คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2705/2539หลักกฎหมาย: คำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายซึ่งเป็นประจักษ์พยานสอดคล้องกับคำเบิกความของพยานโจทก์ซึ่งเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านที่ผู้เสียหายมาแจ้งเหตุหลังเกิดเหตุแทบทันทีระบุชื่อจำเลยเป็นคนร้ายผู้เสียหายร้องทุกข์ในคืนเกิดเหตุและให้การต่อพนักงานสอบสวนในวันรุ่งขึ้นทั้งออกติดตามพบทรัพย์ที่ถูกคนร้ายลักไปและรถจักรยานยนต์ที่อ้างว่าจำเลยขับไปลักทรัพย์ผู้เสียหายน่าเชื่อว่าผู้เสียหายให้การชั้นสอบสวนตามความจริงที่ได้รู้เห็นมาโดยปราศจากเหตุจูงใจการที่ผู้เสียหายมาเบิกความชั้นศาลโดยพยายามบ่ายเบี่ยงข้อเท็จจริงให้สับสนว่าจำเลยไม่ใช่คนร้ายรายนั้นคงเพื่อช่วยเหลือจำเลยให้พ้นผิดเชื่อได้ว่าคำให้การของผู้เสียหายเป็นความจริงยิ่งกว่าคำเบิกความชั้นศาลทั้งคำให้การของผู้เสียหายชั้นสอบสวนก็ไม่มีกฎหมายบัญญัติห้ามไม่ให้รับฟังประกอบเป็นข้อพิจารณาของศาลเมื่อรับฟังประกอบพยานอื่นตลอดจนพฤติการณ์แห่งคดีแล้วฟังได้ว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้อง การที่จำเลยขับรถจักรยานยนต์ของกลางเป็นยานพาหนะเพื่อความสะดวกในการลักทรัพย์การลักทรัพย์สำเร็จตั้งแต่เอาทรัพย์เคลื่อนที่ออกจากบริเวณบ้านผู้เสียหายการขับรถจักรยานยนต์มาลักทรัพย์แล้วพาทรัพย์หนีไปรถจักรยานยนต์มิใช่ทรัพย์สินที่จำเลยได้ใช้หรือมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำผิดฐานลักทรัพย์จึงไม่ริบโจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกร่วมกันบุกรุกเข้าไปภายในเคหสถานที่อยู่อาศัยของนาย น้อมชิตรผู้เสียหายแล้วร่วมกันลักยางพารา39แผ่นราคา900บาทของผู้เสียหายซึ่งเป็นผู้มีอาชีพกสิกรรมโดยทุจริตโดยใช้รถจักรยานยนต์เป็นยานพาหนะเพื่อพาทรัพย์นั้นไปและเพื่อให้พ้นจากการจับกุมขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา33,83,335,336ทวิ,364,365ริบรถจักรยานยนต์ของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา335(1)(7)(8)(12)วรรคสาม,336ทวิและมีความผิดตามมาตรา365(ที่ถูกมาตรา365(2)(3))ประกอบมาตรา364,33,83การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามมาตรา335(1)(7)(8)(12)วรรคสาม,336ทวิซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดจำคุก1ปี6เดือนริบรถจักรยานยนต์ของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค3พิพากษากลับให้ยกฟ้องคืนรถจักรยานยนต์ของกลางแก่เจ้าของโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า"ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่าจำเลยเป็นคนร้ายกระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่เห็นว่าผู้เสียหายเบิกความในชั้นพิจารณากับในชั้นสอบสวนเกี่ยวกับตัวคนร้ายแตกต่างกันในชั้นพิจารณาผู้เสียหายเบิกความว่าได้แอบดูคนร้ายแต่ไม่เห็นเนื่องจากมืดและเบิกความตอบคำถามค้านของทนายจำเลยว่าไม่ได้บอกชื่อจำเลยให้นาย โยทรงศรี ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านทราบแต่ตอนหลังกลับเบิกความว่าได้แจ้งความระบุชื่อจำเลยกับพวกอีก2คนเป็นคนร้ายแสดงว่าคืนเกิดเหตุผู้เสียหายต้องเห็นคนร้ายเพราะผู้เสียหายเบิกความว่าบ้านผู้เสียหายหันหน้าไปทางทิศตะวันออกทางด้านทิศใต้ของบ้านห่างจากบ้านประมาณ15เมตรเป็นถนนสายเอเซียทอดไปทางทิศตะวันออกมุ่งหน้าไปทางอำเภอ ทุ่งสง จากถนนสาย เอเซียมีทางเชื่อมเข้าบ้านผู้เสียหายทอดสายตามองคนร้ายขับรถจักรยานยนต์ไปได้ประมาณ1กิโลเมตรแล้วเลี้ยวขวาจากถนนสาย เอเซียจนลับสายตาคืนเกิดเหตุหลังจากพบยางพาราแผ่น39แผ่นของกลางแล้วผู้เสียหายไปแจ้งความร้องทุกข์ต่อร้อยตำรวจเอก ไกรยุทธเยาว์ดำพนักงานสอบสวนทันทีตามคำร้องทุกข์เอกสารหมายจ.4ซึ่งมีใจความว่าเมื่อผู้เสียหายได้ยินเสียงดังในห้องครัวจึงเปิดหน้าต่างดูพบนาย เกียบหรือทิ้ง (จำเลย)กำลังแบกยางพาราแผ่นออกไปทางหลังบ้านบรรทุกรถจักรยานยนต์ขับออกไปโดยมีชาย2คนออกมาทางเดียวกันและในวันรุ่งขึ้นผู้เสียหายให้การต่อร้อยตำรวจเอก ไกรยุทธพนักงานสอบสวนตามเอกสารหมายจ.5ระบุอย่างชัดเจนว่าคืนเกิดเหตุเวลาประมาณ23นาฬิกาผู้เสียหายกำลังนอนหลับได้ตกใจตื่นจากเสียงดังโครมครามและของตกลงในห้องครัวผู้เสียหายจึงขึ้นไปชั้นบนบ้านเปิดหน้าต่างด้านทิศใต้และทิศตะวันออกเห็นนาย เกียบหรือทิ้งทรงศรี (จำเลย)ซึ่งผู้เสียหายรู้จักมาก่อนและมีบ้านอยู่ห่างจากบ้านผู้เสียหายประมาณ2กิโลเมตรแบกยางพาราแผ่นจากหลังบ้านเดินอ้อมไปทางทิศตะวันออกมาทางถนนสาย เอเซียไปบรรทุกรถจักรยานยนต์ซึ่งจอดอยู่ริมถนนแล้วติดเครื่องยนต์ขับออกไปทั้งนี้โดยอาศัยแสงสว่างจากดวงจันทร์ทั้งได้ระบุรายละเอียดรูปพรรณของจำเลยกับพวกอีก2คนด้วยเห็นว่าเวลาเกิดเหตุดวงจันทร์ขึ้นจากพื้นพิภพนานแล้วขณะที่คนร้ายแบกยางพาราแผ่นออกมาจากบ้านผู้เสียหายซึ่งเป็นที่โล่งผู้เสียหายมีโอกาสเห็นคนร้ายได้โดยเฉพาะคนที่รู้จักกันย่อมจำได้ว่าเป็นใครนาย โยพยานโจทก์อีกปากหนึ่งเบิกความยืนยันว่าคืนเกิดเหตุเวลาประมาณ23นาฬิกาผู้เสียหายมาแจ้งความระบุชื่อจำเลยกับพวกอีก2คนลักยางพาราแผ่นจำนวนหนึ่งไปจากบ้านจำเลยเป็นหลานนาย โย ถ้าหากผู้เสียหายมาแจ้งความไม่ได้ระบุชื่อจำเลยเป็นคนร้ายก็ไม่มีเหตุที่นาย โยจะต้องเบิกความใส่ร้ายจำเลยซึ่งเป็นหลานของตนนอกจากนี้การที่ผู้เสียหายพร้อมด้วยนาย โยและเจ้าพนักงานตำรวจหน่วยเฉพาะกิจตำบล ควนลำพูติดตามคนร้ายจนไปพบยางพาราแผ่นและรถจักรยานยนต์ของกลางแสดงว่าผู้เสียหายเป็นผู้นำทางไปโดยมีเป้าหมายที่บ้านจำเลยทั้งโจทก์นำสืบให้เห็นว่าคืนเกิดเหตุระหว่างเวลา21ถึง22นาฬิกามีฝนตกแต่ไม่หนักปรากฎว่ากองยางพาราแผ่นที่ซุกซ่อนอยู่ในป่าหญ้าคามีรอยล้อรถจักรยานยนต์ไปสิ้นสุดที่บ้านนาง อาภรณ์พี่สาวจำเลยจึงไปพบรถจักรยานยนต์ของกลางซึ่งผู้เสียหายยืนยันว่าเป็นรถจักรยานยนต์ของคนร้ายโดยอาศัยแสงสว่างจากไฟหน้าและท้ายรถจักรยานยนต์ของคนร้ายนาย โยเบิกความประกอบว่าที่ตะแกรงหน้ารถจักรยานยนต์มีใบหญ้าคาทั้งสดและแห้งติดอยู่พยานได้เรียกนาง อาภรณ์ออกจากบ้านเมื่อนาง อาภรณ์ได้เปิดประตูแล้วนาง อาภรณ์บอกว่าจำเลยเพิ่งขับรถเข้ามาก่อนหน้านี้ไม่เกิน1ชั่วโมงจำเลยออกมาจากบ้านมาพบรับว่าได้ลักยางพาราแผ่นจริงแต่จำเลยได้ฉวยโอกาสหลบหนีไปในความมืดข้อนำสืบของโจทก์ในข้อนี้จำเลยมิได้นำสืบโต้แย้งว่าไม่เป็นความจริงที่จำเลยเบิกความว่าเคยมีเรื่องกับนาย โยเกี่ยวกับเคยร่วมวงดื่มสุราในงานแต่งงานบ้านพี่สาวนาย โยจำเลยทำแก้วสุราหล่นนาย โยไม่พอใจและกล่าวอาฆาตไม่ให้จำเลยอยู่ในบ้านเห็นว่าความข้อนี้จำเลยมิได้ถามค้านนาย โยไว้ให้ปรากฎแต่ถ้าหากเป็นความจริงนาย โยเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านและสูงอายุแล้วไม่น่าจะเอาเหตุเล็กน้อยเพียงเท่านี้มาปรักปรำใส่ร้ายจำเลยซึ่งเป็นหลานของตนเองให้ต้องรับโทษทางอาญาซึ่งทำให้เกิดความเสื่อมเสียแก่นาย