คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4113/2539หลักกฎหมาย: บาดแผลที่ผู้ตายได้รับเป็นบาดแผลฉกรรจ์เมื่อผู้ตายวิ่งมาขอความช่วยเหลือแล้วผู้ตายก็เงียบเสียงไปพูดไม่ได้อีกขณะนำผู้ตายส่งโรงพยาบาลมีผู้ถามอาการผู้ตายผู้ตายส่งเสียงฮือแล้วไม่พูดอะไรการที่ผู้ตายวิ่งมาขอความช่วยเหลือและบอกถึงคนที่ทำร้ายตนในโอกาสแรกเช่นนี้แสดงให้เห็นได้อยู่ในตัวว่าผู้ตายรู้ตัวว่าตนจะต้องตายและผู้ตายไม่มีเวลาที่จะคิดปรักปรำบุคคลอื่นโดยไม่เป็นความจริงดังนั้นคำพูดของผู้ตายที่พูดบอกก่อนตายจึงมีน้ำหนักให้รับฟังได้โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย ใช้ มีดปลายแหลม เป็น อาวุธ แทง ผู้ตายถึงแก่ความตาย โดย เจตนาฆ่า ขอให้ ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288จำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุก 20 ปีจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษายืนจำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า ได้ความ จาก คำเบิกความ ของ นาย อุดม ว่า ขณะที่ พยาน รำวง กัน อยู่ ผู้ตาย วิ่ง มา ที่ พยาน และ พูด ว่า น้า ดม ช่วย ด้วย นาย เนา แทง ผม แล้ว แล้ว ผู้ตาย ก็ ล้ม และ เงียบ ไป จาก นั้น นาย กิตติกร กับพวก นำ ผู้ตาย ส่ง โรงพยาบาล และ ผู้ตาย ถึงแก่ความตาย ใน คืน นั้น กับ ได้ความ ตาม รายงาน การ ชันสูตรพลิกศพ ผู้ตาย ว่า ผู้ตายถูก แทง ด้วย ของ มีคม ที่ บริเวณ ราวนม ซ้าย ขนาด ยาว 2 เซนติเมตรลึก 0.5 เซนติเมตร ไม่ เข้า ทรวงอก และ มี บาดแผล ที่ ใต้ ชายโครง ซ้ายแนว เดียว กับ แผล แรก ขนาด ยาว 3 เซนติเมตร ทะลุ ถึง ใน ท้องมี ส่วน ของ ลำไส้ ทะลัก ออก มา สาเหตุ ที่ ทำให้ ตาย เนื่องจาก เสีย โลหิตมาก ใน ช่องท้อง เห็นว่า บาดแผล ที่ ผู้ตาย ได้รับ เป็น บาดแผล ฉกรรจ์โดยเฉพาะ บาดแผล ที่ 2 ทะลุ ช่องท้อง จน ลำไส้ ทะลัก ออก มา แสดง ว่าผู้ตาย ได้รับ บาดเจ็บ เป็น อย่างมาก เมื่อ ผู้ตาย วิ่ง มา ขอ ความ ช่วยเหลือจาก นาย อุดม แล้ว ผู้ตาย ก็ เงียบ เสียง ไป พูด ไม่ได้ อีก นาย กิตติกร ผู้นำ ผู้ตาย ส่ง โรงพยาบาล เบิกความ ว่า ระหว่าง ทาง ได้ ถาม อาการ ผู้ตายผู้ตาย ส่ง เสียง ฮือ แล้ว ไม่ พูด อะไร ดังนี้ เห็นว่า การ ที่ ผู้ตาย วิ่ง มาขอ ความ ช่วยเหลือ และ พูด กับ นาย อุดม ถึง คน ที่ ทำร้าย ตน ใน โอกาส แรก เช่นนี้ แสดง ให้ เห็น ได้ อยู่ ใน ตัว ว่า ผู้ตาย รู้ตัว ว่า ตน จะ ต้อง ตายและ ผู้ตาย คง ไม่มี เวลา ที่ จะ คิด ปรักปรำ บุคคลอื่น โดย ไม่เป็น ความจริงดังนั้น คำพูด ของ ผู้ตาย ที่ พูด บอก นาย อุดม ก่อน ตาย ดังกล่าว จึง มี น้ำหนัก ให้ รับฟัง ได้ ฎีกา ของ จำเลย ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4113/2539พนักงานอัยการจังหวัดสุราษฎร์ธานีโจทก์นาย สำเนาว์หรือเนา นาคพรหมจำเลย ป.