คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1632/2532หลักกฎหมาย: ศาลชั้นต้นนัดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลยพร้อมกันในนัดแรกโดย ทนายโจทก์และทนายจำเลยทราบวันนัดแล้ว ครั้นถึง วันนัดฝ่ายโจทก์ไม่มาศาล ส่วนทนายจำเลยมาศาล ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณา ให้จำหน่ายคดีเสียจากสารบบความ ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 วรรคแรก โจทก์จะขอให้พิจารณาคดีใหม่ไม่ได้ ทั้งกรณีอาจเป็นเพราะโจทก์บันทึกวันนัดของศาลผิดพลาดไปเอง มิใช่เรื่องที่โจทก์ไม่ทราบกำหนดวันนัดสืบพยานตาม มาตรา 203 ที่จะเพิกถอนคำสั่งนั้นได้ จึงไม่จำต้องไต่สวนคำร้องของโจทก์ที่ขอให้ศาลเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์ จำเลยให้การต่อสู้คดีในวันนัดสืบพยานโจทก์นัดแรก โจทก์และจำเลยขอเลื่อนการสืบพยาน ศาลชั้นต้นอนุญาตให้เลื่อนไปนัดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลยวันที่ 19 กันยายน 2529 เวลา9 นาฬิกา ทนายโจทก์และทนายจำเลยทราบวันนัดแล้วโดยลงลายมือชื่อไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 22 สิงหาคม 2529 ครั้นถึงวันนัดคือวันที่ 19 กันยายน 2529ฝ่ายโจทก์ไม่มาศาลส่วนทนายจำเลยมาศาลและแถลงว่า โจทก์ทราบนัดโดยชอบแล้วไม่มาศาลโดยไม่แจ้งเหตุขัดข้องขอให้ศาลสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณา ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณา ให้จำหน่ายคดีเสียจากสารบบความ ต่อมาวันที่29 กันยายน 2529 โจทก์และจำเลยยื่นคำร้องร่วมกัน โดยโจทก์อ้างว่าโจทก์เข้าใจผิดว่าวันนัดสืบพยานโจทก์เป็นวันที่ 29 กันยายน 2529 โจทก์มิได้จงใจขาดนัดพิจารณาโจทก์และจำเลยขอให้ศาลเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีเพื่อโจทก์และจำเลยจะได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องต่อมาวันที่ 3 ตุลาคม 2529 โจทก์ยื่นคำร้องว่า โจทก์เข้าใจผิดว่าวันนัดสืบพยานโจทก์เป็นวันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา 6 นาฬิกา โจทก์มิได้จงใจขาดนัดพิจารณา โจทก์และจำเลยได้ตกลงนัดสืบพยานโจทก์วันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา 9 นาฬิกา อันเป็นวันนัดสืบพยานโจทก์ที่แท้จริง ขอให้ศาลมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีเพื่อโจทก์และจำเลยจะได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า กรณีไม่มีเหตุเพิกถอนคำสั่งเดิม ให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่า โจทก์และจำเลยได้ตกลงกันขอนัดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลยในวันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา 9 นาฬิกา แต่เจ้าหน้าที่ศาลพิมพ์รายงานกระบวนพิจารณาผิดพลาดไปเป็นวันที่ 19 กันยายน 2529 โจทก์และจำเลยได้ทักท้วงแล้ว เจ้าหน้าที่รับว่าจะเรียนศาลเพื่อแก้ไขให้ถูกต้องตามที่โจทก์จำเลยตกลงนัดกันนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์เพิ่งอ้างขึ้นมาลอย ๆ ในชั้นฎีกาทั้งจำเลยก้แก้ฎีกาว่าฝ่ายจำเลยมิได้ตกลงกับโจทก์ดังที่โจทก์อ้าง เจ้าหน้าที่ศาลพิมพ์วันนัดถูกต้องแล้ว