คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 821/2492หลักกฎหมาย: คดีหาเป็นคดีอาญาว่า จำเลยบุกรุกทำให้เสียทรัพย์ และได้เรียกค่าเสียหายมาด้วย แม้ศาลจะพิพากษายกฟ้องในความผิดทางอาญา ฐานทำให้เสียทรัพย์ สำหรับค่าเสียหายว่าจำเลยจะต้องรับผิดเพียงไรหรือไม่ ซึ่งศาลควรต้องพิพากษาให้ตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายว่า ความรับผิดของบุคคลในทางแพ่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 47 คดีที่ศาลฎีกาพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ ศาลฎีกามีอำนาจสั่งคืนค่าธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์และฎีกาให้แก่ผู้ชนะคดีในชั้นฎีกาได้(ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 13/92)โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบกันบุกรุกที่ดินของโจทก์ และทำให้เสียทรัพย์ กับเรียกค่าเสียหาย จำเลยทั้ง 4 ให้การปฏิเสธ จำเลยที่ 1 ต่อสู้ว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาว่า อย่างน้อยจำเลยต้องมีความคิดฐานทำให้เสียทรัพย์จึงขอให้ลงโทษตามฟ้อง และใช้ค่าเสียหายศาลฎีกาวินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ว่า ข้อหาฐานบุกรุกและฐานทำให้เสียทรัพย์ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ยกฟ้องในข้อเท็จจริงโจทก์ต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงส่วนค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโดยชี้ขาดเพียงว่าเป็นคดีแพ่งเท่านั้น มิได้วินิจฉัยว่าจำเลยจะต้องรับผิดเพียงไรหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่าควรต้องพิพากษาตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายอันว่าด้วยความรับผิดของบุคคลในทางแพ่ง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 47พิพากษาแก้เฉพาะข้อค่าเสียหาย ให้ศาลชั้นต้นพิพากษาชี้ขาดเฉพาะข้อนี้ใหม่ ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์และฎีกา ให้คืนให้โจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 821/2492นายพรม ใหญ่โตโจทก์นายสงวน คำท้วม ที่ 1 นายจำรัส ขำภู่ ที่ 2 นายไหม คำท้วม ที่ 3 นายบัว ขำภู่ ที่ 4จำเลย ป.วิ.อ. ม. 47 ป.วิ.พ. ม. 149 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 324, ม. 327คดีหาเป็นคดีอาญาว่า จำเลยบุกรุกทำให้เสียทรัพย์ และได้เรียกค่าเสียหายมาด้วย แม้ศาลจะพิพากษายกฟ้องในความผิดทางอาญา ฐานทำให้เสียทรัพย์ สำหรับค่าเสียหายว่าจำเลยจะต้องรับผิดเพียงไรหรือไม่ ซึ่งศาลควรต้องพิพากษาให้ตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายว่า ความรับผิดของบุคคลในทางแพ่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 47 คดีที่ศาลฎีกาพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ ศาลฎีกามีอำนาจสั่งคืนค่าธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์และฎีกาให้แก่ผู้ชนะคดีในชั้นฎีกาได้(ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 13/92)โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบกันบุกรุกที่ดินของโจทก์ และทำให้เสียทรัพย์ กับเรียกค่าเสียหาย จำเลยทั้ง 4 ให้การปฏิเสธ จำเลยที่ 1 ต่อสู้ว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาว่า อย่างน้อยจำเลยต้องมีความคิดฐานทำให้เสียทรัพย์จึงขอให้ลงโทษตามฟ้อง และใช้ค่าเสียหายศาลฎีกาวินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ว่า ข้อหาฐานบุกรุกและฐานทำให้เสียทรัพย์ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ยกฟ้องในข้อเท็จจริงโจทก์ต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงส่วนค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโดยชี้ขาดเพียงว่าเป็นคดีแพ่งเท่านั้น