คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 174/2533หลักกฎหมาย: โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของบริษัท ก. ทำหน้าที่ช่างทาสีบริษัท ก. มีคำสั่งให้โจทก์กับคนงานอื่นไปทำงานที่จังหวัด ประจวบคีรีขันธ์ ให้ทำงานระหว่างเวลา 16-20 นาฬิกา และเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2530 เวลาประมาณ 3 นาฬิกา โจทก์ได้พลัดลื่นตกลงมาจากรถยนต์บรรทุกคันที่โจทก์นอนอยู่เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับอันตรายแขนและขาขวาใช้งานไม่ได้ ระยะเวลาที่โจทก์ประสบอันตรายดังกล่าวไม่ใช่ระยะเวลาที่โจทก์ปฏิบัติงานในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากนายจ้าง เพราะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในระยะเวลาที่โจทก์ต้องพักผ่อน เพื่อเตรียมปฏิบัติงานตามกำหนดเวลา โจทก์จึงเรียกร้องเอาค่าทดแทนไม่ได้.โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของบริษัทกรุงสยาม จำกัด ทำหน้าที่ช่างทาสี ตบแต่ง เมื่อวันที่ 25มิถุนายน 2530 โจทก์ได้รับคำสั่งให้ไปตบแต่งอาคารธนาคารกสิกรไทยสาขาประจวบคีรีขันธ์ และเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2530 เวลาประมาณ3 นาฬิกา ขณะที่โจทก์กำลังปีนลงจากรถยนต์บรรทุก โจทก์พลัดตกลงศีรษะกระแทกพื้น ทำให้ได้รับอันตราย เป็นเหตุให้โจทก์ทุพพลภาพเป็นอัมพาต ขอให้จำเลยจ่ายค่าทดแทนในอัตราร้อยละหกสิบของค่าจ้างรายวันเป็นเวลา 10 ปี เป็นเงิน 336,960 บาทจำเลยให้การว่า เวลาเกิดเหตุมิใช่เวลาปฏิบัติงานและการที่โจทก์ประสบอันตรายเนื่องจากโจทก์เมาสุราจนไม่สามารถครองสติได้ ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาว่า โจทก์ลงจากรถยนต์บรรทุกแล้วพลาดตกไปที่พื้นดินจนได้รับบาดเจ็บเป็นเวลาที่โจทก์ยังมิได้ลงมือทำงานให้แก่นายจ้างตามที่ได้รับมอบหมาย ถือไม่ได้ว่าเป็นการประสบอันตรายเนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้าง โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินทดแทน พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงได้ความว่าโจทก์เป็นลูกจ้างประจำของบริษัทกรุงสยาม จำกัด ทำหน้าที่ช่างทาสีตบแต่ง เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 2530 โจทก์เดินทางโดยรถยนต์บรรทุกไปจังหวัดประจวบคีรีขันธ์เพื่อทาสีตบแต่งอาคารสำนักงานธนาคารกสิกรไทย สาขาประจวบคีรีขันธ์ โจทก์ได้นอนหลับบนรถยนต์บรรทุกตั้งแต่อำเภอปราณบุรีจนถึงจังหวัดประจวบคีรีขันธ์นายพันธ์ศักดิ์ ทิวาพัฒน์ กับพวกซึ่งเป็นลูกจ้างของบริษัทกรุงสยามจำกัด ได้เรียกโจทก์ไปนอนพักในโรงแรมแต่โจทก์ไม่ยอมลุกขึ้นจนเวลาประมาณ 3 นาฬิกา ของวันที่ 26 มิถุนายน 2530 โจทก์ลงจากรถยนต์บรรทุกแล้วตกลงมาที่พื้นดินเป็นเหตุให้โจทก์ได้รับอันตรายแขนและขาขวาใช้งานไม่ได้เนื่องจากไขสันหลังและเส้นประสาทถูกกดทับ ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์มีหน้าที่ทาสีตบแต่งและศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์จะต้องทำงานตามหน้าที่ณ อาคารธนาคารกสิกรไทย สาขาประจวบคีรีขันธ์ ตั้งแต่เวลา 16-20นาฬิกา ของวันที่ 26 มิถุนายน 2530 ดังนั้น ในระยะเวลาที่โจทก์ประสบอันตรายจึงมิใช่เป็นระยะเวลาที่โจทก์ปฏิบัติงานในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากนายจ้าง การที่นายจ้างจัดรถยนต์บรรทุกเฟอร์นิเจอร์และให้โจทก์โดยสารมาด้วยก็เพื่อความสะดวกในการเดินทางไปปฏิบัติงานเท่านั้น การประสบอันตรายของโจทก์เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในระยะเวลาที่โจทก์ต้องพักผ่อนเพื่อเตรียมปฏิบัติงานตามกำหนดเวลาดังกล่าว กรณีจึงมิใช่เป็นการประสบอันตรายเนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้างตามความหมายของคำว่า"ประสบอันตราย" ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 2 ที่โจทก์จะเรียกร้องเอาค่าทดแทนได้ ส่วนที่โจทก์อุทธรณ์ว่าโจทก์ไม่ได้ขึ้นไปนอนในโรงแรมก็มิใช่ความผิดของโจทก์ แต่กลับเป็นผลดีแก่นายจ้างที่โจทก์นอนเฝ้าเฟอร์นิเจอร์และรถยนต์บรรทุกให้แก่นายจ้างนั้นปรากฏว่าศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าการที่โจทก์นอนหลับบนรถยนต์บรรทุกมิใช่เป็นเรื่องที่โจทก์เฝ้ารถยนต์บรรทุกและเฟอร์นิเจอร์อุทธรณ์ของโจทก์ข้อนี้จึงเป็นเรื่องโต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมาเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่าโจทก์ประสบอันตราย เนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้างอันต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 174/2533นาย จำลอง เล้า สุวรรณโจทก์อธิบดี กรมแรงงานจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2, ข้อ 54โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของบริษัท ก. ทำหน้าที่ช่างทาสีบริษัท ก. มีคำสั่งให้โจทก์กับคนงานอื่นไปทำงานที่จังหวัด ประจวบคีรีขันธ์ ให้ทำงานระหว่างเวลา 16-20 นาฬิกา และเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2530 เวลาประมาณ 3 นาฬิกา โจทก์ได้พลัดลื่นตกลงมาจากรถยนต์บรรทุกคันที่โจทก์นอนอยู่เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับอันตรายแขนและขาขวาใช้งานไม่ได้ ระยะเวลาที่โจทก์ประสบอันตรายดังกล่าวไม่ใช่ระยะเวลาที่โจทก์ปฏิบัติงานในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากนายจ้าง เพราะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในระยะเวลาที่โจทก์ต้องพักผ่อน เพื่อเตรียมปฏิบัติงานตามกำหนดเวลา โจทก์จึงเรียกร้องเอาค่าทดแทนไม่ได้.โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของบริษัทกรุงสยาม จำกัด ทำหน้าที่ช่างทาสี ตบแต่ง เมื่อวันที่ 25มิถุนายน 2530 โจทก์ได้รับคำสั่งให้ไปตบแต่งอาคารธนาคารกสิกรไทยสาขาประจวบคีรีขันธ์ และเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2530 เวลาประมาณ3 นาฬิกา ขณะที่โจทก์กำลังปีนลงจากรถยนต์บรรทุก โจทก์พลัดตกลงศีรษะกระแทกพื้น ทำให้ได้รับอันตราย เป็นเหตุให้โจทก์ทุพพลภาพเป็นอัมพาต ขอให้จำเลยจ่ายค่าทดแทนในอัตราร้อยละหกสิบของค่าจ้างรายวันเป็นเวลา 10 ปี เป็นเงิน 336,960 บาทจำเลยให้การว่า เวลาเกิดเหตุมิใช่เวลาปฏิบัติงานและการที่โจทก์ประสบอันตรายเนื่องจากโจทก์เมาสุราจนไม่สามารถครองสติได้ ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาว่า โจทก์ลงจากรถยนต์บรรทุกแล้วพลาดตกไปที่พื้นดินจนได้รับบาดเจ็บเป็นเวลาที่โจทก์ยังมิได้ลงมือทำงานให้แก่นายจ้างตามที่ได้รับมอบหมาย ถือไม่ได้ว่าเป็นการประสบอันตรายเนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้าง โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินทดแทน พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงได้ความว่าโจทก์เป็นลูกจ้างประจำของบริษัทกรุงสยาม จำกัด ทำหน้าที่ช่างทาสีตบแต่ง เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 2530 โจทก์เดินทางโดยรถยนต์บรรทุกไปจังหวัดประจวบคีรีขันธ์เพื่อทาสีตบแต่งอาคารสำนักงานธนาคารกสิกรไทย สาขาประจวบคีรีขันธ์ โจทก์ได้นอนหลับบนรถยนต์บรรทุกตั้งแต่อำเภอปราณบุรีจนถึงจังหวัดประจวบคีรีขันธ์นายพันธ์ศักดิ์ ทิวาพัฒน์ กับพวกซึ่งเป็นลูกจ้างของบริษัทกรุงสยามจำกัด ได้เรียกโจทก์ไปนอนพักในโรงแรมแต่โจทก์ไม่ยอมลุกขึ้นจนเวลาประมาณ 3 นาฬิกา ของวันที่ 26 มิถุนายน 2530 โจทก์ลงจากรถยนต์บรรทุกแล้วตกลงมาที่พื้นดินเป็นเหตุให้โจทก์ได้รับอันตรายแขนและขาขวาใช้งานไม่ได้เนื่องจากไขสันหลังและเส้นประสาทถูกกดทับ ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์มีหน้าที่ทาสีตบแต่งและศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์จะต้องทำงานตามหน้าที่ณ อาคารธนาคารกสิกรไทย สาขาประจวบคีรีขันธ์ ตั้งแต่เวลา 16-20นาฬิกา ของวันที่ 26 มิถุนายน 2530 ดังนั้น ในระยะเวลาที่โจทก์ประสบอันตรายจึงมิใช่เป็นระยะเวลาที่โจทก์ปฏิบัติงานในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากนายจ้าง การที่นายจ้างจัดรถยนต์บรรทุกเฟอร์นิเจอร์และให้โจทก์โดยสารมาด้วยก็เพื่อความสะดวกในการเดินทางไปปฏิบัติงานเท่านั้น การประสบอันตรายของโจทก์เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในระยะเวลาที่โจทก์ต้องพักผ่อนเพื่อเตรียมปฏิบัติงานตามกำหนดเวลาดังกล่าว กรณีจึงมิใช่เป็นการประสบอันตรายเนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้างตามความหมายของคำว่า"ประสบอันตราย" ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 2 ที่โจทก์จะเรียกร้องเอาค่าทดแทนได้ ส่วนที่โจทก์อุทธรณ์ว่าโจทก์ไม่ได้ขึ้นไปนอนในโรงแรมก็มิใช่ความผิดของโจทก์ แต่กลับเป็นผลดีแก่นายจ้างที่โจทก์นอนเฝ้าเฟอร์นิเจอร์และรถยนต์บรรทุกให้แก่นายจ้างนั้นปรากฏว่าศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าการที่โจทก์นอนหลับบนรถยนต์บรรทุกมิใช่เป็นเรื่องที่โจทก์เฝ้ารถยนต์บรรทุกและเฟอร์นิเจอร์อุทธรณ์ของโจทก์ข้อนี้จึงเป็นเรื่องโต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมาเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่าโจทก์ประสบอันตราย เนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้างอันต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(มาโนช