คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6366/2540หลักกฎหมาย: คำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์กล่าวว่า หลังจากจำเลยยื่นคำให้การแล้ว โจทก์ได้ตรวจสอบข้อเท็จจริงปรากฏว่าจำเลยนำที่ดินพิพาทซึ่งเป็นของโจทก์ไปออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์แล้วนำไปจดทะเบียนจำนองไว้แก่สหกรณ์การเกษตร และเปลี่ยนเป็นโฉนดที่ดินในเวลาต่อมาโดยโจทก์มิได้รู้เห็นยินยอมอันเป็นการออกเอกสารสิทธิทับที่ดินของโจทก์โดยไม่ชอบ โจทก์จึงขอแก้ไขคำฟ้องโดยการเพิ่มเติมข้อเท็จจริงดังกล่าวลงในคำฟ้องข้อ 1 และข้อ 2 กับขอเพิ่มเติมคำขอท้ายฟ้องว่าให้จำเลยจัดการแก้ไขรายการจดทะเบียนในโฉนดที่ดินพิพาทให้ปลอดจากการจำนอง แล้วจดทะเบียนโอนให้โจทก์ โดยโจทก์มิได้ระบุรายละเอียดว่าโจทก์จะขอเพิ่มเติมข้อเท็จจริงลงในคำฟ้องข้อ 1 หรือข้อ2 ตรงไหน เป็นคำร้องที่ไม่แจ้งชัด ไม่ชอบที่จะรับไว้พิจารณาโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินพิพาทตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3) เลขที่ 327 หมู่ที่ 1ตำบลสำโรงพลัน อำเภอไพรบึง (เดิมเป้นอำเภอขุขันธ์)จังหวัดศรีสะเกษ เนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน เมื่อประมาณเดือนธันวาคม2527 โจทก์ได้กู้ยืมเงินจำเลยจำนวน 4,000 บาท แล้วมอบที่ดินพิพาทพร้อมหนังสือรับรองการทำประโยชน์ให้จำเลยทำกินต่างดอกเบี้ย ตกลงกันว่าเมื่อโจทก์มีเงินจะไปไถ่คืน ต่อมาเดือนกรกฎาคม 2535 โจทก์นำเงินจำนวน 4,000 บาทไปขอไถ่ที่ดินคืน แต่จำเลยปฏิเสธเกี่ยวจะเอาดอกเบี้ยทำให้โจทก์เสียหายขาดประโยชน์จากการใช้ซึ่งหากนำไปให้ผู้อื่นเช่า จะได้ค่าเช่าไม่ต่ำกว่าเดือนละ 1,000 บาท ขอให้บังคับขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่ดินพิพาท ห้ามมิให้เข้าไปเกี่ยวข้องอีกต่อไป ให้จำเลยคืนหนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3) ที่ดินพิพาทเลขที่ 327 ให้แก่โจทก์ กับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเดือนละ 1,000 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่เคยกู้ยืมเงินจากจำเลยโดยมอบที่ดินพิพาทให้ทำกินต่างดอกเบี้ย ที่ดินพิพาทเป็นของจำเลยจำเลยได้ครอบครองทำประโยชน์ในฐานะเจ้าของโดยความสงบเปิดเผยมากกว่า 20 ปี และเป็นผู้ขอออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ตลอดจนโฉนดที่ดินพิพาทโดยไม่มีผู้ใดโต้แย้งคัดค้านขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณาโจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "โจทก์ฎีกาข้อต่อมาคัดค้านการที่ศาลชั้นต้นยกคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์นั้น เห็นว่าคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์กล่าวไว้แต่เพียงว่า หลังจากจำเลยยื่นคำให้การและยื่นบัญชีระบุพยานแล้ว โจทก์ได้ตรวจสอบข้อเท็จจริงปรากฏว่าจำเลยนำที่ดินพิพาทซึ่งเป็นของโจทก์ไปออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก) แล้วนำไปจดทะเบียนจำนองไว้แก่สหกรณ์การเกษตรไพรบึง จำกัดและเปลี่ยนเป็นโฉนดที่ดินในเวลาต่อมาโดยโจทก์มิได้รู้เห็นยินยอมอันเป็นการออกเอกสารสิทธิทับที่ดินของโจทก์โดยไม่ชอบโจทก์จึงขอแก้ไขคำฟ้องโดยการเพิ่มเติมข้อเท็จจริงดังกล่าวลงในคำฟ้องข้อ 1 และข้อ 2 