คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 303/2539หลักกฎหมาย: แม้การแจ้งสิทธิการครอบครองที่ดินที่เกิดเหตุของ ส. ซึ่งเป็นยายของจำเลยไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายแต่ก็เป็นหลักฐานสนับสนุนว่าส. ได้ครอบครองที่ดินนั้นก่อนประมวลกฎหมายที่ดินพ.ศ.2497ใช้บังคับที่ดินดังกล่าวจึงไม่ใช่ป่าตามพระราชบัญญัติป่าไม้ฯมาตรา4(1)เมื่อ ส. ยกที่ดินนั้นให้จำเลยจำเลยจึงมีสิทธิครอบครองโจทก์ ฟ้อง และ แก้ไข คำฟ้อง ว่า เมื่อ ระหว่าง วันที่ 1 พฤษภาคม 2532เวลา กลางวัน ถึง วันที่ 25 สิงหาคม 2532 เวลา กลางวัน ต่อเนื่อง กันจำเลย บุกรุก ก่นสร้าง แผ้วถาง ป่า เผา ป่า อันเป็น การ ทำลาย ป่า เข้ายึดถือ ครอบครอง ป่า เพื่อ ตนเอง คิด เป็น พื้นที่ 25 ไร่ 2 งาน 90 ตารางวาโดย ไม่ได้ รับ อนุญาต จาก พนักงาน เจ้าหน้าที่ เหตุ เกิด ที่ ตำบล ท้ายช้าง อำเภอ เมือง พังงา จังหวัด พังงา ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติ ป่าไม้พ.ศ. 2484 มาตรา 54, 72 ตรี วรรคสอง พระราชบัญญัติ ป่าไม้(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2518 มาตรา 22 พระราชบัญญัติ ป่าไม้ (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2524 (ที่ ถูก เป็น พ.ศ. 2522) มาตรา 7 และ ให้ จำเลย คนงานผู้รับจ้าง ผู้แทน และ บริวาร ของ จำเลย ออก ไป จาก เขต ป่า ด้วยจำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น วินิจฉัย ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ไม่ใช่ ป่า และ จำเลยมีสิทธิ ครอบครอง ใน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ พิพากษายก ฟ้องโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 วินิจฉัย ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ เป็น ป่า แต่จำเลย เข้า ครอบครอง โดยสุจริต ขาด เจตนา อันเป็น องค์ประกอบ ความผิดจำเลย ไม่มี ความผิด ตาม ฟ้อง พิพากษายืนจำเลย ฎีกา โดย ผู้พิพากษา ซึ่ง พิจารณา และ ลงชื่อ ใน คำพิพากษาศาลชั้นต้น อนุญาต ให้ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ทางพิจารณา โจทก์ นำสืบ ว่า เมื่อ วันที่23 สิงหาคม 2532 นาย เสถียร ศิริลักษณะพงศ์ หัวหน้า หน่วย ป้องกัน รักษา ป่า ที่ พ.ง.1 (พังงา ) ได้รับ หนังสือ จาก กรมป่าไม้ ว่า มี การ บุกรุกพื้นที่ ป่า บริเวณ บ้านวังหม้อแกง ริมถนน สาย พังงา-บางเตย-ทับปุด จึง ร่วม กับ นาย เจียด โชติช่วง ป่าไม้ อำเภอ เมือง พังงา นาย เชาวรัตน์ ตันตราพรพงศ์ หัวหน้า หน่วย จัดการ ป่า ชาย เลน กับพวก ออก ตรวจ พื้นที่ ดังกล่าว ปรากฏว่า จำเลย จ้าง คน บุกรุก แผ้วถาง ป่ามี เนื้อที่ ประมาณ 30 ไร่ โดย ถม ทราบ แล้ว ประมาณ 20 ไร่ จึง ร้องทุกข์ต่อ พนักงานสอบสวน เมื่อ วันที่ 25 สิงหาคม 2532 ต่อมา วันที่ 8กุมภาพันธ์ 2533 จำเลย มอบตัว ต่อ เจ้าหน้าที่ตำรวจ ชั้นสอบสวนจำเลย ให้การ รับ ว่า ได้ บุกรุก และ แผ้วถาง ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จริงเนื่องจาก เป็น ที่ดิน ของ ตน ซึ่ง ได้ มาจาก นาง สุจินต์ ผลงาม ยกให้ จำเลย นำสืบ ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ไม่มี สภาพ เป็น ป่า แต่ มี สภาพเป็น สวน จาก เดิม เป็น ที่ดิน ของ นาง สุจินต์ ยา ยของ จำเลย โดย มอบ ให้ นาย เกษม เสรีกุล ซื้อ แทน จาก นาย โยธินหรือจ๋าย สวนพรหม และ นาง สิวบิ่วหรือบิ้น เร็วเรียบ เมื่อ วันที่ 27 เมษายน 2486หลังจาก นั้น นาง สุจินต์ เข้า ครอบครอง ทำประโยชน์ ใน ที่ดิน ดังกล่าว ตลอดมา เมื่อ ถึง ปี 2498 นาง วงษ์ ยมนา ผู้ใหญ่บ้าน นำ ใบ แบบ แจ้ง การ ครอบครอง ที่ดิน (ส.ค.1 ) มา ให้ นาย เจ๋ สามี ของ นาง สุจินต์ เพื่อ กรอก ข้อความ นาย เจ๋ จึง ให้ นาย ประสิทธิ์ ตัณศิริ บิดา จำเลย เป็น ผู้ เขียน ข้อความ แทน โดย ระบุ ชื่อ นาย เจ๋ เป็น เจ้าของ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ตาม เอกสาร หมาย ล. 29 และ ล. 30 ปรากฏว่า นาย เจ๋ มิได้ ทำ แบบ แจ้ง การ ครอบครอง ที่ดิน (ส.ค.1 ) ไป ยื่น ต่อ ทางราชการและ นาย เจ๋ ถึงแก่กรรม เมื่อ ปี 2499 ต่อมา ปี 2528 กรมทางหลวง ตัด ถนน สาย พังงา-บางเตย-ทับปุด ผ่าน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ และ ได้ จ่าย ค่าชดเชย ให้ นาง สุจินต์ 22,900 บาท ตาม เอกสาร หมาย ล. 37นอกจาก นี้ นาง สุจินต์ ยัง ได้เสีย ภาษีบำรุงท้องที่ ใน ที่ดิน ที่ เกิดเหตุ ตลอดมา จำเลย ได้รับ การ ยกให้ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จากนาง สุจินต์ เมื่อ วันที่ 15 มกราคม 2531 ตาม เอกสาร หมาย ล. 35จาก นั้น จำเลย ได้ เข้า ครอบครอง ทำประโยชน์ ใน ที่ดิน ต่อ จาก นาง สุจินต์ ใน เดือน พฤษภาคม 2532 จำเลย เข้า ปรับปรุง พื้นที่ โดย ตัด ฟัน ต้น ไม้แล้ว นำ ทราบ มา ถม ต่อมา วันที่ 14 กรกฎาคม 2532 ระหว่าง ที่ จำเลยกำลัง ถม ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ได้ มี นาย เสถียร กับพวก มาตร วจสอบ จำเลย ได้ แสดง หลักฐาน เกี่ยวกับ การ ได้ มา ของ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ให้ ดูซึ่ง นาย เสถียร กับพวก มิได้ ห้ามปราม จำเลย แต่อย่างใด จำเลย มา ทราบ ภายหลัง ว่า ใน วันที่ 23 สิงหาคม 2532 นาย เสถียร กับพวก ได้ ตรวจสอบ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ อีก ครั้ง แล้ว ได้ ไป ร้องทุกข์ กล่าวหาจำเลย บุกรุก ป่า ชาย เลน หาดคลองคลี จำเลย จึง เข้า มอบตัว ต่อ พันตำรวจโท เอิบวิทย์ ธุระทอง พนักงานสอบสวน เพื่อ ต่อสู้ คดี สำหรับ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จำเลย ได้ ยื่น คำขอ ออก หนังสือ รับรองการ ทำประโยชน์ (น.ส.3ก. ) เมื่อ เดือน มิถุนายน 2532 ใน ระหว่าง ที่กำลัง รังวัด ที่ดิน ที่เกิดเหตุ เพื่อ ออก หนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3ก. ) จำเลย ถูก แจ้งความ กล่าวหา ว่า บุกรุก ที่ดิน ที่เกิดเหตุ นี้พิเคราะห์ แล้ว คดี มี ปัญหา วินิจฉัย ตาม ฎีกา ของ จำเลย ว่า ที่ดินที่เกิดเหตุ มิใช่ ป่า ตาม พระราชบัญญัติ ป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 4(1)แต่ เป็น ที่ดิน ที่ จำเลย มีสิทธิ ครอบครอง ก่อน ประมวลกฎหมายที่ดินพ.ศ. 2497 ใช้ บังคับ จำเลย จึง ไม่มี ความผิด ตาม ฟ้อง หรือไม่ จำเลยนำสืบ ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ นาง สุจินต์ ยา ยของ จำเลย ได้ ครอบครอง ทำ เป็น สวน จาก โดย นาย เกษม เป็น ผู้ซื้อ แทน จาก นาย โยธิน และ นาง สิวบิ่นหรือบิ้น เมื่อ วันที่ 27 เมษายน 2486 ตาม สัญญา ซื้อ ขาย ที่ดิน เอกสาร หมาย ล. 33 ใน ปี 2498 นาง สุจินต์ ได้ ให้ นาย ประสิทธิ์ บิดา ของ จำเลย แจ้ง สิทธิ ครอบครอง ที่ดิน (ส.