คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 264/2534หลักกฎหมาย: เมื่อเช็คพิพาทเป็นเช็คสั่งจ่ายให้แก่ผู้ถือ และไม่เข้าข่ายที่จะเป็นตั๋วเงินเสียตามมาตรา 1008 ทั้งมีการสลักหลังไม่ขาดสายโจทก์เป็นผู้ครอบครองเช็ค จึงเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้ออกเช็คของธนาคารกสิกรไทยจำกัด สาขาถนนศรีภูวนารถ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลาให้แก่ผู้ถือรวมสามฉบับ โดยมีจำเลยที่ 2 เป็นผู้สลักหลังเช็คทั้งสามฉบับดังกล่าว เมื่อเช็คแต่ละฉบับถึงกำหนดชำระ โจทก์นำเช็คดังกล่าวไปเรียกเก็บเงิน แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คทั้งสามฉบับ โจทก์ชอบที่จะได้รับดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงิน 90,748 บาท ซึ่งเป็นยอดรวมของเช็คทั้งสามฉบับนับแต่วันที่ 12 มีนาคม 2527 อันเป็นวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเช็คฉบับสุดท้าย จนถึงวันฟ้องเป็นเวลา 10 เดือน เป็นเงินค่าดอกเบี้ย 5,668 บาท ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน96,416 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงิน90,748 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยที่ 1ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ 2 ให้การว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม เพราะไม่บรรยายให้ชัดเจนว่า จำเลยที่ 2สลักหลังเช็คในฐานะใด โจทก์เป็นผู้ทรงโดยไม่สุจริตและไม่ชอบด้วยกฎหมาย จำเลยที่ 2 ไม่เคยเป็นหนี้โจทก์และไม่เคยมีนิติสัมพันธ์กับโจทก์ จำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นผู้สลักหลังการที่โจทก์นำเช็คมาฟ้องเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต เช็คตามฟ้องได้มีการชำระเงินแก่ผู้มีชื่อไปแล้ว ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 90,748 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 12 มีนาคม 2527 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ แต่ดอกเบี้ยนับถึงวันฟ้องไม่เกิน5,668 บาท จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า เช็คพิพาททั้งสามฉบับเป็นเช็คสั่งจ่ายเงินแก่ผู้ถือมีจำเลยที่ 1 ลงลายมือชื่อเป็นผู้สั่งจ่าย และจำเลยที่ 2เป็นผู้ลงลายมือชื่อสลักหลัง เมื่อเช็คแต่ละฉบับถึงกำหนด โจทก์ได้นำไปเรียกเก็บเงินแต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คในปัญหาที่ว่าจำเลยที่ 2 จะต้องร่วมรับผิดใช้เงินตามเช็คแก่โจทก์หรือไม่นั้น จำเลยที่ 2 ฎีกาว่าจำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดเพราะโจทก์มิใช่ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย ตามทางนำสืบของจำเลยที่ 2 ฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 กับบิดาโจทก์เข้าหุ้นส่วนกันรับซื้อลดเช็ค เมื่อมีการเลิกห้างหุ้นส่วน จึงแบ่งเช็คที่ได้รับซื้อจากลูกค้าให้หุ้นส่วนไปดำเนินการเอง โดยจำเลยที่ 2 สลักหลังเช็คเพื่อให้ทราบว่าเป็นเช็คที่ผ่านห้างหุ้นส่วน มิได้เจตนาผูกพันรับผิดเช็คสามฉบับทีพิพาทเป็นเช็คที่บิดาโจทก์รับไป โจทก์เป็นเพียงผู้ครอบครองเช็คเป็นตัวแทนของบิดาโจทก์ จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องเงิน เห็นว่า ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 904 บัญญัติว่า "อันผู้ทรงนั้นหมายความว่าบุคคลผู้มีตั๋วเงินไว้ในครอบครองโดยฐานเป็นผู้รับเงินหรือเป็นผู้รับสลักหลัง ถ้าและเป็นตั๋วเงินสั่งจ่ายให้แก่ผู้ถือ ๆ ก็นับว่าเป็นผู้ทรงเหมือนกัน" และมาตรา 905บัญญัติว่า "ภายในบังคับแห่งบทบัญญัติ มาตรา 1008 บุคคลผู้ได้ตั๋วเงินไว้ในครอบครอง ถ้าแสดงให้ปรากฏสิทธิด้วยการสลักหลังไม่ขาดสาย