คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 460/2498หลักกฎหมาย: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 นั้น ท่านให้นำบทบัญญัติว่าด้วยการซื้อขายในเรื่องหน้าที่และความรับผิดของผู้ขาย(หมวดที่ 2) มาใช้บังคับแก่การเช่าทรัพย์โดยอนุโลมตามควรคือไม่เฉพาะแต่ส่วนที่ 2 แต่ให้นำส่วนที่ 1 ว่าด้วยการส่งมอบมาบังคับด้วย จำเลยฟ้องแย้งว่าโจทก์ส่งมอบสวนยางที่จำเลยเช่าขาดจำนวนตามสัญญาเช่า ดังนี้เป็นเรื่องทรัพย์ขาดตกบกพร่องตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 1 ว่าด้วยการส่งมอบ ไม่ใช่เรื่องชำรุดบกพร่องตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 2 อายุความต้องถือมาตรา 467 คือห้ามฟ้องคดีเมื่อพ้น 1 ปีเมื่อคดีของจำเลยเกิน 1 ปี แล้ว จึงขาดอายุความโจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าสวนยางที่อยู่ในความควบคุมของโจทก์ไป จำเลยผิดนัดไม่ชำระค่าเช่างวดที่ 3 ที่ 4 รวมเป็นเงิน 450,000 บาท กับค่าปรับฐานผิดสัญญา ขอให้ศาลบังคับจำเลยต่อสู้และฟ้องแย้งว่าโจทก์เป็นฝ่ายผิดสัญญา ประกาศแจ้งความของโจทก์ว่าสวนยางมีเนื้อที่ 2,727 ไร่ ความจริงมีเพียง 1,372 ไร่ เมื่อคิดค่าเช่าลดลงตามส่วนเนื้อที่อย่างมากโจทก์จะได้ค่าเช่า 453,050 บาท จำเลยชำระแล้ว 450,000 บาท คงต้องชำระอีก 3,050 บาท หักกับมัดจำที่จำเลยได้วางไว้ โจทก์จะต้องชำระแก่จำเลยอีก 41,950 บาท ขอให้คืนแก่จำเลยและให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งหลายประการ ประการหนึ่งซึ่งเป็นปัญหาที่พิพาทกันในชั้นนี้มีว่ากรณีรับผิดในการส่งมอบทรัพย์ที่เช่าขาดตกบกพร่องนั้นจำเลยต้องฟ้องภายใน 1 ปี คดีของจำเลยขาดอายุความแล้วตามมาตรา 467, 549ศาลแพ่งสั่งให้จำเลยสืบก่อน เมื่อสืบพยานจำเลยเสร็จและสืบพยานโจทก์ไปบ้างแล้ว ศาลแพ่งชี้ขาดเบื้องต้นในเรื่องอายุความที่โจทก์ตัดฟ้องว่า ฟ้องแย้งของจำเลยข้อนี้ขาดอายุความแล้วจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เป็นกรณีทรัพย์สินที่เช่าขาดตกบกพร่องไม่ใช่ชำรุดบกพร่องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 ดังนั้นจะยกมาตรา 549 มาปรับแก่คดีของจำเลยไม่ได้ เมื่อกรณีไม่เข้ามาตรา 549ก็อิงความตามมาตรา 549 ไปเอาความตามมาตรา 467 มาใช้บังคับไม่ได้ คดีของจำเลยไม่ขาดอายุความดังโจทก์อ้าง พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้นให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาและพิพากษาเกี่ยวกับฟ้องแย้งของจำเลยต่อไปตามกระบวนความโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 ท่านให้นำบทบัญญัติว่าด้วยการซื้อขายในเรื่องหน้าที่และความรับผิดของผู้ขาย (หมวดที่ 2) มาใช้บังคับแก่การเช่าทรัพย์โดยอนุโลมตามควร คือไม่เฉพาะแต่ส่วนที่ 2 ซึ่งว่าด้วยความรับผิดเมื่อชำรุดบกพร่องเท่านั้น แม้เรื่องการส่งมอบทรัพย์สินตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 