คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1924หลักกฎหมาย: คำสั่งของนายจ้างที่ลูกจ้างต้องปฏิบัติตามป.พ.พ.มาตรา575,583และประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ47(3)ต้องเป็นคำสั่งให้ลูกจ้างทำงานตามหน้าที่ของลูกจ้างและเป็นงานในกิจการของนายจ้างการที่จำเลยให้โจทก์ทั้งเจ็ดไปทำงานที่บริษัทอ. ซึ่งมิได้เป็นกิจการของจำเลยทั้งมิใช่งานตามหน้าที่ของโจทก์ทั้งเจ็ดย่อมมิใช่คำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายกรณีถือไม่ได้ว่าโจทก์ทั้งเจ็ดขัดหรือฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างโจทก์ ทั้ง เจ็ด สำนวน ฟ้อง ว่า โจทก์ ทั้ง เจ็ด เป็น ลูกจ้าง จำเลยใน ตำแหน่ง พนักงาน ทั่วไป ต่อมา เมื่อ วันที่ 24 เมษายน 2536 จำเลยได้ เลิกจ้าง โจทก์ ทั้ง เจ็ด โดย ที่ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไม่มี ความผิด เป็นการ เลิกจ้าง โดย ไม่เป็นธรรม ขอให้ บังคับ จำเลย จ่าย สินจ้าง แทน การบอกกล่าว ล่วงหน้า จ่ายเงิน ประกัน คืน และ จ่าย ค่าเสียหาย จาก การเลิกจ้าง ไม่เป็นธรรม แก่ โจทก์ แต่ละ คน ตาม จำนวน ที่ กล่าว ใน ฟ้อง พร้อมดอกเบี้ย ใน อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับ ตั้งแต่ วัน เลิกจ้างจำเลย ให้การ ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง วินิจฉัย ว่า จำเลย ประกอบ ธุรกิจ ผลิต รองเท้าเมื่อ เดือน เมษายน 2536 จำเลย ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด กับ ลูกจ้าง อื่น รวมทั้งหมด 29 คน ด้วยกัน ไป ช่วย ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด ซึ่ง เป็น บริษัท ผลิต วัตถุดิบ พื้น ยาง รองเท้า ส่ง ให้ แก่ จำเลย โจทก์ที่ 4 และ ที่ 6 ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด ได้ 1 วัน ส่วน โจทก์ อื่น ทำงาน อยู่ 2 วัน หลังจาก นั้น โจทก์ ทุกคน กลับ ไป ที่บริษัท จำเลย ขอ กลับ ไป ทำงาน กับ จำเลย จำเลย สั่ง ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ดเดินทาง กลับ ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด แต่ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไม่ปฏิบัติ ตาม จำเลย ลงโทษ โจทก์ ทุกคน ด้วย การ ตักเตือน เป็น หนังสือและ มี คำสั่ง ให้ พัก งาน โดย ไม่ได้ รับ ค่าจ้าง ตั้งแต่ วันที่ 20 ถึงวันที่ 22 เมษายน 2536 เมื่อ ครบ กำหนด เวลา พัก งาน แล้ว โจทก์ ที่ 1ที่ 2 ที่ 4 ถึง ที่ 7 กลับ ไป ที่ บริษัท จำเลย ส่วน โจทก์ ที่ 3 ไม่ไปอีก เลย จำเลย มี คำสั่ง ให้ โจทก์ ที่ ไป พบ กลับ ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด อีก ครั้ง แต่ โจทก์ ดังกล่าว ไม่ปฏิบัติ ตาม จำเลย จึง มี คำสั่ง เลิกจ้าง โจทก์ ทั้ง เจ็ด การ ที่ จำเลย สั่ง ให้ โจทก์ทั้ง เจ็ด ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด ซึ่ง เป็น บริษัท ผลิต พื้น รองเท้า ยาง ส่ง ให้ จำเลย เนื่องจาก บริษัท ดังกล่าว ประสบปัญหา ขาด คนงาน ถือได้ว่า จำเลย ใช้ สิทธิ ใน ทาง จัดการ โดยชอบ แล้วคำสั่ง ของ จำเลย ดังกล่าว เป็น คำสั่ง อัน ชอบ ด้วย กฎหมาย จำเลย มีสิทธิเลิกจ้าง โจทก์ ทั้ง เจ็ด ได้ โดย ไม่ต้อง บอกกล่าว ล่วงหน้า และ ไม่ต้องจ่าย ค่าชดเชย ทั้ง ไม่ใช่ การ เลิกจ้าง ไม่เป็นธรรม แต่ จำเลย ต้องคืนเงิน ประกัน แก่ โจทก์ ทุกคน พิพากษา ให้ จำเลย คืนเงิน ประกัน แก่โจทก์ ที่ 1 ถึง ที่ 3 ที่ 5 และ ที่ 7 คน ละ 1,000 บาท โจทก์ ที่ 4และ ที่ 6 คน ละ 1,500 บาท พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปีจาก เงิน ที่ จำเลย จะ ต้อง จ่าย ให้ แก่ โจทก์ แต่ละ คน นับแต่ วันฟ้อง(วันที่ 3 มิถุนายน 2536) จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ คำขอ อื่น นอกจาก นี้ให้ยก เสียโจทก์ ทั้ง เจ็ด สำนวน อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา แผนก คดีแรงงาน วินิจฉัย ว่า "ที่ โจทก์ ทั้ง เจ็ด อุทธรณ์ว่า คำสั่ง ของ จำเลย ที่ สั่ง ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด เป็น คำสั่ง ที่ ไม่ชอบด้วยกฎหมาย โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไม่จำต้อง ปฏิบัติ ตาม จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ ทั้ง เจ็ด ด้วย เหตุ ที่ โจทก์ทั้ง เจ็ด ไม่ปฏิบัติ ตาม คำสั่ง ดังกล่าว จึง ต้อง จ่าย สินจ้าง แทน การบอกกล่าว ล่วงหน้า ค่าชดเชย และ ค่าเสียหาย ให้ แก่ โจทก์ ทั้ง เจ็ดตาม ฟ้อง นั้น เห็นว่า บทบัญญัติ แห่ง ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 575, 583 และ ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การ คุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3) ได้ กำหนด ให้ ลูกจ้าง มี หน้าที่ ทำงาน ให้ แก่ นายจ้างโดย ทำงาน ตาม คำสั่ง อัน ชอบ ด้วย กฎหมาย ของ นายจ้าง ดังนั้น คำสั่งของ นายจ้าง ที่ ลูกจ้าง ต้อง ปฏิบัติ ตาม ก็ จะ ต้อง เป็น คำสั่ง ที่ ให้ลูกจ้าง ทำงาน ตาม หน้าที่ ของ ลูกจ้าง และ เป็น งาน ใน กิจการ ของ นายจ้างนั้น ตาม ข้อเท็จจริง ใน คดี นี้ เมื่อ จำเลย มี ปัญหา ใน การ ผลิต เนื่องจากเกิด การ ผละ งาน ใน บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด จำเลย ได้ ชี้แจง ให้ ลูกจ้าง ทราบ ความจำเป็น ที่ จะ ต้อง ให้ ลูกจ้าง จำเลย ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด โจทก์ ทั้ง เจ็ด และ ลูกจ้าง อื่น ก็ มิได้ โต้แย้ง และ ไป ทำงาน ให้ ตาม ประสงค์ ของ จำเลย ซึ่ง เป็น การ ให้ ความ ร่วมมือช่วยเหลือ จำเลย ผู้เป็น นายจ้าง ชอบ ด้วย กฎหมาย และ การ แรงงานสัมพันธ์ที่ ดี แล้ว แต่ ที่ จำเลย สั่ง ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด หลังจาก ที่ โจทก์ ทั้ง เจ็ด กลับ ไป ที่ บริษัท จำเลย และ สั่ง เช่นเดียวกัน ซ้ำ อีก ครั้งหนึ่ง หลังจาก ได้ ลงโทษ โจทก์ทั้ง เจ็ด ที่ ไม่ปฏิบัติ คำสั่ง ครั้งแรก นั้น ปรากฏว่า บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด มิได้ เป็น กิจการ ของ จำเลย แต่ เป็น กิจการ ของ บุคคลอื่น จำเลย เกี่ยวข้อง เพียง เป็น ลูกค้า รับ ซื้อ ผลิตภัณฑ์ พื้น ยางรองเท้า จาก บริษัท ดังกล่าว มา ดำเนินการ ผลิต เป็น รองเท้า เท่านั้นทั้ง งาน ที่ จำเลย สั่ง ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ทำ ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด ก็ มิใช่ งาน ตาม หน้าที่ ของ โจทก์ ทั้ง เจ็ด แต่อย่างใด คำสั่งของ จำเลย ที่ ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไป ทำงาน นอก หน้าที่ ของ ลูกจ้าง และ เป็นงาน ของ บุคคลอื่น มิใช่ งาน ใน กิจการ ของ จำเลย ผู้เป็น นายจ้าง เช่นนี้ย่อม มิใช่ คำสั่ง อัน ชอบ ด้วย กฎหมาย กรณี ถือไม่ได้ว่า โจทก์ ทั้ง เจ็ดขัด หรือ ฝ่าฝืน คำสั่ง อัน ชอบ ด้วย กฎหมาย ของ นายจ้าง ตาม บท กฎหมาย ดังกล่าวข้างต้น จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ ที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ถึง ที่ 7 ด้วย เหตุดังกล่าว จึง เป็น การ เลิกจ้าง โดย ไม่มี ความผิด เป็น การ เลิกจ้าง ที่ไม่เป็นธรรม ทั้ง จำเลย จะ ต้อง จ่าย สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้าและ ค่าชดเชย ให้ แก่ โจทก์ ดังกล่าว