แม้ถึงว่าการสลักหลังรายที่สุดจะเป็นสลักหลังลอยก็ตาม ท่านให้ถือว่าเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย..." ฉะนั้นเมื่อเช็คพิพาทเป็นเช็คสั่งจ่ายให้แก่ผู้ถือ และไม่เข้าข่ายที่จะเป็นตั๋วเงินเสียตามมาตรา 1008 ทั้งมีการสลักหลังไม่ขาดสายโจทก์เป็นผู้ครอบครองเช็ค จึงเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย จำเลยที่ 2 มิได้ให้การว่าโจทก์มิใช่ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายเพราะเหตุใดจึงไม่มีประเด็นที่จะนำสืบ ส่วนที่จำเลยที่ 2 นำสืบว่า จำเลยที่ 2กับบิดาโจทก์เป็นหุ้นส่วนกันประกอบธุรกิจรับซื้อลดเช็ค ต่อมาได้เลิกห้างหุ้นส่วนและแบ่งเช็คที่ได้รับซื้อมาจากลูกค้าเพื่อให้แต่ละคนนำเช็คไปจัดการเอง จำเลยที่ 2 สลักหลังเช็คเพียงเพื่อแสดงว่าเช็คนั้นได้ผ่านห้างหุ้นส่วนมา มิใช่สลักหลังเพื่อรับผิดนั้นเป็นการนำสืบนอกเหนือและขัดกับคำให้การ เพราะจำเลยที่ 2 ให้การว่ามิได้สลักหลังเช็คพิพาท จึงนำมารับฟังไม่ได้ ส่วนที่จำเลยที่ 2 อ้างในฎีกาว่า เช็คพิพาทเป็นเช็คของบิดาโจทก์ โจทก์เพียงครอบครองแทนไม่มีสิทธิเรียกร้องเงินนั้น ก็เป็นข้อที่มิได้ให้การต่อสู้ไว้ ไม่เป็นประเด็นที่จะวินิจฉัยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 264/2534นาย วิชัย อุดม ล้ำ เลิศโจทก์นาย สุวัจชัย จำนงจรัสโรจน์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 904เมื่อเช็คพิพาทเป็นเช็คสั่งจ่ายให้แก่ผู้ถือ และไม่เข้าข่ายที่จะเป็นตั๋วเงินเสียตามมาตรา 1008 ทั้งมีการสลักหลังไม่ขาดสายโจทก์เป็นผู้ครอบครองเช็ค จึงเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้ออกเช็คของธนาคารกสิกรไทยจำกัด สาขาถนนศรีภูวนารถ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลาให้แก่ผู้ถือรวมสามฉบับ โดยมีจำเลยที่ 2 เป็นผู้สลักหลังเช็คทั้งสามฉบับดังกล่าว เมื่อเช็คแต่ละฉบับถึงกำหนดชำระ โจทก์นำเช็คดังกล่าวไปเรียกเก็บเงิน แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คทั้งสามฉบับ โจทก์ชอบที่จะได้รับดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงิน 90,748 บาท ซึ่งเป็นยอดรวมของเช็คทั้งสามฉบับนับแต่วันที่ 12 มีนาคม 2527 อันเป็นวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเช็คฉบับสุดท้าย จนถึงวันฟ้องเป็นเวลา 10 เดือน เป็นเงินค่าดอกเบี้ย 5,668 บาท ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน96,416 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงิน90,748 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยที่ 1ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ 2 ให้การว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม เพราะไม่บรรยายให้ชัดเจนว่า จำเลยที่ 2สลักหลังเช็คในฐานะใด โจทก์เป็นผู้ทรงโดยไม่สุจริตและไม่ชอบด้วยกฎหมาย จำเลยที่ 2 ไม่เคยเป็นหนี้โจทก์และไม่เคยมีนิติสัมพันธ์กับโจทก์ จำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นผู้สลักหลังการที่โจทก์นำเช็คมาฟ้องเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต เช็คตามฟ้องได้มีการชำระเงินแก่ผู้มีชื่อไปแล้ว ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 90,748 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 12 มีนาคม 2527 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ แต่ดอกเบี้ยนับถึงวันฟ้องไม่เกิน5,668 บาท จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า เช็คพิพาททั้งสามฉบับเป็นเช็คสั่งจ่ายเงินแก่ผู้ถือมีจำเลยที่ 1 ลงลายมือชื่อเป็นผู้สั่งจ่าย และจำเลยที่ 2เป็นผู้ลงลายมือชื่อสลักหลัง เมื่อเช็คแต่ละฉบับถึงกำหนด