คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 568/2498หลักกฎหมาย: การเช่าเคหะเพื่อประกอบการค้า มิใช่เพื่ออยู่อาศัยย่อมไม่อยู่ในความคุ้มครองแห่ง พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ เมื่อผู้เช่าตายการเช่าย่อมสิ้นสุดลงผู้หนึ่งผู้ใดในครอบครัวของผู้เช่าก็จะถือเอาประโยชน์จาก ม.17 ของ พ.ร.บ.ควบคุมค่า เช่าฯ โดยแสดงความจำนงค์ ขอเช่าต่อไปหาได้ไม่โจทก์ฟ้องว่า นายวาเจ้าเช่าตึกแถวของโจทก์เพื่อประกอบการค้าจนกระทั่งผู้เช่าวายชนม์ลงอันทำให้การเช่าสิ้นสุดลง จำเลยที่ ๑ เป็นคนอาศัยนายวาเจ้าผู้เช่า และจำเลยที่ ๒ เพิ่งเข้าอยู่เมื่อผู้เช่าวายชนม์ โจทก์แจ้งให้จำเลยทั้งสองออกจากตึกเช่า แต่จำเลย ขัดขืนจึงขอให้ขับไล่ จำเลยให้การว่านายวาเจ้ากับพวกเช่าตึกพิพาทเป็นร้านค้าจนนายวาเจ้าวายชนม์ จำเลยที่ ๑ เป็นหลานจำเลยที่ ๒ เป็นบุตรนายวา เจ้าได้แจ้งให้โจทก์ทราบขอเช่าต่อไป ย่อมได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยที่ ๒ เป็นบุตรผู้เช่าแต่ไม่ได้อยู่ในตึกพิพาท จำเลยที่ ๑ เป็นคนในครอบครัวอาศัยอยู่กับผู้เช่า และได้แจ้งความจำนงค์ขอเช่าต่อ ตามเงื่อนไขแห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯแล้ว พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ตึกพิพาทไม่ใช่เคหะอันได้รับความคุ้มครอง เมื่อการเช่าสิ้นสุดลง โจทก์ขับไล่จำเลยได้พิพากษาให้ขับไล่จำเลย จำเลยที่ ๑ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าปัญหาที่ว่าการเช่ารายนี้จะอยู่ในความคุ้มครองของพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันหรือไม่นั้น ตามฟ้องโจทก์บรรยายชัดเจนว่าตึกรายพิพาททนายวาเจ้าเช่าเพื่อประกอบการค้า และในคำให้การของจำเลยก็รับเช่นนั้น เมื่อเป็นดังนี้การเช่ารายนี้ก็หาอยู่ในความคุ้มครองแห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันไม่ เมื่อนายวาเจ้าผู้เช่าตาย การเช่าก็ย่อมสิ้นสุดลงจำเลยที่ ๑ จะเอาประโยชน์จากมาตรา ๑๗ ของพระราชบัญญัติที่กล่าวโดยแสดงความจำนงค์จะเช่าตึกรายนี้ต่อไปหาได้ไม่ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 568/2498นางเอียด ฤทธิพงศ์โจทก์นางจุ่นเอ่ง แซ่ฮั่นที่ 1 นายพู่ ยี่ต๋งที่ 2จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ม. 17 ป.พ.พ. ม. 1600การเช่าเคหะเพื่อประกอบการค้า มิใช่เพื่ออยู่อาศัยย่อมไม่อยู่ในความคุ้มครองแห่ง พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ เมื่อผู้เช่าตายการเช่าย่อมสิ้นสุดลงผู้หนึ่งผู้ใดในครอบครัวของผู้เช่าก็จะถือเอาประโยชน์จาก ม.17 ของ พ.ร.บ.