คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1177/2541หลักกฎหมาย: สินค้าพิพาทต้องใช้คู่สายขององค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยจึงจะใช้งานได้ จึงต้องจัดเข้าอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10เพราะพิกัดนี้เป็นพิกัดย่อยของพิกัดใหญ่ประเภทที่ 85.17ซึ่งระบุว่าได้แก่เครื่องอุปกรณ์ไฟฟ้าสำหรับโทรศัพท์หรือโทรเลขแบบใช้สาย เมื่อสินค้าพิพาทจัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10 อัตราภาษีร้อยละ 40 แต่จำเลยที่ 1 สำแดงและชำระภาษีอากรในประเภทพิกัดที่ 8525.20 อัตราภาษีร้อยละ 5จำเลยที่ 1 จึงชำระภาษีอากรไว้ไม่ถูกต้อง พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 ย่อมมีอำนาจประเมินให้จำเลยที่ 1 ชำระเพิ่มเติมเสียให้ถูกต้องได้ มิพักต้องคำนึงว่าการประเมินผิดพลาดในชั้นแรกที่ตรวจปล่อยสินค้านั้นเป็นการกระทำโดยสุจริตของพนักงานเจ้าหน้าที่หรือไม่ ทั้งมิใช่เป็นการบังคับใช้กฎหมายให้มีผลย้อนหลังเป็นโทษแก่จำเลย เนื่องจากหน้าที่เสียค่าภาษีของจำเลยเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่จำเลยนำของเข้ามาในราชอาณาจักรสำเร็จโจทก์ฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 639,396 บาทพร้อมเงินเพิ่มอากรขาเข้าร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าจำนวน 354,545 บาท เป็นรายเดือนเงินเพิ่มภาษีการค้าอัตราร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินภาษีการค้าจำนวน 30,633 บาท เป็นรายเดือน นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ และชำระเงินเพิ่มภาษีบำรุงเทศบาลในอัตราร้อยละ 10 ของเงินเพิ่มภาษีการค้าจำเลยทั้งสองให้การว่า โจทก์ที่ 1 ไม่มีสิทธิเรียกเก็บภาษีอากรขาเข้าเพิ่มเติมย้อนหลังจากจำเลยทั้งสอง ภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลส่วนเพิ่มเป็นการเรียกเก็บเพิ่มขึ้นเพราะคำนวณมาจากอัตราส่วนเพิ่ม เมื่อสิทธิเรียกร้องในส่วนเพิ่มของโจทก์ที่ 1 ขัดต่อกฎหมายและขัดต่อความยุติธรรม โจทก์ที่ 2จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องโดยชอบ และสิ่งของที่จำเลยนำเข้าเป็นสิ่งของหรือสินค้า "เครื่องส่งที่มีเครื่องรับประกอบร่วมอยู่ด้วย" ทำงานโดยระบบสัญญาณแม่เหล็กไฟฟ้าในอากาศมิได้เสียบสายเข้ากับขั้วสายโทรศัพท์ขององค์การโทรศัพท์เป็นสิ่งของประเภทพิกัด 8525.20 และเป็นความหมายของอัตราศุลกากรสากลที่มีระบุไว้ในเอกสาร E.N. (Explanatory Notes)มิใช่สิ่งของในความหมาย "เครื่องรับโทรศัพท์" ที่ต้องเสียบสายเข้ากับขั้วสายขององค์การโทรศัพท์ซึ่งจัดอยู่ในประเภทพิกัด8517.10 โจทก์ที่ 1 จัดประเภทสิ่งของเข้าพิกัดผิดพลาดบกพร่องขัดต่อกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินภาษีอากรจำนวน 639,396 บาท พร้อมเงินเพิ่มอากรขาเข้าในอัตราร้อยละหนึ่งต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าจำนวน 354,545 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์กับชำระเงินเพิ่มภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินภาษีการค้า 30,633 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ แต่ทั้งนี้เงินเพิ่มในส่วนนี้ต้องไม่เกินจำนวนภาษีการค้าที่ต้องชำระ และชำระเงินเพิ่มภาษีบำรุงเทศบาลในอัตราร้อยละ 10 