คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 819/2499หลักกฎหมาย: จำเลยทั้งสองฝ่ายวิวาทต่อสู้กับพวกของจำเลยฝ่ายหนึ่งใช้ปืนยิงอีกฝ่ายหนึ่ง ขณะหนี้เองจำเลยอีกฝ่ายหนึ่งอ้างว่าได้ผละหนีออกมาจาการต่อสู้แล้ว เมื่อความปรากฏว่าการวิวาทได้ชุลมุนติดพันกันอยู่ตลอดมาชั่วเวลาเล็กน้อยจึงไม่อาจแยกว่าจำเลยนั้นได้ผละหนีจากการต่อสู้ขณะมีการยิงกันขึ้นแล้ว ดังนี้จำเลยอีกฝ่ายหนึ่งที่อ้างว่าผละหนี้ออกมาแล้วนั้นย่อมมีความผิดตาม ม.253 ด้วย.โจทก์ฟ้องว่านายเพ็ชรจำเลยอีกฝ่ายหนึ่งกับนายทองจำเลย นายมี นายวิเชียรอีกฝ่ายหนึ่งได้บังอาจวิวาทต่อสู้ กันนายวิเชียรใช้ปืนยิงนายเพ็ชรจำเลย แต่ปืนไม่ลั่น นายมีใช้ปืนยิงนายเพ็ชรแต่กระสุนไปถูกนายเล็กตาย ทั้งนี้นายวิเชียร นายมี เจตนาจะฆ่าให้ตาย ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๔๙,๒๕๓,๒๕๔ และ ม.๒๔๙ ประกอบด้วย ม.๖๐ จำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้นฟังว่านายเพ็ชรฝ่ายหนึ่ง นายทอง นายมี นายวิเชียร ฝ่ายหนึ่งได้วิวาททำหร้ายกันแต่ทางพิจารณาไม่ได้หมายความว่านายทองจำเลยได้สมคบกับนายมีนายวิเชียรใช้ปืนยิงนายเพ็ชรหรือนายเล็กจึงพิพากษาว่านายเพ็ชรจำเลยมีความผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๓ นายทองจำเลยมีความผิดตาม ม.๒๕๓ และ ๒๕๔ ให้จำคุกคนละ ๑ ปี ลดโทษนายเพ็ชรตาม ม.๕๙ ให้ ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๘ เดือน ของกลางริบ โจทก์อุทธรณ์ว่านายทองจำเลยได้สมคบกับนายมี นายวิเชียรกระทำผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่านายได้ใช้ปืนยิงไปทางนายเพ็ชรจำเลย แต่กระสุนปืนไปถูกนายเล็กซึ่งเป็นคนภายนอกไม่เกี่ยวกับการวิวาท ขระนั้นนายเพ็ชรจำเลยผละหนี้ออกไปจากการต่อสู้แล้ว กรณีจึงไม่เป็นผิดตาม ม.๒๕๓ อันเป็นลักษณะคดี ศาลอุทธรณ์มีอำนาจยกขึ้นพิจารณาเป็นประโยชน์แก่นายเพ็ชรจำเลยด้วย จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นว่านายทองจำเลยมีความผิดตาม ม.๒๕๔ เพียงบทเดียว แต่กำหนดโทษให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องสำหรับนายเพ็ชรจำเลย โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๓ ด้วย หรืออย่างน้อยนายเพ็ชรจำเลยก็ควรถูกลงโทษฐานทำร้ายร่างกาย ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงฟังได้สนิทว่าได้มีการวิวาทต่อสู้กันระหว่างคนตั้งแต่สามคน คือนายเพ็ชรจำเลยฝ่ายหนึ่ง นายทองจำเลย นายมี นายวิเชียรอีกฝ่ายหนึ่ง กำลังที่จำเลยทั้งสองต่อสู้ติดพันกันอยู่ นายวิเชียรก็ใช้ปืนยิง พอนายเพ็ชรจำเลยเห็นเข้าคิดหนี้ เห็นว่าการวิวาทได้ชุลมุนติดพันกันอยู่ตลอดมาชั่วเวลาเล็กน้อยจึงไม่อาจแยกว่านายเพ็ชรจำเลยได้ผละหนีจากการต่อสู้แล้วดังศาลอุทธรณ์วินิจฉัย ความผิดของจำเลยทั้งสองไม่พ้น ก.ม.อาญา ม.๒๕๓ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีลงโทษจำเลยทั้งสองตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นทุกประการ. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 819/2499อัยการจังหวัดพิจิตรโจทก์นายทอง ชูรอดภัย นายเพช็ร วงวาดจำเลย ป.อ. ม. 253, ม. 254จำเลยทั้งสองฝ่ายวิวาทต่อสู้กับพวกของจำเลยฝ่ายหนึ่งใช้ปืนยิงอีกฝ่ายหนึ่ง ขณะหนี้เองจำเลยอีกฝ่ายหนึ่งอ้างว่าได้ผละหนีออกมาจาการต่อสู้แล้ว เมื่อความปรากฏว่าการวิวาทได้ชุลมุนติดพันกันอยู่ตลอดมาชั่วเวลาเล็กน้อยจึงไม่อาจแยกว่าจำเลยนั้นได้ผละหนีจากการต่อสู้ขณะมีการยิงกันขึ้นแล้ว ดังนี้จำเลยอีกฝ่ายหนึ่งที่อ้างว่าผละหนี้ออกมาแล้วนั้นย่อมมีความผิดตาม ม.253 ด้วย.โจทก์ฟ้องว่านายเพ็ชรจำเลยอีกฝ่ายหนึ่งกับนายทองจำเลย นายมี นายวิเชียรอีกฝ่ายหนึ่งได้บังอาจวิวาทต่อสู้ กันนายวิเชียรใช้ปืนยิงนายเพ็ชรจำเลย แต่ปืนไม่ลั่น นายมีใช้ปืนยิงนายเพ็ชรแต่กระสุนไปถูกนายเล็กตาย ทั้งนี้นายวิเชียร นายมี เจตนาจะฆ่าให้ตาย ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๔๙,๒๕๓,๒๕๔ และ ม.๒๔๙ ประกอบด้วย ม.๖๐ จำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้นฟังว่านายเพ็ชรฝ่ายหนึ่ง นายทอง นายมี นายวิเชียร ฝ่ายหนึ่งได้วิวาททำหร้ายกันแต่ทางพิจารณาไม่ได้หมายความว่านายทองจำเลยได้สมคบกับนายมีนายวิเชียรใช้ปืนยิงนายเพ็ชรหรือนายเล็กจึงพิพากษาว่านายเพ็ชรจำเลยมีความผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๓ นายทองจำเลยมีความผิดตาม ม.๒๕๓ และ ๒๕๔ ให้จำคุกคนละ ๑ ปี ลดโทษนายเพ็ชรตาม ม.๕๙ ให้ ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๘ เดือน ของกลางริบ โจทก์อุทธรณ์ว่านายทองจำเลยได้สมคบกับนายมี นายวิเชียรกระทำผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่านายได้ใช้ปืนยิงไปทางนายเพ็ชรจำเลย แต่กระสุนปืนไปถูกนายเล็กซึ่งเป็นคนภายนอกไม่เกี่ยวกับการวิวาท ขระนั้นนายเพ็ชรจำเลยผละหนี้ออกไปจากการต่อสู้แล้ว กรณีจึงไม่เป็นผิดตาม ม.๒๕๓ อันเป็นลักษณะคดี ศาลอุทธรณ์มีอำนาจยกขึ้นพิจารณาเป็นประโยชน์แก่นายเพ็ชรจำเลยด้วย จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นว่านายทองจำเลยมีความผิดตาม ม.๒๕๔ เพียงบทเดียว แต่กำหนดโทษให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องสำหรับนายเพ็ชรจำเลย โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๓ ด้วย หรืออย่างน้อยนายเพ็ชรจำเลยก็ควรถูกลงโทษฐานทำร้ายร่างกาย ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงฟังได้สนิทว่าได้มีการวิวาทต่อสู้กันระหว่างคนตั้งแต่สามคน คือนายเพ็ชรจำเลยฝ่ายหนึ่ง นายทองจำเลย นายมี นายวิเชียรอีกฝ่ายหนึ่ง กำลังที่จำเลยทั้งสองต่อสู้ติดพันกันอยู่ นายวิเชียรก็ใช้ปืนยิง พอนายเพ็ชรจำเลยเห็นเข้าคิดหนี้ เห็นว่าการวิวาทได้ชุลมุนติดพันกันอยู่ตลอดมาชั่วเวลาเล็กน้อยจึงไม่อาจแยกว่านายเพ็ชรจำเลยได้ผละหนีจากการต่อสู้แล้วดังศาลอุทธรณ์วินิจฉัย ความผิดของจำเลยทั้งสองไม่พ้น ก.ม.อาญา ม.๒๕๓ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีลงโทษจำเลยทั้งสองตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นทุกประการ.