ด้วย แต่ ศาลแรงงานกลาง ยัง มิได้พิจารณา วินิจฉัย ข้อเท็จจริง เกี่ยวกับ จำนวน ค่าเสียหาย สินจ้าง แทนการ บอกกล่าว ล่วงหน้า และ ค่าชดเชย จึง ต้อง ย้อนสำนวน ไป ให้ศาลแรงงานกลาง ดำเนิน กระบวนพิจารณา ใน เรื่อง ดังกล่าว ส่วน โจทก์ที่ 3 นั้น จำเลย เลิกจ้าง เพราะ เหตุ ละทิ้ง หน้าที่ เป็น เวลา3 วันทำงาน ติดต่อ กัน ด้วย เมื่อ ศาลแรงงานกลาง ฟัง ข้อเท็จจริง ว่าโจทก์ ที่ 3 มิได้ ไป ปฏิบัติ หน้าที่ ทำงาน ให้ แก่ จำเลย อีก เลย นับแต่ครบ กำหนด เวลา พัก งาน ซึ่ง เป็น เวลา เกินกว่า 3 วันทำงาน ติดต่อ กันโดย ไม่มี เหตุอันสมควร จำเลย จึง เลิกจ้าง โจทก์ ที่ 3 ได้ โดย ไม่ต้องบอกกล่าว ล่วงหน้า ไม่ต้อง จ่าย ค่าชดเชย และ มิใช่ การ เลิกจ้าง ที่ไม่เป็นธรรม อุทธรณ์ ของ โจทก์ ที่ 3 ฟังไม่ขึ้น "พิพากษาแก้ เป็น ว่า ให้ยก คำพิพากษา ศาลแรงงานกลาง ใน ส่วน ที่เกี่ยวกับ ข้อหา ใน เรื่อง การ เลิกจ้าง ตาม ฟ้อง ของ โจทก์ ที่ 1 ที่ 2ที่ 4 ถึง ที่ 7 ให้ ศาลแรงงานกลาง พิจารณา วินิจฉัย ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับ จำนวน ค่าเสียหาย สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้า และค่าชดเชย ของ โจทก์ ที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ถึง ที่ 7 และ พิพากษา ใหม่ ตามรูปคดี นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลแรงงานกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 536 - 542/2538นาย ทวี พากเพียร กับพวกโจทก์บริษัท บดินทร์ฟุตแวร์คอร์ปอเรชั่น จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 575, ม. 583 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3)คำสั่งของนายจ้างที่ลูกจ้างต้องปฏิบัติตามป.พ.พ.มาตรา575,583และประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ47(3)ต้องเป็นคำสั่งให้ลูกจ้างทำงานตามหน้าที่ของลูกจ้างและเป็นงานในกิจการของนายจ้างการที่จำเลยให้โจทก์ทั้งเจ็ดไปทำงานที่บริษัทอ. ซึ่งมิได้เป็นกิจการของจำเลยทั้งมิใช่งานตามหน้าที่ของโจทก์ทั้งเจ็ดย่อมมิใช่คำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายกรณีถือไม่ได้ว่าโจทก์ทั้งเจ็ดขัดหรือฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างโจทก์ ทั้ง เจ็ด สำนวน ฟ้อง ว่า โจทก์ ทั้ง เจ็ด เป็น ลูกจ้าง จำเลยใน ตำแหน่ง พนักงาน ทั่วไป ต่อมา เมื่อ วันที่ 24 เมษายน 2536 จำเลยได้ เลิกจ้าง โจทก์ ทั้ง เจ็ด โดย ที่ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไม่มี ความผิด เป็นการ เลิกจ้าง โดย ไม่เป็นธรรม ขอให้ บังคับ จำเลย จ่าย สินจ้าง แทน การบอกกล่าว ล่วงหน้า จ่ายเงิน ประกัน คืน และ จ่าย ค่าเสียหาย จาก การเลิกจ้าง ไม่เป็นธรรม แก่ โจทก์ แต่ละ คน ตาม จำนวน ที่ กล่าว ใน ฟ้อง พร้อมดอกเบี้ย ใน อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับ ตั้งแต่ วัน เลิกจ้างจำเลย ให้การ ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง วินิจฉัย ว่า จำเลย ประกอบ ธุรกิจ ผลิต รองเท้าเมื่อ เดือน เมษายน 2536 จำเลย ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด กับ ลูกจ้าง อื่น รวมทั้งหมด 29 คน ด้วยกัน ไป ช่วย ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด ซึ่ง เป็น บริษัท ผลิต วัตถุดิบ พื้น ยาง รองเท้า ส่ง ให้ แก่ จำเลย โจทก์ที่ 4 และ ที่ 6 ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด ได้ 1 วัน ส่วน โจทก์ อื่น ทำงาน อยู่ 2 วัน หลังจาก นั้น โจทก์ ทุกคน กลับ ไป ที่บริษัท จำเลย ขอ กลับ ไป ทำงาน กับ จำเลย จำเลย สั่ง ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ดเดินทาง กลับ ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด แต่ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไม่ปฏิบัติ ตาม จำเลย ลงโทษ โจทก์ ทุกคน ด้วย การ ตักเตือน เป็น หนังสือและ มี คำสั่ง ให้ พัก งาน โดย ไม่ได้ รับ ค่าจ้าง ตั้งแต่ วันที่ 20 ถึงวันที่ 22 เมษายน 2536 เมื่อ ครบ กำหนด เวลา พัก งาน แล้ว โจทก์ ที่ 1ที่ 2 ที่ 4 ถึง ที่ 7 กลับ ไป ที่ บริษัท จำเลย ส่วน โจทก์ ที่ 3 ไม่ไปอีก เลย จำเลย มี คำสั่ง ให้ โจทก์ ที่ ไป พบ กลับ ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด อีก ครั้ง แต่ โจทก์ ดังกล่าว ไม่ปฏิบัติ ตาม จำเลย จึง มี คำสั่ง เลิกจ้าง โจทก์ ทั้ง เจ็ด การ ที่ จำเลย สั่ง ให้ โจทก์ทั้ง เจ็ด ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด ซึ่ง เป็น บริษัท ผลิต พื้น รองเท้า ยาง ส่ง ให้ จำเลย เนื่องจาก บริษัท ดังกล่าว ประสบปัญหา ขาด คนงาน ถือได้ว่า จำเลย ใช้ สิทธิ ใน ทาง จัดการ โดยชอบ แล้วคำสั่ง ของ จำเลย ดังกล่าว เป็น คำสั่ง อัน ชอบ ด้วย กฎหมาย จำเลย มีสิทธิเลิกจ้าง โจทก์ ทั้ง เจ็ด ได้ โดย ไม่ต้อง บอกกล่าว ล่วงหน้า และ ไม่ต้องจ่าย ค่าชดเชย ทั้ง ไม่ใช่ การ เลิกจ้าง ไม่เป็นธรรม แต่ จำเลย ต้องคืนเงิน ประกัน แก่ โจทก์ ทุกคน พิพากษา ให้ จำเลย คืนเงิน ประกัน แก่โจทก์ ที่ 1 ถึง ที่ 3 ที่ 5 และ ที่ 7 คน ละ 1,000 บาท โจทก์ ที่ 4และ ที่ 6 คน ละ 1,500 บาท พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปีจาก เงิน ที่ จำเลย จะ ต้อง จ่าย ให้ แก่ โจทก์ แต่ละ คน นับแต่ วันฟ้อง(วันที่ 3 มิถุนายน 2536) จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ คำขอ อื่น นอกจาก นี้ให้ยก เสียโจทก์ ทั้ง เจ็ด สำนวน อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา แผนก คดีแรงงาน วินิจฉัย ว่า "ที่ โจทก์ ทั้ง เจ็ด อุทธรณ์ว่า คำสั่ง ของ จำเลย ที่ สั่ง ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด เป็น คำสั่ง ที่ ไม่ชอบด้วยกฎหมาย โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไม่จำต้อง ปฏิบัติ ตาม จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ ทั้ง เจ็ด ด้วย เหตุ ที่ โจทก์ทั้ง เจ็ด ไม่ปฏิบัติ ตาม คำสั่ง ดังกล่าว จึง ต้อง จ่าย สินจ้าง แทน การบอกกล่าว ล่วงหน้า ค่าชดเชย และ ค่าเสียหาย ให้ แก่ โจทก์ ทั้ง เจ็ดตาม ฟ้อง นั้น เห็นว่า บทบัญญัติ แห่ง ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 575, 583 และ ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การ คุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3) ได้ กำหนด ให้ ลูกจ้าง มี หน้าที่ ทำงาน ให้ แก่ นายจ้างโดย ทำงาน ตาม คำสั่ง อัน ชอบ ด้วย กฎหมาย ของ นายจ้าง ดังนั้น คำสั่งของ นายจ้าง ที่ ลูกจ้าง ต้อง ปฏิบัติ ตาม ก็ จะ ต้อง เป็น คำสั่ง ที่ ให้ลูกจ้าง ทำงาน ตาม หน้าที่ ของ ลูกจ้าง และ เป็น งาน ใน กิจการ ของ นายจ้างนั้น ตาม ข้อเท็จจริง ใน คดี นี้ เมื่อ จำเลย มี ปัญหา ใน การ ผลิต เนื่องจากเกิด การ ผละ งาน ใน บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด จำเลย ได้ ชี้แจง ให้ ลูกจ้าง ทราบ ความจำเป็น ที่ จะ ต้อง ให้ ลูกจ้าง จำเลย ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด โจทก์ ทั้ง เจ็ด และ ลูกจ้าง อื่น ก็ มิได้ โต้แย้ง และ ไป ทำงาน ให้ ตาม ประสงค์ ของ จำเลย ซึ่ง เป็น การ ให้ ความ ร่วมมือช่วยเหลือ จำเลย ผู้เป็น นายจ้าง ชอบ ด้วย กฎหมาย และ การ แรงงานสัมพันธ์ที่ ดี แล้ว แต่ ที่ จำเลย สั่ง ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด หลังจาก ที่ โจทก์ ทั้ง เจ็ด กลับ ไป ที่ บริษัท จำเลย และ สั่ง เช่นเดียวกัน ซ้ำ อีก ครั้งหนึ่ง หลังจาก ได้ ลงโทษ โจทก์ทั้ง เจ็ด ที่ ไม่ปฏิบัติ คำสั่ง ครั้งแรก นั้น ปรากฏว่า บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด มิได้ เป็น กิจการ ของ จำเลย แต่ เป็น กิจการ ของ บุคคลอื่น จำเลย เกี่ยวข้อง เพียง เป็น ลูกค้า รับ ซื้อ ผลิตภัณฑ์ พื้น ยางรองเท้า จาก บริษัท ดังกล่าว มา ดำเนินการ ผลิต เป็น รองเท้า เท่านั้นทั้ง งาน ที่ จำเลย สั่ง ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ทำ ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด ก็ มิใช่ งาน ตาม หน้าที่ ของ โจทก์ ทั้ง เจ็ด แต่อย่างใด คำสั่งของ จำเลย ที่ ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไป ทำงาน นอก หน้าที่ ของ ลูกจ้าง และ เป็นงาน ของ บุคคลอื่น มิใช่ งาน ใน กิจการ ของ จำเลย ผู้เป็น นายจ้าง เช่นนี้ย่อม มิใช่ คำสั่ง อัน ชอบ ด้วย กฎหมาย กรณี ถือไม่ได้ว่า โจทก์ ทั้ง เจ็ดขัด หรือ ฝ่าฝืน คำสั่ง อัน ชอบ ด้วย กฎหมาย ของ นายจ้าง ตาม บท กฎหมาย ดังกล่าวข้างต้น จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ ที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ถึง ที่ 7 ด้วย เหตุดังกล่าว จึง เป็น การ เลิกจ้าง โดย ไม่มี ความผิด เป็น การ เลิกจ้าง ที่ไม่เป็นธรรม ทั้ง จำเลย จะ ต้อง จ่าย สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้าและ ค่าชดเชย ให้ แก่ โจทก์ ดังกล่าว ด้วย แต่ ศาลแรงงานกลาง ยัง มิได้พิจารณา วินิจฉัย ข้อเท็จจริง เกี่ยวกับ จำนวน ค่าเสียหาย สินจ้าง แทนการ บอกกล่าว ล่วงหน้า และ ค่าชดเชย จึง ต้อง ย้อนสำนวน ไป ให้ศาลแรงงานกลาง ดำเนิน กระบวนพิจารณา ใน เรื่อง ดังกล่าว ส่วน โจทก์ที่ 3 นั้น จำเลย เลิกจ้าง เพราะ เหตุ ละทิ้ง หน้าที่ เป็น เวลา3 วันทำงาน ติดต่อ กัน ด้วย เมื่อ ศาลแรงงานกลาง ฟัง ข้อเท็จจริง ว่าโจทก์ ที่ 3 มิได้ ไป ปฏิบัติ หน้าที่ ทำงาน ให้ แก่ จำเลย อีก เลย นับแต่ครบ กำหนด เวลา พัก งาน ซึ่ง เป็น เวลา เกินกว่า 3 วันทำงาน ติดต่อ กันโดย ไม่มี เหตุอันสมควร จำเลย จึง เลิกจ้าง โจทก์ ที่ 3 ได้ โดย ไม่ต้องบอกกล่าว ล่วงหน้า ไม่ต้อง จ่าย ค่าชดเชย และ มิใช่ การ เลิกจ้าง ที่ไม่เป็นธรรม อุทธรณ์ ของ โจทก์ ที่ 3 ฟังไม่ขึ้น "พิพากษาแก้ เป็น ว่า ให้ยก คำพิพากษา ศาลแรงงานกลาง ใน ส่วน ที่เกี่ยวกับ ข้อหา ใน เรื่อง การ เลิกจ้าง ตาม ฟ้อง ของ โจทก์ ที่ 1 ที่ 2ที่ 4 ถึง ที่ 7 ให้ ศาลแรงงานกลาง พิจารณา วินิจฉัย ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับ จำนวน ค่าเสียหาย สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้า และค่าชดเชย ของ โจทก์ ที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ถึง ที่ 7 และ พิพากษา ใหม่ ตามรูปคดี นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลแรงงานกลาง(สวรรค์ ศักดารักษ์-ชลิต ประไพศาล-ชลอ บุณยเนตร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาที่536-542/2538ที่เขียนหมายเหตุนี้วินิจฉัยเกี่ยวกับเรื่องคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ หลักกฎหมายกฎหมายที่กำหนดเรื่องคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างนั้นมีบัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์กับประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานดังนี้ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา575บัญญัติว่า"อันว่าจ้างแรงงานนั้นคือสัญญาซึ่งบุคคลหนึ่งเรียกว่าลูกจ้างตกลงจะทำงานให้แก่บุคคลอีกคนหนึ่งเรียกว่านายจ้างและนายจ้างตกลงจะให้สินจ้างตลอดเวลาที่ทำงานให้" มาตรา583บัญญัติว่า"ถ้าลูกจ้างจงใจขัดคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายก็ดีหรือละเลยไม่นำพาต่อคำสั่งเช่นว่านั้นเป็นอาจิณก็ดีละทิ้งการงานไปเสียก็ดีกระทำความผิดอย่างร้ายแรงก็ดีหรือทำประการอื่นอันไม่สมแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ลุล่วงไปโดยถูกต้องและสุจริตก็ดีท่านว่านายจ้างจะไล่ออกโดยมิพักต้องบอกกล่าวล่วงหน้าหรือให้สินไหมทดแทนก็ได้" ประกาส*กระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานฯข้อ47บัญญัติว่า"ข้อ47นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกค้าซึ่งเลิกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใดดังต่อไปนี้ (4)ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายและเป็นธรรมและนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้วซึ่งหนังสือเตือนนั้นต้องมีผลบังคับไม่เกินหนึ่งปีนับแต่วันที่ลูกจ้างทราบหนังสือเตือนเว้นแต่กรณีที่ร้ายแรงนายจ้างไม่จำต้องตักเตือน" คำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างตามหลักกฎหมายดังกล่าวข้างต้นสรุปสาระสำคัญได้ดังนี้ 1)นายจ้างเป็นผู้ออกคำสั่ง 2)ให้ลูกจ้างทำงานตามหน้าที่ 3)เป็นงานในกิจการของนายจ้างต้องครบเงื่อนไขทั้ง3ประการจึงจะถือเป็นคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง 1)นายจ้างเป็นผู้ออกคำสั่ง ผู้ที่ออกคำสั่งต้องเป็นนายจ้างหรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากนายจ้างให้เป็นผู้ออกคำสั่งเช่นบริษัทซึ่งเป็นนายจ้างได้มอบหมายให้ผู้บังคับบัญชาของลูกจ้างเป็นผู้ออกคำสั่งให้ลูกจ้างซึ่งอยู่ภายในบังคับบัญชาได้ การมอบหมายนั้นส่วนใหญ่จะระบุไว้ทั่วไปในระเบียบหรือข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือจะมอบหมายเป็นการเฉพาะตามหนังสือมอบอำนาจหรือออกประกาศมอบหมายก็ได้ สำหรับคำสั่งนั้นอาจสั่งเป็นลายลักษณ์อักษรหรือสั่งด้วยวาจาก็ได้ 2)ให้ลูกจ้างทำงานตามหน้าที่ งานที่สั่งให้ลูกจ้างทำนั้นต้องเป็นงานตามหน้าที่ การกำหนดหน้าที่นั้นอาจกำหนดตามสัญญาจ้างแรงงานเช่นบริษัททำสัญญาจ้างนาย ดำเป็นพนักงานบัญชีมีหน้าที่ทำบัญชีทุกชนิดของบริษัทหรืออาจกำหนดตามใบบอกลักษณะงาน(JOBDESCRIPTION)หรือกำหนดข้อตกลงที่ลูกจ้างได้ทำกับนายจ้างเป็นพิเศษก็ได้ หน้าที่ตามสัญญาจ้างแรงงานและตามข้อตกลงนั้นจะเปลี่ยนแปลงได้เมื่อทั้งสองฝ่ายยินยอมพร้อมใจกันฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะเปลี่ยนแปลงเองโดยพลการไม่ได้ คำสั่งของนายจ้างที่ลูกจ้างจักต้องปฏิบัติตามต้องเป็นคำสั่งที่ให้ลูกจ้างทำงานตามหน้าที่ของลูกจ้างและเป็นงานในกิจการของนายจ้างนั้นการที่จำเลยสั่งให้โจทก์ทั้งเจ็ดไปทำงานที่บริษัทอ. ซึ่งมิได้เป็นกิจการของจำเลยทั้งมิใช่งานตามหน้าที่ของโจทก์ทั้งเจ็ดย่อมมิใช่คำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายกรณีถือไม่ได้ว่าโจทก์ทั้งเจ็ดขัดหรือฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง ส่วนหน้าที่ตามที่กำหนดไว้ในใบบอกลักษณะงานนั้นนายจ้างสามารถย้ายลูกจ้างไปทำงานให้ตรงตามลักษณะงานได้เช่นย้ายนาย ดำจากฝ่ายกฎหมายไปทำงานที่ฝ่ายบุคคลในกรณีนี้นาย ดำต้องทำงานตามหน้าที่ที่กำหนดไว้ในใบบอกลักษณะงานของฝ่ายบุคคลแต่นายจ้างจะสั่งให้นาย ดำซึ่งอยู่ฝ่ายกฎหมายให้ไปทำงานในหน้าที่ฝ่ายบุคคลไม่ได้ 3)เป็นงานในกิจการของนายจ้าง งานที่นายจ้างสั่งให้ลูกจ้างทำนั้นต้องเป็นงานในกิจการของนายจ้างเช่นนายจ้างประกอบกิจการการทอผ้าก็ต้องสั่งลูกจ้างให้ทำงานเกี่ยวกับกิจการทอผ้าเช่นปั่นทอฟอกหรือย้อมเป็นต้นจะสั่งให้ลูกจ้างไปทำงานในกิจการตัดเย็บเสื้อผ้าไม่ได้ข้อสังเกต 3.1นายจ้างตกลงจ้างลูกจ้างเข้าทำงานในกิจการโดยตรงของนายจ้างนายจ้างต้องสั่งให้ลูกจ้างทำงานในกิจการโดยตรงจะสั่งให้ไปทำงานในกิจการอื่นไม่ได้เช่นบริษัท ก. จำกัดประกอบกิจการทำรองเท้าจ้างลูกจ้างเข้ามาเพื่อผลิตรองเท้าบริษัท ก. จำกัดต้องสั่งให้ลูกจ้างทำงานเกี่ยวกับการผลิตรองเท้าซึ่งเป็นงานในกิจการโดยตรงเท่านั้น 3.2นายจ้างตกลงจ้างลูกจ้างเข้าทำงานที่ไม่ใช่งานในกิจการโดยตรงเมื่อนายจ้างสั่งให้ลูกจ้างทำงานในหน้าที่ตามที่ตกลงก็ถือได้ว่าเป็นงานในกิจการของนายจ้างเช่นบริษัท ก. จำกัดประกอบกิจการทำรองเท้าแต่จ้างนาย ขาวมาเป็นยามรักษาความปลอดภัยหรือจ้างนาง เขียวมาทำความสะอาดสำนักงานกรณีนี้หากบริษัท ก.