คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 29/2542หลักกฎหมาย: พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 มาตรา 26 บัญญัติให้ระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ใน พระราชบัญญัตินี้หรือตามที่ศาลแรงงานได้กำหนด ศาลแรงงาน มีอำนาจย่นหรือขยายได้ตามความจำเป็นและเพื่อประโยชน์ แห่งความยุติธรรมเป็นบทบัญญัติไว้เฉพาะแล้ว จึงไม่อาจนำ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 มาใช้บังคับ โดยอนุโลม แม้โจทก์ลงลายมือชื่อในหน้าสำนวนรับว่าศาลแรงงานกลาง ได้อ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 แต่ตาม คำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ของโจทก์ฉบับลงวันที่ 20 กรกฎาคม 2541 โจทก์อ้างว่าตั้งแต่วันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ถึงปลายเดือนมิถุนายน 2541 โจทก์ติดตามผลคำพิพากษาคดีนี้ ตลอดมาก็ไม่พบว่าศาลแรงงานกลางได้มีคำพิพากษา จนกระทั่งวันที่ 3 กรกฎาคม 2541 โจทก์ได้รับสำเนาคำพิพากษา ดังนั้น หากข้อเท็จจริงเป็นไปตามคำร้องของ โจทก์ดังกล่าวกรณียังถือไม่ได้ว่าศาลแรงงานกลางอ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ให้โจทก์ฟัง กรณีย่อมมีเหตุที่จะขอขยาย ระยะเวลาอุทธรณ์ได้ ชอบที่ศาลแรงงานกลางจะไต่สวนคำร้อง ของโจทก์ดังกล่าวว่าเป็นจริงตามคำร้องหรือไม่ ไม่ควร ด่วนยกคำร้องเสียก่อนคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระค่าเสียหายตามสัญญาจ้างแรงงานและสัญญาค้ำประกันศาลแรงงานกลางมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541ให้ยกฟ้องโจทก์ยื่นคำร้องลงวันที่ 20 กรกฎาคม 2541 ขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ออกไปอีก 15 วัน โดยอ้างเหตุว่าในวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ซึ่งเป็นวันสืบพยานโจทก์ฝ่ายเดียวเสร็จสิ้น และศาลแรงงานกลางได้นัดฟังคำพิพากษาในวันดังกล่าว แต่ปรากฏว่าตั้งแต่วันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ถึงปลายเดือนมิถุนายน 2541 โจทก์ได้ตรวจสำนวนและติดตามผลคำพิพากษาตลอดมาก็ไม่พบว่าศาลได้มีคำพิพากษา โดยเจ้าหน้าที่ศาลแจ้งว่าสำนวนยังอยู่ระหว่างทำคำพิพากษา จนวันที่ 3 กรกฎาคม 2541 โจทก์เพิ่งได้รับคำพิพากษาของศาลแรงงานกลางศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่าโจทก์ลงนามทราบคำพิพากษาวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 โจทก์มายื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์วันที่ 20 กรกฏา คม 2541 พ้นกำหนดเวลายื่นอุทธรณ์แล้วโจทก์จึงขอขยายระยะเวลาไม่ได้ ให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์คำสั่งต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "มีปัญหาวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า คดีมีเหตุที่โจทก์ขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์หรือไม่ เห็นว่า พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 26 บัญญัติให้ระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้หรือตามที่ศาลแรงงานได้กำหนดศาลแรงงานมีอำนาจย่นหรือขยายได้ตามความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมเป็นบทบัญญัติไว้เฉพาะแล้ว จึงไม่อาจ นำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 มาใช้บังคับโดยอนุโลมตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31 ได้ แม้โจทก์ลงลายมือชื่อในหน้าสำนวนรับว่าศาลแรงงานกลางได้อ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 และปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลแรงงานกลางฉบับลงวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ว่าให้โจทก์รอฟังคำพิพากษาวันนี้ กับอนุญาตให้โจทก์คัดสำเนาคำพิพากษาได้เมื่อศาลแรงงานกลางได้อ่าน พิมพ์และลงลายมือชื่อในคำพิพากษาครบองค์คณะแล้ว แต่ตามคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ของโจทก์ฉบับลงวันที่ 20 กรกฎาคม 