โยซึ่งเป็นญาติผู้ใหญ่ด้วยส่วนรถจักรยานยนต์ของกลางที่เจ้าพนักงานตำรวจได้ยึดไว้เป็นของกลางถ้าหากมิใช่รถจักรยานยนต์ที่จำเลยใช้เป็นยานพาหนะในคืนเกิดเหตุจำเลยน่าจะขวนขวายร้องต่อเจ้าพนักงานตำรวจหรือศาลเพื่อขอคืนแต่จำเลยหาได้กระทำไม่ที่จำเลยนำสืบว่าระหว่างเกิดเหตุจำเลยไปอยู่ที่กรุงเทพมหานครจำเลยกลับมาบ้านในปี2536ก็ถูกจับนั้นอาจเป็นว่าเหตุที่เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยได้หลังเกิดเหตุนานหลายปีน่าเชื่อว่าจำเลยหลบหนีเพราะตามบันทึกการจับกุมจำเลยตามเอกสารหมายจ.7ระบุว่าเจ้าพนักงานตำรวจได้ออกหมายจับตามคดีที่292/31แสดงว่าหมายจับได้ออกมาตั้งแต่ปี2531แล้วศาลฎีกาเห็นว่าคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายซึ่งเป็นประจักษ์พยานโจทก์สอดคล้องกับคำเบิกความของนาย โยซึ่งเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านที่ผู้เสียหายมาแจ้งเหตุหลังเกิดเหตุแทบทันทีระบุชื่อจำเลยเป็นคนร้ายผู้เสียหายร้องทุกข์ในคืนเกิดเหตุและให้การต่อพนักงานสอบสวนในวันรุ่งขึ้นจากวันเกิดเหตุทั้งออกติดตามไปพบยางพาราแผ่นของผู้เสียหายและรถจักรยานยนต์ที่อ้างว่าจำเลยเป็นคนขับไปลักทรัพย์ในบริเวณบ้านผู้เสียหายน่าเชื่อว่าผู้เสียหายให้การชั้นสอบสวนตามความจริงตามที่ได้รู้เห็นมาโดยปราศจากเหตุจูงใจพนักงานสอบสวนจึงได้บันทึกและให้ผู้เสียหายลงชื่อไว้เป็นหลักฐานการที่ผู้เสียหายมาเบิกความในชั้นพิจารณาโดยพยายามบ่ายเบี่ยงข้อเท็จจริงให้สับสนว่าจำเลยไม่ใช่คนร้ายรายนี้คงเพื่อช่วยเหลือจำเลยให้พ้นผิดเพราะได้ยางพาราแผ่นของกลางคืนมาแล้วเชื่อได้ว่าคำให้การของผู้เสียหายชั้นสอบสวนเป็นความจริงยิ่งกว่าคำเบิกความชั้นศาลทั้งคำให้การของผู้เสียหายชั้นสอบสวนก็ไม่มีกฎหมายบัญญัติห้ามไม่ให้รับฟังประกอบเป็นข้อพิจารณาของศาลเมื่อรับฟังประกอบพยานหลักฐานอื่นตลอดจนพฤติการณ์แห่งคดีแล้วพยานหลักฐานโจทก์จึงฟังได้ว่าจำเลยเป็นคนร้ายกระทำผิดตามฟ้องพยานฐานที่อยู่ของจำเลยไม่สามารถรับฟังหักล้างพยานหลักฐานโจทก์ได้ที่ศาลอุทธรณ์ภาค3พิพากษามานั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังขึ้นแต่การที่จำเลยขับรถจักรยานยนต์ของกลางเป็นยานพาหนะเพื่อความสะดวกในการลักทรัพย์ความผิดฐานบุกรุกเข้าไปลักทรัพย์ในบริเวณบ้านผู้เสียหายการกระทำของจำเลยเป็นการลักทรัพย์สำเร็จตั้งแต่เอาทรัพย์เคลื่อนที่ออกจากบริเวณบ้านผู้เสียหายการขับรถจักรยานยนต์มาลักทรัพย์แล้วพาทรัพย์หลบหนีไปรถจักรยานยนต์ของกลางมิใช่เป็นทรัพย์สินที่จำเลยได้ใช้หรือมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์จึงมิใช่ทรัพย์สินอันพึงริบตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา33(1)"พิพากษากลับให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นแต่รถจักรยานยนต์ของกลางให้คืนเจ้าของ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2705/2539พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดทุ่งสงโจทก์นาย พิ้งหรือทิ้งหรือเกียบหรือเจี๊ยบ ทรงศรีจำเลย ป.อ. ม. 33 (1), ม. 336 ทวิ ป.วิ.อ. ม. 226, ม. 227คำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายซึ่งเป็นประจักษ์พยานสอดคล้องกับคำเบิกความของพยานโจทก์ซึ่งเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านที่ผู้เสียหายมาแจ้งเหตุหลังเกิดเหตุแทบทันทีระบุชื่อจำเลยเป็นคนร้ายผู้เสียหายร้องทุกข์ในคืนเกิดเหตุและให้การต่อพนักงานสอบสวนในวันรุ่งขึ้นทั้งออกติดตามพบทรัพย์ที่ถูกคนร้ายลักไปและรถจักรยานยนต์ที่อ้างว่าจำเลยขับไปลักทรัพย์ผู้เสียหายน่าเชื่อว่าผู้เสียหายให้การชั้นสอบสวนตามความจริงที่ได้รู้เห็นมาโดยปราศจากเหตุจูงใจการที่ผู้เสียหายมาเบิกความชั้นศาลโดยพยายามบ่ายเบี่ยงข้อเท็จจริงให้สับสนว่าจำเลยไม่ใช่คนร้ายรายนั้นคงเพื่อช่วยเหลือจำเลยให้พ้นผิดเชื่อได้ว่าคำให้การของผู้เสียหายเป็นความจริงยิ่งกว่าคำเบิกความชั้นศาลทั้งคำให้การของผู้เสียหายชั้นสอบสวนก็ไม่มีกฎหมายบัญญัติห้ามไม่ให้รับฟังประกอบเป็นข้อพิจารณาของศาลเมื่อรับฟังประกอบพยานอื่นตลอดจนพฤติการณ์แห่งคดีแล้วฟังได้ว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้อง การที่จำเลยขับรถจักรยานยนต์ของกลางเป็นยานพาหนะเพื่อความสะดวกในการลักทรัพย์การลักทรัพย์สำเร็จตั้งแต่เอาทรัพย์เคลื่อนที่ออกจากบริเวณบ้านผู้เสียหายการขับรถจักรยานยนต์มาลักทรัพย์แล้วพาทรัพย์หนีไปรถจักรยานยนต์มิใช่ทรัพย์สินที่จำเลยได้ใช้หรือมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำผิดฐานลักทรัพย์จึงไม่ริบโจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกร่วมกันบุกรุกเข้าไปภายในเคหสถานที่อยู่อาศัยของนาย น้อมชิตรผู้เสียหายแล้วร่วมกันลักยางพารา39แผ่นราคา900บาทของผู้เสียหายซึ่งเป็นผู้มีอาชีพกสิกรรมโดยทุจริตโดยใช้รถจักรยานยนต์เป็นยานพาหนะเพื่อพาทรัพย์นั้นไปและเพื่อให้พ้นจากการจับกุมขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา33,83,335,336ทวิ,364,365ริบรถจักรยานยนต์ของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา335(1)(7)(8)(12)วรรคสาม,336ทวิและมีความผิดตามมาตรา365(ที่ถูกมาตรา365(2)(3))ประกอบมาตรา364,33,83การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามมาตรา335(1)(7)(8)(12)วรรคสาม,336ทวิซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดจำคุก1ปี6เดือนริบรถจักรยานยนต์ของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค3พิพากษากลับให้ยกฟ้องคืนรถจักรยานยนต์ของกลางแก่เจ้าของโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า"ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่าจำเลยเป็นคนร้ายกระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่เห็นว่าผู้เสียหายเบิกความในชั้นพิจารณากับในชั้นสอบสวนเกี่ยวกับตัวคนร้ายแตกต่างกันในชั้นพิจารณาผู้เสียหายเบิกความว่าได้แอบดูคนร้ายแต่ไม่เห็นเนื่องจากมืดและเบิกความตอบคำถามค้านของทนายจำเลยว่าไม่ได้บอกชื่อจำเลยให้นาย โยทรงศรี ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านทราบแต่ตอนหลังกลับเบิกความว่าได้แจ้งความระบุชื่อจำเลยกับพวกอีก2คนเป็นคนร้ายแสดงว่าคืนเกิดเหตุผู้เสียหายต้องเห็นคนร้ายเพราะผู้เสียหายเบิกความว่าบ้านผู้เสียหายหันหน้าไปทางทิศตะวันออกทางด้านทิศใต้ของบ้านห่างจากบ้านประมาณ15เมตรเป็นถนนสายเอเซียทอดไปทางทิศตะวันออกมุ่งหน้าไปทางอำเภอ ทุ่งสง จากถนนสาย เอเซียมีทางเชื่อมเข้าบ้านผู้เสียหายทอดสายตามองคนร้ายขับรถจักรยานยนต์ไปได้ประมาณ1กิโลเมตรแล้วเลี้ยวขวาจากถนนสาย เอเซียจนลับสายตาคืนเกิดเหตุหลังจากพบยางพาราแผ่น39แผ่นของกลางแล้วผู้เสียหายไปแจ้งความร้องทุกข์ต่อร้อยตำรวจเอก ไกรยุทธเยาว์ดำพนักงานสอบสวนทันทีตามคำร้องทุกข์เอกสารหมายจ.4ซึ่งมีใจความว่าเมื่อผู้เสียหายได้ยินเสียงดังในห้องครัวจึงเปิดหน้าต่างดูพบนาย เกียบหรือทิ้ง (จำเลย)กำลังแบกยางพาราแผ่นออกไปทางหลังบ้านบรรทุกรถจักรยานยนต์ขับออกไปโดยมีชาย2คนออกมาทางเดียวกันและในวันรุ่งขึ้นผู้เสียหายให้การต่อร้อยตำรวจเอก ไกรยุทธพนักงานสอบสวนตามเอกสารหมายจ.5ระบุอย่างชัดเจนว่าคืนเกิดเหตุเวลาประมาณ23นาฬิกาผู้เสียหายกำลังนอนหลับได้ตกใจตื่นจากเสียงดังโครมครามและของตกลงในห้องครัวผู้เสียหายจึงขึ้นไปชั้นบนบ้านเปิดหน้าต่างด้านทิศใต้และทิศตะวันออกเห็นนาย เกียบหรือทิ้งทรงศรี (จำเลย)ซึ่งผู้เสียหายรู้จักมาก่อนและมีบ้านอยู่ห่างจากบ้านผู้เสียหายประมาณ2กิโลเมตรแบกยางพาราแผ่นจากหลังบ้านเดินอ้อมไปทางทิศตะวันออกมาทางถนนสาย