คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2949/2541หลักกฎหมาย: จำเลยฎีกาว่าได้กระทำความผิดขณะที่จิตผิดปกติไม่สมประกอบและไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ โดยมิได้เกิดจากเจตนาที่ชั่วร้าย เป็นฎีกาเพื่อให้ศาลฎีกาใช้ดุลพินิจในการลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษให้จำเลย ช่วงเวลาใกล้เคียงก่อนเกิดเหตุไม่ปรากฏว่าจำเลยจะมีอาการป่วยเจ็บอย่างใดและใบรับรองแพทย์แสดงว่าจำเลยเข้ารักษาตัวเป็นระยะเวลาหลังเกิดเหตุนานพอสมควรกรณีไม่สามารถนำมาเป็นเหตุให้ลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษให้แก่จำเลยได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 336, 336 ทวิจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 336 วรรคหนึ่ง, 336 ทวิ ลงโทษจำคุก 2 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 1 ปีจำเลยอุทธรณ์ขอให้ลงโทษสถานเบาและรอการลงโทษศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จากฎีกาของจำเลยในประการที่สามที่ว่าได้กระทำความผิดลงไปในขณะที่จิตผิดปกติไม่สมประกอบ และไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ โดยมิได้เกิดจากเจตนาที่ชั่วร้ายนั้น ดูประหนึ่งว่าจะเป็นการปฏิเสธว่าจำเลยมิได้กระทำความผิดตามฟ้องซึ่งขัดกับคำให้การรับสารภาพของจำเลย ชอบที่จะรับฟังไม่ได้แต่ครั้นเมื่อตรวจสำนวนโดยละเอียดแล้ว พบว่าจำเลยได้ยื่นคำแถลงการณ์ประกอบคำรับสารภาพของจำเลยด้วยข้อเท็จจริงอย่างเดียวกับฎีกาของจำเลยดังกล่าวและได้อ้างใบรับรองแพทย์ฯ มาด้วย ปรากฏรายละเอียดตามคำแถลงการณ์ประกอบคำรับสารภาพของจำเลย ฉบับลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2540ที่สำคัญใบรับรองแพทย์ฯ ฉบับดังกล่าวจำเลยก็ได้นำมาอ้างประกอบฎีกาของจำเลยเช่นกันเมื่อเป็นเช่นนี้เป็นที่เข้าใจได้ว่าฎีกาของจำเลย ดังกล่าวเป็นเพียงเพื่อจะให้ศาลฎีกาใช้ดุลพินิจในการลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษให้จำเลย ตามที่จำเลยขอมาในท้ายฎีกาเท่านั้นซึ่งเมื่อพิเคราะห์ถึงใบรับรองแพทย์ฯ แล้ว ในเบื้องต้นปรากฏว่าลงวันที่ 20 กันยายน 2539 ประการต่อมาเป็นการรับรองการเข้ารับการรักษาตัวของจำเลยเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2539 จะเห็นได้ว่าเป็นระยะเวลาหลังจากเกิดเหตุคดีนี้นานพอแก่กรณี แต่ในช่วงเวลาใกล้เคียงก่อนเกิดเหตุ จำเลยจะมีอาการป่วยเจ็บอย่างใดนั้นไม่ปรากฏ กรณีไม่สามารถนำมาเป็นเหตุให้ลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษให้แก่จำเลย ส่วนฎีกาข้ออื่น ๆ ก็มีผลเช่นเดียวกัน ประกอบกับการที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 2 ลงโทษจำคุกจำเลยเพียง 1 ปี ก็นับว่าเป็นคุณแก่จำเลยมากอยู่แล้ว ด้วยเหตุนี้เองจึงเห็นว่าศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 2 ใช้ดุลพินิจในการลงโทษจำเลยเหมาะสมแก่พฤติการณ์แห่งคดีแล้ว ไม่มีเหตุที่ศาลฎีกาจะเปลี่ยนแปลงแก้ไข ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2949/2541พนักงานอัยการ จังหวัด แพร่โจทก์นาย อ๊าด หริตวรจำเลย ป.