ค.1 )ใน นาม ของ นาย เจ๋ สามี ของ นาง สุจินต์ ปรากฏ ตาม แบบ แจ้ง การ ครอบครอง ที่ดิน เอกสาร หมาย ล. 30 แต่ นาย เจ๋ ป่วย จึง มิได้ นำ แบบ แจ้ง การ ครอบครอง ที่ดิน ดังกล่าว ไป ยื่น ต่อ ทางราชการ และ นาย เจ๋ ถึงแก่กรรม วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2499 ต่อมา ใน ปี 2528 กรมทางหลวง ตัด ถนนสาย พังงา-บางเตย-ทับปุด ผ่าน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ และ ได้ จ่ายเงิน ค่าตอบแทน พืชผล ให้ นาง สุจินต์ จำนวน 22,900 บาท นาง สุจินต์ ได้เสีย ภาษีบำรุงท้องที่ ใน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ตลอดมา จำเลย ได้รับ การยกให้ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จาก นาง สุจินต์ เมื่อ วันที่ 15 มกราคม 2531ตาม หนังสือ ยกให้ เอกสาร หมาย ล. 35 เห็นว่า การ แจ้ง สิทธิ การ ครอบครองของ นาง สุจินต์ ใน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ แม้ จะ ไม่สมบูรณ์ ตาม กฎหมาย แต่ ก็ เป็น หลักฐาน สนับสนุน ว่า นาง สุจินต์ ได้ ครอบครอง ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ก่อน แล้ว พยาน จำเลย น่าเชื่อ ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ไม่มีสภาพ เป็น ป่า นาง สุจินต์ ได้ ครอบครอง ทำประโยชน์ ทำสวน จาก ใน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ตั้งแต่ ปี 2486 ก่อน ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497ใช้ บังคับ ฉะนั้น นาง สุจินต์ เป็น ผู้ ได้ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ มา ตาม ประมวลกฎหมายที่ดิน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จึง ไม่ใช่ ป่า ตาม พระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 4(1) เมื่อ นาง สุจินต์ ยก ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ให้ จำเลย จำเลย จึง มีสิทธิ ครอบครอง ที่พิพาท ฎีกา ของ จำเลย ฟังขึ้นที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษายก ฟ้อง ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วย ใน ผล "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 303/2539พนักงานอัยการจังหวัดพังงาโจทก์นาย สมศักดิ์ ตัณศิริจำเลย ป.พ.พ. ม. 1378 ป.วิ.อ. ม. 227 ป.ที่ดิน ม. 4 พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ.2497 ม. 5 พ.ร.บ.ป่าไม้ ม. 4 (1)แม้การแจ้งสิทธิการครอบครองที่ดินที่เกิดเหตุของ ส. ซึ่งเป็นยายของจำเลยไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายแต่ก็เป็นหลักฐานสนับสนุนว่าส. ได้ครอบครองที่ดินนั้นก่อนประมวลกฎหมายที่ดินพ.ศ.2497ใช้บังคับที่ดินดังกล่าวจึงไม่ใช่ป่าตามพระราชบัญญัติป่าไม้ฯมาตรา4(1)เมื่อ ส. ยกที่ดินนั้นให้จำเลยจำเลยจึงมีสิทธิครอบครองโจทก์ ฟ้อง และ แก้ไข คำฟ้อง ว่า เมื่อ ระหว่าง วันที่ 1 พฤษภาคม 2532เวลา กลางวัน ถึง วันที่ 25 สิงหาคม 2532 เวลา กลางวัน ต่อเนื่อง กันจำเลย บุกรุก ก่นสร้าง แผ้วถาง ป่า เผา ป่า อันเป็น การ ทำลาย ป่า เข้ายึดถือ ครอบครอง ป่า เพื่อ ตนเอง คิด เป็น พื้นที่ 25 ไร่ 2 งาน 90 ตารางวาโดย ไม่ได้ รับ อนุญาต จาก พนักงาน เจ้าหน้าที่ เหตุ เกิด ที่ ตำบล ท้ายช้าง อำเภอ เมือง พังงา จังหวัด พังงา ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติ ป่าไม้พ.ศ. 2484 มาตรา 54, 72 ตรี วรรคสอง พระราชบัญญัติ ป่าไม้(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2518 มาตรา 22 พระราชบัญญัติ ป่าไม้ (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2524 (ที่ ถูก เป็น พ.ศ. 2522) มาตรา 7 และ ให้ จำเลย คนงานผู้รับจ้าง ผู้แทน และ บริวาร ของ จำเลย ออก ไป จาก เขต ป่า ด้วยจำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น วินิจฉัย ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ไม่ใช่ ป่า และ จำเลยมีสิทธิ ครอบครอง ใน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ พิพากษายก ฟ้องโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 วินิจฉัย ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ เป็น ป่า แต่จำเลย เข้า ครอบครอง โดยสุจริต ขาด เจตนา อันเป็น องค์ประกอบ ความผิดจำเลย ไม่มี ความผิด ตาม ฟ้อง พิพากษายืนจำเลย ฎีกา โดย ผู้พิพากษา ซึ่ง พิจารณา และ ลงชื่อ ใน คำพิพากษาศาลชั้นต้น อนุญาต ให้ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ทางพิจารณา โจทก์ นำสืบ ว่า เมื่อ วันที่23 สิงหาคม 2532 นาย เสถียร ศิริลักษณะพงศ์ หัวหน้า หน่วย ป้องกัน รักษา ป่า ที่ พ.ง.1 (พังงา ) ได้รับ หนังสือ จาก กรมป่าไม้ ว่า มี การ บุกรุกพื้นที่ ป่า บริเวณ บ้านวังหม้อแกง ริมถนน สาย พังงา-บางเตย-ทับปุด จึง ร่วม กับ นาย เจียด โชติช่วง ป่าไม้ อำเภอ เมือง พังงา นาย เชาวรัตน์ ตันตราพรพงศ์ หัวหน้า หน่วย จัดการ ป่า ชาย เลน กับพวก ออก ตรวจ พื้นที่ ดังกล่าว ปรากฏว่า จำเลย จ้าง คน บุกรุก แผ้วถาง ป่ามี เนื้อที่ ประมาณ 30 ไร่ โดย ถม ทราบ แล้ว ประมาณ 20 ไร่ จึง ร้องทุกข์ต่อ พนักงานสอบสวน เมื่อ วันที่ 25 สิงหาคม 2532 ต่อมา วันที่ 8กุมภาพันธ์ 2533 จำเลย มอบตัว ต่อ เจ้าหน้าที่ตำรวจ ชั้นสอบสวนจำเลย ให้การ รับ ว่า ได้ บุกรุก และ แผ้วถาง ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จริงเนื่องจาก เป็น ที่ดิน ของ ตน ซึ่ง ได้ มาจาก นาง สุจินต์ ผลงาม ยกให้ จำเลย นำสืบ ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ไม่มี สภาพ เป็น ป่า แต่ มี สภาพเป็น สวน จาก เดิม เป็น ที่ดิน ของ นาง สุจินต์ ยา ยของ จำเลย โดย มอบ ให้ นาย เกษม เสรีกุล ซื้อ แทน จาก นาย โยธินหรือจ๋าย สวนพรหม และ นาง สิวบิ่วหรือบิ้น เร็วเรียบ เมื่อ วันที่ 27 เมษายน 2486หลังจาก นั้น นาง สุจินต์ เข้า ครอบครอง ทำประโยชน์ ใน ที่ดิน ดังกล่าว ตลอดมา เมื่อ ถึง ปี 2498 นาง วงษ์ ยมนา ผู้ใหญ่บ้าน นำ ใบ แบบ แจ้ง การ ครอบครอง ที่ดิน (ส.ค.1 ) มา ให้ นาย เจ๋ สามี ของ นาง สุจินต์ เพื่อ กรอก ข้อความ นาย เจ๋ จึง ให้ นาย ประสิทธิ์ ตัณศิริ บิดา จำเลย เป็น ผู้ เขียน ข้อความ แทน โดย ระบุ ชื่อ นาย เจ๋ เป็น เจ้าของ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ตาม เอกสาร หมาย ล. 29 และ ล. 30 ปรากฏว่า นาย เจ๋ มิได้ ทำ แบบ แจ้ง การ ครอบครอง ที่ดิน (ส.