คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3775/2535หลักกฎหมาย: ผลิตภัณฑ์สินค้าของโจทก์เป็นแผ่น พี.วี.ซี หรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีความเหนียวแน่นทนทาน กว้าง 2 เมตร ยาว 20-30 เมตร หนา1-1.5 มิลลิเมตร โจทก์ผลิตขึ้นด้วยความประสงค์เพื่อให้ผู้ใช้สินค้านำไปใช้ประโยชน์เป็นวัสดุสำหรับปูพื้นอาคารและปิดผนังอาคารโดยเฉพาะการที่มีผู้นำไปใช้ประกอบเป็นสินค้า เช่น รองเท้า กระเป๋าที่รองจานเป็นเพียงผลพลอยได้ที่นอกเหนือจากความประสงค์ของโจทก์สินค้าของโจทก์จึงจัดเป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนเข้าลักษณะสิ่งปูลาดตามความหมายในหมวด 4(7) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 ซึ่งมิได้รับการลดหย่อนภาษีการค้า ต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 9 ของรายรับตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1. การขายของชนิด 1(ก) ในประมวลรัษฎากร ไม่อาจจัดเป็นสินค้าพลาสติกเป็นผืนประเภท ผ้า เครื่องหนัง เครื่องประดับหรือเครื่องแต่งกาย และอุปกรณ์เครื่องแต่งกายในหมวด 2(2) ซึ่งต้องเสียภาษีการค้าเพียงอัตราร้อยละ 7 ของรายรับโจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้ประเมินภาษีการค้าโจทก์ รวมเป็นเงิน 1,746,635 บาท โดยอ้างว่าโจทก์เสียภาษีการค้าไว้ผิดอัตรา การประเมินดังกล่าวไม่ถูกต้อง โจทก์จึงยื่นอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยลดเบี้ยปรับและรายได้ส่วนท้องถิ่นให้โจทก์คงเหลือภาษีที่เรียกเก็บจำนวน 1,350,975.56 บาท โจทก์เห็นว่ายังไม่ถูกต้องเพราะสินค้าโจทก์ผลิตขึ้นจากสารปิโตรเคมีและสารประกอบประเภทไฮโดรคาร์บอนหลายชนิด ซึ่งเป็นสารเคมีที่นำมาใช้ในการผลิตพลาสติก กระบวนการผลิตขั้นตอนสุดท้ายจะได้ผลิตภัณฑ์ ซึ่งเป็นแผ่นพลาสติกสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 2 เมตร ยาวประมาณ 20-30เมตร ผลิตขึ้นเพื่อให้เป็นวัสดุเอนกประสงค์ในการนำไปใช้งานใช้ประโยชน์ได้อย่างกว้างขวางจึงจัดเป็นสินค้าประเภทพลาสติกเป็นผืน ตามหมวด 2(2) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า(ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 ซึ่งต้องเสียภาษีการค้าเพียงอัตราร้อยละ 7ของรายรับ ขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้า ให้งดเบี้ยปรับและเงินเพิ่มภาษีการค้าจำเลยให้การว่า สินค้าของโจทก์ซึ่งใช้ปูพื้นและปิดผนังจึงอยู่ในหมวดของวัสดุก่อสร้างและเครื่องเรือน จึงต้องอยู่ในหมวด 4(7) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517โจทก์ต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 9 จึงจะชอบและถูกต้องตามข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้าตามหนังสือแจ้งภาษีการค้าเลขที่ 1804/3/00393, 1804/3/00394และ 1804/3/00395 ลงวันที่ 18 พฤษภาคม 2532 จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด ประกอบกิจการค้าสินค้าประเภทพลาสติกรวมตลอดถึงยางเทียม สิ่งทำเทียมวัตถุหรือสินค้าดังกล่าวโดยกรรมวิธีทางวิทยาศาสตร์ สำหรับสินค้าพิพาทเป็นแผ่นพลาสติกดูราฟลอร์ที่โจทก์ผลิตขึ้นด้วยวัตถุปิโตรเคมีและสารประกอบเคมีอีกหลายชนิด ซึ่งนำมาสังเคราะห์เป็นแผ่น พี.วี.ซีหรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีขนาดกว้างประมาณ 2 เมตร ยาวประมาณ 20-30 เมตรสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้หลายอย่างเช่น ปูพื้น ปิดฝาผนัง และสามารถใช้ทำรองเท้า กระเป๋าถือ แผ่นรองจาน ฯลฯ เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลยได้ประเมินและวินิจฉัยอุทธรณ์การประเมินแล้ว ให้โจทก์เสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 9ของรายรับตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1. การขายของชนิด 1(ก) ในประมวลรัษฎากร โดยจัดสินค้าของโจทก์เป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนประเภทสิ่งปูลาดเข้าในหมวด 4(7) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 แต่โจทก์โต้แย้งว่าสินค้าของโจทก์เป็นพลาสติกเป็นผืนประเภท ผ้า เครื่องหนังเครื่องประดับหรือเครื่องแต่งกายและอุปกรณ์เครื่องแต่งกาย เข้าในหมวด 2(2) ตามบัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวซึ่งต้องเสียภาษีการค้าเพียงอัตราร้อยละ 7 ของรายรับ ตามมาตรา 8(11) แห่งพระราชกฤษฎีกาดังกล่าว ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา 5 แห่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 179) พ.