2541 โจทก์อ้างว่าตั้งแต่ วันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ถึงปลายเดือนมิถุนายน 2541 โจทก์ติดตามผลคำพิพากษาคดีนี้ตลอดมาก็ไม่พบว่าศาลแรงงานกลางได้มีคำพิพากษา จนกระทั่งวันที่ 3 กรกฎาคม 2541 โจทก์ได้รับสำเนาคำพิพากษา หากข้อเท็จจริงเป็นไปตามคำร้องของ โจทก์ดังกล่าว กรณียังถือไม่ได้ว่าศาลแรงงานกลางอ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ให้โจทก์ฟัง ดังนั้น ย่อมมีเหตุที่จะขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ได้ ชอบที่ศาลแรงงานกลางจะไต่สวนคำร้องของ โจทก์ดังกล่าวว่าเป็นจริงตามคำร้องหรือไม่ ที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2541 ว่าโจทก์ลงลายมือชื่อทราบคำพิพากษาวันที่ 28 กรกฎาคม (ที่ถูกน่าจะเป็นพฤษภาคม) 2541 โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์วันที่ 20 กรกฏาคม 2541พ้นกำหนดระยะเวลายื่นอุทธรณ์แล้ว จึงขอขยายระยะเวลาไม่ได้ ให้ยกคำร้องนั้น ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา อุทธรณ์ของโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษายกคำสั่งศาลแรงงานกลางลงวันที่ 21 กรกฎาคม 2541 ให้ศาลแรงงานกลางไต่สวนคำร้องของ โจทก์ฉบับลงวันที่20 กรกฎาคม 2541 แล้วมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 29/2542บริษัท คิทเซ่นเทค จำกัดโจทก์นางสาว อรวรร ณ พันธุ์ ทรัพย์ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 23 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 26, ม. 31พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 มาตรา 26 บัญญัติให้ระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ใน พระราชบัญญัตินี้หรือตามที่ศาลแรงงานได้กำหนด ศาลแรงงาน มีอำนาจย่นหรือขยายได้ตามความจำเป็นและเพื่อประโยชน์ แห่งความยุติธรรมเป็นบทบัญญัติไว้เฉพาะแล้ว จึงไม่อาจนำ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 มาใช้บังคับ โดยอนุโลม แม้โจทก์ลงลายมือชื่อในหน้าสำนวนรับว่าศาลแรงงานกลาง ได้อ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 แต่ตาม คำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ของโจทก์ฉบับลงวันที่ 20 กรกฎาคม 2541 โจทก์อ้างว่าตั้งแต่วันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ถึงปลายเดือนมิถุนายน 2541 โจทก์ติดตามผลคำพิพากษาคดีนี้ ตลอดมาก็ไม่พบว่าศาลแรงงานกลางได้มีคำพิพากษา จนกระทั่งวันที่ 3 กรกฎาคม 2541 โจทก์ได้รับสำเนาคำพิพากษา ดังนั้น หากข้อเท็จจริงเป็นไปตามคำร้องของ โจทก์ดังกล่าวกรณียังถือไม่ได้ว่าศาลแรงงานกลางอ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ให้โจทก์ฟัง กรณีย่อมมีเหตุที่จะขอขยาย ระยะเวลาอุทธรณ์ได้ ชอบที่ศาลแรงงานกลางจะไต่สวนคำร้อง ของโจทก์ดังกล่าวว่าเป็นจริงตามคำร้องหรือไม่ ไม่ควร ด่วนยกคำร้องเสียก่อนคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระค่าเสียหายตามสัญญาจ้างแรงงานและสัญญาค้ำประกันศาลแรงงานกลางมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541ให้ยกฟ้องโจทก์ยื่นคำร้องลงวันที่ 20 กรกฎาคม 2541 ขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ออกไปอีก 15 วัน โดยอ้างเหตุว่าในวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ซึ่งเป็นวันสืบพยานโจทก์ฝ่ายเดียวเสร็จสิ้น และศาลแรงงานกลางได้นัดฟังคำพิพากษาในวันดังกล่าว แต่ปรากฏว่าตั้งแต่วันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ถึงปลายเดือนมิถุนายน 2541 โจทก์ได้ตรวจสำนวนและติดตามผลคำพิพากษาตลอดมาก็ไม่พบว่าศาลได้มีคำพิพากษา โดยเจ้าหน้าที่ศาลแจ้งว่าสำนวนยังอยู่ระหว่างทำคำพิพากษา จนวันที่ 3 กรกฎาคม 2541 โจทก์เพิ่งได้รับคำพิพากษาของศาลแรงงานกลางศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่าโจทก์ลงนามทราบคำพิพากษาวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 โจทก์มายื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์วันที่ 