คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1583/2535หลักกฎหมาย: ป. พวกของจำเลยไม่พอใจผู้เสียหายเพราะ ป. ขับขี่รถจักรยานยนต์เฉี่ยวผู้เสียหาย ผู้เสียหายยกศอกขึ้นกันถูกศีรษะป. สาเหตุดังกล่าวเป็นเหตุเพียงเล็กน้อยไม่ทำให้ ป. กับพวกโกรธแค้นถึงกับจะต้องฆ่าผู้เสียหาย เมื่อ ป. กับพวกและจำเลยพบกับผู้เสียหาย ป. ได้พูดจาโต้เถียงแล้วพวกของ ป. ชกผู้เสียหายห. ใช้มีดปลายแหลมแทงผู้เสียหาย จำเลยกับพวกที่เหลือเข้ามารุมต่อยแสดงว่าพวก ป. มีความโกรธเกิดขึ้นในปัจจุบันทันที ทั้งไม่ปรากฏว่าได้สมคบกันมาก่อนต่างคนต่างมีเจตนาทำร้ายร่างกายผู้เสียหาย ดังนั้น แต่ละคนจึงมีความผิดตามผลที่เกิดขึ้นจากการกระทำของแต่ละคน เมื่อจำเลยเพียงแต่ชกต่อยผู้เสียหายแต่ผู้เสียหายไม่มีแผลฟกช้ำซึ่งแสดงว่าถูกต่อย จำเลยจึงมีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจ ตามป.อ. มาตรา 391 แม้โจทก์จะไม่ได้ขอให้ลงโทษตาม ป.อ. มาตรา 391 แต่ศาลก็มีอำนาจลงโทษได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 192 วรรคท้าย.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80,83จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80, 83 ให้ลงโทษจำคุก 10 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297(8) ให้จำคุก 5 ปีจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยได้กระทำผิดฐานทำร้ายร่างกายเป็นเหตุให้ผู้เสียหายได้รับอันตรายสาหัสหรือไม่ นายแปลก เกาะชัยภูมิ ผู้เสียหายเบิกความว่าในวันเกิดเหตุเวลาประมาณ 15 นาฬิกา ผู้เสียหาย นายบัวลี สีมะนาวและนายสุรักษ์ เค้าโนนกอก พากันเดินไปดูการแข่งขันฟุตบอลที่โรงเรียนบึงมะนาว เมื่อมาถึงหน้าบ้านนายสมเกียรติ เค้าโนนกอกเห็นนายประสิทธิ์ จันทราษี นายหยอย ไม่ทราบนามสกุล นายจ่อยครองราช จำเลยกับพวกยืนคุยกันอยู่ ผู้เสียหายกับพวกเดินมาห่างประมาณ 10 เมตร จำเลยได้เรียกผู้เสียหายไปหานายประสิทธิ์ขณะที่ผู้เสียหายกำลังพูดโต้เถียงกับนายประสิทธิ์นั้นพวกของนายประสิทธิ์ได้ชกที่บริเวณหูขวาของผู้เสียหาย ผู้เสียหายล้มลงนายหยอยใช้มีดปลายแหลมยาวประมาณ 1 คืบ กว้างประมาณ 1 นิ้วแทงผู้เสียหายถูกที่ข้อมือซ้าย แขนซ้าย ราวนม จำเลยกับพวกที่เหลือได้เข้ามารุมต่อยผู้เสียหาย ผู้เสียหายปิดป้องแล้ววิ่งหนีไปที่บ้านนายสมเกียรติ ดังนี้จะเห็นได้ว่า เหตุเกิดในเวลากลางวันผู้เสียหายรู้จักจำเลยเป็นอย่างดีเพราะอยู่หมู่บ้านเดียวกันทั้งจำเลยเป็นคนเรียกให้ผู้เสียหายเข้าไปหานายประสิทธิ์จึงสามารถจำเลยได้โดยไม่ผิดพลาด นายสุรักษ์พยานโจทก์ว่า พวกของนายประสิทธิ์ได้เข้าชกต่อยผู้เสียหาย นายสมาน พรมสง่า พยานโจทก์ก็ว่า ในกลุ่มของนายประสิทธิ์ไม่มีคนใดยืนเฉย ๆ โดยที่ไม่ได้ชกต่อยและทำร้ายผู้เสียหาย คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองจึงสนับสนุนคำเบิกความของผู้เสียหายให้มีน้ำหนักมั่นคงยิ่งขึ้นที่จำเลยนำสืบว่าได้ไปในที่เกิดเหตุแต่ไม่ได้ร่วมกระทำผิดนั้นไม่อาจฟังหักล้างพยานโจทก์ได้ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้ชกต่อยผู้เสียหาย ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยต่อไปว่า จำเลยได้ร่วมกระทำผิดกับนายหยอยด้วยหรือไม่ เห็นว่า สาเหตุที่จำเลยกับพวกทำร้ายร่างกายผู้เสียหายเนื่องจากไม่พอใจที่นายประสิทธิ์ขับขี่รถจักรยานยนต์เฉี่ยวผู้เสียหายได้ยกศอกขึ้นกันและถูกศีรษะนายประสิทธิ์ สาเหตุดังกล่าวเป็นเหตุเพียงเล็กน้อยไม่เชื่อว่าจะทำให้นายประสิทธิ์กับพวกโกรธแค้นถึงกับจะต้องฆ่าผู้เสียหาย ข้อเท็จจริงได้ความว่าเมื่อผู้เสียหายกับนายประสิทธิ์ได้พูดจาโต้เถียงกันแล้วพวกของนายประสิทธิ์จึงได้ชกต่อยผู้เสียหาย แสดงว่ามีความโกรธเกิดขึ้นในปัจจุบันทันที ทั้งไม่ปรากฏว่าได้สมคบกันมาก่อน จำเลยกับพวกของนายประสิทธิ์ต่างคนต่างมีเจตนาทำร้ายร่างกายผู้เสียหาย ดังนั้นแต่ละคนจึงต้องมีความผิดตามผลที่เกิดขึ้นจากการกระทำของแต่ละคนเมื่อจำเลยเพียงแต่ชกต่อยผู้เสียหาย ทั้งปรากฏจากผลการตรวจชันสูตรบาดแผลว่าผู้เสียหายมีบาดแผลถูกแทงทำร้ายด้วยของแข็งมีคมทั้งนั้น ไม่มีแผลฟกซ้ำซึ่งแสดงว่าถูกชกต่อย จำเลยจึงมีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391 แม้โจทก์จะไม่ได้ขอให้ลงโทษตามมาตรานี้ แต่ศาลฎีกาก็มีอำนาจลงโทษได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคท้าย ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษามานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของจำเลยฟังขึ้นบางส่วน"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 391 ให้ปรับ 1,000 บาท ไม่ชำระค่าปรับจัดการตามมาตรา 29, 30. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1583/2535พนักงานอัยการ ประจำศาล จังหวัด ภูเขียวโจทก์นาย วินวิลาด ห มั่น ทอง เพชรจำเลย ป.อ. ม. 59, ม. 391 ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคท้ายป. พวกของจำเลยไม่พอใจผู้เสียหายเพราะ ป. ขับขี่รถจักรยานยนต์เฉี่ยวผู้เสียหาย ผู้เสียหายยกศอกขึ้นกันถูกศีรษะป. สาเหตุดังกล่าวเป็นเหตุเพียงเล็กน้อยไม่ทำให้ ป. กับพวกโกรธแค้นถึงกับจะต้องฆ่าผู้เสียหาย เมื่อ ป. กับพวกและจำเลยพบกับผู้เสียหาย ป. ได้พูดจาโต้เถียงแล้วพวกของ ป. ชกผู้เสียหายห. ใช้มีดปลายแหลมแทงผู้เสียหาย จำเลยกับพวกที่เหลือเข้ามารุมต่อยแสดงว่าพวก ป. มีความโกรธเกิดขึ้นในปัจจุบันทันที ทั้งไม่ปรากฏว่าได้สมคบกันมาก่อนต่างคนต่างมีเจตนาทำร้ายร่างกายผู้เสียหาย ดังนั้น แต่ละคนจึงมีความผิดตามผลที่เกิดขึ้นจากการกระทำของแต่ละคน เมื่อจำเลยเพียงแต่ชกต่อยผู้เสียหายแต่ผู้เสียหายไม่มีแผลฟกช้ำซึ่งแสดงว่าถูกต่อย จำเลยจึงมีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจ ตามป.อ. มาตรา 391 แม้โจทก์จะไม่ได้ขอให้ลงโทษตาม ป.อ. มาตรา 391 แต่ศาลก็มีอำนาจลงโทษได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 192 วรรคท้าย.