เอเซียไปบรรทุกรถจักรยานยนต์ซึ่งจอดอยู่ริมถนนแล้วติดเครื่องยนต์ขับออกไปทั้งนี้โดยอาศัยแสงสว่างจากดวงจันทร์ทั้งได้ระบุรายละเอียดรูปพรรณของจำเลยกับพวกอีก2คนด้วยเห็นว่าเวลาเกิดเหตุดวงจันทร์ขึ้นจากพื้นพิภพนานแล้วขณะที่คนร้ายแบกยางพาราแผ่นออกมาจากบ้านผู้เสียหายซึ่งเป็นที่โล่งผู้เสียหายมีโอกาสเห็นคนร้ายได้โดยเฉพาะคนที่รู้จักกันย่อมจำได้ว่าเป็นใครนาย โยพยานโจทก์อีกปากหนึ่งเบิกความยืนยันว่าคืนเกิดเหตุเวลาประมาณ23นาฬิกาผู้เสียหายมาแจ้งความระบุชื่อจำเลยกับพวกอีก2คนลักยางพาราแผ่นจำนวนหนึ่งไปจากบ้านจำเลยเป็นหลานนาย โย ถ้าหากผู้เสียหายมาแจ้งความไม่ได้ระบุชื่อจำเลยเป็นคนร้ายก็ไม่มีเหตุที่นาย โยจะต้องเบิกความใส่ร้ายจำเลยซึ่งเป็นหลานของตนนอกจากนี้การที่ผู้เสียหายพร้อมด้วยนาย โยและเจ้าพนักงานตำรวจหน่วยเฉพาะกิจตำบล ควนลำพูติดตามคนร้ายจนไปพบยางพาราแผ่นและรถจักรยานยนต์ของกลางแสดงว่าผู้เสียหายเป็นผู้นำทางไปโดยมีเป้าหมายที่บ้านจำเลยทั้งโจทก์นำสืบให้เห็นว่าคืนเกิดเหตุระหว่างเวลา21ถึง22นาฬิกามีฝนตกแต่ไม่หนักปรากฎว่ากองยางพาราแผ่นที่ซุกซ่อนอยู่ในป่าหญ้าคามีรอยล้อรถจักรยานยนต์ไปสิ้นสุดที่บ้านนาง อาภรณ์พี่สาวจำเลยจึงไปพบรถจักรยานยนต์ของกลางซึ่งผู้เสียหายยืนยันว่าเป็นรถจักรยานยนต์ของคนร้ายโดยอาศัยแสงสว่างจากไฟหน้าและท้ายรถจักรยานยนต์ของคนร้ายนาย โยเบิกความประกอบว่าที่ตะแกรงหน้ารถจักรยานยนต์มีใบหญ้าคาทั้งสดและแห้งติดอยู่พยานได้เรียกนาง อาภรณ์ออกจากบ้านเมื่อนาง อาภรณ์ได้เปิดประตูแล้วนาง อาภรณ์บอกว่าจำเลยเพิ่งขับรถเข้ามาก่อนหน้านี้ไม่เกิน1ชั่วโมงจำเลยออกมาจากบ้านมาพบรับว่าได้ลักยางพาราแผ่นจริงแต่จำเลยได้ฉวยโอกาสหลบหนีไปในความมืดข้อนำสืบของโจทก์ในข้อนี้จำเลยมิได้นำสืบโต้แย้งว่าไม่เป็นความจริงที่จำเลยเบิกความว่าเคยมีเรื่องกับนาย โยเกี่ยวกับเคยร่วมวงดื่มสุราในงานแต่งงานบ้านพี่สาวนาย โยจำเลยทำแก้วสุราหล่นนาย โยไม่พอใจและกล่าวอาฆาตไม่ให้จำเลยอยู่ในบ้านเห็นว่าความข้อนี้จำเลยมิได้ถามค้านนาย โยไว้ให้ปรากฎแต่ถ้าหากเป็นความจริงนาย โยเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านและสูงอายุแล้วไม่น่าจะเอาเหตุเล็กน้อยเพียงเท่านี้มาปรักปรำใส่ร้ายจำเลยซึ่งเป็นหลานของตนเองให้ต้องรับโทษทางอาญาซึ่งทำให้เกิดความเสื่อมเสียแก่นาย โยซึ่งเป็นญาติผู้ใหญ่ด้วยส่วนรถจักรยานยนต์ของกลางที่เจ้าพนักงานตำรวจได้ยึดไว้เป็นของกลางถ้าหากมิใช่รถจักรยานยนต์ที่จำเลยใช้เป็นยานพาหนะในคืนเกิดเหตุจำเลยน่าจะขวนขวายร้องต่อเจ้าพนักงานตำรวจหรือศาลเพื่อขอคืนแต่จำเลยหาได้กระทำไม่ที่จำเลยนำสืบว่าระหว่างเกิดเหตุจำเลยไปอยู่ที่กรุงเทพมหานครจำเลยกลับมาบ้านในปี2536ก็ถูกจับนั้นอาจเป็นว่าเหตุที่เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยได้หลังเกิดเหตุนานหลายปีน่าเชื่อว่าจำเลยหลบหนีเพราะตามบันทึกการจับกุมจำเลยตามเอกสารหมายจ.7ระบุว่าเจ้าพนักงานตำรวจได้ออกหมายจับตามคดีที่292/31แสดงว่าหมายจับได้ออกมาตั้งแต่ปี2531แล้วศาลฎีกาเห็นว่าคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายซึ่งเป็นประจักษ์พยานโจทก์สอดคล้องกับคำเบิกความของนาย โยซึ่งเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านที่ผู้เสียหายมาแจ้งเหตุหลังเกิดเหตุแทบทันทีระบุชื่อจำเลยเป็นคนร้ายผู้เสียหายร้องทุกข์ในคืนเกิดเหตุและให้การต่อพนักงานสอบสวนในวันรุ่งขึ้นจากวันเกิดเหตุทั้งออกติดตามไปพบยางพาราแผ่นของผู้เสียหายและรถจักรยานยนต์ที่อ้างว่าจำเลยเป็นคนขับไปลักทรัพย์ในบริเวณบ้านผู้เสียหายน่าเชื่อว่าผู้เสียหายให้การชั้นสอบสวนตามความจริงตามที่ได้รู้เห็นมาโดยปราศจากเหตุจูงใจพนักงานสอบสวนจึงได้บันทึกและให้ผู้เสียหายลงชื่อไว้เป็นหลักฐานการที่ผู้เสียหายมาเบิกความในชั้นพิจารณาโดยพยายามบ่ายเบี่ยงข้อเท็จจริงให้สับสนว่าจำเลยไม่ใช่คนร้ายรายนี้คงเพื่อช่วยเหลือจำเลยให้พ้นผิดเพราะได้ยางพาราแผ่นของกลางคืนมาแล้วเชื่อได้ว่าคำให้การของผู้เสียหายชั้นสอบสวนเป็นความจริงยิ่งกว่าคำเบิกความชั้นศาลทั้งคำให้การของผู้เสียหายชั้นสอบสวนก็ไม่มีกฎหมายบัญญัติห้ามไม่ให้รับฟังประกอบเป็นข้อพิจารณาของศาลเมื่อรับฟังประกอบพยานหลักฐานอื่นตลอดจนพฤติการณ์แห่งคดีแล้วพยานหลักฐานโจทก์จึงฟังได้ว่าจำเลยเป็นคนร้ายกระทำผิดตามฟ้องพยานฐานที่อยู่ของจำเลยไม่สามารถรับฟังหักล้างพยานหลักฐานโจทก์ได้ที่ศาลอุทธรณ์ภาค3พิพากษามานั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังขึ้นแต่การที่จำเลยขับรถจักรยานยนต์ของกลางเป็นยานพาหนะเพื่อความสะดวกในการลักทรัพย์ความผิดฐานบุกรุกเข้าไปลักทรัพย์ในบริเวณบ้านผู้เสียหายการกระทำของจำเลยเป็นการลักทรัพย์สำเร็จตั้งแต่เอาทรัพย์เคลื่อนที่ออกจากบริเวณบ้านผู้เสียหายการขับรถจักรยานยนต์มาลักทรัพย์แล้วพาทรัพย์หลบหนีไปรถจักรยานยนต์ของกลางมิใช่เป็นทรัพย์สินที่จำเลยได้ใช้หรือมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์จึงมิใช่ทรัพย์สินอันพึงริบตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา33(1)"พิพากษากลับให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นแต่รถจักรยานยนต์ของกลางให้คืนเจ้าของ(สมภพ โชติกวณิชย์-สมพงษ์ สนธิเณร-ไพโรจน์ คำอ่อน)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุทรัพย์สินซึ่งบุคคลได้ใช้ในการกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา33(1)แบ่งแยกออกได้เป็น2ประเภทคือ 1.ทรัพย์สินซึ่งใช้ในการกระทำความผิดต่อชีวิตร่างกายได้แก่อาวุธตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา1(5) 2.ทรัพย์สินซึ่งได้ใช้ในทางผิดอื่นนอกจากความผิดต่อชีวิตและร่างกาย ทรัพย์สินซึ่งบุคคลได้ใช้กระทำความผิดต่อชีวิตและร่างกายจะเห็นได้ชัดเจนไม่มีปัญหาในทางปฏิบัติแตกต่างจากทรัพย์สินซึ่งได้ใช้ในการกระทำความผิดอื่นที่มีปัญหาในทางปฏิบัติมากพิจารณาตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาก็มิได้บัญญัติหลักเกณฑ์ไว้เป็นบรรทัดฐานที่สามารถนำมายึดเป็นหลักได้เนื่องจากมีการวินิจฉัยกลับไปกลับมา ผู้หมายเหตุเห็นว่าการริบทรัพย์เป็นโทษอย่างหนึ่งดังนั้นการพิจารณาว่าทรัพย์สินใดใช้ในทางกระทำความผิดหรือไม่จะต้องดูเจตนาของจำเลยหรือผู้ใช้กระทำความผิดด้วยว่ามีเจตนาจะใช้กระทำความผิดหรือไม่โดยพิจารณาจากเงื่อนไขต่อไปนี้ 1.