คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1598/2542หลักกฎหมาย: โจทก์บรรยายฟ้องว่า เมื่อโจทก์ได้จ่ายค่าสินไหมทดแทนเป็นค่ารักษาพยาบาลเบื้องต้นตามกฎหมายให้แก่ผู้บาดเจ็บหรือผู้เอาประกันภัยไปแล้ว โจทก์จึงอยู่ในฐานะผู้รับช่วงสิทธิใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยในฐานะผู้รับประกันภัยรถยนต์คันที่ก่อให้เกิดความเสียหาย คำฟ้องของโจทก์จึงมิได้จำกัดเฉพาะ การฟ้องเรียกค่ารักษาพยาบาลตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 เท่านั้น ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535มาตรา 31 มีความหมายว่า ถ้าบริษัทผู้รับประกันภัยได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยไปแล้ว บริษัทมีสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่บุคคลภายนอก เจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัยซึ่งเป็นผู้ก่อให้เกิดความเสียหายได้ภายในกำหนดอายุความ 1 ปี นับแต่วันที่ได้จ่ายเงินค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัย แต่อายุความ 1 ปี ดังกล่าวมิได้หมายรวมถึงการฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่ บริษัทผู้รับประกันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหายด้วย ดังนั้น เมื่อปรากฏว่าจำเลยเป็นบริษัทผู้รับประกันภัย รถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหาย มิใช่เป็นบุคคลภายนอก ผู้ก่อให้เกิดความเสียหายในเหตุที่รถชนกันแล้ว กรณีจึง ไม่อาจนำอายุความ 1 ปี ตามมาตรา 31 วรรคสอง ดังกล่าว มาใช้บังคับ หากแต่เป็นเรื่องที่ผู้รับประกันภัยฟ้องไล่เบี้ยเรียกค่าเสียหายเอาจากผู้รับประกันภัยด้วยกัน ต้องใช้ อายุความ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 882 วรรคหนึ่งโจทก์ฟ้องว่า โจทก์รับประกันภัยรถจักรยานยนต์หมายเลขทะเบียนกรุงเทพมหานคร 9ย-0560 จำเลยรับประกันภัยรถบรรทุกหมายเลขทะเบียน 82-6317 กรุงเทพมหานคร ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 2538 เวลา 11.50 นาฬิกา นายแหวนขับรถบรรทุกคันที่จำเลยรับประกันภัยตามหลังรถจักรยานยนต์คันที่โจทก์รับประกันภัยซึ่งมีนายศรีศักดิ์ สุขสกุลเป็นผู้ขับและนายสมพร บัวแย้มเป็นผู้นั่งซ้อนท้าย เมื่อถึงบริเวณที่เกิดเหตุนายแหวนขับรถบรรทุกแซงรถจักรยานยนต์คันดังกล่าวขึ้นไปทางขวาแล้วเลี้ยวซ้ายเข้าซอยตัดหน้ากะทันหันเป็นเหตุให้เฉี่ยวชนรถจักรยานยนต์คันดังกล่าวทำให้นายศรีศักดิ์และนายสมพรได้รับบาดเจ็บหลังเกิดเหตุนายแหวนรับสารภาพต่อพนักงานสอบสวนว่าตนเป็นฝ่ายประมาทและยินยอมให้พนักงานสอบสวนเปรียบเทียบปรับเป็นเงิน400 บาท โจทก์ได้จ่ายเงินค่ารักษาพยาบาลเบื้องต้นในกรณีของนายศรีศักดิ์เป็นเงิน 1,103 บาท และกรณีของนายสมพรเป็นเงิน 10,000 บาท โจทก์จึงรับช่วงสิทธิมาเรียกร้องจากจำเลยในฐานะผู้รับประกันภัยรถบรรทุกคันดังกล่าว ขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน 11,103 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถพ.ศ. 2535 มาตรา 31 วรรคหนึ่ง ให้สิทธิโจทก์ผู้รับประกันภัยรับช่วงสิทธิไล่เบี้ยได้เฉพาะความเสียหายที่เกิดขึ้นจากการกระทำของบุคคลภายนอกหรือเกิดขึ้นเพราะความจงใจหรือความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของเจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัยผู้ซึ่งเป็นฝ่ายต้องรับผิดในอุบัติเหตุเท่านั้น มิได้ให้สิทธิโจทก์ฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยซึ่งเป็นผู้รับประกันภัยรถบรรทุก และตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถดังกล่าวมิได้บัญญัติให้นำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ลักษณะ 20 หมวด 2 ส่วนที่ 3 เรื่องประกันภัยค้ำจุนมาใช้บังคับ จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดในค่าเสียหายเบื้องต้นของโจทก์ ทั้งตามมาตรา 31 วรรคสอง บัญญัติว่าการใช้สิทธิตามวรรคหนึ่ง ต้องกระทำภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้จ่ายเงินค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัย โจทก์มิได้ใช้สิทธิไล่เบี้ยภายในระยะเวลา 1 ปี คดีโจทก์ขาดอายุความขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณา จำเลยแถลงสละข้อต่อสู้ทั้งหมดในคำให้การจำเลย และรับว่าเหตุละเมิดเกิดเพราะความประมาทของผู้ขับขี่รถคันที่จำเลยรับประกันภัย และขอให้ศาลชี้ขาดเบื้องต้นในปัญหาข้อกฎหมายว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยชำระเงิน11,103 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้อง(28 กรกฎาคม 2540) จนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่าคดีโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ โดยจำเลยฎีกาว่า โจทก์ตั้งสิทธิเป็นการฟ้องเรียกค่ารักษาพยาบาลตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 มิได้เรียกร้องฐานละเมิดประกันภัย รับช่วงสิทธิการวินิจฉัยคดีจำต้องนำพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งบัญญัติเกี่ยวกับอายุความไว้โดยเฉพาะแล้วมาใช้บังคับ การที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์หยิบยกบทบัญญัติในเรื่องอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 