คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 793/2526หลักกฎหมาย: ปัญหาที่ว่าลูกจ้างมีคุณสมบัติต้องห้ามตามพระราชบัญญัติคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจฯ โดยมีอายุเกินหกสิบปีบริบูรณ์ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการเลิกจ้างตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน และปัญหาที่ว่าลูกจ้างได้รับเงินบำเหน็จเป็นจำนวนมากกว่าค่าชดเชยไปโดยไม่ได้โต้แย้ง มีผลเท่ากับว่ายอมรับรองว่าได้รับค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงานด้วยแล้วนั้น ไม่ใช่ปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ดังนั้นเมื่อจำเลยมิได้ยกปัญหาดังกล่าวขึ้นต่อสู้ไว้ในศาลแรงงานกลาง จึงจะยกขึ้นเป็นข้ออุทธรณ์มิได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเกษียณอายุโดยไม่จ่ายค่าชดเชย ขอให้ศาลบังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยจำเลยให้การว่า การเรียกค่าชดเชยโจทก์ไม่เคยมีหนังสือบอกกล่าวให้จำเลยทราบก่อน จำนวนเงินค่าชดเชยที่โจทก์เรียกร้องไม่แน่ว่าถูกต้องหรือไม่จำเลยไม่มีระเบียบข้อบังคับว่าให้ต้องจ่ายค่าชดเชย จึงไม่มีอำนาจที่จะจ่ายได้ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า จำเลยอุทธรณ์ว่าตามพระราชบัญญัติคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจฯ มาตรา 9 บัญญัติว่า พนักงานรัฐวิสาหกิจต้องมีอายุไม่เกินหกสิบปีบริบูรณ์ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการเลิกจ้างตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน ปัญหานี้จำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ไว้ในศาลแรงงานกลาง และไม่ใช่ปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2518 มาตรา 31 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยจำเลยอุทธรณ์ว่า โจทก์ได้รับบำเหน็จจากจำเลยไปแล้วเป็นจำนวนเงินมากกว่าค่าชดเชย เมื่อโจทก์ยอมรับเงินดังกล่าวโดยไม่โต้แย้งจึงมีผลเท่ากับว่าโจทก์ยอมรับรองว่าได้รับค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงานด้วย โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าชดเชยอีกนั้น ปัญหานี้จำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ไว้ในศาลแรงงานกลาง และมิใช่ปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน จำเลยจะยกขึ้นเป็นข้ออุทธรณ์ไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522มาตรา 31 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยเช่นเดียวกันพิพากษาให้ยกอุทธรณ์จำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 793/2526พันตรีถาวร โผนชนะโจทก์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยจำเลย ป.วิ.พ. ม. 225 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31ปัญหาที่ว่าลูกจ้างมีคุณสมบัติต้องห้ามตามพระราชบัญญัติคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจฯ โดยมีอายุเกินหกสิบปีบริบูรณ์ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการเลิกจ้างตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน และปัญหาที่ว่าลูกจ้างได้รับเงินบำเหน็จเป็นจำนวนมากกว่าค่าชดเชยไปโดยไม่ได้โต้แย้ง มีผลเท่ากับว่ายอมรับรองว่าได้รับค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงานด้วยแล้วนั้น ไม่ใช่ปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ดังนั้นเมื่อจำเลยมิได้ยกปัญหาดังกล่าวขึ้นต่อสู้ไว้ในศาลแรงงานกลาง จึงจะยกขึ้นเป็นข้ออุทธรณ์มิได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเกษียณอายุโดยไม่จ่ายค่าชดเชย ขอให้ศาลบังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยจำเลยให้การว่า การเรียกค่าชดเชยโจทก์ไม่เคยมีหนังสือบอกกล่าวให้จำเลยทราบก่อน จำนวนเงินค่าชดเชยที่โจทก์เรียกร้องไม่แน่ว่าถูกต้องหรือไม่จำเลยไม่มีระเบียบข้อบังคับว่าให้ต้องจ่ายค่าชดเชย จึงไม่มีอำนาจที่จะจ่ายได้ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า จำเลยอุทธรณ์ว่าตามพระราชบัญญัติคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจฯ มาตรา 9 บัญญัติว่า พนักงานรัฐวิสาหกิจต้องมีอายุไม่เกินหกสิบปีบริบูรณ์ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการเลิกจ้างตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน ปัญหานี้จำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ไว้ในศาลแรงงานกลาง และไม่ใช่ปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2518 มาตรา 31 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยจำเลยอุทธรณ์ว่า โจทก์ได้รับบำเหน็จจากจำเลยไปแล้วเป็นจำนวนเงินมากกว่าค่าชดเชย เมื่อโจทก์ยอมรับเงินดังกล่าวโดยไม่โต้แย้งจึงมีผลเท่ากับว่าโจทก์ยอมรับรองว่าได้รับค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงานด้วย โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าชดเชยอีกนั้น ปัญหานี้จำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ไว้ในศาลแรงงานกลาง