คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 58444หลักกฎหมาย: ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของจำเลยเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงฯ มาตรา 4ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 จึงไม่รับฎีกาของจำเลยจำเลยเห็นว่า ฎีกาของจำเลยเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยคดีตรงข้ามกับพยานหลักฐานในสำนวน และข้อเท็จจริงที่เกี่ยวกับวันเวลาที่กล่าวหาว่าจำเลยกระทำผิดในทางพิจารณาต่างกับฟ้องถือว่าเป็นสาระสำคัญในการกระทำผิด โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาด้วยหมายเหตุ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าโจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้วหรือไม่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติสถานบริการ พ.ศ. 2509 มาตรา 19,27 ปรับ 1,000 บาท ฯลฯจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 81)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 82)คำสั่งพิเคราะห์แล้วเห็นว่า การที่ศาลอุทธรณ์เชื่อประจักษ์พยานปากหนึ่งว่าเห็นเหตุการณ์ ที่จำเลยนำสืบว่าประจักษ์พยานดังกล่าวไม่อยู่ในที่เกิดเหตุ เป็นข้ออ้างที่ไร้สาระเท่ากับศาลอุทธรณ์เชื่อประจักษ์พยานโจทก์ดังกล่าว การที่จำเลยฎีกาว่าประจักษ์พยานโจทก์ดังกล่าวไม่อยู่ในที่เกิดเหตุ การรับฟังพยานดังกล่าวมาลงโทษจำเลยจึงไม่ถูกต้อง เป็นฎีกาโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานของศาลอุทธรณ์ จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงส่วนที่จำเลยฎีกาว่าข้อเท็จจริงในทางพิจารณาเกี่ยวกับวันเวลาเกิดเหตุต่างกับฟ้องเป็นข้อสำคัญศาลต้องพิพากษายกฟ้องนั้น ตามข้อวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ฟังว่า ขณะเกิดเหตุเป็นเวลา 0.20 นาฬิกา จากวันที่24 ธันวาคม 2530 ย่างเข้าวันที่ 25 ธันวาคม 2530 ซึ่งตรงตามที่โจทก์ฟ้องแล้วว่าเหตุเกิดเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2530 เวลากลางคืนก่อนเที่ยง ข้อเท็จจริงในทางพิจารณาจึงไม่ต่างกับฟ้อง ฎีกาของจำเลยข้อนี้จึงไม่เป็นสาระอันควรแก่การวินิจฉัย ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2982/2533พนักงานอัยการศาลแขวงพระนครเหนือโจทก์นายพัฒน์ พัฒนพลจำเลยนายพัฒน์ พัฒนพล จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 192, ม. 195, ม. 218, ม. 224ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของจำเลยเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงฯ มาตรา 4ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 จึงไม่รับฎีกาของจำเลยจำเลยเห็นว่า ฎีกาของจำเลยเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยคดีตรงข้ามกับพยานหลักฐานในสำนวน และข้อเท็จจริงที่เกี่ยวกับวันเวลาที่กล่าวหาว่าจำเลยกระทำผิดในทางพิจารณาต่างกับฟ้องถือว่าเป็นสาระสำคัญในการกระทำผิด โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาด้วยหมายเหตุ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าโจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้วหรือไม่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติสถานบริการ พ.