พิจารณาว่าหากไม่ใช้ทรัพย์สินนั้นแล้วไม่สามารถกระทำความผิดตามที่มุ่งหมายได้ 1.1ปัจจัยเกี่ยวกับความเร็วเช่นการปล้นทรัพย์บนรถบรรทุกขณะขับแล่นตามท้องถนนการที่จะปล้นทรัพย์ดังกล่าวได้จะต้องใช้ยานพาหนะขับแล่นตามเพื่อปีนขึ้นไปบนรถบรรทุกดังนั้นยานพาหนะที่ขับแล่นตามจึงเป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่1519/2521จำเลยกับพวกร่วมกันกระทำความผิดฐานพยายามปล้นทรัพย์รถยนต์บรรทุกสิบล้อที่บรรทุกสินค้าโดยพวกจำเลยขับรถยนต์กระบะตามหลังรถบรรทุกที่จะปล้นไปในระยะกระชั้นชิดแล้วจำเลยได้ปีนจากรถกระบะขณะแล่นตามหลังรถบรรทุกขึ้นไปบนรถบรรทุกเห็นได้ว่าจำเลยได้ใช้รถกระบะเป็นยานพาหนะเพื่อกระทำความผิดฐานพยายามปล้นทรัพย์รายนี้แล้วและถือได้ว่ารถยนต์กระบะเป็นทรัพย์สินซึ่งจำเลยได้ใช้กระทำความผิดศาลจึงมีอำนาจสั่งริบเสียได้ 1.2ปัจจัยเกี่ยวกับน้ำหนักเช่นลักทรัพย์สินซึ่งมีน้ำหนักมากไม่สามารถจะขนย้ายได้ด้วยกำลังคนต้องใช้ยานพาหนะขนเช่นนี้ยานพาหนะก็เป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่1691/2532แม้ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่295จะมิได้บัญญัติถึงการริบของกลางไว้แต่ก็มิได้บัญญัติถึงเรื่องนี้ไว้เป็นอย่างอื่นดังนั้นเมื่อจำเลยใช้รถบรรทุกน้ำหนักเกินอันเป็นการฝ่าฝืนกฎหมายรถยนต์บรรทุกจึงเป็นทรัพย์สินที่จำเลยได้ใช้ในการกระทำความผิดศาลมีอำนาจริบรถยนต์บรรทุกนั้นได้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา33ประกอบด้วยมาตรา17 คำพิพากษาศาลฎีกาที่1712/2521จำเลยขับรถยนต์บรรทุกโดยสารขนาดเล็กไปจอดท้ายรถจี๊ปของผู้เสียหายเห็นมีถังน้ำมันอยู่ท้ายรถจำเลยกับพวกจึงร่วมกันลักถังน้ำมันจากท้ายรถจี๊ปดังกล่าวนำมาไว้ที่รถจำเลยดังนี้การกระทำของจำเลยเป็นการลักทรัพย์โดยใช้ยานพาหนะเพื่อสะดวกแก่การพาเอาทรัพย์นั้นไปต้องด้วยเหตุฉกรรจ์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา336ทวิ ข้อเท็จจริงในคดีนี้จำเลยลักน้ำมันบรรจุถังจำนวน20ลิตรของผู้เสียหายไปน้ำมันจำนวน20ลิตรนี้จำเลยสามารถยกไปได้ด้วยตนเองไม่จำเป็นต้องใช้ยานพาหนะดังนั้นรถยนต์บรรทุกที่จำเลยใช้บรรทุกถังน้ำมันของผู้เสียหายไปจึงมิได้เป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิดแต่ถ้าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าถังน้ำมันที่บรรทุกมีขนาดบรรจุ100ลิตรซึ่งจำเลยไม่สามารถที่จะนำไปได้ดังนั้นหากใช้รถยนต์บรรทุกไปก็ถือได้ว่าจำเลยได้ใช้รถยนต์ในการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์รถยนต์จึงเป็นทรัพย์สินที่จำเลยใช้ในการกระทำความผิดอย่างไรก็ตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกายังไม่ยอมรับหลักเกณฑ์นี้คงถือแต่เพียงว่าเป็นยานพาหนะที่บรรทุกน้ำมันไปเท่านั้นเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่2590/2531,2712/2532เป็นต้น 1.3หลีกเลี่ยงการตรวจจับกุมเช่นหากเข้าออกตามช่องทางปกติที่ทางราชการจัดไว้เพื่อตรวจตราจะถูกจับกุมจึงต้องหลบหลีกไปทางด้านอื่นแต่ต้องใช้ยานพาหนะเช่นนี้ยานพาหนะต้องเป็นทรัพย์สินใช้ในการกระทำความผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่1598/2521จำเลยใช้เรือกาบของกลางเป็นพาหนะพาคนต่างด้าวสัญชาติลาวเข้ามาในราชอาณาจักรไทยในทางอื่นซึ่งมิใช่ช่องทางที่รัฐบาลได้ประกาศกำหนดให้คนต่างด้าวเข้ามาในราชอาณาจักรและไม่ผ่านการตรวจของพนักงานเจ้าหน้าที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองโดยจำเลยได้รับเงินเป็นค่าจ้างจากคนต่างด้าวจำนวน2,000บาทเรือกาบพร้อมด้วยไม้พายจึงเป็นทรัพย์ที่จำเลยใช้เพื่อให้รับผลในการกระทำความผิดโดยตรงจึงเป็นของควรริบตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา33(1) จากคำพิพากษาศาลฎีกาดังกล่าวหากจำเลยไม่ใช้เรือเป็นพาหนะพาคนต่างด้าวข้ามฝั่งมาแล้วก็ไม่สามารถที่จะนำคนต่างด้าวข้ามฝั่งมาได้เรือและพายจึงเป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิดอย่างไรก็ตามมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่มีข้อเท็จจริงคล้ายกันแต่ตัดสินไปอีกแนวหนึ่งคือคำพิพากษาศาลฎีกาที่5426/2536ซึ่งวินิจฉัยว่าการกระทำผิดฐานช่วยคนต่างด้าวที่เข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยฝ่าฝืนพระราชบัญญัติคนเข้าเมืองมาตรา64วรรคแรกเพื่อให้พ้นการจับกุมโดยใช้รถยนต์ของกลางเป็นพาหนะให้คนต่างด้าวนั่งมาในรถยนต์ของกลางด้วยนั้นถือไม่ได้ว่ารถยนต์ของกลางเป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิดดังกล่าวโดยตรงไม่ริบรถยนต์ของกลาง 1.4ใช้เป็นอุปกรณ์ที่ใช้ในการกระทำความผิดหากไม่ใช้ก็ไม่สามารถที่จะกระทำความผิดได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่2875/2531โทรทัศน์สีและเครื่องเล่นวีดีโอเทปที่จำเลยใช้เป็นเครื่องมือแพร่ภาพลามกโดยจัดให้มีการฉายภาพยนตร์วีดีโอเทปลามกเพื่อแสดงประชาชนและเรียกเก็บเงินประชาชนที่เข้าชมเป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิด อย่างไรก็ตามได้มีคำพิพากษาซึ่งมีข้อเท็จจริงคล้ายกันแต่ตัดสินแตกต่างไปเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่2792/2538ซึ่งวินิจฉัยว่าเครื่องรับโทรทัศน์ที่ใช้ดูมวยในวันหยุดเป็นบริการแก่ลูกค้าลูกค้าเล่นพนันกันจากรายการมวยเครื่องรับโทรทัศน์นั้นเป็นเพียงเครื่องรับภาพการแข่งขันชกมวยจากสถานีโทรทัศน์ซึ่งเป็นผู้ส่งภาพมาเท่านั้นหาทำให้โทรทัศน์ของกลางเป็นเครื่องมือเครื่องใช้ในการท้าพนันผลการชกมวยไม่จึงไม่ริบจะเห็นว่าหากเจ้าของโทรทัศน์มีเจตนาให้ลูกค้าพนันชกมวยที่ถ่ายทอดทางโทรทัศน์โทรทัศน์น่าจะเป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิดเช่นเดียวกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่2875/2531 2.หากไม่ใช้ทรัพย์สินแล้วจะไม่กระทำความผิด 2.1ในการกระทำความผิดต้องมีบุคคลคอยคุ้มกันหากบุคคลผู้คุ้มกันใช้ยานพาหนะถือว่ายานพาหนะนั้นเป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่5845/2531เมื่อรถยนต์ของกลางเป็นพาหนะที่จำเลยใช้คุ้มกันช่วยเหลือขณะทำการปล้นทรัพย์และใช้นำตัวเจ้าทรัพย์ไปทำร้ายร่างกายระหว่างทำการปล้นทรัพย์ด้วยรถยนต์ของกลางดังกล่าวจึงเป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิด 2.2เมื่อกระทำความผิดแล้วหากไม่ใช้ทรัพย์สินก็ไม่สามารถได้รับประโยชน์จากการกระทำความผิดได้เมื่อใช้จึงเป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่2356/2530จำเลยขุดทรายในแม่น้ำซึ่งเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นการทำลายหรือทำให้เสื่อมสภาพที่ทรายอันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายที่ดินและรถยนต์ที่ใช้บรรทุกทรายซึ่งขุดได้จากแม่น้ำถือว่าเป็นยานพาหนะที่ได้ใช้เป็นอุปกรณ์ให้ได้รับผลในการกระทำความผิดจึงต้องริบ 2.3หากไม่ใช้แล้วไม่สามารถจะหลบหนีได้ทันเมื่อใช้ก็เป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่393/2530 ม. กระชากสร้อยคอขาดหลุดจากคอผู้เสียหายผู้เสียหายใช้มือจับยึดสร้อยคอของตนไว้ก่อน ม. จึงแย่งเอาไปไม่ได้แล้ว ม.วิ่งไปนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ของจำเลยซึ่งติดเครื่องจอดรถรออยู่ตามแผนการที่ร่วมกันวางไว้แล้วหลบหนีไปดังนี้แม้สร้อยคอยังอยู่ที่มือ ม. ตอนกระชากเป็นการกระทำในขั้นที่มุ่งหมายจะให้สร้อยขาดหลุดจากคอผู้เสียหายเท่านั้น ม.