20 กรกฏา คม 2541 พ้นกำหนดเวลายื่นอุทธรณ์แล้วโจทก์จึงขอขยายระยะเวลาไม่ได้ ให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์คำสั่งต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "มีปัญหาวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า คดีมีเหตุที่โจทก์ขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์หรือไม่ เห็นว่า พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 26 บัญญัติให้ระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้หรือตามที่ศาลแรงงานได้กำหนดศาลแรงงานมีอำนาจย่นหรือขยายได้ตามความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมเป็นบทบัญญัติไว้เฉพาะแล้ว จึงไม่อาจ นำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 มาใช้บังคับโดยอนุโลมตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31 ได้ แม้โจทก์ลงลายมือชื่อในหน้าสำนวนรับว่าศาลแรงงานกลางได้อ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 และปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลแรงงานกลางฉบับลงวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ว่าให้โจทก์รอฟังคำพิพากษาวันนี้ กับอนุญาตให้โจทก์คัดสำเนาคำพิพากษาได้เมื่อศาลแรงงานกลางได้อ่าน พิมพ์และลงลายมือชื่อในคำพิพากษาครบองค์คณะแล้ว แต่ตามคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ของโจทก์ฉบับลงวันที่ 20 กรกฎาคม 2541 โจทก์อ้างว่าตั้งแต่ วันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ถึงปลายเดือนมิถุนายน 2541 โจทก์ติดตามผลคำพิพากษาคดีนี้ตลอดมาก็ไม่พบว่าศาลแรงงานกลางได้มีคำพิพากษา จนกระทั่งวันที่ 3 กรกฎาคม 2541 โจทก์ได้รับสำเนาคำพิพากษา หากข้อเท็จจริงเป็นไปตามคำร้องของ โจทก์ดังกล่าว กรณียังถือไม่ได้ว่าศาลแรงงานกลางอ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ให้โจทก์ฟัง ดังนั้น ย่อมมีเหตุที่จะขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ได้ ชอบที่ศาลแรงงานกลางจะไต่สวนคำร้องของ โจทก์ดังกล่าวว่าเป็นจริงตามคำร้องหรือไม่ ที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2541 ว่าโจทก์ลงลายมือชื่อทราบคำพิพากษาวันที่ 28 กรกฎาคม (ที่ถูกน่าจะเป็นพฤษภาคม) 2541 โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์วันที่ 20 กรกฏาคม 2541พ้นกำหนดระยะเวลายื่นอุทธรณ์แล้ว จึงขอขยายระยะเวลาไม่ได้ ให้ยกคำร้องนั้น ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา อุทธรณ์ของโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษายกคำสั่งศาลแรงงานกลางลงวันที่ 21 กรกฎาคม 2541 ให้ศาลแรงงานกลางไต่สวนคำร้องของ โจทก์ฉบับลงวันที่20 กรกฎาคม 2541 แล้วมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดี(ประมาณ ตียะไพบูลย์สิน-เสมอ อินทรศักดิ์-อร่าม หุตางกูร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้มีปัญหาเรื่องการอ่านคำพิพากษาและการขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ในคดีแรงงาน ซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ 1. การอ่านคำพิพากษา มีขั้นตอนที่สำคัญ คือ ศาลกำหนดวันอ่านและแจ้งให้คู่ความทราบ ศาลทำคำพิพากษา แล้วอ่านให้คู่ความฟังและให้คู่ความลงชื่อไว้ 1.1 ศาลกำหนดวันอ่านและแจ้งให้คู่ความทราบ เมื่อศาลแรงงานได้สืบพยานตามที่จำเป็นแล้ว ให้ถือว่าการพิจารณาเป็นอันสิ้นสุด แต่คู่ความอาจแถลงการณ์ปิดคดีด้วยวาจาในวันเสร็จการพิจารณานั้นได้ แล้วให้ศาลแรงงานอ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งภายในเวลาสามวันนับแต่วันนั้นตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯ มาตรา 50 ซึ่งศาลแรงงานจะจดกระบวนพิจารณากำหนดวันนัดการอ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งให้คู่ความลงชื่อไว้ 1.2 ศาลทำคำพิพากษา พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯมาตรา 51 บัญญัติว่า คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลแรงงานให้ทำเป็นหนังสือและต้องกล่าวหรือแสดงข้อเท็จจริงที่ฟังได้โดยสรุป และคำวินิจฉัยในประเด็นแห่งคดีพร้อมด้วยเหตุผลแห่งคำวินิจฉัยนั้น แล้วผู้พิพากษาศาลแรงงานและผู้พิพากษาสมทบทั้งฝ่ายนายจ้างและฝ่ายลูกจ้างลงชื่อครบ 3 ฝ่าย 1.3 การอ่านคำพิพากษา ให้อ่านข้อความทั้งหมดของคำพิพากษาหรือคำสั่งในศาลโดยเปิดเผยตามเวลาที่กำหนดไว้ต่อหน้าคู่ความทั้งสองฝ่ายหรือฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งในกรณีเช่นนี้ให้ศาลจดลงในคำพิพากษาหรือคำสั่งหรือในรายงานซึ่งการอ่านนั้นและให้คู่ความที่มาศาลลงลายมือชื่อไว้เป็นสำคัญ ถ้าคู่ความไม่มาศาล ศาลจะงดอ่านคำพิพากษาหรือคำสั่ง โดยถือว่าอ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งให้คู่ความฟังแล้ว ทั้งนี้ ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯมาตรา 31 ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 240(3) คดีนี้ศาลแรงงานกลางได้จดรายงานกระบวนพิจารณาฉบับลงวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ว่าให้โจทก์รอฟังคำพิพากษาวันนี้กับอนุญาตให้โจทก์คัดสำเนาคำพิพากษาได้ เมื่อศาลแรงงานกลางได้อ่านพิมพ์ และลงลายมือชื่อในคำพิพากษาครบองค์คณะแล้ว และโจทก์ลงลายมือชื่อในหน้าสำนวนว่าศาลแรงงานกลางได้อ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 แต่ข้อเท็จจริงปรากฏว่าโจทก์เพิ่งได้รับสำเนาคำพิพากษาศาลแรงงานกลางเมื่อวันที่3 กรกฎาคม 2541 แสดงว่า วันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ศาลแรงงานกลางมิได้อ่านคำพิพากษาให้คู่ความฟัง เพราะยังไม่มีคำพิพากษาที่สมบูรณ์ลงชื่อผู้พิพากษาครบถ้วนมาอ่าน เพิ่งมีคำพิพากษาที่ครบถ้วนภายหลังจากนั้น จึงถือว่าศาลแรงงานกลางอ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ไม่ได้ 2. การขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลแรงงานให้อุทธรณ์ได้เฉพาะข้อกฎหมายไปยังศาลฎีกาภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้อ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯ มาตรา 54 เมื่ออุทธรณ์ไม่ทันในกำหนดต้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ ซึ่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯ มาตรา 26 บัญญัติว่า "ระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้หรือตามที่ศาลแรงงานได้กำหนดศาลแรงงานมีอำนาจย่นหรือขยายได้ตามความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม" ซึ่งมีผลดังนี้ 2.1 พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯ มาตรา 26 ได้บัญญัติเรื่องการขยายระยะเวลาเป็นการเฉพาะแล้ว จึงนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 มาใช้บังคับไม่ได้ 2.2 การขยายระยะเวลาตามมาตรา 26 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯ ไม่จำต้องขอขยายก่อนสิ้นระยะเวลาศาลแรงงานสั่งขยายระยะเวลาได้ แม้จะสิ้นสุดระยะเวลาแล้วทั้งนี้ ให้พิจารณาถึงความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม 2.3 การสั่งขยายระยะเวลานั้นเป็นอำนาจของศาลแรงงานศาลอื่นหรือศาลฎีกาไม่มีอำนาจ ดังนั้นศาลแรงงานจะใช้ดุลพินิจสั่งขยายหรือไม่ก็ได้ ศาลฎีกาไม่มีอำนาจแทรกแซงการใช้ดุลพินิจของศาลแรงงาน เมื่อศาลแรงงานใช้ดุลพินิจสั่งไม่ขยายระยะเวลาแล้วศาลฎีกาจะพิพากษายกคำสั่งศาลแรงงานแล้วให้พิจารณาสั่งใหม่ไม่ได้ คดีนี้ เหตุที่ศาลฎีกาสั่งยกคำสั่งศาลแรงงานกลาง ให้ไต่สวนคำร้องของ โจทก์แล้วมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดีนั้น มิได้แทรกแซงการใช้ดุลพินิจการสั่งขยายอุทธรณ์ของศาลแรงงานกลางแต่ข้อเท็จจริงไม่ชัดเจนว่าศาลแรงงานกลางได้อ่านคำพิพากษาเมื่อใดหากเป็นตามคำร้องว่า เพิ่งได้รับสำเนาคำพิพากษาเมื่อวันที่3 กรกฎาคม 2541 ซึ่งอาจถือเป็นวันอ่านคำพิพากษา อุทธรณ์ของโจทก์ก็ไม่เกินกำหนด 15 วัน ก็เป็นได้ ศาลฎีกาจึงสั่งให้ศาลแรงงานกลางไต่สวนข้อเท็จจริงให้ชัด แล้วพิจารณาสั่งอีกครั้ง 2.4 การไต่สวนข้อเท็จจริง