phoneee/thai-legal-corpus huggingface dataset:
กฎกระทรวง (พ.ศ. 2541) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541กฎกระทรวง (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๔ วรรคสอง และมาตรา ๖ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้ การมิให้ใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ทั้งหมดหรือแต่บางส่วนบังคับแก่นายจ้างประเภทหนึ่งประเภทใด ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ ดังต่อไปนี้(๑) มิให้ใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ บังคับแก่นายจ้างซึ่งประกอบกิจการโรงเรียนเอกชนตามกฎหมายว่าด้วยโรงเรียนเอกชน ทั้งนี้ เฉพาะในส่วนที่่เกี่ยวกับครูใหญ่และครู (๒) มิให้ใช้บทบัญญัติมาตรา ๑๒ มาตรา ๑๘ มาตรา ๒๑ และมาตรา ๒๒ ของหมวด ๑ บททั่วไป หมวด ๒ การใช้แรงงานทั่วไป ตั้งแต่มาตรา ๒๓ถึงมาตรา ๓๗ เว้นแต่มาตรา ๓๐ หมวด ๓ การใช้แรงงานหญิง ตั้งแต่มาตรา ๓๘ ถึงมาตรา ๔๓ หมวด ๔ การใช้แรงงานเด็ก ตั้งแต่มาตรา ๔๔ ถึงมาตรา ๕๒ หมวด ๕ ค่าจ้าง ค่าล่วงเวลา ค่าทำงานในวันหยุด และค่าล่วงเวลาในวันหยุด ตั้งแต่มาตรา ๕๓ ถึงมาตรา ๗๗ เว้นแต่การจ่ายค่าจ้างตามมาตรา ๕๓ มาตรา ๕๔ มาตรา ๕๕ และมาตรา ๗๐ หมวด ๖คณะกรรมการค่าจ้าง ตั้งแต่มาตรา ๗๘ ถึงมาตรา ๙๑ หมวด ๗ สวัสดิการ ตั้งแต่มาตรา ๙๒ ถึงมาตรา ๙๙ หมวด ๘ ความปลอดภัย อาชีวอนามัย และสภาพแวดล้อมในการทำงาน ตั้งแต่มาตรา ๑๐๐ ถึงมาตรา ๑๐๗ หมวด ๙ การควบคุม ตั้งแต่มาตรา ๑๐๘ ถึงมาตรา ๑๑๕ หมวด ๑๐ การพักงานตั้งแต่มาตรา ๑๑๖ ถึงมาตรา ๑๑๗ หมวด ๑๑ ค่าชดเชยตั้งแต่มาตรา๑๑๘ ถึงมาตรา ๑๒๒ และหมวด ๑๓ กองทุนสงเคราะห์ลูกจ้าง ตั้งแต่มาตรา ๑๒๖ ถึงมาตรา ๑๓๘ บังคับแก่นายจ้างซึ่งจ้างลูกจ้างทำงานเกี่ยวกับงานบ้านอันมิได้มีการประกอบธุรกิจรวมอยู่ด้วย (๓) มิให้ใช้บทบัญญัติมาตรา ๑๒ มาตรา ๑๖ มาตรา ๑๘ และมาตรา ๒๒ ของหมวด ๑ บททั่วไป หมวด ๒ การใช้แรงงานทั่วไป ตั้งแต่มาตรา ๒๓ ถึงมาตรา๓๗ หมวด ๓ การใช้แรงงานหญิง ตั้งแต่มาตรา ๓๘ ถึงมาตรา ๔๓ หมวด ๔ การใช้แรงงานเด็ก ตั้งแต่มาตรา ๔๔ ถึงมาตรา ๕๒ หมวด ๕ ค่าจ้าง ค่าล่วงเวลา ค่าทำงานในวันหยุด และค่าล่วงเวลาในวันหยุด ตั้งแต่มาตรา ๕๓ ถึงมาตรา ๗๗ เว้นแต่การจ่ายค่าจ้างตามมาตรา ๕๓ มาตรา ๕๔ มาตรา ๕๕ และมาตรา ๗๐ หมวด ๖ คณะกรรมการค่าจ้างตั้งแต่มาตรา ๗๘ ถึงมาตรา ๙๑ หมวด ๗ สวัสดิการ ตั้งแต่มาตรา ๙๒ ถึงมาตรา ๙๙ หมวด ๙ การควบคุม ตั้งแต่มาตรา ๑๐๘ ถึงมาตรา ๑๑๕ หมวด ๑๐ การพักงาน ตั้งแต่มาตรา ๑๑๖ ถึงมาตรา ๑๑๗ หมวด ๑๑ ค่าชดเชย ตั้งแต่มาตรา ๑๑๘ ถึงมาตรา ๑๒๒ และหมวด ๑๓ กองทุนสงเคราะห์ลูกจ้าง ตั้งแต่มาตรา ๑๒๖ ถึงมาตรา ๑๓๘บังคับแก่นายจ้างซึ่งจ้างลูกจ้างทำงานที่มิได้แสวงหากำไรในทางเศรษฐกิจให้ไว้ ณ วันที่ ๑๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๑ ไตรรงค์ สุวรรณคีรี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมหมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๔ วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ บัญญัติว่า นอกจากกรณีตามวรรคหนึ่ง จะออกกฎกระทรวงมิให้ใช้บังคับพระราชบัญญัติดังกล่าวทั้งหมดหรือแต่บางส่วนแก่นายจ้างประเภทหนึ่งประเภทใดก็ได้สมควรกำหนดประเภทของนายจ้างซึ่งมิให้ใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ บังคับทั้งหมดหรือแต่บางส่วน จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้
