คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3246/2533หลักกฎหมาย: เหตุฟ้องหย่านั้น ป.พ.พ. มาตรา 1516 บัญญัติไว้โดยเฉพาะแล้วฉะนั้นการที่โจทก์ฟ้องขอหย่ากับจำเลยโดยอ้างเพียงว่า ขณะที่โจทก์จดทะเบียนสมรสกับจำเลย โจทก์มีคู่สมรสอยู่ก่อนแล้ว การจดทะเบียนสมรสระหว่างโจทก์จำเลยเป็นโมฆะจึงไม่เข้าเหตุฟ้องหย่าตามที่กฎหมายระบุไว้ ศาลจึงชอบที่จะยกฟ้องโจทก์เสียได้ และกรณีนี้ศาลไม่อาจยกข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนตาม ป.วิ.พ.มาตรา 142(5) ขึ้นอ้างเพื่อพิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกันได้เพราะเป็นเรื่องที่ฟ้องโจทก์ไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่กฎหมายระบุไว้.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จดทะเบียนสมรสกับนางสาวเสียมเค็ง แซ่ตั้งเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2517 ต่อมาวันที่ 7 มีนาคม 2518 โจทก์ได้จดทะเบียนสมรสกับจำเลย การสมรสระหว่างโจทก์กับจำเลยจึงตกเป็นโมฆะขอให้พิพากษาให้การสมรสระหว่างโจทก์กับจำเลยหย่าขาดจากกัน ให้จำเลยไปจดทะเบียนหย่า หากจำเลยขัดขืนไปปฏิบัติตามคำบังคับของศาลโจทก์ขอถือเอาคำพิพากษาของศาลแทนการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้น พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์ฎีกาว่า ศาลควรจะใช้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5) พิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกันเพราะการจดทะเบียนสมรสซ้อนเป็นโมฆะแม้โจทก์จะมิได้อ้างเหตุหย่ามาในคำฟ้องก็ตาม เห็นว่าเหตุฟ้องหย่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1516 บัญญัติไว้โดยเฉพาะแล้วการที่โจทก์ฟ้องขอหย่าจำเลยโดยอ้างเพียงว่าขณะที่โจทก์จดทะเบียนสมรสกับจำเลยโจทก์มีคู่สมรสอยู่ก่อนแล้ว การจดทะเบียนสมรสระหว่างโจทก์จำเลยเป็นโมฆะ จึงไม่เข้าเหตุฟ้องหย่าตามที่กฎหมายระบุไว้ ดังนั้นศาลจึงชอบที่จะยกฟ้องโจทก์เสียได้ และกรณีนี้ศาลไม่อาจยกข้อกฎหมายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5) มาใช้ตามที่โจทก์ฎีกาได้เพราะเป็นเรื่องฟ้องโจทก์ไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามที่กฎหมายระบุไว้..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3246/2533นาย เล้า แซ่เล้าโจทก์นาง วรรณภา แซ่แต้จำเลย ป.พ.พ. ม. 1516 ป.วิ.พ. ม. 142 (5), ม. 172เหตุฟ้องหย่านั้น ป.พ.พ. มาตรา 1516 บัญญัติไว้โดยเฉพาะแล้วฉะนั้นการที่โจทก์ฟ้องขอหย่ากับจำเลยโดยอ้างเพียงว่า ขณะที่โจทก์จดทะเบียนสมรสกับจำเลย โจทก์มีคู่สมรสอยู่ก่อนแล้ว การจดทะเบียนสมรสระหว่างโจทก์จำเลยเป็นโมฆะจึงไม่เข้าเหตุฟ้องหย่าตามที่กฎหมายระบุไว้ ศาลจึงชอบที่จะยกฟ้องโจทก์เสียได้ และกรณีนี้ศาลไม่อาจยกข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนตาม ป.วิ.พ.