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80,83จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80, 83 ให้ลงโทษจำคุก 10 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297(8) ให้จำคุก 5 ปีจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยได้กระทำผิดฐานทำร้ายร่างกายเป็นเหตุให้ผู้เสียหายได้รับอันตรายสาหัสหรือไม่ นายแปลก เกาะชัยภูมิ ผู้เสียหายเบิกความว่าในวันเกิดเหตุเวลาประมาณ 15 นาฬิกา ผู้เสียหาย นายบัวลี สีมะนาวและนายสุรักษ์ เค้าโนนกอก พากันเดินไปดูการแข่งขันฟุตบอลที่โรงเรียนบึงมะนาว เมื่อมาถึงหน้าบ้านนายสมเกียรติ เค้าโนนกอกเห็นนายประสิทธิ์ จันทราษี นายหยอย ไม่ทราบนามสกุล นายจ่อยครองราช จำเลยกับพวกยืนคุยกันอยู่ ผู้เสียหายกับพวกเดินมาห่างประมาณ 10 เมตร จำเลยได้เรียกผู้เสียหายไปหานายประสิทธิ์ขณะที่ผู้เสียหายกำลังพูดโต้เถียงกับนายประสิทธิ์นั้นพวกของนายประสิทธิ์ได้ชกที่บริเวณหูขวาของผู้เสียหาย ผู้เสียหายล้มลงนายหยอยใช้มีดปลายแหลมยาวประมาณ 1 คืบ กว้างประมาณ 1 นิ้วแทงผู้เสียหายถูกที่ข้อมือซ้าย แขนซ้าย ราวนม จำเลยกับพวกที่เหลือได้เข้ามารุมต่อยผู้เสียหาย ผู้เสียหายปิดป้องแล้ววิ่งหนีไปที่บ้านนายสมเกียรติ ดังนี้จะเห็นได้ว่า เหตุเกิดในเวลากลางวันผู้เสียหายรู้จักจำเลยเป็นอย่างดีเพราะอยู่หมู่บ้านเดียวกันทั้งจำเลยเป็นคนเรียกให้ผู้เสียหายเข้าไปหานายประสิทธิ์จึงสามารถจำเลยได้โดยไม่ผิดพลาด นายสุรักษ์พยานโจทก์ว่า พวกของนายประสิทธิ์ได้เข้าชกต่อยผู้เสียหาย นายสมาน พรมสง่า พยานโจทก์ก็ว่า ในกลุ่มของนายประสิทธิ์ไม่มีคนใดยืนเฉย ๆ โดยที่ไม่ได้ชกต่อยและทำร้ายผู้เสียหาย คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองจึงสนับสนุนคำเบิกความของผู้เสียหายให้มีน้ำหนักมั่นคงยิ่งขึ้นที่จำเลยนำสืบว่าได้ไปในที่เกิดเหตุแต่ไม่ได้ร่วมกระทำผิดนั้นไม่อาจฟังหักล้างพยานโจทก์ได้ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้ชกต่อยผู้เสียหาย ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยต่อไปว่า จำเลยได้ร่วมกระทำผิดกับนายหยอยด้วยหรือไม่ เห็นว่า สาเหตุที่จำเลยกับพวกทำร้ายร่างกายผู้เสียหายเนื่องจากไม่พอใจที่นายประสิทธิ์ขับขี่รถจักรยานยนต์เฉี่ยวผู้เสียหายได้ยกศอกขึ้นกันและถูกศีรษะนายประสิทธิ์ สาเหตุดังกล่าวเป็นเหตุเพียงเล็กน้อยไม่เชื่อว่าจะทำให้นายประสิทธิ์กับพวกโกรธแค้นถึงกับจะต้องฆ่าผู้เสียหาย ข้อเท็จจริงได้ความว่าเมื่อผู้เสียหายกับนายประสิทธิ์ได้พูดจาโต้เถียงกันแล้วพวกของนายประสิทธิ์จึงได้ชกต่อยผู้เสียหาย แสดงว่ามีความโกรธเกิดขึ้นในปัจจุบันทันที ทั้งไม่ปรากฏว่าได้สมคบกันมาก่อน จำเลยกับพวกของนายประสิทธิ์ต่างคนต่างมีเจตนาทำร้ายร่างกายผู้เสียหาย ดังนั้นแต่ละคนจึงต้องมีความผิดตามผลที่เกิดขึ้นจากการกระทำของแต่ละคนเมื่อจำเลยเพียงแต่ชกต่อยผู้เสียหาย ทั้งปรากฏจากผลการตรวจชันสูตรบาดแผลว่าผู้เสียหายมีบาดแผลถูกแทงทำร้ายด้วยของแข็งมีคมทั้งนั้น ไม่มีแผลฟกซ้ำซึ่งแสดงว่าถูกชกต่อย จำเลยจึงมีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391 