ศาลแรงงานจะไต่สวนข้อเท็จจริงก่อนสั่งหรือไม่ก็ได้ ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริงว่าชัดเจนเพียงใด 2.5 ศาลแรงงานมีอำนาจสั่งขยายระยะเวลาอุทธรณ์ได้ตามที่เห็นเอง หรือตามที่ผู้อุทธรณ์ร้องขอก็ได้ 2.6 ระยะเวลาที่ขยายออกไป ศาลแรงงานสั่งได้ตามที่เห็นสมควรตามความจำเป็น โดยพิเคราะห์ถึงลักษณะของคดีว่ายุ่งยากซับซ้อนหรือไม่ พิมพ์คำพิพากษาทันหรือไม่ เป็นต้น 2.7 จำนวนครั้งที่ขอขยาย ศาลแรงงานก็ใช้ดุลพินิจสั่งได้โดยไม่มีข้อจำกัดเรื่องจำนวนครั้ง ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับความจำเป็นและประโยชน์แห่งความยุติธรรม รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์คำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระค่าเสียหายตามสัญญาจ้างแรงงานและสัญญาค้ำประกันศาลแรงงานกลางมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541ให้ยกฟ้องโจทก์ยื่นคำร้องลงวันที่ 20 กรกฎาคม 2541 ขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ออกไปอีก 15 วัน โดยอ้างเหตุว่าในวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ซึ่งเป็นวันสืบพยานโจทก์ฝ่ายเดียวเสร็จสิ้น และศาลแรงงานกลางได้นัดฟังคำพิพากษาในวันดังกล่าว แต่ปรากฏว่าตั้งแต่วันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ถึงปลายเดือนมิถุนายน 2541 โจทก์ได้ตรวจสำนวนและติดตามผลคำพิพากษาตลอดมาก็ไม่พบว่าศาลได้มีคำพิพากษา โดยเจ้าหน้าที่ศาลแจ้งว่าสำนวนยังอยู่ระหว่างทำคำพิพากษา จนวันที่ 3 กรกฎาคม 2541 โจทก์เพิ่งได้รับคำพิพากษาของศาลแรงงานกลางศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่าโจทก์ลงนามทราบคำพิพากษาวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 โจทก์มายื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์วันที่ 20 กรกฏา คม 2541 พ้นกำหนดเวลายื่นอุทธรณ์แล้วโจทก์จึงขอขยายระยะเวลาไม่ได้ ให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์คำสั่งต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "มีปัญหาวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า คดีมีเหตุที่โจทก์ขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์หรือไม่ เห็นว่า พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 26 บัญญัติให้ระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้หรือตามที่ศาลแรงงานได้กำหนดศาลแรงงานมีอำนาจย่นหรือขยายได้ตามความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมเป็นบทบัญญัติไว้เฉพาะแล้ว จึงไม่อาจ นำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 มาใช้บังคับโดยอนุโลมตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31 ได้ แม้โจทก์ลงลายมือชื่อในหน้าสำนวนรับว่าศาลแรงงานกลางได้อ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 และปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลแรงงานกลางฉบับลงวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ว่าให้โจทก์รอฟังคำพิพากษาวันนี้ กับอนุญาตให้โจทก์คัดสำเนาคำพิพากษาได้เมื่อศาลแรงงานกลางได้อ่าน พิมพ์และลงลายมือชื่อในคำพิพากษาครบองค์คณะแล้ว แต่ตามคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ของโจทก์ฉบับลงวันที่ 20 กรกฎาคม 2541 โจทก์อ้างว่าตั้งแต่ วันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ถึงปลายเดือนมิถุนายน 2541 โจทก์ติดตามผลคำพิพากษาคดีนี้ตลอดมาก็ไม่พบว่าศาลแรงงานกลางได้มีคำพิพากษา จนกระทั่งวันที่ 3 กรกฎาคม 2541 โจทก์ได้รับสำเนาคำพิพากษา หากข้อเท็จจริงเป็นไปตามคำร้องของ โจทก์ดังกล่าว กรณียังถือไม่ได้ว่าศาลแรงงานกลางอ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ให้โจทก์ฟัง ดังนั้น ย่อมมีเหตุที่จะขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ได้ ชอบที่ศาลแรงงานกลางจะไต่สวนคำร้องของ โจทก์ดังกล่าวว่าเป็นจริงตามคำร้องหรือไม่ ที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2541 