อ. ม. 65จำเลยฎีกาว่าได้กระทำความผิดขณะที่จิตผิดปกติไม่สมประกอบและไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ โดยมิได้เกิดจากเจตนาที่ชั่วร้าย เป็นฎีกาเพื่อให้ศาลฎีกาใช้ดุลพินิจในการลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษให้จำเลย ช่วงเวลาใกล้เคียงก่อนเกิดเหตุไม่ปรากฏว่าจำเลยจะมีอาการป่วยเจ็บอย่างใดและใบรับรองแพทย์แสดงว่าจำเลยเข้ารักษาตัวเป็นระยะเวลาหลังเกิดเหตุนานพอสมควรกรณีไม่สามารถนำมาเป็นเหตุให้ลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษให้แก่จำเลยได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 336, 336 ทวิจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 336 วรรคหนึ่ง, 336 ทวิ ลงโทษจำคุก 2 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 1 ปีจำเลยอุทธรณ์ขอให้ลงโทษสถานเบาและรอการลงโทษศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จากฎีกาของจำเลยในประการที่สามที่ว่าได้กระทำความผิดลงไปในขณะที่จิตผิดปกติไม่สมประกอบ และไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ โดยมิได้เกิดจากเจตนาที่ชั่วร้ายนั้น ดูประหนึ่งว่าจะเป็นการปฏิเสธว่าจำเลยมิได้กระทำความผิดตามฟ้องซึ่งขัดกับคำให้การรับสารภาพของจำเลย ชอบที่จะรับฟังไม่ได้แต่ครั้นเมื่อตรวจสำนวนโดยละเอียดแล้ว พบว่าจำเลยได้ยื่นคำแถลงการณ์ประกอบคำรับสารภาพของจำเลยด้วยข้อเท็จจริงอย่างเดียวกับฎีกาของจำเลยดังกล่าวและได้อ้างใบรับรองแพทย์ฯ มาด้วย ปรากฏรายละเอียดตามคำแถลงการณ์ประกอบคำรับสารภาพของจำเลย ฉบับลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2540ที่สำคัญใบรับรองแพทย์ฯ ฉบับดังกล่าวจำเลยก็ได้นำมาอ้างประกอบฎีกาของจำเลยเช่นกันเมื่อเป็นเช่นนี้เป็นที่เข้าใจได้ว่าฎีกาของจำเลย ดังกล่าวเป็นเพียงเพื่อจะให้ศาลฎีกาใช้ดุลพินิจในการลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษให้จำเลย ตามที่จำเลยขอมาในท้ายฎีกาเท่านั้นซึ่งเมื่อพิเคราะห์ถึงใบรับรองแพทย์ฯ แล้ว ในเบื้องต้นปรากฏว่าลงวันที่ 20 กันยายน 2539 ประการต่อมาเป็นการรับรองการเข้ารับการรักษาตัวของจำเลยเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2539 จะเห็นได้ว่าเป็นระยะเวลาหลังจากเกิดเหตุคดีนี้นานพอแก่กรณี แต่ในช่วงเวลาใกล้เคียงก่อนเกิดเหตุ จำเลยจะมีอาการป่วยเจ็บอย่างใดนั้นไม่ปรากฏ กรณีไม่สามารถนำมาเป็นเหตุให้ลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษให้แก่จำเลย ส่วนฎีกาข้ออื่น ๆ ก็มีผลเช่นเดียวกัน ประกอบกับการที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 2 ลงโทษจำคุกจำเลยเพียง 1 ปี ก็นับว่าเป็นคุณแก่จำเลยมากอยู่แล้ว ด้วยเหตุนี้เองจึงเห็นว่าศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 