โจทก์ได้นำไปเรียกเก็บเงินแต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คในปัญหาที่ว่าจำเลยที่ 2 จะต้องร่วมรับผิดใช้เงินตามเช็คแก่โจทก์หรือไม่นั้น จำเลยที่ 2 ฎีกาว่าจำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดเพราะโจทก์มิใช่ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย ตามทางนำสืบของจำเลยที่ 2 ฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 กับบิดาโจทก์เข้าหุ้นส่วนกันรับซื้อลดเช็ค เมื่อมีการเลิกห้างหุ้นส่วน จึงแบ่งเช็คที่ได้รับซื้อจากลูกค้าให้หุ้นส่วนไปดำเนินการเอง โดยจำเลยที่ 2 สลักหลังเช็คเพื่อให้ทราบว่าเป็นเช็คที่ผ่านห้างหุ้นส่วน มิได้เจตนาผูกพันรับผิดเช็คสามฉบับทีพิพาทเป็นเช็คที่บิดาโจทก์รับไป โจทก์เป็นเพียงผู้ครอบครองเช็คเป็นตัวแทนของบิดาโจทก์ จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องเงิน เห็นว่า ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 904 บัญญัติว่า "อันผู้ทรงนั้นหมายความว่าบุคคลผู้มีตั๋วเงินไว้ในครอบครองโดยฐานเป็นผู้รับเงินหรือเป็นผู้รับสลักหลัง ถ้าและเป็นตั๋วเงินสั่งจ่ายให้แก่ผู้ถือ ๆ ก็นับว่าเป็นผู้ทรงเหมือนกัน" และมาตรา 905บัญญัติว่า "ภายในบังคับแห่งบทบัญญัติ มาตรา 1008 บุคคลผู้ได้ตั๋วเงินไว้ในครอบครอง ถ้าแสดงให้ปรากฏสิทธิด้วยการสลักหลังไม่ขาดสาย แม้ถึงว่าการสลักหลังรายที่สุดจะเป็นสลักหลังลอยก็ตาม ท่านให้ถือว่าเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย..." ฉะนั้นเมื่อเช็คพิพาทเป็นเช็คสั่งจ่ายให้แก่ผู้ถือ และไม่เข้าข่ายที่จะเป็นตั๋วเงินเสียตามมาตรา 1008 ทั้งมีการสลักหลังไม่ขาดสายโจทก์เป็นผู้ครอบครองเช็ค จึงเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย จำเลยที่ 2 มิได้ให้การว่าโจทก์มิใช่ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายเพราะเหตุใดจึงไม่มีประเด็นที่จะนำสืบ ส่วนที่จำเลยที่ 2 นำสืบว่า จำเลยที่ 2กับบิดาโจทก์เป็นหุ้นส่วนกันประกอบธุรกิจรับซื้อลดเช็ค ต่อมาได้เลิกห้างหุ้นส่วนและแบ่งเช็คที่ได้รับซื้อมาจากลูกค้าเพื่อให้แต่ละคนนำเช็คไปจัดการเอง จำเลยที่ 2 สลักหลังเช็คเพียงเพื่อแสดงว่าเช็คนั้นได้ผ่านห้างหุ้นส่วนมา มิใช่สลักหลังเพื่อรับผิดนั้นเป็นการนำสืบนอกเหนือและขัดกับคำให้การ เพราะจำเลยที่ 2 ให้การว่ามิได้สลักหลังเช็คพิพาท จึงนำมารับฟังไม่ได้ ส่วนที่จำเลยที่ 2 อ้างในฎีกาว่า เช็คพิพาทเป็นเช็คของบิดาโจทก์ โจทก์เพียงครอบครองแทนไม่มีสิทธิเรียกร้องเงินนั้น ก็เป็นข้อที่มิได้ให้การต่อสู้ไว้ ไม่เป็นประเด็นที่จะวินิจฉัยพิพากษายืน(นิเวศน์ คำผอง-ชุม สุกแสงเปล่ง-อุดม มั่งมีดี)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 898 ตั๋วเงินมีอยู่3 ประเภท ได้แก่ตั๋วแลกเงิน ตั๋วสัญญาใช้เงิน และเช็ค มีข้อสังเกตว่า สำหรับตั๋วแลกเงินและเช็คนั้นอาจออกเป็นตั๋วระบุชื่อหรือตั๋วผู้ถือก็ได้ ดังจะเห็นได้จากความในมาตรา 909(6) ในตั๋วแลกเงินที่ว่า "ชื่อหรือยี่ห้อผู้รับเงิน หรือคำจดแจ้งว่าให้ใช้เงินแก่ผู้ถือ" และตามมาตรา 988(4) เรื่องเช็คที่ว่า "ชื่อหรือยี่ห้อผู้รับเงินหรือคำจดแจ้งว่าให้ใช้เงินแก่ผู้ถือ" ส่วนตั๋วสัญญาใช้เงินจะมีได้แต่เฉพาะตั๋วระบุชื่อตามมาตรา 983(5) บัญญัติไว้แต่เพียงว่า "ชื่อหรือยี่ห้อผู้รับเงิน" จึงมีปัญหาว่าในกรณีที่ผู้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินนอกจากจะระบุชื่อผู้รับเงินแล้วยังเขียนคำว่า "หรือผู้ถือ" ลงในตั๋วด้วย ผลในกฎหมายจะเป็นประการใดผู้บันทึกเห็นว่า ข้อความว่า "หรือผู้ถือนั้น" หาเป็นผลอย่างหนึ่งอย่างใดไม่ เพราะเป็นข้อความที่กฎหมายลักษณะตั๋วเงินมิได้บัญญัติไว้ว่าให้เขียนได้ ตามมาตรา 899 บัญญัติว่า