คําสั่งกรมสรรพากรที่ ท.ป. 137/2547เรื่อง กําหนดสถานที่รับแบบแสดงรายการและรับชําระเงินภาษีอากรตามประมวลรัษฎากร-----------------------------------------เพื่ออํานวยความสะดวกแก่ผู้เสียภาษีอากรและให้การบริหารการจัดเก็บภาษีอากรตามประมวลรัษฎากรมีประสิทธิภาพ อาศัยอํานาจตามความในมาตรา 11 แห่งประมวลรัษฎากร อธิบดีกรมสรรพากรจึงมีคําสั่งดังต่อไปนี้ข้อ ๑ ให้หน่วยบริการรับชําระภาษีอากรของสํานักงานสรรพากรพื้นที่สาขาจตุจักรที่ตั้งอยู่ ณ กองอํานวยการตลาดนัดกรุงเทพมหานคร (จตุจักร) ถนนกําแพงเพชร 2 แขวงลาดยาว เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร เป็นสถานที่รับแบบแสดงรายการและรับชําระเงินภาษีอากรตามประมวลรัษฎากรได้อีกแห่งหนึ่ง นอกจากสํานักงานสรรพากรพื้นที่สาขาจตุจักร สําหรับผู้มีหน้าที่เสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ไม่ว่าจะมีภูมิลําเนาอยู่ในอําเภอหรือเขตท้องที่ใดข้อ ๒ ให้สรรพากรพื้นที่กรุงเทพมหานคร 5 ออกคําสั่งเป็นหนังสือแต่งตั้งข้าราชการ พลเรือนสามัญตั้งแต่ระดับ 3 ขึ้นไปเป็นเจ้าหน้าที่รับชําระเงินภาษีอากร เพื่อรับชําระเงินภาษีอากรตามประมวลรัษฎากรข้อ ๓ การเสียภาษีอากรตามคําสั่งนี้ให้ถือว่าเป็นการสมบูรณ์เมื่อได้รับใบเสร็จรับเงิน ซึ่งเจ้าหน้าที่รับชําระเงินภาษีอากร ตามข้อ 2 ได้ลงลายมือชื่อรับเงินแล้วข้อ ๔ คําสั่งนี้ให้ใช้บังคับสําหรับการรับแบบแสดงรายการและรับชําระเงินภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาตามประมวลรัษฎากร เฉพาะวันเสาร์ที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 และวันเสาร์ที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547ผู้มีอํานาจลงนาม - สั่ง ณ วันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ศุภรัตน์ ควัฒน์กุล(นายศุภรัตน์ ควัฒน์กุล)อธิบดีกรมสรรพากร
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 61066หลักกฎหมาย: ความว่า ผู้ร้องฎีกา มีทางชนะคดี โปรดมีคำสั่งให้งดการบังคับคดีไว้ก่อนหมายเหตุ โจทก์แถลงคัดค้าน ฯลฯ (อันดับ 92)สืบเนื่องจากโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับยึดที่ดิน 2 แปลงของจำเลยที่ 1 เพื่อขายทอดตลาด ผู้ร้องยื่นคำร้องและแก้ไขเพิ่มเติมคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยที่ 1แต่ที่ดินดังกล่าวเป็นสินส่วนตัวของผู้ร้องโดยได้ซื้อมาก่อนที่จดทะเบียนสมรสกับนายสำราญ วีระพล ผู้ตาย ขอให้ศาลสั่งปล่อยทรัพย์ที่ยึดศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาพร้อมกับยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 82,83)ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งให้งดการขายหรือจำหน่ายทรัพย์พิพาทระหว่างอุทธรณ์ (อันดับ 75)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ให้งดการขายทอดตลาดหรือจำหน่ายทรัพย์พิพาทไว้ในระหว่างฎีกา ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1320/2530นางเอื้อน นิพัฒน์ศิริผลฯโจทก์นางสอางค์ วีระพลผู้ร้องนางสอางค์ วีระพล กับพวกจำเลยนางสอางค์ วีระพล ผู้ร้องผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 231ความว่า ผู้ร้องฎีกา มีทางชนะคดี โปรดมีคำสั่งให้งดการบังคับคดีไว้ก่อนหมายเหตุ โจทก์แถลงคัดค้าน ฯลฯ (อันดับ 92)สืบเนื่องจากโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับยึดที่ดิน 2 แปลงของจำเลยที่ 1 เพื่อขายทอดตลาด ผู้ร้องยื่นคำร้องและแก้ไขเพิ่มเติมคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยที่ 1แต่ที่ดินดังกล่าวเป็นสินส่วนตัวของผู้ร้องโดยได้ซื้อมาก่อนที่จดทะเบียนสมรสกับนายสำราญ วีระพล ผู้ตาย ขอให้ศาลสั่งปล่อยทรัพย์ที่ยึดศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาพร้อมกับยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 82,83)ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งให้งดการขายหรือจำหน่ายทรัพย์พิพาทระหว่างอุทธรณ์ (อันดับ 75)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ให้งดการขายทอดตลาดหรือจำหน่ายทรัพย์พิพาทไว้ในระหว่างฎีกา(ชวลิต นราลัย-อภินย์ ปุษปาคม-ประวิทย์ ขัมภรัตน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1320/2530นางเอื้อน