คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 83760หลักกฎหมาย: โจทฟ้องว่าจำเลยรับของโจรจากผู้ยักยอกทรัพย์ พายหลังจะอ้างว่าจำเลยมีผิดถานรับของโจร โดยรับของนั้นไว้จากผู้ทำผิดกดหมายหย่างอื่นมิได้ ความหมายของ ม.10 พ.ร.บ. ว่าด้วยไม้ซุงและไม้ท่อนที่ดวงตราลบเลือน ร.ส.115 นั้นประสงค์ที่จะลงโทสะผู้ที่ทำลายรอยตราจนจำไม่ได้โจทฟ้องไห้ลงโทษนายทองจำเลยตามกดหมายอาญามาตรา 318 พ.ร.บ.ว่าด้วยไม้ซุงและไม้ท่อนที่ดวงตราลบเลือน ร.ส.115 มาตรา 10 พ.ร.บ.เดินเรือไนน่านน้ำไทย พ.ส.2456 มาตรา 129, 130 ส่วนนายจเรินจำเลยโจทระบุว่าได้รับไม้ไว้จากนายทองผู้ซึ่งเก็บได้แล้วยักยอกเอาเปนประโยชน์ตน ขอไห้ลงโทษตามกดหมายลักสนะอาญามาตรา 321 พ.ร.บ.ว่าด้วยไม้ซุงและไม้ท่อนที่ดวงตรงลบเลือน ร.ส.115 มาตรา 10 ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากสาต้องกันว่า นายทองจำเลยมีความผิดตาม พ.ร.บ.เดินเรือไนน่านน้ำไทย พ.ส.2456 มาตรา 128, 130 ส่วนนายจเรินจำเลยไม่มีความผิดไห้ปล่อยตัวไป โจทดีกาว่าการที่นายทองจำเลยไม่ได้ปติบัติตาม พ.ร.บ.เดินเรือไนน่านน้ำไทยมาตรา 128 ทำไห้ไม้นั้นเปนของร้ายอันควนลงโทษนายเจิ่นถานรับของโจรตามมาตรา 321 แห่งกดหมายอาญาได้ สาลดีกาเห็นว่าข้อดีกาของโจทเปนคนละเรื่องกับคำบันยายไหฟ้องจะลงโทสจำเลยมิได้ และข้อที่โจทดีกามาว่าการแปลความตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยไม้ซุงและไม้ท่อนที่มีดวงตราลบเลือน ร.ส.115 มาตรา 10 ที่ว่าไม้ซุงหรือไม้ท่อนซึ่งมีรอยตราวิปลาสด้วยเปลี่ยนแปลงหรือถากถางลบเลือนนั้น คือหย่างไรนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าความหมายของมาตรา 10 นี้ประสงค์จะป้องกันและปราบปรามการทำลายรอยตราจนเจ้าของจำไม่ได้ว่าเปนรอยตราของตน หาใช่แต่เพียงทำรอยตราไห้เปลี่ยนแปลงไป แต่จำได้ว่าเป็นรอยตราของใครไม่ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 134 - 135/2486อัยการนครสวรรคโจทก์นายทอง แพประสิทธิ ,นายจเริน เฉลิมพงศ์จำเลย พ.ร.บ.การเดินเรือในน่านน้ำสยาม พ.ศ.2456 ม. 198, ม. 130 พ.ร.บ.ว่าด้วยไม้ซุงแลไม้ท่อนที่ดวงตราลบเลือน ม. 10 ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 198 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 318, ม. 321โจทฟ้องว่าจำเลยรับของโจรจากผู้ยักยอกทรัพย์ พายหลังจะอ้างว่าจำเลยมีผิดถานรับของโจร โดยรับของนั้นไว้จากผู้ทำผิดกดหมายหย่างอื่นมิได้ ความหมายของ ม.10 พ.ร.บ. ว่าด้วยไม้ซุงและไม้ท่อนที่ดวงตราลบเลือน ร.ส.115 นั้นประสงค์ที่จะลงโทสะผู้ที่ทำลายรอยตราจนจำไม่ได้โจทฟ้องไห้ลงโทษนายทองจำเลยตามกดหมายอาญามาตรา 318 พ.ร.บ.ว่าด้วยไม้ซุงและไม้ท่อนที่ดวงตราลบเลือน ร.ส.115 มาตรา 10 พ.