แม้โจทก์จะไม่ได้ขอให้ลงโทษตามมาตรานี้ แต่ศาลฎีกาก็มีอำนาจลงโทษได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคท้าย ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษามานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของจำเลยฟังขึ้นบางส่วน"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 391 ให้ปรับ 1,000 บาท ไม่ชำระค่าปรับจัดการตามมาตรา 29, 30.(สมปอง เสนเนียม-อัมพร เดชศิริ-วิทูรย์ สุทธิประภา)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80,83จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80, 83 ให้ลงโทษจำคุก 10 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297(8) ให้จำคุก 5 ปีจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยได้กระทำผิดฐานทำร้ายร่างกายเป็นเหตุให้ผู้เสียหายได้รับอันตรายสาหัสหรือไม่ นายแปลก เกาะชัยภูมิ ผู้เสียหายเบิกความว่าในวันเกิดเหตุเวลาประมาณ 15 นาฬิกา ผู้เสียหาย นายบัวลี สีมะนาวและนายสุรักษ์ เค้าโนนกอก พากันเดินไปดูการแข่งขันฟุตบอลที่โรงเรียนบึงมะนาว เมื่อมาถึงหน้าบ้านนายสมเกียรติ เค้าโนนกอกเห็นนายประสิทธิ์ จันทราษี นายหยอย ไม่ทราบนามสกุล นายจ่อยครองราช จำเลยกับพวกยืนคุยกันอยู่ ผู้เสียหายกับพวกเดินมาห่างประมาณ 10 เมตร จำเลยได้เรียกผู้เสียหายไปหานายประสิทธิ์ขณะที่ผู้เสียหายกำลังพูดโต้เถียงกับนายประสิทธิ์นั้นพวกของนายประสิทธิ์ได้ชกที่บริเวณหูขวาของผู้เสียหาย ผู้เสียหายล้มลงนายหยอยใช้มีดปลายแหลมยาวประมาณ 1 คืบ กว้างประมาณ 1 นิ้วแทงผู้เสียหายถูกที่ข้อมือซ้าย แขนซ้าย ราวนม จำเลยกับพวกที่เหลือได้เข้ามารุมต่อยผู้เสียหาย ผู้เสียหายปิดป้องแล้ววิ่งหนีไปที่บ้านนายสมเกียรติ ดังนี้จะเห็นได้ว่า เหตุเกิดในเวลากลางวันผู้เสียหายรู้จักจำเลยเป็นอย่างดีเพราะอยู่หมู่บ้านเดียวกันทั้งจำเลยเป็นคนเรียกให้ผู้เสียหายเข้าไปหานายประสิทธิ์จึงสามารถจำเลยได้โดยไม่ผิดพลาด นายสุรักษ์พยานโจทก์ว่า พวกของนายประสิทธิ์ได้เข้าชกต่อยผู้เสียหาย นายสมาน พรมสง่า พยานโจทก์ก็ว่า ในกลุ่มของนายประสิทธิ์ไม่มีคนใดยืนเฉย ๆ โดยที่ไม่ได้ชกต่อยและทำร้ายผู้เสียหาย คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองจึงสนับสนุนคำเบิกความของผู้เสียหายให้มีน้ำหนักมั่นคงยิ่งขึ้นที่จำเลยนำสืบว่าได้ไปในที่เกิดเหตุแต่ไม่ได้ร่วมกระทำผิดนั้นไม่อาจฟังหักล้างพยานโจทก์ได้ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้ชกต่อยผู้เสียหาย ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยต่อไปว่า จำเลยได้ร่วมกระทำผิดกับนายหยอยด้วยหรือไม่ เห็นว่า สาเหตุที่จำเลยกับพวกทำร้ายร่างกายผู้เสียหายเนื่องจากไม่พอใจที่นายประสิทธิ์ขับขี่รถจักรยานยนต์เฉี่ยวผู้เสียหายได้ยกศอกขึ้นกันและถูกศีรษะนายประสิทธิ์ สาเหตุดังกล่าวเป็นเหตุเพียงเล็กน้อยไม่เชื่อว่าจะทำให้นายประสิทธิ์กับพวกโกรธแค้นถึงกับจะต้องฆ่าผู้เสียหาย