นิพัฒน์ศิริผลฯโจทก์นางสอางค์ วีระพลผู้ร้องนางสอางค์ วีระพล กับพวกจำเลยนางสอางค์ วีระพล ผู้ร้องผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 231ความว่า ผู้ร้องฎีกา มีทางชนะคดี โปรดมีคำสั่งให้งดการบังคับคดีไว้ก่อนหมายเหตุ โจทก์แถลงคัดค้าน ฯลฯ (อันดับ 92)สืบเนื่องจากโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับยึดที่ดิน 2 แปลงของจำเลยที่ 1 เพื่อขายทอดตลาด ผู้ร้องยื่นคำร้องและแก้ไขเพิ่มเติมคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยที่ 1แต่ที่ดินดังกล่าวเป็นสินส่วนตัวของผู้ร้องโดยได้ซื้อมาก่อนที่จดทะเบียนสมรสกับนายสำราญ วีระพล ผู้ตาย ขอให้ศาลสั่งปล่อยทรัพย์ที่ยึดศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาพร้อมกับยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 82,83)ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งให้งดการขายหรือจำหน่ายทรัพย์พิพาทระหว่างอุทธรณ์ (อันดับ 75)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ให้งดการขายทอดตลาดหรือจำหน่ายทรัพย์พิพาทไว้ในระหว่างฎีกา(ชวลิต นราลัย-อภินย์ ปุษปาคม-ประวิทย์ ขัมภรัตน์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
พระราชกฤษฎีกาพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนเพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๓๕๑๐สายแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๓๒๐๖ (ท่ายาง) บรรจบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๓๓๐๑ (ยางชุม)พ.ศ.๒๕๔๖ ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.ให้ไว้ ณ วันที่ ๓ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๖เป็นปีที่ ๕๘ ในรัชกาลปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้า ฯ ให้ประกาศว่าโดยที่เป็นการสมควรกำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนเพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๓๕๑๐ สายแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๓๒๐๖ (ท่ายาง) บรรจบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๓๓๐๑ (ยางชุม) ในท้องที่อำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรีและอำเภอหนองหญ้าปล้อง อำเภอแก่งกระจาน อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรีอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๒๒๑ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยและมาตรา ๖๘ วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติทางหลวง พ.ศ. ๒๕๓๕ อันเป็นพระราชบัญญัติที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๑ มาตรา ๓๕ มาตรา ๓๖ มาตรา ๔๘ มาตรา ๔๙ มาตรา ๕๐ และมาตรา๕๑ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย ประกอบกับมาตรา ๕ วรรคสามและมาตรา ๖ แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. ๒๕๓๐อันเป็นพระราชบัญญัติที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๕ มาตรา ๔๘ และมาตรา ๔๙ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้เรียกว่า พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน เพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข๓๕๑๐ สายแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๓๒๐๖ (ท่ายาง) บรรจบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๓๓๐๑ (ยางชุม) พ.ศ. ๒๕๔๖มาตรา ๒[๑]พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปมาตรา ๓ พระราชกฤษฎีกานี้ให้ใช้บังคับได้มีกำหนดสี่ปีมาตรา ๔ ให้อธิบดีกรมทางหลวงเป็นเจ้าหน้าที่เวนคืนตามพระราชกฤษฎีกานี้มาตรา ๕ เขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกานี้อยู่ในท้องที่อำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี และอำเภอหนองหญ้าปล้อง อำเภอแก่งกระจาน อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรีมีส่วนกว้างสี่ร้อยเมตร ทั้งนี้ ภายในแนวเขตตามแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้มาตรา ๖ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้ผู้รับสนองพระบรมราชโองการพันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตรนายกรัฐมนตรีแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนเพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๓๕๑๐สายแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๓๒๐๖ (ท่ายาง) บรรจบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๓๓๐๑ (ยางชุม)พ.ศ.๒๕๔๖[ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย]หมายเหตุ :-เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้คือ เนื่องจากมีความจำเป็นจะต้องสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๓๕๑๐ สายแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข๓๒๐๖ (ท่ายาง) บรรจบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๓๓๐๑ (ยางชุม) ในท้องที่อำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี และอำเภอหนองหญ้าปล้องอำเภอแก่งกระจาน อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี เพื่ออำนวยความสะดวกและความรวดเร็วแก่การจราจรและการขนส่งอันเป็นกิจการสาธารณูปโภคในการนี้สมควรกำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่ดังกล่าวเพื่อให้เจ้าหน้าที่หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่มีสิทธิเข้าไปทำการสำรวจและเพื่อทราบข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ที่จะต้องเวนคืนที่แน่นอนจึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้จารุวรรณ/แก้ไข๒๖ มิถุนายน ๒๕๔๖สุนันทา/นวพร/พัลลภ จัดทำ๒๗ มิถุนายน ๒๕๔๖[๑]รก.๒๕๔๖/๓๓ก/๑๓/๒๒ เมษายน ๒๕๔๖
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7806/2538หลักกฎหมาย: แม้จะเป็นความจริงว่าจำเลยรู้เท่าไม่ถึงการณ์และไม่เข้าใจในการดำเนินคดีของศาล ทั้งเชื่อโดยสุจริตว่าได้ซื้อที่ดินพิพาทโดยสุจริต ได้ทำการโอนกรรมสิทธิ์ ณ สำนักงานที่ดินพร้อมทั้งเข้าครอบครองที่ดินพิพาทแล้ว จึงไม่ต้องทำอะไรอีก ก็ไม่อาจกล่าวได้ว่าจำเลยมิได้จงใจขาดนัดพิจารณาเพราะจำเลยมีหน้าที่ต้องต่อสู้คดีของจำเลยเอง หากไม่เข้าใจวิธีการต่อสู้คดีหรือไม่สามารถต่อสู้คดีด้วยตนเองได้ ก็ควรต้องมอบหมายให้ทนายความดำเนินการแทน จำเลยจะอ้างเอาความเข้าใจผิดมาเป็นข้อแก้ตัวว่ามิได้จงใจขาดนัดพิจารณาหาได้ไม่ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7806/2538นายดวงใจ มุขมณีโจทก์นางนงนุช วัฒนกิจ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 199, ม. 208แม้จะเป็นความจริงว่าจำเลยรู้เท่าไม่ถึงการณ์และไม่เข้าใจในการดำเนินคดีของศาล ทั้งเชื่อโดยสุจริตว่าได้ซื้อที่ดินพิพาทโดยสุจริต ได้ทำการโอนกรรมสิทธิ์ ณ สำนักงานที่ดินพร้อมทั้งเข้าครอบครองที่ดินพิพาทแล้ว จึงไม่ต้องทำอะไรอีก ก็ไม่อาจกล่าวได้ว่าจำเลยมิได้จงใจขาดนัดพิจารณาเพราะจำเลยมีหน้าที่ต้องต่อสู้คดีของจำเลยเอง หากไม่เข้าใจวิธีการต่อสู้คดีหรือไม่สามารถต่อสู้คดีด้วยตนเองได้ ก็ควรต้องมอบหมายให้ทนายความดำเนินการแทน จำเลยจะอ้างเอาความเข้าใจผิดมาเป็นข้อแก้ตัวว่ามิได้จงใจขาดนัดพิจารณาหาได้ไม่(ดำรุพงศ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา-อากาศ บำรุงชีพ-มหินทร์ สุรดินทร์กูร)ศาลจังหวัดสุรินทร์ - นายวิโรจน์ ตุลาพันธุ์ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายบุญศรี แก้วสารแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7806/2538นายดวงใจ มุขมณีโจทก์นางนงนุช