คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5198/2543หลักกฎหมาย: โจทก์จะถอนฟ้องจำเลยหรือไม่เป็นสิทธิของโจทก์ที่จะกระทำได้แต่อยู่ในดุลพินิจของศาลว่าสมควรจะอนุญาตให้ถอนฟ้องหรือไม่ โดยคำนึงถึงความได้เปรียบหรือเสียเปรียบกันในเชิงคดี คดียังไม่มีการนำพยานของโจทก์และจำเลยเข้าสืบ โดยศาลชั้นต้นนัดสืบพยานโจทก์นัดแรก แต่ทนายจำเลยขอเลื่อนคดี หลังจากนั้นมีการขอเลื่อนนัดสืบพยานโจทก์อีกถึง 10 นัด จนถึงนัดที่โจทก์ขอถอนฟ้อง ซึ่งตลอดเวลาดังกล่าว ทั้งโจทก์และจำเลยได้ขอเลื่อนคดีด้วยเหตุที่ขอเจรจาต่อรองเพื่อตกลงกัน แม้ในที่สุดตกลงกันไม่ได้ก็หาทำให้ฝ่ายใดต้องเสียเปรียบในเชิงคดีไม่ ที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 175 แล้วคดีสืบเนื่องจากโจทก์ทั้งห้าฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่า ที่ดินโฉนดเลขที่ 21313 ทางทิศใต้กว้าง 5 เมตร ตลอดแนวที่ดินเป็นทางภารจำยอมแก่ที่ดินของโจทก์ทั้งห้ากับพวก ให้จำเลยทั้งสามไปจดทะเบียนภารจำยอมในที่ดินดังกล่าว ณ สำนักงานที่ดิน ภายในกำหนด 7 วัน นับแต่วันพิพากษาหากไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาแทนและให้จำเลยทั้งสามร่วมกันนำดินลูกรังลงทับถนนเดิมในที่ดินของจำเลยทั้งสามตามคำฟ้อง ทางด้านทิศใต้กว้าง 5 เมตร ตลอดแนวที่ดิน ภายในกำหนดเวลา 30 วัน นับแต่วันมีคำพิพากษา หากไม่ปฏิบัติตามให้โจทก์ทั้งห้ากับพวกเป็นผู้ดำเนินการแทนโดยให้จำเลยทั้งสามร่วมกันออกค่าใช้จ่ายทั้งสิ้นจำเลยทั้งสามให้การว่า ที่ดินของจำเลยทั้งสามไม่ได้ตกเป็นทางภารจำยอมแก่ที่ดินของโจทก์ทั้งห้า ขอให้ยกฟ้องในระหว่างพิจารณาก่อนมีการสืบพยาน โจทก์ทั้งห้ายื่นคำร้องขอถอนฟ้อง จำเลยทั้งสามแถลงคัดค้านว่า โจทก์ทั้งห้าถอนฟ้องเพื่อจะตั้งรูปคดีใหม่เป็นเรื่องทางสาธารณะ ซึ่งในเรื่องนี้โจทก์ทั้งห้าเป็นเพียงบุคคลธรรมดา มิได้มีส่วนเสียหายด้วย ผู้เสียหายซึ่งมีอำนาจฟ้องน่าจะเป็นรัฐ การถอนฟ้องเช่นนี้จึงไม่เป็นประโยชน์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้โจทก์ทั้งห้าถอนฟ้อง จำหน่ายคดีออกจากสารบบความจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่โจทก์จะถอนฟ้องจำเลยหรือไม่นั้นเป็นสิทธิของโจทก์ที่จะกระทำได้ เป็นแต่ให้อยู่ในดุลพินิจของศาลว่าสมควรจะอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องได้หรือไม่เท่านั้น โดยให้ศาลคำนึงถึงความได้เปรียบหรือเสียเปรียบกันในเชิงคดีว่า เท่าที่ต่างดำเนินคดีต่อสู้กันมานั้นเป็นเช่นไรบ้างเท่านั้น สำหรับคดีเรื่องนี้ยังไม่มีการนำพยานของโจทก์ทั้งห้าและจำเลยทั้งสามเข้าสืบเพื่อเป็นการสนับสนุนข้ออ้างตามคำฟ้องและข้อเถียงตามคำให้การของฝ่ายตนเลย โดยศาลชั้นต้นนัดสืบพยานโจทก์ทั้งห้านัดแรกเมื่อวันที่ 28 มกราคม 2540 แต่ทนายจำเลยทั้งสามขอเลื่อนคดี หลังจากนั้นมีการขอเลื่อนนัดสืบพยานโจทก์ทั้งห้าอีกถึง10 นัด