ค.1 ) ไป ยื่น ต่อ ทางราชการและ นาย เจ๋ ถึงแก่กรรม เมื่อ ปี 2499 ต่อมา ปี 2528 กรมทางหลวง ตัด ถนน สาย พังงา-บางเตย-ทับปุด ผ่าน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ และ ได้ จ่าย ค่าชดเชย ให้ นาง สุจินต์ 22,900 บาท ตาม เอกสาร หมาย ล. 37นอกจาก นี้ นาง สุจินต์ ยัง ได้เสีย ภาษีบำรุงท้องที่ ใน ที่ดิน ที่ เกิดเหตุ ตลอดมา จำเลย ได้รับ การ ยกให้ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จากนาง สุจินต์ เมื่อ วันที่ 15 มกราคม 2531 ตาม เอกสาร หมาย ล. 35จาก นั้น จำเลย ได้ เข้า ครอบครอง ทำประโยชน์ ใน ที่ดิน ต่อ จาก นาง สุจินต์ ใน เดือน พฤษภาคม 2532 จำเลย เข้า ปรับปรุง พื้นที่ โดย ตัด ฟัน ต้น ไม้แล้ว นำ ทราบ มา ถม ต่อมา วันที่ 14 กรกฎาคม 2532 ระหว่าง ที่ จำเลยกำลัง ถม ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ได้ มี นาย เสถียร กับพวก มาตร วจสอบ จำเลย ได้ แสดง หลักฐาน เกี่ยวกับ การ ได้ มา ของ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ให้ ดูซึ่ง นาย เสถียร กับพวก มิได้ ห้ามปราม จำเลย แต่อย่างใด จำเลย มา ทราบ ภายหลัง ว่า ใน วันที่ 23 สิงหาคม 2532 นาย เสถียร กับพวก ได้ ตรวจสอบ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ อีก ครั้ง แล้ว ได้ ไป ร้องทุกข์ กล่าวหาจำเลย บุกรุก ป่า ชาย เลน หาดคลองคลี จำเลย จึง เข้า มอบตัว ต่อ พันตำรวจโท เอิบวิทย์ ธุระทอง พนักงานสอบสวน เพื่อ ต่อสู้ คดี สำหรับ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จำเลย ได้ ยื่น คำขอ ออก หนังสือ รับรองการ ทำประโยชน์ (น.ส.3ก. ) เมื่อ เดือน มิถุนายน 2532 ใน ระหว่าง ที่กำลัง รังวัด ที่ดิน ที่เกิดเหตุ เพื่อ ออก หนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3ก. ) จำเลย ถูก แจ้งความ กล่าวหา ว่า บุกรุก ที่ดิน ที่เกิดเหตุ นี้พิเคราะห์ แล้ว คดี มี ปัญหา วินิจฉัย ตาม ฎีกา ของ จำเลย ว่า ที่ดินที่เกิดเหตุ มิใช่ ป่า ตาม พระราชบัญญัติ ป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 4(1)แต่ เป็น ที่ดิน ที่ จำเลย มีสิทธิ ครอบครอง ก่อน ประมวลกฎหมายที่ดินพ.ศ. 2497 ใช้ บังคับ จำเลย จึง ไม่มี ความผิด ตาม ฟ้อง หรือไม่ จำเลยนำสืบ ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ นาง สุจินต์ ยา ยของ จำเลย ได้ ครอบครอง ทำ เป็น สวน จาก โดย นาย เกษม เป็น ผู้ซื้อ แทน จาก นาย โยธิน และ นาง สิวบิ่นหรือบิ้น เมื่อ วันที่ 27 เมษายน 2486 ตาม สัญญา ซื้อ ขาย ที่ดิน เอกสาร หมาย ล. 33 ใน ปี 2498 นาง สุจินต์ ได้ ให้ นาย ประสิทธิ์ บิดา ของ จำเลย แจ้ง สิทธิ ครอบครอง ที่ดิน (ส.ค.1 )ใน นาม ของ นาย เจ๋ สามี ของ นาง สุจินต์ ปรากฏ ตาม แบบ แจ้ง การ ครอบครอง ที่ดิน เอกสาร หมาย ล. 30 แต่ นาย เจ๋ ป่วย จึง มิได้ นำ แบบ แจ้ง การ ครอบครอง ที่ดิน ดังกล่าว ไป ยื่น ต่อ ทางราชการ และ นาย เจ๋ ถึงแก่กรรม วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2499 ต่อมา ใน ปี 2528 กรมทางหลวง ตัด ถนนสาย พังงา-บางเตย-ทับปุด ผ่าน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ และ ได้ จ่ายเงิน ค่าตอบแทน พืชผล ให้ นาง สุจินต์ จำนวน 22,900 บาท นาง สุจินต์ ได้เสีย ภาษีบำรุงท้องที่ ใน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ตลอดมา จำเลย ได้รับ การยกให้ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จาก นาง สุจินต์ เมื่อ วันที่ 15 มกราคม 2531ตาม หนังสือ ยกให้ เอกสาร หมาย ล. 35 เห็นว่า การ แจ้ง สิทธิ การ ครอบครองของ นาง สุจินต์ ใน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ แม้ จะ ไม่สมบูรณ์ ตาม กฎหมาย แต่ ก็ เป็น หลักฐาน สนับสนุน ว่า นาง สุจินต์ ได้ ครอบครอง ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ก่อน แล้ว พยาน จำเลย น่าเชื่อ ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ไม่มีสภาพ เป็น ป่า นาง สุจินต์ ได้ ครอบครอง ทำประโยชน์ ทำสวน จาก ใน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ตั้งแต่ ปี 2486 ก่อน ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497ใช้ บังคับ ฉะนั้น นาง สุจินต์ เป็น ผู้ ได้ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ มา ตาม ประมวลกฎหมายที่ดิน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จึง ไม่ใช่ ป่า ตาม พระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 4(1) เมื่อ นาง สุจินต์ ยก ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ให้ จำเลย จำเลย จึง มีสิทธิ ครอบครอง ที่พิพาท ฎีกา ของ จำเลย ฟังขึ้นที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษายก ฟ้อง ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วย ใน ผล "พิพากษายืน(มงคล สระฏัน-อธิราช มณีภาค-วุฒิ คราวุฒิ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรูปเรื่องของคำพิพากษาศาลฎีกานี้เป็นตัวอย่างยืนยันเกี่ยวกับสิทธิในการอุทธรณ์ฎีกาตามมาตรา193และ216แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาได้เป็นอย่างดีว่าคู่ความที่ไม่พอใจคำพิพากษาหรือได้รับผลกระทบในด้านใดด้านหนึ่งมีสิทธิที่จะอุทธรณ์ฎีกาหากไม่ต้องห้ามตามบทบัญญัติของกฎหมายแม้ว่าคู่ความฝ่ายนั้นจะเป็นฝ่ายชนะคดีอยู่แล้วก็ตามดังเช่นข้อเท็จจริงในคดีนี้จำเลยชนะคดีทั้งในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค3แต่จำเลยก็ยังสามารถฎีกาได้ตามสิทธิของจำเลยเพราะมีข้อเท็จจริงตามคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค3ซึ่งฟังแตกต่างกันว่าที่เกิดเหตุเป็นที่ป่าหรือเป็นที่ดินที่จำเลยมีสิทธิครอบครองดังประเด็นที่ตั้งในฎีกาของจำเลยทั้งนี้เพราะคำวินิจฉัยว่าที่พิพาทเป็นที่ป่าไม้หรือเป็นที่ที่จำเลยมีสิทธิครอบครองนั้นมีผลกระทบต่อสิทธิของจำเลยอยู่มากทีเดียวจำเลยจึงฎีกาตัวอย่างของสิทธิการฎีกากรณีอื่นอาจศึกษาได้จากคำพิพากษาศาลฎีกาที่1339/2524ซึ่งข้อเท็จจริงปรากฏว่า โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา350 ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วมีคำสั่งประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้องจำคุก1ปี โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษหนักขึ้น จำเลยอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้อง ขณะคดีอยู่ระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์โจทก์จำเลยยื่นคำร้องร่วมกันว่าได้ทำความตกลงกันแล้วขอถอนอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งอนุญาตให้โจทก์จำเลยถอนอุทธรณ์และสั่งจำหน่ายคดี โจทก์จำเลยฎีกาว่าคำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่อนุญาตให้ถอนอุทธรณ์ไม่ตรงตามความประสงค์เพราะคำสั่งของศาลอุทธรณ์ดังกล่าวมีผลให้คำพิพากษาศาลชั้นต้นยังคงอยู่ความจริงโจทก์จำเลยประสงค์จะเลิกคดีต่อกันนอกจากนี้โจทก์ฎีกาขอให้มีคำสั่งให้โจทก์ถอนฟ้องด้วย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าฎีกาโจทก์ที่ขอให้ศาลฎีกาอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องถือได้ว่าโจทก์ขอถอนฟ้องคดีนี้ในชั้นฎีกาซึ่งจำเลยไม่คัดค้านคดีนี้เป็นคดีความผิดต่อส่วนตัวโจทก์ย่อมถอนฟ้องได้ก่อนคดีถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา35วรรคสองศาลฎีกาอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องได้ให้จำหน่ายคดีออกเสียจากสารบบความ ลักษณะของการชนะคดีในผลเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับตัวความที่จะต้องศึกษาและแยกแยะรายละเอียดของคำพิพากษาว่ายังคงมีจุดใดที่จะฟ้องอุทธรณ์ฎีกาต่อไปให้สิ้นสุดยุติหรือไม่หากไม่นำพาแล้วอาจจะเกิดความเสียหายต่างๆหลายประการโดยเฉพาะในกรณีที่คดีถึงที่สุดแล้วอาจจะแก้ไขเยียวยาอะไรไม่ได้เลยซึ่งอาจจะศึกษาได้จากตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาต่อไปนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่173/2520 ผู้ร้องร้องขอคืนของกลางที่ศาลสั่งริบโจทก์คัดค้านเป็นคดีพิพาทกันเรื่องขอให้คืนของกลางเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำร้องเพราะในคดีอาญาเดิมศาลชั้นต้นมิได้มีคำพิพากษาให้ริบของกลางและผู้ร้องก็ไม่ได้ฎีกาต่อมาคดีเรื่องที่ผู้ร้องขอคืนของกลางย่อมเป็นอันยุติไม่มีข้อที่โจทก์จะต้องพิพาทโต้แย้งต่อไปอีกในชั้นนี้ถ้าหากคำพิพากษาในคดีอาญาเดิมของศาลชั้นต้นมีข้อผิดพลาดบกพร่องอย่างไรก็ชอบที่โจทก์จะต้องไปว่ากล่าวในคดีเดิมนั้นศาลฎีกาวินิจฉัยให้ในคดีนี้ไม่ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่1724/2530 คดีร้องขอคืนของกลางผู้ร้องมิได้ฎีกาโดยตรงว่าผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำผิดเพียงแต่กล่าวในฎีกาว่าผู้ร้องขอถือเอาคำอุทธรณ์ของผู้ร้องเป็นคำฎีกาของผู้ร้องส่วนหนึ่งด้วยเป็นฎีกาที่ไม่ชอบ คดีนี้พิพาทในเรื่องขอคืนของกลางเท่านั้นสำหรับคดีเดิมเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยและริบของกลางไม่ปรากฏว่ามีคู่ความฝ่ายใดอุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นดังกล่าวย่อมถึงที่สุดผู้ร้องจะมาโต้เถียงในชั้นนี้ว่าจำเลยมิได้ใช้ของกลางในการกระทำผิดคำพิพากษาในคดีเดิมที่ริบของกลางไม่ชอบด้วยกฎหมายหาได้ไม่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่1496/2531 โจทก์บรรยายฟ้องถึงการกระทำความผิดของจำเลยต่างกรรมต่างวาระรวม63กรรมจำเลยรับสารภาพตามฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยเพียง62กรรมโดยไม่ปรากฏว่าได้ยกฟ้องจึงไม่ถูกต้องแม้อุทธรณ์โจทก์จะมิได้ระบุมาว่าศาลชั้นต้นลงโทษกรรมใดและมิได้ลงโทษกรรมใดมาให้ชัดแจ้งแต่ก็เป็นที่เห็นได้ว่าขอให้ลงโทษในกรรมที่ขาดไปซึ่งเห็นได้ว่าศาลชั้นต้นมิได้ลงโทษในกรรมสุดท้ายเพราะนับขาดไปอุทธรณ์โจทก์จึงสมบูรณ์ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษปรับจำเลยโดยไม่แยกว่าการกระทำกรรมใดเป็นความผิดตามมาตราใดให้ชัดเจนศาลฎีกาแก้ไขให้ถูกต้องได้ส่วนกรณีที่ศาลชั้นต้นลงโทษต่ำกว่าอัตราขั้นต่ำที่กฎหมายกำหนดแต่โจทก์มิได้ฎีกาศาลฎีกาไม่อาจแก้ไขให้เป็นอย่างอื่นได้เพราะจะเป็นการพิพากษาเกินคำขอในฟ้องฎีกาของโจทก์ คำพิพากษาศาลฎีกาที่3387/2534 ข้อเท็จจริงปรากฏว่าโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา147,157,161,264,266,268,91และให้จำเลยใช้เงินคืนแก่ผู้เสียหาย จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา147,161,266,268วรรคสอง,90,91การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายบทหลายกรรมลงโทษตามมาตรา147ซึ่งเป็นบทหนักรวม23กรรมเรียงกระทงลงโทษจำคุกกระทงละ5ปีรวมจำคุก115ปีจำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา78กึ่งหนึ่งคงจำคุก57ปี6เดือนแต่ลงโทษจำคุกได้อย่างสูงเพียง50ปีตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา91ให้จำเลยคืนเงินที่ยักยอกไปแก่ผู้เสียหาย ต่อมาภายหลังจากคดีถึงที่สุดโดยคู่ความไม่อุทธรณ์แล้วจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่าพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยขัดต่อกฎหมายเพราะประมวลกฎหมายอาญามาตรา91(3)กำหนดให้ลงโทษจำคุกได้ไม่เกิน50ปีแต่ศาลชั้นต้นจำคุกจำเลย115ปีจึงเกินไป65ปีดังนั้นหากลงโทษตามกฎหมายแล้วหลังจากลดโทษให้จำเลยกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา78คงจำคุกจำเลยเพียง25ปีจึงขอให้กำหนดโทษใหม่ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าคดีถึงที่สุดแล้วตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจึงต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา190ซึ่งห้ามแก้ไขคำพิพากษาให้ยกคำร้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค2พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยแล้วหากจำเลยเห็นว่าศาลชั้นต้นกำหนดโทษจำคุกสูงกว่าที่กฎหมายกำหนดไว้จำเลยชอบที่จะใช้สิทธิอุทธรณ์คำพิพากษาไปยังศาลอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา193แต่จำเลยมิได้ใช้สิทธิดังกล่าวจนคดีถึงที่สุดไปนานแล้วจำเลยจึงมายื่นคำร้องขอให้ศาลกำหนดโทษจำเลยใหม่ให้น้อยลงโดยอ้างข้อกฎหมายตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา91(3)ดังนี้หากศาลฟังข้อกฎหมายตามที่จำเลยอ้างแล้ววินิจฉัยกำหนดโทษจำเลยใหม่ย่อมมีผลเป็นการแก้ไขคำพิพากษาซึ่งถึงที่สุดแล้วขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา190ซึ่งห้ามมิให้แก้ไขคำพิพากษาหรือคำสั่งซึ่งอ่านแล้วนอกจากถ้อยคำที่เขียนหรือพิมพ์ผิดพลาด พิพากษายืน อย่างไรก็ตามสิทธิที่จะอุทธรณ์ฎีกาได้ในลักษณะดังที่ได้กล่าวมาแล้วกับการที่จะได้รับการวินิจฉัยจากศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาหรือไม่นั้นเป็นคนละเรื่องกันแล้วแต่ข้อเท็จจริงเป็นรายกรณีไปว่าสมควรวินิจฉัยให้หรือไม่เป็นประโยชน์หรือไม่เป็นต้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่1502/2514 โจทก์ฟ้องว่าจำเลยปิดกั้นร่องน้ำสาธารณะทำให้น้ำหยุดไหลราษฎรได้รับความเดือดร้อนขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา375ศาลชั้นต้นเห็นว่าร่องน้ำที่พิพาทเป็นร่องน้ำสาธารณะจำเลยไปปิดกั้นเข้าจึงมีความผิดพิพากษาลงโทษศาลอุทธรณ์เห็นว่าร่องน้ำพิพาทเป็นร่องน้ำสาธารณะเช่นเดียวกันกับศาลชั้นต้นแต่จำเลยปิดกั้นโดยสุจริตโดยเชื่อว่ามีอำนาจปิดกั้นได้จึงไม่มีความผิดพิพากษายกฟ้องจำเลยฎีกาขอให้วินิจฉัยว่าร่องน้ำพิพาทไม่ใช่ร่องน้ำสาธารณะตามพระราชบัญญัติการชลประทานราษฎร์ศาลฎีกาเห็นว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยชนะคดีโดยยกฟ้องโจทก์อยู่แล้วและร่องน้ำพิพาทจะเป็นร่องน้ำสาธารณะตามพระราชบัญญัติการชลประทานราษฎร์หรือไม่นั้นก็มิได้ทำให้จำเลยเสียสิทธิแต่ประการใดจึงไม่รับวินิจฉัยฎีกาของจำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่1223/2495 โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยขัดคำสั่งนายอำเภอที่สั่งให้จำเลยออกจากหนองสาธารณะตามพระราชบัญญัติปกครองท้องที่ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา334(2)จำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทไม่ใช่หนองสาธารณะหากเป็นที่ของจำเลยมีกรรมสิทธิ์ศาลชั้นต้นฟังว่าที่พิพาทไม่ใช่หนองสาธารณะจึงพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์ฟังว่าที่พิพาทเป็นหนองสาธารณะแต่คงเห็นว่าจำเลยไม่ผิดในทางอาญาจึงพิพากษายืนให้ยกฟ้องดังนี้จำเลยจะฎีกาให้ศาลฎีกาวินิจฉัยให้ว่าที่พิพาทไม่ใช่หนองสาธารณะศาลฎีกาย่อมไม่รับวินิจฉัยให้โดยเห็นว่าประเด็นข้อขัดคำสั่งทางอาญานั้นได้สิ้นสุดลงแล้วคู่ความชอบที่จะโต้แย้งกันในทางแพ่งได้ว่าหนองพิพาทเป็นหนองสาธารณะหรือไม่ ?สุพิศปราณีตพลกรัง?คำพิพากษา: โจทก์ ฟ้อง และ แก้ไข คำฟ้อง ว่า เมื่อ ระหว่าง วันที่ 1 พฤษภาคม 2532เวลา กลางวัน ถึง วันที่ 25 สิงหาคม 2532 เวลา กลางวัน ต่อเนื่อง กันจำเลย บุกรุก ก่นสร้าง แผ้วถาง ป่า เผา ป่า อันเป็น การ ทำลาย ป่า เข้ายึดถือ ครอบครอง ป่า เพื่อ ตนเอง คิด เป็น พื้นที่ 25 ไร่ 2 งาน 90 ตารางวาโดย ไม่ได้ รับ อนุญาต จาก พนักงาน เจ้าหน้าที่ เหตุ เกิด ที่ ตำบล ท้ายช้าง อำเภอ เมือง พังงา จังหวัด พังงา ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติ ป่าไม้พ.ศ. 2484 มาตรา 54, 72 ตรี วรรคสอง พระราชบัญญัติ ป่าไม้(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2518 มาตรา 22 พระราชบัญญัติ ป่าไม้ (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2524 (ที่ ถูก เป็น พ.ศ. 2522) มาตรา 7 และ ให้ จำเลย คนงานผู้รับจ้าง ผู้แทน และ บริวาร ของ จำเลย ออก ไป จาก เขต ป่า ด้วยจำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น วินิจฉัย ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ไม่ใช่ ป่า และ จำเลยมีสิทธิ ครอบครอง ใน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ พิพากษายก ฟ้องโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 วินิจฉัย ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ เป็น ป่า แต่จำเลย เข้า ครอบครอง โดยสุจริต ขาด เจตนา อันเป็น องค์ประกอบ ความผิดจำเลย ไม่มี ความผิด ตาม ฟ้อง พิพากษายืนจำเลย ฎีกา โดย ผู้พิพากษา ซึ่ง พิจารณา และ ลงชื่อ ใน คำพิพากษาศาลชั้นต้น อนุญาต ให้ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ทางพิจารณา โจทก์ นำสืบ ว่า เมื่อ วันที่23 สิงหาคม 2532 นาย เสถียร ศิริลักษณะพงศ์ หัวหน้า หน่วย ป้องกัน รักษา ป่า ที่ พ.ง.1 (พังงา ) ได้รับ หนังสือ จาก กรมป่าไม้ ว่า มี การ บุกรุกพื้นที่ ป่า บริเวณ บ้านวังหม้อแกง ริมถนน สาย พังงา-บางเตย-ทับปุด จึง ร่วม กับ นาย เจียด โชติช่วง ป่าไม้ อำเภอ เมือง พังงา นาย เชาวรัตน์ ตันตราพรพงศ์ หัวหน้า หน่วย จัดการ ป่า ชาย เลน กับพวก ออก ตรวจ พื้นที่ ดังกล่าว ปรากฏว่า จำเลย จ้าง คน บุกรุก แผ้วถาง ป่ามี เนื้อที่ ประมาณ 30 ไร่ โดย ถม ทราบ แล้ว ประมาณ 20 ไร่ จึง ร้องทุกข์ต่อ พนักงานสอบสวน เมื่อ วันที่ 25 สิงหาคม 2532 ต่อมา วันที่ 8กุมภาพันธ์ 2533 จำเลย มอบตัว ต่อ เจ้าหน้าที่ตำรวจ ชั้นสอบสวนจำเลย ให้การ รับ ว่า ได้ บุกรุก และ แผ้วถาง ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จริงเนื่องจาก เป็น ที่ดิน ของ ตน ซึ่ง ได้ มาจาก นาง สุจินต์ ผลงาม ยกให้ จำเลย นำสืบ ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ไม่มี สภาพ เป็น ป่า แต่ มี สภาพเป็น สวน จาก เดิม เป็น ที่ดิน ของ นาง สุจินต์ ยา ยของ จำเลย โดย มอบ ให้ นาย เกษม เสรีกุล ซื้อ แทน จาก นาย โยธินหรือจ๋าย สวนพรหม และ นาง สิวบิ่วหรือบิ้น เร็วเรียบ เมื่อ วันที่ 27 เมษายน 2486หลังจาก นั้น นาง สุจินต์ เข้า ครอบครอง ทำประโยชน์ ใน ที่ดิน ดังกล่าว ตลอดมา เมื่อ ถึง ปี 2498 นาง วงษ์ ยมนา ผู้ใหญ่บ้าน นำ ใบ แบบ แจ้ง การ ครอบครอง ที่ดิน (ส.ค.1 ) มา ให้ นาย เจ๋ สามี ของ นาง สุจินต์ เพื่อ กรอก ข้อความ นาย เจ๋ จึง ให้ นาย ประสิทธิ์ ตัณศิริ บิดา จำเลย เป็น ผู้ เขียน ข้อความ แทน โดย ระบุ ชื่อ นาย เจ๋ เป็น เจ้าของ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ตาม เอกสาร หมาย ล. 29 และ ล. 30 ปรากฏว่า นาย เจ๋ มิได้ ทำ แบบ แจ้ง การ ครอบครอง ที่ดิน (ส.ค.1 ) ไป ยื่น ต่อ ทางราชการและ นาย เจ๋ ถึงแก่กรรม เมื่อ ปี 2499 ต่อมา ปี 2528 กรมทางหลวง ตัด ถนน สาย พังงา-บางเตย-ทับปุด ผ่าน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ และ ได้ จ่าย ค่าชดเชย ให้ นาง สุจินต์ 22,900 บาท ตาม เอกสาร หมาย ล. 37นอกจาก นี้ นาง สุจินต์ ยัง ได้เสีย ภาษีบำรุงท้องที่ ใน ที่ดิน ที่ เกิดเหตุ ตลอดมา จำเลย ได้รับ การ ยกให้ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จากนาง สุจินต์ เมื่อ วันที่ 15 มกราคม 2531 ตาม เอกสาร หมาย ล. 35จาก นั้น จำเลย ได้ เข้า ครอบครอง ทำประโยชน์ ใน ที่ดิน ต่อ จาก นาง สุจินต์ ใน เดือน พฤษภาคม 2532 จำเลย เข้า ปรับปรุง พื้นที่ โดย ตัด ฟัน ต้น ไม้แล้ว นำ ทราบ มา ถม ต่อมา วันที่ 14 กรกฎาคม 2532 ระหว่าง ที่ จำเลยกำลัง ถม ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ได้ มี นาย เสถียร กับพวก มาตร วจสอบ จำเลย ได้ แสดง หลักฐาน เกี่ยวกับ การ ได้ มา ของ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ให้ ดูซึ่ง นาย เสถียร กับพวก มิได้ ห้ามปราม จำเลย แต่อย่างใด จำเลย มา ทราบ ภายหลัง ว่า ใน วันที่ 23 สิงหาคม 2532 นาย เสถียร กับพวก ได้ ตรวจสอบ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ อีก ครั้ง แล้ว ได้ ไป ร้องทุกข์ กล่าวหาจำเลย บุกรุก ป่า ชาย เลน หาดคลองคลี จำเลย จึง เข้า มอบตัว ต่อ พันตำรวจโท เอิบวิทย์ ธุระทอง พนักงานสอบสวน เพื่อ ต่อสู้ คดี สำหรับ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จำเลย ได้ ยื่น คำขอ ออก หนังสือ รับรองการ ทำประโยชน์ (น.ส.3ก. ) เมื่อ เดือน มิถุนายน 2532 ใน ระหว่าง ที่กำลัง รังวัด ที่ดิน ที่เกิดเหตุ เพื่อ ออก หนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3ก. ) จำเลย ถูก แจ้งความ กล่าวหา ว่า บุกรุก ที่ดิน ที่เกิดเหตุ นี้พิเคราะห์ แล้ว คดี มี ปัญหา วินิจฉัย ตาม ฎีกา ของ จำเลย ว่า ที่ดินที่เกิดเหตุ มิใช่ ป่า ตาม พระราชบัญญัติ ป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 4(1)แต่ เป็น ที่ดิน ที่ จำเลย มีสิทธิ ครอบครอง ก่อน ประมวลกฎหมายที่ดินพ.ศ. 2497 ใช้ บังคับ จำเลย จึง ไม่มี ความผิด ตาม ฟ้อง หรือไม่ จำเลยนำสืบ ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ นาง สุจินต์ ยา ยของ จำเลย ได้ ครอบครอง ทำ เป็น สวน จาก โดย นาย เกษม เป็น ผู้ซื้อ แทน จาก นาย โยธิน และ นาง สิวบิ่นหรือบิ้น เมื่อ วันที่ 27 เมษายน 2486 ตาม สัญญา ซื้อ ขาย ที่ดิน เอกสาร หมาย ล. 33 ใน ปี 2498 นาง สุจินต์ ได้ ให้ นาย ประสิทธิ์ บิดา ของ จำเลย แจ้ง สิทธิ ครอบครอง ที่ดิน (ส.