ว่าโจทก์ลงลายมือชื่อทราบคำพิพากษาวันที่ 28 กรกฎาคม (ที่ถูกน่าจะเป็นพฤษภาคม) 2541 โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์วันที่ 20 กรกฏาคม 2541พ้นกำหนดระยะเวลายื่นอุทธรณ์แล้ว จึงขอขยายระยะเวลาไม่ได้ ให้ยกคำร้องนั้น ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา อุทธรณ์ของโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษายกคำสั่งศาลแรงงานกลางลงวันที่ 21 กรกฎาคม 2541 ให้ศาลแรงงานกลางไต่สวนคำร้องของ โจทก์ฉบับลงวันที่20 กรกฎาคม 2541 แล้วมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 29/2542บริษัท คิทเซ่นเทค จำกัดโจทก์นางสาว อรวรร ณ พันธุ์ ทรัพย์ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 23 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 26, ม. 31พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 มาตรา 26 บัญญัติให้ระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ใน พระราชบัญญัตินี้หรือตามที่ศาลแรงงานได้กำหนด ศาลแรงงาน มีอำนาจย่นหรือขยายได้ตามความจำเป็นและเพื่อประโยชน์ แห่งความยุติธรรมเป็นบทบัญญัติไว้เฉพาะแล้ว จึงไม่อาจนำ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 มาใช้บังคับ โดยอนุโลม แม้โจทก์ลงลายมือชื่อในหน้าสำนวนรับว่าศาลแรงงานกลาง ได้อ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 แต่ตาม คำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ของโจทก์ฉบับลงวันที่ 20 กรกฎาคม 2541 โจทก์อ้างว่าตั้งแต่วันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ถึงปลายเดือนมิถุนายน 2541 โจทก์ติดตามผลคำพิพากษาคดีนี้ ตลอดมาก็ไม่พบว่าศาลแรงงานกลางได้มีคำพิพากษา จนกระทั่งวันที่ 3 กรกฎาคม 2541 โจทก์ได้รับสำเนาคำพิพากษา ดังนั้น หากข้อเท็จจริงเป็นไปตามคำร้องของ โจทก์ดังกล่าวกรณียังถือไม่ได้ว่าศาลแรงงานกลางอ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ให้โจทก์ฟัง กรณีย่อมมีเหตุที่จะขอขยาย ระยะเวลาอุทธรณ์ได้ ชอบที่ศาลแรงงานกลางจะไต่สวนคำร้อง ของโจทก์ดังกล่าวว่าเป็นจริงตามคำร้องหรือไม่ ไม่ควร ด่วนยกคำร้องเสียก่อนคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระค่าเสียหายตามสัญญาจ้างแรงงานและสัญญาค้ำประกันศาลแรงงานกลางมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541ให้ยกฟ้องโจทก์ยื่นคำร้องลงวันที่ 20 กรกฎาคม 2541 ขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ออกไปอีก 15 วัน โดยอ้างเหตุว่าในวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ซึ่งเป็นวันสืบพยานโจทก์ฝ่ายเดียวเสร็จสิ้น และศาลแรงงานกลางได้นัดฟังคำพิพากษาในวันดังกล่าว แต่ปรากฏว่าตั้งแต่วันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ถึงปลายเดือนมิถุนายน 2541 โจทก์ได้ตรวจสำนวนและติดตามผลคำพิพากษาตลอดมาก็ไม่พบว่าศาลได้มีคำพิพากษา โดยเจ้าหน้าที่ศาลแจ้งว่าสำนวนยังอยู่ระหว่างทำคำพิพากษา จนวันที่ 3 กรกฎาคม 2541 โจทก์เพิ่งได้รับคำพิพากษาของศาลแรงงานกลางศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่าโจทก์ลงนามทราบคำพิพากษาวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 โจทก์มายื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์วันที่ 20 กรกฏา คม 2541 พ้นกำหนดเวลายื่นอุทธรณ์แล้วโจทก์จึงขอขยายระยะเวลาไม่ได้ ให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์คำสั่งต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "มีปัญหาวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า คดีมีเหตุที่โจทก์ขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์หรือไม่ เห็นว่า พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 26 บัญญัติให้ระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้หรือตามที่ศาลแรงงานได้กำหนดศาลแรงงานมีอำนาจย่นหรือขยายได้ตามความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมเป็นบทบัญญัติไว้เฉพาะแล้ว