คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2516/2544หลักกฎหมาย: ในวันนัดสืบพยานโจทก์ศาลชั้นต้นอนุญาตให้จำเลยแก้ไขคำให้การแล้วเห็นว่าคดีไม่จำต้องสืบพยานบุคคลจึงมีคำสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้วพิพากษายกฟ้อง เนื่องจากโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องโดยพิเคราะห์จากคำแถลงของคู่ความและเอกสารที่ส่งศาลโจทก์อุทธรณ์และฎีกาว่าคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้งดสืบพยานโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้นที่รับคำร้องขอแก้ไขคำให้การจำเลย ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาคดีสืบพยานโจทก์จำเลยใหม่ แม้จะอุทธรณ์และฎีกาว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องมาด้วยก็เป็นการโต้แย้งข้อที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะไม่ปฏิบัติตามขั้นตอนตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530เท่านั้น ไม่ได้อุทธรณ์และฎีกาในเนื้อหาที่โจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่ม แม้อุทธรณ์ข้อนี้จะฟังขึ้น ก็จะเข้าไปวินิจฉัยเรื่องเรียกเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มยังไม่ได้ เพราะยังไม่มีข้อเท็จจริงเนื่องจากศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยาน ต้องย้อนสำนวนไปให้สืบพยานแล้วพิพากษาใหม่ อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์จึงเป็นคดีที่มีคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ ซึ่งตามตาราง 1 ข้อ (2)(ก) ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งต้องเสียค่าขึ้นศาลเพียง 200 บาทคดีสืบเนื่องจากโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองขอเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มจำนวน 2,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ15 ต่อปี นับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาพิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับหลังจากศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลฎีกาเมื่อวันที่ 25มีนาคม 2541 แล้วต่อมาวันที่ 21 พฤษภาคม 2542 โจทก์ยื่นคำร้องว่า อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์เป็นอุทธรณ์และฎีกาคำสั่งปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ซึ่งต้องเสียค่าขึ้นศาล 200 บาทแต่เจ้าหน้าที่ศาลให้โจทก์เสียค่าขึ้นศาลเป็นคดีมีทุนทรัพย์ ขอให้คืนค่าขึ้นศาลส่วนที่เกินในชั้นอุทธรณ์และฎีกาแก่โจทก์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 2542 ว่าอุทธรณ์และฎีกาของโจทก์เป็นกรณีขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันอาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ ที่โจทก์ต้องเสียค่าธรรมเนียมศาลอย่างคดีมีทุนทรัพย์จึงชอบแล้ว ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับโจทก์ยื่นคำร้องขอให้ศาลชั้นต้นเพิกถอนคำสั่งที่ไม่อนุญาตให้คืนเงินค่าขึ้นศาลแก่โจทก์ แล้วมีคำสั่งอนุญาตให้คืนเงินค่าขึ้นศาลส่วนที่เกินแก่โจทก์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งลงวันที่ 22 มิถุนายน 2542 ว่า ศาลฎีกาพิพากษาไปแล้ว จึงไม่มีเหตุที่ศาลชั้นต้นจะเพิกถอนคำสั่งเดิมให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นลงวันที่ 24 พฤษภาคม 2542ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาคณะคดีปกครองวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า ที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่คืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาส่วนเกิน 200 บาท แก่โจทก์ชอบหรือไม่ โจทก์ฎีกาว่า ในวันสืบพยานโจทก์ โจทก์ได้นำพยานมาเพื่อเตรียมสืบพยานแล้ว แต่จำเลยทั้งสองได้ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำให้การว่า โจทก์ฟ้องเกิน 1 ปี จึงไม่มีอำนาจฟ้องศาลชั้นต้นได้อนุญาตให้จำเลยทั้งสองแก้ไขคำให้การแล้วเห็นว่าคดีไม่จำต้องสืบพยานบุคคล จึงมีคำสั่งงดสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสอง แล้วพิพากษายกฟ้อง โจทก์ได้อุทธรณ์และฎีกาว่าคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้แก้ไขคำให้การและคำสั่งที่ให้งดสืบพยานโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย โดยโจทก์มีคำขอให้ศาลสูงยกคำสั่งศาลชั้นต้นที่รับคำร้องขอแก้ไขคำให้การจำเลยทั้งสองและให้ศาลชั้นต้นพิจารณาคดีสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองใหม่จึงเห็นได้ว่า หากอุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ฟังขึ้น ก็มีผลเพียงคดีต้องสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองกันใหม่ และยังไม่แน่ชัดว่าโจทก์จะชนะคดีหรือไม่ การพิจารณาคดีใหม่จึงไม่ใช่ประโยชน์ใดที่จะคำนวณเป็นราคาเงินได้ อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ย่อมเป็นคำขอปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ไม่ได้มีข้อความโต้แย้งเนื้อหาแห่งคดีทั้งตามรูปคดีจะต้องนำสืบค่าเสียหายให้เสร็จสิ้นก่อน ศาลจึงจะพิพากษาได้ผลการอุทธรณ์และฎีกาไม่ทำให้โจทก์ชนะคดี โจทก์เพียงขอให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้นแล้วให้ศาลชั้นต้นสืบพยานต่อไป เมื่อเสร็จสิ้นถึงจะพิพากษา อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์จึงเป็นคดีที่เป็นคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ โจทก์เสียค่าขึ้นศาลในชั้นอุทธรณ์เพียง 200 บาท อันเป็นค่าขึ้นศาลที่ถูกต้องแล้ว มิฉะนั้นศาลคงไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ มาแต่ต้นจึงเห็นได้ว่าในคดีเดียวกันโจทก์ต้องเสียค่าขึ้นศาลแตกต่างกันย่อมพิสูจน์ได้ว่าค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาไม่ได้กำหนดให้ถูกต้องตามกฎหมาย พิเคราะห์แล้ว ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในรายงานกระบวนพิจารณาว่า พิเคราะห์คำแถลงของคู่ความทุกฝ่ายประกอบพยานเอกสารที่คู่ความทุกฝ่ายรับว่าถูกต้องแล้ว เห็นว่าคดีไม่จำต้องสืบพยานบุคคลต่อไป งดสืบพยานบุคคล นัดฟังคำพิพากษาและวินิจฉัยว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้อง โจทก์ยื่นอุทธรณ์และฎีกา อ้างว่าคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้รับคำร้องขอแก้ไขคำให้การของจำเลยทั้งสองไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้สืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองต่อไปนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า แม้โจทก์จะอุทธรณ์และฎีกาว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องคดีนี้มาด้วยก็ตาม ก็เป็นอุทธรณ์และฎีกาโต้แย้งที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะไม่ปฏิบัติตามขั้นตอนตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 เท่านั้น ไม่ได้อุทธรณ์และฎีกาในเนื้อหาที่โจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มอีก 2,000,000 บาท และแม้ศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาจะพิพากษาว่า อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ฟังขึ้น ก็จะเข้าไปวินิจฉัยเรื่องเรียกเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มยังไม่ได้ เพราะยังไม่มีข้อเท็จจริงเนื่องจากศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองจนสิ้นกระแสความแล้วพิพากษาใหม่ดังนั้น อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์จึงเป็นคดีที่มีคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ ซึ่งตามตาราง 1 ข้อ (2)(ก)ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งกำหนดให้เสียค่าขึ้นศาลเพียง 200 บาท ที่โจทก์เสียค่าขึ้นศาลในชั้นอุทธรณ์จำนวน 200 บาทนั้นถูกต้องแล้ว แต่ที่โจทก์เสียค่าขึ้นศาลในชั้นฎีกาจำนวน 50,000บาท เป็นการเสียค่าขึ้นศาลเกินมาไม่ถูกต้อง จึงต้องคืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาส่วนที่เสียเกินมาให้แก่โจทก์ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษากลับให้คืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาส่วนที่เสียเกินมาเป็นเงิน 49,800 บาท แก่โจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2516/2544นาง ศรีเพ็ญ สุริยะศิริบุตรโจทก์กระทรวงศึกษาธิการ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 150, ม. ตาราง 1ในวันนัดสืบพยานโจทก์ศาลชั้นต้นอนุญาตให้จำเลยแก้ไขคำให้การแล้วเห็นว่าคดีไม่จำต้องสืบพยานบุคคลจึงมีคำสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้วพิพากษายกฟ้อง เนื่องจากโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องโดยพิเคราะห์จากคำแถลงของคู่ความและเอกสารที่ส่งศาลโจทก์อุทธรณ์และฎีกาว่าคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้งดสืบพยานโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้นที่รับคำร้องขอแก้ไขคำให้การจำเลย ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาคดีสืบพยานโจทก์จำเลยใหม่ แม้จะอุทธรณ์และฎีกาว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องมาด้วยก็เป็นการโต้แย้งข้อที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะไม่ปฏิบัติตามขั้นตอนตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530เท่านั้น ไม่ได้อุทธรณ์และฎีกาในเนื้อหาที่โจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่ม แม้อุทธรณ์ข้อนี้จะฟังขึ้น ก็จะเข้าไปวินิจฉัยเรื่องเรียกเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มยังไม่ได้ เพราะยังไม่มีข้อเท็จจริงเนื่องจากศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยาน ต้องย้อนสำนวนไปให้สืบพยานแล้วพิพากษาใหม่ อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์จึงเป็นคดีที่มีคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ ซึ่งตามตาราง 1 ข้อ (2)(ก) ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งต้องเสียค่าขึ้นศาลเพียง 200 บาทคดีสืบเนื่องจากโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองขอเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มจำนวน 2,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ15 ต่อปี นับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาพิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับหลังจากศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลฎีกาเมื่อวันที่ 25มีนาคม 2541 แล้วต่อมาวันที่ 21 พฤษภาคม 2542 โจทก์ยื่นคำร้องว่า อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์เป็นอุทธรณ์และฎีกาคำสั่งปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ซึ่งต้องเสียค่าขึ้นศาล 200 บาทแต่เจ้าหน้าที่ศาลให้โจทก์เสียค่าขึ้นศาลเป็นคดีมีทุนทรัพย์ ขอให้คืนค่าขึ้นศาลส่วนที่เกินในชั้นอุทธรณ์และฎีกาแก่โจทก์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 2542 ว่าอุทธรณ์และฎีกาของโจทก์เป็นกรณีขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันอาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ ที่โจทก์ต้องเสียค่าธรรมเนียมศาลอย่างคดีมีทุนทรัพย์จึงชอบแล้ว ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับโจทก์ยื่นคำร้องขอให้ศาลชั้นต้นเพิกถอนคำสั่งที่ไม่อนุญาตให้คืนเงินค่าขึ้นศาลแก่โจทก์ แล้วมีคำสั่งอนุญาตให้คืนเงินค่าขึ้นศาลส่วนที่เกินแก่โจทก์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งลงวันที่ 22 มิถุนายน 2542 ว่า ศาลฎีกาพิพากษาไปแล้ว จึงไม่มีเหตุที่ศาลชั้นต้นจะเพิกถอนคำสั่งเดิมให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นลงวันที่ 24 พฤษภาคม 2542ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาคณะคดีปกครองวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า ที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่คืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาส่วนเกิน 200 บาท แก่โจทก์ชอบหรือไม่ โจทก์ฎีกาว่า ในวันสืบพยานโจทก์ โจทก์ได้นำพยานมาเพื่อเตรียมสืบพยานแล้ว แต่จำเลยทั้งสองได้ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำให้การว่า โจทก์ฟ้องเกิน 1 ปี จึงไม่มีอำนาจฟ้องศาลชั้นต้นได้อนุญาตให้จำเลยทั้งสองแก้ไขคำให้การแล้วเห็นว่าคดีไม่จำต้องสืบพยานบุคคล จึงมีคำสั่งงดสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสอง แล้วพิพากษายกฟ้อง โจทก์ได้อุทธรณ์และฎีกาว่าคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้แก้ไขคำให้การและคำสั่งที่ให้งดสืบพยานโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย โดยโจทก์มีคำขอให้ศาลสูงยกคำสั่งศาลชั้นต้นที่รับคำร้องขอแก้ไขคำให้การจำเลยทั้งสองและให้ศาลชั้นต้นพิจารณาคดีสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองใหม่จึงเห็นได้ว่า หากอุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ฟังขึ้น ก็มีผลเพียงคดีต้องสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองกันใหม่ และยังไม่แน่ชัดว่าโจทก์จะชนะคดีหรือไม่ การพิจารณาคดีใหม่จึงไม่ใช่ประโยชน์ใดที่จะคำนวณเป็นราคาเงินได้ อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ย่อมเป็นคำขอปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ไม่ได้มีข้อความโต้แย้งเนื้อหาแห่งคดีทั้งตามรูปคดีจะต้องนำสืบค่าเสียหายให้เสร็จสิ้นก่อน