ศ.2529ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยมีว่าการประเมินภาษีการค้าของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าผลิตภัณฑ์สินค้าของโจทก์ตามสภาพที่เป็นแผ่น พี.วี.ซี. หรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีความเหนียวแน่นทนทาน มีขนาดความกว้าง 2 เมตรยาวประมาณ 20-30 เมตร หนาประมาณ 1 ถึง 1.5 มิลลิเมตร เมื่อได้พิจารณาประกอบคำโฆษณาสินค้าของโจทก์ท้ายคำให้การของจำเลยว่าเป็นวัสดุปูพื้นดูราฟลอร์ ซึ่งมีคุณภาพพื้นนุ่ม...เพื่อสุขภาพและคำเบิกความของนายอนุกูล เย็นสุดใจ เจ้าหน้าที่บริหารงานกองสถาปัตยกรรม กรมโยธาธิการ ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญของศาลว่าผลิตภัณฑ์สินค้าโจทก์มีการนำไปใช้ในการก่อสร้างประมาณร้อยละ 90แล้ว บ่งชี้ให้เห็นว่า เป็นสินค้าที่โจทก์ผลิตขึ้นมาด้วยความประสงค์เพื่อให้ผู้ใช้สินค้านำไปใช้ประโยชน์เป็นวัสดุสำหรับปูพื้นอาคารและปิดผนังอาคารโดยเฉพาะหาได้มีความประสงค์จะให้ใช้เป็นสินค้าประเภทอื่นไม่ การที่มีผู้นำไปใช้ประกอบเป็นสินค้าเช่น รองเท้า กระเป๋า ที่รองจาน เป็นเพียงผลพลอยได้ที่นอกเหนือจากความประสงค์ของโจทก์ซึ่งเป็นผู้ผลิตเท่านั้น สินค้าของโจทก์จึงจัดเป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนเข้าลักษณะสิ่งปูลาดตามความหมายในหมวด 4(7) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54)พ.ศ. 2517 ซึ่งมิได้รับการลดหย่อนภาษีการค้าตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวนี้แต่อย่างใด การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลยชอบแล้วที่ศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลย ศาลฎีกาแผนกภาษีอากรไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3775/2535บริษัท ดู ราฟลอร์ จำกัดโจทก์กรมสรรพากรจำเลย ป.รัษฎากร ม. 77, ม. 78ผลิตภัณฑ์สินค้าของโจทก์เป็นแผ่น พี.วี.ซี หรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีความเหนียวแน่นทนทาน กว้าง 2 เมตร ยาว 20-30 เมตร หนา1-1.5 มิลลิเมตร โจทก์ผลิตขึ้นด้วยความประสงค์เพื่อให้ผู้ใช้สินค้านำไปใช้ประโยชน์เป็นวัสดุสำหรับปูพื้นอาคารและปิดผนังอาคารโดยเฉพาะการที่มีผู้นำไปใช้ประกอบเป็นสินค้า เช่น รองเท้า กระเป๋าที่รองจานเป็นเพียงผลพลอยได้ที่นอกเหนือจากความประสงค์ของโจทก์สินค้าของโจทก์จึงจัดเป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนเข้าลักษณะสิ่งปูลาดตามความหมายในหมวด 4(7) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 ซึ่งมิได้รับการลดหย่อนภาษีการค้า ต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 9 ของรายรับตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1. การขายของชนิด 1(ก) ในประมวลรัษฎากร ไม่อาจจัดเป็นสินค้าพลาสติกเป็นผืนประเภท ผ้า เครื่องหนัง เครื่องประดับหรือเครื่องแต่งกาย และอุปกรณ์เครื่องแต่งกายในหมวด 2(2) ซึ่งต้องเสียภาษีการค้าเพียงอัตราร้อยละ 7 ของรายรับโจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้ประเมินภาษีการค้าโจทก์ รวมเป็นเงิน 1,746,635 บาท โดยอ้างว่าโจทก์เสียภาษีการค้าไว้ผิดอัตรา การประเมินดังกล่าวไม่ถูกต้อง โจทก์จึงยื่นอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยลดเบี้ยปรับและรายได้ส่วนท้องถิ่นให้โจทก์คงเหลือภาษีที่เรียกเก็บจำนวน 1,350,975.56 บาท