2 ใช้ดุลพินิจในการลงโทษจำเลยเหมาะสมแก่พฤติการณ์แห่งคดีแล้ว ไม่มีเหตุที่ศาลฎีกาจะเปลี่ยนแปลงแก้ไข ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(พันธาวุธ ปาณิกบุตร-ดำรุพงศ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา-อำนวย หมวดเมือง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุในการที่จะพิจารณาว่าบุคคลใดจะต้องรับผิดในทางอาญาหรือไม่ประมวลกฎหมายอาญาได้กำหนดหลักการพิจารณาสำคัญ 3 ประการคือ ข้อแรก ดูว่าการกระทำของบุคคลนั้นครบองค์ประกอบความผิดหรือไม่ถ้าไม่ครบองค์ประกอบความผิดก็ไม่เป็นความผิดถ้าครบองค์ประกอบความผิดก็ดูในข้อที่สองต่อไป คือ มีกฎหมายยกเว้นความผิดหรือการกระทำความผิดนั้นหรือไม่ เป็นกฎหมายที่บัญญัติให้การกระทำเช่นนั้นไม่เป็นความผิดโดยจะมีถ้อยคำว่า "ไม่มีความผิด" ปรากฏอยู่ เช่น บทบัญญัติเรื่องป้องกันตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68 ที่ว่า "การกระทำนั้นเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ผู้นั้นไม่มีความผิด" ดังนั้นหากบุคคลใดกระทำครบองค์ประกอบความผิดมาตราใดก็ตาม แต่เป็นการกระทำโดยป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย บุคคลนั้นก็ไม่มีความผิดเลยแต่ถ้าไม่อาจอ้างเหตุยกเว้นความผิดดังกล่าวได้ ก็ต้องดูในข้อที่สามต่อไปว่า มีกฎหมายยกเว้นโทษผู้กระทำความผิดนั้นหรือไม่ โดยกฎหมายจะมีถ้อยคำว่า "ไม่ต้องรับโทษ" ปรากฏอยู่คือ บทบัญญัติเรื่องการกระทำความผิดโดยจำเป็นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 67 การกระทำความผิดของเด็กอายุไม่เกิน 14 ปี ตามมาตรา 73,74 การกระทำความผิดของคนวิกลจริตตามมาตรา 65 การกระทำความผิด ของผู้มึนเมาตามมาตรา 66 การกระทำความผิดตามคำสั่งที่มิชอบด้วยกฎหมายของเจ้าพนักงานตามมาตรา 70 การกระทำความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ในบางความผิดระหว่างสามีภริยาตามมาตรา 71 ดังนั้น หากบุคคลใดกระทำผิดครบองค์ประกอบความผิดมาตราใดและไม่ใช่เป็นการกระทำโดยป้องกันแต่เป็นการกระทำของคนวิกลจริตตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 65 ก็ถือว่า บุคคลนั้นมีความผิดตามบทบัญญัติมาตรานั้นเพียงแต่บุคคลนั้นไม่ต้องรับโทษเท่านั้น การที่จำเลยยกมาตรา 65 ขึ้นอ้างเป็นการยอมรับอยู่ในตัวเองว่า จำเลยได้กระทำความผิดจริง เพียงแต่ไม่ต้องรับโทษเนื่องจากกระทำความผิดในขณะไม่สามารถรู้ผิดชอบหรือไม่สามารถบังคับตนเองได้ จำเลยจะอ้างเหตุดังกล่าวเพื่อปฏิเสธว่ามิได้กระทำความผิดดังฎีกาของจำเลยในคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้หาได้ไม่ นอกจากนี้ผู้เขียนเห็นว่า หากจำเลยจะอ้างไม่ต้องรับโทษเพราะเหตุวิกลจริตตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 65 จำเลยต้องมีหน้าที่นำสืบเรื่องนี้ด้วย คดีนี้จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง แต่อ้างเหตุวิกลจริตมาในคำแถลงการณ์ประกอบคำรับสารภาพ แม้จะอ้างใบรับรองแพทย์ประกอบก็ตาม จะถือว่าจำเลยนำสืบเรื่องนี้แล้วคงไม่ได้ เพราะโจทก์ไม่มีโอกาสซักค้านหรือนำสืบหักล้างเลย จึงต้องฟังว่าจำเลยไม่อาจนำสืบตามข้อต่อสู้ของตนได้ คดีไม่จำต้องพิจารณาว่าเป็นกรณีวิกลจริตตามมาตรา 65 หรือไม่อย่างใด ทวีประจวบลาภคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 336, 336 ทวิจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 336 วรรคหนึ่ง, 336 ทวิ ลงโทษจำคุก 2 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 1 ปีจำเลยอุทธรณ์ขอให้ลงโทษสถานเบาและรอการลงโทษศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จากฎีกาของจำเลยในประการที่สามที่ว่าได้กระทำความผิดลงไปในขณะที่จิตผิดปกติไม่สมประกอบ และไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ โดยมิได้เกิดจากเจตนาที่ชั่วร้ายนั้น ดูประหนึ่งว่าจะเป็นการปฏิเสธว่าจำเลยมิได้กระทำความผิดตามฟ้องซึ่งขัดกับคำให้การรับสารภาพของจำเลย ชอบที่จะรับฟังไม่ได้แต่ครั้นเมื่อตรวจสำนวนโดยละเอียดแล้ว พบว่าจำเลยได้ยื่นคำแถลงการณ์ประกอบคำรับสารภาพของจำเลยด้วยข้อเท็จจริงอย่างเดียวกับฎีกาของจำเลยดังกล่าวและได้อ้างใบรับรองแพทย์ฯ มาด้วย ปรากฏรายละเอียดตามคำแถลงการณ์ประกอบคำรับสารภาพของจำเลย ฉบับลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2540ที่สำคัญใบรับรองแพทย์ฯ ฉบับดังกล่าวจำเลยก็ได้นำมาอ้างประกอบฎีกาของจำเลยเช่นกันเมื่อเป็นเช่นนี้เป็นที่เข้าใจได้ว่าฎีกาของจำเลย ดังกล่าวเป็นเพียงเพื่อจะให้ศาลฎีกาใช้ดุลพินิจในการลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษให้จำเลย ตามที่จำเลยขอมาในท้ายฎีกาเท่านั้นซึ่งเมื่อพิเคราะห์ถึงใบรับรองแพทย์ฯ แล้ว ในเบื้องต้นปรากฏว่าลงวันที่ 20 กันยายน 2539 ประการต่อมาเป็นการรับรองการเข้ารับการรักษาตัวของจำเลยเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2539 จะเห็นได้ว่าเป็นระยะเวลาหลังจากเกิดเหตุคดีนี้นานพอแก่กรณี แต่ในช่วงเวลาใกล้เคียงก่อนเกิดเหตุ จำเลยจะมีอาการป่วยเจ็บอย่างใดนั้นไม่ปรากฏ กรณีไม่สามารถนำมาเป็นเหตุให้ลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษให้แก่จำเลย ส่วนฎีกาข้ออื่น ๆ ก็มีผลเช่นเดียวกัน ประกอบกับการที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 2 ลงโทษจำคุกจำเลยเพียง 1 ปี ก็นับว่าเป็นคุณแก่จำเลยมากอยู่แล้ว ด้วยเหตุนี้เองจึงเห็นว่าศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 2 ใช้ดุลพินิจในการลงโทษจำเลยเหมาะสมแก่พฤติการณ์แห่งคดีแล้ว ไม่มีเหตุที่ศาลฎีกาจะเปลี่ยนแปลงแก้ไข ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2949/2541พนักงานอัยการ จังหวัด แพร่โจทก์นาย อ๊าด หริตวรจำเลย ป.อ. ม. 65จำเลยฎีกาว่าได้กระทำความผิดขณะที่จิตผิดปกติไม่สมประกอบและไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ โดยมิได้เกิดจากเจตนาที่ชั่วร้าย เป็นฎีกาเพื่อให้ศาลฎีกาใช้ดุลพินิจในการลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษให้จำเลย ช่วงเวลาใกล้เคียงก่อนเกิดเหตุไม่ปรากฏว่าจำเลยจะมีอาการป่วยเจ็บอย่างใดและใบรับรองแพทย์แสดงว่าจำเลยเข้ารักษาตัวเป็นระยะเวลาหลังเกิดเหตุนานพอสมควรกรณีไม่สามารถนำมาเป็นเหตุให้ลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษให้แก่จำเลยได้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 336, 336 ทวิจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 336 วรรคหนึ่ง, 336 ทวิ ลงโทษจำคุก 2 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 1 ปีจำเลยอุทธรณ์ขอให้ลงโทษสถานเบาและรอการลงโทษศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "จากฎีกาของจำเลยในประการที่สามที่ว่าได้กระทำความผิดลงไปในขณะที่จิตผิดปกติไม่สมประกอบ และไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ โดยมิได้เกิดจากเจตนาที่ชั่วร้ายนั้น ดูประหนึ่งว่าจะเป็นการปฏิเสธว่าจำเลยมิได้กระทำความผิดตามฟ้องซึ่งขัดกับคำให้การรับสารภาพของจำเลย ชอบที่จะรับฟังไม่ได้แต่ครั้นเมื่อตรวจสำนวนโดยละเอียดแล้ว พบว่าจำเลยได้ยื่นคำแถลงการณ์ประกอบคำรับสารภาพของจำเลยด้วยข้อเท็จจริงอย่างเดียวกับฎีกาของจำเลยดังกล่าวและได้อ้างใบรับรองแพทย์ฯ มาด้วย ปรากฏรายละเอียดตามคำแถลงการณ์ประกอบคำรับสารภาพของจำเลย ฉบับลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2540ที่สำคัญใบรับรองแพทย์ฯ ฉบับดังกล่าวจำเลยก็ได้นำมาอ้างประกอบฎีกาของจำเลยเช่นกันเมื่อเป็นเช่นนี้เป็นที่เข้าใจได้ว่าฎีกาของจำเลย ดังกล่าวเป็นเพียงเพื่อจะให้ศาลฎีกาใช้ดุลพินิจในการลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษให้จำเลย ตามที่จำเลยขอมาในท้ายฎีกาเท่านั้นซึ่งเมื่อพิเคราะห์ถึงใบรับรองแพทย์ฯ แล้ว ในเบื้องต้นปรากฏว่าลงวันที่ 20 กันยายน 2539 ประการต่อมาเป็นการรับรองการเข้ารับการรักษาตัวของจำเลยเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2539 จะเห็นได้ว่าเป็นระยะเวลาหลังจากเกิดเหตุคดีนี้นานพอแก่กรณี แต่ในช่วงเวลาใกล้เคียงก่อนเกิดเหตุ จำเลยจะมีอาการป่วยเจ็บอย่างใดนั้นไม่ปรากฏ กรณีไม่สามารถนำมาเป็นเหตุให้ลงโทษจำเลยในสถานเบาและรอการลงโทษให้แก่จำเลย ส่วนฎีกาข้ออื่น ๆ ก็มีผลเช่นเดียวกัน ประกอบกับการที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 2 ลงโทษจำคุกจำเลยเพียง 1 ปี ก็นับว่าเป็นคุณแก่จำเลยมากอยู่แล้ว ด้วยเหตุนี้เองจึงเห็นว่าศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 2 ใช้ดุลพินิจในการลงโทษจำเลยเหมาะสมแก่พฤติการณ์แห่งคดีแล้ว ไม่มีเหตุที่ศาลฎีกาจะเปลี่ยนแปลงแก้ไข ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(พันธาวุธ ปาณิกบุตร-ดำรุพงศ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา-อำนวย