มาตรา 142(5) ขึ้นอ้างเพื่อพิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกันได้เพราะเป็นเรื่องที่ฟ้องโจทก์ไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่กฎหมายระบุไว้.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จดทะเบียนสมรสกับนางสาวเสียมเค็ง แซ่ตั้งเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2517 ต่อมาวันที่ 7 มีนาคม 2518 โจทก์ได้จดทะเบียนสมรสกับจำเลย การสมรสระหว่างโจทก์กับจำเลยจึงตกเป็นโมฆะขอให้พิพากษาให้การสมรสระหว่างโจทก์กับจำเลยหย่าขาดจากกัน ให้จำเลยไปจดทะเบียนหย่า หากจำเลยขัดขืนไปปฏิบัติตามคำบังคับของศาลโจทก์ขอถือเอาคำพิพากษาของศาลแทนการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้น พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์ฎีกาว่า ศาลควรจะใช้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5) พิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกันเพราะการจดทะเบียนสมรสซ้อนเป็นโมฆะแม้โจทก์จะมิได้อ้างเหตุหย่ามาในคำฟ้องก็ตาม เห็นว่าเหตุฟ้องหย่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1516 บัญญัติไว้โดยเฉพาะแล้วการที่โจทก์ฟ้องขอหย่าจำเลยโดยอ้างเพียงว่าขณะที่โจทก์จดทะเบียนสมรสกับจำเลยโจทก์มีคู่สมรสอยู่ก่อนแล้ว การจดทะเบียนสมรสระหว่างโจทก์จำเลยเป็นโมฆะ จึงไม่เข้าเหตุฟ้องหย่าตามที่กฎหมายระบุไว้ ดังนั้นศาลจึงชอบที่จะยกฟ้องโจทก์เสียได้ และกรณีนี้ศาลไม่อาจยกข้อกฎหมายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5) มาใช้ตามที่โจทก์ฎีกาได้เพราะเป็นเรื่องฟ้องโจทก์ไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามที่กฎหมายระบุไว้..."พิพากษายืน.(พนม พ่วงภิญโญ-ไมตรี กลั่นนุรักษ์-นำชัย สุนทรพินิจกิจ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการฟ้องขอหย่าก็ต้องอ้างเหตุหย่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1516 คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกัน แต่โจทก์ก็มิได้บรรยายฟ้องถึงเหตุหย่าตามมาตรา 1516 กลับไปอ้างถึงเหตุที่ทำให้การสมรสเป็นโมฆะตามมาตรา 1452 เป็นคนละเหตุกัน ศาลจึงต้องยกฟ้องไปโดยถือว่าฟ้องโจทก์ไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามที่กฎหมายระบุไว้ซึ่งก็หมายความว่าฟ้องหย่าแต่ไม่อ้างเหตุหย่าตามกฎหมายนั่นเองแนววินิจฉัยทำนองนี้ศาลฎีกาได้เคยวางแนวบรรทัดฐานไว้แล้วหลายเรื่อง คดีนี้ศาลพิจารณาพิพากษาตามกฎหมายเก่า ก่อนประกาศใช้พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์(ฉบับที่ 10) พ.