จึงไม่อาจ นำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 มาใช้บังคับโดยอนุโลมตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31 ได้ แม้โจทก์ลงลายมือชื่อในหน้าสำนวนรับว่าศาลแรงงานกลางได้อ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 และปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลแรงงานกลางฉบับลงวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ว่าให้โจทก์รอฟังคำพิพากษาวันนี้ กับอนุญาตให้โจทก์คัดสำเนาคำพิพากษาได้เมื่อศาลแรงงานกลางได้อ่าน พิมพ์และลงลายมือชื่อในคำพิพากษาครบองค์คณะแล้ว แต่ตามคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ของโจทก์ฉบับลงวันที่ 20 กรกฎาคม 2541 โจทก์อ้างว่าตั้งแต่ วันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ถึงปลายเดือนมิถุนายน 2541 โจทก์ติดตามผลคำพิพากษาคดีนี้ตลอดมาก็ไม่พบว่าศาลแรงงานกลางได้มีคำพิพากษา จนกระทั่งวันที่ 3 กรกฎาคม 2541 โจทก์ได้รับสำเนาคำพิพากษา หากข้อเท็จจริงเป็นไปตามคำร้องของ โจทก์ดังกล่าว กรณียังถือไม่ได้ว่าศาลแรงงานกลางอ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ให้โจทก์ฟัง ดังนั้น ย่อมมีเหตุที่จะขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ได้ ชอบที่ศาลแรงงานกลางจะไต่สวนคำร้องของ โจทก์ดังกล่าวว่าเป็นจริงตามคำร้องหรือไม่ ที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2541 ว่าโจทก์ลงลายมือชื่อทราบคำพิพากษาวันที่ 28 กรกฎาคม (ที่ถูกน่าจะเป็นพฤษภาคม) 2541 โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์วันที่ 20 กรกฏาคม 2541พ้นกำหนดระยะเวลายื่นอุทธรณ์แล้ว จึงขอขยายระยะเวลาไม่ได้ ให้ยกคำร้องนั้น ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา อุทธรณ์ของโจทก์ฟังขึ้น"พิพากษายกคำสั่งศาลแรงงานกลางลงวันที่ 21 กรกฎาคม 2541 ให้ศาลแรงงานกลางไต่สวนคำร้องของ โจทก์ฉบับลงวันที่20 กรกฎาคม 2541 แล้วมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดี(ประมาณ ตียะไพบูลย์สิน-เสมอ อินทรศักดิ์-อร่าม หุตางกูร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้มีปัญหาเรื่องการอ่านคำพิพากษาและการขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ในคดีแรงงาน ซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ 1. การอ่านคำพิพากษา มีขั้นตอนที่สำคัญ คือ ศาลกำหนดวันอ่านและแจ้งให้คู่ความทราบ ศาลทำคำพิพากษา แล้วอ่านให้คู่ความฟังและให้คู่ความลงชื่อไว้ 1.1 ศาลกำหนดวันอ่านและแจ้งให้คู่ความทราบ เมื่อศาลแรงงานได้สืบพยานตามที่จำเป็นแล้ว ให้ถือว่าการพิจารณาเป็นอันสิ้นสุด แต่คู่ความอาจแถลงการณ์ปิดคดีด้วยวาจาในวันเสร็จการพิจารณานั้นได้ แล้วให้ศาลแรงงานอ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งภายในเวลาสามวันนับแต่วันนั้นตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯ มาตรา 50 ซึ่งศาลแรงงานจะจดกระบวนพิจารณากำหนดวันนัดการอ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งให้คู่ความลงชื่อไว้ 1.2 ศาลทำคำพิพากษา พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯมาตรา 51 บัญญัติว่า คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลแรงงานให้ทำเป็นหนังสือและต้องกล่าวหรือแสดงข้อเท็จจริงที่ฟังได้โดยสรุป และคำวินิจฉัยในประเด็นแห่งคดีพร้อมด้วยเหตุผลแห่งคำวินิจฉัยนั้น แล้วผู้พิพากษาศาลแรงงานและผู้พิพากษาสมทบทั้งฝ่ายนายจ้างและฝ่ายลูกจ้างลงชื่อครบ 3 ฝ่าย 1.3 การอ่านคำพิพากษา ให้อ่านข้อความทั้งหมดของคำพิพากษาหรือคำสั่งในศาลโดยเปิดเผยตามเวลาที่กำหนดไว้ต่อหน้าคู่ความทั้งสองฝ่ายหรือฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งในกรณีเช่นนี้ให้ศาลจดลงในคำพิพากษาหรือคำสั่งหรือในรายงานซึ่งการอ่านนั้นและให้คู่ความที่มาศาลลงลายมือชื่อไว้เป็นสำคัญ ถ้าคู่ความไม่มาศาล ศาลจะงดอ่านคำพิพากษาหรือคำสั่ง