หมวดเมือง)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุในการที่จะพิจารณาว่าบุคคลใดจะต้องรับผิดในทางอาญาหรือไม่ประมวลกฎหมายอาญาได้กำหนดหลักการพิจารณาสำคัญ 3 ประการคือ ข้อแรก ดูว่าการกระทำของบุคคลนั้นครบองค์ประกอบความผิดหรือไม่ถ้าไม่ครบองค์ประกอบความผิดก็ไม่เป็นความผิดถ้าครบองค์ประกอบความผิดก็ดูในข้อที่สองต่อไป คือ มีกฎหมายยกเว้นความผิดหรือการกระทำความผิดนั้นหรือไม่ เป็นกฎหมายที่บัญญัติให้การกระทำเช่นนั้นไม่เป็นความผิดโดยจะมีถ้อยคำว่า "ไม่มีความผิด" ปรากฏอยู่ เช่น บทบัญญัติเรื่องป้องกันตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68 ที่ว่า "การกระทำนั้นเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ผู้นั้นไม่มีความผิด" ดังนั้นหากบุคคลใดกระทำครบองค์ประกอบความผิดมาตราใดก็ตาม แต่เป็นการกระทำโดยป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย บุคคลนั้นก็ไม่มีความผิดเลยแต่ถ้าไม่อาจอ้างเหตุยกเว้นความผิดดังกล่าวได้ ก็ต้องดูในข้อที่สามต่อไปว่า มีกฎหมายยกเว้นโทษผู้กระทำความผิดนั้นหรือไม่ โดยกฎหมายจะมีถ้อยคำว่า "ไม่ต้องรับโทษ" ปรากฏอยู่คือ บทบัญญัติเรื่องการกระทำความผิดโดยจำเป็นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 67 การกระทำความผิดของเด็กอายุไม่เกิน 14 ปี ตามมาตรา 73,74 การกระทำความผิดของคนวิกลจริตตามมาตรา 65 การกระทำความผิด ของผู้มึนเมาตามมาตรา 66 การกระทำความผิดตามคำสั่งที่มิชอบด้วยกฎหมายของเจ้าพนักงานตามมาตรา 70 การกระทำความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ในบางความผิดระหว่างสามีภริยาตามมาตรา 71 ดังนั้น หากบุคคลใดกระทำผิดครบองค์ประกอบความผิดมาตราใดและไม่ใช่เป็นการกระทำโดยป้องกันแต่เป็นการกระทำของคนวิกลจริตตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 65 ก็ถือว่า บุคคลนั้นมีความผิดตามบทบัญญัติมาตรานั้นเพียงแต่บุคคลนั้นไม่ต้องรับโทษเท่านั้น การที่จำเลยยกมาตรา 65 ขึ้นอ้างเป็นการยอมรับอยู่ในตัวเองว่า จำเลยได้กระทำความผิดจริง เพียงแต่ไม่ต้องรับโทษเนื่องจากกระทำความผิดในขณะไม่สามารถรู้ผิดชอบหรือไม่สามารถบังคับตนเองได้ จำเลยจะอ้างเหตุดังกล่าวเพื่อปฏิเสธว่ามิได้กระทำความผิดดังฎีกาของจำเลยในคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับนี้หาได้ไม่ นอกจากนี้ผู้เขียนเห็นว่า หากจำเลยจะอ้างไม่ต้องรับโทษเพราะเหตุวิกลจริตตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 65 จำเลยต้องมีหน้าที่นำสืบเรื่องนี้ด้วย คดีนี้จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง แต่อ้างเหตุวิกลจริตมาในคำแถลงการณ์ประกอบคำรับสารภาพ แม้จะอ้างใบรับรองแพทย์ประกอบก็ตาม จะถือว่าจำเลยนำสืบเรื่องนี้แล้วคงไม่ได้ เพราะโจทก์ไม่มีโอกาสซักค้านหรือนำสืบหักล้างเลย จึงต้องฟังว่าจำเลยไม่อาจนำสืบตามข้อต่อสู้ของตนได้ คดีไม่จำต้องพิจารณาว่าเป็นกรณีวิกลจริตตามมาตรา 65 หรือไม่อย่างใด ทวีประจวบลาภ