คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1706/2492หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยจากที่ดินของโจทก์และสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินจำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ให้บริษัทมิตซุยฯ ซึ่งเป็นชนชาติญี่ปุ่นเช่าที่ดินปลูกโกดัง โดยมีข้อสัญญาว่าสิ่งปลูกสร้างนี้เป็นของบริษัทมิตซุยฯ บริษัทรื้อถอนไปได้ และเมื่อประเทศญี่ปุ่นแพ้สงคราม สิ่งปลูกสร้างนี้ตกอยู่ในความครอบครองดูแลของก.ท.ส.โดยอำนาจแห่ง พ.ร.บ.ว่าด้วยการกักคุมตัวและควบคุมจัดกิจการ ฯลฯ และจำเลยรับว่าต่อมาสหประชาชาติได้ขายเลหลังโกดังหมายเลข 1,2,8,9 บนที่ดินพิพาทโดยโจทก์เป็นผู้ประมูลซื้อได้ แต่จำเลยยังเถียงว่าสหประชาชาติไม่มีอำนาจขายดังนี้ ถ้าหากเป็นจริงดังข้อเถียงของจำเลย โจทก์ก็ไม่ใช่เจ้าของโกดังจำเลยก็ไม่ต้องรับผิดฐานละเมิดในการใช้โกดังนั้นต่อโจทก์ ฉะนั้นการที่ศาลล่างชี้ขาดปัญหาเบื้องต้นตามมาตรา 24ประมวลวิธีพิจารณาความแพ่ง ว่าโกดังหมายเลข 1,2,8,9 เป็นของโจทก์จึงไม่ชอบส่วนปัญหาเกี่ยวกับที่ดินนั้น จำเลยไม่ได้แสดงว่ามีสิทธิอย่างไร การห้ามจำเลยไม่ให้ใช้ที่ดินจึงเป็นการชอบแล้วศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลล่างโดยให้ยกคำชี้ขาดบางข้อเสียแล้ว ให้ดำเนินการพิจารณาใหม่ ส่วนนอกนั้นยืนตามได้โจทก์ฟ้องว่า ตัวแทนและพนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยได้เข้ายึดครองที่ดินและสิ่งปลูกสร้างของโจทก์ โดยมิได้รับความยินยอมของโจทก์ เป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ขับไล่จำเลยและให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ได้ให้บริษัทมิตซุยฯ จำกัดเช่าที่ดินรายนี้ปลูกสร้างโกดัง โดยมีสัญญาว่าสิ่งปลูกสร้างเหนือพื้นดินที่เช่าเป็นของบริษัทมิตซุยฯ บริษัทรื้อถอนไปได้เมื่อประเทศญี่ปุ่นแพ้สงครามแล้ว มีพระราชบัญญัติว่าด้วยการกักคุมตัวและควบคุมจัดกิจการหรือทรัพย์สินของบุคคลที่เป็นศัตรูต่อสหประชาชาติ และมีประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีลงวันที่ 16 กันยายน 2488 ระบุว่า ชนชาติญี่ปุ่นเป็นศัตรูต่อสหประชาชาติสิ่งปลูกสร้างดังกล่าวจึงตกอยู่ในความครอบครองดูแลของคณะกรรมการเรียกว่า ก.ท.ส. จำเลยได้ยืมโกดังหมายเลข 1-2 และ 8-9 จาก ก.ท.ส. จำเลยรับว่า สหประชาชาติได้จัดการขายเลหลังโกดังหมายเลข 1, 2, 8, 9 โดยโจทก์เป็นผู้ประมูลซื้อได้ แต่การที่สหประชาชาติจัดการขายเลหลังนั้น ไม่มีสิทธิจะทำได้ โจทก์ผู้ประมูลได้ไม่มีสิทธิในทรัพย์สินนั้นศาลชั้นต้นได้เรียกคณะกรรมการ ก.