คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1152/2538หลักกฎหมาย: จำเลยฎีกาว่าศาลไม่ควรอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องซึ่งเป็นดุลพินิจของศาลชั้นต้นเป็นการฎีกาในข้อเท็จจริงเมื่อคดีมีจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทไม่เกินสองแสนบาทจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา248คดี สืบเนื่อง มาจาก โจทก์ ฟ้อง ให้ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ชำระหนี้ที่ โจทก์ ค้ำประกัน จำเลย กู้เงิน จาก ธนาคาร ต่อมา จำเลย ผิดนัด ธนาคารได้ หักเงิน จาก บัญชี ของ โจทก์ ระหว่าง นัด สืบพยานโจทก์ โจทก์ ยื่น คำร้องขอ ถอนฟ้อง เพื่อ ใช้ สิทธิ ใน การ ฟ้องคดีใหม่ จำเลย ทั้ง สอง รับ สำเนาคำร้อง แล้ว แถลง คัดค้าน ศาลชั้นต้น สั่ง ว่า กรณี มีเหตุ สมควร จึงอนุญาต ให้ โจทก์ ถอนฟ้อง จำหน่ายคดี ออกจาก สารบบความจำเลย ทั้ง สอง อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนจำเลย ทั้ง สอง ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "คดี นี้ จำนวน ทุนทรัพย์ ที่พิพาท ไม่เกินสอง แสน บาท ห้าม มิให้ จำเลย ฎีกา ใน ข้อเท็จจริง ตาม ประมวล กฎหมายวิธีพิจารณา ความ แพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่ง จำเลย ฎีกา ว่า ศาล ไม่ควรอนุญาต ให้ โจทก์ ถอนฟ้อง ซึ่ง เป็น ดุลพินิจ ของ ศาลชั้นต้น เป็น การ ฎีกาใน ข้อเท็จจริง จึง ต้องห้าม ตาม บท กฎหมาย ดังกล่าว ศาลชั้นต้น สั่ง รับฎีกา จำเลย ไม่ชอบ ศาลฎีกา ไม่รับ วินิจฉัย "พิพากษายก ฎีกา ของ จำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1152/2538บริษัท เครดิตฟองซิเอร์ เปรมฤทัย จำกัดโจทก์นาย ยงยุทธ ยิ่งยงยุทธนา กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 175, ม. 248จำเลยฎีกาว่าศาลไม่ควรอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องซึ่งเป็นดุลพินิจของศาลชั้นต้นเป็นการฎีกาในข้อเท็จจริงเมื่อคดีมีจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทไม่เกินสองแสนบาทจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา248คดี สืบเนื่อง มาจาก โจทก์ ฟ้อง ให้ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ชำระหนี้ที่ โจทก์ ค้ำประกัน จำเลย กู้เงิน จาก ธนาคาร ต่อมา จำเลย ผิดนัด ธนาคารได้ หักเงิน จาก บัญชี ของ โจทก์ ระหว่าง นัด สืบพยานโจทก์ โจทก์ ยื่น คำร้องขอ ถอนฟ้อง เพื่อ ใช้ สิทธิ ใน การ ฟ้องคดีใหม่ จำเลย ทั้ง สอง รับ สำเนาคำร้อง แล้ว แถลง คัดค้าน ศาลชั้นต้น สั่ง ว่า กรณี มีเหตุ สมควร จึงอนุญาต ให้ โจทก์ ถอนฟ้อง จำหน่ายคดี ออกจาก สารบบความจำเลย ทั้ง สอง อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนจำเลย ทั้ง สอง ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "คดี นี้ จำนวน ทุนทรัพย์ ที่พิพาท ไม่เกินสอง แสน บาท ห้าม มิให้ จำเลย ฎีกา ใน ข้อเท็จจริง ตาม ประมวล กฎหมายวิธีพิจารณา ความ แพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่ง จำเลย ฎีกา ว่า ศาล ไม่ควรอนุญาต ให้ โจทก์ ถอนฟ้อง ซึ่ง เป็น ดุลพินิจ ของ ศาลชั้นต้น เป็น การ ฎีกาใน ข้อเท็จจริง จึง ต้องห้าม ตาม บท กฎหมาย ดังกล่าว ศาลชั้นต้น สั่ง รับฎีกา จำเลย ไม่ชอบ ศาลฎีกา ไม่รับ วินิจฉัย "พิพากษายก ฎีกา ของ จำเลย(ชลอ ทองแย้ม-ประสิทธิ์ แสนศิริ-ทวิช