คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 698/2537หลักกฎหมาย: แม้โจทก์จะไม่ได้ส่งสำเนาเอกสารทั้งหมดหรือบางส่วนโดยเฉพาะด้านหลังเช็คที่มีลายมือชื่อของจำเลยที่ 3 สลักหลังไว้ให้แก่จำเลยที่ 3 ก่อนวันสืบพยานตามที่ระบุไว้ในมาตรา 90(เดิม) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ก็ตาม แต่กฎหมายดังกล่าวมิได้บังคับโดยเด็ดขาดตายตัว หากเอกสารที่อ้างนั้นเป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดี เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ศาลมีอำนาจรับฟังเอกสารนั้นได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(2) ดังนั้น การที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวก็เป็นข้อแสดงให้เห็นว่าเอกสารนั้นเป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดีเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม แม้จะฝ่าฝืนต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90(เดิม) ศาลชั้นต้นย่อมมีอำนาจรับฟังพยานหลักฐานเช่นว่านั้นได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ลงลายมือชื่อสั่งจ่ายเช็คให้ใช้เงินแก่ผู้ถือจำนวน 6 ฉบับ รวมจำนวนเงินทั้งสิ้น 187,000 บาท โดยมีจำเลยที่ 2 เป็นผู้สลักหลังเช็คทั้งหกฉบับ และมีจำเลยที่ 3เป็นผู้สลักหลังเฉพาะเช็คฉบับที่ 1 ถึงฉบับที่ 4 จำเลยทั้งสามนำเช็คทั้งหกฉบับมาแลกเงินสดไปจากโจทก์ เมื่อเช็คทั้งหกฉบับถึงกำหนดชำระเงินโจทก์เรียกเก็บเงินตามเช็คไม่ได้ โจทก์ทวงถามจำเลยทั้งสามแล้ว แต่จำเลยทั้งสามเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยที่ 1และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินให้แก่โจทก์จำนวน 187,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับจากวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 3 ร่วมกับจำเลยที่ 1 ชำระเงินให้แก่โจทก์จำนวน 122,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนับจากวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาโจทก์ยื่นคำบอกกล่าวขอถอนฟ้องจำเลยที่ 2 ศาลชั้นต้นอนุญาตให้จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 2จำเลยที่ 3 ให้การว่า จำเลยที่ 3 ไม่เคยสลักหลังเช็คฉบับที่ 1ถึงฉบับที่ 4 ตามที่โจทก์นำมาฟ้องและไม่เคยนำเช็คทั้งหกฉบับตามฟ้องไปแลกเงินสดจากโจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินให้โจทก์จำนวน198,189 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในต้นเงิน187,000 บาท นับถัดจากวันที่ 16 มีนาคม 2532 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 3 ร่วมกันกับจำเลยที่ 1 รับผิดชำระเงินให้โจทก์ในยอดหนี้จำนวน 129,412 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี ในต้นเงิน 122,000 บาท นับถัดจากวันที่ 16 มีนาคม 2532เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลยที่ 3ว่า การที่ศาลชั้นต้นรับฟังเอกสารที่โจทก์มิได้นำส่งสำเนาเอกสารให้แก่จำเลยที่ 3 ก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่า 3 วัน เป็นการไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาหรือไม่ ในการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายดังกล่าวศาลฎีกาจำต้องถือข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยจากพยานหลักฐานในสำนวนซึ่งข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติว่า โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 3รับผิดตามเช็ค โดยอ้างว่าจำเลยที่ 3 เป็นผู้สลักหลังเช็คตามเอกสารหมาย จ.2, จ.4, จ.6 และ จ.8 ซึ่งโจทก์ได้ยื่นบัญชีพยานระบุอ้างเช็คทั้งสี่ฉบับเป็นพยานแล้ว แต่โจทก์ไม่ได้ส่งสำเนาเอกสารดังกล่าวโดยเฉพาะด้านหลังเช็คที่มีลายมือชื่อของจำเลยที่ 3สลักหลังไว้ ให้จำเลยที่ 3 ก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่า 3 วันตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90 (เดิม) คงส่งเฉพาะแต่ภาพถ่ายด้านหน้าของเช็คและใบคืนเช็คเท่านั้น