ของเงินเพิ่มภาษีการค้าแก่โจทก์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 ได้นำเข้าสินค้าประเภทเครื่องโทรศัพท์ไร้สาย(Cordless Phone) จากประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2534จำนวน 200 เครื่อง พร้อมอุปกรณ์โดยสำแดงประเภทพิกัดที่ 8525.20อัตราภาษีร้อยละ 5 หลังจากพนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1ตรวจปล่อยสินค้าไปแล้ว โจทก์เห็นว่าของดังกล่าวจัดเข้าในประเภทพิกัดที่ 8517.10 อัตราภาษีร้อยละ 40 มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า สินค้าดังกล่าวจัดอยู่ในประเภทพิกัดใดพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2530 กำหนดสินค้าตามประเภทพิกัดที่ 85.17 ว่า "เครื่องอุปกรณ์ไฟฟ้าสำหรับโทรศัพท์หรือโทรเลขแบบใช้สาย รวมถึงเครื่องอุปกรณ์ดังกล่าวสำหรับใช้กับระบบแคริเออร์เคอร์เรนต์ไลน์" และกำหนดสินค้าที่จัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10 ว่า "เครื่องรับโทรศัพท์" กำหนดสินค้าตามประเภทพิกัดที่ 85.25 ว่า "เครื่องส่งสำหรับวิทยุโทรศัพท์วิทยุโทรเลข วิทยุกระจายเสียงหรือโทรทัศน์จะมีเครื่องรับหรือเครื่องบันทึกเสียงหรือถอดเสียงประกอบร่วมอยู่ด้วยหรือไม่ก็ตามรวมทั้งกล้องถ่ายโทรทัศน์" และกำหนดสินค้าที่จัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8525.20 ว่า "เครื่องส่งที่มีเครื่องรับประกอบร่วมอยู่ด้วย" ได้ความตรงกันจากคำเบิกความของนายเชิดชัย ดวงขาวพยานโจทก์และตัวจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นวิศวกรว่า สินค้าพิพาทต้องใช้คู่สายขององค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยจึงจะใช้งานได้เพราะฉะนั้นสินค้าพิพาทจึงต้องจัดเข้าอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10เพราะพิกัดนี้เป็นพิกัดย่อยของพิกัดใหญ่ประเภทที่ 85.17ซึ่งระบุว่าได้แก่เครื่องอุปกรณ์ไฟฟ้าสำหรับโทรศัพท์หรือโทรเลขแบบใช้สาย เมื่อสินค้าพิพาทจัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10อัตราภาษีร้อยละ 40 แต่จำเลยที่ 1 สำแดงและชำระภาษีอากรในประเภทพิกัดที่ 8525.20 อัตราภาษีร้อยละ 5 จำเลยที่ 1จึงชำระภาษีอากรไว้ไม่ถูกต้อง พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1ย่อมมีอำนาจประเมินให้จำเลยที่ 1 ชำระเพิ่มเติมเสียให้ถูกต้องได้มิพักต้องคำนึงว่าการประเมินผิดพลาดในชั้นแรกที่ตรวจปล่อยสินค้านั้นเป็นการกระทำโดยสุจริตของพนักงานเจ้าหน้าที่หรือไม่ทั้งมิใช่เป็นการบังคับใช้กฎหมายให้มีผลย้อนหลังเป็นโทษแก่จำเลยดังจำเลยกล่าวอ้างในคำอุทธรณ์ เนื่องจากหน้าที่เสียค่าภาษีของจำเลยเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่จำเลยนำของเข้ามาในราชอาณาจักรสำเร็จ ซึ่งพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 10 วรรคสองบัญญัติว่า "ถ้าค่าภาษีที่ได้เสียไว้ไม่ครบถ้วนตามจำนวนที่ต้องเสียจริง กรมศุลกากรมีสิทธิเรียกเก็บส่วนที่ขาดจนครบ"และตามพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2530 มาตรา 7บัญญัติว่า "การสำแดงรายการในใบขนสินค้าขาเข้า และใบขนสินค้าขาออกนั้น มิให้ถือว่าบริบูรณ์ นอกจากจะสำแดงประเภทของและเกณฑ์ปริมาณที่ต้องใช้ในการเก็บอากรให้ถูกต้องครบถ้วน ตามที่จำแนกและกำหนดไว้ในพิกัดอัตราท้ายพระราชกำหนดนี้" คำพิพากษาศาลภาษีอากรกลางชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1177/2541กรมศุลกากร กับพวกโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด วิศวกรรม เทคนิค กับพวกจำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 10 วรรคสอง, ม. 10 ทวิ วรรคหนึ่ง พ.