คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1155/2521หลักกฎหมาย: คำให้การพยานในชั้นสอบสวนเป็นพยานบอกเล่า เมื่อไม่ได้ตัวผู้ให้การมาเบิกความที่ศาล เพราะตายเสียก่อนหรือด้วยเหตุอื่น แม้มีน้ำหนักน้อย แต่ก็ใช้เป็นคำประกอบคำเบิกความของพยานอื่นได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังไม่ได้ตัวมาฟ้อง ร่วมกันมีฝิ่น ๗๔ กระสอบ และมอร์ฟีน ๕๗ แท่ง ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายและส่งออกไปนอกราชอาณาจักร เพื่อขายหรือจำหน่ายโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย และโดยมิได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติฝิ่นและพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ และสั่งริบของกลาง จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๑ และที่ ๓ มีความผิดตามพระราชบัญญัติฝิ่น พ.ศ.๒๔๗๒ มาตรา ๘, ๕๑, ๕๑ ทวิ, ๕๓, ๖๙ พระราชบัญญัติฝิ่น (ฉบับที่ ๗) พ.ศ.๒๕๐๒ มาตรา ๓, ๔, ๕ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.๒๔๖๕ มาตรา ๒๐, ๒๐ ทวิ, ๒๙ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๔ มาตรา ๔, ๕, ๖, ๗, ๑๒ ให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๑ โดยวางโทษจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ ตามพระราชบัญญัติฝิ่น พ.ศ.๒๔๗๒ มาตรา ๘, ๕๑, ๕๑ ทวิ, ๕๓ พระราชบัญญัติฝิ่น (ฉบับที่ ๗) พ.ศ.๒๕๐๒ มาตรา ๓, ๔, ๕ จำคุกคนละ ๒๐ ปี วางโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.๒๔๖๕ มาตรา ๒๐, ๒๐ ทวิ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๔ มาตรา ๕, ๖ จำคุกคนละ ๒๐ ปี รวม โทษจำคุกจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ คนละ ๔๐ ปี ของกลางริบ สำหรับจำเลยที่ ๒ ให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์มีคำให้การของนายบุญสมและนายอุทัยหรือเต็กในชั้นสอบสวน ซึ่งก่อนที่นายบุญสมจะมาเบิกความที่ศาล ได้ถูกคนร้ายลอบยิงตาย ส่วนนายอุทัยหรือเต็กไม่ได้ตัวมาเบิกความ คำให้การของนายบุญสมและนายอุทัยหรือเต็กเป็นพยานบอกเล่า แม้มีน้ำหนักน้อย แต่โจทก์มีพลตำรวจตรีจักร ประธานคณะกรรมการสอบสวนมาเบิกความว่าได้สอบสวนปากคำของนายบุญสมกับนายอุทัยหรือเต็กไว้ จึงใช้เป็นคำประกอบคำเบิกความของพยานอื่นได้ ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๖๙๒/๒๔๙๙ และที่ ๑๗๑๑/๒๔๙๗ และคำให้การชั้นสอบสวนของบุคคลทั้งสองดังกล่าวใช้เป็นคำประกอบคำเบิกความของนายพล นายสมบุญผู้ใหญ่บ้าน และร้อยตำรวจโทวิรัช พยานอื่นของโจทก์ได้สมคำกันเป็นอย่างดี จึงฟังได้ว่าจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ ได้ร่วมกับพวกกระทำผิดตามฟ้อง พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ลงโทษจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1155/2521พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายอุดม อัศวอิทธิวัฒนา หรือเพียว แซ่เบ๊ ที่1นายวิวัฒน์ นิยมอดุลย์ หรือ นั๊ม แซ่น้า ที่2นายลูเปงเกีย หรือเปงเกีย แซ่หลู ที่ 3จำเลย ป.วิ.อ. ม. 226, ม. 227คำให้การพยานในชั้นสอบสวนเป็นพยานบอกเล่า เมื่อไม่ได้ตัวผู้ให้การมาเบิกความที่ศาล เพราะตายเสียก่อนหรือด้วยเหตุอื่น แม้มีน้ำหนักน้อย แต่ก็ใช้เป็นคำประกอบคำเบิกความของพยานอื่นได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังไม่ได้ตัวมาฟ้อง ร่วมกันมีฝิ่น ๗๔ กระสอบ และมอร์ฟีน ๕๗ แท่ง ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายและส่งออกไปนอกราชอาณาจักร เพื่อขายหรือจำหน่ายโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย และโดยมิได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติฝิ่นและพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ และสั่งริบของกลาง จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๑ และที่ ๓ มีความผิดตามพระราชบัญญัติฝิ่น พ.ศ.