ศาลจึงจะพิพากษาได้ผลการอุทธรณ์และฎีกาไม่ทำให้โจทก์ชนะคดี โจทก์เพียงขอให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้นแล้วให้ศาลชั้นต้นสืบพยานต่อไป เมื่อเสร็จสิ้นถึงจะพิพากษา อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์จึงเป็นคดีที่เป็นคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ โจทก์เสียค่าขึ้นศาลในชั้นอุทธรณ์เพียง 200 บาท อันเป็นค่าขึ้นศาลที่ถูกต้องแล้ว มิฉะนั้นศาลคงไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ มาแต่ต้นจึงเห็นได้ว่าในคดีเดียวกันโจทก์ต้องเสียค่าขึ้นศาลแตกต่างกันย่อมพิสูจน์ได้ว่าค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาไม่ได้กำหนดให้ถูกต้องตามกฎหมาย พิเคราะห์แล้ว ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในรายงานกระบวนพิจารณาว่า พิเคราะห์คำแถลงของคู่ความทุกฝ่ายประกอบพยานเอกสารที่คู่ความทุกฝ่ายรับว่าถูกต้องแล้ว เห็นว่าคดีไม่จำต้องสืบพยานบุคคลต่อไป งดสืบพยานบุคคล นัดฟังคำพิพากษาและวินิจฉัยว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้อง โจทก์ยื่นอุทธรณ์และฎีกา อ้างว่าคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้รับคำร้องขอแก้ไขคำให้การของจำเลยทั้งสองไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้สืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองต่อไปนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า แม้โจทก์จะอุทธรณ์และฎีกาว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องคดีนี้มาด้วยก็ตาม ก็เป็นอุทธรณ์และฎีกาโต้แย้งที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะไม่ปฏิบัติตามขั้นตอนตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 เท่านั้น ไม่ได้อุทธรณ์และฎีกาในเนื้อหาที่โจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มอีก 2,000,000 บาท และแม้ศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาจะพิพากษาว่า อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ฟังขึ้น ก็จะเข้าไปวินิจฉัยเรื่องเรียกเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มยังไม่ได้ เพราะยังไม่มีข้อเท็จจริงเนื่องจากศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองจนสิ้นกระแสความแล้วพิพากษาใหม่ดังนั้น อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์จึงเป็นคดีที่มีคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ ซึ่งตามตาราง 1 ข้อ (2)(ก)ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งกำหนดให้เสียค่าขึ้นศาลเพียง 200 บาท ที่โจทก์เสียค่าขึ้นศาลในชั้นอุทธรณ์จำนวน 200 บาทนั้นถูกต้องแล้ว แต่ที่โจทก์เสียค่าขึ้นศาลในชั้นฎีกาจำนวน 50,000บาท เป็นการเสียค่าขึ้นศาลเกินมาไม่ถูกต้อง จึงต้องคืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาส่วนที่เสียเกินมาให้แก่โจทก์ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษากลับให้คืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาส่วนที่เสียเกินมาเป็นเงิน 49,800 บาท แก่โจทก์(วิชัย วิสิทธวงศ์-วิชัย ชื่นชมพูนุท-สุเทพ เจตนาการณ์กุล)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้สืบเนื่องจากศาลชั้นต้นเรียกเก็บค่าขึ้นศาลในชั้นอุทธรณ์และฎีกาแตกต่างกัน และคดีถึงที่สุดไปแล้ว แต่โจทก์มายื่นคำร้องขอคืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาอ้างว่าได้เสียเกินไป ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นที่สั่งไม่คืน โจทก์ฎีกาว่าการเรียกเก็บค่าขึ้นศาลไม่ชอบศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเป็นคดีที่มีคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ ให้คืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาส่วนที่เรียกเก็บเกินแก่โจทก์ ในเรื่องค่าขึ้นศาลนั้น สำหรับคดีที่มีคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้นั้น ตามตาราง 1(2)ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง แบ่งเป็น (ก) คดีทั่วไป รวมทั้งคดีไม่มีข้อพิพาท ให้เรียกเรื่องละ 200 (ข) อุทธรณ์หรือฎีกาคำสั่งตามมาตรา 227 หรือมาตรา 228ให้เรียกเรื่องละ 200 บาท สำหรับคดีนี้แม้จะเป็นคดีมีทุนทรัพย์ในชั้นพิจารณาของศาลชั้นต้นมาแต่เริ่มต้นคดี แต่ในชั้นที่โจทก์อุทธรณ์และฎีกานั้นต้องถือว่าเป็นคดีไม่มีทุนทรัพย์ เพราะแม้ว่าการที่ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองแล้วพิพากษายกฟ้องโดยพิเคราะห์จากคำแถลงของคู่ความและเอกสารที่คู่ความส่งศาล จะมิใช่เป็นการชี้ขาดเบื้องต้นในปัญหาข้อกฎหมายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 24และมาตรา 227 แต่อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ที่คัดค้านคำสั่งของศาลชั้นต้น โดยขอให้ศาลชั้นต้นสืบพยานโจทก์และจำเลยต่อไปนั้นก็ยังเป็นคดีที่มีคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้อยู่นั่นเอง จึงต้องเสียค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์และฎีกาเพียง 200 บาท ตามตาราง 1 ข้อ 2(ก)มิใช่ตาราง1ข้อ2(ข)(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1341/2537,4969-4972/2540, 3019/2541) ประพาฬ อนมานคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องจากโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองขอเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มจำนวน 2,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ15 ต่อปี นับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาพิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับหลังจากศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลฎีกาเมื่อวันที่ 25มีนาคม 2541 แล้วต่อมาวันที่ 21 พฤษภาคม 2542 โจทก์ยื่นคำร้องว่า อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์เป็นอุทธรณ์และฎีกาคำสั่งปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ซึ่งต้องเสียค่าขึ้นศาล 200 บาทแต่เจ้าหน้าที่ศาลให้โจทก์เสียค่าขึ้นศาลเป็นคดีมีทุนทรัพย์ ขอให้คืนค่าขึ้นศาลส่วนที่เกินในชั้นอุทธรณ์และฎีกาแก่โจทก์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 2542 ว่าอุทธรณ์และฎีกาของโจทก์เป็นกรณีขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันอาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ ที่โจทก์ต้องเสียค่าธรรมเนียมศาลอย่างคดีมีทุนทรัพย์จึงชอบแล้ว ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับโจทก์ยื่นคำร้องขอให้ศาลชั้นต้นเพิกถอนคำสั่งที่ไม่อนุญาตให้คืนเงินค่าขึ้นศาลแก่โจทก์ แล้วมีคำสั่งอนุญาตให้คืนเงินค่าขึ้นศาลส่วนที่เกินแก่โจทก์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งลงวันที่ 22 มิถุนายน 2542 ว่า ศาลฎีกาพิพากษาไปแล้ว จึงไม่มีเหตุที่ศาลชั้นต้นจะเพิกถอนคำสั่งเดิมให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นลงวันที่ 24 พฤษภาคม 2542ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาคณะคดีปกครองวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า ที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่คืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาส่วนเกิน 200 บาท แก่โจทก์ชอบหรือไม่ โจทก์ฎีกาว่า ในวันสืบพยานโจทก์ โจทก์ได้นำพยานมาเพื่อเตรียมสืบพยานแล้ว แต่จำเลยทั้งสองได้ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำให้การว่า โจทก์ฟ้องเกิน 1 ปี จึงไม่มีอำนาจฟ้องศาลชั้นต้นได้อนุญาตให้จำเลยทั้งสองแก้ไขคำให้การแล้วเห็นว่าคดีไม่จำต้องสืบพยานบุคคล จึงมีคำสั่งงดสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสอง แล้วพิพากษายกฟ้อง โจทก์ได้อุทธรณ์และฎีกาว่าคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้แก้ไขคำให้การและคำสั่งที่ให้งดสืบพยานโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย โดยโจทก์มีคำขอให้ศาลสูงยกคำสั่งศาลชั้นต้นที่รับคำร้องขอแก้ไขคำให้การจำเลยทั้งสองและให้ศาลชั้นต้นพิจารณาคดีสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองใหม่จึงเห็นได้ว่า หากอุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ฟังขึ้น ก็มีผลเพียงคดีต้องสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองกันใหม่ และยังไม่แน่ชัดว่าโจทก์จะชนะคดีหรือไม่ การพิจารณาคดีใหม่จึงไม่ใช่ประโยชน์ใดที่จะคำนวณเป็นราคาเงินได้ อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ย่อมเป็นคำขอปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ไม่ได้มีข้อความโต้แย้งเนื้อหาแห่งคดีทั้งตามรูปคดีจะต้องนำสืบค่าเสียหายให้เสร็จสิ้นก่อน ศาลจึงจะพิพากษาได้ผลการอุทธรณ์และฎีกาไม่ทำให้โจทก์ชนะคดี โจทก์เพียงขอให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้นแล้วให้ศาลชั้นต้นสืบพยานต่อไป