จำกัดสั่งให้นาย ขาวทำหน้าที่ยามสั่งให้นาง เขียวทำความสะอาดสำนักงานตามที่ตกลงจ้างก็ต้องถือว่างานที่สั่งให้ทำนั้นเป็นงานในกิจการของนายจ้างปัญหา งานที่สั่งให้ลูกจ้างทำนั้นหากเป็นงานในกิจการของนายจ้างแต่งานที่ทำนั้นมิใช่งานของนายจ้างจะสั่งได้หรือไม่เช่นบริษัทก. จำกัดประกอบกิจการทำรองเท้าจะสั่งให้ลูกจ้างของบริษัท ก.จำกัดไปทำงานผลิตรองเท้าในบริษัท ข. จำกัดซึ่งประกอบกิจการทำรองเท้าเช่นกันได้หรือไม่ พิเคราะห์คำพิพากษาศาลฎีกาที่536-542/2538ซึ่งวินิจฉัยว่า"คำสั่งของนายจ้างที่ลูกจ้างจักต้องปฏิบัติตามก็จะต้องเป็นคำสั่งที่ให้ลูกจ้างทำงานตามหน้าที่ของลูกจ้างและเป็นงานในกิจการของนายจ้างนั้น" คำพิพากษาศาลฎีกาดังกล่าววางหลักเกณฑ์ว่าต้องเป็นงานในกิจการของนายจ้างเท่านั้นไม่ได้ระบุว่างานที่ทำนั้นต้องเป็นงานของนายจ้างด้วยแต่เมื่อพิเคราะห์ประกอบกับมาตรา575แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ซึ่งระบุว่าลูกจ้างตกลงจะทำงานให้แก่บุคคลอีกคนหนึ่งเรียกว่านายจ้างแล้วจะเห็นได้ชัดเจนว่าลูกจ้างต้องทำงานให้นายจ้างเท่านั้นลูกจ้างไม่ต้องทำงานให้ผู้อื่นที่ไม่ใช่นายจ้างดังนั้นจึงต้องแปลว่างานที่ทำนั้นเป็นงานในกิจการของนายจ้างและงานที่ทำนั้นเป็นงานของนายจ้างด้วยตามตัวอย่างข้างต้นบริษัท ก. จำกัดจึงมีคำสั่งให้ลูกจ้างไปทำงานผลิตรองเท้าที่บริษัท ข. จำกัดไม่ได้ คำว่างานของนายจ้างคืองานที่นายจ้างมีหน้าที่รับผิดชอบต้องทำทั้งนี้ไม่ว่าจะทำงานณที่ใดเมื่อใดตัวอย่าง บริษัท ก. จำกัดประกอบกิจการทำความสะอาดรับทำงานด้านทำความสะอาดทั่วไปมีลูกจ้าง100คนบริษัท ก. จำกัดทำสัญญารับจ้างทำความสะอาดให้บริษัทต่างๆจำนวน10บริษัทจึงส่งลูกจ้างไปทำงานทำความสะอาดตามบริษัทต่างๆนั้นแห่งละ10คน กรณีดังกล่าวงานทำความสะอาดเป็นงานในกิจการของบริษัท ก.จำกัดซึ่งเป็นนายจ้างและการทำงานทำความสะอาดตามบริษัทต่างๆนั้นเป็นงานของบริษัท ก. จำกัดเพราะเป็นงานที่บริษัท ก. จำกัดมีหน้าที่รับผิดชอบต้องทำให้บริษัทต่างๆ กรณีดังกล่าวคำสั่งที่บริษัท ก. จำกัดสั่งให้ลูกจ้างไปทำงานตามบริษัทต่างๆจึงเป็นคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่536-542/2538ที่เขียนหมายเหตุนี้ปรากฏว่าโจทก์ทั้งเจ็ดมีหน้าที่ผลิตรองเท้าแต่จำเลยสั่งให้โจทก์ทั้งเจ็ดไปผลิตพื้นยางรองเท้านั้นซึ่งมิใช่งานในหน้าที่ของโจทก์ทั้งเจ็ดงานผลิตพื้นยางรองเท้านั้นมิใช่งานในกิจการของจำเลยอีกทั้งมิใช่งานของจำเลยคำสั่งของจำเลยให้ไปทำงานดังกล่าวจึงมิใช่คำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างการที่โจทก์ทั้งเจ็ดไม่ปฏิบัติตามคำสั่งดังกล่าวถือไม่ได้ว่าเป็นการขัดหรือฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์คำพิพากษา: โจทก์ ทั้ง เจ็ด สำนวน ฟ้อง ว่า โจทก์ ทั้ง เจ็ด เป็น ลูกจ้าง จำเลยใน ตำแหน่ง พนักงาน ทั่วไป ต่อมา เมื่อ วันที่ 24 เมษายน 2536 จำเลยได้ เลิกจ้าง โจทก์ ทั้ง เจ็ด โดย ที่ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไม่มี ความผิด เป็นการ เลิกจ้าง โดย ไม่เป็นธรรม ขอให้ บังคับ จำเลย จ่าย สินจ้าง แทน การบอกกล่าว ล่วงหน้า จ่ายเงิน ประกัน คืน และ จ่าย ค่าเสียหาย จาก การเลิกจ้าง ไม่เป็นธรรม แก่ โจทก์ แต่ละ คน ตาม จำนวน ที่ กล่าว ใน ฟ้อง พร้อมดอกเบี้ย ใน อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับ ตั้งแต่ วัน เลิกจ้างจำเลย ให้การ ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง วินิจฉัย ว่า จำเลย ประกอบ ธุรกิจ ผลิต รองเท้าเมื่อ เดือน เมษายน 2536 จำเลย ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด กับ ลูกจ้าง อื่น รวมทั้งหมด 29 คน ด้วยกัน ไป ช่วย ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด ซึ่ง เป็น บริษัท ผลิต วัตถุดิบ พื้น ยาง รองเท้า ส่ง ให้ แก่ จำเลย โจทก์ที่ 4 และ ที่ 6 ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด ได้ 1 วัน ส่วน โจทก์ อื่น ทำงาน อยู่ 2 วัน หลังจาก นั้น โจทก์ ทุกคน กลับ ไป ที่บริษัท จำเลย ขอ กลับ ไป ทำงาน กับ จำเลย จำเลย สั่ง ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ดเดินทาง กลับ ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด แต่ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไม่ปฏิบัติ ตาม จำเลย ลงโทษ โจทก์ ทุกคน ด้วย การ ตักเตือน เป็น หนังสือและ มี คำสั่ง ให้ พัก งาน โดย ไม่ได้ รับ ค่าจ้าง ตั้งแต่ วันที่ 20 ถึงวันที่ 22 เมษายน 2536 เมื่อ ครบ กำหนด เวลา พัก งาน แล้ว โจทก์ ที่ 1ที่ 2 ที่ 4 ถึง ที่ 7 กลับ ไป ที่ บริษัท จำเลย ส่วน โจทก์ ที่ 3 ไม่ไปอีก เลย จำเลย มี คำสั่ง ให้ โจทก์ ที่ ไป พบ กลับ ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด อีก ครั้ง แต่ โจทก์ ดังกล่าว ไม่ปฏิบัติ ตาม จำเลย จึง มี คำสั่ง เลิกจ้าง โจทก์ ทั้ง เจ็ด การ ที่ จำเลย สั่ง ให้ โจทก์ทั้ง เจ็ด ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด ซึ่ง เป็น บริษัท ผลิต พื้น รองเท้า ยาง ส่ง ให้ จำเลย เนื่องจาก บริษัท ดังกล่าว ประสบปัญหา ขาด คนงาน ถือได้ว่า จำเลย ใช้ สิทธิ ใน ทาง จัดการ โดยชอบ แล้วคำสั่ง ของ จำเลย ดังกล่าว เป็น คำสั่ง อัน ชอบ ด้วย กฎหมาย จำเลย มีสิทธิเลิกจ้าง โจทก์ ทั้ง เจ็ด ได้ โดย ไม่ต้อง บอกกล่าว ล่วงหน้า และ ไม่ต้องจ่าย ค่าชดเชย ทั้ง ไม่ใช่ การ เลิกจ้าง ไม่เป็นธรรม แต่ จำเลย ต้องคืนเงิน ประกัน แก่ โจทก์ ทุกคน พิพากษา ให้ จำเลย คืนเงิน ประกัน แก่โจทก์ ที่ 1 ถึง ที่ 3 ที่ 5 และ ที่ 7 คน ละ 1,000 บาท โจทก์ ที่ 4และ ที่ 6 คน ละ 1,500 บาท พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปีจาก เงิน ที่ จำเลย จะ ต้อง จ่าย ให้ แก่ โจทก์ แต่ละ คน นับแต่ วันฟ้อง(วันที่ 3 มิถุนายน 2536) จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ คำขอ อื่น นอกจาก นี้ให้ยก เสียโจทก์ ทั้ง เจ็ด สำนวน อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา แผนก คดีแรงงาน วินิจฉัย ว่า "ที่ โจทก์ ทั้ง เจ็ด อุทธรณ์ว่า คำสั่ง ของ จำเลย ที่ สั่ง ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด เป็น คำสั่ง ที่ ไม่ชอบด้วยกฎหมาย โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไม่จำต้อง ปฏิบัติ ตาม จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ ทั้ง เจ็ด ด้วย เหตุ ที่ โจทก์ทั้ง เจ็ด ไม่ปฏิบัติ ตาม คำสั่ง ดังกล่าว จึง ต้อง จ่าย สินจ้าง แทน การบอกกล่าว ล่วงหน้า ค่าชดเชย และ ค่าเสียหาย ให้ แก่ โจทก์ ทั้ง เจ็ดตาม ฟ้อง นั้น เห็นว่า บทบัญญัติ แห่ง ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 575, 583 และ ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การ คุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3) ได้ กำหนด ให้ ลูกจ้าง มี หน้าที่ ทำงาน ให้ แก่ นายจ้างโดย ทำงาน ตาม คำสั่ง อัน ชอบ ด้วย กฎหมาย ของ นายจ้าง ดังนั้น คำสั่งของ นายจ้าง ที่ ลูกจ้าง ต้อง ปฏิบัติ ตาม ก็ จะ ต้อง เป็น คำสั่ง ที่ ให้ลูกจ้าง ทำงาน ตาม หน้าที่ ของ ลูกจ้าง และ เป็น งาน ใน กิจการ ของ นายจ้างนั้น ตาม ข้อเท็จจริง ใน คดี นี้ เมื่อ จำเลย มี ปัญหา ใน การ ผลิต เนื่องจากเกิด การ ผละ งาน ใน บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด จำเลย ได้ ชี้แจง ให้ ลูกจ้าง ทราบ ความจำเป็น ที่ จะ ต้อง ให้ ลูกจ้าง จำเลย ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด โจทก์ ทั้ง เจ็ด และ ลูกจ้าง อื่น ก็ มิได้ โต้แย้ง และ ไป ทำงาน ให้ ตาม ประสงค์ ของ จำเลย ซึ่ง เป็น การ ให้ ความ ร่วมมือช่วยเหลือ จำเลย ผู้เป็น นายจ้าง ชอบ ด้วย กฎหมาย และ การ แรงงานสัมพันธ์ที่ ดี แล้ว แต่ ที่ จำเลย สั่ง ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด หลังจาก ที่ โจทก์ ทั้ง เจ็ด กลับ ไป ที่ บริษัท จำเลย และ สั่ง เช่นเดียวกัน ซ้ำ อีก ครั้งหนึ่ง หลังจาก ได้ ลงโทษ โจทก์ทั้ง เจ็ด ที่ ไม่ปฏิบัติ คำสั่ง ครั้งแรก นั้น ปรากฏว่า บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด มิได้ เป็น กิจการ ของ จำเลย แต่ เป็น กิจการ ของ บุคคลอื่น จำเลย เกี่ยวข้อง เพียง เป็น ลูกค้า รับ ซื้อ ผลิตภัณฑ์ พื้น ยางรองเท้า จาก บริษัท ดังกล่าว มา ดำเนินการ ผลิต เป็น รองเท้า เท่านั้นทั้ง งาน ที่ จำเลย สั่ง ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ทำ ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด ก็ มิใช่ งาน ตาม หน้าที่ ของ โจทก์ ทั้ง เจ็ด แต่อย่างใด คำสั่งของ จำเลย ที่ ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไป ทำงาน นอก หน้าที่ ของ ลูกจ้าง และ เป็นงาน ของ บุคคลอื่น มิใช่ งาน ใน กิจการ ของ จำเลย ผู้เป็น นายจ้าง เช่นนี้ย่อม มิใช่ คำสั่ง อัน ชอบ ด้วย กฎหมาย กรณี ถือไม่ได้ว่า โจทก์ ทั้ง เจ็ดขัด หรือ ฝ่าฝืน คำสั่ง อัน ชอบ ด้วย กฎหมาย ของ นายจ้าง ตาม บท กฎหมาย ดังกล่าวข้างต้น จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ ที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ถึง ที่ 7 ด้วย เหตุดังกล่าว จึง เป็น การ เลิกจ้าง โดย ไม่มี ความผิด เป็น การ เลิกจ้าง ที่ไม่เป็นธรรม ทั้ง จำเลย จะ ต้อง จ่าย สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้าและ ค่าชดเชย ให้ แก่ โจทก์ ดังกล่าว ด้วย แต่ ศาลแรงงานกลาง ยัง มิได้พิจารณา วินิจฉัย ข้อเท็จจริง เกี่ยวกับ จำนวน ค่าเสียหาย สินจ้าง แทนการ บอกกล่าว ล่วงหน้า และ ค่าชดเชย จึง ต้อง ย้อนสำนวน ไป ให้ศาลแรงงานกลาง ดำเนิน กระบวนพิจารณา ใน เรื่อง ดังกล่าว ส่วน โจทก์ที่ 3 นั้น จำเลย เลิกจ้าง เพราะ เหตุ ละทิ้ง หน้าที่ เป็น เวลา3 วันทำงาน ติดต่อ กัน ด้วย เมื่อ ศาลแรงงานกลาง ฟัง ข้อเท็จจริง ว่าโจทก์ ที่ 3 มิได้ ไป ปฏิบัติ หน้าที่ ทำงาน ให้ แก่ จำเลย อีก เลย นับแต่ครบ กำหนด เวลา พัก งาน ซึ่ง เป็น เวลา เกินกว่า 3 วันทำงาน ติดต่อ กันโดย ไม่มี เหตุอันสมควร จำเลย จึง เลิกจ้าง โจทก์ ที่ 3 ได้ โดย ไม่ต้องบอกกล่าว ล่วงหน้า ไม่ต้อง จ่าย ค่าชดเชย และ มิใช่ การ เลิกจ้าง ที่ไม่เป็นธรรม อุทธรณ์ ของ โจทก์ ที่ 3 ฟังไม่ขึ้น "พิพากษาแก้ เป็น ว่า ให้ยก คำพิพากษา ศาลแรงงานกลาง ใน ส่วน ที่เกี่ยวกับ ข้อหา ใน เรื่อง การ เลิกจ้าง ตาม ฟ้อง ของ โจทก์ ที่ 1 ที่ 2ที่ 4 ถึง ที่ 7 ให้ ศาลแรงงานกลาง พิจารณา วินิจฉัย ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับ จำนวน ค่าเสียหาย สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้า และค่าชดเชย ของ โจทก์ ที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ถึง ที่ 7 และ พิพากษา ใหม่ ตามรูปคดี นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลแรงงานกลาง ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 536 - 542/2538นาย ทวี พากเพียร กับพวกโจทก์บริษัท บดินทร์ฟุตแวร์คอร์ปอเรชั่น จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 575, ม. 583 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3)คำสั่งของนายจ้างที่ลูกจ้างต้องปฏิบัติตามป.พ.พ.มาตรา575,583และประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ47(3)ต้องเป็นคำสั่งให้ลูกจ้างทำงานตามหน้าที่ของลูกจ้างและเป็นงานในกิจการของนายจ้างการที่จำเลยให้โจทก์ทั้งเจ็ดไปทำงานที่บริษัทอ. ซึ่งมิได้เป็นกิจการของจำเลยทั้งมิใช่งานตามหน้าที่ของโจทก์ทั้งเจ็ดย่อมมิใช่คำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายกรณีถือไม่ได้ว่าโจทก์ทั้งเจ็ดขัดหรือฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างโจทก์ ทั้ง เจ็ด สำนวน ฟ้อง ว่า โจทก์ ทั้ง เจ็ด เป็น ลูกจ้าง จำเลยใน ตำแหน่ง พนักงาน ทั่วไป ต่อมา เมื่อ วันที่ 24 เมษายน 2536 จำเลยได้ เลิกจ้าง โจทก์ ทั้ง เจ็ด โดย ที่ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไม่มี ความผิด เป็นการ เลิกจ้าง โดย ไม่เป็นธรรม ขอให้ บังคับ จำเลย จ่าย สินจ้าง แทน การบอกกล่าว ล่วงหน้า จ่ายเงิน ประกัน คืน และ จ่าย ค่าเสียหาย จาก การเลิกจ้าง ไม่เป็นธรรม แก่ โจทก์ แต่ละ คน ตาม จำนวน ที่ กล่าว ใน ฟ้อง พร้อมดอกเบี้ย ใน อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปี นับ ตั้งแต่ วัน เลิกจ้างจำเลย ให้การ ขอให้ ยกฟ้องศาลแรงงานกลาง วินิจฉัย ว่า จำเลย ประกอบ ธุรกิจ ผลิต รองเท้าเมื่อ เดือน เมษายน 2536 จำเลย ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด กับ ลูกจ้าง อื่น รวมทั้งหมด 29 คน ด้วยกัน ไป ช่วย ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด ซึ่ง เป็น บริษัท ผลิต วัตถุดิบ พื้น ยาง รองเท้า ส่ง ให้ แก่ จำเลย โจทก์ที่ 4 และ ที่ 6 ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด ได้ 1 วัน ส่วน โจทก์ อื่น ทำงาน อยู่ 2 วัน หลังจาก นั้น โจทก์ ทุกคน กลับ ไป ที่บริษัท จำเลย ขอ กลับ ไป ทำงาน กับ จำเลย จำเลย สั่ง ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ดเดินทาง กลับ ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด แต่ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไม่ปฏิบัติ ตาม จำเลย ลงโทษ โจทก์ ทุกคน ด้วย การ ตักเตือน เป็น หนังสือและ มี คำสั่ง ให้ พัก งาน โดย ไม่ได้ รับ ค่าจ้าง ตั้งแต่ วันที่ 20 ถึงวันที่ 22 เมษายน 2536 เมื่อ ครบ กำหนด เวลา พัก งาน แล้ว โจทก์ ที่ 1ที่ 2 ที่ 4 ถึง ที่ 7 กลับ ไป ที่ บริษัท จำเลย ส่วน โจทก์ ที่ 3 ไม่ไปอีก เลย จำเลย มี คำสั่ง ให้ โจทก์ ที่ ไป พบ กลับ ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด อีก ครั้ง แต่ โจทก์ ดังกล่าว ไม่ปฏิบัติ ตาม จำเลย จึง มี คำสั่ง เลิกจ้าง โจทก์ ทั้ง เจ็ด การ ที่ จำเลย สั่ง ให้ โจทก์ทั้ง เจ็ด ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด ซึ่ง เป็น บริษัท ผลิต พื้น รองเท้า ยาง ส่ง ให้ จำเลย เนื่องจาก บริษัท ดังกล่าว ประสบปัญหา ขาด คนงาน ถือได้ว่า จำเลย ใช้ สิทธิ ใน ทาง จัดการ โดยชอบ แล้วคำสั่ง ของ จำเลย ดังกล่าว เป็น คำสั่ง อัน ชอบ ด้วย กฎหมาย จำเลย มีสิทธิเลิกจ้าง โจทก์ ทั้ง เจ็ด ได้ โดย ไม่ต้อง บอกกล่าว ล่วงหน้า และ ไม่ต้องจ่าย ค่าชดเชย ทั้ง ไม่ใช่ การ เลิกจ้าง ไม่เป็นธรรม แต่ จำเลย ต้องคืนเงิน ประกัน แก่ โจทก์ ทุกคน พิพากษา ให้ จำเลย คืนเงิน ประกัน แก่โจทก์ ที่ 1 ถึง ที่ 3 ที่ 5 และ ที่ 7 คน ละ 1,000 บาท โจทก์ ที่ 4และ ที่ 6 คน ละ 1,500 บาท พร้อม ดอกเบี้ย อัตรา ร้อยละ เจ็ด ครึ่ง ต่อ ปีจาก เงิน ที่ จำเลย จะ ต้อง จ่าย ให้ แก่ โจทก์ แต่ละ คน นับแต่ วันฟ้อง(วันที่ 3 มิถุนายน 2536) จนกว่า จะ ชำระ เสร็จ คำขอ อื่น นอกจาก นี้ให้ยก เสียโจทก์ ทั้ง เจ็ด สำนวน อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกาศาลฎีกา แผนก คดีแรงงาน วินิจฉัย ว่า "ที่ โจทก์ ทั้ง เจ็ด อุทธรณ์ว่า คำสั่ง ของ จำเลย ที่ สั่ง ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด เป็น คำสั่ง ที่ ไม่ชอบด้วยกฎหมาย โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไม่จำต้อง ปฏิบัติ ตาม จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ ทั้ง เจ็ด ด้วย เหตุ ที่ โจทก์ทั้ง เจ็ด ไม่ปฏิบัติ ตาม คำสั่ง ดังกล่าว จึง ต้อง จ่าย สินจ้าง แทน การบอกกล่าว ล่วงหน้า ค่าชดเชย และ ค่าเสียหาย ให้ แก่ โจทก์ ทั้ง เจ็ดตาม ฟ้อง นั้น เห็นว่า บทบัญญัติ แห่ง ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 575, 583 และ ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การ คุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3) ได้ กำหนด ให้ ลูกจ้าง มี หน้าที่ ทำงาน ให้ แก่ นายจ้างโดย ทำงาน ตาม คำสั่ง อัน ชอบ ด้วย กฎหมาย ของ นายจ้าง ดังนั้น คำสั่งของ นายจ้าง ที่ ลูกจ้าง ต้อง ปฏิบัติ ตาม ก็ จะ ต้อง เป็น คำสั่ง ที่ ให้ลูกจ้าง ทำงาน ตาม หน้าที่ ของ ลูกจ้าง และ เป็น งาน ใน กิจการ ของ นายจ้างนั้น ตาม ข้อเท็จจริง ใน คดี นี้ เมื่อ จำเลย มี ปัญหา ใน การ ผลิต เนื่องจากเกิด การ ผละ งาน ใน บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด จำเลย ได้ ชี้แจง ให้ ลูกจ้าง ทราบ ความจำเป็น ที่ จะ ต้อง ให้ ลูกจ้าง จำเลย ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด โจทก์ ทั้ง เจ็ด และ ลูกจ้าง อื่น ก็ มิได้ โต้แย้ง และ ไป ทำงาน ให้ ตาม ประสงค์ ของ จำเลย ซึ่ง เป็น การ ให้ ความ ร่วมมือช่วยเหลือ จำเลย ผู้เป็น นายจ้าง ชอบ ด้วย กฎหมาย และ การ แรงงานสัมพันธ์ที่ ดี แล้ว แต่ ที่ จำเลย สั่ง ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไป ทำงาน ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด หลังจาก ที่ โจทก์ ทั้ง เจ็ด กลับ ไป ที่ บริษัท จำเลย และ สั่ง เช่นเดียวกัน ซ้ำ อีก ครั้งหนึ่ง หลังจาก ได้ ลงโทษ โจทก์ทั้ง เจ็ด ที่ ไม่ปฏิบัติ คำสั่ง ครั้งแรก นั้น ปรากฏว่า บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด มิได้ เป็น กิจการ ของ จำเลย แต่ เป็น กิจการ ของ บุคคลอื่น จำเลย เกี่ยวข้อง เพียง เป็น ลูกค้า รับ ซื้อ ผลิตภัณฑ์ พื้น ยางรองเท้า จาก บริษัท ดังกล่าว มา ดำเนินการ ผลิต เป็น รองเท้า เท่านั้นทั้ง งาน ที่ จำเลย สั่ง ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ทำ ที่ บริษัท เอซีรับเบอร์ จำกัด ก็ มิใช่ งาน ตาม หน้าที่ ของ โจทก์ ทั้ง เจ็ด แต่อย่างใด คำสั่งของ จำเลย ที่ ให้ โจทก์ ทั้ง เจ็ด ไป ทำงาน นอก หน้าที่ ของ ลูกจ้าง และ เป็นงาน ของ บุคคลอื่น มิใช่ งาน ใน กิจการ ของ จำเลย ผู้เป็น นายจ้าง เช่นนี้ย่อม มิใช่ คำสั่ง อัน ชอบ ด้วย กฎหมาย กรณี ถือไม่ได้ว่า โจทก์ ทั้ง เจ็ดขัด หรือ ฝ่าฝืน คำสั่ง อัน ชอบ ด้วย กฎหมาย ของ นายจ้าง ตาม บท กฎหมาย ดังกล่าวข้างต้น จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ ที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ถึง ที่ 7 ด้วย เหตุดังกล่าว จึง เป็น การ เลิกจ้าง โดย ไม่มี ความผิด เป็น การ เลิกจ้าง ที่ไม่เป็นธรรม ทั้ง จำเลย จะ ต้อง จ่าย สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้าและ ค่าชดเชย ให้ แก่ โจทก์ ดังกล่าว ด้วย แต่ ศาลแรงงานกลาง ยัง มิได้พิจารณา วินิจฉัย ข้อเท็จจริง เกี่ยวกับ จำนวน ค่าเสียหาย สินจ้าง แทนการ บอกกล่าว ล่วงหน้า และ ค่าชดเชย จึง ต้อง ย้อนสำนวน ไป ให้ศาลแรงงานกลาง ดำเนิน กระบวนพิจารณา ใน เรื่อง ดังกล่าว ส่วน โจทก์ที่ 3 นั้น จำเลย เลิกจ้าง เพราะ เหตุ ละทิ้ง หน้าที่ เป็น เวลา3 วันทำงาน ติดต่อ กัน ด้วย เมื่อ ศาลแรงงานกลาง ฟัง ข้อเท็จจริง ว่าโจทก์ ที่ 3 มิได้ ไป ปฏิบัติ หน้าที่ ทำงาน ให้ แก่ จำเลย อีก เลย นับแต่ครบ กำหนด เวลา พัก งาน ซึ่ง เป็น เวลา เกินกว่า 3 วันทำงาน ติดต่อ กันโดย ไม่มี เหตุอันสมควร จำเลย จึง เลิกจ้าง โจทก์ ที่ 3 ได้ โดย ไม่ต้องบอกกล่าว ล่วงหน้า ไม่ต้อง จ่าย ค่าชดเชย และ มิใช่ การ เลิกจ้าง ที่ไม่เป็นธรรม อุทธรณ์ ของ โจทก์ ที่ 3 ฟังไม่ขึ้น "พิพากษาแก้ เป็น ว่า ให้ยก คำพิพากษา ศาลแรงงานกลาง ใน ส่วน ที่เกี่ยวกับ ข้อหา ใน เรื่อง การ เลิกจ้าง ตาม ฟ้อง ของ โจทก์ ที่ 1 ที่ 2ที่ 4 ถึง ที่ 7 ให้ ศาลแรงงานกลาง พิจารณา วินิจฉัย ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับ จำนวน ค่าเสียหาย สินจ้าง แทน การ บอกกล่าว ล่วงหน้า และค่าชดเชย ของ โจทก์ ที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 ถึง ที่ 7 และ พิพากษา ใหม่ ตามรูปคดี นอกจาก ที่ แก้ ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลแรงงานกลาง(สวรรค์ ศักดารักษ์-ชลิต ประไพศาล-ชลอ บุณยเนตร)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษาศาลฎีกาที่536-542/2538ที่เขียนหมายเหตุนี้วินิจฉัยเกี่ยวกับเรื่องคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ หลักกฎหมายกฎหมายที่กำหนดเรื่องคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างนั้นมีบัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์กับประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานดังนี้ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา575บัญญัติว่า"อันว่าจ้างแรงงานนั้นคือสัญญาซึ่งบุคคลหนึ่งเรียกว่าลูกจ้างตกลงจะทำงานให้แก่บุคคลอีกคนหนึ่งเรียกว่านายจ้างและนายจ้างตกลงจะให้สินจ้างตลอดเวลาที่ทำงานให้" มาตรา583บัญญัติว่า"ถ้าลูกจ้างจงใจขัดคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายก็ดีหรือละเลยไม่นำพาต่อคำสั่งเช่นว่านั้นเป็นอาจิณก็ดีละทิ้งการงานไปเสียก็ดีกระทำความผิดอย่างร้ายแรงก็ดีหรือทำประการอื่นอันไม่สมแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ลุล่วงไปโดยถูกต้องและสุจริตก็ดีท่านว่านายจ้างจะไล่ออกโดยมิพักต้องบอกกล่าวล่วงหน้าหรือให้สินไหมทดแทนก็ได้" ประกาส*กระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานฯข้อ47บัญญัติว่า"ข้อ47นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกค้าซึ่งเลิกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใดดังต่อไปนี้ (4)ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายและเป็นธรรมและนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้วซึ่งหนังสือเตือนนั้นต้องมีผลบังคับไม่เกินหนึ่งปีนับแต่วันที่ลูกจ้างทราบหนังสือเตือนเว้นแต่กรณีที่ร้ายแรงนายจ้างไม่จำต้องตักเตือน" คำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างตามหลักกฎหมายดังกล่าวข้างต้นสรุปสาระสำคัญได้ดังนี้ 1)นายจ้างเป็นผู้ออกคำสั่ง 2)ให้ลูกจ้างทำงานตามหน้าที่ 3)เป็นงานในกิจการของนายจ้างต้องครบเงื่อนไขทั้ง3ประการจึงจะถือเป็นคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง 1)นายจ้างเป็นผู้ออกคำสั่ง ผู้ที่ออกคำสั่งต้องเป็นนายจ้างหรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากนายจ้างให้เป็นผู้ออกคำสั่งเช่นบริษัทซึ่งเป็นนายจ้างได้มอบหมายให้ผู้บังคับบัญชาของลูกจ้างเป็นผู้ออกคำสั่งให้ลูกจ้างซึ่งอยู่ภายในบังคับบัญชาได้ การมอบหมายนั้นส่วนใหญ่จะระบุไว้ทั่วไปในระเบียบหรือข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือจะมอบหมายเป็นการเฉพาะตามหนังสือมอบอำนาจหรือออกประกาศมอบหมายก็ได้ สำหรับคำสั่งนั้นอาจสั่งเป็นลายลักษณ์อักษรหรือสั่งด้วยวาจาก็ได้ 2)ให้ลูกจ้างทำงานตามหน้าที่ งานที่สั่งให้ลูกจ้างทำนั้นต้องเป็นงานตามหน้าที่ การกำหนดหน้าที่นั้นอาจกำหนดตามสัญญาจ้างแรงงานเช่นบริษัททำสัญญาจ้างนาย ดำเป็นพนักงานบัญชีมีหน้าที่ทำบัญชีทุกชนิดของบริษัทหรืออาจกำหนดตามใบบอกลักษณะงาน(JOBDESCRIPTION)หรือกำหนดข้อตกลงที่ลูกจ้างได้ทำกับนายจ้างเป็นพิเศษก็ได้ หน้าที่ตามสัญญาจ้างแรงงานและตามข้อตกลงนั้นจะเปลี่ยนแปลงได้เมื่อทั้งสองฝ่ายยินยอมพร้อมใจกันฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะเปลี่ยนแปลงเองโดยพลการไม่ได้ คำสั่งของนายจ้างที่ลูกจ้างจักต้องปฏิบัติตามต้องเป็นคำสั่งที่ให้ลูกจ้างทำงานตามหน้าที่ของลูกจ้างและเป็นงานในกิจการของนายจ้างนั้นการที่จำเลยสั่งให้โจทก์ทั้งเจ็ดไปทำงานที่บริษัทอ. ซึ่งมิได้เป็นกิจการของจำเลยทั้งมิใช่งานตามหน้าที่ของโจทก์ทั้งเจ็ดย่อมมิใช่คำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายกรณีถือไม่ได้ว่าโจทก์ทั้งเจ็ดขัดหรือฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง ส่วนหน้าที่ตามที่กำหนดไว้ในใบบอกลักษณะงานนั้นนายจ้างสามารถย้ายลูกจ้างไปทำงานให้ตรงตามลักษณะงานได้เช่นย้ายนาย ดำจากฝ่ายกฎหมายไปทำงานที่ฝ่ายบุคคลในกรณีนี้นาย ดำต้องทำงานตามหน้าที่ที่กำหนดไว้ในใบบอกลักษณะงานของฝ่ายบุคคลแต่นายจ้างจะสั่งให้นาย ดำซึ่งอยู่ฝ่ายกฎหมายให้ไปทำงานในหน้าที่ฝ่ายบุคคลไม่ได้ 3)เป็นงานในกิจการของนายจ้าง งานที่นายจ้างสั่งให้ลูกจ้างทำนั้นต้องเป็นงานในกิจการของนายจ้างเช่นนายจ้างประกอบกิจการการทอผ้าก็ต้องสั่งลูกจ้างให้ทำงานเกี่ยวกับกิจการทอผ้าเช่นปั่นทอฟอกหรือย้อมเป็นต้นจะสั่งให้ลูกจ้างไปทำงานในกิจการตัดเย็บเสื้อผ้าไม่ได้ข้อสังเกต 3.1นายจ้างตกลงจ้างลูกจ้างเข้าทำงานในกิจการโดยตรงของนายจ้างนายจ้างต้องสั่งให้ลูกจ้างทำงานในกิจการโดยตรงจะสั่งให้ไปทำงานในกิจการอื่นไม่ได้เช่นบริษัท ก. จำกัดประกอบกิจการทำรองเท้าจ้างลูกจ้างเข้ามาเพื่อผลิตรองเท้าบริษัท ก. จำกัดต้องสั่งให้ลูกจ้างทำงานเกี่ยวกับการผลิตรองเท้าซึ่งเป็นงานในกิจการโดยตรงเท่านั้น 3.2นายจ้างตกลงจ้างลูกจ้างเข้าทำงานที่ไม่ใช่งานในกิจการโดยตรงเมื่อนายจ้างสั่งให้ลูกจ้างทำงานในหน้าที่ตามที่ตกลงก็ถือได้ว่าเป็นงานในกิจการของนายจ้างเช่นบริษัท ก. จำกัดประกอบกิจการทำรองเท้าแต่จ้างนาย ขาวมาเป็นยามรักษาความปลอดภัยหรือจ้างนาง เขียวมาทำความสะอาดสำนักงานกรณีนี้หากบริษัท ก.จำกัดสั่งให้นาย ขาวทำหน้าที่ยามสั่งให้นาง เขียวทำความสะอาดสำนักงานตามที่ตกลงจ้างก็ต้องถือว่างานที่สั่งให้ทำนั้นเป็นงานในกิจการของนายจ้างปัญหา งานที่สั่งให้ลูกจ้างทำนั้นหากเป็นงานในกิจการของนายจ้างแต่งานที่ทำนั้นมิใช่งานของนายจ้างจะสั่งได้หรือไม่เช่นบริษัทก. จำกัดประกอบกิจการทำรองเท้าจะสั่งให้ลูกจ้างของบริษัท ก.จำกัดไปทำงานผลิตรองเท้าในบริษัท ข. จำกัดซึ่งประกอบกิจการทำรองเท้าเช่นกันได้หรือไม่ พิเคราะห์คำพิพากษาศาลฎีกาที่536-542/2538ซึ่งวินิจฉัยว่า"คำสั่งของนายจ้างที่ลูกจ้างจักต้องปฏิบัติตามก็จะต้องเป็นคำสั่งที่ให้ลูกจ้างทำงานตามหน้าที่ของลูกจ้างและเป็นงานในกิจการของนายจ้างนั้น" คำพิพากษาศาลฎีกาดังกล่าววางหลักเกณฑ์ว่าต้องเป็นงานในกิจการของนายจ้างเท่านั้นไม่ได้ระบุว่างานที่ทำนั้นต้องเป็นงานของนายจ้างด้วยแต่เมื่อพิเคราะห์ประกอบกับมาตรา575แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ซึ่งระบุว่าลูกจ้างตกลงจะทำงานให้แก่บุคคลอีกคนหนึ่งเรียกว่านายจ้างแล้วจะเห็นได้ชัดเจนว่าลูกจ้างต้องทำงานให้นายจ้างเท่านั้นลูกจ้างไม่ต้องทำงานให้ผู้อื่นที่ไม่ใช่นายจ้างดังนั้นจึงต้องแปลว่างานที่ทำนั้นเป็นงานในกิจการของนายจ้างและงานที่ทำนั้นเป็นงานของนายจ้างด้วยตามตัวอย่างข้างต้นบริษัท ก. จำกัดจึงมีคำสั่งให้ลูกจ้างไปทำงานผลิตรองเท้าที่บริษัท ข. จำกัดไม่ได้ คำว่างานของนายจ้างคืองานที่นายจ้างมีหน้าที่รับผิดชอบต้องทำทั้งนี้ไม่ว่าจะทำงานณที่ใดเมื่อใดตัวอย่าง บริษัท ก. จำกัดประกอบกิจการทำความสะอาดรับทำงานด้านทำความสะอาดทั่วไปมีลูกจ้าง100คนบริษัท ก. จำกัดทำสัญญารับจ้างทำความสะอาดให้บริษัทต่างๆจำนวน10บริษัทจึงส่งลูกจ้างไปทำงานทำความสะอาดตามบริษัทต่างๆนั้นแห่งละ10คน กรณีดังกล่าวงานทำความสะอาดเป็นงานในกิจการของบริษัท ก.จำกัดซึ่งเป็นนายจ้างและการทำงานทำความสะอาดตามบริษัทต่างๆนั้นเป็นงานของบริษัท ก. จำกัดเพราะเป็นงานที่บริษัท ก. จำกัดมีหน้าที่รับผิดชอบต้องทำให้บริษัทต่างๆ กรณีดังกล่าวคำสั่งที่บริษัท ก. จำกัดสั่งให้ลูกจ้างไปทำงานตามบริษัทต่างๆจึงเป็นคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่536-542/2538ที่เขียนหมายเหตุนี้ปรากฏว่าโจทก์ทั้งเจ็ดมีหน้าที่ผลิตรองเท้าแต่จำเลยสั่งให้โจทก์ทั้งเจ็ดไปผลิตพื้นยางรองเท้านั้นซึ่งมิใช่งานในหน้าที่ของโจทก์ทั้งเจ็ดงานผลิตพื้นยางรองเท้านั้นมิใช่งานในกิจการของจำเลยอีกทั้งมิใช่งานของจำเลยคำสั่งของจำเลยให้ไปทำงานดังกล่าวจึงมิใช่คำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างการที่โจทก์ทั้งเจ็ดไม่ปฏิบัติตามคำสั่งดังกล่าวถือไม่ได้ว่าเป็นการขัดหรือฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์หมายเหตุ: คำพิพากษาศาลฎีกาที่536-542/2538ที่เขียนหมายเหตุนี้วินิจฉัยเกี่ยวกับเรื่องคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างซึ่งมีข้อพิจารณาดังนี้ หลักกฎหมายกฎหมายที่กำหนดเรื่องคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างนั้นมีบัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์กับประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานดังนี้ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา575บัญญัติว่า"อันว่าจ้างแรงงานนั้นคือสัญญาซึ่งบุคคลหนึ่งเรียกว่าลูกจ้างตกลงจะทำงานให้แก่บุคคลอีกคนหนึ่งเรียกว่านายจ้างและนายจ้างตกลงจะให้สินจ้างตลอดเวลาที่ทำงานให้" มาตรา583บัญญัติว่า"ถ้าลูกจ้างจงใจขัดคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายก็ดีหรือละเลยไม่นำพาต่อคำสั่งเช่นว่านั้นเป็นอาจิณก็ดีละทิ้งการงานไปเสียก็ดีกระทำความผิดอย่างร้ายแรงก็ดีหรือทำประการอื่นอันไม่สมแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ลุล่วงไปโดยถูกต้องและสุจริตก็ดีท่านว่านายจ้างจะไล่ออกโดยมิพักต้องบอกกล่าวล่วงหน้าหรือให้สินไหมทดแทนก็ได้" ประกาส*กระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานฯข้อ47บัญญัติว่า"ข้อ47นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกค้าซึ่งเลิกจ้างในกรณีหนึ่งกรณีใดดังต่อไปนี้ (4)ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมายและเป็นธรรมและนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้วซึ่งหนังสือเตือนนั้นต้องมีผลบังคับไม่เกินหนึ่งปีนับแต่วันที่ลูกจ้างทราบหนังสือเตือนเว้นแต่กรณีที่ร้ายแรงนายจ้างไม่จำต้องตักเตือน" คำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างตามหลักกฎหมายดังกล่าวข้างต้นสรุปสาระสำคัญได้ดังนี้ 1)นายจ้างเป็นผู้ออกคำสั่ง 2)ให้ลูกจ้างทำงานตามหน้าที่ 3)เป็นงานในกิจการของนายจ้างต้องครบเงื่อนไขทั้ง3ประการจึงจะถือเป็นคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง 1)นายจ้างเป็นผู้ออกคำสั่ง ผู้ที่ออกคำสั่งต้องเป็นนายจ้างหรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากนายจ้างให้เป็นผู้ออกคำสั่งเช่นบริษัทซึ่งเป็นนายจ้างได้มอบหมายให้ผู้บังคับบัญชาของลูกจ้างเป็นผู้ออกคำสั่งให้ลูกจ้างซึ่งอยู่ภายในบังคับบัญชาได้ การมอบหมายนั้นส่วนใหญ่จะระบุไว้ทั่วไปในระเบียบหรือข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือจะมอบหมายเป็นการเฉพาะตามหนังสือมอบอำนาจหรือออกประกาศมอบหมายก็ได้ สำหรับคำสั่งนั้นอาจสั่งเป็นลายลักษณ์อักษรหรือสั่งด้วยวาจาก็ได้ 2)ให้ลูกจ้างทำงานตามหน้าที่ งานที่สั่งให้ลูกจ้างทำนั้นต้องเป็นงานตามหน้าที่ การกำหนดหน้าที่นั้นอาจกำหนดตามสัญญาจ้างแรงงานเช่นบริษัททำสัญญาจ้างนาย ดำเป็นพนักงานบัญชีมีหน้าที่ทำบัญชีทุกชนิดของบริษัทหรืออาจกำหนดตามใบบอกลักษณะงาน(JOBDESCRIPTION)หรือกำหนดข้อตกลงที่ลูกจ้างได้ทำกับนายจ้างเป็นพิเศษก็ได้ หน้าที่ตามสัญญาจ้างแรงงานและตามข้อตกลงนั้นจะเปลี่ยนแปลงได้เมื่อทั้งสองฝ่ายยินยอมพร้อมใจกันฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะเปลี่ยนแปลงเองโดยพลการไม่ได้ คำสั่งของนายจ้างที่ลูกจ้างจักต้องปฏิบัติตามต้องเป็นคำสั่งที่ให้ลูกจ้างทำงานตามหน้าที่ของลูกจ้างและเป็นงานในกิจการของนายจ้างนั้นการที่จำเลยสั่งให้โจทก์ทั้งเจ็ดไปทำงานที่บริษัทอ. ซึ่งมิได้เป็นกิจการของจำเลยทั้งมิใช่งานตามหน้าที่ของโจทก์ทั้งเจ็ดย่อมมิใช่คำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายกรณีถือไม่ได้ว่าโจทก์ทั้งเจ็ดขัดหรือฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง ส่วนหน้าที่ตามที่กำหนดไว้ในใบบอกลักษณะงานนั้นนายจ้างสามารถย้ายลูกจ้างไปทำงานให้ตรงตามลักษณะงานได้เช่นย้ายนาย ดำจากฝ่ายกฎหมายไปทำงานที่ฝ่ายบุคคลในกรณีนี้นาย ดำต้องทำงานตามหน้าที่ที่กำหนดไว้ในใบบอกลักษณะงานของฝ่ายบุคคลแต่นายจ้างจะสั่งให้นาย ดำซึ่งอยู่ฝ่ายกฎหมายให้ไปทำงานในหน้าที่ฝ่ายบุคคลไม่ได้ 3)เป็นงานในกิจการของนายจ้าง งานที่นายจ้างสั่งให้ลูกจ้างทำนั้นต้องเป็นงานในกิจการของนายจ้างเช่นนายจ้างประกอบกิจการการทอผ้าก็ต้องสั่งลูกจ้างให้ทำงานเกี่ยวกับกิจการทอผ้าเช่นปั่นทอฟอกหรือย้อมเป็นต้นจะสั่งให้ลูกจ้างไปทำงานในกิจการตัดเย็บเสื้อผ้าไม่ได้ข้อสังเกต 3.1นายจ้างตกลงจ้างลูกจ้างเข้าทำงานในกิจการโดยตรงของนายจ้างนายจ้างต้องสั่งให้ลูกจ้างทำงานในกิจการโดยตรงจะสั่งให้ไปทำงานในกิจการอื่นไม่ได้เช่นบริษัท ก. จำกัดประกอบกิจการทำรองเท้าจ้างลูกจ้างเข้ามาเพื่อผลิตรองเท้าบริษัท ก. จำกัดต้องสั่งให้ลูกจ้างทำงานเกี่ยวกับการผลิตรองเท้าซึ่งเป็นงานในกิจการโดยตรงเท่านั้น 3.2นายจ้างตกลงจ้างลูกจ้างเข้าทำงานที่ไม่ใช่งานในกิจการโดยตรงเมื่อนายจ้างสั่งให้ลูกจ้างทำงานในหน้าที่ตามที่ตกลงก็ถือได้ว่าเป็นงานในกิจการของนายจ้างเช่นบริษัท ก. จำกัดประกอบกิจการทำรองเท้าแต่จ้างนาย ขาวมาเป็นยามรักษาความปลอดภัยหรือจ้างนาง เขียวมาทำความสะอาดสำนักงานกรณีนี้หากบริษัท ก.จำกัดสั่งให้นาย ขาวทำหน้าที่ยามสั่งให้นาง เขียวทำความสะอาดสำนักงานตามที่ตกลงจ้างก็ต้องถือว่างานที่สั่งให้ทำนั้นเป็นงานในกิจการของนายจ้างปัญหา งานที่สั่งให้ลูกจ้างทำนั้นหากเป็นงานในกิจการของนายจ้างแต่งานที่ทำนั้นมิใช่งานของนายจ้างจะสั่งได้หรือไม่เช่นบริษัทก. จำกัดประกอบกิจการทำรองเท้าจะสั่งให้ลูกจ้างของบริษัท ก.จำกัดไปทำงานผลิตรองเท้าในบริษัท ข. จำกัดซึ่งประกอบกิจการทำรองเท้าเช่นกันได้หรือไม่ พิเคราะห์คำพิพากษาศาลฎีกาที่536-542/2538ซึ่งวินิจฉัยว่า"คำสั่งของนายจ้างที่ลูกจ้างจักต้องปฏิบัติตามก็จะต้องเป็นคำสั่งที่ให้ลูกจ้างทำงานตามหน้าที่ของลูกจ้างและเป็นงานในกิจการของนายจ้างนั้น" คำพิพากษาศาลฎีกาดังกล่าววางหลักเกณฑ์ว่าต้องเป็นงานในกิจการของนายจ้างเท่านั้นไม่ได้ระบุว่างานที่ทำนั้นต้องเป็นงานของนายจ้างด้วยแต่เมื่อพิเคราะห์ประกอบกับมาตรา575แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ซึ่งระบุว่าลูกจ้างตกลงจะทำงานให้แก่บุคคลอีกคนหนึ่งเรียกว่านายจ้างแล้วจะเห็นได้ชัดเจนว่าลูกจ้างต้องทำงานให้นายจ้างเท่านั้นลูกจ้างไม่ต้องทำงานให้ผู้อื่นที่ไม่ใช่นายจ้างดังนั้นจึงต้องแปลว่างานที่ทำนั้นเป็นงานในกิจการของนายจ้างและงานที่ทำนั้นเป็นงานของนายจ้างด้วยตามตัวอย่างข้างต้นบริษัท ก. จำกัดจึงมีคำสั่งให้ลูกจ้างไปทำงานผลิตรองเท้าที่บริษัท ข. จำกัดไม่ได้ คำว่างานของนายจ้างคืองานที่นายจ้างมีหน้าที่รับผิดชอบต้องทำทั้งนี้ไม่ว่าจะทำงานณที่ใดเมื่อใดตัวอย่าง บริษัท ก. จำกัดประกอบกิจการทำความสะอาดรับทำงานด้านทำความสะอาดทั่วไปมีลูกจ้าง100คนบริษัท ก. จำกัดทำสัญญารับจ้างทำความสะอาดให้บริษัทต่างๆจำนวน10บริษัทจึงส่งลูกจ้างไปทำงานทำความสะอาดตามบริษัทต่างๆนั้นแห่งละ10คน กรณีดังกล่าวงานทำความสะอาดเป็นงานในกิจการของบริษัท ก.จำกัดซึ่งเป็นนายจ้างและการทำงานทำความสะอาดตามบริษัทต่างๆนั้นเป็นงานของบริษัท ก. จำกัดเพราะเป็นงานที่บริษัท ก. จำกัดมีหน้าที่รับผิดชอบต้องทำให้บริษัทต่างๆ กรณีดังกล่าวคำสั่งที่บริษัท ก. จำกัดสั่งให้ลูกจ้างไปทำงานตามบริษัทต่างๆจึงเป็นคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่536-542/2538ที่เขียนหมายเหตุนี้ปรากฏว่าโจทก์ทั้งเจ็ดมีหน้าที่ผลิตรองเท้าแต่จำเลยสั่งให้โจทก์ทั้งเจ็ดไปผลิตพื้นยางรองเท้านั้นซึ่งมิใช่งานในหน้าที่ของโจทก์ทั้งเจ็ดงานผลิตพื้นยางรองเท้านั้นมิใช่งานในกิจการของจำเลยอีกทั้งมิใช่งานของจำเลยคำสั่งของจำเลยให้ไปทำงานดังกล่าวจึงมิใช่คำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้างการที่โจทก์ทั้งเจ็ดไม่ปฏิบัติตามคำสั่งดังกล่าวถือไม่ได้ว่าเป็นการขัดหรือฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง รุ่งโรจน์ รื่นเริงวงศ์