จึงไม่มีเหตุผลที่จะรับฟังดังที่โจทก์ฎีกา ทั้งฝ่ายจำเลยก็มาศาลถูกต้องตามวันนัดในรายงานกระบวนพิจารณา จึงเชื่อไม่ได้ว่าศาลได้นัดพิจารณาในวันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา9 นาฬิกา แต่มีการพิมพ์รายงานกระบวนพิจารณาผิดพลาดกรณีอาจเป็นเพราะว่าโจทก์บันทึกวันนัดของศาลผิดพลาดไปเอง จึงมิใช่เรื่องที่โจทก์ไม่ทราบกำหนดวันนัดสืบพยานตามนัยแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 203 แต่เป็นกรณีที่ต้องด้วยบทบัญญัติมาตรา 201 วรรคแรก การที่ศาลชั้นต้นสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความจึงชอบแล้ว ไม่มีเหตุที่จะเพิกถอนคำสั่งนั้นทั้งโจทก์มีจะมีคำขอให้พิจารณาคดีใหม่ไม่ได้ ดังนั้นศาลชั้นต้นจึงไม่จำต้องไต่สวนคำร้องของโจทก์เพราะไม่เป็นประโยชน์แก่คดีอย่างใดพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1632/2532ธนาคาร กรุงไทย จำกัดโจทก์นาง ทวงรัตน์ วงศ์สวาท ในฐานะจำเลยผู้จัดการมรดก ของ นาย จรัส มะลิทองจำเลย ป.วิ.พ. ม. 27, ม. 201, ม. 203ศาลชั้นต้นนัดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลยพร้อมกันในนัดแรกโดย ทนายโจทก์และทนายจำเลยทราบวันนัดแล้ว ครั้นถึง วันนัดฝ่ายโจทก์ไม่มาศาล ส่วนทนายจำเลยมาศาล ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณา ให้จำหน่ายคดีเสียจากสารบบความ ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 วรรคแรก โจทก์จะขอให้พิจารณาคดีใหม่ไม่ได้ ทั้งกรณีอาจเป็นเพราะโจทก์บันทึกวันนัดของศาลผิดพลาดไปเอง มิใช่เรื่องที่โจทก์ไม่ทราบกำหนดวันนัดสืบพยานตาม มาตรา 203 ที่จะเพิกถอนคำสั่งนั้นได้ จึงไม่จำต้องไต่สวนคำร้องของโจทก์ที่ขอให้ศาลเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์ จำเลยให้การต่อสู้คดีในวันนัดสืบพยานโจทก์นัดแรก โจทก์และจำเลยขอเลื่อนการสืบพยาน ศาลชั้นต้นอนุญาตให้เลื่อนไปนัดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลยวันที่ 19 กันยายน 2529 เวลา9 นาฬิกา ทนายโจทก์และทนายจำเลยทราบวันนัดแล้วโดยลงลายมือชื่อไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 22 สิงหาคม 2529 ครั้นถึงวันนัดคือวันที่ 19 กันยายน 2529ฝ่ายโจทก์ไม่มาศาลส่วนทนายจำเลยมาศาลและแถลงว่า โจทก์ทราบนัดโดยชอบแล้วไม่มาศาลโดยไม่แจ้งเหตุขัดข้องขอให้ศาลสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณา ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณา ให้จำหน่ายคดีเสียจากสารบบความ ต่อมาวันที่29 กันยายน 2529 โจทก์และจำเลยยื่นคำร้องร่วมกัน โดยโจทก์อ้างว่าโจทก์เข้าใจผิดว่าวันนัดสืบพยานโจทก์เป็นวันที่ 29 กันยายน 2529 โจทก์มิได้จงใจขาดนัดพิจารณาโจทก์และจำเลยขอให้ศาลเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีเพื่อโจทก์และจำเลยจะได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องต่อมาวันที่ 3 ตุลาคม 2529 โจทก์ยื่นคำร้องว่า โจทก์เข้าใจผิดว่าวันนัดสืบพยานโจทก์เป็นวันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา 6 นาฬิกา โจทก์มิได้จงใจขาดนัดพิจารณา โจทก์และจำเลยได้ตกลงนัดสืบพยานโจทก์วันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา 9 นาฬิกา อันเป็นวันนัดสืบพยานโจทก์ที่แท้จริง ขอให้ศาลมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีเพื่อโจทก์และจำเลยจะได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า กรณีไม่มีเหตุเพิกถอนคำสั่งเดิม ให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่า โจทก์และจำเลยได้ตกลงกันขอนัดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลยในวันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา 9 นาฬิกา แต่เจ้าหน้าที่ศาลพิมพ์รายงานกระบวนพิจารณาผิดพลาดไปเป็นวันที่ 19 กันยายน 2529 โจทก์และจำเลยได้ทักท้วงแล้ว เจ้าหน้าที่รับว่าจะเรียนศาลเพื่อแก้ไขให้ถูกต้องตามที่โจทก์จำเลยตกลงนัดกันนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์เพิ่งอ้างขึ้นมาลอย ๆ ในชั้นฎีกาทั้งจำเลยก้แก้ฎีกาว่าฝ่ายจำเลยมิได้ตกลงกับโจทก์ดังที่โจทก์อ้าง เจ้าหน้าที่ศาลพิมพ์วันนัดถูกต้องแล้ว จึงไม่มีเหตุผลที่จะรับฟังดังที่โจทก์ฎีกา ทั้งฝ่ายจำเลยก็มาศาลถูกต้องตามวันนัดในรายงานกระบวนพิจารณา จึงเชื่อไม่ได้ว่าศาลได้นัดพิจารณาในวันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา9 นาฬิกา แต่มีการพิมพ์รายงานกระบวนพิจารณาผิดพลาดกรณีอาจเป็นเพราะว่าโจทก์บันทึกวันนัดของศาลผิดพลาดไปเอง จึงมิใช่เรื่องที่โจทก์ไม่ทราบกำหนดวันนัดสืบพยานตามนัยแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 203 แต่เป็นกรณีที่ต้องด้วยบทบัญญัติมาตรา 201 วรรคแรก การที่ศาลชั้นต้นสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความจึงชอบแล้ว ไม่มีเหตุที่จะเพิกถอนคำสั่งนั้นทั้งโจทก์มีจะมีคำขอให้พิจารณาคดีใหม่ไม่ได้ ดังนั้นศาลชั้นต้นจึงไม่จำต้องไต่สวนคำร้องของโจทก์เพราะไม่เป็นประโยชน์แก่คดีอย่างใดพิพากษายืน(ประวิทย์ ขัมภรัตน์-วิฑูรย์ ตั้งตรงจิตต์-เคียง บุญเพิ่ม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์ จำเลยให้การต่อสู้คดีในวันนัดสืบพยานโจทก์นัดแรก โจทก์และจำเลยขอเลื่อนการสืบพยาน ศาลชั้นต้นอนุญาตให้เลื่อนไปนัดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลยวันที่ 19 กันยายน 2529 เวลา9 นาฬิกา ทนายโจทก์และทนายจำเลยทราบวันนัดแล้วโดยลงลายมือชื่อไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 22 สิงหาคม 2529 ครั้นถึงวันนัดคือวันที่ 19 กันยายน 2529ฝ่ายโจทก์ไม่มาศาลส่วนทนายจำเลยมาศาลและแถลงว่า โจทก์ทราบนัดโดยชอบแล้วไม่มาศาลโดยไม่แจ้งเหตุขัดข้องขอให้ศาลสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณา ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณา ให้จำหน่ายคดีเสียจากสารบบความ ต่อมาวันที่29 กันยายน 2529 โจทก์และจำเลยยื่นคำร้องร่วมกัน โดยโจทก์อ้างว่าโจทก์เข้าใจผิดว่าวันนัดสืบพยานโจทก์เป็นวันที่ 29 กันยายน 2529 โจทก์มิได้จงใจขาดนัดพิจารณาโจทก์และจำเลยขอให้ศาลเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีเพื่อโจทก์และจำเลยจะได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องต่อมาวันที่ 3 ตุลาคม 2529 โจทก์ยื่นคำร้องว่า โจทก์เข้าใจผิดว่าวันนัดสืบพยานโจทก์เป็นวันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา 6 นาฬิกา โจทก์มิได้จงใจขาดนัดพิจารณา โจทก์และจำเลยได้ตกลงนัดสืบพยานโจทก์วันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา 9 นาฬิกา อันเป็นวันนัดสืบพยานโจทก์ที่แท้จริง ขอให้ศาลมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีเพื่อโจทก์และจำเลยจะได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า กรณีไม่มีเหตุเพิกถอนคำสั่งเดิม ให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่า โจทก์และจำเลยได้ตกลงกันขอนัดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลยในวันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา 9 นาฬิกา แต่เจ้าหน้าที่ศาลพิมพ์รายงานกระบวนพิจารณาผิดพลาดไปเป็นวันที่ 19 กันยายน 2529 โจทก์และจำเลยได้ทักท้วงแล้ว เจ้าหน้าที่รับว่าจะเรียนศาลเพื่อแก้ไขให้ถูกต้องตามที่โจทก์จำเลยตกลงนัดกันนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์เพิ่งอ้างขึ้นมาลอย ๆ ในชั้นฎีกาทั้งจำเลยก้แก้ฎีกาว่าฝ่ายจำเลยมิได้ตกลงกับโจทก์ดังที่โจทก์อ้าง เจ้าหน้าที่ศาลพิมพ์วันนัดถูกต้องแล้ว จึงไม่มีเหตุผลที่จะรับฟังดังที่โจทก์ฎีกา ทั้งฝ่ายจำเลยก็มาศาลถูกต้องตามวันนัดในรายงานกระบวนพิจารณา จึงเชื่อไม่ได้ว่าศาลได้นัดพิจารณาในวันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา9 นาฬิกา แต่มีการพิมพ์รายงานกระบวนพิจารณาผิดพลาดกรณีอาจเป็นเพราะว่าโจทก์บันทึกวันนัดของศาลผิดพลาดไปเอง จึงมิใช่เรื่องที่โจทก์ไม่ทราบกำหนดวันนัดสืบพยานตามนัยแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 203 แต่เป็นกรณีที่ต้องด้วยบทบัญญัติมาตรา 201 วรรคแรก การที่ศาลชั้นต้นสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความจึงชอบแล้ว ไม่มีเหตุที่จะเพิกถอนคำสั่งนั้นทั้งโจทก์มีจะมีคำขอให้พิจารณาคดีใหม่ไม่ได้ ดังนั้นศาลชั้นต้นจึงไม่จำต้องไต่สวนคำร้องของโจทก์เพราะไม่เป็นประโยชน์แก่คดีอย่างใดพิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1632/2532ธนาคาร กรุงไทย จำกัดโจทก์นาง ทวงรัตน์ วงศ์สวาท ในฐานะจำเลยผู้จัดการมรดก ของ นาย จรัส มะลิทองจำเลย ป.วิ.พ. ม. 27, ม. 201, ม. 203ศาลชั้นต้นนัดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลยพร้อมกันในนัดแรกโดย ทนายโจทก์และทนายจำเลยทราบวันนัดแล้ว ครั้นถึง วันนัดฝ่ายโจทก์ไม่มาศาล ส่วนทนายจำเลยมาศาล ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณา ให้จำหน่ายคดีเสียจากสารบบความ ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 201 วรรคแรก โจทก์จะขอให้พิจารณาคดีใหม่ไม่ได้ ทั้งกรณีอาจเป็นเพราะโจทก์บันทึกวันนัดของศาลผิดพลาดไปเอง มิใช่เรื่องที่โจทก์ไม่ทราบกำหนดวันนัดสืบพยานตาม มาตรา 203 ที่จะเพิกถอนคำสั่งนั้นได้ จึงไม่จำต้องไต่สวนคำร้องของโจทก์ที่ขอให้ศาลเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์ จำเลยให้การต่อสู้คดีในวันนัดสืบพยานโจทก์นัดแรก โจทก์และจำเลยขอเลื่อนการสืบพยาน ศาลชั้นต้นอนุญาตให้เลื่อนไปนัดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลยวันที่ 19 กันยายน 2529 