คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 826/2533หลักกฎหมาย: พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 46(2)ที่บัญญัติห้ามมิให้ผู้ขับขี่ขับรถแซง เพื่อขึ้นหน้ารถอื่นภายในระยะ 30 เมตรก่อนถึงทางแยกนั้นหมายความรวมถึงว่า แม้เริ่มขับรถแซงก่อนระยะ 30 เมตร แต่เมื่อมาถึงในระยะดังกล่าวยังแซง ไม่ได้ผู้ขับขี่ก็ต้องหยุดแซง ด้วย.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถยนต์ปิกอัพ จำเลยที่ 1เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 และที่ 3 ทำหน้าที่ขับรถยนต์โดยสารวันเกิดเหตุจำเลยที่ 1 ขับรถยนต์โดยสารจากจังหวัดเชียงใหม่ไปจังหวัดขอนแก่นตามถนนสายสุโขทัย-พิษณุโลก ครั้นมาถึงจังหวัดพิษณุโลกตรงทางแยกสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทยก่อนเข้าอำเภอเมืองพิษณุโลกจำเลยที่ 1 ได้ขับรถด้วยความประมาทกล่าวคือ ขับรถด้วยความเร็วสูงกินทางด้านขวาผ่านทางแยก พอดีรถโจทก์ออกจากทางแยก จำเลยที่ 1หักหลบทางด้านซ้าย ท้ายรถของจำเลยที่ 1 ปัดเข้ามาชนหัวรถของโจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามชดใช้ค่าเสียหายจำนวน47,457 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ที่ 3 ให้การว่า เหตุที่รถชนกันเป็นความผิดของโจทก์ที่ขับรถเข้ามายังถนนสายสุโขทัย-พิษณุโลก โดยมิได้ระมัดระวังให้รถในทางดังกล่าวผ่านไปก่อน ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 และโจทก์ต่างเป็นฝ่ายประมาท แต่โจทก์เป็นฝ่ายประมาทน้อยกว่าให้แบ่งความเสียหายออกเป็น 3 ส่วน ให้จำเลยรับผิด 2 ใน 3 ส่วน พิพากษากลับให้จำเลยที่ 2 ที่ 3 ร่วมกันชดใช้เงินโจทก์ 26,876 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 2 ที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่า เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2524 เวลาประมาณ 17 นาฬิกา จำเลยที่ 1ขับขี่รถยนต์รับจ้างรับส่งคนโดยสารจากจังหวัดเชียงใหม่มุ่งหน้าไปยังจังหวัดขอนแก่น เมื่อมาถึงท้องที่อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลตามถนนสายสุโขทัย-พิษณุโลก จำเลยที่ 1 ขับขี่แซงเพื่อขึ้นหน้ารถบรรทุก 10 ล้อล้ำเข้าไปในเส้นทางเดินรถของรถที่แล่นสวนทางมาในขณะเดียวกันกับที่โจทก์ขับขี่รถยนต์กระบะมาตามถนนที่ออกมาจากสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย (ป.ช.ส.) จังหวัดพิษณุโลกเพื่อเข้าสู่ถนนสายสุโขทัย-พิษณุโลก อันเป็นทางสามแยกเป็นเหตุให้รถทั้งสองคันเฉี่ยวชนกันและต่างได้รับความเสียหายโดยจุดชนอยู่ตรงทางแยกห่างจากแนวขอบถนนด้านที่โจทก์ขับขี่รถออกมา 1.20 เมตร ปัญหาตามฎีกาของจำเลยที่ 2 และที่ 3 มีว่า ที่โจทก์ได้รับความเสียหายนั้นเกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 1ด้วยหรือไม่ โดยจำเลยที่ 2 และที่ 3 ฎีกาว่า จำเลยที่ 1 ขับขี่รถยนต์โดยสารแซงเพื่อขึ้นหน้ารถบรรทุก 10 ล้อมาแต่ไกลก่อนระยะ 30เมตร ที่จะถึงที่เกิดเหตุแล้ว แต่ไม่สามารถแซงได้ทันภายในระยะ 30เมตร ก่อนถึงที่เกิดเหตุ เนื่องจากเป็นถนนใหม่ รถต่างก็แล่นด้วยความเร็ว แต่ไม่เกินอัตราที่กฎหมายกำหนดนั้นเห็นว่า ตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 46(2) ที่บัญญัติห้ามมิให้ผู้ขับขี่ขับรถแซงเพื่อขึ้นหน้ารถอื่นภายในระยะ 30 เมตรก่อนถึงทางแยกนั้นมิได้หมายความแต่เพียงว่าห้ามมิให้ขับรถแซงหรือเริ่มขับรถแซงเพื่อขึ้นหน้ารถอื่นภายในระยะ 30 เมตร ก่อนถึงทางแยกเท่านั้น แต่หมายความรวมถึงว่า แม้จะเริ่มขับรถแซงเพื่อขึ้นหน้ารถอื่นก่อนระยะ 30 เมตร ก่อนถึงทางแยกก็ตาม แต่เมื่อมาถึงก่อนระยะ 30 เมตร ก่อนจะถึงทางแยกก็ยังไม่สามารถแซงเพื่อขึ้นหน้ารถอื่นได้ผู้ขับขี่ก็ต้องหยุดแซงและนำรถเข้าสู่เส้นทางของตนทันทีพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 826/2533สิบตำรวจโท ไพแก้ว รั ตน เจริญโจทก์นาย บุญ มี ศิริปรุ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420 พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.2522 ม. 46 (2)พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 46(2)ที่บัญญัติห้ามมิให้ผู้ขับขี่ขับรถแซง เพื่อขึ้นหน้ารถอื่นภายในระยะ 30 เมตรก่อนถึงทางแยกนั้นหมายความรวมถึงว่า แม้เริ่มขับรถแซงก่อนระยะ 30 เมตร แต่เมื่อมาถึงในระยะดังกล่าวยังแซง ไม่ได้ผู้ขับขี่ก็ต้องหยุดแซง ด้วย.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถยนต์ปิกอัพ จำเลยที่ 1เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 และที่ 3 ทำหน้าที่ขับรถยนต์โดยสารวันเกิดเหตุจำเลยที่ 1 ขับรถยนต์โดยสารจากจังหวัดเชียงใหม่ไปจังหวัดขอนแก่นตามถนนสายสุโขทัย-พิษณุโลก ครั้นมาถึงจังหวัดพิษณุโลกตรงทางแยกสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทยก่อนเข้าอำเภอเมืองพิษณุโลกจำเลยที่ 1 ได้ขับรถด้วยความประมาทกล่าวคือ ขับรถด้วยความเร็วสูงกินทางด้านขวาผ่านทางแยก พอดีรถโจทก์ออกจากทางแยก จำเลยที่ 1หักหลบทางด้านซ้าย ท้ายรถของจำเลยที่ 1 ปัดเข้ามาชนหัวรถของโจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามชดใช้ค่าเสียหายจำนวน47,457 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ที่ 3 ให้การว่า เหตุที่รถชนกันเป็นความผิดของโจทก์ที่ขับรถเข้ามายังถนนสายสุโขทัย-พิษณุโลก โดยมิได้ระมัดระวังให้รถในทางดังกล่าวผ่านไปก่อน ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 และโจทก์ต่างเป็นฝ่ายประมาท แต่โจทก์เป็นฝ่ายประมาทน้อยกว่าให้แบ่งความเสียหายออกเป็น 3 ส่วน ให้จำเลยรับผิด 2 ใน 3 ส่วน พิพากษากลับให้จำเลยที่ 2 ที่ 3 ร่วมกันชดใช้เงินโจทก์ 26,876 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 2 ที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่า เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2524 เวลาประมาณ 17 นาฬิกา จำเลยที่ 1ขับขี่รถยนต์รับจ้างรับส่งคนโดยสารจากจังหวัดเชียงใหม่มุ่งหน้าไปยังจังหวัดขอนแก่น เมื่อมาถึงท้องที่อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลตามถนนสายสุโขทัย-พิษณุโลก จำเลยที่ 1 ขับขี่แซงเพื่อขึ้นหน้ารถบรรทุก 10 ล้อล้ำเข้าไปในเส้นทางเดินรถของรถที่แล่นสวนทางมาในขณะเดียวกันกับที่โจทก์ขับขี่รถยนต์กระบะมาตามถนนที่ออกมาจากสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย (ป.