คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 243/2511หลักกฎหมาย: ความผิดฐานฟ้องเท็จตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 175ต้องเป็นการเอาความอันเป็นเท็จฟ้องผู้อื่นต่อศาลว่ากระทำความผิดอาญา และผู้กระทำจะต้องรู้ว่าความที่นำไปฟ้องนั้นเป็นเท็จด้วยเพียงแต่จำเลยบรรยายฟ้อง เพื่อให้เห็นว่ามีอำนาจฟ้องในคดีนั้นโดยไม่ใช่ข้อกล่าวหาว่าโจทก์กระทำผิด หรือจำเลยไม่รู้ว่าความที่นำไปฟ้องนั้นเป็นเท็จจำเลยย่อมไม่มีความผิดตามมาตรา 175 ชั้นไต่สวนมูลฟ้องคดีอาญา ถ้าคดีไม่มีมูลให้พิพากษายกฟ้อง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 167 นั้น จะทำเป็นรูปคำพิพากษาหรือคำสั่งก็ได้แต่ต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งมาตรา 186โดยต้องมีข้อเท็จจริงซึ่งพิจารณาได้ความและเหตุผลในการตัดสิน ทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายตามควรแก่รูปคดีในชั้นไต่สวนมูลฟ้องโจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 2, 3 นำความที่รู้แล้วว่าเป็นเท็จไปฟ้องโจทก์ต่อศาลอาญา หาว่ากระทำความผิดฐานยักยอกและฉ้อโกง โดยจำเลยที่ 1 ร่วมในการกระทำความผิดหรือก่อให้จำเลยที่ 2, 3 กระทำความผิด โดยเป็นผู้ส่งเสริม ให้คำปรึกษาและเป็นทนายให้โดยจำเลยฟ้องโจทก์ว่าจำเลยที่ 2, 3 เป็นบุตรชอบด้วยกฎหมายของพระยาศรีวิกรมาฑิตย์ ซึ่งไม่เป็นความจริง ที่จำเลยกล่าวเท็จก็เพื่อให้ศาลเห็นว่าจำเลยมีอำนาจฟ้องและจำเลยฟ้องโจทก์ว่าเบียดบังเอาที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างกับเงินสดไปยกให้ผู้มีชื่อโดยทุจริตซึ่งไม่เป็นความจริง กับฟ้องว่า โจทก์กระทำผิดหน้าที่ผู้จัดการมรดกโดยเจตนาทุจริต ซึ่งเป็นความเท็จ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175, 59, 83, 84 และให้ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ด้วยศาลชั้นต้นสั่งอนุญาตให้ไต่สวนมูลฟ้องคดีนี้รวมกับคดีดำที่ 763/2509ซึ่งจำเลยเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์คดีนี้เป็นจำเลย แล้วมีคำสั่งว่า คดีอาญาดำที่ 763/2509 มีมูลให้ประทับฟ้อง ส่วนคดีนี้เมื่อศาลมีคำสั่งว่าคดีดำที่ 763/2509 มีมูลแล้ว ฟ้องของจำเลยคดีนี้จึงไม่เป็นเท็จและไม่เป็นละเมิดไม่มีมูล ให้ยกฟ้องของโจทก์ค่าฤชาธรรมเนียมเป็นพับโจทก์ทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้คืนค่าธรรมเนียมศาลในทางแพ่งโจทก์ทั้งสามฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่จะเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175 ต้องเป็นการเอาความอันเป็นเท็จฟ้องผู้อื่นต่อศาลว่ากระทำความผิดอาญาความสำคัญจึงอยู่ที่การกล่าวหาว่าผู้อื่นกระทำความผิดฉะนั้น ที่จำเลยกล่าวในฟ้องว่าจำเลยที่ 2, 3 เป็นบุตรชอบด้วยกฎหมายของพระยาศรีวิกรมาฑิตย์ แม้จะจริงหรือไม่ก็ตาม เฉพาะข้อนี้ก็ไม่ใช่ข้อกล่าวหาว่าโจทก์กระทำความผิด เป็นแต่แสดงว่าจำเลยเป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องเท่านั้น และย่อมแยกกันได้จากข้อหาว่ากระทำความผิดเพราะแม้จำเลยไม่ใช่บุตรเจ้ามรดก