คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2787/2529หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองซึ่งเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ร่วมในที่ดินรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ดินพิพาทอันเป็นทรัพย์มรดกของผู้ตายที่โจทก์เป็นผู้จัดการมรดกเมื่อศาลฎีกาฟังว่าที่พิพาทมิได้เป็นส่วนหนึ่งของที่ดินมรดกแล้ว แม้ในชั้นฎีกาจะมีเพียงโจทก์และจำเลยที่ 2 เป็นฎีกา โดยจำเลยที่ 1 มิได้ฎีกาด้วยแต่กรณีดังกล่าวเป็นเรื่องการชำระหนี้อันไม่อาจแบ่งแยกได้ ศาลฎีกาย่อมพิพากษายกฟ้องโจทก์โดยให้มีผลถึงจำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้ฎีกาด้วยได้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่ดินพิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินทรัพย์มรดกของนางลูกจันทร์ ศิลป์ประเสริฐ หรือจัน สินประเสริฐ ผู้ตาย ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ดินพิพาท ทำที่ดินให้อยู่ในสภาพเดิมและมิให้เข้าเกี่ยวข้องอีกต่อไป ให้จำเลยทั้งสองคืนที่พิพาทแก่โจทก์หากไม่สามารถคืนได้ให้ชดใช้ราคาที่ดินจำเลยทั้งสองให้การว่าที่ดินพิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินที่จำเลยทั้งสองเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมและจำเลยที่ 2 ได้ครอบครองมาโดยสงบเปิดเผยเจตนาเป็นเจ้าของมาเกินกว่า 10 ปีแล้ว ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่าฟังไม่ได้ว่าที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 1519 อันเป็นมรดกของผู้ตาย จึงไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยถึงค่าเสียหายพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 1519อันเป็นทรัพย์มรดกของผู้ตาย พิพากษากลับให้บั งคับจำเลยไปตามคำขอของโจทก์โจทก์และจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 1519 อันเป็นมรดกของนางลูกจันทร์ผู้ตาย ฎีกาของจำเลยที่ 2 ฟังขึ้นและเนื่องจากจำเลยที่ 1 ที่ 2 เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมในที่พิพาท กรณีเป็นเรื่องการชำระหนี้อันไม่อาจแบ่งแยกได้ จึงชอบที่จะพิพากษาให้มีผลถึงจำเลยที่ 1 ที่มิได้ฎีกาด้วยพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์เกี่ยวกับจำเลยทั้งสองตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2787/2529นายประสงค์ ศิลป์ประเสริฐฯโจทก์บริษัทไทยวาศิลป์เท็กซ์ไทล์ จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 302, ม. 1359 ป.วิ.พ. ม. 59, ม. 245, ม. 247โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองซึ่งเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ร่วมในที่ดินรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ดินพิพาทอันเป็นทรัพย์มรดกของผู้ตายที่โจทก์เป็นผู้จัดการมรดกเมื่อศาลฎีกาฟังว่าที่พิพาทมิได้เป็นส่วนหนึ่งของที่ดินมรดกแล้ว แม้ในชั้นฎีกาจะมีเพียงโจทก์และจำเลยที่ 2 เป็นฎีกา โดยจำเลยที่ 1 มิได้ฎีกาด้วยแต่กรณีดังกล่าวเป็นเรื่องการชำระหนี้อันไม่อาจแบ่งแยกได้ ศาลฎีกาย่อมพิพากษายกฟ้องโจทก์โดยให้มีผลถึงจำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้ฎีกาด้วยได้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่ดินพิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินทรัพย์มรดกของนางลูกจันทร์ ศิลป์ประเสริฐ หรือจัน สินประเสริฐ ผู้ตาย ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ดินพิพาท ทำที่ดินให้อยู่ในสภาพเดิมและมิให้เข้าเกี่ยวข้องอีกต่อไป ให้จำเลยทั้งสองคืนที่พิพาทแก่โจทก์หากไม่สามารถคืนได้ให้ชดใช้ราคาที่ดินจำเลยทั้งสองให้การว่าที่ดินพิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินที่จำเลยทั้งสองเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมและจำเลยที่ 2 ได้ครอบครองมาโดยสงบเปิดเผยเจตนาเป็นเจ้าของมาเกินกว่า 10 ปีแล้ว ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่าฟังไม่ได้ว่าที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 1519 อันเป็นมรดกของผู้ตาย จึงไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยถึงค่าเสียหายพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 1519อันเป็นทรัพย์มรดกของผู้ตาย พิพากษากลับให้บั งคับจำเลยไปตามคำขอของโจทก์โจทก์และจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 1519 อันเป็นมรดกของนางลูกจันทร์ผู้ตาย ฎีกาของจำเลยที่ 2 ฟังขึ้นและเนื่องจากจำเลยที่ 1 ที่ 2 เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมในที่พิพาท กรณีเป็นเรื่องการชำระหนี้อันไม่อาจแบ่งแยกได้ จึงชอบที่จะพิพากษาให้มีผลถึงจำเลยที่ 1 ที่มิได้ฎีกาด้วยพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์เกี่ยวกับจำเลยทั้งสองตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(สมบูรณ์ บุญภินนท์-สุพจน์ นาถะพินธุ-เพียร สุมิระ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่ดินพิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินทรัพย์มรดกของนางลูกจันทร์ ศิลป์ประเสริฐ หรือจัน สินประเสริฐ ผู้ตาย ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ดินพิพาท ทำที่ดินให้อยู่ในสภาพเดิมและมิให้เข้าเกี่ยวข้องอีกต่อไป ให้จำเลยทั้งสองคืนที่พิพาทแก่โจทก์หากไม่สามารถคืนได้ให้ชดใช้ราคาที่ดินจำเลยทั้งสองให้การว่าที่ดินพิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินที่จำเลยทั้งสองเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมและจำเลยที่ 2 ได้ครอบครองมาโดยสงบเปิดเผยเจตนาเป็นเจ้าของมาเกินกว่า 10 ปีแล้ว ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่าฟังไม่ได้ว่าที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 1519 อันเป็นมรดกของผู้ตาย จึงไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยถึงค่าเสียหายพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 1519อันเป็นทรัพย์มรดกของผู้ตาย พิพากษากลับให้บั งคับจำเลยไปตามคำขอของโจทก์โจทก์และจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 1519 อันเป็นมรดกของนางลูกจันทร์ผู้ตาย ฎีกาของจำเลยที่ 2 ฟังขึ้นและเนื่องจากจำเลยที่ 1 ที่ 2 เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมในที่พิพาท กรณีเป็นเรื่องการชำระหนี้อันไม่อาจแบ่งแยกได้ จึงชอบที่จะพิพากษาให้มีผลถึงจำเลยที่ 1 ที่มิได้ฎีกาด้วยพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์เกี่ยวกับจำเลยทั้งสองตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2787/2529นายประสงค์ ศิลป์ประเสริฐฯโจทก์บริษัทไทยวาศิลป์เท็กซ์ไทล์ จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 302, ม. 1359 ป.วิ.พ. ม. 59, ม. 245, ม. 247โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองซึ่งเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ร่วมในที่ดินรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ดินพิพาทอันเป็นทรัพย์มรดกของผู้ตายที่โจทก์เป็นผู้จัดการมรดกเมื่อศาลฎีกาฟังว่าที่พิพาทมิได้เป็นส่วนหนึ่งของที่ดินมรดกแล้ว แม้ในชั้นฎีกาจะมีเพียงโจทก์และจำเลยที่ 2 เป็นฎีกา โดยจำเลยที่ 1 มิได้ฎีกาด้วยแต่กรณีดังกล่าวเป็นเรื่องการชำระหนี้อันไม่อาจแบ่งแยกได้ ศาลฎีกาย่อมพิพากษายกฟ้องโจทก์โดยให้มีผลถึงจำเลยที่ 1 ซึ่งมิได้ฎีกาด้วยได้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่ดินพิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินทรัพย์มรดกของนางลูกจันทร์ ศิลป์ประเสริฐ หรือจัน สินประเสริฐ ผู้ตาย ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ดินพิพาท ทำที่ดินให้อยู่ในสภาพเดิมและมิให้เข้าเกี่ยวข้องอีกต่อไป ให้จำเลยทั้งสองคืนที่พิพาทแก่โจทก์หากไม่สามารถคืนได้ให้ชดใช้ราคาที่ดินจำเลยทั้งสองให้การว่าที่ดินพิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินที่จำเลยทั้งสองเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมและจำเลยที่ 2 ได้ครอบครองมาโดยสงบเปิดเผยเจตนาเป็นเจ้าของมาเกินกว่า 10 ปีแล้ว ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่าฟังไม่ได้ว่าที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 1519 อันเป็นมรดกของผู้ตาย จึงไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยถึงค่าเสียหายพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 1519อันเป็นทรัพย์มรดกของผู้ตาย พิพากษากลับให้บั งคับจำเลยไปตามคำขอของโจทก์โจทก์และจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าที่พิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 1519 อันเป็นมรดกของนางลูกจันทร์ผู้ตาย ฎีกาของจำเลยที่ 2 ฟังขึ้นและเนื่องจากจำเลยที่ 1 ที่ 2 เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมในที่พิพาท กรณีเป็นเรื่องการชำระหนี้อันไม่อาจแบ่งแยกได้ จึงชอบที่จะพิพากษาให้มีผลถึงจำเลยที่ 1 ที่มิได้ฎีกาด้วยพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์เกี่ยวกับจำเลยทั้งสองตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(สมบูรณ์ บุญภินนท์-สุพจน์ นาถะพินธุ-เพียร สุมิระ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