชั้นล่างจากภรรยานายเอี่ยม ต่อมาโจทก์ได้รับโอนสิทธิการเช่าตึกนี้จากนายเอี่ยมและได้ทำสัญญาเช่ากับสำนักงานทรัพย์สินฯแล้ว แต่เข้าครอบครองตึกชั้นล่างไม่ได้ เพราะจำเลยเข้าครอบครองอยู่ ได้มีการฟ้องกันทั้งคดีแพ่งและคดีอาญายังศาลจังหวัดนครปฐม ในที่สุดโจทก์จำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมกัน โดยโจทก์ยอมให้จำเลยอาศัยอยู่ในชั้นล่างของตึกพิพาทไปจนถึงสิ้นเดือนมีนาคม 2519 ปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 446/2516 ลงวันที่ 20มีนาคม 2516 ต่อมาวันที่ 31 ตุลาคม 2516 โจทก์ก็มาฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้และขอให้ศาลหมายเรียกสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เข้ามาเป็นโจทก์ร่วม ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยอยู่ในตึกพิพาทชั้นล่างโดยอาศัยสัญญาประนีประนอมยอมความที่ทำไว้กับโจทก์ จำเลยไม่ได้ก่อการรบกวนขัดสิทธิของโจทก์และไม่ได้โต้แย้งสิทธิของสำนักงานทรัพย์สินฯ เมื่อโจทก์ให้จำเลยอาศัยเอง และหากศาลพิพากษาให้โจทก์แพ้คดี โจทก์ย่อมไม่อาจฟ้องหรือถูกสำนักงานทรัพย์สินฯ ฟ้องตนได้เพื่อการใช้สิทธิไล่เบี้ยหรือเพื่อใช้ค่าทดแทนและไม่ใช่กรณีที่กฎหมายบังคับให้บุคคลภายนอกเข้ามาในคดี กรณีจึงไม่ชอบที่จะหมายเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาในคดีตามมาตรา 549 ประกอบด้วยมาตรา 477 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และตามมาตรา 57(3)แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ศาลจึงบังคับขับไล่จำเลยตามคำขอของสำนักงานทรัพย์สินฯ ไม่ได้ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1156/2519นายชูร่าย แซ่ลิ้มโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์โจทก์นายวิสัน วัฒนโฆวรณ์จำเลย ป.พ.พ. ม. 852 ป.วิ.พ. ม. 57โจทก์ได้เช่าตึกพิพาทจากส.แต่เข้าครอบครองตึกชั้นล่างไม่ได้เพราะจำเลยครอบครองอยู่ จึงได้มีการฟ้องคดีกันระหว่างโจทก์จำเลยหลายคดี ในที่สุดได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันโดยโจทก์ยอมให้จำเลยอาศัยอยู่ในตึกพิพาทชั้นล่างจนสิ้นเดือนมีนาคม 2519 แต่ยังไม่ครบกำหนด โจทก์ก็มาฟ้องคดีนี้และขอให้ศาลหมายเรียก ส. เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมด้วย เช่นนี้ จำเลยอยู่ในตึกพิพาทโดยอาศัยสัญญาประนีประนอมยอมความ จำเลยมิได้รบกวนขัดขวางสิทธิโจทก์และไม่ได้โต้แย้งสิทธิของ ส. เมื่อโจทก์ให้จำเลยอาศัยเองและหากศาลพิพากษาให้โจทก์แพ้คดี โจทก์ย่อมไม่อาจฟ้องหรือถูก ส. ฟ้องตนได้เพื่อการใช้สิทธิไล่เบี้ยหรือเพื่อใช้ค่าทดแทน และไม่ใช่กรณีที่กฎหมายบังคับให้บุคคลภายนอกเข้ามาในคดี กรณีจึงไม่ชอบที่จะหมายเรียก ส. เข้ามาในคดีตามมาตรา 549 ประกอบด้วยมาตรา 477 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และตามมาตรา 57(3) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ศาลจึงบังคับให้ขับไล่จำเลยตามคำขอของ ส. ไม่ได้โจทก์ฟ้องและขอให้เรียกสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เข้ามาเป็นโจทก์ร่วม โดยบรรยายฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้เช่าตึก 2 ชั้นจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ เมื่อทำสัญญาแล้วโจทก์เข้าครอบครองตึกที่เช่าได้เฉพาะชั้นบน ส่วนชั้นล่าง จำเลยครอบครองอยู่เดิมและขัดขวางไม่ให้โจทก์เข้าครอบครองจำเลยขออนุญาตอยู่ต่อแต่สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ไม่ยินยอมโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยออกไปจำเลยขัดขืน เป็นเหตุให้โจทก์ขาดประโยชน์มิได้ทำการค้าในตึกชั้นล่าง ได้รับความเสียหายไม่ต่ำกว่าเดือนละ 3,000 บาท ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากตึกพิพาทและให้ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ด้วยศาลชั้นต้นมีคำสั่งเรียกสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เข้ามาเป็นโจทก์ร่วม โจทก์ร่วมอ้างว่าเป็นเจ้าของตึกพิพาทและมิได้อนุญาตให้จำเลยอยู่ในตึกแถวดังกล่าว ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจำเลยให้การและคัดค้านการเข้ามาเป็นโจทก์ร่วมของสำนักงานทรัพย์สินฯว่าจำเลยเช่าช่วงชั้นล่างตึกพิพาทมาจากผู้เช่าเดิม จำเลยมีเจตนารับโอนการเช่าต่อ แต่โจทก์ชิงรับโอนการเช่าไปเสียก่อน โจทก์กับจำเลยจึงเกิดพิพาทเกี่ยวกับการครอบครองตึกพิพาทรวม 3 คดีด้วยกัน ทั้งคดีแพ่งและคดีอาญา ศาลได้ไกล่เกลี่ย โจทก์กับจำเลยจึงได้ตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันว่ายอมระงับคดีทั้ง 3 คดี โดยโจทก์ยอมให้จำเลยอยู่ชั้นล่างของตึกพิพาทจนถึงสิ้นเดือนมีนาคม 2519 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ เพราะข้อพิพาทระงับไปแล้วตามสัญญาประนีประนอม และโจทก์ฟ้องคดีนี้เป็นฟ้องซ้ำ จำเลยไม่ได้รอนสิทธิใด ๆ ของโจทก์ ไม่ได้ทำให้สำนักงานทรัพย์สินฯ เสียหาย โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้าเป็นโจทก์ร่วม ไม่เข้าเกณฑ์มาตรา 57(3) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง โจทก์หาทางบิดพลิ้วข้อตกลงที่ทำไว้กับจำเลยจึงฟ้องคดีนี้และเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้าเป็นโจทก์ร่วม เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริตชั้นพิจารณา โจทก์แถลงรับว่าเคยทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 446/2516 ของศาลจังหวัดนครปฐม และเคยพิพาทกับจำเลยในกรณีเดียวกันนี้มาแล้วในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 331/2515ของศาลเดียวกัน ศาลชั้นต้น เห็นว่ารูปคดีพอวินิจฉัยได้แล้วจึงวินิจฉัยว่า โจทก์ต้องห้ามมิให้ฟ้องคดีนี้ เพราะได้ตกลงระงับข้อพิพาทกับจำเลยไปแล้ว ตามคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 446/2516 และฟ้องโจทก์คดีนี้เป็นฟ้องซ้ำกับฟ้องแย้งของโจทก์ซึ่งเป็นจำเลยในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 331/2515 โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ ส่วนโจทก์ร่วมเป็นเจ้าของตึกพิพาท มิได้อนุญาตให้จำเลยอยู่ในตึกพิพาทย่อมมีสิทธิขอให้ขับไล่จำเลยได้ พิพากษายกฟ้องโจทก์ แต่ให้ขับไล่จำเลยกับบริวารตามคำขอของโจทก์ร่วมจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์รู้อยู่แล้วว่าไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลย การที่โจทก์ขอให้ศาลหมายเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมเพื่อบังคับขับไล่จำเลยออกไป เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริต พิพากษาแก้ว่า ให้ยกคำสั่งและคำพิพากษาของศาลชั้นต้นที่เรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมและบังคับขับไล่จำเลยตามคำขอของสำนักงานทรัพย์สินฯ นั้นเสีย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ร่วมแต่ผู้เดียวฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าคดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยแต่เพียงว่า ชอบที่ศาลจะหมายเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมตามคำขอของโจทก์และบังคับขับไล่จำเลยออกจากตึกพิพาทได้หรือไม่ คดีนี้ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าสำนักงานทรัพย์สินฯ เป็นเจ้าของตึกพิพาทเดิมให้นายเอี่ยม ประจักษ์ทรัพย์เป็นผู้เช่า จำเลยได้เช่าตึกชั้นล่างจากภรรยานายเอี่ยม ต่อมาโจทก์ได้รับโอนสิทธิการเช่าตึกนี้จากนายเอี่ยมและได้ทำสัญญาเช่ากับสำนักงานทรัพย์สินฯแล้ว แต่เข้าครอบครองตึกชั้นล่างไม่ได้ เพราะจำเลยเข้าครอบครองอยู่ ได้มีการฟ้องกันทั้งคดีแพ่งและคดีอาญายังศาลจังหวัดนครปฐม ในที่สุดโจทก์จำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมกัน โดยโจทก์ยอมให้จำเลยอาศัยอยู่ในชั้นล่างของตึกพิพาทไปจนถึงสิ้นเดือนมีนาคม 2519 ปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 446/2516 ลงวันที่ 20มีนาคม 2516 ต่อมาวันที่ 31 ตุลาคม 2516 โจทก์ก็มาฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้และขอให้ศาลหมายเรียกสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เข้ามาเป็นโจทก์ร่วม ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยอยู่ในตึกพิพาทชั้นล่างโดยอาศัยสัญญาประนีประนอมยอมความที่ทำไว้กับโจทก์ จำเลยไม่ได้ก่อการรบกวนขัดสิทธิของโจทก์และไม่ได้โต้แย้งสิทธิของสำนักงานทรัพย์สินฯ เมื่อโจทก์ให้จำเลยอาศัยเอง และหากศาลพิพากษาให้โจทก์แพ้คดี โจทก์ย่อมไม่อาจฟ้องหรือถูกสำนักงานทรัพย์สินฯ ฟ้องตนได้เพื่อการใช้สิทธิไล่เบี้ยหรือเพื่อใช้ค่าทดแทนและไม่ใช่กรณีที่กฎหมายบังคับให้บุคคลภายนอกเข้ามาในคดี กรณีจึงไม่ชอบที่จะหมายเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาในคดีตามมาตรา 549 ประกอบด้วยมาตรา 477 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และตามมาตรา 57(3)แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ศาลจึงบังคับขับไล่จำเลยตามคำขอของสำนักงานทรัพย์สินฯ ไม่ได้ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้วพิพากษายืน(สุธี ชอบธรรม-สนับ คัมภีรยส-สมชัย ทรัพยวณิช)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและขอให้เรียกสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เข้ามาเป็นโจทก์ร่วม โดยบรรยายฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้เช่าตึก 2 ชั้นจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ เมื่อทำสัญญาแล้วโจทก์เข้าครอบครองตึกที่เช่าได้เฉพาะชั้นบน ส่วนชั้นล่าง จำเลยครอบครองอยู่เดิมและขัดขวางไม่ให้โจทก์เข้าครอบครองจำเลยขออนุญาตอยู่ต่อแต่สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ไม่ยินยอมโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยออกไปจำเลยขัดขืน เป็นเหตุให้โจทก์ขาดประโยชน์มิได้ทำการค้าในตึกชั้นล่าง ได้รับความเสียหายไม่ต่ำกว่าเดือนละ 3,000 บาท ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากตึกพิพาทและให้ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ด้วยศาลชั้นต้นมีคำสั่งเรียกสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เข้ามาเป็นโจทก์ร่วม โจทก์ร่วมอ้างว่าเป็นเจ้าของตึกพิพาทและมิได้อนุญาตให้จำเลยอยู่ในตึกแถวดังกล่าว ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจำเลยให้การและคัดค้านการเข้ามาเป็นโจทก์ร่วมของสำนักงานทรัพย์สินฯว่าจำเลยเช่าช่วงชั้นล่างตึกพิพาทมาจากผู้เช่าเดิม จำเลยมีเจตนารับโอนการเช่าต่อ แต่โจทก์ชิงรับโอนการเช่าไปเสียก่อน โจทก์กับจำเลยจึงเกิดพิพาทเกี่ยวกับการครอบครองตึกพิพาทรวม 3 คดีด้วยกัน ทั้งคดีแพ่งและคดีอาญา ศาลได้ไกล่เกลี่ย โจทก์กับจำเลยจึงได้ตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันว่ายอมระงับคดีทั้ง 3 คดี โดยโจทก์ยอมให้จำเลยอยู่ชั้นล่างของตึกพิพาทจนถึงสิ้นเดือนมีนาคม 2519 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ เพราะข้อพิพาทระงับไปแล้วตามสัญญาประนีประนอม และโจทก์ฟ้องคดีนี้เป็นฟ้องซ้ำ จำเลยไม่ได้รอนสิทธิใด ๆ ของโจทก์ ไม่ได้ทำให้สำนักงานทรัพย์สินฯ เสียหาย โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้าเป็นโจทก์ร่วม ไม่เข้าเกณฑ์มาตรา 57(3) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง โจทก์หาทางบิดพลิ้วข้อตกลงที่ทำไว้กับจำเลยจึงฟ้องคดีนี้และเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้าเป็นโจทก์ร่วม เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริตชั้นพิจารณา โจทก์แถลงรับว่าเคยทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 446/2516 ของศาลจังหวัดนครปฐม และเคยพิพาทกับจำเลยในกรณีเดียวกันนี้มาแล้วในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 331/2515ของศาลเดียวกัน ศาลชั้นต้น เห็นว่ารูปคดีพอวินิจฉัยได้แล้วจึงวินิจฉัยว่า โจทก์ต้องห้ามมิให้ฟ้องคดีนี้ เพราะได้ตกลงระงับข้อพิพาทกับจำเลยไปแล้ว ตามคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 446/2516 และฟ้องโจทก์คดีนี้เป็นฟ้องซ้ำกับฟ้องแย้งของโจทก์ซึ่งเป็นจำเลยในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 331/2515 โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ ส่วนโจทก์ร่วมเป็นเจ้าของตึกพิพาท มิได้อนุญาตให้จำเลยอยู่ในตึกพิพาทย่อมมีสิทธิขอให้ขับไล่จำเลยได้ พิพากษายกฟ้องโจทก์ แต่ให้ขับไล่จำเลยกับบริวารตามคำขอของโจทก์ร่วมจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์รู้อยู่แล้วว่าไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลย การที่โจทก์ขอให้ศาลหมายเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมเพื่อบังคับขับไล่จำเลยออกไป เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริต พิพากษาแก้ว่า ให้ยกคำสั่งและคำพิพากษาของศาลชั้นต้นที่เรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมและบังคับขับไล่จำเลยตามคำขอของสำนักงานทรัพย์สินฯ นั้นเสีย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ร่วมแต่ผู้เดียวฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าคดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยแต่เพียงว่า ชอบที่ศาลจะหมายเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมตามคำขอของโจทก์และบังคับขับไล่จำเลยออกจากตึกพิพาทได้หรือไม่ คดีนี้ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าสำนักงานทรัพย์สินฯ เป็นเจ้าของตึกพิพาทเดิมให้นายเอี่ยม ประจักษ์ทรัพย์เป็นผู้เช่า จำเลยได้เช่าตึกชั้นล่างจากภรรยานายเอี่ยม ต่อมาโจทก์ได้รับโอนสิทธิการเช่าตึกนี้จากนายเอี่ยมและได้ทำสัญญาเช่ากับสำนักงานทรัพย์สินฯแล้ว แต่เข้าครอบครองตึกชั้นล่างไม่ได้ เพราะจำเลยเข้าครอบครองอยู่ ได้มีการฟ้องกันทั้งคดีแพ่งและคดีอาญายังศาลจังหวัดนครปฐม ในที่สุดโจทก์จำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมกัน โดยโจทก์ยอมให้จำเลยอาศัยอยู่ในชั้นล่างของตึกพิพาทไปจนถึงสิ้นเดือนมีนาคม 2519 ปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 446/2516 ลงวันที่ 20มีนาคม 2516 ต่อมาวันที่ 31 ตุลาคม 2516 โจทก์ก็มาฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้และขอให้ศาลหมายเรียกสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เข้ามาเป็นโจทก์ร่วม ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยอยู่ในตึกพิพาทชั้นล่างโดยอาศัยสัญญาประนีประนอมยอมความที่ทำไว้กับโจทก์ จำเลยไม่ได้ก่อการรบกวนขัดสิทธิของโจทก์และไม่ได้โต้แย้งสิทธิของสำนักงานทรัพย์สินฯ เมื่อโจทก์ให้จำเลยอาศัยเอง และหากศาลพิพากษาให้โจทก์แพ้คดี โจทก์ย่อมไม่อาจฟ้องหรือถูกสำนักงานทรัพย์สินฯ ฟ้องตนได้เพื่อการใช้สิทธิไล่เบี้ยหรือเพื่อใช้ค่าทดแทนและไม่ใช่กรณีที่กฎหมายบังคับให้บุคคลภายนอกเข้ามาในคดี กรณีจึงไม่ชอบที่จะหมายเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาในคดีตามมาตรา 549 ประกอบด้วยมาตรา 477 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และตามมาตรา 57(3)แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ศาลจึงบังคับขับไล่จำเลยตามคำขอของสำนักงานทรัพย์สินฯ ไม่ได้ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1156/2519นายชูร่าย แซ่ลิ้มโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์โจทก์นายวิสัน วัฒนโฆวรณ์จำเลย ป.พ.พ. ม. 852 ป.วิ.พ. ม. 57โจทก์ได้เช่าตึกพิพาทจากส.แต่เข้าครอบครองตึกชั้นล่างไม่ได้เพราะจำเลยครอบครองอยู่ จึงได้มีการฟ้องคดีกันระหว่างโจทก์จำเลยหลายคดี ในที่สุดได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันโดยโจทก์ยอมให้จำเลยอาศัยอยู่ในตึกพิพาทชั้นล่างจนสิ้นเดือนมีนาคม 2519 แต่ยังไม่ครบกำหนด โจทก์ก็มาฟ้องคดีนี้และขอให้ศาลหมายเรียก ส. เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมด้วย เช่นนี้ จำเลยอยู่ในตึกพิพาทโดยอาศัยสัญญาประนีประนอมยอมความ จำเลยมิได้รบกวนขัดขวางสิทธิโจทก์และไม่ได้โต้แย้งสิทธิของ ส. เมื่อโจทก์ให้จำเลยอาศัยเองและหากศาลพิพากษาให้โจทก์แพ้คดี โจทก์ย่อมไม่อาจฟ้องหรือถูก ส. ฟ้องตนได้เพื่อการใช้สิทธิไล่เบี้ยหรือเพื่อใช้ค่าทดแทน