เมื่อโจทก์นำพยานเข้าสืบโจทก์ได้อ้างและส่งต้นฉบับเอกสารดังกล่าวต่อศาลชั้นต้น และศาลชั้นต้นรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวแล้วพิพากษาให้จำเลยที่ 3 ร่วมรับผิดชำระเงินตามเช็คดังกล่าว ศาลฎีกาเห็นว่าแม้โจทก์จะไม่ได้ส่งสำเนาเอกสารทั้งหมดหรือบางส่วนให้แก่จำเลยที่ 3ก่อนวันสืบพยานตามที่ระบุไว้ในมาตรา 90 (เดิม) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งก็ตาม แต่กฎหมายดังกล่าวมิได้บังคับโดยเด็ดขาดตายตัว หากเอกสารที่อ้างนั้นเป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดีเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ศาลมีอำนาจรับฟังเอกสารนั้นได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 87(2) ดังนั้น การที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวก็เป็นข้อแสดงให้เห็นว่าเอกสารนั้นเป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดี เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม แม้จะฝ่าฝืนต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 90 (เดิม) ศาลชั้นต้นย่อมมีอำนาจรับฟังพยานหลักฐานเช่นว่านั้นได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 698/2537นาง มา ลี วรกุล ปัญญา เลิศโจทก์นาย ธง ชัย พูล ดาว ทอง กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 900, ม. 914, ม. 967, ม. 987, ม. 989 ป.วิ.พ. ม. 87 (2), ม. 90 เดิม แม้โจทก์จะไม่ได้ส่งสำเนาเอกสารทั้งหมดหรือบางส่วนโดยเฉพาะด้านหลังเช็คที่มีลายมือชื่อของจำเลยที่ 3 สลักหลังไว้ให้แก่จำเลยที่ 3 ก่อนวันสืบพยานตามที่ระบุไว้ในมาตรา 90(เดิม) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ก็ตาม แต่กฎหมายดังกล่าวมิได้บังคับโดยเด็ดขาดตายตัว หากเอกสารที่อ้างนั้นเป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดี เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ศาลมีอำนาจรับฟังเอกสารนั้นได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(2) ดังนั้น การที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวก็เป็นข้อแสดงให้เห็นว่าเอกสารนั้นเป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดีเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม แม้จะฝ่าฝืนต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90(เดิม) ศาลชั้นต้นย่อมมีอำนาจรับฟังพยานหลักฐานเช่นว่านั้นได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ลงลายมือชื่อสั่งจ่ายเช็คให้ใช้เงินแก่ผู้ถือจำนวน 6 ฉบับ รวมจำนวนเงินทั้งสิ้น 187,000 บาท โดยมีจำเลยที่ 2 เป็นผู้สลักหลังเช็คทั้งหกฉบับ และมีจำเลยที่ 3เป็นผู้สลักหลังเฉพาะเช็คฉบับที่ 1 ถึงฉบับที่ 4 จำเลยทั้งสามนำเช็คทั้งหกฉบับมาแลกเงินสดไปจากโจทก์ เมื่อเช็คทั้งหกฉบับถึงกำหนดชำระเงินโจทก์เรียกเก็บเงินตามเช็คไม่ได้ โจทก์ทวงถามจำเลยทั้งสามแล้ว แต่จำเลยทั้งสามเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยที่ 1และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินให้แก่โจทก์จำนวน 187,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับจากวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 3 ร่วมกับจำเลยที่ 1 ชำระเงินให้แก่โจทก์จำนวน 122,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนับจากวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาโจทก์ยื่นคำบอกกล่าวขอถอนฟ้องจำเลยที่ 2 ศาลชั้นต้นอนุญาตให้จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 2จำเลยที่ 3 ให้การว่า จำเลยที่ 3 ไม่เคยสลักหลังเช็คฉบับที่ 1ถึงฉบับที่ 4 ตามที่โจทก์นำมาฟ้องและไม่เคยนำเช็คทั้งหกฉบับตามฟ้องไปแลกเงินสดจากโจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินให้โจทก์จำนวน198,189 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในต้นเงิน187,000 บาท นับถัดจากวันที่ 16 มีนาคม 2532 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 3 ร่วมกันกับจำเลยที่ 1 รับผิดชำระเงินให้โจทก์ในยอดหนี้จำนวน 129,412 