คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 270/2536หลักกฎหมาย: วันเกิดเหตุเป็นคืนเดือนมืด ผู้เสียหายอ้างว่าจำเสียงของชายร่างเล็กที่สวมหมวกผ้าสีดำคลุมศีรษะและใบหน้าโดยโผล่ ให้เห็นเพียงลูกนัยน์ตาได้ว่าเป็นจำเลยที่ 4 ซึ่งเป็นคนรู้จักและเห็นหน้ามาก่อน ประกอบกับรูปร่างลักษณะของคนพูดก็ตรงกับจำเลยที่ 4 แต่ไม่ปรากฏว่าผู้เสียหายจำรูปร่างและน้ำเสียง ของจำเลยที่ 4 ได้โดยอาศัยหลักการสังเกตจากอะไร และจำเลยที่ 4 มีลักษณะพิเศษแตกต่างจากบุคคลทั่วไปอย่างไร เพียงบอกว่ารูปร่างคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็น หรือรูปร่างลักษณะตรงกับจำเลยที่ 4 โดยไม่ทราบว่าที่ว่าคุ้น ๆ นั้นคุ้นเช่นใด และตรงกับรูปร่างของจำเลยที่ 4 ในส่วนไหนแม้จำเลยที่ 4 จะเสนอใช้ค่าเสียหายแต่ก็มิได้ยอมรับว่าเป็นผู้กระทำผิดแต่อย่างใด ทั้งจำเลยที่ 4 เมื่อถูกจับก็ปฏิเสธมาตลอดและไม่ได้หลบหนีไปไหน ดังนี้ พยานหลักฐานโจทก์จึงยังไม่พอฟังลงโทษจำเลยที่ 4 ได้.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสี่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา340, 340 ตรี, 83 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21พฤศจิกายน 2514 ข้อ 14, 15 กับริบท่อนไม้ 1 ท่อนและเชือก 1 เส้นที่จำเลยทั้งสี่ใช้ในการกระทำความผิด และให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันคือหรือใช้ราคาทรัพย์จำนวน 4,300 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 340 วรรคสอง, 340 ตรี, 83 จำคุก 18 ปี จำเลยที่ 2 ที่ 3และที่ 4 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคสอง, 83จำคุกคนละ 12 ปี ริบของกลาง ให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันคือหรือใช้ราคาทรัพย์จำนวน 4,300 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ ระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ภาค 1จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 ขอถอนอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 อนุญาตให้ถอนอุทธรณ์ ให้จำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 คงพิจารณาคดีเฉพาะอุทธรณ์ของจำเลยที่ 4ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 4โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว คดีมีปัญหาในชั้นฎีกาว่าจำเลยที่ 4 ร่วมกระทำความผิดตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นหรือไม่ได้ความจากทางนำสืบของโจทก์ว่า ที่เกิดเหตุเป็นโรงเรียนแกเปะราษฎร์นิยมบริเวณหน้าเสาธงและรั้วกำแพงตามเอกสารหมาย จ.3และภาพถ่ายหมาย จ.4 มีแสงไฟฟ้าจากอาคารเรียนและบ้านพักครู ตามคำเบิกความของผู้เสียหายตอบทนายจำเลยถามค้านว่าเกิดเหตุครั้งแรกที่บริเวณใต้ต้นไม้เป็นเงามืด เห็นหน้ากันไม่ชัดเจนโดยวันเกิดเหตุเป็นคืนเดือนมืด คดีโจทก์มีประจักษ์พยานคือผู้เสียหายคนเดียวซึ่งเบิกความฟังได้เพียงว่า เมื่อจำเลยที่ 1 จี้บังคับให้ผู้เสียหายเดินไปที่บริเวณหน้าเสาธงนั้นพบคนร้ายมีจำเลยที่ 2 กับชายอีก 2 คนซึ่งสวมหมวกผ้าสีดำคลุมศีรษะและใบหน้าเป็นไอ้โม่งโผล่ให้เห็นเฉพาะลูกนัยน์ตาเท่านั้น โดยผู้เสียหายไม่ทราบว่าเป็นผู้ใดแต่มีรูปร่างลักษณะคุ้น ๆ เหมือนกับเคยเห็นมาก่อน หลังจากจำเลยที่ 1 พาไปถึงรั้วกำแพงทางด้านทิศตะวันตกของโรงเรียนและมีการถามกันว่าจะเอาผู้เสียหายไปฆ่าที่ไหน โดยจำเลยที่ 1 เรียกขานชื่อจำเลยที่ 3 และชายร่างเล็กที่สวมหมวกคลุมหน้าพูดขึ้นว่าฆ่าตรงนี้แหละหมู่พวก ผู้เสียหายจึงว่าเป็นเสียงจำเลยที่ 4 โดยมีรูปร่างลักษณะตรงกับจำเลยที่ 4 ซึ่งตนรู้จักและเคยเห็นมาก่อน หลังเกิดเหตุจึงได้บอกเจ้าพนักงานตำรวจว่าจำเลยที่ 4 ร่วมเป็นคนร้าย ดังนี้เห็นว่าคำเบิกความของผู้เสียหายไม่ปรากฏว่าผู้เสียหายจำรูปร่างและน้ำเสียงของจำเลยที่ 4 ได้โดยอาศัยหลักการสังเกตจากอะไรจำเลยที่ 4 มีลักษณะพิเศษต่างจากบุคคลทั่วไปอย่างไร เพียงบอกว่ารูปร่างคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นหรือรูปร่างลักษณะตรงกับจำเลยที่ 4โดยไม่ทราบว่าที่ว่าคุ้น ๆ นั้นคุ้นเช่นใดและตรงกับรูปร่างของจำเลยที่ 4 ในส่วนไหน ในเมื่อขณะเกิดเหตุคนร้ายซึ่งเป็นชายร่างเล็กสวมหมวกคลุมหน้าและผู้เสียหายเห็นหน้าไม่ชัดเจนเพราะอยู่ใต้เงาไม้และเมื่อจำเลยที่ 1 พาผู้เสียหายเดินไปที่รั้วกำแพง ชายดังกล่าวก็เดินตามผู้เสียหายทั้งแสงสว่างจากไฟฟ้าที่บ้านพักครูก็อยู่ห่างถึงประมาณ 70 เมตร ผู้เสียหายจึงไม่มีโอกาสได้จดจำเพราะในทันทีที่คนร้ายพูดว่าฆ่าตรงนี้แหละหมู่พวก ผู้เสียหายถูกตีทำร้ายจนสลบหมดสติไป หลังเกิดเหตุก็ไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 4 หรือญาติจำเลยที่ 4ได้ร่วมเจรจาค่าเสียหายกับผู้เสียหายในสองครั้งแรกด้วย แม้จำเลยที่ 4 จะเสนอใช้ค่าเสียหายตามคำเบิกความของผู้เสียหาย จำเลยที่ 4ก็มิได้ยอมรับว่าเป็นผู้กระทำผิดแต่อย่างใด เมื่อถูกจับจำเลยที่ 4ก็ปฏิเสธมาตลอดและไม่ได้หลบหนีไปไหน พยานหลักฐานโจทก์จึงยังไม่พอฟังว่าจำเลยที่ 4 ร่วมเป็นคนร้ายกระทำผิดตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายกฟ้องโจทก์ สำหรับจำเลยที่ 4 นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 270/2536พนักงานอัยการ จังหวัด กาฬสินธุ์โจทก์นาย ประพันธ์ หรือ เอ้บ พงษ์จิตภักดิ์ กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227วันเกิดเหตุเป็นคืนเดือนมืด ผู้เสียหายอ้างว่าจำเสียงของชายร่างเล็กที่สวมหมวกผ้าสีดำคลุมศีรษะและใบหน้าโดยโผล่ ให้เห็นเพียงลูกนัยน์ตาได้ว่าเป็นจำเลยที่ 4 ซึ่งเป็นคนรู้จักและเห็นหน้ามาก่อน ประกอบกับรูปร่างลักษณะของคนพูดก็ตรงกับจำเลยที่ 4 แต่ไม่ปรากฏว่าผู้เสียหายจำรูปร่างและน้ำเสียง ของจำเลยที่ 4 ได้โดยอาศัยหลักการสังเกตจากอะไร และจำเลยที่ 4 มีลักษณะพิเศษแตกต่างจากบุคคลทั่วไปอย่างไร เพียงบอกว่ารูปร่างคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็น หรือรูปร่างลักษณะตรงกับจำเลยที่ 4 โดยไม่ทราบว่าที่ว่าคุ้น ๆ นั้นคุ้นเช่นใด และตรงกับรูปร่างของจำเลยที่ 4 ในส่วนไหนแม้จำเลยที่ 4 จะเสนอใช้ค่าเสียหายแต่ก็มิได้ยอมรับว่าเป็นผู้กระทำผิดแต่อย่างใด ทั้งจำเลยที่ 4 เมื่อถูกจับก็ปฏิเสธมาตลอดและไม่ได้หลบหนีไปไหน ดังนี้ พยานหลักฐานโจทก์จึงยังไม่พอฟังลงโทษจำเลยที่ 4 ได้.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสี่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา340, 340 ตรี, 83 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21พฤศจิกายน 2514 ข้อ 14, 15 กับริบท่อนไม้ 1 ท่อนและเชือก 1 เส้นที่จำเลยทั้งสี่ใช้ในการกระทำความผิด และให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันคือหรือใช้ราคาทรัพย์จำนวน 4,300 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 340 วรรคสอง, 340 ตรี, 83 จำคุก 18 ปี จำเลยที่ 2 ที่ 3และที่ 4 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคสอง, 83จำคุกคนละ 12 ปี ริบของกลาง ให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันคือหรือใช้ราคาทรัพย์จำนวน 4,300 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ ระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ภาค 1จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 ขอถอนอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 อนุญาตให้ถอนอุทธรณ์ ให้จำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 คงพิจารณาคดีเฉพาะอุทธรณ์ของจำเลยที่ 4ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 4โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว คดีมีปัญหาในชั้นฎีกาว่าจำเลยที่ 4 ร่วมกระทำความผิดตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นหรือไม่ได้ความจากทางนำสืบของโจทก์ว่า ที่เกิดเหตุเป็นโรงเรียนแกเปะราษฎร์นิยมบริเวณหน้าเสาธงและรั้วกำแพงตามเอกสารหมาย จ.3และภาพถ่ายหมาย จ.4 มีแสงไฟฟ้าจากอาคารเรียนและบ้านพักครู ตามคำเบิกความของผู้เสียหายตอบทนายจำเลยถามค้านว่าเกิดเหตุครั้งแรกที่บริเวณใต้ต้นไม้เป็นเงามืด เห็นหน้ากันไม่ชัดเจนโดยวันเกิดเหตุเป็นคืนเดือนมืด คดีโจทก์มีประจักษ์พยานคือผู้เสียหายคนเดียวซึ่งเบิกความฟังได้เพียงว่า เมื่อจำเลยที่ 1 จี้บังคับให้ผู้เสียหายเดินไปที่บริเวณหน้าเสาธงนั้นพบคนร้ายมีจำเลยที่ 2 กับชายอีก 2 คนซึ่งสวมหมวกผ้าสีดำคลุมศีรษะและใบหน้าเป็นไอ้โม่งโผล่ให้เห็นเฉพาะลูกนัยน์ตาเท่านั้น โดยผู้เสียหายไม่ทราบว่าเป็นผู้ใดแต่มีรูปร่างลักษณะคุ้น ๆ เหมือนกับเคยเห็นมาก่อน หลังจากจำเลยที่ 1 พาไปถึงรั้วกำแพงทางด้านทิศตะวันตกของโรงเรียนและมีการถามกันว่าจะเอาผู้เสียหายไปฆ่าที่ไหน โดยจำเลยที่ 1 เรียกขานชื่อจำเลยที่ 3 และชายร่างเล็กที่สวมหมวกคลุมหน้าพูดขึ้นว่าฆ่าตรงนี้แหละหมู่พวก ผู้เสียหายจึงว่าเป็นเสียงจำเลยที่ 4 โดยมีรูปร่างลักษณะตรงกับจำเลยที่ 4 ซึ่งตนรู้จักและเคยเห็นมาก่อน หลังเกิดเหตุจึงได้บอกเจ้าพนักงานตำรวจว่าจำเลยที่ 4 ร่วมเป็นคนร้าย ดังนี้เห็นว่าคำเบิกความของผู้เสียหายไม่ปรากฏว่าผู้เสียหายจำรูปร่างและน้ำเสียงของจำเลยที่ 4 ได้โดยอาศัยหลักการสังเกตจากอะไรจำเลยที่ 4 มีลักษณะพิเศษต่างจากบุคคลทั่วไปอย่างไร เพียงบอกว่ารูปร่างคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นหรือรูปร่างลักษณะตรงกับจำเลยที่ 4โดยไม่ทราบว่าที่ว่าคุ้น ๆ นั้นคุ้นเช่นใดและตรงกับรูปร่างของจำเลยที่ 4 ในส่วนไหน ในเมื่อขณะเกิดเหตุคนร้ายซึ่งเป็นชายร่างเล็กสวมหมวกคลุมหน้าและผู้เสียหายเห็นหน้าไม่ชัดเจนเพราะอยู่ใต้เงาไม้และเมื่อจำเลยที่ 1 พาผู้เสียหายเดินไปที่รั้วกำแพง ชายดังกล่าวก็เดินตามผู้เสียหายทั้งแสงสว่างจากไฟฟ้าที่บ้านพักครูก็อยู่ห่างถึงประมาณ 70 เมตร ผู้เสียหายจึงไม่มีโอกาสได้จดจำเพราะในทันทีที่คนร้ายพูดว่าฆ่าตรงนี้แหละหมู่พวก ผู้เสียหายถูกตีทำร้ายจนสลบหมดสติไป หลังเกิดเหตุก็ไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 4 หรือญาติจำเลยที่ 4ได้ร่วมเจรจาค่าเสียหายกับผู้เสียหายในสองครั้งแรกด้วย แม้จำเลยที่ 4 จะเสนอใช้ค่าเสียหายตามคำเบิกความของผู้เสียหาย จำเลยที่ 4ก็มิได้ยอมรับว่าเป็นผู้กระทำผิดแต่อย่างใด เมื่อถูกจับจำเลยที่ 4ก็ปฏิเสธมาตลอดและไม่ได้หลบหนีไปไหน พยานหลักฐานโจทก์จึงยังไม่พอฟังว่าจำเลยที่ 4 ร่วมเป็นคนร้ายกระทำผิดตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายกฟ้องโจทก์ สำหรับจำเลยที่ 4 นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(เสมอ อินทรศักดิ์-บุญศรี กอบบุญ-สุทธิ นิชโรจน์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการที่พยานให้การว่าได้เห็นเหตุการณ์อย่างใดอย่างหนึ่งก็ดีหรือได้ยินเสียงอย่างใดอย่างหนึ่งก็ดี ความจริงแล้วมีความหมายเพียงว่า พยานเชื่อว่าได้เห็นเหตุการณ์เช่นนั้น หรือได้ยินเสียงเช่นนั้น คำให้การของพยานเป็นแต่เพียงรายงานให้ศาลทราบถึงความเชื่อของตน แต่ความเชื่อของพยานซึ่งสืบเนื่องมาจากปฏิกิริยาต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นก็ใช่ว่าจะต้องตรงกับความจริงเสมอไป ทั้งนี้เพราะพยานไม่ใช่กล้องถ่ายรูปหรือเครื่องบันทึกเสียงที่จะบันทึกภาพหรือเสียงได้อย่างถูกต้องทุกครั้งไป คดีนี้ผู้เสียหายเป็นพยานเบิกความถึงลักษณะรูปร่างของคนร้ายว่าคล้ายคลึงกับจำเลยที่ 4 และเมื่อได้ยินเสียงยิ่งทำให้แน่ใจว่าต้องใช่จำเลยที่ 4 แน่นอน ทั้ง ๆ ที่คนร้ายก็สวมหมวกคลุมใบหน้ามิดชิดเห็นแต่เพียงลูกนัยน์ตาเท่านั้น เห็นได้ว่า ผู้เสียหายไม่ได้เห็นหน้าคนร้ายอย่างชัดเจน ที่ผู้เสียหายระบุว่า จำเลยที่ 4เป็นคนร้ายเพราะจำเสียงได้นั้นมีน้ำหนักน้อย เพราะเสียงพูดของแต่ละคนอาจเหมือนหรือคล้ายคลึงกันได้ หรืออาจเลียนแบบให้เหมือนหรือคล้ายคลึงกันได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4505/2531) คำเบิกความของผู้เสียหายจึงน่าจะสืบเนื่องมาจากความสงสัยว่าคนร้ายน่าจะเป็นจำเลยที่ 4 และแม้จะได้ความว่าจำเลยที่ 4 เสนอชดใช้ค่าเสียหายให้ผู้เสียหายก็ตาม แต่ก็มิได้หมายความว่าการเสนอค่าเสียหายดังกล่าวให้ จะเป็นการยอมรับว่าเป็นผู้กระทำผิด หรือที่เสนอค่าเสียหายให้อาจจะเป็นเพราะเกรงกลัวว่าจะต้องรับโทษทั้ง ๆที่ไม่ได้กระทำความผิดก็ได้ (คำพิพากษาฎีกาที่ 894/2532) หรือเพื่อเป็นการตัดความยุ่งยากที่จะเกิดตามมาภายหลังก็ได้ เมื่อพยานหลักฐานโจทก์นำสืบไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้กระทำความผิด ศาลจึงต้องยกฟ้อง อย่างไรก็ตาม การที่พยานโจทก์จำเสียงคนร้ายได้เพราะคุ้นหูและระบุชื่อบอกเจ้าพนักงานตำรวจทันทีจนสามารถติดตามจับกุมตัวคนร้ายได้ เมื่อคนร้ายนั้นให้การรับสารภาพมาโดยตลอดตามรูปการณ์ดังกล่าวจึงเชื่อได้ว่า ผู้ที่ถูกจับนั้นเป็นคนร้ายจริง (คำพิพากษาฎีกาที่ 5043/2532) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4536/2530 ผู้เสียหายอายุ 13 ปีถูกคนร้ายใช้อาวุธมีดปลายแหลมจี้คอและข่มขืนกระทำชำเราจนสำเร็จความใคร่ 1 ครั้ง ในที่เกิดเหตุมืดแม้ผู้เสียหายไม่เห็นหน้าคนร้ายแต่จำเสียงได้ว่าเป็นเสียงจำเลย ผู้เสียหายและจำเลยมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดสนิทสนมกันโดยผู้เสียหายเป็นบุตรแม่เลี้ยงจำเลยส่วนจำเลยเป็นบุตรพ่อเลี้ยงผู้เสียหาย แม้จำเลยจะเบิกความว่าไม่ค่อยได้พูดกับผู้เสียหายเมื่อปรากฏว่าผู้เสียหายไม่มีเรื่องโกรธเคืองกับจำเลยจึงไม่มีข้อระแวงสงสัยว่าจะแกล้งกล่าวหาการที่มารดาผู้เสียหายซึ่งเป็นพยานโจทก์เบิกความว่า คืนเกิดเหตุผู้เสียหายไม่ได้บอกว่าใครทำอาจเป็นการช่วยเหลือจำเลยเพราะพยานเป็นมารดาเลี้ยงจำเลยและอาศัยอยู่กับบิดาของจำเลย ย่อมจะต้องมีความเกรงใจบิดาจำเลยเป็นธรรมดา การที่ผู้เสียหายไปแจ้งความช้าก็เพราะเห็นว่าพึ่งพามารดาไม่ได้เสียแล้ว ต้องไปหา ว. น้าชายให้ช่วยพาไปแจ้งความ ไม่ปรากฏว่า ว.เคยโกรธเคืองกับจำเลยด้วยสาเหตุอะไร ส่วนกางเกงขายาวของจำเลยที่ทิ้งไว้ในห้องผู้เสียหายแม้มารดาผู้เสียหายจะเบิกความว่าไม่เคยเห็น ก็หาเป็นพิรุธทำให้คำเบิกความของผู้เสียหายมีน้ำหนักน้อยลงไม่ พยานหลักฐานโจทก์มีเหตุผลมั่นคง บ่งชี้ได้ชัดแจ้งว่า จำเลยเป็นคนร้าย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 265/2531 เด็กหญิง พ. ประจักษ์พยานโจทก์เบิกความว่า คืนเกิดเหตุผู้เสียหายไปดูโทรทัศน์ที่บ้านของ ก.พยานเข้านอนเวลา 19 นาฬิกาเศษ ต่อมา ได้ยินเสียงคนเดินจึงตื่นขึ้นเห็นจำเลยมาที่หัวนอนเปิดมุ้งแล้วหยิบเอาวิทยุเทปไป แต่ตามแผนที่เกิดเหตุปรากฏว่าวิทยุไม่ได้วางที่หัวนอน และ ท. พยานโจทก์อีกปากหนึ่งเบิกความว่าวันเกิดเหตุเวลา 22 นาฬิกา ผู้เสียหายมาแจ้งว่าสงสัย ช.ขโมยวิทยุเทปไปเมื่อท.บอกว่าช. ดื่มสุราอยู่กับตน ผู้เสียหายจึงบอกว่าถ้าอย่างนั้นสงสัยจำเลยเอาไปแสดงว่าในคืนเกิดเหตุผู้เสียหายไม่ทราบว่าใครลักเอาวิทยุเทปของผู้เสียหายไป คำเบิกความของเด็กหญิง พ. จึงไม่มีน้ำหนักพอฟังลงโทษจำเลยได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1840/2531 ประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองเป็นหญิงซึ่งโดยปกติแล้วเมื่อมีเหตุร้ายเกิดขึ้นมักจะตื่นตกใจได้ง่าย แม้ขณะเกิดเหตุจะมีแสงไฟฟ้าขนาด 20 แรงเทียนเปิดอยู่ก็ตามแต่ก็ได้ความว่าคนร้ายสวมหมวกซึ่งย่อมทำให้การสังเกตจดจำใบหน้าของคนร้ายเป็นไปโดยไม่ง่ายนัก ทั้งการที่พยานได้ยืนยันกับเจ้าหน้าที่ตำรวจขณะนำตัวจำเลยมาที่เกิดเหตุว่าจำเลยเป็นคนร้ายแต่จำเลยได้ถามพยานว่าคนร้ายได้สวมเสื้อตัวที่จำเลยสวมอยู่หรือไม่พยานตอบว่าจำไม่ได้ จึงยังเป็นที่น่าสงสัยว่าพยานจะจำคนร้ายได้ว่าเป็นจำเลยหรือไม่ เพราะแม้แต่เสื้อของคนร้าย ซึ่งเจ้าหน้าที่ตำรวจเพิ่งจับมาให้พยานทั้งสองดูหลังจากเกิดเหตุไม่นานนักยังจำไม่ได้พยานหลักฐานโจทก์จึงยังไม่ชัดแจ้งที่จะฟังว่าจำเลยเป็นคนร้ายรายนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 113/2533 ผู้ตายก่อนตายมีสติสัมปชัญญะไม่ดี มีอาการหนักพูดไม่ค่อยเต็มปาก พูดถึงคนยิงว่าสงสัยจะเป็นนายวินโดยไม่ได้บอกว่าเป็นนายวินคนไหน นามสกุลอะไร ในหมู่บ้านเกิดเหตุมีคนชื่อนายวินถึง 3 คน เมื่อโจทก์ไม่มีประจักษ์พยานรู้เห็นขณะที่ผู้ตายถูกคนร้ายยิง จึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยเป็นคนร้ายที่กระทำผิดดังที่โจทก์ฟ้อง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 817/2535 หลังเกิดเหตุผู้เสียหายไม่ได้แจ้งความและมิได้บอกตำหนิรูปพรรณของคนร้ายต่อเจ้าพนักงานตำรวจหลังจากเจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยทั้งสองได้แล้ว เจ้าพนักงานตำรวจเอาเสื้อ 3 ตัว ให้ผู้เสียหายดู มีอยู่ตัวหนึ่งเป็นเสื้อลายสก๊อตสีชมพูน้ำเงินเหมือนเสื้อของคนร้าย หลังจากนั้นเจ้าพนักงานตำรวจได้สอบถามถึงตำหนิรูปพรรณของคนร้าย ผู้เสียหายจึงได้บอกว่าคนร้ายคนหนึ่งผิวดำมีรอยสักที่แขน และหน้าอก อีกคนผิวขาวมีแผลเป็นที่ริมฝีปาก หรือที่เรียกว่าคนปากแหว่ง ตำหนิรูปพรรณคนร้ายและเสื้อของคนร้ายนี้กล่าวอ้างขึ้นหลังจับคนร้ายทั้งสองได้แล้วจึงมีน้ำหนักน้อยเพราะง่ายต่อการที่จะอ้างขึ้นได้. จิตฤดี วีระเวสส์.