อ. ม. 288 ป.วิ.อ. ม. 226 ป.วิ.พ. ม. 95บาดแผลที่ผู้ตายได้รับเป็นบาดแผลฉกรรจ์เมื่อผู้ตายวิ่งมาขอความช่วยเหลือแล้วผู้ตายก็เงียบเสียงไปพูดไม่ได้อีกขณะนำผู้ตายส่งโรงพยาบาลมีผู้ถามอาการผู้ตายผู้ตายส่งเสียงฮือแล้วไม่พูดอะไรการที่ผู้ตายวิ่งมาขอความช่วยเหลือและบอกถึงคนที่ทำร้ายตนในโอกาสแรกเช่นนี้แสดงให้เห็นได้อยู่ในตัวว่าผู้ตายรู้ตัวว่าตนจะต้องตายและผู้ตายไม่มีเวลาที่จะคิดปรักปรำบุคคลอื่นโดยไม่เป็นความจริงดังนั้นคำพูดของผู้ตายที่พูดบอกก่อนตายจึงมีน้ำหนักให้รับฟังได้โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย ใช้ มีดปลายแหลม เป็น อาวุธ แทง ผู้ตายถึงแก่ความตาย โดย เจตนาฆ่า ขอให้ ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288จำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุก 20 ปีจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษายืนจำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า ได้ความ จาก คำเบิกความ ของ นาย อุดม ว่า ขณะที่ พยาน รำวง กัน อยู่ ผู้ตาย วิ่ง มา ที่ พยาน และ พูด ว่า น้า ดม ช่วย ด้วย นาย เนา แทง ผม แล้ว แล้ว ผู้ตาย ก็ ล้ม และ เงียบ ไป จาก นั้น นาย กิตติกร กับพวก นำ ผู้ตาย ส่ง โรงพยาบาล และ ผู้ตาย ถึงแก่ความตาย ใน คืน นั้น กับ ได้ความ ตาม รายงาน การ ชันสูตรพลิกศพ ผู้ตาย ว่า ผู้ตายถูก แทง ด้วย ของ มีคม ที่ บริเวณ ราวนม ซ้าย ขนาด ยาว 2 เซนติเมตรลึก 0.5 เซนติเมตร ไม่ เข้า ทรวงอก และ มี บาดแผล ที่ ใต้ ชายโครง ซ้ายแนว เดียว กับ แผล แรก ขนาด ยาว 3 เซนติเมตร ทะลุ ถึง ใน ท้องมี ส่วน ของ ลำไส้ ทะลัก ออก มา สาเหตุ ที่ ทำให้ ตาย เนื่องจาก เสีย โลหิตมาก ใน ช่องท้อง เห็นว่า บาดแผล ที่ ผู้ตาย ได้รับ เป็น บาดแผล ฉกรรจ์โดยเฉพาะ บาดแผล ที่ 2 ทะลุ ช่องท้อง จน ลำไส้ ทะลัก ออก มา แสดง ว่าผู้ตาย ได้รับ บาดเจ็บ เป็น อย่างมาก เมื่อ ผู้ตาย วิ่ง มา ขอ ความ ช่วยเหลือจาก นาย อุดม แล้ว ผู้ตาย ก็ เงียบ เสียง ไป พูด ไม่ได้ อีก นาย กิตติกร ผู้นำ ผู้ตาย ส่ง โรงพยาบาล เบิกความ ว่า ระหว่าง ทาง ได้ ถาม อาการ ผู้ตายผู้ตาย ส่ง เสียง ฮือ แล้ว ไม่ พูด อะไร ดังนี้ เห็นว่า การ ที่ ผู้ตาย วิ่ง มาขอ ความ ช่วยเหลือ และ พูด กับ นาย อุดม ถึง คน ที่ ทำร้าย ตน ใน โอกาส แรก เช่นนี้ แสดง ให้ เห็น ได้ อยู่ ใน ตัว ว่า ผู้ตาย รู้ตัว ว่า ตน จะ ต้อง ตายและ ผู้ตาย คง ไม่มี เวลา ที่ จะ คิด ปรักปรำ บุคคลอื่น โดย