จนถึงนัดสืบพยานโจทก์ทั้งห้าวันที่ 20 ตุลาคม 2541 ซึ่งเป็นนัดที่โจทก์ทั้งห้าขอถอนฟ้อง ซึ่งตลอดเวลาดังกล่าวทั้งโจทก์ทั้งห้าและจำเลยทั้งสามได้ขอเลื่อนคดีด้วยเหตุที่ขอเจรจาต่อรองเพื่อตกลงกันแม้ในที่สุดตกลงกันไม่ได้ แต่เมื่อทั้งสองฝ่ายยังไม่ได้มีการนำพยานเข้าสืบให้อีกฝ่ายเห็นข้อเท็จจริงที่เป็นการสนับสนุนข้ออ้างตามคำฟ้องและข้อเถียงตามคำให้การของฝ่ายตนแล้ว ก็หาทำให้ฝ่ายใดต้องเสียเปรียบในเชิงคดีดังที่จำเลยทั้งสามอ้างตามฎีกาไม่ ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 เห็นว่า ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจอนุญาตให้โจทก์ทั้งห้าถอนฟ้องชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 175 แล้วนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5198/2543นาย ยิ่ง แก้วศรี กับพวกโจทก์นาง ศิริพร พันธุ์วัฒนาชัย กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 175โจทก์จะถอนฟ้องจำเลยหรือไม่เป็นสิทธิของโจทก์ที่จะกระทำได้แต่อยู่ในดุลพินิจของศาลว่าสมควรจะอนุญาตให้ถอนฟ้องหรือไม่ โดยคำนึงถึงความได้เปรียบหรือเสียเปรียบกันในเชิงคดี คดียังไม่มีการนำพยานของโจทก์และจำเลยเข้าสืบ โดยศาลชั้นต้นนัดสืบพยานโจทก์นัดแรก แต่ทนายจำเลยขอเลื่อนคดี หลังจากนั้นมีการขอเลื่อนนัดสืบพยานโจทก์อีกถึง 10 นัด จนถึงนัดที่โจทก์ขอถอนฟ้อง ซึ่งตลอดเวลาดังกล่าว ทั้งโจทก์และจำเลยได้ขอเลื่อนคดีด้วยเหตุที่ขอเจรจาต่อรองเพื่อตกลงกัน แม้ในที่สุดตกลงกันไม่ได้ก็หาทำให้ฝ่ายใดต้องเสียเปรียบในเชิงคดีไม่ ที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 175 แล้วคดีสืบเนื่องจากโจทก์ทั้งห้าฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่า ที่ดินโฉนดเลขที่ 21313 ทางทิศใต้กว้าง 5 เมตร ตลอดแนวที่ดินเป็นทางภารจำยอมแก่ที่ดินของโจทก์ทั้งห้ากับพวก ให้จำเลยทั้งสามไปจดทะเบียนภารจำยอมในที่ดินดังกล่าว ณ สำนักงานที่ดิน ภายในกำหนด 7 วัน นับแต่วันพิพากษาหากไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาแทนและให้จำเลยทั้งสามร่วมกันนำดินลูกรังลงทับถนนเดิมในที่ดินของจำเลยทั้งสามตามคำฟ้อง ทางด้านทิศใต้กว้าง 5 เมตร ตลอดแนวที่ดิน ภายในกำหนดเวลา 30 วัน นับแต่วันมีคำพิพากษา หากไม่ปฏิบัติตามให้โจทก์ทั้งห้ากับพวกเป็นผู้ดำเนินการแทนโดยให้จำเลยทั้งสามร่วมกันออกค่าใช้จ่ายทั้งสิ้นจำเลยทั้งสามให้การว่า ที่ดินของจำเลยทั้งสามไม่ได้ตกเป็นทางภารจำยอมแก่ที่ดินของโจทก์ทั้งห้า ขอให้ยกฟ้องในระหว่างพิจารณาก่อนมีการสืบพยาน โจทก์ทั้งห้ายื่นคำร้องขอถอนฟ้อง จำเลยทั้งสามแถลงคัดค้านว่า โจทก์ทั้งห้าถอนฟ้องเพื่อจะตั้งรูปคดีใหม่เป็นเรื่องทางสาธารณะ ซึ่งในเรื่องนี้โจทก์ทั้งห้าเป็นเพียงบุคคลธรรมดา มิได้มีส่วนเสียหายด้วย ผู้เสียหายซึ่งมีอำนาจฟ้องน่าจะเป็นรัฐ การถอนฟ้องเช่นนี้จึงไม่เป็นประโยชน์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้โจทก์ทั้งห้าถอนฟ้อง จำหน่ายคดีออกจากสารบบความจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่โจทก์จะถอนฟ้องจำเลยหรือไม่นั้นเป็นสิทธิของโจทก์ที่จะกระทำได้ เป็นแต่ให้อยู่ในดุลพินิจของศาลว่าสมควรจะอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องได้หรือไม่เท่านั้น โดยให้ศาลคำนึงถึงความได้เปรียบหรือเสียเปรียบกันในเชิงคดีว่า เท่าที่ต่างดำเนินคดีต่อสู้กันมานั้นเป็นเช่นไรบ้างเท่านั้น สำหรับคดีเรื่องนี้ยังไม่มีการนำพยานของโจทก์ทั้งห้าและจำเลยทั้งสามเข้าสืบเพื่อเป็นการสนับสนุนข้ออ้างตามคำฟ้องและข้อเถียงตามคำให้การของฝ่ายตนเลย โดยศาลชั้นต้นนัดสืบพยานโจทก์ทั้งห้านัดแรกเมื่อวันที่ 28 มกราคม 2540 แต่ทนายจำเลยทั้งสามขอเลื่อนคดี หลังจากนั้นมีการขอเลื่อนนัดสืบพยานโจทก์ทั้งห้าอีกถึง10 นัด จนถึงนัดสืบพยานโจทก์ทั้งห้าวันที่ 20 ตุลาคม 2541 ซึ่งเป็นนัดที่โจทก์ทั้งห้าขอถอนฟ้อง ซึ่งตลอดเวลาดังกล่าวทั้งโจทก์ทั้งห้าและจำเลยทั้งสามได้ขอเลื่อนคดีด้วยเหตุที่ขอเจรจาต่อรองเพื่อตกลงกันแม้ในที่สุดตกลงกันไม่ได้ แต่เมื่อทั้งสองฝ่ายยังไม่ได้มีการนำพยานเข้าสืบให้อีกฝ่ายเห็นข้อเท็จจริงที่เป็นการสนับสนุนข้ออ้างตามคำฟ้องและข้อเถียงตามคำให้การของฝ่ายตนแล้ว ก็หาทำให้ฝ่ายใดต้องเสียเปรียบในเชิงคดีดังที่จำเลยทั้งสามอ้างตามฎีกาไม่ ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 เห็นว่า ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจอนุญาตให้โจทก์ทั้งห้าถอนฟ้องชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 175 แล้วนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน(พินิจ เพชรรุ่ง-โนรี จันทร์ทร-ทวีวัฒน์ แดงทองดี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องจากโจทก์ทั้งห้าฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่า ที่ดินโฉนดเลขที่ 21313 ทางทิศใต้กว้าง 5 เมตร ตลอดแนวที่ดินเป็นทางภารจำยอมแก่ที่ดินของโจทก์ทั้งห้ากับพวก ให้จำเลยทั้งสามไปจดทะเบียนภารจำยอมในที่ดินดังกล่าว ณ สำนักงานที่ดิน ภายในกำหนด 7 วัน นับแต่วันพิพากษาหากไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาแทนและให้จำเลยทั้งสามร่วมกันนำดินลูกรังลงทับถนนเดิมในที่ดินของจำเลยทั้งสามตามคำฟ้อง ทางด้านทิศใต้กว้าง 5 เมตร ตลอดแนวที่ดิน ภายในกำหนดเวลา 30 วัน นับแต่วันมีคำพิพากษา หากไม่ปฏิบัติตามให้โจทก์ทั้งห้ากับพวกเป็นผู้ดำเนินการแทนโดยให้จำเลยทั้งสามร่วมกันออกค่าใช้จ่ายทั้งสิ้นจำเลยทั้งสามให้การว่า ที่ดินของจำเลยทั้งสามไม่ได้ตกเป็นทางภารจำยอมแก่ที่ดินของโจทก์ทั้งห้า ขอให้ยกฟ้องในระหว่างพิจารณาก่อนมีการสืบพยาน โจทก์ทั้งห้ายื่นคำร้องขอถอนฟ้อง จำเลยทั้งสามแถลงคัดค้านว่า โจทก์ทั้งห้าถอนฟ้องเพื่อจะตั้งรูปคดีใหม่เป็นเรื่องทางสาธารณะ ซึ่งในเรื่องนี้โจทก์ทั้งห้าเป็นเพียงบุคคลธรรมดา