คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1463/2508หลักกฎหมาย: สัญญาแบบ ซี.ไอ.เอฟ. เป็นสัญญาซื้อขายที่ระบุราคาสินค้าโดยคิดรวมค่าระวางบรรทุกและค่าประกันภัยไว้ด้วย เมื่อโจทก์ผู้ขายว่ามีข้อสัญญากันเป็นพิเศษให้ผู้ซื้อเป็นผู้เสียค่าระวางบรรทุก แต่จำเลยปฏิเสธ เช่นนี้ ถือว่าโจทก์เป็นผู้กล่าวอ้าง จึงเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบการที่โจทก์ผู้ขายได้รับเงินค่าขายไม้จากผู้ซื้อ ค่าระวางบรรทุกเป็นค่าใช้จ่ายอยู่ในการลงทุนของโจทก์ และผู้ซื้อได้ชำระค่าระวางแทนโจทก์จากเงินราคาค่าไม้ที่โจทก์ได้รับชำระจากผู้ซื้อ จึงต้องถือว่าเงินค่าขายไม้เป็นเงินที่โจทก์ได้รับชำระหรือรายรับของโจทก์ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 78 ฉะนั้น ที่เจ้าพนักงานประเมินเรียกเก็บภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลจากโจทก์สำหรับค่าระวางด้วย จึงเป็นการถูกต้องชอบด้วยกฎหมายแล้ว (อ้างฎีกาที่ 785/2507)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้ส่งไม้ไปขายที่ต่างประเทศ สัญญาซื้อขายทำกันในรูป ซี.ไอ.เอฟ. หรือ ซี.แอนด์.เอฟ และได้ตกลงกับผู้ซื้อให้ผู้ซื้อเป็นผู้เสียค่าระวางบรรทุกเอง เมื่อยื่นรายการเสียภาษีการค้า โจทก์จึงไม่ได้ยื่นรายการค่าระวางบรรทุก แต่เจ้าพนักงานประเมินเห็นว่าโจทก์ยื่นรายการเสียภาษีต่ำกว่าจำนวนที่ควรเสียเรียกให้โจทก์เสียภาษีการค้ากับภาษีเทศบาลและภาษีเพิ่มรวมเป็นเงิน 70,268.52 บาท โจทก์อุทธรณ์การประเมินแต่คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์เข้าใจกฎหมายผิด คงให้โจทก์เสียภาษีเป็นเงิน58,557.10 บาท จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีและยกคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์การประเมินภาษีอากรเสียจำเลยให้การปฏิเสธต่อสู้คดีศาลชั้นต้นพิพากษาว่าโจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลตามที่เจ้าพนักงานประเมิน ให้ยกคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีฟังไม่ได้ว่าโจทก์ได้ตกลงให้ผู้ซื้อมีหน้าที่ต้องชำระค่าระวางบรรทุก พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์จำเลยนำสืบรับกันว่า สัญญาแบบ ซี.ไอ.เอฟ.นั้น หมายความว่า เป็นสัญญาซื้อขายที่ระบุราคาสินค้าโดยคิดรวมค่าระวางบรรทุกและค่าประกันภัยไว้ด้วย แต่โจทก์อ้างว่าถึงแม้โจทก์ทำสัญญาแบบ ซี.ไอ.เอฟ. หรือระบุราคาซื้อขายเป็น ซี.ไอ.เอฟ.ก็ตาม แต่คู่สัญญาตกลงกันให้ผู้ซื้อเป็นผู้เสียค่าระวางบรรทุกโดยมีข้อสัญญากันเป็นพิเศษ และผู้ซื้อได้ชำระค่าระวางบรรทุกให้แก่บริษัทเดินเรือผู้ขนส่งไปโดยตรง โจทก์ผู้ขายไม้ได้รับเงินค่าระวางนี้อย่างใดเลย ฝ่ายจำเลยเห็นว่าค่าระวางนี้ผู้ซื้อชำระแทนโจทก์ ถือว่าโจทก์ได้รับชำระราคาสำหรับค่าระวางด้วยจึงเป็นรายรับที่โจทก์จะต้องเสียภาษี ข้อเท็จจริงประการแรกก็คือ การซื้อขายที่โจทก์ฟ้องนี้ คู่สัญญาได้ตกลงกันให้ผู้ซื้อเป็นฝ่ายเสียค่าระวางบรรทุกหรือไม่ ตามข้อนี้โจทก์เป็นผู้กล่าวอ้างและจำเลยว่าไม่เป็นความจริงจึงเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบ เห็นว่าโจทก์ไม่มีพยานหลักฐานอันแสดงชัดในข้อนี้ตามพฤติการณ์ต้องฟังว่าโจทก์ได้รับเงินค่าขายไม้จากผู้ซื้อเต็มตามราคา 35.15.0 ปอนด์ต่อต้น ค่าระวางบรรทุกเป็นค่าใช้จ่ายอยู่ในการลงทุนของโจทก์ และผู้ซื้อได้ทำการชำระค่าระวางแทนโจทก์จากเงินราคาค่าไม้ที่โจทก์ได้รับชำระจากผู้ซื้อเงินค่าขายไม้ 35.15.0 ปอนด์ต่อต้น จึงต้องถือว่าเป็นเงินที่โจทก์ได้รับชำระหรือรายรับของโจทก์ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 78 ซึ่งบัญญัติว่า"รายรับ" หมายความว่าเงินหรือค่าบริการทุกชนิดที่ได้รับชำระไม่ว่าในหรือนอกประเทศ เนื่องจากการประกอบหรือดำเนินการค้า ฯลฯ "ที่เจ้าพนักงานประเมินเรียกเก็บภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลจากโจทก์สำหรับว่าระวางด้วยจึงเป็นการถูกต้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษามาชอบแล้วพิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1463/2508บริษัทแองโกลไทยคอร์ปอเรชั่น จำกัด โดยนายจอนโจทก์กอดอนแฮค ผู้รับมอบอำนาจโจทก์กรมสรรพากรจำเลย ป.รัษฎากร ม. 78 ป.พ.พ. ม. 453, ม. 608สัญญาแบบ ซี.ไอ.เอฟ. เป็นสัญญาซื้อขายที่ระบุราคาสินค้าโดยคิดรวมค่าระวางบรรทุกและค่าประกันภัยไว้ด้วย เมื่อโจทก์ผู้ขายว่ามีข้อสัญญากันเป็นพิเศษให้ผู้ซื้อเป็นผู้เสียค่าระวางบรรทุก แต่จำเลยปฏิเสธ เช่นนี้ ถือว่าโจทก์เป็นผู้กล่าวอ้าง จึงเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบการที่โจทก์ผู้ขายได้รับเงินค่าขายไม้จากผู้ซื้อ ค่าระวางบรรทุกเป็นค่าใช้จ่ายอยู่ในการลงทุนของโจทก์ และผู้ซื้อได้ชำระค่าระวางแทนโจทก์จากเงินราคาค่าไม้ที่โจทก์ได้รับชำระจากผู้ซื้อ จึงต้องถือว่าเงินค่าขายไม้เป็นเงินที่โจทก์ได้รับชำระหรือรายรับของโจทก์ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 78 ฉะนั้น ที่เจ้าพนักงานประเมินเรียกเก็บภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลจากโจทก์สำหรับค่าระวางด้วย จึงเป็นการถูกต้องชอบด้วยกฎหมายแล้ว (อ้างฎีกาที่ 785/2507)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้ส่งไม้ไปขายที่ต่างประเทศ สัญญาซื้อขายทำกันในรูป ซี.ไอ.เอฟ. หรือ ซี.แอนด์.เอฟ และได้ตกลงกับผู้ซื้อให้ผู้ซื้อเป็นผู้เสียค่าระวางบรรทุกเอง เมื่อยื่นรายการเสียภาษีการค้า โจทก์จึงไม่ได้ยื่นรายการค่าระวางบรรทุก แต่เจ้าพนักงานประเมินเห็นว่าโจทก์ยื่นรายการเสียภาษีต่ำกว่าจำนวนที่ควรเสียเรียกให้โจทก์เสียภาษีการค้ากับภาษีเทศบาลและภาษีเพิ่มรวมเป็นเงิน 70,268.52 บาท โจทก์อุทธรณ์การประเมินแต่คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์เข้าใจกฎหมายผิด คงให้โจทก์เสียภาษีเป็นเงิน58,557.10 บาท จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีและยกคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์การประเมินภาษีอากรเสียจำเลยให้การปฏิเสธต่อสู้คดีศาลชั้นต้นพิพากษาว่าโจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลตามที่เจ้าพนักงานประเมิน ให้ยกคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีฟังไม่ได้ว่าโจทก์ได้ตกลงให้ผู้ซื้อมีหน้าที่ต้องชำระค่าระวางบรรทุก พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์จำเลยนำสืบรับกันว่า สัญญาแบบ ซี.