โจทก์เห็นว่ายังไม่ถูกต้องเพราะสินค้าโจทก์ผลิตขึ้นจากสารปิโตรเคมีและสารประกอบประเภทไฮโดรคาร์บอนหลายชนิด ซึ่งเป็นสารเคมีที่นำมาใช้ในการผลิตพลาสติก กระบวนการผลิตขั้นตอนสุดท้ายจะได้ผลิตภัณฑ์ ซึ่งเป็นแผ่นพลาสติกสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 2 เมตร ยาวประมาณ 20-30เมตร ผลิตขึ้นเพื่อให้เป็นวัสดุเอนกประสงค์ในการนำไปใช้งานใช้ประโยชน์ได้อย่างกว้างขวางจึงจัดเป็นสินค้าประเภทพลาสติกเป็นผืน ตามหมวด 2(2) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า(ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 ซึ่งต้องเสียภาษีการค้าเพียงอัตราร้อยละ 7ของรายรับ ขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้า ให้งดเบี้ยปรับและเงินเพิ่มภาษีการค้าจำเลยให้การว่า สินค้าของโจทก์ซึ่งใช้ปูพื้นและปิดผนังจึงอยู่ในหมวดของวัสดุก่อสร้างและเครื่องเรือน จึงต้องอยู่ในหมวด 4(7) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517โจทก์ต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 9 จึงจะชอบและถูกต้องตามข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้าตามหนังสือแจ้งภาษีการค้าเลขที่ 1804/3/00393, 1804/3/00394และ 1804/3/00395 ลงวันที่ 18 พฤษภาคม 2532 จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด ประกอบกิจการค้าสินค้าประเภทพลาสติกรวมตลอดถึงยางเทียม สิ่งทำเทียมวัตถุหรือสินค้าดังกล่าวโดยกรรมวิธีทางวิทยาศาสตร์ สำหรับสินค้าพิพาทเป็นแผ่นพลาสติกดูราฟลอร์ที่โจทก์ผลิตขึ้นด้วยวัตถุปิโตรเคมีและสารประกอบเคมีอีกหลายชนิด ซึ่งนำมาสังเคราะห์เป็นแผ่น พี.วี.ซีหรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีขนาดกว้างประมาณ 2 เมตร ยาวประมาณ 20-30 เมตรสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้หลายอย่างเช่น ปูพื้น ปิดฝาผนัง และสามารถใช้ทำรองเท้า กระเป๋าถือ แผ่นรองจาน ฯลฯ เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลยได้ประเมินและวินิจฉัยอุทธรณ์การประเมินแล้ว ให้โจทก์เสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 9ของรายรับตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1. การขายของชนิด 1(ก) ในประมวลรัษฎากร โดยจัดสินค้าของโจทก์เป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนประเภทสิ่งปูลาดเข้าในหมวด 4(7) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 แต่โจทก์โต้แย้งว่าสินค้าของโจทก์เป็นพลาสติกเป็นผืนประเภท ผ้า เครื่องหนังเครื่องประดับหรือเครื่องแต่งกายและอุปกรณ์เครื่องแต่งกาย เข้าในหมวด 2(2) ตามบัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวซึ่งต้องเสียภาษีการค้าเพียงอัตราร้อยละ 7 ของรายรับ ตามมาตรา 8(11) แห่งพระราชกฤษฎีกาดังกล่าว ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา 5 แห่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 179) พ.ศ.2529ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยมีว่าการประเมินภาษีการค้าของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าผลิตภัณฑ์สินค้าของโจทก์ตามสภาพที่เป็นแผ่น พี.วี.ซี. หรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีความเหนียวแน่นทนทาน มีขนาดความกว้าง 2 เมตรยาวประมาณ 20-30 เมตร หนาประมาณ 1 ถึง 1.5 มิลลิเมตร เมื่อได้พิจารณาประกอบคำโฆษณาสินค้าของโจทก์ท้ายคำให้การของจำเลยว่าเป็นวัสดุปูพื้นดูราฟลอร์ ซึ่งมีคุณภาพพื้นนุ่ม...เพื่อสุขภาพและคำเบิกความของนายอนุกูล เย็นสุดใจ เจ้าหน้าที่บริหารงานกองสถาปัตยกรรม กรมโยธาธิการ ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญของศาลว่าผลิตภัณฑ์สินค้าโจทก์มีการนำไปใช้ในการก่อสร้างประมาณร้อยละ 90แล้ว บ่งชี้ให้เห็นว่า เป็นสินค้าที่โจทก์ผลิตขึ้นมาด้วยความประสงค์เพื่อให้ผู้ใช้สินค้านำไปใช้ประโยชน์เป็นวัสดุสำหรับปูพื้นอาคารและปิดผนังอาคารโดยเฉพาะหาได้มีความประสงค์จะให้ใช้เป็นสินค้าประเภทอื่นไม่ การที่มีผู้นำไปใช้ประกอบเป็นสินค้าเช่น รองเท้า กระเป๋า ที่รองจาน เป็นเพียงผลพลอยได้ที่นอกเหนือจากความประสงค์ของโจทก์ซึ่งเป็นผู้ผลิตเท่านั้น สินค้าของโจทก์จึงจัดเป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนเข้าลักษณะสิ่งปูลาดตามความหมายในหมวด 4(7) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54)พ.ศ. 2517 ซึ่งมิได้รับการลดหย่อนภาษีการค้าตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวนี้แต่อย่างใด การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลยชอบแล้วที่ศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลย ศาลฎีกาแผนกภาษีอากรไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์(โสภณ จันเทรมะ-ตัน เวทไว-ไพฑูรย์ เนติโพธิ์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุภาษีการค้าถูกยกเลิกและใช้ภาษีมูลค่าเพิ่มและภาษีธุรกิจเฉพาะแทนตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2535 เป็นต้นมา ภาษีมูลค่าเพิ่มนั้นเป็นภาษีทางอ้อมที่เก็บจากการขายสินค้าและบริการทั่วไปเช่นเดียวกับภาษีการค้าแต่ภาษีการค้านั้นเก็บโดยไม่คำนึงว่าสินค้าหรือบริการนั้นได้เสียภาษีมาแล้วหรือไม่ จึงต่างกับภาษีมูลค่าเพิ่มที่เก็บโดยไม่นำภาษีที่เสียไปแล้วมาเป็นฐานในการเก็บอีก ภาษีมูลค่าเพิ่มจึงเก็บไม่ซ้ำซ้อน แต่ภาษีการค้าเก็บซ้ำซ้อน ภาษีการค้านั้นมีอัตราภาษีมากมาย ต่างกับภาษีมูลค่าเพิ่มที่มีเพียง 3 อัตรา คือ อัตราร้อยละ 0 ซึ่งใช้กับผู้ส่งออกเป็นส่วนใหญ่ อัตราร้อยละ 1.5 ซึ่งใช้กับผู้ประกอบการที่มีรายรับเกินปีละ 600,000 บาท แต่ไม่เกิน 1,200,000 บาท และอัตราร้อยละ 7ใช้กับผู้ประกอบการที่มีรายรับเกินปีละ 1,200,000 บาท โดยผู้ประกอบการทั้งที่จดทะเบียนในอัตราร้อยละ 1.5 และร้อยละ 7 จะต้องยื่นแบบแสดงรายการและชำระภาษีภายในวันที่ 15ของเดือนถัดไป แต่ผู้ประกอบการที่จดทะเบียนในอัตราร้อยละ 1.5จะต้องชำระภาษีจากยอดรายรับที่ได้รับชำระในรอบเดือนในอัตราร้อยละ 1.5 ต่างกับผู้ประกอบการที่จดทะเบียนในอัตราร้อยละ 7ที่ต้องชำระภาษีจากผลต่างของภาษีขายกับภาษีซื้อในเดือนเดียวกันและถ้าภาษีซื้อมีมากกว่าภาษีขายก็มีสิทธิได้รับคืนภาษีหรือถือเป็นเครดิตภาษียกยอดไปชำระเป็นภาษีของเดือนถัดไปได้ ซึ่งผู้ประกอบการที่เป็นผู้ส่งออกจะมีโอกาสได้รับคืนภาษีมากกว่าผู้ประกอบการอื่น เพราะการส่งออกนั้นเสียภาษีในอัตราร้อยละ 0เมื่อการส่งออกนั้นถือเป็นการขาย ภาษีอัตราร้อยละ 0 จึงเป็นภาษีขาย เมื่อภาษีขายเป็น 0 ผู้ส่งออกก็ขอคืนภาษีซื้อได้เต็มจำนวนอย่างไรก็ดี ผู้ส่งออกที่จะขอคืนภาษีซื้อได้จะต้องเป็นผู้ส่งออกที่จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 7 ส่วนภาษีธุรกิจเฉพาะนั้นเป็นภาษีที่เก็บจากผู้ประกอบกิจการธนาคารพาณิชย์ เงินทุนหลักทรัพย์ เครดิตฟองซิเอร์ ประกันภัยโรงรับจำนำ ค้าอสังหาริมทรัพย์และหลักทรัพย์ โดยเก็บในอัตราภาษีที่กำหนดไว้จากยอดรายรับทุกเดือนเช่นเดียวกับผู้ประกอบการที่จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 1.5 ผู้ประกอบการที่เสียภาษีธุรกิจเฉพาะและประกอบการที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 1.5 จึงเสียภาษีทำนองเดียวกับภาษีการค้าในอดีต ปัญหาในคดีนี้เป็นปัญหาภาษีการค้า ถ้าเป็นปัจจุบันจะไม่ต้องโต้เถียงกันว่าสินค้าของโจทก์เสียภาษีในอัตราร้อยละ 7 หรือร้อยละ 9 เพราะปัจจุบันโจทก์ต้องจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 7 เนื่องจากเป็นกิจการที่มีรายรับเกินปีละ1,200,000 บาท แต่การเสียภาษีในอัตราร้อยละ 7 นี้ก็ต่างจากเดิมที่เคยเสียในรูปภาษีการค้า เพราะเดิมที่โจทก์เสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 7 หรือที่ถูกร้อยละ 9 นั้น โจทก์เสียจากยอดรายรับโดยไม่คำนึงว่าสินค้าของโจทก์มีภาษีแฝงอยู่หรือไม่ แต่อัตราร้อยละ 7 ในระบบภาษีมูลค่าเพิ่มนั้นเสียโดยหักภาษีที่แฝงอยู่ออก โดยวิธีนำภาษีซื้อมาหักออกจากภาษีขาย ภาษีขายก็คือภาษีของรายรับจากการขายสินค้าของโจทก์ ส่วนภาษีซื้อก็คือภาษีที่โจทก์ต้องเสียไปในการซื้อเครื่องจักร วัตถุดิบ อุปกรณ์ เครื่องใช้ต่าง ๆ เพื่อผลิตสินค้าของโจทก์ผลต่างของภาษีขายกับภาษีซื้อคือภาษีที่โจทก์ต้องชำระอย่างไรก็ดีโจทก์ไม่ใช่ผู้รับภาระเสียภาษีที่แท้จริง เพราะภาษีขายนั้นเป็นภาษีที่โจทก์เก็บจากลูกค้าส่วนภาษีซื้อที่โจทก์ต้องเสียไป โจทก์ก็ได้รับคืนในรูปของการนำไปหักจากภาษีขาย และชำระแต่ผลต่างเท่านั้น แต่ผลต่างที่ชำระก็คือภาษีขายที่เก็บจากลูกค้านั่นเอง ชัยสิทธิ์ ตราชูธรรมคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้ประเมินภาษีการค้าโจทก์ รวมเป็นเงิน 1,746,635 บาท โดยอ้างว่าโจทก์เสียภาษีการค้าไว้ผิดอัตรา การประเมินดังกล่าวไม่ถูกต้อง โจทก์จึงยื่นอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยลดเบี้ยปรับและรายได้ส่วนท้องถิ่นให้โจทก์คงเหลือภาษีที่เรียกเก็บจำนวน 1,350,975.56 บาท โจทก์เห็นว่ายังไม่ถูกต้องเพราะสินค้าโจทก์ผลิตขึ้นจากสารปิโตรเคมีและสารประกอบประเภทไฮโดรคาร์บอนหลายชนิด ซึ่งเป็นสารเคมีที่นำมาใช้ในการผลิตพลาสติก กระบวนการผลิตขั้นตอนสุดท้ายจะได้ผลิตภัณฑ์ ซึ่งเป็นแผ่นพลาสติกสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 2 เมตร ยาวประมาณ 20-30เมตร ผลิตขึ้นเพื่อให้เป็นวัสดุเอนกประสงค์ในการนำไปใช้งานใช้ประโยชน์ได้อย่างกว้างขวางจึงจัดเป็นสินค้าประเภทพลาสติกเป็นผืน ตามหมวด 2(2) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า(ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 ซึ่งต้องเสียภาษีการค้าเพียงอัตราร้อยละ 7ของรายรับ ขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้า ให้งดเบี้ยปรับและเงินเพิ่มภาษีการค้าจำเลยให้การว่า สินค้าของโจทก์ซึ่งใช้ปูพื้นและปิดผนังจึงอยู่ในหมวดของวัสดุก่อสร้างและเครื่องเรือน จึงต้องอยู่ในหมวด 4(7) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517โจทก์ต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 9 จึงจะชอบและถูกต้องตามข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้าตามหนังสือแจ้งภาษีการค้าเลขที่ 1804/3/00393, 1804/3/00394และ 1804/3/00395 ลงวันที่ 18 พฤษภาคม 2532 จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด ประกอบกิจการค้าสินค้าประเภทพลาสติกรวมตลอดถึงยางเทียม สิ่งทำเทียมวัตถุหรือสินค้าดังกล่าวโดยกรรมวิธีทางวิทยาศาสตร์ สำหรับสินค้าพิพาทเป็นแผ่นพลาสติกดูราฟลอร์ที่โจทก์ผลิตขึ้นด้วยวัตถุปิโตรเคมีและสารประกอบเคมีอีกหลายชนิด ซึ่งนำมาสังเคราะห์เป็นแผ่น พี.วี.ซีหรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีขนาดกว้างประมาณ 2 เมตร ยาวประมาณ 20-30 เมตรสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้หลายอย่างเช่น ปูพื้น ปิดฝาผนัง และสามารถใช้ทำรองเท้า กระเป๋าถือ แผ่นรองจาน ฯลฯ เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลยได้ประเมินและวินิจฉัยอุทธรณ์การประเมินแล้ว ให้โจทก์เสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 9ของรายรับตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1. การขายของชนิด 1(ก) ในประมวลรัษฎากร โดยจัดสินค้าของโจทก์เป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนประเภทสิ่งปูลาดเข้าในหมวด 4(7) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 แต่โจทก์โต้แย้งว่าสินค้าของโจทก์เป็นพลาสติกเป็นผืนประเภท ผ้า เครื่องหนังเครื่องประดับหรือเครื่องแต่งกายและอุปกรณ์เครื่องแต่งกาย เข้าในหมวด 2(2) ตามบัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวซึ่งต้องเสียภาษีการค้าเพียงอัตราร้อยละ 7 ของรายรับ ตามมาตรา 8(11) แห่งพระราชกฤษฎีกาดังกล่าว ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา 5 แห่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 179) พ.ศ.2529ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยมีว่าการประเมินภาษีการค้าของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าผลิตภัณฑ์สินค้าของโจทก์ตามสภาพที่เป็นแผ่น พี.