วัฒนกิจ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 199, ม. 208แม้จะเป็นความจริงว่าจำเลยรู้เท่าไม่ถึงการณ์และไม่เข้าใจในการดำเนินคดีของศาล ทั้งเชื่อโดยสุจริตว่าได้ซื้อที่ดินพิพาทโดยสุจริต ได้ทำการโอนกรรมสิทธิ์ ณ สำนักงานที่ดินพร้อมทั้งเข้าครอบครองที่ดินพิพาทแล้ว จึงไม่ต้องทำอะไรอีก ก็ไม่อาจกล่าวได้ว่าจำเลยมิได้จงใจขาดนัดพิจารณาเพราะจำเลยมีหน้าที่ต้องต่อสู้คดีของจำเลยเอง หากไม่เข้าใจวิธีการต่อสู้คดีหรือไม่สามารถต่อสู้คดีด้วยตนเองได้ ก็ควรต้องมอบหมายให้ทนายความดำเนินการแทน จำเลยจะอ้างเอาความเข้าใจผิดมาเป็นข้อแก้ตัวว่ามิได้จงใจขาดนัดพิจารณาหาได้ไม่(ดำรุพงศ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา-อากาศ บำรุงชีพ-มหินทร์ สุรดินทร์กูร)ศาลจังหวัดสุรินทร์ - นายวิโรจน์ ตุลาพันธุ์ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายบุญศรี แก้วสารแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 310/2520หลักกฎหมาย: ศาลชั้นต้นลงโทษคดีผิด พระราชบัญญัติฝิ่นถึงที่สุดไปแล้วต่อมาในคดีที่พวกของจำเลยถูกฟ้อง ศาลสูงลงโทษแรงกว่าเพราะฝิ่นมีปริมาณและมูลค่ามาก ก็ได้ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 310/2520อัยการน่านโจทก์นายล้วน ตันมา หรือฟูคำมีจำเลย ป.อ. ม. 18, ม. 83ศาลชั้นต้นลงโทษคดีผิด พระราชบัญญัติฝิ่นถึงที่สุดไปแล้วต่อมาในคดีที่พวกของจำเลยถูกฟ้อง ศาลสูงลงโทษแรงกว่าเพราะฝิ่นมีปริมาณและมูลค่ามาก ก็ได้(สนิท อังศุสิงห์-ยิ่งศักดิ์ กฤษณจินดา-ขจร หะวานนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 310/2520อัยการน่านโจทก์นายล้วน ตันมา หรือฟูคำมีจำเลย ป.อ. ม. 18, ม. 83ศาลชั้นต้นลงโทษคดีผิด พระราชบัญญัติฝิ่นถึงที่สุดไปแล้วต่อมาในคดีที่พวกของจำเลยถูกฟ้อง ศาลสูงลงโทษแรงกว่าเพราะฝิ่นมีปริมาณและมูลค่ามาก ก็ได้(สนิท อังศุสิงห์-ยิ่งศักดิ์ กฤษณจินดา-ขจร หะวานนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
ประกาศอธิบดีกรมสรรพากรเกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 215)เรื่อง กําหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขการยกเว้นภาษีเงินได้สําหรับเงินได้ที่จ่ายเป็นค่าใช้จ่ายในการจ้างคนพิการเข้าทํางานเกินกว่าร้อยละหกสิบของลูกจ้างในสถานประกอบการ-------------------------------------------------------------------อาศัยอํานาจตามความในมาตรา 4 แห่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากร ว่าด้วยการยกเว้นรัษฎากร (ฉบับที่ 519) พ.ศ. 2554 อธิบดีกรมสรรพากรกําหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขการยกเว้นภาษีเงินได้สําหรับเงินได้ที่จ่ายเป็นค่าใช้จ่ายในการจ้างคนพิการที่มีบัตรประจําตัวคนพิการตามกฎหมายว่าด้วยการส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ เข้าทํางานเกินกว่าร้อยละหกสิบของลูกจ้างในสถานประกอบการนั้น โดยมีระยะเวลาจ้างเกินกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบวันในปีภาษีหรือรอบระยะเวลาบัญชีที่มีเงินได้ข้อ ๑ เงินได้ที่จ่ายเป็นค่าใช้จ่ายในการจ้างคนพิการที่มีบัตรประจําตัวคนพิการตามกฎหมายว่าด้วยการส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ เข้าทํางานเกินกว่าร้อยละหกสิบของลูกจ้างในสถานประกอบการนั้น โดยมีระยะเวลาจ้างเกินกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบวันในปีภาษีหรือรอบระยะเวลาบัญชีที่มีเงินได้ ได้รับยกเว้นภาษีเงินได้เป็นจํานวนร้อยละหนึ่งร้อยของรายจ่ายที่ได้จ่ายในการจ้างคนพิการดังกล่าว เพิ่มขึ้นจากสิทธิยกเว้นภาษีเงินได้ตามมาตรา 3 แห่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากร ว่าด้วยการยกเว้นรัษฎากร (ฉบับที่ 499) พ.