ค.1 )ใน นาม ของ นาย เจ๋ สามี ของ นาง สุจินต์ ปรากฏ ตาม แบบ แจ้ง การ ครอบครอง ที่ดิน เอกสาร หมาย ล. 30 แต่ นาย เจ๋ ป่วย จึง มิได้ นำ แบบ แจ้ง การ ครอบครอง ที่ดิน ดังกล่าว ไป ยื่น ต่อ ทางราชการ และ นาย เจ๋ ถึงแก่กรรม วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2499 ต่อมา ใน ปี 2528 กรมทางหลวง ตัด ถนนสาย พังงา-บางเตย-ทับปุด ผ่าน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ และ ได้ จ่ายเงิน ค่าตอบแทน พืชผล ให้ นาง สุจินต์ จำนวน 22,900 บาท นาง สุจินต์ ได้เสีย ภาษีบำรุงท้องที่ ใน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ตลอดมา จำเลย ได้รับ การยกให้ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จาก นาง สุจินต์ เมื่อ วันที่ 15 มกราคม 2531ตาม หนังสือ ยกให้ เอกสาร หมาย ล. 35 เห็นว่า การ แจ้ง สิทธิ การ ครอบครองของ นาง สุจินต์ ใน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ แม้ จะ ไม่สมบูรณ์ ตาม กฎหมาย แต่ ก็ เป็น หลักฐาน สนับสนุน ว่า นาง สุจินต์ ได้ ครอบครอง ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ก่อน แล้ว พยาน จำเลย น่าเชื่อ ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ไม่มีสภาพ เป็น ป่า นาง สุจินต์ ได้ ครอบครอง ทำประโยชน์ ทำสวน จาก ใน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ตั้งแต่ ปี 2486 ก่อน ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497ใช้ บังคับ ฉะนั้น นาง สุจินต์ เป็น ผู้ ได้ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ มา ตาม ประมวลกฎหมายที่ดิน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จึง ไม่ใช่ ป่า ตาม พระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 4(1) เมื่อ นาง สุจินต์ ยก ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ให้ จำเลย จำเลย จึง มีสิทธิ ครอบครอง ที่พิพาท ฎีกา ของ จำเลย ฟังขึ้นที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษายก ฟ้อง ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วย ใน ผล "พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 303/2539พนักงานอัยการจังหวัดพังงาโจทก์นาย สมศักดิ์ ตัณศิริจำเลย ป.พ.พ. ม. 1378 ป.วิ.อ. ม. 227 ป.ที่ดิน ม. 4 พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ.2497 ม. 5 พ.ร.บ.ป่าไม้ ม. 4 (1)แม้การแจ้งสิทธิการครอบครองที่ดินที่เกิดเหตุของ ส. ซึ่งเป็นยายของจำเลยไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายแต่ก็เป็นหลักฐานสนับสนุนว่าส. ได้ครอบครองที่ดินนั้นก่อนประมวลกฎหมายที่ดินพ.ศ.2497ใช้บังคับที่ดินดังกล่าวจึงไม่ใช่ป่าตามพระราชบัญญัติป่าไม้ฯมาตรา4(1)เมื่อ ส. ยกที่ดินนั้นให้จำเลยจำเลยจึงมีสิทธิครอบครองโจทก์ ฟ้อง และ แก้ไข คำฟ้อง ว่า เมื่อ ระหว่าง วันที่ 1 พฤษภาคม 2532เวลา กลางวัน ถึง วันที่ 25 สิงหาคม 2532 เวลา กลางวัน ต่อเนื่อง กันจำเลย บุกรุก ก่นสร้าง แผ้วถาง ป่า เผา ป่า อันเป็น การ ทำลาย ป่า เข้ายึดถือ ครอบครอง ป่า เพื่อ ตนเอง คิด เป็น พื้นที่ 25 ไร่ 2 งาน 90 ตารางวาโดย ไม่ได้ รับ อนุญาต จาก พนักงาน เจ้าหน้าที่ เหตุ เกิด ที่ ตำบล ท้ายช้าง อำเภอ เมือง พังงา จังหวัด พังงา ขอให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติ ป่าไม้พ.ศ. 2484 มาตรา 54, 72 ตรี วรรคสอง พระราชบัญญัติ ป่าไม้(ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2518 มาตรา 22 พระราชบัญญัติ ป่าไม้ (ฉบับที่ 6)พ.ศ. 2524 (ที่ ถูก เป็น พ.ศ. 2522) มาตรา 7 และ ให้ จำเลย คนงานผู้รับจ้าง ผู้แทน และ บริวาร ของ จำเลย ออก ไป จาก เขต ป่า ด้วยจำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น วินิจฉัย ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ไม่ใช่ ป่า และ จำเลยมีสิทธิ ครอบครอง ใน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ พิพากษายก ฟ้องโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 วินิจฉัย ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ เป็น ป่า แต่จำเลย เข้า ครอบครอง โดยสุจริต ขาด เจตนา อันเป็น องค์ประกอบ ความผิดจำเลย ไม่มี ความผิด ตาม ฟ้อง พิพากษายืนจำเลย ฎีกา โดย ผู้พิพากษา ซึ่ง พิจารณา และ ลงชื่อ ใน คำพิพากษาศาลชั้นต้น อนุญาต ให้ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "ทางพิจารณา โจทก์ นำสืบ ว่า เมื่อ วันที่23 สิงหาคม 2532 นาย เสถียร ศิริลักษณะพงศ์ หัวหน้า หน่วย ป้องกัน รักษา ป่า ที่ พ.ง.1 (พังงา ) ได้รับ หนังสือ จาก กรมป่าไม้ ว่า มี การ บุกรุกพื้นที่ ป่า บริเวณ บ้านวังหม้อแกง ริมถนน สาย พังงา-บางเตย-ทับปุด จึง ร่วม กับ นาย เจียด โชติช่วง ป่าไม้ อำเภอ เมือง พังงา นาย เชาวรัตน์ ตันตราพรพงศ์ หัวหน้า หน่วย จัดการ ป่า ชาย เลน กับพวก ออก ตรวจ พื้นที่ ดังกล่าว ปรากฏว่า จำเลย จ้าง คน บุกรุก แผ้วถาง ป่ามี เนื้อที่ ประมาณ 30 ไร่ โดย ถม ทราบ แล้ว ประมาณ 20 ไร่ จึง ร้องทุกข์ต่อ พนักงานสอบสวน เมื่อ วันที่ 25 สิงหาคม 2532 ต่อมา วันที่ 8กุมภาพันธ์ 2533 จำเลย มอบตัว ต่อ เจ้าหน้าที่ตำรวจ ชั้นสอบสวนจำเลย ให้การ รับ ว่า ได้ บุกรุก และ แผ้วถาง ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จริงเนื่องจาก เป็น ที่ดิน ของ ตน ซึ่ง ได้ มาจาก นาง สุจินต์ ผลงาม ยกให้ จำเลย นำสืบ ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ไม่มี สภาพ เป็น ป่า แต่ มี สภาพเป็น สวน จาก เดิม เป็น ที่ดิน ของ นาง สุจินต์ ยา ยของ จำเลย โดย มอบ ให้ นาย เกษม เสรีกุล ซื้อ แทน จาก นาย โยธินหรือจ๋าย สวนพรหม และ นาง สิวบิ่วหรือบิ้น เร็วเรียบ เมื่อ วันที่ 27 เมษายน 2486หลังจาก นั้น นาง สุจินต์ เข้า ครอบครอง ทำประโยชน์ ใน ที่ดิน ดังกล่าว ตลอดมา เมื่อ ถึง ปี 2498 นาง วงษ์ ยมนา ผู้ใหญ่บ้าน นำ ใบ แบบ แจ้ง การ ครอบครอง ที่ดิน (ส.ค.1 ) มา ให้ นาย เจ๋ สามี ของ นาง สุจินต์ เพื่อ กรอก ข้อความ นาย เจ๋ จึง ให้ นาย ประสิทธิ์ ตัณศิริ บิดา จำเลย เป็น ผู้ เขียน ข้อความ แทน โดย ระบุ ชื่อ นาย เจ๋ เป็น เจ้าของ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ตาม เอกสาร หมาย ล. 29 และ ล. 30 ปรากฏว่า นาย เจ๋ มิได้ ทำ แบบ แจ้ง การ ครอบครอง ที่ดิน (ส.ค.1 ) ไป ยื่น ต่อ ทางราชการและ นาย เจ๋ ถึงแก่กรรม เมื่อ ปี 2499 ต่อมา ปี 2528 กรมทางหลวง ตัด ถนน สาย พังงา-บางเตย-ทับปุด ผ่าน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ และ ได้ จ่าย ค่าชดเชย ให้ นาง สุจินต์ 22,900 บาท ตาม เอกสาร หมาย ล. 37นอกจาก นี้ นาง สุจินต์ ยัง ได้เสีย ภาษีบำรุงท้องที่ ใน ที่ดิน ที่ เกิดเหตุ ตลอดมา จำเลย ได้รับ การ ยกให้ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จากนาง สุจินต์ เมื่อ วันที่ 15 มกราคม 2531 ตาม เอกสาร หมาย ล. 35จาก นั้น จำเลย ได้ เข้า ครอบครอง ทำประโยชน์ ใน ที่ดิน ต่อ จาก นาง สุจินต์ ใน เดือน พฤษภาคม 2532 จำเลย เข้า ปรับปรุง พื้นที่ โดย ตัด ฟัน ต้น ไม้แล้ว นำ ทราบ มา ถม ต่อมา วันที่ 14 กรกฎาคม 2532 ระหว่าง ที่ จำเลยกำลัง ถม ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ได้ มี นาย เสถียร กับพวก มาตร วจสอบ จำเลย ได้ แสดง หลักฐาน เกี่ยวกับ การ ได้ มา ของ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ให้ ดูซึ่ง นาย เสถียร กับพวก มิได้ ห้ามปราม จำเลย แต่อย่างใด จำเลย มา ทราบ ภายหลัง ว่า ใน วันที่ 23 สิงหาคม 2532 นาย เสถียร กับพวก ได้ ตรวจสอบ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ อีก ครั้ง แล้ว ได้ ไป ร้องทุกข์ กล่าวหาจำเลย บุกรุก ป่า ชาย เลน หาดคลองคลี จำเลย จึง เข้า มอบตัว ต่อ พันตำรวจโท เอิบวิทย์ ธุระทอง พนักงานสอบสวน เพื่อ ต่อสู้ คดี สำหรับ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จำเลย ได้ ยื่น คำขอ ออก หนังสือ รับรองการ ทำประโยชน์ (น.