คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4514/2531หลักกฎหมาย: บุคคลใดจะใช้สิทธิทางศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 55 ได้ ต่อเมื่อมีกฎหมายสารบัญญัติสนับสนุนว่าเป็นกรณีจำเป็นจะต้องร้องขอต่อศาลเพื่อรับรองหรือคุ้มครองสิทธิของตนที่มีอยู่ การที่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งถอนมารดาผู้ร้องออกจากการเป็นตัวแทน เป็นกรณีที่ไม่มีกฎหมายบัญญัติให้สิทธิแก่ผู้ร้องในอันที่จะต้องใช้สิทธิทางศาล ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิยื่นคำร้องผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งถอนตัวแทน และให้ตัวแทนเวนคืนหนังสือมอบอำนาจแก่ผู้ร้อง ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 55 บัญญัติไว้ความว่า "...บุคคลใดจะต้องใช้สิทธิทางศาลบุคคลนั้นชอบที่จะเสนอคดีของตนต่อศาลส่วนแพ่งที่มีเขตอำนาจได้..."บทบัญญัติดังกล่าวมิได้หมายความว่าเป็นเรื่องที่ใครต้องการจะใช้สิทธิทางศาลก็ใช้ได้ตามอำเภอใจ แต่เป็นเรื่องที่ต้องพิจารณาด้วยว่า มีกฎหมายสารบัญญัติสนับสนุนว่าเป็นกรณีจำเป็นจะต้องมาร้องขอต่อศาลเพื่อรับรองหรือคุ้มครองตามสิทธิของตนที่มีอยู่จึงจะใช้สิทธิทางศาลได้ เกี่ยวกับคดีนี้ ตามคำร้องขอของผู้ร้องที่บรรยายมา พอสรุปใจความได้ว่า ผู้ร้องประสงค์จะให้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งถอนนางจำรัส นิลสุวรรณ มารดาผู้ร้องออกจากการเป็นตัวแทน ซึ่งในกรณีดังกล่าวนี้ไม่มีกฎหมายบัญญัติให้สิทธิแก่ผู้ร้องในอันที่จะต้องใช้สิทธิในทางศาล ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธินำคดีมาให้ศาลวินิจฉัยตามคำร้องขอ ศาลล่างทั้งสองยกคำร้องขอของผู้ร้องต้องกันมาชอบด้วยรูปคดีแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4514/2531นาย จตุพร นิล สุวรรณผู้ร้อง ป.พ.พ. ม. 826, ม. 827 ป.วิ.พ. ม. 55บุคคลใดจะใช้สิทธิทางศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 55 ได้ ต่อเมื่อมีกฎหมายสารบัญญัติสนับสนุนว่าเป็นกรณีจำเป็นจะต้องร้องขอต่อศาลเพื่อรับรองหรือคุ้มครองสิทธิของตนที่มีอยู่ การที่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งถอนมารดาผู้ร้องออกจากการเป็นตัวแทน เป็นกรณีที่ไม่มีกฎหมายบัญญัติให้สิทธิแก่ผู้ร้องในอันที่จะต้องใช้สิทธิทางศาล ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิยื่นคำร้องผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งถอนตัวแทน และให้ตัวแทนเวนคืนหนังสือมอบอำนาจแก่ผู้ร้อง ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 55 บัญญัติไว้ความว่า "...บุคคลใดจะต้องใช้สิทธิทางศาลบุคคลนั้นชอบที่จะเสนอคดีของตนต่อศาลส่วนแพ่งที่มีเขตอำนาจได้..."บทบัญญัติดังกล่าวมิได้หมายความว่าเป็นเรื่องที่ใครต้องการจะใช้สิทธิทางศาลก็ใช้ได้ตามอำเภอใจ แต่เป็นเรื่องที่ต้องพิจารณาด้วยว่า มีกฎหมายสารบัญญัติสนับสนุนว่าเป็นกรณีจำเป็นจะต้องมาร้องขอต่อศาลเพื่อรับรองหรือคุ้มครองตามสิทธิของตนที่มีอยู่จึงจะใช้สิทธิทางศาลได้ เกี่ยวกับคดีนี้ ตามคำร้องขอของผู้ร้องที่บรรยายมา พอสรุปใจความได้ว่า ผู้ร้องประสงค์จะให้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งถอนนางจำรัส นิลสุวรรณ มารดาผู้ร้องออกจากการเป็นตัวแทน ซึ่งในกรณีดังกล่าวนี้ไม่มีกฎหมายบัญญัติให้สิทธิแก่ผู้ร้องในอันที่จะต้องใช้สิทธิในทางศาล ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธินำคดีมาให้ศาลวินิจฉัยตามคำร้องขอ ศาลล่างทั้งสองยกคำร้องขอของผู้ร้องต้องกันมาชอบด้วยรูปคดีแล้ว"พิพากษายืน(ประชา บุญวนิช-ดุสิต วราโห-เสริมพงศ์ วรยิ่งยง)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งถอนตัวแทน และให้ตัวแทนเวนคืนหนังสือมอบอำนาจแก่ผู้ร้อง ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 55 บัญญัติไว้ความว่า "...