ร.บ.เดินเรือไนน่านน้ำไทย พ.ส.2456 มาตรา 129, 130 ส่วนนายจเรินจำเลยโจทระบุว่าได้รับไม้ไว้จากนายทองผู้ซึ่งเก็บได้แล้วยักยอกเอาเปนประโยชน์ตน ขอไห้ลงโทษตามกดหมายลักสนะอาญามาตรา 321 พ.ร.บ.ว่าด้วยไม้ซุงและไม้ท่อนที่ดวงตรงลบเลือน ร.ส.115 มาตรา 10 ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากสาต้องกันว่า นายทองจำเลยมีความผิดตาม พ.ร.บ.เดินเรือไนน่านน้ำไทย พ.ส.2456 มาตรา 128, 130 ส่วนนายจเรินจำเลยไม่มีความผิดไห้ปล่อยตัวไป โจทดีกาว่าการที่นายทองจำเลยไม่ได้ปติบัติตาม พ.ร.บ.เดินเรือไนน่านน้ำไทยมาตรา 128 ทำไห้ไม้นั้นเปนของร้ายอันควนลงโทษนายเจิ่นถานรับของโจรตามมาตรา 321 แห่งกดหมายอาญาได้ สาลดีกาเห็นว่าข้อดีกาของโจทเปนคนละเรื่องกับคำบันยายไหฟ้องจะลงโทสจำเลยมิได้ และข้อที่โจทดีกามาว่าการแปลความตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยไม้ซุงและไม้ท่อนที่มีดวงตราลบเลือน ร.ส.115 มาตรา 10 ที่ว่าไม้ซุงหรือไม้ท่อนซึ่งมีรอยตราวิปลาสด้วยเปลี่ยนแปลงหรือถากถางลบเลือนนั้น คือหย่างไรนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าความหมายของมาตรา 10 นี้ประสงค์จะป้องกันและปราบปรามการทำลายรอยตราจนเจ้าของจำไม่ได้ว่าเปนรอยตราของตน หาใช่แต่เพียงทำรอยตราไห้เปลี่ยนแปลงไป แต่จำได้ว่าเป็นรอยตราของใครไม่ จึงพิพากษายืน(จำรูญ โปษยานนท์-คง อิสรภักดี-เยี่ยม เลขวนิชธัมวิทักส์)ศาลชั้นต้น - นายบัวเหรียญ วรรณรัตน์ศาลอุทธรณ์ - นายนุ่ม +แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทฟ้องไห้ลงโทษนายทองจำเลยตามกดหมายอาญามาตรา 318 พ.ร.บ.ว่าด้วยไม้ซุงและไม้ท่อนที่ดวงตราลบเลือน ร.ส.115 มาตรา 10 พ.ร.บ.เดินเรือไนน่านน้ำไทย พ.ส.2456 มาตรา 129, 130 ส่วนนายจเรินจำเลยโจทระบุว่าได้รับไม้ไว้จากนายทองผู้ซึ่งเก็บได้แล้วยักยอกเอาเปนประโยชน์ตน ขอไห้ลงโทษตามกดหมายลักสนะอาญามาตรา 321 พ.ร.บ.ว่าด้วยไม้ซุงและไม้ท่อนที่ดวงตรงลบเลือน ร.ส.115 มาตรา 10 ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากสาต้องกันว่า นายทองจำเลยมีความผิดตาม พ.ร.บ.เดินเรือไนน่านน้ำไทย พ.ส.2456 มาตรา 128, 130 ส่วนนายจเรินจำเลยไม่มีความผิดไห้ปล่อยตัวไป โจทดีกาว่าการที่นายทองจำเลยไม่ได้ปติบัติตาม พ.ร.บ.เดินเรือไนน่านน้ำไทยมาตรา 128 ทำไห้ไม้นั้นเปนของร้ายอันควนลงโทษนายเจิ่นถานรับของโจรตามมาตรา 321 แห่งกดหมายอาญาได้ สาลดีกาเห็นว่าข้อดีกาของโจทเปนคนละเรื่องกับคำบันยายไหฟ้องจะลงโทสจำเลยมิได้ และข้อที่โจทดีกามาว่าการแปลความตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยไม้ซุงและไม้ท่อนที่มีดวงตราลบเลือน ร.