(ดุลยกรณ์พิทารณ์-ธรรมบัณฑิต-จักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์)ศาลชั้นต้น - ศาลจังหวัดพิจิตร - นายเนิน อนุศาลอุทธรณ์ - ศาลอุทธรณ์ - นายยง เหลือรังษีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่านายเพ็ชรจำเลยอีกฝ่ายหนึ่งกับนายทองจำเลย นายมี นายวิเชียรอีกฝ่ายหนึ่งได้บังอาจวิวาทต่อสู้ กันนายวิเชียรใช้ปืนยิงนายเพ็ชรจำเลย แต่ปืนไม่ลั่น นายมีใช้ปืนยิงนายเพ็ชรแต่กระสุนไปถูกนายเล็กตาย ทั้งนี้นายวิเชียร นายมี เจตนาจะฆ่าให้ตาย ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๔๙,๒๕๓,๒๕๔ และ ม.๒๔๙ ประกอบด้วย ม.๖๐ จำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้นฟังว่านายเพ็ชรฝ่ายหนึ่ง นายทอง นายมี นายวิเชียร ฝ่ายหนึ่งได้วิวาททำหร้ายกันแต่ทางพิจารณาไม่ได้หมายความว่านายทองจำเลยได้สมคบกับนายมีนายวิเชียรใช้ปืนยิงนายเพ็ชรหรือนายเล็กจึงพิพากษาว่านายเพ็ชรจำเลยมีความผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๓ นายทองจำเลยมีความผิดตาม ม.๒๕๓ และ ๒๕๔ ให้จำคุกคนละ ๑ ปี ลดโทษนายเพ็ชรตาม ม.๕๙ ให้ ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๘ เดือน ของกลางริบ โจทก์อุทธรณ์ว่านายทองจำเลยได้สมคบกับนายมี นายวิเชียรกระทำผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่านายได้ใช้ปืนยิงไปทางนายเพ็ชรจำเลย แต่กระสุนปืนไปถูกนายเล็กซึ่งเป็นคนภายนอกไม่เกี่ยวกับการวิวาท ขระนั้นนายเพ็ชรจำเลยผละหนี้ออกไปจากการต่อสู้แล้ว กรณีจึงไม่เป็นผิดตาม ม.๒๕๓ อันเป็นลักษณะคดี ศาลอุทธรณ์มีอำนาจยกขึ้นพิจารณาเป็นประโยชน์แก่นายเพ็ชรจำเลยด้วย จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นว่านายทองจำเลยมีความผิดตาม ม.๒๕๔ เพียงบทเดียว แต่กำหนดโทษให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องสำหรับนายเพ็ชรจำเลย โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๓ ด้วย หรืออย่างน้อยนายเพ็ชรจำเลยก็ควรถูกลงโทษฐานทำร้ายร่างกาย ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงฟังได้สนิทว่าได้มีการวิวาทต่อสู้กันระหว่างคนตั้งแต่สามคน คือนายเพ็ชรจำเลยฝ่ายหนึ่ง นายทองจำเลย นายมี นายวิเชียรอีกฝ่ายหนึ่ง กำลังที่จำเลยทั้งสองต่อสู้ติดพันกันอยู่ นายวิเชียรก็ใช้ปืนยิง พอนายเพ็ชรจำเลยเห็นเข้าคิดหนี้ เห็นว่าการวิวาทได้ชุลมุนติดพันกันอยู่ตลอดมาชั่วเวลาเล็กน้อยจึงไม่อาจแยกว่านายเพ็ชรจำเลยได้ผละหนีจากการต่อสู้แล้วดังศาลอุทธรณ์วินิจฉัย ความผิดของจำเลยทั้งสองไม่พ้น ก.ม.อาญา ม.๒๕๓ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีลงโทษจำเลยทั้งสองตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นทุกประการ. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 819/2499อัยการจังหวัดพิจิตรโจทก์นายทอง ชูรอดภัย นายเพช็ร วงวาดจำเลย ป.