ร.ก.พิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ.2530 ม. 7, บัญชีพิกัดอัตราอากรขาเข้า ประเภทที่ 85.17, บัญชีพิกัดอัตราอากรขาเข้า ประเภทที่ 8517.10, บัญชีพิกัดอัตราอากรขาเข้า ประเภทที่ 85.25, บัญชีพิกัดอัตราอากรขาเข้า ประเภท ที่ 8525.20สินค้าพิพาทต้องใช้คู่สายขององค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยจึงจะใช้งานได้ จึงต้องจัดเข้าอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10เพราะพิกัดนี้เป็นพิกัดย่อยของพิกัดใหญ่ประเภทที่ 85.17ซึ่งระบุว่าได้แก่เครื่องอุปกรณ์ไฟฟ้าสำหรับโทรศัพท์หรือโทรเลขแบบใช้สาย เมื่อสินค้าพิพาทจัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10 อัตราภาษีร้อยละ 40 แต่จำเลยที่ 1 สำแดงและชำระภาษีอากรในประเภทพิกัดที่ 8525.20 อัตราภาษีร้อยละ 5จำเลยที่ 1 จึงชำระภาษีอากรไว้ไม่ถูกต้อง พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 ย่อมมีอำนาจประเมินให้จำเลยที่ 1 ชำระเพิ่มเติมเสียให้ถูกต้องได้ มิพักต้องคำนึงว่าการประเมินผิดพลาดในชั้นแรกที่ตรวจปล่อยสินค้านั้นเป็นการกระทำโดยสุจริตของพนักงานเจ้าหน้าที่หรือไม่ ทั้งมิใช่เป็นการบังคับใช้กฎหมายให้มีผลย้อนหลังเป็นโทษแก่จำเลย เนื่องจากหน้าที่เสียค่าภาษีของจำเลยเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่จำเลยนำของเข้ามาในราชอาณาจักรสำเร็จโจทก์ฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 639,396 บาทพร้อมเงินเพิ่มอากรขาเข้าร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าจำนวน 354,545 บาท เป็นรายเดือนเงินเพิ่มภาษีการค้าอัตราร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินภาษีการค้าจำนวน 30,633 บาท เป็นรายเดือน นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ และชำระเงินเพิ่มภาษีบำรุงเทศบาลในอัตราร้อยละ 10 ของเงินเพิ่มภาษีการค้าจำเลยทั้งสองให้การว่า โจทก์ที่ 1 ไม่มีสิทธิเรียกเก็บภาษีอากรขาเข้าเพิ่มเติมย้อนหลังจากจำเลยทั้งสอง ภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลส่วนเพิ่มเป็นการเรียกเก็บเพิ่มขึ้นเพราะคำนวณมาจากอัตราส่วนเพิ่ม เมื่อสิทธิเรียกร้องในส่วนเพิ่มของโจทก์ที่ 1 ขัดต่อกฎหมายและขัดต่อความยุติธรรม โจทก์ที่ 2จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องโดยชอบ และสิ่งของที่จำเลยนำเข้าเป็นสิ่งของหรือสินค้า "เครื่องส่งที่มีเครื่องรับประกอบร่วมอยู่ด้วย" ทำงานโดยระบบสัญญาณแม่เหล็กไฟฟ้าในอากาศมิได้เสียบสายเข้ากับขั้วสายโทรศัพท์ขององค์การโทรศัพท์เป็นสิ่งของประเภทพิกัด 8525.20 และเป็นความหมายของอัตราศุลกากรสากลที่มีระบุไว้ในเอกสาร E.N. (Explanatory Notes)มิใช่สิ่งของในความหมาย "เครื่องรับโทรศัพท์" ที่ต้องเสียบสายเข้ากับขั้วสายขององค์การโทรศัพท์ซึ่งจัดอยู่ในประเภทพิกัด8517.10 โจทก์ที่ 1 จัดประเภทสิ่งของเข้าพิกัดผิดพลาดบกพร่องขัดต่อกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินภาษีอากรจำนวน 639,396 บาท พร้อมเงินเพิ่มอากรขาเข้าในอัตราร้อยละหนึ่งต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าจำนวน 354,545 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์กับชำระเงินเพิ่มภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินภาษีการค้า 30,633 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ แต่ทั้งนี้เงินเพิ่มในส่วนนี้ต้องไม่เกินจำนวนภาษีการค้าที่ต้องชำระ และชำระเงินเพิ่มภาษีบำรุงเทศบาลในอัตราร้อยละ 10 ของเงินเพิ่มภาษีการค้าแก่โจทก์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 ได้นำเข้าสินค้าประเภทเครื่องโทรศัพท์ไร้สาย(Cordless Phone) จากประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2534จำนวน 200 เครื่อง พร้อมอุปกรณ์โดยสำแดงประเภทพิกัดที่ 8525.20อัตราภาษีร้อยละ 5 หลังจากพนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1ตรวจปล่อยสินค้าไปแล้ว โจทก์เห็นว่าของดังกล่าวจัดเข้าในประเภทพิกัดที่ 8517.10 อัตราภาษีร้อยละ 40 มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า สินค้าดังกล่าวจัดอยู่ในประเภทพิกัดใดพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2530 กำหนดสินค้าตามประเภทพิกัดที่ 85.17 ว่า "เครื่องอุปกรณ์ไฟฟ้าสำหรับโทรศัพท์หรือโทรเลขแบบใช้สาย รวมถึงเครื่องอุปกรณ์ดังกล่าวสำหรับใช้กับระบบแคริเออร์เคอร์เรนต์ไลน์" และกำหนดสินค้าที่จัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10 ว่า "เครื่องรับโทรศัพท์" กำหนดสินค้าตามประเภทพิกัดที่ 85.25 ว่า "เครื่องส่งสำหรับวิทยุโทรศัพท์วิทยุโทรเลข วิทยุกระจายเสียงหรือโทรทัศน์จะมีเครื่องรับหรือเครื่องบันทึกเสียงหรือถอดเสียงประกอบร่วมอยู่ด้วยหรือไม่ก็ตามรวมทั้งกล้องถ่ายโทรทัศน์" และกำหนดสินค้าที่จัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8525.20 ว่า "เครื่องส่งที่มีเครื่องรับประกอบร่วมอยู่ด้วย" ได้ความตรงกันจากคำเบิกความของนายเชิดชัย ดวงขาวพยานโจทก์และตัวจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นวิศวกรว่า สินค้าพิพาทต้องใช้คู่สายขององค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยจึงจะใช้งานได้เพราะฉะนั้นสินค้าพิพาทจึงต้องจัดเข้าอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10เพราะพิกัดนี้เป็นพิกัดย่อยของพิกัดใหญ่ประเภทที่ 85.17ซึ่งระบุว่าได้แก่เครื่องอุปกรณ์ไฟฟ้าสำหรับโทรศัพท์หรือโทรเลขแบบใช้สาย เมื่อสินค้าพิพาทจัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10อัตราภาษีร้อยละ 40 แต่จำเลยที่ 1 สำแดงและชำระภาษีอากรในประเภทพิกัดที่ 8525.20 อัตราภาษีร้อยละ 5 จำเลยที่ 1จึงชำระภาษีอากรไว้ไม่ถูกต้อง พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1ย่อมมีอำนาจประเมินให้จำเลยที่ 1 ชำระเพิ่มเติมเสียให้ถูกต้องได้มิพักต้องคำนึงว่าการประเมินผิดพลาดในชั้นแรกที่ตรวจปล่อยสินค้านั้นเป็นการกระทำโดยสุจริตของพนักงานเจ้าหน้าที่หรือไม่ทั้งมิใช่เป็นการบังคับใช้กฎหมายให้มีผลย้อนหลังเป็นโทษแก่จำเลยดังจำเลยกล่าวอ้างในคำอุทธรณ์ เนื่องจากหน้าที่เสียค่าภาษีของจำเลยเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่จำเลยนำของเข้ามาในราชอาณาจักรสำเร็จ ซึ่งพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 10 วรรคสองบัญญัติว่า "ถ้าค่าภาษีที่ได้เสียไว้ไม่ครบถ้วนตามจำนวนที่ต้องเสียจริง กรมศุลกากรมีสิทธิเรียกเก็บส่วนที่ขาดจนครบ"และตามพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2530 มาตรา 7บัญญัติว่า "การสำแดงรายการในใบขนสินค้าขาเข้า และใบขนสินค้าขาออกนั้น มิให้ถือว่าบริบูรณ์ นอกจากจะสำแดงประเภทของและเกณฑ์ปริมาณที่ต้องใช้ในการเก็บอากรให้ถูกต้องครบถ้วน ตามที่จำแนกและกำหนดไว้ในพิกัดอัตราท้ายพระราชกำหนดนี้" คำพิพากษาศาลภาษีอากรกลางชอบแล้วพิพากษายืน(สมศักดิ์ วงศ์ยืน-สันติ ทักราล-สุชาติ ถาวรวงษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 639,396 บาทพร้อมเงินเพิ่มอากรขาเข้าร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าจำนวน 354,545 บาท เป็นรายเดือนเงินเพิ่มภาษีการค้าอัตราร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินภาษีการค้าจำนวน 30,633 บาท เป็นรายเดือน นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ และชำระเงินเพิ่มภาษีบำรุงเทศบาลในอัตราร้อยละ 10 ของเงินเพิ่มภาษีการค้าจำเลยทั้งสองให้การว่า โจทก์ที่ 1 ไม่มีสิทธิเรียกเก็บภาษีอากรขาเข้าเพิ่มเติมย้อนหลังจากจำเลยทั้งสอง ภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลส่วนเพิ่มเป็นการเรียกเก็บเพิ่มขึ้นเพราะคำนวณมาจากอัตราส่วนเพิ่ม เมื่อสิทธิเรียกร้องในส่วนเพิ่มของโจทก์ที่ 1 ขัดต่อกฎหมายและขัดต่อความยุติธรรม โจทก์ที่ 2จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องโดยชอบ และสิ่งของที่จำเลยนำเข้าเป็นสิ่งของหรือสินค้า "เครื่องส่งที่มีเครื่องรับประกอบร่วมอยู่ด้วย" ทำงานโดยระบบสัญญาณแม่เหล็กไฟฟ้าในอากาศมิได้เสียบสายเข้ากับขั้วสายโทรศัพท์ขององค์การโทรศัพท์เป็นสิ่งของประเภทพิกัด 8525.20 และเป็นความหมายของอัตราศุลกากรสากลที่มีระบุไว้ในเอกสาร E.N. (Explanatory Notes)มิใช่สิ่งของในความหมาย "เครื่องรับโทรศัพท์" ที่ต้องเสียบสายเข้ากับขั้วสายขององค์การโทรศัพท์ซึ่งจัดอยู่ในประเภทพิกัด8517.10 โจทก์ที่ 1 จัดประเภทสิ่งของเข้าพิกัดผิดพลาดบกพร่องขัดต่อกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินภาษีอากรจำนวน 639,396 บาท พร้อมเงินเพิ่มอากรขาเข้าในอัตราร้อยละหนึ่งต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าจำนวน 354,545 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์กับชำระเงินเพิ่มภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินภาษีการค้า 30,633 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ แต่ทั้งนี้เงินเพิ่มในส่วนนี้ต้องไม่เกินจำนวนภาษีการค้าที่ต้องชำระ และชำระเงินเพิ่มภาษีบำรุงเทศบาลในอัตราร้อยละ 10 ของเงินเพิ่มภาษีการค้าแก่โจทก์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 ได้นำเข้าสินค้าประเภทเครื่องโทรศัพท์ไร้สาย(Cordless Phone) จากประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2534จำนวน 200 เครื่อง พร้อมอุปกรณ์โดยสำแดงประเภทพิกัดที่ 8525.20อัตราภาษีร้อยละ 5 หลังจากพนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1ตรวจปล่อยสินค้าไปแล้ว โจทก์เห็นว่าของดังกล่าวจัดเข้าในประเภทพิกัดที่ 8517.10 อัตราภาษีร้อยละ 40 มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า