คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1094/2493หลักกฎหมาย: ซื้อที่ดินมือเปล่าโดยทำสัญญาซื้อขายและจดทะเบียนที่อำเภอ เมื่อปรากฎว่าผู้ขายเป็นเจ้าของที่ดินนั้นแต่เพียงครึ่งเดียว และยังได้ขายให้ผู้อื่นไป โดยมอบการครอบครองแก่เขาให้ครอบครองที่ดินส่วนนั้นไปแล้วด้วยดังนี้ ผู้ซื้อไม่ได้รับความคุ้มครองตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา 1300โจทก์ฟ้องว่า ที่พิพาทเนื้อที่ ๑๒ ไร่เศษเป็นของโจทก์ที่ ๑-๒ สามีภรรยา ๖ ไร่เศษโดยซื้อมาจากนางลิ อีก ๖ ไร่เศษเป็นของโจทก์ที่ ๓ โจทก์ทั้งสามได้ครอบครองตลอดมา ภายหลังนางลิได้เอาที่ดินนี้ทั้ง ๑๒ ไร่เศษไปขายให้จำเลยทำสัญญากันต่ออำเภอโดยไม่สุจริตและสมยอมกัน จึงขอให้เพิกถอนสัญญาซื้อขายนั้นเสีย จำเลยต่อสู้ว่า ซื้อโดยสุจริต เสียค่าตอบแทนและจดทะเบียนแล้ว ที่พิพาทจึงตกเป็นของจำเลยตามป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๐ ศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์จะขอให้เพิกถอนหรือทำลายสัญญาซื้อขายไม่ได้ ตามนัยแห่งป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๐ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ถ้าข้อเท็จจริงฟังได้ตามข้อนำสืบจากโจทก์ว่า ที่พิพาทเป็นที่มือเปล่าส่วนหนึ่งเป็นของโจทก์ที่ ๓ ครอบครองมาอีกส่วนหนึ่งเป็นของนางมลิ ๆ สละสิทธิโอนขายให้โจทก์ที่ ๑-๒ เป็นเจ้าของครอบครองมานางมลิย่อมหมดสิทธิไม่มีอำนาจโอนแก่จำเลย กรณีไม่เข้าอยู่ในความคุ้มครองตามป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๐ แต่ศาลชั้นต้นยังมิได้วินิจฉัยในปัญหาข้อเท็จจริงนี้ จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ตามรูปความ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ในข้อ ก.ม.ว่า กรณีไม่เข้าอยู่ในความคุ้มครองตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๐ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1094/2493นาย+ตี๋ แซ่ตั๊ง ที่ 1, นางสมบุญ แซ่ตั๊ง ที่ 2, นายหวิง หรือ วิง สุทธิชัง ที่ 3โจทก์นายเจน วงษ์สวรรค์ล. ป.พ.พ. ม. 1300ซื้อที่ดินมือเปล่าโดยทำสัญญาซื้อขายและจดทะเบียนที่อำเภอ เมื่อปรากฎว่าผู้ขายเป็นเจ้าของที่ดินนั้นแต่เพียงครึ่งเดียว และยังได้ขายให้ผู้อื่นไป โดยมอบการครอบครองแก่เขาให้ครอบครองที่ดินส่วนนั้นไปแล้วด้วยดังนี้ ผู้ซื้อไม่ได้รับความคุ้มครองตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา 1300โจทก์ฟ้องว่า ที่พิพาทเนื้อที่ ๑๒ ไร่เศษเป็นของโจทก์ที่ ๑-๒ สามีภรรยา ๖ ไร่เศษโดยซื้อมาจากนางลิ อีก ๖ ไร่เศษเป็นของโจทก์ที่ ๓ โจทก์ทั้งสามได้ครอบครองตลอดมา ภายหลังนางลิได้เอาที่ดินนี้ทั้ง ๑๒ ไร่เศษไปขายให้จำเลยทำสัญญากันต่ออำเภอโดยไม่สุจริตและสมยอมกัน จึงขอให้เพิกถอนสัญญาซื้อขายนั้นเสีย จำเลยต่อสู้ว่า ซื้อโดยสุจริต เสียค่าตอบแทนและจดทะเบียนแล้ว ที่พิพาทจึงตกเป็นของจำเลยตามป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๐ ศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์จะขอให้เพิกถอนหรือทำลายสัญญาซื้อขายไม่ได้ ตามนัยแห่งป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๐ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ถ้าข้อเท็จจริงฟังได้ตามข้อนำสืบจากโจทก์ว่า ที่พิพาทเป็นที่มือเปล่าส่วนหนึ่งเป็นของโจทก์ที่ ๓ ครอบครองมาอีกส่วนหนึ่งเป็นของนางมลิ ๆ สละสิทธิโอนขายให้โจทก์ที่ ๑-๒ เป็นเจ้าของครอบครองมานางมลิย่อมหมดสิทธิไม่มีอำนาจโอนแก่จำเลย กรณีไม่เข้าอยู่ในความคุ้มครองตามป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๐ แต่ศาลชั้นต้นยังมิได้วินิจฉัยในปัญหาข้อเท็จจริงนี้ จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ตามรูปความ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ในข้อ ก.ม.