มิได้มีส่วนเสียหายด้วย ผู้เสียหายซึ่งมีอำนาจฟ้องน่าจะเป็นรัฐ การถอนฟ้องเช่นนี้จึงไม่เป็นประโยชน์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้โจทก์ทั้งห้าถอนฟ้อง จำหน่ายคดีออกจากสารบบความจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่โจทก์จะถอนฟ้องจำเลยหรือไม่นั้นเป็นสิทธิของโจทก์ที่จะกระทำได้ เป็นแต่ให้อยู่ในดุลพินิจของศาลว่าสมควรจะอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องได้หรือไม่เท่านั้น โดยให้ศาลคำนึงถึงความได้เปรียบหรือเสียเปรียบกันในเชิงคดีว่า เท่าที่ต่างดำเนินคดีต่อสู้กันมานั้นเป็นเช่นไรบ้างเท่านั้น สำหรับคดีเรื่องนี้ยังไม่มีการนำพยานของโจทก์ทั้งห้าและจำเลยทั้งสามเข้าสืบเพื่อเป็นการสนับสนุนข้ออ้างตามคำฟ้องและข้อเถียงตามคำให้การของฝ่ายตนเลย โดยศาลชั้นต้นนัดสืบพยานโจทก์ทั้งห้านัดแรกเมื่อวันที่ 28 มกราคม 2540 แต่ทนายจำเลยทั้งสามขอเลื่อนคดี หลังจากนั้นมีการขอเลื่อนนัดสืบพยานโจทก์ทั้งห้าอีกถึง10 นัด จนถึงนัดสืบพยานโจทก์ทั้งห้าวันที่ 20 ตุลาคม 2541 ซึ่งเป็นนัดที่โจทก์ทั้งห้าขอถอนฟ้อง ซึ่งตลอดเวลาดังกล่าวทั้งโจทก์ทั้งห้าและจำเลยทั้งสามได้ขอเลื่อนคดีด้วยเหตุที่ขอเจรจาต่อรองเพื่อตกลงกันแม้ในที่สุดตกลงกันไม่ได้ แต่เมื่อทั้งสองฝ่ายยังไม่ได้มีการนำพยานเข้าสืบให้อีกฝ่ายเห็นข้อเท็จจริงที่เป็นการสนับสนุนข้ออ้างตามคำฟ้องและข้อเถียงตามคำให้การของฝ่ายตนแล้ว ก็หาทำให้ฝ่ายใดต้องเสียเปรียบในเชิงคดีดังที่จำเลยทั้งสามอ้างตามฎีกาไม่ ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 เห็นว่า ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจอนุญาตให้โจทก์ทั้งห้าถอนฟ้องชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 175 แล้วนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5198/2543นาย ยิ่ง แก้วศรี กับพวกโจทก์นาง ศิริพร พันธุ์วัฒนาชัย กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 175โจทก์จะถอนฟ้องจำเลยหรือไม่เป็นสิทธิของโจทก์ที่จะกระทำได้แต่อยู่ในดุลพินิจของศาลว่าสมควรจะอนุญาตให้ถอนฟ้องหรือไม่ โดยคำนึงถึงความได้เปรียบหรือเสียเปรียบกันในเชิงคดี คดียังไม่มีการนำพยานของโจทก์และจำเลยเข้าสืบ โดยศาลชั้นต้นนัดสืบพยานโจทก์นัดแรก แต่ทนายจำเลยขอเลื่อนคดี หลังจากนั้นมีการขอเลื่อนนัดสืบพยานโจทก์อีกถึง 10 นัด จนถึงนัดที่โจทก์ขอถอนฟ้อง ซึ่งตลอดเวลาดังกล่าว ทั้งโจทก์และจำเลยได้ขอเลื่อนคดีด้วยเหตุที่ขอเจรจาต่อรองเพื่อตกลงกัน แม้ในที่สุดตกลงกันไม่ได้ก็หาทำให้ฝ่ายใดต้องเสียเปรียบในเชิงคดีไม่ ที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 175 แล้วคดีสืบเนื่องจากโจทก์ทั้งห้าฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่า ที่ดินโฉนดเลขที่ 21313 ทางทิศใต้กว้าง 5 เมตร ตลอดแนวที่ดินเป็นทางภารจำยอมแก่ที่ดินของโจทก์ทั้งห้ากับพวก