กับขอเพิ่มเติมคำขอท้ายฟ้องว่าให้จำเลยจัดการแก้ไขรายการจดทะเบียนในโฉนดที่ดินพิพาทให้ปลอดจากการจำนอง แล้วจดทะเบียนโอนให้โจทก์โดยโจทก์มิได้ระบุรายละเอียดว่าโจทก์จะขอเพิ่มเติมข้อเท็จจริงลงในคำฟ้องข้อ 1 หรือข้อ 2 ตรงไหน คำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์จึงเป็นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องที่ไม่แจ้งชัดไม่ชอบที่จะรับไว้พิจารณา ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6366/2540นาย เสาร์ ธรรม คุณโจทก์นายก ลิ่น ไชยโชติจำเลย ป.วิ.พ. ม. 179คำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์กล่าวว่า หลังจากจำเลยยื่นคำให้การแล้ว โจทก์ได้ตรวจสอบข้อเท็จจริงปรากฏว่าจำเลยนำที่ดินพิพาทซึ่งเป็นของโจทก์ไปออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์แล้วนำไปจดทะเบียนจำนองไว้แก่สหกรณ์การเกษตร และเปลี่ยนเป็นโฉนดที่ดินในเวลาต่อมาโดยโจทก์มิได้รู้เห็นยินยอมอันเป็นการออกเอกสารสิทธิทับที่ดินของโจทก์โดยไม่ชอบ โจทก์จึงขอแก้ไขคำฟ้องโดยการเพิ่มเติมข้อเท็จจริงดังกล่าวลงในคำฟ้องข้อ 1 และข้อ 2 กับขอเพิ่มเติมคำขอท้ายฟ้องว่าให้จำเลยจัดการแก้ไขรายการจดทะเบียนในโฉนดที่ดินพิพาทให้ปลอดจากการจำนอง แล้วจดทะเบียนโอนให้โจทก์ โดยโจทก์มิได้ระบุรายละเอียดว่าโจทก์จะขอเพิ่มเติมข้อเท็จจริงลงในคำฟ้องข้อ 1 หรือข้อ2 ตรงไหน เป็นคำร้องที่ไม่แจ้งชัด ไม่ชอบที่จะรับไว้พิจารณาโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินพิพาทตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3) เลขที่ 327 หมู่ที่ 1ตำบลสำโรงพลัน อำเภอไพรบึง (เดิมเป้นอำเภอขุขันธ์)จังหวัดศรีสะเกษ เนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน เมื่อประมาณเดือนธันวาคม2527 โจทก์ได้กู้ยืมเงินจำเลยจำนวน 4,000 บาท แล้วมอบที่ดินพิพาทพร้อมหนังสือรับรองการทำประโยชน์ให้จำเลยทำกินต่างดอกเบี้ย ตกลงกันว่าเมื่อโจทก์มีเงินจะไปไถ่คืน ต่อมาเดือนกรกฎาคม 2535 โจทก์นำเงินจำนวน 4,000 บาทไปขอไถ่ที่ดินคืน แต่จำเลยปฏิเสธเกี่ยวจะเอาดอกเบี้ยทำให้โจทก์เสียหายขาดประโยชน์จากการใช้ซึ่งหากนำไปให้ผู้อื่นเช่า จะได้ค่าเช่าไม่ต่ำกว่าเดือนละ 1,000 บาท ขอให้บังคับขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่ดินพิพาท ห้ามมิให้เข้าไปเกี่ยวข้องอีกต่อไป ให้จำเลยคืนหนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3) ที่ดินพิพาทเลขที่ 327 ให้แก่โจทก์ กับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเดือนละ 1,000 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่เคยกู้ยืมเงินจากจำเลยโดยมอบที่ดินพิพาทให้ทำกินต่างดอกเบี้ย ที่ดินพิพาทเป็นของจำเลยจำเลยได้ครอบครองทำประโยชน์ในฐานะเจ้าของโดยความสงบเปิดเผยมากกว่า 20 ปี และเป็นผู้ขอออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ตลอดจนโฉนดที่ดินพิพาทโดยไม่มีผู้ใดโต้แย้งคัดค้านขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณาโจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "โจทก์ฎีกาข้อต่อมาคัดค้านการที่ศาลชั้นต้นยกคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์นั้น เห็นว่าคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์กล่าวไว้แต่เพียงว่า หลังจากจำเลยยื่นคำให้การและยื่นบัญชีระบุพยานแล้ว