คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4107/2536หลักกฎหมาย: ข้อบังคับการทำงานของผู้ร้องกำหนดประเภทการลงโทษไว้โดยมิได้ระบุขั้นตอนการลงโทษไว้ ผู้ร้องจึงไม่จำต้องลงโทษตามขั้นตอนในข้อบังคับการทำงานผู้ร้องอาจเลือกวิธีใด ๆ ตามข้อบังคับการทำงานโดยพิจารณาจากความหนักเบาของความผิดของพนักงานแต่ละคน ผู้คัดค้านกระทำผิดในขณะปฏิบัติหน้าที่ในสถานที่ทำงานโดยไม่ยำเกรงต่อข้อบังคับการทำงานของผู้ร้อง การกระทำของผู้คัดค้านไม่เป็นเยี่ยงอย่างอันดีทำให้แตกความสามัคคี ยากแก่การปกครองบังคับบัญชา กรณีจึงมีเหตุสมควรให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านได้ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านซึ่งเป็นกรรมการลูกจ้างโดยไม่จ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าผู้คัดค้านให้การว่า ผู้คัดค้านกระทำการตามคำร้องไปเพราะป้องกันตัวศาลแรงงานกลางมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านส่วนที่ผู้ร้องขอให้ไม่จ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าชดเชยมาด้วยนั้น เมื่อศาลมีคำสั่งอนุญาตให้เลิกจ้างแล้วผู้ร้องจะต้องเป็นผู้ดำเนินการต่อไปไม่ใช่ถือคำสั่งศาลเป็นคำสั่งแทนผู้ร้องได้ จึงให้ยกคำขอส่วนนี้เสียผู้คัดค้านอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นยุติตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางว่าผู้คัดค้านเป็นลูกจ้างของผู้ร้องและเป็นกรรมการลูกจ้าง ผู้คัดค้านและนางสาวมะลิ ทองคำทะเลาะและทำร้ายซึ่งกันและกันในขณะปฏิบัติหน้าที่ในสถานที่ทำงานอันเป็นการกระทำผิดข้อบังคับการทำงานของผู้ร้อง หมวด 6 ว่าด้วยวินัยและโทษทางวินัย ข้อ 21.9 และ ข้อ 22 ซึ่งกำหนดโทษไว้ดังนี้22.1 ภาคทัณฑ์และตัดสวัสดิการ เช่น คูปองอาหารกลางวัน22.2 ตัดเงินค่าจ้าง 5-20 เปอร์เซ็นต์22.3 งดการพิจารณาให้เงินรางวัลประจำปีหรืองดการพิจารณาขั้นค่าจ้างปีนั้น ๆ22.4 พักงาน22.5 เลิกจ้างการลงโทษพนักงานไม่จำเป็นต้องดำเนินการตามขั้นตอนที่กล่าวมาแล้วบริษัทอาจเลือกวิธีใด ๆ ตามที่กล่าวมาแล้ว โดยพิจารณาจากความหนักเบาของความผิดของพนักงานแต่ละคน ดังนั้น ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าการกระทำผิดของผู้คัดค้านเป็นการกระทำผิดในขณะปฏิบัติหน้าที่ในสถานที่ทำงานโดยไม่ยำเกรงต่อข้อบังคับการทำงานของผู้ร้องไม่เป็นเยี่ยงอย่างอันดีทำให้แตกแยกความสามัคคียากแก่การปกครองบังคับบัญชา กรณีจึงมีเหตุสมควรให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านได้นั้นเป็นการวินิจฉัยจากความหนักเบาของความผิดที่ผู้คัดค้านได้กระทำคำพิพากษาศาลแรงงานกลางชอบแล้ว อุทธรณ์ของผู้คัดค้านฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4107/2536บริษัท คอ ลเลคชั่น อินดัสเตรียล แอสโซซิเอทผู้ร้องนางสาว มะลิ ภักศ รีผู้คัดค้าน พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 52 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(4)ข้อบังคับการทำงานของผู้ร้องกำหนดประเภทการลงโทษไว้โดยมิได้ระบุขั้นตอนการลงโทษไว้ ผู้ร้องจึงไม่จำต้องลงโทษตามขั้นตอนในข้อบังคับการทำงานผู้ร้องอาจเลือกวิธีใด ๆ ตามข้อบังคับการทำงานโดยพิจารณาจากความหนักเบาของความผิดของพนักงานแต่ละคน ผู้คัดค้านกระทำผิดในขณะปฏิบัติหน้าที่ในสถานที่ทำงานโดยไม่ยำเกรงต่อข้อบังคับการทำงานของผู้ร้อง การกระทำของผู้คัดค้านไม่เป็นเยี่ยงอย่างอันดีทำให้แตกความสามัคคี ยากแก่การปกครองบังคับบัญชา