และไม่ใช่กรณีที่กฎหมายบังคับให้บุคคลภายนอกเข้ามาในคดี กรณีจึงไม่ชอบที่จะหมายเรียก ส. เข้ามาในคดีตามมาตรา 549 ประกอบด้วยมาตรา 477 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และตามมาตรา 57(3) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ศาลจึงบังคับให้ขับไล่จำเลยตามคำขอของ ส. ไม่ได้โจทก์ฟ้องและขอให้เรียกสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เข้ามาเป็นโจทก์ร่วม โดยบรรยายฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้เช่าตึก 2 ชั้นจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ เมื่อทำสัญญาแล้วโจทก์เข้าครอบครองตึกที่เช่าได้เฉพาะชั้นบน ส่วนชั้นล่าง จำเลยครอบครองอยู่เดิมและขัดขวางไม่ให้โจทก์เข้าครอบครองจำเลยขออนุญาตอยู่ต่อแต่สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ไม่ยินยอมโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยออกไปจำเลยขัดขืน เป็นเหตุให้โจทก์ขาดประโยชน์มิได้ทำการค้าในตึกชั้นล่าง ได้รับความเสียหายไม่ต่ำกว่าเดือนละ 3,000 บาท ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากตึกพิพาทและให้ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ด้วยศาลชั้นต้นมีคำสั่งเรียกสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เข้ามาเป็นโจทก์ร่วม โจทก์ร่วมอ้างว่าเป็นเจ้าของตึกพิพาทและมิได้อนุญาตให้จำเลยอยู่ในตึกแถวดังกล่าว ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจำเลยให้การและคัดค้านการเข้ามาเป็นโจทก์ร่วมของสำนักงานทรัพย์สินฯว่าจำเลยเช่าช่วงชั้นล่างตึกพิพาทมาจากผู้เช่าเดิม จำเลยมีเจตนารับโอนการเช่าต่อ แต่โจทก์ชิงรับโอนการเช่าไปเสียก่อน โจทก์กับจำเลยจึงเกิดพิพาทเกี่ยวกับการครอบครองตึกพิพาทรวม 3 คดีด้วยกัน ทั้งคดีแพ่งและคดีอาญา ศาลได้ไกล่เกลี่ย โจทก์กับจำเลยจึงได้ตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันว่ายอมระงับคดีทั้ง 3 คดี โดยโจทก์ยอมให้จำเลยอยู่ชั้นล่างของตึกพิพาทจนถึงสิ้นเดือนมีนาคม 2519 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ เพราะข้อพิพาทระงับไปแล้วตามสัญญาประนีประนอม และโจทก์ฟ้องคดีนี้เป็นฟ้องซ้ำ จำเลยไม่ได้รอนสิทธิใด ๆ ของโจทก์ ไม่ได้ทำให้สำนักงานทรัพย์สินฯ เสียหาย โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้าเป็นโจทก์ร่วม ไม่เข้าเกณฑ์มาตรา 57(3) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง โจทก์หาทางบิดพลิ้วข้อตกลงที่ทำไว้กับจำเลยจึงฟ้องคดีนี้และเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้าเป็นโจทก์ร่วม เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริตชั้นพิจารณา โจทก์แถลงรับว่าเคยทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 446/2516 ของศาลจังหวัดนครปฐม และเคยพิพาทกับจำเลยในกรณีเดียวกันนี้มาแล้วในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 331/2515ของศาลเดียวกัน ศาลชั้นต้น เห็นว่ารูปคดีพอวินิจฉัยได้แล้วจึงวินิจฉัยว่า โจทก์ต้องห้ามมิให้ฟ้องคดีนี้ เพราะได้ตกลงระงับข้อพิพาทกับจำเลยไปแล้ว ตามคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 446/2516 