๒๔๗๒ มาตรา ๘, ๕๑, ๕๑ ทวิ, ๕๓, ๖๙ พระราชบัญญัติฝิ่น (ฉบับที่ ๗) พ.ศ.๒๕๐๒ มาตรา ๓, ๔, ๕ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.๒๔๖๕ มาตรา ๒๐, ๒๐ ทวิ, ๒๙ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๔ มาตรา ๔, ๕, ๖, ๗, ๑๒ ให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๑ โดยวางโทษจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ ตามพระราชบัญญัติฝิ่น พ.ศ.๒๔๗๒ มาตรา ๘, ๕๑, ๕๑ ทวิ, ๕๓ พระราชบัญญัติฝิ่น (ฉบับที่ ๗) พ.ศ.๒๕๐๒ มาตรา ๓, ๔, ๕ จำคุกคนละ ๒๐ ปี วางโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.๒๔๖๕ มาตรา ๒๐, ๒๐ ทวิ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๔ มาตรา ๕, ๖ จำคุกคนละ ๒๐ ปี รวม โทษจำคุกจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ คนละ ๔๐ ปี ของกลางริบ สำหรับจำเลยที่ ๒ ให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์มีคำให้การของนายบุญสมและนายอุทัยหรือเต็กในชั้นสอบสวน ซึ่งก่อนที่นายบุญสมจะมาเบิกความที่ศาล ได้ถูกคนร้ายลอบยิงตาย ส่วนนายอุทัยหรือเต็กไม่ได้ตัวมาเบิกความ คำให้การของนายบุญสมและนายอุทัยหรือเต็กเป็นพยานบอกเล่า แม้มีน้ำหนักน้อย แต่โจทก์มีพลตำรวจตรีจักร ประธานคณะกรรมการสอบสวนมาเบิกความว่าได้สอบสวนปากคำของนายบุญสมกับนายอุทัยหรือเต็กไว้ จึงใช้เป็นคำประกอบคำเบิกความของพยานอื่นได้ ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๖๙๒/๒๔๙๙ และที่ ๑๗๑๑/๒๔๙๗ และคำให้การชั้นสอบสวนของบุคคลทั้งสองดังกล่าวใช้เป็นคำประกอบคำเบิกความของนายพล นายสมบุญผู้ใหญ่บ้าน และร้อยตำรวจโทวิรัช พยานอื่นของโจทก์ได้สมคำกันเป็นอย่างดี จึงฟังได้ว่าจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ ได้ร่วมกับพวกกระทำผิดตามฟ้อง พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ลงโทษจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(ยงยุทธ เลอลภ-สมชัย ทรัพยวณิช-ประเสริฐ วราภรณ์)ศาลอาญา - นายสวัสดิ์ รอดเจริญศาลอุทธรณ์ - นายสนิท อังศุสิงห์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังไม่ได้ตัวมาฟ้อง ร่วมกันมีฝิ่น ๗๔ กระสอบ และมอร์ฟีน ๕๗ แท่ง ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายและส่งออกไปนอกราชอาณาจักร เพื่อขายหรือจำหน่ายโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย และโดยมิได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติฝิ่นและพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ และสั่งริบของกลาง จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๑ และที่ ๓ มีความผิดตามพระราชบัญญัติฝิ่น พ.ศ.๒๔๗๒ มาตรา ๘, ๕๑, ๕๑ ทวิ, ๕๓, ๖๙ พระราชบัญญัติฝิ่น (ฉบับที่ ๗) พ.ศ.๒๕๐๒ มาตรา ๓, ๔, ๕ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.๒๔๖๕ มาตรา ๒๐, ๒๐ ทวิ, ๒๙ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๔ มาตรา ๔, ๕, ๖, ๗, ๑๒ ให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๑ โดยวางโทษจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ ตามพระราชบัญญัติฝิ่น พ.ศ.๒๔๗๒ มาตรา ๘, ๕๑, ๕๑ ทวิ, ๕๓ พระราชบัญญัติฝิ่น (ฉบับที่ ๗) พ.ศ.๒๕๐๒ มาตรา ๓, ๔, ๕ จำคุกคนละ ๒๐ ปี วางโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.๒๔๖๕ มาตรา ๒๐, ๒๐ ทวิ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๔ มาตรา ๕, ๖ จำคุกคนละ ๒๐ ปี รวม โทษจำคุกจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ คนละ ๔๐ ปี ของกลางริบ สำหรับจำเลยที่ ๒ ให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์มีคำให้การของนายบุญสมและนายอุทัยหรือเต็กในชั้นสอบสวน ซึ่งก่อนที่นายบุญสมจะมาเบิกความที่ศาล ได้ถูกคนร้ายลอบยิงตาย ส่วนนายอุทัยหรือเต็กไม่ได้ตัวมาเบิกความ คำให้การของนายบุญสมและนายอุทัยหรือเต็กเป็นพยานบอกเล่า แม้มีน้ำหนักน้อย แต่โจทก์มีพลตำรวจตรีจักร