คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 315/2480หลักกฎหมาย: ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีผิดฐานฉุดคร่าอนาจารตาม ม.246-276 ให้ลงโทษตาม ม.276 ซึ่งเป็นบทที่หนัก ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ลงโทษจำเลยฐานข่มขืนกระทำชำเราด้วยดังนี้ จำเลยฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงในข้อข่มขืนกระทำชำเราได้ ส่วนข้อฉุดคร่าอนาจารต้องห้ามตาม ม.218คดีนี้ ศาลชั้นต้นฟังว่า เจ้าทุกข์กับจำเลยรักใคร่กัน จำเลยได้ขู่เข็ญใจฉุดคร่าเจ้าทุกข์ไปที่บ้าน แล้วกระทำชำเราเจ้าทุกข์หลายครั้ง ด้วยความยินยอมของเจ้าทุกข์+++หลังจำเลยได้มาขอขมาต่อบิดาเจ้าทุกข์จึงพิพากษาว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๒๔๖ แล ๒๗๖ ให้ลงโทษตามบทที่หนักตาม ม.๒๗๖ จำคุก ๖ เดือน แต่ให้รอการลงอาญาไว้ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยได้ขู่เข็ญขืนใจฉุดคร่าพาเจ้าทุกข์ไปแลได้ข่มขืนกระทำชำเราเจ้าทุกข์ หาใช่ด้วยความยินยอมของเจ้าทุกข์ไม่ จึงพิพากษาแก้ว่า จำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๗๖-๒๔๓ ให้จำคุก ๓ ปี จำเลยฎีกาว่าจำเลยพาเจ้าทุกข์ไปโดยมิได้ข่มขืนใจ แลจำเลยได้ทำชำเราด้วยความยินยอมของเจ้าทุกข์ ศาลฎีกาเห็นว่าข้อที่ศาลพิพากษาลงโทษฐานฉุดคร่าพาไปเพื่ออนาจารนั้น จำเลยฎีหาไม่ได้ต้องห้ามตาม ม.๒๑๘ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา ส่วนในข้อข่มขืนกระทำชำเรานั้นคงฟังข้อเท็จจริง แลพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 315/2480พนักงานอัยยการ แลนางสาวสุภาพโจทก์นายแท่งจำเลย ป.อ. ม. 246-276-24 ป.วิ.อ. ม. 218ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีผิดฐานฉุดคร่าอนาจารตาม ม.246-276 ให้ลงโทษตาม ม.276 ซึ่งเป็นบทที่หนัก ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ลงโทษจำเลยฐานข่มขืนกระทำชำเราด้วยดังนี้ จำเลยฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงในข้อข่มขืนกระทำชำเราได้ ส่วนข้อฉุดคร่าอนาจารต้องห้ามตาม ม.218คดีนี้ ศาลชั้นต้นฟังว่า เจ้าทุกข์กับจำเลยรักใคร่กัน จำเลยได้ขู่เข็ญใจฉุดคร่าเจ้าทุกข์ไปที่บ้าน แล้วกระทำชำเราเจ้าทุกข์หลายครั้ง ด้วยความยินยอมของเจ้าทุกข์+++หลังจำเลยได้มาขอขมาต่อบิดาเจ้าทุกข์จึงพิพากษาว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๒๔๖ แล ๒๗๖ ให้ลงโทษตามบทที่หนักตาม ม.๒๗๖ จำคุก ๖ เดือน แต่ให้รอการลงอาญาไว้ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยได้ขู่เข็ญขืนใจฉุดคร่าพาเจ้าทุกข์ไปแลได้ข่มขืนกระทำชำเราเจ้าทุกข์ หาใช่ด้วยความยินยอมของเจ้าทุกข์ไม่ จึงพิพากษาแก้ว่า จำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๗๖-๒๔๓ ให้จำคุก ๓ ปี จำเลยฎีกาว่าจำเลยพาเจ้าทุกข์ไปโดยมิได้ข่มขืนใจ แลจำเลยได้ทำชำเราด้วยความยินยอมของเจ้าทุกข์ ศาลฎีกาเห็นว่าข้อที่ศาลพิพากษาลงโทษฐานฉุดคร่าพาไปเพื่ออนาจารนั้น จำเลยฎีหาไม่ได้ต้องห้ามตาม ม.