กำเนิดเพ็ชร์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุก่อนหน้านี้เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่1324/2532วินิจฉัยในลักษณะเดียวกันว่าการอนุญาตให้ถอนฟ้องหรือไม่เป็นดุลพินิจของศาลที่จะสั่งตามที่เห็นสมควรจึงเป็นปัญหาข้อเท็จจริงจำเลยโต้แย้งการใช้ดุลพินิจเป็นการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา224ศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจวินิจฉัยแม้จะวินิจฉัยให้ก็ถือว่าเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาในศาลอุทธรณ์จำเลยไม่มีสิทธิยกปัญหานี้ขึ้นมาในชั้นฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา249 มีข้อน่าพิจารณาเกี่ยวกับบทบัญญัติห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งกับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญากล่าวคือประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา224บัญญัติว่า"ในคดีราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ในชั้นอุทธรณ์ไม่เกิน50,000บาทหรือไม่เกินที่กำหนดไว้ในพระราชกฤษฎีกาห้ามมิให้คู่ความอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงเว้นแต่"มาตรา248บัญญัติว่า"ในคดีที่ราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกิน200,000บาทหรือไม่เกินจำนวนที่กำหนดในพระราชกฤษฎีกาห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเว้นแต่...ฯ"ส่วนประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา193ทวิบัญญัติว่า"ห้ามมิให้อุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นในปัญหาข้อเท็จจริงในคดีซึ่งอัตราโทษอย่างสูงตามที่กฎหมายกำหนดไว้ให้จำคุกไม่เกิน3ปีหรือปรับไม่เกิน60,000บาทหรือทั้งจำทั้งปรับเว้นแต่...ฯ"มาตรา218บัญญัติว่า"ในคดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลล่างหรือเพียงแต่แก้ไขเล็กน้อยห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง...ฯ"ในวรรคสองบัญญัติว่า"ในคดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลล่างหรือเพียงแต่แก้ไขเล็กน้อย"ห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง"และในมาตรา219บัญญัติว่า"ในคดีที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ลงโทษจำคุกจำเลยไม่เกิน2ปี"ถ้าศาลอุทธรณ์ยังคงลงโทษไม่เกินกำหนดที่ว่ามานี้ห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงฯ จะเห็นได้ว่าข้อความที่บัญญัติในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งกับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามีข้อแตกต่างกันบ้างเล็กน้อยโดยเฉพาะตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา224และมาตรา248กับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา193ทวิซึ่งพอที่จะชี้ให้เห็นเจตนารมณ์ของกฎหมายว่าข้อห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งน่าจะกว้างกว่าข้อห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญากล่าวคือหากเป็นการอุทธรณ์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงที่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา224และมาตรา248แล้วไม่ว่าจะเป็นการอุทธรณ์ฎีกาคำพิพากษาหรือคำสั่งที่เกี่ยวกับเนื้อหาของคดีหรือไม่ก็ต้องห้ามเช่นกันดังเช่นคำพิพากษาที่หมายเหตุนี้และคำพิพากษาศาลฎีกาที่1324/2532ที่กล่าวข้างต้นเว้นแต่ว่าจะเป็นกรณีที่มีกฎหมายบัญญัติให้สิทธิอุทธรณ์ฎีกาเป็นพิเศษเช่น 1.การอุทธรณ์คำสั่งศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา228ไม่ว่าจะต้องด้วยอนุมาตราใดสามารถอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงได้เพราะเป็นเรื่องที่กฎหมายบัญญัติให้อำนาจพิเศษอุทธรณ์คำสั่งได้ทันทีไม่คำนึงว่าตัวคดีจะต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงหรือไม่เช่นคำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่66/2516วินิจฉัยว่าศาลลงโทษจำคุกฐานละเมิดอำนาจศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา31,33เป็นคำสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา228(1)ไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง 2.