ให้จำเลยทั้งสามไปจดทะเบียนภารจำยอมในที่ดินดังกล่าว ณ สำนักงานที่ดิน ภายในกำหนด 7 วัน นับแต่วันพิพากษาหากไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาแทนและให้จำเลยทั้งสามร่วมกันนำดินลูกรังลงทับถนนเดิมในที่ดินของจำเลยทั้งสามตามคำฟ้อง ทางด้านทิศใต้กว้าง 5 เมตร ตลอดแนวที่ดิน ภายในกำหนดเวลา 30 วัน นับแต่วันมีคำพิพากษา หากไม่ปฏิบัติตามให้โจทก์ทั้งห้ากับพวกเป็นผู้ดำเนินการแทนโดยให้จำเลยทั้งสามร่วมกันออกค่าใช้จ่ายทั้งสิ้นจำเลยทั้งสามให้การว่า ที่ดินของจำเลยทั้งสามไม่ได้ตกเป็นทางภารจำยอมแก่ที่ดินของโจทก์ทั้งห้า ขอให้ยกฟ้องในระหว่างพิจารณาก่อนมีการสืบพยาน โจทก์ทั้งห้ายื่นคำร้องขอถอนฟ้อง จำเลยทั้งสามแถลงคัดค้านว่า โจทก์ทั้งห้าถอนฟ้องเพื่อจะตั้งรูปคดีใหม่เป็นเรื่องทางสาธารณะ ซึ่งในเรื่องนี้โจทก์ทั้งห้าเป็นเพียงบุคคลธรรมดา มิได้มีส่วนเสียหายด้วย ผู้เสียหายซึ่งมีอำนาจฟ้องน่าจะเป็นรัฐ การถอนฟ้องเช่นนี้จึงไม่เป็นประโยชน์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้โจทก์ทั้งห้าถอนฟ้อง จำหน่ายคดีออกจากสารบบความจำเลยทั้งสามอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่โจทก์จะถอนฟ้องจำเลยหรือไม่นั้นเป็นสิทธิของโจทก์ที่จะกระทำได้ เป็นแต่ให้อยู่ในดุลพินิจของศาลว่าสมควรจะอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องได้หรือไม่เท่านั้น โดยให้ศาลคำนึงถึงความได้เปรียบหรือเสียเปรียบกันในเชิงคดีว่า เท่าที่ต่างดำเนินคดีต่อสู้กันมานั้นเป็นเช่นไรบ้างเท่านั้น สำหรับคดีเรื่องนี้ยังไม่มีการนำพยานของโจทก์ทั้งห้าและจำเลยทั้งสามเข้าสืบเพื่อเป็นการสนับสนุนข้ออ้างตามคำฟ้องและข้อเถียงตามคำให้การของฝ่ายตนเลย โดยศาลชั้นต้นนัดสืบพยานโจทก์ทั้งห้านัดแรกเมื่อวันที่ 28 มกราคม 2540 แต่ทนายจำเลยทั้งสามขอเลื่อนคดี หลังจากนั้นมีการขอเลื่อนนัดสืบพยานโจทก์ทั้งห้าอีกถึง10 นัด จนถึงนัดสืบพยานโจทก์ทั้งห้าวันที่ 20 ตุลาคม 2541 ซึ่งเป็นนัดที่โจทก์ทั้งห้าขอถอนฟ้อง ซึ่งตลอดเวลาดังกล่าวทั้งโจทก์ทั้งห้าและจำเลยทั้งสามได้ขอเลื่อนคดีด้วยเหตุที่ขอเจรจาต่อรองเพื่อตกลงกันแม้ในที่สุดตกลงกันไม่ได้ แต่เมื่อทั้งสองฝ่ายยังไม่ได้มีการนำพยานเข้าสืบให้อีกฝ่ายเห็นข้อเท็จจริงที่เป็นการสนับสนุนข้ออ้างตามคำฟ้องและข้อเถียงตามคำให้การของฝ่ายตนแล้ว ก็หาทำให้ฝ่ายใดต้องเสียเปรียบในเชิงคดีดังที่จำเลยทั้งสามอ้างตามฎีกาไม่ ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 เห็นว่า ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจอนุญาตให้โจทก์ทั้งห้าถอนฟ้องชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 175 แล้วนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยพิพากษายืน(พินิจ เพชรรุ่ง-โนรี จันทร์ทร-ทวีวัฒน์ แดงทองดี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