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสี่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา340, 340 ตรี, 83 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21พฤศจิกายน 2514 ข้อ 14, 15 กับริบท่อนไม้ 1 ท่อนและเชือก 1 เส้นที่จำเลยทั้งสี่ใช้ในการกระทำความผิด และให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันคือหรือใช้ราคาทรัพย์จำนวน 4,300 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 340 วรรคสอง, 340 ตรี, 83 จำคุก 18 ปี จำเลยที่ 2 ที่ 3และที่ 4 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคสอง, 83จำคุกคนละ 12 ปี ริบของกลาง ให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันคือหรือใช้ราคาทรัพย์จำนวน 4,300 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ ระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ภาค 1จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 ขอถอนอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 อนุญาตให้ถอนอุทธรณ์ ให้จำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 คงพิจารณาคดีเฉพาะอุทธรณ์ของจำเลยที่ 4ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 4โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว คดีมีปัญหาในชั้นฎีกาว่าจำเลยที่ 4 ร่วมกระทำความผิดตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นหรือไม่ได้ความจากทางนำสืบของโจทก์ว่า ที่เกิดเหตุเป็นโรงเรียนแกเปะราษฎร์นิยมบริเวณหน้าเสาธงและรั้วกำแพงตามเอกสารหมาย จ.3และภาพถ่ายหมาย จ.4 มีแสงไฟฟ้าจากอาคารเรียนและบ้านพักครู ตามคำเบิกความของผู้เสียหายตอบทนายจำเลยถามค้านว่าเกิดเหตุครั้งแรกที่บริเวณใต้ต้นไม้เป็นเงามืด เห็นหน้ากันไม่ชัดเจนโดยวันเกิดเหตุเป็นคืนเดือนมืด คดีโจทก์มีประจักษ์พยานคือผู้เสียหายคนเดียวซึ่งเบิกความฟังได้เพียงว่า เมื่อจำเลยที่ 1 จี้บังคับให้ผู้เสียหายเดินไปที่บริเวณหน้าเสาธงนั้นพบคนร้ายมีจำเลยที่ 2 กับชายอีก 2 คนซึ่งสวมหมวกผ้าสีดำคลุมศีรษะและใบหน้าเป็นไอ้โม่งโผล่ให้เห็นเฉพาะลูกนัยน์ตาเท่านั้น โดยผู้เสียหายไม่ทราบว่าเป็นผู้ใดแต่มีรูปร่างลักษณะคุ้น ๆ เหมือนกับเคยเห็นมาก่อน หลังจากจำเลยที่ 1 พาไปถึงรั้วกำแพงทางด้านทิศตะวันตกของโรงเรียนและมีการถามกันว่าจะเอาผู้เสียหายไปฆ่าที่ไหน โดยจำเลยที่ 1 เรียกขานชื่อจำเลยที่ 3 และชายร่างเล็กที่สวมหมวกคลุมหน้าพูดขึ้นว่าฆ่าตรงนี้แหละหมู่พวก ผู้เสียหายจึงว่าเป็นเสียงจำเลยที่ 4 โดยมีรูปร่างลักษณะตรงกับจำเลยที่ 4 ซึ่งตนรู้จักและเคยเห็นมาก่อน หลังเกิดเหตุจึงได้บอกเจ้าพนักงานตำรวจว่าจำเลยที่ 4 ร่วมเป็นคนร้าย ดังนี้เห็นว่าคำเบิกความของผู้เสียหายไม่ปรากฏว่าผู้เสียหายจำรูปร่างและน้ำเสียงของจำเลยที่ 4 ได้โดยอาศัยหลักการสังเกตจากอะไรจำเลยที่ 4 มีลักษณะพิเศษต่างจากบุคคลทั่วไปอย่างไร เพียงบอกว่ารูปร่างคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นหรือรูปร่างลักษณะตรงกับจำเลยที่ 4โดยไม่ทราบว่าที่ว่าคุ้น ๆ นั้นคุ้นเช่นใดและตรงกับรูปร่างของจำเลยที่ 4 ในส่วนไหน ในเมื่อขณะเกิดเหตุคนร้ายซึ่งเป็นชายร่างเล็กสวมหมวกคลุมหน้าและผู้เสียหายเห็นหน้าไม่ชัดเจนเพราะอยู่ใต้เงาไม้และเมื่อจำเลยที่ 1 พาผู้เสียหายเดินไปที่รั้วกำแพง ชายดังกล่าวก็เดินตามผู้เสียหายทั้งแสงสว่างจากไฟฟ้าที่บ้านพักครูก็อยู่ห่างถึงประมาณ 70 เมตร ผู้เสียหายจึงไม่มีโอกาสได้จดจำเพราะในทันทีที่คนร้ายพูดว่าฆ่าตรงนี้แหละหมู่พวก ผู้เสียหายถูกตีทำร้ายจนสลบหมดสติไป