อุทธรณ์ข้อเท็จจริงคดีในชั้นขอดำเนินคดีอย่างคนอนาถาแม้คดีจะมีทุนทรัพย์ต้องห้ามในปัญหาข้อเท็จจริงก็สามารถอุทธรณ์ได้เพราะเป็นกรณีที่กฎหมายบัญญัติพิเศษตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา156วรรคห้า สำหรับการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาโดยเฉพาะมาตรา193ทวิบัญญัติไว้ชัดเจนว่าห้ามอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลชั้นต้นในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งหมายความว่าข้อเท็จจริงที่อุทธรณ์นั้นต้องเป็นเนื้อหาของคดีในคำพิพากษาศาลชั้นต้นเช่นการวินิจฉัยว่าจำเลยกระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่การรับฟังข้อเท็จจริงหรือดุลพินิจในการลงโทษถ้าเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงอย่างอื่นที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อหาของคดีย่อมไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงเช่น 1.ในชั้นขอคืนของกลางแม้คดีต้องห้ามอุทธรณ์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงก็สามารถอุทธรณ์ฎีกาได้ไม่ต้องห้าม คำพิพากษาศาลฎีกาที่1025/2532การจดทะเบียนรถยนต์มิใช่แบบในการซื้อขายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา456เมื่อเจ้าของขายรถแล้วแม้ไม่ได้จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ก็เป็นของผู้ซื้อเจ้าของรถมาร้องขอคืนของกลางรถที่ศาลสั่งริบไม่ได้การที่บุคคลภายนอกร้องขอคืนของกลางตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา36ไม่มีกฎหมายจำกัดสิทธิในการอุทธรณ์ฎีกาแต่อย่างใดผู้ร้องมีสิทธิฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่211/2504(ป)วินิจฉัยว่าถึงแม้ศาลพิพากษาเสร็จเด็ดขาดแล้วว่าไม้ของกลางเป็นไม้หวงห้ามจำเลยมีไว้ในความครอบครองและให้ริบไม้ของกลางแล้วก็ดีเจ้าของไม้ย่อมใช้สิทธิตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา36ขอคืนไม้ของกลางโดยอ้างว่าไม่ใช่เป็นไม้หวงห้ามเพราะขึ้นอยู่ในสวนของตนได้เพราะเจ้าของไม่ได้ให้การต่อสู้คดีกับโจทก์คำพิพากษานั้นไม่ผูกพันเจ้าของไม้เมื่อศาลยกคำร้องผู้ร้องย่อมมีสิทธิอุทธรณ์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาไม่อยู่ในบังคับแห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงฯมาตรา22ที่ห้ามอุทธรณ์ข้อเท็จจริง(ตามมาตรา22พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงฯนี้บัญญัติข้อความเช่นเดียวกับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา193ทวิและมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยทำนองเดียวกันอีกคือคำพิพากษาศาลฎีกาที่1865/2519,132/2533คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่342/2519(ป),802/2527) 2.อุทธรณ์คำสั่งไม่อนุญาตให้ฟ้องคดี คำพิพากษาศาลฎีกาที่14/2537วินิจฉัยว่าการอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ฟ้องคดีต่อศาลชั้นต้นแม้เป็นการอุทธรณ์ดุลพินิจศาลชั้นต้นก็เป็นเรื่องที่โจทก์อุทธรณ์โต้แย้งดุลพินิจตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรมมาตรา14(5)มิใช่เป็นการอุทธรณ์โต้แย้งข้อเท็จจริงในเนื้อหาแห่งความฟ้องที่จะต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา193ทวิ 3.