ข้อความอันใดซึ่งมิได้บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายลักษณะนี้ ถ้าเขียนลงในตั๋วเงิน ท่านว่าข้อความอันนั้นหามีผลอย่างหนึ่งอย่างใดแก่ตั๋วเงินไม่ ในทางกลับกันถ้าผู้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินระบุแต่เพียงว่าให้ใช้เงินแก่ผู้ถือโดยไม่ได้ระบุชื่อผู้รับเงิน ในกรณีนี้ตั๋วสัญญาใช้เงินย่อมไม่สมบูรณ์เป็นตั๋วเพราะขาดรายการตามมาตรา 983(5)ผลจึงเป็นไปตามมาตรา 984 สำหรับตั๋วแลกเงินหรือเช็ค ถ้าผู้สั่งจ่ายระบุทั้งชื่อผู้รับเงินและมีคำว่าผู้ถือด้วย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าตั๋วดังกล่าวเป็นตั๋วผู้ถือ (เช่น คำพิพากษาฎีกาที่ 222/2512,99/2519,1845/2524) ถ้าเขียนคำว่า "จ่ายเงินสด หรือผู้ถือ" ย่อมถือว่าเป็นตั๋วผู้ถือ หากเขียนคำว่า "จ่ายเงินสด" แต่ไม่มีคำว่าผู้ถือหรือขีดคำว่าผู้ถือออก ซึ่งจะเห็นได้ในเช็ค เช่นนี้ตั๋วดังกล่าวย่อมไม่สมบูรณ์เป็นตั๋วเพราะขาดรายการผู้รับเงินย่อมมีผลตามมาตรา 910 และ 989ตามลำดับเนื่องจากคำว่า "เงินสด" ย่อมจะหมายถึงบุคคลไม่ได้ ส่วนจะทราบได้อย่างไรว่าตั๋วแลกเงินหรือเช็คฉบับใดเป็นตั๋วระบุชื่อหรือตั๋วผู้ถือก็พิจารณาได้จากคำสั่งจ่ายเงินของผู้สั่งจ่ายนั่นเอง ผลแตกต่างระหว่างตั๋วผู้ถือกับตั๋วระบุชื่อมีข้อแตกต่างกันอยู่หลายประการ แต่ขอกล่าว ณ ที่นี้เพียง 2 ประการ 1. เกี่ยวกับวิธีการโอน ถ้าเป็นตั๋วผู้ถือย่อมโอนกันได้เพียงส่งมอบตามมาตรา 918 และหากไปสลักตั๋วผู้ถือย่อมเป็นเพียงประกัน (อาวัล) สำหรับผู้สั่งจ่ายตามมาตรา 921 "หมายความว่าผู้สลักหลังตั๋วผู้ถือไม่ต้องรับผิดอย่างผู้สลักหลัง แต่มีความรับผิดต่อผู้ทรงเป็นอย่างเดียวกับผู้สั่งจ่าย(ม.940) คำพิพากษาฎีกาที่ 51/25012501 ฎ.50 ที่ 424/2501,2501 ฎ.480,ที่1034/25072507ฎ.1729, ที่ 1169/25142514ฎ.955..."(จิตติติงสภัทิย์ คำบรรยายกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยบัญชีเดินสะพัดและตั๋วเงินฉบับแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2528 หน้า 100) ส่วนตั๋วระบุชื่อการโอนจะต้องประกอบด้วยหลักเกณฑ์ถึง 2 ประการคือ ต้องมีการสลักหลังประการหนึ่ง และส่งมอบอีกประการหนึ่งตามมาตรา 917 และมาตรา 919 2. แตกต่างกันในวิธีการพิสูจน์การเป็นผู้ทรง กล่าวคือ ถ้าเป็นตั๋วระบุชื่อจะต้องพิสูจน์ว่าการสลักหลังไม่ขาดสายตามมาตรา 905วรรคแรก "ส่วนตั๋วผู้ถือนั้นเพียงแต่ได้ตั๋วไว้ในมือก็เป็นผู้ทรงแล้ว(คำพิพากษาฎีกาที่ 373/25002500 ฎ.213, ที่ 1561 ถึง 1569/25092509 ฎ.1760ที่622/25122512ฎ.880ที่457/2515ฎธ.428ที่ 1162/25152515 ฎ.953) จะได้ตั๋วมาเพราะเขาส่งมอบ โดยให้เช่าโดยซื้อลดมา (ฎีกาที่ 2485/25232523 ฎ.1875) หรือขโมยมาหรือเก็บตกได้ก็ได้ชื่อว่าเป็นผู้ทรงทั้งสิ้น ถึงแม้จะได้เช็คผู้ถือมาหลังจากธนาคารปฏิเสธการใช้เงินตามเช็คแล้ว (ฎีกาที่ 107/25172517ฎ.838ที่2507/25202520ฎ.1910ที่925/25222522ฎ.1030,ที่ 3325/25242524 ฎ.2356)(จิตติติงสภัทิย์, คำบรรยายกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยบัญชีเดินสะพัดและตั๋วเงินฉบับแก้ไขเพิ่มเติมพ.ศ. 2528 หน้า 74) สำหรับคดีนี้เมื่อข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า เช็คพิพาทเป็นเช็คสั่งจ่ายให้แก่ผู้ถือ จึงไม่น่าจะต้องกล่าวอ้างถึงมาตรา 905 วรรคแรกและท้าวความถึงมาตรา 1008 เพราะถ้ามีการปลอมลายมือชื่อผู้สั่งจ่ายตั๋วก็ย่อมสมบูรณ์เป็นตั๋ว ผู้ครอบครองตั๋วย่อมเป็นผู้ทรง ในกรณีที่มีการสลักหลังก็ไม่ใช่เป็นการโอนความเป็นผู้ทรงผู้สลักหลังต้องรับผิดในฐานะผู้รับอาวัลผู้สั่งจ่ายการเป็นผู้ทรงเช็คเกิดจากการได้รับการส่งมอบตั๋ว ที่สุดถึงแม้ลายมือผู้สั่งจ่ายตั๋วผู้ถือจะปลอม ผู้ทรงก็สามารถฟ้องผู้สลักหลังให้รับผิดในฐานะผู้รับอาวัลผู้สั่งจ่ายได้ แม้ตัวผู้สั่งจ่ายจะไม่ต้องรับผิดก็ตาม(คำพิพากษาฎีกาที่ 918/2522) หม่อมหลวงไกรฤกษ์เกษมสันต์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้ออกเช็คของธนาคารกสิกรไทยจำกัด สาขาถนนศรีภูวนารถ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลาให้แก่ผู้ถือรวมสามฉบับ โดยมีจำเลยที่ 2 เป็นผู้สลักหลังเช็คทั้งสามฉบับดังกล่าว เมื่อเช็คแต่ละฉบับถึงกำหนดชำระ โจทก์นำเช็คดังกล่าวไปเรียกเก็บเงิน แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คทั้งสามฉบับ โจทก์ชอบที่จะได้รับดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงิน 90,748 บาท ซึ่งเป็นยอดรวมของเช็คทั้งสามฉบับนับแต่วันที่ 12 มีนาคม 2527 อันเป็นวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเช็คฉบับสุดท้าย จนถึงวันฟ้องเป็นเวลา 10 เดือน เป็นเงินค่าดอกเบี้ย 5,668 บาท ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน96,416 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงิน90,748 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยที่ 1ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ 2 ให้การว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม เพราะไม่บรรยายให้ชัดเจนว่า จำเลยที่ 2สลักหลังเช็คในฐานะใด โจทก์เป็นผู้ทรงโดยไม่สุจริตและไม่ชอบด้วยกฎหมาย จำเลยที่ 2 ไม่เคยเป็นหนี้โจทก์และไม่เคยมีนิติสัมพันธ์กับโจทก์ จำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นผู้สลักหลังการที่โจทก์นำเช็คมาฟ้องเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต เช็คตามฟ้องได้มีการชำระเงินแก่ผู้มีชื่อไปแล้ว ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 90,748 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 12 มีนาคม 2527 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ แต่ดอกเบี้ยนับถึงวันฟ้องไม่เกิน5,668 บาท จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า เช็คพิพาททั้งสามฉบับเป็นเช็คสั่งจ่ายเงินแก่ผู้ถือมีจำเลยที่ 1 ลงลายมือชื่อเป็นผู้สั่งจ่าย และจำเลยที่ 2เป็นผู้ลงลายมือชื่อสลักหลัง เมื่อเช็คแต่ละฉบับถึงกำหนด โจทก์ได้นำไปเรียกเก็บเงินแต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คในปัญหาที่ว่าจำเลยที่ 2 จะต้องร่วมรับผิดใช้เงินตามเช็คแก่โจทก์หรือไม่นั้น จำเลยที่ 2 ฎีกาว่าจำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดเพราะโจทก์มิใช่ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย ตามทางนำสืบของจำเลยที่ 2 ฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 กับบิดาโจทก์เข้าหุ้นส่วนกันรับซื้อลดเช็ค เมื่อมีการเลิกห้างหุ้นส่วน จึงแบ่งเช็คที่ได้รับซื้อจากลูกค้าให้หุ้นส่วนไปดำเนินการเอง โดยจำเลยที่ 2 สลักหลังเช็คเพื่อให้ทราบว่าเป็นเช็คที่ผ่านห้างหุ้นส่วน มิได้เจตนาผูกพันรับผิดเช็คสามฉบับทีพิพาทเป็นเช็คที่บิดาโจทก์รับไป โจทก์เป็นเพียงผู้ครอบครองเช็คเป็นตัวแทนของบิดาโจทก์ จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องเงิน เห็นว่า ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 904 บัญญัติว่า "อันผู้ทรงนั้นหมายความว่าบุคคลผู้มีตั๋วเงินไว้ในครอบครองโดยฐานเป็นผู้รับเงินหรือเป็นผู้รับสลักหลัง ถ้าและเป็นตั๋วเงินสั่งจ่ายให้แก่ผู้ถือ ๆ ก็นับว่าเป็นผู้ทรงเหมือนกัน" และมาตรา 905บัญญัติว่า "ภายในบังคับแห่งบทบัญญัติ มาตรา 1008 บุคคลผู้ได้ตั๋วเงินไว้ในครอบครอง ถ้าแสดงให้ปรากฏสิทธิด้วยการสลักหลังไม่ขาดสาย แม้ถึงว่าการสลักหลังรายที่สุดจะเป็นสลักหลังลอยก็ตาม