คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 71/2533หลักกฎหมาย: โจทก์เป็นนิติบุคคลจัดตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติการสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2519 เพื่อให้บริการพูดโทรศัพท์ระหว่างประเทศแก่ประชาชน เมื่อผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์พูดโทรศัพท์จากประเทศไทยไปยังต่างประเทศโดยผ่านเครื่องวิทยุโทรศัพท์ของโจทก์ ผู้ใช้บริการพูดโทรศัพท์จะต้องเสียค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ตาม อัตราที่โจทก์กำหนดไว้ ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์จึงเป็นสินจ้างถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้ค้าโดยรับทำการงาน เรียกเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(7)ซึ่งมีอายุความ 2 ปีโจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าพูดโทรศัพท์ระหว่างประเทศ จำนวน 5,700 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับตั้งแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยให้การว่าโจทก์เป็นนิติบุคคลและรัฐวิสาหกิจ ประกอบกิจการไปรษณีย์และโทรคมนาคมเปิดบริการให้บุคคลทั่วไปพูดโทรศัพท์ติดต่อระหว่างประเทศผ่านเครื่องวิทยุโทรศัพท์ของโจทก์ โดยคิดค่าบริการตามจำนวนมากน้อยของเวลาที่ใช้บริการและตามอัตราค่าใช้บริการที่โจทก์กำหนด การใช้บริการดังกล่าวจะต้องจองการพูดกับพนักงานของโจทก์ จึงเข้าลักษณะบุคคลที่ทางราชการแต่งตั้งหรืออนุญาตให้จัดกิจการเฉพาะอย่างเป็นบุคคลจำพวกที่ค้าในการให้เช่าสังหาริมทรัพย์ (เครื่องวิทยุโทรศัพท์) โดยคิดค่าเช่า เป็นผู้ค้าในการดูแลกิจการของผู้อื่นหรือรับทำการงานต่าง ๆ โดยรับสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้นและเป็นบุคคลผู้รับจ้างใช้การงานส่วนบุคคล ใช้สิทธิเรียกร้องเอาค่าจ้าง สินจ้าง ค่าธรรมเนียม เพื่อการงานที่ทำหรือค่าที่ได้ออกเงินทดรองไป ตามมาตรา 165(15)(6)(7)(8) แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ สิทธิเรียกร้องดังกล่าวมีระยะเวลาเพียง 2 ปี ข้อเท็จจริงปรากฏว่า หนี้ตามฟ้องเกิดขึ้นระหว่างวันที่ 9 มกราคม 2527 ถึงวันที่ 6 มีนาคม 2527 แต่โจทก์เพิ่งยื่นฟ้องต่อศาลเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2529 คดีโจทก์จึงขาดอายุความขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่โจทก์ฟ้องและจำเลยให้การต่อสู้ว่า หนี้ที่จำเลยใช้บริการพูดโทรศัพท์ระหว่างประเทศของโจทก์ จำนวน 5 ครั้ง คิดเป็นค่าใช้บริการทั้งสิ้น 5,700บาท เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 9 มกราคม 2527 ถึงวันที่ 6 มีนาคม 2527โจทก์นำคดีมาฟ้องเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2529 ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า คดีของโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า แม้โจทก์จะเป็นนิติบุคคลที่จัดตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติการสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2519 มีอำนาจหน้าที่ดำเนินการและนำมาซึ่งความเจริญของกิจการไปรษณีย์และโทรคมนาคม เพื่อประโยชน์แห่งรัฐและประชาชนโดยให้บริการสาธารณะ เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ประชาชนในการติดต่อส่งข่าวถึงกันและกัน รวมทั้งการให้บริการพูดโทรศัพท์ระหว่างประเทศแก่ประชาชนด้วยก็ตาม แต่เมื่อผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์พูดโทรศัพท์จากประเทศไทยไปยังต่างประเทศโดยผ่านเครื่องวิทยุโทรศัพท์ของโจทก์ ผู้ใช้บริการพูดโทรศัพท์จะต้องเสียค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ตามอัตราที่โจทก์กำหนดไว้ ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ดังกล่าวจึงเป็นสินจ้างนั่นเอง กรณีดังกล่าวถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้ค้าโดยรับทำการงาน เรียกเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(7) ซึ่งมีอายุความ 2 ปี ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโดยวินิจฉัยว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความนั้นชอบแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 71/2533การสื่อสารแห่งประเทศไทยโจทก์นาง บุษกร กรรมารางกูรจำเลย ป.