ศ. 2553ข้อ ๒ นายจ้างหรือเจ้าของสถานประกอบการ ที่ประสงค์จะได้รับยกเว้นภาษีเงินได้ตามประกาศนี้ จะต้องมีหนังสือรับรองจากกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ที่พิสูจน์ได้ว่ามีการจ่ายค่าใช้จ่ายในการจ้างคนพิการตามข้อ 1 โดยหนังสือรับรองดังกล่าว ต้องระบุรายชื่อและจํานวนลูกจ้างทั้งหมดรายชื่อและจํานวนลูกจ้างที่เป็นคนพิการที่มีบัตรประจําตัวคนพิการตามกฎหมายว่าด้วยการส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ รวมทั้งระยะเวลาการจ้างงานของลูกจ้างนั้นๆทั้งนี้ นายจ้างจะต้องมีหลักฐานสําเนาบัตรประจําตัวคนพิการของลูกจ้างและหลักฐานสําเนาสัญญาจ้างแรงงานตามกฎหมายว่าด้วยการจ้างแรงงานของลูกจ้างทั้งหมด ประกอบการออกหนังสือรับรองดังกล่าวข้อ ๓ ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 เป็นต้นไปผู้มีอํานาจลงนาม - ประกาศ ณ วันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 สาธิต รังคสิริ(นายสาธิต รังคสิริ)อธิบดีกรมสรรพากร
ประกาศคณะกรรมการประมงประจำจังหวัดชลบุรีประกาศคณะกรรมการประมงประจำจังหวัดชลบุรีเรื่องกำหนดเขตพื้นที่รักษาพันธุ์สัตว์น้ำพ.ศ. ๒๕๕๙ ด้วยอ่างเก็บน้ำคลองหลวงรัชชโลทร อันเนื่องมาจากพระราชดำริ มีพื้นที่มากกว่า ๒๐,๐๐๐ ไร่ ได้เริ่มเก็บกักน้ำเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๕๘ เป็นแหล่งน้ำที่มีความสำคัญทางด้านการเกษตรและแหล่งทำการประมงน้ำจืดปัจจุบันพบว่ามีชาวประมงอพยพจากนอกเขตพื้นที่จังหวัดชลบุรีและประชาชนในพื้นที่จังหวัดชลบุรีทำการประมงจำนวนมากทั่วบริเวณพื้นที่แหล่งน้ำทั้งบริเวณพื้นที่หน้าเขื่อนและพื้นที่ทั่วไปทำให้สัตว์น้ำที่อาศัยอยู่บริเวณหน้าเขื่อนที่มีสภาพพื้นที่มีความเหมาะสมเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยแหล่งผสมพันธุ์วางไข่และเลี้ยงตัวในวัยอ่อนถูกรุกรานสัตว์น้ำถูกจับไปใช้อย่างไม่คุ้มค่าขาดความเหมาะสมเป็นการทำลายวงจรชีวิตสัตว์น้ำอย่างร้ายแรงหากปล่อยให้ทำการประมงในลักษณะดังกล่าว จะมีผลกระทบต่อผลผลิตสัตว์น้ำในอ่างเก็บน้ำคลองหลวงรัชชโลทร อันเนื่องมาจากพระราชดำริอย่างรุนแรงเป็นเหตุฉุกเฉินมีความจำเป็นเร่งด่วนที่จะต้องป้องกัน ยับยั้ง มิให้มีการทำการประมงเกินกำลังการผลิต ดังนั้น เพื่อให้เกิดความสมดุลทางธรรมชาติทรัพยากรสัตว์น้ำได้รับการดูแลรักษาและนำไปใช้ประโยชน์อย่างเหมาะสมจึงเห็นควรวางมาตรการอนุรักษ์ทรัพยากรสัตว์น้ำที่มีคุณค่าให้สามารถใช้ประโยชน์ได้อย่างยั่งยืนต่อไปอาศัยอำนาจตามความในมาตรา๒๘ วรรคหนึ่ง (๓) และวรรคสอง และมาตรา ๕๖ แห่งพระราชกำหนดการประมงพ.ศ. ๒๕๕๘ คณะกรรมการประมงประจำจังหวัดชลบุรี ออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้ข้อ ๑ กำหนดเขตพื้นที่ที่จับสัตว์น้ำอ่างเก็บน้ำคลองหลวงรัชชโลทร อันเนื่องมาจากพระราชดำริภายในบริเวณพื้นที่ตามจุดพิกัดที่ปรากฏในแผนที่แสดงแนวเขตท้ายประกาศฉบับนี้เป็นเขตพื้นที่รักษาพันธุ์สัตว์น้ำข้อ๒ ห้ามมิให้ผู้ใดจับสัตว์น้ำในเขตพื้นที่รักษาพันธุ์สัตว์น้ำอ่างเก็บน้ำคลองหลวงรัชชโลทร อันเนื่องมาจากพระราชดำริตามข้อ ๑ โดยเด็ดขาดเว้นแต่เป็นการกระทำเพื่อประโยชน์ในทางวิชาการหรือเพื่อการบำรุงรักษาพันธุ์สัตว์น้ำและได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากอธิบดีกรมประมงหรือผู้ซึ่งอธิบดีกรมประมงมอบหมายข้อ๓[๑] ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปประกาศ ณ วันที่ ๒๖พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๙คมสัน เอกชัยผู้ว่าราชการจังหวัดชลบุรีประธานคณะกรรมการประมงประจำจังหวัดชลบุรี[เอกสารแนบท้าย]๑. แผนที่ท้ายประกาศคณะกรรมการประมงประจำจังหวัดชลบุรีเรื่อง กำหนดเขตพื้นที่รักษาพันธุ์สัตว์น้ำ พ.ศ. ๒๕๕๙(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)กัญฑรัตน์/ปริยานุช/จัดทำ๖ มิถุนายน๒๕๕๙นุสรา/ตรวจ๑๔ กรกฎาคม๒๕๕๙[๑] ราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๑๓๓/ตอนพิเศษ ๑๒๘ ง/หน้า ๒๒/๓ มิถุนายน ๒๕๕๙