ข้อเท็จจริงได้ความว่าเมื่อผู้เสียหายกับนายประสิทธิ์ได้พูดจาโต้เถียงกันแล้วพวกของนายประสิทธิ์จึงได้ชกต่อยผู้เสียหาย แสดงว่ามีความโกรธเกิดขึ้นในปัจจุบันทันที ทั้งไม่ปรากฏว่าได้สมคบกันมาก่อน จำเลยกับพวกของนายประสิทธิ์ต่างคนต่างมีเจตนาทำร้ายร่างกายผู้เสียหาย ดังนั้นแต่ละคนจึงต้องมีความผิดตามผลที่เกิดขึ้นจากการกระทำของแต่ละคนเมื่อจำเลยเพียงแต่ชกต่อยผู้เสียหาย ทั้งปรากฏจากผลการตรวจชันสูตรบาดแผลว่าผู้เสียหายมีบาดแผลถูกแทงทำร้ายด้วยของแข็งมีคมทั้งนั้น ไม่มีแผลฟกซ้ำซึ่งแสดงว่าถูกชกต่อย จำเลยจึงมีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391 แม้โจทก์จะไม่ได้ขอให้ลงโทษตามมาตรานี้ แต่ศาลฎีกาก็มีอำนาจลงโทษได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคท้าย ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษามานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของจำเลยฟังขึ้นบางส่วน"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 391 ให้ปรับ 1,000 บาท ไม่ชำระค่าปรับจัดการตามมาตรา 29, 30. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1583/2535พนักงานอัยการ ประจำศาล จังหวัด ภูเขียวโจทก์นาย วินวิลาด ห มั่น ทอง เพชรจำเลย ป.อ. ม. 59, ม. 391 ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคท้ายป. พวกของจำเลยไม่พอใจผู้เสียหายเพราะ ป. ขับขี่รถจักรยานยนต์เฉี่ยวผู้เสียหาย ผู้เสียหายยกศอกขึ้นกันถูกศีรษะป. สาเหตุดังกล่าวเป็นเหตุเพียงเล็กน้อยไม่ทำให้ ป. กับพวกโกรธแค้นถึงกับจะต้องฆ่าผู้เสียหาย เมื่อ ป. กับพวกและจำเลยพบกับผู้เสียหาย ป. ได้พูดจาโต้เถียงแล้วพวกของ ป. ชกผู้เสียหายห. ใช้มีดปลายแหลมแทงผู้เสียหาย จำเลยกับพวกที่เหลือเข้ามารุมต่อยแสดงว่าพวก ป. มีความโกรธเกิดขึ้นในปัจจุบันทันที ทั้งไม่ปรากฏว่าได้สมคบกันมาก่อนต่างคนต่างมีเจตนาทำร้ายร่างกายผู้เสียหาย ดังนั้น แต่ละคนจึงมีความผิดตามผลที่เกิดขึ้นจากการกระทำของแต่ละคน เมื่อจำเลยเพียงแต่ชกต่อยผู้เสียหายแต่ผู้เสียหายไม่มีแผลฟกช้ำซึ่งแสดงว่าถูกต่อย จำเลยจึงมีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจ ตามป.อ. มาตรา 391 แม้โจทก์จะไม่ได้ขอให้ลงโทษตาม ป.อ. มาตรา 391 แต่ศาลก็มีอำนาจลงโทษได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 192 วรรคท้าย.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80,83จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80, 83 ให้ลงโทษจำคุก 10 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297(8) ให้จำคุก 5 ปีจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยได้กระทำผิดฐานทำร้ายร่างกายเป็นเหตุให้ผู้เสียหายได้รับอันตรายสาหัสหรือไม่ นายแปลก เกาะชัยภูมิ ผู้เสียหายเบิกความว่าในวันเกิดเหตุเวลาประมาณ 15 นาฬิกา ผู้เสียหาย นายบัวลี สีมะนาวและนายสุรักษ์ เค้าโนนกอก พากันเดินไปดูการแข่งขันฟุตบอลที่โรงเรียนบึงมะนาว เมื่อมาถึงหน้าบ้านนายสมเกียรติ เค้าโนนกอกเห็นนายประสิทธิ์ จันทราษี นายหยอย ไม่ทราบนามสกุล นายจ่อยครองราช จำเลยกับพวกยืนคุยกันอยู่ ผู้เสียหายกับพวกเดินมาห่างประมาณ 10 เมตร จำเลยได้เรียกผู้เสียหายไปหานายประสิทธิ์ขณะที่ผู้เสียหายกำลังพูดโต้เถียงกับนายประสิทธิ์นั้นพวกของนายประสิทธิ์ได้ชกที่บริเวณหูขวาของผู้เสียหาย ผู้เสียหายล้มลงนายหยอยใช้มีดปลายแหลมยาวประมาณ 1 คืบ กว้างประมาณ 1 นิ้วแทงผู้เสียหายถูกที่ข้อมือซ้าย แขนซ้าย ราวนม จำเลยกับพวกที่เหลือได้เข้ามารุมต่อยผู้เสียหาย ผู้เสียหายปิดป้องแล้ววิ่งหนีไปที่บ้านนายสมเกียรติ ดังนี้จะเห็นได้ว่า เหตุเกิดในเวลากลางวันผู้เสียหายรู้จักจำเลยเป็นอย่างดีเพราะอยู่หมู่บ้านเดียวกันทั้งจำเลยเป็นคนเรียกให้ผู้เสียหายเข้าไปหานายประสิทธิ์จึงสามารถจำเลยได้โดยไม่ผิดพลาด นายสุรักษ์พยานโจทก์ว่า พวกของนายประสิทธิ์ได้เข้าชกต่อยผู้เสียหาย นายสมาน พรมสง่า พยานโจทก์ก็ว่า ในกลุ่มของนายประสิทธิ์ไม่มีคนใดยืนเฉย ๆ โดยที่ไม่ได้ชกต่อยและทำร้ายผู้เสียหาย คำเบิกความของพยานโจทก์ทั้งสองจึงสนับสนุนคำเบิกความของผู้เสียหายให้มีน้ำหนักมั่นคงยิ่งขึ้นที่จำเลยนำสืบว่าได้ไปในที่เกิดเหตุแต่ไม่ได้ร่วมกระทำผิดนั้นไม่อาจฟังหักล้างพยานโจทก์ได้ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้ชกต่อยผู้เสียหาย ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยต่อไปว่า จำเลยได้ร่วมกระทำผิดกับนายหยอยด้วยหรือไม่ เห็นว่า สาเหตุที่จำเลยกับพวกทำร้ายร่างกายผู้เสียหายเนื่องจากไม่พอใจที่นายประสิทธิ์ขับขี่รถจักรยานยนต์เฉี่ยวผู้เสียหายได้ยกศอกขึ้นกันและถูกศีรษะนายประสิทธิ์ สาเหตุดังกล่าวเป็นเหตุเพียงเล็กน้อยไม่เชื่อว่าจะทำให้นายประสิทธิ์กับพวกโกรธแค้นถึงกับจะต้องฆ่าผู้เสียหาย ข้อเท็จจริงได้ความว่าเมื่อผู้เสียหายกับนายประสิทธิ์ได้พูดจาโต้เถียงกันแล้วพวกของนายประสิทธิ์จึงได้ชกต่อยผู้เสียหาย แสดงว่ามีความโกรธเกิดขึ้นในปัจจุบันทันที ทั้งไม่ปรากฏว่าได้สมคบกันมาก่อน จำเลยกับพวกของนายประสิทธิ์ต่างคนต่างมีเจตนาทำร้ายร่างกายผู้เสียหาย ดังนั้นแต่ละคนจึงต้องมีความผิดตามผลที่เกิดขึ้นจากการกระทำของแต่ละคนเมื่อจำเลยเพียงแต่ชกต่อยผู้เสียหาย ทั้งปรากฏจากผลการตรวจชันสูตรบาดแผลว่าผู้เสียหายมีบาดแผลถูกแทงทำร้ายด้วยของแข็งมีคมทั้งนั้น ไม่มีแผลฟกซ้ำซึ่งแสดงว่าถูกชกต่อย จำเลยจึงมีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391 แม้โจทก์จะไม่ได้ขอให้ลงโทษตามมาตรานี้ แต่ศาลฎีกาก็มีอำนาจลงโทษได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคท้าย ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษามานั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของจำเลยฟังขึ้นบางส่วน"พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 391 ให้ปรับ 1,000 บาท ไม่ชำระค่าปรับจัดการตามมาตรา 29, 30.(สมปอง เสนเนียม-อัมพร เดชศิริ-วิทูรย์ สุทธิประภา)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