พ.พ. ม. 165โจทก์เป็นนิติบุคคลจัดตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติการสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2519 เพื่อให้บริการพูดโทรศัพท์ระหว่างประเทศแก่ประชาชน เมื่อผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์พูดโทรศัพท์จากประเทศไทยไปยังต่างประเทศโดยผ่านเครื่องวิทยุโทรศัพท์ของโจทก์ ผู้ใช้บริการพูดโทรศัพท์จะต้องเสียค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ตาม อัตราที่โจทก์กำหนดไว้ ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์จึงเป็นสินจ้างถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้ค้าโดยรับทำการงาน เรียกเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(7)ซึ่งมีอายุความ 2 ปีโจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าพูดโทรศัพท์ระหว่างประเทศ จำนวน 5,700 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับตั้งแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยให้การว่าโจทก์เป็นนิติบุคคลและรัฐวิสาหกิจ ประกอบกิจการไปรษณีย์และโทรคมนาคมเปิดบริการให้บุคคลทั่วไปพูดโทรศัพท์ติดต่อระหว่างประเทศผ่านเครื่องวิทยุโทรศัพท์ของโจทก์ โดยคิดค่าบริการตามจำนวนมากน้อยของเวลาที่ใช้บริการและตามอัตราค่าใช้บริการที่โจทก์กำหนด การใช้บริการดังกล่าวจะต้องจองการพูดกับพนักงานของโจทก์ จึงเข้าลักษณะบุคคลที่ทางราชการแต่งตั้งหรืออนุญาตให้จัดกิจการเฉพาะอย่างเป็นบุคคลจำพวกที่ค้าในการให้เช่าสังหาริมทรัพย์ (เครื่องวิทยุโทรศัพท์) โดยคิดค่าเช่า เป็นผู้ค้าในการดูแลกิจการของผู้อื่นหรือรับทำการงานต่าง ๆ โดยรับสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้นและเป็นบุคคลผู้รับจ้างใช้การงานส่วนบุคคล ใช้สิทธิเรียกร้องเอาค่าจ้าง สินจ้าง ค่าธรรมเนียม เพื่อการงานที่ทำหรือค่าที่ได้ออกเงินทดรองไป ตามมาตรา 165(15)(6)(7)(8) แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ สิทธิเรียกร้องดังกล่าวมีระยะเวลาเพียง 2 ปี ข้อเท็จจริงปรากฏว่า หนี้ตามฟ้องเกิดขึ้นระหว่างวันที่ 9 มกราคม 2527 ถึงวันที่ 6 มีนาคม 2527 แต่โจทก์เพิ่งยื่นฟ้องต่อศาลเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2529 คดีโจทก์จึงขาดอายุความขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่โจทก์ฟ้องและจำเลยให้การต่อสู้ว่า หนี้ที่จำเลยใช้บริการพูดโทรศัพท์ระหว่างประเทศของโจทก์ จำนวน 5 ครั้ง คิดเป็นค่าใช้บริการทั้งสิ้น 5,700บาท เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 9 มกราคม 2527 ถึงวันที่ 6 มีนาคม 2527โจทก์นำคดีมาฟ้องเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2529 ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า คดีของโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า แม้โจทก์จะเป็นนิติบุคคลที่จัดตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติการสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2519 มีอำนาจหน้าที่ดำเนินการและนำมาซึ่งความเจริญของกิจการไปรษณีย์และโทรคมนาคม เพื่อประโยชน์แห่งรัฐและประชาชนโดยให้บริการสาธารณะ เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ประชาชนในการติดต่อส่งข่าวถึงกันและกัน รวมทั้งการให้บริการพูดโทรศัพท์ระหว่างประเทศแก่ประชาชนด้วยก็ตาม แต่เมื่อผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์พูดโทรศัพท์จากประเทศไทยไปยังต่างประเทศโดยผ่านเครื่องวิทยุโทรศัพท์ของโจทก์ ผู้ใช้บริการพูดโทรศัพท์จะต้องเสียค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ตามอัตราที่โจทก์กำหนดไว้ ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ดังกล่าวจึงเป็นสินจ้างนั่นเอง