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 123/2473หลักกฎหมาย: ศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลล่างวินิจฉัยมาโจทก์ฟ้องขอให้จำเลยมอบขวดยาของโจทก์ซึ่งจำเลยกักไว้ โดยอ้างว่าได้เสียภาษีตามอัตราแล้วกับเรียกค่าเสียหายด้วย ศาลล่างทั้ง ๒ ฟังว่า ขวดรายพิภาษบรรจุสุรา ตามความแห่ง พรบ ภาษชั้นในแก้ไจเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๖๗ ม.๒ ซึ่งโจทก์ต้องเสียภาษีให้ครบถ้วนตามอัตราก่อนจึงจะรับไปได้ จึงตัดสินให้ยกฟ้อง ศาลฎีกาตัดสินให้ยกฟ้องยื่นตามศาลล่างและว่าที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงโดยมีพะยานหลักฐานประกอบนั้น ศาลฎีกาต้องถือตาม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 123/2473นายเฉ่ง (บังคับฝรั่งเศส)โจทก์กรมศุลกากรจำเลย พ.ร.บ.ลักษณฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2461 ม. 8 ป.วิ.พ. ศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลล่างวินิจฉัยมาโจทก์ฟ้องขอให้จำเลยมอบขวดยาของโจทก์ซึ่งจำเลยกักไว้ โดยอ้างว่าได้เสียภาษีตามอัตราแล้วกับเรียกค่าเสียหายด้วย ศาลล่างทั้ง ๒ ฟังว่า ขวดรายพิภาษบรรจุสุรา ตามความแห่ง พรบ ภาษชั้นในแก้ไจเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๖๗ ม.๒ ซึ่งโจทก์ต้องเสียภาษีให้ครบถ้วนตามอัตราก่อนจึงจะรับไปได้ จึงตัดสินให้ยกฟ้อง ศาลฎีกาตัดสินให้ยกฟ้องยื่นตามศาลล่างและว่าที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงโดยมีพะยานหลักฐานประกอบนั้น ศาลฎีกาต้องถือตาม(บัส-เทพ-วิกรม)ศาลชั้นต้น - พระบาทปรีชาศาลอุทธรณ์ - พระยาจักพลีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยมอบขวดยาของโจทก์ซึ่งจำเลยกักไว้ โดยอ้างว่าได้เสียภาษีตามอัตราแล้วกับเรียกค่าเสียหายด้วย ศาลล่างทั้ง ๒ ฟังว่า ขวดรายพิภาษบรรจุสุรา ตามความแห่ง พรบ ภาษชั้นในแก้ไจเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๖๗ ม.๒ ซึ่งโจทก์ต้องเสียภาษีให้ครบถ้วนตามอัตราก่อนจึงจะรับไปได้ จึงตัดสินให้ยกฟ้อง ศาลฎีกาตัดสินให้ยกฟ้องยื่นตามศาลล่างและว่าที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงโดยมีพะยานหลักฐานประกอบนั้น ศาลฎีกาต้องถือตาม ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 123/2473นายเฉ่ง (บังคับฝรั่งเศส)โจทก์กรมศุลกากรจำเลย พ.ร.บ.ลักษณฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2461 ม. 8 ป.วิ.พ. ศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลล่างวินิจฉัยมาโจทก์ฟ้องขอให้จำเลยมอบขวดยาของโจทก์ซึ่งจำเลยกักไว้ โดยอ้างว่าได้เสียภาษีตามอัตราแล้วกับเรียกค่าเสียหายด้วย ศาลล่างทั้ง ๒ ฟังว่า ขวดรายพิภาษบรรจุสุรา ตามความแห่ง พรบ ภาษชั้นในแก้ไจเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๖๗ ม.๒ ซึ่งโจทก์ต้องเสียภาษีให้ครบถ้วนตามอัตราก่อนจึงจะรับไปได้ จึงตัดสินให้ยกฟ้อง ศาลฎีกาตัดสินให้ยกฟ้องยื่นตามศาลล่างและว่าที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงโดยมีพะยานหลักฐานประกอบนั้น ศาลฎีกาต้องถือตาม(บัส-เทพ-วิกรม)ศาลชั้นต้น - พระบาทปรีชาศาลอุทธรณ์ - พระยาจักพลีแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 170/2494หลักกฎหมาย: ในกรณีที่จำเลยฆ่ากระบือโดยไม่ได้รับอนุญาต อันเป็นผิดตามพ.ร.บ.อากรฆ่าสัตว์ นั้นอัยการมีอำนาจขอให้ศาลสั่งจ่ายสินบนแก่ผู้แจ้งความรับสินบนนำจับมาในฟ้องได้และเป็นหน้าที่ของศาลจะต้องสั่งแบ่งค่าปรับให้เป็นส่วนค่าสินบนนำจับไว้ตามมาตรา 3 ตอนท้าย แห่งพ.ร.บ.อากรฆ่าสัตว์(ฉบับที่ 3) พ.ศ.2490 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 170/2494อัยการกรมอัยการโจทก์นายสมชาติ ชัยอาภาจำเลย พ.ร.บ.พนักงานอัยการ พ.