จะยึดถือเอาไปการที่ ม. จะยึดถือเอาสร้อยไปยังไม่บรรลุผลจำเลยซึ่งร่วมกระทำความผิดด้วยจึงมีความผิดฐานพยายามวิ่งราวทรัพย์โดยใช้ยานพาหนะเพื่อสะดวกแก่การกระทำความผิด แต่มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยไปในทางอื่นเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่234/2530เป็นต้น หากข้อเท็จจริงในคดีที่หมายเหตุนี้จำเลยกับพวกต้องการใช้รถจักรยานยนต์บรรทุกยางแผ่นที่ลักของผู้เสียหายเนื่องจากไม่สามารถแบกมาได้หรือแบกมาได้แต่กลัวหนีไม่ทันรถจักรยานยนต์เป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิดได้ ศาลฎีกาได้วินิจฉัยในเรื่องการรับฟังพยานหลักฐานในกรณีที่พยานเบิกความแตกต่างจากคำให้การในชั้นสอบสวนหรือที่เรียกว่าพยานกลับคำหลักในเรื่องการรับฟังคำให้การชั้นสอบสวนยิ่งกว่าคำเบิกความในชั้นศาลนี้ตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาจะต้องปรากฎว่าคำเบิกความนั้นมีเจตนาจะช่วยจำเลยให้พ้นผิดหรือว่าคำเบิกความชั้นศาลไร้เหตุผลตรงกันข้ามกับคำให้การชั้นสอบสวนซึ่งประกอบชอบด้วยเหตุผลในการเขียนคำพิพากษาคดีนี้ท่านผู้พิพากษาต้องหาเหตุผลในการวินิจฉัยหักล้างคำเบิกความของพยานต่างจากการฟังคำเบิกความในชั้นศาลแต่เพียงอย่างเดียวเพราะกรณีหลังนี้จะเขียนคำพิพากษาได้ง่ายกว่าเพียงแต่ให้เหตุผลว่าโจทก์ไม่มีพยานหลักฐานมายืนยันว่าจำเลยกระทำความผิดลำพังคำให้การชั้นสอบสวนซึ่งเป็นพยานบอกเล่าไม่มีน้ำหนักรับฟังจึงแสดงให้เห็นว่าท่านผู้พิพากษาผู้เขียนคำพิพากษามีความมุ่งมั่นที่จะประสาทความยุติธรรม ศิริชัย วัฒนโยธินคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกร่วมกันบุกรุกเข้าไปภายในเคหสถานที่อยู่อาศัยของนาย น้อมชิตรผู้เสียหายแล้วร่วมกันลักยางพารา39แผ่นราคา900บาทของผู้เสียหายซึ่งเป็นผู้มีอาชีพกสิกรรมโดยทุจริตโดยใช้รถจักรยานยนต์เป็นยานพาหนะเพื่อพาทรัพย์นั้นไปและเพื่อให้พ้นจากการจับกุมขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา33,83,335,336ทวิ,364,365ริบรถจักรยานยนต์ของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา335(1)(7)(8)(12)วรรคสาม,336ทวิและมีความผิดตามมาตรา365(ที่ถูกมาตรา365(2)(3))ประกอบมาตรา364,33,83การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามมาตรา335(1)(7)(8)(12)วรรคสาม,336ทวิซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดจำคุก1ปี6เดือนริบรถจักรยานยนต์ของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค3พิพากษากลับให้ยกฟ้องคืนรถจักรยานยนต์ของกลางแก่เจ้าของโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า"ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่าจำเลยเป็นคนร้ายกระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่เห็นว่าผู้เสียหายเบิกความในชั้นพิจารณากับในชั้นสอบสวนเกี่ยวกับตัวคนร้ายแตกต่างกันในชั้นพิจารณาผู้เสียหายเบิกความว่าได้แอบดูคนร้ายแต่ไม่เห็นเนื่องจากมืดและเบิกความตอบคำถามค้านของทนายจำเลยว่าไม่ได้บอกชื่อจำเลยให้นาย โยทรงศรี ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านทราบแต่ตอนหลังกลับเบิกความว่าได้แจ้งความระบุชื่อจำเลยกับพวกอีก2คนเป็นคนร้ายแสดงว่าคืนเกิดเหตุผู้เสียหายต้องเห็นคนร้ายเพราะผู้เสียหายเบิกความว่าบ้านผู้เสียหายหันหน้าไปทางทิศตะวันออกทางด้านทิศใต้ของบ้านห่างจากบ้านประมาณ15เมตรเป็นถนนสายเอเซียทอดไปทางทิศตะวันออกมุ่งหน้าไปทางอำเภอ ทุ่งสง จากถนนสาย เอเซียมีทางเชื่อมเข้าบ้านผู้เสียหายทอดสายตามองคนร้ายขับรถจักรยานยนต์ไปได้ประมาณ1กิโลเมตรแล้วเลี้ยวขวาจากถนนสาย เอเซียจนลับสายตาคืนเกิดเหตุหลังจากพบยางพาราแผ่น39แผ่นของกลางแล้วผู้เสียหายไปแจ้งความร้องทุกข์ต่อร้อยตำรวจเอก ไกรยุทธเยาว์ดำพนักงานสอบสวนทันทีตามคำร้องทุกข์เอกสารหมายจ.4ซึ่งมีใจความว่าเมื่อผู้เสียหายได้ยินเสียงดังในห้องครัวจึงเปิดหน้าต่างดูพบนาย เกียบหรือทิ้ง (จำเลย)กำลังแบกยางพาราแผ่นออกไปทางหลังบ้านบรรทุกรถจักรยานยนต์ขับออกไปโดยมีชาย2คนออกมาทางเดียวกันและในวันรุ่งขึ้นผู้เสียหายให้การต่อร้อยตำรวจเอก ไกรยุทธพนักงานสอบสวนตามเอกสารหมายจ.5ระบุอย่างชัดเจนว่าคืนเกิดเหตุเวลาประมาณ23นาฬิกาผู้เสียหายกำลังนอนหลับได้ตกใจตื่นจากเสียงดังโครมครามและของตกลงในห้องครัวผู้เสียหายจึงขึ้นไปชั้นบนบ้านเปิดหน้าต่างด้านทิศใต้และทิศตะวันออกเห็นนาย เกียบหรือทิ้งทรงศรี (จำเลย)ซึ่งผู้เสียหายรู้จักมาก่อนและมีบ้านอยู่ห่างจากบ้านผู้เสียหายประมาณ2กิโลเมตรแบกยางพาราแผ่นจากหลังบ้านเดินอ้อมไปทางทิศตะวันออกมาทางถนนสาย เอเซียไปบรรทุกรถจักรยานยนต์ซึ่งจอดอยู่ริมถนนแล้วติดเครื่องยนต์ขับออกไปทั้งนี้โดยอาศัยแสงสว่างจากดวงจันทร์ทั้งได้ระบุรายละเอียดรูปพรรณของจำเลยกับพวกอีก2คนด้วยเห็นว่าเวลาเกิดเหตุดวงจันทร์ขึ้นจากพื้นพิภพนานแล้วขณะที่คนร้ายแบกยางพาราแผ่นออกมาจากบ้านผู้เสียหายซึ่งเป็นที่โล่งผู้เสียหายมีโอกาสเห็นคนร้ายได้โดยเฉพาะคนที่รู้จักกันย่อมจำได้ว่าเป็นใครนาย โยพยานโจทก์อีกปากหนึ่งเบิกความยืนยันว่าคืนเกิดเหตุเวลาประมาณ23นาฬิกาผู้เสียหายมาแจ้งความระบุชื่อจำเลยกับพวกอีก2คนลักยางพาราแผ่นจำนวนหนึ่งไปจากบ้านจำเลยเป็นหลานนาย โย ถ้าหากผู้เสียหายมาแจ้งความไม่ได้ระบุชื่อจำเลยเป็นคนร้ายก็ไม่มีเหตุที่นาย โยจะต้องเบิกความใส่ร้ายจำเลยซึ่งเป็นหลานของตนนอกจากนี้การที่ผู้เสียหายพร้อมด้วยนาย โยและเจ้าพนักงานตำรวจหน่วยเฉพาะกิจตำบล ควนลำพูติดตามคนร้ายจนไปพบยางพาราแผ่นและรถจักรยานยนต์ของกลางแสดงว่าผู้เสียหายเป็นผู้นำทางไปโดยมีเป้าหมายที่บ้านจำเลยทั้งโจทก์นำสืบให้เห็นว่าคืนเกิดเหตุระหว่างเวลา21ถึง22นาฬิกามีฝนตกแต่ไม่หนักปรากฎว่ากองยางพาราแผ่นที่ซุกซ่อนอยู่ในป่าหญ้าคามีรอยล้อรถจักรยานยนต์ไปสิ้นสุดที่บ้านนาง อาภรณ์พี่สาวจำเลยจึงไปพบรถจักรยานยนต์ของกลางซึ่งผู้เสียหายยืนยันว่าเป็นรถจักรยานยนต์ของคนร้ายโดยอาศัยแสงสว่างจากไฟหน้าและท้ายรถจักรยานยนต์ของคนร้ายนาย โยเบิกความประกอบว่าที่ตะแกรงหน้ารถจักรยานยนต์มีใบหญ้าคาทั้งสดและแห้งติดอยู่พยานได้เรียกนาง อาภรณ์ออกจากบ้านเมื่อนาง อาภรณ์ได้เปิดประตูแล้วนาง อาภรณ์บอกว่าจำเลยเพิ่งขับรถเข้ามาก่อนหน้านี้ไม่เกิน1ชั่วโมงจำเลยออกมาจากบ้านมาพบรับว่าได้ลักยางพาราแผ่นจริงแต่จำเลยได้ฉวยโอกาสหลบหนีไปในความมืดข้อนำสืบของโจทก์ในข้อนี้จำเลยมิได้นำสืบโต้แย้งว่าไม่เป็นความจริงที่จำเลยเบิกความว่าเคยมีเรื่องกับนาย โยเกี่ยวกับเคยร่วมวงดื่มสุราในงานแต่งงานบ้านพี่สาวนาย โยจำเลยทำแก้วสุราหล่นนาย โยไม่พอใจและกล่าวอาฆาตไม่ให้จำเลยอยู่ในบ้านเห็นว่าความข้อนี้จำเลยมิได้ถามค้านนาย โยไว้ให้ปรากฎแต่ถ้าหากเป็นความจริงนาย โยเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านและสูงอายุแล้วไม่น่าจะเอาเหตุเล็กน้อยเพียงเท่านี้มาปรักปรำใส่ร้ายจำเลยซึ่งเป็นหลานของตนเองให้ต้องรับโทษทางอาญาซึ่งทำให้เกิดความเสื่อมเสียแก่นาย โยซึ่งเป็นญาติผู้ใหญ่ด้วยส่วนรถจักรยานยนต์ของกลางที่เจ้าพนักงานตำรวจได้ยึดไว้เป็นของกลางถ้าหากมิใช่รถจักรยานยนต์ที่จำเลยใช้เป็นยานพาหนะในคืนเกิดเหตุจำเลยน่าจะขวนขวายร้องต่อเจ้าพนักงานตำรวจหรือศาลเพื่อขอคืนแต่จำเลยหาได้กระทำไม่ที่จำเลยนำสืบว่าระหว่างเกิดเหตุจำเลยไปอยู่ที่กรุงเทพมหานครจำเลยกลับมาบ้านในปี2536ก็ถูกจับนั้นอาจเป็นว่าเหตุที่เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยได้หลังเกิดเหตุนานหลายปีน่าเชื่อว่าจำเลยหลบหนีเพราะตามบันทึกการจับกุมจำเลยตามเอกสารหมายจ.7ระบุว่าเจ้าพนักงานตำรวจได้ออกหมายจับตามคดีที่292/31แสดงว่าหมายจับได้ออกมาตั้งแต่ปี2531แล้วศาลฎีกาเห็นว่าคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายซึ่งเป็นประจักษ์พยานโจทก์สอดคล้องกับคำเบิกความของนาย