กรณีดังกล่าวถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้ค้าโดยรับทำการงาน เรียกเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(7) ซึ่งมีอายุความ 2 ปี ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโดยวินิจฉัยว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความนั้นชอบแล้ว"พิพากษายืน(สุเทพ กิจสวัสดิ์-ชูศักดิ์ บัณฑิตกุล-ชลิต ประไพศาล)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ตัดสินตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่2462/2520,3070/2523,425/2529,3606/2531(ประชุมใหญ่),649/2532 และ 3135/2532 เป็นการยืนยันว่า หากประชาชนต้องการพูดติดต่อกับบุคคลที่อยู่ต่างประเทศ นอกจากจะต้องพูดผ่านเครื่องโทรศัพท์ที่เช่าจากองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย (ซึ่งปกติผู้เช่าต้องเสียค่าเช่าเครื่องโทรศัพท์และค่าใช้โทรศัพท์เป็นรายเดือน)แล้ว ประชาชนยังจะต้องขอใช้บริการพูดผ่านเครื่องโทรศัพท์ระหว่างประเทศของการสื่อสารแห่งประเทศไทยอีกต่อหนึ่งด้วย การดำเนินการในส่วนของการสื่อสารแห่งประเทศไทยนั้น ถือว่าเป็นผู้ค้าในการรับทำการงานต่าง ๆ โดยค่าธรรมเนียมหรือค่าบริการใช้วิทยุโทรศัพท์เป็นสินจ้างที่การสื่อสารแห่งประเทศไทยพึงได้รับจากการให้บริการเช่นนั้นและสิทธิเรียกร้องนี้มีอายุความ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(7) ไม่ถือว่าการสื่อสารแห่งประเทศไทยเป็นพ่อค้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(1) ในส่วนขององค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยเรียกค่าเช่าเครื่องโทรศัพท์ที่ผู้เช่าค้างชำระนั้น ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยว่าเมื่อข้อเท็จจริงในคดีดังกล่าวฟังไม่ได้ว่าองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยเป็นพ่อค้าหรือบุคคลจำพวกที่ค้าในการให้เช่าสังหาริมทรัพย์ สิทธิเรียกร้องนี้จึงมีอายุความ 5 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 166 ไม่ใช่ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(6)(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 121/2521) ผู้เขียนเห็นว่าคำวินิจฉัยดังกล่าวน่าจะใช้ได้เฉพาะคดีนั้นเท่านั้น แต่จะถือเป็นยุติเช่นนั้นหาได้ไม่ เพราะองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยเป็นรัฐวิสาหกิจทำนองเดียวกับการสื่อสารแห่งประเทศไทย และการดำเนินกิจการขององค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยก็เป็นการทำกิจการเพื่อหากำไรเป็นปกติมิใช่เป็นครั้งคราวอันเข้าลักษณะเป็นการค้าแล้ว จึงน่าจะฟังว่าองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยเป็นผู้ค้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา165(6) และสิทธิเรียกร้องค่าเช่าเครื่องโทรศัพท์น่าจะมีอายุความ2 ปี เช่นกัน สำหรับสิทธิเรียกร้องค่าใช้โทรศัพท์ขององค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยนั้น น่าจะมีอายุความ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(7) เหมือนกับสิทธิเรียกร้องค่าบริการใช้วิทยุโทรทัศน์ระหว่างประเทศขององค์การสื่อสารแห่งประเทศไทยข้างต้น อนึ่งมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ใคร่จะยกมาเปรียบเทียบกันในที่นี้ด้วย คือกรณีการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคและการไฟฟ้านครหลวงฟ้องเรียกค่ากระแสไฟฟ้า แม้หน่วยงานทั้งสองจะเป็นรัฐวิสาหกิจ แต่ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งหน่วยงานทั้งสองและประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 58 ว่าด้วยการควบคุมกิจการค้าขายอันกระทบถึงความปลอดภัยหรือผาสุกแห่งสาธารณชน ได้กำหนดให้กิจการไฟฟ้าเป็นกิจการค้าขายอันเป็นสาธารณูปโภค แสดงว่าไม่ใช่กิจการที่ประกอบกิจการค้าหากำไรตามปกติ หน่วยงานทั้งสองจึงไม่ใช่พ่อค้าหรือเป็นผู้ค้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(1)(7) และค่ากระแสไฟฟ้าประจำเดือนมิใช่จำนวนเงินที่ตกลงไว้แน่นอน