ศ. 2533 เรื่องการสมรสเป็นโมฆะนั้นตามมาตรา 1495บัญญัติว่าคำพิพากษาของศาลเท่านั้น จะแสดงว่าการสมรสใดเป็นโมฆะต่างกับการเป็นโมฆะตามมาตรา 133 ที่ผู้มีส่วนได้เสียคนใดคนหนึ่งจะกล่าวอ้างขึ้นก็ได้ คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องอ้างเหตุการสมรสซ้อนเป็นโมฆะมาแล้ว ฉะนั้นในคำขอท้ายฟ้องก็ต้องขอให้ศาลพิพากษาว่าการสมรสเป็นโมฆะตามมาตรา 1497 จึงจะสอดคล้องเป็นเรื่องเดียวกันและไม่มีปัญหาเรื่องฟ้องโจทก์ไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามที่กฎหมายระบุไว้ดังกล่าวแล้ว มีข้อน่าคิดว่าเรื่องการสมรสซ้อนนั้นถือเป็นเรื่องแย่งคู่สมรสกัน น่าจะถือได้ว่าเป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน เมื่อโจทก์บรรยายฟ้องถึงเหตุการสมรสซ้อนเป็นโมฆะมาแล้ว ศาลก็น่าจะหยิบยกปัญหานี้ขึ้นวินิจฉัยให้ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง 142(5) ผู้เขียนมีความเห็นว่ากรณีน่าจะไม่เป็นการพิจารณาพิพากษานอกเรื่องที่โจทก์ฟ้อง อาจมีข้อน่าคิดไปอีกว่าฝ่ายโจทก์เป็นฝ่ายผิดทำให้การสมรสเป็นโมฆะเสียเองเป็นฝ่ายไม่สุจริตเสียเอง น่าจะไม่ใช่ผู้มีส่วนได้เสีย จึงไม่น่าจะมีสิทธิ์เป็นโจทก์ฟ้องคดีได้ในปัญหานี้ผู้เขียนมีความเห็นว่าหากความเห็นเป็นที่ยุติแล้วว่าปัญหาเรื่องการสมรสซ้อนเป็นโมฆะเป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนแล้วการแก้ไขปัญหาดังกล่าวก็น่าจะเป็นการแก้ไขเพื่อความถูกต้องและเป็นประโยชน์แก่ทุกฝ่าย ฉะนั้นใครจะเป็นผู้เริ่มคดีขึ้นก็น่าจะไม่ใช่ข้อสาระสำคัญ ตามหนังสือคำอธิบายประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์บรรพ 5(พิมพ์ครั้งที่ 5) ของท่านอาจารย์ประสบสุข บุญเดช หน้า 230ได้เทียบเคียงปัญหาทำนองนี้กับคำพิพากษาศาลอังกฤษคดี BatemanV.Bateman(1898)78L.T.472 ซึ่งวินิจฉัยว่า ชายจดทะเบียนสมรสกับภริยาคนแรกแล้วมาจดทะเบียนสมรสกับภริยาคนที่สอง ต่อมาภริยาคนแรกถึงแก่ความตาย ชายและหญิงคนที่สองก็อยู่กันต่อมาอีกหลายปีเช่นนี้การสมรสระหว่างชายกับภริยาคนที่สองก็ยังคงเป็นโมฆะอยู่นั่นเอง ชายยังมีสิทธิฟ้องขอให้ศาลมีคำพิพากษาแสดงว่าการสมรสครั้งที่สองนี้เป็นโมฆะได้เช่นเดียวกัน. เถกิงศักดิ์คำสุระ.คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จดทะเบียนสมรสกับนางสาวเสียมเค็ง แซ่ตั้งเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2517 ต่อมาวันที่ 7 มีนาคม 2518 โจทก์ได้จดทะเบียนสมรสกับจำเลย การสมรสระหว่างโจทก์กับจำเลยจึงตกเป็นโมฆะขอให้พิพากษาให้การสมรสระหว่างโจทก์กับจำเลยหย่าขาดจากกัน ให้จำเลยไปจดทะเบียนหย่า หากจำเลยขัดขืนไปปฏิบัติตามคำบังคับของศาลโจทก์ขอถือเอาคำพิพากษาของศาลแทนการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้น พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์ฎีกาว่า ศาลควรจะใช้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5) พิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกันเพราะการจดทะเบียนสมรสซ้อนเป็นโมฆะแม้โจทก์จะมิได้อ้างเหตุหย่ามาในคำฟ้องก็ตาม เห็นว่าเหตุฟ้องหย่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1516 บัญญัติไว้โดยเฉพาะแล้วการที่โจทก์ฟ้องขอหย่าจำเลยโดยอ้างเพียงว่าขณะที่โจทก์จดทะเบียนสมรสกับจำเลยโจทก์มีคู่สมรสอยู่ก่อนแล้ว การจดทะเบียนสมรสระหว่างโจทก์จำเลยเป็นโมฆะ จึงไม่เข้าเหตุฟ้องหย่าตามที่กฎหมายระบุไว้ ดังนั้นศาลจึงชอบที่จะยกฟ้องโจทก์เสียได้ และกรณีนี้ศาลไม่อาจยกข้อกฎหมายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5) มาใช้ตามที่โจทก์ฎีกาได้เพราะเป็นเรื่องฟ้องโจทก์ไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามที่กฎหมายระบุไว้..."