คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5966/2539หลักกฎหมาย: คำร้องขอขยายเวลาชำระค่าขึ้นศาลเป็นอำนาจของศาลชั้นต้นที่จะสั่งตามที่เห็นสมควรและคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวเป็นเพียงเรื่องอนุญาตให้ขยายเวลาการวางเงินหรือไม่เท่านั้นหาได้เป็นการสั่งเกี่ยวกับการรับหรือไม่รับคำฟ้องของโจทก์ไม่คำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาซึ่งต้องห้ามอุทธรณ์คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้พิพากษาว่า ที่ดิน 61 ไร่เป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องอีกต่อไป กับให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหาย 875,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์และโจทก์ยื่นคำร้องขอฟ้องคดีอย่างคนอนาถาพร้อมกับคำฟ้องศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วเห็นว่า โจทก์ไม่ใช่ว่าคนยากจนไม่อาจเสียค่าธรรมเนียมศาลได้ ให้ยกคำร้อง หากโจทก์ประสงค์จะดำเนินคดีต่อไปให้นำเงินค่าขึ้นศาลมาชำระภายใน 15 วันโจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 3 มีคำสั่งให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง หากโจทก์ประสงค์จะดำเนินคดีต่อไปก็ให้นำค่าธรรมเนียมมาชำระต่อศาลชั้นต้นภายในกำหนด 15 วัน นับแต่วันทราบคำสั่งก่อนครบกำหนด 15 วัน โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายเวลาชำระค่าขึ้นศาลออกไปอีก 30 วัน ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ขยายเวลาออกไป 10 วันก่อนครบกำหนด 10 วัน โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายเวลาชำระค่าขึ้นศาลออกไปอีก 10 วัน ศาลชั้นต้นสั่งว่า ไม่มีเหตุให้ขยายเวลาอีก ยกคำร้อง ค่าคำร้องให้เป็นพับโจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวของศาลชั้นต้นศาลชั้นต้นสั่งว่า คำสั่งไม่อนุญาตให้ขยายเวลาวางเงินค่าขึ้นศาลเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาห้ามมิให้อุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226 จึงไม่รับคืนค่าขึ้นศาล และต่อมาศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีโจทก์เพราะโจทก์มิได้ชำระค่าขึ้นศาลตามที่กำหนดโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำร้องขอขยายเวลาการวางเงินของโจทก์ที่ยื่นต่อศาลชั้นต้นเป็นการขอขยายเวลาครั้งที่ 2 เป็นอำนาจดุลพินิจของศาลชั้นต้นที่จะสั่งตามที่เห็นสมควร และคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวเป็นเพียงเรื่องอนุญาตให้ขยายเวลาการวางเงินหรือไม่เท่านั้น หาได้เป็นการสั่งเกี่ยวกับการรับหรือไม่รับคำฟ้องของโจทก์ไม่ คำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาซึ่งต้องห้ามอุทธรณ์ ที่ศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ที่โต้แย้งคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวนี้จึงเป็นอำนาจของศาลชั้นต้นซึ่งสั่งถูกต้องแล้ว ดังนี้เมื่อโจทก์มิได้ชำระค่าขึ้นศาลในเวลาที่กำหนด ศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีของโจทก์จึงถูกต้องแล้วเช่นกันพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5966/2539นาย นิคม แก้วอำไพโจทก์บริษัท มาร์เกตติ้งลิสซิ่ง จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 18, ม. 23, ม. 226คำร้องขอขยายเวลาชำระค่าขึ้นศาลเป็นอำนาจของศาลชั้นต้นที่จะสั่งตามที่เห็นสมควรและคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวเป็นเพียงเรื่องอนุญาตให้ขยายเวลาการวางเงินหรือไม่เท่านั้นหาได้เป็นการสั่งเกี่ยวกับการรับหรือไม่รับคำฟ้องของโจทก์ไม่คำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาซึ่งต้องห้ามอุทธรณ์คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้พิพากษาว่า ที่ดิน 61 ไร่เป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องอีกต่อไป กับให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหาย 875,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์และโจทก์ยื่นคำร้องขอฟ้องคดีอย่างคนอนาถาพร้อมกับคำฟ้องศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วเห็นว่า