และไม่มีสิทธิรับมรดกดังโจทก์กล่าวในฎีกาโจทก์ก็อาจกระทำความผิดฐานยักยอกและฉ้อโกงได้ เป็นแต่จำเลยไม่มีอำนาจฟ้องคำบรรยายฟ้องของจำเลยดังกล่าวจึงไม่ก่อให้เกิดความผิดตามมาตรา 175 ขึ้นได้และเห็นว่าที่จะเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 175 นั้น นอกจากจะต้องเอาความอันเป็นเท็จฟ้องผู้อื่นต่อศาลว่ากระทำความผิดอาญาแล้วผู้กระทำจะต้องมีเจตนาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 59 ด้วยกล่าวคือ จะต้องรู้ว่าความที่นำมาฟ้องนั้นเป็นเท็จ เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่ามีการกระทำอันควรทำให้จำเลยเชื่อว่าฝ่ายโจทก์ได้จำหน่ายทรัพย์มรดกไปแล้วจริง จึงเป็นที่เห็นได้อยู่ในตัวว่า จำเลยไม่รู้ว่าความที่นำมาฟ้องโจทก์นั้นเป็นเท็จ เพราะมีเหตุอันควรเชื่อว่าเป็นเช่นนั้น เมื่อจำเลยฟ้องโจทก์โดยมีเหตุผลอันควรเชื่อว่าเป็นเช่นนั้น การกระทำของจำเลยก็ขาดเจตนาตามกฎหมายไม่มีมูลเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175 ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่าคำสั่งของศาลชั้นต้นไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 186(5)(6) และ 187(2) นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 167 บัญญัติว่า "ถ้าปรากฏว่าคดีมีมูล ให้ศาลประทับฟ้องไว้พิจารณาต่อไปเฉพาะกระทงที่มีมูลถ้าคดีไม่มีมูล ให้พิพากษายกฟ้อง" คำพิพากษาที่ให้ยกฟ้องเพราะคดีไม่มีมูลนี้อาจทำเป็นรูปคำพิพากษา หรือคำสั่งเช่นคดีนี้ และต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งมาตรา 186 เฉพาะอย่างยิ่ง คือ ต้องมีข้อเท็จจริงซึ่งพิจารณาได้ความ และเหตุผลในการตัดสินทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย แต่การที่จะมีข้อสำคัญดังกล่าวมากน้อยเพียงใดย่อมแล้วแต่รูปคดีเป็นเรื่อง ๆ คดีนี้อยู่ในชั้นไต่สวนเพื่อวินิจฉัยมูลคดีที่โจทก์ฟ้องคำสั่งจึงอาจมีเหตุผลและข้อเท็จจริงตามควรแก่รูปคดีชั้นไต่สวนมูลฟ้อง คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ยกฟ้องของโจทก์ได้กล่าวถึงคดีที่จำเลยฟ้องโจทก์ในข้อหาฐานยักยอกและฉ้อโกง คือคดีดำที่ 763/2509 ของศาลชั้นต้นว่ามีมูล ฉะนั้น ที่โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้ว่าฟ้องเท็จและละเมิดในคดีนั้น จึงไม่เป็นเท็จและไม่เป็นละเมิด ถือได้ว่ามีข้อเท็จจริงและเหตุผลพอควรในชั้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 243/2511นางสมศรี เจริญรัชต์ภาคย์ ที่ 1 นายสุทธิพงศ์ ศรีวิกรม์ ที่ 2โจทก์นายเฉลิมพันธ์ ศรีวิกรม์ ที่ 3โจทก์นายพานิช สัมภวคุปต์ ที่ 1 นางประหยัด ประสิทธิ์สม ที่ 2จำเลยนางมาการิต(ตุ๋ย) หอมสุคนธ์ ที่ 3จำเลย ป.อ. ม. 175, ม. 59 ป.วิ.