อุทธรณ์คำสั่งที่ศาลงดสืบพยานโจทก์ คำพิพากษาศาลฎีกาที่1927/2537วินิจฉัยว่าโจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้งดสืบพยานโจทก์ไม่ชอบเป็นการอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงที่มิใช่เกี่ยวกับประเด็นแห่งคดีจึงไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา193ทวิ ?สมกุมชาด?คำพิพากษา: คดี สืบเนื่อง มาจาก โจทก์ ฟ้อง ให้ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ชำระหนี้ที่ โจทก์ ค้ำประกัน จำเลย กู้เงิน จาก ธนาคาร ต่อมา จำเลย ผิดนัด ธนาคารได้ หักเงิน จาก บัญชี ของ โจทก์ ระหว่าง นัด สืบพยานโจทก์ โจทก์ ยื่น คำร้องขอ ถอนฟ้อง เพื่อ ใช้ สิทธิ ใน การ ฟ้องคดีใหม่ จำเลย ทั้ง สอง รับ สำเนาคำร้อง แล้ว แถลง คัดค้าน ศาลชั้นต้น สั่ง ว่า กรณี มีเหตุ สมควร จึงอนุญาต ให้ โจทก์ ถอนฟ้อง จำหน่ายคดี ออกจาก สารบบความจำเลย ทั้ง สอง อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนจำเลย ทั้ง สอง ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "คดี นี้ จำนวน ทุนทรัพย์ ที่พิพาท ไม่เกินสอง แสน บาท ห้าม มิให้ จำเลย ฎีกา ใน ข้อเท็จจริง ตาม ประมวล กฎหมายวิธีพิจารณา ความ แพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่ง จำเลย ฎีกา ว่า ศาล ไม่ควรอนุญาต ให้ โจทก์ ถอนฟ้อง ซึ่ง เป็น ดุลพินิจ ของ ศาลชั้นต้น เป็น การ ฎีกาใน ข้อเท็จจริง จึง ต้องห้าม ตาม บท กฎหมาย ดังกล่าว ศาลชั้นต้น สั่ง รับฎีกา จำเลย ไม่ชอบ ศาลฎีกา ไม่รับ วินิจฉัย "พิพากษายก ฎีกา ของ จำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1152/2538บริษัท เครดิตฟองซิเอร์ เปรมฤทัย จำกัดโจทก์นาย ยงยุทธ ยิ่งยงยุทธนา กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 175, ม. 248จำเลยฎีกาว่าศาลไม่ควรอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องซึ่งเป็นดุลพินิจของศาลชั้นต้นเป็นการฎีกาในข้อเท็จจริงเมื่อคดีมีจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทไม่เกินสองแสนบาทจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา248คดี สืบเนื่อง มาจาก โจทก์ ฟ้อง ให้ จำเลย ทั้ง สอง ร่วมกัน ชำระหนี้ที่ โจทก์ ค้ำประกัน จำเลย กู้เงิน จาก ธนาคาร ต่อมา จำเลย ผิดนัด ธนาคารได้ หักเงิน จาก บัญชี ของ โจทก์ ระหว่าง นัด สืบพยานโจทก์ โจทก์ ยื่น คำร้องขอ ถอนฟ้อง เพื่อ ใช้ สิทธิ ใน การ ฟ้องคดีใหม่ จำเลย ทั้ง สอง รับ สำเนาคำร้อง แล้ว แถลง คัดค้าน ศาลชั้นต้น สั่ง ว่า กรณี มีเหตุ สมควร จึงอนุญาต ให้ โจทก์ ถอนฟ้อง จำหน่ายคดี ออกจาก สารบบความจำเลย ทั้ง สอง อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนจำเลย ทั้ง สอง ฎีกาศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า "คดี นี้ จำนวน ทุนทรัพย์ ที่พิพาท ไม่เกินสอง แสน บาท ห้าม มิให้ จำเลย ฎีกา ใน ข้อเท็จจริง ตาม ประมวล กฎหมายวิธีพิจารณา ความ แพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่ง จำเลย ฎีกา ว่า ศาล ไม่ควรอนุญาต ให้ โจทก์ ถอนฟ้อง ซึ่ง เป็น ดุลพินิจ ของ ศาลชั้นต้น เป็น การ ฎีกาใน ข้อเท็จจริง จึง ต้องห้าม ตาม บท กฎหมาย ดังกล่าว ศาลชั้นต้น สั่ง รับฎีกา จำเลย ไม่ชอบ ศาลฎีกา ไม่รับ วินิจฉัย "พิพากษายก ฎีกา ของ จำเลย(ชลอ ทองแย้ม-ประสิทธิ์ แสนศิริ-ทวิช กำเนิดเพ็ชร์)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุก่อนหน้านี้เคยมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่1324/2532วินิจฉัยในลักษณะเดียวกันว่าการอนุญาตให้ถอนฟ้องหรือไม่เป็นดุลพินิจของศาลที่จะสั่งตามที่เห็นสมควรจึงเป็นปัญหาข้อเท็จจริงจำเลยโต้แย้งการใช้ดุลพินิจเป็นการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา224ศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจวินิจฉัยแม้จะวินิจฉัยให้ก็ถือว่าเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาในศาลอุทธรณ์จำเลยไม่มีสิทธิยกปัญหานี้ขึ้นมาในชั้นฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา249 