มิได้วินิจฉัยว่าจำเลยจะต้องรับผิดเพียงไรหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่าควรต้องพิพากษาตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายอันว่าด้วยความรับผิดของบุคคลในทางแพ่ง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 47พิพากษาแก้เฉพาะข้อค่าเสียหาย ให้ศาลชั้นต้นพิพากษาชี้ขาดเฉพาะข้อนี้ใหม่ ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์และฎีกา ให้คืนให้โจทก์(นนทปัญญา-นาถปรีชา-นาถปริญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบกันบุกรุกที่ดินของโจทก์ และทำให้เสียทรัพย์ กับเรียกค่าเสียหาย จำเลยทั้ง 4 ให้การปฏิเสธ จำเลยที่ 1 ต่อสู้ว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาว่า อย่างน้อยจำเลยต้องมีความคิดฐานทำให้เสียทรัพย์จึงขอให้ลงโทษตามฟ้อง และใช้ค่าเสียหายศาลฎีกาวินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ว่า ข้อหาฐานบุกรุกและฐานทำให้เสียทรัพย์ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ยกฟ้องในข้อเท็จจริงโจทก์ต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงส่วนค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโดยชี้ขาดเพียงว่าเป็นคดีแพ่งเท่านั้น มิได้วินิจฉัยว่าจำเลยจะต้องรับผิดเพียงไรหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่าควรต้องพิพากษาตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายอันว่าด้วยความรับผิดของบุคคลในทางแพ่ง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 47พิพากษาแก้เฉพาะข้อค่าเสียหาย ให้ศาลชั้นต้นพิพากษาชี้ขาดเฉพาะข้อนี้ใหม่ ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์และฎีกา ให้คืนให้โจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 821/2492นายพรม ใหญ่โตโจทก์นายสงวน คำท้วม ที่ 1 นายจำรัส ขำภู่ ที่ 2 นายไหม คำท้วม ที่ 3 นายบัว ขำภู่ ที่ 4จำเลย ป.วิ.อ. ม. 47 ป.วิ.พ. ม. 149 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 324, ม. 327คดีหาเป็นคดีอาญาว่า จำเลยบุกรุกทำให้เสียทรัพย์ และได้เรียกค่าเสียหายมาด้วย แม้ศาลจะพิพากษายกฟ้องในความผิดทางอาญา ฐานทำให้เสียทรัพย์ สำหรับค่าเสียหายว่าจำเลยจะต้องรับผิดเพียงไรหรือไม่ ซึ่งศาลควรต้องพิพากษาให้ตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายว่า ความรับผิดของบุคคลในทางแพ่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 47 คดีที่ศาลฎีกาพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ ศาลฎีกามีอำนาจสั่งคืนค่าธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์และฎีกาให้แก่ผู้ชนะคดีในชั้นฎีกาได้(ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 13/92)โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบกันบุกรุกที่ดินของโจทก์ และทำให้เสียทรัพย์ กับเรียกค่าเสียหาย จำเลยทั้ง 4 ให้การปฏิเสธ จำเลยที่ 1 ต่อสู้ว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาว่า อย่างน้อยจำเลยต้องมีความคิดฐานทำให้เสียทรัพย์จึงขอให้ลงโทษตามฟ้อง และใช้ค่าเสียหายศาลฎีกาวินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ว่า ข้อหาฐานบุกรุกและฐานทำให้เสียทรัพย์ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ยกฟ้องในข้อเท็จจริงโจทก์ต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงส่วนค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโดยชี้ขาดเพียงว่าเป็นคดีแพ่งเท่านั้น มิได้วินิจฉัยว่าจำเลยจะต้องรับผิดเพียงไรหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่าควรต้องพิพากษาตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายอันว่าด้วยความรับผิดของบุคคลในทางแพ่ง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 47พิพากษาแก้เฉพาะข้อค่าเสียหาย ให้ศาลชั้นต้นพิพากษาชี้ขาดเฉพาะข้อนี้ใหม่ ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์และฎีกา ให้คืนให้โจทก์(นนทปัญญา-นาถปรีชา-นาถปริญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