และมิใช่ปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน จำเลยจะยกขึ้นเป็นข้ออุทธรณ์ไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522มาตรา 31 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยเช่นเดียวกันพิพากษาให้ยกอุทธรณ์จำเลย(ขจร หะวานนท์-จุนท์ จันทรวงศ์-วรา ไวยหงษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเกษียณอายุโดยไม่จ่ายค่าชดเชย ขอให้ศาลบังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยจำเลยให้การว่า การเรียกค่าชดเชยโจทก์ไม่เคยมีหนังสือบอกกล่าวให้จำเลยทราบก่อน จำนวนเงินค่าชดเชยที่โจทก์เรียกร้องไม่แน่ว่าถูกต้องหรือไม่จำเลยไม่มีระเบียบข้อบังคับว่าให้ต้องจ่ายค่าชดเชย จึงไม่มีอำนาจที่จะจ่ายได้ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า จำเลยอุทธรณ์ว่าตามพระราชบัญญัติคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจฯ มาตรา 9 บัญญัติว่า พนักงานรัฐวิสาหกิจต้องมีอายุไม่เกินหกสิบปีบริบูรณ์ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการเลิกจ้างตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน ปัญหานี้จำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ไว้ในศาลแรงงานกลาง และไม่ใช่ปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2518 มาตรา 31 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยจำเลยอุทธรณ์ว่า โจทก์ได้รับบำเหน็จจากจำเลยไปแล้วเป็นจำนวนเงินมากกว่าค่าชดเชย เมื่อโจทก์ยอมรับเงินดังกล่าวโดยไม่โต้แย้งจึงมีผลเท่ากับว่าโจทก์ยอมรับรองว่าได้รับค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงานด้วย โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าชดเชยอีกนั้น ปัญหานี้จำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ไว้ในศาลแรงงานกลาง และมิใช่ปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน จำเลยจะยกขึ้นเป็นข้ออุทธรณ์ไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522มาตรา 31 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยเช่นเดียวกันพิพากษาให้ยกอุทธรณ์จำเลย ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 793/2526พันตรีถาวร โผนชนะโจทก์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยจำเลย ป.วิ.พ. ม. 225 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31ปัญหาที่ว่าลูกจ้างมีคุณสมบัติต้องห้ามตามพระราชบัญญัติคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจฯ โดยมีอายุเกินหกสิบปีบริบูรณ์ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการเลิกจ้างตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน และปัญหาที่ว่าลูกจ้างได้รับเงินบำเหน็จเป็นจำนวนมากกว่าค่าชดเชยไปโดยไม่ได้โต้แย้ง มีผลเท่ากับว่ายอมรับรองว่าได้รับค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงานด้วยแล้วนั้น ไม่ใช่ปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ดังนั้นเมื่อจำเลยมิได้ยกปัญหาดังกล่าวขึ้นต่อสู้ไว้ในศาลแรงงานกลาง จึงจะยกขึ้นเป็นข้ออุทธรณ์มิได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเกษียณอายุโดยไม่จ่ายค่าชดเชย ขอให้ศาลบังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยจำเลยให้การว่า การเรียกค่าชดเชยโจทก์ไม่เคยมีหนังสือบอกกล่าวให้จำเลยทราบก่อน จำนวนเงินค่าชดเชยที่โจทก์เรียกร้องไม่แน่ว่าถูกต้องหรือไม่จำเลยไม่มีระเบียบข้อบังคับว่าให้ต้องจ่ายค่าชดเชย จึงไม่มีอำนาจที่จะจ่ายได้ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า จำเลยอุทธรณ์ว่าตามพระราชบัญญัติคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับกรรมการและพนักงานรัฐวิสาหกิจฯ มาตรา 9 บัญญัติว่า พนักงานรัฐวิสาหกิจต้องมีอายุไม่เกินหกสิบปีบริบูรณ์ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการเลิกจ้างตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน ปัญหานี้จำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ไว้ในศาลแรงงานกลาง และไม่ใช่ปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2518 มาตรา 31 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยจำเลยอุทธรณ์ว่า โจทก์ได้รับบำเหน็จจากจำเลยไปแล้วเป็นจำนวนเงินมากกว่าค่าชดเชย เมื่อโจทก์ยอมรับเงินดังกล่าวโดยไม่โต้แย้งจึงมีผลเท่ากับว่าโจทก์ยอมรับรองว่าได้รับค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงานด้วย โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าชดเชยอีกนั้น ปัญหานี้จำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ไว้ในศาลแรงงานกลาง และมิใช่ปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน จำเลยจะยกขึ้นเป็นข้ออุทธรณ์ไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522มาตรา 31 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยเช่นเดียวกันพิพากษาให้ยกอุทธรณ์จำเลย(ขจร หะวานนท์-จุนท์ จันทรวงศ์-วรา ไวยหงษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