ควบคุมค่า เช่าฯ โดยแสดงความจำนงค์ ขอเช่าต่อไปหาได้ไม่โจทก์ฟ้องว่า นายวาเจ้าเช่าตึกแถวของโจทก์เพื่อประกอบการค้าจนกระทั่งผู้เช่าวายชนม์ลงอันทำให้การเช่าสิ้นสุดลง จำเลยที่ ๑ เป็นคนอาศัยนายวาเจ้าผู้เช่า และจำเลยที่ ๒ เพิ่งเข้าอยู่เมื่อผู้เช่าวายชนม์ โจทก์แจ้งให้จำเลยทั้งสองออกจากตึกเช่า แต่จำเลย ขัดขืนจึงขอให้ขับไล่ จำเลยให้การว่านายวาเจ้ากับพวกเช่าตึกพิพาทเป็นร้านค้าจนนายวาเจ้าวายชนม์ จำเลยที่ ๑ เป็นหลานจำเลยที่ ๒ เป็นบุตรนายวา เจ้าได้แจ้งให้โจทก์ทราบขอเช่าต่อไป ย่อมได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยที่ ๒ เป็นบุตรผู้เช่าแต่ไม่ได้อยู่ในตึกพิพาท จำเลยที่ ๑ เป็นคนในครอบครัวอาศัยอยู่กับผู้เช่า และได้แจ้งความจำนงค์ขอเช่าต่อ ตามเงื่อนไขแห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯแล้ว พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ตึกพิพาทไม่ใช่เคหะอันได้รับความคุ้มครอง เมื่อการเช่าสิ้นสุดลง โจทก์ขับไล่จำเลยได้พิพากษาให้ขับไล่จำเลย จำเลยที่ ๑ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าปัญหาที่ว่าการเช่ารายนี้จะอยู่ในความคุ้มครองของพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันหรือไม่นั้น ตามฟ้องโจทก์บรรยายชัดเจนว่าตึกรายพิพาททนายวาเจ้าเช่าเพื่อประกอบการค้า และในคำให้การของจำเลยก็รับเช่นนั้น เมื่อเป็นดังนี้การเช่ารายนี้ก็หาอยู่ในความคุ้มครองแห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันไม่ เมื่อนายวาเจ้าผู้เช่าตาย การเช่าก็ย่อมสิ้นสุดลงจำเลยที่ ๑ จะเอาประโยชน์จากมาตรา ๑๗ ของพระราชบัญญัติที่กล่าวโดยแสดงความจำนงค์จะเช่าตึกรายนี้ต่อไปหาได้ไม่ จึงพิพากษายืน(ป.ปัตตะพงศ์.-ศิลปสิทธิวินิจฉัย-ประศาสน์วินิจฉัย)ศาลจังหวัดนครศรีธรรมราช - นายแปลก ศิงรมานันทน์ศาลอุทธรณ์ - หลวงสุทธิวาทนฤพุฒิแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า นายวาเจ้าเช่าตึกแถวของโจทก์เพื่อประกอบการค้าจนกระทั่งผู้เช่าวายชนม์ลงอันทำให้การเช่าสิ้นสุดลง จำเลยที่ ๑ เป็นคนอาศัยนายวาเจ้าผู้เช่า และจำเลยที่ ๒ เพิ่งเข้าอยู่เมื่อผู้เช่าวายชนม์ โจทก์แจ้งให้จำเลยทั้งสองออกจากตึกเช่า แต่จำเลย ขัดขืนจึงขอให้ขับไล่ จำเลยให้การว่านายวาเจ้ากับพวกเช่าตึกพิพาทเป็นร้านค้าจนนายวาเจ้าวายชนม์ จำเลยที่ ๑ เป็นหลานจำเลยที่ ๒ เป็นบุตรนายวา เจ้าได้แจ้งให้โจทก์ทราบขอเช่าต่อไป ย่อมได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยที่ ๒ เป็นบุตรผู้เช่าแต่ไม่ได้อยู่ในตึกพิพาท จำเลยที่ ๑ เป็นคนในครอบครัวอาศัยอยู่กับผู้เช่า และได้แจ้งความจำนงค์ขอเช่าต่อ ตามเงื่อนไขแห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯแล้ว พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ตึกพิพาทไม่ใช่เคหะอันได้รับความคุ้มครอง เมื่อการเช่าสิ้นสุดลง โจทก์ขับไล่จำเลยได้พิพากษาให้ขับไล่จำเลย จำเลยที่ ๑ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าปัญหาที่ว่าการเช่ารายนี้จะอยู่ในความคุ้มครองของพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันหรือไม่นั้น