ท.ส. เข้าเป็นจำเลยด้วยคณะกรรมการก.ท.ส. ให้การว่า โกดังดังกล่าว สหประชาชาติได้ยึดครองไว้ก่อน ต่อมาได้ตกอยู่ในความยึดครองของ ก.ท.ส.ชั่วขณะหนึ่ง ครั้นแล้วฝ่ายสหประชาชาติได้ขายโกดังไปเมื่อขายแล้วก.ท.ส. ก็ไม่ได้เข้าเกี่ยวข้องต่อไป ที่จำเลยว่ายืมโกดังจาก ก.ท.ส. นั้น หมายความเพียงว่าตราบเท่าเวลาที่ทรัพย์นั้นอยู่ในความครอบครองของ ก.ท.ส.โจทก์ขอให้ศาลชี้ขาดเบื้องต้นตามมาตรา 24 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ศาลแพ่งจึงมีคำสั่งชี้ขาดว่าโกดังหมายเลข 1, 2, 8, 9 จำเลยรับแล้วว่าไม่ใช่ของจำเลยเป็นโกดังที่โจทก์ซื้อไว้จากสหประชาชาติ จำเลยเข้าใช้โกดังนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมของโจทก์ จำเลยอาศัยสิทธิของ ก.ท.ส. ขึ้นต่อสู้คดีแต่ ก.ท.ส. ปฏิเสธว่าไม่ได้เกี่ยวข้องด้วยเช่นนี้ ฟังได้ว่าโกดังหมายเลข 1, 2, 8 และ 9 เป็นของโจทก์ จึงห้ามมิให้จำเลยใช้ที่ดินและทรัพย์พิพาทตามฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนศาลฎีกาเห็นว่าข้อต่อสู้ของจำเลยดังกล่าวข้างต้น จำเลยต่อสู้อยู่ว่าโจทก์ซื้อโกดังจากบุคคลผู้ไม่มีอำนาจขาย ซึ่งถ้าเป็นจริงดังข้อต่อสู้ของจำเลย โจทก์ก็ไม่ใช่เจ้าของโกดัง จำเลยย่อมไม่ต้องรับผิดฐานละเมิดในการใช้โกดังนั้นต่อโจทก์ ส่วนข้อที่ ก.ท.ส.ให้การว่าไม่เกี่ยวข้องกับโกดังรายนี้ก็ไม่เป็นเหตุที่จะให้ฟังว่าโจทก์มีสิทธิในทรัพย์สินรายนี้ ฉะนั้นที่ศาลล่างชี้ขาดว่าโกดังเป็นของโจทก์ยังไม่เห็นพ้องด้วย ส่วนข้อที่ขอให้ขับไล่จากที่ดินนั้น จำเลยมิได้แสดงว่ามีสิทธิจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับที่ดินได้อย่างไร ที่ศาลล่างห้ามมิให้จำเลยใช้ที่ดินของโจทก์จึงเป็นการชอบแล้วพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลล่างให้ยกคำชี้ขาดที่ว่าโกดังหมายเลข 1-2 และ 8-9 เป็นของโจทก์นั้นเสีย ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาในประเด็นข้อนี้ต่อไป นอกนั้นยืน ค่าธรรมเนียมเป็นพับไป ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1706/2492พระยาศรีวิกรมาทิตย์โจทก์กระทรวงพาณิชย์จำเลย ป.พ.พ. ม. 420 ป.วิ.พ. ม. 24, ม. 84, ม. 142, ม. 247, ม. 242, ม. 243 พ.ร.บ.