โจทก์ไม่ใช่ว่าคนยากจนไม่อาจเสียค่าธรรมเนียมศาลได้ ให้ยกคำร้อง หากโจทก์ประสงค์จะดำเนินคดีต่อไปให้นำเงินค่าขึ้นศาลมาชำระภายใน 15 วันโจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 3 มีคำสั่งให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง หากโจทก์ประสงค์จะดำเนินคดีต่อไปก็ให้นำค่าธรรมเนียมมาชำระต่อศาลชั้นต้นภายในกำหนด 15 วัน นับแต่วันทราบคำสั่งก่อนครบกำหนด 15 วัน โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายเวลาชำระค่าขึ้นศาลออกไปอีก 30 วัน ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ขยายเวลาออกไป 10 วันก่อนครบกำหนด 10 วัน โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายเวลาชำระค่าขึ้นศาลออกไปอีก 10 วัน ศาลชั้นต้นสั่งว่า ไม่มีเหตุให้ขยายเวลาอีก ยกคำร้อง ค่าคำร้องให้เป็นพับโจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวของศาลชั้นต้นศาลชั้นต้นสั่งว่า คำสั่งไม่อนุญาตให้ขยายเวลาวางเงินค่าขึ้นศาลเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาห้ามมิให้อุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226 จึงไม่รับคืนค่าขึ้นศาล และต่อมาศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีโจทก์เพราะโจทก์มิได้ชำระค่าขึ้นศาลตามที่กำหนดโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำร้องขอขยายเวลาการวางเงินของโจทก์ที่ยื่นต่อศาลชั้นต้นเป็นการขอขยายเวลาครั้งที่ 2 เป็นอำนาจดุลพินิจของศาลชั้นต้นที่จะสั่งตามที่เห็นสมควร และคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวเป็นเพียงเรื่องอนุญาตให้ขยายเวลาการวางเงินหรือไม่เท่านั้น หาได้เป็นการสั่งเกี่ยวกับการรับหรือไม่รับคำฟ้องของโจทก์ไม่ คำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาซึ่งต้องห้ามอุทธรณ์ ที่ศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ที่โต้แย้งคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวนี้จึงเป็นอำนาจของศาลชั้นต้นซึ่งสั่งถูกต้องแล้ว ดังนี้เมื่อโจทก์มิได้ชำระค่าขึ้นศาลในเวลาที่กำหนด ศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีของโจทก์จึงถูกต้องแล้วเช่นกันพิพากษายืน(วินัย วิมลเศรษฐ-จิระ บุญพจนสุนทร-ชูชาติ ศรีแสง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้พิพากษาว่า ที่ดิน 61 ไร่เป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องอีกต่อไป กับให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหาย 875,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์และโจทก์ยื่นคำร้องขอฟ้องคดีอย่างคนอนาถาพร้อมกับคำฟ้องศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วเห็นว่า โจทก์ไม่ใช่ว่าคนยากจนไม่อาจเสียค่าธรรมเนียมศาลได้ ให้ยกคำร้อง หากโจทก์ประสงค์จะดำเนินคดีต่อไปให้นำเงินค่าขึ้นศาลมาชำระภายใน 15 วันโจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 3 มีคำสั่งให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง หากโจทก์ประสงค์จะดำเนินคดีต่อไปก็ให้นำค่าธรรมเนียมมาชำระต่อศาลชั้นต้นภายในกำหนด 15 วัน นับแต่วันทราบคำสั่งก่อนครบกำหนด 15 วัน โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายเวลาชำระค่าขึ้นศาลออกไปอีก 30 วัน ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ขยายเวลาออกไป 10 วันก่อนครบกำหนด 10 วัน โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายเวลาชำระค่าขึ้นศาลออกไปอีก 10 วัน ศาลชั้นต้นสั่งว่า ไม่มีเหตุให้ขยายเวลาอีก ยกคำร้อง ค่าคำร้องให้เป็นพับโจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวของศาลชั้นต้นศาลชั้นต้นสั่งว่า คำสั่งไม่อนุญาตให้ขยายเวลาวางเงินค่าขึ้นศาลเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาห้ามมิให้อุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226 จึงไม่รับคืนค่าขึ้นศาล และต่อมาศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีโจทก์เพราะโจทก์มิได้ชำระค่าขึ้นศาลตามที่กำหนดโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำร้องขอขยายเวลาการวางเงินของโจทก์ที่ยื่นต่อศาลชั้นต้นเป็นการขอขยายเวลาครั้งที่ 