โจทก์ได้ตรวจสอบข้อเท็จจริงปรากฏว่าจำเลยนำที่ดินพิพาทซึ่งเป็นของโจทก์ไปออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก) แล้วนำไปจดทะเบียนจำนองไว้แก่สหกรณ์การเกษตรไพรบึง จำกัดและเปลี่ยนเป็นโฉนดที่ดินในเวลาต่อมาโดยโจทก์มิได้รู้เห็นยินยอมอันเป็นการออกเอกสารสิทธิทับที่ดินของโจทก์โดยไม่ชอบโจทก์จึงขอแก้ไขคำฟ้องโดยการเพิ่มเติมข้อเท็จจริงดังกล่าวลงในคำฟ้องข้อ 1 และข้อ 2 กับขอเพิ่มเติมคำขอท้ายฟ้องว่าให้จำเลยจัดการแก้ไขรายการจดทะเบียนในโฉนดที่ดินพิพาทให้ปลอดจากการจำนอง แล้วจดทะเบียนโอนให้โจทก์โดยโจทก์มิได้ระบุรายละเอียดว่าโจทก์จะขอเพิ่มเติมข้อเท็จจริงลงในคำฟ้องข้อ 1 หรือข้อ 2 ตรงไหน คำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์จึงเป็นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องที่ไม่แจ้งชัดไม่ชอบที่จะรับไว้พิจารณา ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย"พิพากษายืน(จำลอง สุขศิริ-สมบัติ เดียวอิศเรศ-ไสว จันทะศรี)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการที่ศาลจะสั่งไม่รับเอกสารใดไว้พิจารณาอาจเป็นกรณีของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18ซึ่งเป็นการตรวจคำคู่ความ หรือตามมาตรา 172 วรรคหนึ่งซึ่งเป็นเรื่องตรวจคำฟ้อง นอกจากนี้ยังมีกรณีของคำฟ้องอุทธรณ์ตามมาตรา 225 และคำฟ้องฎีกาตามมาตรา 249 ที่ศาลชั้นต้นจะสั่งไม่รับอุทธรณ์หรือไม่รับฎีกาได้ คำร้องขอแก้ไขคำฟ้องเป็นคำฟ้องและเป็นคำคู่ความแต่การจะสั่งไม่รับโดยอ้างว่าเป็นคำร้องที่ไม่ชัดแจ้งนั้นไม่ต้องเหตุตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 18 ส่วนมาตรา 172 วรรคหนึ่งนั้นก็น่าจะอ้างไม่ได้ เพราะเรื่องความไม่ชัดแจ้งนั้น เป็นปัญหาของความเคลือบคลุมซึ่งไม่ใช่ปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลยกขึ้นวินิจฉัยเองไม่ได้ ดังนั้นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์ที่ไม่ชัดแจ้งจึงมิใช่คำร้องที่จะไม่รับพิจารณา แต่น่าจะเป็นเหตุที่ศาลสามารถที่จะสั่งไม่อนุญาตให้แก้ไขคำฟ้องอันเป็นดุลพินิจของศาลจึงสั่งยกคำร้องได้ตามมาตรา 180 ไพโรจน์ วายุภาพคำพิพากษา: โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินพิพาทตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3) เลขที่ 327 หมู่ที่ 1ตำบลสำโรงพลัน อำเภอไพรบึง (เดิมเป้นอำเภอขุขันธ์)จังหวัดศรีสะเกษ เนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน เมื่อประมาณเดือนธันวาคม2527 โจทก์ได้กู้ยืมเงินจำเลยจำนวน 4,000 บาท แล้วมอบที่ดินพิพาทพร้อมหนังสือรับรองการทำประโยชน์ให้จำเลยทำกินต่างดอกเบี้ย ตกลงกันว่าเมื่อโจทก์มีเงินจะไปไถ่คืน ต่อมาเดือนกรกฎาคม 2535 โจทก์นำเงินจำนวน 4,000 บาทไปขอไถ่ที่ดินคืน แต่จำเลยปฏิเสธเกี่ยวจะเอาดอกเบี้ยทำให้โจทก์เสียหายขาดประโยชน์จากการใช้ซึ่งหากนำไปให้ผู้อื่นเช่า จะได้ค่าเช่าไม่ต่ำกว่าเดือนละ 1,000 บาท ขอให้บังคับขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่ดินพิพาท ห้ามมิให้เข้าไปเกี่ยวข้องอีกต่อไป ให้จำเลยคืนหนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3) ที่ดินพิพาทเลขที่ 327 ให้แก่โจทก์ กับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเดือนละ 1,000 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่เคยกู้ยืมเงินจากจำเลยโดยมอบที่ดินพิพาทให้ทำกินต่างดอกเบี้ย