ตามฟ้องโจทก์บรรยายชัดเจนว่าตึกรายพิพาททนายวาเจ้าเช่าเพื่อประกอบการค้า และในคำให้การของจำเลยก็รับเช่นนั้น เมื่อเป็นดังนี้การเช่ารายนี้ก็หาอยู่ในความคุ้มครองแห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันไม่ เมื่อนายวาเจ้าผู้เช่าตาย การเช่าก็ย่อมสิ้นสุดลงจำเลยที่ ๑ จะเอาประโยชน์จากมาตรา ๑๗ ของพระราชบัญญัติที่กล่าวโดยแสดงความจำนงค์จะเช่าตึกรายนี้ต่อไปหาได้ไม่ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 568/2498นางเอียด ฤทธิพงศ์โจทก์นางจุ่นเอ่ง แซ่ฮั่นที่ 1 นายพู่ ยี่ต๋งที่ 2จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ม. 17 ป.พ.พ. ม. 1600การเช่าเคหะเพื่อประกอบการค้า มิใช่เพื่ออยู่อาศัยย่อมไม่อยู่ในความคุ้มครองแห่ง พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ เมื่อผู้เช่าตายการเช่าย่อมสิ้นสุดลงผู้หนึ่งผู้ใดในครอบครัวของผู้เช่าก็จะถือเอาประโยชน์จาก ม.17 ของ พ.ร.บ.ควบคุมค่า เช่าฯ โดยแสดงความจำนงค์ ขอเช่าต่อไปหาได้ไม่โจทก์ฟ้องว่า นายวาเจ้าเช่าตึกแถวของโจทก์เพื่อประกอบการค้าจนกระทั่งผู้เช่าวายชนม์ลงอันทำให้การเช่าสิ้นสุดลง จำเลยที่ ๑ เป็นคนอาศัยนายวาเจ้าผู้เช่า และจำเลยที่ ๒ เพิ่งเข้าอยู่เมื่อผู้เช่าวายชนม์ โจทก์แจ้งให้จำเลยทั้งสองออกจากตึกเช่า แต่จำเลย ขัดขืนจึงขอให้ขับไล่ จำเลยให้การว่านายวาเจ้ากับพวกเช่าตึกพิพาทเป็นร้านค้าจนนายวาเจ้าวายชนม์ จำเลยที่ ๑ เป็นหลานจำเลยที่ ๒ เป็นบุตรนายวา เจ้าได้แจ้งให้โจทก์ทราบขอเช่าต่อไป ย่อมได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยที่ ๒ เป็นบุตรผู้เช่าแต่ไม่ได้อยู่ในตึกพิพาท จำเลยที่ ๑ เป็นคนในครอบครัวอาศัยอยู่กับผู้เช่า และได้แจ้งความจำนงค์ขอเช่าต่อ ตามเงื่อนไขแห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯแล้ว พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ตึกพิพาทไม่ใช่เคหะอันได้รับความคุ้มครอง เมื่อการเช่าสิ้นสุดลง โจทก์ขับไล่จำเลยได้พิพากษาให้ขับไล่จำเลย จำเลยที่ ๑ ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าปัญหาที่ว่าการเช่ารายนี้จะอยู่ในความคุ้มครองของพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันหรือไม่นั้น ตามฟ้องโจทก์บรรยายชัดเจนว่าตึกรายพิพาททนายวาเจ้าเช่าเพื่อประกอบการค้า และในคำให้การของจำเลยก็รับเช่นนั้น เมื่อเป็นดังนี้การเช่ารายนี้ก็หาอยู่ในความคุ้มครองแห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันไม่ เมื่อนายวาเจ้าผู้เช่าตาย การเช่าก็ย่อมสิ้นสุดลงจำเลยที่ ๑ จะเอาประโยชน์จากมาตรา ๑๗ ของพระราชบัญญัติที่กล่าวโดยแสดงความจำนงค์จะเช่าตึกรายนี้ต่อไปหาได้ไม่ จึงพิพากษายืน(ป.ปัตตะพงศ์.-ศิลปสิทธิวินิจฉัย-ประศาสน์วินิจฉัย)ศาลจังหวัดนครศรีธรรมราช - นายแปลก ศิงรมานันทน์ศาลอุทธรณ์ - หลวงสุทธิวาทนฤพุฒิแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