ว่า กรณีไม่เข้าอยู่ในความคุ้มครองตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๐ จึงพิพากษายืน(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-นาถปริญญา-มนูกิจวิมลอรรถ)ศาลจังหวัดสระบุรี - นายเนิ่น กฤษณะเศรณีศาลอุทธรณ์ - หลวงวุฒิธรรมเนติกรณ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า ที่พิพาทเนื้อที่ ๑๒ ไร่เศษเป็นของโจทก์ที่ ๑-๒ สามีภรรยา ๖ ไร่เศษโดยซื้อมาจากนางลิ อีก ๖ ไร่เศษเป็นของโจทก์ที่ ๓ โจทก์ทั้งสามได้ครอบครองตลอดมา ภายหลังนางลิได้เอาที่ดินนี้ทั้ง ๑๒ ไร่เศษไปขายให้จำเลยทำสัญญากันต่ออำเภอโดยไม่สุจริตและสมยอมกัน จึงขอให้เพิกถอนสัญญาซื้อขายนั้นเสีย จำเลยต่อสู้ว่า ซื้อโดยสุจริต เสียค่าตอบแทนและจดทะเบียนแล้ว ที่พิพาทจึงตกเป็นของจำเลยตามป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๐ ศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์จะขอให้เพิกถอนหรือทำลายสัญญาซื้อขายไม่ได้ ตามนัยแห่งป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๐ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ถ้าข้อเท็จจริงฟังได้ตามข้อนำสืบจากโจทก์ว่า ที่พิพาทเป็นที่มือเปล่าส่วนหนึ่งเป็นของโจทก์ที่ ๓ ครอบครองมาอีกส่วนหนึ่งเป็นของนางมลิ ๆ สละสิทธิโอนขายให้โจทก์ที่ ๑-๒ เป็นเจ้าของครอบครองมานางมลิย่อมหมดสิทธิไม่มีอำนาจโอนแก่จำเลย กรณีไม่เข้าอยู่ในความคุ้มครองตามป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๐ แต่ศาลชั้นต้นยังมิได้วินิจฉัยในปัญหาข้อเท็จจริงนี้ จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ตามรูปความ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ในข้อ ก.ม.ว่า กรณีไม่เข้าอยู่ในความคุ้มครองตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๐ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1094/2493นาย+ตี๋ แซ่ตั๊ง ที่ 1, นางสมบุญ แซ่ตั๊ง ที่ 2, นายหวิง หรือ วิง สุทธิชัง ที่ 3โจทก์นายเจน วงษ์สวรรค์ล. ป.พ.พ. ม. 1300ซื้อที่ดินมือเปล่าโดยทำสัญญาซื้อขายและจดทะเบียนที่อำเภอ เมื่อปรากฎว่าผู้ขายเป็นเจ้าของที่ดินนั้นแต่เพียงครึ่งเดียว และยังได้ขายให้ผู้อื่นไป โดยมอบการครอบครองแก่เขาให้ครอบครองที่ดินส่วนนั้นไปแล้วด้วยดังนี้ ผู้ซื้อไม่ได้รับความคุ้มครองตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา 1300โจทก์ฟ้องว่า ที่พิพาทเนื้อที่ ๑๒ ไร่เศษเป็นของโจทก์ที่ ๑-๒ สามีภรรยา ๖ ไร่เศษโดยซื้อมาจากนางลิ อีก ๖ ไร่เศษเป็นของโจทก์ที่ ๓ โจทก์ทั้งสามได้ครอบครองตลอดมา ภายหลังนางลิได้เอาที่ดินนี้ทั้ง ๑๒ ไร่เศษไปขายให้จำเลยทำสัญญากันต่ออำเภอโดยไม่สุจริตและสมยอมกัน จึงขอให้เพิกถอนสัญญาซื้อขายนั้นเสีย จำเลยต่อสู้ว่า ซื้อโดยสุจริต เสียค่าตอบแทนและจดทะเบียนแล้ว ที่พิพาทจึงตกเป็นของจำเลยตามป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๐ ศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์จะขอให้เพิกถอนหรือทำลายสัญญาซื้อขายไม่ได้ ตามนัยแห่งป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๐ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ถ้าข้อเท็จจริงฟังได้ตามข้อนำสืบจากโจทก์ว่า ที่พิพาทเป็นที่มือเปล่าส่วนหนึ่งเป็นของโจทก์ที่ ๓ ครอบครองมาอีกส่วนหนึ่งเป็นของนางมลิ ๆ สละสิทธิโอนขายให้โจทก์ที่ ๑-๒ เป็นเจ้าของครอบครองมานางมลิย่อมหมดสิทธิไม่มีอำนาจโอนแก่จำเลย กรณีไม่เข้าอยู่ในความคุ้มครองตามป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๐ แต่ศาลชั้นต้นยังมิได้วินิจฉัยในปัญหาข้อเท็จจริงนี้ จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ตามรูปความ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ในข้อ ก.ม.ว่า กรณีไม่เข้าอยู่ในความคุ้มครองตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๐๐ จึงพิพากษายืน(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-นาถปริญญา-มนูกิจวิมลอรรถ)ศาลจังหวัดสระบุรี - นายเนิ่น กฤษณะเศรณีศาลอุทธรณ์ - หลวงวุฒิธรรมเนติกรณ์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