คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1950/2497หลักกฎหมาย: แม้ผู้ตายซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านจะมีอำนาจว่ากล่าวสั่งสอนลูกบ้านของคนได้ตาม พ.ร.บ.ลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 มาตรา 27 ก็ตามเมื่อโจทก์ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้ตายขณะจับกุมตามหน้าที่ แต่ได้ความว่าจำเลยฆ่าเพราะเหตุผู้ตายไปว่ากล่าวสั่งสอนตามหน้าที่ดังนี้ ข้อเท็จจริงที่ได้ความไม่ตรงกับที่โจทก์ฟ้อง ลงโทษจำเลยตามมาตรา 250 (3) ไม่ได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้มีดปลายแหลมแทงนายแม้นผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานขณะปฏิบัติราชการตามหน้าที่จะเข้าจับกุมจำเลยในข้อหาเมาสุราอาละวาดท้าทายถึงแก่ความตายโดยเจตนา ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๐,๒๔๙,๔๘ นางพวงภริยาผู้ตายขอเป็นโจทก์ร่วม จำเลยต่อสู้ว่าป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุครั้นสืบพยานเสร็จแล้วขอถอนคำให้การเดิม ขอรับสารภาพว่าได้กระทำผิดจริง ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีโจทก์ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยฆ่าเจ้าพนักงานผู้ประจำหน้าที่หรือฆ่าเพราะเหตุกระทำตามหน้าที่อย่างใด คงผิดตามมาตรา ๒๔๙ เท่านั้นพิพากษาจำคุก ๑๘ ปี ลดโทษตามมาตรา ๕๙ ลง ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๑๒ ปี อัยการและนางพวงโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๕๐(๒) ศาลอุทธรณ์ฟังว่าผู้ตายไปห้ามปรามในฐานะเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งเท่านั้น จะถือว่าผู้ตายถูกฆ่าตายในขณะปฏิบัติราชการตามหน้าที่ตามมาตรา ๒๕๐(๒) ไม่ได้พิพากษายืน อัยการและนางพวงฎีกาต่อมา ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้ตายขณะจะจับกุม แต่ข้อเท็จจริงซึ่งศาลอุทธรณ์และศาลชั้นต้นฟังต้องกันว่าผู้ตายหาได้ไปทำการจับกุมดังฟ้องไม่ เป็นแต่ได้ไปว่ากล่าวห้ามปรามเท่านั้น ข้อเท็จจริงที่ได้ความจึงไม่ตรงกับที่โจทก์อ้างมาว่าจำเลยกระทำผิดเพราะเหตุนั้น จริงอยู่ผู้ตายเป็นผู้ใหญ่บ้านมีอำนาจว่ากล่าวสั่งสอนลูกบ้านได้ตามพระราชบัญญัติปกครองท้องที่ พ.ศ.๒๔๕๗ มาตรา ๒๗ แต่โจทก์หาได้ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้ใหญ่บ้านเพราะเหตุผู้ใหญ่บ้านไปว่ากล่าวสั่งสอนจำเลยในขณะกระทำตามหน้าที่ไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1950/2497พนักงานอัยการจังหวัดพระนครศรีอยุธยา และนางพวง การะเกตุโจทก์นายใหม่ สุทธิสินจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 250 (2) ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคสอง พ.ร.บ.ลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 ม. 27แม้ผู้ตายซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านจะมีอำนาจว่ากล่าวสั่งสอนลูกบ้านของคนได้ตาม พ.ร.บ.ลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 มาตรา 27 ก็ตามเมื่อโจทก์ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้ตายขณะจับกุมตามหน้าที่ แต่ได้ความว่าจำเลยฆ่าเพราะเหตุผู้ตายไปว่ากล่าวสั่งสอนตามหน้าที่ดังนี้ ข้อเท็จจริงที่ได้ความไม่ตรงกับที่โจทก์ฟ้อง ลงโทษจำเลยตามมาตรา 250 (3) ไม่ได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้มีดปลายแหลมแทงนายแม้นผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานขณะปฏิบัติราชการตามหน้าที่จะเข้าจับกุมจำเลยในข้อหาเมาสุราอาละวาดท้าทายถึงแก่ความตายโดยเจตนา ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๐,๒๔๙,๔๘ นางพวงภริยาผู้ตายขอเป็นโจทก์ร่วม จำเลยต่อสู้ว่าป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุครั้นสืบพยานเสร็จแล้วขอถอนคำให้การเดิม ขอรับสารภาพว่าได้กระทำผิดจริง ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีโจทก์ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยฆ่าเจ้าพนักงานผู้ประจำหน้าที่หรือฆ่าเพราะเหตุกระทำตามหน้าที่อย่างใด คงผิดตามมาตรา ๒๔๙ เท่านั้นพิพากษาจำคุก ๑๘ ปี ลดโทษตามมาตรา ๕๙ ลง ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๑๒ ปี อัยการและนางพวงโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๕๐(๒) ศาลอุทธรณ์ฟังว่าผู้ตายไปห้ามปรามในฐานะเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งเท่านั้น จะถือว่าผู้ตายถูกฆ่าตายในขณะปฏิบัติราชการตามหน้าที่ตามมาตรา ๒๕๐(๒) ไม่ได้พิพากษายืน อัยการและนางพวงฎีกาต่อมา ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้ตายขณะจะจับกุม แต่ข้อเท็จจริงซึ่งศาลอุทธรณ์และศาลชั้นต้นฟังต้องกันว่าผู้ตายหาได้ไปทำการจับกุมดังฟ้องไม่ เป็นแต่ได้ไปว่ากล่าวห้ามปรามเท่านั้น ข้อเท็จจริงที่ได้ความจึงไม่ตรงกับที่โจทก์อ้างมาว่าจำเลยกระทำผิดเพราะเหตุนั้น จริงอยู่ผู้ตายเป็นผู้ใหญ่บ้านมีอำนาจว่ากล่าวสั่งสอนลูกบ้านได้ตามพระราชบัญญัติปกครองท้องที่ พ.ศ.๒๔๕๗ มาตรา ๒๗ แต่โจทก์หาได้ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้ใหญ่บ้านเพราะเหตุผู้ใหญ่บ้านไปว่ากล่าวสั่งสอนจำเลยในขณะกระทำตามหน้าที่ไม่ พิพากษายืน(นนทประชา-นนทปัญญา-ดุลยการณ์โกวิท)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้มีดปลายแหลมแทงนายแม้นผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานขณะปฏิบัติราชการตามหน้าที่จะเข้าจับกุมจำเลยในข้อหาเมาสุราอาละวาดท้าทายถึงแก่ความตายโดยเจตนา ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๐,๒๔๙,๔๘ นางพวงภริยาผู้ตายขอเป็นโจทก์ร่วม จำเลยต่อสู้ว่าป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุครั้นสืบพยานเสร็จแล้วขอถอนคำให้การเดิม ขอรับสารภาพว่าได้กระทำผิดจริง ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีโจทก์ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยฆ่าเจ้าพนักงานผู้ประจำหน้าที่หรือฆ่าเพราะเหตุกระทำตามหน้าที่อย่างใด คงผิดตามมาตรา ๒๔๙ เท่านั้นพิพากษาจำคุก ๑๘ ปี ลดโทษตามมาตรา ๕๙ ลง ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๑๒ ปี อัยการและนางพวงโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๕๐(๒) ศาลอุทธรณ์ฟังว่าผู้ตายไปห้ามปรามในฐานะเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งเท่านั้น จะถือว่าผู้ตายถูกฆ่าตายในขณะปฏิบัติราชการตามหน้าที่ตามมาตรา ๒๕๐(๒) ไม่ได้พิพากษายืน อัยการและนางพวงฎีกาต่อมา ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้ตายขณะจะจับกุม แต่ข้อเท็จจริงซึ่งศาลอุทธรณ์และศาลชั้นต้นฟังต้องกันว่าผู้ตายหาได้ไปทำการจับกุมดังฟ้องไม่ เป็นแต่ได้ไปว่ากล่าวห้ามปรามเท่านั้น ข้อเท็จจริงที่ได้ความจึงไม่ตรงกับที่โจทก์อ้างมาว่าจำเลยกระทำผิดเพราะเหตุนั้น จริงอยู่ผู้ตายเป็นผู้ใหญ่บ้านมีอำนาจว่ากล่าวสั่งสอนลูกบ้านได้ตามพระราชบัญญัติปกครองท้องที่ พ.