หลังเกิดเหตุก็ไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 4 หรือญาติจำเลยที่ 4ได้ร่วมเจรจาค่าเสียหายกับผู้เสียหายในสองครั้งแรกด้วย แม้จำเลยที่ 4 จะเสนอใช้ค่าเสียหายตามคำเบิกความของผู้เสียหาย จำเลยที่ 4ก็มิได้ยอมรับว่าเป็นผู้กระทำผิดแต่อย่างใด เมื่อถูกจับจำเลยที่ 4ก็ปฏิเสธมาตลอดและไม่ได้หลบหนีไปไหน พยานหลักฐานโจทก์จึงยังไม่พอฟังว่าจำเลยที่ 4 ร่วมเป็นคนร้ายกระทำผิดตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายกฟ้องโจทก์ สำหรับจำเลยที่ 4 นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 270/2536พนักงานอัยการ จังหวัด กาฬสินธุ์โจทก์นาย ประพันธ์ หรือ เอ้บ พงษ์จิตภักดิ์ กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 227วันเกิดเหตุเป็นคืนเดือนมืด ผู้เสียหายอ้างว่าจำเสียงของชายร่างเล็กที่สวมหมวกผ้าสีดำคลุมศีรษะและใบหน้าโดยโผล่ ให้เห็นเพียงลูกนัยน์ตาได้ว่าเป็นจำเลยที่ 4 ซึ่งเป็นคนรู้จักและเห็นหน้ามาก่อน ประกอบกับรูปร่างลักษณะของคนพูดก็ตรงกับจำเลยที่ 4 แต่ไม่ปรากฏว่าผู้เสียหายจำรูปร่างและน้ำเสียง ของจำเลยที่ 4 ได้โดยอาศัยหลักการสังเกตจากอะไร และจำเลยที่ 4 มีลักษณะพิเศษแตกต่างจากบุคคลทั่วไปอย่างไร เพียงบอกว่ารูปร่างคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็น หรือรูปร่างลักษณะตรงกับจำเลยที่ 4 โดยไม่ทราบว่าที่ว่าคุ้น ๆ นั้นคุ้นเช่นใด และตรงกับรูปร่างของจำเลยที่ 4 ในส่วนไหนแม้จำเลยที่ 4 จะเสนอใช้ค่าเสียหายแต่ก็มิได้ยอมรับว่าเป็นผู้กระทำผิดแต่อย่างใด ทั้งจำเลยที่ 4 เมื่อถูกจับก็ปฏิเสธมาตลอดและไม่ได้หลบหนีไปไหน ดังนี้ พยานหลักฐานโจทก์จึงยังไม่พอฟังลงโทษจำเลยที่ 4 ได้.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสี่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา340, 340 ตรี, 83 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21พฤศจิกายน 2514 ข้อ 14, 15 กับริบท่อนไม้ 1 ท่อนและเชือก 1 เส้นที่จำเลยทั้งสี่ใช้ในการกระทำความผิด และให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันคือหรือใช้ราคาทรัพย์จำนวน 4,300 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 340 วรรคสอง, 340 ตรี, 83 จำคุก 18 ปี จำเลยที่ 2 ที่ 3และที่ 4 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคสอง, 83จำคุกคนละ 12 ปี ริบของกลาง ให้จำเลยทั้งสี่ร่วมกันคือหรือใช้ราคาทรัพย์จำนวน 4,300 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ ระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ภาค 1จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 ขอถอนอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 อนุญาตให้ถอนอุทธรณ์ ให้จำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 คงพิจารณาคดีเฉพาะอุทธรณ์ของจำเลยที่ 4ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 4โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว คดีมีปัญหาในชั้นฎีกาว่าจำเลยที่ 4 ร่วมกระทำความผิดตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นหรือไม่ได้ความจากทางนำสืบของโจทก์ว่า ที่เกิดเหตุเป็นโรงเรียนแกเปะราษฎร์นิยมบริเวณหน้าเสาธงและรั้วกำแพงตามเอกสารหมาย จ.3และภาพถ่ายหมาย จ.4 มีแสงไฟฟ้าจากอาคารเรียนและบ้านพักครู ตามคำเบิกความของผู้เสียหายตอบทนายจำเลยถามค้านว่าเกิดเหตุครั้งแรกที่บริเวณใต้ต้นไม้เป็นเงามืด เห็นหน้ากันไม่ชัดเจนโดยวันเกิดเหตุเป็นคืนเดือนมืด คดีโจทก์มีประจักษ์พยานคือผู้เสียหายคนเดียวซึ่งเบิกความฟังได้เพียงว่า เมื่อจำเลยที่ 1 จี้บังคับให้ผู้เสียหายเดินไปที่บริเวณหน้าเสาธงนั้นพบคนร้ายมีจำเลยที่ 2 กับชายอีก 2 คนซึ่งสวมหมวกผ้าสีดำคลุมศีรษะและใบหน้าเป็นไอ้โม่งโผล่ให้เห็นเฉพาะลูกนัยน์ตาเท่านั้น โดยผู้เสียหายไม่ทราบว่าเป็นผู้ใดแต่มีรูปร่างลักษณะคุ้น ๆ เหมือนกับเคยเห็นมาก่อน หลังจากจำเลยที่ 1 พาไปถึงรั้วกำแพงทางด้านทิศตะวันตกของโรงเรียนและมีการถามกันว่าจะเอาผู้เสียหายไปฆ่าที่ไหน โดยจำเลยที่ 1 เรียกขานชื่อจำเลยที่ 3 