882 มาใช้บังคับเป็นการไม่ถูกต้องไม่ตรงกับข้อเท็จจริงในคดีนั้น เห็นว่า โจทก์ได้บรรยายฟ้องด้วยว่า เมื่อโจทก์ได้จ่ายค่าสินไหมทดแทนเป็นค่ารักษาพยาบาลเบื้องต้นตามกฎหมายให้แก่ผู้บาดเจ็บหรือผู้เอาประกันภัยไปแล้ว โจทก์จึงอยู่ในฐานะผู้รับช่วงสิทธิใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยในฐานะผู้รับประกันภัยรถยนต์คันที่ก่อให้เกิดความเสียหายได้คำฟ้องของโจทก์จึงมิได้จำกัดเฉพาะการฟ้องเรียกค่ารักษาพยาบาลตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 ดังที่จำเลยฎีกา สำหรับเรื่องอายุความนั้นพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 มาตรา 31 ซึ่งใช้บังคับในขณะเกิดเหตุในวรรคหนึ่งบัญญัติว่า "ในกรณีที่ความเสียหายเกิดขึ้นจากการกระทำของบุคคลภายนอกหรือเกิดขึ้นเพราะความจงใจ หรือความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของเจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถ ผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัย เมื่อบริษัทหรือสำนักงานกองทุนทดแทนผู้ประสบภัยได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยไปแล้วเป็นจำนวนเท่าใดให้บริษัทหรือสำนักงานกองทุนทดแทนผู้ประสบภัยแล้วแต่กรณีมีสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่บุคคลดังกล่าว หรือมีสิทธิเรียกให้ผู้ประสบภัยคืนเงินค่าเสียหายเบื้องต้นได้" และในวรรคสองบัญญัติว่า "การใช้สิทธิตามวรรคหนึ่ง ต้องกระทำภายในหนึ่งปีนับแต่วันที่ได้จ่ายเงินค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยหรือภายในห้าปีนับแต่วันรู้ตัวผู้ซึ่งต้องรับผิด" ตามบทบัญญัติดังกล่าวมีความหมายว่า ถ้าบริษัทผู้รับประกันภัยได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยไปแล้ว บริษัทมีสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่บุคคลภายนอกเจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถ ผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัย ซึ่งเป็นผู้ก่อให้เกิดความเสียหายได้ภายในกำหนดอายุความ 1 ปี นับแต่วันที่ได้จ่ายเงินค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัย แต่อายุความ 1 ปี ดังกล่าวมิได้หมายความรวมถึงการฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่บริษัทผู้รับประกันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหายด้วย ดังนั้น เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าจำเลยเป็นบริษัทผู้รับประกันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหายมิใช่เป็นบุคคลภายนอกผู้ก่อให้เกิดความเสียหายในเหตุที่รถชนกันแล้วกรณีจึงไม่อาจนำอายุความ 1 ปี ตามมาตรา 31 วรรคสอง ดังกล่าวมาใช้บังคับ หากแต่เป็นเรื่องที่ผู้รับประกันภัยฟ้องไล่เบี้ยเรียกค่าเสียหายเอาจากผู้รับประกันภัยด้วยกัน ต้องใช้อายุความ2 ปี ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 882 วรรคหนึ่ง ที่ศาลล่างทั้งสองนำอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคหนึ่ง มาปรับใช้แก่คดีนี้แล้ววินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความจึงชอบแล้วฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1598/2542บริษัท เอราวั ณ ประกันภัย จำกัดโจทก์บริษัท กรุงไทย พา นิช ประกันภัย จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 882 พ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ.2535 ม. 31โจทก์บรรยายฟ้องว่า เมื่อโจทก์ได้จ่ายค่าสินไหมทดแทนเป็นค่ารักษาพยาบาลเบื้องต้นตามกฎหมายให้แก่ผู้บาดเจ็บหรือผู้เอาประกันภัยไปแล้ว โจทก์จึงอยู่ในฐานะผู้รับช่วงสิทธิใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยในฐานะผู้รับประกันภัยรถยนต์คันที่ก่อให้เกิดความเสียหาย คำฟ้องของโจทก์จึงมิได้จำกัดเฉพาะ การฟ้องเรียกค่ารักษาพยาบาลตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 เท่านั้น ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535มาตรา 31 มีความหมายว่า ถ้าบริษัทผู้รับประกันภัยได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยไปแล้ว บริษัทมีสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่บุคคลภายนอก เจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัยซึ่งเป็นผู้ก่อให้เกิดความเสียหายได้ภายในกำหนดอายุความ 1 ปี นับแต่วันที่ได้จ่ายเงินค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัย แต่อายุความ 1 ปี ดังกล่าวมิได้หมายรวมถึงการฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่ บริษัทผู้รับประกันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหายด้วย ดังนั้น เมื่อปรากฏว่าจำเลยเป็นบริษัทผู้รับประกันภัย รถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหาย มิใช่เป็นบุคคลภายนอก ผู้ก่อให้เกิดความเสียหายในเหตุที่รถชนกันแล้ว กรณีจึง ไม่อาจนำอายุความ 1 ปี ตามมาตรา 31 วรรคสอง ดังกล่าว มาใช้บังคับ หากแต่เป็นเรื่องที่ผู้รับประกันภัยฟ้องไล่เบี้ยเรียกค่าเสียหายเอาจากผู้รับประกันภัยด้วยกัน ต้องใช้ อายุความ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 882 วรรคหนึ่งโจทก์ฟ้องว่า โจทก์รับประกันภัยรถจักรยานยนต์หมายเลขทะเบียนกรุงเทพมหานคร 9ย-0560 จำเลยรับประกันภัยรถบรรทุกหมายเลขทะเบียน 82-6317 กรุงเทพมหานคร ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 2538 เวลา 11.50 นาฬิกา นายแหวนขับรถบรรทุกคันที่จำเลยรับประกันภัยตามหลังรถจักรยานยนต์คันที่โจทก์รับประกันภัยซึ่งมีนายศรีศักดิ์ สุขสกุลเป็นผู้ขับและนายสมพร บัวแย้มเป็นผู้นั่งซ้อนท้าย เมื่อถึงบริเวณที่เกิดเหตุนายแหวนขับรถบรรทุกแซงรถจักรยานยนต์คันดังกล่าวขึ้นไปทางขวาแล้วเลี้ยวซ้ายเข้าซอยตัดหน้ากะทันหันเป็นเหตุให้เฉี่ยวชนรถจักรยานยนต์คันดังกล่าวทำให้นายศรีศักดิ์และนายสมพรได้รับบาดเจ็บหลังเกิดเหตุนายแหวนรับสารภาพต่อพนักงานสอบสวนว่าตนเป็นฝ่ายประมาทและยินยอมให้พนักงานสอบสวนเปรียบเทียบปรับเป็นเงิน400 บาท โจทก์ได้จ่ายเงินค่ารักษาพยาบาลเบื้องต้นในกรณีของนายศรีศักดิ์เป็นเงิน 1,103 บาท และกรณีของนายสมพรเป็นเงิน 10,000 บาท โจทก์จึงรับช่วงสิทธิมาเรียกร้องจากจำเลยในฐานะผู้รับประกันภัยรถบรรทุกคันดังกล่าว ขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน 11,103 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถพ.ศ. 2535 มาตรา 31 วรรคหนึ่ง ให้สิทธิโจทก์ผู้รับประกันภัยรับช่วงสิทธิไล่เบี้ยได้เฉพาะความเสียหายที่เกิดขึ้นจากการกระทำของบุคคลภายนอกหรือเกิดขึ้นเพราะความจงใจหรือความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของเจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัยผู้ซึ่งเป็นฝ่ายต้องรับผิดในอุบัติเหตุเท่านั้น มิได้ให้สิทธิโจทก์ฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยซึ่งเป็นผู้รับประกันภัยรถบรรทุก และตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถดังกล่าวมิได้บัญญัติให้นำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ลักษณะ 20 หมวด 2 ส่วนที่ 3 เรื่องประกันภัยค้ำจุนมาใช้บังคับ จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดในค่าเสียหายเบื้องต้นของโจทก์ ทั้งตามมาตรา 31 วรรคสอง บัญญัติว่าการใช้สิทธิตามวรรคหนึ่ง ต้องกระทำภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้จ่ายเงินค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัย โจทก์มิได้ใช้สิทธิไล่เบี้ยภายในระยะเวลา 1 ปี คดีโจทก์ขาดอายุความขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณา จำเลยแถลงสละข้อต่อสู้ทั้งหมดในคำให้การจำเลย และรับว่าเหตุละเมิดเกิดเพราะความประมาทของผู้ขับขี่รถคันที่จำเลยรับประกันภัย และขอให้ศาลชี้ขาดเบื้องต้นในปัญหาข้อกฎหมายว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยชำระเงิน11,103 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้อง(28 กรกฎาคม 2540) จนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่าคดีโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ โดยจำเลยฎีกาว่า โจทก์ตั้งสิทธิเป็นการฟ้องเรียกค่ารักษาพยาบาลตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 มิได้เรียกร้องฐานละเมิดประกันภัย รับช่วงสิทธิการวินิจฉัยคดีจำต้องนำพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งบัญญัติเกี่ยวกับอายุความไว้โดยเฉพาะแล้วมาใช้บังคับ การที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์หยิบยกบทบัญญัติในเรื่องอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 882 มาใช้บังคับเป็นการไม่ถูกต้องไม่ตรงกับข้อเท็จจริงในคดีนั้น เห็นว่า โจทก์ได้บรรยายฟ้องด้วยว่า เมื่อโจทก์ได้จ่ายค่าสินไหมทดแทนเป็นค่ารักษาพยาบาลเบื้องต้นตามกฎหมายให้แก่ผู้บาดเจ็บหรือผู้เอาประกันภัยไปแล้ว โจทก์จึงอยู่ในฐานะผู้รับช่วงสิทธิใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยในฐานะผู้รับประกันภัยรถยนต์คันที่ก่อให้เกิดความเสียหายได้คำฟ้องของโจทก์จึงมิได้จำกัดเฉพาะการฟ้องเรียกค่ารักษาพยาบาลตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 ดังที่จำเลยฎีกา สำหรับเรื่องอายุความนั้นพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 มาตรา 31 ซึ่งใช้บังคับในขณะเกิดเหตุในวรรคหนึ่งบัญญัติว่า "ในกรณีที่ความเสียหายเกิดขึ้นจากการกระทำของบุคคลภายนอกหรือเกิดขึ้นเพราะความจงใจ หรือความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของเจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถ ผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัย เมื่อบริษัทหรือสำนักงานกองทุนทดแทนผู้ประสบภัยได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยไปแล้วเป็นจำนวนเท่าใดให้บริษัทหรือสำนักงานกองทุนทดแทนผู้ประสบภัยแล้วแต่กรณีมีสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่บุคคลดังกล่าว หรือมีสิทธิเรียกให้ผู้ประสบภัยคืนเงินค่าเสียหายเบื้องต้นได้" และในวรรคสองบัญญัติว่า "การใช้สิทธิตามวรรคหนึ่ง ต้องกระทำภายในหนึ่งปีนับแต่วันที่ได้จ่ายเงินค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยหรือภายในห้าปีนับแต่วันรู้ตัวผู้ซึ่งต้องรับผิด" ตามบทบัญญัติดังกล่าวมีความหมายว่า