บุคคลใดจะต้องใช้สิทธิทางศาลบุคคลนั้นชอบที่จะเสนอคดีของตนต่อศาลส่วนแพ่งที่มีเขตอำนาจได้..."บทบัญญัติดังกล่าวมิได้หมายความว่าเป็นเรื่องที่ใครต้องการจะใช้สิทธิทางศาลก็ใช้ได้ตามอำเภอใจ แต่เป็นเรื่องที่ต้องพิจารณาด้วยว่า มีกฎหมายสารบัญญัติสนับสนุนว่าเป็นกรณีจำเป็นจะต้องมาร้องขอต่อศาลเพื่อรับรองหรือคุ้มครองตามสิทธิของตนที่มีอยู่จึงจะใช้สิทธิทางศาลได้ เกี่ยวกับคดีนี้ ตามคำร้องขอของผู้ร้องที่บรรยายมา พอสรุปใจความได้ว่า ผู้ร้องประสงค์จะให้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งถอนนางจำรัส นิลสุวรรณ มารดาผู้ร้องออกจากการเป็นตัวแทน ซึ่งในกรณีดังกล่าวนี้ไม่มีกฎหมายบัญญัติให้สิทธิแก่ผู้ร้องในอันที่จะต้องใช้สิทธิในทางศาล ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธินำคดีมาให้ศาลวินิจฉัยตามคำร้องขอ ศาลล่างทั้งสองยกคำร้องขอของผู้ร้องต้องกันมาชอบด้วยรูปคดีแล้ว"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4514/2531นาย จตุพร นิล สุวรรณผู้ร้อง ป.พ.พ. ม. 826, ม. 827 ป.วิ.พ. ม. 55บุคคลใดจะใช้สิทธิทางศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 55 ได้ ต่อเมื่อมีกฎหมายสารบัญญัติสนับสนุนว่าเป็นกรณีจำเป็นจะต้องร้องขอต่อศาลเพื่อรับรองหรือคุ้มครองสิทธิของตนที่มีอยู่ การที่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งถอนมารดาผู้ร้องออกจากการเป็นตัวแทน เป็นกรณีที่ไม่มีกฎหมายบัญญัติให้สิทธิแก่ผู้ร้องในอันที่จะต้องใช้สิทธิทางศาล ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิยื่นคำร้องผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งถอนตัวแทน และให้ตัวแทนเวนคืนหนังสือมอบอำนาจแก่ผู้ร้อง ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 55 บัญญัติไว้ความว่า "...บุคคลใดจะต้องใช้สิทธิทางศาลบุคคลนั้นชอบที่จะเสนอคดีของตนต่อศาลส่วนแพ่งที่มีเขตอำนาจได้..."บทบัญญัติดังกล่าวมิได้หมายความว่าเป็นเรื่องที่ใครต้องการจะใช้สิทธิทางศาลก็ใช้ได้ตามอำเภอใจ แต่เป็นเรื่องที่ต้องพิจารณาด้วยว่า มีกฎหมายสารบัญญัติสนับสนุนว่าเป็นกรณีจำเป็นจะต้องมาร้องขอต่อศาลเพื่อรับรองหรือคุ้มครองตามสิทธิของตนที่มีอยู่จึงจะใช้สิทธิทางศาลได้ เกี่ยวกับคดีนี้ ตามคำร้องขอของผู้ร้องที่บรรยายมา พอสรุปใจความได้ว่า ผู้ร้องประสงค์จะให้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งถอนนางจำรัส นิลสุวรรณ มารดาผู้ร้องออกจากการเป็นตัวแทน ซึ่งในกรณีดังกล่าวนี้ไม่มีกฎหมายบัญญัติให้สิทธิแก่ผู้ร้องในอันที่จะต้องใช้สิทธิในทางศาล ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธินำคดีมาให้ศาลวินิจฉัยตามคำร้องขอ ศาลล่างทั้งสองยกคำร้องขอของผู้ร้องต้องกันมาชอบด้วยรูปคดีแล้ว"พิพากษายืน(ประชา บุญวนิช-ดุสิต วราโห-เสริมพงศ์ วรยิ่งยง)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