คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4198/2530หลักกฎหมาย: จำเลยที่ 1 อยู่ในที่พิพาทโดยขออาศัยจากเจ้าของเดิม ต่อมาเจ้าของเดิมได้โอนสิทธิครอบครองมายังโจทก์ จำเลยที่ 1 ซึ่งอาศัยอยู่ในที่พิพาทก็จะต้องอาศัยสิทธิของเจ้าของที่ดินคนใหม่คือโจทก์อยู่ต่อไปจนกว่าจำเลยผู้อาศัยจะแสดงโดยชัดแจ้งว่าไม่ประสงค์จะครอบครองแทนโจทก์การที่จำเลยล้อมรั้วในที่พิพาทก็ดีปลูกเรือนสองชั้นในที่พิพาทก็ดียังหาเป็นการแสดงโดยชัดแจ้งว่าจำเลยที่ 1 ไม่ประสงค์จะครอบครองที่พิพาทแทนโจทก์ ที่จำเลยที่ 1 ขอแบ่งแยกที่ดินจากโจทก์ก็ฟังได้แต่เพียงจะขอสิทธิครอบครองที่พิพาทจากโจทก์เป็นการครอบครองด้วยตนเองเท่านั้น ซึ่งโจทก์ก็ปฏิเสธและยังมิได้แบ่งแยกให้สิทธิครอบครองของโจทก์ในที่พิพาทจึงยังไม่เปลี่ยนแปลง จำเลยทั้งสองเพิ่งกระทำการโต้แย้งสิทธิครอบครองของโจทก์โดยชัดแจ้งหลังจากได้รับหนังสือบอกกล่าวให้รื้อถอนเรือนออกจากที่พิพาทและจำเลยไม่ยอมรื้อตามคำบอกกล่าวซึ่งโจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งสองเป็นคดีนี้หลังจากนั้นยังไม่ครบปีโจทก์จึงยังไม่ขาดสิทธิฟ้องร้องเอาสิทธิครอบครองที่พิพาทคืนจากจำเลยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของผู้มีสิทธิครอบครองที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ จำเลยที่ ๑ เป็นบุตรโจทก์และภรรยาจำเลยที่ ๒ อาศัยโจทก์ปลูกบ้านอยู่ในที่ดินแปลงดังกล่าว จำนวนเนื้อที่ ๑ งาน โจทก์ไม่ประสงค์ให้จำเลยทั้งสองอยู่ในที่ดินต่อไป จึงได้บอกเลิกให้อาศัยที่ดินให้จำเลยรื้อถอนขนย้ายบ้านออกไป แต่จำเลยไม่ยอมออก ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองพร้อมบริวารถอนขนย้ายบ้านออกไปจากที่ดินดังกล่าว ห้ามจำเลยทั้งสองและบริวารเกี่ยวข้องต่อไป หากจำเลยทั้งสองไม่ยอมรื้อถอนให้โจทก์มีสิทธิเป็นผู้รื้อถอนขนย้ายบ้านของจำเลย โดยให้จำเลยเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายในการรื้อถอน ให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ ๒๐๐ บาทนับ แต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะรื้อถอนขนย้ายบ้านเลขที่ ๕๙ เสร็จสิ้น จำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การ จำเลยที่ ๒ ขาดนัดพิจารณา ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าที่พิพาทเดิมเป็นของนายพร นางเลยบุญชื่น จำเลยที่ ๑ มาอาศัยนายพร นายเสย บุญชื่น อยู่ในที่พิพาท ดังนั้นเมื่อปรากฏต่อมาว่าเจ้าของที่พิพาทได้โอนสิทธิครอบครองมายังโจทก์จำเลยที่ ๑ ซึ่งอาศัยอยู่ในที่พิพาทก็จะต้องอาศัยสิทธิของเจ้าของที่ดินคนใหม่คือโจทก์อยู่ต่อไปจนกว่าจำเลยผู้อาศัยจะแสดงโดยชัดแจ้งว่าไม่ประสงค์จะครอบครองแทนต่อผู้มีสิทธิครอบครองต่อไปซึ่งตามพฤติการณ์ในคดีนี้การที่จำเลยล้อมรั้วในที่พิพาทก็ดี การปลูกเรือนสองชั้นในที่พิพาทก็ดี