เพียรสนอง-ศักดา โมกขมรรคกุล-นำชัย สุนทรพินิจกิจ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. ปัญหาที่ศาลฎีกาวินิจฉัยในคดีนี้ เป็นปัญหาการตีความกฎหมายตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 2 โดยเฉพาะคำวิเคราะห์ศัพท์คำว่า "ประสบอันตราย" ซึ่งให้ความหมายไว้ว่า "การที่ลูกจ้างได้รับอันตรายแก่กายหรือจิตใจหรือถึงแก่ความตายเนื่องจากการทำงานหรือการป้องกันรักษาผลประโยชน์ให้แก่นายจ้าง" คำที่มีปัญหามากที่สุดก็คือ คำว่า "เนื่องจากการทำงาน" ซึ่งได้ใช้มาตั้งแต่กฎหมายคุ้มครองแรงงานฉบับแรก (พระราชบัญญัติแรงงาน พ.ศ. 2499 มาตรา 36) และมีผู้แปลคำนี้ตามมาตรา 36เป็นภาษาอังกฤษไว้ว่า "asaresultofhisservicetotheemployer" ปัญหาในการตีความคำว่า "เนื่องจากการทำงาน" ก็คือ 1) จะตีความอย่างเคร่งครัดโดยถือความเกี่ยวเนื่องที่แน่ชัดระหว่างอันตรายที่เกิดขึ้นกับการทำงานหรือหน้าที่ของลูกจ้าง(เพื่อมิให้นายจ้างต้องรับผิดจนเกินขอบเขต) หรือ 2) จะตีความอย่างกว้างขวางโดยถือเพียงแต่ให้มีจุดเกาะเกี่ยวเนื่องระหว่างอันตรายที่เกิดขึ้นกับความเป็นลูกจ้างหรือการทำงานของลูกจ้างเท่านั้น (เพื่อคุ้มครองและให้หลักประกันชีวิตและร่างกายลูกจ้าง) แนวคิดที่น่าจะนำมาพิจารณาเรื่องเงินทดแทนก็คือ 1) ทรัพยากรมนุษย์เป็นทรัพยากรที่มีค่าที่สุด มาตรการใดในทางที่จะทำให้เกิดการป้องกัน (preventive) ชีวิตและร่างกายน่าจะได้รับการสร้างเสริม 2) นายจ้างเป็นผู้จัดสถานที่ทำงาน เครื่องมือ เครื่องจักร ฯลฯการให้จ่ายเงินทดแทนจะทำให้นายจ้างต้องจัดสถานที่และอุปกรณ์ดังกล่าวให้อยู่ในสภาพที่ปลอดภัยแก่ลูกจ้าง 3) นายจ้างเป็นผู้กำหนดวิธีการทำงาน การให้จ่ายเงินทดแทนจะช่วยให้นายจ้างแสวงหาวิธีการทำงานที่ปลอดภัย ยิ่งกว่าการโลภเร่งผลผลิต 4) นายจ้างเป็นผู้ควบคุมบังคับบัญชา การให้จ่ายเงินทดแทนจะช่วยให้เกิดการควบคุมบังคับบัญชาให้ลูกจ้างปฏิบัติตามกฎข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานโดยเฉพาะในเรื่องความปลอดภัยในการทำงานเคร่งครัดขึ้น 5) นายจ้างสามารถผลักค่าใช้จ่ายในเรื่องเงินทดแทนซึ่งเป็นต้นทุนทางด้านแรงงานอย่างหนึ่งไปสู่ผู้บริโภคได้ ในประเทศที่ยังไม่มีระบบประกันสังคม (ที่มีการประกันการเจ็บป่วยหรือการประกันชีวิต) การตีความคำว่า "เนื่องจากการทำงาน"ควรจะขยายไปในทางที่จะให้ความคุ้มครองแก่ลูกจ้างหรือไม่ 2. แนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่สำคัญ ซึ่งจะถือว่าลูกจ้าง"ประสบอันตรายเนื่องจากการทำงาน" ก็คือ 1) ลูกจ้างจักต้องได้รับอันตรายเมื่อเดินทางไปถึงสถานที่ที่จะเริ่มต้นทำงาน และได้ลงมือทำงานให้แก่นายจ้างแล้ว (ฎีกาที่697/2522,1310/2525,208/2530) 2) ลูกจ้างจักต้องได้รับอันตราย (กรณีเดินทาง) ในขณะนั่งรถไปหรือกลับจากการทำงานตามคำสั่งหรือภายใต้การควบคุมบังคับบัญชาของนายจ้าง (ฎีกาที่ 182/2524) 3) ลูกจ้างจักต้องได้รับอันตรายอันเกิดจากผลธรรมดาที่คนงานที่ทำงานเป็นลูกจ้างจะต้องทำ (ฎีกาที่ 2273/2525) 4) ลูกจ้างจักต้องได้รับอันตราย (กรณีถูกยิง) เพราะมูลกรณีเกิดจากเหตุที่ทำงานให้แก่นายจ้าง (ฎีกาที่ 1892/2527) 5) ลูกจ้างจักต้องได้รับอันตราย (กรณีเล่นกีฬา) เมื่อมีคำสั่งของนายจ้างให้ลูกจ้างผู้นั้นต้องลงแข่งขัน (ฎีกาที่3878/2531) 3. เมื่อมีการประกันสังคมในเรื่องการประกันการเจ็บป่วยนอกงานแล้วลูกจ้างคงจะได้รับประโยชน์ทดแทนจากการประสบอันตรายทั้งในกรณีเนื่องจากการทำงานและมิใช่เนื่องจากการทำงาน. เกษมสันต์ วิลาวรรณ.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของบริษัทกรุงสยาม จำกัด ทำหน้าที่ช่างทาสี ตบแต่ง เมื่อวันที่ 25มิถุนายน 2530 โจทก์ได้รับคำสั่งให้ไปตบแต่งอาคารธนาคารกสิกรไทยสาขาประจวบคีรีขันธ์ และเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2530 เวลาประมาณ3 นาฬิกา ขณะที่โจทก์กำลังปีนลงจากรถยนต์บรรทุก โจทก์พลัดตกลงศีรษะกระแทกพื้น ทำให้ได้รับอันตราย เป็นเหตุให้โจทก์ทุพพลภาพเป็นอัมพาต ขอให้จำเลยจ่ายค่าทดแทนในอัตราร้อยละหกสิบของค่าจ้างรายวันเป็นเวลา 10 ปี เป็นเงิน 336,960 บาทจำเลยให้การว่า เวลาเกิดเหตุมิใช่เวลาปฏิบัติงานและการที่โจทก์ประสบอันตรายเนื่องจากโจทก์เมาสุราจนไม่สามารถครองสติได้ ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาว่า โจทก์ลงจากรถยนต์บรรทุกแล้วพลาดตกไปที่พื้นดินจนได้รับบาดเจ็บเป็นเวลาที่โจทก์ยังมิได้ลงมือทำงานให้แก่นายจ้างตามที่ได้รับมอบหมาย ถือไม่ได้ว่าเป็นการประสบอันตรายเนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้าง โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินทดแทน พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงได้ความว่าโจทก์เป็นลูกจ้างประจำของบริษัทกรุงสยาม จำกัด ทำหน้าที่ช่างทาสีตบแต่ง เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 2530 โจทก์เดินทางโดยรถยนต์บรรทุกไปจังหวัดประจวบคีรีขันธ์เพื่อทาสีตบแต่งอาคารสำนักงานธนาคารกสิกรไทย สาขาประจวบคีรีขันธ์ โจทก์ได้นอนหลับบนรถยนต์บรรทุกตั้งแต่อำเภอปราณบุรีจนถึงจังหวัดประจวบคีรีขันธ์นายพันธ์ศักดิ์ ทิวาพัฒน์ กับพวกซึ่งเป็นลูกจ้างของบริษัทกรุงสยามจำกัด ได้เรียกโจทก์ไปนอนพักในโรงแรมแต่โจทก์ไม่ยอมลุกขึ้นจนเวลาประมาณ 3 นาฬิกา ของวันที่ 26 มิถุนายน 2530 โจทก์ลงจากรถยนต์บรรทุกแล้วตกลงมาที่พื้นดินเป็นเหตุให้โจทก์ได้รับอันตรายแขนและขาขวาใช้งานไม่ได้เนื่องจากไขสันหลังและเส้นประสาทถูกกดทับ ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์มีหน้าที่ทาสีตบแต่งและศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์จะต้องทำงานตามหน้าที่ณ อาคารธนาคารกสิกรไทย สาขาประจวบคีรีขันธ์ ตั้งแต่เวลา 16-20นาฬิกา ของวันที่ 26 มิถุนายน 2530 ดังนั้น ในระยะเวลาที่โจทก์ประสบอันตรายจึงมิใช่เป็นระยะเวลาที่โจทก์ปฏิบัติงานในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากนายจ้าง การที่นายจ้างจัดรถยนต์บรรทุกเฟอร์นิเจอร์และให้โจทก์โดยสารมาด้วยก็เพื่อความสะดวกในการเดินทางไปปฏิบัติงานเท่านั้น