คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1045/2506หลักกฎหมาย: พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2477 มาตรา 9 วรรค 3 บัญญัติว่า "ในทางที่ไม่ใช่ทางแยก ห้ามไม่ให้เลี้ยวตัดหน้ารถยนต์หรือรถรางที่กำลังแล่นภายในระยะน้อยกว่าสิบห้าเมตร" การที่จำเลยเลี้ยวรถจะเข้าทางแพ่งหนึ่งตัดหน้ารถจักรยานยนต์ที่โจทก์ขับขี่มาข้างหลังภายในระยะ 7-8 เมตร จะถือว่าจำเลยฝ่าฝืนบทกฎหมายมาตรานี้ ทำให้โจทก์บาดเจ็บสาหัสโดยประมาทตามอุทธรณ์ของโจทก์หรือไม่ เป็นปัญหาข้อกำหมายคดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ขับขี่รถจักรยายนต์ตามรถยนต์จำเลย จำเลยเลี้ยวรถยนต์เข้าทางแห่งหนึ่งโดยไม่ได้ให้สัญญาณเลี้ยว ทำให้รถโจทก์ซึ่งขับขี่ตามมาหยุดไม่ทัน ชนรถยนต์จำเลยโดยแรงเป็นเหตุให้จำเลยบาดเจ็บสาหัส ทั้งนี้ เนื่องจากจำเลยขับรถโดยประมาทด้วยความเร็วปราศจากความระวัง เลี้ยวรถโดยไม่ดูกระจกหลังก่อน ผิดต่อพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๙,๒๙ (๔), ๓๑ (๒) ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๐๐ ศาลแขวงพระนครใต้ไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีโจทก์มีมูลประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธต่อสู้ว่าโจทก์ขับขี่รถจักรยานยนต์มาโดยความเร็ว ขับแซงขวาขึ้นมาไม่ให้สัญญาณ เป็นความผิดของโจทก์เอง ศาลแขวงพระนครใต้พิจารณาแล้วเห็นว่า หลักฐานยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยประมาท โจทก์บาดเจ็บสาหัสเพราะโจทก์ขับรถมาโดยไม่ชลอความเร็วลง รถจึงชนกัน พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลแขวงพระนครใต้สั่งว่า อุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวาง มาตรา ๒๒ ไม่รับอุทธรณ์ โจทก์อุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า อุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาข้อเท็จจริงสั่งยกอุทธรณืคำสั่ง โจทก์ฎีกาคำสั่งศาลอุทธรณ์ว่า อุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาข้อกฎหมรย ให้ศาลอุทธรณ์รับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณา ศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๙ วรรค ๓ บัญญัติว่า "ในทางที่ไม่ใช่ทางแยก ห้ามไม่ให้เลี้ยวตัดหน้ารถยนต์หรือรถรางที่กำลังแล่นภายในระยะน้อยกว่าสิบห้าเมตร" ฉะนั้น การที่จำเลยเลี้ยวรถจะเข้าทางแห่งหนึ่งตัดหน้ารถจักรยานยนต์ที่โจทก์ขับขี่มาข้างหลังภายในระยะประมาณ ๗-๘ เมตร ตามที่ศาลชั้นต้นฟังมา จะถือว่าจำเลยฝ่าฝืนบทกฎหมายมาตรานี้ ทำให้โจทก์บาดเจ็บสาหัสโดยประมาทตามอุทธรณ์ของโจทก์หรือไม่ จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมาย ที่ศาลอุทธรณ์พึงวินิจฉัยให้ พิพากษายกคำสั่งศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์ชี้ขาดให้ข้อกฎหมายว่า จำเลยประมาทเพราะมิได้ปฏิบัติตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๙ วรรค ๓ หรือไม่ แล้วพิพากษาไปตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1045/2506นายทวีศักดิ์ ท้วมประถมโจทก์นายวรเดช ภูริพัฒน์ยนต์จำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ.2499 ม. 22พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2477 มาตรา 9 วรรค 3 บัญญัติว่า "ในทางที่ไม่ใช่ทางแยก ห้ามไม่ให้เลี้ยวตัดหน้ารถยนต์หรือรถรางที่กำลังแล่นภายในระยะน้อยกว่าสิบห้าเมตร" การที่จำเลยเลี้ยวรถจะเข้าทางแพ่งหนึ่งตัดหน้ารถจักรยานยนต์ที่โจทก์ขับขี่มาข้างหลังภายในระยะ 7-8 เมตร จะถือว่าจำเลยฝ่าฝืนบทกฎหมายมาตรานี้ ทำให้โจทก์บาดเจ็บสาหัสโดยประมาทตามอุทธรณ์ของโจทก์หรือไม่ เป็นปัญหาข้อกำหมายคดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ขับขี่รถจักรยายนต์ตามรถยนต์จำเลย จำเลยเลี้ยวรถยนต์เข้าทางแห่งหนึ่งโดยไม่ได้ให้สัญญาณเลี้ยว ทำให้รถโจทก์ซึ่งขับขี่ตามมาหยุดไม่ทัน ชนรถยนต์จำเลยโดยแรงเป็นเหตุให้จำเลยบาดเจ็บสาหัส ทั้งนี้ เนื่องจากจำเลยขับรถโดยประมาทด้วยความเร็วปราศจากความระวัง เลี้ยวรถโดยไม่ดูกระจกหลังก่อน ผิดต่อพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๙,๒๙ (๔), ๓๑ (๒) ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๐๐ ศาลแขวงพระนครใต้ไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีโจทก์มีมูลประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธต่อสู้ว่าโจทก์ขับขี่รถจักรยานยนต์มาโดยความเร็ว ขับแซงขวาขึ้นมาไม่ให้สัญญาณ เป็นความผิดของโจทก์เอง ศาลแขวงพระนครใต้พิจารณาแล้วเห็นว่า หลักฐานยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยประมาท โจทก์บาดเจ็บสาหัสเพราะโจทก์ขับรถมาโดยไม่ชลอความเร็วลง รถจึงชนกัน พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลแขวงพระนครใต้สั่งว่า อุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวาง มาตรา ๒๒ ไม่รับอุทธรณ์ โจทก์อุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า อุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาข้อเท็จจริงสั่งยกอุทธรณืคำสั่ง โจทก์ฎีกาคำสั่งศาลอุทธรณ์ว่า อุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาข้อกฎหมรย ให้ศาลอุทธรณ์รับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณา ศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๙ วรรค ๓ บัญญัติว่า "ในทางที่ไม่ใช่ทางแยก ห้ามไม่ให้เลี้ยวตัดหน้ารถยนต์หรือรถรางที่กำลังแล่นภายในระยะน้อยกว่าสิบห้าเมตร" ฉะนั้น การที่จำเลยเลี้ยวรถจะเข้าทางแห่งหนึ่งตัดหน้ารถจักรยานยนต์ที่โจทก์ขับขี่มาข้างหลังภายในระยะประมาณ ๗-๘ เมตร ตามที่ศาลชั้นต้นฟังมา จะถือว่าจำเลยฝ่าฝืนบทกฎหมายมาตรานี้ ทำให้โจทก์บาดเจ็บสาหัสโดยประมาทตามอุทธรณ์ของโจทก์หรือไม่ จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมาย ที่ศาลอุทธรณ์พึงวินิจฉัยให้ พิพากษายกคำสั่งศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์ชี้ขาดให้ข้อกฎหมายว่า จำเลยประมาทเพราะมิได้ปฏิบัติตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๙ วรรค ๓ หรือไม่ แล้วพิพากษาไปตามรูปคดี(เสนอ บุณยเกียรติ-เชื้อ คงคากุล-สนิท สุมาวงศ์)ศาลแขวงพระนครใต้ - นายบำรุง ชมภบตร์ศาลอุทธรณ์ - นายประภาษ วิณิกเกียรติแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ขับขี่รถจักรยายนต์ตามรถยนต์จำเลย จำเลยเลี้ยวรถยนต์เข้าทางแห่งหนึ่งโดยไม่ได้ให้สัญญาณเลี้ยว ทำให้รถโจทก์ซึ่งขับขี่ตามมาหยุดไม่ทัน ชนรถยนต์จำเลยโดยแรงเป็นเหตุให้จำเลยบาดเจ็บสาหัส ทั้งนี้ เนื่องจากจำเลยขับรถโดยประมาทด้วยความเร็วปราศจากความระวัง เลี้ยวรถโดยไม่ดูกระจกหลังก่อน ผิดต่อพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๙,๒๙ (๔), ๓๑ (๒) ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๐๐ ศาลแขวงพระนครใต้ไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีโจทก์มีมูลประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธต่อสู้ว่าโจทก์ขับขี่รถจักรยานยนต์มาโดยความเร็ว ขับแซงขวาขึ้นมาไม่ให้สัญญาณ เป็นความผิดของโจทก์เอง ศาลแขวงพระนครใต้พิจารณาแล้วเห็นว่า หลักฐานยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยประมาท โจทก์บาดเจ็บสาหัสเพราะโจทก์ขับรถมาโดยไม่ชลอความเร็วลง รถจึงชนกัน พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลแขวงพระนครใต้สั่งว่า อุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวาง มาตรา ๒๒ ไม่รับอุทธรณ์ โจทก์อุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า อุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาข้อเท็จจริงสั่งยกอุทธรณืคำสั่ง โจทก์ฎีกาคำสั่งศาลอุทธรณ์ว่า อุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาข้อกฎหมรย ให้ศาลอุทธรณ์รับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณา ศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๙ วรรค ๓ บัญญัติว่า "ในทางที่ไม่ใช่ทางแยก