คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 798/2513หลักกฎหมาย: ผู้ซื้อฝากที่ดินเพิ่งรู้ว่าถูกผู้ขายฝากฉ้อโกง (โดยนำที่ดินของผู้อื่นมาขายฝาก)เมื่อพ้นกำหนดไถ่แล้ว ดังนี้ อายุความ (3 เดือน) ขอให้ดำเนินคดีเริ่มนับตั้งแต่วันที่ผู้ซื้อฝากรู้เรื่องว่าตนถูกฉ้อโกง มิใช่เริ่มนับตั้งแต่วันที่กรรมสิทธิ์ในที่ดินที่ขายฝากตกเป็นของผู้ซื้อฝากคดีนี้ โจทก์และโจทก์ร่วมฟ้องว่าจำเลยใช้อุบายหลอกลวงขายที่ดินและสิ่งปลูกสร้างให้ผู้เสียหาย (โจทก์ร่วม) ขอให้ลงโทษจำเลยฐานฉ้อโกงตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341 และขอให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหาย โจทก์กล่าวฟ้องว่าผู้เสียหายทราบความผิดของจำเลยเมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2506 ได้ร้องทุกข์ขอให้ดำเนินคดีเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2506จำเลยให้การภาคเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 341 ให้จำคุกจำเลย 4 เดือน ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยคืนหรือใช้เงินหกหมื่นแก่โจทก์ร่วม นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาว่า (โจทก์ร่วมจำเลยจดทะเบียนทำนิติกรรมขายฝากวันที่ 13 พฤศจิกายน 2504 กำหนดไถ่ถอน 1 ปี) การขายฝากกรรมสิทธิ์ในที่ดินของจำเลยตกเป็นของโจทก์ร่วมตั้งแต่วันทำสัญญาขายฝาก โจทก์ร่วมจึงทราบการกระทำของจำเลยตั้งแต่ระหว่างวันที่ 13 พฤศจิกายน 2504 ถึง 13 พฤศจิกายน 2505 หาใช่โจทก์ร่วมเพิ่งทราบเมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2506 ดังฟ้องไม่ คดีจึงขาดอายุความ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องศาลฎีกาเห็นว่าความผิดฐานฉ้อโกงเป็นความผิดอันยอมความได้ผู้เสียหายจะต้องร้องทุกข์ภายใน 3 เดือน นับแต่วันที่รู้เรื่องความผิด และรู้ตัวผู้กระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96คดีนี้ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์ร่วมเพิ่งทราบภายหลังจากขายฝากครบกำหนดไถ่แล้วจำเลยไม่ไถ่ และต่อมามีนายมาโนชมาอ้างว่าเป็นเจ้าของที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง โจทก์ร่วมจึงรู้ว่าถูกจำเลยหลอกลวงให้ทำสัญญา อายุความในการร้องทุกข์ขอให้ดำเนินคดี จึงเริ่มนับแต่วันที่โจทก์ร่วมรู้เรื่องในตอนนี้ หาใช่เริ่มนับตั้งแต่กรรมสิทธิ์ในที่ดินที่ขายฝากตกเป็นของโจทก์ร่วมตั้งแต่วันทำสัญญาขายฝากไม่พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 798/2513ผู้ว่าคดีศาลแขวงพระนครเหนือโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นายกวี ศิริไชยโจทก์นายชลอ ศรีสุวรรณจำเลย ป.อ. ม. 96, ม. 341ผู้ซื้อฝากที่ดินเพิ่งรู้ว่าถูกผู้ขายฝากฉ้อโกง (โดยนำที่ดินของผู้อื่นมาขายฝาก)เมื่อพ้นกำหนดไถ่แล้ว ดังนี้ อายุความ (3 เดือน) ขอให้ดำเนินคดีเริ่มนับตั้งแต่วันที่ผู้ซื้อฝากรู้เรื่องว่าตนถูกฉ้อโกง มิใช่เริ่มนับตั้งแต่วันที่กรรมสิทธิ์ในที่ดินที่ขายฝากตกเป็นของผู้ซื้อฝากคดีนี้ โจทก์และโจทก์ร่วมฟ้องว่าจำเลยใช้อุบายหลอกลวงขายที่ดินและสิ่งปลูกสร้างให้ผู้เสียหาย (โจทก์ร่วม) ขอให้ลงโทษจำเลยฐานฉ้อโกงตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341 และขอให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหาย โจทก์กล่าวฟ้องว่าผู้เสียหายทราบความผิดของจำเลยเมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2506 ได้ร้องทุกข์ขอให้ดำเนินคดีเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2506จำเลยให้การภาคเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 341 ให้จำคุกจำเลย 4 เดือน ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยคืนหรือใช้เงินหกหมื่นแก่โจทก์ร่วม นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาว่า (โจทก์ร่วมจำเลยจดทะเบียนทำนิติกรรมขายฝากวันที่ 13 พฤศจิกายน 2504 กำหนดไถ่ถอน 1 ปี) การขายฝากกรรมสิทธิ์ในที่ดินของจำเลยตกเป็นของโจทก์ร่วมตั้งแต่วันทำสัญญาขายฝาก โจทก์ร่วมจึงทราบการกระทำของจำเลยตั้งแต่ระหว่างวันที่ 13 พฤศจิกายน 2504 ถึง 13 พฤศจิกายน 2505 หาใช่โจทก์ร่วมเพิ่งทราบเมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2506 ดังฟ้องไม่ คดีจึงขาดอายุความ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องศาลฎีกาเห็นว่าความผิดฐานฉ้อโกงเป็นความผิดอันยอมความได้ผู้เสียหายจะต้องร้องทุกข์ภายใน 3 เดือน นับแต่วันที่รู้เรื่องความผิด และรู้ตัวผู้กระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96คดีนี้ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์ร่วมเพิ่งทราบภายหลังจากขายฝากครบกำหนดไถ่แล้วจำเลยไม่ไถ่ และต่อมามีนายมาโนชมาอ้างว่าเป็นเจ้าของที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง โจทก์ร่วมจึงรู้ว่าถูกจำเลยหลอกลวงให้ทำสัญญา อายุความในการร้องทุกข์ขอให้ดำเนินคดี จึงเริ่มนับแต่วันที่โจทก์ร่วมรู้เรื่องในตอนนี้ หาใช่เริ่มนับตั้งแต่กรรมสิทธิ์ในที่ดินที่ขายฝากตกเป็นของโจทก์ร่วมตั้งแต่วันทำสัญญาขายฝากไม่พิพากษายืน(สว่าง ภูวะปัจฉิม-ศริ มลิลา-ฉัตร รัตนทัศนีย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: คดีนี้ โจทก์และโจทก์ร่วมฟ้องว่าจำเลยใช้อุบายหลอกลวงขายที่ดินและสิ่งปลูกสร้างให้ผู้เสียหาย (โจทก์ร่วม) ขอให้ลงโทษจำเลยฐานฉ้อโกงตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341 และขอให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหาย โจทก์กล่าวฟ้องว่าผู้เสียหายทราบความผิดของจำเลยเมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2506 ได้ร้องทุกข์ขอให้ดำเนินคดีเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2506จำเลยให้การภาคเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 341 ให้จำคุกจำเลย 4 เดือน ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยคืนหรือใช้เงินหกหมื่นแก่โจทก์ร่วม นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาว่า (โจทก์ร่วมจำเลยจดทะเบียนทำนิติกรรมขายฝากวันที่ 13 พฤศจิกายน 2504 กำหนดไถ่ถอน 1 ปี) การขายฝากกรรมสิทธิ์ในที่ดินของจำเลยตกเป็นของโจทก์ร่วมตั้งแต่วันทำสัญญาขายฝาก โจทก์ร่วมจึงทราบการกระทำของจำเลยตั้งแต่ระหว่างวันที่ 13 พฤศจิกายน 2504 ถึง 13 พฤศจิกายน 2505 หาใช่โจทก์ร่วมเพิ่งทราบเมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2506 ดังฟ้องไม่ คดีจึงขาดอายุความ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องศาลฎีกาเห็นว่าความผิดฐานฉ้อโกงเป็นความผิดอันยอมความได้ผู้เสียหายจะต้องร้องทุกข์ภายใน 3 เดือน นับแต่วันที่รู้เรื่องความผิด