ช.ส.) จังหวัดพิษณุโลกเพื่อเข้าสู่ถนนสายสุโขทัย-พิษณุโลก อันเป็นทางสามแยกเป็นเหตุให้รถทั้งสองคันเฉี่ยวชนกันและต่างได้รับความเสียหายโดยจุดชนอยู่ตรงทางแยกห่างจากแนวขอบถนนด้านที่โจทก์ขับขี่รถออกมา 1.20 เมตร ปัญหาตามฎีกาของจำเลยที่ 2 และที่ 3 มีว่า ที่โจทก์ได้รับความเสียหายนั้นเกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 1ด้วยหรือไม่ โดยจำเลยที่ 2 และที่ 3 ฎีกาว่า จำเลยที่ 1 ขับขี่รถยนต์โดยสารแซงเพื่อขึ้นหน้ารถบรรทุก 10 ล้อมาแต่ไกลก่อนระยะ 30เมตร ที่จะถึงที่เกิดเหตุแล้ว แต่ไม่สามารถแซงได้ทันภายในระยะ 30เมตร ก่อนถึงที่เกิดเหตุ เนื่องจากเป็นถนนใหม่ รถต่างก็แล่นด้วยความเร็ว แต่ไม่เกินอัตราที่กฎหมายกำหนดนั้นเห็นว่า ตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 46(2) ที่บัญญัติห้ามมิให้ผู้ขับขี่ขับรถแซงเพื่อขึ้นหน้ารถอื่นภายในระยะ 30 เมตรก่อนถึงทางแยกนั้นมิได้หมายความแต่เพียงว่าห้ามมิให้ขับรถแซงหรือเริ่มขับรถแซงเพื่อขึ้นหน้ารถอื่นภายในระยะ 30 เมตร ก่อนถึงทางแยกเท่านั้น แต่หมายความรวมถึงว่า แม้จะเริ่มขับรถแซงเพื่อขึ้นหน้ารถอื่นก่อนระยะ 30 เมตร ก่อนถึงทางแยกก็ตาม แต่เมื่อมาถึงก่อนระยะ 30 เมตร ก่อนจะถึงทางแยกก็ยังไม่สามารถแซงเพื่อขึ้นหน้ารถอื่นได้ผู้ขับขี่ก็ต้องหยุดแซงและนำรถเข้าสู่เส้นทางของตนทันทีพิพากษายืน.(เคียง บุญเพิ่ม-วิฑูรย์ ตั้งตรงจิตต์-ประวิทย์ ขัมภรัตน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถยนต์ปิกอัพ จำเลยที่ 1เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 และที่ 3 ทำหน้าที่ขับรถยนต์โดยสารวันเกิดเหตุจำเลยที่ 1 ขับรถยนต์โดยสารจากจังหวัดเชียงใหม่ไปจังหวัดขอนแก่นตามถนนสายสุโขทัย-พิษณุโลก ครั้นมาถึงจังหวัดพิษณุโลกตรงทางแยกสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทยก่อนเข้าอำเภอเมืองพิษณุโลกจำเลยที่ 1 ได้ขับรถด้วยความประมาทกล่าวคือ ขับรถด้วยความเร็วสูงกินทางด้านขวาผ่านทางแยก พอดีรถโจทก์ออกจากทางแยก จำเลยที่ 1หักหลบทางด้านซ้าย ท้ายรถของจำเลยที่ 1 ปัดเข้ามาชนหัวรถของโจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามชดใช้ค่าเสียหายจำนวน47,457 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ที่ 3 ให้การว่า เหตุที่รถชนกันเป็นความผิดของโจทก์ที่ขับรถเข้ามายังถนนสายสุโขทัย-พิษณุโลก โดยมิได้ระมัดระวังให้รถในทางดังกล่าวผ่านไปก่อน ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 และโจทก์ต่างเป็นฝ่ายประมาท แต่โจทก์เป็นฝ่ายประมาทน้อยกว่าให้แบ่งความเสียหายออกเป็น 3 ส่วน ให้จำเลยรับผิด 2 ใน 3 ส่วน พิพากษากลับให้จำเลยที่ 2 ที่ 3 ร่วมกันชดใช้เงินโจทก์ 26,876 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 