อ. ม. 167, ม. 186, ม. 187 ความผิดฐานฟ้องเท็จตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 175ต้องเป็นการเอาความอันเป็นเท็จฟ้องผู้อื่นต่อศาลว่ากระทำความผิดอาญา และผู้กระทำจะต้องรู้ว่าความที่นำไปฟ้องนั้นเป็นเท็จด้วยเพียงแต่จำเลยบรรยายฟ้อง เพื่อให้เห็นว่ามีอำนาจฟ้องในคดีนั้นโดยไม่ใช่ข้อกล่าวหาว่าโจทก์กระทำผิด หรือจำเลยไม่รู้ว่าความที่นำไปฟ้องนั้นเป็นเท็จจำเลยย่อมไม่มีความผิดตามมาตรา 175 ชั้นไต่สวนมูลฟ้องคดีอาญา ถ้าคดีไม่มีมูลให้พิพากษายกฟ้อง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 167 นั้น จะทำเป็นรูปคำพิพากษาหรือคำสั่งก็ได้แต่ต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งมาตรา 186โดยต้องมีข้อเท็จจริงซึ่งพิจารณาได้ความและเหตุผลในการตัดสิน ทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายตามควรแก่รูปคดีในชั้นไต่สวนมูลฟ้องโจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 2, 3 นำความที่รู้แล้วว่าเป็นเท็จไปฟ้องโจทก์ต่อศาลอาญา หาว่ากระทำความผิดฐานยักยอกและฉ้อโกง โดยจำเลยที่ 1 ร่วมในการกระทำความผิดหรือก่อให้จำเลยที่ 2, 3 กระทำความผิด โดยเป็นผู้ส่งเสริม ให้คำปรึกษาและเป็นทนายให้โดยจำเลยฟ้องโจทก์ว่าจำเลยที่ 2, 3 เป็นบุตรชอบด้วยกฎหมายของพระยาศรีวิกรมาฑิตย์ ซึ่งไม่เป็นความจริง ที่จำเลยกล่าวเท็จก็เพื่อให้ศาลเห็นว่าจำเลยมีอำนาจฟ้องและจำเลยฟ้องโจทก์ว่าเบียดบังเอาที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างกับเงินสดไปยกให้ผู้มีชื่อโดยทุจริตซึ่งไม่เป็นความจริง กับฟ้องว่า โจทก์กระทำผิดหน้าที่ผู้จัดการมรดกโดยเจตนาทุจริต ซึ่งเป็นความเท็จ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175, 59, 83, 84 และให้ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ด้วยศาลชั้นต้นสั่งอนุญาตให้ไต่สวนมูลฟ้องคดีนี้รวมกับคดีดำที่ 763/2509ซึ่งจำเลยเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์คดีนี้เป็นจำเลย แล้วมีคำสั่งว่า คดีอาญาดำที่ 763/2509 มีมูลให้ประทับฟ้อง ส่วนคดีนี้เมื่อศาลมีคำสั่งว่าคดีดำที่ 763/2509 มีมูลแล้ว ฟ้องของจำเลยคดีนี้จึงไม่เป็นเท็จและไม่เป็นละเมิดไม่มีมูล ให้ยกฟ้องของโจทก์ค่าฤชาธรรมเนียมเป็นพับโจทก์ทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้คืนค่าธรรมเนียมศาลในทางแพ่งโจทก์ทั้งสามฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่จะเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175 ต้องเป็นการเอาความอันเป็นเท็จฟ้องผู้อื่นต่อศาลว่ากระทำความผิดอาญาความสำคัญจึงอยู่ที่การกล่าวหาว่าผู้อื่นกระทำความผิดฉะนั้น ที่จำเลยกล่าวในฟ้องว่าจำเลยที่ 2, 3 เป็นบุตรชอบด้วยกฎหมายของพระยาศรีวิกรมาฑิตย์ แม้จะจริงหรือไม่ก็ตาม เฉพาะข้อนี้ก็ไม่ใช่ข้อกล่าวหาว่าโจทก์กระทำความผิด เป็นแต่แสดงว่าจำเลยเป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องเท่านั้น และย่อมแยกกันได้จากข้อหาว่ากระทำความผิดเพราะแม้จำเลยไม่ใช่บุตรเจ้ามรดก และไม่มีสิทธิรับมรดกดังโจทก์กล่าวในฎีกาโจทก์ก็อาจกระทำความผิดฐานยักยอกและฉ้อโกงได้ เป็นแต่จำเลยไม่มีอำนาจฟ้องคำบรรยายฟ้องของจำเลยดังกล่าวจึงไม่ก่อให้เกิดความผิดตามมาตรา 175 ขึ้นได้และเห็นว่าที่จะเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 175 นั้น นอกจากจะต้องเอาความอันเป็นเท็จฟ้องผู้อื่นต่อศาลว่ากระทำความผิดอาญาแล้วผู้กระทำจะต้องมีเจตนาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 59 ด้วยกล่าวคือ จะต้องรู้ว่าความที่นำมาฟ้องนั้นเป็นเท็จ เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่ามีการกระทำอันควรทำให้จำเลยเชื่อว่าฝ่ายโจทก์ได้จำหน่ายทรัพย์มรดกไปแล้วจริง จึงเป็นที่เห็นได้อยู่ในตัวว่า จำเลยไม่รู้ว่าความที่นำมาฟ้องโจทก์นั้นเป็นเท็จ เพราะมีเหตุอันควรเชื่อว่าเป็นเช่นนั้น เมื่อจำเลยฟ้องโจทก์โดยมีเหตุผลอันควรเชื่อว่าเป็นเช่นนั้น การกระทำของจำเลยก็ขาดเจตนาตามกฎหมายไม่มีมูลเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175 ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่าคำสั่งของศาลชั้นต้นไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 186(5)(6) และ 187(2) นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 167 บัญญัติว่า "ถ้าปรากฏว่าคดีมีมูล ให้ศาลประทับฟ้องไว้พิจารณาต่อไปเฉพาะกระทงที่มีมูลถ้าคดีไม่มีมูล ให้พิพากษายกฟ้อง" คำพิพากษาที่ให้ยกฟ้องเพราะคดีไม่มีมูลนี้อาจทำเป็นรูปคำพิพากษา หรือคำสั่งเช่นคดีนี้ และต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งมาตรา 186 เฉพาะอย่างยิ่ง คือ ต้องมีข้อเท็จจริงซึ่งพิจารณาได้ความ และเหตุผลในการตัดสินทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย แต่การที่จะมีข้อสำคัญดังกล่าวมากน้อยเพียงใดย่อมแล้วแต่รูปคดีเป็นเรื่อง ๆ คดีนี้อยู่ในชั้นไต่สวนเพื่อวินิจฉัยมูลคดีที่โจทก์ฟ้องคำสั่งจึงอาจมีเหตุผลและข้อเท็จจริงตามควรแก่รูปคดีชั้นไต่สวนมูลฟ้อง คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ยกฟ้องของโจทก์ได้กล่าวถึงคดีที่จำเลยฟ้องโจทก์ในข้อหาฐานยักยอกและฉ้อโกง คือคดีดำที่ 763/2509 ของศาลชั้นต้นว่ามีมูล ฉะนั้น ที่โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้ว่าฟ้องเท็จและละเมิดในคดีนั้น จึงไม่เป็นเท็จและไม่เป็นละเมิด ถือได้ว่ามีข้อเท็จจริงและเหตุผลพอควรในชั้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วพิพากษายืน(โชค จารุจินดา-วงษ์ วีระพงศ์-บัญญัติ สุขารมณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 2, 3 นำความที่รู้แล้วว่าเป็นเท็จไปฟ้องโจทก์ต่อศาลอาญา หาว่ากระทำความผิดฐานยักยอกและฉ้อโกง โดยจำเลยที่ 1 ร่วมในการกระทำความผิดหรือก่อให้จำเลยที่ 2, 3 กระทำความผิด โดยเป็นผู้ส่งเสริม ให้คำปรึกษาและเป็นทนายให้โดยจำเลยฟ้องโจทก์ว่าจำเลยที่ 2, 3 เป็นบุตรชอบด้วยกฎหมายของพระยาศรีวิกรมาฑิตย์ ซึ่งไม่เป็นความจริง ที่จำเลยกล่าวเท็จก็เพื่อให้ศาลเห็นว่าจำเลยมีอำนาจฟ้องและจำเลยฟ้องโจทก์ว่าเบียดบังเอาที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างกับเงินสดไปยกให้ผู้มีชื่อโดยทุจริตซึ่งไม่เป็นความจริง กับฟ้องว่า โจทก์กระทำผิดหน้าที่ผู้จัดการมรดกโดยเจตนาทุจริต ซึ่งเป็นความเท็จ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175, 59, 83, 84 และให้ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ด้วยศาลชั้นต้นสั่งอนุญาตให้ไต่สวนมูลฟ้องคดีนี้รวมกับคดีดำที่ 763/2509ซึ่งจำเลยเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์คดีนี้เป็นจำเลย แล้วมีคำสั่งว่า