ท่านให้ถือว่าเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย..." ฉะนั้นเมื่อเช็คพิพาทเป็นเช็คสั่งจ่ายให้แก่ผู้ถือ และไม่เข้าข่ายที่จะเป็นตั๋วเงินเสียตามมาตรา 1008 ทั้งมีการสลักหลังไม่ขาดสายโจทก์เป็นผู้ครอบครองเช็ค จึงเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย จำเลยที่ 2 มิได้ให้การว่าโจทก์มิใช่ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายเพราะเหตุใดจึงไม่มีประเด็นที่จะนำสืบ ส่วนที่จำเลยที่ 2 นำสืบว่า จำเลยที่ 2กับบิดาโจทก์เป็นหุ้นส่วนกันประกอบธุรกิจรับซื้อลดเช็ค ต่อมาได้เลิกห้างหุ้นส่วนและแบ่งเช็คที่ได้รับซื้อมาจากลูกค้าเพื่อให้แต่ละคนนำเช็คไปจัดการเอง จำเลยที่ 2 สลักหลังเช็คเพียงเพื่อแสดงว่าเช็คนั้นได้ผ่านห้างหุ้นส่วนมา มิใช่สลักหลังเพื่อรับผิดนั้นเป็นการนำสืบนอกเหนือและขัดกับคำให้การ เพราะจำเลยที่ 2 ให้การว่ามิได้สลักหลังเช็คพิพาท จึงนำมารับฟังไม่ได้ ส่วนที่จำเลยที่ 2 อ้างในฎีกาว่า เช็คพิพาทเป็นเช็คของบิดาโจทก์ โจทก์เพียงครอบครองแทนไม่มีสิทธิเรียกร้องเงินนั้น ก็เป็นข้อที่มิได้ให้การต่อสู้ไว้ ไม่เป็นประเด็นที่จะวินิจฉัยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 264/2534นาย วิชัย อุดม ล้ำ เลิศโจทก์นาย สุวัจชัย จำนงจรัสโรจน์ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 904เมื่อเช็คพิพาทเป็นเช็คสั่งจ่ายให้แก่ผู้ถือ และไม่เข้าข่ายที่จะเป็นตั๋วเงินเสียตามมาตรา 1008 ทั้งมีการสลักหลังไม่ขาดสายโจทก์เป็นผู้ครอบครองเช็ค จึงเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้ออกเช็คของธนาคารกสิกรไทยจำกัด สาขาถนนศรีภูวนารถ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลาให้แก่ผู้ถือรวมสามฉบับ โดยมีจำเลยที่ 2 เป็นผู้สลักหลังเช็คทั้งสามฉบับดังกล่าว เมื่อเช็คแต่ละฉบับถึงกำหนดชำระ โจทก์นำเช็คดังกล่าวไปเรียกเก็บเงิน แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คทั้งสามฉบับ โจทก์ชอบที่จะได้รับดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงิน 90,748 บาท ซึ่งเป็นยอดรวมของเช็คทั้งสามฉบับนับแต่วันที่ 12 มีนาคม 2527 อันเป็นวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเช็คฉบับสุดท้าย จนถึงวันฟ้องเป็นเวลา 10 เดือน เป็นเงินค่าดอกเบี้ย 5,668 บาท ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน96,416 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงิน90,748 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยที่ 1ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ 2 ให้การว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม เพราะไม่บรรยายให้ชัดเจนว่า จำเลยที่ 2สลักหลังเช็คในฐานะใด โจทก์เป็นผู้ทรงโดยไม่สุจริตและไม่ชอบด้วยกฎหมาย จำเลยที่ 2 ไม่เคยเป็นหนี้โจทก์และไม่เคยมีนิติสัมพันธ์กับโจทก์ จำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นผู้สลักหลังการที่โจทก์นำเช็คมาฟ้องเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต เช็คตามฟ้องได้มีการชำระเงินแก่ผู้มีชื่อไปแล้ว ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 90,748 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 12 มีนาคม 2527 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ แต่ดอกเบี้ยนับถึงวันฟ้องไม่เกิน5,668 บาท จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า เช็คพิพาททั้งสามฉบับเป็นเช็คสั่งจ่ายเงินแก่ผู้ถือมีจำเลยที่ 1 ลงลายมือชื่อเป็นผู้สั่งจ่าย และจำเลยที่ 2เป็นผู้ลงลายมือชื่อสลักหลัง เมื่อเช็คแต่ละฉบับถึงกำหนด โจทก์ได้นำไปเรียกเก็บเงินแต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คในปัญหาที่ว่าจำเลยที่ 2 