แม้จะคำนวณจ่ายเป็นระยะเวลาก็ตามสิทธิเรียกร้องนี้จึงไม่เข้ามาตรา 166 เช่นกันจึงต้องใช้อายุความทั่วไป 10 ปี ตามมาตรา 164(ฎีกาที่ 2517/2520,1115/2521,2494/2531,2102/2532, และ 4241/2532) มีข้อสังเกตประการสุดท้ายว่าตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 58ไม่ได้กำหนดให้กิจการของการสื่อสารแห่งประเทศไทยและองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยเป็นกิจการค้าขายอันเป็นสาธารณูปโภคแต่อย่างใด ทวีประจวบลาภคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าพูดโทรศัพท์ระหว่างประเทศ จำนวน 5,700 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับตั้งแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยให้การว่าโจทก์เป็นนิติบุคคลและรัฐวิสาหกิจ ประกอบกิจการไปรษณีย์และโทรคมนาคมเปิดบริการให้บุคคลทั่วไปพูดโทรศัพท์ติดต่อระหว่างประเทศผ่านเครื่องวิทยุโทรศัพท์ของโจทก์ โดยคิดค่าบริการตามจำนวนมากน้อยของเวลาที่ใช้บริการและตามอัตราค่าใช้บริการที่โจทก์กำหนด การใช้บริการดังกล่าวจะต้องจองการพูดกับพนักงานของโจทก์ จึงเข้าลักษณะบุคคลที่ทางราชการแต่งตั้งหรืออนุญาตให้จัดกิจการเฉพาะอย่างเป็นบุคคลจำพวกที่ค้าในการให้เช่าสังหาริมทรัพย์ (เครื่องวิทยุโทรศัพท์) โดยคิดค่าเช่า เป็นผู้ค้าในการดูแลกิจการของผู้อื่นหรือรับทำการงานต่าง ๆ โดยรับสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้นและเป็นบุคคลผู้รับจ้างใช้การงานส่วนบุคคล ใช้สิทธิเรียกร้องเอาค่าจ้าง สินจ้าง ค่าธรรมเนียม เพื่อการงานที่ทำหรือค่าที่ได้ออกเงินทดรองไป ตามมาตรา 165(15)(6)(7)(8) แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ สิทธิเรียกร้องดังกล่าวมีระยะเวลาเพียง 2 ปี ข้อเท็จจริงปรากฏว่า หนี้ตามฟ้องเกิดขึ้นระหว่างวันที่ 9 มกราคม 2527 ถึงวันที่ 6 มีนาคม 2527 แต่โจทก์เพิ่งยื่นฟ้องต่อศาลเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2529 คดีโจทก์จึงขาดอายุความขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่โจทก์ฟ้องและจำเลยให้การต่อสู้ว่า หนี้ที่จำเลยใช้บริการพูดโทรศัพท์ระหว่างประเทศของโจทก์ จำนวน 5 ครั้ง คิดเป็นค่าใช้บริการทั้งสิ้น 5,700บาท เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 9 มกราคม 2527 ถึงวันที่ 6 มีนาคม 2527โจทก์นำคดีมาฟ้องเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2529 ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า คดีของโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า แม้โจทก์จะเป็นนิติบุคคลที่จัดตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติการสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2519 มีอำนาจหน้าที่ดำเนินการและนำมาซึ่งความเจริญของกิจการไปรษณีย์และโทรคมนาคม เพื่อประโยชน์แห่งรัฐและประชาชนโดยให้บริการสาธารณะ เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ประชาชนในการติดต่อส่งข่าวถึงกันและกัน รวมทั้งการให้บริการพูดโทรศัพท์ระหว่างประเทศแก่ประชาชนด้วยก็ตาม แต่เมื่อผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์พูดโทรศัพท์จากประเทศไทยไปยังต่างประเทศโดยผ่านเครื่องวิทยุโทรศัพท์ของโจทก์ ผู้ใช้บริการพูดโทรศัพท์จะต้องเสียค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ตามอัตราที่โจทก์กำหนดไว้ ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ดังกล่าวจึงเป็นสินจ้างนั่นเอง กรณีดังกล่าวถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้ค้าโดยรับทำการงาน เรียกเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(7) ซึ่งมีอายุความ 2 ปี ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโดยวินิจฉัยว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความนั้นชอบแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 71/2533การสื่อสารแห่งประเทศไทยโจทก์นาง บุษกร กรรมารางกูรจำเลย ป.พ.