ส.3ก. ) เมื่อ เดือน มิถุนายน 2532 ใน ระหว่าง ที่กำลัง รังวัด ที่ดิน ที่เกิดเหตุ เพื่อ ออก หนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3ก. ) จำเลย ถูก แจ้งความ กล่าวหา ว่า บุกรุก ที่ดิน ที่เกิดเหตุ นี้พิเคราะห์ แล้ว คดี มี ปัญหา วินิจฉัย ตาม ฎีกา ของ จำเลย ว่า ที่ดินที่เกิดเหตุ มิใช่ ป่า ตาม พระราชบัญญัติ ป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 4(1)แต่ เป็น ที่ดิน ที่ จำเลย มีสิทธิ ครอบครอง ก่อน ประมวลกฎหมายที่ดินพ.ศ. 2497 ใช้ บังคับ จำเลย จึง ไม่มี ความผิด ตาม ฟ้อง หรือไม่ จำเลยนำสืบ ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ นาง สุจินต์ ยา ยของ จำเลย ได้ ครอบครอง ทำ เป็น สวน จาก โดย นาย เกษม เป็น ผู้ซื้อ แทน จาก นาย โยธิน และ นาง สิวบิ่นหรือบิ้น เมื่อ วันที่ 27 เมษายน 2486 ตาม สัญญา ซื้อ ขาย ที่ดิน เอกสาร หมาย ล. 33 ใน ปี 2498 นาง สุจินต์ ได้ ให้ นาย ประสิทธิ์ บิดา ของ จำเลย แจ้ง สิทธิ ครอบครอง ที่ดิน (ส.ค.1 )ใน นาม ของ นาย เจ๋ สามี ของ นาง สุจินต์ ปรากฏ ตาม แบบ แจ้ง การ ครอบครอง ที่ดิน เอกสาร หมาย ล. 30 แต่ นาย เจ๋ ป่วย จึง มิได้ นำ แบบ แจ้ง การ ครอบครอง ที่ดิน ดังกล่าว ไป ยื่น ต่อ ทางราชการ และ นาย เจ๋ ถึงแก่กรรม วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2499 ต่อมา ใน ปี 2528 กรมทางหลวง ตัด ถนนสาย พังงา-บางเตย-ทับปุด ผ่าน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ และ ได้ จ่ายเงิน ค่าตอบแทน พืชผล ให้ นาง สุจินต์ จำนวน 22,900 บาท นาง สุจินต์ ได้เสีย ภาษีบำรุงท้องที่ ใน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ตลอดมา จำเลย ได้รับ การยกให้ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จาก นาง สุจินต์ เมื่อ วันที่ 15 มกราคม 2531ตาม หนังสือ ยกให้ เอกสาร หมาย ล. 35 เห็นว่า การ แจ้ง สิทธิ การ ครอบครองของ นาง สุจินต์ ใน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ แม้ จะ ไม่สมบูรณ์ ตาม กฎหมาย แต่ ก็ เป็น หลักฐาน สนับสนุน ว่า นาง สุจินต์ ได้ ครอบครอง ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ก่อน แล้ว พยาน จำเลย น่าเชื่อ ว่า ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ไม่มีสภาพ เป็น ป่า นาง สุจินต์ ได้ ครอบครอง ทำประโยชน์ ทำสวน จาก ใน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ตั้งแต่ ปี 2486 ก่อน ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497ใช้ บังคับ ฉะนั้น นาง สุจินต์ เป็น ผู้ ได้ ที่ดิน ที่เกิดเหตุ มา ตาม ประมวลกฎหมายที่ดิน ที่ดิน ที่เกิดเหตุ จึง ไม่ใช่ ป่า ตาม พระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 4(1) เมื่อ นาง สุจินต์ ยก ที่ดิน ที่เกิดเหตุ ให้ จำเลย จำเลย จึง มีสิทธิ ครอบครอง ที่พิพาท ฎีกา ของ จำเลย ฟังขึ้นที่ ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษายก ฟ้อง ศาลฎีกา เห็นพ้อง ด้วย ใน ผล "พิพากษายืน(มงคล สระฏัน-อธิราช มณีภาค-วุฒิ คราวุฒิ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรูปเรื่องของคำพิพากษาศาลฎีกานี้เป็นตัวอย่างยืนยันเกี่ยวกับสิทธิในการอุทธรณ์ฎีกาตามมาตรา193และ216แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาได้เป็นอย่างดีว่าคู่ความที่ไม่พอใจคำพิพากษาหรือได้รับผลกระทบในด้านใดด้านหนึ่งมีสิทธิที่จะอุทธรณ์ฎีกาหากไม่ต้องห้ามตามบทบัญญัติของกฎหมายแม้ว่าคู่ความฝ่ายนั้นจะเป็นฝ่ายชนะคดีอยู่แล้วก็ตามดังเช่นข้อเท็จจริงในคดีนี้จำเลยชนะคดีทั้งในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค3แต่จำเลยก็ยังสามารถฎีกาได้ตามสิทธิของจำเลยเพราะมีข้อเท็จจริงตามคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค3ซึ่งฟังแตกต่างกันว่าที่เกิดเหตุเป็นที่ป่าหรือเป็นที่ดินที่จำเลยมีสิทธิครอบครองดังประเด็นที่ตั้งในฎีกาของจำเลยทั้งนี้เพราะคำวินิจฉัยว่าที่พิพาทเป็นที่ป่าไม้หรือเป็นที่ที่จำเลยมีสิทธิครอบครองนั้นมีผลกระทบต่อสิทธิของจำเลยอยู่มากทีเดียวจำเลยจึงฎีกาตัวอย่างของสิทธิการฎีกากรณีอื่นอาจศึกษาได้จากคำพิพากษาศาลฎีกาที่1339/2524ซึ่งข้อเท็จจริงปรากฏว่า โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา350 ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วมีคำสั่งประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้องจำคุก1ปี โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษหนักขึ้น จำเลยอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้อง ขณะคดีอยู่ระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์โจทก์จำเลยยื่นคำร้องร่วมกันว่าได้ทำความตกลงกันแล้วขอถอนอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งอนุญาตให้โจทก์จำเลยถอนอุทธรณ์และสั่งจำหน่ายคดี โจทก์จำเลยฎีกาว่าคำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่อนุญาตให้ถอนอุทธรณ์ไม่ตรงตามความประสงค์เพราะคำสั่งของศาลอุทธรณ์ดังกล่าวมีผลให้คำพิพากษาศาลชั้นต้นยังคงอยู่ความจริงโจทก์จำเลยประสงค์จะเลิกคดีต่อกันนอกจากนี้โจทก์ฎีกาขอให้มีคำสั่งให้โจทก์ถอนฟ้องด้วย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าฎีกาโจทก์ที่ขอให้ศาลฎีกาอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องถือได้ว่าโจทก์ขอถอนฟ้องคดีนี้ในชั้นฎีกาซึ่งจำเลยไม่คัดค้านคดีนี้เป็นคดีความผิดต่อส่วนตัวโจทก์ย่อมถอนฟ้องได้ก่อนคดีถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา35วรรคสองศาลฎีกาอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องได้ให้จำหน่ายคดีออกเสียจากสารบบความ ลักษณะของการชนะคดีในผลเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับตัวความที่จะต้องศึกษาและแยกแยะรายละเอียดของคำพิพากษาว่ายังคงมีจุดใดที่จะฟ้องอุทธรณ์ฎีกาต่อไปให้สิ้นสุดยุติหรือไม่หากไม่นำพาแล้วอาจจะเกิดความเสียหายต่างๆหลายประการโดยเฉพาะในกรณีที่คดีถึงที่สุดแล้วอาจจะแก้ไขเยียวยาอะไรไม่ได้เลยซึ่งอาจจะศึกษาได้จากตัวอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาต่อไปนี้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่173/2520 