โยซึ่งเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านที่ผู้เสียหายมาแจ้งเหตุหลังเกิดเหตุแทบทันทีระบุชื่อจำเลยเป็นคนร้ายผู้เสียหายร้องทุกข์ในคืนเกิดเหตุและให้การต่อพนักงานสอบสวนในวันรุ่งขึ้นจากวันเกิดเหตุทั้งออกติดตามไปพบยางพาราแผ่นของผู้เสียหายและรถจักรยานยนต์ที่อ้างว่าจำเลยเป็นคนขับไปลักทรัพย์ในบริเวณบ้านผู้เสียหายน่าเชื่อว่าผู้เสียหายให้การชั้นสอบสวนตามความจริงตามที่ได้รู้เห็นมาโดยปราศจากเหตุจูงใจพนักงานสอบสวนจึงได้บันทึกและให้ผู้เสียหายลงชื่อไว้เป็นหลักฐานการที่ผู้เสียหายมาเบิกความในชั้นพิจารณาโดยพยายามบ่ายเบี่ยงข้อเท็จจริงให้สับสนว่าจำเลยไม่ใช่คนร้ายรายนี้คงเพื่อช่วยเหลือจำเลยให้พ้นผิดเพราะได้ยางพาราแผ่นของกลางคืนมาแล้วเชื่อได้ว่าคำให้การของผู้เสียหายชั้นสอบสวนเป็นความจริงยิ่งกว่าคำเบิกความชั้นศาลทั้งคำให้การของผู้เสียหายชั้นสอบสวนก็ไม่มีกฎหมายบัญญัติห้ามไม่ให้รับฟังประกอบเป็นข้อพิจารณาของศาลเมื่อรับฟังประกอบพยานหลักฐานอื่นตลอดจนพฤติการณ์แห่งคดีแล้วพยานหลักฐานโจทก์จึงฟังได้ว่าจำเลยเป็นคนร้ายกระทำผิดตามฟ้องพยานฐานที่อยู่ของจำเลยไม่สามารถรับฟังหักล้างพยานหลักฐานโจทก์ได้ที่ศาลอุทธรณ์ภาค3พิพากษามานั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังขึ้นแต่การที่จำเลยขับรถจักรยานยนต์ของกลางเป็นยานพาหนะเพื่อความสะดวกในการลักทรัพย์ความผิดฐานบุกรุกเข้าไปลักทรัพย์ในบริเวณบ้านผู้เสียหายการกระทำของจำเลยเป็นการลักทรัพย์สำเร็จตั้งแต่เอาทรัพย์เคลื่อนที่ออกจากบริเวณบ้านผู้เสียหายการขับรถจักรยานยนต์มาลักทรัพย์แล้วพาทรัพย์หลบหนีไปรถจักรยานยนต์ของกลางมิใช่เป็นทรัพย์สินที่จำเลยได้ใช้หรือมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์จึงมิใช่ทรัพย์สินอันพึงริบตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา33(1)"พิพากษากลับให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นแต่รถจักรยานยนต์ของกลางให้คืนเจ้าของ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2705/2539พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดทุ่งสงโจทก์นาย พิ้งหรือทิ้งหรือเกียบหรือเจี๊ยบ ทรงศรีจำเลย ป.อ. ม. 33 (1), ม. 336 ทวิ ป.วิ.อ. ม. 226, ม. 227คำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายซึ่งเป็นประจักษ์พยานสอดคล้องกับคำเบิกความของพยานโจทก์ซึ่งเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านที่ผู้เสียหายมาแจ้งเหตุหลังเกิดเหตุแทบทันทีระบุชื่อจำเลยเป็นคนร้ายผู้เสียหายร้องทุกข์ในคืนเกิดเหตุและให้การต่อพนักงานสอบสวนในวันรุ่งขึ้นทั้งออกติดตามพบทรัพย์ที่ถูกคนร้ายลักไปและรถจักรยานยนต์ที่อ้างว่าจำเลยขับไปลักทรัพย์ผู้เสียหายน่าเชื่อว่าผู้เสียหายให้การชั้นสอบสวนตามความจริงที่ได้รู้เห็นมาโดยปราศจากเหตุจูงใจการที่ผู้เสียหายมาเบิกความชั้นศาลโดยพยายามบ่ายเบี่ยงข้อเท็จจริงให้สับสนว่าจำเลยไม่ใช่คนร้ายรายนั้นคงเพื่อช่วยเหลือจำเลยให้พ้นผิดเชื่อได้ว่าคำให้การของผู้เสียหายเป็นความจริงยิ่งกว่าคำเบิกความชั้นศาลทั้งคำให้การของผู้เสียหายชั้นสอบสวนก็ไม่มีกฎหมายบัญญัติห้ามไม่ให้รับฟังประกอบเป็นข้อพิจารณาของศาลเมื่อรับฟังประกอบพยานอื่นตลอดจนพฤติการณ์แห่งคดีแล้วฟังได้ว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้อง การที่จำเลยขับรถจักรยานยนต์ของกลางเป็นยานพาหนะเพื่อความสะดวกในการลักทรัพย์การลักทรัพย์สำเร็จตั้งแต่เอาทรัพย์เคลื่อนที่ออกจากบริเวณบ้านผู้เสียหายการขับรถจักรยานยนต์มาลักทรัพย์แล้วพาทรัพย์หนีไปรถจักรยานยนต์มิใช่ทรัพย์สินที่จำเลยได้ใช้หรือมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำผิดฐานลักทรัพย์จึงไม่ริบโจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกร่วมกันบุกรุกเข้าไปภายในเคหสถานที่อยู่อาศัยของนาย น้อมชิตรผู้เสียหายแล้วร่วมกันลักยางพารา39แผ่นราคา900บาทของผู้เสียหายซึ่งเป็นผู้มีอาชีพกสิกรรมโดยทุจริตโดยใช้รถจักรยานยนต์เป็นยานพาหนะเพื่อพาทรัพย์นั้นไปและเพื่อให้พ้นจากการจับกุมขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา33,83,335,336ทวิ,364,365ริบรถจักรยานยนต์ของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา335(1)(7)(8)(12)วรรคสาม,336ทวิและมีความผิดตามมาตรา365(ที่ถูกมาตรา365(2)(3))ประกอบมาตรา364,33,83การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามมาตรา335(1)(7)(8)(12)วรรคสาม,336ทวิซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดจำคุก1ปี6เดือนริบรถจักรยานยนต์ของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค3พิพากษากลับให้ยกฟ้องคืนรถจักรยานยนต์ของกลางแก่เจ้าของโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า"ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่าจำเลยเป็นคนร้ายกระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่เห็นว่าผู้เสียหายเบิกความในชั้นพิจารณากับในชั้นสอบสวนเกี่ยวกับตัวคนร้ายแตกต่างกันในชั้นพิจารณาผู้เสียหายเบิกความว่าได้แอบดูคนร้ายแต่ไม่เห็นเนื่องจากมืดและเบิกความตอบคำถามค้านของทนายจำเลยว่าไม่ได้บอกชื่อจำเลยให้นาย โยทรงศรี ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านทราบแต่ตอนหลังกลับเบิกความว่าได้แจ้งความระบุชื่อจำเลยกับพวกอีก2คนเป็นคนร้ายแสดงว่าคืนเกิดเหตุผู้เสียหายต้องเห็นคนร้ายเพราะผู้เสียหายเบิกความว่าบ้านผู้เสียหายหันหน้าไปทางทิศตะวันออกทางด้านทิศใต้ของบ้านห่างจากบ้านประมาณ15เมตรเป็นถนนสายเอเซียทอดไปทางทิศตะวันออกมุ่งหน้าไปทางอำเภอ ทุ่งสง จากถนนสาย เอเซียมีทางเชื่อมเข้าบ้านผู้เสียหายทอดสายตามองคนร้ายขับรถจักรยานยนต์ไปได้ประมาณ1กิโลเมตรแล้วเลี้ยวขวาจากถนนสาย เอเซียจนลับสายตาคืนเกิดเหตุหลังจากพบยางพาราแผ่น39แผ่นของกลางแล้วผู้เสียหายไปแจ้งความร้องทุกข์ต่อร้อยตำรวจเอก ไกรยุทธเยาว์ดำพนักงานสอบสวนทันทีตามคำร้องทุกข์เอกสารหมายจ.4ซึ่งมีใจความว่าเมื่อผู้เสียหายได้ยินเสียงดังในห้องครัวจึงเปิดหน้าต่างดูพบนาย เกียบหรือทิ้ง (จำเลย)กำลังแบกยางพาราแผ่นออกไปทางหลังบ้านบรรทุกรถจักรยานยนต์ขับออกไปโดยมีชาย2คนออกมาทางเดียวกันและในวันรุ่งขึ้นผู้เสียหายให้การต่อร้อยตำรวจเอก ไกรยุทธพนักงานสอบสวนตามเอกสารหมายจ.5ระบุอย่างชัดเจนว่าคืนเกิดเหตุเวลาประมาณ23นาฬิกาผู้เสียหายกำลังนอนหลับได้ตกใจตื่นจากเสียงดังโครมครามและของตกลงในห้องครัวผู้เสียหายจึงขึ้นไปชั้นบนบ้านเปิดหน้าต่างด้านทิศใต้และทิศตะวันออกเห็นนาย เกียบหรือทิ้งทรงศรี (จำเลย)ซึ่งผู้เสียหายรู้จักมาก่อนและมีบ้านอยู่ห่างจากบ้านผู้เสียหายประมาณ2กิโลเมตรแบกยางพาราแผ่นจากหลังบ้านเดินอ้อมไปทางทิศตะวันออกมาทางถนนสาย เอเซียไปบรรทุกรถจักรยานยนต์ซึ่งจอดอยู่ริมถนนแล้วติดเครื่องยนต์ขับออกไปทั้งนี้โดยอาศัยแสงสว่างจากดวงจันทร์ทั้งได้ระบุรายละเอียดรูปพรรณของจำเลยกับพวกอีก2คนด้วยเห็นว่าเวลาเกิดเหตุดวงจันทร์ขึ้นจากพื้นพิภพนานแล้วขณะที่คนร้ายแบกยางพาราแผ่นออกมาจากบ้านผู้เสียหายซึ่งเป็นที่โล่งผู้เสียหายมีโอกาสเห็นคนร้ายได้โดยเฉพาะคนที่รู้จักกันย่อมจำได้ว่าเป็นใครนาย โยพยานโจทก์อีกปากหนึ่งเบิกความยืนยันว่าคืนเกิดเหตุเวลาประมาณ23นาฬิกาผู้เสียหายมาแจ้งความระบุชื่อจำเลยกับพวกอีก2คนลักยางพาราแผ่นจำนวนหนึ่งไปจากบ้านจำเลยเป็นหลานนาย โย ถ้าหากผู้เสียหายมาแจ้งความไม่ได้ระบุชื่อจำเลยเป็นคนร้ายก็ไม่มีเหตุที่นาย โยจะต้องเบิกความใส่ร้ายจำเลยซึ่งเป็นหลานของตนนอกจากนี้การที่ผู้เสียหายพร้อมด้วยนาย