วี.ซี. หรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีความเหนียวแน่นทนทาน มีขนาดความกว้าง 2 เมตรยาวประมาณ 20-30 เมตร หนาประมาณ 1 ถึง 1.5 มิลลิเมตร เมื่อได้พิจารณาประกอบคำโฆษณาสินค้าของโจทก์ท้ายคำให้การของจำเลยว่าเป็นวัสดุปูพื้นดูราฟลอร์ ซึ่งมีคุณภาพพื้นนุ่ม...เพื่อสุขภาพและคำเบิกความของนายอนุกูล เย็นสุดใจ เจ้าหน้าที่บริหารงานกองสถาปัตยกรรม กรมโยธาธิการ ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญของศาลว่าผลิตภัณฑ์สินค้าโจทก์มีการนำไปใช้ในการก่อสร้างประมาณร้อยละ 90แล้ว บ่งชี้ให้เห็นว่า เป็นสินค้าที่โจทก์ผลิตขึ้นมาด้วยความประสงค์เพื่อให้ผู้ใช้สินค้านำไปใช้ประโยชน์เป็นวัสดุสำหรับปูพื้นอาคารและปิดผนังอาคารโดยเฉพาะหาได้มีความประสงค์จะให้ใช้เป็นสินค้าประเภทอื่นไม่ การที่มีผู้นำไปใช้ประกอบเป็นสินค้าเช่น รองเท้า กระเป๋า ที่รองจาน เป็นเพียงผลพลอยได้ที่นอกเหนือจากความประสงค์ของโจทก์ซึ่งเป็นผู้ผลิตเท่านั้น สินค้าของโจทก์จึงจัดเป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนเข้าลักษณะสิ่งปูลาดตามความหมายในหมวด 4(7) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54)พ.ศ. 2517 ซึ่งมิได้รับการลดหย่อนภาษีการค้าตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวนี้แต่อย่างใด การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลยชอบแล้วที่ศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลย ศาลฎีกาแผนกภาษีอากรไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3775/2535บริษัท ดู ราฟลอร์ จำกัดโจทก์กรมสรรพากรจำเลย ป.รัษฎากร ม. 77, ม. 78ผลิตภัณฑ์สินค้าของโจทก์เป็นแผ่น พี.วี.ซี หรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีความเหนียวแน่นทนทาน กว้าง 2 เมตร ยาว 20-30 เมตร หนา1-1.5 มิลลิเมตร โจทก์ผลิตขึ้นด้วยความประสงค์เพื่อให้ผู้ใช้สินค้านำไปใช้ประโยชน์เป็นวัสดุสำหรับปูพื้นอาคารและปิดผนังอาคารโดยเฉพาะการที่มีผู้นำไปใช้ประกอบเป็นสินค้า เช่น รองเท้า กระเป๋าที่รองจานเป็นเพียงผลพลอยได้ที่นอกเหนือจากความประสงค์ของโจทก์สินค้าของโจทก์จึงจัดเป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนเข้าลักษณะสิ่งปูลาดตามความหมายในหมวด 4(7) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 ซึ่งมิได้รับการลดหย่อนภาษีการค้า ต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 9 ของรายรับตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1. การขายของชนิด 1(ก) ในประมวลรัษฎากร ไม่อาจจัดเป็นสินค้าพลาสติกเป็นผืนประเภท ผ้า เครื่องหนัง เครื่องประดับหรือเครื่องแต่งกาย และอุปกรณ์เครื่องแต่งกายในหมวด 2(2) ซึ่งต้องเสียภาษีการค้าเพียงอัตราร้อยละ 7 ของรายรับโจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยได้ประเมินภาษีการค้าโจทก์ รวมเป็นเงิน 1,746,635 บาท โดยอ้างว่าโจทก์เสียภาษีการค้าไว้ผิดอัตรา การประเมินดังกล่าวไม่ถูกต้อง โจทก์จึงยื่นอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์มีคำวินิจฉัยลดเบี้ยปรับและรายได้ส่วนท้องถิ่นให้โจทก์คงเหลือภาษีที่เรียกเก็บจำนวน 1,350,975.56 บาท โจทก์เห็นว่ายังไม่ถูกต้องเพราะสินค้าโจทก์ผลิตขึ้นจากสารปิโตรเคมีและสารประกอบประเภทไฮโดรคาร์บอนหลายชนิด ซึ่งเป็นสารเคมีที่นำมาใช้ในการผลิตพลาสติก กระบวนการผลิตขั้นตอนสุดท้ายจะได้ผลิตภัณฑ์ ซึ่งเป็นแผ่นพลาสติกสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 2 เมตร ยาวประมาณ 20-30เมตร ผลิตขึ้นเพื่อให้เป็นวัสดุเอนกประสงค์ในการนำไปใช้งานใช้ประโยชน์ได้อย่างกว้างขวางจึงจัดเป็นสินค้าประเภทพลาสติกเป็นผืน ตามหมวด 2(2) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า(ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 ซึ่งต้องเสียภาษีการค้าเพียงอัตราร้อยละ 7ของรายรับ ขอให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้า ให้งดเบี้ยปรับและเงินเพิ่มภาษีการค้าจำเลยให้การว่า สินค้าของโจทก์ซึ่งใช้ปูพื้นและปิดผนังจึงอยู่ในหมวดของวัสดุก่อสร้างและเครื่องเรือน จึงต้องอยู่ในหมวด 4(7) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517โจทก์ต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 9 จึงจะชอบและถูกต้องตามข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินภาษีการค้าตามหนังสือแจ้งภาษีการค้าเลขที่ 1804/3/00393, 1804/3/00394และ 1804/3/00395 ลงวันที่ 18 พฤษภาคม 2532 จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด ประกอบกิจการค้าสินค้าประเภทพลาสติกรวมตลอดถึงยางเทียม สิ่งทำเทียมวัตถุหรือสินค้าดังกล่าวโดยกรรมวิธีทางวิทยาศาสตร์ สำหรับสินค้าพิพาทเป็นแผ่นพลาสติกดูราฟลอร์ที่โจทก์ผลิตขึ้นด้วยวัตถุปิโตรเคมีและสารประกอบเคมีอีกหลายชนิด ซึ่งนำมาสังเคราะห์เป็นแผ่น พี.วี.ซีหรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีขนาดกว้างประมาณ 2 เมตร ยาวประมาณ 20-30 เมตรสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้หลายอย่างเช่น ปูพื้น ปิดฝาผนัง และสามารถใช้ทำรองเท้า กระเป๋าถือ แผ่นรองจาน ฯลฯ เจ้าพนักงานประเมินและคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลยได้ประเมินและวินิจฉัยอุทธรณ์การประเมินแล้ว ให้โจทก์เสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 9ของรายรับตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1. การขายของชนิด 1(ก) ในประมวลรัษฎากร โดยจัดสินค้าของโจทก์เป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนประเภทสิ่งปูลาดเข้าในหมวด 4(7) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 แต่โจทก์โต้แย้งว่าสินค้าของโจทก์เป็นพลาสติกเป็นผืนประเภท ผ้า เครื่องหนังเครื่องประดับหรือเครื่องแต่งกายและอุปกรณ์เครื่องแต่งกาย เข้าในหมวด 2(2) ตามบัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวซึ่งต้องเสียภาษีการค้าเพียงอัตราร้อยละ 7 ของรายรับ ตามมาตรา 8(11) แห่งพระราชกฤษฎีกาดังกล่าว ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา 5 แห่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 179) พ.ศ.2529ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยมีว่าการประเมินภาษีการค้าของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ชอบหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าผลิตภัณฑ์สินค้าของโจทก์ตามสภาพที่เป็นแผ่น พี.วี.ซี. หรือแผ่นพลาสติกนิ่มมีความเหนียวแน่นทนทาน มีขนาดความกว้าง 2 เมตรยาวประมาณ 20-30 เมตร หนาประมาณ 1 ถึง 1.5 มิลลิเมตร เมื่อได้พิจารณาประกอบคำโฆษณาสินค้าของโจทก์ท้ายคำให้การของจำเลยว่าเป็นวัสดุปูพื้นดูราฟลอร์ ซึ่งมีคุณภาพพื้นนุ่ม...เพื่อสุขภาพและคำเบิกความของนายอนุกูล เย็นสุดใจ เจ้าหน้าที่บริหารงานกองสถาปัตยกรรม กรมโยธาธิการ ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญของศาลว่าผลิตภัณฑ์สินค้าโจทก์มีการนำไปใช้ในการก่อสร้างประมาณร้อยละ 90แล้ว บ่งชี้ให้เห็นว่า เป็นสินค้าที่โจทก์ผลิตขึ้นมาด้วยความประสงค์เพื่อให้ผู้ใช้สินค้านำไปใช้ประโยชน์เป็นวัสดุสำหรับปูพื้นอาคารและปิดผนังอาคารโดยเฉพาะหาได้มีความประสงค์จะให้ใช้เป็นสินค้าประเภทอื่นไม่ การที่มีผู้นำไปใช้ประกอบเป็นสินค้าเช่น รองเท้า กระเป๋า ที่รองจาน เป็นเพียงผลพลอยได้ที่นอกเหนือจากความประสงค์ของโจทก์ซึ่งเป็นผู้ผลิตเท่านั้น สินค้าของโจทก์จึงจัดเป็นวัตถุก่อสร้างและเครื่องเรือนเข้าลักษณะสิ่งปูลาดตามความหมายในหมวด 4(7) บัญชีที่ 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54)พ.