1 ก็ให้นำมาใช้บังคับได้ด้วยคดีนี้เป็นปัญหาเรื่องทรัพย์ขาดตกบกพร่องตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 1 ว่าด้วยการส่งมอบ ไม่ใช่เรื่องชำรุดบกพร่องตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 2ฉะนั้นอายุความจึงต้องถือตามมาตรา 467 ซึ่งห้ามมิให้ฟ้องคดีเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งปีตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 4 มิถุนายน 2497 คู่ความรับกันว่าจำเลยได้รับมอบสวนยางจากโจทก์เมื่อ 31 สิงหาคม 2494 จำเลยฟ้องแย้งเมื่อ 15 กันยายน 2496 เกิน 1 ปีแล้ว คดีขาดอายุความพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้การเป็นไปตามคำสั่งศาลแพ่งลงวันที่ 4 มิถุนายน 2497 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 460/2498คณะกรรมการควบคุมจัดกิจการหรือทรัพย์ของบุคคลที่เป็นศัตรูต่อสหประชาชาติ(ก.ท.สโจทก์โดยพระยาโกมารกุลมนตรี ประธานกรรมการโจทก์นายสำรวย ปิตรังสีจำเลย ป.พ.พ. ม. 467, ม. 549ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 นั้น ท่านให้นำบทบัญญัติว่าด้วยการซื้อขายในเรื่องหน้าที่และความรับผิดของผู้ขาย(หมวดที่ 2) มาใช้บังคับแก่การเช่าทรัพย์โดยอนุโลมตามควรคือไม่เฉพาะแต่ส่วนที่ 2 แต่ให้นำส่วนที่ 1 ว่าด้วยการส่งมอบมาบังคับด้วย จำเลยฟ้องแย้งว่าโจทก์ส่งมอบสวนยางที่จำเลยเช่าขาดจำนวนตามสัญญาเช่า ดังนี้เป็นเรื่องทรัพย์ขาดตกบกพร่องตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 1 ว่าด้วยการส่งมอบ ไม่ใช่เรื่องชำรุดบกพร่องตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 2 อายุความต้องถือมาตรา 467 คือห้ามฟ้องคดีเมื่อพ้น 1 ปีเมื่อคดีของจำเลยเกิน 1 ปี แล้ว จึงขาดอายุความโจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าสวนยางที่อยู่ในความควบคุมของโจทก์ไป จำเลยผิดนัดไม่ชำระค่าเช่างวดที่ 3 ที่ 4 รวมเป็นเงิน 450,000 บาท กับค่าปรับฐานผิดสัญญา ขอให้ศาลบังคับจำเลยต่อสู้และฟ้องแย้งว่าโจทก์เป็นฝ่ายผิดสัญญา ประกาศแจ้งความของโจทก์ว่าสวนยางมีเนื้อที่ 2,727 ไร่ ความจริงมีเพียง 1,372 ไร่ เมื่อคิดค่าเช่าลดลงตามส่วนเนื้อที่อย่างมากโจทก์จะได้ค่าเช่า 453,050 บาท จำเลยชำระแล้ว 450,000 บาท คงต้องชำระอีก 3,050 บาท หักกับมัดจำที่จำเลยได้วางไว้ โจทก์จะต้องชำระแก่จำเลยอีก 41,950 บาท ขอให้คืนแก่จำเลยและให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งหลายประการ ประการหนึ่งซึ่งเป็นปัญหาที่พิพาทกันในชั้นนี้มีว่ากรณีรับผิดในการส่งมอบทรัพย์ที่เช่าขาดตกบกพร่องนั้นจำเลยต้องฟ้องภายใน 1 ปี คดีของจำเลยขาดอายุความแล้วตามมาตรา 467, 549ศาลแพ่งสั่งให้จำเลยสืบก่อน เมื่อสืบพยานจำเลยเสร็จและสืบพยานโจทก์ไปบ้างแล้ว ศาลแพ่งชี้ขาดเบื้องต้นในเรื่องอายุความที่โจทก์ตัดฟ้องว่า ฟ้องแย้งของจำเลยข้อนี้ขาดอายุความแล้วจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เป็นกรณีทรัพย์สินที่เช่าขาดตกบกพร่องไม่ใช่ชำรุดบกพร่องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 ดังนั้นจะยกมาตรา 549 มาปรับแก่คดีของจำเลยไม่ได้ เมื่อกรณีไม่เข้ามาตรา 549ก็อิงความตามมาตรา 549 ไปเอาความตามมาตรา 467 มาใช้บังคับไม่ได้ คดีของจำเลยไม่ขาดอายุความดังโจทก์อ้าง พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้นให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาและพิพากษาเกี่ยวกับฟ้องแย้งของจำเลยต่อไปตามกระบวนความโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 ท่านให้นำบทบัญญัติว่าด้วยการซื้อขายในเรื่องหน้าที่และความรับผิดของผู้ขาย (หมวดที่ 2) มาใช้บังคับแก่การเช่าทรัพย์โดยอนุโลมตามควร คือไม่เฉพาะแต่ส่วนที่ 2 ซึ่งว่าด้วยความรับผิดเมื่อชำรุดบกพร่องเท่านั้น แม้เรื่องการส่งมอบทรัพย์สินตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 1 ก็ให้นำมาใช้บังคับได้ด้วยคดีนี้เป็นปัญหาเรื่องทรัพย์ขาดตกบกพร่องตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 1 ว่าด้วยการส่งมอบ ไม่ใช่เรื่องชำรุดบกพร่องตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 2ฉะนั้นอายุความจึงต้องถือตามมาตรา 467 ซึ่งห้ามมิให้ฟ้องคดีเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งปีตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 4 มิถุนายน 2497 คู่ความรับกันว่าจำเลยได้รับมอบสวนยางจากโจทก์เมื่อ 31 สิงหาคม 2494 จำเลยฟ้องแย้งเมื่อ 15 กันยายน 2496 เกิน 1 ปีแล้ว คดีขาดอายุความพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้การเป็นไปตามคำสั่งศาลแพ่งลงวันที่ 4 มิถุนายน 2497(ดุลยกรณ์พิทารณ์-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-จักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าสวนยางที่อยู่ในความควบคุมของโจทก์ไป จำเลยผิดนัดไม่ชำระค่าเช่างวดที่ 3 ที่ 4 รวมเป็นเงิน 450,000 บาท กับค่าปรับฐานผิดสัญญา ขอให้ศาลบังคับจำเลยต่อสู้และฟ้องแย้งว่าโจทก์เป็นฝ่ายผิดสัญญา ประกาศแจ้งความของโจทก์ว่าสวนยางมีเนื้อที่ 2,727 ไร่ ความจริงมีเพียง 1,372 ไร่ เมื่อคิดค่าเช่าลดลงตามส่วนเนื้อที่อย่างมากโจทก์จะได้ค่าเช่า 453,050 บาท จำเลยชำระแล้ว 450,000 บาท คงต้องชำระอีก 3,050 บาท หักกับมัดจำที่จำเลยได้วางไว้ โจทก์จะต้องชำระแก่จำเลยอีก 41,950 บาท ขอให้คืนแก่จำเลยและให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งหลายประการ ประการหนึ่งซึ่งเป็นปัญหาที่พิพาทกันในชั้นนี้มีว่ากรณีรับผิดในการส่งมอบทรัพย์ที่เช่าขาดตกบกพร่องนั้นจำเลยต้องฟ้องภายใน 1 ปี คดีของจำเลยขาดอายุความแล้วตามมาตรา 467, 549ศาลแพ่งสั่งให้จำเลยสืบก่อน เมื่อสืบพยานจำเลยเสร็จและสืบพยานโจทก์ไปบ้างแล้ว ศาลแพ่งชี้ขาดเบื้องต้นในเรื่องอายุความที่โจทก์ตัดฟ้องว่า