พ. ม. 165โจทก์เป็นนิติบุคคลจัดตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติการสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2519 เพื่อให้บริการพูดโทรศัพท์ระหว่างประเทศแก่ประชาชน เมื่อผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์พูดโทรศัพท์จากประเทศไทยไปยังต่างประเทศโดยผ่านเครื่องวิทยุโทรศัพท์ของโจทก์ ผู้ใช้บริการพูดโทรศัพท์จะต้องเสียค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ตาม อัตราที่โจทก์กำหนดไว้ ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์จึงเป็นสินจ้างถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้ค้าโดยรับทำการงาน เรียกเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(7)ซึ่งมีอายุความ 2 ปีโจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าพูดโทรศัพท์ระหว่างประเทศ จำนวน 5,700 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับตั้งแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยให้การว่าโจทก์เป็นนิติบุคคลและรัฐวิสาหกิจ ประกอบกิจการไปรษณีย์และโทรคมนาคมเปิดบริการให้บุคคลทั่วไปพูดโทรศัพท์ติดต่อระหว่างประเทศผ่านเครื่องวิทยุโทรศัพท์ของโจทก์ โดยคิดค่าบริการตามจำนวนมากน้อยของเวลาที่ใช้บริการและตามอัตราค่าใช้บริการที่โจทก์กำหนด การใช้บริการดังกล่าวจะต้องจองการพูดกับพนักงานของโจทก์ จึงเข้าลักษณะบุคคลที่ทางราชการแต่งตั้งหรืออนุญาตให้จัดกิจการเฉพาะอย่างเป็นบุคคลจำพวกที่ค้าในการให้เช่าสังหาริมทรัพย์ (เครื่องวิทยุโทรศัพท์) โดยคิดค่าเช่า เป็นผู้ค้าในการดูแลกิจการของผู้อื่นหรือรับทำการงานต่าง ๆ โดยรับสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้นและเป็นบุคคลผู้รับจ้างใช้การงานส่วนบุคคล ใช้สิทธิเรียกร้องเอาค่าจ้าง สินจ้าง ค่าธรรมเนียม เพื่อการงานที่ทำหรือค่าที่ได้ออกเงินทดรองไป ตามมาตรา 165(15)(6)(7)(8) แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ สิทธิเรียกร้องดังกล่าวมีระยะเวลาเพียง 2 ปี ข้อเท็จจริงปรากฏว่า หนี้ตามฟ้องเกิดขึ้นระหว่างวันที่ 9 มกราคม 2527 ถึงวันที่ 6 มีนาคม 2527 แต่โจทก์เพิ่งยื่นฟ้องต่อศาลเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2529 คดีโจทก์จึงขาดอายุความขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่โจทก์ฟ้องและจำเลยให้การต่อสู้ว่า หนี้ที่จำเลยใช้บริการพูดโทรศัพท์ระหว่างประเทศของโจทก์ จำนวน 5 ครั้ง คิดเป็นค่าใช้บริการทั้งสิ้น 5,700บาท เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 9 มกราคม 2527 ถึงวันที่ 6 มีนาคม 2527โจทก์นำคดีมาฟ้องเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2529 ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่า คดีของโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า แม้โจทก์จะเป็นนิติบุคคลที่จัดตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติการสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2519 มีอำนาจหน้าที่ดำเนินการและนำมาซึ่งความเจริญของกิจการไปรษณีย์และโทรคมนาคม เพื่อประโยชน์แห่งรัฐและประชาชนโดยให้บริการสาธารณะ เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ประชาชนในการติดต่อส่งข่าวถึงกันและกัน รวมทั้งการให้บริการพูดโทรศัพท์ระหว่างประเทศแก่ประชาชนด้วยก็ตาม แต่เมื่อผู้ใช้เครื่องโทรศัพท์พูดโทรศัพท์จากประเทศไทยไปยังต่างประเทศโดยผ่านเครื่องวิทยุโทรศัพท์ของโจทก์ ผู้ใช้บริการพูดโทรศัพท์จะต้องเสียค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ตามอัตราที่โจทก์กำหนดไว้ ค่าใช้บริการพูดโทรศัพท์ดังกล่าวจึงเป็นสินจ้างนั่นเอง กรณีดังกล่าวถือได้ว่าโจทก์เป็นผู้ค้าโดยรับทำการงาน เรียกเอาสินจ้างอันจะพึงได้รับในการนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(7) ซึ่งมีอายุความ 2 ปี ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโดยวินิจฉัยว่าคดีของโจทก์ขาดอายุความนั้นชอบแล้ว"พิพากษายืน(สุเทพ กิจสวัสดิ์-ชูศักดิ์ บัณฑิตกุล-ชลิต