โดยถือว่าอ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งให้คู่ความฟังแล้ว ทั้งนี้ ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯมาตรา 31 ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 240(3) คดีนี้ศาลแรงงานกลางได้จดรายงานกระบวนพิจารณาฉบับลงวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ว่าให้โจทก์รอฟังคำพิพากษาวันนี้กับอนุญาตให้โจทก์คัดสำเนาคำพิพากษาได้ เมื่อศาลแรงงานกลางได้อ่านพิมพ์ และลงลายมือชื่อในคำพิพากษาครบองค์คณะแล้ว และโจทก์ลงลายมือชื่อในหน้าสำนวนว่าศาลแรงงานกลางได้อ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 แต่ข้อเท็จจริงปรากฏว่าโจทก์เพิ่งได้รับสำเนาคำพิพากษาศาลแรงงานกลางเมื่อวันที่3 กรกฎาคม 2541 แสดงว่า วันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ศาลแรงงานกลางมิได้อ่านคำพิพากษาให้คู่ความฟัง เพราะยังไม่มีคำพิพากษาที่สมบูรณ์ลงชื่อผู้พิพากษาครบถ้วนมาอ่าน เพิ่งมีคำพิพากษาที่ครบถ้วนภายหลังจากนั้น จึงถือว่าศาลแรงงานกลางอ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ไม่ได้ 2. การขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลแรงงานให้อุทธรณ์ได้เฉพาะข้อกฎหมายไปยังศาลฎีกาภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้อ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯ มาตรา 54 เมื่ออุทธรณ์ไม่ทันในกำหนดต้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ ซึ่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯ มาตรา 26 บัญญัติว่า "ระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้หรือตามที่ศาลแรงงานได้กำหนดศาลแรงงานมีอำนาจย่นหรือขยายได้ตามความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม" ซึ่งมีผลดังนี้ 2.1 พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯ มาตรา 26 ได้บัญญัติเรื่องการขยายระยะเวลาเป็นการเฉพาะแล้ว จึงนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 มาใช้บังคับไม่ได้ 2.2 การขยายระยะเวลาตามมาตรา 26 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯ ไม่จำต้องขอขยายก่อนสิ้นระยะเวลาศาลแรงงานสั่งขยายระยะเวลาได้ แม้จะสิ้นสุดระยะเวลาแล้วทั้งนี้ ให้พิจารณาถึงความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม 2.3 การสั่งขยายระยะเวลานั้นเป็นอำนาจของศาลแรงงานศาลอื่นหรือศาลฎีกาไม่มีอำนาจ ดังนั้นศาลแรงงานจะใช้ดุลพินิจสั่งขยายหรือไม่ก็ได้ ศาลฎีกาไม่มีอำนาจแทรกแซงการใช้ดุลพินิจของศาลแรงงาน เมื่อศาลแรงงานใช้ดุลพินิจสั่งไม่ขยายระยะเวลาแล้วศาลฎีกาจะพิพากษายกคำสั่งศาลแรงงานแล้วให้พิจารณาสั่งใหม่ไม่ได้ คดีนี้ เหตุที่ศาลฎีกาสั่งยกคำสั่งศาลแรงงานกลาง ให้ไต่สวนคำร้องของ โจทก์แล้วมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดีนั้น มิได้แทรกแซงการใช้ดุลพินิจการสั่งขยายอุทธรณ์ของศาลแรงงานกลางแต่ข้อเท็จจริงไม่ชัดเจนว่าศาลแรงงานกลางได้อ่านคำพิพากษาเมื่อใดหากเป็นตามคำร้องว่า เพิ่งได้รับสำเนาคำพิพากษาเมื่อวันที่3 กรกฎาคม 2541 ซึ่งอาจถือเป็นวันอ่านคำพิพากษา อุทธรณ์ของโจทก์ก็ไม่เกินกำหนด 15 วัน ก็เป็นได้ ศาลฎีกาจึงสั่งให้ศาลแรงงานกลางไต่สวนข้อเท็จจริงให้ชัด แล้วพิจารณาสั่งอีกครั้ง 2.4 การไต่สวนข้อเท็จจริง ศาลแรงงานจะไต่สวนข้อเท็จจริงก่อนสั่งหรือไม่ก็ได้ ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริงว่าชัดเจนเพียงใด 2.5 ศาลแรงงานมีอำนาจสั่งขยายระยะเวลาอุทธรณ์ได้ตามที่เห็นเอง หรือตามที่ผู้อุทธรณ์ร้องขอก็ได้ 2.6 ระยะเวลาที่ขยายออกไป ศาลแรงงานสั่งได้ตามที่เห็นสมควรตามความจำเป็น โดยพิเคราะห์ถึงลักษณะของคดีว่ายุ่งยากซับซ้อนหรือไม่ พิมพ์คำพิพากษาทันหรือไม่ เป็นต้น 2.7 จำนวนครั้งที่ขอขยาย ศาลแรงงานก็ใช้ดุลพินิจสั่งได้โดยไม่มีข้อจำกัดเรื่องจำนวนครั้ง ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับความจำเป็นและประโยชน์แห่งความยุติธรรม รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์