ฟ้องแย้งของจำเลยข้อนี้ขาดอายุความแล้วจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เป็นกรณีทรัพย์สินที่เช่าขาดตกบกพร่องไม่ใช่ชำรุดบกพร่องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 ดังนั้นจะยกมาตรา 549 มาปรับแก่คดีของจำเลยไม่ได้ เมื่อกรณีไม่เข้ามาตรา 549ก็อิงความตามมาตรา 549 ไปเอาความตามมาตรา 467 มาใช้บังคับไม่ได้ คดีของจำเลยไม่ขาดอายุความดังโจทก์อ้าง พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้นให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาและพิพากษาเกี่ยวกับฟ้องแย้งของจำเลยต่อไปตามกระบวนความโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 ท่านให้นำบทบัญญัติว่าด้วยการซื้อขายในเรื่องหน้าที่และความรับผิดของผู้ขาย (หมวดที่ 2) มาใช้บังคับแก่การเช่าทรัพย์โดยอนุโลมตามควร คือไม่เฉพาะแต่ส่วนที่ 2 ซึ่งว่าด้วยความรับผิดเมื่อชำรุดบกพร่องเท่านั้น แม้เรื่องการส่งมอบทรัพย์สินตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 1 ก็ให้นำมาใช้บังคับได้ด้วยคดีนี้เป็นปัญหาเรื่องทรัพย์ขาดตกบกพร่องตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 1 ว่าด้วยการส่งมอบ ไม่ใช่เรื่องชำรุดบกพร่องตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 2ฉะนั้นอายุความจึงต้องถือตามมาตรา 467 ซึ่งห้ามมิให้ฟ้องคดีเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งปีตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 4 มิถุนายน 2497 คู่ความรับกันว่าจำเลยได้รับมอบสวนยางจากโจทก์เมื่อ 31 สิงหาคม 2494 จำเลยฟ้องแย้งเมื่อ 15 กันยายน 2496 เกิน 1 ปีแล้ว คดีขาดอายุความพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้การเป็นไปตามคำสั่งศาลแพ่งลงวันที่ 4 มิถุนายน 2497 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 460/2498คณะกรรมการควบคุมจัดกิจการหรือทรัพย์ของบุคคลที่เป็นศัตรูต่อสหประชาชาติ(ก.ท.สโจทก์โดยพระยาโกมารกุลมนตรี ประธานกรรมการโจทก์นายสำรวย ปิตรังสีจำเลย ป.พ.พ. ม. 467, ม. 549ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 นั้น ท่านให้นำบทบัญญัติว่าด้วยการซื้อขายในเรื่องหน้าที่และความรับผิดของผู้ขาย(หมวดที่ 2) มาใช้บังคับแก่การเช่าทรัพย์โดยอนุโลมตามควรคือไม่เฉพาะแต่ส่วนที่ 2 แต่ให้นำส่วนที่ 1 ว่าด้วยการส่งมอบมาบังคับด้วย จำเลยฟ้องแย้งว่าโจทก์ส่งมอบสวนยางที่จำเลยเช่าขาดจำนวนตามสัญญาเช่า ดังนี้เป็นเรื่องทรัพย์ขาดตกบกพร่องตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 1 ว่าด้วยการส่งมอบ ไม่ใช่เรื่องชำรุดบกพร่องตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 2 อายุความต้องถือมาตรา 467 คือห้ามฟ้องคดีเมื่อพ้น 1 ปีเมื่อคดีของจำเลยเกิน 1 ปี แล้ว จึงขาดอายุความโจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าสวนยางที่อยู่ในความควบคุมของโจทก์ไป