คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 283/2506หลักกฎหมาย: น้องชายจำเลยฉุดคร่าพาบุตรสาวที่อยู่ในความปกครองของโจทก์ไป อันเป็นการละเมิด เมื่อจำเลยมาขอขมาผูกพันทำสัญญาให้เงินแก่โจทก์เป็นการตอบแทนที่โจทก์ยอมให้บุตรได้อยู่กินกับน้องจำเลยนั้น สัญญาเช่นนี้ เป็นสัญญาตกลงกันระงับข้อพิพาทอันปรับได้ว่าเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความซึ่งบังคับกันได้ตามกฎหมาย หาใช่เป็นการให้ตามหน้าที่ในทางศีลธรรมไม่โจทก์ฟ้องว่า นายเมินได้ลักพานางสาวบุญช่วยบุตรของโจทก์ไปในทางชู้สาว จำเลยซึ่งเป็นพี่ชายนายเมินได้จัดเฒ่าแก่มาขอขมาโจทก์เรียกค่าสินสอด 10,000 บาท จำเลยยอมตกลง โจทก์จึงให้นางสาวบุญช่วยอยู่กินกับนายเมินจนเกิดบุตร แต่จำเลยก็หาชำระเงินให้โจทก์ไม่ ขอให้บังคับจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 10,000 บาทแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การที่นายเมินน้องชายจำเลยฉุดคร่านางสาวบุญช่วยบุตรที่อยู่ในความปกครองของโจทก์ไปนั้น เป็นการละเมิดสิทธิต่อโจทก์ ชอบที่โจทก์จะเรียกร้องค่าทดแทนความเสียหายได้ตามกฎหมายจำเลยซึ่งเป็นพี่ชายของนายเมินมาขอขมานั้น นอกจากจะเป็นไปตามประเพณีแล้ว จำเลยยังยอมตกลงผูกพันตนต่อโจทก์โดยทำสัญญารับให้เงินแก่โจทก์ 10,000 บาทอีกด้วยเงินจำนวนนี้ต้องถือว่าเป็นเงินที่จำเลยยอมให้แก่โจทก์เป็นการตอบแทนที่โจทก์ยอมให้นางสาวบุญช่วยได้อยู่กินกับนายเมินอย่างสามีภริยา และไม่ติดใจว่ากล่าวแก่นายเมินที่ทำละเมิดต่อไป สัญญาระหว่างโจทก์กับจำเลยเช่นนี้จึงเป็นสัญญาที่ฝ่ายโจทก์กับฝ่ายจำเลยตกลงกันระงับข้อพิพาทเรื่องนายเมินน้องชายจำเลยทำละเมิดต่อโจทก์อันปรับได้ว่าเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความตามมาตรา 850 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ซึ่งชอบที่จะนำมาฟ้องร้องบังคับกันได้ตามกฎหมาย ฉะนั้น ที่จำเลยต่อสู้ว่าเป็นการตกลงให้ทรัพย์สินแก่กันตามหน้าที่ในทางศีลธรรม จึงหาใช่ไม่ ศาลทั้งสองพิพากษาต้องกันให้จำเลยแพ้คดีแก่โจทก์ชอบแล้วพิพากษายืน ให้ยกฎีกาของจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 283/2506นายควร นาคทอง ที่ 1 นางเกลี้ยง นาคทอง ที่ 2โจทก์นายละม้าย คล้ายจำแลงจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 850น้องชายจำเลยฉุดคร่าพาบุตรสาวที่อยู่ในความปกครองของโจทก์ไป อันเป็นการละเมิด เมื่อจำเลยมาขอขมาผูกพันทำสัญญาให้เงินแก่โจทก์เป็นการตอบแทนที่โจทก์ยอมให้บุตรได้อยู่กินกับน้องจำเลยนั้น สัญญาเช่นนี้ เป็นสัญญาตกลงกันระงับข้อพิพาทอันปรับได้ว่าเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความซึ่งบังคับกันได้ตามกฎหมาย หาใช่เป็นการให้ตามหน้าที่ในทางศีลธรรมไม่โจทก์ฟ้องว่า