คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1629/2509หลักกฎหมาย: พระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พ.ศ. 2474 มุ่งประสงค์ควบคุมการค้าของเก่าอันมีที่ทำการค้า มิได้มุ่งหมายถึงหาบเร่ซื้อของเก่าไปขายแก่ร้านค้าของเก่าโจทก์ฟ้องว่า จำเลยประกอบอาชีพการค้าของเก่าโดยหาบเร่ซื้อและขายของเก่า โดยไม่มีใบอนุญาตตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พ.ศ. ๒๔๗๔ มาตรา ๔,๑๒ ฯลฯ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พ.ศ. ๒๔๗๔ มาตรา ๔ บัญญัติห้ามมิให้บุคคลใดประกอบอาชีพการค้าของเก่า ฯลฯ โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาต แต่ตามมาตรา ๘ บัญญัติให้ผู้ค้าของเก่าต้องแสดงนามของตนและคำว่าผู้ค้าของเก่า ไว้ ณ ที่ทำการค้าของตนพร้อมทั้งใบอนุญาตในที่อันเห็นได้ชัดแจ้ง มีสมุดบัญชีสำหรับการค้าของตน และจดรายการข้อสำคัญทั้งปวงแห่งการค้าลงไว้ทุกราย สมุดบัญชีตามที่กล่าวต้องทำตามแบบ ทำเลขลำดับเป็นเครื่องหมายปิดไว้ที่ของให้ตรงกับเลขลำดับในสมุดบัญชีเพื่อสะดวกในการสำรวจ ดังนี้ แสดงว่ากฎหมายมุ่งประสงค์ควบคุมการค้าของเก่าอันมีที่ทำการค้ามิได้มุ่งหมายถึงหาบเร่ซื้อของเก่าไปขายแก่ร้านค้าดังที่จำเลยในคดีนี้กระทำ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1629/2509ผู้ว่าคดีศาลแขวงธนบุรีโจทก์นายฮะฮวด แซ่ลิ้มล. พ.ร.บ.ควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2481 ม. 3พระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พ.ศ. 2474 มุ่งประสงค์ควบคุมการค้าของเก่าอันมีที่ทำการค้า มิได้มุ่งหมายถึงหาบเร่ซื้อของเก่าไปขายแก่ร้านค้าของเก่าโจทก์ฟ้องว่า จำเลยประกอบอาชีพการค้าของเก่าโดยหาบเร่ซื้อและขายของเก่า โดยไม่มีใบอนุญาตตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พ.ศ. ๒๔๗๔ มาตรา ๔,๑๒ ฯลฯ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พ.ศ. ๒๔๗๔ มาตรา ๔ บัญญัติห้ามมิให้บุคคลใดประกอบอาชีพการค้าของเก่า ฯลฯ โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาต แต่ตามมาตรา ๘ บัญญัติให้ผู้ค้าของเก่าต้องแสดงนามของตนและคำว่าผู้ค้าของเก่า ไว้ ณ ที่ทำการค้าของตนพร้อมทั้งใบอนุญาตในที่อันเห็นได้ชัดแจ้ง มีสมุดบัญชีสำหรับการค้าของตน และจดรายการข้อสำคัญทั้งปวงแห่งการค้าลงไว้ทุกราย สมุดบัญชีตามที่กล่าวต้องทำตามแบบ ทำเลขลำดับเป็นเครื่องหมายปิดไว้ที่ของให้ตรงกับเลขลำดับในสมุดบัญชีเพื่อสะดวกในการสำรวจ ดังนี้ แสดงว่ากฎหมายมุ่งประสงค์ควบคุมการค้าของเก่าอันมีที่ทำการค้ามิได้มุ่งหมายถึงหาบเร่ซื้อของเก่าไปขายแก่ร้านค้าดังที่จำเลยในคดีนี้กระทำ พิพากษายืน(วงษ์ วีระพงศ์-โพยม เลขยานนท์-มณี ชุติวงศ์)ศาลแขวงธนบุรี - นายชูเชิด รักตะบุตรศาลอุทธรณ์ - นายสว่าง ภูวะปัจฉิมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยประกอบอาชีพการค้าของเก่าโดยหาบเร่ซื้อและขายของเก่า โดยไม่มีใบอนุญาตตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พ.