พิพากษายืน. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3246/2533นาย เล้า แซ่เล้าโจทก์นาง วรรณภา แซ่แต้จำเลย ป.พ.พ. ม. 1516 ป.วิ.พ. ม. 142 (5), ม. 172เหตุฟ้องหย่านั้น ป.พ.พ. มาตรา 1516 บัญญัติไว้โดยเฉพาะแล้วฉะนั้นการที่โจทก์ฟ้องขอหย่ากับจำเลยโดยอ้างเพียงว่า ขณะที่โจทก์จดทะเบียนสมรสกับจำเลย โจทก์มีคู่สมรสอยู่ก่อนแล้ว การจดทะเบียนสมรสระหว่างโจทก์จำเลยเป็นโมฆะจึงไม่เข้าเหตุฟ้องหย่าตามที่กฎหมายระบุไว้ ศาลจึงชอบที่จะยกฟ้องโจทก์เสียได้ และกรณีนี้ศาลไม่อาจยกข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนตาม ป.วิ.พ.มาตรา 142(5) ขึ้นอ้างเพื่อพิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกันได้เพราะเป็นเรื่องที่ฟ้องโจทก์ไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่กฎหมายระบุไว้.โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จดทะเบียนสมรสกับนางสาวเสียมเค็ง แซ่ตั้งเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2517 ต่อมาวันที่ 7 มีนาคม 2518 โจทก์ได้จดทะเบียนสมรสกับจำเลย การสมรสระหว่างโจทก์กับจำเลยจึงตกเป็นโมฆะขอให้พิพากษาให้การสมรสระหว่างโจทก์กับจำเลยหย่าขาดจากกัน ให้จำเลยไปจดทะเบียนหย่า หากจำเลยขัดขืนไปปฏิบัติตามคำบังคับของศาลโจทก์ขอถือเอาคำพิพากษาของศาลแทนการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้น พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่โจทก์ฎีกาว่า ศาลควรจะใช้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5) พิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกันเพราะการจดทะเบียนสมรสซ้อนเป็นโมฆะแม้โจทก์จะมิได้อ้างเหตุหย่ามาในคำฟ้องก็ตาม เห็นว่าเหตุฟ้องหย่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1516 บัญญัติไว้โดยเฉพาะแล้วการที่โจทก์ฟ้องขอหย่าจำเลยโดยอ้างเพียงว่าขณะที่โจทก์จดทะเบียนสมรสกับจำเลยโจทก์มีคู่สมรสอยู่ก่อนแล้ว การจดทะเบียนสมรสระหว่างโจทก์จำเลยเป็นโมฆะ จึงไม่เข้าเหตุฟ้องหย่าตามที่กฎหมายระบุไว้ ดังนั้นศาลจึงชอบที่จะยกฟ้องโจทก์เสียได้ และกรณีนี้ศาลไม่อาจยกข้อกฎหมายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5) มาใช้ตามที่โจทก์ฎีกาได้เพราะเป็นเรื่องฟ้องโจทก์ไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามที่กฎหมายระบุไว้..."พิพากษายืน.