กรณีจึงมีเหตุสมควรให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านได้ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านซึ่งเป็นกรรมการลูกจ้างโดยไม่จ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าผู้คัดค้านให้การว่า ผู้คัดค้านกระทำการตามคำร้องไปเพราะป้องกันตัวศาลแรงงานกลางมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านส่วนที่ผู้ร้องขอให้ไม่จ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าชดเชยมาด้วยนั้น เมื่อศาลมีคำสั่งอนุญาตให้เลิกจ้างแล้วผู้ร้องจะต้องเป็นผู้ดำเนินการต่อไปไม่ใช่ถือคำสั่งศาลเป็นคำสั่งแทนผู้ร้องได้ จึงให้ยกคำขอส่วนนี้เสียผู้คัดค้านอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นยุติตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางว่าผู้คัดค้านเป็นลูกจ้างของผู้ร้องและเป็นกรรมการลูกจ้าง ผู้คัดค้านและนางสาวมะลิ ทองคำทะเลาะและทำร้ายซึ่งกันและกันในขณะปฏิบัติหน้าที่ในสถานที่ทำงานอันเป็นการกระทำผิดข้อบังคับการทำงานของผู้ร้อง หมวด 6 ว่าด้วยวินัยและโทษทางวินัย ข้อ 21.9 และ ข้อ 22 ซึ่งกำหนดโทษไว้ดังนี้22.1 ภาคทัณฑ์และตัดสวัสดิการ เช่น คูปองอาหารกลางวัน22.2 ตัดเงินค่าจ้าง 5-20 เปอร์เซ็นต์22.3 งดการพิจารณาให้เงินรางวัลประจำปีหรืองดการพิจารณาขั้นค่าจ้างปีนั้น ๆ22.4 พักงาน22.5 เลิกจ้างการลงโทษพนักงานไม่จำเป็นต้องดำเนินการตามขั้นตอนที่กล่าวมาแล้วบริษัทอาจเลือกวิธีใด ๆ ตามที่กล่าวมาแล้ว โดยพิจารณาจากความหนักเบาของความผิดของพนักงานแต่ละคน ดังนั้น ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าการกระทำผิดของผู้คัดค้านเป็นการกระทำผิดในขณะปฏิบัติหน้าที่ในสถานที่ทำงานโดยไม่ยำเกรงต่อข้อบังคับการทำงานของผู้ร้องไม่เป็นเยี่ยงอย่างอันดีทำให้แตกแยกความสามัคคียากแก่การปกครองบังคับบัญชา กรณีจึงมีเหตุสมควรให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านได้นั้นเป็นการวินิจฉัยจากความหนักเบาของความผิดที่ผู้คัดค้านได้กระทำคำพิพากษาศาลแรงงานกลางชอบแล้ว อุทธรณ์ของผู้คัดค้านฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(อัมพร ทองประยูร-ปรีชา ธนานันท์-พิมล สมานิตย์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุนายจ้างจะลงโทษลูกจ้างได้ต่อเมื่อลูกจ้างกระทำผิดวินัย คือกระทำการฝ่าฝืนระเบียบ ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง โทษที่จะลงนั้นต้องเป็นโทษที่กำหนดไว้ในระเบียบข้อบังคับหากไม่มีกำหนดไว้ในระเบียบข้อบังคับจะต้องลงโทษตามหลักเกณฑ์ของกฎหมายแรงงาน เช่น กฎหมายคุ้มครองแรงงาน หรือ กฎหมายแรงงานสัมพันธ์ ส่วนวิธีการลงโทษนั้น จะต้องลงโทษด้วยความเป็นธรรมและเป็นไปตามขั้นตอนของกฎหมายหรือขั้นตอนในระเบียบข้อบังคับ หากลงโทษข้ามขั้นตอนถือว่าเป็นการลงโทษที่ไม่ชอบ เช่น ข้อบังคับระบุขั้นตอนการลงโทษไว้ดังนี้ 1) มาสายครั้งแรก ให้ตักเตือนด้วยวาจา 2) มาสายครั้งที่สอง ให้ตักเตือนเป็นหนังสือ 3) มาสายครั้งที่สาม ให้พักงานโดยไม่จ่ายค่าจ้างมีกำหนดไม่เกิน 7 วัน 4) มาสายครั้งที่สี่ ให้เลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าชดเชย เมื่อข้อบังคับระบุขั้นตอนไว้เช่นนี้ นายจ้างต้องลงโทษตามลำดับขั้นตอนที่กำหนดไว้ หากลงโทษข้ามขั้นตอนถือว่าเป็นลงโทษที่ไม่ชอบ หากระเบียบข้อบังคับมิได้ระบุขั้นตอนการลงโทษไว้นายจ้างสามารถพิจารณาลงโทษได้ตามความหนักเบาของการกระทำผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4107/2536 