จะต้องร่วมรับผิดใช้เงินตามเช็คแก่โจทก์หรือไม่นั้น จำเลยที่ 2 ฎีกาว่าจำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดเพราะโจทก์มิใช่ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย ตามทางนำสืบของจำเลยที่ 2 ฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 กับบิดาโจทก์เข้าหุ้นส่วนกันรับซื้อลดเช็ค เมื่อมีการเลิกห้างหุ้นส่วน จึงแบ่งเช็คที่ได้รับซื้อจากลูกค้าให้หุ้นส่วนไปดำเนินการเอง โดยจำเลยที่ 2 สลักหลังเช็คเพื่อให้ทราบว่าเป็นเช็คที่ผ่านห้างหุ้นส่วน มิได้เจตนาผูกพันรับผิดเช็คสามฉบับทีพิพาทเป็นเช็คที่บิดาโจทก์รับไป โจทก์เป็นเพียงผู้ครอบครองเช็คเป็นตัวแทนของบิดาโจทก์ จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องเงิน เห็นว่า ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 904 บัญญัติว่า "อันผู้ทรงนั้นหมายความว่าบุคคลผู้มีตั๋วเงินไว้ในครอบครองโดยฐานเป็นผู้รับเงินหรือเป็นผู้รับสลักหลัง ถ้าและเป็นตั๋วเงินสั่งจ่ายให้แก่ผู้ถือ ๆ ก็นับว่าเป็นผู้ทรงเหมือนกัน" และมาตรา 905บัญญัติว่า "ภายในบังคับแห่งบทบัญญัติ มาตรา 1008 บุคคลผู้ได้ตั๋วเงินไว้ในครอบครอง ถ้าแสดงให้ปรากฏสิทธิด้วยการสลักหลังไม่ขาดสาย แม้ถึงว่าการสลักหลังรายที่สุดจะเป็นสลักหลังลอยก็ตาม ท่านให้ถือว่าเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย..." ฉะนั้นเมื่อเช็คพิพาทเป็นเช็คสั่งจ่ายให้แก่ผู้ถือ และไม่เข้าข่ายที่จะเป็นตั๋วเงินเสียตามมาตรา 1008 ทั้งมีการสลักหลังไม่ขาดสายโจทก์เป็นผู้ครอบครองเช็ค จึงเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย จำเลยที่ 2 มิได้ให้การว่าโจทก์มิใช่ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายเพราะเหตุใดจึงไม่มีประเด็นที่จะนำสืบ ส่วนที่จำเลยที่ 2 นำสืบว่า จำเลยที่ 2กับบิดาโจทก์เป็นหุ้นส่วนกันประกอบธุรกิจรับซื้อลดเช็ค ต่อมาได้เลิกห้างหุ้นส่วนและแบ่งเช็คที่ได้รับซื้อมาจากลูกค้าเพื่อให้แต่ละคนนำเช็คไปจัดการเอง จำเลยที่ 2 สลักหลังเช็คเพียงเพื่อแสดงว่าเช็คนั้นได้ผ่านห้างหุ้นส่วนมา มิใช่สลักหลังเพื่อรับผิดนั้นเป็นการนำสืบนอกเหนือและขัดกับคำให้การ เพราะจำเลยที่ 2 ให้การว่ามิได้สลักหลังเช็คพิพาท จึงนำมารับฟังไม่ได้ ส่วนที่จำเลยที่ 2 อ้างในฎีกาว่า เช็คพิพาทเป็นเช็คของบิดาโจทก์ โจทก์เพียงครอบครองแทนไม่มีสิทธิเรียกร้องเงินนั้น ก็เป็นข้อที่มิได้ให้การต่อสู้ไว้ ไม่เป็นประเด็นที่จะวินิจฉัยพิพากษายืน(นิเวศน์ คำผอง-ชุม สุกแสงเปล่ง-อุดม มั่งมีดี)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 898 ตั๋วเงินมีอยู่3 ประเภท ได้แก่ตั๋วแลกเงิน ตั๋วสัญญาใช้เงิน และเช็ค มีข้อสังเกตว่า สำหรับตั๋วแลกเงินและเช็คนั้นอาจออกเป็นตั๋วระบุชื่อหรือตั๋วผู้ถือก็ได้ ดังจะเห็นได้จากความในมาตรา 909(6) ในตั๋วแลกเงินที่ว่า "ชื่อหรือยี่ห้อผู้รับเงิน หรือคำจดแจ้งว่าให้ใช้เงินแก่ผู้ถือ" และตามมาตรา 988(4) เรื่องเช็คที่ว่า "ชื่อหรือยี่ห้อผู้รับเงินหรือคำจดแจ้งว่าให้ใช้เงินแก่ผู้ถือ" ส่วนตั๋วสัญญาใช้เงินจะมีได้แต่เฉพาะตั๋วระบุชื่อตามมาตรา 983(5) บัญญัติไว้แต่เพียงว่า "ชื่อหรือยี่ห้อผู้รับเงิน" จึงมีปัญหาว่าในกรณีที่ผู้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินนอกจากจะระบุชื่อผู้รับเงินแล้วยังเขียนคำว่า "หรือผู้ถือ" ลงในตั๋วด้วย ผลในกฎหมายจะเป็นประการใดผู้บันทึกเห็นว่า ข้อความว่า "หรือผู้ถือนั้น" หาเป็นผลอย่างหนึ่งอย่างใดไม่ เพราะเป็นข้อความที่กฎหมายลักษณะตั๋วเงินมิได้บัญญัติไว้ว่าให้เขียนได้ ตามมาตรา 899 บัญญัติว่า ข้อความอันใดซึ่งมิได้บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายลักษณะนี้ ถ้าเขียนลงในตั๋วเงิน