ผู้ร้องร้องขอคืนของกลางที่ศาลสั่งริบโจทก์คัดค้านเป็นคดีพิพาทกันเรื่องขอให้คืนของกลางเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำร้องเพราะในคดีอาญาเดิมศาลชั้นต้นมิได้มีคำพิพากษาให้ริบของกลางและผู้ร้องก็ไม่ได้ฎีกาต่อมาคดีเรื่องที่ผู้ร้องขอคืนของกลางย่อมเป็นอันยุติไม่มีข้อที่โจทก์จะต้องพิพาทโต้แย้งต่อไปอีกในชั้นนี้ถ้าหากคำพิพากษาในคดีอาญาเดิมของศาลชั้นต้นมีข้อผิดพลาดบกพร่องอย่างไรก็ชอบที่โจทก์จะต้องไปว่ากล่าวในคดีเดิมนั้นศาลฎีกาวินิจฉัยให้ในคดีนี้ไม่ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่1724/2530 คดีร้องขอคืนของกลางผู้ร้องมิได้ฎีกาโดยตรงว่าผู้ร้องมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำผิดเพียงแต่กล่าวในฎีกาว่าผู้ร้องขอถือเอาคำอุทธรณ์ของผู้ร้องเป็นคำฎีกาของผู้ร้องส่วนหนึ่งด้วยเป็นฎีกาที่ไม่ชอบ คดีนี้พิพาทในเรื่องขอคืนของกลางเท่านั้นสำหรับคดีเดิมเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยและริบของกลางไม่ปรากฏว่ามีคู่ความฝ่ายใดอุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นดังกล่าวย่อมถึงที่สุดผู้ร้องจะมาโต้เถียงในชั้นนี้ว่าจำเลยมิได้ใช้ของกลางในการกระทำผิดคำพิพากษาในคดีเดิมที่ริบของกลางไม่ชอบด้วยกฎหมายหาได้ไม่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่1496/2531 โจทก์บรรยายฟ้องถึงการกระทำความผิดของจำเลยต่างกรรมต่างวาระรวม63กรรมจำเลยรับสารภาพตามฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยเพียง62กรรมโดยไม่ปรากฏว่าได้ยกฟ้องจึงไม่ถูกต้องแม้อุทธรณ์โจทก์จะมิได้ระบุมาว่าศาลชั้นต้นลงโทษกรรมใดและมิได้ลงโทษกรรมใดมาให้ชัดแจ้งแต่ก็เป็นที่เห็นได้ว่าขอให้ลงโทษในกรรมที่ขาดไปซึ่งเห็นได้ว่าศาลชั้นต้นมิได้ลงโทษในกรรมสุดท้ายเพราะนับขาดไปอุทธรณ์โจทก์จึงสมบูรณ์ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษปรับจำเลยโดยไม่แยกว่าการกระทำกรรมใดเป็นความผิดตามมาตราใดให้ชัดเจนศาลฎีกาแก้ไขให้ถูกต้องได้ส่วนกรณีที่ศาลชั้นต้นลงโทษต่ำกว่าอัตราขั้นต่ำที่กฎหมายกำหนดแต่โจทก์มิได้ฎีกาศาลฎีกาไม่อาจแก้ไขให้เป็นอย่างอื่นได้เพราะจะเป็นการพิพากษาเกินคำขอในฟ้องฎีกาของโจทก์ คำพิพากษาศาลฎีกาที่3387/2534 ข้อเท็จจริงปรากฏว่าโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา147,157,161,264,266,268,91และให้จำเลยใช้เงินคืนแก่ผู้เสียหาย จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา147,161,266,268วรรคสอง,90,91การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายบทหลายกรรมลงโทษตามมาตรา147ซึ่งเป็นบทหนักรวม23กรรมเรียงกระทงลงโทษจำคุกกระทงละ5ปีรวมจำคุก115ปีจำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา78กึ่งหนึ่งคงจำคุก57ปี6เดือนแต่ลงโทษจำคุกได้อย่างสูงเพียง50ปีตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา91ให้จำเลยคืนเงินที่ยักยอกไปแก่ผู้เสียหาย ต่อมาภายหลังจากคดีถึงที่สุดโดยคู่ความไม่อุทธรณ์แล้วจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่าพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยขัดต่อกฎหมายเพราะประมวลกฎหมายอาญามาตรา91(3)กำหนดให้ลงโทษจำคุกได้ไม่เกิน50ปีแต่ศาลชั้นต้นจำคุกจำเลย115ปีจึงเกินไป65ปีดังนั้นหากลงโทษตามกฎหมายแล้วหลังจากลดโทษให้จำเลยกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา78คงจำคุกจำเลยเพียง25ปีจึงขอให้กำหนดโทษใหม่ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าคดีถึงที่สุดแล้วตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจึงต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา190ซึ่งห้ามแก้ไขคำพิพากษาให้ยกคำร้อง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค2พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยแล้วหากจำเลยเห็นว่าศาลชั้นต้นกำหนดโทษจำคุกสูงกว่าที่กฎหมายกำหนดไว้จำเลยชอบที่จะใช้สิทธิอุทธรณ์คำพิพากษาไปยังศาลอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา193แต่จำเลยมิได้ใช้สิทธิดังกล่าวจนคดีถึงที่สุดไปนานแล้วจำเลยจึงมายื่นคำร้องขอให้ศาลกำหนดโทษจำเลยใหม่ให้น้อยลงโดยอ้างข้อกฎหมายตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา91(3)ดังนี้หากศาลฟังข้อกฎหมายตามที่จำเลยอ้างแล้ววินิจฉัยกำหนดโทษจำเลยใหม่ย่อมมีผลเป็นการแก้ไขคำพิพากษาซึ่งถึงที่สุดแล้วขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา190ซึ่งห้ามมิให้แก้ไขคำพิพากษาหรือคำสั่งซึ่งอ่านแล้วนอกจากถ้อยคำที่เขียนหรือพิมพ์ผิดพลาด พิพากษายืน อย่างไรก็ตามสิทธิที่จะอุทธรณ์ฎีกาได้ในลักษณะดังที่ได้กล่าวมาแล้วกับการที่จะได้รับการวินิจฉัยจากศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาหรือไม่นั้นเป็นคนละเรื่องกันแล้วแต่ข้อเท็จจริงเป็นรายกรณีไปว่าสมควรวินิจฉัยให้หรือไม่เป็นประโยชน์หรือไม่เป็นต้น คำพิพากษาศาลฎีกาที่1502/2514 โจทก์ฟ้องว่าจำเลยปิดกั้นร่องน้ำสาธารณะทำให้น้ำหยุดไหลราษฎรได้รับความเดือดร้อนขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา375ศาลชั้นต้นเห็นว่าร่องน้ำที่พิพาทเป็นร่องน้ำสาธารณะจำเลยไปปิดกั้นเข้าจึงมีความผิดพิพากษาลงโทษศาลอุทธรณ์เห็นว่าร่องน้ำพิพาทเป็นร่องน้ำสาธารณะเช่นเดียวกันกับศาลชั้นต้นแต่จำเลยปิดกั้นโดยสุจริตโดยเชื่อว่ามีอำนาจปิดกั้นได้จึงไม่มีความผิดพิพากษายกฟ้องจำเลยฎีกาขอให้วินิจฉัยว่าร่องน้ำพิพาทไม่ใช่ร่องน้ำสาธารณะตามพระราชบัญญัติการชลประทานราษฎร์ศาลฎีกาเห็นว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยชนะคดีโดยยกฟ้องโจทก์อยู่แล้วและร่องน้ำพิพาทจะเป็นร่องน้ำสาธารณะตามพระราชบัญญัติการชลประทานราษฎร์หรือไม่นั้นก็มิได้ทำให้จำเลยเสียสิทธิแต่ประการใดจึงไม่รับวินิจฉัยฎีกาของจำเลย คำพิพากษาศาลฎีกาที่1223/2495 โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยขัดคำสั่งนายอำเภอที่สั่งให้จำเลยออกจากหนองสาธารณะตามพระราชบัญญัติปกครองท้องที่ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา334(2)จำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทไม่ใช่หนองสาธารณะหากเป็นที่ของจำเลยมีกรรมสิทธิ์ศาลชั้นต้นฟังว่าที่พิพาทไม่ใช่หนองสาธารณะจึงพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์ฟังว่าที่พิพาทเป็นหนองสาธารณะแต่คงเห็นว่าจำเลยไม่ผิดในทางอาญาจึงพิพากษายืนให้ยกฟ้องดังนี้จำเลยจะฎีกาให้ศาลฎีกาวินิจฉัยให้ว่าที่พิพาทไม่ใช่หนองสาธารณะศาลฎีกาย่อมไม่รับวินิจฉัยให้โดยเห็นว่าประเด็นข้อขัดคำสั่งทางอาญานั้นได้สิ้นสุดลงแล้วคู่ความชอบที่จะโต้แย้งกันในทางแพ่งได้ว่าหนองพิพาทเป็นหนองสาธารณะหรือไม่ ?สุพิศปราณีตพลกรัง?