ที่ดินพิพาทเป็นของจำเลยจำเลยได้ครอบครองทำประโยชน์ในฐานะเจ้าของโดยความสงบเปิดเผยมากกว่า 20 ปี และเป็นผู้ขอออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ตลอดจนโฉนดที่ดินพิพาทโดยไม่มีผู้ใดโต้แย้งคัดค้านขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณาโจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "โจทก์ฎีกาข้อต่อมาคัดค้านการที่ศาลชั้นต้นยกคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์นั้น เห็นว่าคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์กล่าวไว้แต่เพียงว่า หลังจากจำเลยยื่นคำให้การและยื่นบัญชีระบุพยานแล้ว โจทก์ได้ตรวจสอบข้อเท็จจริงปรากฏว่าจำเลยนำที่ดินพิพาทซึ่งเป็นของโจทก์ไปออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก) แล้วนำไปจดทะเบียนจำนองไว้แก่สหกรณ์การเกษตรไพรบึง จำกัดและเปลี่ยนเป็นโฉนดที่ดินในเวลาต่อมาโดยโจทก์มิได้รู้เห็นยินยอมอันเป็นการออกเอกสารสิทธิทับที่ดินของโจทก์โดยไม่ชอบโจทก์จึงขอแก้ไขคำฟ้องโดยการเพิ่มเติมข้อเท็จจริงดังกล่าวลงในคำฟ้องข้อ 1 และข้อ 2 กับขอเพิ่มเติมคำขอท้ายฟ้องว่าให้จำเลยจัดการแก้ไขรายการจดทะเบียนในโฉนดที่ดินพิพาทให้ปลอดจากการจำนอง แล้วจดทะเบียนโอนให้โจทก์โดยโจทก์มิได้ระบุรายละเอียดว่าโจทก์จะขอเพิ่มเติมข้อเท็จจริงลงในคำฟ้องข้อ 1 หรือข้อ 2 ตรงไหน คำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์จึงเป็นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องที่ไม่แจ้งชัดไม่ชอบที่จะรับไว้พิจารณา ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย"พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6366/2540นาย เสาร์ ธรรม คุณโจทก์นายก ลิ่น ไชยโชติจำเลย ป.วิ.พ. ม. 179คำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์กล่าวว่า หลังจากจำเลยยื่นคำให้การแล้ว โจทก์ได้ตรวจสอบข้อเท็จจริงปรากฏว่าจำเลยนำที่ดินพิพาทซึ่งเป็นของโจทก์ไปออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์แล้วนำไปจดทะเบียนจำนองไว้แก่สหกรณ์การเกษตร และเปลี่ยนเป็นโฉนดที่ดินในเวลาต่อมาโดยโจทก์มิได้รู้เห็นยินยอมอันเป็นการออกเอกสารสิทธิทับที่ดินของโจทก์โดยไม่ชอบ โจทก์จึงขอแก้ไขคำฟ้องโดยการเพิ่มเติมข้อเท็จจริงดังกล่าวลงในคำฟ้องข้อ 1 และข้อ 2 กับขอเพิ่มเติมคำขอท้ายฟ้องว่าให้จำเลยจัดการแก้ไขรายการจดทะเบียนในโฉนดที่ดินพิพาทให้ปลอดจากการจำนอง แล้วจดทะเบียนโอนให้โจทก์ โดยโจทก์มิได้ระบุรายละเอียดว่าโจทก์จะขอเพิ่มเติมข้อเท็จจริงลงในคำฟ้องข้อ 1 หรือข้อ2 ตรงไหน เป็นคำร้องที่ไม่แจ้งชัด ไม่ชอบที่จะรับไว้พิจารณาโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินพิพาทตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3) เลขที่ 327 หมู่ที่ 1ตำบลสำโรงพลัน อำเภอไพรบึง (เดิมเป้นอำเภอขุขันธ์)จังหวัดศรีสะเกษ เนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน เมื่อประมาณเดือนธันวาคม2527 โจทก์ได้กู้ยืมเงินจำเลยจำนวน 4,000 บาท แล้วมอบที่ดินพิพาทพร้อมหนังสือรับรองการทำประโยชน์ให้จำเลยทำกินต่างดอกเบี้ย ตกลงกันว่าเมื่อโจทก์มีเงินจะไปไถ่คืน ต่อมาเดือนกรกฎาคม 2535 โจทก์นำเงินจำนวน 4,000 บาทไปขอไถ่ที่ดินคืน แต่จำเลยปฏิเสธเกี่ยวจะเอาดอกเบี้ยทำให้โจทก์เสียหายขาดประโยชน์จากการใช้ซึ่งหากนำไปให้ผู้อื่นเช่า จะได้ค่าเช่าไม่ต่ำกว่าเดือนละ 1,000 บาท ขอให้บังคับขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่ดินพิพาท ห้ามมิให้เข้าไปเกี่ยวข้องอีกต่อไป ให้จำเลยคืนหนังสือรับรองการทำประโยชน์(น.