ยังหาเป็นการแสดงโดยชัดแจ้งว่าจำเลยที่ ๑ ไม่ประสงค์จะครอบครองที่พิพาทแทนโจทก์ซึ่งรับโอนที่พิพาทมาจากผู้มีสิทธิครอบครองเดิมไม่ เพราะการกระทำดังกล่าวอาจเป็นการกระทำเพื่อป้องกันโจรผู้ร้าย เพื่อให้การอยู่อาศัยได้รับความสะดวกสบายยิ่งขึ้น และเป็นการถือวิสาสะทำขึ้นเพราะจำเลยที่ ๑ มีความเกี่ยวพันกับโจทก์ผู้เป็นมารดาก็เป็นได้ ที่จำเลยที่ ๑ ขอแบ่งแยกที่ดินจากโจทก์ก็ฟังได้แต่เพียงจะขอสิทธิครอบครองที่พิพาทจากโจทก์เป็นการครอบครองด้วยตนเองเท่านั้น ซึ่งโจทก์ก็ปฏิเสธและยังมิได้แบ่งแยกให้ สิทธิครอบครองของโจทก์ในที่พิพาทจึงยังหาเปลี่ยนแปลงแต่อย่างใดไม่จำเลยทั้งสองเพิ่งกระทำการโต้แย้งสิทธิครอบครองของโจทก์โดยชัดแจ้งหลังจากได้รับหนังสือบอกกล่าวให้รื้อถอนเรือนเลขที่ ๕๙ ออกจากที่พิพาทและจำเลยไม่ยอมรื้อตามคำบอกกล่าว ซึ่งโจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งสองเป็นคดีนี้หลังจากนั้นยังไม่ครบ ๑ ปี โจทก์จึงยังไม่ขาดสิทธิฟ้องร้องเอาสิทธิครอบครองที่พิพาทคืนจากจำเลย ส่วนประเด็นเรื่องค่าเสียหายนั้น โจทก์เบิกความว่าที่พิพาทมีเนื้อที่ประมาณ ๑๐๐ ตารางวา เห็นว่าจำเลยทั้งสองใช้ที่พิพาทปลูกเรือนอยู่อาศัยค่าเสียหายเดือนละ ๒๐๐ บาท ตามที่โจทก์ขอจึงเป็นจำนวนพอสมควรแล้ว ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น แต่คำขอของโจทก์ที่จะขอรื้อถอนบ้านเองในกรณีที่จำเลยไม่ยอมรื้อนั้นไม่ชอบตามมาตรา ๒๙๖ ทวิ แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ชอบที่โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาจะยื่นคำร้องต่อศาลเพื่อให้เจ้าพนักงานบังคับคดีปฏิบัติไปตามบทบัญญัติดังกล่าว พิพากษากลับ ให้ขับไล่จำเลยทั้งสองพร้อมบริวารให้รื้อถอนขนย้ายบ้านเลขที่ ๕๙ หมู่ที่ ๗ ออกไปจากที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.๓) เลขที่ ๒๔๘ ตำบลเขาใหญ่ (นายาง) หมู่ที่ ๗ (๑๓) อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี มีให้จำเลยทั้งสองเข้าเกี่ยวข้องกับที่พิพาทต่อไป ให้จำเลยทั้งสองชดใช้ค่าเสียหายเป็นรายเดือน เดือนละ ๒๐๐ บาท แก่โจทก์นับแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยทั้งสองจะรื้อถอนบ้านเลขที่ ๕๙ และขนย้ายออกไปเสร็จสิ้น คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4198/2530นางจิบ บุญชื่นโจทก์นางบุญมา หรือมา ฤทธิอ่อน กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 1375, ม. 1381จำเลยที่ 1 อยู่ในที่พิพาทโดยขออาศัยจากเจ้าของเดิม ต่อมาเจ้าของเดิมได้โอนสิทธิครอบครองมายังโจทก์ จำเลยที่ 1 ซึ่งอาศัยอยู่ในที่พิพาทก็จะต้องอาศัยสิทธิของเจ้าของที่ดินคนใหม่คือโจทก์อยู่ต่อไปจนกว่าจำเลยผู้อาศัยจะแสดงโดยชัดแจ้งว่าไม่ประสงค์จะครอบครองแทนโจทก์การที่จำเลยล้อมรั้วในที่พิพาทก็ดีปลูกเรือนสองชั้นในที่พิพาทก็ดียังหาเป็นการแสดงโดยชัดแจ้งว่าจำเลยที่ 1 ไม่ประสงค์จะครอบครองที่พิพาทแทนโจทก์ ที่จำเลยที่ 1 ขอแบ่งแยกที่ดินจากโจทก์ก็ฟังได้แต่เพียงจะขอสิทธิครอบครองที่พิพาทจากโจทก์เป็นการครอบครองด้วยตนเองเท่านั้น ซึ่งโจทก์ก็ปฏิเสธและยังมิได้แบ่งแยกให้สิทธิครอบครองของโจทก์ในที่พิพาทจึงยังไม่เปลี่ยนแปลง จำเลยทั้งสองเพิ่งกระทำการโต้แย้งสิทธิครอบครองของโจทก์โดยชัดแจ้งหลังจากได้รับหนังสือบอกกล่าวให้รื้อถอนเรือนออกจากที่พิพาทและจำเลยไม่ยอมรื้อตามคำบอกกล่าวซึ่งโจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งสองเป็นคดีนี้หลังจากนั้นยังไม่ครบปีโจทก์จึงยังไม่ขาดสิทธิฟ้องร้องเอาสิทธิครอบครองที่พิพาทคืนจากจำเลยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของผู้มีสิทธิครอบครองที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ จำเลยที่ ๑ เป็นบุตรโจทก์และภรรยาจำเลยที่ ๒ อาศัยโจทก์ปลูกบ้านอยู่ในที่ดินแปลงดังกล่าว จำนวนเนื้อที่ ๑ งาน โจทก์ไม่ประสงค์ให้จำเลยทั้งสองอยู่ในที่ดินต่อไป จึงได้บอกเลิกให้อาศัยที่ดินให้จำเลยรื้อถอนขนย้ายบ้านออกไป แต่จำเลยไม่ยอมออก ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองพร้อมบริวารถอนขนย้ายบ้านออกไปจากที่ดินดังกล่าว ห้ามจำเลยทั้งสองและบริวารเกี่ยวข้องต่อไป หากจำเลยทั้งสองไม่ยอมรื้อถอนให้โจทก์มีสิทธิเป็นผู้รื้อถอนขนย้ายบ้านของจำเลย โดยให้จำเลยเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายในการรื้อถอน ให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ ๒๐๐ บาทนับ แต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะรื้อถอนขนย้ายบ้านเลขที่ ๕๙ เสร็จสิ้น จำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การ จำเลยที่ ๒ ขาดนัดพิจารณา ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าที่พิพาทเดิมเป็นของนายพร นางเลยบุญชื่น จำเลยที่ ๑ มาอาศัยนายพร นายเสย บุญชื่น อยู่ในที่พิพาท ดังนั้นเมื่อปรากฏต่อมาว่าเจ้าของที่พิพาทได้โอนสิทธิครอบครองมายังโจทก์จำเลยที่ ๑ ซึ่งอาศัยอยู่ในที่พิพาทก็จะต้องอาศัยสิทธิของเจ้าของที่ดินคนใหม่คือโจทก์อยู่ต่อไปจนกว่าจำเลยผู้อาศัยจะแสดงโดยชัดแจ้งว่าไม่ประสงค์จะครอบครองแทนต่อผู้มีสิทธิครอบครองต่อไปซึ่งตามพฤติการณ์ในคดีนี้การที่จำเลยล้อมรั้วในที่พิพาทก็ดี การปลูกเรือนสองชั้นในที่พิพาทก็ดี ยังหาเป็นการแสดงโดยชัดแจ้งว่าจำเลยที่ ๑ ไม่ประสงค์จะครอบครองที่พิพาทแทนโจทก์ซึ่งรับโอนที่พิพาทมาจากผู้มีสิทธิครอบครองเดิมไม่ เพราะการกระทำดังกล่าวอาจเป็นการกระทำเพื่อป้องกันโจรผู้ร้าย เพื่อให้การอยู่อาศัยได้รับความสะดวกสบายยิ่งขึ้น และเป็นการถือวิสาสะทำขึ้นเพราะจำเลยที่ ๑ มีความเกี่ยวพันกับโจทก์ผู้เป็นมารดาก็เป็นได้ ที่จำเลยที่ ๑ ขอแบ่งแยกที่ดินจากโจทก์ก็ฟังได้แต่เพียงจะขอสิทธิครอบครองที่พิพาทจากโจทก์เป็นการครอบครองด้วยตนเองเท่านั้น ซึ่งโจทก์ก็ปฏิเสธและยังมิได้แบ่งแยกให้ สิทธิครอบครองของโจทก์ในที่พิพาทจึงยังหาเปลี่ยนแปลงแต่อย่างใดไม่จำเลยทั้งสองเพิ่งกระทำการโต้แย้งสิทธิครอบครองของโจทก์โดยชัดแจ้งหลังจากได้รับหนังสือบอกกล่าวให้รื้อถอนเรือนเลขที่ ๕๙ ออกจากที่พิพาทและจำเลยไม่ยอมรื้อตามคำบอกกล่าว ซึ่งโจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งสองเป็นคดีนี้หลังจากนั้นยังไม่ครบ ๑ ปี โจทก์จึงยังไม่ขาดสิทธิฟ้องร้องเอาสิทธิครอบครองที่พิพาทคืนจากจำเลย ส่วนประเด็นเรื่องค่าเสียหายนั้น โจทก์เบิกความว่าที่พิพาทมีเนื้อที่ประมาณ ๑๐๐ ตารางวา เห็นว่าจำเลยทั้งสองใช้ที่พิพาทปลูกเรือนอยู่อาศัยค่าเสียหายเดือนละ ๒๐๐ บาท ตามที่โจทก์ขอจึงเป็นจำนวนพอสมควรแล้ว ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น แต่คำขอของโจทก์ที่จะขอรื้อถอนบ้านเองในกรณีที่จำเลยไม่ยอมรื้อนั้นไม่ชอบตามมาตรา ๒๙๖ ทวิ แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ชอบที่โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาจะยื่นคำร้องต่อศาลเพื่อให้เจ้าพนักงานบังคับคดีปฏิบัติไปตามบทบัญญัติดังกล่าว พิพากษากลับ ให้ขับไล่จำเลยทั้งสองพร้อมบริวารให้รื้อถอนขนย้ายบ้านเลขที่ ๕๙ หมู่ที่ ๗ ออกไปจากที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.๓) เลขที่ ๒๔๘ ตำบลเขาใหญ่ (นายาง) หมู่ที่ ๗ (๑๓) อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี มีให้จำเลยทั้งสองเข้าเกี่ยวข้องกับที่พิพาทต่อไป ให้จำเลยทั้งสองชดใช้ค่าเสียหายเป็นรายเดือน เดือนละ ๒๐๐ บาท แก่โจทก์นับแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยทั้งสองจะรื้อถอนบ้านเลขที่ ๕๙ และขนย้ายออกไปเสร็จสิ้น คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก(ยรรยง อิทธิพงษ์-เสนอ ศรนิยม-ส่อง สุขะปุณณพันธ์)ศาลจังหวัดเพชรบุรี - นายปราโมทย์ พิพัทธ์ปราโมทย์ศาลอุทธรณ์ - นายประวิทย์ ขัมภรัตน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของผู้มีสิทธิครอบครองที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ จำเลยที่ ๑ เป็นบุตรโจทก์และภรรยาจำเลยที่ ๒ อาศัยโจทก์ปลูกบ้านอยู่ในที่ดินแปลงดังกล่าว จำนวนเนื้อที่ ๑ งาน โจทก์ไม่ประสงค์ให้จำเลยทั้งสองอยู่ในที่ดินต่อไป จึงได้บอกเลิกให้อาศัยที่ดินให้จำเลยรื้อถอนขนย้ายบ้านออกไป แต่จำเลยไม่ยอมออก ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองพร้อมบริวารถอนขนย้ายบ้านออกไปจากที่ดินดังกล่าว ห้ามจำเลยทั้งสองและบริวารเกี่ยวข้องต่อไป หากจำเลยทั้งสองไม่ยอมรื้อถอนให้โจทก์มีสิทธิเป็นผู้รื้อถอนขนย้ายบ้านของจำเลย โดยให้จำเลยเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายในการรื้อถอน ให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ ๒๐๐ บาทนับ แต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะรื้อถอนขนย้ายบ้านเลขที่ ๕๙ เสร็จสิ้น จำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การ จำเลยที่ ๒ ขาดนัดพิจารณา ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าที่พิพาทเดิมเป็นของนายพร นางเลยบุญชื่น จำเลยที่ ๑ มาอาศัยนายพร นายเสย บุญชื่น อยู่ในที่พิพาท ดังนั้นเมื่อปรากฏต่อมาว่าเจ้าของที่พิพาทได้โอนสิทธิครอบครองมายังโจทก์จำเลยที่ ๑ ซึ่งอาศัยอยู่ในที่พิพาทก็จะต้องอาศัยสิทธิของเจ้าของที่ดินคนใหม่คือโจทก์อยู่ต่อไปจนกว่าจำเลยผู้อาศัยจะแสดงโดยชัดแจ้งว่าไม่ประสงค์จะครอบครองแทนต่อผู้มีสิทธิครอบครองต่อไปซึ่งตามพฤติการณ์ในคดีนี้การที่จำเลยล้อมรั้วในที่พิพาทก็ดี การปลูกเรือนสองชั้นในที่พิพาทก็ดี ยังหาเป็นการแสดงโดยชัดแจ้งว่าจำเลยที่ ๑ ไม่ประสงค์จะครอบครองที่พิพาทแทนโจทก์ซึ่งรับโอนที่พิพาทมาจากผู้มีสิทธิครอบครองเดิมไม่ เพราะการกระทำดังกล่าวอาจเป็นการกระทำเพื่อป้องกันโจรผู้ร้าย เพื่อให้การอยู่อาศัยได้รับความสะดวกสบายยิ่งขึ้น และเป็นการถือวิสาสะทำขึ้นเพราะจำเลยที่ ๑ มีความเกี่ยวพันกับโจทก์ผู้เป็นมารดาก็เป็นได้ ที่จำเลยที่ ๑ ขอแบ่งแยกที่ดินจากโจทก์ก็ฟังได้แต่เพียงจะขอสิทธิครอบครองที่พิพาทจากโจทก์เป็นการครอบครองด้วยตนเองเท่านั้น ซึ่งโจทก์ก็ปฏิเสธและยังมิได้แบ่งแยกให้ สิทธิครอบครองของโจทก์ในที่พิพาทจึงยังหาเปลี่ยนแปลงแต่อย่างใดไม่จำเลยทั้งสองเพิ่งกระทำการโต้แย้งสิทธิครอบครองของโจทก์โดยชัดแจ้งหลังจากได้รับหนังสือบอกกล่าวให้รื้อถอนเรือนเลขที่ ๕๙ ออกจากที่พิพาทและจำเลยไม่ยอมรื้อตามคำบอกกล่าว ซึ่งโจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งสองเป็นคดีนี้หลังจากนั้นยังไม่ครบ ๑ ปี โจทก์จึงยังไม่ขาดสิทธิฟ้องร้องเอาสิทธิครอบครองที่พิพาทคืนจากจำเลย ส่วนประเด็นเรื่องค่าเสียหายนั้น โจทก์เบิกความว่าที่พิพาทมีเนื้อที่ประมาณ ๑๐๐ ตารางวา เห็นว่าจำเลยทั้งสองใช้ที่พิพาทปลูกเรือนอยู่อาศัยค่าเสียหายเดือนละ ๒๐๐ บาท ตามที่โจทก์ขอจึงเป็นจำนวนพอสมควรแล้ว ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น แต่คำขอของโจทก์ที่จะขอรื้อถอนบ้านเองในกรณีที่จำเลยไม่ยอมรื้อนั้นไม่ชอบตามมาตรา ๒๙๖ ทวิ แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ชอบที่โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาจะยื่นคำร้องต่อศาลเพื่อให้เจ้าพนักงานบังคับคดีปฏิบัติไปตามบทบัญญัติดังกล่าว พิพากษากลับ ให้ขับไล่จำเลยทั้งสองพร้อมบริวารให้รื้อถอนขนย้ายบ้านเลขที่ ๕๙ หมู่ที่ ๗ ออกไปจากที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.