เวลา9 นาฬิกา ทนายโจทก์และทนายจำเลยทราบวันนัดแล้วโดยลงลายมือชื่อไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 22 สิงหาคม 2529 ครั้นถึงวันนัดคือวันที่ 19 กันยายน 2529ฝ่ายโจทก์ไม่มาศาลส่วนทนายจำเลยมาศาลและแถลงว่า โจทก์ทราบนัดโดยชอบแล้วไม่มาศาลโดยไม่แจ้งเหตุขัดข้องขอให้ศาลสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณา ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณา ให้จำหน่ายคดีเสียจากสารบบความ ต่อมาวันที่29 กันยายน 2529 โจทก์และจำเลยยื่นคำร้องร่วมกัน โดยโจทก์อ้างว่าโจทก์เข้าใจผิดว่าวันนัดสืบพยานโจทก์เป็นวันที่ 29 กันยายน 2529 โจทก์มิได้จงใจขาดนัดพิจารณาโจทก์และจำเลยขอให้ศาลเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีเพื่อโจทก์และจำเลยจะได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องต่อมาวันที่ 3 ตุลาคม 2529 โจทก์ยื่นคำร้องว่า โจทก์เข้าใจผิดว่าวันนัดสืบพยานโจทก์เป็นวันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา 6 นาฬิกา โจทก์มิได้จงใจขาดนัดพิจารณา โจทก์และจำเลยได้ตกลงนัดสืบพยานโจทก์วันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา 9 นาฬิกา อันเป็นวันนัดสืบพยานโจทก์ที่แท้จริง ขอให้ศาลมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคดีเพื่อโจทก์และจำเลยจะได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า กรณีไม่มีเหตุเพิกถอนคำสั่งเดิม ให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาว่า โจทก์และจำเลยได้ตกลงกันขอนัดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลยในวันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา 9 นาฬิกา แต่เจ้าหน้าที่ศาลพิมพ์รายงานกระบวนพิจารณาผิดพลาดไปเป็นวันที่ 19 กันยายน 2529 โจทก์และจำเลยได้ทักท้วงแล้ว เจ้าหน้าที่รับว่าจะเรียนศาลเพื่อแก้ไขให้ถูกต้องตามที่โจทก์จำเลยตกลงนัดกันนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์เพิ่งอ้างขึ้นมาลอย ๆ ในชั้นฎีกาทั้งจำเลยก้แก้ฎีกาว่าฝ่ายจำเลยมิได้ตกลงกับโจทก์ดังที่โจทก์อ้าง เจ้าหน้าที่ศาลพิมพ์วันนัดถูกต้องแล้ว จึงไม่มีเหตุผลที่จะรับฟังดังที่โจทก์ฎีกา ทั้งฝ่ายจำเลยก็มาศาลถูกต้องตามวันนัดในรายงานกระบวนพิจารณา จึงเชื่อไม่ได้ว่าศาลได้นัดพิจารณาในวันที่ 29 กันยายน 2529 เวลา9 นาฬิกา แต่มีการพิมพ์รายงานกระบวนพิจารณาผิดพลาดกรณีอาจเป็นเพราะว่าโจทก์บันทึกวันนัดของศาลผิดพลาดไปเอง จึงมิใช่เรื่องที่โจทก์ไม่ทราบกำหนดวันนัดสืบพยานตามนัยแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 203 แต่เป็นกรณีที่ต้องด้วยบทบัญญัติมาตรา 201 วรรคแรก การที่ศาลชั้นต้นสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณาและสั่งจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความจึงชอบแล้ว ไม่มีเหตุที่จะเพิกถอนคำสั่งนั้นทั้งโจทก์มีจะมีคำขอให้พิจารณาคดีใหม่ไม่ได้ ดังนั้นศาลชั้นต้นจึงไม่จำต้องไต่สวนคำร้องของโจทก์เพราะไม่เป็นประโยชน์แก่คดีอย่างใดพิพากษายืน(ประวิทย์ ขัมภรัตน์-วิฑูรย์ ตั้งตรงจิตต์-เคียง บุญเพิ่ม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