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี ในต้นเงิน 122,000 บาท นับถัดจากวันที่ 16 มีนาคม 2532เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลยที่ 3ว่า การที่ศาลชั้นต้นรับฟังเอกสารที่โจทก์มิได้นำส่งสำเนาเอกสารให้แก่จำเลยที่ 3 ก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่า 3 วัน เป็นการไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาหรือไม่ ในการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายดังกล่าวศาลฎีกาจำต้องถือข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยจากพยานหลักฐานในสำนวนซึ่งข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติว่า โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 3รับผิดตามเช็ค โดยอ้างว่าจำเลยที่ 3 เป็นผู้สลักหลังเช็คตามเอกสารหมาย จ.2, จ.4, จ.6 และ จ.8 ซึ่งโจทก์ได้ยื่นบัญชีพยานระบุอ้างเช็คทั้งสี่ฉบับเป็นพยานแล้ว แต่โจทก์ไม่ได้ส่งสำเนาเอกสารดังกล่าวโดยเฉพาะด้านหลังเช็คที่มีลายมือชื่อของจำเลยที่ 3สลักหลังไว้ ให้จำเลยที่ 3 ก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่า 3 วันตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90 (เดิม) คงส่งเฉพาะแต่ภาพถ่ายด้านหน้าของเช็คและใบคืนเช็คเท่านั้น เมื่อโจทก์นำพยานเข้าสืบโจทก์ได้อ้างและส่งต้นฉบับเอกสารดังกล่าวต่อศาลชั้นต้น และศาลชั้นต้นรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวแล้วพิพากษาให้จำเลยที่ 3 ร่วมรับผิดชำระเงินตามเช็คดังกล่าว ศาลฎีกาเห็นว่าแม้โจทก์จะไม่ได้ส่งสำเนาเอกสารทั้งหมดหรือบางส่วนให้แก่จำเลยที่ 3ก่อนวันสืบพยานตามที่ระบุไว้ในมาตรา 90 (เดิม) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งก็ตาม แต่กฎหมายดังกล่าวมิได้บังคับโดยเด็ดขาดตายตัว หากเอกสารที่อ้างนั้นเป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดีเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ศาลมีอำนาจรับฟังเอกสารนั้นได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 87(2) ดังนั้น การที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวก็เป็นข้อแสดงให้เห็นว่าเอกสารนั้นเป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดี เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม แม้จะฝ่าฝืนต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 90 (เดิม) ศาลชั้นต้นย่อมมีอำนาจรับฟังพยานหลักฐานเช่นว่านั้นได้พิพากษายืน(สมคิด ไตรโสรัส-นิเวศน์ คำผอง-สถิตย์ ไพเราะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ลงลายมือชื่อสั่งจ่ายเช็คให้ใช้เงินแก่ผู้ถือจำนวน 6 ฉบับ รวมจำนวนเงินทั้งสิ้น 187,000 บาท โดยมีจำเลยที่ 2 เป็นผู้สลักหลังเช็คทั้งหกฉบับ และมีจำเลยที่ 3เป็นผู้สลักหลังเฉพาะเช็คฉบับที่ 1 ถึงฉบับที่ 4 จำเลยทั้งสามนำเช็คทั้งหกฉบับมาแลกเงินสดไปจากโจทก์ เมื่อเช็คทั้งหกฉบับถึงกำหนดชำระเงินโจทก์เรียกเก็บเงินตามเช็คไม่ได้ โจทก์ทวงถามจำเลยทั้งสามแล้ว แต่จำเลยทั้งสามเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยที่ 1และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินให้แก่โจทก์จำนวน 187,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับจากวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 3 ร่วมกับจำเลยที่ 1 ชำระเงินให้แก่โจทก์จำนวน 122,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนับจากวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาโจทก์ยื่นคำบอกกล่าวขอถอนฟ้องจำเลยที่ 2 ศาลชั้นต้นอนุญาตให้จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 2จำเลยที่ 3 ให้การว่า จำเลยที่ 3 ไม่เคยสลักหลังเช็คฉบับที่ 1ถึงฉบับที่ 4 ตามที่โจทก์นำมาฟ้องและไม่เคยนำเช็คทั้งหกฉบับตามฟ้องไปแลกเงินสดจากโจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินให้โจทก์จำนวน198,189 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในต้นเงิน187,000 บาท นับถัดจากวันที่ 16 มีนาคม 2532 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 