๓) เลขที่ ๒๔๘ ตำบลเขาใหญ่ (นายาง) หมู่ที่ ๗ (๑๓) อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี มีให้จำเลยทั้งสองเข้าเกี่ยวข้องกับที่พิพาทต่อไป ให้จำเลยทั้งสองชดใช้ค่าเสียหายเป็นรายเดือน เดือนละ ๒๐๐ บาท แก่โจทก์นับแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยทั้งสองจะรื้อถอนบ้านเลขที่ ๕๙ และขนย้ายออกไปเสร็จสิ้น คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4198/2530นางจิบ บุญชื่นโจทก์นางบุญมา หรือมา ฤทธิอ่อน กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 1375, ม. 1381จำเลยที่ 1 อยู่ในที่พิพาทโดยขออาศัยจากเจ้าของเดิม ต่อมาเจ้าของเดิมได้โอนสิทธิครอบครองมายังโจทก์ จำเลยที่ 1 ซึ่งอาศัยอยู่ในที่พิพาทก็จะต้องอาศัยสิทธิของเจ้าของที่ดินคนใหม่คือโจทก์อยู่ต่อไปจนกว่าจำเลยผู้อาศัยจะแสดงโดยชัดแจ้งว่าไม่ประสงค์จะครอบครองแทนโจทก์การที่จำเลยล้อมรั้วในที่พิพาทก็ดีปลูกเรือนสองชั้นในที่พิพาทก็ดียังหาเป็นการแสดงโดยชัดแจ้งว่าจำเลยที่ 1 ไม่ประสงค์จะครอบครองที่พิพาทแทนโจทก์ ที่จำเลยที่ 1 ขอแบ่งแยกที่ดินจากโจทก์ก็ฟังได้แต่เพียงจะขอสิทธิครอบครองที่พิพาทจากโจทก์เป็นการครอบครองด้วยตนเองเท่านั้น ซึ่งโจทก์ก็ปฏิเสธและยังมิได้แบ่งแยกให้สิทธิครอบครองของโจทก์ในที่พิพาทจึงยังไม่เปลี่ยนแปลง จำเลยทั้งสองเพิ่งกระทำการโต้แย้งสิทธิครอบครองของโจทก์โดยชัดแจ้งหลังจากได้รับหนังสือบอกกล่าวให้รื้อถอนเรือนออกจากที่พิพาทและจำเลยไม่ยอมรื้อตามคำบอกกล่าวซึ่งโจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งสองเป็นคดีนี้หลังจากนั้นยังไม่ครบปีโจทก์จึงยังไม่ขาดสิทธิฟ้องร้องเอาสิทธิครอบครองที่พิพาทคืนจากจำเลยโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของผู้มีสิทธิครอบครองที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ จำเลยที่ ๑ เป็นบุตรโจทก์และภรรยาจำเลยที่ ๒ อาศัยโจทก์ปลูกบ้านอยู่ในที่ดินแปลงดังกล่าว จำนวนเนื้อที่ ๑ งาน โจทก์ไม่ประสงค์ให้จำเลยทั้งสองอยู่ในที่ดินต่อไป จึงได้บอกเลิกให้อาศัยที่ดินให้จำเลยรื้อถอนขนย้ายบ้านออกไป แต่จำเลยไม่ยอมออก ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองพร้อมบริวารถอนขนย้ายบ้านออกไปจากที่ดินดังกล่าว ห้ามจำเลยทั้งสองและบริวารเกี่ยวข้องต่อไป หากจำเลยทั้งสองไม่ยอมรื้อถอนให้โจทก์มีสิทธิเป็นผู้รื้อถอนขนย้ายบ้านของจำเลย โดยให้จำเลยเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายในการรื้อถอน ให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ ๒๐๐ บาทนับ แต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะรื้อถอนขนย้ายบ้านเลขที่ ๕๙ เสร็จสิ้น จำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การ จำเลยที่ ๒ ขาดนัดพิจารณา ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าที่พิพาทเดิมเป็นของนายพร นางเลยบุญชื่น จำเลยที่ ๑ มาอาศัยนายพร นายเสย บุญชื่น อยู่ในที่พิพาท ดังนั้นเมื่อปรากฏต่อมาว่าเจ้าของที่พิพาทได้โอนสิทธิครอบครองมายังโจทก์จำเลยที่ ๑ ซึ่งอาศัยอยู่ในที่พิพาทก็จะต้องอาศัยสิทธิของเจ้าของที่ดินคนใหม่คือโจทก์อยู่ต่อไปจนกว่าจำเลยผู้อาศัยจะแสดงโดยชัดแจ้งว่าไม่ประสงค์จะครอบครองแทนต่อผู้มีสิทธิครอบครองต่อไปซึ่งตามพฤติการณ์ในคดีนี้การที่จำเลยล้อมรั้วในที่พิพาทก็ดี การปลูกเรือนสองชั้นในที่พิพาทก็ดี ยังหาเป็นการแสดงโดยชัดแจ้งว่าจำเลยที่ ๑ ไม่ประสงค์จะครอบครองที่พิพาทแทนโจทก์ซึ่งรับโอนที่พิพาทมาจากผู้มีสิทธิครอบครองเดิมไม่ เพราะการกระทำดังกล่าวอาจเป็นการกระทำเพื่อป้องกันโจรผู้ร้าย เพื่อให้การอยู่อาศัยได้รับความสะดวกสบายยิ่งขึ้น และเป็นการถือวิสาสะทำขึ้นเพราะจำเลยที่ ๑ มีความเกี่ยวพันกับโจทก์ผู้เป็นมารดาก็เป็นได้ ที่จำเลยที่ ๑ ขอแบ่งแยกที่ดินจากโจทก์ก็ฟังได้แต่เพียงจะขอสิทธิครอบครองที่พิพาทจากโจทก์เป็นการครอบครองด้วยตนเองเท่านั้น ซึ่งโจทก์ก็ปฏิเสธและยังมิได้แบ่งแยกให้ สิทธิครอบครองของโจทก์ในที่พิพาทจึงยังหาเปลี่ยนแปลงแต่อย่างใดไม่จำเลยทั้งสองเพิ่งกระทำการโต้แย้งสิทธิครอบครองของโจทก์โดยชัดแจ้งหลังจากได้รับหนังสือบอกกล่าวให้รื้อถอนเรือนเลขที่ ๕๙ ออกจากที่พิพาทและจำเลยไม่ยอมรื้อตามคำบอกกล่าว ซึ่งโจทก์ได้ฟ้องจำเลยทั้งสองเป็นคดีนี้หลังจากนั้นยังไม่ครบ ๑ ปี โจทก์จึงยังไม่ขาดสิทธิฟ้องร้องเอาสิทธิครอบครองที่พิพาทคืนจากจำเลย ส่วนประเด็นเรื่องค่าเสียหายนั้น โจทก์เบิกความว่าที่พิพาทมีเนื้อที่ประมาณ ๑๐๐ ตารางวา เห็นว่าจำเลยทั้งสองใช้ที่พิพาทปลูกเรือนอยู่อาศัยค่าเสียหายเดือนละ ๒๐๐ บาท ตามที่โจทก์ขอจึงเป็นจำนวนพอสมควรแล้ว ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น แต่คำขอของโจทก์ที่จะขอรื้อถอนบ้านเองในกรณีที่จำเลยไม่ยอมรื้อนั้นไม่ชอบตามมาตรา ๒๙๖ ทวิ แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ชอบที่โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาจะยื่นคำร้องต่อศาลเพื่อให้เจ้าพนักงานบังคับคดีปฏิบัติไปตามบทบัญญัติดังกล่าว พิพากษากลับ ให้ขับไล่จำเลยทั้งสองพร้อมบริวารให้รื้อถอนขนย้ายบ้านเลขที่ ๕๙ หมู่ที่ ๗ ออกไปจากที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.๓) เลขที่ ๒๔๘ ตำบลเขาใหญ่ (นายาง) หมู่ที่ ๗ (๑๓) อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี มีให้จำเลยทั้งสองเข้าเกี่ยวข้องกับที่พิพาทต่อไป ให้จำเลยทั้งสองชดใช้ค่าเสียหายเป็นรายเดือน เดือนละ ๒๐๐ บาท แก่โจทก์นับแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยทั้งสองจะรื้อถอนบ้านเลขที่ ๕๙ และขนย้ายออกไปเสร็จสิ้น คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก(ยรรยง อิทธิพงษ์-เสนอ ศรนิยม-ส่อง สุขะปุณณพันธ์)ศาลจังหวัดเพชรบุรี - นายปราโมทย์ พิพัทธ์ปราโมทย์ศาลอุทธรณ์ - นายประวิทย์ ขัมภรัตน์แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