คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1964/2525หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายที่พิพาทให้แก่โจทก์ จำเลยฟ้องแย้งอ้างว่าที่พิพาทเป็นมรดกตกได้แก่จำเลย ขอให้ขับไล่โจทก์ออกจากที่พิพาทและเรียกค่าเสียหายศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องแย้ง โดยฟังว่าจำเลยมิได้รับความเสียหาย แต่ไม่ได้วินิจฉัยว่าจะให้ขับไล่โจทก์ตามฟ้องแย้งหรือไม่ จึงเป็นการไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งว่าด้วยคำพิพากษาและคำสั่งซึ่งศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้นเสียแล้วส่งสำนวนคืนไปยังศาลชั้นต้นเพื่อให้พิพากษาใหม่ได้ตามมาตรา243(1)แต่คดีนี้ศาลอุทธรณ์เห็นว่าสมควรวินิจฉัยไปเลยทีเดียวโดยไม่จำต้องย้อนสำนวนไปก็ชอบที่จะกระทำได้ กรณีมิใช่เป็นการพิพากษาเกินคำขอท้ายฟ้องอุทธรณ์ดังนั้นแม้จำเลยจะอุทธรณ์แต่ในเรื่องค่าเสียหายศาลอุทธรณ์ก็พิพากษาให้ขับไล่โจทก์ด้วยได้โจทก์ฟ้องว่า สิบตำรวจตรีปัญญาได้ขายที่ดินให้แก่โจทก์ 3 แปลงการซื้อขายไม่ได้ทำสัญญาเป็นหนังสือ แต่สิบตำรวจตรีปัญญาได้รับเงินค่าที่ดินไว้แล้ว และมอบที่ดินพร้อมทั้งหนังสือรับรองการทำประโยชน์ให้แก่โจทก์ โดยรับรองว่าจะไปโอนให้ภายใน 15 วัน แต่ได้ถึงแก่กรรมไปเสียก่อน โจทก์ได้ครอบครองที่ดินด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันตลอดมาจนได้สิทธิครอบครองแล้ว ขอให้จำเลยในฐานะทายาทของสิบตำรวจตรีปัญญาไปจดทะเบียนโอนที่ดินให้แก่โจทก์จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า สิบตำรวจตรีปัญญาบิดาของจำเลยไม่เคยขายที่ดินให้แก่โจทก์ จำเลยเป็นผู้ได้รับมรดกที่ดินพิพาท โจทก์ทำให้พืชผลในที่พิพาทเสียหายคิดเป็นเงิน 34,000 บาท ขอให้ยกฟ้องโจทก์ และขับไล่โจทก์ออกจากที่พิพาท กับให้ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งยืนยันข้อเท็จจริงเดิม ปฏิเสธความรับผิดตามฟ้องแย้ง ขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์ไม่ได้ซื้อที่พิพาทและไม่ได้สิทธิครอบครองส่วนจำเลยมิได้รับความเสียหายตามฟ้องแย้ง พิพากษายกฟ้องโจทก์และยกฟ้องแย้งโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเช่นเดียวกับศาลชั้นต้น แต่ไม่เห็นด้วยที่ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องแย้งในข้อที่ขอให้ขับไล่โจทก์ พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ขับไล่โจทก์ออกจากที่พิพาท คำขออื่นตามฟ้องแย้งนอกจากนี้ให้ยก นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ส่วนฎีกาโจทก์ที่ว่า ศาลอุทธรณ์พิพากษาขับไล่โจทก์เป็นการเกินคำขอท้ายฟ้องอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองนั้น เห็นว่าจำเลยทั้งสองฟ้องแย้งอ้างว่าที่พิพาทเป็นมรดกของสิบตำรวจตรีปัญญาตกได้แก่จำเลยทั้งสองซึ่งเป็นทายาท ขอให้ขับไล่โจทก์ออกจากที่พิพาทและเรียกค่าเสียหายศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องแย้ง โดยฟังว่าจำเลยทั้งสองมิได้รับความเสียหายตามฟ้องแย้ง แต่มิได้วินิจฉัยว่าจะให้ขับไล่โจทก์ตามฟ้องแย้งหรือไม่ จึงเป็นการไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งว่าด้วยคำพิพากษาและคำสั่งซึ่งศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้นเสีย แล้วส่งสำนวนคืนไปยังศาลชั้นต้นเพื่อให้พิพากษาใหม่ได้ตามมาตรา 243(1) แต่คดีนี้ศาลอุทธรณ์เห็นว่าสมควรวินิจฉัยไปเลยทีเดียวโดยไม่จำต้องย้อนสำนวนไป ก็ชอบที่จะกระทำได้กรณีมิใช่เป็นการพิพากษาเกินคำขอท้ายฟ้องอุทธรณ์ดังที่โจทก์ฎีกา ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกันพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1964/2525นายนวล ไชยบุญมาโจทก์นางพลอย ทุ่งแจ้ง กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 142, ม. 243 (1)โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายที่พิพาทให้แก่โจทก์ จำเลยฟ้องแย้งอ้างว่าที่พิพาทเป็นมรดกตกได้แก่จำเลย ขอให้ขับไล่โจทก์ออกจากที่พิพาทและเรียกค่าเสียหายศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องแย้ง โดยฟังว่าจำเลยมิได้รับความเสียหาย แต่ไม่ได้วินิจฉัยว่าจะให้ขับไล่โจทก์ตามฟ้องแย้งหรือไม่ จึงเป็นการไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งว่าด้วยคำพิพากษาและคำสั่งซึ่งศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้นเสียแล้วส่งสำนวนคืนไปยังศาลชั้นต้นเพื่อให้พิพากษาใหม่ได้ตามมาตรา243(1)แต่คดีนี้ศาลอุทธรณ์เห็นว่าสมควรวินิจฉัยไปเลยทีเดียวโดยไม่จำต้องย้อนสำนวนไปก็ชอบที่จะกระทำได้ กรณีมิใช่เป็นการพิพากษาเกินคำขอท้ายฟ้องอุทธรณ์ดังนั้นแม้จำเลยจะอุทธรณ์แต่ในเรื่องค่าเสียหายศาลอุทธรณ์ก็พิพากษาให้ขับไล่โจทก์ด้วยได้โจทก์ฟ้องว่า สิบตำรวจตรีปัญญาได้ขายที่ดินให้แก่โจทก์ 3 แปลงการซื้อขายไม่ได้ทำสัญญาเป็นหนังสือ แต่สิบตำรวจตรีปัญญาได้รับเงินค่าที่ดินไว้แล้ว และมอบที่ดินพร้อมทั้งหนังสือรับรองการทำประโยชน์ให้แก่โจทก์ โดยรับรองว่าจะไปโอนให้ภายใน 15 วัน แต่ได้ถึงแก่กรรมไปเสียก่อน โจทก์ได้ครอบครองที่ดินด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันตลอดมาจนได้สิทธิครอบครองแล้ว ขอให้จำเลยในฐานะทายาทของสิบตำรวจตรีปัญญาไปจดทะเบียนโอนที่ดินให้แก่โจทก์จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า สิบตำรวจตรีปัญญาบิดาของจำเลยไม่เคยขายที่ดินให้แก่โจทก์ จำเลยเป็นผู้ได้รับมรดกที่ดินพิพาท โจทก์ทำให้พืชผลในที่พิพาทเสียหายคิดเป็นเงิน 34,000 บาท ขอให้ยกฟ้องโจทก์ และขับไล่โจทก์ออกจากที่พิพาท กับให้ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งยืนยันข้อเท็จจริงเดิม ปฏิเสธความรับผิดตามฟ้องแย้ง ขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์ไม่ได้ซื้อที่พิพาทและไม่ได้สิทธิครอบครองส่วนจำเลยมิได้รับความเสียหายตามฟ้องแย้ง พิพากษายกฟ้องโจทก์และยกฟ้องแย้งโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเช่นเดียวกับศาลชั้นต้น แต่ไม่เห็นด้วยที่ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องแย้งในข้อที่ขอให้ขับไล่โจทก์ พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ขับไล่โจทก์ออกจากที่พิพาท คำขออื่นตามฟ้องแย้งนอกจากนี้ให้ยก นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ส่วนฎีกาโจทก์ที่ว่า ศาลอุทธรณ์พิพากษาขับไล่โจทก์เป็นการเกินคำขอท้ายฟ้องอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองนั้น เห็นว่าจำเลยทั้งสองฟ้องแย้งอ้างว่าที่พิพาทเป็นมรดกของสิบตำรวจตรีปัญญาตกได้แก่จำเลยทั้งสองซึ่งเป็นทายาท ขอให้ขับไล่โจทก์ออกจากที่พิพาทและเรียกค่าเสียหายศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องแย้ง โดยฟังว่าจำเลยทั้งสองมิได้รับความเสียหายตามฟ้องแย้ง แต่มิได้วินิจฉัยว่าจะให้ขับไล่โจทก์ตามฟ้องแย้งหรือไม่ จึงเป็นการไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งว่าด้วยคำพิพากษาและคำสั่งซึ่งศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้นเสีย