ว่าด้วยการกักคุมตัวและการควบคุมจัดกิจการหรือทรัพย์สินของบุคคลที่เป็นสัตรูต่อสหประชาชาติ 2488 โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยจากที่ดินของโจทก์และสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินจำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ให้บริษัทมิตซุยฯ ซึ่งเป็นชนชาติญี่ปุ่นเช่าที่ดินปลูกโกดัง โดยมีข้อสัญญาว่าสิ่งปลูกสร้างนี้เป็นของบริษัทมิตซุยฯ บริษัทรื้อถอนไปได้ และเมื่อประเทศญี่ปุ่นแพ้สงคราม สิ่งปลูกสร้างนี้ตกอยู่ในความครอบครองดูแลของก.ท.ส.โดยอำนาจแห่ง พ.ร.บ.ว่าด้วยการกักคุมตัวและควบคุมจัดกิจการ ฯลฯ และจำเลยรับว่าต่อมาสหประชาชาติได้ขายเลหลังโกดังหมายเลข 1,2,8,9 บนที่ดินพิพาทโดยโจทก์เป็นผู้ประมูลซื้อได้ แต่จำเลยยังเถียงว่าสหประชาชาติไม่มีอำนาจขายดังนี้ ถ้าหากเป็นจริงดังข้อเถียงของจำเลย โจทก์ก็ไม่ใช่เจ้าของโกดังจำเลยก็ไม่ต้องรับผิดฐานละเมิดในการใช้โกดังนั้นต่อโจทก์ ฉะนั้นการที่ศาลล่างชี้ขาดปัญหาเบื้องต้นตามมาตรา 24ประมวลวิธีพิจารณาความแพ่ง ว่าโกดังหมายเลข 1,2,8,9 เป็นของโจทก์จึงไม่ชอบส่วนปัญหาเกี่ยวกับที่ดินนั้น จำเลยไม่ได้แสดงว่ามีสิทธิอย่างไร การห้ามจำเลยไม่ให้ใช้ที่ดินจึงเป็นการชอบแล้วศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลล่างโดยให้ยกคำชี้ขาดบางข้อเสียแล้ว ให้ดำเนินการพิจารณาใหม่ ส่วนนอกนั้นยืนตามได้โจทก์ฟ้องว่า ตัวแทนและพนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยได้เข้ายึดครองที่ดินและสิ่งปลูกสร้างของโจทก์ โดยมิได้รับความยินยอมของโจทก์ เป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ขับไล่จำเลยและให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ได้ให้บริษัทมิตซุยฯ จำกัดเช่าที่ดินรายนี้ปลูกสร้างโกดัง โดยมีสัญญาว่าสิ่งปลูกสร้างเหนือพื้นดินที่เช่าเป็นของบริษัทมิตซุยฯ บริษัทรื้อถอนไปได้เมื่อประเทศญี่ปุ่นแพ้สงครามแล้ว มีพระราชบัญญัติว่าด้วยการกักคุมตัวและควบคุมจัดกิจการหรือทรัพย์สินของบุคคลที่เป็นศัตรูต่อสหประชาชาติ และมีประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีลงวันที่ 16 กันยายน 2488 ระบุว่า ชนชาติญี่ปุ่นเป็นศัตรูต่อสหประชาชาติสิ่งปลูกสร้างดังกล่าวจึงตกอยู่ในความครอบครองดูแลของคณะกรรมการเรียกว่า ก.ท.ส. จำเลยได้ยืมโกดังหมายเลข 1-2 และ 8-9 จาก ก.ท.ส. จำเลยรับว่า สหประชาชาติได้จัดการขายเลหลังโกดังหมายเลข 1, 2, 8, 9 โดยโจทก์เป็นผู้ประมูลซื้อได้ แต่การที่สหประชาชาติจัดการขายเลหลังนั้น ไม่มีสิทธิจะทำได้ โจทก์ผู้ประมูลได้ไม่มีสิทธิในทรัพย์สินนั้นศาลชั้นต้นได้เรียกคณะกรรมการ ก.ท.ส. เข้าเป็นจำเลยด้วยคณะกรรมการก.ท.ส. ให้การว่า โกดังดังกล่าว สหประชาชาติได้ยึดครองไว้ก่อน ต่อมาได้ตกอยู่ในความยึดครองของ ก.