ไม่เป็น ความจริงดังนั้น คำพูด ของ ผู้ตาย ที่ พูด บอก นาย อุดม ก่อน ตาย ดังกล่าว จึง มี น้ำหนัก ให้ รับฟัง ได้ ฎีกา ของ จำเลย ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน(สมชัย สายเชื้อ-พิมล สมานิตย์-กนก พรรณรักษา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย ใช้ มีดปลายแหลม เป็น อาวุธ แทง ผู้ตายถึงแก่ความตาย โดย เจตนาฆ่า ขอให้ ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288จำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุก 20 ปีจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษายืนจำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า ได้ความ จาก คำเบิกความ ของ นาย อุดม ว่า ขณะที่ พยาน รำวง กัน อยู่ ผู้ตาย วิ่ง มา ที่ พยาน และ พูด ว่า น้า ดม ช่วย ด้วย นาย เนา แทง ผม แล้ว แล้ว ผู้ตาย ก็ ล้ม และ เงียบ ไป จาก นั้น นาย กิตติกร กับพวก นำ ผู้ตาย ส่ง โรงพยาบาล และ ผู้ตาย ถึงแก่ความตาย ใน คืน นั้น กับ ได้ความ ตาม รายงาน การ ชันสูตรพลิกศพ ผู้ตาย ว่า ผู้ตายถูก แทง ด้วย ของ มีคม ที่ บริเวณ ราวนม ซ้าย ขนาด ยาว 2 เซนติเมตรลึก 0.5 เซนติเมตร ไม่ เข้า ทรวงอก และ มี บาดแผล ที่ ใต้ ชายโครง ซ้ายแนว เดียว กับ แผล แรก ขนาด ยาว 3 เซนติเมตร ทะลุ ถึง ใน ท้องมี ส่วน ของ ลำไส้ ทะลัก ออก มา สาเหตุ ที่ ทำให้ ตาย เนื่องจาก เสีย โลหิตมาก ใน ช่องท้อง เห็นว่า บาดแผล ที่ ผู้ตาย ได้รับ เป็น บาดแผล ฉกรรจ์โดยเฉพาะ บาดแผล ที่ 2 ทะลุ ช่องท้อง จน ลำไส้ ทะลัก ออก มา แสดง ว่าผู้ตาย ได้รับ บาดเจ็บ เป็น อย่างมาก เมื่อ ผู้ตาย วิ่ง มา ขอ ความ ช่วยเหลือจาก นาย อุดม แล้ว ผู้ตาย ก็ เงียบ เสียง ไป พูด ไม่ได้ อีก นาย กิตติกร ผู้นำ ผู้ตาย ส่ง โรงพยาบาล เบิกความ ว่า ระหว่าง ทาง ได้ ถาม อาการ ผู้ตายผู้ตาย ส่ง เสียง ฮือ แล้ว ไม่ พูด อะไร ดังนี้ เห็นว่า การ ที่ ผู้ตาย วิ่ง มาขอ ความ ช่วยเหลือ และ พูด กับ นาย อุดม ถึง คน ที่ ทำร้าย ตน ใน โอกาส แรก เช่นนี้ แสดง ให้ เห็น ได้ อยู่ ใน ตัว ว่า ผู้ตาย รู้ตัว ว่า ตน จะ ต้อง ตายและ ผู้ตาย คง ไม่มี เวลา ที่ จะ คิด ปรักปรำ บุคคลอื่น โดย ไม่เป็น ความจริงดังนั้น คำพูด ของ ผู้ตาย ที่ พูด บอก นาย อุดม ก่อน ตาย ดังกล่าว จึง มี น้ำหนัก ให้ รับฟัง ได้ ฎีกา ของ จำเลย ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4113/2539พนักงานอัยการจังหวัดสุราษฎร์ธานีโจทก์นาย สำเนาว์หรือเนา นาคพรหมจำเลย ป.อ. ม. 288 ป.วิ.อ. ม. 226 ป.วิ.