ศ.๒๔๕๗ มาตรา ๒๗ แต่โจทก์หาได้ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้ใหญ่บ้านเพราะเหตุผู้ใหญ่บ้านไปว่ากล่าวสั่งสอนจำเลยในขณะกระทำตามหน้าที่ไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1950/2497พนักงานอัยการจังหวัดพระนครศรีอยุธยา และนางพวง การะเกตุโจทก์นายใหม่ สุทธิสินจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 250 (2) ป.วิ.อ. ม. 192 วรรคสอง พ.ร.บ.ลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 ม. 27แม้ผู้ตายซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านจะมีอำนาจว่ากล่าวสั่งสอนลูกบ้านของคนได้ตาม พ.ร.บ.ลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 มาตรา 27 ก็ตามเมื่อโจทก์ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้ตายขณะจับกุมตามหน้าที่ แต่ได้ความว่าจำเลยฆ่าเพราะเหตุผู้ตายไปว่ากล่าวสั่งสอนตามหน้าที่ดังนี้ ข้อเท็จจริงที่ได้ความไม่ตรงกับที่โจทก์ฟ้อง ลงโทษจำเลยตามมาตรา 250 (3) ไม่ได้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้มีดปลายแหลมแทงนายแม้นผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานขณะปฏิบัติราชการตามหน้าที่จะเข้าจับกุมจำเลยในข้อหาเมาสุราอาละวาดท้าทายถึงแก่ความตายโดยเจตนา ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๐,๒๔๙,๔๘ นางพวงภริยาผู้ตายขอเป็นโจทก์ร่วม จำเลยต่อสู้ว่าป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุครั้นสืบพยานเสร็จแล้วขอถอนคำให้การเดิม ขอรับสารภาพว่าได้กระทำผิดจริง ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีโจทก์ยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยฆ่าเจ้าพนักงานผู้ประจำหน้าที่หรือฆ่าเพราะเหตุกระทำตามหน้าที่อย่างใด คงผิดตามมาตรา ๒๔๙ เท่านั้นพิพากษาจำคุก ๑๘ ปี ลดโทษตามมาตรา ๕๙ ลง ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๑๒ ปี อัยการและนางพวงโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๕๐(๒) ศาลอุทธรณ์ฟังว่าผู้ตายไปห้ามปรามในฐานะเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งเท่านั้น จะถือว่าผู้ตายถูกฆ่าตายในขณะปฏิบัติราชการตามหน้าที่ตามมาตรา ๒๕๐(๒) ไม่ได้พิพากษายืน อัยการและนางพวงฎีกาต่อมา ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้ตายขณะจะจับกุม แต่ข้อเท็จจริงซึ่งศาลอุทธรณ์และศาลชั้นต้นฟังต้องกันว่าผู้ตายหาได้ไปทำการจับกุมดังฟ้องไม่ เป็นแต่ได้ไปว่ากล่าวห้ามปรามเท่านั้น ข้อเท็จจริงที่ได้ความจึงไม่ตรงกับที่โจทก์อ้างมาว่าจำเลยกระทำผิดเพราะเหตุนั้น จริงอยู่ผู้ตายเป็นผู้ใหญ่บ้านมีอำนาจว่ากล่าวสั่งสอนลูกบ้านได้ตามพระราชบัญญัติปกครองท้องที่ พ.ศ.๒๔๕๗ มาตรา ๒๗ แต่โจทก์หาได้ฟ้องว่าจำเลยฆ่าผู้ใหญ่บ้านเพราะเหตุผู้ใหญ่บ้านไปว่ากล่าวสั่งสอนจำเลยในขณะกระทำตามหน้าที่ไม่ พิพากษายืน(นนทประชา-นนทปัญญา-ดุลยการณ์โกวิท)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