ท่านว่าข้อความอันนั้นหามีผลอย่างหนึ่งอย่างใดแก่ตั๋วเงินไม่ ในทางกลับกันถ้าผู้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินระบุแต่เพียงว่าให้ใช้เงินแก่ผู้ถือโดยไม่ได้ระบุชื่อผู้รับเงิน ในกรณีนี้ตั๋วสัญญาใช้เงินย่อมไม่สมบูรณ์เป็นตั๋วเพราะขาดรายการตามมาตรา 983(5)ผลจึงเป็นไปตามมาตรา 984 สำหรับตั๋วแลกเงินหรือเช็ค ถ้าผู้สั่งจ่ายระบุทั้งชื่อผู้รับเงินและมีคำว่าผู้ถือด้วย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าตั๋วดังกล่าวเป็นตั๋วผู้ถือ (เช่น คำพิพากษาฎีกาที่ 222/2512,99/2519,1845/2524) ถ้าเขียนคำว่า "จ่ายเงินสด หรือผู้ถือ" ย่อมถือว่าเป็นตั๋วผู้ถือ หากเขียนคำว่า "จ่ายเงินสด" แต่ไม่มีคำว่าผู้ถือหรือขีดคำว่าผู้ถือออก ซึ่งจะเห็นได้ในเช็ค เช่นนี้ตั๋วดังกล่าวย่อมไม่สมบูรณ์เป็นตั๋วเพราะขาดรายการผู้รับเงินย่อมมีผลตามมาตรา 910 และ 989ตามลำดับเนื่องจากคำว่า "เงินสด" ย่อมจะหมายถึงบุคคลไม่ได้ ส่วนจะทราบได้อย่างไรว่าตั๋วแลกเงินหรือเช็คฉบับใดเป็นตั๋วระบุชื่อหรือตั๋วผู้ถือก็พิจารณาได้จากคำสั่งจ่ายเงินของผู้สั่งจ่ายนั่นเอง ผลแตกต่างระหว่างตั๋วผู้ถือกับตั๋วระบุชื่อมีข้อแตกต่างกันอยู่หลายประการ แต่ขอกล่าว ณ ที่นี้เพียง 2 ประการ 1. เกี่ยวกับวิธีการโอน ถ้าเป็นตั๋วผู้ถือย่อมโอนกันได้เพียงส่งมอบตามมาตรา 918 และหากไปสลักตั๋วผู้ถือย่อมเป็นเพียงประกัน (อาวัล) สำหรับผู้สั่งจ่ายตามมาตรา 921 "หมายความว่าผู้สลักหลังตั๋วผู้ถือไม่ต้องรับผิดอย่างผู้สลักหลัง แต่มีความรับผิดต่อผู้ทรงเป็นอย่างเดียวกับผู้สั่งจ่าย(ม.940) คำพิพากษาฎีกาที่ 51/25012501 ฎ.50 ที่ 424/2501,2501 ฎ.480,ที่1034/25072507ฎ.1729, ที่ 1169/25142514ฎ.955..."(จิตติติงสภัทิย์ คำบรรยายกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยบัญชีเดินสะพัดและตั๋วเงินฉบับแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2528 หน้า 100) ส่วนตั๋วระบุชื่อการโอนจะต้องประกอบด้วยหลักเกณฑ์ถึง 2 ประการคือ ต้องมีการสลักหลังประการหนึ่ง และส่งมอบอีกประการหนึ่งตามมาตรา 917 และมาตรา 919 2. แตกต่างกันในวิธีการพิสูจน์การเป็นผู้ทรง กล่าวคือ ถ้าเป็นตั๋วระบุชื่อจะต้องพิสูจน์ว่าการสลักหลังไม่ขาดสายตามมาตรา 905วรรคแรก "ส่วนตั๋วผู้ถือนั้นเพียงแต่ได้ตั๋วไว้ในมือก็เป็นผู้ทรงแล้ว(คำพิพากษาฎีกาที่ 373/25002500 ฎ.213, ที่ 1561 ถึง 1569/25092509 ฎ.1760ที่622/25122512ฎ.880ที่457/2515ฎธ.428ที่ 1162/25152515 ฎ.953) จะได้ตั๋วมาเพราะเขาส่งมอบ โดยให้เช่าโดยซื้อลดมา (ฎีกาที่ 2485/25232523 ฎ.1875) หรือขโมยมาหรือเก็บตกได้ก็ได้ชื่อว่าเป็นผู้ทรงทั้งสิ้น ถึงแม้จะได้เช็คผู้ถือมาหลังจากธนาคารปฏิเสธการใช้เงินตามเช็คแล้ว (ฎีกาที่ 107/25172517ฎ.838ที่2507/25202520ฎ.1910ที่925/25222522ฎ.1030,ที่ 3325/25242524 ฎ.2356)(จิตติติงสภัทิย์, คำบรรยายกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยบัญชีเดินสะพัดและตั๋วเงินฉบับแก้ไขเพิ่มเติมพ.ศ. 2528 หน้า 74) สำหรับคดีนี้เมื่อข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า เช็คพิพาทเป็นเช็คสั่งจ่ายให้แก่ผู้ถือ จึงไม่น่าจะต้องกล่าวอ้างถึงมาตรา 905 วรรคแรกและท้าวความถึงมาตรา 1008 เพราะถ้ามีการปลอมลายมือชื่อผู้สั่งจ่ายตั๋วก็ย่อมสมบูรณ์เป็นตั๋ว ผู้ครอบครองตั๋วย่อมเป็นผู้ทรง ในกรณีที่มีการสลักหลังก็ไม่ใช่เป็นการโอนความเป็นผู้ทรงผู้สลักหลังต้องรับผิดในฐานะผู้รับอาวัลผู้สั่งจ่ายการเป็นผู้ทรงเช็คเกิดจากการได้รับการส่งมอบตั๋ว ที่สุดถึงแม้ลายมือผู้สั่งจ่ายตั๋วผู้ถือจะปลอม ผู้ทรงก็สามารถฟ้องผู้สลักหลังให้รับผิดในฐานะผู้รับอาวัลผู้สั่งจ่ายได้ แม้ตัวผู้สั่งจ่ายจะไม่ต้องรับผิดก็ตาม(คำพิพากษาฎีกาที่ 918/2522) หม่อมหลวงไกรฤกษ์เกษมสันต์