มีข้อน่าพิจารณาเกี่ยวกับบทบัญญัติห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งกับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญากล่าวคือประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา224บัญญัติว่า"ในคดีราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ในชั้นอุทธรณ์ไม่เกิน50,000บาทหรือไม่เกินที่กำหนดไว้ในพระราชกฤษฎีกาห้ามมิให้คู่ความอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงเว้นแต่"มาตรา248บัญญัติว่า"ในคดีที่ราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกิน200,000บาทหรือไม่เกินจำนวนที่กำหนดในพระราชกฤษฎีกาห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเว้นแต่...ฯ"ส่วนประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา193ทวิบัญญัติว่า"ห้ามมิให้อุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นในปัญหาข้อเท็จจริงในคดีซึ่งอัตราโทษอย่างสูงตามที่กฎหมายกำหนดไว้ให้จำคุกไม่เกิน3ปีหรือปรับไม่เกิน60,000บาทหรือทั้งจำทั้งปรับเว้นแต่...ฯ"มาตรา218บัญญัติว่า"ในคดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลล่างหรือเพียงแต่แก้ไขเล็กน้อยห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง...ฯ"ในวรรคสองบัญญัติว่า"ในคดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลล่างหรือเพียงแต่แก้ไขเล็กน้อย"ห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง"และในมาตรา219บัญญัติว่า"ในคดีที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ลงโทษจำคุกจำเลยไม่เกิน2ปี"ถ้าศาลอุทธรณ์ยังคงลงโทษไม่เกินกำหนดที่ว่ามานี้ห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงฯ จะเห็นได้ว่าข้อความที่บัญญัติในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งกับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามีข้อแตกต่างกันบ้างเล็กน้อยโดยเฉพาะตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา224และมาตรา248กับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา193ทวิซึ่งพอที่จะชี้ให้เห็นเจตนารมณ์ของกฎหมายว่าข้อห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งน่าจะกว้างกว่าข้อห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญากล่าวคือหากเป็นการอุทธรณ์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงที่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา224และมาตรา248แล้วไม่ว่าจะเป็นการอุทธรณ์ฎีกาคำพิพากษาหรือคำสั่งที่เกี่ยวกับเนื้อหาของคดีหรือไม่ก็ต้องห้ามเช่นกันดังเช่นคำพิพากษาที่หมายเหตุนี้และคำพิพากษาศาลฎีกาที่1324/2532ที่กล่าวข้างต้นเว้นแต่ว่าจะเป็นกรณีที่มีกฎหมายบัญญัติให้สิทธิอุทธรณ์ฎีกาเป็นพิเศษเช่น 1.การอุทธรณ์คำสั่งศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา228ไม่ว่าจะต้องด้วยอนุมาตราใดสามารถอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงได้เพราะเป็นเรื่องที่กฎหมายบัญญัติให้อำนาจพิเศษอุทธรณ์คำสั่งได้ทันทีไม่คำนึงว่าตัวคดีจะต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงหรือไม่เช่นคำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่66/2516วินิจฉัยว่าศาลลงโทษจำคุกฐานละเมิดอำนาจศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา31,33เป็นคำสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา228(1)ไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง 2.