๒๑๘ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา ส่วนในข้อข่มขืนกระทำชำเรานั้นคงฟังข้อเท็จจริง แลพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น(อมาตย-มนธา-ดูปลาตร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ ศาลชั้นต้นฟังว่า เจ้าทุกข์กับจำเลยรักใคร่กัน จำเลยได้ขู่เข็ญใจฉุดคร่าเจ้าทุกข์ไปที่บ้าน แล้วกระทำชำเราเจ้าทุกข์หลายครั้ง ด้วยความยินยอมของเจ้าทุกข์+++หลังจำเลยได้มาขอขมาต่อบิดาเจ้าทุกข์จึงพิพากษาว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๒๔๖ แล ๒๗๖ ให้ลงโทษตามบทที่หนักตาม ม.๒๗๖ จำคุก ๖ เดือน แต่ให้รอการลงอาญาไว้ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยได้ขู่เข็ญขืนใจฉุดคร่าพาเจ้าทุกข์ไปแลได้ข่มขืนกระทำชำเราเจ้าทุกข์ หาใช่ด้วยความยินยอมของเจ้าทุกข์ไม่ จึงพิพากษาแก้ว่า จำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๗๖-๒๔๓ ให้จำคุก ๓ ปี จำเลยฎีกาว่าจำเลยพาเจ้าทุกข์ไปโดยมิได้ข่มขืนใจ แลจำเลยได้ทำชำเราด้วยความยินยอมของเจ้าทุกข์ ศาลฎีกาเห็นว่าข้อที่ศาลพิพากษาลงโทษฐานฉุดคร่าพาไปเพื่ออนาจารนั้น จำเลยฎีหาไม่ได้ต้องห้ามตาม ม.๒๑๘ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา ส่วนในข้อข่มขืนกระทำชำเรานั้นคงฟังข้อเท็จจริง แลพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 315/2480พนักงานอัยยการ แลนางสาวสุภาพโจทก์นายแท่งจำเลย ป.อ. ม. 246-276-24 ป.วิ.อ. ม. 218ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีผิดฐานฉุดคร่าอนาจารตาม ม.246-276 ให้ลงโทษตาม ม.276 ซึ่งเป็นบทที่หนัก ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ลงโทษจำเลยฐานข่มขืนกระทำชำเราด้วยดังนี้ จำเลยฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงในข้อข่มขืนกระทำชำเราได้ ส่วนข้อฉุดคร่าอนาจารต้องห้ามตาม ม.218คดีนี้ ศาลชั้นต้นฟังว่า เจ้าทุกข์กับจำเลยรักใคร่กัน จำเลยได้ขู่เข็ญใจฉุดคร่าเจ้าทุกข์ไปที่บ้าน แล้วกระทำชำเราเจ้าทุกข์หลายครั้ง ด้วยความยินยอมของเจ้าทุกข์+++หลังจำเลยได้มาขอขมาต่อบิดาเจ้าทุกข์จึงพิพากษาว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๒๔๖ แล ๒๗๖ ให้ลงโทษตามบทที่หนักตาม ม.๒๗๖ จำคุก ๖ เดือน แต่ให้รอการลงอาญาไว้ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยได้ขู่เข็ญขืนใจฉุดคร่าพาเจ้าทุกข์ไปแลได้ข่มขืนกระทำชำเราเจ้าทุกข์ หาใช่ด้วยความยินยอมของเจ้าทุกข์ไม่ จึงพิพากษาแก้ว่า จำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๗๖-๒๔๓ ให้จำคุก ๓ ปี จำเลยฎีกาว่าจำเลยพาเจ้าทุกข์ไปโดยมิได้ข่มขืนใจ แลจำเลยได้ทำชำเราด้วยความยินยอมของเจ้าทุกข์ ศาลฎีกาเห็นว่าข้อที่ศาลพิพากษาลงโทษฐานฉุดคร่าพาไปเพื่ออนาจารนั้น จำเลยฎีหาไม่ได้ต้องห้ามตาม ม.๒๑๘ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา ส่วนในข้อข่มขืนกระทำชำเรานั้นคงฟังข้อเท็จจริง แลพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น(อมาตย-มนธา-ดูปลาตร์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุหมายเหตุ: 109128. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 314/2480 พิมพ์คำพิพากษาฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 314/2480 ป.อ. ม. 249()แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