ประธานคณะกรรมการสอบสวนมาเบิกความว่าได้สอบสวนปากคำของนายบุญสมกับนายอุทัยหรือเต็กไว้ จึงใช้เป็นคำประกอบคำเบิกความของพยานอื่นได้ ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๖๙๒/๒๔๙๙ และที่ ๑๗๑๑/๒๔๙๗ และคำให้การชั้นสอบสวนของบุคคลทั้งสองดังกล่าวใช้เป็นคำประกอบคำเบิกความของนายพล นายสมบุญผู้ใหญ่บ้าน และร้อยตำรวจโทวิรัช พยานอื่นของโจทก์ได้สมคำกันเป็นอย่างดี จึงฟังได้ว่าจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ ได้ร่วมกับพวกกระทำผิดตามฟ้อง พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ลงโทษจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1155/2521พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายอุดม อัศวอิทธิวัฒนา หรือเพียว แซ่เบ๊ ที่1นายวิวัฒน์ นิยมอดุลย์ หรือ นั๊ม แซ่น้า ที่2นายลูเปงเกีย หรือเปงเกีย แซ่หลู ที่ 3จำเลย ป.วิ.อ. ม. 226, ม. 227คำให้การพยานในชั้นสอบสวนเป็นพยานบอกเล่า เมื่อไม่ได้ตัวผู้ให้การมาเบิกความที่ศาล เพราะตายเสียก่อนหรือด้วยเหตุอื่น แม้มีน้ำหนักน้อย แต่ก็ใช้เป็นคำประกอบคำเบิกความของพยานอื่นได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกที่ยังไม่ได้ตัวมาฟ้อง ร่วมกันมีฝิ่น ๗๔ กระสอบ และมอร์ฟีน ๕๗ แท่ง ไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่ายและส่งออกไปนอกราชอาณาจักร เพื่อขายหรือจำหน่ายโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย และโดยมิได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติฝิ่นและพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ และสั่งริบของกลาง จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๑ และที่ ๓ มีความผิดตามพระราชบัญญัติฝิ่น พ.ศ.๒๔๗๒ มาตรา ๘, ๕๑, ๕๑ ทวิ, ๕๓, ๖๙ พระราชบัญญัติฝิ่น (ฉบับที่ ๗) พ.ศ.๒๕๐๒ มาตรา ๓, ๔, ๕ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.๒๔๖๕ มาตรา ๒๐, ๒๐ ทวิ, ๒๙ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๔ มาตรา ๔, ๕, ๖, ๗, ๑๒ ให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๑ โดยวางโทษจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ ตามพระราชบัญญัติฝิ่น พ.ศ.๒๔๗๒ มาตรา ๘, ๕๑, ๕๑ ทวิ, ๕๓ พระราชบัญญัติฝิ่น (ฉบับที่ ๗) พ.ศ.๒๕๐๒ มาตรา ๓, ๔, ๕ จำคุกคนละ ๒๐ ปี วางโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.๒๔๖๕ มาตรา ๒๐, ๒๐ ทวิ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ.๒๕๐๔ มาตรา ๕, ๖ จำคุกคนละ ๒๐ ปี รวม โทษจำคุกจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ คนละ ๔๐ ปี ของกลางริบ สำหรับจำเลยที่ ๒ ให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์มีคำให้การของนายบุญสมและนายอุทัยหรือเต็กในชั้นสอบสวน ซึ่งก่อนที่นายบุญสมจะมาเบิกความที่ศาล ได้ถูกคนร้ายลอบยิงตาย ส่วนนายอุทัยหรือเต็กไม่ได้ตัวมาเบิกความ คำให้การของนายบุญสมและนายอุทัยหรือเต็กเป็นพยานบอกเล่า แม้มีน้ำหนักน้อย แต่โจทก์มีพลตำรวจตรีจักร ประธานคณะกรรมการสอบสวนมาเบิกความว่าได้สอบสวนปากคำของนายบุญสมกับนายอุทัยหรือเต็กไว้ จึงใช้เป็นคำประกอบคำเบิกความของพยานอื่นได้ ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๖๙๒/๒๔๙๙ และที่ ๑๗๑๑/๒๔๙๗ และคำให้การชั้นสอบสวนของบุคคลทั้งสองดังกล่าวใช้เป็นคำประกอบคำเบิกความของนายพล นายสมบุญผู้ใหญ่บ้าน และร้อยตำรวจโทวิรัช พยานอื่นของโจทก์ได้สมคำกันเป็นอย่างดี จึงฟังได้ว่าจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ ได้ร่วมกับพวกกระทำผิดตามฟ้อง พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ลงโทษจำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๓ ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(ยงยุทธ เลอลภ-สมชัย ทรัพยวณิช-ประเสริฐ วราภรณ์)ศาลอาญา - นายสวัสดิ์ รอดเจริญศาลอุทธรณ์ - นายสนิท อังศุสิงห์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