การประสบอันตรายของโจทก์เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในระยะเวลาที่โจทก์ต้องพักผ่อนเพื่อเตรียมปฏิบัติงานตามกำหนดเวลาดังกล่าว กรณีจึงมิใช่เป็นการประสบอันตรายเนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้างตามความหมายของคำว่า"ประสบอันตราย" ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 2 ที่โจทก์จะเรียกร้องเอาค่าทดแทนได้ ส่วนที่โจทก์อุทธรณ์ว่าโจทก์ไม่ได้ขึ้นไปนอนในโรงแรมก็มิใช่ความผิดของโจทก์ แต่กลับเป็นผลดีแก่นายจ้างที่โจทก์นอนเฝ้าเฟอร์นิเจอร์และรถยนต์บรรทุกให้แก่นายจ้างนั้นปรากฏว่าศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าการที่โจทก์นอนหลับบนรถยนต์บรรทุกมิใช่เป็นเรื่องที่โจทก์เฝ้ารถยนต์บรรทุกและเฟอร์นิเจอร์อุทธรณ์ของโจทก์ข้อนี้จึงเป็นเรื่องโต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมาเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่าโจทก์ประสบอันตราย เนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้างอันต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 174/2533นาย จำลอง เล้า สุวรรณโจทก์อธิบดี กรมแรงงานจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2, ข้อ 54โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของบริษัท ก. ทำหน้าที่ช่างทาสีบริษัท ก. มีคำสั่งให้โจทก์กับคนงานอื่นไปทำงานที่จังหวัด ประจวบคีรีขันธ์ ให้ทำงานระหว่างเวลา 16-20 นาฬิกา และเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2530 เวลาประมาณ 3 นาฬิกา โจทก์ได้พลัดลื่นตกลงมาจากรถยนต์บรรทุกคันที่โจทก์นอนอยู่เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับอันตรายแขนและขาขวาใช้งานไม่ได้ ระยะเวลาที่โจทก์ประสบอันตรายดังกล่าวไม่ใช่ระยะเวลาที่โจทก์ปฏิบัติงานในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากนายจ้าง เพราะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในระยะเวลาที่โจทก์ต้องพักผ่อน เพื่อเตรียมปฏิบัติงานตามกำหนดเวลา โจทก์จึงเรียกร้องเอาค่าทดแทนไม่ได้.โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของบริษัทกรุงสยาม จำกัด ทำหน้าที่ช่างทาสี ตบแต่ง เมื่อวันที่ 25มิถุนายน 2530 โจทก์ได้รับคำสั่งให้ไปตบแต่งอาคารธนาคารกสิกรไทยสาขาประจวบคีรีขันธ์ และเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2530 เวลาประมาณ3 นาฬิกา ขณะที่โจทก์กำลังปีนลงจากรถยนต์บรรทุก โจทก์พลัดตกลงศีรษะกระแทกพื้น ทำให้ได้รับอันตราย เป็นเหตุให้โจทก์ทุพพลภาพเป็นอัมพาต ขอให้จำเลยจ่ายค่าทดแทนในอัตราร้อยละหกสิบของค่าจ้างรายวันเป็นเวลา 10 ปี เป็นเงิน 336,960 บาทจำเลยให้การว่า เวลาเกิดเหตุมิใช่เวลาปฏิบัติงานและการที่โจทก์ประสบอันตรายเนื่องจากโจทก์เมาสุราจนไม่สามารถครองสติได้ ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาว่า โจทก์ลงจากรถยนต์บรรทุกแล้วพลาดตกไปที่พื้นดินจนได้รับบาดเจ็บเป็นเวลาที่โจทก์ยังมิได้ลงมือทำงานให้แก่นายจ้างตามที่ได้รับมอบหมาย ถือไม่ได้ว่าเป็นการประสบอันตรายเนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้าง โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินทดแทน พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงได้ความว่าโจทก์เป็นลูกจ้างประจำของบริษัทกรุงสยาม จำกัด ทำหน้าที่ช่างทาสีตบแต่ง เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 2530 โจทก์เดินทางโดยรถยนต์บรรทุกไปจังหวัดประจวบคีรีขันธ์เพื่อทาสีตบแต่งอาคารสำนักงานธนาคารกสิกรไทย สาขาประจวบคีรีขันธ์ โจทก์ได้นอนหลับบนรถยนต์บรรทุกตั้งแต่อำเภอปราณบุรีจนถึงจังหวัดประจวบคีรีขันธ์นายพันธ์ศักดิ์ ทิวาพัฒน์ กับพวกซึ่งเป็นลูกจ้างของบริษัทกรุงสยามจำกัด ได้เรียกโจทก์ไปนอนพักในโรงแรมแต่โจทก์ไม่ยอมลุกขึ้นจนเวลาประมาณ 3 นาฬิกา ของวันที่ 26 มิถุนายน 2530 โจทก์ลงจากรถยนต์บรรทุกแล้วตกลงมาที่พื้นดินเป็นเหตุให้โจทก์ได้รับอันตรายแขนและขาขวาใช้งานไม่ได้เนื่องจากไขสันหลังและเส้นประสาทถูกกดทับ ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์มีหน้าที่ทาสีตบแต่งและศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์จะต้องทำงานตามหน้าที่ณ อาคารธนาคารกสิกรไทย สาขาประจวบคีรีขันธ์ ตั้งแต่เวลา 16-20นาฬิกา ของวันที่ 26 มิถุนายน 2530 ดังนั้น ในระยะเวลาที่โจทก์ประสบอันตรายจึงมิใช่เป็นระยะเวลาที่โจทก์ปฏิบัติงานในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากนายจ้าง การที่นายจ้างจัดรถยนต์บรรทุกเฟอร์นิเจอร์และให้โจทก์โดยสารมาด้วยก็เพื่อความสะดวกในการเดินทางไปปฏิบัติงานเท่านั้น การประสบอันตรายของโจทก์เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในระยะเวลาที่โจทก์ต้องพักผ่อนเพื่อเตรียมปฏิบัติงานตามกำหนดเวลาดังกล่าว กรณีจึงมิใช่เป็นการประสบอันตรายเนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้างตามความหมายของคำว่า"ประสบอันตราย" ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 2 ที่โจทก์จะเรียกร้องเอาค่าทดแทนได้ ส่วนที่โจทก์อุทธรณ์ว่าโจทก์ไม่ได้ขึ้นไปนอนในโรงแรมก็มิใช่ความผิดของโจทก์ แต่กลับเป็นผลดีแก่นายจ้างที่โจทก์นอนเฝ้าเฟอร์นิเจอร์และรถยนต์บรรทุกให้แก่นายจ้างนั้นปรากฏว่าศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าการที่โจทก์นอนหลับบนรถยนต์บรรทุกมิใช่เป็นเรื่องที่โจทก์เฝ้ารถยนต์บรรทุกและเฟอร์นิเจอร์อุทธรณ์ของโจทก์ข้อนี้จึงเป็นเรื่องโต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมาเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่าโจทก์ประสบอันตราย เนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้างอันต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน.(มาโนช เพียรสนอง-ศักดา โมกขมรรคกุล-นำชัย สุนทรพินิจกิจ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ1. ปัญหาที่ศาลฎีกาวินิจฉัยในคดีนี้ เป็นปัญหาการตีความกฎหมายตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 2 โดยเฉพาะคำวิเคราะห์ศัพท์คำว่า "ประสบอันตราย" ซึ่งให้ความหมายไว้ว่า "การที่ลูกจ้างได้รับอันตรายแก่กายหรือจิตใจหรือถึงแก่ความตายเนื่องจากการทำงานหรือการป้องกันรักษาผลประโยชน์ให้แก่นายจ้าง" คำที่มีปัญหามากที่สุดก็คือ คำว่า "เนื่องจากการทำงาน" ซึ่งได้ใช้มาตั้งแต่กฎหมายคุ้มครองแรงงานฉบับแรก (พระราชบัญญัติแรงงาน พ.