2 ที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่า เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2524 เวลาประมาณ 17 นาฬิกา จำเลยที่ 1ขับขี่รถยนต์รับจ้างรับส่งคนโดยสารจากจังหวัดเชียงใหม่มุ่งหน้าไปยังจังหวัดขอนแก่น เมื่อมาถึงท้องที่อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลตามถนนสายสุโขทัย-พิษณุโลก จำเลยที่ 1 ขับขี่แซงเพื่อขึ้นหน้ารถบรรทุก 10 ล้อล้ำเข้าไปในเส้นทางเดินรถของรถที่แล่นสวนทางมาในขณะเดียวกันกับที่โจทก์ขับขี่รถยนต์กระบะมาตามถนนที่ออกมาจากสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย (ป.ช.ส.) จังหวัดพิษณุโลกเพื่อเข้าสู่ถนนสายสุโขทัย-พิษณุโลก อันเป็นทางสามแยกเป็นเหตุให้รถทั้งสองคันเฉี่ยวชนกันและต่างได้รับความเสียหายโดยจุดชนอยู่ตรงทางแยกห่างจากแนวขอบถนนด้านที่โจทก์ขับขี่รถออกมา 1.20 เมตร ปัญหาตามฎีกาของจำเลยที่ 2 และที่ 3 มีว่า ที่โจทก์ได้รับความเสียหายนั้นเกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 1ด้วยหรือไม่ โดยจำเลยที่ 2 และที่ 3 ฎีกาว่า จำเลยที่ 1 ขับขี่รถยนต์โดยสารแซงเพื่อขึ้นหน้ารถบรรทุก 10 ล้อมาแต่ไกลก่อนระยะ 30เมตร ที่จะถึงที่เกิดเหตุแล้ว แต่ไม่สามารถแซงได้ทันภายในระยะ 30เมตร ก่อนถึงที่เกิดเหตุ เนื่องจากเป็นถนนใหม่ รถต่างก็แล่นด้วยความเร็ว แต่ไม่เกินอัตราที่กฎหมายกำหนดนั้นเห็นว่า ตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 46(2) ที่บัญญัติห้ามมิให้ผู้ขับขี่ขับรถแซงเพื่อขึ้นหน้ารถอื่นภายในระยะ 30 เมตรก่อนถึงทางแยกนั้นมิได้หมายความแต่เพียงว่าห้ามมิให้ขับรถแซงหรือเริ่มขับรถแซงเพื่อขึ้นหน้ารถอื่นภายในระยะ 30 เมตร ก่อนถึงทางแยกเท่านั้น แต่หมายความรวมถึงว่า แม้จะเริ่มขับรถแซงเพื่อขึ้นหน้ารถอื่นก่อนระยะ 30 เมตร ก่อนถึงทางแยกก็ตาม แต่เมื่อมาถึงก่อนระยะ 30 เมตร ก่อนจะถึงทางแยกก็ยังไม่สามารถแซงเพื่อขึ้นหน้ารถอื่นได้ผู้ขับขี่ก็ต้องหยุดแซงและนำรถเข้าสู่เส้นทางของตนทันทีพิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 826/2533สิบตำรวจโท ไพแก้ว รั ตน เจริญโจทก์นาย บุญ มี ศิริปรุ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 420 พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.2522 ม. 46 (2)พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 46(2)ที่บัญญัติห้ามมิให้ผู้ขับขี่ขับรถแซง เพื่อขึ้นหน้ารถอื่นภายในระยะ 30 เมตรก่อนถึงทางแยกนั้นหมายความรวมถึงว่า แม้เริ่มขับรถแซงก่อนระยะ 30 เมตร แต่เมื่อมาถึงในระยะดังกล่าวยังแซง ไม่ได้ผู้ขับขี่ก็ต้องหยุดแซง ด้วย.