ศ. 2517 ซึ่งมิได้รับการลดหย่อนภาษีการค้าตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวนี้แต่อย่างใด การประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลยชอบแล้วที่ศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินของเจ้าพนักงานประเมินและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ของจำเลย ศาลฎีกาแผนกภาษีอากรไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์(โสภณ จันเทรมะ-ตัน เวทไว-ไพฑูรย์ เนติโพธิ์)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุภาษีการค้าถูกยกเลิกและใช้ภาษีมูลค่าเพิ่มและภาษีธุรกิจเฉพาะแทนตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2535 เป็นต้นมา ภาษีมูลค่าเพิ่มนั้นเป็นภาษีทางอ้อมที่เก็บจากการขายสินค้าและบริการทั่วไปเช่นเดียวกับภาษีการค้าแต่ภาษีการค้านั้นเก็บโดยไม่คำนึงว่าสินค้าหรือบริการนั้นได้เสียภาษีมาแล้วหรือไม่ จึงต่างกับภาษีมูลค่าเพิ่มที่เก็บโดยไม่นำภาษีที่เสียไปแล้วมาเป็นฐานในการเก็บอีก ภาษีมูลค่าเพิ่มจึงเก็บไม่ซ้ำซ้อน แต่ภาษีการค้าเก็บซ้ำซ้อน ภาษีการค้านั้นมีอัตราภาษีมากมาย ต่างกับภาษีมูลค่าเพิ่มที่มีเพียง 3 อัตรา คือ อัตราร้อยละ 0 ซึ่งใช้กับผู้ส่งออกเป็นส่วนใหญ่ อัตราร้อยละ 1.5 ซึ่งใช้กับผู้ประกอบการที่มีรายรับเกินปีละ 600,000 บาท แต่ไม่เกิน 1,200,000 บาท และอัตราร้อยละ 7ใช้กับผู้ประกอบการที่มีรายรับเกินปีละ 1,200,000 บาท โดยผู้ประกอบการทั้งที่จดทะเบียนในอัตราร้อยละ 1.5 และร้อยละ 7 จะต้องยื่นแบบแสดงรายการและชำระภาษีภายในวันที่ 15ของเดือนถัดไป แต่ผู้ประกอบการที่จดทะเบียนในอัตราร้อยละ 1.5จะต้องชำระภาษีจากยอดรายรับที่ได้รับชำระในรอบเดือนในอัตราร้อยละ 1.5 ต่างกับผู้ประกอบการที่จดทะเบียนในอัตราร้อยละ 7ที่ต้องชำระภาษีจากผลต่างของภาษีขายกับภาษีซื้อในเดือนเดียวกันและถ้าภาษีซื้อมีมากกว่าภาษีขายก็มีสิทธิได้รับคืนภาษีหรือถือเป็นเครดิตภาษียกยอดไปชำระเป็นภาษีของเดือนถัดไปได้ ซึ่งผู้ประกอบการที่เป็นผู้ส่งออกจะมีโอกาสได้รับคืนภาษีมากกว่าผู้ประกอบการอื่น เพราะการส่งออกนั้นเสียภาษีในอัตราร้อยละ 0เมื่อการส่งออกนั้นถือเป็นการขาย ภาษีอัตราร้อยละ 0 จึงเป็นภาษีขาย เมื่อภาษีขายเป็น 0 ผู้ส่งออกก็ขอคืนภาษีซื้อได้เต็มจำนวนอย่างไรก็ดี ผู้ส่งออกที่จะขอคืนภาษีซื้อได้จะต้องเป็นผู้ส่งออกที่จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 7 ส่วนภาษีธุรกิจเฉพาะนั้นเป็นภาษีที่เก็บจากผู้ประกอบกิจการธนาคารพาณิชย์ เงินทุนหลักทรัพย์ เครดิตฟองซิเอร์ ประกันภัยโรงรับจำนำ ค้าอสังหาริมทรัพย์และหลักทรัพย์ โดยเก็บในอัตราภาษีที่กำหนดไว้จากยอดรายรับทุกเดือนเช่นเดียวกับผู้ประกอบการที่จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 1.5 ผู้ประกอบการที่เสียภาษีธุรกิจเฉพาะและประกอบการที่เสียภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 1.5 จึงเสียภาษีทำนองเดียวกับภาษีการค้าในอดีต ปัญหาในคดีนี้เป็นปัญหาภาษีการค้า ถ้าเป็นปัจจุบันจะไม่ต้องโต้เถียงกันว่าสินค้าของโจทก์เสียภาษีในอัตราร้อยละ 7 หรือร้อยละ 9 เพราะปัจจุบันโจทก์ต้องจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 7 เนื่องจากเป็นกิจการที่มีรายรับเกินปีละ1,200,000 บาท แต่การเสียภาษีในอัตราร้อยละ 7 นี้ก็ต่างจากเดิมที่เคยเสียในรูปภาษีการค้า เพราะเดิมที่โจทก์เสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 7 หรือที่ถูกร้อยละ 9 นั้น โจทก์เสียจากยอดรายรับโดยไม่คำนึงว่าสินค้าของโจทก์มีภาษีแฝงอยู่หรือไม่ แต่อัตราร้อยละ 7 ในระบบภาษีมูลค่าเพิ่มนั้นเสียโดยหักภาษีที่แฝงอยู่ออก โดยวิธีนำภาษีซื้อมาหักออกจากภาษีขาย ภาษีขายก็คือภาษีของรายรับจากการขายสินค้าของโจทก์ ส่วนภาษีซื้อก็คือภาษีที่โจทก์ต้องเสียไปในการซื้อเครื่องจักร วัตถุดิบ อุปกรณ์ เครื่องใช้ต่าง ๆ เพื่อผลิตสินค้าของโจทก์ผลต่างของภาษีขายกับภาษีซื้อคือภาษีที่โจทก์ต้องชำระอย่างไรก็ดีโจทก์ไม่ใช่ผู้รับภาระเสียภาษีที่แท้จริง เพราะภาษีขายนั้นเป็นภาษีที่โจทก์เก็บจากลูกค้าส่วนภาษีซื้อที่โจทก์ต้องเสียไป โจทก์ก็ได้รับคืนในรูปของการนำไปหักจากภาษีขาย และชำระแต่ผลต่างเท่านั้น แต่ผลต่างที่ชำระก็คือภาษีขายที่เก็บจากลูกค้านั่นเอง ชัยสิทธิ์ ตราชูธรรม