เมื่อเสร็จสิ้นถึงจะพิพากษา อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์จึงเป็นคดีที่เป็นคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ โจทก์เสียค่าขึ้นศาลในชั้นอุทธรณ์เพียง 200 บาท อันเป็นค่าขึ้นศาลที่ถูกต้องแล้ว มิฉะนั้นศาลคงไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ มาแต่ต้นจึงเห็นได้ว่าในคดีเดียวกันโจทก์ต้องเสียค่าขึ้นศาลแตกต่างกันย่อมพิสูจน์ได้ว่าค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาไม่ได้กำหนดให้ถูกต้องตามกฎหมาย พิเคราะห์แล้ว ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในรายงานกระบวนพิจารณาว่า พิเคราะห์คำแถลงของคู่ความทุกฝ่ายประกอบพยานเอกสารที่คู่ความทุกฝ่ายรับว่าถูกต้องแล้ว เห็นว่าคดีไม่จำต้องสืบพยานบุคคลต่อไป งดสืบพยานบุคคล นัดฟังคำพิพากษาและวินิจฉัยว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้อง โจทก์ยื่นอุทธรณ์และฎีกา อ้างว่าคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้รับคำร้องขอแก้ไขคำให้การของจำเลยทั้งสองไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้สืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองต่อไปนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า แม้โจทก์จะอุทธรณ์และฎีกาว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องคดีนี้มาด้วยก็ตาม ก็เป็นอุทธรณ์และฎีกาโต้แย้งที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะไม่ปฏิบัติตามขั้นตอนตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 เท่านั้น ไม่ได้อุทธรณ์และฎีกาในเนื้อหาที่โจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มอีก 2,000,000 บาท และแม้ศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาจะพิพากษาว่า อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ฟังขึ้น ก็จะเข้าไปวินิจฉัยเรื่องเรียกเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มยังไม่ได้ เพราะยังไม่มีข้อเท็จจริงเนื่องจากศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองจนสิ้นกระแสความแล้วพิพากษาใหม่ดังนั้น อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์จึงเป็นคดีที่มีคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ ซึ่งตามตาราง 1 ข้อ (2)(ก)ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งกำหนดให้เสียค่าขึ้นศาลเพียง 200 บาท ที่โจทก์เสียค่าขึ้นศาลในชั้นอุทธรณ์จำนวน 200 บาทนั้นถูกต้องแล้ว แต่ที่โจทก์เสียค่าขึ้นศาลในชั้นฎีกาจำนวน 50,000บาท เป็นการเสียค่าขึ้นศาลเกินมาไม่ถูกต้อง จึงต้องคืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาส่วนที่เสียเกินมาให้แก่โจทก์ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษากลับให้คืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาส่วนที่เสียเกินมาเป็นเงิน 49,800 บาท แก่โจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2516/2544นาง ศรีเพ็ญ สุริยะศิริบุตรโจทก์กระทรวงศึกษาธิการ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 150, ม. ตาราง 1ในวันนัดสืบพยานโจทก์ศาลชั้นต้นอนุญาตให้จำเลยแก้ไขคำให้การแล้วเห็นว่าคดีไม่จำต้องสืบพยานบุคคลจึงมีคำสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้วพิพากษายกฟ้อง เนื่องจากโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องโดยพิเคราะห์จากคำแถลงของคู่ความและเอกสารที่ส่งศาลโจทก์อุทธรณ์และฎีกาว่าคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้งดสืบพยานโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้นที่รับคำร้องขอแก้ไขคำให้การจำเลย ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาคดีสืบพยานโจทก์จำเลยใหม่ แม้จะอุทธรณ์และฎีกาว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องมาด้วยก็เป็นการโต้แย้งข้อที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะไม่ปฏิบัติตามขั้นตอนตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530เท่านั้น ไม่ได้อุทธรณ์และฎีกาในเนื้อหาที่โจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่ม แม้อุทธรณ์ข้อนี้จะฟังขึ้น ก็จะเข้าไปวินิจฉัยเรื่องเรียกเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มยังไม่ได้ เพราะยังไม่มีข้อเท็จจริงเนื่องจากศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยาน ต้องย้อนสำนวนไปให้สืบพยานแล้วพิพากษาใหม่ อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์จึงเป็นคดีที่มีคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ ซึ่งตามตาราง 1 ข้อ (2)(ก) ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งต้องเสียค่าขึ้นศาลเพียง 200 บาทคดีสืบเนื่องจากโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองขอเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มจำนวน 2,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ15 ต่อปี นับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาพิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับหลังจากศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลฎีกาเมื่อวันที่ 25มีนาคม 2541 แล้วต่อมาวันที่ 21 พฤษภาคม 2542 โจทก์ยื่นคำร้องว่า อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์เป็นอุทธรณ์และฎีกาคำสั่งปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ซึ่งต้องเสียค่าขึ้นศาล 200 บาทแต่เจ้าหน้าที่ศาลให้โจทก์เสียค่าขึ้นศาลเป็นคดีมีทุนทรัพย์ ขอให้คืนค่าขึ้นศาลส่วนที่เกินในชั้นอุทธรณ์และฎีกาแก่โจทก์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 2542 ว่าอุทธรณ์และฎีกาของโจทก์เป็นกรณีขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันอาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ ที่โจทก์ต้องเสียค่าธรรมเนียมศาลอย่างคดีมีทุนทรัพย์จึงชอบแล้ว ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับโจทก์ยื่นคำร้องขอให้ศาลชั้นต้นเพิกถอนคำสั่งที่ไม่อนุญาตให้คืนเงินค่าขึ้นศาลแก่โจทก์ แล้วมีคำสั่งอนุญาตให้คืนเงินค่าขึ้นศาลส่วนที่เกินแก่โจทก์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งลงวันที่ 22 มิถุนายน 2542 ว่า ศาลฎีกาพิพากษาไปแล้ว จึงไม่มีเหตุที่ศาลชั้นต้นจะเพิกถอนคำสั่งเดิมให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นลงวันที่ 24 พฤษภาคม 2542ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาคณะคดีปกครองวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า ที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่คืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาส่วนเกิน 200 บาท แก่โจทก์ชอบหรือไม่ โจทก์ฎีกาว่า ในวันสืบพยานโจทก์ โจทก์ได้นำพยานมาเพื่อเตรียมสืบพยานแล้ว แต่จำเลยทั้งสองได้ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำให้การว่า โจทก์ฟ้องเกิน 1 ปี จึงไม่มีอำนาจฟ้องศาลชั้นต้นได้อนุญาตให้จำเลยทั้งสองแก้ไขคำให้การแล้วเห็นว่าคดีไม่จำต้องสืบพยานบุคคล จึงมีคำสั่งงดสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสอง แล้วพิพากษายกฟ้อง โจทก์ได้อุทธรณ์และฎีกาว่าคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้แก้ไขคำให้การและคำสั่งที่ให้งดสืบพยานโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย โดยโจทก์มีคำขอให้ศาลสูงยกคำสั่งศาลชั้นต้นที่รับคำร้องขอแก้ไขคำให้การจำเลยทั้งสองและให้ศาลชั้นต้นพิจารณาคดีสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองใหม่จึงเห็นได้ว่า หากอุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ฟังขึ้น ก็มีผลเพียงคดีต้องสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองกันใหม่ และยังไม่แน่ชัดว่าโจทก์จะชนะคดีหรือไม่ การพิจารณาคดีใหม่จึงไม่ใช่ประโยชน์ใดที่จะคำนวณเป็นราคาเงินได้ อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ย่อมเป็นคำขอปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ไม่ได้มีข้อความโต้แย้งเนื้อหาแห่งคดีทั้งตามรูปคดีจะต้องนำสืบค่าเสียหายให้เสร็จสิ้นก่อน ศาลจึงจะพิพากษาได้ผลการอุทธรณ์และฎีกาไม่ทำให้โจทก์ชนะคดี โจทก์เพียงขอให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้นแล้วให้ศาลชั้นต้นสืบพยานต่อไป เมื่อเสร็จสิ้นถึงจะพิพากษา อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์จึงเป็นคดีที่เป็นคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ โจทก์เสียค่าขึ้นศาลในชั้นอุทธรณ์เพียง 200 บาท อันเป็นค่าขึ้นศาลที่ถูกต้องแล้ว มิฉะนั้นศาลคงไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ มาแต่ต้นจึงเห็นได้ว่าในคดีเดียวกันโจทก์ต้องเสียค่าขึ้นศาลแตกต่างกันย่อมพิสูจน์ได้ว่าค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาไม่ได้กำหนดให้ถูกต้องตามกฎหมาย