ส.3) ที่ดินพิพาทเลขที่ 327 ให้แก่โจทก์ กับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเดือนละ 1,000 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่เคยกู้ยืมเงินจากจำเลยโดยมอบที่ดินพิพาทให้ทำกินต่างดอกเบี้ย ที่ดินพิพาทเป็นของจำเลยจำเลยได้ครอบครองทำประโยชน์ในฐานะเจ้าของโดยความสงบเปิดเผยมากกว่า 20 ปี และเป็นผู้ขอออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ตลอดจนโฉนดที่ดินพิพาทโดยไม่มีผู้ใดโต้แย้งคัดค้านขอให้ยกฟ้องระหว่างพิจารณาโจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "โจทก์ฎีกาข้อต่อมาคัดค้านการที่ศาลชั้นต้นยกคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์นั้น เห็นว่าคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์กล่าวไว้แต่เพียงว่า หลังจากจำเลยยื่นคำให้การและยื่นบัญชีระบุพยานแล้ว โจทก์ได้ตรวจสอบข้อเท็จจริงปรากฏว่าจำเลยนำที่ดินพิพาทซึ่งเป็นของโจทก์ไปออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก) แล้วนำไปจดทะเบียนจำนองไว้แก่สหกรณ์การเกษตรไพรบึง จำกัดและเปลี่ยนเป็นโฉนดที่ดินในเวลาต่อมาโดยโจทก์มิได้รู้เห็นยินยอมอันเป็นการออกเอกสารสิทธิทับที่ดินของโจทก์โดยไม่ชอบโจทก์จึงขอแก้ไขคำฟ้องโดยการเพิ่มเติมข้อเท็จจริงดังกล่าวลงในคำฟ้องข้อ 1 และข้อ 2 กับขอเพิ่มเติมคำขอท้ายฟ้องว่าให้จำเลยจัดการแก้ไขรายการจดทะเบียนในโฉนดที่ดินพิพาทให้ปลอดจากการจำนอง แล้วจดทะเบียนโอนให้โจทก์โดยโจทก์มิได้ระบุรายละเอียดว่าโจทก์จะขอเพิ่มเติมข้อเท็จจริงลงในคำฟ้องข้อ 1 หรือข้อ 2 ตรงไหน คำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์จึงเป็นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องที่ไม่แจ้งชัดไม่ชอบที่จะรับไว้พิจารณา ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย"พิพากษายืน(จำลอง สุขศิริ-สมบัติ เดียวอิศเรศ-ไสว จันทะศรี)แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุการที่ศาลจะสั่งไม่รับเอกสารใดไว้พิจารณาอาจเป็นกรณีของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18ซึ่งเป็นการตรวจคำคู่ความ หรือตามมาตรา 172 วรรคหนึ่งซึ่งเป็นเรื่องตรวจคำฟ้อง นอกจากนี้ยังมีกรณีของคำฟ้องอุทธรณ์ตามมาตรา 225 และคำฟ้องฎีกาตามมาตรา 249 ที่ศาลชั้นต้นจะสั่งไม่รับอุทธรณ์หรือไม่รับฎีกาได้ คำร้องขอแก้ไขคำฟ้องเป็นคำฟ้องและเป็นคำคู่ความแต่การจะสั่งไม่รับโดยอ้างว่าเป็นคำร้องที่ไม่ชัดแจ้งนั้นไม่ต้องเหตุตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 18 ส่วนมาตรา 172 วรรคหนึ่งนั้นก็น่าจะอ้างไม่ได้ เพราะเรื่องความไม่ชัดแจ้งนั้น เป็นปัญหาของความเคลือบคลุมซึ่งไม่ใช่ปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลยกขึ้นวินิจฉัยเองไม่ได้ ดังนั้นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องของโจทก์ที่ไม่ชัดแจ้งจึงมิใช่คำร้องที่จะไม่รับพิจารณา แต่น่าจะเป็นเหตุที่ศาลสามารถที่จะสั่งไม่อนุญาตให้แก้ไขคำฟ้องอันเป็นดุลพินิจของศาลจึงสั่งยกคำร้องได้ตามมาตรา 180 ไพโรจน์ วายุภาพ