2 เป็นอำนาจดุลพินิจของศาลชั้นต้นที่จะสั่งตามที่เห็นสมควร และคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวเป็นเพียงเรื่องอนุญาตให้ขยายเวลาการวางเงินหรือไม่เท่านั้น หาได้เป็นการสั่งเกี่ยวกับการรับหรือไม่รับคำฟ้องของโจทก์ไม่ คำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาซึ่งต้องห้ามอุทธรณ์ ที่ศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ที่โต้แย้งคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวนี้จึงเป็นอำนาจของศาลชั้นต้นซึ่งสั่งถูกต้องแล้ว ดังนี้เมื่อโจทก์มิได้ชำระค่าขึ้นศาลในเวลาที่กำหนด ศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีของโจทก์จึงถูกต้องแล้วเช่นกันพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5966/2539นาย นิคม แก้วอำไพโจทก์บริษัท มาร์เกตติ้งลิสซิ่ง จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 18, ม. 23, ม. 226คำร้องขอขยายเวลาชำระค่าขึ้นศาลเป็นอำนาจของศาลชั้นต้นที่จะสั่งตามที่เห็นสมควรและคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวเป็นเพียงเรื่องอนุญาตให้ขยายเวลาการวางเงินหรือไม่เท่านั้นหาได้เป็นการสั่งเกี่ยวกับการรับหรือไม่รับคำฟ้องของโจทก์ไม่คำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาซึ่งต้องห้ามอุทธรณ์คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้พิพากษาว่า ที่ดิน 61 ไร่เป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องอีกต่อไป กับให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหาย 875,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์และโจทก์ยื่นคำร้องขอฟ้องคดีอย่างคนอนาถาพร้อมกับคำฟ้องศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วเห็นว่า โจทก์ไม่ใช่ว่าคนยากจนไม่อาจเสียค่าธรรมเนียมศาลได้ ให้ยกคำร้อง หากโจทก์ประสงค์จะดำเนินคดีต่อไปให้นำเงินค่าขึ้นศาลมาชำระภายใน 15 วันโจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 3 มีคำสั่งให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง หากโจทก์ประสงค์จะดำเนินคดีต่อไปก็ให้นำค่าธรรมเนียมมาชำระต่อศาลชั้นต้นภายในกำหนด 15 วัน นับแต่วันทราบคำสั่งก่อนครบกำหนด 15 วัน โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายเวลาชำระค่าขึ้นศาลออกไปอีก 30 วัน ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ขยายเวลาออกไป 10 วันก่อนครบกำหนด 10 วัน โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายเวลาชำระค่าขึ้นศาลออกไปอีก 10 วัน ศาลชั้นต้นสั่งว่า ไม่มีเหตุให้ขยายเวลาอีก ยกคำร้อง ค่าคำร้องให้เป็นพับโจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวของศาลชั้นต้นศาลชั้นต้นสั่งว่า คำสั่งไม่อนุญาตให้ขยายเวลาวางเงินค่าขึ้นศาลเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาห้ามมิให้อุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226 จึงไม่รับคืนค่าขึ้นศาล และต่อมาศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีโจทก์เพราะโจทก์มิได้ชำระค่าขึ้นศาลตามที่กำหนดโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำร้องขอขยายเวลาการวางเงินของโจทก์ที่ยื่นต่อศาลชั้นต้นเป็นการขอขยายเวลาครั้งที่ 2 เป็นอำนาจดุลพินิจของศาลชั้นต้นที่จะสั่งตามที่เห็นสมควร และคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวเป็นเพียงเรื่องอนุญาตให้ขยายเวลาการวางเงินหรือไม่เท่านั้น หาได้เป็นการสั่งเกี่ยวกับการรับหรือไม่รับคำฟ้องของโจทก์ไม่ คำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาซึ่งต้องห้ามอุทธรณ์ ที่ศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ที่โต้แย้งคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวนี้จึงเป็นอำนาจของศาลชั้นต้นซึ่งสั่งถูกต้องแล้ว ดังนี้เมื่อโจทก์มิได้ชำระค่าขึ้นศาลในเวลาที่กำหนด ศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีของโจทก์จึงถูกต้องแล้วเช่นกันพิพากษายืน(วินัย วิมลเศรษฐ-จิระ บุญพจนสุนทร-ชูชาติ ศรีแสง)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