และชายร่างเล็กที่สวมหมวกคลุมหน้าพูดขึ้นว่าฆ่าตรงนี้แหละหมู่พวก ผู้เสียหายจึงว่าเป็นเสียงจำเลยที่ 4 โดยมีรูปร่างลักษณะตรงกับจำเลยที่ 4 ซึ่งตนรู้จักและเคยเห็นมาก่อน หลังเกิดเหตุจึงได้บอกเจ้าพนักงานตำรวจว่าจำเลยที่ 4 ร่วมเป็นคนร้าย ดังนี้เห็นว่าคำเบิกความของผู้เสียหายไม่ปรากฏว่าผู้เสียหายจำรูปร่างและน้ำเสียงของจำเลยที่ 4 ได้โดยอาศัยหลักการสังเกตจากอะไรจำเลยที่ 4 มีลักษณะพิเศษต่างจากบุคคลทั่วไปอย่างไร เพียงบอกว่ารูปร่างคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นหรือรูปร่างลักษณะตรงกับจำเลยที่ 4โดยไม่ทราบว่าที่ว่าคุ้น ๆ นั้นคุ้นเช่นใดและตรงกับรูปร่างของจำเลยที่ 4 ในส่วนไหน ในเมื่อขณะเกิดเหตุคนร้ายซึ่งเป็นชายร่างเล็กสวมหมวกคลุมหน้าและผู้เสียหายเห็นหน้าไม่ชัดเจนเพราะอยู่ใต้เงาไม้และเมื่อจำเลยที่ 1 พาผู้เสียหายเดินไปที่รั้วกำแพง ชายดังกล่าวก็เดินตามผู้เสียหายทั้งแสงสว่างจากไฟฟ้าที่บ้านพักครูก็อยู่ห่างถึงประมาณ 70 เมตร ผู้เสียหายจึงไม่มีโอกาสได้จดจำเพราะในทันทีที่คนร้ายพูดว่าฆ่าตรงนี้แหละหมู่พวก ผู้เสียหายถูกตีทำร้ายจนสลบหมดสติไป หลังเกิดเหตุก็ไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 4 หรือญาติจำเลยที่ 4ได้ร่วมเจรจาค่าเสียหายกับผู้เสียหายในสองครั้งแรกด้วย แม้จำเลยที่ 4 จะเสนอใช้ค่าเสียหายตามคำเบิกความของผู้เสียหาย จำเลยที่ 4ก็มิได้ยอมรับว่าเป็นผู้กระทำผิดแต่อย่างใด เมื่อถูกจับจำเลยที่ 4ก็ปฏิเสธมาตลอดและไม่ได้หลบหนีไปไหน พยานหลักฐานโจทก์จึงยังไม่พอฟังว่าจำเลยที่ 4 ร่วมเป็นคนร้ายกระทำผิดตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายกฟ้องโจทก์ สำหรับจำเลยที่ 4 นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(เสมอ อินทรศักดิ์-บุญศรี กอบบุญ-สุทธิ นิชโรจน์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการที่พยานให้การว่าได้เห็นเหตุการณ์อย่างใดอย่างหนึ่งก็ดีหรือได้ยินเสียงอย่างใดอย่างหนึ่งก็ดี ความจริงแล้วมีความหมายเพียงว่า พยานเชื่อว่าได้เห็นเหตุการณ์เช่นนั้น หรือได้ยินเสียงเช่นนั้น คำให้การของพยานเป็นแต่เพียงรายงานให้ศาลทราบถึงความเชื่อของตน แต่ความเชื่อของพยานซึ่งสืบเนื่องมาจากปฏิกิริยาต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นก็ใช่ว่าจะต้องตรงกับความจริงเสมอไป ทั้งนี้เพราะพยานไม่ใช่กล้องถ่ายรูปหรือเครื่องบันทึกเสียงที่จะบันทึกภาพหรือเสียงได้อย่างถูกต้องทุกครั้งไป คดีนี้ผู้เสียหายเป็นพยานเบิกความถึงลักษณะรูปร่างของคนร้ายว่าคล้ายคลึงกับจำเลยที่ 4 และเมื่อได้ยินเสียงยิ่งทำให้แน่ใจว่าต้องใช่จำเลยที่ 4 แน่นอน ทั้ง ๆ ที่คนร้ายก็สวมหมวกคลุมใบหน้ามิดชิดเห็นแต่เพียงลูกนัยน์ตาเท่านั้น เห็นได้ว่า ผู้เสียหายไม่ได้เห็นหน้าคนร้ายอย่างชัดเจน ที่ผู้เสียหายระบุว่า จำเลยที่ 4เป็นคนร้ายเพราะจำเสียงได้นั้นมีน้ำหนักน้อย เพราะเสียงพูดของแต่ละคนอาจเหมือนหรือคล้ายคลึงกันได้ หรืออาจเลียนแบบให้เหมือนหรือคล้ายคลึงกันได้ (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4505/2531) คำเบิกความของผู้เสียหายจึงน่าจะสืบเนื่องมาจากความสงสัยว่าคนร้ายน่าจะเป็นจำเลยที่ 4 และแม้จะได้ความว่าจำเลยที่ 4 เสนอชดใช้ค่าเสียหายให้ผู้เสียหายก็ตาม แต่ก็มิได้หมายความว่าการเสนอค่าเสียหายดังกล่าวให้ จะเป็นการยอมรับว่าเป็นผู้กระทำผิด หรือที่เสนอค่าเสียหายให้อาจจะเป็นเพราะเกรงกลัวว่าจะต้องรับโทษทั้ง ๆที่ไม่ได้กระทำความผิดก็ได้ (คำพิพากษาฎีกาที่ 894/2532) หรือเพื่อเป็นการตัดความยุ่งยากที่จะเกิดตามมาภายหลังก็ได้ เมื่อพยานหลักฐานโจทก์นำสืบไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้กระทำความผิด ศาลจึงต้องยกฟ้อง อย่างไรก็ตาม การที่พยานโจทก์จำเสียงคนร้ายได้เพราะคุ้นหูและระบุชื่อบอกเจ้าพนักงานตำรวจทันทีจนสามารถติดตามจับกุมตัวคนร้ายได้ เมื่อคนร้ายนั้นให้การรับสารภาพมาโดยตลอดตามรูปการณ์ดังกล่าวจึงเชื่อได้ว่า ผู้ที่ถูกจับนั้นเป็นคนร้ายจริง (คำพิพากษาฎีกาที่ 5043/2532) คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4536/2530 ผู้เสียหายอายุ 13 