และฟ้องโจทก์คดีนี้เป็นฟ้องซ้ำกับฟ้องแย้งของโจทก์ซึ่งเป็นจำเลยในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 331/2515 โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ ส่วนโจทก์ร่วมเป็นเจ้าของตึกพิพาท มิได้อนุญาตให้จำเลยอยู่ในตึกพิพาทย่อมมีสิทธิขอให้ขับไล่จำเลยได้ พิพากษายกฟ้องโจทก์ แต่ให้ขับไล่จำเลยกับบริวารตามคำขอของโจทก์ร่วมจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์รู้อยู่แล้วว่าไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลย การที่โจทก์ขอให้ศาลหมายเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมเพื่อบังคับขับไล่จำเลยออกไป เป็นการใช้สิทธิไม่สุจริต พิพากษาแก้ว่า ให้ยกคำสั่งและคำพิพากษาของศาลชั้นต้นที่เรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมและบังคับขับไล่จำเลยตามคำขอของสำนักงานทรัพย์สินฯ นั้นเสีย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ร่วมแต่ผู้เดียวฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าคดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยแต่เพียงว่า ชอบที่ศาลจะหมายเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมตามคำขอของโจทก์และบังคับขับไล่จำเลยออกจากตึกพิพาทได้หรือไม่ คดีนี้ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าสำนักงานทรัพย์สินฯ เป็นเจ้าของตึกพิพาทเดิมให้นายเอี่ยม ประจักษ์ทรัพย์เป็นผู้เช่า จำเลยได้เช่าตึกชั้นล่างจากภรรยานายเอี่ยม ต่อมาโจทก์ได้รับโอนสิทธิการเช่าตึกนี้จากนายเอี่ยมและได้ทำสัญญาเช่ากับสำนักงานทรัพย์สินฯแล้ว แต่เข้าครอบครองตึกชั้นล่างไม่ได้ เพราะจำเลยเข้าครอบครองอยู่ ได้มีการฟ้องกันทั้งคดีแพ่งและคดีอาญายังศาลจังหวัดนครปฐม ในที่สุดโจทก์จำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมกัน โดยโจทก์ยอมให้จำเลยอาศัยอยู่ในชั้นล่างของตึกพิพาทไปจนถึงสิ้นเดือนมีนาคม 2519 ปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 446/2516 ลงวันที่ 20มีนาคม 2516 ต่อมาวันที่ 31 ตุลาคม 2516 โจทก์ก็มาฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้และขอให้ศาลหมายเรียกสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เข้ามาเป็นโจทก์ร่วม ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยอยู่ในตึกพิพาทชั้นล่างโดยอาศัยสัญญาประนีประนอมยอมความที่ทำไว้กับโจทก์ จำเลยไม่ได้ก่อการรบกวนขัดสิทธิของโจทก์และไม่ได้โต้แย้งสิทธิของสำนักงานทรัพย์สินฯ เมื่อโจทก์ให้จำเลยอาศัยเอง และหากศาลพิพากษาให้โจทก์แพ้คดี โจทก์ย่อมไม่อาจฟ้องหรือถูกสำนักงานทรัพย์สินฯ ฟ้องตนได้เพื่อการใช้สิทธิไล่เบี้ยหรือเพื่อใช้ค่าทดแทนและไม่ใช่กรณีที่กฎหมายบังคับให้บุคคลภายนอกเข้ามาในคดี กรณีจึงไม่ชอบที่จะหมายเรียกสำนักงานทรัพย์สินฯ เข้ามาในคดีตามมาตรา 549 ประกอบด้วยมาตรา 477 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และตามมาตรา 57(3)แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ศาลจึงบังคับขับไล่จำเลยตามคำขอของสำนักงานทรัพย์สินฯ ไม่ได้ คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้วพิพากษายืน(สุธี ชอบธรรม-สนับ คัมภีรยส-สมชัย ทรัพยวณิช)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