อ. ม. 253, ม. 254จำเลยทั้งสองฝ่ายวิวาทต่อสู้กับพวกของจำเลยฝ่ายหนึ่งใช้ปืนยิงอีกฝ่ายหนึ่ง ขณะหนี้เองจำเลยอีกฝ่ายหนึ่งอ้างว่าได้ผละหนีออกมาจาการต่อสู้แล้ว เมื่อความปรากฏว่าการวิวาทได้ชุลมุนติดพันกันอยู่ตลอดมาชั่วเวลาเล็กน้อยจึงไม่อาจแยกว่าจำเลยนั้นได้ผละหนีจากการต่อสู้ขณะมีการยิงกันขึ้นแล้ว ดังนี้จำเลยอีกฝ่ายหนึ่งที่อ้างว่าผละหนี้ออกมาแล้วนั้นย่อมมีความผิดตาม ม.253 ด้วย.โจทก์ฟ้องว่านายเพ็ชรจำเลยอีกฝ่ายหนึ่งกับนายทองจำเลย นายมี นายวิเชียรอีกฝ่ายหนึ่งได้บังอาจวิวาทต่อสู้ กันนายวิเชียรใช้ปืนยิงนายเพ็ชรจำเลย แต่ปืนไม่ลั่น นายมีใช้ปืนยิงนายเพ็ชรแต่กระสุนไปถูกนายเล็กตาย ทั้งนี้นายวิเชียร นายมี เจตนาจะฆ่าให้ตาย ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๔๙,๒๕๓,๒๕๔ และ ม.๒๔๙ ประกอบด้วย ม.๖๐ จำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้นฟังว่านายเพ็ชรฝ่ายหนึ่ง นายทอง นายมี นายวิเชียร ฝ่ายหนึ่งได้วิวาททำหร้ายกันแต่ทางพิจารณาไม่ได้หมายความว่านายทองจำเลยได้สมคบกับนายมีนายวิเชียรใช้ปืนยิงนายเพ็ชรหรือนายเล็กจึงพิพากษาว่านายเพ็ชรจำเลยมีความผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๓ นายทองจำเลยมีความผิดตาม ม.๒๕๓ และ ๒๕๔ ให้จำคุกคนละ ๑ ปี ลดโทษนายเพ็ชรตาม ม.๕๙ ให้ ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๘ เดือน ของกลางริบ โจทก์อุทธรณ์ว่านายทองจำเลยได้สมคบกับนายมี นายวิเชียรกระทำผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่านายได้ใช้ปืนยิงไปทางนายเพ็ชรจำเลย แต่กระสุนปืนไปถูกนายเล็กซึ่งเป็นคนภายนอกไม่เกี่ยวกับการวิวาท ขระนั้นนายเพ็ชรจำเลยผละหนี้ออกไปจากการต่อสู้แล้ว กรณีจึงไม่เป็นผิดตาม ม.๒๕๓ อันเป็นลักษณะคดี ศาลอุทธรณ์มีอำนาจยกขึ้นพิจารณาเป็นประโยชน์แก่นายเพ็ชรจำเลยด้วย จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นว่านายทองจำเลยมีความผิดตาม ม.๒๕๔ เพียงบทเดียว แต่กำหนดโทษให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องสำหรับนายเพ็ชรจำเลย โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๓ ด้วย หรืออย่างน้อยนายเพ็ชรจำเลยก็ควรถูกลงโทษฐานทำร้ายร่างกาย ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงฟังได้สนิทว่าได้มีการวิวาทต่อสู้กันระหว่างคนตั้งแต่สามคน คือนายเพ็ชรจำเลยฝ่ายหนึ่ง นายทองจำเลย นายมี นายวิเชียรอีกฝ่ายหนึ่ง กำลังที่จำเลยทั้งสองต่อสู้ติดพันกันอยู่ นายวิเชียรก็ใช้ปืนยิง พอนายเพ็ชรจำเลยเห็นเข้าคิดหนี้ เห็นว่าการวิวาทได้ชุลมุนติดพันกันอยู่ตลอดมาชั่วเวลาเล็กน้อยจึงไม่อาจแยกว่านายเพ็ชรจำเลยได้ผละหนีจากการต่อสู้แล้วดังศาลอุทธรณ์วินิจฉัย ความผิดของจำเลยทั้งสองไม่พ้น ก.ม.อาญา ม.๒๕๓ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีลงโทษจำเลยทั้งสองตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นทุกประการ.(ดุลยกรณ์พิทารณ์-ธรรมบัณฑิต-จักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์)ศาลชั้นต้น - ศาลจังหวัดพิจิตร - นายเนิน อนุศาลอุทธรณ์ - ศาลอุทธรณ์ - นายยง เหลือรังษีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