พ. ม. 95บาดแผลที่ผู้ตายได้รับเป็นบาดแผลฉกรรจ์เมื่อผู้ตายวิ่งมาขอความช่วยเหลือแล้วผู้ตายก็เงียบเสียงไปพูดไม่ได้อีกขณะนำผู้ตายส่งโรงพยาบาลมีผู้ถามอาการผู้ตายผู้ตายส่งเสียงฮือแล้วไม่พูดอะไรการที่ผู้ตายวิ่งมาขอความช่วยเหลือและบอกถึงคนที่ทำร้ายตนในโอกาสแรกเช่นนี้แสดงให้เห็นได้อยู่ในตัวว่าผู้ตายรู้ตัวว่าตนจะต้องตายและผู้ตายไม่มีเวลาที่จะคิดปรักปรำบุคคลอื่นโดยไม่เป็นความจริงดังนั้นคำพูดของผู้ตายที่พูดบอกก่อนตายจึงมีน้ำหนักให้รับฟังได้โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย ใช้ มีดปลายแหลม เป็น อาวุธ แทง ผู้ตายถึงแก่ความตาย โดย เจตนาฆ่า ขอให้ ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288จำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำคุก 20 ปีจำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษายืนจำเลย ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า ได้ความ จาก คำเบิกความ ของ นาย อุดม ว่า ขณะที่ พยาน รำวง กัน อยู่ ผู้ตาย วิ่ง มา ที่ พยาน และ พูด ว่า น้า ดม ช่วย ด้วย นาย เนา แทง ผม แล้ว แล้ว ผู้ตาย ก็ ล้ม และ เงียบ ไป จาก นั้น นาย กิตติกร กับพวก นำ ผู้ตาย ส่ง โรงพยาบาล และ ผู้ตาย ถึงแก่ความตาย ใน คืน นั้น กับ ได้ความ ตาม รายงาน การ ชันสูตรพลิกศพ ผู้ตาย ว่า ผู้ตายถูก แทง ด้วย ของ มีคม ที่ บริเวณ ราวนม ซ้าย ขนาด ยาว 2 เซนติเมตรลึก 0.5 เซนติเมตร ไม่ เข้า ทรวงอก และ มี บาดแผล ที่ ใต้ ชายโครง ซ้ายแนว เดียว กับ แผล แรก ขนาด ยาว 3 เซนติเมตร ทะลุ ถึง ใน ท้องมี ส่วน ของ ลำไส้ ทะลัก ออก มา สาเหตุ ที่ ทำให้ ตาย เนื่องจาก เสีย โลหิตมาก ใน ช่องท้อง เห็นว่า บาดแผล ที่ ผู้ตาย ได้รับ เป็น บาดแผล ฉกรรจ์โดยเฉพาะ บาดแผล ที่ 2 ทะลุ ช่องท้อง จน ลำไส้ ทะลัก ออก มา แสดง ว่าผู้ตาย ได้รับ บาดเจ็บ เป็น อย่างมาก เมื่อ ผู้ตาย วิ่ง มา ขอ ความ ช่วยเหลือจาก นาย อุดม แล้ว ผู้ตาย ก็ เงียบ เสียง ไป พูด ไม่ได้ อีก นาย กิตติกร ผู้นำ ผู้ตาย ส่ง โรงพยาบาล เบิกความ ว่า ระหว่าง ทาง ได้ ถาม อาการ ผู้ตายผู้ตาย ส่ง เสียง ฮือ แล้ว ไม่ พูด อะไร ดังนี้ เห็นว่า การ ที่ ผู้ตาย วิ่ง มาขอ ความ ช่วยเหลือ และ พูด กับ นาย อุดม ถึง คน ที่ ทำร้าย ตน ใน โอกาส แรก เช่นนี้ แสดง ให้ เห็น ได้ อยู่ ใน ตัว ว่า ผู้ตาย รู้ตัว ว่า ตน จะ ต้อง ตายและ ผู้ตาย คง ไม่มี เวลา ที่ จะ คิด ปรักปรำ บุคคลอื่น โดย ไม่เป็น ความจริงดังนั้น คำพูด ของ ผู้ตาย ที่ พูด บอก นาย อุดม ก่อน ตาย ดังกล่าว จึง มี น้ำหนัก ให้ รับฟัง ได้ ฎีกา ของ จำเลย ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน(สมชัย สายเชื้อ-พิมล สมานิตย์-กนก พรรณรักษา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