และรู้ตัวผู้กระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96คดีนี้ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์ร่วมเพิ่งทราบภายหลังจากขายฝากครบกำหนดไถ่แล้วจำเลยไม่ไถ่ และต่อมามีนายมาโนชมาอ้างว่าเป็นเจ้าของที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง โจทก์ร่วมจึงรู้ว่าถูกจำเลยหลอกลวงให้ทำสัญญา อายุความในการร้องทุกข์ขอให้ดำเนินคดี จึงเริ่มนับแต่วันที่โจทก์ร่วมรู้เรื่องในตอนนี้ หาใช่เริ่มนับตั้งแต่กรรมสิทธิ์ในที่ดินที่ขายฝากตกเป็นของโจทก์ร่วมตั้งแต่วันทำสัญญาขายฝากไม่พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 798/2513ผู้ว่าคดีศาลแขวงพระนครเหนือโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นายกวี ศิริไชยโจทก์นายชลอ ศรีสุวรรณจำเลย ป.อ. ม. 96, ม. 341ผู้ซื้อฝากที่ดินเพิ่งรู้ว่าถูกผู้ขายฝากฉ้อโกง (โดยนำที่ดินของผู้อื่นมาขายฝาก)เมื่อพ้นกำหนดไถ่แล้ว ดังนี้ อายุความ (3 เดือน) ขอให้ดำเนินคดีเริ่มนับตั้งแต่วันที่ผู้ซื้อฝากรู้เรื่องว่าตนถูกฉ้อโกง มิใช่เริ่มนับตั้งแต่วันที่กรรมสิทธิ์ในที่ดินที่ขายฝากตกเป็นของผู้ซื้อฝากคดีนี้ โจทก์และโจทก์ร่วมฟ้องว่าจำเลยใช้อุบายหลอกลวงขายที่ดินและสิ่งปลูกสร้างให้ผู้เสียหาย (โจทก์ร่วม) ขอให้ลงโทษจำเลยฐานฉ้อโกงตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341 และขอให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหาย โจทก์กล่าวฟ้องว่าผู้เสียหายทราบความผิดของจำเลยเมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2506 ได้ร้องทุกข์ขอให้ดำเนินคดีเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2506จำเลยให้การภาคเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 341 ให้จำคุกจำเลย 4 เดือน ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยคืนหรือใช้เงินหกหมื่นแก่โจทก์ร่วม นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาว่า (โจทก์ร่วมจำเลยจดทะเบียนทำนิติกรรมขายฝากวันที่ 13 พฤศจิกายน 2504 กำหนดไถ่ถอน 1 ปี) การขายฝากกรรมสิทธิ์ในที่ดินของจำเลยตกเป็นของโจทก์ร่วมตั้งแต่วันทำสัญญาขายฝาก โจทก์ร่วมจึงทราบการกระทำของจำเลยตั้งแต่ระหว่างวันที่ 13 พฤศจิกายน 2504 ถึง 13 พฤศจิกายน 2505 หาใช่โจทก์ร่วมเพิ่งทราบเมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2506 ดังฟ้องไม่ คดีจึงขาดอายุความ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องศาลฎีกาเห็นว่าความผิดฐานฉ้อโกงเป็นความผิดอันยอมความได้ผู้เสียหายจะต้องร้องทุกข์ภายใน 3 เดือน นับแต่วันที่รู้เรื่องความผิด และรู้ตัวผู้กระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96คดีนี้ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์ร่วมเพิ่งทราบภายหลังจากขายฝากครบกำหนดไถ่แล้วจำเลยไม่ไถ่ และต่อมามีนายมาโนชมาอ้างว่าเป็นเจ้าของที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง โจทก์ร่วมจึงรู้ว่าถูกจำเลยหลอกลวงให้ทำสัญญา อายุความในการร้องทุกข์ขอให้ดำเนินคดี จึงเริ่มนับแต่วันที่โจทก์ร่วมรู้เรื่องในตอนนี้ หาใช่เริ่มนับตั้งแต่กรรมสิทธิ์ในที่ดินที่ขายฝากตกเป็นของโจทก์ร่วมตั้งแต่วันทำสัญญาขายฝากไม่พิพากษายืน(สว่าง ภูวะปัจฉิม-ศริ มลิลา-ฉัตร รัตนทัศนีย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