ศ.2478 พ.ร.บ.อากรการฆ่าสัตว์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2490 ม. 3ในกรณีที่จำเลยฆ่ากระบือโดยไม่ได้รับอนุญาต อันเป็นผิดตามพ.ร.บ.อากรฆ่าสัตว์ นั้นอัยการมีอำนาจขอให้ศาลสั่งจ่ายสินบนแก่ผู้แจ้งความรับสินบนนำจับมาในฟ้องได้และเป็นหน้าที่ของศาลจะต้องสั่งแบ่งค่าปรับให้เป็นส่วนค่าสินบนนำจับไว้ตามมาตรา 3 ตอนท้าย แห่งพ.ร.บ.อากรฆ่าสัตว์(ฉบับที่ 3) พ.ศ.2490(นาถปริญญา-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 170/2494อัยการกรมอัยการโจทก์นายสมชาติ ชัยอาภาจำเลย พ.ร.บ.พนักงานอัยการ พ.ศ.2478 พ.ร.บ.อากรการฆ่าสัตว์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2490 ม. 3ในกรณีที่จำเลยฆ่ากระบือโดยไม่ได้รับอนุญาต อันเป็นผิดตามพ.ร.บ.อากรฆ่าสัตว์ นั้นอัยการมีอำนาจขอให้ศาลสั่งจ่ายสินบนแก่ผู้แจ้งความรับสินบนนำจับมาในฟ้องได้และเป็นหน้าที่ของศาลจะต้องสั่งแบ่งค่าปรับให้เป็นส่วนค่าสินบนนำจับไว้ตามมาตรา 3 ตอนท้าย แห่งพ.ร.บ.อากรฆ่าสัตว์(ฉบับที่ 3) พ.ศ.2490(นาถปริญญา-เลขวณิชธรรมวิทักษ์-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2353/2538หลักกฎหมาย: จำเลยกระทำชำเราเด็กหญิง อ. ผู้เสียหาย ซึ่งอายุยังไม่เกิน13 ปี แต่จำเลยไม่เคยสอนในชั้นที่ผู้เสียหายเรียน จำเลยสอนเด็กเล็ก ทั้งจำเลยมิได้เป็นครูใหญ่ซึ่งโดยหน้าที่แล้วมีหน้าที่ดูแลรับผิดชอบนักเรียนทั้งโรงเรียน หรือเป็นครูเวรหรือได้รับมอบหมายให้มีหน้าที่ดูแลผู้เสียหายในขณะเกิดเหตุ จึงถือไม่ได้ว่าผู้เสียหายเป็นศิษย์ซึ่งอยู่ในความดูแลของจำเลยอันจะเป็นผลให้จำเลยต้องรับโทษหนักขึ้นตาม ป.มาตรา 285 จำเลยคงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา277 วรรคสอง เท่านั้น ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2353/2538พนักงานอัยการจังหวัดนครนายกโจทก์นายพรหมา อินทร์จันทร์จำเลย ป.อ. ม. 277 วรรคสอง, ม. 285จำเลยกระทำชำเราเด็กหญิง อ. ผู้เสียหาย ซึ่งอายุยังไม่เกิน13 ปี แต่จำเลยไม่เคยสอนในชั้นที่ผู้เสียหายเรียน จำเลยสอนเด็กเล็ก ทั้งจำเลยมิได้เป็นครูใหญ่ซึ่งโดยหน้าที่แล้วมีหน้าที่ดูแลรับผิดชอบนักเรียนทั้งโรงเรียน หรือเป็นครูเวรหรือได้รับมอบหมายให้มีหน้าที่ดูแลผู้เสียหายในขณะเกิดเหตุ จึงถือไม่ได้ว่าผู้เสียหายเป็นศิษย์ซึ่งอยู่ในความดูแลของจำเลยอันจะเป็นผลให้จำเลยต้องรับโทษหนักขึ้นตาม ป.มาตรา 285 จำเลยคงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา277 วรรคสอง เท่านั้น(ดำรุพงศ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา-อากาศ บำรุงชีพ-มหินทร์ สุรดินทร์กูร)ศาลจังหวัดนครนายก - นายสมชาย อักษรารัตนานนท์ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายเกรียงชัย จึงจตุรพิธแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2353/2538พนักงานอัยการจังหวัดนครนายกโจทก์นายพรหมา อินทร์จันทร์จำเลย ป.อ. ม. 277 วรรคสอง, ม. 285จำเลยกระทำชำเราเด็กหญิง อ. ผู้เสียหาย ซึ่งอายุยังไม่เกิน13 ปี แต่จำเลยไม่เคยสอนในชั้นที่ผู้เสียหายเรียน จำเลยสอนเด็กเล็ก ทั้งจำเลยมิได้เป็นครูใหญ่ซึ่งโดยหน้าที่แล้วมีหน้าที่ดูแลรับผิดชอบนักเรียนทั้งโรงเรียน หรือเป็นครูเวรหรือได้รับมอบหมายให้มีหน้าที่ดูแลผู้เสียหายในขณะเกิดเหตุ จึงถือไม่ได้ว่าผู้เสียหายเป็นศิษย์ซึ่งอยู่ในความดูแลของจำเลยอันจะเป็นผลให้จำเลยต้องรับโทษหนักขึ้นตาม ป.มาตรา 285 จำเลยคงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา277 วรรคสอง เท่านั้น(ดำรุพงศ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา-อากาศ บำรุงชีพ-มหินทร์ สุรดินทร์กูร)ศาลจังหวัดนครนายก - นายสมชาย อักษรารัตนานนท์ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ - นายเกรียงชัย จึงจตุรพิธแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