คดีอาญาดำที่ 763/2509 มีมูลให้ประทับฟ้อง ส่วนคดีนี้เมื่อศาลมีคำสั่งว่าคดีดำที่ 763/2509 มีมูลแล้ว ฟ้องของจำเลยคดีนี้จึงไม่เป็นเท็จและไม่เป็นละเมิดไม่มีมูล ให้ยกฟ้องของโจทก์ค่าฤชาธรรมเนียมเป็นพับโจทก์ทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้คืนค่าธรรมเนียมศาลในทางแพ่งโจทก์ทั้งสามฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่จะเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175 ต้องเป็นการเอาความอันเป็นเท็จฟ้องผู้อื่นต่อศาลว่ากระทำความผิดอาญาความสำคัญจึงอยู่ที่การกล่าวหาว่าผู้อื่นกระทำความผิดฉะนั้น ที่จำเลยกล่าวในฟ้องว่าจำเลยที่ 2, 3 เป็นบุตรชอบด้วยกฎหมายของพระยาศรีวิกรมาฑิตย์ แม้จะจริงหรือไม่ก็ตาม เฉพาะข้อนี้ก็ไม่ใช่ข้อกล่าวหาว่าโจทก์กระทำความผิด เป็นแต่แสดงว่าจำเลยเป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องเท่านั้น และย่อมแยกกันได้จากข้อหาว่ากระทำความผิดเพราะแม้จำเลยไม่ใช่บุตรเจ้ามรดก และไม่มีสิทธิรับมรดกดังโจทก์กล่าวในฎีกาโจทก์ก็อาจกระทำความผิดฐานยักยอกและฉ้อโกงได้ เป็นแต่จำเลยไม่มีอำนาจฟ้องคำบรรยายฟ้องของจำเลยดังกล่าวจึงไม่ก่อให้เกิดความผิดตามมาตรา 175 ขึ้นได้และเห็นว่าที่จะเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 175 นั้น นอกจากจะต้องเอาความอันเป็นเท็จฟ้องผู้อื่นต่อศาลว่ากระทำความผิดอาญาแล้วผู้กระทำจะต้องมีเจตนาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 59 ด้วยกล่าวคือ จะต้องรู้ว่าความที่นำมาฟ้องนั้นเป็นเท็จ เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่ามีการกระทำอันควรทำให้จำเลยเชื่อว่าฝ่ายโจทก์ได้จำหน่ายทรัพย์มรดกไปแล้วจริง จึงเป็นที่เห็นได้อยู่ในตัวว่า จำเลยไม่รู้ว่าความที่นำมาฟ้องโจทก์นั้นเป็นเท็จ เพราะมีเหตุอันควรเชื่อว่าเป็นเช่นนั้น เมื่อจำเลยฟ้องโจทก์โดยมีเหตุผลอันควรเชื่อว่าเป็นเช่นนั้น การกระทำของจำเลยก็ขาดเจตนาตามกฎหมายไม่มีมูลเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175 ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่าคำสั่งของศาลชั้นต้นไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 186(5)(6) และ 187(2) นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 167 บัญญัติว่า "ถ้าปรากฏว่าคดีมีมูล ให้ศาลประทับฟ้องไว้พิจารณาต่อไปเฉพาะกระทงที่มีมูลถ้าคดีไม่มีมูล ให้พิพากษายกฟ้อง" คำพิพากษาที่ให้ยกฟ้องเพราะคดีไม่มีมูลนี้อาจทำเป็นรูปคำพิพากษา หรือคำสั่งเช่นคดีนี้ และต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งมาตรา 186 เฉพาะอย่างยิ่ง คือ ต้องมีข้อเท็จจริงซึ่งพิจารณาได้ความ และเหตุผลในการตัดสินทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย แต่การที่จะมีข้อสำคัญดังกล่าวมากน้อยเพียงใดย่อมแล้วแต่รูปคดีเป็นเรื่อง ๆ คดีนี้อยู่ในชั้นไต่สวนเพื่อวินิจฉัยมูลคดีที่โจทก์ฟ้องคำสั่งจึงอาจมีเหตุผลและข้อเท็จจริงตามควรแก่รูปคดีชั้นไต่สวนมูลฟ้อง คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ยกฟ้องของโจทก์ได้กล่าวถึงคดีที่จำเลยฟ้องโจทก์ในข้อหาฐานยักยอกและฉ้อโกง