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถยนต์ปิกอัพ จำเลยที่ 1เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 และที่ 3 ทำหน้าที่ขับรถยนต์โดยสารวันเกิดเหตุจำเลยที่ 1 ขับรถยนต์โดยสารจากจังหวัดเชียงใหม่ไปจังหวัดขอนแก่นตามถนนสายสุโขทัย-พิษณุโลก ครั้นมาถึงจังหวัดพิษณุโลกตรงทางแยกสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทยก่อนเข้าอำเภอเมืองพิษณุโลกจำเลยที่ 1 ได้ขับรถด้วยความประมาทกล่าวคือ ขับรถด้วยความเร็วสูงกินทางด้านขวาผ่านทางแยก พอดีรถโจทก์ออกจากทางแยก จำเลยที่ 1หักหลบทางด้านซ้าย ท้ายรถของจำเลยที่ 1 ปัดเข้ามาชนหัวรถของโจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามชดใช้ค่าเสียหายจำนวน47,457 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 2 ที่ 3 ให้การว่า เหตุที่รถชนกันเป็นความผิดของโจทก์ที่ขับรถเข้ามายังถนนสายสุโขทัย-พิษณุโลก โดยมิได้ระมัดระวังให้รถในทางดังกล่าวผ่านไปก่อน ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 และโจทก์ต่างเป็นฝ่ายประมาท แต่โจทก์เป็นฝ่ายประมาทน้อยกว่าให้แบ่งความเสียหายออกเป็น 3 ส่วน ให้จำเลยรับผิด 2 ใน 3 ส่วน พิพากษากลับให้จำเลยที่ 2 ที่ 3 ร่วมกันชดใช้เงินโจทก์ 26,876 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 2 ที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่า เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2524 เวลาประมาณ 17 นาฬิกา จำเลยที่ 1ขับขี่รถยนต์รับจ้างรับส่งคนโดยสารจากจังหวัดเชียงใหม่มุ่งหน้าไปยังจังหวัดขอนแก่น เมื่อมาถึงท้องที่อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลตามถนนสายสุโขทัย-พิษณุโลก จำเลยที่ 1 ขับขี่แซงเพื่อขึ้นหน้ารถบรรทุก 10 ล้อล้ำเข้าไปในเส้นทางเดินรถของรถที่แล่นสวนทางมาในขณะเดียวกันกับที่โจทก์ขับขี่รถยนต์กระบะมาตามถนนที่ออกมาจากสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย (ป.ช.ส.) จังหวัดพิษณุโลกเพื่อเข้าสู่ถนนสายสุโขทัย-พิษณุโลก อันเป็นทางสามแยกเป็นเหตุให้รถทั้งสองคันเฉี่ยวชนกันและต่างได้รับความเสียหายโดยจุดชนอยู่ตรงทางแยกห่างจากแนวขอบถนนด้านที่โจทก์ขับขี่รถออกมา 1.20 เมตร ปัญหาตามฎีกาของจำเลยที่ 2 และที่ 3 มีว่า ที่โจทก์ได้รับความเสียหายนั้นเกิดจากความประมาทของจำเลยที่ 1ด้วยหรือไม่ โดยจำเลยที่ 2 และที่ 3 ฎีกาว่า จำเลยที่ 1 ขับขี่รถยนต์โดยสารแซงเพื่อขึ้นหน้ารถบรรทุก 10 ล้อมาแต่ไกลก่อนระยะ 30เมตร ที่จะถึงที่เกิดเหตุแล้ว แต่ไม่สามารถแซงได้ทันภายในระยะ 30เมตร ก่อนถึงที่เกิดเหตุ เนื่องจากเป็นถนนใหม่ รถต่างก็แล่นด้วยความเร็ว แต่ไม่เกินอัตราที่กฎหมายกำหนดนั้นเห็นว่า ตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 46(2) ที่บัญญัติห้ามมิให้ผู้ขับขี่ขับรถแซงเพื่อขึ้นหน้ารถอื่นภายในระยะ 30 เมตรก่อนถึงทางแยกนั้นมิได้หมายความแต่เพียงว่าห้ามมิให้ขับรถแซงหรือเริ่มขับรถแซงเพื่อขึ้นหน้ารถอื่นภายในระยะ 30 เมตร ก่อนถึงทางแยกเท่านั้น แต่หมายความรวมถึงว่า แม้จะเริ่มขับรถแซงเพื่อขึ้นหน้ารถอื่นก่อนระยะ 30 เมตร ก่อนถึงทางแยกก็ตาม แต่เมื่อมาถึงก่อนระยะ 30 เมตร ก่อนจะถึงทางแยกก็ยังไม่สามารถแซงเพื่อขึ้นหน้ารถอื่นได้ผู้ขับขี่ก็ต้องหยุดแซงและนำรถเข้าสู่เส้นทางของตนทันทีพิพากษายืน.(เคียง บุญเพิ่ม-วิฑูรย์ ตั้งตรงจิตต์-ประวิทย์ ขัมภรัตน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