ไอ.เอฟ.นั้น หมายความว่า เป็นสัญญาซื้อขายที่ระบุราคาสินค้าโดยคิดรวมค่าระวางบรรทุกและค่าประกันภัยไว้ด้วย แต่โจทก์อ้างว่าถึงแม้โจทก์ทำสัญญาแบบ ซี.ไอ.เอฟ. หรือระบุราคาซื้อขายเป็น ซี.ไอ.เอฟ.ก็ตาม แต่คู่สัญญาตกลงกันให้ผู้ซื้อเป็นผู้เสียค่าระวางบรรทุกโดยมีข้อสัญญากันเป็นพิเศษ และผู้ซื้อได้ชำระค่าระวางบรรทุกให้แก่บริษัทเดินเรือผู้ขนส่งไปโดยตรง โจทก์ผู้ขายไม้ได้รับเงินค่าระวางนี้อย่างใดเลย ฝ่ายจำเลยเห็นว่าค่าระวางนี้ผู้ซื้อชำระแทนโจทก์ ถือว่าโจทก์ได้รับชำระราคาสำหรับค่าระวางด้วยจึงเป็นรายรับที่โจทก์จะต้องเสียภาษี ข้อเท็จจริงประการแรกก็คือ การซื้อขายที่โจทก์ฟ้องนี้ คู่สัญญาได้ตกลงกันให้ผู้ซื้อเป็นฝ่ายเสียค่าระวางบรรทุกหรือไม่ ตามข้อนี้โจทก์เป็นผู้กล่าวอ้างและจำเลยว่าไม่เป็นความจริงจึงเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบ เห็นว่าโจทก์ไม่มีพยานหลักฐานอันแสดงชัดในข้อนี้ตามพฤติการณ์ต้องฟังว่าโจทก์ได้รับเงินค่าขายไม้จากผู้ซื้อเต็มตามราคา 35.15.0 ปอนด์ต่อต้น ค่าระวางบรรทุกเป็นค่าใช้จ่ายอยู่ในการลงทุนของโจทก์ และผู้ซื้อได้ทำการชำระค่าระวางแทนโจทก์จากเงินราคาค่าไม้ที่โจทก์ได้รับชำระจากผู้ซื้อเงินค่าขายไม้ 35.15.0 ปอนด์ต่อต้น จึงต้องถือว่าเป็นเงินที่โจทก์ได้รับชำระหรือรายรับของโจทก์ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 78 ซึ่งบัญญัติว่า"รายรับ" หมายความว่าเงินหรือค่าบริการทุกชนิดที่ได้รับชำระไม่ว่าในหรือนอกประเทศ เนื่องจากการประกอบหรือดำเนินการค้า ฯลฯ "ที่เจ้าพนักงานประเมินเรียกเก็บภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลจากโจทก์สำหรับว่าระวางด้วยจึงเป็นการถูกต้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษามาชอบแล้วพิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์(โพยม เลขยานนท์-ห้วน ประชาบาล-อินท์ อุดล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้ส่งไม้ไปขายที่ต่างประเทศ สัญญาซื้อขายทำกันในรูป ซี.ไอ.เอฟ. หรือ ซี.แอนด์.เอฟ และได้ตกลงกับผู้ซื้อให้ผู้ซื้อเป็นผู้เสียค่าระวางบรรทุกเอง เมื่อยื่นรายการเสียภาษีการค้า โจทก์จึงไม่ได้ยื่นรายการค่าระวางบรรทุก แต่เจ้าพนักงานประเมินเห็นว่าโจทก์ยื่นรายการเสียภาษีต่ำกว่าจำนวนที่ควรเสียเรียกให้โจทก์เสียภาษีการค้ากับภาษีเทศบาลและภาษีเพิ่มรวมเป็นเงิน 70,268.52 บาท โจทก์อุทธรณ์การประเมินแต่คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์เข้าใจกฎหมายผิด คงให้โจทก์เสียภาษีเป็นเงิน58,557.10 บาท จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีและยกคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์การประเมินภาษีอากรเสียจำเลยให้การปฏิเสธต่อสู้คดีศาลชั้นต้นพิพากษาว่าโจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลตามที่เจ้าพนักงานประเมิน ให้ยกคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีฟังไม่ได้ว่าโจทก์ได้ตกลงให้ผู้ซื้อมีหน้าที่ต้องชำระค่าระวางบรรทุก พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์จำเลยนำสืบรับกันว่า สัญญาแบบ ซี.