คือคดีดำที่ 763/2509 ของศาลชั้นต้นว่ามีมูล ฉะนั้น ที่โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้ว่าฟ้องเท็จและละเมิดในคดีนั้น จึงไม่เป็นเท็จและไม่เป็นละเมิด ถือได้ว่ามีข้อเท็จจริงและเหตุผลพอควรในชั้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 243/2511นางสมศรี เจริญรัชต์ภาคย์ ที่ 1 นายสุทธิพงศ์ ศรีวิกรม์ ที่ 2โจทก์นายเฉลิมพันธ์ ศรีวิกรม์ ที่ 3โจทก์นายพานิช สัมภวคุปต์ ที่ 1 นางประหยัด ประสิทธิ์สม ที่ 2จำเลยนางมาการิต(ตุ๋ย) หอมสุคนธ์ ที่ 3จำเลย ป.อ. ม. 175, ม. 59 ป.วิ.อ. ม. 167, ม. 186, ม. 187 ความผิดฐานฟ้องเท็จตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 175ต้องเป็นการเอาความอันเป็นเท็จฟ้องผู้อื่นต่อศาลว่ากระทำความผิดอาญา และผู้กระทำจะต้องรู้ว่าความที่นำไปฟ้องนั้นเป็นเท็จด้วยเพียงแต่จำเลยบรรยายฟ้อง เพื่อให้เห็นว่ามีอำนาจฟ้องในคดีนั้นโดยไม่ใช่ข้อกล่าวหาว่าโจทก์กระทำผิด หรือจำเลยไม่รู้ว่าความที่นำไปฟ้องนั้นเป็นเท็จจำเลยย่อมไม่มีความผิดตามมาตรา 175 ชั้นไต่สวนมูลฟ้องคดีอาญา ถ้าคดีไม่มีมูลให้พิพากษายกฟ้อง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 167 นั้น จะทำเป็นรูปคำพิพากษาหรือคำสั่งก็ได้แต่ต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งมาตรา 186โดยต้องมีข้อเท็จจริงซึ่งพิจารณาได้ความและเหตุผลในการตัดสิน ทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายตามควรแก่รูปคดีในชั้นไต่สวนมูลฟ้องโจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 2, 3 นำความที่รู้แล้วว่าเป็นเท็จไปฟ้องโจทก์ต่อศาลอาญา หาว่ากระทำความผิดฐานยักยอกและฉ้อโกง โดยจำเลยที่ 1 ร่วมในการกระทำความผิดหรือก่อให้จำเลยที่ 2, 3 กระทำความผิด โดยเป็นผู้ส่งเสริม ให้คำปรึกษาและเป็นทนายให้โดยจำเลยฟ้องโจทก์ว่าจำเลยที่ 2, 3 เป็นบุตรชอบด้วยกฎหมายของพระยาศรีวิกรมาฑิตย์ ซึ่งไม่เป็นความจริง ที่จำเลยกล่าวเท็จก็เพื่อให้ศาลเห็นว่าจำเลยมีอำนาจฟ้องและจำเลยฟ้องโจทก์ว่าเบียดบังเอาที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างกับเงินสดไปยกให้ผู้มีชื่อโดยทุจริตซึ่งไม่เป็นความจริง กับฟ้องว่า โจทก์กระทำผิดหน้าที่ผู้จัดการมรดกโดยเจตนาทุจริต ซึ่งเป็นความเท็จ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175, 59, 83, 84 และให้ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ด้วยศาลชั้นต้นสั่งอนุญาตให้ไต่สวนมูลฟ้องคดีนี้รวมกับคดีดำที่ 763/2509ซึ่งจำเลยเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์คดีนี้เป็นจำเลย แล้วมีคำสั่งว่า คดีอาญาดำที่ 763/2509 มีมูลให้ประทับฟ้อง ส่วนคดีนี้เมื่อศาลมีคำสั่งว่าคดีดำที่ 763/2509 มีมูลแล้ว ฟ้องของจำเลยคดีนี้จึงไม่เป็นเท็จและไม่เป็นละเมิดไม่มีมูล ให้ยกฟ้องของโจทก์ค่าฤชาธรรมเนียมเป็นพับโจทก์ทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้คืนค่าธรรมเนียมศาลในทางแพ่งโจทก์ทั้งสามฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่จะเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175 