คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 312/2520หลักกฎหมาย: ในการปล้นทรัพย์และทำร้ายเจ้าทรัพย์กับพวกถึงแก่ความตายนั้น ข้อเท็จจริงที่ว่าจำเลยไม่ได้เป็นผู้ลงมือกระทำร้ายผู้ตาย ไม่เป็นเหตุบรรเทาโทษ เพราะมิใช่กรณีที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 และมิใช่เหตุอื่นที่มีลักษณะทำนองเดียวกันโจทก์ฟ้อง จำเลยกับพวกได้ร่วมกันปล้นทรัพย์ของผู้ตาย โดยจำเลยกับพวกใช้ปืนและชนวนเป็นอาวุธทำร้ายจนผู้ตายถึงแก่ความตาย เมื่อปล้นทรัพย์เสร็จแล้วยังได้จับตัวบุตรของผู้ตายไปเป็นประกันและได้ทำร้ายจนถึงแก่ความตายอีกคนหนึ่งด้วย จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง ให้ลงโทษประหารชีวิต จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าจำเลยเป็นผู้ลงมือทำร้ายผู้ตายถึงแก่ความตาย มีเหตุบรรเทาโทษ ขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาว่าไม่ได้กระทำผิด ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเชื่อว่าจำเลยกระทำผิดตามฟ้อง และวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า แม้ข้อเท็จจริงจะฟังได้ว่าจำเลยไม่ได้เป็นผู้ลงมือแระทำร้ายผู้ตายจนถึงแก่ความตายดังข้อวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ก็ตาม แต่เหตุดังว่านี้มิใช่กรณีที่ระบุ หรือเหตุอื่นที่มีลักษณะทำนองเดียวกันตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ จึงไม่มีเหตุจะบรรเทาโทษแก่จำเลย พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 312/2520พนักงานอัยการจังหวัดนครศรีธรรมราชโจทก์นายเตี้ยม เรืองทองล. ป.อ. ม. 78, ม. 289, ม. 340, ม. 340 ตรีในการปล้นทรัพย์และทำร้ายเจ้าทรัพย์กับพวกถึงแก่ความตายนั้น ข้อเท็จจริงที่ว่าจำเลยไม่ได้เป็นผู้ลงมือกระทำร้ายผู้ตาย ไม่เป็นเหตุบรรเทาโทษ เพราะมิใช่กรณีที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 และมิใช่เหตุอื่นที่มีลักษณะทำนองเดียวกันโจทก์ฟ้อง จำเลยกับพวกได้ร่วมกันปล้นทรัพย์ของผู้ตาย โดยจำเลยกับพวกใช้ปืนและชนวนเป็นอาวุธทำร้ายจนผู้ตายถึงแก่ความตาย เมื่อปล้นทรัพย์เสร็จแล้วยังได้จับตัวบุตรของผู้ตายไปเป็นประกันและได้ทำร้ายจนถึงแก่ความตายอีกคนหนึ่งด้วย จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง ให้ลงโทษประหารชีวิต จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าจำเลยเป็นผู้ลงมือทำร้ายผู้ตายถึงแก่ความตาย มีเหตุบรรเทาโทษ ขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาว่าไม่ได้กระทำผิด ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเชื่อว่าจำเลยกระทำผิดตามฟ้อง และวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า แม้ข้อเท็จจริงจะฟังได้ว่าจำเลยไม่ได้เป็นผู้ลงมือแระทำร้ายผู้ตายจนถึงแก่ความตายดังข้อวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ก็ตาม แต่เหตุดังว่านี้มิใช่กรณีที่ระบุ หรือเหตุอื่นที่มีลักษณะทำนองเดียวกันตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ จึงไม่มีเหตุจะบรรเทาโทษแก่จำเลย พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(โสพิทย์ คังคะเกตุ-ประพจน์ ถิระวัฒน์-ชุ่ม สุนทรธัย)ศาลจังหวัดนครศรีธรรมราช - นายชวลิต ธรรมฤาชุศาลอุทธรณ์ - นายขจร โรจนวิภาตแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้อง จำเลยกับพวกได้ร่วมกันปล้นทรัพย์ของผู้ตาย โดยจำเลยกับพวกใช้ปืนและชนวนเป็นอาวุธทำร้ายจนผู้ตายถึงแก่ความตาย เมื่อปล้นทรัพย์เสร็จแล้วยังได้จับตัวบุตรของผู้ตายไปเป็นประกันและได้ทำร้ายจนถึงแก่ความตายอีกคนหนึ่งด้วย จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง ให้ลงโทษประหารชีวิต จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าจำเลยเป็นผู้ลงมือทำร้ายผู้ตายถึงแก่ความตาย มีเหตุบรรเทาโทษ ขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาว่าไม่ได้กระทำผิด ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเชื่อว่าจำเลยกระทำผิดตามฟ้อง และวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า แม้ข้อเท็จจริงจะฟังได้ว่าจำเลยไม่ได้เป็นผู้ลงมือแระทำร้ายผู้ตายจนถึงแก่ความตายดังข้อวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ก็ตาม แต่เหตุดังว่านี้มิใช่กรณีที่ระบุ หรือเหตุอื่นที่มีลักษณะทำนองเดียวกันตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ จึงไม่มีเหตุจะบรรเทาโทษแก่จำเลย พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 312/2520พนักงานอัยการจังหวัดนครศรีธรรมราชโจทก์นายเตี้ยม เรืองทองล. ป.อ. ม. 78, ม. 289, ม. 340, ม. 340 ตรีในการปล้นทรัพย์และทำร้ายเจ้าทรัพย์กับพวกถึงแก่ความตายนั้น ข้อเท็จจริงที่ว่าจำเลยไม่ได้เป็นผู้ลงมือกระทำร้ายผู้ตาย ไม่เป็นเหตุบรรเทาโทษ เพราะมิใช่กรณีที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 และมิใช่เหตุอื่นที่มีลักษณะทำนองเดียวกันโจทก์ฟ้อง จำเลยกับพวกได้ร่วมกันปล้นทรัพย์ของผู้ตาย โดยจำเลยกับพวกใช้ปืนและชนวนเป็นอาวุธทำร้ายจนผู้ตายถึงแก่ความตาย เมื่อปล้นทรัพย์เสร็จแล้วยังได้จับตัวบุตรของผู้ตายไปเป็นประกันและได้ทำร้ายจนถึงแก่ความตายอีกคนหนึ่งด้วย จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง ให้ลงโทษประหารชีวิต จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าจำเลยเป็นผู้ลงมือทำร้ายผู้ตายถึงแก่ความตาย มีเหตุบรรเทาโทษ ขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น จำเลยฎีกาว่าไม่ได้กระทำผิด ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเชื่อว่าจำเลยกระทำผิดตามฟ้อง และวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า แม้ข้อเท็จจริงจะฟังได้ว่าจำเลยไม่ได้เป็นผู้ลงมือแระทำร้ายผู้ตายจนถึงแก่ความตายดังข้อวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ก็ตาม แต่เหตุดังว่านี้มิใช่กรณีที่ระบุ หรือเหตุอื่นที่มีลักษณะทำนองเดียวกันตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ จึงไม่มีเหตุจะบรรเทาโทษแก่จำเลย พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น(โสพิทย์ คังคะเกตุ-ประพจน์ ถิระวัฒน์-ชุ่ม สุนทรธัย)ศาลจังหวัดนครศรีธรรมราช - นายชวลิต ธรรมฤาชุศาลอุทธรณ์ - นายขจร โรจนวิภาตแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