3 ร่วมกันกับจำเลยที่ 1 รับผิดชำระเงินให้โจทก์ในยอดหนี้จำนวน 129,412 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี ในต้นเงิน 122,000 บาท นับถัดจากวันที่ 16 มีนาคม 2532เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลยที่ 3ว่า การที่ศาลชั้นต้นรับฟังเอกสารที่โจทก์มิได้นำส่งสำเนาเอกสารให้แก่จำเลยที่ 3 ก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่า 3 วัน เป็นการไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาหรือไม่ ในการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายดังกล่าวศาลฎีกาจำต้องถือข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยจากพยานหลักฐานในสำนวนซึ่งข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติว่า โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 3รับผิดตามเช็ค โดยอ้างว่าจำเลยที่ 3 เป็นผู้สลักหลังเช็คตามเอกสารหมาย จ.2, จ.4, จ.6 และ จ.8 ซึ่งโจทก์ได้ยื่นบัญชีพยานระบุอ้างเช็คทั้งสี่ฉบับเป็นพยานแล้ว แต่โจทก์ไม่ได้ส่งสำเนาเอกสารดังกล่าวโดยเฉพาะด้านหลังเช็คที่มีลายมือชื่อของจำเลยที่ 3สลักหลังไว้ ให้จำเลยที่ 3 ก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่า 3 วันตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90 (เดิม) คงส่งเฉพาะแต่ภาพถ่ายด้านหน้าของเช็คและใบคืนเช็คเท่านั้น เมื่อโจทก์นำพยานเข้าสืบโจทก์ได้อ้างและส่งต้นฉบับเอกสารดังกล่าวต่อศาลชั้นต้น และศาลชั้นต้นรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวแล้วพิพากษาให้จำเลยที่ 3 ร่วมรับผิดชำระเงินตามเช็คดังกล่าว ศาลฎีกาเห็นว่าแม้โจทก์จะไม่ได้ส่งสำเนาเอกสารทั้งหมดหรือบางส่วนให้แก่จำเลยที่ 3ก่อนวันสืบพยานตามที่ระบุไว้ในมาตรา 90 (เดิม) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งก็ตาม แต่กฎหมายดังกล่าวมิได้บังคับโดยเด็ดขาดตายตัว หากเอกสารที่อ้างนั้นเป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดีเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ศาลมีอำนาจรับฟังเอกสารนั้นได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 87(2) ดังนั้น การที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวก็เป็นข้อแสดงให้เห็นว่าเอกสารนั้นเป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดี เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม แม้จะฝ่าฝืนต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 90 (เดิม) ศาลชั้นต้นย่อมมีอำนาจรับฟังพยานหลักฐานเช่นว่านั้นได้พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 698/2537นาง มา ลี วรกุล ปัญญา เลิศโจทก์นาย ธง ชัย พูล ดาว ทอง กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 900, ม. 914, ม. 967, ม. 987, ม. 989 ป.วิ.พ. ม. 87 (2), ม. 90 เดิม แม้โจทก์จะไม่ได้ส่งสำเนาเอกสารทั้งหมดหรือบางส่วนโดยเฉพาะด้านหลังเช็คที่มีลายมือชื่อของจำเลยที่ 3 สลักหลังไว้ให้แก่จำเลยที่ 3 ก่อนวันสืบพยานตามที่ระบุไว้ในมาตรา 90(เดิม) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ก็ตาม แต่กฎหมายดังกล่าวมิได้บังคับโดยเด็ดขาดตายตัว หากเอกสารที่อ้างนั้นเป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดี เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ศาลมีอำนาจรับฟังเอกสารนั้นได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(2) ดังนั้น การที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวก็เป็นข้อแสดงให้เห็นว่าเอกสารนั้นเป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดีเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม แม้จะฝ่าฝืนต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90(เดิม) ศาลชั้นต้นย่อมมีอำนาจรับฟังพยานหลักฐานเช่นว่านั้นได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ลงลายมือชื่อสั่งจ่ายเช็คให้ใช้เงินแก่ผู้ถือจำนวน 6 ฉบับ รวมจำนวนเงินทั้งสิ้น 187,000 บาท โดยมีจำเลยที่ 2 เป็นผู้สลักหลังเช็คทั้งหกฉบับ และมีจำเลยที่ 3เป็นผู้สลักหลังเฉพาะเช็คฉบับที่ 1 ถึงฉบับที่ 4 จำเลยทั้งสามนำเช็คทั้งหกฉบับมาแลกเงินสดไปจากโจทก์ เมื่อเช็คทั้งหกฉบับถึงกำหนดชำระเงินโจทก์เรียกเก็บเงินตามเช็คไม่ได้ โจทก์ทวงถามจำเลยทั้งสามแล้ว แต่จำเลยทั้งสามเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยที่ 1และที่ 2 ร่วมกันชำระเงินให้แก่โจทก์จำนวน 187,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับจากวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 3 ร่วมกับจำเลยที่ 1 ชำระเงินให้แก่โจทก์จำนวน 122,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนับจากวันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาโจทก์ยื่นคำบอกกล่าวขอถอนฟ้องจำเลยที่ 2 ศาลชั้นต้นอนุญาตให้จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 2จำเลยที่ 3 ให้การว่า จำเลยที่ 3 ไม่เคยสลักหลังเช็คฉบับที่ 1ถึงฉบับที่ 4 ตามที่โจทก์นำมาฟ้องและไม่เคยนำเช็คทั้งหกฉบับตามฟ้องไปแลกเงินสดจากโจทก์ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระเงินให้โจทก์จำนวน198,189 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในต้นเงิน187,000 บาท นับถัดจากวันที่ 16 มีนาคม 2532 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ ให้จำเลยที่ 3 ร่วมกันกับจำเลยที่ 1 รับผิดชำระเงินให้โจทก์ในยอดหนี้จำนวน 129,412 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี ในต้นเงิน 122,000 บาท นับถัดจากวันที่ 16 มีนาคม 2532เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลยที่ 3ว่า การที่ศาลชั้นต้นรับฟังเอกสารที่โจทก์มิได้นำส่งสำเนาเอกสารให้แก่จำเลยที่ 3 ก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่า 3 วัน เป็นการไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาหรือไม่ ในการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายดังกล่าวศาลฎีกาจำต้องถือข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยจากพยานหลักฐานในสำนวนซึ่งข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติว่า โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 3รับผิดตามเช็ค โดยอ้างว่าจำเลยที่ 3 เป็นผู้สลักหลังเช็คตามเอกสารหมาย จ.2, จ.4, จ.6 และ จ.8 ซึ่งโจทก์ได้ยื่นบัญชีพยานระบุอ้างเช็คทั้งสี่ฉบับเป็นพยานแล้ว แต่โจทก์ไม่ได้ส่งสำเนาเอกสารดังกล่าวโดยเฉพาะด้านหลังเช็คที่มีลายมือชื่อของจำเลยที่ 3สลักหลังไว้ ให้จำเลยที่ 3 ก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่า 3 วันตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 90 (เดิม) คงส่งเฉพาะแต่ภาพถ่ายด้านหน้าของเช็คและใบคืนเช็คเท่านั้น เมื่อโจทก์นำพยานเข้าสืบโจทก์ได้อ้างและส่งต้นฉบับเอกสารดังกล่าวต่อศาลชั้นต้น และศาลชั้นต้นรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวแล้วพิพากษาให้จำเลยที่ 3 ร่วมรับผิดชำระเงินตามเช็คดังกล่าว ศาลฎีกาเห็นว่าแม้โจทก์จะไม่ได้ส่งสำเนาเอกสารทั้งหมดหรือบางส่วนให้แก่จำเลยที่ 3ก่อนวันสืบพยานตามที่ระบุไว้ในมาตรา 90 (เดิม) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งก็ตาม แต่กฎหมายดังกล่าวมิได้บังคับโดยเด็ดขาดตายตัว หากเอกสารที่อ้างนั้นเป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดีเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ศาลมีอำนาจรับฟังเอกสารนั้นได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 87(2) ดังนั้น การที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจรับฟังพยานเอกสารดังกล่าวก็เป็นข้อแสดงให้เห็นว่าเอกสารนั้นเป็นพยานหลักฐานอันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดี เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม แม้จะฝ่าฝืนต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 90 (เดิม) ศาลชั้นต้นย่อมมีอำนาจรับฟังพยานหลักฐานเช่นว่านั้นได้พิพากษายืน(สมคิด ไตรโสรัส-นิเวศน์ คำผอง-สถิตย์ ไพเราะ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