คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 197/2511หลักกฎหมาย: จำเลยใช้มีดพับซึ่งมีใบมีดยาว 3 นิ้วฟุตแทงผู้ตายเพียงหนึ่งทีแล้วก็วิ่งหนีไปเช่นนี้. จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290. ไม่ผิดตามมาตรา 288.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดพับแทงทำร้ายนายเส่งถูกที่หน้าท้องทะลุตับ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 จำเลยให้การว่า ได้แทงผู้ตายจริงเพื่อป้องกันตัว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290พิพากษาแก้ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ได้ความตามฟ้องโจทก์ว่า จำเลยใช้มีดพับยาวประมาณ 5 นิ้วฟุตแทงผู้ตาย มีดพับดังกล่าวใบมีดจะยาวเท่าใด ด้ามมีดยาวเท่าใดไม่ปรากฏ เพราะไม่ได้มาเป็นของกลาง เนื่องจากจำเลยแก้ตัวว่าทำตกหายเสียหลังจากแทงผู้ตายแล้ววิ่งหนี แต่ได้ความจากคำเบิกความของจำเลยตอนอ้างตนเองเป็นพยานว่า มีดเล่มนี้ใบมีดยาวเพียง 3 นิ้ว ซึ่งน่าเชื่อว่าเป็นจริงตามนั้น มิฉะนั้นมีดเล่มนี้ก็จะไม่มีที่จับหรือถือสำหรับใช้ทำอะไร ๆ ได้ ด้วยเหตุนี้ ศาลฎีกาจึงเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า อาวุธที่จำเลยใช้แทงผู้ตายไม่ใช่อาวุธที่ร้ายแรง และจำเลยแทงผู้ตายไปเพียงหนึ่งทีก็วิ่งหนี จำเลยจึงควรมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 หาใช่ตามมาตรา 288ดังโจทก์ฎีกาไม่ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 197/2511์ อัยการ จังหวัด ลำปางโจทก์ย นาย เขียน หรือ เหรียญ ขัติ แก้วจำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 290จำเลยใช้มีดพับซึ่งมีใบมีดยาว 3 นิ้วฟุตแทงผู้ตายเพียงหนึ่งทีแล้วก็วิ่งหนีไปเช่นนี้. จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290. ไม่ผิดตามมาตรา 288.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดพับแทงทำร้ายนายเส่งถูกที่หน้าท้องทะลุตับ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 จำเลยให้การว่า ได้แทงผู้ตายจริงเพื่อป้องกันตัว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290พิพากษาแก้ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ได้ความตามฟ้องโจทก์ว่า จำเลยใช้มีดพับยาวประมาณ 5 นิ้วฟุตแทงผู้ตาย มีดพับดังกล่าวใบมีดจะยาวเท่าใด ด้ามมีดยาวเท่าใดไม่ปรากฏ เพราะไม่ได้มาเป็นของกลาง เนื่องจากจำเลยแก้ตัวว่าทำตกหายเสียหลังจากแทงผู้ตายแล้ววิ่งหนี แต่ได้ความจากคำเบิกความของจำเลยตอนอ้างตนเองเป็นพยานว่า มีดเล่มนี้ใบมีดยาวเพียง 3 นิ้ว ซึ่งน่าเชื่อว่าเป็นจริงตามนั้น มิฉะนั้นมีดเล่มนี้ก็จะไม่มีที่จับหรือถือสำหรับใช้ทำอะไร ๆ ได้ ด้วยเหตุนี้ ศาลฎีกาจึงเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า อาวุธที่จำเลยใช้แทงผู้ตายไม่ใช่อาวุธที่ร้ายแรง และจำเลยแทงผู้ตายไปเพียงหนึ่งทีก็วิ่งหนี จำเลยจึงควรมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 หาใช่ตามมาตรา 288ดังโจทก์ฎีกาไม่ พิพากษายืน.(ประสม เภกะสุต-ยง เหลืองรังษี-สว่าง ภูวะปัจฉิม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดพับแทงทำร้ายนายเส่งถูกที่หน้าท้องทะลุตับ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 จำเลยให้การว่า ได้แทงผู้ตายจริงเพื่อป้องกันตัว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290พิพากษาแก้ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ได้ความตามฟ้องโจทก์ว่า จำเลยใช้มีดพับยาวประมาณ 5 นิ้วฟุตแทงผู้ตาย มีดพับดังกล่าวใบมีดจะยาวเท่าใด ด้ามมีดยาวเท่าใดไม่ปรากฏ เพราะไม่ได้มาเป็นของกลาง เนื่องจากจำเลยแก้ตัวว่าทำตกหายเสียหลังจากแทงผู้ตายแล้ววิ่งหนี แต่ได้ความจากคำเบิกความของจำเลยตอนอ้างตนเองเป็นพยานว่า มีดเล่มนี้ใบมีดยาวเพียง 3 นิ้ว ซึ่งน่าเชื่อว่าเป็นจริงตามนั้น มิฉะนั้นมีดเล่มนี้ก็จะไม่มีที่จับหรือถือสำหรับใช้ทำอะไร ๆ ได้ ด้วยเหตุนี้ ศาลฎีกาจึงเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า อาวุธที่จำเลยใช้แทงผู้ตายไม่ใช่อาวุธที่ร้ายแรง และจำเลยแทงผู้ตายไปเพียงหนึ่งทีก็วิ่งหนี จำเลยจึงควรมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 หาใช่ตามมาตรา 288ดังโจทก์ฎีกาไม่ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 197/2511์ อัยการ จังหวัด ลำปางโจทก์ย นาย เขียน หรือ เหรียญ ขัติ แก้วจำเลย ป.อ. ม. 288, ม. 290จำเลยใช้มีดพับซึ่งมีใบมีดยาว 3 นิ้วฟุตแทงผู้ตายเพียงหนึ่งทีแล้วก็วิ่งหนีไปเช่นนี้. จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290. ไม่ผิดตามมาตรา 288.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดพับแทงทำร้ายนายเส่งถูกที่หน้าท้องทะลุตับ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 จำเลยให้การว่า ได้แทงผู้ตายจริงเพื่อป้องกันตัว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290พิพากษาแก้ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ได้ความตามฟ้องโจทก์ว่า จำเลยใช้มีดพับยาวประมาณ 5 นิ้วฟุตแทงผู้ตาย มีดพับดังกล่าวใบมีดจะยาวเท่าใด ด้ามมีดยาวเท่าใดไม่ปรากฏ เพราะไม่ได้มาเป็นของกลาง เนื่องจากจำเลยแก้ตัวว่าทำตกหายเสียหลังจากแทงผู้ตายแล้ววิ่งหนี แต่ได้ความจากคำเบิกความของจำเลยตอนอ้างตนเองเป็นพยานว่า มีดเล่มนี้ใบมีดยาวเพียง 3 นิ้ว ซึ่งน่าเชื่อว่าเป็นจริงตามนั้น มิฉะนั้นมีดเล่มนี้ก็จะไม่มีที่จับหรือถือสำหรับใช้ทำอะไร ๆ ได้ ด้วยเหตุนี้ ศาลฎีกาจึงเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า อาวุธที่จำเลยใช้แทงผู้ตายไม่ใช่อาวุธที่ร้ายแรง และจำเลยแทงผู้ตายไปเพียงหนึ่งทีก็วิ่งหนี จำเลยจึงควรมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 หาใช่ตามมาตรา 288ดังโจทก์ฎีกาไม่ พิพากษายืน.(ประสม เภกะสุต-ยง เหลืองรังษี-สว่าง ภูวะปัจฉิม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