ปีถูกคนร้ายใช้อาวุธมีดปลายแหลมจี้คอและข่มขืนกระทำชำเราจนสำเร็จความใคร่ 1 ครั้ง ในที่เกิดเหตุมืดแม้ผู้เสียหายไม่เห็นหน้าคนร้ายแต่จำเสียงได้ว่าเป็นเสียงจำเลย ผู้เสียหายและจำเลยมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดสนิทสนมกันโดยผู้เสียหายเป็นบุตรแม่เลี้ยงจำเลยส่วนจำเลยเป็นบุตรพ่อเลี้ยงผู้เสียหาย แม้จำเลยจะเบิกความว่าไม่ค่อยได้พูดกับผู้เสียหายเมื่อปรากฏว่าผู้เสียหายไม่มีเรื่องโกรธเคืองกับจำเลยจึงไม่มีข้อระแวงสงสัยว่าจะแกล้งกล่าวหาการที่มารดาผู้เสียหายซึ่งเป็นพยานโจทก์เบิกความว่า คืนเกิดเหตุผู้เสียหายไม่ได้บอกว่าใครทำอาจเป็นการช่วยเหลือจำเลยเพราะพยานเป็นมารดาเลี้ยงจำเลยและอาศัยอยู่กับบิดาของจำเลย ย่อมจะต้องมีความเกรงใจบิดาจำเลยเป็นธรรมดา การที่ผู้เสียหายไปแจ้งความช้าก็เพราะเห็นว่าพึ่งพามารดาไม่ได้เสียแล้ว ต้องไปหา ว. น้าชายให้ช่วยพาไปแจ้งความ ไม่ปรากฏว่า ว.เคยโกรธเคืองกับจำเลยด้วยสาเหตุอะไร ส่วนกางเกงขายาวของจำเลยที่ทิ้งไว้ในห้องผู้เสียหายแม้มารดาผู้เสียหายจะเบิกความว่าไม่เคยเห็น ก็หาเป็นพิรุธทำให้คำเบิกความของผู้เสียหายมีน้ำหนักน้อยลงไม่ พยานหลักฐานโจทก์มีเหตุผลมั่นคง บ่งชี้ได้ชัดแจ้งว่า จำเลยเป็นคนร้าย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 265/2531 เด็กหญิง พ. ประจักษ์พยานโจทก์เบิกความว่า คืนเกิดเหตุผู้เสียหายไปดูโทรทัศน์ที่บ้านของ ก.พยานเข้านอนเวลา 19 นาฬิกาเศษ ต่อมา ได้ยินเสียงคนเดินจึงตื่นขึ้นเห็นจำเลยมาที่หัวนอนเปิดมุ้งแล้วหยิบเอาวิทยุเทปไป แต่ตามแผนที่เกิดเหตุปรากฏว่าวิทยุไม่ได้วางที่หัวนอน และ ท. พยานโจทก์อีกปากหนึ่งเบิกความว่าวันเกิดเหตุเวลา 22 นาฬิกา ผู้เสียหายมาแจ้งว่าสงสัย ช.ขโมยวิทยุเทปไปเมื่อท.บอกว่าช. ดื่มสุราอยู่กับตน ผู้เสียหายจึงบอกว่าถ้าอย่างนั้นสงสัยจำเลยเอาไปแสดงว่าในคืนเกิดเหตุผู้เสียหายไม่ทราบว่าใครลักเอาวิทยุเทปของผู้เสียหายไป คำเบิกความของเด็กหญิง พ. จึงไม่มีน้ำหนักพอฟังลงโทษจำเลยได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1840/2531 ประจักษ์พยานโจทก์ทั้งสองเป็นหญิงซึ่งโดยปกติแล้วเมื่อมีเหตุร้ายเกิดขึ้นมักจะตื่นตกใจได้ง่าย แม้ขณะเกิดเหตุจะมีแสงไฟฟ้าขนาด 20 แรงเทียนเปิดอยู่ก็ตามแต่ก็ได้ความว่าคนร้ายสวมหมวกซึ่งย่อมทำให้การสังเกตจดจำใบหน้าของคนร้ายเป็นไปโดยไม่ง่ายนัก ทั้งการที่พยานได้ยืนยันกับเจ้าหน้าที่ตำรวจขณะนำตัวจำเลยมาที่เกิดเหตุว่าจำเลยเป็นคนร้ายแต่จำเลยได้ถามพยานว่าคนร้ายได้สวมเสื้อตัวที่จำเลยสวมอยู่หรือไม่พยานตอบว่าจำไม่ได้ จึงยังเป็นที่น่าสงสัยว่าพยานจะจำคนร้ายได้ว่าเป็นจำเลยหรือไม่ เพราะแม้แต่เสื้อของคนร้าย ซึ่งเจ้าหน้าที่ตำรวจเพิ่งจับมาให้พยานทั้งสองดูหลังจากเกิดเหตุไม่นานนักยังจำไม่ได้พยานหลักฐานโจทก์จึงยังไม่ชัดแจ้งที่จะฟังว่าจำเลยเป็นคนร้ายรายนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 113/2533 ผู้ตายก่อนตายมีสติสัมปชัญญะไม่ดี มีอาการหนักพูดไม่ค่อยเต็มปาก พูดถึงคนยิงว่าสงสัยจะเป็นนายวินโดยไม่ได้บอกว่าเป็นนายวินคนไหน นามสกุลอะไร ในหมู่บ้านเกิดเหตุมีคนชื่อนายวินถึง 3 คน เมื่อโจทก์ไม่มีประจักษ์พยานรู้เห็นขณะที่ผู้ตายถูกคนร้ายยิง จึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยเป็นคนร้ายที่กระทำผิดดังที่โจทก์ฟ้อง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 817/2535 หลังเกิดเหตุผู้เสียหายไม่ได้แจ้งความและมิได้บอกตำหนิรูปพรรณของคนร้ายต่อเจ้าพนักงานตำรวจหลังจากเจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยทั้งสองได้แล้ว เจ้าพนักงานตำรวจเอาเสื้อ 3 ตัว ให้ผู้เสียหายดู มีอยู่ตัวหนึ่งเป็นเสื้อลายสก๊อตสีชมพูน้ำเงินเหมือนเสื้อของคนร้าย หลังจากนั้นเจ้าพนักงานตำรวจได้สอบถามถึงตำหนิรูปพรรณของคนร้าย ผู้เสียหายจึงได้บอกว่าคนร้ายคนหนึ่งผิวดำมีรอยสักที่แขน และหน้าอก อีกคนผิวขาวมีแผลเป็นที่ริมฝีปาก หรือที่เรียกว่าคนปากแหว่ง ตำหนิรูปพรรณคนร้ายและเสื้อของคนร้ายนี้กล่าวอ้างขึ้นหลังจับคนร้ายทั้งสองได้แล้วจึงมีน้ำหนักน้อยเพราะง่ายต่อการที่จะอ้างขึ้นได้. จิตฤดี วีระเวสส์.