โยและเจ้าพนักงานตำรวจหน่วยเฉพาะกิจตำบล ควนลำพูติดตามคนร้ายจนไปพบยางพาราแผ่นและรถจักรยานยนต์ของกลางแสดงว่าผู้เสียหายเป็นผู้นำทางไปโดยมีเป้าหมายที่บ้านจำเลยทั้งโจทก์นำสืบให้เห็นว่าคืนเกิดเหตุระหว่างเวลา21ถึง22นาฬิกามีฝนตกแต่ไม่หนักปรากฎว่ากองยางพาราแผ่นที่ซุกซ่อนอยู่ในป่าหญ้าคามีรอยล้อรถจักรยานยนต์ไปสิ้นสุดที่บ้านนาง อาภรณ์พี่สาวจำเลยจึงไปพบรถจักรยานยนต์ของกลางซึ่งผู้เสียหายยืนยันว่าเป็นรถจักรยานยนต์ของคนร้ายโดยอาศัยแสงสว่างจากไฟหน้าและท้ายรถจักรยานยนต์ของคนร้ายนาย โยเบิกความประกอบว่าที่ตะแกรงหน้ารถจักรยานยนต์มีใบหญ้าคาทั้งสดและแห้งติดอยู่พยานได้เรียกนาง อาภรณ์ออกจากบ้านเมื่อนาง อาภรณ์ได้เปิดประตูแล้วนาง อาภรณ์บอกว่าจำเลยเพิ่งขับรถเข้ามาก่อนหน้านี้ไม่เกิน1ชั่วโมงจำเลยออกมาจากบ้านมาพบรับว่าได้ลักยางพาราแผ่นจริงแต่จำเลยได้ฉวยโอกาสหลบหนีไปในความมืดข้อนำสืบของโจทก์ในข้อนี้จำเลยมิได้นำสืบโต้แย้งว่าไม่เป็นความจริงที่จำเลยเบิกความว่าเคยมีเรื่องกับนาย โยเกี่ยวกับเคยร่วมวงดื่มสุราในงานแต่งงานบ้านพี่สาวนาย โยจำเลยทำแก้วสุราหล่นนาย โยไม่พอใจและกล่าวอาฆาตไม่ให้จำเลยอยู่ในบ้านเห็นว่าความข้อนี้จำเลยมิได้ถามค้านนาย โยไว้ให้ปรากฎแต่ถ้าหากเป็นความจริงนาย โยเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านและสูงอายุแล้วไม่น่าจะเอาเหตุเล็กน้อยเพียงเท่านี้มาปรักปรำใส่ร้ายจำเลยซึ่งเป็นหลานของตนเองให้ต้องรับโทษทางอาญาซึ่งทำให้เกิดความเสื่อมเสียแก่นาย โยซึ่งเป็นญาติผู้ใหญ่ด้วยส่วนรถจักรยานยนต์ของกลางที่เจ้าพนักงานตำรวจได้ยึดไว้เป็นของกลางถ้าหากมิใช่รถจักรยานยนต์ที่จำเลยใช้เป็นยานพาหนะในคืนเกิดเหตุจำเลยน่าจะขวนขวายร้องต่อเจ้าพนักงานตำรวจหรือศาลเพื่อขอคืนแต่จำเลยหาได้กระทำไม่ที่จำเลยนำสืบว่าระหว่างเกิดเหตุจำเลยไปอยู่ที่กรุงเทพมหานครจำเลยกลับมาบ้านในปี2536ก็ถูกจับนั้นอาจเป็นว่าเหตุที่เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยได้หลังเกิดเหตุนานหลายปีน่าเชื่อว่าจำเลยหลบหนีเพราะตามบันทึกการจับกุมจำเลยตามเอกสารหมายจ.7ระบุว่าเจ้าพนักงานตำรวจได้ออกหมายจับตามคดีที่292/31แสดงว่าหมายจับได้ออกมาตั้งแต่ปี2531แล้วศาลฎีกาเห็นว่าคำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายซึ่งเป็นประจักษ์พยานโจทก์สอดคล้องกับคำเบิกความของนาย โยซึ่งเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านที่ผู้เสียหายมาแจ้งเหตุหลังเกิดเหตุแทบทันทีระบุชื่อจำเลยเป็นคนร้ายผู้เสียหายร้องทุกข์ในคืนเกิดเหตุและให้การต่อพนักงานสอบสวนในวันรุ่งขึ้นจากวันเกิดเหตุทั้งออกติดตามไปพบยางพาราแผ่นของผู้เสียหายและรถจักรยานยนต์ที่อ้างว่าจำเลยเป็นคนขับไปลักทรัพย์ในบริเวณบ้านผู้เสียหายน่าเชื่อว่าผู้เสียหายให้การชั้นสอบสวนตามความจริงตามที่ได้รู้เห็นมาโดยปราศจากเหตุจูงใจพนักงานสอบสวนจึงได้บันทึกและให้ผู้เสียหายลงชื่อไว้เป็นหลักฐานการที่ผู้เสียหายมาเบิกความในชั้นพิจารณาโดยพยายามบ่ายเบี่ยงข้อเท็จจริงให้สับสนว่าจำเลยไม่ใช่คนร้ายรายนี้คงเพื่อช่วยเหลือจำเลยให้พ้นผิดเพราะได้ยางพาราแผ่นของกลางคืนมาแล้วเชื่อได้ว่าคำให้การของผู้เสียหายชั้นสอบสวนเป็นความจริงยิ่งกว่าคำเบิกความชั้นศาลทั้งคำให้การของผู้เสียหายชั้นสอบสวนก็ไม่มีกฎหมายบัญญัติห้ามไม่ให้รับฟังประกอบเป็นข้อพิจารณาของศาลเมื่อรับฟังประกอบพยานหลักฐานอื่นตลอดจนพฤติการณ์แห่งคดีแล้วพยานหลักฐานโจทก์จึงฟังได้ว่าจำเลยเป็นคนร้ายกระทำผิดตามฟ้องพยานฐานที่อยู่ของจำเลยไม่สามารถรับฟังหักล้างพยานหลักฐานโจทก์ได้ที่ศาลอุทธรณ์ภาค3พิพากษามานั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังขึ้นแต่การที่จำเลยขับรถจักรยานยนต์ของกลางเป็นยานพาหนะเพื่อความสะดวกในการลักทรัพย์ความผิดฐานบุกรุกเข้าไปลักทรัพย์ในบริเวณบ้านผู้เสียหายการกระทำของจำเลยเป็นการลักทรัพย์สำเร็จตั้งแต่เอาทรัพย์เคลื่อนที่ออกจากบริเวณบ้านผู้เสียหายการขับรถจักรยานยนต์มาลักทรัพย์แล้วพาทรัพย์หลบหนีไปรถจักรยานยนต์ของกลางมิใช่เป็นทรัพย์สินที่จำเลยได้ใช้หรือมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์จึงมิใช่ทรัพย์สินอันพึงริบตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา33(1)"พิพากษากลับให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นแต่รถจักรยานยนต์ของกลางให้คืนเจ้าของ(สมภพ โชติกวณิชย์-สมพงษ์ สนธิเณร-ไพโรจน์ คำอ่อน)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุทรัพย์สินซึ่งบุคคลได้ใช้ในการกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา33(1)แบ่งแยกออกได้เป็น2ประเภทคือ 1.ทรัพย์สินซึ่งใช้ในการกระทำความผิดต่อชีวิตร่างกายได้แก่อาวุธตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา1(5) 2.ทรัพย์สินซึ่งได้ใช้ในทางผิดอื่นนอกจากความผิดต่อชีวิตและร่างกาย ทรัพย์สินซึ่งบุคคลได้ใช้กระทำความผิดต่อชีวิตและร่างกายจะเห็นได้ชัดเจนไม่มีปัญหาในทางปฏิบัติแตกต่างจากทรัพย์สินซึ่งได้ใช้ในการกระทำความผิดอื่นที่มีปัญหาในทางปฏิบัติมากพิจารณาตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาก็มิได้บัญญัติหลักเกณฑ์ไว้เป็นบรรทัดฐานที่สามารถนำมายึดเป็นหลักได้เนื่องจากมีการวินิจฉัยกลับไปกลับมา ผู้หมายเหตุเห็นว่าการริบทรัพย์เป็นโทษอย่างหนึ่งดังนั้นการพิจารณาว่าทรัพย์สินใดใช้ในทางกระทำความผิดหรือไม่จะต้องดูเจตนาของจำเลยหรือผู้ใช้กระทำความผิดด้วยว่ามีเจตนาจะใช้กระทำความผิดหรือไม่โดยพิจารณาจากเงื่อนไขต่อไปนี้ 1.พิจารณาว่าหากไม่ใช้ทรัพย์สินนั้นแล้วไม่สามารถกระทำความผิดตามที่มุ่งหมายได้ 1.1ปัจจัยเกี่ยวกับความเร็วเช่นการปล้นทรัพย์บนรถบรรทุกขณะขับแล่นตามท้องถนนการที่จะปล้นทรัพย์ดังกล่าวได้จะต้องใช้ยานพาหนะขับแล่นตามเพื่อปีนขึ้นไปบนรถบรรทุกดังนั้นยานพาหนะที่ขับแล่นตามจึงเป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่1519/2521จำเลยกับพวกร่วมกันกระทำความผิดฐานพยายามปล้นทรัพย์รถยนต์บรรทุกสิบล้อที่บรรทุกสินค้าโดยพวกจำเลยขับรถยนต์กระบะตามหลังรถบรรทุกที่จะปล้นไปในระยะกระชั้นชิดแล้วจำเลยได้ปีนจากรถกระบะขณะแล่นตามหลังรถบรรทุกขึ้นไปบนรถบรรทุกเห็นได้ว่าจำเลยได้ใช้รถกระบะเป็นยานพาหนะเพื่อกระทำความผิดฐานพยายามปล้นทรัพย์รายนี้แล้วและถือได้ว่ารถยนต์กระบะเป็นทรัพย์สินซึ่งจำเลยได้ใช้กระทำความผิดศาลจึงมีอำนาจสั่งริบเสียได้ 1.2ปัจจัยเกี่ยวกับน้ำหนักเช่นลักทรัพย์สินซึ่งมีน้ำหนักมากไม่สามารถจะขนย้ายได้ด้วยกำลังคนต้องใช้ยานพาหนะขนเช่นนี้ยานพาหนะก็เป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่1691/2532แม้ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่295จะมิได้บัญญัติถึงการริบของกลางไว้แต่ก็มิได้บัญญัติถึงเรื่องนี้ไว้เป็นอย่างอื่นดังนั้นเมื่อจำเลยใช้รถบรรทุกน้ำหนักเกินอันเป็นการฝ่าฝืนกฎหมายรถยนต์บรรทุกจึงเป็นทรัพย์สินที่จำเลยได้ใช้ในการกระทำความผิดศาลมีอำนาจริบรถยนต์บรรทุกนั้นได้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา33ประกอบด้วยมาตรา17 คำพิพากษาศาลฎีกาที่1712/2521จำเลยขับรถยนต์บรรทุกโดยสารขนาดเล็กไปจอดท้ายรถจี๊ปของผู้เสียหายเห็นมีถังน้ำมันอยู่ท้ายรถจำเลยกับพวกจึงร่วมกันลักถังน้ำมันจากท้ายรถจี๊ปดังกล่าวนำมาไว้ที่รถจำเลยดังนี้การกระทำของจำเลยเป็นการลักทรัพย์โดยใช้ยานพาหนะเพื่อสะดวกแก่การพาเอาทรัพย์นั้นไปต้องด้วยเหตุฉกรรจ์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา336ทวิ ข้อเท็จจริงในคดีนี้จำเลยลักน้ำมันบรรจุถังจำนวน20ลิตรของผู้เสียหายไปน้ำมันจำนวน20ลิตรนี้จำเลยสามารถยกไปได้ด้วยตนเองไม่จำเป็นต้องใช้ยานพาหนะดังนั้นรถยนต์บรรทุกที่จำเลยใช้บรรทุกถังน้ำมันของผู้เสียหายไปจึงมิได้เป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิดแต่ถ้าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าถังน้ำมันที่บรรทุกมีขนาดบรรจุ100ลิตรซึ่งจำเลยไม่สามารถที่จะนำไปได้ดังนั้นหากใช้รถยนต์บรรทุกไปก็ถือได้ว่าจำเลยได้ใช้รถยนต์ในการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์รถยนต์จึงเป็นทรัพย์สินที่จำเลยใช้ในการกระทำความผิดอย่างไรก็ตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกายังไม่ยอมรับหลักเกณฑ์นี้คงถือแต่เพียงว่าเป็นยานพาหนะที่บรรทุกน้ำมันไปเท่านั้นเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่2590/2531,2712/2532เป็นต้น 1.3หลีกเลี่ยงการตรวจจับกุมเช่นหากเข้าออกตามช่องทางปกติที่ทางราชการจัดไว้เพื่อตรวจตราจะถูกจับกุมจึงต้องหลบหลีกไปทางด้านอื่นแต่ต้องใช้ยานพาหนะเช่นนี้ยานพาหนะต้องเป็นทรัพย์สินใช้ในการกระทำความผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่1598/2521จำเลยใช้เรือกาบของกลางเป็นพาหนะพาคนต่างด้าวสัญชาติลาวเข้ามาในราชอาณาจักรไทยในทางอื่นซึ่งมิใช่ช่องทางที่รัฐบาลได้ประกาศกำหนดให้คนต่างด้าวเข้ามาในราชอาณาจักรและไม่ผ่านการตรวจของพนักงานเจ้าหน้าที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองโดยจำเลยได้รับเงินเป็นค่าจ้างจากคนต่างด้าวจำนวน2,000บาทเรือกาบพร้อมด้วยไม้พายจึงเป็นทรัพย์ที่จำเลยใช้เพื่อให้รับผลในการกระทำความผิดโดยตรงจึงเป็นของควรริบตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา33(1) จากคำพิพากษาศาลฎีกาดังกล่าวหากจำเลยไม่ใช้เรือเป็นพาหนะพาคนต่างด้าวข้ามฝั่งมาแล้วก็ไม่สามารถที่จะนำคนต่างด้าวข้ามฝั่งมาได้เรือและพายจึงเป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิดอย่างไรก็ตามมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่มีข้อเท็จจริงคล้ายกันแต่ตัดสินไปอีกแนวหนึ่งคือคำพิพากษาศาลฎีกาที่5426/2536ซึ่งวินิจฉัยว่าการกระทำผิดฐานช่วยคนต่างด้าวที่เข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยฝ่าฝืนพระราชบัญญัติคนเข้าเมืองมาตรา64วรรคแรกเพื่อให้พ้นการจับกุมโดยใช้รถยนต์ของกลางเป็นพาหนะให้คนต่างด้าวนั่งมาในรถยนต์ของกลางด้วยนั้นถือไม่ได้ว่ารถยนต์ของกลางเป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิดดังกล่าวโดยตรงไม่ริบรถยนต์ของกลาง 1.4ใช้เป็นอุปกรณ์ที่ใช้ในการกระทำความผิดหากไม่ใช้ก็ไม่สามารถที่จะกระทำความผิดได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่2875/2531โทรทัศน์สีและเครื่องเล่นวีดีโอเทปที่จำเลยใช้เป็นเครื่องมือแพร่ภาพลามกโดยจัดให้มีการฉายภาพยนตร์วีดีโอเทปลามกเพื่อแสดงประชาชนและเรียกเก็บเงินประชาชนที่เข้าชมเป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิด อย่างไรก็ตามได้มีคำพิพากษาซึ่งมีข้อเท็จจริงคล้ายกันแต่ตัดสินแตกต่างไปเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่2792/2538ซึ่งวินิจฉัยว่าเครื่องรับโทรทัศน์ที่ใช้ดูมวยในวันหยุดเป็นบริการแก่ลูกค้าลูกค้าเล่นพนันกันจากรายการมวยเครื่องรับโทรทัศน์นั้นเป็นเพียงเครื่องรับภาพการแข่งขันชกมวยจากสถานีโทรทัศน์ซึ่งเป็นผู้ส่งภาพมาเท่านั้นหาทำให้โทรทัศน์ของกลางเป็นเครื่องมือเครื่องใช้ในการท้าพนันผลการชกมวยไม่จึงไม่ริบจะเห็นว่าหากเจ้าของโทรทัศน์มีเจตนาให้ลูกค้าพนันชกมวยที่ถ่ายทอดทางโทรทัศน์โทรทัศน์น่าจะเป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิดเช่นเดียวกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่2875/2531 2.หากไม่ใช้ทรัพย์สินแล้วจะไม่กระทำความผิด 2.1ในการกระทำความผิดต้องมีบุคคลคอยคุ้มกันหากบุคคลผู้คุ้มกันใช้ยานพาหนะถือว่ายานพาหนะนั้นเป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่5845/2531เมื่อรถยนต์ของกลางเป็นพาหนะที่จำเลยใช้คุ้มกันช่วยเหลือขณะทำการปล้นทรัพย์และใช้นำตัวเจ้าทรัพย์ไปทำร้ายร่างกายระหว่างทำการปล้นทรัพย์ด้วยรถยนต์ของกลางดังกล่าวจึงเป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิด 2.2เมื่อกระทำความผิดแล้วหากไม่ใช้ทรัพย์สินก็ไม่สามารถได้รับประโยชน์จากการกระทำความผิดได้เมื่อใช้จึงเป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่2356/2530จำเลยขุดทรายในแม่น้ำซึ่งเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นการทำลายหรือทำให้เสื่อมสภาพที่ทรายอันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายที่ดินและรถยนต์ที่ใช้บรรทุกทรายซึ่งขุดได้จากแม่น้ำถือว่าเป็นยานพาหนะที่ได้ใช้เป็นอุปกรณ์ให้ได้รับผลในการกระทำความผิดจึงต้องริบ 2.3หากไม่ใช้แล้วไม่สามารถจะหลบหนีได้ทันเมื่อใช้ก็เป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิด คำพิพากษาศาลฎีกาที่393/2530 ม. กระชากสร้อยคอขาดหลุดจากคอผู้เสียหายผู้เสียหายใช้มือจับยึดสร้อยคอของตนไว้ก่อน ม. จึงแย่งเอาไปไม่ได้แล้ว ม.วิ่งไปนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ของจำเลยซึ่งติดเครื่องจอดรถรออยู่ตามแผนการที่ร่วมกันวางไว้แล้วหลบหนีไปดังนี้แม้สร้อยคอยังอยู่ที่มือ ม. ตอนกระชากเป็นการกระทำในขั้นที่มุ่งหมายจะให้สร้อยขาดหลุดจากคอผู้เสียหายเท่านั้น ม.จะยึดถือเอาไปการที่ ม. จะยึดถือเอาสร้อยไปยังไม่บรรลุผลจำเลยซึ่งร่วมกระทำความผิดด้วยจึงมีความผิดฐานพยายามวิ่งราวทรัพย์โดยใช้ยานพาหนะเพื่อสะดวกแก่การกระทำความผิด แต่มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยไปในทางอื่นเช่นคำพิพากษาศาลฎีกาที่234/2530เป็นต้น หากข้อเท็จจริงในคดีที่หมายเหตุนี้จำเลยกับพวกต้องการใช้รถจักรยานยนต์บรรทุกยางแผ่นที่ลักของผู้เสียหายเนื่องจากไม่สามารถแบกมาได้หรือแบกมาได้แต่กลัวหนีไม่ทันรถจักรยานยนต์เป็นทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิดได้ ศาลฎีกาได้วินิจฉัยในเรื่องการรับฟังพยานหลักฐานในกรณีที่พยานเบิกความแตกต่างจากคำให้การในชั้นสอบสวนหรือที่เรียกว่าพยานกลับคำหลักในเรื่องการรับฟังคำให้การชั้นสอบสวนยิ่งกว่าคำเบิกความในชั้นศาลนี้ตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาจะต้องปรากฎว่าคำเบิกความนั้นมีเจตนาจะช่วยจำเลยให้พ้นผิดหรือว่าคำเบิกความชั้นศาลไร้เหตุผลตรงกันข้ามกับคำให้การชั้นสอบสวนซึ่งประกอบชอบด้วยเหตุผลในการเขียนคำพิพากษาคดีนี้ท่านผู้พิพากษาต้องหาเหตุผลในการวินิจฉัยหักล้างคำเบิกความของพยานต่างจากการฟังคำเบิกความในชั้นศาลแต่เพียงอย่างเดียวเพราะกรณีหลังนี้จะเขียนคำพิพากษาได้ง่ายกว่าเพียงแต่ให้เหตุผลว่าโจทก์ไม่มีพยานหลักฐานมายืนยันว่าจำเลยกระทำความผิดลำพังคำให้การชั้นสอบสวนซึ่งเป็นพยานบอกเล่าไม่มีน้ำหนักรับฟังจึงแสดงให้เห็นว่าท่านผู้พิพากษาผู้เขียนคำพิพากษามีความมุ่งมั่นที่จะประสาทความยุติธรรม ศิริชัย วัฒนโยธิน