ศ. 2499 มาตรา 36) และมีผู้แปลคำนี้ตามมาตรา 36เป็นภาษาอังกฤษไว้ว่า "asaresultofhisservicetotheemployer" ปัญหาในการตีความคำว่า "เนื่องจากการทำงาน" ก็คือ 1) จะตีความอย่างเคร่งครัดโดยถือความเกี่ยวเนื่องที่แน่ชัดระหว่างอันตรายที่เกิดขึ้นกับการทำงานหรือหน้าที่ของลูกจ้าง(เพื่อมิให้นายจ้างต้องรับผิดจนเกินขอบเขต) หรือ 2) จะตีความอย่างกว้างขวางโดยถือเพียงแต่ให้มีจุดเกาะเกี่ยวเนื่องระหว่างอันตรายที่เกิดขึ้นกับความเป็นลูกจ้างหรือการทำงานของลูกจ้างเท่านั้น (เพื่อคุ้มครองและให้หลักประกันชีวิตและร่างกายลูกจ้าง) แนวคิดที่น่าจะนำมาพิจารณาเรื่องเงินทดแทนก็คือ 1) ทรัพยากรมนุษย์เป็นทรัพยากรที่มีค่าที่สุด มาตรการใดในทางที่จะทำให้เกิดการป้องกัน (preventive) ชีวิตและร่างกายน่าจะได้รับการสร้างเสริม 2) นายจ้างเป็นผู้จัดสถานที่ทำงาน เครื่องมือ เครื่องจักร ฯลฯการให้จ่ายเงินทดแทนจะทำให้นายจ้างต้องจัดสถานที่และอุปกรณ์ดังกล่าวให้อยู่ในสภาพที่ปลอดภัยแก่ลูกจ้าง 3) นายจ้างเป็นผู้กำหนดวิธีการทำงาน การให้จ่ายเงินทดแทนจะช่วยให้นายจ้างแสวงหาวิธีการทำงานที่ปลอดภัย ยิ่งกว่าการโลภเร่งผลผลิต 4) นายจ้างเป็นผู้ควบคุมบังคับบัญชา การให้จ่ายเงินทดแทนจะช่วยให้เกิดการควบคุมบังคับบัญชาให้ลูกจ้างปฏิบัติตามกฎข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานโดยเฉพาะในเรื่องความปลอดภัยในการทำงานเคร่งครัดขึ้น 5) นายจ้างสามารถผลักค่าใช้จ่ายในเรื่องเงินทดแทนซึ่งเป็นต้นทุนทางด้านแรงงานอย่างหนึ่งไปสู่ผู้บริโภคได้ ในประเทศที่ยังไม่มีระบบประกันสังคม (ที่มีการประกันการเจ็บป่วยหรือการประกันชีวิต) การตีความคำว่า "เนื่องจากการทำงาน"ควรจะขยายไปในทางที่จะให้ความคุ้มครองแก่ลูกจ้างหรือไม่ 2. แนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่สำคัญ ซึ่งจะถือว่าลูกจ้าง"ประสบอันตรายเนื่องจากการทำงาน" ก็คือ 1) ลูกจ้างจักต้องได้รับอันตรายเมื่อเดินทางไปถึงสถานที่ที่จะเริ่มต้นทำงาน และได้ลงมือทำงานให้แก่นายจ้างแล้ว (ฎีกาที่697/2522,1310/2525,208/2530) 2) ลูกจ้างจักต้องได้รับอันตราย (กรณีเดินทาง) ในขณะนั่งรถไปหรือกลับจากการทำงานตามคำสั่งหรือภายใต้การควบคุมบังคับบัญชาของนายจ้าง (ฎีกาที่ 182/2524) 3) ลูกจ้างจักต้องได้รับอันตรายอันเกิดจากผลธรรมดาที่คนงานที่ทำงานเป็นลูกจ้างจะต้องทำ (ฎีกาที่ 2273/2525) 4) ลูกจ้างจักต้องได้รับอันตราย (กรณีถูกยิง) เพราะมูลกรณีเกิดจากเหตุที่ทำงานให้แก่นายจ้าง (ฎีกาที่ 1892/2527) 5) ลูกจ้างจักต้องได้รับอันตราย (กรณีเล่นกีฬา) เมื่อมีคำสั่งของนายจ้างให้ลูกจ้างผู้นั้นต้องลงแข่งขัน (ฎีกาที่3878/2531) 3. เมื่อมีการประกันสังคมในเรื่องการประกันการเจ็บป่วยนอกงานแล้วลูกจ้างคงจะได้รับประโยชน์ทดแทนจากการประสบอันตรายทั้งในกรณีเนื่องจากการทำงานและมิใช่เนื่องจากการทำงาน. เกษมสันต์ วิลาวรรณ.