ประไพศาล)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้ตัดสินตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่2462/2520,3070/2523,425/2529,3606/2531(ประชุมใหญ่),649/2532 และ 3135/2532 เป็นการยืนยันว่า หากประชาชนต้องการพูดติดต่อกับบุคคลที่อยู่ต่างประเทศ นอกจากจะต้องพูดผ่านเครื่องโทรศัพท์ที่เช่าจากองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย (ซึ่งปกติผู้เช่าต้องเสียค่าเช่าเครื่องโทรศัพท์และค่าใช้โทรศัพท์เป็นรายเดือน)แล้ว ประชาชนยังจะต้องขอใช้บริการพูดผ่านเครื่องโทรศัพท์ระหว่างประเทศของการสื่อสารแห่งประเทศไทยอีกต่อหนึ่งด้วย การดำเนินการในส่วนของการสื่อสารแห่งประเทศไทยนั้น ถือว่าเป็นผู้ค้าในการรับทำการงานต่าง ๆ โดยค่าธรรมเนียมหรือค่าบริการใช้วิทยุโทรศัพท์เป็นสินจ้างที่การสื่อสารแห่งประเทศไทยพึงได้รับจากการให้บริการเช่นนั้นและสิทธิเรียกร้องนี้มีอายุความ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(7) ไม่ถือว่าการสื่อสารแห่งประเทศไทยเป็นพ่อค้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(1) ในส่วนขององค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยเรียกค่าเช่าเครื่องโทรศัพท์ที่ผู้เช่าค้างชำระนั้น ศาลฎีกาเคยวินิจฉัยว่าเมื่อข้อเท็จจริงในคดีดังกล่าวฟังไม่ได้ว่าองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยเป็นพ่อค้าหรือบุคคลจำพวกที่ค้าในการให้เช่าสังหาริมทรัพย์ สิทธิเรียกร้องนี้จึงมีอายุความ 5 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 166 ไม่ใช่ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(6)(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 121/2521) ผู้เขียนเห็นว่าคำวินิจฉัยดังกล่าวน่าจะใช้ได้เฉพาะคดีนั้นเท่านั้น แต่จะถือเป็นยุติเช่นนั้นหาได้ไม่ เพราะองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยเป็นรัฐวิสาหกิจทำนองเดียวกับการสื่อสารแห่งประเทศไทย และการดำเนินกิจการขององค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยก็เป็นการทำกิจการเพื่อหากำไรเป็นปกติมิใช่เป็นครั้งคราวอันเข้าลักษณะเป็นการค้าแล้ว จึงน่าจะฟังว่าองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยเป็นผู้ค้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา165(6) และสิทธิเรียกร้องค่าเช่าเครื่องโทรศัพท์น่าจะมีอายุความ2 ปี เช่นกัน สำหรับสิทธิเรียกร้องค่าใช้โทรศัพท์ขององค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยนั้น น่าจะมีอายุความ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(7) เหมือนกับสิทธิเรียกร้องค่าบริการใช้วิทยุโทรทัศน์ระหว่างประเทศขององค์การสื่อสารแห่งประเทศไทยข้างต้น อนึ่งมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ใคร่จะยกมาเปรียบเทียบกันในที่นี้ด้วย คือกรณีการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคและการไฟฟ้านครหลวงฟ้องเรียกค่ากระแสไฟฟ้า แม้หน่วยงานทั้งสองจะเป็นรัฐวิสาหกิจ แต่ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งหน่วยงานทั้งสองและประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 58 ว่าด้วยการควบคุมกิจการค้าขายอันกระทบถึงความปลอดภัยหรือผาสุกแห่งสาธารณชน ได้กำหนดให้กิจการไฟฟ้าเป็นกิจการค้าขายอันเป็นสาธารณูปโภค แสดงว่าไม่ใช่กิจการที่ประกอบกิจการค้าหากำไรตามปกติ หน่วยงานทั้งสองจึงไม่ใช่พ่อค้าหรือเป็นผู้ค้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165(1)(7) และค่ากระแสไฟฟ้าประจำเดือนมิใช่จำนวนเงินที่ตกลงไว้แน่นอน แม้จะคำนวณจ่ายเป็นระยะเวลาก็ตามสิทธิเรียกร้องนี้จึงไม่เข้ามาตรา 166 เช่นกันจึงต้องใช้อายุความทั่วไป 10 ปี ตามมาตรา 164(ฎีกาที่ 2517/2520,1115/2521,2494/2531,2102/2532, และ 4241/2532) มีข้อสังเกตประการสุดท้ายว่าตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 58ไม่ได้กำหนดให้กิจการของการสื่อสารแห่งประเทศไทยและองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยเป็นกิจการค้าขายอันเป็นสาธารณูปโภคแต่อย่างใด ทวีประจวบลาภ