ศ. ๒๔๗๔ มาตรา ๔,๑๒ ฯลฯ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พ.ศ. ๒๔๗๔ มาตรา ๔ บัญญัติห้ามมิให้บุคคลใดประกอบอาชีพการค้าของเก่า ฯลฯ โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาต แต่ตามมาตรา ๘ บัญญัติให้ผู้ค้าของเก่าต้องแสดงนามของตนและคำว่าผู้ค้าของเก่า ไว้ ณ ที่ทำการค้าของตนพร้อมทั้งใบอนุญาตในที่อันเห็นได้ชัดแจ้ง มีสมุดบัญชีสำหรับการค้าของตน และจดรายการข้อสำคัญทั้งปวงแห่งการค้าลงไว้ทุกราย สมุดบัญชีตามที่กล่าวต้องทำตามแบบ ทำเลขลำดับเป็นเครื่องหมายปิดไว้ที่ของให้ตรงกับเลขลำดับในสมุดบัญชีเพื่อสะดวกในการสำรวจ ดังนี้ แสดงว่ากฎหมายมุ่งประสงค์ควบคุมการค้าของเก่าอันมีที่ทำการค้ามิได้มุ่งหมายถึงหาบเร่ซื้อของเก่าไปขายแก่ร้านค้าดังที่จำเลยในคดีนี้กระทำ พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1629/2509ผู้ว่าคดีศาลแขวงธนบุรีโจทก์นายฮะฮวด แซ่ลิ้มล. พ.ร.บ.ควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2481 ม. 3พระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พ.ศ. 2474 มุ่งประสงค์ควบคุมการค้าของเก่าอันมีที่ทำการค้า มิได้มุ่งหมายถึงหาบเร่ซื้อของเก่าไปขายแก่ร้านค้าของเก่าโจทก์ฟ้องว่า จำเลยประกอบอาชีพการค้าของเก่าโดยหาบเร่ซื้อและขายของเก่า โดยไม่มีใบอนุญาตตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พ.ศ. ๒๔๗๔ มาตรา ๔,๑๒ ฯลฯ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติควบคุมการขายทอดตลาดและค้าของเก่า พ.ศ. ๒๔๗๔ มาตรา ๔ บัญญัติห้ามมิให้บุคคลใดประกอบอาชีพการค้าของเก่า ฯลฯ โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาต แต่ตามมาตรา ๘ บัญญัติให้ผู้ค้าของเก่าต้องแสดงนามของตนและคำว่าผู้ค้าของเก่า ไว้ ณ ที่ทำการค้าของตนพร้อมทั้งใบอนุญาตในที่อันเห็นได้ชัดแจ้ง มีสมุดบัญชีสำหรับการค้าของตน และจดรายการข้อสำคัญทั้งปวงแห่งการค้าลงไว้ทุกราย สมุดบัญชีตามที่กล่าวต้องทำตามแบบ ทำเลขลำดับเป็นเครื่องหมายปิดไว้ที่ของให้ตรงกับเลขลำดับในสมุดบัญชีเพื่อสะดวกในการสำรวจ ดังนี้ แสดงว่ากฎหมายมุ่งประสงค์ควบคุมการค้าของเก่าอันมีที่ทำการค้ามิได้มุ่งหมายถึงหาบเร่ซื้อของเก่าไปขายแก่ร้านค้าดังที่จำเลยในคดีนี้กระทำ พิพากษายืน(วงษ์ วีระพงศ์-โพยม เลขยานนท์-มณี ชุติวงศ์)ศาลแขวงธนบุรี - นายชูเชิด รักตะบุตรศาลอุทธรณ์ - นายสว่าง ภูวะปัจฉิมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