ท.ส.ชั่วขณะหนึ่ง ครั้นแล้วฝ่ายสหประชาชาติได้ขายโกดังไปเมื่อขายแล้วก.ท.ส. ก็ไม่ได้เข้าเกี่ยวข้องต่อไป ที่จำเลยว่ายืมโกดังจาก ก.ท.ส. นั้น หมายความเพียงว่าตราบเท่าเวลาที่ทรัพย์นั้นอยู่ในความครอบครองของ ก.ท.ส.โจทก์ขอให้ศาลชี้ขาดเบื้องต้นตามมาตรา 24 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ศาลแพ่งจึงมีคำสั่งชี้ขาดว่าโกดังหมายเลข 1, 2, 8, 9 จำเลยรับแล้วว่าไม่ใช่ของจำเลยเป็นโกดังที่โจทก์ซื้อไว้จากสหประชาชาติ จำเลยเข้าใช้โกดังนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมของโจทก์ จำเลยอาศัยสิทธิของ ก.ท.ส. ขึ้นต่อสู้คดีแต่ ก.ท.ส. ปฏิเสธว่าไม่ได้เกี่ยวข้องด้วยเช่นนี้ ฟังได้ว่าโกดังหมายเลข 1, 2, 8 และ 9 เป็นของโจทก์ จึงห้ามมิให้จำเลยใช้ที่ดินและทรัพย์พิพาทตามฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนศาลฎีกาเห็นว่าข้อต่อสู้ของจำเลยดังกล่าวข้างต้น จำเลยต่อสู้อยู่ว่าโจทก์ซื้อโกดังจากบุคคลผู้ไม่มีอำนาจขาย ซึ่งถ้าเป็นจริงดังข้อต่อสู้ของจำเลย โจทก์ก็ไม่ใช่เจ้าของโกดัง จำเลยย่อมไม่ต้องรับผิดฐานละเมิดในการใช้โกดังนั้นต่อโจทก์ ส่วนข้อที่ ก.ท.ส.ให้การว่าไม่เกี่ยวข้องกับโกดังรายนี้ก็ไม่เป็นเหตุที่จะให้ฟังว่าโจทก์มีสิทธิในทรัพย์สินรายนี้ ฉะนั้นที่ศาลล่างชี้ขาดว่าโกดังเป็นของโจทก์ยังไม่เห็นพ้องด้วย ส่วนข้อที่ขอให้ขับไล่จากที่ดินนั้น จำเลยมิได้แสดงว่ามีสิทธิจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับที่ดินได้อย่างไร ที่ศาลล่างห้ามมิให้จำเลยใช้ที่ดินของโจทก์จึงเป็นการชอบแล้วพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลล่างให้ยกคำชี้ขาดที่ว่าโกดังหมายเลข 1-2 และ 8-9 เป็นของโจทก์นั้นเสีย ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาในประเด็นข้อนี้ต่อไป นอกนั้นยืน ค่าธรรมเนียมเป็นพับไป(ประวัติ ปัตตพงศ์-ประมูล สุวรรณศร-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า ตัวแทนและพนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยได้เข้ายึดครองที่ดินและสิ่งปลูกสร้างของโจทก์ โดยมิได้รับความยินยอมของโจทก์ เป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ขับไล่จำเลยและให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ได้ให้บริษัทมิตซุยฯ จำกัดเช่าที่ดินรายนี้ปลูกสร้างโกดัง โดยมีสัญญาว่าสิ่งปลูกสร้างเหนือพื้นดินที่เช่าเป็นของบริษัทมิตซุยฯ บริษัทรื้อถอนไปได้เมื่อประเทศญี่ปุ่นแพ้สงครามแล้ว มีพระราชบัญญัติว่าด้วยการกักคุมตัวและควบคุมจัดกิจการหรือทรัพย์สินของบุคคลที่เป็นศัตรูต่อสหประชาชาติ และมีประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีลงวันที่ 16 กันยายน 2488 ระบุว่า ชนชาติญี่ปุ่นเป็นศัตรูต่อสหประชาชาติสิ่งปลูกสร้างดังกล่าวจึงตกอยู่ในความครอบครองดูแลของคณะกรรมการเรียกว่า ก.ท.ส. จำเลยได้ยืมโกดังหมายเลข 1-2 และ 8-9 จาก ก.ท.ส. จำเลยรับว่า สหประชาชาติได้จัดการขายเลหลังโกดังหมายเลข 1, 2, 8, 9 โดยโจทก์เป็นผู้ประมูลซื้อได้ แต่การที่สหประชาชาติจัดการขายเลหลังนั้น ไม่มีสิทธิจะทำได้ โจทก์ผู้ประมูลได้ไม่มีสิทธิในทรัพย์สินนั้นศาลชั้นต้นได้เรียกคณะกรรมการ ก.ท.ส. เข้าเป็นจำเลยด้วยคณะกรรมการก.ท.ส. ให้การว่า โกดังดังกล่าว สหประชาชาติได้ยึดครองไว้ก่อน ต่อมาได้ตกอยู่ในความยึดครองของ ก.ท.ส.ชั่วขณะหนึ่ง ครั้นแล้วฝ่ายสหประชาชาติได้ขายโกดังไปเมื่อขายแล้วก.ท.ส. ก็ไม่ได้เข้าเกี่ยวข้องต่อไป ที่จำเลยว่ายืมโกดังจาก ก.ท.ส. นั้น หมายความเพียงว่าตราบเท่าเวลาที่ทรัพย์นั้นอยู่ในความครอบครองของ ก.ท.ส.โจทก์ขอให้ศาลชี้ขาดเบื้องต้นตามมาตรา 24 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ศาลแพ่งจึงมีคำสั่งชี้ขาดว่าโกดังหมายเลข 1, 2, 8, 9 จำเลยรับแล้วว่าไม่ใช่ของจำเลยเป็นโกดังที่โจทก์ซื้อไว้จากสหประชาชาติ จำเลยเข้าใช้โกดังนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมของโจทก์ จำเลยอาศัยสิทธิของ ก.ท.ส. ขึ้นต่อสู้คดีแต่ ก.ท.ส. ปฏิเสธว่าไม่ได้เกี่ยวข้องด้วยเช่นนี้ ฟังได้ว่าโกดังหมายเลข 1, 2, 8 และ 9 เป็นของโจทก์ จึงห้ามมิให้จำเลยใช้ที่ดินและทรัพย์พิพาทตามฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนศาลฎีกาเห็นว่าข้อต่อสู้ของจำเลยดังกล่าวข้างต้น จำเลยต่อสู้อยู่ว่าโจทก์ซื้อโกดังจากบุคคลผู้ไม่มีอำนาจขาย ซึ่งถ้าเป็นจริงดังข้อต่อสู้ของจำเลย โจทก์ก็ไม่ใช่เจ้าของโกดัง จำเลยย่อมไม่ต้องรับผิดฐานละเมิดในการใช้โกดังนั้นต่อโจทก์ ส่วนข้อที่ ก.ท.ส.ให้การว่าไม่เกี่ยวข้องกับโกดังรายนี้ก็ไม่เป็นเหตุที่จะให้ฟังว่าโจทก์มีสิทธิในทรัพย์สินรายนี้ ฉะนั้นที่ศาลล่างชี้ขาดว่าโกดังเป็นของโจทก์ยังไม่เห็นพ้องด้วย ส่วนข้อที่ขอให้ขับไล่จากที่ดินนั้น จำเลยมิได้แสดงว่ามีสิทธิจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับที่ดินได้อย่างไร ที่ศาลล่างห้ามมิให้จำเลยใช้ที่ดินของโจทก์จึงเป็นการชอบแล้วพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลล่างให้ยกคำชี้ขาดที่ว่าโกดังหมายเลข 1-2 และ 8-9 เป็นของโจทก์นั้นเสีย ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาในประเด็นข้อนี้ต่อไป นอกนั้นยืน ค่าธรรมเนียมเป็นพับไป ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1706/2492พระยาศรีวิกรมาทิตย์โจทก์กระทรวงพาณิชย์จำเลย ป.