ไอ.เอฟ.นั้น หมายความว่า เป็นสัญญาซื้อขายที่ระบุราคาสินค้าโดยคิดรวมค่าระวางบรรทุกและค่าประกันภัยไว้ด้วย แต่โจทก์อ้างว่าถึงแม้โจทก์ทำสัญญาแบบ ซี.ไอ.เอฟ. หรือระบุราคาซื้อขายเป็น ซี.ไอ.เอฟ.ก็ตาม แต่คู่สัญญาตกลงกันให้ผู้ซื้อเป็นผู้เสียค่าระวางบรรทุกโดยมีข้อสัญญากันเป็นพิเศษ และผู้ซื้อได้ชำระค่าระวางบรรทุกให้แก่บริษัทเดินเรือผู้ขนส่งไปโดยตรง โจทก์ผู้ขายไม้ได้รับเงินค่าระวางนี้อย่างใดเลย ฝ่ายจำเลยเห็นว่าค่าระวางนี้ผู้ซื้อชำระแทนโจทก์ ถือว่าโจทก์ได้รับชำระราคาสำหรับค่าระวางด้วยจึงเป็นรายรับที่โจทก์จะต้องเสียภาษี ข้อเท็จจริงประการแรกก็คือ การซื้อขายที่โจทก์ฟ้องนี้ คู่สัญญาได้ตกลงกันให้ผู้ซื้อเป็นฝ่ายเสียค่าระวางบรรทุกหรือไม่ ตามข้อนี้โจทก์เป็นผู้กล่าวอ้างและจำเลยว่าไม่เป็นความจริงจึงเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบ เห็นว่าโจทก์ไม่มีพยานหลักฐานอันแสดงชัดในข้อนี้ตามพฤติการณ์ต้องฟังว่าโจทก์ได้รับเงินค่าขายไม้จากผู้ซื้อเต็มตามราคา 35.15.0 ปอนด์ต่อต้น ค่าระวางบรรทุกเป็นค่าใช้จ่ายอยู่ในการลงทุนของโจทก์ และผู้ซื้อได้ทำการชำระค่าระวางแทนโจทก์จากเงินราคาค่าไม้ที่โจทก์ได้รับชำระจากผู้ซื้อเงินค่าขายไม้ 35.15.0 ปอนด์ต่อต้น จึงต้องถือว่าเป็นเงินที่โจทก์ได้รับชำระหรือรายรับของโจทก์ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 78 ซึ่งบัญญัติว่า"รายรับ" หมายความว่าเงินหรือค่าบริการทุกชนิดที่ได้รับชำระไม่ว่าในหรือนอกประเทศ เนื่องจากการประกอบหรือดำเนินการค้า ฯลฯ "ที่เจ้าพนักงานประเมินเรียกเก็บภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลจากโจทก์สำหรับว่าระวางด้วยจึงเป็นการถูกต้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษามาชอบแล้วพิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1463/2508บริษัทแองโกลไทยคอร์ปอเรชั่น จำกัด โดยนายจอนโจทก์กอดอนแฮค ผู้รับมอบอำนาจโจทก์กรมสรรพากรจำเลย ป.รัษฎากร ม. 78 ป.พ.พ. ม. 453, ม. 608สัญญาแบบ ซี.ไอ.เอฟ. เป็นสัญญาซื้อขายที่ระบุราคาสินค้าโดยคิดรวมค่าระวางบรรทุกและค่าประกันภัยไว้ด้วย เมื่อโจทก์ผู้ขายว่ามีข้อสัญญากันเป็นพิเศษให้ผู้ซื้อเป็นผู้เสียค่าระวางบรรทุก แต่จำเลยปฏิเสธ เช่นนี้ ถือว่าโจทก์เป็นผู้กล่าวอ้าง จึงเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบการที่โจทก์ผู้ขายได้รับเงินค่าขายไม้จากผู้ซื้อ ค่าระวางบรรทุกเป็นค่าใช้จ่ายอยู่ในการลงทุนของโจทก์ และผู้ซื้อได้ชำระค่าระวางแทนโจทก์จากเงินราคาค่าไม้ที่โจทก์ได้รับชำระจากผู้ซื้อ จึงต้องถือว่าเงินค่าขายไม้เป็นเงินที่โจทก์ได้รับชำระหรือรายรับของโจทก์ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 78 ฉะนั้น ที่เจ้าพนักงานประเมินเรียกเก็บภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลจากโจทก์สำหรับค่าระวางด้วย จึงเป็นการถูกต้องชอบด้วยกฎหมายแล้ว (อ้างฎีกาที่ 785/2507)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้ส่งไม้ไปขายที่ต่างประเทศ สัญญาซื้อขายทำกันในรูป ซี.ไอ.เอฟ. หรือ ซี.แอนด์.เอฟ และได้ตกลงกับผู้ซื้อให้ผู้ซื้อเป็นผู้เสียค่าระวางบรรทุกเอง เมื่อยื่นรายการเสียภาษีการค้า โจทก์จึงไม่ได้ยื่นรายการค่าระวางบรรทุก แต่เจ้าพนักงานประเมินเห็นว่าโจทก์ยื่นรายการเสียภาษีต่ำกว่าจำนวนที่ควรเสียเรียกให้โจทก์เสียภาษีการค้ากับภาษีเทศบาลและภาษีเพิ่มรวมเป็นเงิน 70,268.52 บาท โจทก์อุทธรณ์การประเมินแต่คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์เข้าใจกฎหมายผิด คงให้โจทก์เสียภาษีเป็นเงิน58,557.10 บาท จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีและยกคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์การประเมินภาษีอากรเสียจำเลยให้การปฏิเสธต่อสู้คดีศาลชั้นต้นพิพากษาว่าโจทก์ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลตามที่เจ้าพนักงานประเมิน ให้ยกคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีฟังไม่ได้ว่าโจทก์ได้ตกลงให้ผู้ซื้อมีหน้าที่ต้องชำระค่าระวางบรรทุก พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์จำเลยนำสืบรับกันว่า สัญญาแบบ ซี.ไอ.เอฟ.นั้น หมายความว่า เป็นสัญญาซื้อขายที่ระบุราคาสินค้าโดยคิดรวมค่าระวางบรรทุกและค่าประกันภัยไว้ด้วย แต่โจทก์อ้างว่าถึงแม้โจทก์ทำสัญญาแบบ ซี.ไอ.เอฟ. หรือระบุราคาซื้อขายเป็น ซี.ไอ.เอฟ.ก็ตาม แต่คู่สัญญาตกลงกันให้ผู้ซื้อเป็นผู้เสียค่าระวางบรรทุกโดยมีข้อสัญญากันเป็นพิเศษ และผู้ซื้อได้ชำระค่าระวางบรรทุกให้แก่บริษัทเดินเรือผู้ขนส่งไปโดยตรง โจทก์ผู้ขายไม้ได้รับเงินค่าระวางนี้อย่างใดเลย ฝ่ายจำเลยเห็นว่าค่าระวางนี้ผู้ซื้อชำระแทนโจทก์ ถือว่าโจทก์ได้รับชำระราคาสำหรับค่าระวางด้วยจึงเป็นรายรับที่โจทก์จะต้องเสียภาษี ข้อเท็จจริงประการแรกก็คือ การซื้อขายที่โจทก์ฟ้องนี้ คู่สัญญาได้ตกลงกันให้ผู้ซื้อเป็นฝ่ายเสียค่าระวางบรรทุกหรือไม่ ตามข้อนี้โจทก์เป็นผู้กล่าวอ้างและจำเลยว่าไม่เป็นความจริงจึงเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบ เห็นว่าโจทก์ไม่มีพยานหลักฐานอันแสดงชัดในข้อนี้ตามพฤติการณ์ต้องฟังว่าโจทก์ได้รับเงินค่าขายไม้จากผู้ซื้อเต็มตามราคา 35.15.0 ปอนด์ต่อต้น ค่าระวางบรรทุกเป็นค่าใช้จ่ายอยู่ในการลงทุนของโจทก์ และผู้ซื้อได้ทำการชำระค่าระวางแทนโจทก์จากเงินราคาค่าไม้ที่โจทก์ได้รับชำระจากผู้ซื้อเงินค่าขายไม้ 35.15.0 ปอนด์ต่อต้น จึงต้องถือว่าเป็นเงินที่โจทก์ได้รับชำระหรือรายรับของโจทก์ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 78 ซึ่งบัญญัติว่า"รายรับ" หมายความว่าเงินหรือค่าบริการทุกชนิดที่ได้รับชำระไม่ว่าในหรือนอกประเทศ เนื่องจากการประกอบหรือดำเนินการค้า ฯลฯ "ที่เจ้าพนักงานประเมินเรียกเก็บภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลจากโจทก์สำหรับว่าระวางด้วยจึงเป็นการถูกต้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษามาชอบแล้วพิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์(โพยม เลขยานนท์-ห้วน ประชาบาล-อินท์ อุดล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