ข้อเท็จจริงปรากฏว่าในระเบียบข้อบังคับของผู้ร้องเพียงแต่กำหนดประเภทการลงโทษไว้โดยมิได้ระบุขั้นตอนการลงโทษ ผู้ร้องซึ่งเป็นนายจ้างจึงมีสิทธิเลือกลงโทษผู้คัดค้านได้ตามความหนักเบาของการกระทำผิดได้ รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์คำพิพากษา: ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านซึ่งเป็นกรรมการลูกจ้างโดยไม่จ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าผู้คัดค้านให้การว่า ผู้คัดค้านกระทำการตามคำร้องไปเพราะป้องกันตัวศาลแรงงานกลางมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านส่วนที่ผู้ร้องขอให้ไม่จ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าชดเชยมาด้วยนั้น เมื่อศาลมีคำสั่งอนุญาตให้เลิกจ้างแล้วผู้ร้องจะต้องเป็นผู้ดำเนินการต่อไปไม่ใช่ถือคำสั่งศาลเป็นคำสั่งแทนผู้ร้องได้ จึงให้ยกคำขอส่วนนี้เสียผู้คัดค้านอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นยุติตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางว่าผู้คัดค้านเป็นลูกจ้างของผู้ร้องและเป็นกรรมการลูกจ้าง ผู้คัดค้านและนางสาวมะลิ ทองคำทะเลาะและทำร้ายซึ่งกันและกันในขณะปฏิบัติหน้าที่ในสถานที่ทำงานอันเป็นการกระทำผิดข้อบังคับการทำงานของผู้ร้อง หมวด 6 ว่าด้วยวินัยและโทษทางวินัย ข้อ 21.9 และ ข้อ 22 ซึ่งกำหนดโทษไว้ดังนี้22.1 ภาคทัณฑ์และตัดสวัสดิการ เช่น คูปองอาหารกลางวัน22.2 ตัดเงินค่าจ้าง 5-20 เปอร์เซ็นต์22.3 งดการพิจารณาให้เงินรางวัลประจำปีหรืองดการพิจารณาขั้นค่าจ้างปีนั้น ๆ22.4 พักงาน22.5 เลิกจ้างการลงโทษพนักงานไม่จำเป็นต้องดำเนินการตามขั้นตอนที่กล่าวมาแล้วบริษัทอาจเลือกวิธีใด ๆ ตามที่กล่าวมาแล้ว โดยพิจารณาจากความหนักเบาของความผิดของพนักงานแต่ละคน ดังนั้น ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าการกระทำผิดของผู้คัดค้านเป็นการกระทำผิดในขณะปฏิบัติหน้าที่ในสถานที่ทำงานโดยไม่ยำเกรงต่อข้อบังคับการทำงานของผู้ร้องไม่เป็นเยี่ยงอย่างอันดีทำให้แตกแยกความสามัคคียากแก่การปกครองบังคับบัญชา กรณีจึงมีเหตุสมควรให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านได้นั้นเป็นการวินิจฉัยจากความหนักเบาของความผิดที่ผู้คัดค้านได้กระทำคำพิพากษาศาลแรงงานกลางชอบแล้ว อุทธรณ์ของผู้คัดค้านฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4107/2536บริษัท คอ ลเลคชั่น อินดัสเตรียล แอสโซซิเอทผู้ร้องนางสาว มะลิ ภักศ รีผู้คัดค้าน พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 52 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(4)ข้อบังคับการทำงานของผู้ร้องกำหนดประเภทการลงโทษไว้โดยมิได้ระบุขั้นตอนการลงโทษไว้ ผู้ร้องจึงไม่จำต้องลงโทษตามขั้นตอนในข้อบังคับการทำงานผู้ร้องอาจเลือกวิธีใด ๆ ตามข้อบังคับการทำงานโดยพิจารณาจากความหนักเบาของความผิดของพนักงานแต่ละคน ผู้คัดค้านกระทำผิดในขณะปฏิบัติหน้าที่ในสถานที่ทำงานโดยไม่ยำเกรงต่อข้อบังคับการทำงานของผู้ร้อง การกระทำของผู้คัดค้านไม่เป็นเยี่ยงอย่างอันดีทำให้แตกความสามัคคี ยากแก่การปกครองบังคับบัญชา กรณีจึงมีเหตุสมควรให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านได้ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านซึ่งเป็นกรรมการลูกจ้างโดยไม่จ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าผู้คัดค้านให้การว่า