พ.พ. ม. 420 ป.วิ.พ. ม. 24, ม. 84, ม. 142, ม. 247, ม. 242, ม. 243 พ.ร.บ.ว่าด้วยการกักคุมตัวและการควบคุมจัดกิจการหรือทรัพย์สินของบุคคลที่เป็นสัตรูต่อสหประชาชาติ 2488 โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยจากที่ดินของโจทก์และสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินจำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ให้บริษัทมิตซุยฯ ซึ่งเป็นชนชาติญี่ปุ่นเช่าที่ดินปลูกโกดัง โดยมีข้อสัญญาว่าสิ่งปลูกสร้างนี้เป็นของบริษัทมิตซุยฯ บริษัทรื้อถอนไปได้ และเมื่อประเทศญี่ปุ่นแพ้สงคราม สิ่งปลูกสร้างนี้ตกอยู่ในความครอบครองดูแลของก.ท.ส.โดยอำนาจแห่ง พ.ร.บ.ว่าด้วยการกักคุมตัวและควบคุมจัดกิจการ ฯลฯ และจำเลยรับว่าต่อมาสหประชาชาติได้ขายเลหลังโกดังหมายเลข 1,2,8,9 บนที่ดินพิพาทโดยโจทก์เป็นผู้ประมูลซื้อได้ แต่จำเลยยังเถียงว่าสหประชาชาติไม่มีอำนาจขายดังนี้ ถ้าหากเป็นจริงดังข้อเถียงของจำเลย โจทก์ก็ไม่ใช่เจ้าของโกดังจำเลยก็ไม่ต้องรับผิดฐานละเมิดในการใช้โกดังนั้นต่อโจทก์ ฉะนั้นการที่ศาลล่างชี้ขาดปัญหาเบื้องต้นตามมาตรา 24ประมวลวิธีพิจารณาความแพ่ง ว่าโกดังหมายเลข 1,2,8,9 เป็นของโจทก์จึงไม่ชอบส่วนปัญหาเกี่ยวกับที่ดินนั้น จำเลยไม่ได้แสดงว่ามีสิทธิอย่างไร การห้ามจำเลยไม่ให้ใช้ที่ดินจึงเป็นการชอบแล้วศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลล่างโดยให้ยกคำชี้ขาดบางข้อเสียแล้ว ให้ดำเนินการพิจารณาใหม่ ส่วนนอกนั้นยืนตามได้โจทก์ฟ้องว่า ตัวแทนและพนักงานเจ้าหน้าที่ของจำเลยได้เข้ายึดครองที่ดินและสิ่งปลูกสร้างของโจทก์ โดยมิได้รับความยินยอมของโจทก์ เป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ขับไล่จำเลยและให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ได้ให้บริษัทมิตซุยฯ จำกัดเช่าที่ดินรายนี้ปลูกสร้างโกดัง โดยมีสัญญาว่าสิ่งปลูกสร้างเหนือพื้นดินที่เช่าเป็นของบริษัทมิตซุยฯ บริษัทรื้อถอนไปได้เมื่อประเทศญี่ปุ่นแพ้สงครามแล้ว มีพระราชบัญญัติว่าด้วยการกักคุมตัวและควบคุมจัดกิจการหรือทรัพย์สินของบุคคลที่เป็นศัตรูต่อสหประชาชาติ และมีประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีลงวันที่ 16 กันยายน 2488 ระบุว่า ชนชาติญี่ปุ่นเป็นศัตรูต่อสหประชาชาติสิ่งปลูกสร้างดังกล่าวจึงตกอยู่ในความครอบครองดูแลของคณะกรรมการเรียกว่า ก.