อุทธรณ์ข้อเท็จจริงคดีในชั้นขอดำเนินคดีอย่างคนอนาถาแม้คดีจะมีทุนทรัพย์ต้องห้ามในปัญหาข้อเท็จจริงก็สามารถอุทธรณ์ได้เพราะเป็นกรณีที่กฎหมายบัญญัติพิเศษตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา156วรรคห้า สำหรับการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาโดยเฉพาะมาตรา193ทวิบัญญัติไว้ชัดเจนว่าห้ามอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลชั้นต้นในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งหมายความว่าข้อเท็จจริงที่อุทธรณ์นั้นต้องเป็นเนื้อหาของคดีในคำพิพากษาศาลชั้นต้นเช่นการวินิจฉัยว่าจำเลยกระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่การรับฟังข้อเท็จจริงหรือดุลพินิจในการลงโทษถ้าเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงอย่างอื่นที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อหาของคดีย่อมไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงเช่น 1.ในชั้นขอคืนของกลางแม้คดีต้องห้ามอุทธรณ์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงก็สามารถอุทธรณ์ฎีกาได้ไม่ต้องห้าม คำพิพากษาศาลฎีกาที่1025/2532การจดทะเบียนรถยนต์มิใช่แบบในการซื้อขายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา456เมื่อเจ้าของขายรถแล้วแม้ไม่ได้จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ก็เป็นของผู้ซื้อเจ้าของรถมาร้องขอคืนของกลางรถที่ศาลสั่งริบไม่ได้การที่บุคคลภายนอกร้องขอคืนของกลางตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา36ไม่มีกฎหมายจำกัดสิทธิในการอุทธรณ์ฎีกาแต่อย่างใดผู้ร้องมีสิทธิฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่211/2504(ป)วินิจฉัยว่าถึงแม้ศาลพิพากษาเสร็จเด็ดขาดแล้วว่าไม้ของกลางเป็นไม้หวงห้ามจำเลยมีไว้ในความครอบครองและให้ริบไม้ของกลางแล้วก็ดีเจ้าของไม้ย่อมใช้สิทธิตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา36ขอคืนไม้ของกลางโดยอ้างว่าไม่ใช่เป็นไม้หวงห้ามเพราะขึ้นอยู่ในสวนของตนได้เพราะเจ้าของไม่ได้ให้การต่อสู้คดีกับโจทก์คำพิพากษานั้นไม่ผูกพันเจ้าของไม้เมื่อศาลยกคำร้องผู้ร้องย่อมมีสิทธิอุทธรณ์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาไม่อยู่ในบังคับแห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงฯมาตรา22ที่ห้ามอุทธรณ์ข้อเท็จจริง(ตามมาตรา22พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงฯนี้บัญญัติข้อความเช่นเดียวกับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา193ทวิและมีคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยทำนองเดียวกันอีกคือคำพิพากษาศาลฎีกาที่1865/2519,132/2533คำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่342/2519(ป),802/2527) 2.อุทธรณ์คำสั่งไม่อนุญาตให้ฟ้องคดี คำพิพากษาศาลฎีกาที่14/2537วินิจฉัยว่าการอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ฟ้องคดีต่อศาลชั้นต้นแม้เป็นการอุทธรณ์ดุลพินิจศาลชั้นต้นก็เป็นเรื่องที่โจทก์อุทธรณ์โต้แย้งดุลพินิจตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรมมาตรา14(5)มิใช่เป็นการอุทธรณ์โต้แย้งข้อเท็จจริงในเนื้อหาแห่งความฟ้องที่จะต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา193ทวิ 3.อุทธรณ์คำสั่งที่ศาลงดสืบพยานโจทก์ คำพิพากษาศาลฎีกาที่1927/2537วินิจฉัยว่าโจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้งดสืบพยานโจทก์ไม่ชอบเป็นการอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงที่มิใช่เกี่ยวกับประเด็นแห่งคดีจึงไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา193ทวิ ?สมกุมชาด?