ต้องเป็นการเอาความอันเป็นเท็จฟ้องผู้อื่นต่อศาลว่ากระทำความผิดอาญาความสำคัญจึงอยู่ที่การกล่าวหาว่าผู้อื่นกระทำความผิดฉะนั้น ที่จำเลยกล่าวในฟ้องว่าจำเลยที่ 2, 3 เป็นบุตรชอบด้วยกฎหมายของพระยาศรีวิกรมาฑิตย์ แม้จะจริงหรือไม่ก็ตาม เฉพาะข้อนี้ก็ไม่ใช่ข้อกล่าวหาว่าโจทก์กระทำความผิด เป็นแต่แสดงว่าจำเลยเป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องเท่านั้น และย่อมแยกกันได้จากข้อหาว่ากระทำความผิดเพราะแม้จำเลยไม่ใช่บุตรเจ้ามรดก และไม่มีสิทธิรับมรดกดังโจทก์กล่าวในฎีกาโจทก์ก็อาจกระทำความผิดฐานยักยอกและฉ้อโกงได้ เป็นแต่จำเลยไม่มีอำนาจฟ้องคำบรรยายฟ้องของจำเลยดังกล่าวจึงไม่ก่อให้เกิดความผิดตามมาตรา 175 ขึ้นได้และเห็นว่าที่จะเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 175 นั้น นอกจากจะต้องเอาความอันเป็นเท็จฟ้องผู้อื่นต่อศาลว่ากระทำความผิดอาญาแล้วผู้กระทำจะต้องมีเจตนาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 59 ด้วยกล่าวคือ จะต้องรู้ว่าความที่นำมาฟ้องนั้นเป็นเท็จ เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่ามีการกระทำอันควรทำให้จำเลยเชื่อว่าฝ่ายโจทก์ได้จำหน่ายทรัพย์มรดกไปแล้วจริง จึงเป็นที่เห็นได้อยู่ในตัวว่า จำเลยไม่รู้ว่าความที่นำมาฟ้องโจทก์นั้นเป็นเท็จ เพราะมีเหตุอันควรเชื่อว่าเป็นเช่นนั้น เมื่อจำเลยฟ้องโจทก์โดยมีเหตุผลอันควรเชื่อว่าเป็นเช่นนั้น การกระทำของจำเลยก็ขาดเจตนาตามกฎหมายไม่มีมูลเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 175 ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่าคำสั่งของศาลชั้นต้นไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 186(5)(6) และ 187(2) นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 167 บัญญัติว่า "ถ้าปรากฏว่าคดีมีมูล ให้ศาลประทับฟ้องไว้พิจารณาต่อไปเฉพาะกระทงที่มีมูลถ้าคดีไม่มีมูล ให้พิพากษายกฟ้อง" คำพิพากษาที่ให้ยกฟ้องเพราะคดีไม่มีมูลนี้อาจทำเป็นรูปคำพิพากษา หรือคำสั่งเช่นคดีนี้ และต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งมาตรา 186 เฉพาะอย่างยิ่ง คือ ต้องมีข้อเท็จจริงซึ่งพิจารณาได้ความ และเหตุผลในการตัดสินทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย แต่การที่จะมีข้อสำคัญดังกล่าวมากน้อยเพียงใดย่อมแล้วแต่รูปคดีเป็นเรื่อง ๆ คดีนี้อยู่ในชั้นไต่สวนเพื่อวินิจฉัยมูลคดีที่โจทก์ฟ้องคำสั่งจึงอาจมีเหตุผลและข้อเท็จจริงตามควรแก่รูปคดีชั้นไต่สวนมูลฟ้อง คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ยกฟ้องของโจทก์ได้กล่าวถึงคดีที่จำเลยฟ้องโจทก์ในข้อหาฐานยักยอกและฉ้อโกง คือคดีดำที่ 763/2509 ของศาลชั้นต้นว่ามีมูล ฉะนั้น ที่โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้ว่าฟ้องเท็จและละเมิดในคดีนั้น จึงไม่เป็นเท็จและไม่เป็นละเมิด ถือได้ว่ามีข้อเท็จจริงและเหตุผลพอควรในชั้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วพิพากษายืน(โชค จารุจินดา-วงษ์ วีระพงศ์-บัญญัติ สุขารมณ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