สินค้าดังกล่าวจัดอยู่ในประเภทพิกัดใดพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2530 กำหนดสินค้าตามประเภทพิกัดที่ 85.17 ว่า "เครื่องอุปกรณ์ไฟฟ้าสำหรับโทรศัพท์หรือโทรเลขแบบใช้สาย รวมถึงเครื่องอุปกรณ์ดังกล่าวสำหรับใช้กับระบบแคริเออร์เคอร์เรนต์ไลน์" และกำหนดสินค้าที่จัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10 ว่า "เครื่องรับโทรศัพท์" กำหนดสินค้าตามประเภทพิกัดที่ 85.25 ว่า "เครื่องส่งสำหรับวิทยุโทรศัพท์วิทยุโทรเลข วิทยุกระจายเสียงหรือโทรทัศน์จะมีเครื่องรับหรือเครื่องบันทึกเสียงหรือถอดเสียงประกอบร่วมอยู่ด้วยหรือไม่ก็ตามรวมทั้งกล้องถ่ายโทรทัศน์" และกำหนดสินค้าที่จัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8525.20 ว่า "เครื่องส่งที่มีเครื่องรับประกอบร่วมอยู่ด้วย" ได้ความตรงกันจากคำเบิกความของนายเชิดชัย ดวงขาวพยานโจทก์และตัวจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นวิศวกรว่า สินค้าพิพาทต้องใช้คู่สายขององค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยจึงจะใช้งานได้เพราะฉะนั้นสินค้าพิพาทจึงต้องจัดเข้าอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10เพราะพิกัดนี้เป็นพิกัดย่อยของพิกัดใหญ่ประเภทที่ 85.17ซึ่งระบุว่าได้แก่เครื่องอุปกรณ์ไฟฟ้าสำหรับโทรศัพท์หรือโทรเลขแบบใช้สาย เมื่อสินค้าพิพาทจัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10อัตราภาษีร้อยละ 40 แต่จำเลยที่ 1 สำแดงและชำระภาษีอากรในประเภทพิกัดที่ 8525.20 อัตราภาษีร้อยละ 5 จำเลยที่ 1จึงชำระภาษีอากรไว้ไม่ถูกต้อง พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1ย่อมมีอำนาจประเมินให้จำเลยที่ 1 ชำระเพิ่มเติมเสียให้ถูกต้องได้มิพักต้องคำนึงว่าการประเมินผิดพลาดในชั้นแรกที่ตรวจปล่อยสินค้านั้นเป็นการกระทำโดยสุจริตของพนักงานเจ้าหน้าที่หรือไม่ทั้งมิใช่เป็นการบังคับใช้กฎหมายให้มีผลย้อนหลังเป็นโทษแก่จำเลยดังจำเลยกล่าวอ้างในคำอุทธรณ์ เนื่องจากหน้าที่เสียค่าภาษีของจำเลยเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่จำเลยนำของเข้ามาในราชอาณาจักรสำเร็จ ซึ่งพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 10 วรรคสองบัญญัติว่า "ถ้าค่าภาษีที่ได้เสียไว้ไม่ครบถ้วนตามจำนวนที่ต้องเสียจริง กรมศุลกากรมีสิทธิเรียกเก็บส่วนที่ขาดจนครบ"และตามพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2530 มาตรา 7บัญญัติว่า "การสำแดงรายการในใบขนสินค้าขาเข้า และใบขนสินค้าขาออกนั้น มิให้ถือว่าบริบูรณ์ นอกจากจะสำแดงประเภทของและเกณฑ์ปริมาณที่ต้องใช้ในการเก็บอากรให้ถูกต้องครบถ้วน ตามที่จำแนกและกำหนดไว้ในพิกัดอัตราท้ายพระราชกำหนดนี้" คำพิพากษาศาลภาษีอากรกลางชอบแล้วพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1177/2541กรมศุลกากร กับพวกโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด วิศวกรรม เทคนิค กับพวกจำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 10 วรรคสอง, ม. 10 ทวิ วรรคหนึ่ง พ.ร.ก.พิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ.2530 ม. 7, บัญชีพิกัดอัตราอากรขาเข้า ประเภทที่ 85.17, บัญชีพิกัดอัตราอากรขาเข้า ประเภทที่ 8517.10, บัญชีพิกัดอัตราอากรขาเข้า ประเภทที่ 85.25, บัญชีพิกัดอัตราอากรขาเข้า ประเภท ที่ 8525.20สินค้าพิพาทต้องใช้คู่สายขององค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยจึงจะใช้งานได้ จึงต้องจัดเข้าอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10เพราะพิกัดนี้เป็นพิกัดย่อยของพิกัดใหญ่ประเภทที่ 85.17ซึ่งระบุว่าได้แก่เครื่องอุปกรณ์ไฟฟ้าสำหรับโทรศัพท์หรือโทรเลขแบบใช้สาย เมื่อสินค้าพิพาทจัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10 อัตราภาษีร้อยละ 40 แต่จำเลยที่ 1 สำแดงและชำระภาษีอากรในประเภทพิกัดที่ 8525.20 อัตราภาษีร้อยละ 5จำเลยที่ 1 จึงชำระภาษีอากรไว้ไม่ถูกต้อง พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 ย่อมมีอำนาจประเมินให้จำเลยที่ 1 ชำระเพิ่มเติมเสียให้ถูกต้องได้ มิพักต้องคำนึงว่าการประเมินผิดพลาดในชั้นแรกที่ตรวจปล่อยสินค้านั้นเป็นการกระทำโดยสุจริตของพนักงานเจ้าหน้าที่หรือไม่ ทั้งมิใช่เป็นการบังคับใช้กฎหมายให้มีผลย้อนหลังเป็นโทษแก่จำเลย เนื่องจากหน้าที่เสียค่าภาษีของจำเลยเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่จำเลยนำของเข้ามาในราชอาณาจักรสำเร็จโจทก์ฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 639,396 บาทพร้อมเงินเพิ่มอากรขาเข้าร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าจำนวน 354,545 บาท เป็นรายเดือนเงินเพิ่มภาษีการค้าอัตราร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินภาษีการค้าจำนวน 30,633 บาท เป็นรายเดือน นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ และชำระเงินเพิ่มภาษีบำรุงเทศบาลในอัตราร้อยละ 10 ของเงินเพิ่มภาษีการค้าจำเลยทั้งสองให้การว่า โจทก์ที่ 1 ไม่มีสิทธิเรียกเก็บภาษีอากรขาเข้าเพิ่มเติมย้อนหลังจากจำเลยทั้งสอง ภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลส่วนเพิ่มเป็นการเรียกเก็บเพิ่มขึ้นเพราะคำนวณมาจากอัตราส่วนเพิ่ม เมื่อสิทธิเรียกร้องในส่วนเพิ่มของโจทก์ที่ 1 ขัดต่อกฎหมายและขัดต่อความยุติธรรม โจทก์ที่ 2จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องโดยชอบ และสิ่งของที่จำเลยนำเข้าเป็นสิ่งของหรือสินค้า "เครื่องส่งที่มีเครื่องรับประกอบร่วมอยู่ด้วย" ทำงานโดยระบบสัญญาณแม่เหล็กไฟฟ้าในอากาศมิได้เสียบสายเข้ากับขั้วสายโทรศัพท์ขององค์การโทรศัพท์เป็นสิ่งของประเภทพิกัด 8525.20 และเป็นความหมายของอัตราศุลกากรสากลที่มีระบุไว้ในเอกสาร E.N. (Explanatory Notes)มิใช่สิ่งของในความหมาย "เครื่องรับโทรศัพท์" ที่ต้องเสียบสายเข้ากับขั้วสายขององค์การโทรศัพท์ซึ่งจัดอยู่ในประเภทพิกัด8517.10 โจทก์ที่ 1 จัดประเภทสิ่งของเข้าพิกัดผิดพลาดบกพร่องขัดต่อกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินภาษีอากรจำนวน 639,396 บาท พร้อมเงินเพิ่มอากรขาเข้าในอัตราร้อยละหนึ่งต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าจำนวน 354,545 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์กับชำระเงินเพิ่มภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินภาษีการค้า 30,633 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ แต่ทั้งนี้เงินเพิ่มในส่วนนี้ต้องไม่เกินจำนวนภาษีการค้าที่ต้องชำระ และชำระเงินเพิ่มภาษีบำรุงเทศบาลในอัตราร้อยละ 10 ของเงินเพิ่มภาษีการค้าแก่โจทก์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 ได้นำเข้าสินค้าประเภทเครื่องโทรศัพท์ไร้สาย(Cordless