พิเคราะห์แล้ว ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในรายงานกระบวนพิจารณาว่า พิเคราะห์คำแถลงของคู่ความทุกฝ่ายประกอบพยานเอกสารที่คู่ความทุกฝ่ายรับว่าถูกต้องแล้ว เห็นว่าคดีไม่จำต้องสืบพยานบุคคลต่อไป งดสืบพยานบุคคล นัดฟังคำพิพากษาและวินิจฉัยว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้อง โจทก์ยื่นอุทธรณ์และฎีกา อ้างว่าคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้รับคำร้องขอแก้ไขคำให้การของจำเลยทั้งสองไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้สืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองต่อไปนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า แม้โจทก์จะอุทธรณ์และฎีกาว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องคดีนี้มาด้วยก็ตาม ก็เป็นอุทธรณ์และฎีกาโต้แย้งที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะไม่ปฏิบัติตามขั้นตอนตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 เท่านั้น ไม่ได้อุทธรณ์และฎีกาในเนื้อหาที่โจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มอีก 2,000,000 บาท และแม้ศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาจะพิพากษาว่า อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ฟังขึ้น ก็จะเข้าไปวินิจฉัยเรื่องเรียกเงินค่าทดแทนที่ดินเพิ่มยังไม่ได้ เพราะยังไม่มีข้อเท็จจริงเนื่องจากศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองจนสิ้นกระแสความแล้วพิพากษาใหม่ดังนั้น อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์จึงเป็นคดีที่มีคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ ซึ่งตามตาราง 1 ข้อ (2)(ก)ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งกำหนดให้เสียค่าขึ้นศาลเพียง 200 บาท ที่โจทก์เสียค่าขึ้นศาลในชั้นอุทธรณ์จำนวน 200 บาทนั้นถูกต้องแล้ว แต่ที่โจทก์เสียค่าขึ้นศาลในชั้นฎีกาจำนวน 50,000บาท เป็นการเสียค่าขึ้นศาลเกินมาไม่ถูกต้อง จึงต้องคืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาส่วนที่เสียเกินมาให้แก่โจทก์ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษากลับให้คืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาส่วนที่เสียเกินมาเป็นเงิน 49,800 บาท แก่โจทก์(วิชัย วิสิทธวงศ์-วิชัย ชื่นชมพูนุท-สุเทพ เจตนาการณ์กุล)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคดีนี้สืบเนื่องจากศาลชั้นต้นเรียกเก็บค่าขึ้นศาลในชั้นอุทธรณ์และฎีกาแตกต่างกัน และคดีถึงที่สุดไปแล้ว แต่โจทก์มายื่นคำร้องขอคืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาอ้างว่าได้เสียเกินไป ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นที่สั่งไม่คืน โจทก์ฎีกาว่าการเรียกเก็บค่าขึ้นศาลไม่ชอบศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเป็นคดีที่มีคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ ให้คืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาส่วนที่เรียกเก็บเกินแก่โจทก์ ในเรื่องค่าขึ้นศาลนั้น สำหรับคดีที่มีคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้นั้น ตามตาราง 1(2)ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง แบ่งเป็น (ก) คดีทั่วไป รวมทั้งคดีไม่มีข้อพิพาท ให้เรียกเรื่องละ 200 (ข) อุทธรณ์หรือฎีกาคำสั่งตามมาตรา 227 หรือมาตรา 228ให้เรียกเรื่องละ 200 บาท สำหรับคดีนี้แม้จะเป็นคดีมีทุนทรัพย์ในชั้นพิจารณาของศาลชั้นต้นมาแต่เริ่มต้นคดี แต่ในชั้นที่โจทก์อุทธรณ์และฎีกานั้นต้องถือว่าเป็นคดีไม่มีทุนทรัพย์ เพราะแม้ว่าการที่ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์และจำเลยทั้งสองแล้วพิพากษายกฟ้องโดยพิเคราะห์จากคำแถลงของคู่ความและเอกสารที่คู่ความส่งศาล จะมิใช่เป็นการชี้ขาดเบื้องต้นในปัญหาข้อกฎหมายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 24และมาตรา 227 แต่อุทธรณ์และฎีกาของโจทก์ที่คัดค้านคำสั่งของศาลชั้นต้น โดยขอให้ศาลชั้นต้นสืบพยานโจทก์และจำเลยต่อไปนั้นก็ยังเป็นคดีที่มีคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้อยู่นั่นเอง จึงต้องเสียค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์และฎีกาเพียง 200 บาท ตามตาราง 1 ข้อ 2(ก)มิใช่ตาราง1ข้อ2(ข)(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1341/2537,4969-4972/2540, 3019/2541) ประพาฬ อนมาน