คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1139/2515หลักกฎหมาย: จำเลยได้ยินเสียงคนร้องทางฝั่งคลองตรงข้าม เข้าใจว่ามีเรื่องทะเลาะกัน จึงเดินลุยน้ำข้ามไปดู พอถึงก็ถูกคนตีที่แสกหน้าล้มลง เห็นคนตีวิ่งหนีไปทางทิศเหนือ แล้วมีคนวิ่งมาจากทางทิศเหนืออีก ซึ่งจำเลยเข้าใจว่าเป็นคนร้ายจะเข้ามาทำร้ายจำเลย จำเลยจึงใช้มีดดาบฟันคนที่วิ่งเข้ามานั้น 1 ทีถูกศีรษะกลับปรากฏว่าเป็นนายดินผู้ตายซึ่งเป็นญาติกัน ดังนี้ ถือได้ว่าจำเลยสำคัญผิดในข้อเท็จจริง กระทำป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุโจทก์ฟ้องและแก้ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดดาบปลายแปลม ตัวมีดยาว21 นิ้วฟุต กว้างประมาณ 1 นิ้วเศษ ด้ามยาวประมาณ 10 นิ้วฟุตฟันทำร้ายถูกบริเวณศีรษะของนายดิน ทองเกษร 1 ที โดยเจตนาฆ่านายดินถึงแก่ความตายในวันรุ่งขึ้น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288จำเลยให้การรับสารภาพ ต่อมาภาคเสธว่าไปห้ามคนทะเลาะกันแล้วถูกตีศีรษะล้มลงเห็นคนเข้ามาจะทำร้ายอีก จึงคว้าได้มีดเข้าใจว่าเป็นไม้ฟาดไปถูกศีรษะคน ๆ นั้น เป็นการป้องกันแล้วจึงทราบว่าเป็นนายดินผู้ตายซึ่งเป็นญาติกันกับจำเลยศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 จำคุก 15 ปี ลดโทษให้ตามมาตรา 78กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 7 ปี 6 เดือนจำเลยอุทธรณ์ว่าสำคัญผิดจึงกระทำป้องกัน หากเกินสมควรแก่เหตุก็ขอให้แก้โทษให้ต่ำลงศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยกระทำป้องกันพอสมควรแก่เหตุพิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาพิเคราะห์พยานหลักฐานโจทก์จำเลยแล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่จำเลยนำสืบว่านายดินผู้ตายกับจำเลยเป็นญาติกัน ก่อนเกิดเหตุจำเลยกับผู้ตายนั่งดื่มสุราอยู่ที่ร้านนายจำนงค์จนเวลาประมาณ 2 ทุ่ม ได้ยินเสียงคนร้องทางฝั่งคลองตรงข้าม เข้าใจว่ามีเรื่องทะเลาะวิวาทเกิดขึ้นผู้ตายเดินลุยน้ำข้ามคลองไปก่อน ส่วนจำเลยนั่งเรือข้ามฟากไป ผู้ตายไปเห็นนายบุญส่งนอนสลบอยู่ จึงกลับไปเอายาดมที่บ้าน ครั้นจำเลยไปถึงก็เข้าไปที่นายบุญส่งแล้วถูกคนตีแสกหน้าโดยไม่รู้ว่าใครเป็นคนร้ายเพราะมืด คนร้ายวิ่งหนีไปทางทิศเหนือ จำเลยถูกตีล้มลง แล้วมีคนวิ่งมาจากทางทิศเหนืออีก จำเลยจึงใช้มีดดาบฟันคนที่วิ่งเข้ามานั้นไป 1 ที โดยเข้าใจว่าเป็นคนร้ายจะมาทำร้ายจำเลยแต่ปรากฏว่าเป็นนายดินผู้ตายซึ่งเป็นญาติกัน พฤติการณ์เช่นนี้ถือได้ว่าจำเลยสำคัญผิดในข้อเท็จจริงและไม่ปรากฏว่าความสำคัญผิดนี้เกิดขึ้นจากความประมาทของจำเลย และการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จำเลยไม่มีความผิด ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1139/2515พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดธัญญบุรีโจทก์นายไสว ทองใบจำเลย ป.