ผู้คัดค้านกระทำการตามคำร้องไปเพราะป้องกันตัวศาลแรงงานกลางมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านส่วนที่ผู้ร้องขอให้ไม่จ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าชดเชยมาด้วยนั้น เมื่อศาลมีคำสั่งอนุญาตให้เลิกจ้างแล้วผู้ร้องจะต้องเป็นผู้ดำเนินการต่อไปไม่ใช่ถือคำสั่งศาลเป็นคำสั่งแทนผู้ร้องได้ จึงให้ยกคำขอส่วนนี้เสียผู้คัดค้านอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นยุติตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางว่าผู้คัดค้านเป็นลูกจ้างของผู้ร้องและเป็นกรรมการลูกจ้าง ผู้คัดค้านและนางสาวมะลิ ทองคำทะเลาะและทำร้ายซึ่งกันและกันในขณะปฏิบัติหน้าที่ในสถานที่ทำงานอันเป็นการกระทำผิดข้อบังคับการทำงานของผู้ร้อง หมวด 6 ว่าด้วยวินัยและโทษทางวินัย ข้อ 21.9 และ ข้อ 22 ซึ่งกำหนดโทษไว้ดังนี้22.1 ภาคทัณฑ์และตัดสวัสดิการ เช่น คูปองอาหารกลางวัน22.2 ตัดเงินค่าจ้าง 5-20 เปอร์เซ็นต์22.3 งดการพิจารณาให้เงินรางวัลประจำปีหรืองดการพิจารณาขั้นค่าจ้างปีนั้น ๆ22.4 พักงาน22.5 เลิกจ้างการลงโทษพนักงานไม่จำเป็นต้องดำเนินการตามขั้นตอนที่กล่าวมาแล้วบริษัทอาจเลือกวิธีใด ๆ ตามที่กล่าวมาแล้ว โดยพิจารณาจากความหนักเบาของความผิดของพนักงานแต่ละคน ดังนั้น ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าการกระทำผิดของผู้คัดค้านเป็นการกระทำผิดในขณะปฏิบัติหน้าที่ในสถานที่ทำงานโดยไม่ยำเกรงต่อข้อบังคับการทำงานของผู้ร้องไม่เป็นเยี่ยงอย่างอันดีทำให้แตกแยกความสามัคคียากแก่การปกครองบังคับบัญชา กรณีจึงมีเหตุสมควรให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านได้นั้นเป็นการวินิจฉัยจากความหนักเบาของความผิดที่ผู้คัดค้านได้กระทำคำพิพากษาศาลแรงงานกลางชอบแล้ว อุทธรณ์ของผู้คัดค้านฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(อัมพร ทองประยูร-ปรีชา ธนานันท์-พิมล สมานิตย์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุนายจ้างจะลงโทษลูกจ้างได้ต่อเมื่อลูกจ้างกระทำผิดวินัย คือกระทำการฝ่าฝืนระเบียบ ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง โทษที่จะลงนั้นต้องเป็นโทษที่กำหนดไว้ในระเบียบข้อบังคับหากไม่มีกำหนดไว้ในระเบียบข้อบังคับจะต้องลงโทษตามหลักเกณฑ์ของกฎหมายแรงงาน เช่น กฎหมายคุ้มครองแรงงาน หรือ กฎหมายแรงงานสัมพันธ์ ส่วนวิธีการลงโทษนั้น จะต้องลงโทษด้วยความเป็นธรรมและเป็นไปตามขั้นตอนของกฎหมายหรือขั้นตอนในระเบียบข้อบังคับ หากลงโทษข้ามขั้นตอนถือว่าเป็นการลงโทษที่ไม่ชอบ เช่น ข้อบังคับระบุขั้นตอนการลงโทษไว้ดังนี้ 1) มาสายครั้งแรก ให้ตักเตือนด้วยวาจา 2) มาสายครั้งที่สอง ให้ตักเตือนเป็นหนังสือ 3) มาสายครั้งที่สาม ให้พักงานโดยไม่จ่ายค่าจ้างมีกำหนดไม่เกิน 7 วัน 4) มาสายครั้งที่สี่ ให้เลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าชดเชย เมื่อข้อบังคับระบุขั้นตอนไว้เช่นนี้ นายจ้างต้องลงโทษตามลำดับขั้นตอนที่กำหนดไว้ หากลงโทษข้ามขั้นตอนถือว่าเป็นลงโทษที่ไม่ชอบ หากระเบียบข้อบังคับมิได้ระบุขั้นตอนการลงโทษไว้นายจ้างสามารถพิจารณาลงโทษได้ตามความหนักเบาของการกระทำผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4107/2536 ข้อเท็จจริงปรากฏว่าในระเบียบข้อบังคับของผู้ร้องเพียงแต่กำหนดประเภทการลงโทษไว้โดยมิได้ระบุขั้นตอนการลงโทษ ผู้ร้องซึ่งเป็นนายจ้างจึงมีสิทธิเลือกลงโทษผู้คัดค้านได้ตามความหนักเบาของการกระทำผิดได้ รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์