(พนม พ่วงภิญโญ-ไมตรี กลั่นนุรักษ์-นำชัย สุนทรพินิจกิจ)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการฟ้องขอหย่าก็ต้องอ้างเหตุหย่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1516 คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกัน แต่โจทก์ก็มิได้บรรยายฟ้องถึงเหตุหย่าตามมาตรา 1516 กลับไปอ้างถึงเหตุที่ทำให้การสมรสเป็นโมฆะตามมาตรา 1452 เป็นคนละเหตุกัน ศาลจึงต้องยกฟ้องไปโดยถือว่าฟ้องโจทก์ไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามที่กฎหมายระบุไว้ซึ่งก็หมายความว่าฟ้องหย่าแต่ไม่อ้างเหตุหย่าตามกฎหมายนั่นเองแนววินิจฉัยทำนองนี้ศาลฎีกาได้เคยวางแนวบรรทัดฐานไว้แล้วหลายเรื่อง คดีนี้ศาลพิจารณาพิพากษาตามกฎหมายเก่า ก่อนประกาศใช้พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์(ฉบับที่ 10) พ.ศ. 2533 เรื่องการสมรสเป็นโมฆะนั้นตามมาตรา 1495บัญญัติว่าคำพิพากษาของศาลเท่านั้น จะแสดงว่าการสมรสใดเป็นโมฆะต่างกับการเป็นโมฆะตามมาตรา 133 ที่ผู้มีส่วนได้เสียคนใดคนหนึ่งจะกล่าวอ้างขึ้นก็ได้ คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องอ้างเหตุการสมรสซ้อนเป็นโมฆะมาแล้ว ฉะนั้นในคำขอท้ายฟ้องก็ต้องขอให้ศาลพิพากษาว่าการสมรสเป็นโมฆะตามมาตรา 1497 จึงจะสอดคล้องเป็นเรื่องเดียวกันและไม่มีปัญหาเรื่องฟ้องโจทก์ไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามที่กฎหมายระบุไว้ดังกล่าวแล้ว มีข้อน่าคิดว่าเรื่องการสมรสซ้อนนั้นถือเป็นเรื่องแย่งคู่สมรสกัน น่าจะถือได้ว่าเป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน เมื่อโจทก์บรรยายฟ้องถึงเหตุการสมรสซ้อนเป็นโมฆะมาแล้ว ศาลก็น่าจะหยิบยกปัญหานี้ขึ้นวินิจฉัยให้ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง 142(5) ผู้เขียนมีความเห็นว่ากรณีน่าจะไม่เป็นการพิจารณาพิพากษานอกเรื่องที่โจทก์ฟ้อง อาจมีข้อน่าคิดไปอีกว่าฝ่ายโจทก์เป็นฝ่ายผิดทำให้การสมรสเป็นโมฆะเสียเองเป็นฝ่ายไม่สุจริตเสียเอง น่าจะไม่ใช่ผู้มีส่วนได้เสีย จึงไม่น่าจะมีสิทธิ์เป็นโจทก์ฟ้องคดีได้ในปัญหานี้ผู้เขียนมีความเห็นว่าหากความเห็นเป็นที่ยุติแล้วว่าปัญหาเรื่องการสมรสซ้อนเป็นโมฆะเป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนแล้วการแก้ไขปัญหาดังกล่าวก็น่าจะเป็นการแก้ไขเพื่อความถูกต้องและเป็นประโยชน์แก่ทุกฝ่าย ฉะนั้นใครจะเป็นผู้เริ่มคดีขึ้นก็น่าจะไม่ใช่ข้อสาระสำคัญ ตามหนังสือคำอธิบายประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์บรรพ 5(พิมพ์ครั้งที่ 5) ของท่านอาจารย์ประสบสุข บุญเดช หน้า 230ได้เทียบเคียงปัญหาทำนองนี้กับคำพิพากษาศาลอังกฤษคดี BatemanV.Bateman(1898)78L.T.472 ซึ่งวินิจฉัยว่า ชายจดทะเบียนสมรสกับภริยาคนแรกแล้วมาจดทะเบียนสมรสกับภริยาคนที่สอง ต่อมาภริยาคนแรกถึงแก่ความตาย ชายและหญิงคนที่สองก็อยู่กันต่อมาอีกหลายปีเช่นนี้การสมรสระหว่างชายกับภริยาคนที่สองก็ยังคงเป็นโมฆะอยู่นั่นเอง ชายยังมีสิทธิฟ้องขอให้ศาลมีคำพิพากษาแสดงว่าการสมรสครั้งที่สองนี้เป็นโมฆะได้เช่นเดียวกัน. เถกิงศักดิ์คำสุระ.