นายเมินได้ลักพานางสาวบุญช่วยบุตรของโจทก์ไปในทางชู้สาว จำเลยซึ่งเป็นพี่ชายนายเมินได้จัดเฒ่าแก่มาขอขมาโจทก์เรียกค่าสินสอด 10,000 บาท จำเลยยอมตกลง โจทก์จึงให้นางสาวบุญช่วยอยู่กินกับนายเมินจนเกิดบุตร แต่จำเลยก็หาชำระเงินให้โจทก์ไม่ ขอให้บังคับจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 10,000 บาทแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การที่นายเมินน้องชายจำเลยฉุดคร่านางสาวบุญช่วยบุตรที่อยู่ในความปกครองของโจทก์ไปนั้น เป็นการละเมิดสิทธิต่อโจทก์ ชอบที่โจทก์จะเรียกร้องค่าทดแทนความเสียหายได้ตามกฎหมายจำเลยซึ่งเป็นพี่ชายของนายเมินมาขอขมานั้น นอกจากจะเป็นไปตามประเพณีแล้ว จำเลยยังยอมตกลงผูกพันตนต่อโจทก์โดยทำสัญญารับให้เงินแก่โจทก์ 10,000 บาทอีกด้วยเงินจำนวนนี้ต้องถือว่าเป็นเงินที่จำเลยยอมให้แก่โจทก์เป็นการตอบแทนที่โจทก์ยอมให้นางสาวบุญช่วยได้อยู่กินกับนายเมินอย่างสามีภริยา และไม่ติดใจว่ากล่าวแก่นายเมินที่ทำละเมิดต่อไป สัญญาระหว่างโจทก์กับจำเลยเช่นนี้จึงเป็นสัญญาที่ฝ่ายโจทก์กับฝ่ายจำเลยตกลงกันระงับข้อพิพาทเรื่องนายเมินน้องชายจำเลยทำละเมิดต่อโจทก์อันปรับได้ว่าเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความตามมาตรา 850 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ซึ่งชอบที่จะนำมาฟ้องร้องบังคับกันได้ตามกฎหมาย ฉะนั้น ที่จำเลยต่อสู้ว่าเป็นการตกลงให้ทรัพย์สินแก่กันตามหน้าที่ในทางศีลธรรม จึงหาใช่ไม่ ศาลทั้งสองพิพากษาต้องกันให้จำเลยแพ้คดีแก่โจทก์ชอบแล้วพิพากษายืน ให้ยกฎีกาของจำเลย(การุณย์นราทร-สารกิจปรีชา-ห้วน ประชาบาล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า นายเมินได้ลักพานางสาวบุญช่วยบุตรของโจทก์ไปในทางชู้สาว จำเลยซึ่งเป็นพี่ชายนายเมินได้จัดเฒ่าแก่มาขอขมาโจทก์เรียกค่าสินสอด 10,000 บาท จำเลยยอมตกลง โจทก์จึงให้นางสาวบุญช่วยอยู่กินกับนายเมินจนเกิดบุตร แต่จำเลยก็หาชำระเงินให้โจทก์ไม่ ขอให้บังคับจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 10,000 บาทแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การที่นายเมินน้องชายจำเลยฉุดคร่านางสาวบุญช่วยบุตรที่อยู่ในความปกครองของโจทก์ไปนั้น เป็นการละเมิดสิทธิต่อโจทก์ ชอบที่โจทก์จะเรียกร้องค่าทดแทนความเสียหายได้ตามกฎหมายจำเลยซึ่งเป็นพี่ชายของนายเมินมาขอขมานั้น นอกจากจะเป็นไปตามประเพณีแล้ว จำเลยยังยอมตกลงผูกพันตนต่อโจทก์โดยทำสัญญารับให้เงินแก่โจทก์ 10,000 บาทอีกด้วยเงินจำนวนนี้ต้องถือว่าเป็นเงินที่จำเลยยอมให้แก่โจทก์เป็นการตอบแทนที่โจทก์ยอมให้นางสาวบุญช่วยได้อยู่กินกับนายเมินอย่างสามีภริยา และไม่ติดใจว่ากล่าวแก่นายเมินที่ทำละเมิดต่อไป