ท.ส. จำเลยได้ยืมโกดังหมายเลข 1-2 และ 8-9 จาก ก.ท.ส. จำเลยรับว่า สหประชาชาติได้จัดการขายเลหลังโกดังหมายเลข 1, 2, 8, 9 โดยโจทก์เป็นผู้ประมูลซื้อได้ แต่การที่สหประชาชาติจัดการขายเลหลังนั้น ไม่มีสิทธิจะทำได้ โจทก์ผู้ประมูลได้ไม่มีสิทธิในทรัพย์สินนั้นศาลชั้นต้นได้เรียกคณะกรรมการ ก.ท.ส. เข้าเป็นจำเลยด้วยคณะกรรมการก.ท.ส. ให้การว่า โกดังดังกล่าว สหประชาชาติได้ยึดครองไว้ก่อน ต่อมาได้ตกอยู่ในความยึดครองของ ก.ท.ส.ชั่วขณะหนึ่ง ครั้นแล้วฝ่ายสหประชาชาติได้ขายโกดังไปเมื่อขายแล้วก.ท.ส. ก็ไม่ได้เข้าเกี่ยวข้องต่อไป ที่จำเลยว่ายืมโกดังจาก ก.ท.ส. นั้น หมายความเพียงว่าตราบเท่าเวลาที่ทรัพย์นั้นอยู่ในความครอบครองของ ก.ท.ส.โจทก์ขอให้ศาลชี้ขาดเบื้องต้นตามมาตรา 24 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ศาลแพ่งจึงมีคำสั่งชี้ขาดว่าโกดังหมายเลข 1, 2, 8, 9 จำเลยรับแล้วว่าไม่ใช่ของจำเลยเป็นโกดังที่โจทก์ซื้อไว้จากสหประชาชาติ จำเลยเข้าใช้โกดังนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมของโจทก์ จำเลยอาศัยสิทธิของ ก.ท.ส. ขึ้นต่อสู้คดีแต่ ก.ท.ส. ปฏิเสธว่าไม่ได้เกี่ยวข้องด้วยเช่นนี้ ฟังได้ว่าโกดังหมายเลข 1, 2, 8 และ 9 เป็นของโจทก์ จึงห้ามมิให้จำเลยใช้ที่ดินและทรัพย์พิพาทตามฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนศาลฎีกาเห็นว่าข้อต่อสู้ของจำเลยดังกล่าวข้างต้น จำเลยต่อสู้อยู่ว่าโจทก์ซื้อโกดังจากบุคคลผู้ไม่มีอำนาจขาย ซึ่งถ้าเป็นจริงดังข้อต่อสู้ของจำเลย โจทก์ก็ไม่ใช่เจ้าของโกดัง จำเลยย่อมไม่ต้องรับผิดฐานละเมิดในการใช้โกดังนั้นต่อโจทก์ ส่วนข้อที่ ก.ท.ส.ให้การว่าไม่เกี่ยวข้องกับโกดังรายนี้ก็ไม่เป็นเหตุที่จะให้ฟังว่าโจทก์มีสิทธิในทรัพย์สินรายนี้ ฉะนั้นที่ศาลล่างชี้ขาดว่าโกดังเป็นของโจทก์ยังไม่เห็นพ้องด้วย ส่วนข้อที่ขอให้ขับไล่จากที่ดินนั้น จำเลยมิได้แสดงว่ามีสิทธิจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับที่ดินได้อย่างไร ที่ศาลล่างห้ามมิให้จำเลยใช้ที่ดินของโจทก์จึงเป็นการชอบแล้วพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลล่างให้ยกคำชี้ขาดที่ว่าโกดังหมายเลข 1-2 และ 8-9 เป็นของโจทก์นั้นเสีย ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาในประเด็นข้อนี้ต่อไป นอกนั้นยืน ค่าธรรมเนียมเป็นพับไป(ประวัติ ปัตตพงศ์-ประมูล สุวรรณศร-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