จำเลยผิดนัดไม่ชำระค่าเช่างวดที่ 3 ที่ 4 รวมเป็นเงิน 450,000 บาท กับค่าปรับฐานผิดสัญญา ขอให้ศาลบังคับจำเลยต่อสู้และฟ้องแย้งว่าโจทก์เป็นฝ่ายผิดสัญญา ประกาศแจ้งความของโจทก์ว่าสวนยางมีเนื้อที่ 2,727 ไร่ ความจริงมีเพียง 1,372 ไร่ เมื่อคิดค่าเช่าลดลงตามส่วนเนื้อที่อย่างมากโจทก์จะได้ค่าเช่า 453,050 บาท จำเลยชำระแล้ว 450,000 บาท คงต้องชำระอีก 3,050 บาท หักกับมัดจำที่จำเลยได้วางไว้ โจทก์จะต้องชำระแก่จำเลยอีก 41,950 บาท ขอให้คืนแก่จำเลยและให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งหลายประการ ประการหนึ่งซึ่งเป็นปัญหาที่พิพาทกันในชั้นนี้มีว่ากรณีรับผิดในการส่งมอบทรัพย์ที่เช่าขาดตกบกพร่องนั้นจำเลยต้องฟ้องภายใน 1 ปี คดีของจำเลยขาดอายุความแล้วตามมาตรา 467, 549ศาลแพ่งสั่งให้จำเลยสืบก่อน เมื่อสืบพยานจำเลยเสร็จและสืบพยานโจทก์ไปบ้างแล้ว ศาลแพ่งชี้ขาดเบื้องต้นในเรื่องอายุความที่โจทก์ตัดฟ้องว่า ฟ้องแย้งของจำเลยข้อนี้ขาดอายุความแล้วจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เป็นกรณีทรัพย์สินที่เช่าขาดตกบกพร่องไม่ใช่ชำรุดบกพร่องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 ดังนั้นจะยกมาตรา 549 มาปรับแก่คดีของจำเลยไม่ได้ เมื่อกรณีไม่เข้ามาตรา 549ก็อิงความตามมาตรา 549 ไปเอาความตามมาตรา 467 มาใช้บังคับไม่ได้ คดีของจำเลยไม่ขาดอายุความดังโจทก์อ้าง พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้นให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาและพิพากษาเกี่ยวกับฟ้องแย้งของจำเลยต่อไปตามกระบวนความโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 549 ท่านให้นำบทบัญญัติว่าด้วยการซื้อขายในเรื่องหน้าที่และความรับผิดของผู้ขาย (หมวดที่ 2) มาใช้บังคับแก่การเช่าทรัพย์โดยอนุโลมตามควร คือไม่เฉพาะแต่ส่วนที่ 2 ซึ่งว่าด้วยความรับผิดเมื่อชำรุดบกพร่องเท่านั้น แม้เรื่องการส่งมอบทรัพย์สินตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 1 ก็ให้นำมาใช้บังคับได้ด้วยคดีนี้เป็นปัญหาเรื่องทรัพย์ขาดตกบกพร่องตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 1 ว่าด้วยการส่งมอบ ไม่ใช่เรื่องชำรุดบกพร่องตามที่บัญญัติไว้ในส่วนที่ 2ฉะนั้นอายุความจึงต้องถือตามมาตรา 467 ซึ่งห้ามมิให้ฟ้องคดีเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งปีตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 4 มิถุนายน 2497 คู่ความรับกันว่าจำเลยได้รับมอบสวนยางจากโจทก์เมื่อ 31 สิงหาคม 2494 จำเลยฟ้องแย้งเมื่อ 15 กันยายน 2496 เกิน 1 ปีแล้ว คดีขาดอายุความพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้การเป็นไปตามคำสั่งศาลแพ่งลงวันที่ 4 มิถุนายน 2497(ดุลยกรณ์พิทารณ์-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-จักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