สัญญาระหว่างโจทก์กับจำเลยเช่นนี้จึงเป็นสัญญาที่ฝ่ายโจทก์กับฝ่ายจำเลยตกลงกันระงับข้อพิพาทเรื่องนายเมินน้องชายจำเลยทำละเมิดต่อโจทก์อันปรับได้ว่าเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความตามมาตรา 850 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ซึ่งชอบที่จะนำมาฟ้องร้องบังคับกันได้ตามกฎหมาย ฉะนั้น ที่จำเลยต่อสู้ว่าเป็นการตกลงให้ทรัพย์สินแก่กันตามหน้าที่ในทางศีลธรรม จึงหาใช่ไม่ ศาลทั้งสองพิพากษาต้องกันให้จำเลยแพ้คดีแก่โจทก์ชอบแล้วพิพากษายืน ให้ยกฎีกาของจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 283/2506นายควร นาคทอง ที่ 1 นางเกลี้ยง นาคทอง ที่ 2โจทก์นายละม้าย คล้ายจำแลงจำเลย ป.พ.พ. ม. 420, ม. 850น้องชายจำเลยฉุดคร่าพาบุตรสาวที่อยู่ในความปกครองของโจทก์ไป อันเป็นการละเมิด เมื่อจำเลยมาขอขมาผูกพันทำสัญญาให้เงินแก่โจทก์เป็นการตอบแทนที่โจทก์ยอมให้บุตรได้อยู่กินกับน้องจำเลยนั้น สัญญาเช่นนี้ เป็นสัญญาตกลงกันระงับข้อพิพาทอันปรับได้ว่าเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความซึ่งบังคับกันได้ตามกฎหมาย หาใช่เป็นการให้ตามหน้าที่ในทางศีลธรรมไม่โจทก์ฟ้องว่า นายเมินได้ลักพานางสาวบุญช่วยบุตรของโจทก์ไปในทางชู้สาว จำเลยซึ่งเป็นพี่ชายนายเมินได้จัดเฒ่าแก่มาขอขมาโจทก์เรียกค่าสินสอด 10,000 บาท จำเลยยอมตกลง โจทก์จึงให้นางสาวบุญช่วยอยู่กินกับนายเมินจนเกิดบุตร แต่จำเลยก็หาชำระเงินให้โจทก์ไม่ ขอให้บังคับจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 10,000 บาทแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การที่นายเมินน้องชายจำเลยฉุดคร่านางสาวบุญช่วยบุตรที่อยู่ในความปกครองของโจทก์ไปนั้น เป็นการละเมิดสิทธิต่อโจทก์ ชอบที่โจทก์จะเรียกร้องค่าทดแทนความเสียหายได้ตามกฎหมายจำเลยซึ่งเป็นพี่ชายของนายเมินมาขอขมานั้น นอกจากจะเป็นไปตามประเพณีแล้ว จำเลยยังยอมตกลงผูกพันตนต่อโจทก์โดยทำสัญญารับให้เงินแก่โจทก์ 10,000 บาทอีกด้วยเงินจำนวนนี้ต้องถือว่าเป็นเงินที่จำเลยยอมให้แก่โจทก์เป็นการตอบแทนที่โจทก์ยอมให้นางสาวบุญช่วยได้อยู่กินกับนายเมินอย่างสามีภริยา และไม่ติดใจว่ากล่าวแก่นายเมินที่ทำละเมิดต่อไป สัญญาระหว่างโจทก์กับจำเลยเช่นนี้จึงเป็นสัญญาที่ฝ่ายโจทก์กับฝ่ายจำเลยตกลงกันระงับข้อพิพาทเรื่องนายเมินน้องชายจำเลยทำละเมิดต่อโจทก์อันปรับได้ว่าเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความตามมาตรา 850 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ซึ่งชอบที่จะนำมาฟ้องร้องบังคับกันได้ตามกฎหมาย ฉะนั้น ที่จำเลยต่อสู้ว่าเป็นการตกลงให้ทรัพย์สินแก่กันตามหน้าที่ในทางศีลธรรม จึงหาใช่ไม่ ศาลทั้งสองพิพากษาต้องกันให้จำเลยแพ้คดีแก่โจทก์ชอบแล้วพิพากษายืน ให้ยกฎีกาของจำเลย(การุณย์นราทร-สารกิจปรีชา-ห้วน ประชาบาล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