ศ. 2509 มาตรา 19,27 ปรับ 1,000 บาท ฯลฯจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 81)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 82)คำสั่งพิเคราะห์แล้วเห็นว่า การที่ศาลอุทธรณ์เชื่อประจักษ์พยานปากหนึ่งว่าเห็นเหตุการณ์ ที่จำเลยนำสืบว่าประจักษ์พยานดังกล่าวไม่อยู่ในที่เกิดเหตุ เป็นข้ออ้างที่ไร้สาระเท่ากับศาลอุทธรณ์เชื่อประจักษ์พยานโจทก์ดังกล่าว การที่จำเลยฎีกาว่าประจักษ์พยานโจทก์ดังกล่าวไม่อยู่ในที่เกิดเหตุ การรับฟังพยานดังกล่าวมาลงโทษจำเลยจึงไม่ถูกต้อง เป็นฎีกาโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานของศาลอุทธรณ์ จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงส่วนที่จำเลยฎีกาว่าข้อเท็จจริงในทางพิจารณาเกี่ยวกับวันเวลาเกิดเหตุต่างกับฟ้องเป็นข้อสำคัญศาลต้องพิพากษายกฟ้องนั้น ตามข้อวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ฟังว่า ขณะเกิดเหตุเป็นเวลา 0.20 นาฬิกา จากวันที่24 ธันวาคม 2530 ย่างเข้าวันที่ 25 ธันวาคม 2530 ซึ่งตรงตามที่โจทก์ฟ้องแล้วว่าเหตุเกิดเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2530 เวลากลางคืนก่อนเที่ยง ข้อเท็จจริงในทางพิจารณาจึงไม่ต่างกับฟ้อง ฎีกาของจำเลยข้อนี้จึงไม่เป็นสาระอันควรแก่การวินิจฉัย ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลย(เพ็ง เพ็งนิติ-เสริมพงศ์ วรยิ่งยง-อุระ หวังอ้อมกลาง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2982/2533พนักงานอัยการศาลแขวงพระนครเหนือโจทก์นายพัฒน์ พัฒนพลจำเลยนายพัฒน์ พัฒนพล จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 192, ม. 195, ม. 218, ม. 224ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของจำเลยเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงฯ มาตรา 4ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 จึงไม่รับฎีกาของจำเลยจำเลยเห็นว่า ฎีกาของจำเลยเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยคดีตรงข้ามกับพยานหลักฐานในสำนวน และข้อเท็จจริงที่เกี่ยวกับวันเวลาที่กล่าวหาว่าจำเลยกระทำผิดในทางพิจารณาต่างกับฟ้องถือว่าเป็นสาระสำคัญในการกระทำผิด โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาด้วยหมายเหตุ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าโจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้วหรือไม่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติสถานบริการ พ.ศ. 2509 มาตรา 19,27 ปรับ 1,000 บาท ฯลฯจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 81)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 82)คำสั่งพิเคราะห์แล้วเห็นว่า การที่ศาลอุทธรณ์เชื่อประจักษ์พยานปากหนึ่งว่าเห็นเหตุการณ์ ที่จำเลยนำสืบว่าประจักษ์พยานดังกล่าวไม่อยู่ในที่เกิดเหตุ เป็นข้ออ้างที่ไร้สาระเท่ากับศาลอุทธรณ์เชื่อประจักษ์พยานโจทก์ดังกล่าว การที่จำเลยฎีกาว่าประจักษ์พยานโจทก์ดังกล่าวไม่อยู่ในที่เกิดเหตุ การรับฟังพยานดังกล่าวมาลงโทษจำเลยจึงไม่ถูกต้อง เป็นฎีกาโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานของศาลอุทธรณ์ จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงส่วนที่จำเลยฎีกาว่าข้อเท็จจริงในทางพิจารณาเกี่ยวกับวันเวลาเกิดเหตุต่างกับฟ้องเป็นข้อสำคัญศาลต้องพิพากษายกฟ้องนั้น ตามข้อวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ฟังว่า ขณะเกิดเหตุเป็นเวลา 0.20 นาฬิกา จากวันที่24 ธันวาคม 2530 ย่างเข้าวันที่ 25 ธันวาคม 2530 ซึ่งตรงตามที่โจทก์ฟ้องแล้วว่าเหตุเกิดเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2530 เวลากลางคืนก่อนเที่ยง ข้อเท็จจริงในทางพิจารณาจึงไม่ต่างกับฟ้อง ฎีกาของจำเลยข้อนี้จึงไม่เป็นสาระอันควรแก่การวินิจฉัย ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลย(เพ็ง เพ็งนิติ-เสริมพงศ์ วรยิ่งยง-อุระ หวังอ้อมกลาง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