ห้ามไม่ให้เลี้ยวตัดหน้ารถยนต์หรือรถรางที่กำลังแล่นภายในระยะน้อยกว่าสิบห้าเมตร" ฉะนั้น การที่จำเลยเลี้ยวรถจะเข้าทางแห่งหนึ่งตัดหน้ารถจักรยานยนต์ที่โจทก์ขับขี่มาข้างหลังภายในระยะประมาณ ๗-๘ เมตร ตามที่ศาลชั้นต้นฟังมา จะถือว่าจำเลยฝ่าฝืนบทกฎหมายมาตรานี้ ทำให้โจทก์บาดเจ็บสาหัสโดยประมาทตามอุทธรณ์ของโจทก์หรือไม่ จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมาย ที่ศาลอุทธรณ์พึงวินิจฉัยให้ พิพากษายกคำสั่งศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์ชี้ขาดให้ข้อกฎหมายว่า จำเลยประมาทเพราะมิได้ปฏิบัติตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๙ วรรค ๓ หรือไม่ แล้วพิพากษาไปตามรูปคดี ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1045/2506นายทวีศักดิ์ ท้วมประถมโจทก์นายวรเดช ภูริพัฒน์ยนต์จำเลย พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ.2499 ม. 22พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2477 มาตรา 9 วรรค 3 บัญญัติว่า "ในทางที่ไม่ใช่ทางแยก ห้ามไม่ให้เลี้ยวตัดหน้ารถยนต์หรือรถรางที่กำลังแล่นภายในระยะน้อยกว่าสิบห้าเมตร" การที่จำเลยเลี้ยวรถจะเข้าทางแพ่งหนึ่งตัดหน้ารถจักรยานยนต์ที่โจทก์ขับขี่มาข้างหลังภายในระยะ 7-8 เมตร จะถือว่าจำเลยฝ่าฝืนบทกฎหมายมาตรานี้ ทำให้โจทก์บาดเจ็บสาหัสโดยประมาทตามอุทธรณ์ของโจทก์หรือไม่ เป็นปัญหาข้อกำหมายคดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ขับขี่รถจักรยายนต์ตามรถยนต์จำเลย จำเลยเลี้ยวรถยนต์เข้าทางแห่งหนึ่งโดยไม่ได้ให้สัญญาณเลี้ยว ทำให้รถโจทก์ซึ่งขับขี่ตามมาหยุดไม่ทัน ชนรถยนต์จำเลยโดยแรงเป็นเหตุให้จำเลยบาดเจ็บสาหัส ทั้งนี้ เนื่องจากจำเลยขับรถโดยประมาทด้วยความเร็วปราศจากความระวัง เลี้ยวรถโดยไม่ดูกระจกหลังก่อน ผิดต่อพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๙,๒๙ (๔), ๓๑ (๒) ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๐๐ ศาลแขวงพระนครใต้ไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีโจทก์มีมูลประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธต่อสู้ว่าโจทก์ขับขี่รถจักรยานยนต์มาโดยความเร็ว ขับแซงขวาขึ้นมาไม่ให้สัญญาณ เป็นความผิดของโจทก์เอง ศาลแขวงพระนครใต้พิจารณาแล้วเห็นว่า หลักฐานยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยประมาท โจทก์บาดเจ็บสาหัสเพราะโจทก์ขับรถมาโดยไม่ชลอความเร็วลง รถจึงชนกัน พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลแขวงพระนครใต้สั่งว่า อุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวาง มาตรา ๒๒ ไม่รับอุทธรณ์ โจทก์อุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า อุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาข้อเท็จจริงสั่งยกอุทธรณืคำสั่ง โจทก์ฎีกาคำสั่งศาลอุทธรณ์ว่า อุทธรณ์ของโจทก์เป็นปัญหาข้อกฎหมรย ให้ศาลอุทธรณ์รับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณา ศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๙ วรรค ๓ บัญญัติว่า "ในทางที่ไม่ใช่ทางแยก ห้ามไม่ให้เลี้ยวตัดหน้ารถยนต์หรือรถรางที่กำลังแล่นภายในระยะน้อยกว่าสิบห้าเมตร" ฉะนั้น การที่จำเลยเลี้ยวรถจะเข้าทางแห่งหนึ่งตัดหน้ารถจักรยานยนต์ที่โจทก์ขับขี่มาข้างหลังภายในระยะประมาณ ๗-๘ เมตร ตามที่ศาลชั้นต้นฟังมา จะถือว่าจำเลยฝ่าฝืนบทกฎหมายมาตรานี้ ทำให้โจทก์บาดเจ็บสาหัสโดยประมาทตามอุทธรณ์ของโจทก์หรือไม่ จึงเป็นปัญหาข้อกฎหมาย ที่ศาลอุทธรณ์พึงวินิจฉัยให้ พิพากษายกคำสั่งศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์ชี้ขาดให้ข้อกฎหมายว่า จำเลยประมาทเพราะมิได้ปฏิบัติตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. ๒๔๗๗ มาตรา ๙ วรรค ๓ หรือไม่ แล้วพิพากษาไปตามรูปคดี(เสนอ บุณยเกียรติ-เชื้อ คงคากุล-สนิท สุมาวงศ์)ศาลแขวงพระนครใต้ - นายบำรุง ชมภบตร์ศาลอุทธรณ์ - นายประภาษ วิณิกเกียรติแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