ถ้าบริษัทผู้รับประกันภัยได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยไปแล้ว บริษัทมีสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่บุคคลภายนอกเจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถ ผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัย ซึ่งเป็นผู้ก่อให้เกิดความเสียหายได้ภายในกำหนดอายุความ 1 ปี นับแต่วันที่ได้จ่ายเงินค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัย แต่อายุความ 1 ปี ดังกล่าวมิได้หมายความรวมถึงการฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่บริษัทผู้รับประกันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหายด้วย ดังนั้น เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าจำเลยเป็นบริษัทผู้รับประกันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหายมิใช่เป็นบุคคลภายนอกผู้ก่อให้เกิดความเสียหายในเหตุที่รถชนกันแล้วกรณีจึงไม่อาจนำอายุความ 1 ปี ตามมาตรา 31 วรรคสอง ดังกล่าวมาใช้บังคับ หากแต่เป็นเรื่องที่ผู้รับประกันภัยฟ้องไล่เบี้ยเรียกค่าเสียหายเอาจากผู้รับประกันภัยด้วยกัน ต้องใช้อายุความ2 ปี ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 882 วรรคหนึ่ง ที่ศาลล่างทั้งสองนำอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคหนึ่ง มาปรับใช้แก่คดีนี้แล้ววินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความจึงชอบแล้วฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สุทิน ปัทมราชวิเชียร-อรรถนิติ ดิษฐอำนาจ-ศิริชัย สวัสดิ์มงคล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุถ้าพิจารณาอายุความตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถพ.ศ. 2535 มาตรา 31 จะเห็นได้ว่า ใช้บังคับเฉพาะกรณีที่ผู้รับประกันภัยฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่ผู้ก่อให้เกิดความเสียหายภายในอายุความ 1 ปี โดยมาตรา 31 ใช้ถ้อยคำว่า "ในกรณีที่ความเสียหายเกิดขึ้นจากการกระทำของบุคคลภายนอก หรือเกิดขึ้นเพราะความจงใจ หรือความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของเจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถ ผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัย เมื่อบริษัทหรือสำนักงานกองทุนทดแทนผู้ประสบภัยได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยไปแล้วเป็นจำนวนเท่าใด ให้บริษัทหรือสำนักงานกองทุนทดแทนผู้รับประกันภัยแล้วแต่กรณี มีสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่บุคคลดังกล่าวหรือมีสิทธิเรียกให้ผู้ประสบภัยคืนเงินค่าเสียหายเบื้องต้นได้" และในวรรคสองบัญญัติว่า "การใช้สิทธิตามวรรคหนึ่งต้องกระทำภายในหนึ่งปี นับแต่วันที่ได้จ่ายเงินค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัย หรือภายในห้าปี นับแต่วันรู้ตัวผู้ซึ่งต้องรับผิด" อายุความหนึ่งปีตามมาตรา 31 วรรคสอง ดังกล่าวจึงมิได้รวมถึงการฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่ผู้รับประกันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหาย ทั้งนี้การฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่ผู้รับประกันภัยดังกล่าวจะต้องใช้อายุความตามมาตรา 882 วรรคหนึ่งของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ซึ่งการเรียกให้ใช้ค่าสินไหมทดแทน จะต้องฟ้องคดีภายในกำหนดเวลาสองปีนับแต่เกิดวินาศภัย และผู้รับประกันภัยที่ได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นไปแล้ว ย่อมรับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัย ทั้งเรื่องการเรียกให้ใช้ค่าสินไหมทดแทนและเรื่องการฟ้องคดี โดยไปไล่เบี้ยเอาแก่ผู้รับประภันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหาย เห็นสมควรกล่าวถึงการรับช่วงสิทธิว่า มาตรา 226 วรรคแรกของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์บัญญัติว่า "บุคคลผู้รับช่วงสิทธิของเจ้าหนี้ชอบที่จะใช้สิทธิทั้งหลายบรรดาที่เจ้าหนี้มีอยู่โดยมูลหนี้ รวมทั้งประกันแห่งหนี้นั้นได้ในนามของตนเอง"และมาตรา 227 บัญญัติว่า "เมื่อเจ้าหนี้ได้รับค่าสินไหมทดแทนความเสียหายเต็มราคาทรัพย์หรือสิทธิซึ่งเป็นวัตถุแห่งหนี้นั้นแล้วท่านว่าลูกหนี้ย่อมเข้าสู่ฐานะเป็นผู้เข้ารับช่วงสิทธิของเจ้าหนี้อันเกี่ยวกับทรัพย์หรือสิทธินั้น ๆ ด้วยอำนาจกฎหมาย" ดังนั้นเมื่อผู้รับประกันภัยได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้เอาประกันภัยไปแล้ว ผู้รับประกันภัยย่อมเข้ารับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัย ฟ้องเรียกค่าเสียหายตามที่ได้จ่ายไปจากบุคคลผู้ก่อให้เกิดความเสียหาย หรือจากบริษัทรับประกันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหายตามจำนวนที่ตนได้จ่ายไป ทั้งนี้ในการรับช่วงสิทธิ ผู้รับประกันภัยรับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยได้เพียงเท่าที่ผู้เอาประกันภัยมีสิทธิอยู่เช่นสิทธิที่จะได้รับค่าสินไหมทดแทนของผู้เอาประกันภัยจากผู้ทำละเมิด รวมทั้งอายุความฟ้องร้องเรียกค่าสินไหมทดแทนของผู้เอาประกันภัยจากบุคคลผู้ก่อให้เกิดความเสียหายหรือบริษัทผู้รับประกันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหายกล่าวคือ ผู้เอาประกันภัยมีสิทธิเรียกร้องเอาค่าสินไหมทดแทนจากผู้ทำละเมิด หรือบริษัทรับประกันภัยของผู้ทำละเมิดภายในอายุความเท่าใด ผู้รับประกันภัยซึ่งรับช่วงสิทธิก็สามารถใช้สิทธิฟ้องไล่เบี้ยเอาค่าสินไหมทดแทนได้ภายในอายุความเท่านั้น ในคดีตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1598/2542 นี้ โจทก์ซึ่งเป็นผู้รับประกันภัยและรับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัย ย่อมใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยซึ่งเป็นผู้รับประกันภัยรถยนต์คันที่ก่อให้เกิดความเสียหายภายในกำหนดอายุความ 2 ปี อันเป็นอายุความกรณีเรียกให้ใช้ค่าสินไหมทดแทนหรือค่าเสียหายตามสัญญาประกันภัยซึ่งบัญญัติไว้ในมาตรา 882 วรรคหนึ่ง ของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ สุรพลไตรเวทย์คำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์รับประกันภัยรถจักรยานยนต์หมายเลขทะเบียนกรุงเทพมหานคร 9ย-0560 จำเลยรับประกันภัยรถบรรทุกหมายเลขทะเบียน 82-6317 กรุงเทพมหานคร ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 2538 เวลา 11.50 นาฬิกา นายแหวนขับรถบรรทุกคันที่จำเลยรับประกันภัยตามหลังรถจักรยานยนต์คันที่โจทก์รับประกันภัยซึ่งมีนายศรีศักดิ์ สุขสกุลเป็นผู้ขับและนายสมพร บัวแย้มเป็นผู้นั่งซ้อนท้าย เมื่อถึงบริเวณที่เกิดเหตุนายแหวนขับรถบรรทุกแซงรถจักรยานยนต์คันดังกล่าวขึ้นไปทางขวาแล้วเลี้ยวซ้ายเข้าซอยตัดหน้ากะทันหันเป็นเหตุให้เฉี่ยวชนรถจักรยานยนต์คันดังกล่าวทำให้นายศรีศักดิ์และนายสมพรได้รับบาดเจ็บหลังเกิดเหตุนายแหวนรับสารภาพต่อพนักงานสอบสวนว่าตนเป็นฝ่ายประมาทและยินยอมให้พนักงานสอบสวนเปรียบเทียบปรับเป็นเงิน400 บาท โจทก์ได้จ่ายเงินค่ารักษาพยาบาลเบื้องต้นในกรณีของนายศรีศักดิ์เป็นเงิน 1,103 บาท และกรณีของนายสมพรเป็นเงิน 10,000 บาท โจทก์จึงรับช่วงสิทธิมาเรียกร้องจากจำเลยในฐานะผู้รับประกันภัยรถบรรทุกคันดังกล่าว ขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน 11,103 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถพ.ศ. 2535 มาตรา 31 วรรคหนึ่ง ให้สิทธิโจทก์ผู้รับประกันภัยรับช่วงสิทธิไล่เบี้ยได้เฉพาะความเสียหายที่เกิดขึ้นจากการกระทำของบุคคลภายนอกหรือเกิดขึ้นเพราะความจงใจหรือความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของเจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัยผู้ซึ่งเป็นฝ่ายต้องรับผิดในอุบัติเหตุเท่านั้น มิได้ให้สิทธิโจทก์ฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยซึ่งเป็นผู้รับประกันภัยรถบรรทุก และตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถดังกล่าวมิได้บัญญัติให้นำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ลักษณะ 20 หมวด 2 ส่วนที่ 3 เรื่องประกันภัยค้ำจุนมาใช้บังคับ จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดในค่าเสียหายเบื้องต้นของโจทก์ ทั้งตามมาตรา 31 วรรคสอง บัญญัติว่าการใช้สิทธิตามวรรคหนึ่ง ต้องกระทำภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้จ่ายเงินค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัย โจทก์มิได้ใช้สิทธิไล่เบี้ยภายในระยะเวลา 1 ปี คดีโจทก์ขาดอายุความขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณา จำเลยแถลงสละข้อต่อสู้ทั้งหมดในคำให้การจำเลย และรับว่าเหตุละเมิดเกิดเพราะความประมาทของผู้ขับขี่รถคันที่จำเลยรับประกันภัย และขอให้ศาลชี้ขาดเบื้องต้นในปัญหาข้อกฎหมายว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยชำระเงิน11,103 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้อง(28 กรกฎาคม 2540) จนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่าคดีโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ โดยจำเลยฎีกาว่า โจทก์ตั้งสิทธิเป็นการฟ้องเรียกค่ารักษาพยาบาลตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 มิได้เรียกร้องฐานละเมิดประกันภัย รับช่วงสิทธิการวินิจฉัยคดีจำต้องนำพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งบัญญัติเกี่ยวกับอายุความไว้โดยเฉพาะแล้วมาใช้บังคับ การที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์หยิบยกบทบัญญัติในเรื่องอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 882 มาใช้บังคับเป็นการไม่ถูกต้องไม่ตรงกับข้อเท็จจริงในคดีนั้น เห็นว่า โจทก์ได้บรรยายฟ้องด้วยว่า เมื่อโจทก์ได้จ่ายค่าสินไหมทดแทนเป็นค่ารักษาพยาบาลเบื้องต้นตามกฎหมายให้แก่ผู้บาดเจ็บหรือผู้เอาประกันภัยไปแล้ว โจทก์จึงอยู่ในฐานะผู้รับช่วงสิทธิใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยในฐานะผู้รับประกันภัยรถยนต์คันที่ก่อให้เกิดความเสียหายได้คำฟ้องของโจทก์จึงมิได้จำกัดเฉพาะการฟ้องเรียกค่ารักษาพยาบาลตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 ดังที่จำเลยฎีกา สำหรับเรื่องอายุความนั้นพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 มาตรา 31 ซึ่งใช้บังคับในขณะเกิดเหตุในวรรคหนึ่งบัญญัติว่า "ในกรณีที่ความเสียหายเกิดขึ้นจากการกระทำของบุคคลภายนอกหรือเกิดขึ้นเพราะความจงใจ หรือความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของเจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถ ผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัย เมื่อบริษัทหรือสำนักงานกองทุนทดแทนผู้ประสบภัยได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยไปแล้วเป็นจำนวนเท่าใดให้บริษัทหรือสำนักงานกองทุนทดแทนผู้ประสบภัยแล้วแต่กรณีมีสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่บุคคลดังกล่าว หรือมีสิทธิเรียกให้ผู้ประสบภัยคืนเงินค่าเสียหายเบื้องต้นได้" และในวรรคสองบัญญัติว่า "การใช้สิทธิตามวรรคหนึ่ง ต้องกระทำภายในหนึ่งปีนับแต่วันที่ได้จ่ายเงินค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยหรือภายในห้าปีนับแต่วันรู้ตัวผู้ซึ่งต้องรับผิด" ตามบทบัญญัติดังกล่าวมีความหมายว่า ถ้าบริษัทผู้รับประกันภัยได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยไปแล้ว บริษัทมีสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่บุคคลภายนอกเจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถ ผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัย ซึ่งเป็นผู้ก่อให้เกิดความเสียหายได้ภายในกำหนดอายุความ 1 ปี นับแต่วันที่ได้จ่ายเงินค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัย แต่อายุความ 1 ปี ดังกล่าวมิได้หมายความรวมถึงการฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่บริษัทผู้รับประกันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหายด้วย ดังนั้น เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าจำเลยเป็นบริษัทผู้รับประกันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหายมิใช่เป็นบุคคลภายนอกผู้ก่อให้เกิดความเสียหายในเหตุที่รถชนกันแล้วกรณีจึงไม่อาจนำอายุความ 1 ปี ตามมาตรา 31 วรรคสอง ดังกล่าวมาใช้บังคับ หากแต่เป็นเรื่องที่ผู้รับประกันภัยฟ้องไล่เบี้ยเรียกค่าเสียหายเอาจากผู้รับประกันภัยด้วยกัน ต้องใช้อายุความ2 ปี ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 882 วรรคหนึ่ง ที่ศาลล่างทั้งสองนำอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคหนึ่ง มาปรับใช้แก่คดีนี้แล้ววินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความจึงชอบแล้วฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1598/2542บริษัท เอราวั ณ ประกันภัย จำกัดโจทก์บริษัท กรุงไทย พา นิช ประกันภัย จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ม. 882 พ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ.2535 ม. 31โจทก์บรรยายฟ้องว่า เมื่อโจทก์ได้จ่ายค่าสินไหมทดแทนเป็นค่ารักษาพยาบาลเบื้องต้นตามกฎหมายให้แก่ผู้บาดเจ็บหรือผู้เอาประกันภัยไปแล้ว โจทก์จึงอยู่ในฐานะผู้รับช่วงสิทธิใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยในฐานะผู้รับประกันภัยรถยนต์คันที่ก่อให้เกิดความเสียหาย คำฟ้องของโจทก์จึงมิได้จำกัดเฉพาะ การฟ้องเรียกค่ารักษาพยาบาลตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 เท่านั้น ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535มาตรา 31 มีความหมายว่า ถ้าบริษัทผู้รับประกันภัยได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยไปแล้ว บริษัทมีสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่บุคคลภายนอก เจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัยซึ่งเป็นผู้ก่อให้เกิดความเสียหายได้ภายในกำหนดอายุความ 1 ปี นับแต่วันที่ได้จ่ายเงินค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัย แต่อายุความ 1 ปี ดังกล่าวมิได้หมายรวมถึงการฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่ บริษัทผู้รับประกันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหายด้วย ดังนั้น เมื่อปรากฏว่าจำเลยเป็นบริษัทผู้รับประกันภัย รถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหาย มิใช่เป็นบุคคลภายนอก ผู้ก่อให้เกิดความเสียหายในเหตุที่รถชนกันแล้ว กรณีจึง ไม่อาจนำอายุความ 1 ปี ตามมาตรา 31 วรรคสอง ดังกล่าว มาใช้บังคับ หากแต่เป็นเรื่องที่ผู้รับประกันภัยฟ้องไล่เบี้ยเรียกค่าเสียหายเอาจากผู้รับประกันภัยด้วยกัน ต้องใช้ อายุความ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 882 วรรคหนึ่งโจทก์ฟ้องว่า โจทก์รับประกันภัยรถจักรยานยนต์หมายเลขทะเบียนกรุงเทพมหานคร 9ย-0560 จำเลยรับประกันภัยรถบรรทุกหมายเลขทะเบียน 82-6317 กรุงเทพมหานคร ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 2538 เวลา 11.50 นาฬิกา นายแหวนขับรถบรรทุกคันที่จำเลยรับประกันภัยตามหลังรถจักรยานยนต์คันที่โจทก์รับประกันภัยซึ่งมีนายศรีศักดิ์ สุขสกุลเป็นผู้ขับและนายสมพร บัวแย้มเป็นผู้นั่งซ้อนท้าย เมื่อถึงบริเวณที่เกิดเหตุนายแหวนขับรถบรรทุกแซงรถจักรยานยนต์คันดังกล่าวขึ้นไปทางขวาแล้วเลี้ยวซ้ายเข้าซอยตัดหน้ากะทันหันเป็นเหตุให้เฉี่ยวชนรถจักรยานยนต์คันดังกล่าวทำให้นายศรีศักดิ์และนายสมพรได้รับบาดเจ็บหลังเกิดเหตุนายแหวนรับสารภาพต่อพนักงานสอบสวนว่าตนเป็นฝ่ายประมาทและยินยอมให้พนักงานสอบสวนเปรียบเทียบปรับเป็นเงิน400 บาท โจทก์ได้จ่ายเงินค่ารักษาพยาบาลเบื้องต้นในกรณีของนายศรีศักดิ์เป็นเงิน 1,103 บาท และกรณีของนายสมพรเป็นเงิน 10,000 บาท โจทก์จึงรับช่วงสิทธิมาเรียกร้องจากจำเลยในฐานะผู้รับประกันภัยรถบรรทุกคันดังกล่าว ขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน 11,103 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถพ.ศ. 2535 มาตรา 31 วรรคหนึ่ง ให้สิทธิโจทก์ผู้รับประกันภัยรับช่วงสิทธิไล่เบี้ยได้เฉพาะความเสียหายที่เกิดขึ้นจากการกระทำของบุคคลภายนอกหรือเกิดขึ้นเพราะความจงใจหรือความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของเจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัยผู้ซึ่งเป็นฝ่ายต้องรับผิดในอุบัติเหตุเท่านั้น มิได้ให้สิทธิโจทก์ฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยซึ่งเป็นผู้รับประกันภัยรถบรรทุก และตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถดังกล่าวมิได้บัญญัติให้นำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ลักษณะ 20 หมวด 2 ส่วนที่ 3 เรื่องประกันภัยค้ำจุนมาใช้บังคับ จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดในค่าเสียหายเบื้องต้นของโจทก์ ทั้งตามมาตรา 31 วรรคสอง บัญญัติว่าการใช้สิทธิตามวรรคหนึ่ง ต้องกระทำภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้จ่ายเงินค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัย โจทก์มิได้ใช้สิทธิไล่เบี้ยภายในระยะเวลา 1 ปี คดีโจทก์ขาดอายุความขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณา จำเลยแถลงสละข้อต่อสู้ทั้งหมดในคำให้การจำเลย และรับว่าเหตุละเมิดเกิดเพราะความประมาทของผู้ขับขี่รถคันที่จำเลยรับประกันภัย และขอให้ศาลชี้ขาดเบื้องต้นในปัญหาข้อกฎหมายว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยชำระเงิน11,103 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้อง(28 กรกฎาคม 2540) จนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่าคดีโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ โดยจำเลยฎีกาว่า โจทก์ตั้งสิทธิเป็นการฟ้องเรียกค่ารักษาพยาบาลตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 มิได้เรียกร้องฐานละเมิดประกันภัย รับช่วงสิทธิการวินิจฉัยคดีจำต้องนำพระราชบัญญัติดังกล่าวซึ่งบัญญัติเกี่ยวกับอายุความไว้โดยเฉพาะแล้วมาใช้บังคับ การที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์หยิบยกบทบัญญัติในเรื่องอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 882 มาใช้บังคับเป็นการไม่ถูกต้องไม่ตรงกับข้อเท็จจริงในคดีนั้น เห็นว่า โจทก์ได้บรรยายฟ้องด้วยว่า เมื่อโจทก์ได้จ่ายค่าสินไหมทดแทนเป็นค่ารักษาพยาบาลเบื้องต้นตามกฎหมายให้แก่ผู้บาดเจ็บหรือผู้เอาประกันภัยไปแล้ว โจทก์จึงอยู่ในฐานะผู้รับช่วงสิทธิใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยในฐานะผู้รับประกันภัยรถยนต์คันที่ก่อให้เกิดความเสียหายได้คำฟ้องของโจทก์จึงมิได้จำกัดเฉพาะการฟ้องเรียกค่ารักษาพยาบาลตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 ดังที่จำเลยฎีกา สำหรับเรื่องอายุความนั้นพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 มาตรา 31 ซึ่งใช้บังคับในขณะเกิดเหตุในวรรคหนึ่งบัญญัติว่า "ในกรณีที่ความเสียหายเกิดขึ้นจากการกระทำของบุคคลภายนอกหรือเกิดขึ้นเพราะความจงใจ หรือความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของเจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถ ผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัย เมื่อบริษัทหรือสำนักงานกองทุนทดแทนผู้ประสบภัยได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยไปแล้วเป็นจำนวนเท่าใดให้บริษัทหรือสำนักงานกองทุนทดแทนผู้ประสบภัยแล้วแต่กรณีมีสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่บุคคลดังกล่าว หรือมีสิทธิเรียกให้ผู้ประสบภัยคืนเงินค่าเสียหายเบื้องต้นได้" และในวรรคสองบัญญัติว่า "การใช้สิทธิตามวรรคหนึ่ง ต้องกระทำภายในหนึ่งปีนับแต่วันที่ได้จ่ายเงินค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยหรือภายในห้าปีนับแต่วันรู้ตัวผู้ซึ่งต้องรับผิด" ตามบทบัญญัติดังกล่าวมีความหมายว่า ถ้าบริษัทผู้รับประกันภัยได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยไปแล้ว บริษัทมีสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่บุคคลภายนอกเจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถ ผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัย ซึ่งเป็นผู้ก่อให้เกิดความเสียหายได้ภายในกำหนดอายุความ 1 ปี นับแต่วันที่ได้จ่ายเงินค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัย แต่อายุความ 1 ปี ดังกล่าวมิได้หมายความรวมถึงการฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่บริษัทผู้รับประกันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหายด้วย ดังนั้น เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าจำเลยเป็นบริษัทผู้รับประกันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหายมิใช่เป็นบุคคลภายนอกผู้ก่อให้เกิดความเสียหายในเหตุที่รถชนกันแล้วกรณีจึงไม่อาจนำอายุความ 1 ปี ตามมาตรา 31 วรรคสอง ดังกล่าวมาใช้บังคับ หากแต่เป็นเรื่องที่ผู้รับประกันภัยฟ้องไล่เบี้ยเรียกค่าเสียหายเอาจากผู้รับประกันภัยด้วยกัน ต้องใช้อายุความ2 ปี ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 882 วรรคหนึ่ง ที่ศาลล่างทั้งสองนำอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 882 วรรคหนึ่ง มาปรับใช้แก่คดีนี้แล้ววินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความจึงชอบแล้วฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน(สุทิน ปัทมราชวิเชียร-อรรถนิติ ดิษฐอำนาจ-ศิริชัย สวัสดิ์มงคล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุถ้าพิจารณาอายุความตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถพ.ศ. 2535 มาตรา 31 จะเห็นได้ว่า ใช้บังคับเฉพาะกรณีที่ผู้รับประกันภัยฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่ผู้ก่อให้เกิดความเสียหายภายในอายุความ 1 ปี โดยมาตรา 31 ใช้ถ้อยคำว่า "ในกรณีที่ความเสียหายเกิดขึ้นจากการกระทำของบุคคลภายนอก หรือเกิดขึ้นเพราะความจงใจ หรือความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของเจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถ ผู้ซึ่งอยู่ในรถหรือผู้ประสบภัย เมื่อบริษัทหรือสำนักงานกองทุนทดแทนผู้ประสบภัยได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยไปแล้วเป็นจำนวนเท่าใด ให้บริษัทหรือสำนักงานกองทุนทดแทนผู้รับประกันภัยแล้วแต่กรณี มีสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่บุคคลดังกล่าวหรือมีสิทธิเรียกให้ผู้ประสบภัยคืนเงินค่าเสียหายเบื้องต้นได้" และในวรรคสองบัญญัติว่า "การใช้สิทธิตามวรรคหนึ่งต้องกระทำภายในหนึ่งปี นับแต่วันที่ได้จ่ายเงินค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัย หรือภายในห้าปี นับแต่วันรู้ตัวผู้ซึ่งต้องรับผิด" อายุความหนึ่งปีตามมาตรา 31 วรรคสอง ดังกล่าวจึงมิได้รวมถึงการฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่ผู้รับประกันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหาย ทั้งนี้การฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่ผู้รับประกันภัยดังกล่าวจะต้องใช้อายุความตามมาตรา 882 วรรคหนึ่งของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ซึ่งการเรียกให้ใช้ค่าสินไหมทดแทน จะต้องฟ้องคดีภายในกำหนดเวลาสองปีนับแต่เกิดวินาศภัย และผู้รับประกันภัยที่ได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นไปแล้ว ย่อมรับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัย ทั้งเรื่องการเรียกให้ใช้ค่าสินไหมทดแทนและเรื่องการฟ้องคดี โดยไปไล่เบี้ยเอาแก่ผู้รับประภันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหาย เห็นสมควรกล่าวถึงการรับช่วงสิทธิว่า มาตรา 226 วรรคแรกของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์บัญญัติว่า "บุคคลผู้รับช่วงสิทธิของเจ้าหนี้ชอบที่จะใช้สิทธิทั้งหลายบรรดาที่เจ้าหนี้มีอยู่โดยมูลหนี้ รวมทั้งประกันแห่งหนี้นั้นได้ในนามของตนเอง"และมาตรา 227 บัญญัติว่า "เมื่อเจ้าหนี้ได้รับค่าสินไหมทดแทนความเสียหายเต็มราคาทรัพย์หรือสิทธิซึ่งเป็นวัตถุแห่งหนี้นั้นแล้วท่านว่าลูกหนี้ย่อมเข้าสู่ฐานะเป็นผู้เข้ารับช่วงสิทธิของเจ้าหนี้อันเกี่ยวกับทรัพย์หรือสิทธินั้น ๆ ด้วยอำนาจกฎหมาย" ดังนั้นเมื่อผู้รับประกันภัยได้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้เอาประกันภัยไปแล้ว ผู้รับประกันภัยย่อมเข้ารับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัย ฟ้องเรียกค่าเสียหายตามที่ได้จ่ายไปจากบุคคลผู้ก่อให้เกิดความเสียหาย หรือจากบริษัทรับประกันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหายตามจำนวนที่ตนได้จ่ายไป ทั้งนี้ในการรับช่วงสิทธิ ผู้รับประกันภัยรับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัยได้เพียงเท่าที่ผู้เอาประกันภัยมีสิทธิอยู่เช่นสิทธิที่จะได้รับค่าสินไหมทดแทนของผู้เอาประกันภัยจากผู้ทำละเมิด รวมทั้งอายุความฟ้องร้องเรียกค่าสินไหมทดแทนของผู้เอาประกันภัยจากบุคคลผู้ก่อให้เกิดความเสียหายหรือบริษัทผู้รับประกันภัยรถคันที่ก่อให้เกิดความเสียหายกล่าวคือ ผู้เอาประกันภัยมีสิทธิเรียกร้องเอาค่าสินไหมทดแทนจากผู้ทำละเมิด หรือบริษัทรับประกันภัยของผู้ทำละเมิดภายในอายุความเท่าใด ผู้รับประกันภัยซึ่งรับช่วงสิทธิก็สามารถใช้สิทธิฟ้องไล่เบี้ยเอาค่าสินไหมทดแทนได้ภายในอายุความเท่านั้น ในคดีตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1598/2542 นี้ โจทก์ซึ่งเป็นผู้รับประกันภัยและรับช่วงสิทธิของผู้เอาประกันภัย ย่อมใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยซึ่งเป็นผู้รับประกันภัยรถยนต์คันที่ก่อให้เกิดความเสียหายภายในกำหนดอายุความ 2 ปี อันเป็นอายุความกรณีเรียกให้ใช้ค่าสินไหมทดแทนหรือค่าเสียหายตามสัญญาประกันภัยซึ่งบัญญัติไว้ในมาตรา 882 วรรคหนึ่ง ของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ สุรพลไตรเวทย์