อ. ม. 62, ม. 68, ม. 69, ม. 288จำเลยได้ยินเสียงคนร้องทางฝั่งคลองตรงข้าม เข้าใจว่ามีเรื่องทะเลาะกัน จึงเดินลุยน้ำข้ามไปดู พอถึงก็ถูกคนตีที่แสกหน้าล้มลง เห็นคนตีวิ่งหนีไปทางทิศเหนือ แล้วมีคนวิ่งมาจากทางทิศเหนืออีก ซึ่งจำเลยเข้าใจว่าเป็นคนร้ายจะเข้ามาทำร้ายจำเลย จำเลยจึงใช้มีดดาบฟันคนที่วิ่งเข้ามานั้น 1 ทีถูกศีรษะกลับปรากฏว่าเป็นนายดินผู้ตายซึ่งเป็นญาติกัน ดังนี้ ถือได้ว่าจำเลยสำคัญผิดในข้อเท็จจริง กระทำป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุโจทก์ฟ้องและแก้ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดดาบปลายแปลม ตัวมีดยาว21 นิ้วฟุต กว้างประมาณ 1 นิ้วเศษ ด้ามยาวประมาณ 10 นิ้วฟุตฟันทำร้ายถูกบริเวณศีรษะของนายดิน ทองเกษร 1 ที โดยเจตนาฆ่านายดินถึงแก่ความตายในวันรุ่งขึ้น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288จำเลยให้การรับสารภาพ ต่อมาภาคเสธว่าไปห้ามคนทะเลาะกันแล้วถูกตีศีรษะล้มลงเห็นคนเข้ามาจะทำร้ายอีก จึงคว้าได้มีดเข้าใจว่าเป็นไม้ฟาดไปถูกศีรษะคน ๆ นั้น เป็นการป้องกันแล้วจึงทราบว่าเป็นนายดินผู้ตายซึ่งเป็นญาติกันกับจำเลยศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 จำคุก 15 ปี ลดโทษให้ตามมาตรา 78กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 7 ปี 6 เดือนจำเลยอุทธรณ์ว่าสำคัญผิดจึงกระทำป้องกัน หากเกินสมควรแก่เหตุก็ขอให้แก้โทษให้ต่ำลงศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยกระทำป้องกันพอสมควรแก่เหตุพิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาพิเคราะห์พยานหลักฐานโจทก์จำเลยแล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่จำเลยนำสืบว่านายดินผู้ตายกับจำเลยเป็นญาติกัน ก่อนเกิดเหตุจำเลยกับผู้ตายนั่งดื่มสุราอยู่ที่ร้านนายจำนงค์จนเวลาประมาณ 2 ทุ่ม ได้ยินเสียงคนร้องทางฝั่งคลองตรงข้าม เข้าใจว่ามีเรื่องทะเลาะวิวาทเกิดขึ้นผู้ตายเดินลุยน้ำข้ามคลองไปก่อน ส่วนจำเลยนั่งเรือข้ามฟากไป ผู้ตายไปเห็นนายบุญส่งนอนสลบอยู่ จึงกลับไปเอายาดมที่บ้าน ครั้นจำเลยไปถึงก็เข้าไปที่นายบุญส่งแล้วถูกคนตีแสกหน้าโดยไม่รู้ว่าใครเป็นคนร้ายเพราะมืด คนร้ายวิ่งหนีไปทางทิศเหนือ จำเลยถูกตีล้มลง แล้วมีคนวิ่งมาจากทางทิศเหนืออีก จำเลยจึงใช้มีดดาบฟันคนที่วิ่งเข้ามานั้นไป 1 ที โดยเข้าใจว่าเป็นคนร้ายจะมาทำร้ายจำเลยแต่ปรากฏว่าเป็นนายดินผู้ตายซึ่งเป็นญาติกัน พฤติการณ์เช่นนี้ถือได้ว่าจำเลยสำคัญผิดในข้อเท็จจริงและไม่ปรากฏว่าความสำคัญผิดนี้เกิดขึ้นจากความประมาทของจำเลย และการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จำเลยไม่มีความผิด ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์(ประสาท สุคนธมาน-ประพนธ์ ศาตะมาน-แผ้ว ศิวะบวร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและแก้ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดดาบปลายแปลม ตัวมีดยาว21 นิ้วฟุต กว้างประมาณ 1 นิ้วเศษ ด้ามยาวประมาณ 10 นิ้วฟุตฟันทำร้ายถูกบริเวณศีรษะของนายดิน ทองเกษร 1 ที โดยเจตนาฆ่านายดินถึงแก่ความตายในวันรุ่งขึ้น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288จำเลยให้การรับสารภาพ ต่อมาภาคเสธว่าไปห้ามคนทะเลาะกันแล้วถูกตีศีรษะล้มลงเห็นคนเข้ามาจะทำร้ายอีก จึงคว้าได้มีดเข้าใจว่าเป็นไม้ฟาดไปถูกศีรษะคน ๆ นั้น เป็นการป้องกันแล้วจึงทราบว่าเป็นนายดินผู้ตายซึ่งเป็นญาติกันกับจำเลยศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 จำคุก 15 ปี ลดโทษให้ตามมาตรา 78กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 7 ปี 6 เดือนจำเลยอุทธรณ์ว่าสำคัญผิดจึงกระทำป้องกัน หากเกินสมควรแก่เหตุก็ขอให้แก้โทษให้ต่ำลงศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยกระทำป้องกันพอสมควรแก่เหตุพิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาพิเคราะห์พยานหลักฐานโจทก์จำเลยแล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่จำเลยนำสืบว่านายดินผู้ตายกับจำเลยเป็นญาติกัน ก่อนเกิดเหตุจำเลยกับผู้ตายนั่งดื่มสุราอยู่ที่ร้านนายจำนงค์จนเวลาประมาณ 2 ทุ่ม ได้ยินเสียงคนร้องทางฝั่งคลองตรงข้าม เข้าใจว่ามีเรื่องทะเลาะวิวาทเกิดขึ้นผู้ตายเดินลุยน้ำข้ามคลองไปก่อน ส่วนจำเลยนั่งเรือข้ามฟากไป ผู้ตายไปเห็นนายบุญส่งนอนสลบอยู่ จึงกลับไปเอายาดมที่บ้าน ครั้นจำเลยไปถึงก็เข้าไปที่นายบุญส่งแล้วถูกคนตีแสกหน้าโดยไม่รู้ว่าใครเป็นคนร้ายเพราะมืด คนร้ายวิ่งหนีไปทางทิศเหนือ จำเลยถูกตีล้มลง แล้วมีคนวิ่งมาจากทางทิศเหนืออีก จำเลยจึงใช้มีดดาบฟันคนที่วิ่งเข้ามานั้นไป 1 ที โดยเข้าใจว่าเป็นคนร้ายจะมาทำร้ายจำเลยแต่ปรากฏว่าเป็นนายดินผู้ตายซึ่งเป็นญาติกัน พฤติการณ์เช่นนี้ถือได้ว่าจำเลยสำคัญผิดในข้อเท็จจริงและไม่ปรากฏว่าความสำคัญผิดนี้เกิดขึ้นจากความประมาทของจำเลย และการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จำเลยไม่มีความผิด ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1139/2515พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดธัญญบุรีโจทก์นายไสว ทองใบจำเลย ป.