ส.115 มาตรา 10 ที่ว่าไม้ซุงหรือไม้ท่อนซึ่งมีรอยตราวิปลาสด้วยเปลี่ยนแปลงหรือถากถางลบเลือนนั้น คือหย่างไรนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าความหมายของมาตรา 10 นี้ประสงค์จะป้องกันและปราบปรามการทำลายรอยตราจนเจ้าของจำไม่ได้ว่าเปนรอยตราของตน หาใช่แต่เพียงทำรอยตราไห้เปลี่ยนแปลงไป แต่จำได้ว่าเป็นรอยตราของใครไม่ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 134 - 135/2486อัยการนครสวรรคโจทก์นายทอง แพประสิทธิ ,นายจเริน เฉลิมพงศ์จำเลย พ.ร.บ.การเดินเรือในน่านน้ำสยาม พ.ศ.2456 ม. 198, ม. 130 พ.ร.บ.ว่าด้วยไม้ซุงแลไม้ท่อนที่ดวงตราลบเลือน ม. 10 ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 198 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 318, ม. 321โจทฟ้องว่าจำเลยรับของโจรจากผู้ยักยอกทรัพย์ พายหลังจะอ้างว่าจำเลยมีผิดถานรับของโจร โดยรับของนั้นไว้จากผู้ทำผิดกดหมายหย่างอื่นมิได้ ความหมายของ ม.10 พ.ร.บ. ว่าด้วยไม้ซุงและไม้ท่อนที่ดวงตราลบเลือน ร.ส.115 นั้นประสงค์ที่จะลงโทสะผู้ที่ทำลายรอยตราจนจำไม่ได้โจทฟ้องไห้ลงโทษนายทองจำเลยตามกดหมายอาญามาตรา 318 พ.ร.บ.ว่าด้วยไม้ซุงและไม้ท่อนที่ดวงตราลบเลือน ร.ส.115 มาตรา 10 พ.ร.บ.เดินเรือไนน่านน้ำไทย พ.ส.2456 มาตรา 129, 130 ส่วนนายจเรินจำเลยโจทระบุว่าได้รับไม้ไว้จากนายทองผู้ซึ่งเก็บได้แล้วยักยอกเอาเปนประโยชน์ตน ขอไห้ลงโทษตามกดหมายลักสนะอาญามาตรา 321 พ.ร.บ.ว่าด้วยไม้ซุงและไม้ท่อนที่ดวงตรงลบเลือน ร.ส.115 มาตรา 10 ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากสาต้องกันว่า นายทองจำเลยมีความผิดตาม พ.ร.บ.เดินเรือไนน่านน้ำไทย พ.ส.2456 มาตรา 128, 130 ส่วนนายจเรินจำเลยไม่มีความผิดไห้ปล่อยตัวไป โจทดีกาว่าการที่นายทองจำเลยไม่ได้ปติบัติตาม พ.ร.บ.เดินเรือไนน่านน้ำไทยมาตรา 128 ทำไห้ไม้นั้นเปนของร้ายอันควนลงโทษนายเจิ่นถานรับของโจรตามมาตรา 321 แห่งกดหมายอาญาได้ สาลดีกาเห็นว่าข้อดีกาของโจทเปนคนละเรื่องกับคำบันยายไหฟ้องจะลงโทสจำเลยมิได้ และข้อที่โจทดีกามาว่าการแปลความตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยไม้ซุงและไม้ท่อนที่มีดวงตราลบเลือน ร.ส.115 มาตรา 10 ที่ว่าไม้ซุงหรือไม้ท่อนซึ่งมีรอยตราวิปลาสด้วยเปลี่ยนแปลงหรือถากถางลบเลือนนั้น คือหย่างไรนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าความหมายของมาตรา 10 นี้ประสงค์จะป้องกันและปราบปรามการทำลายรอยตราจนเจ้าของจำไม่ได้ว่าเปนรอยตราของตน หาใช่แต่เพียงทำรอยตราไห้เปลี่ยนแปลงไป แต่จำได้ว่าเป็นรอยตราของใครไม่ จึงพิพากษายืน(จำรูญ โปษยานนท์-คง อิสรภักดี-เยี่ยม เลขวนิชธัมวิทักส์)ศาลชั้นต้น - นายบัวเหรียญ วรรณรัตน์ศาลอุทธรณ์ - นายนุ่ม +แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