แล้วส่งสำนวนคืนไปยังศาลชั้นต้นเพื่อให้พิพากษาใหม่ได้ตามมาตรา 243(1) แต่คดีนี้ศาลอุทธรณ์เห็นว่าสมควรวินิจฉัยไปเลยทีเดียวโดยไม่จำต้องย้อนสำนวนไป ก็ชอบที่จะกระทำได้กรณีมิใช่เป็นการพิพากษาเกินคำขอท้ายฟ้องอุทธรณ์ดังที่โจทก์ฎีกา ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกันพิพากษายืน(ประสม ศรีเจริญ-พิศิษฏ์ เทศะบำรุง-สุชาติ จิวะชาติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า สิบตำรวจตรีปัญญาได้ขายที่ดินให้แก่โจทก์ 3 แปลงการซื้อขายไม่ได้ทำสัญญาเป็นหนังสือ แต่สิบตำรวจตรีปัญญาได้รับเงินค่าที่ดินไว้แล้ว และมอบที่ดินพร้อมทั้งหนังสือรับรองการทำประโยชน์ให้แก่โจทก์ โดยรับรองว่าจะไปโอนให้ภายใน 15 วัน แต่ได้ถึงแก่กรรมไปเสียก่อน โจทก์ได้ครอบครองที่ดินด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันตลอดมาจนได้สิทธิครอบครองแล้ว ขอให้จำเลยในฐานะทายาทของสิบตำรวจตรีปัญญาไปจดทะเบียนโอนที่ดินให้แก่โจทก์จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า สิบตำรวจตรีปัญญาบิดาของจำเลยไม่เคยขายที่ดินให้แก่โจทก์ จำเลยเป็นผู้ได้รับมรดกที่ดินพิพาท โจทก์ทำให้พืชผลในที่พิพาทเสียหายคิดเป็นเงิน 34,000 บาท ขอให้ยกฟ้องโจทก์ และขับไล่โจทก์ออกจากที่พิพาท กับให้ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งยืนยันข้อเท็จจริงเดิม ปฏิเสธความรับผิดตามฟ้องแย้ง ขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์ไม่ได้ซื้อที่พิพาทและไม่ได้สิทธิครอบครองส่วนจำเลยมิได้รับความเสียหายตามฟ้องแย้ง พิพากษายกฟ้องโจทก์และยกฟ้องแย้งโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเช่นเดียวกับศาลชั้นต้น แต่ไม่เห็นด้วยที่ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องแย้งในข้อที่ขอให้ขับไล่โจทก์ พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ขับไล่โจทก์ออกจากที่พิพาท คำขออื่นตามฟ้องแย้งนอกจากนี้ให้ยก นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ส่วนฎีกาโจทก์ที่ว่า ศาลอุทธรณ์พิพากษาขับไล่โจทก์เป็นการเกินคำขอท้ายฟ้องอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองนั้น เห็นว่าจำเลยทั้งสองฟ้องแย้งอ้างว่าที่พิพาทเป็นมรดกของสิบตำรวจตรีปัญญาตกได้แก่จำเลยทั้งสองซึ่งเป็นทายาท ขอให้ขับไล่โจทก์ออกจากที่พิพาทและเรียกค่าเสียหายศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องแย้ง โดยฟังว่าจำเลยทั้งสองมิได้รับความเสียหายตามฟ้องแย้ง แต่มิได้วินิจฉัยว่าจะให้ขับไล่โจทก์ตามฟ้องแย้งหรือไม่ จึงเป็นการไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งว่าด้วยคำพิพากษาและคำสั่งซึ่งศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้นเสีย แล้วส่งสำนวนคืนไปยังศาลชั้นต้นเพื่อให้พิพากษาใหม่ได้ตามมาตรา 243(1) แต่คดีนี้ศาลอุทธรณ์เห็นว่าสมควรวินิจฉัยไปเลยทีเดียวโดยไม่จำต้องย้อนสำนวนไป ก็ชอบที่จะกระทำได้กรณีมิใช่เป็นการพิพากษาเกินคำขอท้ายฟ้องอุทธรณ์ดังที่โจทก์ฎีกา ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกันพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1964/2525นายนวล ไชยบุญมาโจทก์นางพลอย ทุ่งแจ้ง กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 142, ม. 243 (1)โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายที่พิพาทให้แก่โจทก์ จำเลยฟ้องแย้งอ้างว่าที่พิพาทเป็นมรดกตกได้แก่จำเลย ขอให้ขับไล่โจทก์ออกจากที่พิพาทและเรียกค่าเสียหายศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องแย้ง โดยฟังว่าจำเลยมิได้รับความเสียหาย แต่ไม่ได้วินิจฉัยว่าจะให้ขับไล่โจทก์ตามฟ้องแย้งหรือไม่ จึงเป็นการไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งว่าด้วยคำพิพากษาและคำสั่งซึ่งศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้นเสียแล้วส่งสำนวนคืนไปยังศาลชั้นต้นเพื่อให้พิพากษาใหม่ได้ตามมาตรา243(1)แต่คดีนี้ศาลอุทธรณ์เห็นว่าสมควรวินิจฉัยไปเลยทีเดียวโดยไม่จำต้องย้อนสำนวนไปก็ชอบที่จะกระทำได้ กรณีมิใช่เป็นการพิพากษาเกินคำขอท้ายฟ้องอุทธรณ์ดังนั้นแม้จำเลยจะอุทธรณ์แต่ในเรื่องค่าเสียหายศาลอุทธรณ์ก็พิพากษาให้ขับไล่โจทก์ด้วยได้โจทก์ฟ้องว่า สิบตำรวจตรีปัญญาได้ขายที่ดินให้แก่โจทก์ 3 แปลงการซื้อขายไม่ได้ทำสัญญาเป็นหนังสือ แต่สิบตำรวจตรีปัญญาได้รับเงินค่าที่ดินไว้แล้ว และมอบที่ดินพร้อมทั้งหนังสือรับรองการทำประโยชน์ให้แก่โจทก์ โดยรับรองว่าจะไปโอนให้ภายใน 15 วัน แต่ได้ถึงแก่กรรมไปเสียก่อน โจทก์ได้ครอบครองที่ดินด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันตลอดมาจนได้สิทธิครอบครองแล้ว ขอให้จำเลยในฐานะทายาทของสิบตำรวจตรีปัญญาไปจดทะเบียนโอนที่ดินให้แก่โจทก์จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า สิบตำรวจตรีปัญญาบิดาของจำเลยไม่เคยขายที่ดินให้แก่โจทก์ จำเลยเป็นผู้ได้รับมรดกที่ดินพิพาท โจทก์ทำให้พืชผลในที่พิพาทเสียหายคิดเป็นเงิน 34,000 บาท ขอให้ยกฟ้องโจทก์ และขับไล่โจทก์ออกจากที่พิพาท กับให้ใช้ค่าเสียหายแก่จำเลยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งยืนยันข้อเท็จจริงเดิม ปฏิเสธความรับผิดตามฟ้องแย้ง ขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์ไม่ได้ซื้อที่พิพาทและไม่ได้สิทธิครอบครองส่วนจำเลยมิได้รับความเสียหายตามฟ้องแย้ง พิพากษายกฟ้องโจทก์และยกฟ้องแย้งโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเช่นเดียวกับศาลชั้นต้น แต่ไม่เห็นด้วยที่ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องแย้งในข้อที่ขอให้ขับไล่โจทก์ พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ขับไล่โจทก์ออกจากที่พิพาท คำขออื่นตามฟ้องแย้งนอกจากนี้ให้ยก นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ส่วนฎีกาโจทก์ที่ว่า ศาลอุทธรณ์พิพากษาขับไล่โจทก์เป็นการเกินคำขอท้ายฟ้องอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองนั้น เห็นว่าจำเลยทั้งสองฟ้องแย้งอ้างว่าที่พิพาทเป็นมรดกของสิบตำรวจตรีปัญญาตกได้แก่จำเลยทั้งสองซึ่งเป็นทายาท ขอให้ขับไล่โจทก์ออกจากที่พิพาทและเรียกค่าเสียหายศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องแย้ง โดยฟังว่าจำเลยทั้งสองมิได้รับความเสียหายตามฟ้องแย้ง แต่มิได้วินิจฉัยว่าจะให้ขับไล่โจทก์ตามฟ้องแย้งหรือไม่ จึงเป็นการไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งว่าด้วยคำพิพากษาและคำสั่งซึ่งศาลอุทธรณ์ย่อมมีอำนาจยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้นเสีย แล้วส่งสำนวนคืนไปยังศาลชั้นต้นเพื่อให้พิพากษาใหม่ได้ตามมาตรา 243(1) แต่คดีนี้ศาลอุทธรณ์เห็นว่าสมควรวินิจฉัยไปเลยทีเดียวโดยไม่จำต้องย้อนสำนวนไป ก็ชอบที่จะกระทำได้กรณีมิใช่เป็นการพิพากษาเกินคำขอท้ายฟ้องอุทธรณ์ดังที่โจทก์ฎีกา ฎีกาโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกันพิพากษายืน(ประสม ศรีเจริญ-พิศิษฏ์ เทศะบำรุง-สุชาติ จิวะชาติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