อ. ม. 62, ม. 68, ม. 69, ม. 288จำเลยได้ยินเสียงคนร้องทางฝั่งคลองตรงข้าม เข้าใจว่ามีเรื่องทะเลาะกัน จึงเดินลุยน้ำข้ามไปดู พอถึงก็ถูกคนตีที่แสกหน้าล้มลง เห็นคนตีวิ่งหนีไปทางทิศเหนือ แล้วมีคนวิ่งมาจากทางทิศเหนืออีก ซึ่งจำเลยเข้าใจว่าเป็นคนร้ายจะเข้ามาทำร้ายจำเลย จำเลยจึงใช้มีดดาบฟันคนที่วิ่งเข้ามานั้น 1 ทีถูกศีรษะกลับปรากฏว่าเป็นนายดินผู้ตายซึ่งเป็นญาติกัน ดังนี้ ถือได้ว่าจำเลยสำคัญผิดในข้อเท็จจริง กระทำป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุโจทก์ฟ้องและแก้ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดดาบปลายแปลม ตัวมีดยาว21 นิ้วฟุต กว้างประมาณ 1 นิ้วเศษ ด้ามยาวประมาณ 10 นิ้วฟุตฟันทำร้ายถูกบริเวณศีรษะของนายดิน ทองเกษร 1 ที โดยเจตนาฆ่านายดินถึงแก่ความตายในวันรุ่งขึ้น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288จำเลยให้การรับสารภาพ ต่อมาภาคเสธว่าไปห้ามคนทะเลาะกันแล้วถูกตีศีรษะล้มลงเห็นคนเข้ามาจะทำร้ายอีก จึงคว้าได้มีดเข้าใจว่าเป็นไม้ฟาดไปถูกศีรษะคน ๆ นั้น เป็นการป้องกันแล้วจึงทราบว่าเป็นนายดินผู้ตายซึ่งเป็นญาติกันกับจำเลยศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 จำคุก 15 ปี ลดโทษให้ตามมาตรา 78กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 7 ปี 6 เดือนจำเลยอุทธรณ์ว่าสำคัญผิดจึงกระทำป้องกัน หากเกินสมควรแก่เหตุก็ขอให้แก้โทษให้ต่ำลงศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยกระทำป้องกันพอสมควรแก่เหตุพิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาพิเคราะห์พยานหลักฐานโจทก์จำเลยแล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่จำเลยนำสืบว่านายดินผู้ตายกับจำเลยเป็นญาติกัน ก่อนเกิดเหตุจำเลยกับผู้ตายนั่งดื่มสุราอยู่ที่ร้านนายจำนงค์จนเวลาประมาณ 2 ทุ่ม ได้ยินเสียงคนร้องทางฝั่งคลองตรงข้าม เข้าใจว่ามีเรื่องทะเลาะวิวาทเกิดขึ้นผู้ตายเดินลุยน้ำข้ามคลองไปก่อน ส่วนจำเลยนั่งเรือข้ามฟากไป ผู้ตายไปเห็นนายบุญส่งนอนสลบอยู่ จึงกลับไปเอายาดมที่บ้าน ครั้นจำเลยไปถึงก็เข้าไปที่นายบุญส่งแล้วถูกคนตีแสกหน้าโดยไม่รู้ว่าใครเป็นคนร้ายเพราะมืด คนร้ายวิ่งหนีไปทางทิศเหนือ จำเลยถูกตีล้มลง แล้วมีคนวิ่งมาจากทางทิศเหนืออีก จำเลยจึงใช้มีดดาบฟันคนที่วิ่งเข้ามานั้นไป 1 ที โดยเข้าใจว่าเป็นคนร้ายจะมาทำร้ายจำเลยแต่ปรากฏว่าเป็นนายดินผู้ตายซึ่งเป็นญาติกัน พฤติการณ์เช่นนี้ถือได้ว่าจำเลยสำคัญผิดในข้อเท็จจริงและไม่ปรากฏว่าความสำคัญผิดนี้เกิดขึ้นจากความประมาทของจำเลย และการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จำเลยไม่มีความผิด ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์(ประสาท สุคนธมาน-ประพนธ์ ศาตะมาน-แผ้ว ศิวะบวร)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