Phone) จากประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2534จำนวน 200 เครื่อง พร้อมอุปกรณ์โดยสำแดงประเภทพิกัดที่ 8525.20อัตราภาษีร้อยละ 5 หลังจากพนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1ตรวจปล่อยสินค้าไปแล้ว โจทก์เห็นว่าของดังกล่าวจัดเข้าในประเภทพิกัดที่ 8517.10 อัตราภาษีร้อยละ 40 มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า สินค้าดังกล่าวจัดอยู่ในประเภทพิกัดใดพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2530 กำหนดสินค้าตามประเภทพิกัดที่ 85.17 ว่า "เครื่องอุปกรณ์ไฟฟ้าสำหรับโทรศัพท์หรือโทรเลขแบบใช้สาย รวมถึงเครื่องอุปกรณ์ดังกล่าวสำหรับใช้กับระบบแคริเออร์เคอร์เรนต์ไลน์" และกำหนดสินค้าที่จัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10 ว่า "เครื่องรับโทรศัพท์" กำหนดสินค้าตามประเภทพิกัดที่ 85.25 ว่า "เครื่องส่งสำหรับวิทยุโทรศัพท์วิทยุโทรเลข วิทยุกระจายเสียงหรือโทรทัศน์จะมีเครื่องรับหรือเครื่องบันทึกเสียงหรือถอดเสียงประกอบร่วมอยู่ด้วยหรือไม่ก็ตามรวมทั้งกล้องถ่ายโทรทัศน์" และกำหนดสินค้าที่จัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8525.20 ว่า "เครื่องส่งที่มีเครื่องรับประกอบร่วมอยู่ด้วย" ได้ความตรงกันจากคำเบิกความของนายเชิดชัย ดวงขาวพยานโจทก์และตัวจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นวิศวกรว่า สินค้าพิพาทต้องใช้คู่สายขององค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยจึงจะใช้งานได้เพราะฉะนั้นสินค้าพิพาทจึงต้องจัดเข้าอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10เพราะพิกัดนี้เป็นพิกัดย่อยของพิกัดใหญ่ประเภทที่ 85.17ซึ่งระบุว่าได้แก่เครื่องอุปกรณ์ไฟฟ้าสำหรับโทรศัพท์หรือโทรเลขแบบใช้สาย เมื่อสินค้าพิพาทจัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10อัตราภาษีร้อยละ 40 แต่จำเลยที่ 1 สำแดงและชำระภาษีอากรในประเภทพิกัดที่ 8525.20 อัตราภาษีร้อยละ 5 จำเลยที่ 1จึงชำระภาษีอากรไว้ไม่ถูกต้อง พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1ย่อมมีอำนาจประเมินให้จำเลยที่ 1 ชำระเพิ่มเติมเสียให้ถูกต้องได้มิพักต้องคำนึงว่าการประเมินผิดพลาดในชั้นแรกที่ตรวจปล่อยสินค้านั้นเป็นการกระทำโดยสุจริตของพนักงานเจ้าหน้าที่หรือไม่ทั้งมิใช่เป็นการบังคับใช้กฎหมายให้มีผลย้อนหลังเป็นโทษแก่จำเลยดังจำเลยกล่าวอ้างในคำอุทธรณ์ เนื่องจากหน้าที่เสียค่าภาษีของจำเลยเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่จำเลยนำของเข้ามาในราชอาณาจักรสำเร็จ ซึ่งพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 10 วรรคสองบัญญัติว่า "ถ้าค่าภาษีที่ได้เสียไว้ไม่ครบถ้วนตามจำนวนที่ต้องเสียจริง กรมศุลกากรมีสิทธิเรียกเก็บส่วนที่ขาดจนครบ"และตามพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2530 มาตรา 7บัญญัติว่า "การสำแดงรายการในใบขนสินค้าขาเข้า และใบขนสินค้าขาออกนั้น มิให้ถือว่าบริบูรณ์ นอกจากจะสำแดงประเภทของและเกณฑ์ปริมาณที่ต้องใช้ในการเก็บอากรให้ถูกต้องครบถ้วน ตามที่จำแนกและกำหนดไว้ในพิกัดอัตราท้ายพระราชกำหนดนี้" คำพิพากษาศาลภาษีอากรกลางชอบแล้วพิพากษายืน(สมศักดิ์ วงศ์ยืน-สันติ ทักราล-สุชาติ ถาวรวงษ์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