คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 404/2488หลักกฎหมาย: ในศาลชั้นต้นเมื่อพะยานจำเลยเบิกความโจทก์มิได้คัดค้านข้อความเหล่านั้นไว้โจทก์จะมาอุทธรณ์ฎีกาในข้อความเหล่านั้นไม่ได้ โจทก์ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินราคา 800 บาท และเรียกค่าเสียหายไม้ที่ปลูก 400 บาทเศษศาลชั้นต้นให้ที่เป็นของโจทก์ ส่วนต้นไม้เป็นของจำเลย ศาลอุทธรณ์ตัดสินยกฟ้องทั้งหมดโจทก์ฎีกาในข้อเท็จจริงได้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลแสดงว่าที่ดินพิพาทราคา ๘๐๐ บาทเป็นกรรมสิทธิของโจทก์ อย่าให้จำเลยเกี่ยวข้องและให้จำเลยใช้ค่าเสียหายที่ตัดไม้โกงกาง ๔๓๗ บาท จำเลยต่อสู้ว่า ทีพิพาทเป็นที่ว่างเปล่ามไม่มีเจ้าของจำเลยได้เข้ายึดถือปลูกต้นโกงกางและครอบครองมาโดยความสงบเและเปิดเผย ศาลชั้นต้น ฟังว่าไม้โกงกางจำเลยเป็นผู้ปลูก ส่วนที่ดิพิพาทเป็นของโจทก์ พิพากษาห้ามจำเลยเกี่ยวข้องที่พิพาท โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ ฟังว่า ไม้โกงกางจำเลยเป็นผู้ปลูกและที่ดินที่พิพาทก็เป็นของจำเลย พิพากษาแก้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ไม้โกงกางจำเลยเป็นผู้ปลูกโดยรับฟังคำนางทุยและคำนายแพพะยานจำเลยสนับสนุนด้วย โจทก์ฎีกาว่าพะยานทั้งสองปากนี้ไม่ควรรับฟังเพราะจำเลยมิได้ถามค้านพะยานโจทก์ไว้ในข้อความเหล่านั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ในศาลชั้นต้นเมื่อพะยานจำเลยทั้งสองเบิกความถึงข้อความเหล่านั้น โจทก์หาได้คัดค้านไว้ไม่ โจทก์จะมาอุทธรณ์ฎีกาในข้อนี้ไม่ได้แล้วฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยปกครองมากว่า ๑๐ ปี ที่จึงเป็นของจำเลย จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 404/2488นายจีน เที่ยงแท้โจทก์นายเจิม บุญสร้างจำเลย ป.วิ.พ. ม. 26, ม. 89, ม. 117, ม. 248, ม. 249.ในศาลชั้นต้นเมื่อพะยานจำเลยเบิกความโจทก์มิได้คัดค้านข้อความเหล่านั้นไว้โจทก์จะมาอุทธรณ์ฎีกาในข้อความเหล่านั้นไม่ได้ โจทก์ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินราคา 800 บาท และเรียกค่าเสียหายไม้ที่ปลูก 400 บาทเศษศาลชั้นต้นให้ที่เป็นของโจทก์ ส่วนต้นไม้เป็นของจำเลย ศาลอุทธรณ์ตัดสินยกฟ้องทั้งหมดโจทก์ฎีกาในข้อเท็จจริงได้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลแสดงว่าที่ดินพิพาทราคา ๘๐๐ บาทเป็นกรรมสิทธิของโจทก์ อย่าให้จำเลยเกี่ยวข้องและให้จำเลยใช้ค่าเสียหายที่ตัดไม้โกงกาง ๔๓๗ บาท จำเลยต่อสู้ว่า ทีพิพาทเป็นที่ว่างเปล่ามไม่มีเจ้าของจำเลยได้เข้ายึดถือปลูกต้นโกงกางและครอบครองมาโดยความสงบเและเปิดเผย ศาลชั้นต้น ฟังว่าไม้โกงกางจำเลยเป็นผู้ปลูก ส่วนที่ดิพิพาทเป็นของโจทก์ พิพากษาห้ามจำเลยเกี่ยวข้องที่พิพาท โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ ฟังว่า ไม้โกงกางจำเลยเป็นผู้ปลูกและที่ดินที่พิพาทก็เป็นของจำเลย พิพากษาแก้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ไม้โกงกางจำเลยเป็นผู้ปลูกโดยรับฟังคำนางทุยและคำนายแพพะยานจำเลยสนับสนุนด้วย โจทก์ฎีกาว่าพะยานทั้งสองปากนี้ไม่ควรรับฟังเพราะจำเลยมิได้ถามค้านพะยานโจทก์ไว้ในข้อความเหล่านั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ในศาลชั้นต้นเมื่อพะยานจำเลยทั้งสองเบิกความถึงข้อความเหล่านั้น โจทก์หาได้คัดค้านไว้ไม่ โจทก์จะมาอุทธรณ์ฎีกาในข้อนี้ไม่ได้แล้วฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยปกครองมากว่า ๑๐ ปี ที่จึงเป็นของจำเลย จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(สุทธิอรรถนฤมนตร์-มนูภันย์วิมลสาร-ประมูล สุวรรณศร)ศาลชั้นต้น - + สุขารมณ์ศาลอุทธรณ์ - +มนู กิจ+แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องขอให้ศาลแสดงว่าที่ดินพิพาทราคา ๘๐๐ บาทเป็นกรรมสิทธิของโจทก์ อย่าให้จำเลยเกี่ยวข้องและให้จำเลยใช้ค่าเสียหายที่ตัดไม้โกงกาง ๔๓๗ บาท จำเลยต่อสู้ว่า ทีพิพาทเป็นที่ว่างเปล่ามไม่มีเจ้าของจำเลยได้เข้ายึดถือปลูกต้นโกงกางและครอบครองมาโดยความสงบเและเปิดเผย ศาลชั้นต้น ฟังว่าไม้โกงกางจำเลยเป็นผู้ปลูก ส่วนที่ดิพิพาทเป็นของโจทก์ พิพากษาห้ามจำเลยเกี่ยวข้องที่พิพาท โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ ฟังว่า ไม้โกงกางจำเลยเป็นผู้ปลูกและที่ดินที่พิพาทก็เป็นของจำเลย พิพากษาแก้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ไม้โกงกางจำเลยเป็นผู้ปลูกโดยรับฟังคำนางทุยและคำนายแพพะยานจำเลยสนับสนุนด้วย โจทก์ฎีกาว่าพะยานทั้งสองปากนี้ไม่ควรรับฟังเพราะจำเลยมิได้ถามค้านพะยานโจทก์ไว้ในข้อความเหล่านั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ในศาลชั้นต้นเมื่อพะยานจำเลยทั้งสองเบิกความถึงข้อความเหล่านั้น โจทก์หาได้คัดค้านไว้ไม่ โจทก์จะมาอุทธรณ์ฎีกาในข้อนี้ไม่ได้แล้วฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยปกครองมากว่า ๑๐ ปี ที่จึงเป็นของจำเลย จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 404/2488นายจีน เที่ยงแท้โจทก์นายเจิม บุญสร้างจำเลย ป.วิ.พ. ม. 26, ม. 89, ม. 117, ม. 248, ม. 249.ในศาลชั้นต้นเมื่อพะยานจำเลยเบิกความโจทก์มิได้คัดค้านข้อความเหล่านั้นไว้โจทก์จะมาอุทธรณ์ฎีกาในข้อความเหล่านั้นไม่ได้ โจทก์ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินราคา 800 บาท และเรียกค่าเสียหายไม้ที่ปลูก 400 บาทเศษศาลชั้นต้นให้ที่เป็นของโจทก์ ส่วนต้นไม้เป็นของจำเลย ศาลอุทธรณ์ตัดสินยกฟ้องทั้งหมดโจทก์ฎีกาในข้อเท็จจริงได้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลแสดงว่าที่ดินพิพาทราคา ๘๐๐ บาทเป็นกรรมสิทธิของโจทก์ อย่าให้จำเลยเกี่ยวข้องและให้จำเลยใช้ค่าเสียหายที่ตัดไม้โกงกาง ๔๓๗ บาท จำเลยต่อสู้ว่า ทีพิพาทเป็นที่ว่างเปล่ามไม่มีเจ้าของจำเลยได้เข้ายึดถือปลูกต้นโกงกางและครอบครองมาโดยความสงบเและเปิดเผย ศาลชั้นต้น ฟังว่าไม้โกงกางจำเลยเป็นผู้ปลูก ส่วนที่ดิพิพาทเป็นของโจทก์ พิพากษาห้ามจำเลยเกี่ยวข้องที่พิพาท โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ ฟังว่า ไม้โกงกางจำเลยเป็นผู้ปลูกและที่ดินที่พิพาทก็เป็นของจำเลย พิพากษาแก้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ไม้โกงกางจำเลยเป็นผู้ปลูกโดยรับฟังคำนางทุยและคำนายแพพะยานจำเลยสนับสนุนด้วย โจทก์ฎีกาว่าพะยานทั้งสองปากนี้ไม่ควรรับฟังเพราะจำเลยมิได้ถามค้านพะยานโจทก์ไว้ในข้อความเหล่านั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ในศาลชั้นต้นเมื่อพะยานจำเลยทั้งสองเบิกความถึงข้อความเหล่านั้น โจทก์หาได้คัดค้านไว้ไม่ โจทก์จะมาอุทธรณ์ฎีกาในข้อนี้ไม่ได้แล้วฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยปกครองมากว่า ๑๐ ปี ที่จึงเป็นของจำเลย จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(สุทธิอรรถนฤมนตร์-มนูภันย์วิมลสาร-ประมูล สุวรรณศร)ศาลชั้นต้น - + สุขารมณ์ศาลอุทธรณ์ - +มนู กิจ+แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุ